Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
Πυλάδη, δέδορκας τήνδε; τήνδε δʼ οὐχ ὁρᾷς
Ἅιδου δράκαιναν, ὥς με βούλεται κτανεῖν
ἣ δʼ ἐκ χιτώνων πῦρ πνέουσα καὶ φόνον
ἔχουσα — πέτρινον ὄχθον, ὡς ἐπεμβάλῃ.
οὐ ταῦτα μορφῆς σχήματʼ, ἀλλʼ ἠλλάσσετο
φθογγάς τε μόσχων καὶ κυνῶν ὑλάγματα,
ἃς φᾶσʼ Ἐρινῦς ἱέναι μιμήματα.
σιγῇ καθήμεθʼ· ὃ δὲ χερὶ σπάσας ξίφος,
παίει σιδήρῳ λαγόνας ἐς πλευράς θʼ ἱείς,
δοκῶν Ἐρινῦς θεὰς ἀμύνεσθαι τάδε,
ὡς αἱματηρὸν πέλαγος ἐξανθεῖν ἁλός.
κἀν τῷδε πᾶς τις, ὡς ὁρᾷ βουφόρβια
πίπτοντα καὶ πορθούμενʼ, ἐξωπλίζετο,
κόχλους τε φυσῶν συλλέγων τʼ ἐγχωρίους·
πρὸς εὐτραφεῖς γὰρ καὶ νεανίας ξένους
φαύλους μάχεσθαι βουκόλους ἡγούμεθα.
πίπτει δὲ μανίας πίτυλον ὁ ξένος μεθείς,
στάζων ἀφρῷ γένειον· ὡς δʼ ἐσείδομεν
προύργου πεσόντα, πᾶς ἀνὴρ ἔσχεν πόνον
βάλλων ἀράσσων. ἅτερος δὲ τοῖν ξένοιν
ἀφρόν τʼ ἀπέψη σώματός τʼ ἐτημέλει
πέπλων τε προυκάλυπτεν εὐπήνους ὑφάς,
καραδοκῶν μὲν τἀπιόντα τραύματα,
φίλον δὲ θεραπείαισιν ἄνδρʼ εὐεργετῶν.
ἔμφρων δʼ ἀνᾴξας ὁ ξένος πεσήματος
ἔγνω κλύδωνα πολεμίων προσκείμενον
καὶ τὴν παροῦσαν συμφορὰν αὐτοῖν πέλας,
ᾤμωξέ θʼ· ἡμεῖς δʼ οὐκ ἀνίεμεν πέτροις
οὗ δὴ τὸ δεινὸν παρακέλευσμʼ ἠκούσαμεν·
Πυλάδη, θανούμεθʼ, ἀλλʼ ὅπως θανούμεθα
κάλλισθʼ· ἕπου μοι, φάσγανον σπάσας χερί. —
ὡς δʼ εἴδομεν δίπαλτα πολεμίων ξίφη,
φυγῇ λεπαίας ἐξεπίμπλαμεν νάπας.
ἀλλʼ, εἰ φύγοι τις, ἅτεροι προσκείμενοι
ἔβαλλον αὐτούς· εἰ δὲ τούσδʼ ὠσαίατο,
ἀλλʼ ἦν ἄπιστον· μυρίων γὰρ ἐκ χερῶν
κύκλῳ δὲ περιβαλόντες ἐξεκλέψαμεν
πέτροισι χειρῶν φάσγανʼ, ἐς δὲ γῆν γόνυ
καμάτῳ καθεῖσαν. πρὸς δʼ ἄνακτα τῆσδε γῆς
κομίζομέν νιν. ὃ δʼ ἐσιδὼν ὅσον τάχος
ἐς χέρνιβάς τε καὶ σφαγεῖʼ ἔπεμπέ σοι.
σφάγια παρεῖναι· κἂν ἀναλίσκῃς ξένους
τοιούσδε, τὸν σὸν Ἑλλὰς ἀποτείσει φόνον
δίκας τίνουσα τῆς ἐν Αὐλίδι σφαγῆς.
θαυμάστʼ ἔλεξας τὸν μανένθʼ, ὅστις ποτὲ
εἶἑν· σὺ μὲν κόμιζε τοὺς ξένους μολών,
τὰ δʼ ἐνθάδʼ ἡμεῖς ὅσια φροντιούμεθα —
ὦ καρδία τάλαινα, πρὶν μὲν ἐς ξένους
γαληνὸς ἦσθα καὶ φιλοικτίρμων ἀεί,
ἐς θοὑμόφυλον ἀναμετρουμένη δάκρυ,
Ἕλληνας ἄνδρας ἡνίκʼ ἐς χέρας λάβοις.
νῦν δʼ ἐξ ὀνείρων οἷσιν ἠγριώμεθα,
δύσνουν με λήψεσθʼ, οἵτινές ποθʼ ἥκετε.
καὶ τοῦτʼ ἄρʼ ἦν ἀληθές, ᾐσθόμην, φίλαι·
οἱ δυστυχεῖς γὰρ τοῖσι δυστυχεστέροις
αὐτοὶ κακῶς πράξαντες οὐ φρονοῦσιν εὖ.
ἀλλʼ οὔτε πνεῦμα Διόθεν ἦλθε πώποτε,
οὐ πορθμίς, ἥτις διὰ πέτρας Συμπληγάδας
Ἑλένην ἀπήγαγʼ ἐνθάδʼ, ἥ μʼ ἀπώλεσεν,
τὴν ἐνθάδʼ Αὖλιν ἀντιθεῖσα τῆς ἐκεῖ,
οὗ μʼ ὥστε μόσχον Δαναΐδαι χειρούμενοι
ἔσφαζον, ἱερεὺς δʼ ἦν ὁ γεννήσας πατήρ.
οἴμοι — κακῶν γὰρ τῶν τότʼ οὐκ ἀμνημονῶ —
ὅσας γενείου χεῖρας ἐξηκόντισα
γονάτων τε τοῦ τεκόντος, ἐξαρτωμένη,
λέγουσα τοιάδʼ· ὦ πάτερ, νυμφεύομαι
νυμφεύματʼ αἰσχρὰ πρὸς σέθεν· μήτηρ δʼ ἐμὲ
σέθεν κατακτείνοντος Ἀργεῖαί τε νῦν
ὑμνοῦσιν ὑμεναίοισιν, αὐλεῖται δὲ πᾶν
μέλαθρον· ἡμεῖς δʼ ὀλλύμεσθα πρὸς σέθεν.
Ἅιδης Ἀχιλλεὺς ἦν ἄρʼ, οὐχ ὁ Πηλέως,
ὅν μοι προσείσας πόσιν, ἐν ἁρμάτων ὄχοις
ἐς αἱματηρὸν γάμον ἐπόρθμευσας δόλῳ.
ἐγὼ δὲ λεπτῶν ὄμμα διὰ καλυμμάτων
ἔχουσʼ, ἀδελφόν τʼ οὐκ ἀνειλόμην χεροῖν,
— ὃς νῦν ὄλωλεν — οὐ κασιγνήτῃ στόμα
συνῆψʼ ὑπʼ αἰδοῦς, ὡς ἰοῦσʼ ἐς Πηλέως
μέλαθρα· πολλὰ δʼ ἀπεθέμην ἀσπάσματα
ἐς αὖθις, ὡς ἥξουσʼ ἐς Ἄργος αὖ πάλιν.
ὦ τλῆμον, εἰ τέθνηκας, ἐξ οἵων καλῶν
ἔρρεις, Ὀρέστα, καὶ πατρὸς ζηλωμάτων —
τὰ τῆς θεοῦ δὲ μέμφομαι σοφίσματα,
ἥτις βροτῶν μὲν ἤν τις ἅψηται φόνου,
βωμῶν ἀπείργει, μυσαρὸν ὡς ἡγουμένη,
αὐτὴ δὲ θυσίαις ἥδεται βροτοκτόνοις.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως ἔτεκεν ἂν ἡ Διὸς δάμαρ
Λητὼ τοσαύτην ἀμαθίαν. ἐγὼ μὲν οὖν
τὰ Ταντάλου θεοῖσιν ἑστιάματα
ἄπιστα κρίνω, παιδὸς ἡσθῆναι βορᾷ,
τοὺς δʼ ἐνθάδʼ, αὐτοὺς ὄντας ἀνθρωποκτόνους,
ἐς τὴν θεὸν τὸ φαῦλον ἀναφέρειν δοκῶ·
οὐδένα γὰρ οἶμαι δαιμόνων εἶναι κακόν.
τίνες ποτʼ ἄρα τὸν εὔυδρον δονακόχλοα
φίλα γὰρ ἐλπίς γʼ, ἐπί τε πήμασιν βροτῶν
ὡς ὄντες ἱεροὶ μηκέτʼ ὦσι δέσμιοι.
ἃ χρὴ ʼπὶ τοῖς παροῦσι καὶ νομίζεται.
τίς ἆρα μήτηρ ἡ τεκοῦσʼ ὑμᾶς ποτε
πατήρ τʼ; ἀδελφή τʼ, εἰ γεγῶσα τυγχάνει —
οἵων στερεῖσα διπτύχων νεανιῶν
ἀνάδελφος ἔσται. — τὰς τύχας τίς οἶδʼ ὅτῳ
τοιαίδʼ ἔσονται; πάντα γὰρ τὰ τῶν θεῶν
ἐς ἀφανὲς ἕρπει, κοὐδὲν οἶδʼ οὐδεὶς κακὸν
ἡ γὰρ τύχη παρήγαγʼ ἐς τὸ δυσμαθές.
πόθεν ποθʼ ἥκετʼ, ὦ ταλαίπωροι ξένοι;
ὡς διὰ μακροῦ μὲν τήνδʼ ἐπλεύσατε χθόνα,
μακρὸν δʼ ἀπʼ οἴκων χρόνον ἔσεσθʼ ἀεὶ κάτω.
τί ταῦτʼ ὀδύρῃ, κἀπὶ τοῖς μέλλουσι νῷν
κακοῖσι λυπεῖς, ἥτις εἶ ποτʼ, ὦ γύναι;
οὐχ ὅστις Ἅιδην ἐγγὺς ὄντʼ οἰκτίζεται
σωτηρίας ἄνελπις· ὡς δύʼ ἐξ ἑνὸς
κακὼ συνάπτει, μωρίαν τʼ ὀφλισκάνει
θνῄσκει θʼ ὁμοίως· τὴν τύχην δʼ ἐᾶν χρεών.
ἡμᾶς δὲ μὴ θρήνει σύ· τὰς γὰρ ἐνθάδε
θυσίας ἐπιστάμεσθα καὶ γιγνώσκομεν.
πότερος ἄρʼ ὑμῶν ἐνθάδʼ ὠνομασμένος
Πυλάδης κέκληται; τόδε μαθεῖν πρῶτον θέλω.
ὅδʼ, εἴ τι δή σοι τοῦτʼ ἐν ἡδονῇ μαθεῖν.
ποίας πολίτης πατρίδος Ἕλληνος γεγώς;
τί δʼ ἂν μαθοῦσα τόδε πλέον λάβοις, γύναι;
πότερον ἀδελφὼ μητρός ἐστον ἐκ μιᾶς;
φιλότητί γʼ· ἐσμὲν δʼ οὐ κασιγνήτω, γύναι.
σοὶ δʼ ὄνομα ποῖον ἔθεθʼ ὁ γεννήσας πατήρ;
τὸ μὲν δίκαιον Δυστυχὴς καλοίμεθʼ ἄν.
οὐ τοῦτʼ ἐρωτῶ· τοῦτο μὲν δὸς τῇ τύχῃ.
ἀνώνυμοι θανόντες οὐ γελῴμεθʼ ἄν.
τὸ σῶμα θύσεις τοὐμόν, οὐχὶ τοὔνομα.
οὐδʼ ἂν πόλιν φράσειας ἥτις ἐστί σοι;
ζητεῖς γὰρ οὐδὲν κέρδος, ὡς θανουμένῳ.
χάριν δὲ δοῦναι τήνδε κωλύει τί σε;
τὸ κλεινὸν Ἄργος πατρίδʼ ἐμὴν ἐπεύχομαι.
ἐκ τῶν Μυκηνῶν γʼ, αἵ ποτʼ ἦσαν ὄλβιαι.
φυγὰς δʼ ἀπῆρας πατρίδος, ἢ ποίᾳ τύχῃ;
φεύγω τρόπον γε δή τινʼ οὐχ ἑκὼν ἑκών.
ἆρʼ ἄν τί μοι φράσειας ὧν ἐγὼ θέλω;
ὡς ἐν παρέργῳ τῆς ἐμῆς δυσπραξίας.
Τροίαν ἴσως οἶσθʼ, ἧς ἁπανταχοῦ λόγος.
φασίν νιν οὐκέτʼ οὖσαν οἴχεσθαι δορί.
ἔστιν γὰρ οὕτως οὐδʼ ἄκραντʼ ἠκούσατε.
Ἑλένη δʼ ἀφῖκται δῶμα Μενέλεω πάλιν;
ἥκει, κακῶς γʼ ἐλθοῦσα τῶν ἐμῶν τινι.
καὶ ποῦ ʼστι; κἀμοὶ γάρ τι προυφείλει κακόν.
Σπάρτῃ ξυνοικεῖ τῷ πάρος ξυνευνέτῃ.
ὦ μῖσος εἰς Ἕλληνας, οὐκ ἐμοὶ μόνῃ.
ἀπέλαυσα κἀγὼ δή τι τῶν κείνης γάμων.
νόστος δʼ Ἀχαιῶν ἐγένεθʼ, ὡς κηρύσσεται;
ὡς πάνθʼ ἅπαξ με συλλαβοῦσʼ ἀνιστορεῖς.
πρὶν γὰρ θανεῖν σε, τοῦδʼ ἐπαυρέσθαι θέλω.
Κάλχας τις ἦλθε μάντις ἐκ Τροίας πάλιν;
ὄλωλεν, ὡς ἦν ἐν Μυκηναίοις λόγος.
ὦ πότνιʼ, ὡς εὖ. — τί γὰρ ὁ Λαέρτου γόνος;
ὄλοιτο, νόστου μήποτʼ ἐς πάτραν τυχών.
μηδὲν κατεύχου· πάντα τἀκείνου νοσεῖ.
Θέτιδος δʼ ὁ τῆς Νηρῇδος ἔστι παῖς ἔτι;
οὐκ ἔστιν· ἄλλως λέκτρʼ ἔγημʼ ἐν Αὐλίδι.
δόλια γάρ, ὡς ἴσασιν οἱ πεπονθότες.
τίς εἶ ποθʼ; ὡς εὖ πυνθάνῃ τἀφʼ Ἑλλάδος.
ὀρθῶς ποθεῖς ἄρʼ εἰδέναι τἀκεῖ, γύναι.
τί δʼ ὁ στρατηγός, ὃν λέγουσʼ εὐδαιμονεῖν;
τίς; οὐ γὰρ ὅν γʼ ἐγᾦδα τῶν εὐδαιμόνων.
Ἀτρέως ἐλέγετο δή τις Ἀγαμέμνων ἄναξ.
οὐκ οἶδʼ· ἄπελθε τοῦ λόγου τούτου, γύναι.
μὴ πρὸς θεῶν, ἀλλʼ εἴφʼ, ἵνʼ εὐφρανθῶ, ξένε.
τέθνηχʼ ὁ τλήμων, πρὸς δʼ ἀπώλεσέν τινα.
τὸν ὄλβον αὐτοῦ τὸν πάροιθʼ ἀναστένω.
δεινῶς γὰρ ἐκ γυναικὸς οἴχεται σφαγείς.
ὦ πανδάκρυτος ἡ κτανοῦσα χὡ κτανών.
παῦσαί νυν ἤδη μηδʼ ἐρωτήσῃς πέρα.
τοσόνδε γʼ, εἰ ζῇ τοῦ ταλαιπώρου δάμαρ.
οὐκ ἔστι· παῖς νιν ὃν ἔτεχʼ, οὗτος ὤλεσεν.
ὦ συνταραχθεὶς οἶκος. ὡς τί δὴ θέλων;
πατρὸς θανόντος τήνδε τιμωρούμενος.
ὡς εὖ κακὸν δίκαιον εἰσεπράξατο.
λείπει δʼ ἐν οἴκοις ἄλλον Ἀγαμέμνων γόνον;
λέλοιπεν Ἠλέκτραν γε παρθένον μίαν.
τί δέ; σφαγείσης θυγατρὸς ἔστι τις λόγος;
οὐδείς γε, πλὴν θανοῦσαν οὐχ ὁρᾶν φάος.
τάλαινʼ ἐκείνη χὡ κτανὼν αὐτὴν πατήρ.
κακῆς γυναικὸς χάριν ἄχαριν ἀπώλετο.
ὁ τοῦ θανόντος δʼ ἔστι παῖς Ἄργει πατρός;
ἔστʼ, ἄθλιός γε, κοὐδαμοῦ καὶ πανταχοῦ.
ψευδεῖς ὄνειροι, χαίρετʼ· οὐδὲν ἦτʼ ἄρα.
πτηνῶν ὀνείρων εἰσὶν ἀψευδέστεροι.
πολὺς ταραγμὸς ἔν τε τοῖς θείοις ἔνι
κἀν τοῖς βροτείοις· ἓν δὲ λυπεῖται μόνον,
ὃς οὐκ ἄφρων ὢν μάντεων πεισθεὶς λόγοις
φεῦ φεῦ· τί δʼ ἡμεῖς οἵ τʼ ἐμοὶ γεννήτορες;
ἆρʼ εἰσίν; ἆρʼ οὐκ εἰσί; τίς φράσειεν ἄν;
ἀκούσατʼ· ἐς γὰρ δή τινʼ ἥκομεν λόγον,
ὑμῖν τʼ ὄνησιν, ὦ ξένοι, σπουδῆς ἅμα
κἀμοί. τὸ δʼ εὖ μάλιστά γʼ οὕτω γίγνεται,
εἰ πᾶσι ταὐτὸν πρᾶγμʼ ἀρεσκόντως ἔχει.
θέλοις ἄν, εἰ σῴσαιμί σʼ, ἀγγεῖλαί τί μοι
πρὸς Ἄργος ἐλθὼν τοῖς ἐμοῖς ἐκεῖ φίλοις,
δέλτον τʼ ἐνεγκεῖν, ἥν τις οἰκτίρας ἐμὲ
φονέα νομίζων χεῖρα, τοῦ νόμου δʼ ὕπο
οὐδένα γὰρ εἶχον ὅστις ἀγγείλαι μολὼν
ἐς Ἄργος αὖθις, τάς τʼ ἐμὰς ἐπιστολὰς
πέμψειε σωθεὶς τῶν ἐμῶν φίλων τινί.
σὺ δʼ — εἶ γάρ, ὡς ἔοικας, οὔτε δυσμενὴς
καὶ τὰς Μυκήνας οἶσθα χοὓς κἀγὼ θέλω —
σώθητι, καὶ σὺ μισθὸν οὐκ αἰσχρὸν λαβών,
κούφων ἕκατι γραμμάτων σωτηρίαν.
οὗτος δʼ, ἐπείπερ πόλις ἀναγκάζει τάδε,
θεᾷ γενέσθω θῦμα χωρισθεὶς σέθεν.
καλῶς ἔλεξας τἄλλα πλὴν ἕν, ὦ ξένη·
τὸ γὰρ σφαγῆναι τόνδε μοι βάρος μέγα.
οὗτος δὲ συμπλεῖ τῶν ἐμῶν μόχθων χάριν.
οὔκουν δίκαιον ἐπʼ ὀλέθρῳ τῷ τοῦδʼ ἐμὲ
χάριν τίθεσθαι καὐτὸν ἐκδῦναι κακῶν.
ἀλλʼ ὣς γενέσθω· τῷδε μὲν δέλτον δίδου·
πέμψει γὰρ Ἄργος, ὥστε σοι καλῶς ἔχειν·
ἡμᾶς δʼ ὁ χρῄζων κτεινέτω. τὰ τῶν φίλων
αἴσχιστον ὅστις καταβαλὼν ἐς ξυμφορὰς
αὐτὸς σέσῳσται. τυγχάνει δʼ ὅδʼ ὢν φίλος,
ὦ λῆμʼ ἄριστον, ὡς ἀπʼ εὐγενοῦς τινος
ῥίζης πέφυκας τοῖς φίλοις τʼ ὀρθῶς φίλος.
ὅσπερ λέλειπται. καὶ γὰρ οὐδʼ ἐγώ, ξένοι,
ἀνάδελφός εἰμι, πλὴν ὅσʼ οὐχ ὁρῶσά νιν.
ἐπεὶ δὲ βούλῃ ταῦτα, τόνδε πέμψομεν
δέλτον φέροντα, σὺ δὲ θανῇ· πολλὴ δέ τις
προθυμία σε τοῦδʼ ἔχουσα τυγχάνει.
θύσει δὲ τίς με καὶ τὰ δεινὰ τλήσεται;
ἄζηλά γʼ, ὦ νεᾶνι, κοὐκ εὐδαίμονα.
ἀλλʼ εἰς ἀνάγκην κείμεθʼ, ἣν φυλακτέον.
αὐτὴ ξίφει θύουσα θῆλυς ἄρσενας;
οὔκ, ἀλλὰ χαίτην ἀμφὶ σὴν χερνίψομαι.
ὁ δὲ σφαγεὺς τίς; εἰ τάδʼ ἱστορεῖν με χρή.
ἔσω δόμων τῶνδʼ εἰσὶν οἷς μέλει τάδε.
τάφος δὲ ποῖος δέξεταί μʼ, ὅταν θάνω;
πῦρ ἱερὸν ἔνδον χάσμα τʼ εὐρωπὸν πέτρας.
πῶς ἄν μʼ ἀδελφῆς χεὶρ περιστείλειεν ἄν;
μάταιον εὐχήν, ὦ τάλας, ὅστις ποτʼ εἶ,
ηὔξω· μακρὰν γὰρ βαρβάρου ναίει χθονός.
οὐ μήν, ἐπειδὴ τυγχάνεις Ἀργεῖος ὤν,
ἀλλʼ ὧν γε δυνατὸν οὐδʼ ἐγὼ λείψω χάριν.
πολύν τε γάρ σοι κόσμον ἐνθήσω τάφῳ,
ξανθῷ τʼ ἐλαίῳ σῶμα σὸν κατασβέσω,
καὶ τῆς ὀρείας ἀνθεμόρρυτον γάνος
ξουθῆς μελίσσης ἐς πυρὰν βαλῶ σέθεν.
ἀλλʼ εἶμι δέλτον τʼ ἐκ θεᾶς ἀνακτόρων
οἴσω· τὸ μέντοι δυσμενὲς μὴ ʼμοὶ λάβῃς.
φυλάσσετʼ αὐτούς, πρόσπολοι, δεσμῶν ἄτερ —
ἴσως ἄελπτα τῶν ἐμῶν φίλων τινὶ
πέμψω πρὸς Ἄργος, ὃν μάλιστʼ ἐγὼ φιλῶ,
καὶ δέλτος αὐτῷ ζῶντας οὓς δοκεῖ θανεῖν
λέγουσα πιστὰς ἡδονὰς ἀπαγγελεῖ.
οἶκτος γὰρ οὐ ταῦτʼ, ἀλλὰ χαίρετʼ, ὦ ξέναι.
ἄζηλά τοι φίλοισι, θνῃσκόντων φίλων.
ἔτι γὰρ ἀμφίλογα δίδυμα μέμονε φρήν,
Πυλάδη, πέπονθας ταὐτὸ πρὸς θεῶν ἐμοί;
οὐκ οἶδʼ· ἐρωτᾷς οὐ λέγειν ἔχοντά με.
τίς ἐστὶν ἡ νεᾶνις; ὡς Ἑλληνικῶς
ἀνήρεθʼ ἡμᾶς τούς τʼ ἐν Ἰλίῳ πόνους
νόστον τʼ Ἀχαιῶν τόν τʼ ἐν οἰωνοῖς σοφὸν
Κάλχαντʼ Ἀχιλλέως τʼ ὄνομα, καὶ τὸν ἄθλιον
Ἀγαμέμνονʼ ὡς ᾤκτιρʼ ἀνηρώτα τέ με
ἐκεῖθεν Ἀργεία τις· οὐ γὰρ ἄν ποτε
δέλτον τʼ ἔπεμπε καὶ τάδʼ ἐξεμάνθανεν,
ὡς κοινὰ πράσσουσʼ, Ἄργος εἰ πράσσει καλῶς.
ἔφθης με μικρόν· ταὐτὰ δὲ φθάσας λέγεις,
πλὴν ἕν· τὰ γὰρ τῶν βασιλέων παθήματα
ἴσασι πάντες, ὧν ἐπιστροφή τις ἦν.
ἀτὰρ διῆλθον χἅτερον λόγον τινά.
τίνʼ; ἐς τὸ κοινὸν δοὺς ἄμεινον ἂν μάθοις.
αἰσχρὸν θανόντος σοῦ βλέπειν ἡμᾶς φάος·
κοινῇ τʼ ἔπλευσα δεῖ με καὶ κοινῇ θανεῖν.
καὶ δειλίαν γὰρ καὶ κάκην κεκτήσομαι
δόξω δὲ τοῖς πολλοῖσι — πολλοὶ γὰρ κακοί —
ἢ καὶ φονεύσας ἐπὶ νοσοῦσι δώμασι
ῥάψαι μόρον σοι σῆς τυραννίδος χάριν,
ἔγκληρον ὡς δὴ σὴν κασιγνήτην γαμῶν.
ταῦτʼ οὖν φοβοῦμαι καὶ διʼ αἰσχύνης ἔχω,
κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ χρὴ συνεκπνεῦσαί μέ σοι
καὶ σὺν σφαγῆναι καὶ πυρωθῆναι δέμας,
εὔφημα φώνει· τἀμὰ δεῖ φέρειν κακά,
ἁπλᾶς δὲ λύπας ἐξόν, οὐκ οἴσω διπλᾶς.
ὃ γὰρ σὺ λυπρὸν κἀπονείδιστον λέγεις,
ταὔτʼ ἔστιν ἡμῖν, εἴ σε συμμοχθοῦντʼ ἐμοὶ
πράσσονθʼ ἃ πράσσω πρὸς θεῶν, λῦσαι βίον.
σὺ δʼ ὄλβιός τʼ εἶ, καθαρά τʼ, οὐ νοσοῦντʼ, ἔχεις
μέλαθρʼ, ἐγὼ δὲ δυσσεβῆ καὶ δυστυχῆ.
κτησάμενος, ἣν ἔδωκά σοι δάμαρτʼ ἔχειν —
ὄνομά τʼ ἐμοῦ γένοιτʼ ἄν, οὐδʼ ἄπαις δόμος
πατρῷος οὑμὸς ἐξαλειφθείη ποτʼ ἄν.
ἀλλʼ ἕρπε καὶ ζῆ καὶ δόμους οἴκει πατρός.
ὅταν δʼ ἐς Ἑλλάδʼ ἵππιόν τʼ Ἄργος μόλῃς,
πρὸς δεξιᾶς σε τῆσδʼ ἐπισκήπτω τάδε·
τύμβον τε χῶσον κἀπίθες μνημεῖά μοι,
καὶ δάκρυʼ ἀδελφὴ καὶ κόμας δότω τάφῳ.
ἄγγελλε δʼ ὡς ὄλωλʼ ὑπʼ Ἀργείας τινὸς
καὶ μὴ προδῷς μου τὴν κασιγνήτην ποτέ,
ἔρημα κήδη καὶ δόμους ὁρῶν πατρός.
καὶ χαῖρʼ· ἐμῶν γὰρ φίλτατόν σʼ ηὗρον φίλων,
ὦ συγκυναγὲ καὶ συνεκτραφεὶς ἐμοί,
ὦ πόλλʼ ἐνεγκὼν τῶν ἐμῶν ἄχθη κακῶν.
ἡμᾶς δʼ ὁ Φοῖβος μάντις ὢν ἐψεύσατο·
τέχνην δὲ θέμενος ὡς προσώταθʼ Ἑλλάδος
ἀπήλασʼ, αἰδοῖ τῶν πάρος μαντευμάτων.
ᾧ πάντʼ ἐγὼ δοὺς τἀμὰ καὶ πεισθεὶς λόγοις,
μητέρα κατακτὰς αὐτὸς ἀνταπόλλυμαι.
ἔσται τάφος σοι, καὶ κασιγνήτης λέχος
οὐκ ἂν προδοίην, ὦ τάλας, ἐπεί σʼ ἐγὼ
θανόντα μᾶλλον ἢ βλέπονθʼ ἕξω φίλον.
μάντευμα· καίτοι γʼ ἐγγὺς ἕστηκας φόνου.
ἀλλʼ ἔστιν, ἔστιν, ἡ λίαν δυσπραξία
λίαν διδοῦσα μεταβολάς, ὅταν τύχῃ.
σίγα· τὰ Φοίβου δʼ οὐδὲν ὠφελεῖ μʼ ἔπη·
γυνὴ γὰρ ἥδε δωμάτων ἔξω περᾷ.
ἀπέλθεθʼ ὑμεῖς καὶ παρευτρεπίζετε
τἄνδον μολόντες τοῖς ἐφεστῶσι σφαγῇ.
δέλτου μὲν αἵδε πολύθυροι διαπτυχαί,
ξένοι, πάρεισιν· ἃ δʼ ἐπὶ τοῖσδε βούλομαι,
ἀκούσατʼ. οὐδεὶς αὑτὸς ἐν πόνοις τʼ ἀνὴρ
θῆται παρʼ οὐδὲν τὰς ἐμὰς ἐπιστολὰς
τί δῆτα βούλῃ; τίνος ἀμηχανεῖς πέρι;
ὅρκον δότω μοι τάσδε πορθμεύσειν γραφὰς
πρὸς Ἄργος, οἷσι βούλομαι πέμψαι φίλων.
ἦ κἀντιδώσεις τῷδε τοὺς αὐτοὺς λόγους;
ἐκ γῆς ἀφήσειν μὴ θανόντα βαρβάρου.
δίκαιον εἶπας· πῶς γὰρ ἀγγείλειεν ἄν;
ἦ καὶ τύραννος ταῦτα συγχωρήσεται;
πείσω σφε, καὐτὴ ναὸς εἰσβήσω σκάφος.
ὄμνυ· σὺ δʼ ἔξαρχʼ ὅρκον ὅστις εὐσεβής.
δώσω, λέγειν χρή, τήνδε τοῖσι σοῖς φίλοις.
τοῖς σοῖς φίλοισι γράμματʼ ἀποδώσω τάδε.
κἀγὼ σὲ σώσω κυανέας ἔξω πέτρας.
τίνʼ οὖν ἐπόμνυς τοισίδʼ ὅρκιον θεῶν;
Ἄρτεμιν, ἐν ἧσπερ δώμασιν τιμὰς ἔχω.
ἐγὼ δʼ ἄνακτά γʼ οὐρανοῦ, σεμνὸν Δία.
εἰ δʼ ἐκλιπὼν τὸν ὅρκον ἀδικοίης ἐμέ;
ἄνοστος εἴην· τί δὲ σύ, μὴ σῴσασά με;
μήποτε κατʼ Ἄργος ζῶσʼ ἴχνος θείην ποδός.
ἄκουε δή νυν ὃν παρήλθομεν λόγον.
ἀλλʼ αὖθις ἔσται καινός, ἢν καλῶς ἔχῃ.
ἐξαίρετόν μοι δὸς τόδʼ, ἤν τι ναῦς πάθῃ,
χἡ δέλτος ἐν κλύδωνι χρημάτων μέτα
ἀφανὴς γένηται, σῶμα δʼ ἐκσῴσω μόνον,
ἀλλʼ οἶσθʼ ὃ δράσω; πολλὰ γὰρ πολλῶν κυρεῖ·
τἀνόντα κἀγγεγραμμένʼ ἐν δέλτου πτυχαῖς
λόγῳ φράσω σοι πάντʼ ἀναγγεῖλαι φίλοις.
ἐν ἀσφαλεῖ γάρ· ἢν μὲν ἐκσῴσῃς γραφήν,
αὐτὴν φράσει σιγῶσα τἀγγεγραμμένα·
ἢν δʼ ἐν θαλάσσῃ γράμματʼ ἀφανισθῇ τάδε,
τὸ σῶμα σῴσας τοὺς λόγους σῴσεις ἐμοί.
καλῶς ἔλεξας τῶν θεῶν ἐμοῦ θʼ ὕπερ.
πρὸς Ἄργος ὅ τι τε χρὴ κλύοντα σοῦ λέγειν.
ἄγγελλʼ Ὀρέστῃ, παιδὶ τῷ Ἀγαμέμνονος·
Ἡ ʼν Αὐλίδι σφαγεῖσʼ ἐπιστέλλει τάδε
ζῶσʼ Ἰφιγένεια, τοῖς ἐκεῖ δʼ οὐ ζῶσʼ ἔτι —
ποῦ δʼ ἔστʼ ἐκείνη; κατθανοῦσʼ ἥκει πάλιν;
Κόμισαί μʼ ἐς Ἄργος, ὦ σύναιμε, πρὶν θανεῖν,
ἐκ βαρβάρου γῆς καὶ μετάστησον θεᾶς
σφαγίων, ἐφʼ οἷσι ξενοφόνους τιμὰς ἔχω.
Πυλάδη, τί λέξω; ποῦ ποτʼ ὄνθʼ ηὑρήμεθα;
ἢ σοῖς ἀραία δώμασιν γενήσομαι.
τί τοὺς θεοὺς ἀνακαλεῖς ἐν τοῖς ἐμοῖς;
τάχʼ οὐκ ἐρωτῶν σʼ εἰς ἄπιστʼ ἀφίξομαι.
λέγʼ οὕνεκʼ ἔλαφον ἀντιδοῦσά μου θεὰ
Ἄρτεμις ἔσῳσέ μʼ, ἣν ἔθυσʼ ἐμὸς πατήρ,
δοκῶν ἐς ἡμᾶς ὀξὺ φάσγανον βαλεῖν,
ἐς τήνδε δʼ ᾤκισʼ αἶαν. αἵδʼ ἐπιστολαί,
τάδʼ ἐστὶ τἀν δέλτοισιν ἐγγεγραμμένα.
ὦ ῥᾳδίοις ὅρκοισι περιβαλοῦσά με,
κάλλιστα δʼ ὀμόσασʼ, οὐ πολὺν σχήσω χρόνον,
ἰδού, φέρω σοι δέλτον ἀποδίδωμί τε,
Ὀρέστα, τῆσδε σῆς κασιγνήτης πάρα.
δέχομαι· παρεὶς δὲ γραμμάτων διαπτυχὰς
ὦ φιλτάτη μοι σύγγονʼ, ἐκπεπληγμένος
ὅμως σʼ ἀπίστῳ περιβαλὼν βραχίονι
ἐς τέρψιν εἶμι, πυθόμενος θαυμάστʼ ἐμοί.
ξένʼ, οὐ δικαίως τῆς θεοῦ τὴν πρόσπολον
χραίνεις ἀθίκτοις περιβαλὼν πέπλοις χέρα.
ὦ συγκασιγνήτη τε κἀκ ταὐτοῦ πατρὸς
Ἀγαμέμνονος γεγῶσα, μή μʼ ἀποστρέφου,
ἔχουσʼ ἀδελφόν, οὐ δοκοῦσʼ ἕξειν ποτέ.
ἐγώ σʼ ἀδελφὸν τὸν ἐμόν; οὐ παύσῃ λέγων;
τὸ δʼ Ἄργος αὐτοῦ μεστὸν ἥ τε Ναυπλία.
οὐκ ἔστʼ ἐκεῖ σός, ὦ τάλαινα, σύγγονος.
ἀλλʼ ἡ Λάκαινα Τυνδαρίς σʼ ἐγείνατο;
Πέλοπός γε παιδὶ παιδός, οὗ ʼκπέφυκʼ ἐγώ.
τί φῄς; ἔχεις τι τῶνδέ μοι τεκμήριον;
ἔχω· πατρῴων ἐκ δόμων τι πυνθάνου.
λέγοιμʼ ἄν, ἀκοῇ πρῶτον Ἠλέκτρας τάδε·
Ἀτρέως Θυέστου τʼ οἶσθα γενομένην ἔριν;
ἤκουσα· χρυσῆς ἀρνὸς ἦν νείκη πέρι.
ταῦτʼ οὖν ὑφήνασʼ οἶσθʼ ἐν εὐπήνοις ὑφαῖς;
ὦ φίλτατʼ, ἐγγὺς τῶν ἐμῶν κάμπτεις φρενῶν.
εἰκώ τʼ ἐν ἱστοῖς ἡλίου μετάστασιν;
ὕφηνα καὶ τόδʼ εἶδος εὐμίτοις πλοκαῖς.
καὶ λούτρʼ ἐς Αὖλιν μητρὸς ἀνεδέξω πάρα;
οἶδʼ· οὐ γὰρ ὁ γάμος ἐσθλὸς ὤν μʼ ἀφείλετο.
τί γάρ; κόμας σὰς μητρὶ δοῦσα σῇ φέρειν;
μνημεῖά γʼ ἀντὶ σώματος τοὐμοῦ τάφῳ.
ἃ δʼ εἶδον αὐτός, τάδε φράσω τεκμήρια·
Πέλοπος παλαιὰν ἐν δόμοις λόγχην πατρός,
ἣν χερσὶ πάλλων παρθένον Πισάτιδα
ἐκτήσαθʼ Ἱπποδάμειαν, Οἰνόμαον κτανών,
ἐν παρθενῶσι τοῖσι σοῖς κεκρυμμένην.
ὦ φίλτατʼ, οὐδὲν ἄλλο, φίλτατος γὰρ εἶ,
κἀγώ σε τὴν θανοῦσαν, ὡς δοξάζεται.
κατὰ δὲ δάκρυ, κατὰ δὲ γόος ἅμα χαρᾷ
τὸ σὸν νοτίζει βλέφαρον, ὡσαύτως δʼ ἐμόν.
ὦ κρεῖσσον ἢ λόγοισιν εὐτυχοῦσά μου
δέδοικα δʼ ἐκ χερῶν με μὴ πρὸς αἰθέρα
ἰὼ Κυκλωπὶς ἑστία· ἰὼ πατρίς,
χάριν ἔχω ζόας, χάριν ἔχω τροφᾶς,
ὦ σύγγονʼ, ἡμῶν δυστυχὴς ἔφυ βίος.
οἴμοι. δοκῶ γὰρ οὐ παρών σʼ ὁρᾶν ἐκεῖ.
παρὰ δὲ βωμὸν ἦν δάκρυα καὶ γόοι.
ᾤμωξα κἀγὼ τόλμαν ἣν ἔτλη πατήρ.
εἰ σόν γʼ ἀδελφόν, ὦ τάλαινʼ, ἀπώλεσας.
ἀπέφυγες ὄλεθρον ἀνόσιον ἐξ ἐμᾶν
ἐν τοῖσι θαυμαστοῖσι καὶ μύθων πέρα
τάδʼ εἶδον αὐτὴ κοὐ κλύουσʼ ἀπαγγελῶ.
τὸ μὲν φίλους ἐλθόντας εἰς ὄψιν φίλων,
Ὀρέστα, χειρῶν περιβολὰς εἰκὸς λαβεῖν·
λήξαντα δʼ οἴκτων κἀπʼ ἐκεῖνʼ ἐλθεῖν χρεών,
ὅπως τὸ κλεινὸν ὄνομα τῆς σωτηρίας
λαβόντες ἐκ γῆς βησόμεσθα βαρβάρου.
σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ταῦτα, μὴ ʼκβάντας τύχης,
καιρὸν λαβόντας, ἡδονὰς ἄλλας λαβεῖν.
καλῶς ἔλεξας· τῇ τύχῃ δʼ οἶμαι μέλειν
τοῦδε ξὺν ἡμῖν· ἢν δέ τις πρόθυμος ᾖ,
μηδέν μʼ ἐπίσχῃ γʼ· οὐδʼ ἀποστήσει λόγου,
πρῶτον πυθέσθαι τίνα ποτʼ Ἠλέκτρα πότμον
εἴληχε βιότου· φίλα γὰρ ἔστε πάντʼ ἐμοί.
τῷδε ξυνοικεῖ βίον ἔχουσʼ εὐδαίμονα.
οὗτος δὲ ποδαπὸς καὶ τίνος πέφυκε παῖς;
Στρόφιος ὁ Φωκεὺς τοῦδε κλῄζεται πατήρ.
ὁ δʼ ἐστί γʼ Ἀτρέως θυγατρός, ὁμογενὴς ἐμός;
ἀνεψιός γε, μόνος ἐμοὶ σαφὴς φίλος.
οὐκ ἦν τόθʼ οὗτος ὅτε πατὴρ ἔκτεινέ με.
οὐκ ἦν· χρόνον γὰρ Στρόφιος ἦν ἄπαις τινά.
κἀμός γε σωτήρ, οὐχὶ συγγενὴς μόνον.
τὰ δεινὰ δʼ ἔργα πῶς ἔτλης μητρὸς πέρι;
σιγῶμεν αὐτά· πατρὶ τιμωρῶν ἐμῷ.
ἡ δʼ αἰτία τίς ἀνθʼ ὅτου κτείνει πόσιν;
ἔα τὰ μητρός· οὐδὲ σοὶ κλύειν καλόν.
Μενέλαος ἄρχει· φυγάδες ἐσμὲν ἐκ πάτρας.
οὔκ, ἀλλʼ Ἐρινύων δεῖμά μʼ ἐκβάλλει χθονός.
ταῦτʼ ἆρʼ ἐπʼ ἀκταῖς κἀνθάδʼ ἠγγέλης μανείς;
ὤφθημεν οὐ νῦν πρῶτον ὄντες ἄθλιοι.
ἔγνωκα· μητρός σʼ οὕνεκʼ ἠλάστρουν θεαί.
ὥσθʼ αἱματηρὰ στόμιʼ ἐπεμβαλεῖν ἐμοί.
Φοίβου κελευσθεὶς θεσφάτοις ἀφικόμην.
τί χρῆμα δράσειν; ῥητὸν ἢ σιγώμενον;
λέγοιμʼ ἄν· ἀρχαὶ δʼ αἵδε μοι πολλῶν πόνων.
ἐπεὶ τὰ μητρὸς ταῦθʼ ἃ σιγῶμεν κακὰ
ἐς χεῖρας ἦλθε, μεταδρομαῖς Ἐρινύων
ἠλαυνόμεσθα φυγάδες, ἔνθεν μοι πόδα
ἐς τὰς Ἀθήνας δῆτʼ ἔπεμψε Λοξίας,
δίκην παρασχεῖν ταῖς ἀνωνύμοις θεαῖς.
ἔστιν γὰρ ὁσία ψῆφος, ἣν Ἄρει ποτὲ
Ζεὺς εἵσατʼ ἔκ του δὴ χερῶν μιάσματος.
ἐλθὼν δʼ ἐκεῖσε — πρῶτα μέν μʼ οὐδεὶς ξένων
οἳ δʼ ἔσχον αἰδῶ, ξένια μονοτράπεζά μοι
σιγῇ δʼ ἐτεκτήναντʼ ἀπόφθεγκτόν μʼ, ὅπως
δαιτὸς γενοίμην πώματός τʼ αὐτοῖς δίχα,
ἐς δʼ ἄγγος ἴδιον ἴσον ἅπασι βακχίου
μέτρημα πληρώσαντες εἶχον ἡδονήν.
κἀγὼ ʼξελέγξαι μὲν ξένους οὐκ ἠξίουν,
ἤλγουν δὲ σιγῇ κἀδόκουν οὐκ εἰδέναι,
κλύω δʼ Ἀθηναίοισι τἀμὰ δυστυχῆ
τελετὴν γενέσθαι, κἄτι τὸν νόμον μένειν,
χοῆρες ἄγγος Παλλάδος τιμᾶν λεών.
ὡς δʼ εἰς Ἄρειον ὄχθον ἧκον, ἐς δίκην
ἔστην, ἐγὼ μὲν θάτερον λαβὼν βάθρον,
τὸ δʼ ἄλλο πρέσβειρʼ ἥπερ ἦν Ἐρινύων.
εἰπὼν δʼ ἀκούσας θʼ αἵματος μητρὸς πέρι,
Φοῖβός μʼ ἔσῳσε μαρτυρῶν, ἴσας δέ μοι
ψήφους διηρίθμησε Παλλὰς ὠλένῃ·
νικῶν δʼ ἀπῆρα φόνια πειρατήρια.
ὅσαι μὲν οὖν ἕζοντο πεισθεῖσαι δίκῃ,
ψῆφον παρʼ αὐτὴν ἱερὸν ὡρίσαντʼ ἔχειν·
ὅσαι δʼ Ἐρινύων οὐκ ἐπείσθησαν νόμῳ,
δρόμοις ἀνιδρύτοισιν ἠλάστρουν μʼ ἀεί,
καὶ πρόσθεν ἀδύτων ἐκταθείς, νῆστις βορᾶς,
ἐπώμοσʼ αὐτοῦ βίον ἀπορρήξειν θανών,
ἐντεῦθεν αὐδὴν τρίποδος ἐκ χρυσοῦ λακὼν
Φοῖβός μʼ ἔπεμψε δεῦρο, διοπετὲς λαβεῖν
ἄγαλμʼ Ἀθηνῶν τʼ ἐγκαθιδρῦσαι χθονί.
ἀλλʼ ἥνπερ ἡμῖν ὥρισεν σωτηρίαν,
μανιῶν τε λήξω καὶ σὲ πολυκώπῳ σκάφει
στείλας Μυκήναις ἐγκαταστήσω πάλιν.
ἀλλʼ, ὦ φιληθεῖσʼ, ὦ κασίγνητον κάρα,
σῷσον πατρῷον οἶκον, ἔκσῳσον δʼ ἐμέ·
ὡς τἄμʼ ὄλωλε πάντα καὶ τὰ Πελοπιδῶν,
οὐράνιον εἰ μὴ ληψόμεσθα θεᾶς βρέτας.
δεινή τις ὀργὴ δαιμόνων ἐπέζεσε
τὸ Ταντάλειον σπέρμα διὰ πόνων τʼ ἄγει.
τὸ μὲν πρόθυμον, πρίν σε δεῦρʼ ἐλθεῖν, ἔχω
Ἄργει γενέσθαι καὶ σέ, σύγγονʼ, εἰσιδεῖν.
θέλω δʼ ἅπερ σύ, σέ τε μεταστῆσαι πόνων
νοσοῦντά τʼ οἶκον, οὐχὶ τῷ κτανόντι με
σφαγῆς τε γὰρ σῆς χεῖρʼ ἀπαλλάξαιμεν ἂν
σῴσαιμί τʼ οἴκους. τὴν θεὸν δʼ ὅπως λάθω
δέδοικα καὶ τύραννον, ἡνίκʼ ἂν κενὰς
κρηπῖδας εὕρῃ λαΐνας ἀγάλματος.
πῶς δʼ οὐ θανοῦμαι; τίς δʼ ἔνεστί μοι λόγος;
ἄγαλμά τʼ οἴσεις κἄμʼ ἐπʼ εὐπρύμνου νεὼς
ἄξεις, τὸ κινδύνευμα γίγνεται καλόν·
τούτου δὲ χωρισθεῖσʼ — ἐγὼ μὲν ὄλλυμαι,
σὺ δʼ ἂν τὸ σαυτοῦ θέμενος εὖ νόστου τύχοις.
οὐ μήν τι φεύγω γʼ, οὐδέ σʼ εἰ θανεῖν χρεὼν
σῴσασαν· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἀνὴρ μὲν ἐκ δόμων
θανὼν ποθεινός, τὰ δὲ γυναικὸς ἀσθενῆ.
ἅλις τὸ κείνης αἷμα· κοινόφρων δὲ σοὶ
καὶ ζῆν θέλοιμʼ ἂν καὶ θανὼν λαχεῖν ἴσον.
πρὸς οἶκον, ἢ σοῦ κατθανὼν μενῶ μέτα.
γνώμης δʼ ἄκουσον· εἰ πρόσαντες ἦν τόδε
Ἀρτέμιδι, πῶς ἂν Λοξίας ἐθέσπισε
κομίσαι μʼ ἄγαλμα θεᾶς πόλισμʼ ἐς Παλλάδος
καὶ σὸν πρόσωπον εἰσιδεῖν; ἅπαντα γὰρ
συνθεὶς τάδʼ εἰς ἓν νόστον ἐλπίζω λαβεῖν.
πῶς οὖν γένοιτʼ ἂν ὥστε μήθʼ ἡμᾶς θανεῖν,
λαβεῖν θʼ ἃ βουλόμεσθα; τῇδε γὰρ νοσεῖ
νόστος πρὸς οἴκους· ἡ δὲ βούλησις πάρα.
ἆρʼ ἂν τύραννον διολέσαι δυναίμεθʼ ἄν;
δεινὸν τόδʼ εἶπας, ξενοφονεῖν ἐπήλυδας.
ἀλλʼ, εἰ σὲ σώσει κἀμέ, κινδυνευτέον.
οὐκ ἂν δυναίμην· τὸ δὲ πρόθυμον ᾔνεσα.
τί δʼ, εἴ με ναῷ τῷδε κρύψειας λάθρα;
κλεπτῶν γὰρ ἡ νύξ, τῆς δʼ ἀληθείας τὸ φῶς.
εἴσʼ ἔνδον ἱεροὶ φύλακες, οὓς οὐ λήσομεν.
οἴμοι, διεφθάρμεσθα· πῶς σωθεῖμεν ἄν;
ἔχειν δοκῶ μοι καινὸν ἐξεύρημά τι.
ποῖόν τι; δόξης μετάδος, ὡς κἀγὼ μάθω.
ταῖς σαῖς ἀνίαις χρήσομαι σοφίσμασι.
δειναὶ γὰρ αἱ γυναῖκες εὑρίσκειν τέχνας.
χρῆσαι κακοῖσι τοῖς ἐμοῖς, εἰ κερδανεῖς.
τίνʼ αἰτίαν ἔχουσʼ; ὑποπτεύω τι γάρ.
οὐ καθαρὸν ὄντα· τὸ δʼ ὅσιον δώσω φόβῳ.
πόντου σε πηγαῖς ἁγνίσαι βουλήσομαι,
ἔτʼ ἐν δόμοισι βρέτας, ἐφʼ ᾧ πεπλεύκαμεν.
κἀκεῖνο νίψαι, σοῦ θιγόντος ὥς, ἐρῶ.
ποῖ δῆτα; πόντου νοτερὸν εἶπας ἔκβολον;
οὗ ναῦς χαλινοῖς λινοδέτοις ὁρμεῖ σέθεν.
σὺ δʼ ἤ τις ἄλλος ἐν χεροῖν οἴσει βρέτας;
ἐγώ· θιγεῖν γὰρ ὅσιόν ἐστʼ ἐμοὶ μόνῃ.
Πυλάδης δʼ ὅδʼ ἡμῖν ποῦ τετάξεται πόνου;
πείσασα μύθοις· οὐ γὰρ ἂν λάθοιμί γε.
καὶ μὴν νεώς γε πίτυλος εὐήρης πάρα.
σοὶ δὴ μέλειν χρὴ τἄλλʼ ὅπως ἕξει καλῶς.
ἑνὸς μόνου δεῖ, τάσδε συγκρύψαι τάδε.
ἀλλʼ ἀντίαζε καὶ λόγους πειστηρίους
εὕρισκʼ· ἔχει τοι δύναμιν εἰς οἶκτον γυνή.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἴσως — . ἅπαντα συμβαίη καλῶς.
ὦ φίλταται γυναῖκες, εἰς ὑμᾶς βλέπω,
καὶ τἄμʼ ἐν ὑμῖν ἐστιν ἢ καλῶς ἔχειν
ἢ μηδὲν εἶναι καὶ στερηθῆναι πάτρας
φίλου τʼ ἀδελφοῦ φιλτάτης τε συγγόνου.
καὶ πρῶτα μέν μοι τοῦ λόγου τάδʼ ἀρχέτω·
γυναῖκές ἐσμεν, φιλόφρον ἀλλήλαις γένος
σῴζειν τε κοινὰ πράγματʼ ἀσφαλέσταται.
σιγήσαθʼ ἡμῖν καὶ συνεκπονήσατε
φυγάς. καλόν τοι γλῶσσʼ ὅτῳ πιστὴ παρῇ.
ὁρᾶτε δʼ ὡς τρεῖς μία τύχη τοὺς φιλτάτους,
ἢ γῆς πατρῴας νόστον ἢ θανεῖν ἔχει.
σωθεῖσα δʼ, ὡς ἂν καὶ σὺ κοινωνῇς τύχης,
σώσω σʼ ἐς Ἑλλάδʼ. ἀλλὰ πρός σε δεξιᾶς
γονάτων τε καὶ τῶν ἐν δόμοισι φιλτάτων
μητρὸς πατρός τε καὶ τέκνων ὅτῳ κυρεῖ.
τί φατέ; τίς ὑμῶν φησιν ἢ τίς οὐ θέλειν —
φθέγξασθε — ταῦτα; μὴ γὰρ αἰνουσῶν λόγους
ὄλωλα κἀγὼ καὶ κασίγνητος τάλας.
θάρσει, φίλη δέσποινα, καὶ σῴζου μόνον·
ὡς ἔκ γʼ ἐμοῦ σοι πάντα σιγηθήσεται —
ὄναισθε μύθων καὶ γένοισθʼ εὐδαίμονες.
ὡς αὐτίχʼ ἥξει τῆσδε κοίρανος χθονός,
θυσίαν ἐλέγχων εἰ κατείργασται ξένων.
>ὦ πότνιʼ, ἥπερ μʼ Αὐλίδος κατὰ πτυχὰς
δεινῆς ἔσωσας ἐκ πατροκτόνου χερός,
σῶσόν με καὶ νῦν τούσδε τʼ· ἢ τὸ Λοξίου
οὐκέτι βροτοῖσι διὰ σὲ ἐτήτυμον στόμα.
ἀλλʼ εὐμενὴς ἔκβηθι βαρβάρου χθονὸς
ἐς τὰς Ἀθήνας· καὶ γὰρ ἐνθάδʼ οὐ πρέπει
ναίειν, παρόν σοι πόλιν ἔχειν εὐδαίμονα.
ἀέρι δὲ ἱστία πρότονοι κατὰ πρῷραν ὑ-
ποῦ ʼσθʼ ἡ πυλωρὸς τῶνδε δωμάτων γυνὴ
Ἑλληνίς; ἤδη τῶν ξένων κατήρξατο;
ἀδύτοις ἐν ἁγνοῖς σῶμα λάμπονται πυρί;
ἥδʼ ἐστίν, ἥ σοι πάντʼ, ἄναξ, ἐρεῖ σαφῶς.
τί τόδε μεταίρεις ἐξ ἀκινήτων βάθρων,
ἄναξ, ἔχʼ αὐτοῦ πόδα σὸν ἐν παραστάσιν.
τί δʼ ἔστιν, Ἰφιγένεια, καινὸν ἐν δόμοις;
ἀπέπτυσʼ· Ὁσίᾳ γὰρ δίδωμʼ ἔπος τόδε.
τί φροιμιάζῃ νεοχμόν; ἐξαύδα σαφῶς.
οὐ καθαρά μοι τὰ θύματʼ ἠγρεύσασθʼ, ἄναξ.
τί τοὐκδιδάξαν τοῦτό σʼ; ἢ δόξαν λέγεις;
βρέτας τὸ τῆς θεοῦ πάλιν ἕδρας ἀπεστράφη.
αὐτόματον, ἤ νιν σεισμὸς ἔστρεψε χθονός;
αὐτόματον· ὄψιν δʼ ὀμμάτων ξυνήρμοσεν.
ἡ δʼ αἰτία τίς; ἦ τὸ τῶν ξένων μύσος;
ἥδʼ, οὐδὲν ἄλλο· δεινὰ γὰρ δεδράκατον.
ἀλλʼ ἦ τινʼ ἔκανον βαρβάρων ἀκτῆς ἔπι;
τίνʼ; εἰς ἔρον γὰρ τοῦ μαθεῖν πεπτώκαμεν.
μητέρα κατειργάσαντο κοινωνῷ ξίφει.
Ἄπολλον, οὐδʼ ἐν βαρβάροις ἔτλη τις ἄν.
πάσης διωγμοῖς ἠλάθησαν Ἑλλάδος.
ἦ τῶνδʼ ἕκατι δῆτʼ ἄγαλμʼ ἔξω φέρεις;
σεμνόν γʼ ὑπʼ αἰθέρʼ, ὡς μεταστήσω φόνου.
μίασμα δʼ ἔγνως τοῖν ξένοιν ποίῳ τρόπῳ;
σοφήν σʼ ἔθρεψεν Ἑλλάς, ὡς ᾔσθου καλῶς.
καὶ μὴν καθεῖσαν δέλεαρ ἡδύ μοι φρενῶν.
τὸν μόνον Ὀρέστην ἐμὸν ἀδελφὸν εὐτυχεῖν.
ὡς δή σφε σῴσαις ἡδοναῖς ἀγγελμάτων.
καὶ πατέρα γε ζῆν καὶ καλῶς πράσσειν ἐμόν.
πᾶσάν γε μισοῦσʼ Ἑλλάδʼ, ἥ μʼ ἀπώλεσεν.
τί δῆτα δρῶμεν, φράζε, τοῖν ξένοιν πέρι;
τὸν νόμον ἀνάγκη τὸν προκείμενον σέβειν.
οὔκουν ἐν ἔργῳ χέρνιβες ξίφος τε σόν;
ἁγνοῖς καθαρμοῖς πρῶτά νιν νίψαι θέλω.
πηγαῖσιν ὑδάτων ἢ θαλασσίᾳ δρόσῳ;
θάλασσα κλύζει πάντα τἀνθρώπων κακά.
ὁσιώτερον γοῦν τῇ θεῷ πέσοιεν ἄν.
καὶ τἀμά γʼ οὕτω μᾶλλον ἂν καλῶς ἔχοι.
οὔκουν πρὸς αὐτὸν ναὸν ἐκπίπτει κλύδων;
ἐρημίας δεῖ· καὶ γὰρ ἄλλα δράσομεν.
ἄγʼ ἔνθα χρῄζεις· οὐ φιλῶ τἄρρηθʼ ὁρᾶν.
οὐ γάρ ποτʼ ἄν νιν ἠράμην βάθρων ἄπο.
δίκαιος ηὑσέβεια καὶ προμηθία.
ὡς εἰκότως σε πᾶσα θαυμάζει πόλις.
ὦ ναοφύλακες βώμιοί τʼ ἐπιστάται,
Θόας ἄναξ γῆς τῆσδε ποῦ κυρεῖ βεβώς;
καλεῖτʼ ἀναπτύξαντες εὐγόμφους πύλας
τί δʼ ἔστιν, εἰ χρὴ μὴ κελευσθεῖσαν λέγειν;
βεβᾶσι φροῦδοι δίπτυχοι νεανίαι
Ἀγαμεμνονείας παιδὸς ἐκ βουλευμάτων
λαβόντες ἐν κόλποισιν Ἑλλάδος νεώς.
ἄνακτα χώρας, φροῦδος ἐκ ναοῦ συθείς.
ποῖ; δεῖ γὰρ αὐτὸν εἰδέναι τὰ δρώμενα.
ὅπου κυρήσας τούσδʼ ἀπαγγελεῖς λόγους.
ὁρᾶτʼ, ἄπιστον ὡς γυναικεῖον γένος·
μέτεστι χὑμῖν τῶν πεπραγμένων μέρος.