Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ὑμεῖς δέ γʼ, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ,
μὴ βδεῖτε μηδὲ χέζεθʼ ἡμερῶν τριῶν·
κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται.
ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν,
κεἰ μὴ φυλάξει, χορτάσω τὸν κάνθαρον.
ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ,
τίς ἐν Διὸς θύραισιν; οὐκ ἀνοίξετε;
πόθεν βροτοῦ με προσέβαλʼ; ὦναξ Ἡράκλεις
ὦ βδελυρὲ καὶ τολμηρὲ κἀναίσχυντε σὺ
καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,
οὔτοι μὰ τὴν γῆν ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ,
Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός,
οὐ συκοφάντης οὐδʼ ἐραστὴς πραγμάτων.
ὡς οὐκέτʼ εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος;
ὅτι οὐδὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν·
φροῦδοι γὰρ ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι.
ὑπʼ αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον.
πῶς οὖν σὺ δῆτʼ ἐνταῦθα κατελείφθης μόνος;
τὰ λοιπὰ τηρῶ σκευάρια τὰ τῶν θεῶν,
χυτρίδια καὶ σανίδια κἀμφορείδια.
ἐξῳκίσαντο δʼ οἱ θεοὶ τίνος οὕνεκα;
Ἕλλησιν ὀργισθέντες. εἶτʼ ἐνταῦθα μὲν
αὐτοὶ δʼ ἀνῳκίσανθʼ ὅπως ἀνωτάτω,
ἵνα μὴ βλέποιεν μαχομένους ὑμᾶς ἔτι
τοῦ δʼ οὕνεχʼ ἡμᾶς ταῦτʼ ἔδρασαν; εἰπέ μοι.
ὑπερβάλοιντο μικρόν, ἔλεγον ἂν ταδί·
εἰ δʼ αὖ τι πράξαιτʼ ἀγαθὸν ἁττικωνικοί
νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, νὴ Δίʼ, οὐχὶ πειστέον·
ἥξουσι καὖθις, ἢν ἔχωμεν τὴν Πύλον.
ὁ Πόλεμος αὐτὴν ἐνέβαλʼ εἰς ἄντρον βαθύ.
ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων,
ἡμᾶς δὲ δὴ τί δρᾶν παρασκευάζεται;
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, ὅτι θυείαν ἑσπέρας
ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο.
τί δῆτα ταύτῃ τῇ θυείᾳ χρήσεται;
φέρʼ αὐτὸν ἀποδρῶ· καὶ γὰρ ὥσπερ ᾐσθόμην
καὐτὸς θυείας φθέγμα πολεμιστηρίας.
ἰὼ βροτοὶ βροτοὶ βροτοὶ πολυτλήμονες,
ὡς αὐτίκα μάλα τὰς γνάθους ἀλγήσετε.
ὦναξ Ἄπολλον τῆς θυείας τοῦ πλάτους,
ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὁ κατὰ τοῖν σκελοῖν;
ἰὼ Πρασιαὶ τρὶς ἄθλιαι καὶ πεντάκις
τουτὶ μὲν ἄνδρες οὐδὲν ἡμῖν πρᾶγμά πω·
τὸ γὰρ κακὸν τοῦτʼ ἐστὶ τῆς Λακωνικῆς.
ὦ Μέγαρα Μέγαρʼ ὡς ἐπιτετρίψεσθʼ αὐτίκα
ἁπαξάπαντα καταμεμυττωτευμένα.
βαβαὶ βαβαιὰξ ὡς μεγάλα καὶ δριμέα
τοῖσι Μεγαρεῦσιν ἐνέβαλεν τὰ κλαύματα.
ἰὼ Σικελία καὶ σὺ δʼ ὡς ἀπόλλυσαι.
οἵα πόλις τάλαινα διακναισθήσεται.
φέρʼ ἐπιχέω καὶ τὸ μέλι τουτὶ τἀττικόν.
οὗτος παραινῶ σοι μέλιτι χρῆσθἀτέρῳ.
τετρώβολον τοῦτʼ ἐστί· φείδου τἀττικοῦ.
ἕστηκας ἀργός; οὑτοσί σοι κόνδυλος.
ὡς δριμύς. οἴμοι μοι τάλας ὦ δέσποτα.
οὐκ ἔστιν ἡμῖν· ἐχθὲς εἰσῳκίσμεθα.
ἄγε δὴ τί δρῶμεν ὦ πόνηρʼ ἀνθρώπια;
ὁρᾶτε τὸν κίνδυνον ἡμῖν ὡς μέγας·
εἴπερ γὰρ ἥξει τὸν ἀλετρίβανον φέρων,
τούτῳ ταράξει τὰς πόλεις καθήμενος.
ἀλλʼ ὦ Διόνυσʼ ἀπόλοιτο καὶ μὴ ʼλθοι φέρων.
ἀπόλωλʼ Ἀθηναίοισιν ἁλετρίβανος,
ὁ βυρσοπώλης, ὃς ἐκύκα τὴν Ἑλλάδα.
ἀπόλωλʼ ἐκεῖνος κἀν δέοντι τῇ πόλει,
ὦνδρες τί πεισόμεσθα; νῦν ἀγὼν μέγας.
μεμυημένος, νῦν ἐστιν εὔξασθαι καλὸν
οἴμοι τάλας, οἴμοι γε κἄτʼ οἴμοι μάλα.
ἴσως ἂν εὖ γένοιτο· θαρρεῖτʼ ὦ βροτοί.
ἀπόφερε τὰ σκεύη λαβὼν ταυτὶ πάλιν·
ἐγὼ δὲ δοίδυκʼ εἰσιὼν ποιήσομαι.
νῦν τοῦτʼ ἐκεῖνʼ ἥκει τὸ Δάτιδος μέλος,
ὃ δεφόμενός ποτʼ ᾖδε τῆς μεσημβρίας,
νῦν ἐστιν ἡμῖν ὦνδρες Ἕλληνες καλὸν
ἀπαλλαγεῖσι πραγμάτων τε καὶ μαχῶν
ἐξελκύσαι τὴν πᾶσιν Εἰρήνην φίλην,
πρὶν ἕτερον αὖ δοίδυκα κωλῦσαί τινα.
καὶ δημιουργοὶ καὶ μέτοικοι καὶ ξένοι
καὶ νησιῶται, δεῦρʼ ἴτʼ ὦ πάντες λεῴ,
ἡμέρα γὰρ ἐξέλαμψεν ἥδε μισολάμαχος.
οὐδὲν πονηρόν, ἀλλʼ ὅπερ καὶ Κιλλικῶν.
οὔτʼ ἄλφιτʼ οὔτε τυρόν, ὡς ἀπολούμενος.
οὐκ ᾐσθόμην ἀγαθὸν τοσουτονὶ λαβών;
ἆρʼ οἶσθα θάνατον ὅτι προεῖφʼ ὁ Ζεὺς ὃς ἂν
δεῖ γὰρ μυηθῆναί με πρὶν τεθνηκέναι.
ἁγὼ προθύμως σοι φέρων ἀφικόμην.
ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀμαλδυνθήσομαι,
μή νυν λακήσῃς, λίσσομαί σʼ ὦρμῄδιον.
ἐπεί σε καὶ τιμῶσι μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ.
κλέπται γάρ εἰσι νῦν γε μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ.
καί σοι φράσω τι πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα,
ἴθι δὴ κάτειπʼ· ἴσως γὰρ ἂν πείσαις ἐμέ.
ἡ γὰρ Σελήνη χὠ πανοῦργος Ἥλιος
τοῖς βαρβάροισι προδίδοτον τὴν Ἑλλάδα.
ἡμεῖς μὲν ὑμῖν θύομεν, τούτοισι δὲ
οἱ βάρβαροι θύουσι. διὰ τοῦτʼ εἰκότως
βούλοιντʼ ἂν ἡμᾶς πάντας ἐξολωλέναι,
ταῦτʼ ἄρα πάλαι τῶν ἡμερῶν παρεκλεπτέτην
καὶ τοῦ κύκλου παρέτρωγον ὑφʼ ἁμαρτωλίας.
ναὶ μὰ Δία. πρὸς ταῦτʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ ξύλλαβε
ἡμῖν προθύμως τήνδε καὶ ξυνέλκυσον.
μυστήριʼ Ἑρμῇ, Διιπόλειʼ, Ἀδώνια·
ἄλλαι τέ σοι πόλεις πεπαυμέναι κακῶν
χἄτερʼ ἔτι πόλλʼ ἕξεις ἀγαθά. πρῶτον δέ σοι
δῶρον δίδωμι τήνδʼ, ἵνα σπένδειν ἔχῃς.
ἄγε δὴ σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπως
σπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέραν
Ἕλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν,
χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων,
τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτʼ ἀσπίδα.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον,
ἔχονθʼ ἑταίραν καὶ σκαλεύοντʼ ἄνθρακας.
μηδέποτε παύσασθʼ αὐτὸν ὦ Διόνυσʼ ἄναξ
ἐκ τῶν ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον.
κεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ
πάσχοι γε τοιαῦθʼ οἷάπερ Κλεώνυμος.
κεἴ τις δορυξὸς ἢ κάπηλος ἀσπίδων,
ἵνʼ ἐμπολᾷ βέλτιον, ἐπιθυμεῖ μαχῶν
ἢ δοῦλος αὐτομολεῖν παρεσκευασμένος
ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γʼ ἕλκοιτο μαστιγούμενος.
ἡμῖν δʼ ἀγαθὰ γένοιτʼ. ἰὴ παιὼν ἰή.
ἄφελε τὸ παίειν ἀλλʼ ἰὴ μόνον λέγε.
ἰὴ ἰὴ τοίνυν, ἰὴ μόνον λέγω.
Ἑρμῇ Χάρισιν Ὥραισιν Ἀφροδίτῃ Πόθῳ.
ὑπότεινε δὴ πᾶς καὶ κάταγε τοῖσιν κάλῳς.
ὦ Λάμαχʼ ἀδικεῖς ἐμποδὼν καθήμενος.
οὐδʼ οἵδε γʼ εἷλκον οὐδὲν ἁργεῖοι πάλαι
ἀλλʼ ἢ κατεγέλων τῶν ταλαιπωρουμένων,
ἀλλʼ οἱ Λάκωνες ὦγάθʼ ἕλκουσʼ ἀνδρικῶς.
ἆρʼ οἶσθʼ ὅσοι γʼ αὐτῶν ἔχονται τοῦ ξύλου,
μόνοι προθυμοῦντʼ· ἀλλʼ ὁ χαλκεὺς οὐκ ἐᾷ.
γλισχρότατα σαρκάζοντες ὥσπερ κυνίδια,
ὑπὸ τοῦ γε λιμοῦ νὴ Δίʼ ἐξολωλότες.
ἅπασιν ἡμῖν αὖθις ἀντιληπτέον.
μισεῖ γὰρ ὑμᾶς ἡ θεὸς μεμνημένη·
καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι παύσασθαι λέγω
οὐδὲν γὰρ ἄλλο δρᾶτε πλὴν δικάζετε.
ἀλλʼ εἴπερ ἐπιθυμεῖτε τήνδʼ ἐξελκύσαι,
πρὸς τὴν θάλατταν ὀλίγον ὑποχωρήσατε.
ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα πᾶς.
ὦ πότνια βοτρυόδωρε τί προσείπω σʼ ἔπος;
πόθεν ἂν λάβοιμι ῥῆμα μυριάμφορον
ὅτῳ προσείπω σʼ; οὐ γὰρ εἶχον οἴκοθεν.
ὦ χαῖρʼ Ὀπώρα, καὶ σὺ δʼ ὦ Θεωρία.
οἷον δʼ ἔχεις τὸ πρόσωπον ὦ Θεωρία,
οἷον δὲ πνεῖς, ὡς ἡδὺ κατὰ τῆς καρδίας,
γλυκύτατον ὥσπερ ἀστρατείας καὶ μύρου.
ἀπέπτυσʼ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον πλέκος.
τοῦ μὲν γὰρ ὄζει κρομμυοξυρεγμίας,
ταύτης δʼ ὀπώρας, ὑποδοχῆς, Διονυσίων,
αὐλῶν, τραγῳδῶν, Σοφοκλέους μελῶν, κιχλῶν,
ταύτης καταψευδόμενος· οὐ γὰρ ἥδεται
κιττοῦ, τρυγοίπου, προβατίων βληχωμένων,
† κόλπου † γυναικῶν διατρεχουσῶν εἰς ἀγρόν,
οἷον πρὸς ἀλλήλας λαλοῦσιν αἱ πόλεις
διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι,
καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναι
ὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται,
καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν;
ἴθι νυν ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι.
ἀκούετε λεῴ· τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι
τὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν
ἀλλʼ ὅ τι σιωπᾷς ὦ πότνια κάτειπέ μοι.
ἀλλʼ οὐκ ἂν εἴποι πρός γε τοὺς θεωμένους·
ὀργὴν γὰρ αὐτοῖς ὧν ἔπαθε πολλὴν ἔχει.
ἡ δʼ ἀλλὰ πρὸς σὲ μικρὸν εἰπάτω μόνον.
εἴφʼ ὅ τι νοεῖς αὐτοῖσι πρὸς ἔμʼ ὦ φιλτάτη.
ἴθʼ ὦ γυναικῶν μισοπορπακιστάτη.
ἀκούσαθʼ ὑμεῖς ὧν ἕνεκα μομφὴν ἔχει.
ἡμάρτομεν ταῦτʼ· ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε·
ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἦν τότʼ ἐν τοῖς σκύτεσιν.
ἴθι νυν ἄκουσον οἷον ἄρτι μʼ ἤρετο,
χὤστις φίλος κἄσπευδεν εἶναι μὴ μάχας.
εὐνούστατος μὲν ἦν μακρῷ Κλεώνυμος.
ποῖός τις οὖν εἶναι δοκεῖ τὰ πολεμικὰ
οὐκ ἦν ἄρʼ οὗπέρ φησιν εἶναι τοῦ πατρός.
ἀποβολιμαῖος τῶν ὅπλων ἐγίγνετο.
ἔτι νῦν ἄκουσον οἷον ἄρτι μʼ ἤρετο,
ὅστις κρατεῖ νῦν τοῦ λίθου τοῦ ʼν τῇ πυκνί.
Ὑπέρβολος νῦν τοῦτʼ ἔχει τὸ χωρίον.
αὑτῷ πονηρὸν προστάτην ἐπεγράψατο.
ἀπορῶν ὁ δῆμος ἐπιτρόπου καὶ γυμνὸς ὢν
τοῦτον τέως τὸν ἄνδρα περιεζώσατο.
πῶς οὖν ξυνοίσει ταῦτʼ ἐρωτᾷ τῇ πόλει.
ὅτι τυγχάνει λυχνοποιὸς ὤν. πρὸ τοῦ μὲν οὖν
ἐψηλαφῶμεν ἐν σκότῳ τὰ πράγματα,
νυνὶ δʼ ἅπαντα πρὸς λύχνον βουλεύσομεν.
πάμπολλα καὶ τἀρχαῖʼ ἃ κατέλιπεν τότε·
ἐκ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται Σιμωνίδης.
κέρδους ἕκατι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι.
ὼρακιάσας· οὐ γὰρ ἐξηνέσχετο
ἰδὼν πίθον καταγνύμενον οἴνου πλέων.
ἴθι νυν ἐπὶ τούτοις τὴν Ὀπώραν λάμβανε
γυναῖκα σαυτῷ τήνδε· κᾆτʼ ἐν τοῖς ἀγροῖς
ὦ φιλτάτη δεῦρʼ ἐλθὲ καὶ δός μοι κύσαι.
ἆρʼ ἂν βλαβῆναι διὰ χρόνου τί σοι δοκῶ
ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ τῆς Ὀπώρας κατελάσας;
οὐκ εἴ γε κυκεῶνʼ ἐπιπίοις βληχωνίαν.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα τήνδε τὴν Θεωρίαν
ἀπάγαγε τῇ βουλῇ λαβών, ἧσπέρ ποτʼ ἦν.
ὦ μακαρία βουλὴ σὺ τῆς Θεωρίας,
ὅσον ῥοφήσει ζωμὸν ἡμερῶν τριῶν,
ὅσας δὲ κατέδει ξόλικας ἑφθὰς καὶ κρέα.
ὦνθρωπε χαίρων ἄπιθι καὶ μέμνησό μου.
ὦ κάνθαρʼ οἴκαδʼ οἴκαδʼ ἀποπετώμεθα.
ὑφʼ ἅρματʼ ἐλθὼν Ζηνὸς ἀστραπηφορεῖ.
πόθεν οὖν ὁ τλήμων ἐνθάδʼ ἕξει σιτία;
ἕπεσθον ἅμʼ ἐμοὶ θᾶττον, ὡς πολλοὶ πάνυ
ποθοῦντες ὑμᾶς ἀναμένουσʼ ἐστυκότες.
ὡς χαλεπὸν ἐλθεῖν ἦν ἄρʼ εὐθὺ τῶν θεῶν.
ἔγωγέ τοι πεπόνηκα κομιδῇ τὼ σκέλει.
ἀπὸ τοὐρανοῦ ʼφαίνεσθε κακοήθεις πάνυ,
ἐντευθενὶ δὲ πολύ τι κακοηθέστεροι.
ἄλλον τινʼ εἶδες ἄνδρα κατὰ τὸν ἀέρα
ψυχὰς δύʼ ἢ τρεῖς διθυραμβοδιδασκάλων.
οὐκ ἦν ἄρʼ οὐδʼ ἃ λέγουσι, κατὰ τὸν ἀέρα
ὡς ἀστέρες γιγνόμεθʼ, ὅταν τις ἀποθάνῃ;
ἀοῖον αὐτὸν πάντες ἐκάλουν ἀστέρα.
τίνες γάρ εἰσʼ οἱ διατρέχοντες ἀστέρες,
τῶν πλουσίων οὗτοι βαδίζουσʼ ἀστέρων,
ἰπνοὺς ἔχοντες, ἐν δὲ τοῖς ἰπνοῖσι πῦρ.
ἀλλʼ εἴσαγʼ ὡς τάχιστα ταυτηνὶ λαβών,
στόρνυ τʼ ἐμοὶ καὶ τῇδε κουρίδιον λέχος.
καὶ ταῦτα δράσας ἧκε δεῦρʼ αὖθις πάλιν·
οὐκ ἂν ἔτι δοίην τῶν θεῶν τριώβολον,
οὔκ, ἀλλὰ κἀκεῖ ζῶσιν ἀπὸ τούτων τινές.
οὔτʼ ἄρτον οὔτε μᾶζαν, εἰωθυῖʼ ἀεὶ
λείχειν ἄρʼ αὐτῇ κἀνθάδε σκευαστέον.
ἡ παῖς λέλουται καὶ τὰ τῆς πυγῆς καλά·
ὁ πλακοῦς πέπεπται, σησαμῆ ξυμπλάττεται.
καὶ τἄλλʼ ἁπαξάπαντα· τοῦ πέους δὲ δεῖ.
ἴθι νυν ἀποδῶμεν τήνδε τὴν Θεωρίαν
ἐπαίομεν Βραυρωνάδʼ ὑποπεπωκότες;
ὅσην ἔχει τὴν πρωκτοπεντετηρίδα.
εἶεν, τίς ἐσθʼ ὑμῶν δίκαιος, τίς ποτε;
τίς διαφυλάξει τήνδε τῇ βουλῇ λαβών;
σκηνὴν ἐμαυτοῦ τῷ πέει καταλαμβάνω.
οὔπω λέγεθʼ ὑμεῖς τίς ὁ φυλάξων. δεῦρο σύ·
καταθήσομαι γὰρ αὐτὸς ἐς μέσους ἄγων.
ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί.
σκέψασθʼ ὅσʼ ὑμῖν ἀγαθὰ παραδώσω φέρων,
ὥστʼ εὐθέως ἄραντας ὑμᾶς τὼ σκέλει
τουτὶ δʼ ὁρᾶτʼ ὀπτάνιον ἡμῖν ὡς καλόν.
διὰ ταῦτα καὶ κεκάπνικʼ ἄρʼ· ἐνταυθοῖ γὰρ οὖν
ταύτην ἔχουσιν αὔριον καλὸν πάνυ,
ἐπὶ γῆς παλαίειν, τετραποδηδὸν ἑστάναι,
τρίτῃ δὲ μετὰ ταῦθʼ ἱπποδρομίαν ἄξετε,
ἵνα δὴ κέλης κέλητα παρακελητιεῖ,
ἅρματα δʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀνατετραμμένα
φυσῶντα καὶ πνέοντα προσκινήσεται·
ἕτεροι δὲ κείσονταί γʼ ἀπεψωλημένοι
θέασʼ ὡς προθύμως ὁ πρύτανις παρεδέξατο.
ἀλλʼ οὐκ ἂν εἴ τι προῖκα προσαγαγεῖν σʼ ἔδει,
ἀλλʼ ηὗρον ἄν σʼ ὑπέχοντα τὴν ἐκεχειρίαν.
ἄγε δὴ τί νῷν ἐντευθενὶ ποιητέον;
τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ ταύτην χύτραις ἱδρυτέον;
χύτραισιν, ὥσπερ μεμφόμενον Ἑρμῄδιον;
τί δαὶ δοκεῖ; βούλεσθε λαρινῷ βοΐ;
βοΐ; μηδαμῶς, ἵνα μὴ βοηθεῖν ποι δέῃ.
ἵνα μὴ γένηται Θεογένους ὑηνία.
ὑπὸ τοῦ δέους λέγωσʼ Ἰωνικῶς ὀὶ—
ὥστʼ ἐσόμεθʼ ἀλλήλοισιν ἀμνοὶ τοὺς τρόπους
καὶ τοῖσι συμμάχοισι πρᾳότεροι πολύ.
ἴθι νυν ἄγʼ ὡς τάχιστα τὸ πρόβατον λαβών·
ἐγὼ δὲ ποριῶ βωμὸν ἐφʼ ὅτου θύσομεν.
ἰδού· λεγοις ἂν ἄλλο· περιελήλυθα.
φέρε δὴ τὸ δαλίον τόδʼ ἐμβάψω λαβών,
σείου σὺ ταχέως· σὺ δὲ πρότεινε τῶν ὀλῶν,
τούτων ὅσοιπέρ εἰσι τῶν θεωμένων
οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὅστις οὐ κριθὴν ἔχει.
τίς τῇδε; ποῦ ποτʼ εἰσὶ πολλοὶ κἀγαθοί;
τοισδὶ φέρε δῶ· πολλοὶ γάρ εἰσι κἀγαθοί.
ἡμῶν καταχεόντων ὕδωρ τοσουτονὶ
ἐς ταὐτὸ τοῦθʼ ἑστᾶσʼ ἰόντες χωρίον;
λαβὲ τὴν μάχαιραν· εἶθʼ ὅπως μαγειρικῶς
οὐχ ἥδεται δήπουθεν Εἰρήνη σφαγαῖς,
οὐδʼ αἱματοῦται βωμός. ἀλλʼ εἴσω φέρων
θύσας τὰ μηρἴ ἐξελὼν δεῦρʼ ἔκφερε,
χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σῴζεται.
ταυτὶ δέδραται. τίθεσο τὼ μηρὼ λαβών.
ἐγὼ δʼ ἐπὶ σπλάγχνʼ εἶμι καὶ θυλήματα.
ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ· ἀλλʼ ἥκειν ἐχρῆν.
ἰδοὺ πάρειμι. μῶν ἐπισχεῖν σοι δοκῶ;
ὄπτα καλῶς νυν αὐτά· καὶ γὰρ οὑτοσὶ
προσέρχεται δάφνῃ τις ἐστεφανωμένος.
ἐναντιώσεταί τι ταῖς διαλλαγαῖς.
οὔκ, ἀλλὰ κατὰ τὴν κνῖσαν εἰσελήλυθεν.
ὀπτα σὺ σιγῇ κἄπαγʼ ἀπὸ τῆς ὀσφύος.
ἄγε νυν ἀπάρχου κᾆτα δὸς τἀπάργματα.
κατάτεμνε. ποῦ τράπεζα; τὴν σπονδὴν φέρε.
νῷν μηδέν· Εἰρήνῃ γὰρ ἱερὰ θύομεν.
ἄγε δὴ θεαταὶ δεῦρο συσπλαγχνεύετε
οὔτοι μὰ τὴν γῆν ταῦτα κατέδεσθον μόνω,
παἶ αὐτὸν ἐπέχων τῷ ξύλῳ τὸν ἀλαζόνα.
σὺ μὲν οὖν· ἐγὼ δὲ τουτονὶ τῶν κῳδίων,
οὐ καταβαλεῖς τὰ κῴδιʼ ὦ θυηπόλε;
ἤκουσας; ὁ κόραξ οἷος ἦλθʼ ἐξ Ὠρεοῦ.
οὐκ ἀποπετήσει θᾶττον εἰς Ἐλύμνιον;
ὅσον τὸ χρῆμʼ ἐπὶ δεῖπνον ἦλθʼ ἐς τοὺς γάμους.
πάντως γὰρ οὐδὲν ὄφελός ἐστʼ αὐτῆς ἔτι.
καὶ τῶν λαγῴων πολλὰ καὶ τοὺς κολλάβους.
ὦ φίλτατʼ ὦ Τρυγαἶ ὅσʼ ἡμᾶς τἀγαθὰ
οὐδεὶς ἐπρίατʼ ἂν δρέπανον οὐδὲ κολλύβου,
νυνὶ δὲ πεντήκοντα δραχμῶν ἐμπολῶ·
ὁδὶ δὲ τριδράχμους τοὺς κάδους ἐς τοὺς ἀγρούς.
ἀφʼ ὧν γὰρ ἀπεδόμεσθα κἀκερδήναμεν
τὰ δῶρα ταυτί σοι φέρομεν ἐς τοὺς γάμους.
ἐπὶ δεῖπνον ὡς τάχιστα· καὶ γὰρ οὑτοσὶ
τί δʼ ἔστιν ὦ κακόδαιμον; οὔτι που λοφᾷς;
ἀπώλεσάς μου τὴν τέχνην καὶ τὸν βίον,
τί δῆτα τουτοινὶ καταθῶ σοι τοῖν λόφοιν;
δοίην ἂν αὐτοῖν ἰσχάδων τρεῖς χοίνικας.
ἔνεγκε τοίνυν εἰσιὼν τὰς ἰσχάδας·
κρεῖττον γὰρ ὦ τᾶν ἐστιν ἢ μηδὲν λαβεῖν.
ἀπόφερʼ ἀπόφερʼ ἐς κόρακας ἀπὸ τῆς οἰκίας.
τριχορρυεῖτον, οὐδέν ἐστον τὼ λόφω.
οὐκ ἂν πριαίμην οὐδʼ ἂν ἰσχάδος μιᾶς.
τί δαὶ δεκάμνῳ τῷδε θώρηκος κύτει
ἐνημμένῳ κάλλιστα χρήσομαι τάλας;
ἀλλʼ αἶρέ μοι τοῦτόν γε τῆς ἰσωνίας·
παῦσαί μʼ ὑβρίζων τοῖς ἐμοῖσι χρήμασιν.
ὡδὶ παραθέντι τρεῖς λίθους. οὐ δεξιῶς;
ποίᾳ δʼ ἀποψήσει ποτʼ ὦμαθέστατε;
τῃδὶ διεὶς τὴν χεῖρα διὰ τῆς θαλαμιᾶς
ἵνα μή γʼ ἁλῶ τρύπημα κλέπτων τῆς νεώς.
ἔπειτʼ ἐπὶ δεκάμνῳ χεσεῖ καθήμενος;
ἔγωγε νὴ Δίʼ ὦπίτριπτʼ. οἴει γὰρ ἂν
τὸν πρωκτὸν ἀποδόσθαι με χιλιῶν δραχμῶν;
θλίβει τὸν ὄρρον. ἀπόφερʼ, οὐκ ὠνήσομαι.
τί δʼ ἆρα τῇ σάλπιγγι τῇδε χρήσομαι,
ἣν ἐπριάμην δραχμῶν ποθʼ ἑξήκοντʼ ἐγώ;
μόλυβδον ἐς τουτὶ τὸ κοῖλον ἐγχέας
ἔπειτʼ ἄνωθεν ῥάβδον ἐνθεὶς ὑπόμακρον,
γενήσεταί σοι τῶν κατακτῶν κοττάβων.
ἐντευθενὶ δὲ σπαρτίοις ἠρτημένην
πλάστιγγα πρόσθες, καὐτό σοι γενήσεται
ὦ δυσκάθαρτε δαῖμον ὥς μʼ ἀπώλεσας,
ὅτʼ ἀντέδωκά γʼ ἀντὶ τῶνδε μνᾶν ποτέ·
καὶ νῦν τί δράσω; τίς γὰρ αὔτʼ ὠνήσεται;
πώλει βαδίζων αὐτὰ τοῖς Αἰγυπτίοις·
ἔστιν γὰρ ἐπιτήδεια συρμαίαν μετρεῖν.
ἔτʼ ἐστὶ τοῖσι κράνεσιν ὅ τι τις χρήσεται;
τούτῳ γʼ ἐγὼ τὰ δόρατα ταῦτʼ ὠνήσομαι.
λάβοιμʼ ἂν αὔτʼ ἐς χάρακας ἑκατὸν τῆς δραχμῆς.
ὑβριζόμεθα. χωρῶμεν ὦ τᾶν ἐκποδών.
νὴ τὸν Δίʼ, ὡς τὰ παιδίʼ ἤδη ʼξέρχεται
ἅττʼ ᾄσεται προαναβάληταί μοι δοκεῖ.
ἀλλʼ ὅ τι περ ᾄδειν ἐπινοεῖς ὦ παιδίον,
ταῦτʼ ᾆδε, ταῦθʼ, ὡς ἤσθιον κεκορημένοι.
ποῦ μοι τὸ τοῦ Κλεωνύμου ʼστὶ παιδίον;
ᾆσον πρὶν εἰσιέναι τι· σὺ γὰρ εὖ οἶδʼ ὅτι
οὐ πράγματʼ ᾄσει· σώφρονος γὰρ εἶ πατρός.
ἀλλʼ εἰσίωμεν. εὖ γὰρ οἶδʼ ἐγὼ σαφῶς
ὅτι ταῦθʼ ὅσʼ ᾖσας ἄρτι περὶ τῆς ἀσπίδος
διαρραγείης· ἥδε δʼ αὖ κρώζει πάλιν.
τί ὦ πόνηρʼ ἄνω κάτω πλανύττομεν;
ἀπολούμεθʼ ἄλλως τὴν ὁδὸν προφορουμένω.
ἐντευθενὶ τὴν πατρίδʼ ἂν ἐξεύροις σύ που;
οὐδʼ ἂν μὰ Δία γʼ ἐντεῦθεν Ἐξηκεστίδης.
ἦ δεινὰ νὼ δέδρακεν οὑκ τῶν ὀρνέων,
ὁ πινακοπώλης φιλοκράτης μελαγχολῶν,
ὃς τώδʼ ἔφασκε νῷν φράσειν τὸν Τηρέα
τὼ δʼ οὐκ ἄρʼ ᾔστην οὐδὲν ἄλλο πλὴν δάκνειν.
ἡμᾶς ἔτʼ ἔξεις. οὐ γάρ ἐστʼ ἐνταῦθά τις
οὐδὲ μὰ Δίʼ ἐνταῦθά γʼ ἀτραπὸς οὐδαμοῦ.
οὐδʼ ἡ κορώνη τῆς ὁδοῦ τι λέγει πέρι;
οὐ ταὐτὰ κρώζει μὰ Δία νῦν τε καὶ τότε.
οὐ δεινὸν οὖν δῆτʼ ἐστὶν ἡμᾶς δεομένους
ἐς κόρακας ἐλθεῖν καὶ παρεσκευασμένους
ἔπειτα μὴ ʼξευρεῖν δύνασθαι τὴν ὁδόν;
ἡμεῖς γάρ, ὦνδρες οἱ παρόντες ἐν λόγῳ,
νόσον νοσοῦμεν τὴν ἐναντίαν Σάκᾳ·
ὁ μὲν γὰρ ὢν οὐκ ἀστὸς ἐσβιάζεται,
ἡμεῖς δὲ φυλῇ καὶ γένει τιμώμενοι,
ἀνεπτόμεσθʼ ἐκ τῆς πατρίδος ἀμφοῖν ποδοῖν,
καὶ πᾶσι κοινὴν ἐναποτεῖσαι χρήματα.
οἱ μὲν γὰρ οὖν τέττιγες ἕνα μῆνʼ ἢ δύο
ἐπὶ τῶν κραδῶν ᾄδουσʼ, Ἀθηναῖοι δʼ ἀεὶ
ἐπὶ τῶν δικῶν ᾄδουσι πάντα τὸν βίον.
διὰ ταῦτα τόνδε τὸν βάδον βαδίζομεν,
κανοῦν δʼ ἔχοντε καὶ χύτραν καὶ μυρρίνας
ὅποι καθιδρυθέντε διαγενοίμεθʼ ἄν.
ὁ δὲ στόλος νῷν ἐστι παρὰ τὸν Τηρέα
τὸν ἔποπα, παρʼ ἐκείνου πυθέσθαι δεομἐνω,
ἄνω κέχηνεν ὡσπερεὶ δεικνύς τί μοι,
κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἔστιν ἐνταῦθʼ ὄρνεα.
οὐκ ἀντὶ τοῦ παιδός σʼ ἐχρῆν ἐποποῖ καλεῖν;
Ἄπολλον ἀποτρόπαιε τοῦ χασμήματος.
οὕτως τι δεινὸν οὐδὲ κάλλιον λέγειν.
Ὑποδεδιὼς ἔγωγε Λιβυκὸν ὄρνεον.
ὁδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν ὄρνις; οὐκ ἐρεῖς;
Ἐπικεχοδὼς ἔγωγε Φασιανικός.
ἔποψ ἐγένετο, τότε γενέσθαι μʼ ηὔξατο
ὄρνιν, ἵνʼ ἀκόλουθον διάκονόν τʼ ἔχῃ.
δεῖται γὰρ ὄρνις καὶ διακόνου τινός;
οὗτός γʼ, ἅτʼ οἶμαι πρότερον ἄνθρωπός ποτʼ ὤν,
ἔτνους δʼ ἐπιθυμεῖ, δεῖ τορύνης καὶ χύτρας·
οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον ὦ τροχίλε; τὸν δεσπότην
εὕδει καταφαγὼν μύρτα καὶ σέρφους τινάς.
κακῶς σύ γʼ ἀπόλοιʼ, ὥς μʼ ἀπέκτεινας δέει.
σὺ δὲ τὴν κορώνην οὐκ ἀφῆκας καταπεσών;
οὐκ ἆρʼ ἀφῆκας; ὦγάθʼ ὡς ἀνδρεῖος εἶ.
ἄνοιγε τὴν ὕλην, ἵνʼ ἐξέλθω ποτέ.
ὦ Ἡράκλεις τουτὶ τί ποτʼ ἐστὶ τὸ θηρίον;
τίς ἡ πτέρωσις; τίς ὁ τρόπος τῆς τριλοφίας;
ὁρῶντε τὴν πτέρωσιν; ἦν γὰρ ὦ ξένοι
τοιαῦτα μέντοι Σοφοκλέης λυμαίνεται
ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐμὲ τὸν Τηρέα.
Τηρεὺς γὰρ εἶ σύ; πότερον ὄρνις ἢ ταὧς;
οὔκ, ἀλλὰ τὸν χειμῶνα πάντα τὤρνεα
πτερορρυεῖ τε καὖθις ἕτερα φύομεν.
κἀργύριον ὠφείλησας ὥσπερ νὼ ποτέ,
κοὐκ ἀποδιδοὺς ἔχαιρες ὥσπερ νὼ ποτέ·
εἶτʼ αὖθις ὀρνίθων μεταλλάξας φύσιν
καὶ γῆν ἐπέπτου καὶ θάλατταν ἐν κύκλῳ,
καὶ πάνθʼ ὅσαπερ ἄνθρωπος ὅσα τʼ ὄρνις φρονεῖς·
εἴ τινα πόλιν φράσειας ἡμῖν εὔερον
ὥσπερ σισύραν ἐγκατακλινῆναι μαλθακήν.
ποίαν τινʼ οὖν ἥδιστʼ ἂν οἰκοῖτʼ ἂν πόλιν;
ἐπὶ τὴν θύραν μου πρῴ τις ἐλθὼν τῶν φίλων
λουσάμενα πρῴ· μέλλω γὰρ ἑστιᾶν γάμους·
νὴ Δία ταλαιπώρων γε πραγμάτων ἐρᾷς.
ὅπου ξυναντῶν μοι ταδί τις μέμψεται
ὥσπερ ἀδικηθεὶς παιδὸς ὡραίου πατήρ·
καλῶς γέ μου τὸν υἱὸν ὦ Στιλβωνίδη
οὐκ ἔκυσας, οὐ προσεῖπας, οὐ προσηγάγου,
οὐκ ὠρχιπέδισας, ὢν ἐμοὶ πατρικὸς φίλος.
κλητῆρʼ ἄγουσʼ ἕωθεν ἡ Σαλαμινία.
Ἑλληνικὴν δὲ πόλιν ἔχεις ἡμῖν φράσαι;
βδελύττομαι τὸν Λέπρεον ἀπὸ Μελανθίου.
ἀλλʼ εἰσὶν ἕτεροι τῆς Λοκρίδος Ὀπούντιοι,
οὐκ ἂν γενοίμην ἐπὶ ταλάντῳ χρυσίου.
οὗ πρῶτα μὲν δεῖ ζῆν ἄνευ βαλλαντίου.
πολλήν γʼ ἀφεῖλες τοῦ βίου κιβδηλίαν.
νεμόμεσθα δʼ ἐν κήποις τὰ λευκὰ σήσαμα
καὶ μύρτα καὶ μήκωνα καὶ σισύμβρια.
ὑμεῖς μὲν ἆρα ζῆτε νυμφίων βίον.
καὶ δύναμιν ἣ γένοιτʼ ἄν, εἰ πίθοισθέ μοι.
μὴ περιπέτεσθε πανταχῇ κεχηνότες·
ὡς τοῦτʼ ἄτιμον τοὔργον ἐστίν. αὐτίκα
ἐκεῖ παρʼ ἡμῖν τοὺς πετομένους ἢν ἔρῃ,
ἅνθρωπος ὄρνις ἀστάθμητος πετόμενος,
νὴ τὸν Διόνυσον εὖ γε μωμᾷ ταυταγί.
ποίαν δʼ ἂν οἰκίσαιμεν ὄρνιθες πόλιν;
ἄληθες; ὦ σκαιότατον εἰρηκὼς ἔπος,
ἀπολαύσομαί τί γʼ, εἰ διαστραφήσομαι.
οὐχ οὗτος οὖν δήπου ʼστὶν ὀρνίθων πόλος;
ὅτι δὲ πολεῖται τοῦτο καὶ διέρχεται
ἅπαντα διὰ τούτου, καλεῖται νῦν πόλος.
ἢν δʼ οἰκίσητε τοῦτο καὶ φάρξηθʼ ἅπαξ,
τοὺς δʼ αὖ θεοὺς ἀπολεῖτε λιμῷ Μηλίῳ.
Πυθώδε, Βοιωτοὺς δίοδον αἰτούμεθα,
οὕτως, ὅταν θύσωσιν ἄνθρωποι θεοῖς,
τῶν μηρίων τὴν κνῖσαν οὐ διαφρήσετε.
μὰ γῆν μὰ παγίδας μὰ νεφέλας μὰ δίκτυα,
μὴ ʼγὼ νόημα κομψότερον ἤκουσά πω·
ὥστʼ ἂν κατοικίζοιμι μετὰ σοῦ τὴν πόλιν,
εἰ ξυνδοκοίη τοῖσιν ἄλλοις ὀρνέοις.
ἐγὼ γὰρ αὐτοὺς βαρβάρους ὄντας πρὸ τοῦ
ἐδίδαξα τὴν φωνήν, ξυνὼν πολὺν χρόνον.
δευρὶ γὰρ ἐσβὰς αὐτίκα μάλʼ ἐς τὴν λόχμην,
καλοῦμεν αὐτούς· οἱ δὲ νῷν τοῦ φθέγματος
ἐάνπερ ἐπακούσωσι θεύσονται δρόμῳ.
ὦ φίλτατʼ ὀρνίθων σὺ μή νυν ἕσταθι·
ἔσβαινε κἀνέγειρε τὴν ἀηδόνα.
οἶον κατεμελίτωσε τὴν λόχμην ὃλην.
οὕποψ μελῳδεῖν αὖ παρασκευάζεται.
ἰὼ ἰὼ ἰτὼ ἰτὼ ἰτὼ ἰτὼ,
ἴτω τις ὧδε τῶν ἐμῶν ὁμοπτέρων·
νέμεσθε, φῦλα μυρία κριθοτράγων
τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιό.
τά τε κατʼ ὄρεα τά τε κοτινοτράγα τά τε κομαροφάγα,
ἄλλως ἄρʼ οὕποψ, ὡς ἔοικʼ, ἐς τὴν λόχμην
ἐσβὰς ἐπῷζε χαραδριὸν μιμούμενος.
ὦναξ Ἄπολλον τοῦ νέφους. ἰοὺ ἰού,
ἐκάλεσε; τίνα τόπον ἄρα ποτὲ νέμεται;
ἐς δὲ δόλον ἐκάλεσε, παρέβαλέ τʼ ἐμὲ παρὰ
σόφισμα κύρμα τρῖμμα παιπάλημʼ ὅλον.
ἄγε δὴ σὺ καὶ σὺ τὴν πανοπλίαν μὲν πάλιν
ταύτην λαβόντε κρεμάσατον τύχἀγαθῇ
ἐς τὸν ἰπνὸν εἴσω πλησίον τοὐπιστάτου·
σὺ δὲ τούσδʼ ἐφʼ οἷσπερ τοῖς λόγοις συνέλεξʼ ἐγὼ
ἥνπερ ὁ πίθηκος τῇ γυναικὶ διέθετο,
ὄμνυμʼ ἐπὶ τούτοις, πᾶσι νικᾶν τοῖς κριταῖς
εἰ δὲ παραβαίην, ἑνὶ κριτῇ νικᾶν μόνον.
ἀκούετε λεῴ· τοὺς ὁπλίτας νυνμενὶ
ἀνελομένους θὤπλʼ ἀπιέναι πάλιν οἴκαδε,
δολερὸν μὲν ἀεὶ κατὰ πάντα δὴ τρόπον
πολὺ δὴ πολὺ δὴ χαλεπωτάτους λόγους
ἤνεγκας ἄνθρωφʼ. ὡς ἐδάκρυσά γʼ ἐμῶν
καὶ μὴν μὰ τὸν Δίʼ οὐχὶ νυστάζειν ἔτι
ὥρα ʼστὶν ἡμῖν οὐδὲ μελλονικιᾶν,
ἀλλʼ ὡς τάχιστα δεῖ τι δρᾶν· πρῶτον δέ γε
εἰσέλθετʼ ἐς νεοττιάν γε τὴν ἐμὴν
καὶ τἀμὰ κάρφη καὶ τὰ παρόντα φρύγανα,
ἀτὰρ τὸ δεῖνα, δεῦρʼ ἐπανάκρουσαι πάλιν.
φέρʼ ἴδω, φράσον νῷν, πῶς ἐγώ τε χοὐτοσὶ
ξυνεσόμεθʼ ὑμῖν πετομένοις οὐ πετομένω;
ἐστὶν λεγόμενον δή τι, τὴν ἀλώπεχʼ, ὡς
μηδὲν φοβηθῇς· ἔστι γάρ τι ῥιζίον,
ὃ διατραγόντʼ ἔσεσθον ἐπτερωμένω.
οὕτω μὲν εἰσίωμεν. ἄγε δὴ Ξανθία
καὶ Μανόδωρε λαμβάνετε τὰ στρώματα.
ὦ τοῦτο μεντοι νὴ Δίʼ αὐτοῖσιν πιθοῦ·
ἐκβίβασον ἐκ τοῦ βουτόμου τοὐρνίθιον.
ἐκβίβασον αὐτοῦ πρὸς θεῶν αὐτήν, ἵνα
καὶ νὼ θεασώμεσθα τὴν ἀηδόνα.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ σφῷν, ταῦτα χρὴ δρᾶν. ἡ Πρόκνη
ὦ Ζεῦ πολυτίμηθʼ ὡς καλὸν τοὐρνίθιον,
ὅσον δʼ ἔχει τὸν χρυσόν, ὥσπερ παρθένος.
ἐγὼ μὲν αὐτὴν κἂν φιλῆσαί μοι δοκῶ.
ἀλλʼ ὥσπερ ᾠὸν νὴ Δίʼ ἀπολέψαντα χρὴ
τιὸ τιὸ τιὰ τιὸ τιὸ τιοτίγξ,
οἶσθʼ ᾧ μάλιστʼ ἔοικας ἐπτερωμένος;
εἰς εὐτέλειαν χηνὶ συγγεγραμμένῳ.
σὺ δὲ κοψίχῳ γε σκάφιον ἀποτετιλμένῳ.
ταυτὶ μὲν ᾐκάσμεσθα κατὰ τὸν Αἰσχύλον·
τάδʼ οὐχ ὑπʼ ἄλλων ἀλλὰ τοῖς αὑτῶν πτεροῖς.
θέσθαι τι μέγα καὶ κλεινόν, εἶτα τοῖς θεοῖς
φέρʼ ἴδω, τί δʼ ἡμῖν τοὔνομʼ ἔσται τῇ πόλει;
βούλεσθε τὸ μέγα τοῦτο τοὐκ Λακεδαίμονος
Σπάρτην γὰρ ἂν θείμην ἐγὼ τἠμῇ πόλει;
οὐδʼ ἂν χαμεύνῃ πάνυ γε κειρίαν γʼ ἔχων.
ἆρʼ ἐστὶν αὑτηγὶ Νεφελοκοκκυγία,
ἵνα καὶ τὰ Θεογένους τὰ πολλὰ χρήματα
ἀλαζονευόμενοι καθυπερηκόντισαν.
πολιοῦχος ἔσται; τῷ ξανοῦμεν τὸν πέπλον;
τί δʼ οὐκ Ἀθηναίαν ἐῶμεν Πολιάδα;
καὶ πῶς ἂν ἔτι γένοιτʼ ἂν εὔτακτος πόλις,
ἕστηκʼ ἔχουσα, Κλεισθένης δὲ κερκίδα;
ὄρνις ἀφʼ ἡμῶν τοῦ γένους τοῦ Περσικοῦ,
ὡς δʼ ὁ θεὸς ἐπιτήδειος οἰκεῖν ἐπὶ πετρῶν.
ἄγε νυν σὺ μὲν βάδιζε πρὸς τὸν ἀέρα
καὶ τοῖσι τειχίζουσι παραδιακόνει,
χάλικας παραφόρει, πηλὸν ἀποδὺς ὄργασον,
φύλακας κατάστησαι, τὸ πῦρ ἔγκρυπτʼ ἀεί,
κήρυκα δὲ πέμψον τὸν μὲν ἐς θεοὺς ἄνω,
ἐγὼ δʼ ἵνα θύσω τοῖσι καινοῖσιν θεοῖς,
τὸν ἱερέα πέμψοντα τὴν πομπὴν καλῶ.
ἴτω ἴτω δὲ Πυθιὰς βοὰ θεῷ,
παῦσαι σὺ φυσῶν. Ἡράκλεις τουτὶ τί ἦν;
τουτὶ μὰ Δίʼ ἐγὼ πολλὰ δὴ καὶ δείνʼ ἰδὼν
ἱερεῦ σὸν ἔργον, θῦε τοῖς καινοῖς θεοῖς.
δράσω τάδʼ. ἀλλὰ ποῦ ʼστιν ὁ τὸ κανοῦν ἔχων;
ὦ Σουνιέρακε χαῖρʼ ἄναξ Πελαργικέ.
δέσποινα Κυβέλη, στροῦθε, μῆτερ Κλεοκρίτου.
Χίοισιν ἥσθην πανταχοῦ προσκειμένοις.
ἐπὶ ποῖον ὦ κακόδαιμον ἱερεῖον καλεῖς
ἁλιαιέτους καὶ γῦπας; οὐχ ὁρᾷς ὅτι
ἰκτῖνος εἷς ἂν τοῦτό γʼ οἴχοιθʼ ἁρπάσας;
ἄπελθʼ ἀφʼ ἡμῶν καὶ σὺ καὶ τὰ στέμματα·
ἐγὼ γὰρ αὐτὸς τουτογὶ θύσω μόνος.
τὰ γὰρ παρόντα θύματʼ οὐδὲν ἄλλο πλὴν
θύοντες εὐξώμεσθα τοῖς πτερίνοις θεοῖς.
τουτὶ τὸ πρᾶγμα ποδαπόν; εἰπέ μοι τίς εἶ;
ἔπειτα δῆτα δοῦλος ὢν κόμην ἔχεις;
οὔκ, ἀλλὰ πάντες ἐσμὲν οἱ διδάσκαλοι
οὐκ ἐτὸς ὀτρηρὸν καὶ τὸ ληδάριον ἔχεις.
τὰς ὑμετέρας κύκλιά τε πολλὰ καὶ καλὰ
καὶ παρθένεια καὶ κατὰ τὰ Σιμωνίδου.
ταυτὶ σὺ πότʼ ἐποίησας; ἀπὸ ποίου χρόνου;
πάλαι πάλαι δὴ τήνδʼ ἐγὼ κλῄζω πόλιν.
καὶ τοὔνομʼ ὥσπερ παιδίῳ νῦν δὴ ʼθέμην;
τουτὶ παρέξει τὸ κακὸν ἡμῖν πράγματα,
εἰ μή τι τούτῳ δόντες ἀποφευξούμεθα.
οὗτος, σὺ μέντοι σπολάδα καὶ χιτῶνʼ ἔχεις,
ἔχε τὴν σπολάδα· πάντως δέ μοι ῥιγῶν δοκεῖς.
ἅνθρωπος ἡμῶν οὐκ ἀπαλλαχθήσεται.
νιφόβολα πεδία πολύπορά τʼ ἤλυθον ἀλαλάν.
νὴ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πέφευγας ταυταγὶ
τὰ κρυερὰ τονδὶ τὸν χιτωνίσκον λαβών.
τουτὶ μὰ Δίʼ ἐγὼ τὸ κακὸν οὐδέποτʼ ἤλπισα,
αὖθις σὺ περιχώρει λαβὼν τὴν χέρνιβα.
ὦ δαιμόνιε τὰ θεῖα μὴ φαύλως φέρε·
ὡς ἔστι Βάκιδος χρησμὸς ἄντικρυς λέγων
ταῦτʼ οὐκ ἐχρησμολόγεις σὺ πρὶν ἐμὲ τὴν πόλιν
ἀλλʼ οὐδὲν οἷόν ἐστʼ ἀκοῦσαι τῶν ἐπῶν.
τί οὖν προσήκει δῆτʼ ἐμοὶ Κορινθίων;
ᾐνίξαθʼ ὁ Βάκις τοῦτο πρὸς τὸν ἀέρα.
ὃν ἐγὼ παρὰ τἀπόλλωνος ἐξεγραψάμην·
τί δʼ αὖ σὺ δράσων; τίς δʼ ἰδέα βουλεύματος;
τίς ἡ ʼπίνοια, τίς ὁ κόθορνος τῆς ὁδοῦ;
γεωμετρῆσαι βούλομαι τὸν ἀέρα
αὐτίκα γὰρ ἀήρ ἐστι τὴν ἰδέαν ὅλος
κατὰ πνιγέα μάλιστα. προσθεὶς οὖν ἐγὼ
τὸν κανόνʼ, ἄνωθεν τουτονὶ τὸν καμπύλον
ὀρθῷ μετρήσω κανόνι προστιθείς, ἵνα
ἀγορά, φέρουσαι δʼ ὦσιν εἰς αὐτὴν ὁδοὶ
αὐτοῦ κυκλοτεροῦς ὄντος ὀρθαὶ πανταχῇ
κἀμοὶ πιθόμενος ὑπαποκίνει τῆς ὁδοῦ.
ξενηλατοῦνται καὶ κεκίνηνταί τινες·
σποδεῖν ἅπαντας τοὺς ἀλαζόνας δοκεῖ.
οὐκ ἀναμετρήσεις σαυτὸν ἀπιὼν ἀλλαχῇ;
ἔστιν γὰρ ἃ διʼ ἐμοῦ πέπρακται Φαρνάκῃ.
ἄπιθι λαβών· ἔστιν δʼ ὁ μισθὸς οὑτοσί.
μαρτύρομαι τυπτόμενος ὢν ἐπίσκοπος.
οὐκ ἀποσοβήσεις; οὐκ ἀποίσεις τὼ κάδω;
οὐ δεινά; καὶ πέμπουσιν ἤδη ʼπισκόπους
τουτὶ τί ἔστιν αὖ κακὸν τὸ βιβλίον;
σὺ δέ γʼ οἷσπερ ὡτοτύξιοι χρήσει τάχα.
ἄληθες οὗτος; ἔτι γὰρ ἐνταῦθʼ ἦσθα σύ;
ἀπολῶ σε καὶ γράφω σε μυρίας δραχμάς.
ἐγὼ δὲ σοῦ γε τὼ κάδω διασκεδῶ.
ἀπίωμεν ἡμεῖς ὡς τάχιστʼ ἐντευθενὶ
θύσοντες εἴσω τοῖς θεοῖσι τὸν τράγον.
δένδρεσί τʼ ἐφημένα καρπὸν ἀποβόσκεται·
ἡνίκʼ ἂν ὁ θεσπέσιος ὀξὺ μέλος ἀχέτας
τὰ μὲν ἱέρʼ ἡμῖν ἐστιν ὦρνιθες καλά·
οὐδείς, ὅτου πευσόμεθα τἀκεῖ πράγματα.
ἀλλʼ οὑτοσὶ τρέχει τις Ἀλφειὸν πνέων.
ποῦ ποῦ ʼστι, ποῦ ποῦ ποῦ ʼστι, ποῦ ποῦ ποῦ ʼστι ποῦ,
κάλλιστον ἔργον καὶ μεγαλοπρεπέστατον·
καὶ Θεογένης ἐναντίω δύʼ ἅρματε,
ἵππων ὑπόντων μέγεθος ὅσον ὁ δούριος,
τὸ δὲ μῆκός ἐστι, καὶ γὰρ ἐμέτρησʼ αὔτʼ ἐγώ,
ὄρνιθες, οὐδεὶς ἄλλος, οὐκ Αἰγύπτιος
πλινθοφόρος, οὐ λιθουργός, οὐ τέκτων παρῆν,
ἐκ μέν γε Λιβύης ἧκον ὡς τρισμύριαι
γέρανοι θεμελίους καταπεπωκυῖαι λίθους.
ἕτεροι δʼ ἐπλινθοφόρουν πελαργοὶ μύριοι·
οἱ χαραδριοὶ καὶ τἄλλα ποτόμιʼ ὄρνεα.
τοῦτʼ ὦγάθʼ ἐξηύρητο καὶ σοφώτατα·
οἱ χῆνες ὑποτύπτοντες ὥσπερ ταῖς ἄμαις
ἐς τὰς λεκάνας ἐνέβαλλον αὐτοῖς τοῖν ποδοῖν.
τί δῆτα πόδες ἂν οὐκ ἂν ἐργασαίατο;
καὶ νὴ Δίʼ αἱ νῆτταί γε περιεζωσμέναι
ἐπέτοντʼ ἔχουσαι κατόπιν †ὥσπερ παιδία
τὸν πηλὸν ἐν τοῖς στόμασιν† αἱ χελιδόνες.
τί δῆτα μισθωτοὺς ἂν ἔτι μισθοῖτό τις;
φέρʼ ἴδω, τί δαί; τὰ ξύλινα τοῦ τείχους τίνες
σοφώτατοι πελεκᾶντες, οἳ τοῖς ῥύγχεσιν
ἀπεπελέκησαν τὰς πύλας· ἦν δʼ ὁ κτύπος
καὶ νῦν ἅπαντʼ ἐκεῖνα πεπύλωται πύλαις
καὶ βεβαλάνωται καὶ φυλάττεται κύκλῳ,
φυλακαὶ καθεστήκασι καὶ φρυκτωρίαι
ἐν τοῖσι πύργοις. ἀλλʼ ἐγὼ μὲν ἀποτρέχων
ἀπονίψομαι· σὺ δʼ αὐτὸς ἤδη τἄλλα δρᾶ.
οὗτος τί ποιεῖς; ἆρα θαυμάζεις ὅτι
οὕτω τὸ τεῖχος ἐκτετείχισται ταχύ;
νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγε· καὶ γὰρ ἄξιον·
ἴσα γὰρ ἀληθῶς φαίνεταί μοι ψεύδεσιν.
ἀλλʼ ὅδε φύλαξ γὰρ τῶν ἐκεῖθεν ἄγγελος
ἰοὺ ἰού, ἰοὺ ἰού, ἰοὺ ἰού.
τῶν γὰρ θεῶν τις ἄρτι τῶν παρὰ τοῦ Διὸς