Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
λιπὼν ἀνίας καὶ γόους διοίχεται.
σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν
βοῶντος ἄτης τῆσδʼ ἐπίσκοπον μέλος.
ὦ φίλτατʼ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμʼ ἐμοί,
ἆρʼ ἠμπόληκας, ὥσπερ ἡ φάτις κρατεῖ;
ὄλωλεν ἁνήρ, Τεῦκρε, τοῦτʼ ἐπίστασο.
ὤμοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.
τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;
σκύμνον λεαίνης δυσμενῶν ἀναρπάσῃ;
ἴθʼ, ἐγκόνει, σύγκαμνε· τοῖς θανοῦσί τοι
φιλοῦσι πάντες κειμένοις ἐπεγγελᾶν.
ἐφίεθʼ ἁνὴρ κεῖνος, ὥσπερ οὖν μέλει.
ὦ τῶν ἁπάντων δὴ θεαμάτων ἐμοὶ
ὁδός θʼ ὁδῶν πασῶν ἀνιάσασα δὴ
μάλιστα τοὐμὸν σπλάγχνον, ἣν δὴ νῦν ἔβην.
ὦ φίλτατʼ Αἴας, τὸν σὸν ὡς ἐπῃσθόμην
μόρον διώκων κἀξιχνοσκοπούμενος.
ὀξεῖα γάρ σου βάξις ὡς θεοῦ τινος
διῆλθʼ Ἀχαιοὺς πάντας ὡς οἴχει θανών.
ἁγὼ κλύων δύστηνος ἐκποδὼν μὲν ὢν
ὑπεστέναζον, νῦν δʼ ὁρῶν ἀπόλλυμαι.
ἴθʼ, ἐκκάλυψον, ὡς ἴδω τὸ πᾶν κακόν.
ὦ δυσθέατον ὄμμα καὶ τόλμης πικρᾶς,
ὅσας ἀνίας μοι κατασπείρας φθίνεις.
ποῖ γὰρ μολεῖν μοι δυνατόν, εἰς ποίους βροτούς,
τοῖς σοῖς ἀρήξαντʼ ἐν πόνοισι μηδαμοῦ;
ἦ πού με Τελαμών, σὸς πατὴρ ἐμός θʼ ἅμα,
δέξαιτʼ ἂν εὐπρόσωπος ἵλεώς τʼ ἴσως
χωροῦντʼ ἄνευ σοῦ. πῶς γὰρ οὔχ; ὅτῳ πάρα
μηδʼ εὐτυχοῦντι μηδὲν ἥδιον γελᾶν.
οὗτος τί κρύψει; ποῖον οὐχ ἐρεῖ κακὸν
τὸν ἐκ δορὸς γεγῶτα πολεμίου νόθον,
τὸν δειλίᾳ προδόντα καὶ κακανδρίᾳ
σέ, φίλτατʼ Αἴας, ἢ δόλοισιν, ὡς τὰ σὰ
κράτη θανόντος καὶ δόμους νέμοιμι σούς.
τοιαῦτʼ ἀνὴρ δύσοργος, ἐν γήρᾳ βαρύς,
τέλος δʼ ἀπωστὸς γῆς ἀπορριφθήσομαι,
δοῦλος λόγοισιν ἀντʼ ἐλευθέρου φανείς.
τοιαῦτα μὲν κατʼ οἶκον· ἐν Τροίᾳ δέ μοι
πολλοὶ μὲν ἐχθροί, παῦρα δʼ ὠφελήσιμα.
καὶ ταῦτα πάντα σοῦ θανόντος ηὑρόμην.
οἴμοι, τί δράσω; πῶς σʼ ἀποσπάσω πικροῦ·
τοῦδʼ αἰόλου κνώδοντος, ὦ τάλας, ὑφʼ οὗ
φονέως ἄρʼ ἐξέπνευσας; εἶδες ὡς χρόνῳ
ἔμελλέ σʼ Ἕκτωρ καὶ θανὼν ἀποφθίσειν;
Ἕκτωρ μέν, ᾧ δὴ τοῦδʼ ἐδωρήθη πάρα,
ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων
ἐκνάπτετʼ αἰέν, ἔστʼ ἀπέψυξεν βίον·
οὗτος δʼ ἐκείνου τήνδε δωρεὰν ἔχων
πρὸς τοῦδʼ ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι.
ἆρʼ οὐκ Ἐρινὺς τοῦτʼ ἐχάλκευσεν ξίφος
κἀκεῖνον Ἅιδης, δημιουργὸς ἄγριος;
ἐγὼ μὲν οὖν καὶ ταῦτα καὶ τὰ πάντʼ ἀεὶ
φάσκοιμʼ ἂν ἀνθρώποισι μηχανᾶν θεούς·
ὅτῳ δὲ μὴ τάδʼ ἐστὶν ἐν γνώμῃ φίλα,
κεῖνός τʼ ἐκεῖνα στεργέτω κἀγὼ τάδε.
μὴ τεῖνε μακράν, ἀλλʼ ὅπως κρύψεις τάφῳ
φράζου τὸν ἄνδρα χὤ τι μυθήσει τάχα.
βλέπω γὰρ ἐχθρὸν φῶτα, καὶ τάχʼ ἂν κακοῖς
γελῶν ἃ δὴ κακοῦργος ἐξίκοιτʼ ἀνήρ.
τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;
Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.
ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.
τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;
δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ.
οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;
ὁθούνεκʼ αὐτὸν ἐλπίσαντες οἴκοθεν
ἄγειν Ἀχαιοῖς ξύμμαχόν τε καὶ φίλον,
ἐξηύρομεν ζητοῦντες ἐχθίω Φρυγῶν·
ὅστις στρατῷ ξύμπαντι βουλεύσας φόνον
ἡμεῖς μὲν ἂν τήνδʼ ἣν ὅδʼ εἴληχεν τύχην
οὗτος δʼ ἂν ἔζη. νῦν δʼ ἐνήλλαξεν θεὸς
τὴν τοῦδʼ ὕβριν πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας πεσεῖν.
ὧν εἵνεκʼ αὐτὸν οὔτις ἔστʼ ἀνὴρ σθένων
τοσοῦτον ὥστε σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ,
ἀλλʼ ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος
ὄρνισι φορβὴ παραλίοις γενήσεται.
πρὸς ταῦτα μηδὲν δεινὸν ἐξάρῃς μένος.
εἰ γὰρ βλέποντος μὴ ʼδυνήθημεν κρατεῖν,
πάντως θανόντος γʼ ἄρξομεν, κἂν μὴ θέλῃς,
χερσὶν παρευθύνοντες· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου
λόγων γʼ ἀκοῦσαι ζῶν ποτʼ ἠθέλησʼ ἐμῶν.
καίτοι κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς ὄντα δημότην
μηδὲν δικαιοῦν τῶν ἐφεστώτων κλύειν.
οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἂν ἐν πόλει νόμοι καλῶς
φέροιντʼ ἄν, ἔνθα μὴ καθεστήκῃ δέος,
οὔτʼ ἂν στρατός γε σωφρόνως ἄρχοιτʼ ἔτι,
μηδὲν φόβου πρόβλημα μηδʼ αἰδοῦς ἔχων.
ἀλλʼ ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,
δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.
δέος γὰρ ᾧ πρόσεστιν αἰσχύνη θʼ ὁμοῦ,
σωτηρίαν ἔχοντα τόνδʼ ἐπίστασο·
ὅπου δʼ ὑβρίζειν δρᾶν θʼ ἃ βούλεται παρῇ,
ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν.
ἀλλʼ ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,
καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἃν ἡδώμεθα
οὐκ ἀντιτίσειν αὖθις ἂν λυπώμεθα.
ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα. πρόσθεν οὗτος ἦν
αἴθων ὑβριστής, νῦν δʼ ἐγὼ μέγʼ αὖ φρονῶ.
Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς
εἶτʼ αὐτὸς ἐν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.
οὐκ ἄν ποτʼ, ἄνδρες, ἄνδρα θαυμάσαιμʼ ἔτι,
ὃς μηδὲν ὢν γοναῖσιν εἶθʼ ἁμαρτάνει,
ὅθʼ οἱ δοκοῦντες εὐγενεῖς πεφυκέναι
τοιαῦθʼ ἁμαρτάνουσιν ἐν λόγοις ἔπη·
ἄγʼ εἴπʼ ἀπʼ ἀρχῆς αὖθις, ἦ σὺ φὴς ἄγειν
τόνδʼ ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς δεῦρο σύμμαχον λαβών;
οὐκ αὐτὸς ἐξέπλευσεν ὡς αὑτοῦ κρατῶν;
ποῦ σὺ στρατηγεῖς τοῦδε; ποῦ δὲ σοὶ λεῶν
ἔξεστʼ ἀνάσσειν ὧν ὅδʼ ἤγαγʼ οἴκοθεν;
Σπάρτης ἀνάσσων ἦλθες, οὐχ ἡμῶν κρατῶν·
κόλαζʼ ἐκείνους· τόνδε δʼ, εἴτε μὴ σὺ φὴς
εἴθʼ ἅτερος στρατηγός, εἰς ταφὰς ἐγὼ
θήσω δικαίως, οὐ τὸ σὸν δείσας στόμα.
οὐ γάρ τι τῆς σῆς εἵνεκʼ ἐστρατεύσατο
ἀλλʼ εἵνεχʼ ὅρκων οἷσιν ἦν ἐνώμοτος,
σοῦ δʼ οὐδέν· οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας.
πρὸς ταῦτα πλείους δεῦρο κήρυκας λαβὼν
καὶ τὸν στρατηγὸν ἧκε, τοῦ δὲ σοῦ ψόφου
τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικʼ ᾖ, δάκνει.
οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέχνην ἐκτησάμην.
μέγʼ ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδʼ εἰ λάβοις.
κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γʼ ὡπλισμένῳ.
ἡ γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει.
ξὺν τῷ δικαίῳ γὰρ μέγʼ ἔξεστιν φρονεῖν.
δίκαια γὰρ τόνδʼ εὐτυχεῖν κτείναντά με;
κτείναντα; δεινόν γʼ εἶπας, εἰ καὶ ζῇς θανών.
θεὸς γὰρ ἐκσῴζει με, τῷδε δʼ οἴχομαι.
μή νυν ἀτίμα θεούς, θεοῖς σεσωσμένος.
ἐγὼ γὰρ ἂν ψέξαιμι δαιμόνων νόμους;
εἰ τοὺς θανόντας οὐκ ἐᾷς θάπτειν παρών.
τούς γʼ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους. οὐ γὰρ καλόν.
ἦ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προύστη ποτέ;
μισοῦντʼ ἐμίσει· καὶ σὺ τοῦτʼ ἠπίστασο.
κλέπτης γὰρ αὐτοῦ ψηφοποιὸς ηὑρέθης.
ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοί, τόδʼ ἐσφάλη.
πόλλʼ ἂν κακῶς λάθρᾳ σὺ κλέψειας κακά.
τοῦτʼ εἰς ἀνίαν τοὔπος ἔρχεταί τινι.
ἕν σοι φράσω· τόνδʼ ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.
ἀλλʼ ἀντακούσει τοῦτον ὡς τεθάψεται.
ἤδη ποτʼ εἶδον ἄνδρʼ ἐγὼ γλώσσῃ θρασὺν
ναύτας ἐφορμήσαντα χειμῶνος τὸ πλεῖν,
ᾧ φθέγμʼ ἂν οὐκ ἂν ηὗρες, ἡνίκʼ ἐν κακῷ
χειμῶνος εἴχετʼ, ἀλλʼ ὑφʼ εἵματος κρυφεὶς
πατεῖν παρεῖχε τῷ θέλοντι ναυτίλων.
σμικροῦ νέφους τάχʼ ἄν τις ἐκπνεύσας μέγας
χειμὼν κατασβέσειε τὴν πολλὴν βοήν.
ἐγὼ δέ γʼ ἄνδρʼ ὄπωπα μωρίας πλέων,
ὃς ἐν κακοῖς ὕβριζε τοῖσι τῶν πέλας.
κᾆτʼ αὐτὸν εἰσιδών τις ἐμφερὴς ἐμοὶ
ὤνθρωπε, μὴ δρᾶ τοὺς τεθνηκότας κακῶς·
εἰ γὰρ ποήσεις, ἴσθι πημανούμενος.
τοιαῦτʼ ἄνολβον ἄνδρʼ ἐνουθέτει παρών.
ὁρῶ δέ τοί νιν, κἄστιν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,
οὐδείς ποτʼ ἄλλος ἢ σύ. μῶν ᾐνιξάμην;
ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρόν, εἰ πύθοιτό τις
λόγοις κολάζειν ᾧ βιάζεσθαι πάρα.
ἄφερπέ νυν· κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν
ἀνδρὸς ματαίου φλαῦρʼ ἔπη μυθουμένου.
καὶ μὴν ἐς αὐτὸν καιρὸν οἵδε πλησίοι
πάρεισιν ἀνδρὸς τοῦδε παῖς τε καὶ γυνή,
ἱκέτης ἔφαψαι πατρός, ὅς σʼ ἐγείνατο.
κόμας ἐμὰς καὶ τῆσδε καὶ σαυτοῦ τρίτου,
ἱκτήριον θησαυρόν. εἰ δέ τις στρατοῦ
βίᾳ σʼ ἀποσπάσειε τοῦδε τοῦ νεκροῦ,
κακὸς κακῶς ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονός,
γένους ἅπαντος ῥίζαν ἐξημημένος,
ἔχʼ αὐτόν, ὦ παῖ, καὶ φύλασσε, μηδέ σε
κινησάτω τις, ἀλλὰ προσπεσὼν ἔχου.
παρέστατʼ, ἀλλʼ ἀρήγετʼ, ἔστʼ ἐγὼ μολὼν
καὶ μὴν ἰδὼν ἔσπευσα τὸν στρατηλάτην
Ἀγαμέμνονʼ ἡμῖν δεῦρο τόνδʼ ὁρμώμενον·
σὲ δὴ τὰ δεινὰ ῥήματʼ ἀγγέλλουσί μοι
τλῆναι καθʼ ἡμῶν ὧδʼ ἀνοιμωκτὶ χανεῖν;
σέ τοι, τὸν ἐκ τῆς αἰχμαλωτίδος λέγω,
ἦ που τραφεὶς ἂν μητρὸς εὐγενοῦς ἄπο
ὑψήλʼ ἐκόμπεις κἀπʼ ἄκρων ὡδοιπόρεις,
ὅτʼ οὐδὲν ὢν τοῦ μηδὲν ἀντέστης ὕπερ,
κοὔτε στρατηγοὺς οὔτε ναυάρχους μολεῖν
ἡμᾶς Ἀχαιῶν οὐδὲ σοῦ διωμόσω
ἀλλʼ αὐτὸς ἄρχων, ὡς σὺ φής, Αἴας ἔπλει.
ταῦτʼ οὐκ ἀκούειν μεγάλα πρὸς δούλων κακά;
ποίου κέκραγας ἀνδρὸς ὧδʼ ὑπέρφρονα;
οὐκ ἆρʼ Ἀχαιοῖς ἄνδρες εἰσὶ πλὴν ὅδε;
πικροὺς ἔοιγμεν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων
ἀγῶνας Ἀργείοισι κηρῦξαι τότε,
εἰ πανταχοῦ φανούμεθʼ ἐκ Τεύκρου κακοί,
κοὐκ ἀρκέσει ποθʼ ὑμὶν οὐδʼ ἡσσημένοις
εἴκειν ἃ τοῖς πολλοῖσιν ἤρεσκεν κριταῖς,
ἀλλʼ αἰὲν ἡμᾶς ἢ κακοῖς βαλεῖτέ που
κατάστασις γένοιτʼ ἂν οὐδενὸς νόμου,
εἰ τοὺς δίκῃ νικῶντας ἐξωθήσομεν
ἀλλʼ εἰρκτέον τάδʼ ἐστίν· οὐ γὰρ οἱ πλατεῖς
οὐδʼ εὐρύνωτοι φῶτες ἀσφαλέστατοι,
ἀλλʼ οἱ φρονοῦντες εὖ κρατοῦσι πανταχοῦ.
μέγας δὲ πλευρὰ βοῦς ὑπὸ σμικρᾶς ὅμως
μάστιγος ὀρθὸς εἰς ὁδὸν πορεύεται.
καὶ σοὶ προσέρπον τοῦτʼ ἐγὼ τὸ φάρμακον
ὁρῶ τάχʼ, εἰ μὴ νοῦν κατακτήσει τινά·
ὃς ἀνδρὸς οὐκέτʼ ὄντος, ἀλλʼ ἤδη σκιᾶς,
θαρσῶν ὑβρίζεις κἀξελευθεροστομεῖς.
οὐ σωφρονήσεις; οὐ μαθὼν ὃς εἶ φύσιν
ἄλλον τινʼ ἄξεις ἄνδρα δεῦρʼ ἐλεύθερον,
ὅστις πρὸς ἡμᾶς ἀντὶ σοῦ λέξει τὰ σά;
τὴν βάρβαρον γὰρ γλῶσσαν οὐκ ἐπαΐω.
εἴθʼ ὑμὶν ἀμφοῖν νοῦς γένοιτο σωφρονεῖν·
τούτου γὰρ οὐδὲν σφῷν ἔχω λῷον φράσαι.
φεῦ· τοῦ θανόντος ὡς ταχεῖά τις βροτοῖς
χάρις διαρρεῖ καὶ προδοῦσʼ ἁλίσκεται,
εἰ σοῦ γʼ ὅδʼ ἁνὴρ οὐδʼ ἐπὶ σμικρῶν λόγων,
Αἴας, ἔτʼ ἴσχει μνῆστιν, οὗ σὺ πολλάκις
τὴν σὴν προτείνων προύκαμες ψυχὴν δόρει.
ἀλλʼ οἴχεται δὴ πάντα ταῦτʼ ἐρριμμένα.
ὦ πολλὰ λέξας ἄρτι κἀνόητʼ ἔπη,
οὐ μνημονεύεις οὐκέτʼ οὐδέν, ἡνίκα
ἤδη τὸ μηδὲν ὄντας, ἐν τροπῇ δορὸς
ἐρρύσατʼ ἐλθὼν μοῦνος, ἀμφὶ μὲν νεῶν
ἄκροισιν ἤδη ναυτικοῖς ἑδωλίοις
πυρὸς φλέγοντος, εἰς δὲ ναυτικὰ σκάφη
πηδῶντος ἄρδην Ἕκτορος τάφρων ὕπερ;
τίς ταῦτʼ ἀπεῖρξεν; οὐχ ὅδʼ ἦν ὁ δρῶν τάδε,
ὃν οὐδαμοῦ φής, οὗ σὺ μή, βῆναι ποδί;
ἆρʼ ὑμὶν οὗτος ταῦτʼ ἔδρασεν ἔνδικα;
χὤτʼ αὖθις αὐτὸς Ἕκτορος μόνος μόνου
λαχών τε κἀκέλευστος ἦλθʼ ἐναντίος,
οὐ δραπέτην τὸν κλῆρον ἐς μέσον καθείς,
ὑγρᾶς ἀρούρας βῶλον, ἀλλʼ ὃς εὐλόφου
κυνῆς ἔμελλε πρῶτος ἅλμα κουφιεῖν;
ὅδʼ ἦν ὁ πράσσων ταῦτα, σὺν δʼ ἐγὼ παρών,
ὁ δοῦλος, οὑκ τῆς βαρβάρου μητρὸς γεγώς.
οὐκ οἶσθα σοῦ πατρὸς μὲν ὃς προύφυ πατὴρ
ἀρχαῖον ὄντα Πέλοπα βάρβαρον Φρύγα;
Ἀτρέα δʼ, ὃς αὖ σʼ ἔσπειρε δυσσεβέστατον,
προθέντʼ ἀδελφῷ δεῖπνον οἰκείων τέκνων;
λαβὼν ἐπακτὸν ἄνδρʼ ὁ φιτύσας πατὴρ
ἐφῆκεν ἐλλοῖς ἰχθύσιν διαφθοράν.
ὃς ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγώς,
ὅστις στρατοῦ τὰ πρῶτʼ ἀριστεύσας ἐμὴν
ἴσχει ξύνευνον μητέρʼ, ἣ φύσει μὲν ἦν
βασίλεια, Λαομέδοντος· ἔκκριτον δέ νιν
δώρημα κείνῳ ʼδωκεν Ἀλκμήνης γόνος.
ἆρʼ ὧδʼ ἄριστος ἐξ ἀριστέοιν δυοῖν
βλαστὼν ἂν αἰσχύνοιμι τοὺς πρὸς αἵματος,
οὓς νῦν σὺ τοιοῖσδʼ ἐν πόνοισι κειμένους
ὠθεῖς ἀθάπτους, οὐδʼ ἐπαισχύνει λέγων;
ἐπεὶ καλόν μοι τοῦδʼ ὑπερπονουμένῳ
θανεῖν προδήλως μᾶλλον ἢ τῆς σῆς ὑπὲρ
πρὸς ταῦθʼ ὅρα μὴ τοὐμόν, ἀλλὰ καὶ τὸ σόν·
ὡς εἴ με πημανεῖς τι, βουλήσει ποτὲ
καὶ δειλὸς εἶναι μᾶλλον ἢ ʼν ἐμοὶ θρασύς.
ἄναξ, Ὀδυσσεῦ, καιρὸν ἴσθʼ ἐληλυθώς,
εἰ μὴ ξυνάψων, ἀλλὰ συλλύσων πάρει.
τί δʼ ἔστιν, ἄνδρες; τηλόθεν γὰρ ᾐσθόμην
βοὴν Ἀτρειδῶν τῷδʼ ἐπʼ ἀλκίμῳ νεκρῷ.
οὐ γὰρ κλύοντές ἐσμεν αἰσχίστους λόγους,
ἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως;
ποίους; ἐγὼ γὰρ ἀνδρὶ συγγνώμην ἔχω
κλύοντι φλαῦρα συμβαλεῖν ἔπη κακά.
ἤκουσεν αἰσχρά· δρῶν γὰρ ἦν τοιαῦτά με.
τί γάρ σʼ ἔδρασεν, ὥστε καὶ βλάβην ἔχειν;
οὔ φησʼ ἐάσειν τόνδε τὸν νεκρὸν ταφῆς
ἄμοιρον, ἀλλὰ πρὸς βίαν θάψειν ἐμοῦ.
ἔξεστιν οὖν εἰπόντι τἀληθῆ φίλῳ
σοὶ μηδὲν ἧσσον ἢ πάρος ξυνηρετεῖν;
εἴπʼ· ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν, ἐπεὶ
ἄκουέ νυν. τὸν ἄνδρα τόνδε πρὸς θεῶν
μὴ τλῇς ἄθαπτον ὧδʼ ἀναλγήτως βαλεῖν·
μηδʼ ἡ βία σε μηδαμῶς νικησάτω
τοσόνδε μισεῖν ὥστε τὴν δίκην πατεῖν.
κἀμοὶ γὰρ ἦν ποθʼ οὗτος ἔχθιστος στρατοῦ,
ἐξ οὗ ʼκράτησα τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων,
οὐκ ἀντατιμάσαιμʼ ἄν, ὥστε μὴ λέγειν
ἕνʼ ἄνδρʼ ἰδεῖν ἄριστον Ἀργείων, ὅσοι
Τροίαν ἀφικόμεσθα, πλὴν Ἀχιλλέως.
ὥστʼ οὐκ ἂν ἐνδίκως γʼ ἀτιμάζοιτό σοι·
οὐ γάρ τι τοῦτον, ἀλλὰ τοὺς θεῶν νόμους
φθείροις ἄν. ἄνδρα δʼ οὐ δίκαιον, εἰ θάνοι,
βλάπτειν τὸν ἐσθλόν, οὐδʼ ἐὰν μισῶν κυρῇς.
σὺ ταῦτʼ, Ὀδυσσεῦ, τοῦδʼ ὑπερμαχεῖς ἐμοί;
ἔγωγʼ· ἐμίσουν δʼ, ἡνίκʼ ἦν μισεῖν καλόν.
οὐ γὰρ θανόντι καὶ προσεμβῆναί σε χρή;
μὴ χαῖρʼ, Ἀτρείδη, κέρδεσιν τοῖς μὴ καλοῖς.
τόν τοι τύραννον εὐσεβεῖν οὐ ῥᾴδιον.
ἀλλʼ εὖ λέγουσι τοῖς φίλοις τιμὰς νέμειν.
κλύειν τὸν ἐσθλὸν ἄνδρα χρὴ τῶν ἐν τέλει.
παῦσαι· κρατεῖς τοι τῶν φίλων νικώμενος.
μέμνησʼ ὁποίῳ φωτὶ τὴν χάριν δίδως.
ὅδʼ ἐχθρὸς ἁνήρ, ἀλλὰ γενναῖός ποτʼ ἦν.
νικᾷ γὰρ ἁρετή με τῆς ἔχθρας πολύ.
ἦ κάρτα πολλοὶ νῦν φίλοι καὖθις πικροί.
τοιούσδʼ ἐπαινεῖς δῆτα σὺ κτᾶσθαι φίλους;
σκληρὰν ἐπαινεῖν οὐ φιλῶ ψυχὴν ἐγώ.
ἡμᾶς σὺ δειλοὺς τῇδε θἠμέρᾳ φανεῖς.
ἄνδρας μὲν οὖν Ἕλλησι πᾶσιν ἐνδίκους.
ἄνωγας οὖν με τὸν νεκρὸν θάπτειν ἐᾶν;
ἦ πάνθʼ ὅμοια πᾶς ἀνὴρ αὑτῷ πονεῖ.
σὸν ἆρα τοὔργον, οὐκ ἐμὸν κεκλήσεται.
ὡς ἂν ποήσῃς, πανταχῇ χρηστός γʼ ἔσει.
σοὶ μὲν νέμοιμʼ ἂν τῆσδε καὶ μείζω χάριν,
οὗτος δὲ κἀκεῖ κἀνθάδʼ ὢν ἔμοιγʼ ὁμῶς
ἔχθιστος ἔσται· σοὶ δὲ δρᾶν ἔξεσθʼ ἃ χρῇς.
καὶ νῦν γε Τεύκρῳ τἀπὸ τοῦδʼ ἀγγέλλομαι,
ὅσον τότʼ ἐχθρὸς ἦ, τοσόνδʼ εἶναι φίλος.
καὶ τὸν θανόντα τόνδε συνθάπτειν θέλω
χρὴ τοῖς ἀρίστοις ἀνδράσιν πονεῖν βροτούς.
λόγοισι, καί μʼ ἔψευσας ἐλπίδος πολύ.
τούτῳ γὰρ ὢν ἔχθιστος Ἀργείων ἀνὴρ
μόνος παρέστης χερσίν, οὐδʼ ἔτλης παρὼν
θανόντι τῷδε ζῶν ἐφυβρίσαι μέγα,
ὡς ὁ στρατηγὸς οὑπιβρόντητος μολὼν
αὐτός τε χὠ ξύναιμος ἠθελησάτην
λωβητὸν αὐτὸν ἐκβαλεῖν ταφῆς ἄτερ.
τοιγάρ σφʼ Ὀλύμπου τοῦδʼ ὁ πρεσβεύων πατὴρ
μνήμων τʼ Ἐρινὺς καὶ τελεσφόρος Δίκη
κακοὺς κακῶς φθείρειαν, ὥσπερ ἤθελον
τὸν ἄνδρα λώβαις ἐκβαλεῖν ἀναξίως.
σὲ δʼ, ὦ γεραιοῦ σπέρμα Λαέρτου πατρός,
τὰ δʼ ἄλλα καὶ ξύμπρασσε, κεἴ τινα στρατοῦ
ἐγὼ δὲ τἄλλα πάντα πορσυνῶ· σὺ δὲ
ἀνὴρ καθʼ ἡμᾶς ἐσθλὸς ὢν ἐπίστασο.
ἀλλʼ ἤθελον μέν· εἰ δὲ μή ʼστί σοι φίλον
πράσσειν τάδʼ ἡμᾶς, εἶμʼ ἐπαινέσας τὸ σόν.
ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδε τʼ ᾐθέων
πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγαν
ἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάρα
βυθῶν ἔτʼ οὐχ οἵα τε φοινίου σάλου,
φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,
φθίνουσα δʼ ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισί τε
ἀγόνοις γυναικῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸς
σκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,
ὑφʼ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δʼ
θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σʼ ἐγὼ
οὐδʼ οἵδε παῖδες ἑζόμεσθʼ ἐφέστιοι,
ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖς βίου
κρίνοντες ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖς·
ὅς γʼ ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼν
σκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,
καὶ ταῦθʼ ὑφʼ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέον
οὐδʼ ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦ
λέγει νομίζει θʼ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον·
νῦν τʼ, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,
ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποι
ἀλκήν τινʼ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶν
φήμην ἀκούσας εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθά του·
ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰς
ζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.
ἴθʼ, ὦ βροτῶν ἄριστʼ, ἀνόρθωσον πόλιν,
ἴθʼ, εὐλαβήθηθʼ· ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆ
σωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας·
ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθα
ἀλλʼ ἀσφαλείᾳ τήνδʼ ἀνόρθωσον πόλιν·
ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότʼ αἰσίῳ τύχην
παρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.
ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,
ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν·
ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.
ὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοι
προσήλθεθʼ ἱμείροντες· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι
οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.
τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕνʼ ἔρχεται
μόνον καθʼ αὑτὸν κοὐδένʼ ἄλλον, ἡ δʼ ἐμὴ
ψυχὴ πόλιν τε κἀμὲ καὶ σʼ ὁμοῦ στένει.
ὥστʼ οὐχ ὕπνῳ γʼ εὕδοντά μʼ ἐξεγείρετε,
ἀλλʼ ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,
πολλὰς δʼ ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις·
ἣν δʼ εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,
ταύτην ἔπραξα· παῖδα γὰρ Μενοικέως
Κρέοντʼ, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰ
ἔπεμψα Φοίβου δώμαθʼ, ὡς πύθοιθʼ ὅ τι
δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.
καί μʼ ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳ
λυπεῖ τί πράσσει· τοῦ γὰρ εἰκότος πέρα
ἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.
ὅταν δʼ ἵκηται, τηνικαῦτʼ ἐγὼ κακὸς
μὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθʼ ὅσʼ ἂν δηλοῖ θεός.
ἀλλʼ εἰς καλὸν σύ τʼ εἶπας οἵδε τʼ ἀρτίως
Κρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.
ὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳ
σωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματι
ἀλλʼ εἰκάσαι μέν, ἡδύς· οὐ γὰρ ἂν κάρα
πολυστεφὴς ὧδʼ εἷρπε παγκάρπου δάφνης.
τάχʼ εἰσόμεσθα· ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.
ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,
τίνʼ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;
ἐσθλήν· λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορʼ, εἰ τύχοι
κατʼ ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντʼ ἂν εὐτυχεῖν.
ἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺς
οὔτʼ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.
εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,
ἐς πάντας αὔδα· τῶνδε γὰρ πλέον φέρω
λέγοιμʼ ἂν οἷʼ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.
ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ
μίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶ
ἐν τῇδʼ, ἐλαύνειν μηδʼ ἀνήκεστον τρέφειν.
ποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;
ἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλιν
λύοντας, ὡς τόδʼ αἷμα χειμάζον πόλιν.
ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;
ἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθʼ ἡγεμὼν
γῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδʼ ἀπευθύνειν πόλιν.
ἔξοιδʼ ἀκούων· οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.
τούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς
τοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν τινας.
οἳ δʼ εἰσὶ ποῦ γῆς; ποῦ τόδʼ εὑρεθήσεται
ἴχνος παλαιᾶς δυστέκμαρτον αἰτίας;
ἁλωτόν, ἐκφεύγειν δὲ τἀμελούμενον.
πότερα δʼ ἐν οἴκοις ἢ ʼν ἀγροῖς ὁ Λάϊος
θεωρός, ὡς ἔφασκεν, ἐκδημῶν, πάλιν
πρὸς οἶκον οὐκέθʼ ἵκεθʼ, ὡς ἀπεστάλη.
κατεῖδʼ, ὅτου τις ἐκμαθὼν ἐχρήσατʼ ἄν;
θνῄσκουσι γάρ, πλὴν εἷς τις, ὃς φόβῳ, φυγὼν
ὧν εἶδε πλὴν ἓν οὐδὲν εἶχʼ εἰδὼς φράσαι.
τὸ ποῖον; ἓν γὰρ πόλλʼ ἂν ἐξεύροι μαθεῖν,
ἀρχὴν βραχεῖαν εἰ λάβοιμεν ἐλπίδος.
λῃστὰς ἔφασκε συντυχόντας οὐ μιᾷ
ῥώμῃ κτανεῖν νιν, ἀλλὰ σὺν πλήθει χερῶν.
πῶς οὖν ὁ λῃστής, εἴ τι μὴ ξὺν ἀργύρῳ
δοκοῦντα ταῦτʼ ἦν· Λαΐου δʼ ὀλωλότος
οὐδεὶς ἀρωγὸς ἐν κακοῖς ἐγίγνετο.
κακὸν δὲ ποῖον ἐμποδών, τυραννίδος
ἡ ποικιλῳδὸς Σφὶγξ τὸ πρὸς ποσὶν σκοπεῖν
μεθέντας ἡμᾶς τἀφανῆ προσήγετο.
ἀλλʼ ἐξ ὑπαρχῆς αὖθις αὔτʼ ἐγὼ φανῶ·
ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σὺ
πρὸ τοῦ θανόντος τήνδʼ ἔθεσθʼ ἐπιστροφήν·
ὥστʼ ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχον
γῇ τῇδε τιμωροῦντα τῷ θεῷ θʼ ἅμα.
ὑπὲρ γὰρ οὐχὶ τῶν ἀπωτέρω φίλων,
ἀλλʼ αὐτὸς αὑτοῦ τοῦτʼ ἀποσκεδῶ μύσος.
ὅστις γὰρ ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών, τάχʼ ἂν
ἀλλʼ ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρων
ἵστασθε, τούσδʼ ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,
ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδʼ ἀθροιζέτω,
ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος· ἢ γὰρ εὐτυχεῖς
ὦ παῖδες, ἱστώμεσθα· τῶνδε γὰρ χάριν
Φοῖβος δʼ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα
σωτήρ δʼ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.
παλίσσυτον δράμημα νωτίσαι πάτρας
ἀρωγὰ προσταχθέντα τάς τε πυρφόρους
πεύκᾳ ʼπὶ τὸν ἀπότιμον ἐν θεοῖς θεόν.
αἰτεῖς· ἃ δʼ αἰτεῖς, τἄμʼ ἐὰν θέλῃς ἔπη
ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν·
ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος· οὐ γὰρ ἂν μακρὰν
ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε·
ὅστις ποθʼ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκου
κάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,
τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί·
κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημʼ ὑπεξελεῖν
αὐτὸν καθʼ αὑτοῦ· πείσεται γὰρ ἄλλο μὲν
ἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δʼ ἄπεισιν ἀσφαλής.
εἰ δʼ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸς
τὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω· τὸ γὰρ
κέρδος τελῶ ʼγὼ χἠ χάρις προσκείσεται.
εἰ δʼ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου
δείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,
ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.
τὸν ἄνδρʼ ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆς
μήτʼ εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,
μήτʼ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασιν
ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων πάντας, ὡς μιάσματος
τοῦδʼ ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦ
τῷ τʼ ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω·
κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότʼ, εἴτε τις
κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον·
ἐπεύχομαι δʼ, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος
παθεῖν ἅπερ τοῖσδʼ ἀρτίως ἠρασάμην.
γῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.
οὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,
ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,
ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,
ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,
ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,
κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένος
μὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·
νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·
ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,
ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,
ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,
τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶ
τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.
καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς
μήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ
μήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ
τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·
ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις
τάδʼ ἔστʼ ἀρέσκονθʼ, ἥ τε σύμμαχος Δίκη
ὥσπερ μʼ ἀραῖον ἔλαβες, ὧδʼ, ἄναξ, ἐρῶ.
οὔτʼ ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντʼ ἔχω
δεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦν
Φοίβου τόδʼ εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.
δίκαιʼ ἔλεξας· ἀλλʼ ἀναγκάσαι θεοὺς
ἃν μὴ θέλωσιν οὐδʼ ἂν εἷς δύναιτʼ ἀνήρ.
ἄνακτʼ ἄνακτι ταὔθʼ ὁρῶντʼ ἐπίσταμαι
σκοπῶν τάδʼ, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.
ἀλλʼ οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐδὲ τοῦτʼ ἐπραξάμην.
ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦς
πομπούς· πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.
καὶ μὴν τά γʼ ἄλλα κωφὰ καὶ παλαίʼ ἔπη.
τὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.
θανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.
ἤκουσα κἀγώ. τὸν δʼ ἰδόντʼ οὐδεὶς ὁρᾷ.
ἀλλʼ εἴ τι μὲν δὴ δείματός γʼ ἔχει μέρος,
τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδʼ ἀράς,
ᾧ μή ʼστι δρῶντι τάρβος, οὐδʼ ἔπος φοβεῖ.
τὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδʼ ἄγουσιν, ᾧ
τἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.
ὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτά τε
ἄρρητά τʼ, οὐράνιά τε καὶ χθονοστιβῆ,
οἵᾳ νόσῳ σύνεστιν· ἧς σὲ προστάτην
σωτῆρά τʼ, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.
Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,
πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσιν
μόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,
εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖ
κτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.
σύ νυν φθονήσας μήτʼ ἀπʼ οἰωνῶν φάτιν
μήτʼ εἴ τινʼ ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,
ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.
ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν· ἄνδρα δʼ ὠφελεῖν ἀφʼ ὧν
λύῃ φρονοῦντι· ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼ
εἰδὼς διώλεσʼ· οὐ γὰρ ἂν δεῦρʼ ἱκόμην.
τί δʼ ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.
ἄφες μʼ ἐς οἴκους· ῥᾷστα γὰρ τὸ σόν τε σὺ
κἀγὼ διοίσω τοὐμόν, ἢν ἐμοὶ πίθῃ.
τῇδʼ, ἥ σʼ ἔθρεψε, τήνδʼ ἀποστερῶν φάτιν.
ὁρῶ γὰρ οὐδὲ σοὶ τὸ σὸν φώνημʼ ἰὸν
πρὸς καιρόν· ὡς οὖν μηδʼ ἐγὼ ταὐτὸν πάθω—
μὴ πρὸς θεῶν φρονῶν γʼ ἀποστραφῇς, ἐπεὶ
πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδʼ ἱκτήριοι.
πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτʼ· ἐγὼ δʼ οὐ μή ποτε
τἄμʼ, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σʼ, ἐκφήνω κακά.
τί φής; ξυνειδὼς οὐ φράσεις, ἀλλʼ ἐννοεῖς
ἡμᾶς προδοῦναι καὶ καταφθεῖραι πόλιν;
ἄλλως ἐλέγχεις; οὐ γὰρ ἂν πύθοιό μου.
οὐκ, ὦ κακῶν κάκιστε, καὶ γὰρ ἂν πέτρου
φύσιν σύ γʼ ὀργάνειας, ἐξερεῖς ποτε,
ἀλλʼ ὧδʼ ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανεῖ;
ναίουσαν οὐ κατεῖδες, ἀλλʼ ἐμὲ ψέγεις.
κλύων, ἃ νῦν σὺ τήνδʼ ἀτιμάζεις πόλιν;
ἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω.
οὐκοῦν ἅ γʼ ἥξει καὶ σὲ χρὴ λέγειν ἐμοί.
οὐκ ἂν πέρα φράσαιμι. πρὸς τάδʼ, εἰ θέλεις,
θυμοῦ διʼ ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη.
καὶ μὴν παρήσω γʼ οὐδέν, ὡς ὀργῆς ἔχω,
ἅπερ ξυνίημʼ· ἴσθι γὰρ δοκῶν ἐμοὶ
καὶ ξυμφυτεῦσαι τοὔργον εἰργάσθαι θʼ, ὅσον
μὴ χερσὶ καίνων· εἰ δʼ ἐτύγχανες βλέπων,
ἄληθες; ἐννέπω σὲ τῷ κηρύγματι
ὡς ὄντι γῆς τῆσδʼ ἀνοσίῳ μιάστορι.
οὕτως ἀναιδῶς ἐξεκίνησας τόδε
τὸ ῥῆμα; καὶ ποῦ τοῦτο φεύξεσθαι δοκεῖς;
πέφευγα· τἀληθὲς γὰρ ἰσχῦον τρέφω.
πρὸς τοῦ διδαχθείς; οὐ γὰρ ἔκ γε τῆς τέχνης.
πρὸς σοῦ· σὺ γάρ μʼ ἄκοντα προυτρέψω λέγειν.
ποῖον λόγον; λέγʼ αὖθις, ὡς μᾶλλον μάθω.
οὐχὶ ξυνῆκας πρόσθεν; ἢ ʼκπειρᾷ λέγων;
οὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν γνωστόν· ἀλλʼ αὖθις φράσον.
φονέα σε φημὶ τἀνδρὸς οὗ ζητεῖς κυρεῖν.
ἀλλʼ οὔ τι χαίρων δίς γε πημονὰς ἐρεῖς.
εἴπω τι δῆτα κἄλλʼ, ἵνʼ ὀργίζῃ πλέον;
ὅσον γε χρῄζεις· ὡς μάτην εἰρήσεται.
λεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοις
αἴσχισθʼ ὁμιλοῦντʼ, οὐδʼ ὁρᾶν ἵνʼ εἶ κακοῦ.
ἦ καὶ γεγηθὼς ταῦτʼ ἀεὶ λέξειν δοκεῖς;
εἴπερ τί γʼ ἐστὶ τῆς ἀληθείας σθένος.
ἀλλʼ ἔστι, πλὴν σοί· σοὶ δὲ τοῦτʼ οὐκ ἔστʼ ἐπεὶ
τυφλὸς τά τʼ ὦτα τόν τε νοῦν τά τʼ ὄμματʼ εἶ.
σὺ δʼ ἄθλιός γε ταῦτʼ ὀνειδίζων, ἃ σοὶ
οὐδεὶς ὃς οὐχὶ τῶνδʼ ὀνειδιεῖ τάχα.
ἱκανὸς Ἀπόλλων, ᾧ τάδʼ ἐκπρᾶξαι μέλει.
Κρέοντος ἢ σοῦ ταῦτα τἀξευρήματα;
Κρέων δέ σοι πῆμʼ οὐδέν, ἀλλʼ αὐτὸς σὺ σοί.
ὦ πλοῦτε καὶ τυραννὶ καὶ τέχνη τέχνης
ὑπερφέρουσα τῷ πολυζήλῳ βίῳ,
ὅσος παρʼ ὑμῖν ὁ φθόνος φυλάσσεται,
δωρητόν, οὐκ αἰτητόν, εἰσεχείρισεν,
ταύτης Κρέων ὁ πιστός, οὑξ ἀρχῆς φίλος,
λάθρᾳ μʼ ὑπελθὼν ἐκβαλεῖν ἱμείρεται,
ὑφεὶς μάγον τοιόνδε μηχανορράφον,
δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσιν
μόνον δέδορκε, τὴν τέχνην δʼ ἔφυ τυφλός.
ἐπεί, φέρʼ εἰπέ, ποῦ σὺ μάντις εἶ σαφής;
πῶς οὐκ, ὅθʼ ἡ ῥαψῳδὸς ἐνθάδʼ ἦν κύων,
ηὔδας τι τοῖσδʼ ἀστοῖσιν ἐκλυτήριον;
καίτοι τό γʼ αἴνιγμʼ οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν
ἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει·
ἣν οὔτʼ ἀπʼ οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχων
ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,
γνώμῃ κυρήσας οὐδʼ ἀπʼ, οἰωνῶν μαθών·
ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοις
παραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.
κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδε
ἀγηλατήσειν· εἰ δὲ μὴ ʼδόκεις γέρων
εἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.
ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπη
ὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σʼ, Οἰδίπους, δοκεῖ,
μαντεῖʼ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.
εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν
ἴσʼ ἀντιλέξαι· τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.
οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ·
ὥστʼ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.
λέγω δʼ, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μʼ ὠνείδισας·
σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ,
οὐδʼ ἔνθα ναίεις, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα.
ἆρʼ οἶσθʼ ἀφʼ ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢν
τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ νέρθε κἀπὶ γῆς ἄνω,
καί σʼ ἀμφιπλὴξ μητρός τε καὶ τοῦ σοῦ πατρὸς
ἐλᾷ ποτʼ ἐκ γῆς τῆσδε δεινόπους ἀρά,
βλέποντα νῦν μὲν ὄρθʼ, ἔπειτα δὲ σκότον.
βοῆς δὲ τῆς σῆς ποῖος οὐκ ἔσται λιμήν,
ποῖος Κιθαιρὼν οὐχὶ σύμφωνος τάχα,
ὅταν καταίσθῃ τὸν ὑμέναιον, ὃν δόμοις
ἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών;
ἄλλων δὲ πλῆθος οὐκ ἐπαισθάνει κακῶν,
ἅ σʼ ἐξισώσει σοί τε καὶ τοῖς σοῖς τέκνοις.
πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα καὶ τοὐμὸν στόμα
προπηλάκιζε· σοῦ γὰρ οὐκ ἔστιν βροτῶν
κάκιον ὅστις ἐκτριβήσεταί ποτε.
ἦ ταῦτα δῆτʼ ἀνεκτὰ πρὸς τούτου κλύειν;
οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐχὶ θᾶσσον; οὐ πάλιν
ἄψορρος οἴκων τῶνδʼ ἀποστραφεὶς ἄπει;
οὐδʼ ἱκόμην ἔγωγʼ ἄν, εἰ σὺ μὴ ʼκάλεις.
οὐ γάρ τί σʼ ᾔδη μῶρα φωνήσοντʼ, ἐπεὶ
σχολῇ σʼ ἂν οἴκους τοὺς ἐμοὺς ἐστειλάμην.
μῶροι, γονεῦσι δʼ, οἵ σʼ ἔφυσαν, ἔμφρονες.
ποίοισι; μεῖνον, τίς δέ μʼ ἐκφύει βροτῶν;
ἥδʼ ἡμέρα φύσει σε καὶ διαφθερεῖ.
ὡς πάντʼ ἄγαν αἰνικτὰ κἀσαφῆ λέγεις.
οὔκουν σὺ ταῦτʼ ἄριστος εὑρίσκειν ἔφυς;
αὕτη γε μέντοι σʼ ἡ τύχη διώλεσεν.
ἄπειμι τοίνυν· καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με.
κομιζέτω δῆθʼ· ὡς παρὼν σύ γʼ ἐμποδὼν
ὀχλεῖς, συθείς τʼ ἂν οὐκ ἂν ἀλγύνοις πλέον.
εἰπὼν ἄπειμʼ ὧν οὕνεκʼ, ἦλθον, οὐ τὸ σὸν
δείσας πρόσωπον· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου μʼ ὀλεῖς.
λέγω δέ σοι· τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν πάλαι
ζητεῖς ἀπειλῶν κἀνακηρύσσων φόνον
τὸν Λαΐειον, οὗτός ἐστιν ἐνθάδε,
τῇ ξυμφορᾷ· τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότος
καὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπι