Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἔξεστι· πάντῃ τό γʼ ἐμὸν εὐτρεπὲς πάρα.
στείχοιμʼ ἄν· ἢ γὰρ ὅπλʼ ἔχων πορεύσομαι
ἢ τοῖσι σοῖσι πείσομαι βουλεύμασιν.
γυναῖκες, ἁνὴρ ἐς βόλον καθίσταται,
ἥξει δὲ βάκχας, οὗ θανὼν δώσει δίκην.
τεισώμεθʼ αὐτόν. πρῶτα δʼ ἔκστησον φρενῶν,
ἐνεὶς ἐλαφρὰν λύσσαν· ὡς φρονῶν μὲν εὖ
οὐ μὴ θελήσῃ θῆλυν ἐνδῦναι στολήν,
ἔξω δʼ ἐλαύνων τοῦ φρονεῖν ἐνδύσεται.
χρῄζω δέ νιν γέλωτα Θηβαίοις ὀφλεῖν
γυναικόμορφον ἀγόμενον διʼ ἄστεως
ἐκ τῶν ἀπειλῶν τῶν πρίν, αἷσι δεινὸς ἦν.
ἀλλʼ εἶμι κόσμον ὅνπερ εἰς Ἅιδου λαβὼν
ἄπεισι μητρὸς ἐκ χεροῖν κατασφαγείς,
Πενθεῖ προσάψων· γνώσεται δὲ τὸν Διὸς
Διόνυσον, ὃς πέφυκεν ἐν τέλει θεός,
δεινότατος, ἀνθρώποισι δʼ ἠπιώτατος.
σὲ τὸν πρόθυμον ὄνθʼ ἃ μὴ χρεὼν ὁρᾶν
σπεύδοντά τʼ ἀσπούδαστα, Πενθέα λέγω,
ἔξιθι πάροιθε δωμάτων, ὄφθητί μοι,
σκευὴν γυναικὸς μαινάδος βάκχης ἔχων,
πρέπεις δὲ Κάδμου θυγατέρων μορφὴν μιᾷ.
καὶ μὴν ὁρᾶν μοι δύο μὲν ἡλίους δοκῶ,
καὶ σῷ κέρατα κρατὶ προσπεφυκέναι.
ἀλλʼ ἦ ποτʼ ἦσθα θήρ; τεταύρωσαι γὰρ οὖν.
τί φαίνομαι δῆτʼ; οὐχὶ τὴν Ἰνοῦς στάσιν
ἢ τὴν Ἀγαύης ἑστάναι, μητρός γʼ ἐμῆς;
αὐτὰς ἐκείνας εἰσορᾶν δοκῶ σʼ ὁρῶν.
ἀλλʼ ἐξ ἕδρας σοι πλόκαμος ἐξέστηχʼ ὅδε,
οὐχ ὡς ἐγώ νιν ὑπὸ μίτρᾳ καθήρμοσα.
ἔνδον προσείων αὐτὸν ἀνασείων τʼ ἐγὼ
καὶ βακχιάζων ἐξ ἕδρας μεθώρμισα.
ἀλλʼ αὐτὸν ἡμεῖς, οἷς σε θεραπεύειν μέλει,
πάλιν καταστελοῦμεν· ἀλλʼ ὄρθου κάρα.
ἰδού, σὺ κόσμει· σοὶ γὰρ ἀνακείμεσθα δή.
ζῶναί τέ σοι χαλῶσι κοὐχ ἑξῆς πέπλων
στολίδες ὑπὸ σφυροῖσι τείνουσιν σέθεν.
κἀμοὶ δοκοῦσι παρά γε δεξιὸν πόδα·
τἀνθένδε δʼ ὀρθῶς παρὰ τένοντʼ ἔχει πέπλος.
ἦ πού με τῶν σῶν πρῶτον ἡγήσῃ φίλων,
ὅταν παρὰ λόγον σώφρονας βάκχας ἴδῃς.
πότερα δὲ θύρσον δεξιᾷ λαβὼν χερὶ
ἐν δεξιᾷ χρὴ χἅμα δεξιῷ ποδὶ
αἴρειν νιν· αἰνῶ δʼ ὅτι μεθέστηκας φρενῶν.
ἆρʼ ἂν δυναίμην τὰς Κιθαιρῶνος πτυχὰς
αὐταῖσι βάκχαις τοῖς ἐμοῖς ὤμοις φέρειν;
δύναιʼ ἄν, εἰ βούλοιο· τὰς δὲ πρὶν φρένας
οὐκ εἶχες ὑγιεῖς, νῦν δʼ ἔχεις οἵας σε δεῖ.
μοχλοὺς φέρωμεν; ἢ χεροῖν ἀνασπάσω
κορυφαῖς ὑποβαλὼν ὦμον ἢ βραχίονα;
μὴ σύ γε τὰ Νυμφῶν διολέσῃς ἱδρύματα
καὶ Πανὸς ἕδρας ἔνθʼ ἔχει συρίγματα.
γυναῖκας· ἐλάταισιν δʼ ἐμὸν κρύψω δέμας.
κρύψῃ σὺ κρύψιν ἥν σε κρυφθῆναι χρεών,
ἐλθόντα δόλιον μαινάδων κατάσκοπον.
καὶ μὴν δοκῶ σφᾶς ἐν λόχμαις ὄρνιθας ὣς
λέκτρων ἔχεσθαι φιλτάτοις ἐν ἕρκεσιν.
οὐκοῦν ἐπʼ αὐτὸ τοῦτʼ ἀποστέλλῃ φύλαξ·
λήψῃ δʼ ἴσως σφᾶς, ἢν σὺ μὴ ληφθῇς πάρος.
κόμιζε διὰ μέσης με Θηβαίας χθονός·
μόνος γὰρ αὐτῶν εἰμʼ ἀνὴρ τολμῶν τόδε.
μόνος σὺ πόλεως τῆσδʼ ὑπερκάμνεις, μόνος·
τοιγάρ σʼ ἀγῶνες ἀναμένουσιν οὓς ἐχρῆν.
ἕπου δέ· πομπὸς δʼ εἶμʼ ἐγὼ σωτήριος,
δεινὸς σὺ δεινὸς κἀπὶ δείνʼ ἔρχῃ πάθη,
ὥστʼ οὐρανῷ στηρίζον εὑρήσεις κλέος.
ἔκτεινʼ, Ἀγαύη, χεῖρας αἵ θʼ ὁμόσποροι
Κάδμου θυγατέρες· τὸν νεανίαν ἄγω
τόνδʼ εἰς ἀγῶνα μέγαν, ὁ νικήσων δʼ ἐγὼ
καὶ Βρόμιος ἔσται. τἄλλα δʼ αὐτὸ σημανεῖ.
ἴτω δίκα φανερός, ἴτω ξιφηφόρος
περὶ σὰ Βάκχιʼ, ὄργια ματρός τε σᾶς
ὦ δῶμʼ ὃ πρίν ποτʼ εὐτύχεις ἀνʼ Ἑλλάδα,
Σιδωνίου γέροντος, ὃς τὸ γηγενὲς
χρηστοῖσι δούλοις συμφορὰ τὰ δεσποτῶν.
τί δʼ ἔστιν; ἐκ βακχῶν τι μηνύεις νέον;
Πενθεὺς ὄλωλεν, παῖς Ἐχίονος πατρός.
πῶς φῄς; τί τοῦτʼ ἔλεξας; ἦ ʼπὶ τοῖς ἐμοῖς
χαίρεις κακῶς πράσσουσι δεσπόταις, γύναι;
συγγνωστὰ μέν σοι, πλὴν ἐπʼ ἐξειργασμένοις
κακοῖσι χαίρειν, ὦ γυναῖκες, οὐ καλόν.
λιπόντες ἐξέβημεν Ἀσωποῦ ῥοάς,
λέπας Κιθαιρώνειον εἰσεβάλλομεν
Πενθεύς τε κἀγώ—δεσπότῃ γὰρ εἱπόμην—
ξένος θʼ ὃς ἡμῖν πομπὸς ἦν θεωρίας.
πρῶτον μὲν οὖν ποιηρὸν ἵζομεν νάπος,
τά τʼ ἐκ ποδῶν σιγηλὰ καὶ γλώσσης ἄπο
ἦν δʼ ἄγκος ἀμφίκρημνον, ὕδασι διάβροχον,
πεύκαισι συσκιάζον, ἔνθα μαινάδες
καθῆντʼ ἔχουσαι χεῖρας ἐν τερπνοῖς πόνοις.
αἳ μὲν γὰρ αὐτῶν θύρσον ἐκλελοιπότα
κισσῷ κομήτην αὖθις ἐξανέστεφον,
αἳ δʼ, ἐκλιποῦσαι ποικίλʼ ὡς πῶλοι ζυγά,
Πενθεὺς δʼ ὁ τλήμων θῆλυν οὐχ ὁρῶν ὄχλον
ἔλεξε τοιάδʼ· Ὦ ξένʼ, οὗ μὲν ἕσταμεν,
οὐκ ἐξικνοῦμαι μαινάδων ὄσσοις νόθων·
ὄχθων δʼ ἔπʼ, ἀμβὰς ἐς ἐλάτην ὑψαύχενα,
ἴδοιμʼ ἂν ὀρθῶς μαινάδων αἰσχρουργίαν.
λαβὼν γὰρ ἐλάτης οὐράνιον ἄκρον κλάδον
τόρνῳ γραφόμενος περιφορὰν ἕλκει δρόμον·
ὣς κλῶνʼ ὄρειον ὁ ξένος χεροῖν ἄγων
ἔκαμπτεν ἐς γῆν, ἔργματʼ οὐχὶ θνητὰ δρῶν.
Πενθέα δʼ ἱδρύσας ἐλατίνων ὄζων ἔπι,
ὀρθὸν μεθίει διὰ χερῶν βλάστημʼ ἄνω
ἔχουσα νώτοις δεσπότην ἐφήμενον·
ὤφθη δὲ μᾶλλον ἢ κατεῖδε μαινάδας.
ὅσον γὰρ οὔπω δῆλος ἦν θάσσων ἄνω,
καὶ τὸν ξένον μὲν οὐκέτʼ εἰσορᾶν παρῆν,
ἐκ δʼ αἰθέρος φωνή τις, ὡς μὲν εἰκάσαι
Διόνυσος, ἀνεβόησεν· Ὦ νεάνιδες,
ἄγω τὸν ὑμᾶς κἀμὲ τἀμά τʼ ὄργια
γέλων τιθέμενον· ἀλλὰ τιμωρεῖσθέ νιν.
καὶ ταῦθʼ ἅμʼ ἠγόρευε καὶ πρὸς οὐρανὸν
καὶ γαῖαν ἐστήριξε φῶς σεμνοῦ πυρός.
σίγησε δʼ αἰθήρ, σῖγα δʼ ὕλιμος νάπη
φύλλʼ εἶχε, θηρῶν δʼ οὐκ ἂν ἤκουσας βοήν.
αἳ δʼ ὠσὶν ἠχὴν οὐ σαφῶς δεδεγμέναι
ἔστησαν ὀρθαὶ καὶ διήνεγκαν κόρας.
ὃ δʼ αὖθις ἐπεκέλευσεν· ὡς δʼ ἐγνώρισαν
σαφῆ κελευσμὸν Βακχίου Κάδμου κόραι,
ᾖξαν πελείας ὠκύτητʼ οὐχ ἥσσονες
ποδῶν τρέχουσαι συντόνοις δραμήμασι,
μήτηρ Ἀγαύη σύγγονοί θʼ ὁμόσποροι
πᾶσαί τε βάκχαι· διὰ δὲ χειμάρρου νάπης
ὡς δʼ εἶδον ἐλάτῃ δεσπότην ἐφήμενον,
πρῶτον μὲν αὐτοῦ χερμάδας κραταιβόλους
ἔρριπτον, ἀντίπυργον ἐπιβᾶσαι πέτραν,
ὄζοισί τʼ ἐλατίνοισιν ἠκοντίζετο.
ἄλλαι δὲ θύρσους ἵεσαν διʼ αἰθέρος
κρεῖσσον γὰρ ὕψος τῆς προθυμίας ἔχων
καθῆσθʼ ὁ τλήμων, ἀπορίᾳ λελημμένος.
τέλος δὲ δρυΐνους συγκεραυνοῦσαι κλάδους
ῥίζας ἀνεσπάρασσον ἀσιδήροις μοχλοῖς.
ἐπεὶ δὲ μόχθων τέρματʼ οὐκ ἐξήνυτον,
ἔλεξʼ Ἀγαύη· Φέρε, περιστᾶσαι κύκλῳ
πτόρθου λάβεσθε, μαινάδες, τὸν ἀμβάτην
θῆρʼ ὡς ἕλωμεν, μηδʼ ἀπαγγείλῃ θεοῦ
χοροὺς κρυφαίους. αἳ δὲ μυρίαν χέρα
προσέθεσαν ἐλάτῃ κἀξανέσπασαν χθονός·
ὑψοῦ δὲ θάσσων ὑψόθεν χαμαιριφὴς
πίπτει πρὸς οὖδας μυρίοις οἰμώγμασιν
Πενθεύς· κακοῦ γὰρ ἐγγὺς ὢν ἐμάνθανεν.
καὶ προσπίτνει νιν· ὃ δὲ μίτραν κόμης ἄπο
ἔρριψεν, ὥς νιν γνωρίσασα μὴ κτάνοι
τλήμων Ἀγαύη, καὶ λέγει, παρηίδος
Πενθεύς, ὃν ἔτεκες ἐν δόμοις Ἐχίονος·
οἴκτιρε δʼ ὦ μῆτέρ με, μηδὲ ταῖς ἐμαῖς
ἁμαρτίαισι παῖδα σὸν κατακτάνῃς.
ἣ δʼ ἀφρὸν ἐξιεῖσα καὶ διαστρόφους
κόρας ἑλίσσουσʼ, οὐ φρονοῦσʼ ἃ χρὴ φρονεῖν,
ἐκ Βακχίου κατείχετʼ, οὐδʼ ἔπειθέ νιν.
λαβοῦσα δʼ ὠλένης ἀριστερὰν χέρα,
πλευραῖσιν ἀντιβᾶσα τοῦ δυσδαίμονος
ἀπεσπάραξεν ὦμον, οὐχ ὑπὸ σθένους,
ἀλλʼ ὁ θεὸς εὐμάρειαν ἐπεδίδου χεροῖν·
Ἰνὼ δὲ τἀπὶ θάτερʼ ἐξειργάζετο,
αἳ δʼ ἠλάλαζον. ἔφερε δʼ ἣ μὲν ὠλένην,
ἣ δʼ ἴχνος αὐταῖς ἀρβύλαις· γυμνοῦντο δὲ
πλευραὶ σπαραγμοῖς· πᾶσα δʼ ᾑματωμένη
χεῖρας διεσφαίριζε σάρκα Πενθέως.
κεῖται δὲ χωρὶς σῶμα, τὸ μὲν ὑπὸ στύφλοις
πέτραις, τὸ δʼ ὕλης ἐν βαθυξύλῳ φόβῃ,
οὐ ῥᾴδιον ζήτημα· κρᾶτα δʼ ἄθλιον,
ὅπερ λαβοῦσα τυγχάνει μήτηρ χεροῖν,
πήξασʼ ἐπʼ ἄκρον θύρσον ὡς ὀρεστέρου
φέρει λέοντος διὰ Κιθαιρῶνος μέσου,
λιποῦσʼ ἀδελφὰς ἐν χοροῖσι μαινάδων.
τὸν ξυγκύναγον, τὸν ξυνεργάτην ἄγρας,
τὸν καλλίνικον, ᾧ δάκρυα νικηφορεῖ.
ἄπειμʼ, Ἀγαύην πρὶν μολεῖν πρὸς δώματα.
κάλλιστον· οἶμαι δʼ αὐτὸ καὶ σοφώτατον
θνητοῖσιν εἶναι κτῆμα τοῖσι χρωμένοις.
ταῦρον προηγητῆρα συμφορᾶς ἔχων.
τὸν καλλίνικον κλεινὸν ἐξεπράξατε
δεῖξόν νυν, ὦ τάλαινα, σὴν νικηφόρον
ἀστοῖσιν ἄγραν ἣν φέρουσʼ ἐλήλυθας.
ὦ καλλίπυργον ἄστυ Θηβαίας χθονὸς
ναίοντες, ἔλθεθʼ ὡς ἴδητε τήνδʼ ἄγραν,
Κάδμου θυγατέρες θηρὸς ἣν ἠγρεύσαμεν,
οὐκ ἀγκυλητοῖς Θεσσαλῶν στοχάσμασιν,
οὐ δικτύοισιν, ἀλλὰ λευκοπήχεσι
χειρῶν ἀκμαῖσιν. κᾆτα κομπάζειν χρεὼν
καὶ λογχοποιῶν ὄργανα κτᾶσθαι μάτην;
ἡμεῖς δέ γʼ αὐτῇ χειρὶ τόνδε θʼ εἵλομεν,
χωρίς τε θηρὸς ἄρθρα διεφορήσαμεν.
ποῦ μοι πατὴρ ὁ πρέσβυς; ἐλθέτω πέλας.
Πενθεύς τʼ ἐμὸς παῖς ποῦ ʼστιν; αἰρέσθω λαβὼν
πηκτῶν πρὸς οἴκους κλιμάκων προσαμβάσεις,
ὡς πασσαλεύσῃ κρᾶτα τριγλύφοις τόδε
λέοντος ὃν πάρειμι θηράσασʼ ἐγώ.
ἕπεσθέ μοι φέροντες ἄθλιον βάρος
οὗ σῶμα μοχθῶν μυρίοις ζητήμασιν
φέρω τόδʼ, εὑρὼν ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς
διασπαρακτόν, κοὐδὲν ἐν ταὐτῷ πέδῳ
λαβών, ἐν ὕλῃ κείμενον δυσευρέτῳ.
ἤκουσα γάρ του θυγατέρων τολμήματα,
ἤδη κατʼ ἄστυ τειχέων ἔσω βεβὼς
τὸν κατθανόντα παῖδα Μαινάδων ὕπο.
καὶ τὴν μὲν Ἀκτέωνʼ Ἀρισταίῳ ποτὲ
ἔτʼ ἀμφὶ δρυμοὺς οἰστροπλῆγας ἀθλίας,
στείχειν Ἀγαύην, οὐδʼ ἄκραντʼ ἠκούσαμεν·
λεύσσω γὰρ αὐτήν, ὄψιν οὐκ εὐδαίμονα.
πάτερ, μέγιστον κομπάσαι πάρεστί σοι,
πάντων ἀρίστας θυγατέρας σπεῖραι μακρῷ
θνητῶν· ἁπάσας εἶπον, ἐξόχως δʼ ἐμέ,
ἣ τὰς παρʼ ἱστοῖς ἐκλιποῦσα κερκίδας
ἐς μείζονʼ ἥκω, θῆρας ἀγρεύειν χεροῖν.
φέρω δʼ ἐν ὠλέναισιν, ὡς ὁρᾷς, τάδε
λαβοῦσα τἀριστεῖα, σοῖσι πρὸς δόμοις
ὡς ἀγκρεμασθῇ· σὺ δέ, πάτερ, δέξαι χεροῖν·
γαυρούμενος δὲ τοῖς ἐμοῖς ἀγρεύμασιν
κάλει φίλους ἐς δαῖτα· μακάριος γὰρ εἶ,
μακάριος, ἡμῶν τοιάδʼ ἐξειργασμένων.
ὦ πένθος οὐ μετρητὸν οὐδʼ οἷόν τʼ ἰδεῖν,
φόνον ταλαίναις χερσὶν ἐξειργασμένων.
καλὸν τὸ θῦμα καταβαλοῦσα δαίμοσιν
ἐπὶ δαῖτα Θήβας τάσδε κἀμὲ παρακαλεῖς.
οἴμοι κακῶν μὲν πρῶτα σῶν, ἔπειτʼ ἐμῶν·
ὡς ὁ θεὸς ἡμᾶς ἐνδίκως μέν, ἀλλʼ ἄγαν,
Βρόμιος ἄναξ ἀπώλεσʼ οἰκεῖος γεγώς.
ὡς δύσκολον τὸ γῆρας ἀνθρώποις ἔφυ
ἔν τʼ ὄμμασι σκυθρωπόν. εἴθε παῖς ἐμὸς
ὅτʼ ἐν νεανίαισι Θηβαίοις ἅμα
θηρῶν ὀριγνῷτʼ· ἀλλὰ θεομαχεῖν μόνον
οἷός τʼ ἐκεῖνος. νουθετητέος, πάτερ,
σοὐστίν. τίς αὐτὸν δεῦρʼ ἂν ὄψιν εἰς ἐμὴν
καλέσειεν, ὡς ἴδῃ με τὴν εὐδαίμονα;
φεῦ φεῦ· φρονήσασαι μὲν οἷʼ ἐδράσατε
ἀλγήσετʼ ἄλγος δεινόν· εἰ δὲ διὰ τέλους
ἐν τῷδʼ ἀεὶ μενεῖτʼ ἐν ᾧ καθέστατε,
οὐκ εὐτυχοῦσαι δόξετʼ οὐχὶ δυστυχεῖν.
τί δʼ οὐ καλῶς τῶνδʼ ἢ τί λυπηρῶς ἔχει;
ἰδού· τί μοι τόνδʼ ἐξυπεῖπας εἰσορᾶν;
ἔθʼ αὑτὸς ἤ σοι μεταβολὰς ἔχειν δοκεῖ;
λαμπρότερος ἢ πρὶν καὶ διειπετέστερος.
τὸ δὲ πτοηθὲν τόδʼ ἔτι σῇ ψυχῇ πάρα;
οὐκ οἶδα τοὔπος τοῦτο. γίγνομαι δέ πως
ἔννους, μετασταθεῖσα τῶν πάρος φρενῶν.
κλύοις ἂν οὖν τι κἀποκρίναιʼ ἂν σαφῶς;
ὡς ἐκλέλησμαί γʼ ἃ πάρος εἴπομεν, πάτερ.
ἐς ποῖον ἦλθες οἶκον ὑμεναίων μέτα;
Σπαρτῷ μʼ ἔδωκας, ὡς λέγουσʼ, Ἐχίονι.
Πενθεύς, ἐμῇ τε καὶ πατρὸς κοινωνίᾳ.
σκέψαι νυν ὀρθῶς· βραχὺς ὁ μόχθος εἰσιδεῖν.
ἔα, τί λεύσσω; τί φέρομαι τόδʼ ἐν χεροῖν;
ἄθρησον αὐτὸ καὶ σαφέστερον μάθε.
ᾠμωγμένον γε πρόσθεν ἢ σὲ γνωρίσαι.
τίς ἔκτανέν νιν;—πῶς ἐμὰς ἦλθεν χέρας;
δύστηνʼ ἀλήθειʼ, ὡς ἐν οὐ καιρῷ πάρει.
λέγʼ, ὡς τὸ μέλλον καρδία πήδημʼ ἔχει.
σύ νιν κατέκτας καὶ κασίγνηται σέθεν.
οὗπερ πρὶν Ἀκτέωνα διέλαχον κύνες.
τί δʼ ἐς Κιθαιρῶνʼ ἦλθε δυσδαίμων ὅδε;
ἡμεῖς δʼ ἐκεῖσε τίνι τρόπῳ κατήραμεν;
ἐμάνητε, πᾶσά τʼ ἐξεβακχεύθη πόλις.
Διόνυσος ἡμᾶς ὤλεσʼ, ἄρτι μανθάνω.
τὸ φίλτατον δὲ σῶμα ποῦ παιδός, πάτερ;
ἦ πᾶν ἐν ἄρθροις συγκεκλῃμένον καλῶς;
Πενθεῖ δὲ τί μέρος ἀφροσύνης προσῆκʼ ἐμῆς;
τοιγὰρ συνῆψε πάντας ἐς μίαν βλάβην,
κἄμʼ, ὅστις ἄτεκνος ἀρσένων παίδων γεγὼς
τῆς σῆς τόδʼ ἔρνος, ὦ τάλαινα, νηδύος
αἴσχιστα καὶ κάκιστα κατθανόνθʼ ὁρῶ,
ᾧ δῶμʼ ἀνέβλεφʼ—ὃς συνεῖχες, ὦ τέκνον,
πόλει τε τάρβος ἦσθα· τὸν γέροντα δὲ
οὐδεὶς ὑβρίζειν ἤθελʼ εἰσορῶν τὸ σὸν
κάρα· δίκην γὰρ ἀξίαν ἐλάμβανες.
νῦν δʼ ἐκ δόμων ἄτιμος ἐκβεβλήσομαι
ἔσπειρα κἀξήμησα κάλλιστον θέρος.
ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν—καὶ γὰρ οὐκέτʼ ὢν ὅμως
τῶν φιλτάτων ἔμοιγʼ ἀριθμήσῃ, τέκνον—
οὐκέτι γενείου τοῦδε θιγγάνων χερί,
τὸν μητρὸς αὐδῶν πατέρα προσπτύξῃ, τέκνον,
λέγων· Τίς ἀδικεῖ, τίς σʼ ἀτιμάζει, γέρον;
τίς σὴν ταράσσει καρδίαν λυπηρὸς ὤν;
λέγʼ, ὡς κολάζω τὸν ἀδικοῦντά σʼ, ὦ πάτερ.
νῦν δʼ ἄθλιος μέν εἰμʼ ἐγώ, τλήμων δὲ σύ.
οἰκτρὰ δὲ μήτηρ, τλήμονες δὲ σύγγονοι.
εἰ δʼ ἔστιν ὅστις δαιμόνων ὑπερφρονεῖ,
ἐς τοῦδʼ ἀθρήσας θάνατον ἡγείσθω θεούς.
τὸ μὲν σὸν ἀλγῶ, Κάδμε· σὸς δʼ ἔχει δίκην
ὦ πάτερ, ὁρᾷς γὰρ τἄμʼ ὅσῳ μετεστράφη
δράκων γενήσῃ μεταβαλών, δάμαρ τε σὴ
ἐκθηριωθεῖσʼ ὄφεος ἀλλάξει τύπον,
ὄχον δὲ μόσχων, χρησμὸς ὡς λέγει Διός,
ἐλᾷς μετʼ ἀλόχου, βαρβάρων ἡγούμενος.
πολλὰς δὲ πέρσεις ἀναρίθμῳ στρατεύματι
πόλεις· ὅταν δὲ Λοξίου χρηστήριον
διαρπάσωσι, νόστον ἄθλιον πάλιν
σχήσουσι· σὲ δʼ Ἄρης Ἁρμονίαν τε ῥύσεται
μακάρων τʼ ἐς αἶαν σὸν καθιδρύσει βίον.
ταῦτʼ οὐχὶ θνητοῦ πατρὸς ἐκγεγὼς λέγω
εὐδαιμονεῖτʼ ἂν σύμμαχον κεκτημένοι.
Διόνυσε, λισσόμεσθά σʼ, ἠδικήκαμεν.
ὄψʼ ἐμάθεθʼ ἡμᾶς, ὅτε δὲ χρῆν, οὐκ ᾔδετε.
ἐγνώκαμεν ταῦτʼ· ἀλλʼ ἐπεξέρχῃ λίαν.
πάλαι τάδε Ζεὺς οὑμὸς ἐπένευσεν πατήρ.
αἰαῖ, δέδοκται, πρέσβυ, τλήμονες φυγαί.
τί δῆτα μέλλεθʼ ἅπερ ἀναγκαίως ἔχει;
ὦ τέκνον, ὡς ἐς δεινὸν ἤλθομεν κακὸν
πάντες, σύ θʼ ἡ τάλαινα σύγγονοί τε σαί,
ἐγώ θʼ ὁ τλήμων· βαρβάρους ἀφίξομαι
γέρων μέτοικος· ἔτι δέ μοι τὸ θέσφατον
ἐς Ἑλλάδʼ ἀγαγεῖν μιγάδα βάρβαρον στρατόν.
δράκων δρακαίνης φύσιν ἔχουσαν ἀγρίαν
ἄξω ʼπὶ βωμοὺς καὶ τάφους Ἑλληνικούς,
ἡγούμενος λόγχαισιν· οὐδὲ παύσομαι
κακῶν ὁ τλήμων, οὐδὲ τὸν καταιβάτην
Ἀχέροντα πλεύσας ἥσυχος γενήσομαι.
ὦ πάτερ, ἐγὼ δὲ σοῦ στερεῖσα φεύξομαι.
τί μʼ ἀμφιβάλλεις χερσίν, ὦ τάλαινα παῖ,
ὄρνις ὅπως κηφῆνα πολιόχρων κύκνος;
ποῖ γὰρ τράπωμαι πατρίδος ἐκβεβλημένη;
οὐκ οἶδα, τέκνον· μικρὸς ἐπίκουρος πατήρ.
Ἐγένοντο Λήδᾳ Θεστιάδι τρεῖς παρθένοι,
Φοίβη Κλυταιμήστρα τʼ, ἐμὴ ξυνάορος,
Ἑλένη τε· ταύτης οἱ τὰ πρῶτʼ ὠλβισμένοι
μνηστῆρες ἦλθον Ἑλλάδος νεανίαι.
δειναὶ δʼ ἀπειλαὶ καὶ κατʼ ἀλλήλων φόνος
ξυνίσταθʼ, ὅστις μὴ λάβοι τὴν παρθένον.
τὸ πρᾶγμα δʼ ἀπόρως εἶχε Τυνδάρεῳ πατρί,
ἅψαιτʼ ἄριστα. καί νιν εἰσῆλθεν τάδε·
ὅρκους συνάψαι δεξιάς τε συμβαλεῖν
μνηστῆρας ἀλλήλοισι καὶ διʼ ἐμπύρων
σπονδὰς καθεῖναι κἀπαράσασθαι τάδε·
ὅτου γυνὴ γένοιτο Τυνδαρὶς κόρη,
τούτῳ ξυναμυνεῖν, εἴ τις ἐκ δόμων λαβὼν
οἴχοιτο τόν τʼ ἔχοντʼ ἀπωθοίη λέχους,
κἀπιστρατεύσειν καὶ κατασκάψειν πόλιν
Ἕλληνʼ ὁμοίως βάρβαρόν θʼ ὅπλων μέτα.
ἐπεὶ δʼ ἐπιστώθησαν — εὖ δέ πως γέρων
ὅτου πνοαὶ φέροιεν Ἀφροδίτης φίλαι.
ἣ δʼ εἵλεθʼ, ὅς σφε μήποτʼ ὤφελεν λαβεῖν,
Μενέλαον. ἐλθὼν δʼ ἐκ Φρυγῶν ὁ τὰς θεὰς
Λακεδαίμονʼ, ἀνθηρὸς μὲν εἱμάτων στολῇ
χρυσῷ δὲ λαμπρός, βαρβάρῳ χλιδήματι,
ἐρῶν ἐρῶσαν ᾤχετʼ ἐξαναρπάσας
Ἑλένην πρὸς Ἴδης βούσταθμʼ, ἔκδημον λαβὼν
Μενέλαον. ὃ δὲ καθʼ Ἑλλάδʼ οἰστρήσας δρόμῳ
ὡς χρὴ βοηθεῖν τοῖσιν ἠδικημένοις.
τεύχη λαβόντες στενόπορʼ Αὐλίδος βάθρα
ἥκουσι τῆσδε, ναυσὶν ἀσπίσιν θʼ ὁμοῦ
ἵπποις τε πολλοῖς ἅρμασίν τʼ ἠσκημένοι.
κἀμὲ στρατηγεῖν κἆτα Μενέλεω χάριν
εἵλοντο, σύγγονόν γε. τἀξίωμα δὲ
ἄλλος τις ὤφελʼ ἀντʼ ἐμοῦ λαβεῖν τόδε.
ἠθροισμένου δὲ καὶ ξυνεστῶτος στρατοῦ
ἥμεσθʼ ἀπλοίᾳ χρώμενοι κατʼ Αὐλίδα.
Κάλχας δʼ ὁ μάντις ἀπορίᾳ κεχρημένοις
ἀνεῖλεν Ἰφιγένειαν ἣν ἔσπειρʼ ἐγὼ
Ἀρτέμιδι θῦσαι τῇ τόδʼ οἰκούσῃ πέδον,
καὶ πλοῦν τʼ ἔσεσθαι καὶ κατασκαφὰς Φρυγῶν
θύσασι, μὴ θύσασι δʼ οὐκ εἶναι τάδε.
κλύων δʼ ἐγὼ ταῦτʼ, ὀρθίῳ κηρύγματι
Ταλθύβιον εἶπον πάντʼ ἀφιέναι στρατόν,
ὡς οὔποτʼ ἂν τλὰς θυγατέρα κτανεῖν ἐμήν.
οὗ δή μʼ ἀδελφὸς πάντα προσφέρων λόγον
ἔπεισε τλῆναι δεινά. κἀν δέλτου πτυχαῖς
γράψας ἔπεμψα πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμὴν
πέμπειν Ἀχιλλεῖ θυγατέρʼ ὡς γαμουμένην,
τό τʼ ἀξίωμα τἀνδρὸς ἐκγαυρούμενος,
συμπλεῖν τʼ Ἀχαιοῖς οὕνεκʼ οὐ θέλοι λέγων,
εἰ μὴ παρʼ ἡμῶν εἶσιν ἐς Φθίαν λέχος·
πειθὼ γὰρ εἶχον τήνδε πρὸς δάμαρτʼ ἐμήν,
ψευδῆ συνάψας ἀντὶ παρθένου γάμον.
μόνοι δʼ Ἀχαιῶν ἴσμεν ὡς ἔχει τάδε
Κάλχας Ὀδυσσεὺς Μενέλεώς θʼ. ἃ δʼ οὐ καλῶς
ἔγνων τότʼ, αὖθις μεταγράφω καλῶς πάλιν
ἐς τήνδε δέλτον, ἣν κατʼ εὐφρόνης σκιὰν
λύοντα καὶ συνδοῦντά μʼ εἰσεῖδες, γέρον.
ἀλλʼ εἶα χώρει τάσδʼ ἐπιστολὰς λαβὼν
πρὸς Ἄργος. ἃ δὲ κέκευθε δέλτος ἐν πτυχαῖς,
λόγῳ φράσω σοι πάντα τἀγγεγραμμένα·
πιστὸς γὰρ ἀλόχῳ τοῖς τʼ ἐμοῖς δόμοισιν εἶ.
Μενέλαε, τολμᾷς δείνʼ, ἅ σʼ οὐ τολμᾶν χρεών.
ἄπελθε· λίαν δεσπόταισι πιστὸς εἶ.
καλόν γέ μοι τοὔνειδος ἐξωνείδισας.
κλαίοις ἄν, εἰ πράσσοις ἃ μὴ πράσσειν σε δεῖ.
οὐδέ γε φέρειν σὲ πᾶσιν Ἕλλησιν κακά.
ἄλλοις ἁμιλλῶ ταῦτʼ· ἄφες δὲ τήνδʼ ἐμοί.
σκήπτρῳ τάχʼ ἆρα σὸν καθαιμάξω κάρα.
ἀλλʼ εὐκλεές τοι δεσποτῶν θνῄσκειν ὕπερ.
μέθες· μακροὺς δὲ δοῦλος ὢν λέγεις λόγους.
ὦ δέσποτʼ, ἀδικούμεσθα. σὰς δʼ ἐπιστολὰς
ἐξαρπάσας ὅδʼ ἐκ χερῶν ἐμῶν βίᾳ,
Ἀγάμεμνον, οὐδὲν τῇ δίκῃ χρῆσθαι θέλει.
δεινὸν κασιγνήτοισι γίγνεσθαι λόγους
οἵδʼ αὖ διάφοροι τῶν πάρος λελεγμένων
μύθων, καλῶς δʼ ἔχουσι, φείδεσθαι τέκνων.
αἰαῖ, φίλους ἄρʼ οὐχὶ κεκτήμην τάλας.
εἰ τοὺς φίλους γε μὴ θέλεις ἀπολλύναι.
ἐς κοινὸν ἀλγεῖν τοῖς φίλοισι χρὴ φίλους.
εὖ δρῶν παρακάλει μʼ, ἀλλὰ μὴ λυπῶν ἐμέ.
οὐκ ἄρα δοκεῖ σοι τάδε πονεῖν σὺν Ἑλλάδι;
Ἑλλὰς δὲ σὺν σοὶ κατὰ θεὸν νοσεῖ τινα.
σκήπτρῳ νυν αὔχει, σὸν κασίγνητον προδούς.
ἐγὼ δʼ ἐπʼ ἄλλας εἶμι μηχανάς τινας
Ἀγάμεμνον, ἥκω παῖδά σοι τὴν σὴν ἄγων,
ἣν Ἰφιγένειαν ὠνόμαζες ἐν δόμοις.
μήτηρ δʼ ὁμαρτεῖ, σῆς Κλυταιμήστρας δέμας,
καὶ παῖς Ὀρέστης, ὥς τι τερφθείης ἰδών,
χρόνον παλαιὸν δωμάτων ἔκδημος ὤν.
ἀλλʼ ὡς μακρὰν ἔτεινον, εὔρυτον παρὰ
κρήνην ἀναψύχουσι θηλύπουν βάσιν,
καθεῖμεν αὐτάς, ὡς βορᾶς γευσαίατο.
ἐγὼ δὲ πρόδρομος σῆς παρασκευῆς χάριν
ἥκω· πέπυσται γὰρ στρατός — ταχεῖα γὰρ
διῇξε φήμη — παῖδα σὴν ἀφιγμένην.
πᾶς δʼ ἐς θένα ὅμιλος ἔρχεται δρόμῳ,
σὴν παῖδʼ ὅπως ἴδωσιν· οἱ δʼ εὐδαίμονες
ἐν πᾶσι κλεινοὶ καὶ περίβλεπτοι βροτοῖς.
λέγουσι δʼ· Ὑμέναιός τις ἢ τί πράσσεται;
ἢ πόθον ἔχων θυγατρὸς Ἀγαμέμνων ἄναξ
ἐκόμισε παῖδα; τῶν δʼ ἂν ἤκουσας τάδε·
Ἀρτέμιδι προτελίζουσι τὴν νεάνιδα,
Αὐλίδος ἀνάσσῃ. τίς νιν ἄξεταί ποτε;
ἀλλʼ εἶα, τἀπὶ τοισίδʼ ἐξάρχου κανᾶ,
στεφανοῦσθε κρᾶτα καὶ σύ, Μενέλεως ἄναξ,
ὑμέναιον εὐτρέπιζε καὶ κατὰ στέγας
λωτὸς βοάσθω καὶ ποδῶν ἔστω κτύπος·
φῶς γὰρ τόδʼ ἥκει μακάριον τῇ παρθένῳ.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἰούσης τῆς τύχης ἔσται καλῶς.
οἴμοι, τί φῶ δύστηνος; ἄρξωμαι πόθεν;
ἐς οἷʼ ἀνάγκης ζεύγματʼ ἐμπεπτώκαμεν.
ὑπῆλθε δαίμων, ὥστε τῶν σοφισμάτων
ἡ δυσγένεια δʼ ὡς ἔχει τι χρήσιμον.
καὶ γὰρ δακρῦσαι ῥᾳδίως αὐτοῖς ἔχει,
ἅπαντά τʼ εἰπεῖν. τῷ δὲ γενναίῳ φύσιν
ἄνολβα ταῦτα. προστάτην δὲ τοῦ βίου
ἐγὼ γὰρ ἐκβαλεῖν μὲν αἰδοῦμαι δάκρυ,
τὸ μὴ δακρῦσαι δʼ αὖθις αἰδοῦμαι τάλας,
ἐς τὰς μεγίστας συμφορὰς ἀφιγμένος.
εἶἑν· τί φήσω πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμήν;
πῶς δέξομαί νιν; ποῖον ὄμμα συμβαλῶ;
καὶ γάρ μʼ ἀπώλεσʼ ἐπὶ κακοῖς ἅ μοι πάρος
ἐλθοῦσʼ ἄκλητος. εἰκότως δʼ ἅμʼ ἕσπετο
θυγατρὶ νυμφεύσουσα καὶ τὰ φίλτατα
δώσουσʼ, ἵνʼ ἡμᾶς ὄντας εὑρήσει κακούς.
τὴν δʼ αὖ τάλαιναν παρθένον — τί παρθένον;
Ἅιδης νιν, ὡς ἔοικε, νυμφεύσει τάχα —
ὡς ᾤκτισʼ· οἶμαι γάρ νιν ἱκετεύσειν τάδε·
Ὦ πάτερ, ἀποκτενεῖς με; τοιούτους γάμους
γήμειας αὐτὸς χὥστις ἐστί σοι φίλος.
παρὼν δʼ Ὀρέστης ἐγγὺς ἀναβοήσεται
οὐ συνετὰ συνετῶς· ἔτι γάρ ἐστι νήπιος.
αἰαῖ, τὸν Ἑλένης ὥς μʼ ἀπώλεσεν γάμον
γήμας ὁ Πριάμου Πάρις, ὃς εἴργασται τάδε.
κἀγὼ κατῴκτιρʼ, ὡς γυναῖκα δεῖ ξένην
ὑπὲρ τυράννων συμφορᾶς καταστένειν.
ἀδελφέ, δός μοι δεξιᾶς τῆς σῆς θιγεῖν.
δίδωμι· σὸν γὰρ τὸ κράτος, ἄθλιος δʼ ἐγώ.
Πέλοπα κατόμνυμʼ, ὃς πατὴρ τοὐμοῦ πατρὸς
ἦ μὴν ἐρεῖν σοι τἀπὸ καρδίας σαφῶς
καὶ μὴ ʼπίτηδες μηδέν, ἀλλʼ ὅσον φρονῶ.
ἐγώ σʼ ἀπʼ ὄσσων ἐκβαλόντʼ ἰδὼν δάκρυ
ᾤκτιρα, καὐτὸς ἀνταφῆκά σοι πάλιν
καὶ τῶν παλαιῶν ἐξαφίσταμαι λόγων,
οὐκ ἐς σὲ δεινός· εἰμὶ δʼ οὗπερ εἶ σὺ νῦν·
καί σοι παραινῶ μήτʼ ἀποκτείνειν τέκνον
μήτʼ ἀνθελέσθαι τοὐμόν. οὐ γὰρ ἔνδικον
σὲ μὲν στενάζειν, τἀμὰ δʼ ἡδέως ἔχειν,
θνῄσκειν τε τοὺς σούς, τοὺς δʼ ἐμοὺς ὁρᾶν φάος.
τί βούλομαι γάρ; οὐ γάμους ἐξαιρέτους
ἄλλους λάβοιμʼ ἄν, εἰ γάμων ἱμείρομαι;
ἀλλʼ ἀπολέσας ἀδελφόν, ὅν μʼ ἥκιστα χρῆν,
Ἑλένην ἕλωμαι, τὸ κακὸν ἀντὶ τἀγαθοῦ;
ἄφρων νέος τʼ ἦ, πρὶν τὰ πράγματʼ ἐγγύθεν
ἄλλως τέ μʼ ἔλεος τῆς ταλαιπώρου κόρης
ἐσῆλθε, συγγένειαν ἐννοουμένῳ,
ἣ τῶν ἐμῶν ἕκατι θύεσθαι γάμων
μέλλει. τί δʼ Ἑλένης παρθένῳ τῇ σῇ μέτα;
ἴτω στρατεία διαλυθεῖσʼ ἐξ Αὐλίδος,
σὺ δʼ ὄμμα παῦσαι δακρύοις τέγγων τὸ σόν,
ἀδελφέ, κἀμὲ παρακαλῶν ἐς δάκρυα.
εἰ δέ τι κόρης σῆς θεσφάτων μέτεστι σοί,
ἀλλʼ ἐς μεταβολὰς ἦλθον ἀπὸ δεινῶν λόγων;
εἰκὸς πέπονθα· τὸν ὁμόθεν πεφυκότα
τοιαίδε, χρῆσθαι τοῖσι βελτίστοις ἀεί.
γενναῖʼ ἔλεξας Ταντάλῳ τε τῷ Διὸς
πρέποντα· προγόνους οὐ καταισχύνεις σέθεν.
αἰνῶ σε, Μενέλαʼ, ὅτι παρὰ γνώμην ἐμὴν
ὑπέθηκας ὀρθῶς τοὺς λόγους σοῦ τʼ ἀξίως.
ταραχὴ δʼ ἀδελφῶν διά τʼ ἔρωτα γίγνεται
πλεονεξίαν τε δωμάτων· ἀπέπτυσα
τοιάνδε συγγένειαν ἀλλήλοιν πικράν.
ἀλλʼ ἥκομεν γὰρ εἰς ἀναγκαίας τύχας,
πῶς; τίς δʼ ἀναγκάσει σε τήν γε σὴν κτανεῖν;
ἅπας Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος.
οὔκ, ἤν νιν εἰς Ἄργος γʼ ἀποστείλῃς πάλιν.
λάθοιμι τοῦτʼ ἄν. ἀλλʼ ἐκεῖνʼ οὐ λήσομεν.
τὸ ποῖον; οὔτοι χρὴ λίαν ταρβεῖν ὄχλον.
Κάλχας ἐρεῖ μαντεύματʼ Ἀργείων στρατῷ.
οὔκ, ἢν θάνῃ γε πρόσθε· τοῦτο δʼ εὐμαρές.
τὸ μαντικὸν πᾶν σπέρμα φιλότιμον κακόν.
κοὐδέν γʼ ἄχρηστον, οὐδὲ χρήσιμον παρόν.
ἐκεῖνο δʼ οὐ δέδοικας ὃ ἔμʼ ἐσέρχεται;
ὃν μὴ σὺ φράζεις, πῶς ὑπολάβοιμʼ ἂν λόγον;
τὸ Σισύφειον σπέρμα πάντʼ οἶδεν τάδε.
οὐκ ἔστʼ Ὀδυσσεὺς ὅ τι σὲ κἀμὲ πημανεῖ.
φιλοτιμίᾳ μὲν ἐνέχεται, δεινῷ κακῷ.
λέξειν ἃ Κάλχας θέσφατʼ ἐξηγήσατο,
κἄμʼ ὡς ὑπέστην θῦμα, κᾆτʼ ἐψευδόμην,
Ἀρτέμιδι θύσειν; οὐ ξυναρπάσας στρατόν,
σὲ κἄμʼ ἀποκτείναντας Ἀργείους κόρην
σφάξαι κελεύσει; κἂν πρὸς Ἄργος ἐκφύγω,
ἐλθόντες αὐτοῖς τείχεσιν Κυκλωπίοις
συναρπάσουσι καὶ κατασκάψουσι γῆν.
τοιαῦτα τἀμὰ πήματʼ· ὦ τάλας ἐγώ,
ὡς ἠπόρημαι πρὸς θεῶν τὰ νῦν τάδε.
ἕν μοι φύλαξον, Μενέλεως, ἀνὰ στρατὸν
ἐλθών, ὅπως ἂν μὴ Κλυταιμήστρα τάδε
μάθῃ, πρὶν Ἅιδῃ παῖδʼ ἐμὴν προσθῶ λαβών,
ὡς ἐπʼ ἐλαχίστοις δακρύοις πράσσω κακῶς.
ὑμεῖς τε σιγήν, ὦ ξέναι, φυλάσσετε.
ὄρνιθα μὲν τόνδʼ αἴσιον ποιούμεθα,
τὸ σόν τε χρηστὸν καὶ λόγων εὐφημίαν·
ἐλπίδα δʼ ἔχω τινʼ ὡς ἐπʼ ἐσθλοῖσιν γάμοις
πάρειμι νυμφαγωγός. ἀλλʼ ὀχημάτων
ἁβρὸν τιθεῖσα κῶλον ἀσθενές θʼ ἅμα.
ὑμεῖς δέ, νεάνιδές, νιν ἀγκάλαις ἔπι
δέξασθε καὶ πορεύσατʼ ἐξ ὀχημάτων.
κἀμοὶ χερός τις ἐνδότω στηρίγματα,
θάκους ἀπήνης ὡς ἂν ἐκλίπω καλῶς.
αἳ δʼ ἐς τὸ πρόσθεν στῆτε πωλικῶν ζυγῶν·
φοβερὸν γὰρ ἀπαράμυθον ὄμμα πωλικόν·
καὶ παῖδα τόνδε, τὸν Ἀγαμέμνονος γόνον,
λάζυσθʼ, Ὀρέστην· ἔτι γάρ ἐστι νήπιος.
τέκνον, καθεύδεις πωλικῷ δαμεὶς ὄχῳ;
ἔγειρʼ ἀδελφῆς ἐφʼ ὑμέναιον εὐτυχῶς·
ἀνδρὸς γὰρ ἀγαθοῦ κῆδος αὐτὸς ἐσθλὸς ὢν
ἑξῆς κάθησο δεῦρό μου ποδός, τέκνον·
πρὸς μητέρʼ, Ἰφιγένεια, μακαρίαν δέ με
ξέναισι ταῖσδε πλησία σταθεῖσα δός,
καὶ — δεῦρο δὴ — πατέρα πρόσειπε σὸν φίλον.
ὦ μῆτερ, ὑποδραμοῦσά σʼ· ὀργισθῇς δὲ μή·
πρὸς στέρνα πατρὸς στέρνα τἀμὰ περιβαλῶ.
ὦ σέβας ἐμοὶ μέγιστον, Ἀγαμέμνων ἄναξ,
ἥκομεν, ἐφετμαῖς οὐκ ἀπιστοῦσαι σέθεν.
ἐγὼ δὲ βούλομαι τὰ σὰ στέρνʼ, ὦ πάτερ,
ὑποδραμοῦσα προσβαλεῖν διὰ χρόνου·
ποθῶ γὰρ ὄμμα δὴ σόν. ὀργισθῇς δὲ μή.
ἀλλʼ, ὦ τέκνον, χρή· φιλοπάτωρ δʼ ἀεί ποτʼ εἶ
μάλιστα παίδων τῷδʼ ὅσους ἐγὼ ʼτεκον.
ὦ πάτερ, ἐσεῖδόν σʼ ἀσμένη πολλῷ χρόνῳ.
καὶ γὰρ πατὴρ σέ· τόδʼ ἴσον ὑπὲρ ἀμφοῖν λέγεις.
χαῖρʼ· εὖ δέ μʼ ἀγαγὼν πρὸς σʼ ἐποίησας, πάτερ.
ὡς οὐ βλέπεις ἕκηλον ἄσμενός μʼ ἰδών.
πόλλʼ ἀνδρὶ βασιλεῖ καὶ στρατηλάτῃ μέλει.
παρʼ ἐμοὶ γενοῦ νῦν, μὴ ʼπὶ φροντίδας τρέπου.
ἀλλʼ εἰμὶ παρὰ σοὶ νῦν ἅπας κοὐκ ἄλλοθι.
μέθες νυν ὀφρὺν ὄμμα τʼ ἔκτεινον φίλον.
κἄπειτα λείβεις δάκρυʼ ἀπʼ ὀμμάτων σέθεν;
μακρὰ γὰρ ἡμῖν ἡ ʼπιοῦσʼ ἀπουσία.
συνετὰ λέγουσα μᾶλλον εἰς οἶκτόν μʼ ἄγεις.
ἀσύνετά νυν ἐροῦμεν, εἰ σέ γʼ εὐφρανῶ.
παπαῖ. τὸ σιγᾶν οὐ σθένω· σὲ δʼ ᾔνεσα.
μένʼ, ὦ πάτερ, κατʼ οἶκον ἐπὶ τέκνοις σέθεν.
θέλω γε· τὸ θέλειν δʼ οὐκ ἔχων ἀλγύνομαι.
ὄλοιντο λόγχαι καὶ τὰ Μενέλεω κακά.
ὡς πολὺν ἀπῆσθα χρόνον ἐν Αὐλίδος μυχοῖς.
καὶ νῦν γέ μʼ ἴσχει δή τι μὴ στέλλειν στρατόν.
ποῦ τοὺς Φρύγας λέγουσιν ᾠκίσθαι, πάτερ;
οὗ μήποτʼ οἰκεῖν ὤφελʼ ὁ Πριάμου Πάρις.
μακρὰν ἀπαίρεις, ὦ πάτερ, λιπὼν ἐμέ.
εἰς ταὐτόν, ὦ θύγατερ, ἥκεις σῷ πατρί.
εἴθʼ ἦν καλόν μοι σοί τʼ ἄγειν σύμπλουν ἐμέ.
ἔτʼ ἔστι καὶ σοὶ πλοῦς, ἵνʼ ἀμμνήσῃ πατρός.
σὺν μητρὶ πλεύσασʼ ἢ μόνη πορεύσομαι;
μόνη, μονωθεῖσʼ ἀπὸ πατρὸς καὶ μητέρος.
οὔ πού μʼ ἐς ἄλλα δώματʼ οἰκίζεις, πάτερ;
ἐατέʼ· οὐ χρὴ τοιάδʼ εἰδέναι κόρας.
σπεῦδʼ ἐκ Φρυγῶν μοι, θέμενος εὖ τἀκεῖ, πάτερ.
θῦσαί με θυσίαν πρῶτα δεῖ τινʼ ἐνθάδε.
ἀλλὰ ξὺν ἱεροῖς χρὴ τό γʼ εὐσεβὲς σκοπεῖν.
εἴσῃ σύ· χερνίβων γὰρ ἑστήξῃ πέλας.
στήσομεν ἄρʼ ἀμφὶ βωμόν, ὦ πάτερ, χορούς;
χώρει δὲ μελάθρων ἐντός — ὀφθῆναι κόραις
πικρόν — φίλημα δοῦσα δεξιάν τέ μοι,
μέλλουσα δαρὸν πατρὸς ἀποικήσειν χρόνον.
ὦ στέρνα καὶ παρῇδες, ὦ ξανθαὶ κόμαι,
ὡς ἄχθος ὑμῖν ἐγένεθʼ ἡ Φρυγῶν πόλις
Ἑλένη τε. — παύω τοὺς λόγους· ταχεῖα γὰρ
νοτὶς διώκει μʼ ὀμμάτων ψαύσαντά σου.
ἴθʼ ἐς μέλαθρα. σὲ δὲ παραιτοῦμαι τάδε,
Λήδας γένεθλον, εἰ κατῳκτίσθην ἄγαν,
μέλλων Ἀχιλλεῖ θυγατέρʼ ἐκδώσειν ἐμήν.
ἀποστολαὶ γὰρ μακάριαι μέν, ἀλλʼ ὅμως
δάκνουσι τοὺς τεκόντας, ὅταν ἄλλοις δόμοις
παῖδας παραδιδῷ πολλὰ μοχθήσας πατήρ.
οὐχ ὧδʼ ἀσύνετός εἰμι, πείσεσθαι δέ με
ὅταν σὺν ὑμεναίοισιν ἐξάγω κόρην·
ἀλλʼ ὁ νόμος αὐτὰ τῷ χρόνῳ συνισχανεῖ.
τοὔνομα μὲν οὖν παῖδʼ οἶδʼ ὅτῳ κατῄνεσας,
Αἴγινα θυγάτηρ ἐγένετʼ Ἀσωποῦ πατρός.
Ζεύς· Αἰακὸν δʼ ἔφυσεν, Οἰνώνης πρόμον.
τὰ δʼ Αἰακοῦ παῖς τίς κατέσχε δώματα;
θεοῦ διδόντος, ἢ βίᾳ θεῶν λαβών;
Ζεὺς ἠγγύησε καὶ δίδωσʼ ὁ κύριος.
γαμεῖ δὲ ποῦ νιν; ἦ κατʼ οἶδμα πόντιον;
Χείρων ἵνʼ οἰκεῖ σεμνὰ Πηλίου βάθρα.
οὗ φασι Κενταύρειον ᾠκίσθαι γένος;
Θέτις δʼ ἔθρεψεν ἢ πατὴρ Ἀχιλλέα;
Χείρων, ἵνʼ ἤθη μὴ μάθοι κακῶν βροτῶν.
σοφός γʼ ὁ θρέψας χὡ διδοὺς σοφώτερος.
τοιόσδε παιδὸς σῆς ἀνὴρ ἔσται πόσις.
οὐ μεμπτός. οἰκεῖ δʼ ἄστυ ποῖον Ἑλλάδος;
Ἀπιδανὸν ἀμφὶ ποταμὸν ἐν Φθίας ὅροις.
ἐκεῖσʼ ἀπάξει σὴν ἐμήν τε παρθένον;
κείνῳ μελήσει ταῦτα, τῷ κεκτημένῳ.
ἀλλʼ εὐτυχοίτην. τίνι δʼ ἐν ἡμέρᾳ γαμεῖ;
ὅταν σελήνης εὐτυχὴς ἔλθῃ κύκλος.
προτέλεια δʼ ἤδη παιδὸς ἔσφαξας θεᾷ;
μέλλω· ʼπὶ ταύτῃ καὶ καθέσταμεν τύχῃ.
κἄπειτα δαίσεις τοὺς γάμους ἐς ὕστερον;
θύσας γε θύμαθʼ ἃ ἐμὲ χρὴ θῦσαι θεοῖς.
ἡμεῖς δὲ θοίνην ποῦ γυναιξὶ θήσομεν;
ἐνθάδε παρʼ εὐπρύμνοισιν Ἀργείων πλάταις.
καλῶς ἀναγκαίως τε· συνενέγκοι δʼ ὅμως.
οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον, ὦ γύναι; πιθοῦ δέ μοι.
τί χρῆμα; πείθεσθαι γὰρ εἴθισμαι σέθεν.
ἡμεῖς μὲν ἐνθάδʼ, οὗπέρ ἐσθʼ ὁ νυμφίος—
μητρὸς τί χωρὶς δράσεθʼ, ἃ ἐμὲ δρᾶν χρεών;
ἐκδώσομεν σὴν παῖδα Δαναϊδῶν μέτα.
ἡμᾶς δὲ ποῦ χρὴ τηνικαῦτα τυγχάνειν;
λιποῦσα παῖδα; τίς δʼ ἀνασχήσει φλόγα;
ἐγὼ παρέξω φῶς ὃ νυμφίοις πρέπει.
οὐ καλὸν ἐν ὄχλῳ σʼ ἐξομιλεῖσθαι στρατοῦ.
καλὸν τεκοῦσαν τἀμά μʼ ἐκδοῦναι τέκνα.
καὶ τάς γʼ ἐν οἴκῳ μὴ μόνας εἶναι κόρας.
ὀχυροῖσι παρθενῶσι φρουροῦνται καλῶς.
ἃ χρὴ παρεῖναι νυμφίοισι παρθένοις.
οἴμοι· μάτην ᾖξʼ, ἐλπίδος δʼ ἀπεσφάλην,
ἐξ ὀμμάτων δάμαρτʼ ἀποστεῖλαι θέλων.
σοφίζομαι δὲ κἀπὶ τοῖσι φιλτάτοις
τέχνας πορίζω, πανταχῇ νικώμενος.
ὅμως δὲ σὺν Κάλχαντι τῷ θυηπόλῳ
ἐξευπορήσων εἶμι, μόχθον Ἑλλάδος.
χρὴ δʼ ἐν δόμοισιν ἄνδρα τὸν σοφὸν τρέφειν
γυναῖκα χρηστὴν κἀγαθήν, ἢ μὴ τρέφειν.
ποῦ τῶν Ἀχαιῶν ἐνθάδʼ ὁ στρατηλάτης;