Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἔταξʼ, ὁπλίτας δʼ ἀσπιδηφόροις ἔπι,
ἀλκὴ διʼ ὀλίγου. περγάμων δʼ ἀπʼ ὀρθίων
λεύκασπιν εἰσορῶμεν Ἀργείων στρατὸν
Τευμησὸν ἐκλιπόντα, καὶ τάφρου πέλας
δρόμῳ ξυνῆψαν ἄστυ Καδμείας χθονός.
ἐκεῖθεν ἔκ τε τειχέων ἡμῶν πάρα.
καὶ πρῶτα μὲν προσῆγε Νηίταις πύλαις
λόχον πυκναῖσιν ἀσπίσιν πεφρικότα
ἐπίσημʼ ἔχων οἰκεῖον ἐν μέσῳ σάκει,
ἑκηβόλοις τόξοισιν Ἀταλάντην κάπρον
χειρουμένην Αἰτωλόν. ἐς δὲ Προιτίδας
πύλας ἐχώρει σφάγιʼ ἔχων ἐφʼ ἅρματι
ὁ μάντις Ἀμφιάραος, οὐ σημεῖʼ ἔχων
Ὠγύγια δʼ ἐς πυλώμαθʼ Ἱππομέδων ἄναξ
ἔστειχʼ ἔχων σημεῖον ἐν μέσῳ σάκει
στικτοῖς Πανόπτην ὄμμασιν δεδορκότα,
τὰ μὲν σὺν ἄστρων ἐπιτολαῖσιν ὄμματα
βλέποντα, τὰ δὲ κρύπτοντα δυνόντων μέτα,
ὡς ὕστερον θανόντος εἰσορᾶν παρῆν.
Ὁμολωίσιν δὲ τάξιν εἶχε πρὸς πύλαις
Τυδεύς, λέοντος δέρος ἔχων ἐπʼ ἀσπίδι
χαίτῃ πεφρικός· δεξιᾷ δὲ λαμπάδα
ὁ σὸς δὲ Κρηναίαισι Πολυνείκης πύλαις
Ἄρη προσῆγε· Ποτνιάδες δʼ ἐπʼ ἀσπίδι
ἐπίσημα πῶλοι δρομάδες ἐσκίρτων φόβῳ,
πόρπαχʼ ὑπʼ αὐτόν, ὥστε μαίνεσθαι δοκεῖν.
ὁ δʼ οὐκ ἔλασσον Ἄρεος ἐς μάχην φρονῶν
Καπανεὺς προσῆγε λόχον ἐπʼ Ἠλέκτραις πύλαις·
σιδηρονώτοις δʼ ἀσπίδος τύποις ἐπῆν
γίγας ἐπʼ ὤμοις γηγενὴς ὅλην πόλιν
φέρων μοχλοῖσιν ἐξανασπάσας βάθρων,
ὑπόνοιαν ἡμῖν οἷα πείσεται πόλις.
ταῖς δʼ ἑβδόμαις Ἄδραστος ἐν πύλαισιν ἦν,
ἑκατὸν ἐχίδναις ἀσπίδʼ ἐκπληρῶν γραφῇ,
ὕδρας ἔχων λαιοῖσιν ἐν βραχίοσιν
δράκοντες ἔφερον τέκνα Καδμείων γνάθοις.
παρῆν δʼ ἑκάστου τῶνδέ μοι θεάματα
ξύνθημα παρφέροντι ποιμέσιν λόχων.
καὶ πρῶτα μὲν τόξοισι καὶ μεσαγκύλοις
ἐμαρνάμεσθα σφενδόναις θʼ ἑκηβόλοις
πετρῶν τʼ ἀραγμοῖς· ὡς δʼ ἐνικῶμεν μάχῃ,
ἔκλαγξε Τυδεὺς καὶ σὸς ἐξαίφνης γόνος·
ὦ τέκνα Δαναῶν, πρὶν κατεξάνθαι βολαῖς,
τί μέλλετʼ ἄρδην πάντες ἐμπίπτειν πύλαις,
γυμνῆτες ἱππῆς ἁρμάτων τʼ ἐπιστάται;
ἠχῆς δʼ ὅπως ἤκουσαν, οὔτις ἀργὸς ἦν·
πολλοὶ δʼ ἔπιπτον κρᾶτας αἱματούμενοι,
πυκνοὺς κυβιστητῆρας ἐκπεπνευκότας·
ξηρὰν δʼ ἔδευον γαῖαν αἵματος ῥοαῖς.
ὁ δʼ Ἀρκάς, οὐκ Ἀργεῖος, Ἀταλάντης γόνος
τυφὼς πύλαισιν ὥς τις ἐμπεσὼν βοᾷ
πῦρ καὶ δικέλλας, ὡς κατασκάψων πόλιν·
ἀλλʼ ἔσχε μαργῶντʼ αὐτὸν ἐναλίου θεοῦ
Περικλύμενος παῖς λᾶαν ἐμβαλὼν κάρᾳ
ἁμαξοπληθῆ, γεῖσʼ ἐπάλξεων ἄπο·
ξανθὸν δὲ κρᾶτα διεπάλυνε καὶ ῥαφὰς
καθῃμάτωσεν· οὐδʼ ἀποίσεται βίον
τῇ καλλιτόξῳ μητρὶ Μαινάλου κόρῃ.
ἐπεὶ δὲ τάσδʼ ἐσεῖδεν εὐτυχεῖς πύλας,
ἄλλας ἐπῄει παῖς σός, εἱπόμην δʼ ἐγώ.
ὁρῶ δὲ Τυδέα καὶ παρασπιστὰς πυκνοὺς
Αἰτωλίσιν λόγχαισιν εἰς ἄκρον στόμα
πύργων ἀκοντίζοντας, ὥστʼ ἐπάλξεων
λιπεῖν ἐρίπνας φυγάδας· ἀλλά νιν πάλιν
κυναγὸς ὡσεὶ παῖς σὸς ἐξαθροίζεται,
πύργοις δʼ ἐπέστησʼ αὖθις. ἐς δʼ ἄλλας πύλας
Καπανεὺς δὲ πῶς εἴποιμʼ ἂν ὡς ἐμαίνετο;
μακραύχενος γὰρ κλίμακος προσαμβάσεις
ἔχων ἐχώρει, καὶ τοσόνδʼ ἐκόμπασε,
μηδʼ ἂν τὸ σεμνὸν πῦρ νιν εἰργαθεῖν Διὸς
καὶ ταῦθʼ ἅμʼ ἠγόρευε καὶ πετρούμενος
ἀνεῖρφʼ ὑπʼ αὐτὴν ἀσπίδʼ εἱλίξας δέμας,
κλίμακος ἀμείβων ξέστʼ ἐνηλάτων βάθρα.
ἤδη δʼ ὑπερβαίνοντα γεῖσα τειχέων
βάλλει κεραυνῷ Ζεύς νιν· ἐκτύπησε δὲ
χθών, ὥστε δεῖσαι πάντας· ἐκ δὲ κλιμάκων
ἐσφενδονᾶτο χωρὶς ἀλλήλων μέλη,
χεῖρες δὲ καὶ κῶλʼ ὡς κύκλωμʼ Ἰξίονος
εἱλίσσετʼ· ἐς γῆν δʼ ἔμπυρος πίπτει νεκρός.
ὡς δʼ εἶδʼ Ἄδραστος Ζῆνα πολέμιον στρατῷ,
ἔξω τάφρου καθῖσεν Ἀργείων στρατόν.
οἱ δʼ αὖ παρʼ ἡμῶν δεξιὸν Διὸς τέρας
συνῆψαν ἔγχη· πάντα δʼ ἦν ὁμοῦ κακά·
ἔθνῃσκον ἐξέπιπτον ἀντύγων ἄπο,
πύργων μὲν οὖν γῆς ἔσχομεν κατασκαφὰς
ἐς τὴν παροῦσαν ἡμέραν· εἰ δʼ εὐτυχὴς
καὶ νῦν γὰρ αὐτὴν δαιμόνων ἔσῳσέ τις.
καλὸν τὸ νικᾶν· εἰ δʼ ἀμείνονʼ οἱ θεοὶ
γνώμην ἔχουσιν — εὐτυχὴς εἴην ἐγώ.
παῖδές τε γάρ μοι ζῶσι κἀκπέφευγε γῆ.
Κρέων δʼ ἔοικε τῶν ἐμῶν νυμφευμάτων
τῶν τʼ Οἰδίπου δύστηνος ἀπολαῦσαι κακῶν,
παιδὸς στερηθείς, τῇ πόλει μὲν εὐτυχῶς,
ἰδίᾳ δὲ λυπρῶς. ἀλλʼ ἄνελθέ μοι πάλιν,
τί τἀπὶ τούτοις παῖδʼ ἐμὼ δρασείετον.
ἔα τὰ λοιπά· δεῦρʼ ἀεὶ γὰρ εὐτυχεῖς.
τοῦτʼ εἰς ὕποπτον εἶπας· οὐκ ἐατέον.
μεῖζον τί χρῄζεις παῖδας ἢ σεσῳσμένους;
καὶ τἀπίλοιπά γʼ εἰ καλῶς πράσσω κλύειν.
μέθες μʼ· ἔρημος παῖς ὑπασπιστοῦ σέθεν.
κακόν τι κεύθεις καὶ στέγεις ὑπὸ σκότῳ.
κοὐκ ἄν γε λέξαιμʼ ἐπʼ ἀγαθοῖσι σοῖς κακά.
ἢν μή γε φεύγων ἐκφύγῃς πρὸς αἰθέρα.
αἰαῖ· τί μʼ οὐκ εἴασας ἐξ εὐαγγέλου
φήμης ἀπελθεῖν, ἀλλὰ μηνῦσαι κακά;
τὼ παῖδε τὼ σὼ μέλλετον, τολμήματα
αἴσχιστα, χωρὶς μονομαχεῖν παντὸς στρατοῦ,
λέξαντες Ἀργείοισι Καδμείοισί τε
Ἐτεοκλέης δʼ ὑπῆρξʼ ἀπʼ ὀρθίου σταθεὶς
πύργου, κελεύσας σῖγα κηρῦξαι στρατῷ·
ἔλεξε δʼ· ὦ γῆς Ἑλλάδος στρατηλάται
Δαναῶν ἀριστῆς, οἵπερ ἤλθετʼ ἐνθάδε,
Κάδμου τε λαός, μήτε Πολυνείκους χάριν
ψυχὰς ἀπεμπολᾶτε μήθʼ ἡμῶν ὕπερ.
ἐγὼ γὰρ αὐτὸς τόνδε κίνδυνον μεθεὶς
μόνος συνάψω συγγόνῳ τὠμῷ μάχην·
κἂν μὲν κτάνω τόνδʼ, οἶκον οἰκήσω μόνος,
ἡσσώμενος δὲ τῷδε παραδώσω μόνῳ·
ὑμεῖς δʼ ἀγῶνʼ ἀφέντες, Ἀργεῖοι, χθόνα
νίσεσθε, βίοτον μὴ λιπόντες ἐνθάδε,
τοσαῦτʼ ἔλεξε· σὸς δὲ Πολυνείκης γόνος
ἐκ τάξεων ὤρουσε κἀπῄνει λόγους.
πάντες δʼ ἐπερρόθησαν Ἀργεῖοι τάδε
Κάδμου τε λαὸς ὡς δίκαιʼ ἡγούμενοι.
ἐπὶ τοῖσδε δʼ ἐσπείσαντο, κἀν μεταιχμίοις
ὅρκους συνῆψαν ἐμμενεῖν στρατηλάται.
ἤδη δʼ ἔκρυπτον σῶμα παγχάλκοις ὅπλοις
δισσοὶ γέροντος Οἰδίπου νεανίαι·
Σπαρτῶν ἀριστῆς, τὸν δὲ Δαναϊδῶν ἄκροι.
ἔσταν δὲ λαμπρὼ χρῶμά τʼ οὐκ ἠλλαξάτην
μαργῶντʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἱέναι δόρυ.
παρεξιόντες δʼ ἄλλος ἄλλοθεν φίλων
λόγοις ἐθάρσυνόν τε κἀξηύδων τάδε·
Πολύνεικες, ἐν σοὶ Ζηνὸς ὀρθῶσαι βρέτας
νῦν καλλίνικος γενόμενος σκήπτρων κρατεῖς.
τάδʼ ἠγόρευον παρακαλοῦντες ἐς μάχην.
μάντεις δὲ μῆλʼ ἔσφαζον, ἐμπύρους τʼ ἀκμὰς
ῥήξεις τʼ ἐνώμων ὑγρότητʼ ἐναντίαν
ἄκραν τε λαμπάδʼ, ἣ δυοῖν ὅρους ἔχει,
ἀλλʼ, εἴ τινʼ ἀλκὴν ἢ σοφοὺς ἔχεις λόγους
δεινῆς ἁμίλλης· ὡς ὁ κίνδυνος μέγας·
κἄπαθλα δεινὰ δάκρυά σοι γενήσεται
οὐκ ἐν χορείαις οὐδὲ παρθενεύμασι
νῦν σοι προχωρεῖ δαιμόνων κατάστασις,
ἀλλʼ ἄνδρʼ ἀρίστω καὶ κασιγνήτω σέθεν
ἐς θάνατον ἐκνεύοντε κωλῦσαί σε δεῖ
ξὺν μητρὶ τῇ σῇ μὴ πρὸς ἀλλήλοιν θανεῖν.
φίλοις ἀυτεῖς τῶνδε δωμάτων πάρος;
ὦ θύγατερ, ἔρρει σῶν κασιγνήτων βίος.
ἡγοῦ σὺ πρὸς μεταίχμιʼ· οὐ μελλητέον.
ἔπειγʼ ἔπειγε, θύγατερ· ὡς, ἢν μὲν φθάσω
παῖδας πρὸ λόγχης, οὑμὸς ἐν φάει βίος·
θανοῦσι δʼ αὐτοῖς συνθανοῦσα κείσομαι.
οἴμοι, τί δράσω; πότερʼ ἐμαυτὸν ἢ πόλιν
στένω δακρύσας, ἣν πέριξ ἔχει νέφος
τοιοῦτον ὥστε διʼ Ἀχέροντος ἱέναι;
ἐμός τε γὰρ παῖς γῆς ὄλωλʼ ὑπερθανών,
τοὔνομα λαβὼν γενναῖον, ἀνιαρὸν δʼ ἐμοί·
ὃν ἄρτι κρημνῶν ἐκ δρακοντείων ἑλὼν
αὐτοσφαγῆ δύστηνος ἐκόμισʼ ἐν χεροῖν,
γέρων ἀδελφὴν γραῖαν Ἰοκάστην, ὅπως
τοῖς γὰρ θανοῦσι χρὴ τὸν οὐ τεθνηκότα
τιμὰς διδόντα χθόνιον εὐσεβεῖν θεόν.
βέβηκʼ ἀδελφὴ σή, Κρέων, ἔξω δόμων
ποῖ; κἀπὶ ποίαν συμφοράν; σήμαινέ μοι.
ἤκουσε τέκνα μονομάχῳ μέλλειν δορὶ
ἐς ἀσπίδʼ ἥξειν βασιλικῶν δόμων ὕπερ.
πῶς φῄς; νέκυν τοι παιδὸς ἀγαπάζων ἐμοῦ
ἀλλʼ οἴχεται μὲν σὴ κασιγνήτη πάλαι·
δοκῶ δʼ ἀγῶνα τὸν περὶ ψυχῆς, Κρέον,
ἤδη πεπρᾶχθαι παισὶ τοῖσιν Οἰδίπου.
ὦ δώματʼ εἰσηκούσατʼ Οἰδίπου τάδε
ὥστʼ ἂν δακρῦσαί γʼ, εἰ φρονοῦντʼ ἐτύγχανεν.
οἴμοι κακῶν δύστηνος· ὦ τάλας ἐγώ.
εἰ καὶ τὰ πρὸς τούτοισί γʼ εἰδείης κακά.
τέθνηκʼ ἀδελφὴ σὴ δυοῖν παίδοιν μέτα.
ὦ τλῆμον, οἷον τέρμονʼ, Ἰοκάστη, βίου
πῶς καὶ πέπρακται διπτύχων παίδων φόνος
ἀρᾶς τʼ ἀγώνισμʼ Οἰδίπου; σήμαινέ μοι.
τὰ μὲν πρὸ πύργων εὐτυχήματα χθονὸς
οἶσθʼ· οὐ μακρὰν γὰρ τειχέων περιπτυχαί.
ὥστʼ οὐχ ἅπαντά σʼ εἰδέναι τὰ δρώμενα.
οἱ τοῦ γέροντος Οἰδίπου νεανίαι,
ἔστησαν ἐλθόντʼ ἐς μέσον μεταίχμιον
δισσὼ στρατηγὼ καὶ διπλὼ στρατηλάτα
ὡς εἰς ἀγῶνα μονομάχου τʼ ἀλκὴν δορός.
βλέψας δʼ ἐπʼ Ἄργος ἧκε Πολυνείκης ἀράς·
ὦ πότνιʼ Ἥρα — σὸς γάρ εἰμʼ, ἐπεὶ γάμοις
ἔζευξʼ Ἀδράστου παῖδα καὶ ναίω χθόνα —
δός μοι κτανεῖν ἀδελφόν, ἀντήρη δʼ ἐμὴν
καθαιματῶσαι δεξιὰν νικηφόρον· —
αἴσχιστον αἰτῶν στέφανον, ὁμογενῆ κτανεῖν.
πολλοῖς δʼ ἐπῄει δάκρυα τῆς τύχης ὅση,
κἄβλεψαν ἀλλήλοισι διαδόντες κόρας.
Ἐτεοκλέης δὲ Παλλάδος χρυσάσπιδος
βλέψας πρὸς οἶκον ηὔξατʼ· ὦ Διὸς κόρη,
δὸς ἔγχος ἡμῖν καλλίνικον ἐκ χερὸς
ἐς στέρνʼ ἀδελφοῦ τῆσδʼ ἀπʼ ὠλένης βαλεῖν
κτανεῖν θʼ ὃς ἦλθε πατρίδα πορθήσων ἐμήν.
ἐπεὶ δʼ ἀφείθη πυρσὸς ὣς Τυρσηνικῆς
σάλπιγγος ἠχὴ σῆμα φοινίου μάχης,
ᾖξαν δράμημα δεινὸν ἀλλήλοις ἔπι·
ξυνῆψαν, ἀφρῷ διάβροχοι γενειάδας·
ᾖσσον δὲ λόγχαις· ἀλλʼ ὑφίζανον κύκλοις,
ὅπως σίδηρος ἐξολισθάνοι μάτην.
εἰ δʼ ὄμμʼ ὑπερσχὸν ἴτυος ἅτερος μάθοι,
λόγχην ἐνώμα, στόματι προφθῆναι θέλων.
ἀλλʼ εὖ προσῆγον ἀσπίδων κεγχρώμασιν
πλείων δὲ τοῖς ὁρῶσιν ἐστάλασσʼ ἱδρὼς
ἢ τοῖσι δρῶσι, διὰ φίλων ὀρρωδίαν.
ἴχνους ὑπόδρομον, κῶλον ἐκτὸς ἀσπίδος
τίθησι· Πολυνείκης δʼ ἀπήντησεν δορί,
πληγὴν σιδήρῳ παραδοθεῖσαν εἰσιδών,
στρατὸς δʼ ἀνηλάλαξε Δαναϊδῶν ἅπας.
κἀν τῷδε μόχθῳ γυμνὸν ὦμον εἰσιδὼν
ὁ πρόσθε τρωθεὶς στέρνα Πολυνείκους βίᾳ
διῆκε λόγχην, κἀπέδωκεν ἡδονὰς
Κάδμου πολίταις, ἀπὸ δʼ ἔθραυσʼ ἄκρον δόρυ.
ἐς δʼ ἄπορον ἥκων δορὸς ἐπὶ σκέλος πάλιν
χωρεῖ, λαβὼν δʼ ἀφῆκε μάρμαρον πέτρον
μέσον δʼ ἄκοντʼ ἔθραυσεν· ἐξ ἴσου δʼ Ἄρης
ἦν, κάμακος ἀμφοῖν χεῖρʼ ἀπεστερημένοιν.
ἔνθεν δὲ κώπας ἁρπάσαντε φασγάνων
ἐς ταὐτὸν ἧκον, συμβαλόντε δʼ ἀσπίδας
πολὺν ταραγμὸν ἀμφιβάντʼ εἶχον μάχης.
καί πως νοήσας Ἐτεοκλῆς τὸ Θεσσαλὸν
ἐσήγαγεν σόφισμʼ ὁμιλίᾳ χθονός.
ἐξαλλαγεὶς γὰρ τοῦ παρεστῶτος πόνου,
πρόσω τὰ κοῖλα γαστρὸς εὐλαβούμενος,
προβὰς δὲ κῶλον δεξιὸν διʼ ὀμφαλοῦ
καθῆκεν ἔγχος σφονδύλοις τʼ ἐνήρμοσεν.
ὁμοῦ δὲ κάμψας πλευρὰ καὶ νηδὺν τάλας
σὺν αἱματηραῖς σταγόσι Πολυνείκης πίτνει.
ὃ δʼ, ὡς κρατῶν δὴ καὶ νενικηκὼς μάχῃ,
ξίφος δικὼν ἐς γαῖαν ἐσκύλευέ νιν
ὃ καί νιν ἔσφηλʼ· ἔτι γὰρ ἐμπνέων βραχύ,
σῴζων σίδηρον ἐν λυγρῷ πεσήματι,
μόλις μέν, ἐξέτεινε δʼ εἰς ἧπαρ ξίφος.
Ἐτεοκλέους ὁ πρόσθε Πολυνείκης πεσών.
πίπτουσιν ἄμφω κοὐ διώρισαν κράτος.
φεῦ φεῦ, κακῶν σῶν, Οἰδίπου, σʼ ὅσον στένω·
τὰς σὰς δʼ ἀρὰς ἔοικεν ἐκπλῆσαι θεός.
ἄκουε δή νυν καὶ τὰ πρὸς τούτοις κακά.
ἐπεὶ τέκνω πεσόντʼ ἐλειπέτην βίον,
ἐν τῷδε μήτηρ ἡ τάλαινα προσπίτνει
σὺν παρθένῳ τε καὶ προθυμίᾳ ποδός.
τετρωμένους δʼ ἰδοῦσα καιρίους σφαγὰς
ᾤμωξεν· ὦ τέκνʼ, ὑστέρα βοηδρόμος
πάρειμι. προσπίτνουσα δʼ ἐν μέρει τέκνα
στένουσʼ, ἀδελφή θʼ ἡ παρασπίζουσʼ ὁμοῦ·
προδόντʼ ἀδελφὼ φιλτάτω. στέρνων δʼ ἄπο
φύσημʼ ἀνεὶς δύσθνητον Ἐτεοκλῆς ἄναξ
ἤκουσε μητρός, κἀπιθεὶς ὑγρὰν χέρα
φωνὴν μὲν οὐκ ἀφῆκεν, ὀμμάτων δʼ ἄπο
προσεῖπε δακρύοις, ὥστε σημῆναι φίλα.
ὃ δʼ ἦν ἔτʼ ἔμπνους, πρὸς κασιγνήτην δʼ ἰδὼν
γραῖάν τε μητέρʼ εἶπε Πολυνείκης τάδε·
καὶ τήνδʼ ἀδελφὴν καὶ κασίγνητον νεκρόν.
φίλος γὰρ ἐχθρὸς ἐγένετʼ, ἀλλʼ ὅμως φίλος.
θάψον δέ μʼ, ὦ τεκοῦσα, καὶ σύ, σύγγονε,
ἐν γῇ πατρῴᾳ, καὶ πόλιν θυμουμένην
παρηγορεῖτον, ὡς τοσόνδε γοῦν τύχω
χθονὸς πατρῴας, κεἰ δόμους ἀπώλεσα.
ξυνάρμοσον δὲ βλέφαρά μου τῇ σῇ χερί,
μῆτερ — τίθησι δʼ αὐτὸς ὀμμάτων ἔπι —
καὶ χαίρετʼ· ἤδη γάρ με περιβάλλει σκότος.
ἄμφω δʼ ἅμʼ ἐξέπνευσαν ἄθλιον βίον.
ὑπερπαθήσασʼ, ἥρπασʼ ἐκ νεκρῶν ξίφος
κἄπραξε δεινά· διὰ μέσου γὰρ αὐχένος
ὠθεῖ σίδηρον, ἐν δὲ τοῖσι φιλτάτοις
θανοῦσα κεῖται περιβαλοῦσʼ ἀμφοῖν χέρας.
ἀνῇξε δʼ ὀρθὸς λαὸς εἰς ἔριν λόγων,
ἡμεῖς μὲν ὡς νικῶντα δεσπότην ἐμόν,
οἳ δʼ ὡς ἐκεῖνον. ἦν δʼ ἔρις στρατηλάταις,
οἳ μὲν πατάξαι πρόσθε Πολυνείκη δορί,
οἳ δʼ ὡς θανόντων οὐδαμοῦ νίκη πέλοι.
οἳ δʼ εἰς ὅπλʼ ᾖσσον· εὖ δέ πως προμηθίᾳ
καθῆστο Κάδμου λαὸς ἀσπίδων ἔπι·
Ἀργεῖον ἐσπεσόντες ἐξαίφνης στρατόν.
κοὐδεὶς ὑπέστη, πεδία δʼ ἐξεπίμπλασαν
φεύγοντες, ἔρρει δʼ αἷμα μυρίων νεκρῶν
λόγχαις πιτνόντων. ὡς δʼ ἐνικῶμεν μάχῃ,
οἳ μὲν Διὸς τροπαῖον ἵστασαν βρέτας,
οἳ δʼ ἀσπίδας συλῶντες Ἀργείων νεκρῶν
σκυλεύματʼ εἴσω τειχέων ἐπέμπομεν.
ἄλλοι δὲ τοὺς θανόντας Ἀντιγόνης μέτα
νεκροὺς φέρουσιν ἐνθάδʼ οἰκτίσαι φίλοις.
πόλει δʼ ἀγῶνες οἳ μὲν εὐτυχέστατοι
τῇδʼ ἐξέβησαν, οἳ δὲ δυστυχέστατοι.
πολλῶν κακῶν κατῆρξεν Οἰδίπου δόμοις
τόδʼ ἦμαρ· εἴη δʼ εὐτυχέστερος βίος.
οἴκτων μὲν ἤδη λήγεθʼ, ὡς ὥρα τάφου
μνήμην τίθεσθαι· τόνδε δʼ, Οἰδίπου, λόγον
Ἐτεοκλέης παῖς σός, γάμων φερνὰς διδοὺς
Αἵμονι κόρης τε λέκτρον Ἀντιγόνης σέθεν.
οὐκ οὖν σʼ ἐάσω τήνδε γῆν οἰκεῖν ἔτι·
σαφῶς γὰρ εἶπε Τειρεσίας οὐ μή ποτε
ἀλλʼ ἐκκομίζου. καὶ τάδʼ οὐχ ὕβρει λέγω
οὐδʼ ἐχθρὸς ὢν σός, διὰ δὲ τοὺς ἀλάστορας
τοὺς σοὺς δεδοικὼς μή τι γῆ πάθῃ κακόν.
ὦ μοῖρʼ, ἀπʼ ἀρχῆς ὥς μʼ ἔφυσας ἄθλιον
ὃν καὶ πρὶν ἐς φῶς μητρὸς ἐκ γονῆς μολεῖν,
ἄγονον Ἀπόλλων Λαΐῳ μʼ ἐθέσπισεν
φονέα γενέσθαι πατρός· ὦ τάλας ἐγώ.
ἐπεὶ δʼ ἐγενόμην, αὖθις ὁ σπείρας πατὴρ
κτείνει με νομίσας πολέμιον πεφυκέναι·
χρῆν γὰρ θανεῖν νιν ἐξ ἐμοῦ· πέμπει δέ με
μαστὸν ποθοῦντα θηρσὶν ἄθλιον βοράν·
οὗ σῳζόμεσθα — Ταρτάρου γὰρ ὤφελεν
ἐλθεῖν Κιθαιρὼν εἰς ἄβυσσα χάσματα,
κτανὼν δʼ ἐμαυτοῦ πατέρʼ ὁ δυσδαίμων ἐγὼ
ἐς μητρὸς ἦλθον τῆς ταλαιπώρου λέχος,
παῖδάς τʼ ἀδελφοὺς ἔτεκον, οὓς ἀπώλεσα,
ἀρὰς παραλαβὼν Λαΐου καὶ παισὶ δούς.
οὐ γὰρ τοσοῦτον ἀσύνετος πέφυκʼ ἐγὼ
ὥστʼ εἰς ἔμʼ ὄμματʼ ἔς τʼ ἐμῶν παίδων βίον
ἄνευ θεῶν του ταῦτʼ ἐμηχανησάμην.
εἶἑν· τί δράσω δῆθʼ ὁ δυσδαίμων ἐγώ;
τίς ἡγεμών μοι ποδὸς ὁμαρτήσει τυφλοῦ;
ἥδʼ ἡ θανοῦσα; ζῶσά γʼ ἂν σάφʼ οἶδʼ ὅτι.
ἀλλʼ εὔτεκνος ξυνωρίς; ἀλλʼ οὐκ ἔστι μοι.
ἀλλʼ ἔτι νεάζων αὐτὸς εὕροιμʼ ἂν βίον;
πόθεν; τί μʼ ἄρδην ὧδʼ ἀποκτείνεις, Κρέον;
ἀποκτενεῖς γάρ, εἴ με γῆς ἔξω βαλεῖς.
οὐ μὴν ἑλίξας γʼ ἀμφὶ σὸν χεῖρας γόνυ
κακὸς φανοῦμαι· τὸ γὰρ ἐμόν ποτʼ εὐγενὲς
οὐκ ἂν προδοίην, οὐδέ περ πράσσων κακῶς.
σοί τʼ εὖ λέλεκται γόνατα μὴ χρῴζειν ἐμά,
ἐγὼ δὲ ναίειν σʼ οὐκ ἐάσαιμʼ ἂν χθόνα.
πατρίδα σὺν ἄλλοις ἦλθε, Πολυνείκους νέκυν
ἐκβάλετʼ ἄθαπτον τῆσδʼ ὅρων ἔξω χθονός.
κηρύξεται δὲ πᾶσι Καδμείοις τάδε·
ὃς ἂν νεκρὸν τόνδʼ ἢ καταστέφων ἁλῷ
ἢ γῇ καλύπτων, θάνατον ἀνταλλάξεται.
ἐᾶν δʼ ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς βοράν.
σὺ δʼ ἐκλιποῦσα τριπτύχους θρήνους νεκρῶν
καὶ παρθενεύου τὴν ἰοῦσαν ἡμέραν
ὦ πάτερ, ἐν οἵοις κείμεθʼ ἄθλιοι κακοῖς.
οὐ γὰρ τὸ μέν σοι βαρὺ κακῶν, τὸ δʼ οὐ βαρύ,
ἀλλʼ εἰς ἅπαντα δυστυχὴς ἔφυς, πάτερ.
ἀτὰρ σʼ ἐρωτῶ τὸν νεωστὶ κοίρανον·
τί τόνδʼ ὑβρίζεις πατέρʼ ἀποστέλλων χθονός;
τί θεσμοποιεῖς ἐπὶ ταλαιπώρῳ νεκρῷ;
Ἐτεοκλέους βουλεύματʼ, οὐχ ἡμῶν, τάδε.
ἄφρονά γε, καὶ σὺ μῶρος ὃς ἐπίθου τάδε.
πῶς; τἀντεταλμένʼ οὐ δίκαιον ἐκπονεῖν;
οὔκ, ἢν πονηρά γʼ ᾖ κακῶς τʼ εἰρημένα.
τί δʼ; οὐ δικαίως ὅδε κυσὶν δοθήσεται;
οὐκ ἔννομον γὰρ τὴν δίκην πράσσεσθέ νιν.
οὐκοῦν ἔδωκε τῇ τύχῃ τὸν δαίμονα.
καὶ τῷ τάφῳ νυν τὴν δίκην παρασχέτω.
ἄταφος ὅδʼ ἁνήρ, ὡς μάθῃς, γενήσεται.
ἐγώ σφε θάψω, κἂν ἀπεννέπῃ πόλις.
σαυτὴν ἄρʼ ἐγγὺς τῷδε συνθάψεις νεκρῷ.
ἀλλʼ εὐκλεές τοι δύο φίλω κεῖσθαι πέλας.
ἔκρινʼ ὁ δαίμων, παρθένʼ, οὐχ ἃ σοὶ δοκεῖ.
ὡς οὔτις ἀμφὶ τῷδʼ ὑγρὰν θήσει κόνιν.
ναὶ πρός σε τῆσδε μητρὸς Ἰοκάστης, Κρέον.
μάταια μοχθεῖς· οὐ γὰρ ἂν τύχοις τάδε.
σὺ δʼ ἀλλὰ νεκρῷ λουτρὰ περιβαλεῖν μʼ ἔα.
ἓν τοῦτʼ ἂν εἴη τῶν ἀπορρήτων πόλει.
ἀλλʼ ἀμφὶ τραύματʼ ἄγρια τελαμῶνας βαλεῖν.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως σὺ τόνδε τιμήσεις νέκυν.
ὦ φίλτατʼ, ἀλλὰ στόμα γε σὸν προσπτύξομαι.
ἦ γὰρ γαμοῦμαι ζῶσα παιδὶ σῷ ποτε;
πολλή σʼ ἀνάγκη· ποῖ γὰρ ἐκφεύξῃ λέχος;
νὺξ ἆρʼ ἐκείνη Δαναΐδων μʼ ἕξει μίαν.
εἶδες τὸ τόλμημʼ οἷον ἐξωνείδισεν;
ἴστω σίδηρος ὅρκιόν τέ μοι ξίφος.
τί δʼ ἐκπροθυμῇ τῶνδʼ ἀπηλλάχθαι γάμων;
συμφεύξομαι τῷδʼ ἀθλιωτάτῳ πατρί.
γενναιότης σοι, μωρία δʼ ἔνεστί τις.
καὶ ξυνθανοῦμαί γʼ, ὡς μάθῃς περαιτέρω.
ὦ θύγατερ, αἰνῶ μέν σε τῆς προθυμίας.
ἀλλʼ εἰ γαμοίμην, σὺ δὲ μόνος φεύγοις, πάτερ;
μένʼ εὐτυχοῦσα, τἄμʼ ἐγὼ στέρξω κακά.
καὶ τίς σε τυφλὸν ὄντα θεραπεύσει, πάτερ;
πεσὼν ὅπου μοι μοῖρα κείσομαι πέδῳ.
ὁ δʼ Οἰδίπους ποῦ καὶ τὰ κλείνʼ αἰνίγματα;
ὄλωλʼ· ἓν ἦμάρ μʼ ὤλβισʼ, ἓν δʼ ἀπώλεσεν.
οὔκουν μετασχεῖν κἀμὲ δεῖ τῶν σῶν κακῶν;
αἰσχρὰ φυγὴ θυγατρὶ σὺν τυφλῷ πατρί.
οὔ, σωφρονούσῃ γʼ, ἀλλὰ γενναία, πάτερ.
προσάγαγέ νύν με, μητρὸς ὡς ψαύσω σέθεν.
ἰδού, γεραιᾶς φιλτάτης ψαῦσον χερί.
ὦ μῆτερ, ὦ ξυνάορʼ ἀθλιωτάτη.
οἰκτρὰ πρόκειται, πάντʼ ἔχουσʼ ὁμοῦ κακά.
Ἐτεοκλέους δὲ πτῶμα Πολυνείκους τε ποῦ;
τώδʼ ἐκτάδην σοι κεῖσθον ἀλλήλοιν πέλας.
πρόσθες τυφλὴν χεῖρʼ ἐπὶ πρόσωπα δυστυχῆ.
ἰδού, θανόντων σῶν τέκνων ἅπτου χερί.
ὦ φίλα πεσήματʼ ἄθλιʼ ἀθλίου πατρός.
ὦ φίλτατον δῆτʼ ὄνομα Πολυνείκους ἐμοί.
νῦν χρησμός, ὦ παῖ, Λοξίου περαίνεται.
ὁ ποῖος; ἀλλʼ ἦ πρὸς κακοῖς ἐρεῖς κακά;
ἐν ταῖς Ἀθήναις κατθανεῖν μʼ ἀλώμενον.
ποῦ; τίς σε πύργος Ἀτθίδος προσδέξεται;
ἱερὸς Κολωνός, δώμαθʼ ἱππίου θεοῦ.
ἀλλʼ εἶα, τυφλῷ τῷδʼ ὑπηρέτει πατρί,
ἐπεὶ προθυμῇ τῆσδε κοινοῦσθαι φυγῆς.
ἴθʼ ἐς φυγὰν τάλαιναν· ὄρεγε χέρα φίλαν,
τέκνον, σύ μοι ποδαγὸς ἀθλία γενοῦ.
γε δῆτα Θηβαιᾶν μάλιστα παρθένων.
ποθεινὰ δάκρυα παρὰ φίλαισι παρθένοις
τάλαινʼ ἐγὼ σῶν συγγόνου θʼ ὑβρισμάτων,
ὃς ἐκ δόμων νέκυς ἄθαπτος οἴχεται
μέλεος, ὅν, εἴ με καὶ θανεῖν, πάτερ, χρεών,
Οὐκ ἔστιν οὐδὲν δεινὸν ὧδʼ εἰπεῖν ἔπος
οὐδὲ πάθος οὐδὲ ξυμφορὰ θεήλατος,
ἧς οὐκ ἂν ἄραιτʼ ἄχθος ἀνθρώπου φύσις.
ὁ γὰρ μακάριος — κοὐκ ὀνειδίζω τύχας —
Διὸς πεφυκώς, ὡς λέγουσι, Τάνταλος
κορυφῆς ὑπερτέλλοντα δειμαίνων πέτρον
ἀέρι ποτᾶται· καὶ τίνει ταύτην δίκην,
κοινῆς τραπέζης ἀξίωμʼ ἔχων ἴσον,
ἀκόλαστον ἔσχε γλῶσσαν, αἰσχίστην νόσον.
οὗτος φυτεύει Πέλοπα, τοῦ δʼ Ἀτρεὺς ἔφυ,
ᾧ στέμματα ξήνασʼ ἐπέκλωσεν θεὰ
ἔριν, Θυέστῃ πόλεμον ὄντι συγγόνῳ
θέσθαι. τί τἄρρητʼ ἀναμετρήσασθαί με δεῖ;
ἔδαισε δʼ οὖν νιν τέκνʼ ἀποκτείνας Ἀτρεύς.
Ἀτρέως δέ· τὰς γὰρ ἐν μέσῳ σιγῶ τύχας·
ὁ κλεινός, εἰ δὴ κλεινός, Ἀγαμέμνων ἔφυ
Μενέλαος Ἑλένην, ὃ δὲ Κλυταιμήστρας λέχος
ἐπίσημον εἰς Ἕλληνας Ἀγαμέμνων ἄναξ·
ᾧ παρθένοι μὲν τρεῖς ἔφυμεν ἐκ μιᾶς,
Χρυσόθεμις Ἰφιγένειά τʼ Ἠλέκτρα τʼ ἐγώ,
ἄρσην δʼ Ὀρέστης, μητρὸς ἀνοσιωτάτης,
ἣ πόσιν ἀπείρῳ περιβαλοῦσʼ ὑφάσματι
ἔκτεινεν· ὧν δʼ ἕκατι, παρθένῳ λέγειν
οὐ καλόν· ἐῶ τοῦτʼ ἀσαφὲς ἐν κοινῷ σκοπεῖν.
Φοίβου δʼ ἀδικίαν μὲν τί δεῖ κατηγορεῖν;
πείθει δʼ Ὀρέστην μητέρʼ ἥ σφʼ ἐγείνατο
κτεῖναι, πρὸς οὐχ ἅπαντας εὔκλειαν φέρον.
ὅμως δʼ ἀπέκτεινʼ οὐκ ἀπειθήσας θεῷ·
κἀγὼ μετέσχον, οἷα δὴ γυνή, φόνου.
Πυλάδης θʼ, ὃς ἡμῖν συγκατείργασται τάδε.
ἐντεῦθεν ἀγρίᾳ συντακεὶς νόσῳ νοσεῖ
τλήμων Ὀρέστης ὅδε πεσὼν ἐν δεμνίοις
κεῖται, τὸ μητρὸς δʼ αἷμά νιν τροχηλατεῖ
μανίαισιν· ὀνομάζειν γὰρ αἰδοῦμαι θεὰς
εὐμενίδας, αἳ τόνδʼ ἐξαμιλλῶνται φόβῳ.
ἕκτον δὲ δὴ τόδʼ ἦμαρ ἐξ ὅτου σφαγαῖς
θανοῦσα μήτηρ πυρὶ καθήγνισται δέμας,
ὧν οὔτε σῖτα διὰ δέρης ἐδέξατο,
οὐ λούτρʼ ἔδωκε χρωτί· χλανιδίων δʼ ἔσω
κρυφθείς, ὅταν μὲν σῶμα κουφισθῇ νόσου,
ἔμφρων δακρύει, ποτὲ δὲ δεμνίων ἄπο
πηδᾷ δρομαῖος, πῶλος ὣς ὑπὸ ζυγοῦ.
μὴ πυρὶ δέχεσθαι, μήτε προσφωνεῖν τινα
μητροκτονοῦντας· κυρία δʼ ἥδʼ ἡμέρα,
ἐν ᾗ διοίσει ψῆφον Ἀργείων πόλις,
εἰ χρὴ θανεῖν νὼ λευσίμῳ πετρώματι.
ἢ φάσγανον θήξαντʼ ἐπʼ αὐχένος βαλεῖν.
ἐλπίδα δὲ δή τινʼ ἔχομεν ὥστε μὴ θανεῖν·
ἥκει γὰρ ἐς γῆν Μενέλεως Τροίας ἄπο,
λιμένα δὲ Ναυπλίειον ἐκπληρῶν πλάτῃ
ἀκταῖσιν ὁρμεῖ, δαρὸν ἐκ Τροίας χρόνον
ἄλαισι πλαγχθείς· τὴν δὲ δὴ πολύστονον
Ἑλένην, φυλάξας νύκτα, μή τις εἰσιδὼν
μεθʼ ἡμέραν στείχουσαν, ὧν ὑπʼ Ἰλίῳ
κλαίουσʼ ἀδελφὴν συμφοράν τε δωμάτων.
ἔχει δὲ δή τινʼ ἀλγέων παραψυχήν·
ἣν γὰρ κατʼ οἴκους ἔλιφʼ, ὅτʼ ἐς Τροίαν ἔπλει,
παρθένον ἐμῇ τε μητρὶ παρέδωκεν τρέφειν
ταύτῃ γέγηθε κἀπιλήθεται κακῶν.
Μενέλαον ἥκονθʼ· ὡς τά γʼ ἄλλʼ ἐπʼ ἀσθενοῦς
ῥώμης ὀχούμεθʼ, ἤν τι μὴ κείνου πάρα
σωθῶμεν. ἄπορον χρῆμα δυστυχῶν δόμος.
ὦ παῖ Κλυταιμήστρας τε καὶ Ἀγαμέμνονος,
παρθένε μακρὸν δὴ μῆκος Ἠλέκτρα χρόνου,
πῶς, ὦ τάλαινα, σύ τε κασίγνητός τε σὸς
προσφθέγμασιν γὰρ οὐ μιαίνομαι σέθεν,
ἐς Φοῖβον ἀναφέρουσα τὴν ἁμαρτίαν.
καίτοι στένω γε τὸν Κλυταιμήστρας μόρον,
ἐμῆς ἀδελφῆς, ἥν, ἐπεὶ πρὸς Ἴλιον
ἔπλευσʼ ὅπως ἔπλευσα θεομανεῖ πότμῳ,
οὐκ εἶδον, ἀπολειφθεῖσα δʼ αἰάζω τύχας.
Ἑλένη, τί σοι λέγοιμʼ ἂν ἅ γε παροῦσʼ ὁρᾷς;
ἐν συμφοραῖσι τὸν Ἀγαμέμνονος δόμον
— νεκρὸς γὰρ οὗτος οὕνεκα σμικρᾶς πνοῆς —
θάσσω· τὰ τούτου δʼ οὐκ ὀνειδίζω κακά.
σὺ δʼ εἶ μακαρία μακάριός θʼ ὁ σὸς πόσις.
ἥκετον ἐφʼ ἡμᾶς ἀθλίως πεπραγότας
πόσον χρόνον δʼ ἐν δεμνίοις πέπτωχʼ ὅδε;
ἐξ οὗπερ αἷμα γενέθλιον κατήνυσεν.
ὢ μέλεος· ἡ τεκοῦσά θʼ, ὡς διώλετο.
οὕτως ἔχει τάδʼ, ὥστʼ ἀπείρηκεν κακοῖς.
ὡς ἄσχολός γε συγγόνου προσεδρίᾳ.
βούλῃ τάφον μοι πρὸς κασιγνήτης μολεῖν;
μητρὸς κελεύεις τῆς ἐμῆς; τίνος χάριν;
κόμης ἀπαρχὰς καὶ χοὰς φέρουσʼ ἐμάς.
σοὶ δʼ οὐχὶ θεμιτὸν πρὸς φίλων στείχειν τάφον;
δεῖξαι γὰρ Ἀργείοισι σῶμʼ αἰσχύνομαι.
ὀψέ γε φρονεῖς εὖ, τότε λιποῦσʼ αἰσχρῶς δόμους.
ὀρθῶς ἔλεξας, οὐ φίλως δʼ ἐμοὶ λέγεις.
αἰδὼς δὲ δὴ τίς σʼ ἐς Μυκηναίους ἔχει;
δέδοικα πατέρας τῶν ὑπʼ Ἰλίῳ νεκρῶν.
δεινὸν γάρ· Ἄργει τʼ ἀναβοᾷ διὰ στόμα.
σύ νυν χάριν μοι τὸν φόβον λύσασα δός.
οὐκ ἂν δυναίμην μητρὸς ἐσβλέψαι τάφον.
αἰσχρόν γε μέντοι προσπόλους φέρειν τάδε.
ἐς ὄχλον ἕρπειν παρθένοισιν οὐ καλόν.
καὶ μὴν τίνοι γʼ ἂν τῇ τεθνηκυίᾳ τροφάς.
καὶ πέμψομέν γε θυγατέρʼ· εὖ γάρ τοι λέγεις.
καὶ λαβὲ χοὰς τάσδʼ ἐν χεροῖν κόμας τʼ ἐμάς·
ἐλθοῦσα δʼ ἀμφὶ τὸν Κλυταιμήστρας τάφον
μελίκρατʼ ἄφες γάλακτος οἰνωπόν τʼ ἄχνην,
καὶ στᾶσʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος λέξον τάδε·
Ἑλένη σʼ ἀδελφὴ ταῖσδε δωρεῖται χοαῖς,
φόβῳ προσελθεῖν μνῆμα σόν, ταρβοῦσά τε
τοῖν τʼ ἀθλίοιν τοῖνδʼ, οὓς ἀπώλεσεν θεός.
ἃ δʼ εἰς ἀδελφὴν καιρὸς ἐκπονεῖν ἐμέ,
ἅπανθʼ ὑπισχνοῦ νερτέρων δωρήματα.
ἴθʼ, ὦ τέκνον μοι, σπεῦδε καὶ χοὰς τάφῳ
δοῦσʼ ὡς τάχιστα τῆς πάλιν μέμνησʼ ὁδοῦ.
ὦ φύσις, ἐν ἀνθρώποισιν ὡς μέγʼ εἶ κακόν,
σωτήριόν τε τοῖς καλῶς κεκτημένοις.
εἴδετε παρʼ ἄκρας ὡς ἀπέθρισεν τρίχας,
σῴζουσα κάλλος; ἔστι δʼ ἡ πάλαι γυνή.
θεοί σε μισήσειαν, ὥς μʼ ἀπώλεσας
αἵδʼ αὖ πάρεισι τοῖς ἐμοῖς θρηνήμασι
φίλαι ξυνῳδοί· τάχα μεταστήσουσʼ ὕπνου
τόνδʼ ἡσυχάζοντʼ, ὄμμα δʼ ἐκτήξουσʼ ἐμὸν
δακρύοις, ἀδελφὸν ὅταν ὁρῶ μεμηνότα.
ὦ φίλταται γυναῖκες, ἡσύχῳ ποδὶ
χωρεῖτε, μὴ ψοφεῖτε, μηδʼ ἔστω κτύπος.
φιλία γὰρ ἡ σὴ πρευμενὴς μέν, ἀλλʼ ἐμοὶ
τόνδʼ ἐξεγεῖραι συμφορὰ γενήσεται.
κάταγε κάταγε, πρόσιθʼ ἀτρέμας, ἀτρέμας ἴθι·
τίνα τύχαν εἴπω; τίνα δὲ συμφοράν;
ἔτι μὲν ἐμπνέει, βραχὺ δʼ ἀναστένει.
ἄδικος ἄδικα τότʼ ἄρʼ ἔλακεν ἔλακεν, ἀπό-
φονον ὅτʼ ἐπὶ τρίποδι Θέμιδος ἄρʼ ἐδίκασε
πατέρα τέκνα τε τάδε σέθεν ἀφʼ αἵματος·
ὅρα παροῦσα, παρθένʼ Ἠλέκτρα, πέλας,
μὴ κατθανών σε σύγγονος λέληθʼ ὅδε·
οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει τῷ λίαν παρειμένῳ.
ὦ φίλον ὕπνου θέλγητρον, ἐπίκουρον νόσου,
ὡς ἡδύ μοι προσῆλθες — ἐν δέοντί γε.
ὦ πότνια Λήθη τῶν κακῶν, ὡς εἶ σοφὴ
καὶ τοῖσι δυστυχοῦσιν εὐκταία θεός.
πόθεν ποτʼ ἦλθον δεῦρο; πῶς δʼ ἀφικόμην;
ἀμνημονῶ γάρ, τῶν πρὶν ἀπολειφθεὶς φρενῶν.
ὦ φίλταθʼ, ὥς μʼ ηὔφρανας εἰς ὕπνον πεσών.
βούλῃ θίγω σου κἀνακουφίσω δέμας;
λαβοῦ λαβοῦ δῆτʼ, ἐκ δʼ ὄμορξον ἀθλίου
στόματος ἀφρώδη πέλανον ὀμμάτων τʼ ἐμῶν.
ἰδού· τὸ δούλευμʼ ἡδύ, κοὐκ ἀναίνομαι
ἀδέλφʼ ἀδελφῇ χειρὶ θεραπεύειν μέλη.
ὑπόβαλε πλευροῖς πλευρά, καὐχμώδη κόμην
ἄφελε προσώπου· λεπτὰ γὰρ λεύσσω κόραις.
ὦ βοστρύχων πινῶδες ἄθλιον κάρα,
ὡς ἠγρίωσαι διὰ μακρᾶς ἀλουσίας.
κλῖνόν μʼ ἐς εὐνὴν αὖθις· ὅταν ἀνῇ νόσος
μανίας, ἄναρθρός εἰμι κἀσθενῶ μέλη.
ἰδού. φίλον τοι τῷ νοσοῦντι δέμνιον,
ἀνιαρὸν ὂν τὸ κτῆμʼ, ἀναγκαῖον δʼ ὅμως.
αὖθίς μʼ ἐς ὀρθὸν στῆσον, ἀνακύκλει δέμας·
δυσάρεστον οἱ νοσοῦντες ἀπορίας ὕπο.
ἦ κἀπὶ γαίας ἁρμόσαι πόδας θέλεις,
χρόνιον ἴχνος θείς; μεταβολὴ πάντων γλυκύ.
μάλιστα· δόξαν γὰρ τόδʼ ὑγιείας ἔχει.
κρεῖσσον δὲ τὸ δοκεῖν, κἂν ἀληθείας ἀπῇ.
ἄκουε δὴ νῦν, ὦ κασίγνητον κάρα,
ἕως ἐῶσιν εὖ φρονεῖν Ἐρινύες.
λέξεις τι καινόν· κεἰ μὲν εὖ, χάριν φέρεις·
εἰ δʼ ἐς βλάβην τινʼ, ἅλις ἔχω τὸ δυστυχεῖν.
Μενέλαος ἥκει, σοῦ κασίγνητος πατρός,
ἐν Ναυπλίᾳ δὲ σέλμαθʼ ὥρμισται νεῶν.
πῶς εἶπας; ἥκει φῶς ἐμοῖς καὶ σοῖς κακοῖς
ἀνὴρ ὁμογενὴς καὶ χάριτας ἔχων πατρός;
εἰ δʼ ἄλοχον ἄγεται, κακὸν ἔχων ἥκει μέγα.
γένος θυγατέρων δυσκλεές τʼ ἀνʼ Ἑλλάδα.
σύ νυν διάφερε τῶν κακῶν· ἔξεστι γάρ·
καὶ μὴ μόνον λέγʼ, ἀλλὰ καὶ φρόνει τάδε.
οἴμοι, κασίγνητʼ, ὄμμα σὸν ταράσσεται,
ταχὺς δὲ μετέθου λύσσαν, ἄρτι σωφρονῶν.
ὦ μῆτερ, ἱκετεύω σε, μὴ ʼπίσειέ μοι
τὰς αἱματωποὺς καὶ δρακοντώδεις κόρας.
αὗται γὰρ αὗται πλησίον θρῴσκουσί μου.
μένʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, ἀτρέμα σοῖς ἐν δεμνίοις·
ὁρᾷς γὰρ οὐδὲν ὧν δοκεῖς σάφʼ εἰδέναι.
ὦ Φοῖβʼ, ἀποκτενοῦσί μʼ αἱ κυνώπιδες
γοργῶπες, ἐνέρων ἱέρεαι, δειναὶ θεαί.
οὔτοι μεθήσω· χεῖρα δʼ ἐμπλέξασʼ ἐμὴν
σχήσω σε πηδᾶν δυστυχῆ πηδήματα.
μέθες· μίʼ οὖσα τῶν ἐμῶν Ἐρινύων
μέσον μʼ ὀχμάζεις, ὡς βάλῃς ἐς Τάρταρον.
οἲ ʼγὼ τάλαινα, τίνʼ ἐπικουρίαν λάβω,
δὸς τόξα μοι κερουλκά, δῶρα Λοξίου,
οἷς μʼ εἶπʼ Ἀπόλλων ἐξαμύνασθαι θεάς,
εἴ μʼ ἐκφοβοῖεν μανιάσιν λυσσήμασιν.
εἰ μὴ ʼξαμείψει χωρὶς ὀμμάτων ἐμῶν.
οὐκ εἰσακούετʼ; οὐχ ὁρᾶθʼ ἑκηβόλων
τόξων πτερωτὰς γλυφίδας ἐξορμωμένας;
τί δῆτα μέλλετʼ; ἐξακρίζετʼ αἰθέρα
πτεροῖς· τὰ Φοίβου δʼ αἰτιᾶσθε θέσφατα.
τί χρῆμʼ ἀλύω, πνεῦμʼ ἀνεὶς ἐκ πλευμόνων;
ποῖ ποῖ ποθʼ ἡλάμεσθα δεμνίων ἄπο;
ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήνʼ ὁρῶ.
σύγγονε, τί κλαίεις κρᾶτα θεῖσʼ ἔσω πέπλων;
αἰσχύνομαί σε, μεταδιδοὺς πόνων ἐμῶν
ὄχλον τε παρέχων παρθένῳ νόσοις ἐμαῖς.
μὴ τῶν ἐμῶν ἕκατι συντήκου κακῶν·
σὺ μὲν γὰρ ἐπένευσας τάδʼ, εἴργασται δʼ ἐμοὶ
μητρῷον αἷμα· Λοξίᾳ δὲ μέμφομαι,
ὅστις μʼ ἐπάρας ἔργον ἀνοσιώτατον,
τοῖς μὲν λόγοις ηὔφρανε, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.
οἶμαι δὲ πατέρα τὸν ἐμόν, εἰ κατʼ ὄμματα
πολλὰς γενείου τοῦδʼ ἂν ἐκτεῖναι λιτὰς
μήποτε τεκούσης ἐς σφαγὰς ὦσαι ξίφος,
εἰ μήτʼ ἐκεῖνος ἀναλαβεῖν ἔμελλε φῶς,
ἐγώ θʼ ὁ τλήμων τοιάδʼ ἐκπλήσειν κακά.
καὶ νῦν ἀνακάλυπτʼ, ὦ κασιγνήτη, κάρα,
ἐκ δακρύων τʼ ἄπελθε, κεἰ μάλʼ ἀθλίως
ἔχομεν. ὅταν δὲ τἄμʼ ἀθυμήσαντʼ ἴδῃς,
σύ μου τὸ δεινὸν καὶ διαφθαρὲν φρενῶν
ἴσχναινε παραμυθοῦ θʼ· ὅταν δὲ σὺ στένῃς,
ἡμᾶς παρόντας χρή σε νουθετεῖν φίλα·
ἐπικουρίαι γὰρ αἵδε τοῖς φίλοις καλαί.
ἀλλʼ, ὦ τάλαινα, βᾶσα δωμάτων ἔσω
ὕπνῳ τʼ ἄυπνον βλέφαρον ἐκταθεῖσα δός,
σίτων τʼ ὄρεξαι λουτρά τʼ ἐπιβαλοῦ χροΐ.
κτήσῃ τινʼ, οἰχόμεσθα· σὲ γὰρ ἔχω μόνην
ἐπίκουρον, ἄλλων, ὡς ὁρᾷς, ἔρημος ὤν.
οὐκ ἔστι· σὺν σοὶ καὶ θανεῖν αἱρήσομαι
καὶ ζῆν· ἔχει γὰρ ταὐτόν· ἢν σὺ κατθάνῃς,
γυνὴ τί δράσω; πῶς μόνη σωθήσομαι,
ἀνάδελφος ἀπάτωρ ἄφιλος; εἰ δὲ σοὶ δοκεῖ,
δρᾶν χρὴ τάδʼ. ἀλλὰ κλῖνον εἰς εὐνὴν δέμας,
καὶ μὴ τὸ ταρβοῦν κἀκφοβοῦν σʼ ἐκ δεμνίων
ἄγαν ἀποδέχου, μένε δʼ ἐπὶ στρωτοῦ λέχους.
κἂν μὴ νοσῇς γάρ, ἀλλὰ δοξάζῃς νοσεῖν,
κάματος βροτοῖσιν ἀπορία τε γίγνεται.
τινύμεναι δίκαν, τινύμεναι φόνον,
καθικετεύομαι καθικετεύομαι,
τρίποδος ἄπο φάτιν, ἃν ὁ Φοῖβος ἔλακε, δε-
ὦ δῶμα, τῇ μέν σʼ ἡδέως προσδέρκομαι
Τροίαθεν ἐλθών, τῇ δʼ ἰδὼν καταστένω·