Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
αὐτός τε καὶ γῆ δορὶ πεσοῦσʼ Ἑλληνικῷ.
ἥκω δὲ τὴν τάλαιναν — οὐ γὰρ ἡδέως
ὄνομα δάμαρτος ἥ ποτʼ ἦν ἐμὴ λέγω —
ἄξων· δόμοις γὰρ τοῖσδʼ ἐν αἰχμαλωτικοῖς
κατηρίθμηται Τρῳάδων ἄλλων μέτα.
οἵπερ γὰρ αὐτὴν ἐξεμόχθησαν δορί,
κτανεῖν ἐμοί νιν ἔδοσαν, εἴτε μὴ κτανὼν
θέλοιμʼ ἄγεσθαι πάλιν ἐς Ἀργείαν χθόνα.
Ἑλένης ἐᾶσαι, ναυπόρῳ δʼ ἄγειν πλάτῃ
Ἑλληνίδʼ ἐς γῆν κᾆτʼ ἐκεῖ δοῦναι κτανεῖν,
ποινὰς ὅσοις τεθνᾶσʼ ἐν Ἰλίῳ φίλοι.
ἀλλʼ εἶα χωρεῖτʼ ἐς δόμους, ὀπάονες,
κομίζετʼ αὐτὴν τῆς μιαιφονωτάτης
πνοαὶ μόλωσι, πέμψομέν νιν Ἑλλάδα.
ὦ γῆς ὄχημα κἀπὶ γῆς ἔχων ἕδραν,
Ζεύς, εἴτʼ ἀνάγκη φύσεος εἴτε νοῦς βροτῶν,
προσηυξάμην σε· πάντα γὰρ διʼ ἀψόφου
βαίνων κελεύθου κατὰ δίκην τὰ θνήτʼ ἄγεις.
τί δʼ ἔστιν; εὐχὰς ὡς ἐκαίνισας θεῶν.
αἰνῶ σε, Μενέλαʼ, εἰ κτενεῖς δάμαρτα σήν.
αἱρεῖ γὰρ ἀνδρῶν ὄμματʼ, ἐξαιρεῖ πόλεις,
πίμπρησιν οἴκους· ὧδʼ ἔχει κηλήματα.
ἐγώ νιν οἶδα, καὶ σύ, χοἱ πεπονθότες.
τόδʼ ἐστίν· ἐν γὰρ χερσὶ προσπόλων σέθεν
βίᾳ πρὸ τῶνδε δωμάτων ἐκπέμπομαι.
ἀτὰρ σχεδὸν μὲν οἶδά σοι μισουμένη,
ὅμως δʼ ἐρέσθαι βούλομαι· γνῶμαι τίνες
Ἕλλησι καὶ σοὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι;
οὐκ εἰς ἀκριβὲς ἦλθες, ἀλλʼ ἅπας στρατὸς
κτανεῖν ἐμοί σʼ ἔδωκεν, ὅνπερ ἠδίκεις.
ἔξεστιν οὖν πρὸς ταῦτʼ ἀμείψασθαι λόγῳ,
ὡς οὐ δικαίως, ἢν θάνω, θανούμεθα;
οὐκ ἐς λόγους ἐλήλυθʼ, ἀλλά σε κτενῶν.
ἄκουσον αὐτῆς, μὴ θάνῃ τοῦδʼ ἐνδεής,
ἡμῖν κατʼ αὐτῆς· τῶν γὰρ ἐν Τροίᾳ κακῶν
οὐδὲν κάτοισθα. συντεθεὶς δʼ ὁ πᾶς λόγος
κτενεῖ νιν οὕτως ὥστε μηδαμοῦ φυγεῖν.
ἔξεστι. τῶν σῶν δʼ οὕνεχʼ — ὡς μάθῃ — λόγων
δώσω τόδʼ αὐτῇ· τῆσδε δʼ οὐ δώσω χάριν.
ἴσως με, κἂν εὖ κἂν κακῶς δόξω λέγειν,
οὐκ ἀνταμείψῃ πολεμίαν ἡγούμενος.
ἐγὼ δʼ, ἅ σʼ οἶμαι διὰ λόγων ἰόντʼ ἐμοῦ
κατηγορήσειν, ἀντιθεῖσʼ ἀμείψομαι
τοῖς σοῖσι τἀμὰ καὶ τὰ σʼ αἰτιάματα.
πρῶτον μὲν ἀρχὰς ἔτεκεν ἥδε τῶν κακῶν,
Τροίαν τε κἄμʼ ὁ πρέσβυς οὐ κτανὼν βρέφος,
δαλοῦ πικρὸν μίμημʼ, Ἀλέξανδρόν ποτε.
ἐνθένδε τἀπίλοιπʼ ἄκουσον ὡς ἔχει.
ἔκρινε τρισσὸν ζεῦγος ὅδε τριῶν θεῶν·
καὶ Παλλάδος μὲν ἦν Ἀλεξάνδρῳ δόσις
Φρυξὶ στρατηγοῦνθʼ Ἑλλάδʼ ἐξανιστάναι,
Ἥρα δʼ ὑπέσχετʼ Ἀσιάδʼ Εὐρώπης θʼ ὅρους
τυραννίδʼ ἕξειν, εἴ σφε κρίνειεν Πάρις·
δώσειν ὑπέσχετʼ, εἰ θεὰς ὑπερδράμοι
ὤνησαν Ἑλλάδʼ· οὐ κρατεῖσθʼ ἐκ βαρβάρων,
οὔτʼ ἐς δόρυ σταθέντες, οὐ τυραννίδι.
ἃ δʼ εὐτύχησεν Ἑλλάς, ὠλόμην ἐγὼ
εὐμορφίᾳ πραθεῖσα, κὠνειδίζομαι
ἐξ ὧν ἐχρῆν με στέφανον ἐπὶ κάρᾳ λαβεῖν.
οὔπω με φήσεις αὐτὰ τἀν ποσὶν λέγειν,
ὅπως ἀφώρμησʼ ἐκ δόμων τῶν σῶν λάθρα.
ἦλθʼ οὐχὶ μικρὰν θεὸν ἔχων αὑτοῦ μέτα
ὁ τῆσδʼ ἀλάστωρ, εἴτʼ Ἀλέξανδρον θέλεις
ὀνόματι προσφωνεῖν νιν εἴτε καὶ Πάριν·
ὅν, ὦ κάκιστε, σοῖσιν ἐν δόμοις λιπὼν
Σπάρτης ἀπῆρας νηὶ Κρησίαν χθόνα.
ξένῳ, προδοῦσα πατρίδα καὶ δόμους ἐμούς;
ὃς τῶν μὲν ἄλλων δαιμόνων ἔχει κράτος,
κείνης δὲ δοῦλός ἐστι· συγγνώμη δʼ ἐμοί.
ἐπεὶ θανὼν γῆς ἦλθʼ Ἀλέξανδρος μυχούς,
χρῆν μʼ, ἡνίκʼ οὐκ ἦν θεοπόνητά μου λέχη,
λιποῦσαν οἴκους ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν.
πύργων πυλωροὶ κἀπὸ τειχέων σκοποί,
οἳ πολλάκις μʼ ἐφηῦρον ἐξ ἐπάλξεων
πλεκταῖσιν ἐς γῆν σῶμα κλέπτουσαν τόδε.
Δηίφοβος ἄλοχον εἶχεν ἀκόντων Φρυγῶν.
πῶς οὖν ἔτʼ ἂν θνῄσκοιμʼ ἂν ἐνδίκως, πόσι,
πρὸς σοῦ δικαίως, ἣν ὁ μὲν βίᾳ γαμεῖ,
τὰ δʼ οἴκοθεν κεῖνʼ ἀντὶ νικητηρίων
πικρῶς ἐδούλευσʼ; εἰ δὲ τῶν θεῶν κρατεῖν
βούλῃ, τὸ χρῄζειν ἀμαθές ἐστί σου τόδε.
βασίλειʼ, ἄμυνον σοῖς τέκνοισι καὶ πάτρᾳ
πειθὼ διαφθείρουσα τῆσδʼ, ἐπεὶ λέγει
καλῶς κακοῦργος οὖσα· δεινὸν οὖν τόδε.
καὶ τήνδε δείξω μὴ λέγουσαν ἔνδικα.
ἐγὼ γὰρ Ἥραν παρθένον τε Παλλάδα
οὐκ ἐς τοσοῦτον ἀμαθίας ἐλθεῖν δοκῶ,
ὥσθʼ ἣ μὲν Ἄργος βαρβάροις ἀπημπόλα,
Παλλὰς δʼ Ἀθήνας Φρυξὶ δουλεύειν ποτέ,
εἰ παιδιαῖσι καὶ χλιδῇ μορφῆς πέρι
ἦλθον πρὸς Ἴδην. τοῦ γὰρ οὕνεκʼ ἂν θεὰ
Ἥρα τοσοῦτον ἔσχʼ ἔρωτα καλλονῆς;
πότερον ἀμείνονʼ ὡς λάβῃ Διὸς πόσιν;
ἣ παρθενείαν πατρὸς ἐξῃτήσατο,
Κύπριν δʼ ἔλεξας — ταῦτα γὰρ γέλως πολύς —
ἐλθεῖν ἐμῷ ξὺν παιδὶ Μενέλεω δόμους.
οὐκ ἂν μένουσʼ ἂν ἥσυχός σʼ ἐν οὐρανῷ
αὐταῖς Ἀμύκλαις ἤγαγεν πρὸς Ἴλιον;
ἦν οὑμὸς υἱὸς κάλλος ἐκπρεπέστατος,
ὁ σὸς δʼ ἰδών νιν νοῦς ἐποιήθη Κύπρις·
τὰ μῶρα γὰρ πάντʼ ἐστὶν Ἀφροδίτη βροτοῖς,
καὶ τοὔνομʼ ὀρθῶς ἀφροσύνης ἄρχει θεᾶς.
ὃν εἰσιδοῦσα βαρβάροις ἐσθήμασι
ἐν μὲν γὰρ Ἄργει μίκρʼ ἔχουσʼ ἀνεστρέφου,
Σπάρτης δʼ ἀπαλλαχθεῖσα τὴν Φρυγῶν πόλιν
χρυσῷ ῥέουσαν ἤλπισας κατακλύσειν
δαπάναισιν· οὐδʼ ἦν ἱκανά σοι τὰ Μενέλεω
μέλαθρα ταῖς σαῖς ἐγκαθυβρίζειν τρυφαῖς.
εἶἑν· βίᾳ γὰρ παῖδα φῄς σʼ ἄγειν ἐμόν·
τίς Σπαρτιατῶν ᾔσθετʼ; ἢ ποίαν βοὴν
ἀνωλόλυξας — Κάστορος νεανίου
τοῦ συζύγου τʼ ἔτʼ ὄντος, οὐ κατʼ ἄστρα πω;
κατʼ ἴχνος, ἦν δὲ δοριπετὴς ἀγωνία,
εἰ μὲν τὰ τοῦδε κρείσσονʼ ἀγγέλλοιτό σοι,
ἔχων ἔρωτος ἀνταγωνιστὴν μέγαν·
εἰ δʼ εὐτυχοῖεν Τρῶες, οὐδὲν ἦν ὅδε.
ἐς τὴν τύχην δʼ ὁρῶσα τοῦτʼ ἤσκεις, ὅπως
κἄπειτα πλεκταῖς σῶμα σὸν κλέπτειν λέγεις
πύργων καθιεῖσʼ, ὡς μένουσʼ ἀκουσίως;
ἢ φάσγανον θήγουσʼ, ἃ γενναία γυνὴ
δράσειεν ἂν ποθοῦσα τὸν πάρος πόσιν;
καίτοι σʼ ἐνουθέτουν γε πολλὰ πολλάκις·
Ὦ θύγατερ, ἔξελθʼ· οἱ δʼ ἐμοὶ παῖδες γάμους
ἄλλους γαμοῦσι, σὲ δʼ ἐπὶ ναῦς Ἀχαιϊκὰς
πέμψω συνεκκλέψασα· καὶ παῦσον μάχης
ἐν τοῖς Ἀλεξάνδρου γὰρ ὕβριζες δόμοις
καὶ προσκυνεῖσθαι βαρβάρων ὕπʼ ἤθελες·
μεγάλα γὰρ ἦν σοι. — κἀπὶ τοῖσδε σὸν δέμας
ἐξῆλθες ἀσκήσασα κἄβλεψας πόσει
τὸν αὐτὸν αἰθέρʼ, ὦ κατάπτυστον κάρα·
ἣν χρῆν ταπεινὴν ἐν πέπλων ἐρειπίοις,
φρίκῃ τρέμουσαν, κρᾶτʼ ἀπεσκυθισμένην
ἐλθεῖν, τὸ σῶφρον τῆς ἀναιδείας πλέον
ἔχουσαν ἐπὶ τοῖς πρόσθεν ἡμαρτημένοις.
Μενέλαʼ, ἵνʼ εἰδῇς οἷ τελευτήσω λόγον,
στεφάνωσον Ἑλλάδʼ ἀξίως τήνδε κτανὼν
σαυτοῦ, νόμον δὲ τόνδε ταῖς ἄλλαισι θὲς
γυναιξί, θνῄσκειν ἥτις ἂν προδῷ πόσιν.
Μενέλαε, προγόνων τʼ ἀξίως δόμων τε σῶν
τεῖσαι δάμαρτα κἀφελοῦ, πρὸς Ἑλλάδος,
ψόγον τὸ θῆλύ τʼ, εὐγενὴς ἐχθροῖς φανείς.
ἐμοὶ σὺ συμπέπτωκας ἐς ταὐτὸν λόγου,
ἑκουσίως τήνδʼ ἐκ δόμων ἐλθεῖν ἐμῶν
ξένας ἐς εὐνάς· χἡ Κύπρις κόμπου χάριν
πόνους τʼ Ἀχαιῶν ἀπόδος ἐν μικρῷ μακροὺς
θανοῦσʼ, ἵνʼ εἰδῇς μὴ καταισχύνειν ἐμέ.
μή, πρός σε γονάτων, τὴν νόσον τὴν τῶν θεῶν
μηδʼ οὓς ἀπέκτεινʼ ἥδε συμμάχους προδῷς·
παῦσαι, γεραιά· τῆσδε δʼ οὐκ ἐφρόντισα.
λέγω δὲ προσπόλοισι πρὸς πρύμνας νεῶν
τήνδʼ ἐκκομίζειν, ἔνθα ναυστολήσεται.
μή νυν νεὼς σοὶ ταὐτὸν ἐσβήτω σκάφος.
τί δʼ ἔστι; μεῖζον βρῖθος ἢ πάροιθʼ ἔχει;
οὐκ ἔστʼ ἐραστὴς ὅστις οὐκ ἀεὶ φιλεῖ.
ὅπως ἂν ἐκβῇ τῶν ἐρωμένων ὁ νοῦς.
ἔσται δʼ ἃ βούλῃ· ναῦν γὰρ οὐκ ἐσβήσεται
ἐς ἥνπερ ἡμεῖς· καὶ γὰρ οὐ κακῶς λέγεις·
ἐλθοῦσα δʼ Ἄργος ὥσπερ ἀξία κακῶς
κακὴ θανεῖται καὶ γυναιξὶ σωφρονεῖν
πάσαισι θήσει. ῥᾴδιον μὲν οὐ τόδε·
ὅμως δʼ ὁ τῆσδʼ ὄλεθρος ἐς φόβον βαλεῖ
τὸ μῶρον αὐτῶν, κἂν ἔτʼ ὦσʼ ἐχθίονες.
ἄθαπτος ἄνυδρος, ἐμὲ δὲ πόντιον σκάφος
δίπαλτον ἱερὸν ἀνὰ μέσον πλατᾶν πέσοι
Ἑκάβη, νεὼς μὲν πίτυλος εἷς λελειμμένος
λάφυρα τἀπίλοιπʼ Ἀχιλλείου τόκου
μέλλει πρὸς ἀκτὰς ναυστολεῖν Φθιώτιδας·
οὗ θᾶσσον οὕνεκʼ, ἢ χάριν μονῆς ἔχων,
δακρύων ἀγωγός, ἡνίκʼ ἐξώρμα χθονός,
πάτραν τʼ ἀναστένουσα καὶ τὸν Ἕκτορος
τύμβον προσεννέπουσα. καί σφʼ ᾐτήσατο
ψυχὴν ἀφῆκεν Ἕκτορος τοῦ σοῦ γόνος·
φόβον τʼ Ἀχαιῶν, χαλκόνωτον ἀσπίδα
τήνδʼ, ἣν πατὴρ τοῦδʼ ἀμφὶ πλεύρʼ ἐβάλλετο,
μή νυν πορεῦσαι Πηλέως ἐφʼ ἑστίαν,
μηδʼ ἐς τὸν αὐτὸν θάλαμον, οὗ νυμφεύσεται
μήτηρ νεκροῦ τοῦδʼ Ἀνδρομάχη, λύπας ὁρᾶν,
ἀλλʼ ἀντὶ κέδρου περιβόλων τε λαΐνων
ἐν τῇδε θάψαι παῖδα· σὰς δʼ ἐς ὠλένας
στεφάνοις θʼ, ὅση σοι δύναμις, ὡς ἔχει τὰ σά·
ἐπεὶ βέβηκε, καὶ τὸ δεσπότου τάχος
ἀφείλετʼ αὐτὴν παῖδα μὴ δοῦναι τάφῳ.
ἡμεῖς μὲν οὖν, ὅταν σὺ κοσμήσῃς νέκυν,
γῆν τῷδʼ ἐπαμπισχόντες ἀροῦμεν δόρυ·
σὺ δʼ ὡς τάχιστα πρᾶσσε τἀπεσταλμένα.
ἑνὸς μὲν οὖν μόχθου σʼ ἀπαλλάξας ἔχω·
Σκαμανδρίους γὰρ τάσδε διαπερῶν ῥοὰς
ἔλουσα νεκρὸν κἀπένιψα τραύματα.
ἀλλʼ εἶμʼ ὀρυκτὸν τῷδʼ ἀναρρήξων τάφον,
ὡς σύντομʼ ἡμῖν τἀπʼ ἐμοῦ τε κἀπὸ σοῦ
ἐς ἓν ξυνελθόντʼ οἴκαδʼ ὁρμήσῃ πλάτην.
θέσθʼ ἀμφίτορνον ἀσπίδʼ Ἕκτορος πέδῳ,
λυπρὸν θέαμα κοὐ φίλον λεύσσειν ἐμοί.
τί τόνδʼ, Ἀχαιοί, παῖδα δείσαντες φόνον
καινὸν διειργάσασθε; μὴ Τροίαν ποτὲ
πεσοῦσαν ὀρθώσειεν; οὐδὲν ἦτʼ ἄρα,
ὅθʼ Ἕκτορος μὲν εὐτυχοῦντος ἐς δόρυ
διωλλύμεσθα μυρίας τʼ ἄλλης χερός,
πόλεως δʼ ἁλούσης καὶ Φρυγῶν ἐφθαρμένων
βρέφος τοσόνδʼ ἐδείσατʼ· οὐκ αἰνῶ φόβον,
ὅστις φοβεῖται μὴ διεξελθὼν λόγῳ.
ὦ φίλταθʼ, ὥς σοι θάνατος ἦλθε δυστυχής.
εἰ μὲν γὰρ ἔθανες πρὸ πόλεως, ἥβης τυχὼν
γάμων τε καὶ τῆς ἰσοθέου τυραννίδος,
μακάριος ἦσθʼ ἄν, εἴ τι τῶνδε μακάριον·
νῦν δʼ αὔτʼ ἰδὼν μὲν γνούς τε σῇ ψυχῇ, τέκνον,
δύστηνε, κρατὸς ὥς σʼ ἔκειρεν ἀθλίως
τείχη πατρῷα, Λοξίου πυργώματα,
ὃν πόλλʼ ἐκήπευσʼ ἡ τεκοῦσα βόστρυχον
φιλήμασίν τʼ ἔδωκεν, ἔνθεν ἐκγελᾷ
ὦ χεῖρες, ὡς εἰκοὺς μὲν ἡδείας πατρὸς
κέκτησθʼ, ἐν ἄρθροις δʼ ἔκλυτοι πρόκεισθέ μοι.
ὦ πολλὰ κόμπους ἐκβαλὸν φίλον στόμα,
ὄλωλας, ἐψεύσω μʼ, ὅτʼ ἐσπίπτων πέπλους,
Ὦ μῆτερ, ηὔδας, ἦ πολύν σοι βοστρύχων
πλόκαμον κεροῦμαι, πρὸς τάφον θʼ ὁμηλίκων
κώμους ἀπάξω, φίλα διδοὺς προσφθέγματα.
γραῦς ἄπολις ἄτεκνος, ἄθλιον θάπτω νεκρόν.
οἴμοι, τὰ πόλλʼ ἀσπάσμαθʼ αἵ τʼ ἐμαὶ τροφαὶ
ὕπνοι τʼ ἐκεῖνοι φροῦδά μοι. τί καί ποτε
γράψειεν ἄν σε μουσοποιὸς ἐν τάφῳ;
Τὸν παῖδα τόνδʼ ἔκτειναν Ἀργεῖοί ποτε
δείσαντες; — αἰσχρὸν τοὐπίγραμμά γʼ Ἑλλάδι.
ἀλλʼ οὖν πατρῴων οὐ λαχὼν ἕξεις ὅμως
ἐν ᾗ ταφήσῃ χαλκόνωτον ἰτέαν.
ὦ καλλίπηχυν Ἕκτορος βραχίονα
σῴζουσʼ, ἄριστον φύλακʼ ἀπώλεσας σέθεν.
ὡς ἡδὺς ἐν πόρπακι σῷ κεῖται τύπος
ἴτυός τʼ ἐν εὐτόρνοισι περιδρόμοις ἱδρώς,
ὃν ἐκ μετώπου πολλάκις πόνους ἔχων
ἔσταζεν Ἕκτωρ προστιθεὶς γενειάδι.
φέρετε, κομίζετʼ ἀθλίῳ κόσμον νεκρῷ
ἐκ τῶν παρόντων· οὐ γὰρ ἐς κάλλος τύχας
δαίμων δίδωσιν· ὧν δʼ ἔχω, λήψῃ τάδε.
θνητῶν δὲ μῶρος ὅστις εὖ πράσσειν δοκῶν
βέβαια χαίρει· τοῖς τρόποις γὰρ αἱ τύχαι,
πηδῶσι, κοὐδεὶς αὐτὸς εὐτυχεῖ ποτε.
καὶ μὴν πρόχειρον αἵδε σοι σκυλευμάτων
Φρυγίων φέρουσι κόσμον ἐξάπτειν νεκρῷ.
ὦ τέκνον, οὐχ ἵπποισι νικήσαντά σε
οὐδʼ ἥλικας τόξοισιν, οὓς Φρύγες νόμους
τιμῶσιν, οὐκ ἐς πλησμονὰς θηρωμένη,
μήτηρ πατρός σοι προστίθησʼ ἀγάλματα
τῶν σῶν ποτʼ ὄντων· νῦν δέ σʼ ἡ θεοστυγὴς
ἔθιγες ἔθιγες· ὦ μέγας ἐμοί ποτʼ ἂν
ἃ δʼ ἐν γάμοισι χρῆν σε προσθέσθαι χροῒ
Ἀσιατίδων γήμαντα τὴν ὑπερτάτην,
Φρύγια πέπλων ἀγάλματʼ ἐξάπτω χροός.
σύ τʼ, ὦ ποτʼ οὖσα καλλίνικε, μυρίων
μῆτερ τροπαίων, Ἕκτορος φίλον σάκος,
στεφανοῦ· θανῇ γὰρ οὐ θανοῦσα σὺν νεκρῷ·
τελαμῶσιν ἕλκη τὰ μὲν ἐγώ σʼ ἰάσομαι,
τλήμων ἰατρός, ὄνομʼ ἔχουσα, τἄργα δʼ οὔ·
τὰ δʼ ἐν νεκροῖσι φροντιεῖ πατὴρ σέθεν.
οὐκ ἦν ἄρʼ ἐν θεοῖσι πλὴν οὑμοὶ πόνοι
Τροία τε πόλεων ἔκκριτον μισουμένη,
ἔστρεψε τἄνω περιβαλὼν κάτω χθονός,
ἀφανεῖς ἂν ὄντες οὐκ ἂν ὑμνήθημεν ἂν
μούσαις ἀοιδὰς δόντες ὑστέρων βροτῶν.
χωρεῖτε, θάπτετʼ ἀθλίῳ τύμβῳ νεκρόν·
ἔχει γὰρ οἷα δεῖ γε νερτέρων στέφη.
δοκῶ δὲ τοῖς θανοῦσι διαφέρειν βραχύ,
εἰ πλουσίων τις τεύξεται κτερισμάτων·
κενὸν δὲ γαύρωμʼ ἐστὶ τῶν ζώντων τόδε.
αὐδῶ λοχαγοῖς, οἳ τέταχθʼ ἐμπιμπράναι
Πριάμου τόδʼ ἄστυ, μηκέτʼ ἀργοῦσαν φλόγα
ἐν χειρὶ σῴζειν, ἀλλὰ πῦρ ἐνιέναι,
ὡς ἂν κατασκάψαντες Ἰλίου πόλιν
στελλώμεθʼ οἴκαδʼ ἄσμενοι Τροίας ἄπο.
ὑμεῖς δʼ, ἵνʼ αὑτὸς λόγος ἔχῃ μορφὰς δύο,
χωρεῖτε, Τρώων παῖδες, ὀρθίαν ὅταν
σάλπιγγος ἠχὼ δῶσιν ἀρχηγοὶ στρατοῦ,
πρὸς ναῦς Ἀχαιῶν, ὡς ἀποστέλλησθε γῆς.
σύ τʼ, ὦ γεραιὰ δυστυχεστάτη γύναι,
ἕπου. μεθήκουσίν σʼ Ὀδυσσέως πάρα
οἵδʼ, ᾧ σε δούλην κλῆρος ἐκπέμπει πάτρας.
οἲ ʼγὼ τάλαινα· τοῦτο δὴ τὸ λοίσθιον
καὶ τέρμα πάντων τῶν ἐμῶν ἤδη κακῶν·
ἔξειμι πατρίδος, πόλις ὑφάπτεται πυρί.
ὡς ἀσπάσωμαι τὴν ταλαίπωρον πόλιν.
ὦ μεγάλα δή ποτʼ ἀμπνέουσʼ ἐν βαρβάροις
Τροία, τὸ κλεινὸν ὄνομʼ ἀφαιρήσῃ τάχα.
πιμπρᾶσί σʼ, ἡμᾶς δʼ ἐξάγουσʼ ἤδη χθονὸς
καὶ πρὶν γὰρ οὐκ ἤκουσαν ἀνακαλούμενοι.
φέρʼ ἐς πυρὰν δράμωμεν· ὡς κάλλιστά μοι
σὺν τῇδε πατρίδι κατθανεῖν πυρουμένῃ.
ἐνθουσιᾷς, δύστηνε, τοῖς σαυτῆς κακοῖς.
ἀλλʼ ἄγετε, μὴ φείδεσθʼ· Ὀδυσσέως δὲ χρὴ
ἐς χεῖρα δοῦναι τήνδε καὶ πέμπειν γέρας.
γεραιά γʼ ἐς πέδον τιθεῖσα μέλεα καὶ
ἰὼ θεῶν μέλαθρα καὶ πόλις φίλα,
κόνις δʼ ἴσα καπνῷ πτέρυγι πρὸς αἰθέρα
ὦ γῆς παλαιὸν ἄργος, Ἰνάχου ῥοαί,
ὅθεν ποτʼ ἄρας ναυσὶ χιλίαις Ἄρη
ἐς γῆν ἔπλευσε Τρῳάδʼ Ἀγαμέμνων ἄναξ.
κτείνας δὲ τὸν κρατοῦντʼ ἐν Ἰλιάδι χθονὶ
Πρίαμον, ἑλών τε Δαρδάνου κλεινὴν πόλιν,
ἀφίκετʼ ἐς τόδʼ Ἄργος, ὑψηλῶν δʼ ἐπὶ
ναῶν ἔθηκε σκῦλα πλεῖστα βαρβάρων.
κἀκεῖ μὲν εὐτύχησεν· ἐν δὲ δώμασι
θνῄσκει γυναικὸς πρὸς Κλυταιμήστρας δόλῳ
καὶ τοῦ Θυέστου παιδὸς Αἰγίσθου χερί.
χὣ μὲν παλαιὰ σκῆπτρα Ταντάλου λιπὼν
ὄλωλεν, Αἴγισθος δὲ βασιλεύει χθονός,
ἄλοχον ἐκείνου Τυνδαρίδα κόρην ἔχων.
οὓς δʼ ἐν δόμοισιν ἔλιφʼ ὅτʼ ἐς Τροίαν ἔπλει,
ἄρσενά τʼ Ὀρέστην θῆλύ τʼ Ἠλέκτρας θάλος,
τὸν μὲν πατρὸς γεραιὸς ἐκκλέπτει τροφεὺς
μέλλοντʼ Ὀρέστην χερὸς ὑπʼ Αἰγίσθου θανεῖν
Στροφίῳ τʼ ἔδωκε Φωκέων ἐς γῆν τρέφειν·
ἣ δʼ ἐν δόμοις ἔμεινεν Ἠλέκτρα πατρός,
ταύτην ἐπειδὴ θαλερὸς εἶχʼ ἥβης χρόνος,
μνηστῆρες ᾔτουν Ἑλλάδος πρῶτοι χθονός.
δείσας δὲ μή τῳ παῖδʼ ἀριστέων τέκοι
Ἀγαμέμνονος ποινάτορʼ, εἶχεν ἐν δόμοις
Αἴγισθος οὐδʼ ἥρμοζε νυμφίῳ τινί.
μή τῳ λαθραίως τέκνα γενναίῳ τέκοι,
μήτηρ νιν ἐξέσῳσεν Αἰγίσθου χερός.
ἐς μὲν γὰρ ἄνδρα σκῆψιν εἶχʼ ὀλωλότα,
ἐκ τῶνδε δὴ τοιόνδʼ ἐμηχανήσατο
Αἴγισθος· ὃς μὲν γῆς ἀπηλλάχθη φυγὰς
Ἀγαμέμνονος παῖς, χρυσὸν εἶφʼ ὃς ἂν κτάνῃ,
ἡμῖν δὲ δὴ δίδωσιν Ἠλέκτραν ἔχειν
δάμαρτα, πατέρων μὲν Μυκηναίων ἄπο
γεγῶσιν — οὐ δὴ τοῦτό γʼ ἐξελέγχομαι·
λαμπροὶ γὰρ ἐς γένος γε, χρημάτων δὲ δὴ
πένητες, ἔνθεν ηὑγένειʼ ἀπόλλυται —
εἰ γάρ νιν ἔσχεν ἀξίωμʼ ἔχων ἀνήρ,
εὕδοντʼ ἂν ἐξήγειρε τὸν Ἀγαμέμνονος
φόνον δίκη τʼ ἂν ἦλθεν Αἰγίσθῳ τότε.
ἣν οὔποθʼ ἁνὴρ ὅδε — σύνοιδέ μοι Κύπρις —
ᾔσχυνεν εὐνῇ· παρθένος δʼ ἔτʼ ἐστὶ δή.
αἰσχύνομαι γὰρ ὀλβίων ἀνδρῶν τέκνα
λαβὼν ὑβρίζειν, οὐ κατάξιος γεγώς.
στένω δὲ τὸν λόγοισι κηδεύοντʼ ἐμοὶ
ἄθλιον Ὀρέστην, εἴ ποτʼ εἰς Ἄργος μολὼν
γάμους ἀδελφῆς δυστυχεῖς ἐσόψεται.
ὅστις δέ μʼ εἶναί φησι μῶρον, εἰ λαβὼν
νέαν ἐς οἴκους παρθένον μὴ θιγγάνω,
γνώμης πονηροῖς κανόσιν ἀναμετρούμενος
ὦ νὺξ μέλαινα, χρυσέων ἄστρων τροφέ,
ἐν ᾗ τόδʼ ἄγγος τῷδʼ ἐφεδρεῦον κάρᾳ
φέρουσα πηγὰς ποταμίας μετέρχομαι —
οὐ δή τι χρείας ἐς τοσόνδʼ ἀφιγμένη,
ἀλλʼ ὡς ὕβριν δείξωμεν Αἰγίσθου θεοῖς —
γόους τʼ ἀφίημʼ αἰθέρʼ ἐς μέγαν πατρί.
ἡ γὰρ πανώλης Τυνδαρίς, μήτηρ ἐμή,
ἐξέβαλέ μʼ οἴκων, χάριτα τιθεμένη πόσει·
τεκοῦσα δʼ ἄλλους παῖδας Αἰγίσθῳ πάρα
πάρεργʼ Ὀρέστην κἀμὲ ποιεῖται δόμων —
τί γὰρ τάδʼ, ὦ δύστηνʼ, ἐμὴν μοχθεῖς χάριν
καὶ ταῦτʼ ἐμοῦ λέγοντος οὐκ ἀφίστασαι;
ἐγώ σʼ ἴσον θεοῖσιν ἡγοῦμαι φίλον·
ἐν τοῖς ἐμοῖς γὰρ οὐκ ἐνύβρισας κακοῖς.
μεγάλη δὲ θνητοῖς μοῖρα συμφορᾶς κακῆς
ἰατρὸν εὑρεῖν, ὡς ἐγὼ σὲ λαμβάνω.
δεῖ δή με κἀκέλευστον εἰς ὅσον σθένω
μόχθου ʼπικουφίζουσαν, ὡς ῥᾷον φέρῃς,
ἐξευτρεπίζειν. εἰσιόντι δʼ ἐργάτῃ
θύραθεν ἡδὺ τἄνδον εὑρίσκειν καλῶς.
βοῦς εἰς ἀρούρας ἐσβαλὼν σπερῶ γύας.
βίον δύναιτʼ ἂν ξυλλέγειν ἄνευ πόνου.
Πυλάδη, σὲ γὰρ δὴ πρῶτον ἀνθρώπων ἐγὼ
πιστὸν νομίζω καὶ φίλον ξένον τʼ ἐμοί·
μόνος δʼ Ὀρέστην τόνδʼ ἐθαύμαζες φίλων,
πράσσονθʼ ἃ πράσσω δείνʼ ὑπʼ Αἰγίσθου παθών,
ὅς μου κατέκτα πατέρα — χἡ πανώλεθρος
μήτηρ. ἀφῖγμαι δʼ ἐκ θεοῦ μυστηρίων
νυκτὸς δὲ τῆσδε πρὸς τάφον μολὼν πατρὸς
δάκρυά τʼ ἔδωκα καὶ κόμης ἀπηρξάμην
πυρᾷ τʼ ἐπέσφαξʼ αἷμα μηλείου φόνου,
λαθὼν τυράννους οἳ κρατοῦσι τῆσδε γῆς.
δυοῖν δʼ ἅμιλλαν ξυντιθεὶς ἀφικόμην
πρὸς τέρμονας γῆς τῆσδʼ, ἵνʼ ἐκβάλω ποδὶ
ζητῶν τʼ ἀδελφήν· φασὶ γάρ νιν ἐν γάμοις
ζευχθεῖσαν οἰκεῖν οὐδὲ παρθένον μένειν·
ὡς συγγένωμαι καὶ φόνου ξυνεργάτιν
λαβὼν τά γʼ εἴσω τειχέων σαφῶς μάθω.
ἔξω τρίβου τοῦδʼ ἴχνος ἀλλαξώμεθα.
ἢ γάρ τις ἀροτὴρ ἤ τις οἰκέτις γυνὴ
φανήσεται νῷν, ἥντινʼ ἱστορήσομεν
ἀλλʼ — εἰσορῶ γὰρ τήνδε προσπόλον τινά,
πηγαῖον ἄχθος ἐν κεκαρμένῳ κάρᾳ
φέρουσαν — ἑζώμεσθα κἀκπυθώμεθα
δούλης γυναικός, ἤν τι δεξώμεσθʼ ἔπος
ἐφʼ οἷσι, Πυλάδη, τήνδʼ ἀφίγμεθα χθόνα.
λουτρὰ πανύσταθʼ ὑδρανάμενον χροῒ
πολλῶν κακῶν Ἕλλησιν αἰτίαν ἔχει
οἴμοι, γυναῖκες, ἐξέβην θρηνημάτων.
ξένοι τινὲς παρʼ οἶκον οἵδʼ ἐφεστίους
εὐνὰς ἔχοντες ἐξανίστανται λόχου·
φυγῇ σὺ μὲν κατʼ οἶμον, ἐς δόμους δʼ ἐγὼ
φῶτας κακούργους ἐξαλύξωμεν ποδί.
μένʼ, ὦ τάλαινα· μὴ τρέσῃς ἐμὴν χέρα.
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον· προσπίτνω σε μὴ θανεῖν.
ἄλλους κτάνοιμι μᾶλλον ἐχθίους σέθεν.
οὐκ ἔσθʼ ὅτου θίγοιμʼ ἂν ἐνδικώτερον.
καὶ πῶς ξιφήρης πρὸς δόμοις λοχᾷς ἐμοῖς;
μείνασʼ ἄκουσον, καὶ τάχʼ οὐκ ἄλλως ἐρεῖς.
ἕστηκα· πάντως δʼ εἰμὶ σή· κρείσσων γὰρ εἶ.
ἥκω φέρων σοι σοῦ κασιγνήτου λόγους.
ὦ φίλτατʼ, ἆρα ζῶντος ἢ τεθνηκότος;
ζῇ· πρῶτα γάρ σοι τἀγάθʼ ἀγγέλλειν θέλω.
κοινῇ δίδωμι τοῦτο νῷν ἀμφοῖν ἔχειν.
ποῦ γῆς ὁ τλήμων τλήμονας φυγὰς ἔχων;
οὐχ ἕνα νομίζων φθείρεται πόλεως νόμον.
οὔ που σπανίζων τοῦ καθʼ ἡμέραν βίου;
ἔχει μέν, ἀσθενὴς δὲ δὴ φεύγων ἀνήρ.
εἰ ζῇς, ὅπως τε ζῶσα συμφορᾶς ἔχεις.
καὶ κρᾶτα πλόκαμόν τʼ ἐσκυθισμένον ξυρῷ.
δάκνει σʼ ἀδελφὸς ὅ τε θανὼν ἴσως πατήρ.
οἴμοι, τί γάρ μοι τῶνδέ γʼ ἐστὶ φίλτερον;
φεῦ φεῦ· τί δαὶ σὺ σῷ κασιγνήτῳ, δοκεῖς;
ἀπὼν ἐκεῖνος, οὐ παρὼν ἡμῖν φίλος.
ἐκ τοῦ δὲ ναίεις ἐνθάδʼ ἄστεως ἑκάς;
ἐγημάμεσθʼ, ὦ ξεῖνε, θανάσιμον γάμον.
ᾤμωξʼ ἀδελφὸν σόν. Μυκηναίων τίνι;
οὐχ ᾧ πατήρ μʼ ἤλπιζεν ἐκδώσειν ποτέ.
εἴφʼ, ὡς ἀκούσας σῷ κασιγνήτῳ λέγω.
σκαφεύς τις ἢ βουφορβὸς ἄξιος δόμων.
πένης ἀνὴρ γενναῖος ἔς τʼ ἔμʼ εὐσεβής.
οὐπώποτʼ εὐνῆς τῆς ἐμῆς ἔτλη θιγεῖν.
ἅγνευμʼ ἔχων τι θεῖον ἤ σʼ ἀπαξιῶν;
γονέας ὑβρίζειν τοὺς ἐμοὺς οὐκ ἠξίου.
καὶ πῶς γάμον τοιοῦτον οὐχ ἥσθη λαβών;
οὐ κύριον τὸν δόντα μʼ ἡγεῖται, ξένε.
ξυνῆκʼ· Ὀρέστῃ μή ποτʼ ἐκτείσῃ δίκην.
γενναῖον ἄνδρʼ ἔλεξας, εὖ τε δραστέον.
εἰ δή ποθʼ ἥξει γʼ ἐς δόμους ὁ νῦν ἀπών.
μήτηρ δέ σʼ ἡ τεκοῦσα ταῦτʼ ἠνέσχετο;
γυναῖκες ἀνδρῶν, ὦ ξένʼ, οὐ παίδων φίλαι.
τίνος δέ σʼ οὕνεχʼ ὕβρισʼ Αἴγισθος τάδε;
ὡς δῆθε παῖδας μὴ τέκοις ποινάτορας;
τοιαῦτʼ ἐβούλευσʼ· ὧν ἐμοὶ δοίη δίκην.
οὐκ οἶδε· σιγῇ τοῦθʼ ὑφαιρούμεσθά νιν.
αἵδʼ οὖν φίλαι σοι τούσδʼ ἀκούουσιν λόγους;
ὥστε στέγειν γε τἀμὰ καὶ σʼ ἔπη καλῶς.
ἤρου τόδʼ; αἰσχρόν γʼ εἶπας· οὐ γὰρ νῦν ἀκμή;
ἐλθὼν δὲ δὴ πῶς φονέας ἂν κτάνοι πατρός;
τολμῶν ὑπʼ ἐχθρῶν οἷʼ ἐτολμήθη πατήρ.
ἦ καὶ μετʼ αὐτοῦ μητέρʼ ἂν τλαίης κτανεῖν;
ταὐτῷ γε πελέκει τῷ πατὴρ ἀπώλετο.
λέγω τάδʼ αὐτῷ, καὶ βέβαια τἀπὸ σοῦ;
θάνοιμι μητρὸς αἷμʼ ἐπισφάξασʼ ἐμῆς.
εἴθʼ ἦν Ὀρέστης πλησίον κλύων τάδε.
ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, οὐ γνοίην ἂν εἰσιδοῦσά νιν.
νέα γάρ, οὐδὲν θαῦμʼ, ἀπεζεύχθης νέου.
εἷς ἂν μόνος νιν τῶν ἐμῶν γνοίη φίλων.
ὁ κατθανὼν δὲ σὸς πατὴρ τύμβου κυρεῖ;
οἴμοι, τόδʼ οἷον εἶπας· — αἴσθησις γὰρ οὖν
κἀκ τῶν θυραίων πημάτων δάκνει βροτούς.
λέξον δʼ, ἵνʼ εἰδὼς σῷ κασιγνήτῳ φέρω
λόγους ἀτερπεῖς, ἀλλʼ ἀναγκαίους κλύειν.
ἔνεστι δʼ οἶκτος ἀμαθίᾳ μὲν οὐδαμοῦ,
σοφοῖσι δʼ ἀνδρῶν· καὶ γὰρ οὐδʼ ἀζήμιον
οὐκ οἶδα, νῦν δὲ βούλομαι κἀγὼ μαθεῖν.
λέγοιμʼ ἄν, εἰ χρή — χρὴ δὲ πρὸς φίλον λέγειν —
τύχας βαρείας τὰς ἐμὰς κἀμοῦ πατρός.
ἐπεὶ δὲ κινεῖς μῦθον, ἱκετεύω, ξένε,
ἄγγελλʼ Ὀρέστῃ τἀμὰ καὶ κείνου κακά,
πίνῳ θʼ ὅσῳ βέβριθʼ, ὑπὸ στέγαισί τε
οἵαισι ναίω βασιλικῶν ἐκ δωμάτων,
αὐτὴ μὲν ἐκμοχθοῦσα κερκίσιν πέπλους,
ἢ γυμνὸν ἕξω σῶμα κἀστερήσομαι,
αὐτὴ δὲ πηγὰς ποταμίους φορουμένη,
ἀνέορτος ἱερῶν καὶ χορῶν τητωμένη.
ἀναίνομαι γυναῖκας οὖσα παρθένος,
μήτηρ δʼ ἐμὴ Φρυγίοισιν ἐν σκυλεύμασιν
θρόνῳ κάθηται, πρὸς δʼ ἕδραισιν Ἀσίδες
δμωαὶ στατίζουσʼ, ἃς ἔπερσʼ ἐμὸς πατήρ,
Ἰδαῖα φάρη χρυσέαις ἐζευγμέναι
πόρπαισιν. αἷμα δʼ ἔτι πατρὸς κατὰ στέγας
μέλαν σέσηπεν, ὃς δʼ ἐκεῖνον ἔκτανεν,
ἐς ταὐτὰ βαίνων ἅρματʼ ἐκφοιτᾷ πατρί,
καὶ σκῆπτρʼ ἐν οἷς Ἕλλησιν ἐστρατηλάτει
μιαιφόνοισι χερσὶ γαυροῦται λαβών.
Ἀγαμέμνονος δὲ τύμβος ἠτιμασμένος
οὔπω χοάς ποτʼ οὐδὲ κλῶνα μυρσίνης
ἔλαβε, πυρὰ δὲ χέρσος ἀγλαϊσμάτων.
ὁ κλεινός, ὡς λέγουσιν, ἐνθρῴσκει τάφῳ
ποῦ παῖς Ὀρέστης; ἆρά σοι τύμβῳ καλῶς
παρὼν ἀμύνει; — ταῦτʼ ἀπὼν ὑβρίζεται.
ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀπάγγειλον τάδε.
πολλοὶ δʼ ἐπιστέλλουσιν, ἑρμηνεὺς δʼ ἐγώ,
αἱ χεῖρες ἡ γλῶσσʼ ἡ ταλαίπωρός τε φρήν,
κάρα τʼ ἐμὸν ξυρῆκες, ὅ τʼ ἐκεῖνον τεκών.
αἰσχρὸν γάρ, εἰ πατὴρ μὲν ἐξεῖλεν Φρύγας,
ὁ δʼ ἄνδρʼ ἕνʼ εἷς ὢν οὐ δυνήσεται κτανεῖν,
νέος πεφυκὼς κἀξ ἀμείνονος πατρός.
λήξαντα μόχθου πρὸς δόμους ὡρμημένον.
ἔα· τίνας τούσδʼ ἐν πύλαις ὁρῶ ξένους;
τίνος δʼ ἕκατι τάσδʼ ἐπʼ ἀγραύλους πύλας
προσῆλθον; ἦ ʼμοῦ δεόμενοι; γυναικί τοι
αἰσχρὸν μετʼ ἀνδρῶν ἑστάναι νεανιῶν.
ὦ φίλτατʼ, εἰς ὕποπτα μὴ μόλῃς ἐμοί·
τὸν ὄντα δʼ εἴσῃ μῦθον· οἵδε γὰρ ξένοι
τί φασίν; ἁνὴρ ἔστι καὶ λεύσσει φάος;
ἔστιν λόγῳ γοῦν, φασὶ δʼ οὐκ ἄπιστʼ ἐμοί.
ἦ καί τι πατρὸς σῶν τε μέμνηται κακῶν;
ἐν ἐλπίσιν ταῦτʼ· ἀσθενὴς φεύγων ἀνήρ.
ἦλθον δʼ Ὀρέστου τίνʼ ἀγορεύοντες λόγον;
σκοποὺς ἔπεμψε τούσδε τῶν ἐμῶν κακῶν.
οὐκοῦν τὰ μὲν λεύσσουσι, τὰ δὲ σύ που λέγεις.
ἴσασιν, οὐδὲν τῶνδʼ ἔχουσιν ἐνδεές.
οὐκοῦν πάλαι χρῆν τοῖσδʼ ἀνεπτύχθαι πύλας;
χωρεῖτʼ ἐς οἴκους· ἀντὶ γὰρ χρηστῶν λόγων
ξενίων κυρήσεθʼ, οἷʼ ἐμὸς κεύθει δόμος.
αἴρεσθʼ, ὀπαδοί, τῶνδʼ ἔσω τεύχη δόμων.
καὶ μηδὲν ἀντείπητε, παρὰ φίλου φίλοι
μολόντες ἀνδρός· καὶ γὰρ εἰ πένης ἔφυν,
τοὺς σούς, Ὀρέστην οὐ καταισχύνειν θέλων;
οὗτος κέκληται πόσις ἐμὸς τῆς ἀθλίας.
οὐκ ἔστʼ ἀκριβὲς οὐδὲν εἰς εὐανδρίαν·
ἔχουσι γὰρ ταραγμὸν αἱ φύσεις βροτῶν.
ἤδη γὰρ εἶδον ἄνδρα γενναίου πατρὸς
τὸ μηδὲν ὄντα, χρηστά τʼ ἐκ κακῶν τέκνα,
λιμόν τʼ ἐν ἀνδρὸς πλουσίου φρονήματι,
γνώμην τε μεγάλην ἐν πένητι σώματι.
πῶς οὖν τις αὐτὰ διαλαβὼν ὀρθῶς κρινεῖ;
πλούτῳ; πονηρῷ τἄρα χρήσεται κριτῇ.
πενία, διδάσκει δʼ ἄνδρα τῇ χρείᾳ κακόν.
μάρτυς γένοιτʼ ἂν ὅστις ἐστὶν ἁγαθός;
οὗτος γὰρ ἁνὴρ οὔτʼ ἐν Ἀργείοις μέγας
οὔτʼ αὖ δοκήσει δωμάτων ὠγκωμένος,
ἐν τοῖς δὲ πολλοῖς ὤν, ἄριστος ηὑρέθη.
πλήρεις πλανᾶσθε, τῇ δʼ ὁμιλίᾳ βροτοὺς
καὶ δώμαθʼ· αἱ δὲ σάρκες αἱ κεναὶ φρενῶν
ἀγάλματʼ ἀγορᾶς εἰσιν. οὐδὲ γὰρ δόρυ
μᾶλλον βραχίων σθεναρὸς ἀσθενοῦς μένει·
ἐν τῇ φύσει δὲ τοῦτο κἀν εὐψυχίᾳ.
ἀλλʼ — ἄξιος γὰρ ὅ τε παρὼν ὅ τʼ οὐ παρὼν
Ἀγαμέμνονος παῖς, οὗπερ οὕνεχʼ ἥκομεν —
δεξώμεθʼ οἴκων καταλύσεις. χωρεῖν χρεών,
εἴη πρόθυμος πλουσίου μᾶλλον ξένος.
ἐβουλόμην δʼ ἄν, εἰ κασίγνητός με σὸς
ἐς εὐτυχοῦντας ἦγεν εὐτυχῶν δόμους.
ἴσως δʼ ἂν ἔλθοι· Λοξίου γὰρ ἔμπεδοι
χρησμοί, βροτῶν δὲ μαντικὴν χαίρειν ἐῶ.
νῦν ἢ πάροιθεν μᾶλλον, Ἠλέκτρα, χαρᾷ
θερμαινόμεσθα καρδίαν· ἴσως γὰρ ἂν
μόλις προβαίνουσʼ ἡ τύχη σταίη καλῶς.
ὦ τλῆμον, εἰδὼς δωμάτων χρείαν σέθεν
ἐπεί νυν ἐξήμαρτες ἐν σμικροῖσιν ὤν,
ἔλθʼ ὡς παλαιὸν τροφὸν ἐμοῦ φίλον πατρός,
ὃς ἀμφὶ ποταμὸν Τάναον Ἀργείας ὅρους
τέμνοντα γαίας Σπαρτιάτιδός τε γῆς
ἐλθεῖν, ξένων τʼ ἐς δαῖτα πορσῦναί τινα.
ζῶντʼ εἰσακούσας παῖδʼ ὃν ἐκσῴζει ποτέ.
οὐ γὰρ πατρῴων ἐκ δόμων μητρὸς πάρα
λάβοιμεν ἄν τι· πικρὰ δʼ ἀγγείλαιμεν ἄν,
εἰ ζῶντʼ Ὀρέστην ἡ τάλαινʼ αἴσθοιτʼ ἔτι.
ἀλλʼ, εἰ δοκεῖ σοι, τούσδʼ ἀπαγγελῶ λόγους
γέροντι· χώρει δʼ ἐς δόμους ὅσον τάχος
καὶ τἄνδον ἐξάρτυε. πολλά τοι γυνὴ
χρῄζουσʼ ἂν εὕροι δαιτὶ προσφορήματα.
ἔστιν δὲ δὴ τοσαῦτά γʼ ἐν δόμοις ἔτι,
σκοπῶ τὰ χρήμαθʼ ὡς ἔχει μέγα σθένος,
ξένοις τε δοῦναι σῶμά τʼ ἐς νόσους πεσὸν
δαπάναισι σῷσαι· τῆς δʼ ἐφʼ ἡμέραν βορᾶς
ἐς σμικρὸν ἥκει· πᾶς γὰρ ἐμπλησθεὶς ἀνὴρ
ὁ πλούσιός τε χὡ πένης ἴσον φέρει.
ποῦ ποῦ νεᾶνις πότνιʼ ἐμὴ δέσποινά τε,
Ἀγαμέμνονος παῖς, ὅν ποτʼ ἐξέθρεψʼ ἐγώ;
ὡς πρόσβασιν τῶνδʼ ὀρθίαν οἴκων ἔχει
ὅμως δὲ πρός γε τοὺς φίλους ἐξελκτέον
διπλῆν ἄκανθαν καὶ παλίρροπον γόνυ.
ὦ θύγατερ — ἄρτι γάρ σε πρὸς δόμοις ὁρῶ —
ἥκω φέρων σοι τῶν ἐμῶν βοσκημάτων
ποίμνης νεογνὸν θρέμμʼ ὑποσπάσας τόδε
ὀσμῇ κατῆρες, μικρόν, ἀλλʼ ἐπεσβαλεῖν
ἡδὺ σκύφον τοῦδʼ ἀσθενεστέρῳ ποτῷ.
ἐγὼ δὲ τρύχει τῷδʼ ἐμῶν πέπλων κόρας
δακρύοισι τέγξας ἐξομόρξασθαι θέλω.
τί δʼ, ὦ γεραιέ, διάβροχον τόδʼ ὄμμʼ ἔχεις;
μῶν τἀμὰ διὰ χρόνου σʼ ἀνέμνησεν κακά;
ἢ τὰς Ὀρέστου τλήμονας φυγὰς στένεις
καὶ πατέρα τὸν ἐμόν, ὅν ποτʼ ἐν χεροῖν ἔχων
ἀνόνητʼ ἔθρεψας σοί τε καὶ τοῖς σοῖς φίλοις;
ἀνόνηθʼ· ὅμως δʼ οὖν τοῦτό γʼ οὐκ ἠνεσχόμην.
ἦλθον γὰρ αὐτοῦ πρὸς τάφον πάρεργʼ ὁδοῦ
καὶ προσπεσὼν ἔκλαυσʼ ἐρημίας τυχών,
σπονδάς τε, λύσας ἀσκὸν ὃν φέρω ξένοις,
ἔσπεισα, τύμβῳ δʼ ἀμφέθηκα μυρσίνας.
σφάγιον ἐσεῖδον αἷμά τʼ οὐ πάλαι χυθὲν
ξανθῆς τε χαίτης βοστρύχους κεκαρμένους.
κἀθαύμασʼ, ὦ παῖ, τίς ποτʼ ἀνθρώπων ἔτλη
πρὸς τύμβον ἐλθεῖν· οὐ γὰρ Ἀργείων γέ τις.
ἀλλʼ ἦλθʼ ἴσως που σὸς κασίγνητος λάθρᾳ,
μολὼν δʼ ἐθαύμασʼ ἄθλιον τύμβον πατρός.
σκέψαι δὲ χαίτην προστιθεῖσα σῇ κόμῃ,
εἰ χρῶμα ταὐτὸν κουρίμης ἔσται τριχός·
φιλεῖ γάρ, αἷμα ταὐτὸν οἷς ἂν ᾖ πατρός,
τὰ πόλλʼ ὅμοια σώματος πεφυκέναι.
οὐκ ἄξιʼ ἀνδρός, ὦ γέρον, σοφοῦ λέγεις,
εἰ κρυπτὸν ἐς γῆν τήνδʼ ἂν Αἰγίσθου φόβῳ
δοκεῖς ἀδελφὸν τὸν ἐμὸν εὐθαρσῆ μολεῖν.
ἔπειτα χαίτης πῶς συνοίσεται πλόκος,
ὁ μὲν παλαίστραις ἀνδρὸς εὐγενοῦς τραφείς,
ὁ δὲ κτενισμοῖς θῆλυς; ἀλλʼ ἀμήχανον.
πολλοῖς δʼ ἂν εὕροις βοστρύχους ὁμοπτέρους
καὶ μὴ γεγῶσιν αἵματος ταὐτοῦ, γέρον.
σὺ δʼ εἰς ἴχνος βᾶσʼ ἀρβύλης σκέψαι βάσιν
εἰ σύμμετρος σῷ ποδὶ γενήσεται, τέκνον.
πῶς δʼ ἂν γένοιτʼ ἂν ἐν κραταιλέῳ πέδῳ
δυοῖν ἀδελφοῖν ποὺς ἂν οὐ γένοιτʼ ἴσος
ἀνδρός τε καὶ γυναικός, ἀλλʼ ἅρσην κρατεῖ.
οὐκ ἔστιν, εἰ καὶ γῆν κασίγνητος μολών,
κερκίδος ὅτῳ γνοίης ἂν ἐξύφασμα σῆς,
ἐν ᾧ ποτʼ αὐτὸν ἐξέκλεψα μὴ θανεῖν;
οὐκ οἶσθʼ, Ὀρέστης ἡνίκʼ ἐκπίπτει χθονός,
πῶς ἂν τότʼ ὢν παῖς ταὐτὰ νῦν ἔχοι φάρη,
εἰ μὴ ξυναύξοινθʼ οἱ πέπλοι τῷ σώματι;
ἀλλʼ ἤ τις αὐτοῦ τάφον ἐποικτίρας ξένος
ἐκείρατʼ, ἢ τῆσδε σκοποὺς λαβὼν χθονὸς —
οἱ δὲ ξένοι ποῦ; βούλομαι γὰρ εἰσιδὼν
αὐτοὺς ἔρεσθαι σοῦ κασιγνήτου πέρι.
οἵδʼ ἐκ δόμων βαίνουσι λαιψηρῷ ποδί.
πολλοὶ γὰρ ὄντες εὐγενεῖς εἰσιν κακοί.
χαῖρʼ, ὦ γεραιέ. — τοῦ ποτʼ, Ἠλέκτρα, τόδε
παλαιὸν ἀνδρὸς λείψανον φίλων κυρεῖ;
οὗτος τὸν ἁμὸν πατέρʼ ἔθρεψεν, ὦ ξένε.
λαμπρὸν χαρακτῆρʼ; ἢ προσεικάζει μέ τῳ;
ἴσως Ὀρέστου σʼ ἥλιχʼ ἥδεται βλέπων.
φίλου γε φωτός. τί δὲ κυκλεῖ πέριξ πόδα;
καὐτὴ τόδʼ εἰσορῶσα θαυμάζω, ξένε.
ὦ πότνιʼ, εὔχου, θύγατερ Ἠλέκτρα, θεοῖς.
τί τῶν ἀπόντων ἢ τί τῶν ὄντων πέρι;
λαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός.
βλέψον νυν ἐς τόνδʼ, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.
πάλαι δέδορκα, μὴ σύ γʼ οὐκέτʼ εὖ φρονῇς.
οὐκ εὖ φρονῶ ʼγὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;
πῶς εἶπας, ὦ γεραίʼ, ἀνέλπιστον λόγον;
ὁρᾶν Ὀρέστην τόνδε τὸν Ἀγαμέμνονος.
ποῖον χαρακτῆρʼ εἰσιδών, ᾧ πείσομαι;
οὐλὴν παρʼ ὀφρύν, ἥν ποτʼ ἐν πατρὸς δόμοις
νεβρὸν διώκων σοῦ μέθʼ ᾑμάχθη πεσών.
πῶς φῄς; ὁρῶ μὲν πτώματος τεκμήριον.