Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴν
κόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτʼ, Ἀχιλλέως τέκνον,
παρῄνεσʼ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδʼ ἄτερ σθένεις
ἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθʼ οὗτος σέθεν.
οὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδʼ· ἐγὼ δʼ Ἀσκληπιὸν
παυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.
τόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δʼ ἐννοεῖθʼ, ὅταν
ὡς τἄλλα πάντα δεύτερʼ ἡγεῖται πατὴρ
Ζεύς· οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς·
κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.
τέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίνας
χώρους ἀφίγμεθʼ ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν;
τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθʼ ἡμέραν
τὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν;
σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δʼ ἔτι
στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼν
μακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον.
ἀλλʼ, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπεις
στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθα
ὅπου ποτʼ ἐσμέν· μανθάνειν γὰρ ἥκομεν
ξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δʼ ἀκούσωμεν τελεῖν.
πάτερ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, πύργοι μέν, οἳ
πόλιν στέγουσιν, ὡς ἀπʼ ὀμμάτων, πρόσω·
χῶρος δʼ ὅδʼ ἱερός, ὡς ἀπεικάσαι, βρύων
εἴσω κατʼ αὐτὸν εὐστομοῦσʼ ἀηδόνες·
οὗ κῶλα κάμψον τοῦδʼ ἐπʼ ἀξέστου πέτρου·
μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν.
κάθιζέ νύν με καὶ φύλασσε τὸν τυφλόν.
χρόνου μὲν οὕνεκʼ οὐ μαθεῖν με δεῖ τόδε.
ἔχεις διδάξαι δή μʼ ὅποι καθέσταμεν;
τὰς γοῦν Ἀθήνας οἶδα, τὸν δὲ χῶρον οὔ.
πᾶς γάρ τις ηὔδα τοῦτό γʼ ἡμὶν ἐμπόρων.
ἀλλʼ ὅστις ὁ τόπος ἦ μάθω μολοῦσά ποι;
ναί, τέκνον, εἴπερ ἐστί γʼ ἐξοικήσιμος.
ἀλλʼ ἐστὶ μὴν οἰκητός· οἴομαι δὲ δεῖν
οὐδέν· πέλας γὰρ ἄνδρα τόνδε νῷν ὁρῶ.
ἦ δεῦρο προσστείχοντα κἀξορμώμενον;
καὶ δὴ μὲν οὖν παρόντα· χὤ τί σοι λέγειν
ὦ ξεῖνʼ, ἀκούων τῆσδε τῆς ὑπέρ τʼ ἐμοῦ
αὑτῆς θʼ ὁρώσης, οὕνεχʼ ἡμὶν αἴσιος
σκοπὸς προσήκεις ὧν ἀδηλοῦμεν φράσαι—
πρὶν νῦν τὰ πλείονʼ ἱστορεῖν, ἐκ τῆσδʼ ἕδρας
ἔξελθʼ· ἔχεις γὰρ χῶρον οὐχ ἁγνὸν πατεῖν.
τίνων τὸ σεμνὸν ὄνομʼ ἂν εὐξαίμην κλύων;
τὰς πάνθʼ ὁρώσας Εὐμενίδας ὅ γʼ ἐνθάδʼ ἂν
εἴποι λεώς νιν· ἄλλα δʼ ἀλλαχοῦ καλά.
ἀλλʼ ἵλεῳ μὲν τὸν ἱκέτην δεξαίατο·
ὡς οὐχ ἕδρας γῆς τῆσδʼ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτι.
δίχʼ ἐστὶ θάρσος, πρίν γʼ ἂν ἐνδείξω τί δρῶ.
πρός νυν θεῶν, ὦ ξεῖνε, μή μʼ ἀτιμάσῃς,
τοιόνδʼ ἀλήτην, ὧν σε προστρέπω φράσαι.
σήμαινε, κοὐκʼ ἄτιμος ἔκ γʼ ἐμοῦ φανεῖ.
τίς ἔσθʼ ὁ χῶρος δῆτʼ, ἐν ᾧ βεβήκαμεν;
ὅσʼ οἶδα κἀγὼ πάντʼ ἐπιστήσει κλύων·
χῶρος μὲν ἱερὸς πᾶς ὅδʼ ἔστʼ· ἔχει δέ νιν
χθονὸς καλεῖται τῆσδε χαλκόπους ὀδός,
ἔρεισμʼ Ἀθηνῶν· οἱ δὲ πλησίοι γύαι
τόνδʼ ἱππότην Κολωνὸν εὔχονται σφίσιν
τοιαῦτά σοι ταῦτʼ ἐστίν, ὦ ξένʼ, οὐ λόγοις
τιμώμενʼ, ἀλλὰ τῇ ξυνουσίᾳ πλέον.
ἦ γάρ τινες ναίουσι τούσδε τοὺς τόπους;
καὶ κάρτα, τοῦδε τοῦ θεοῦ γʼ ἐπώνυμοι.
ἄρχει τις αὐτῶν ἢ ʼπὶ τῷ πλήθει λόγος;
ἐκ τοῦ κατʼ ἄστυ βασιλέως τάδʼ ἄρχεται.
οὗτος δὲ τίς λόγῳ τε καὶ σθένει κρατεῖ;
Θησεὺς καλεῖται, τοῦ πρὶν Αἰγέως τόκος.
ἆρʼ ἄν τις αὐτῷ πομπὸς ἐξ ὑμῶν μόλοι;
ὡς πρὸς τί λέξων ἢ καταρτύσων μολεῖν;
ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα.
οἶσθʼ, ὦ ξένʼ, ὡς νῦν μὴ σφαλῇς; ἐπείπερ εἰ
γενναῖος, ὡς ἰδόντι, πλὴν τοῦ δαίμονος,
αὐτοῦ μένʼ οὗπερ κἀφάνης, ἕως ἐγὼ
τοῖς ἐνθάδʼ αὐτοῦ μὴ κατʼ ἄστυ δημόταις
λέξω τάδʼ ἐλθών· οἵδε γὰρ κρινοῦσί σοι
εἰ χρή σε μίμνειν ἢ πορεύεσθαι πάλιν.
βέβηκεν, ὥστε πᾶν ἐν ἡσύχῳ, πάτερ,
ἔξεστι φωνεῖν, ὡς ἐμοῦ μόνης πέλας.
ὦ πότνιαι δεινῶπες, εὖτε νῦν ἕδρας
πρώτων ἐφʼ ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψʼ ἐγώ,
Φοίβῳ τε κἀμοὶ μὴ γένησθʼ ἀγνώμονες,
ὅς μοι, τὰ πόλλʼ ἐκεῖνʼ ὅτʼ ἐξέχρη κακά,
ταύτην ἔλεξε παῦλαν ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἐλθόντι χώραν τερμίαν, ὅπου θεῶν
σεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν,
ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον,
κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις,
ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μʼ ἀπήλασαν·
σημεῖα δʼ ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα,
ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τινʼ ἢ Διὸς σέλας,
ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸν
ἐξήγαγʼ εἰς τόδʼ ἄλσος· οὐ γὰρ ἄν ποτε
πρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσʼ ὁδοιπορῶν,
νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμην
βίου κατʼ ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότε
πέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα,
εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶ
μόχθοις λατρεύων τοῖς ὑπερτάτοις βροτῶν.
ἴτʼ, ὦ γλυκεῖαι παῖδες ἀρχαίου Σκότου,
ἴτʼ, ὦ μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι
πασῶν Ἀθῆναι τιμιωτάτη πόλις,
οἰκτίρατʼ ἀνδρὸς Οἰδίπου τόδʼ ἄθλιον
σίγα· πορεύονται γὰρ οἵδε δή τινες
χρόνῳ παλαιοί, σῆς ἕδρας ἐπίσκοποι.
σιγήσομαί τε καὶ σύ μʼ ἐξ ὁδοῦ πόδα
κρύψον κατʼ ἄλσος, τῶνδʼ ἕως ἂν ἐκμάθω
τίνας λόγους ἐροῦσιν· ἐν γὰρ τῷ μαθεῖν
ἔνεστιν ηὑλάβεια τῶν ποιουμένων.
ἀλλʼ ἴσθι, τέκνον Οἰδίπου, σέ τʼ ἐξ ἴσου
οἰκτίρομεν καὶ τόνδε συμφορᾶς χάριν·
φωνεῖν πέρα τῶν πρὸς σὲ νῦν εἰρημένων.
τί δῆτα δόξης ἢ τί κληδόνος καλῆς
εἰ τάς γʼ Ἀθήνας φασὶ θεοσεβεστάτας
εἶναι, μόνας δὲ τὸν κακούμενον ξένον
κἄμοιγε ποῦ τοῦτʼ ἐστίν, οἵτινες βάθρων
σῶμʼ οὐδὲ τἄργα τἄμʼ· ἐπεὶ τά γʼ ἔργα μου
πεπονθότʼ ἐστὶ μᾶλλον ἢ δεδρακότα,
εἴ σοι τὰ μητρὸς καὶ πατρὸς χρείη λέγειν,
ὧν οὕνεκʼ ἐκφοβεῖ με· τοῦτʼ ἐγὼ καλῶς
ἔξοιδα. καίτοι πῶς ἐγὼ κακὸς φύσιν,
ὅστις παθὼν μὲν ἀντέδρων, ὥστʼ εἰ φρονῶν
ἔπρασσον, οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἐγιγνόμην κακός;
νῦν δʼ οὐδὲν εἰδὼς ἱκόμην ἵνʼ ἱκόμην,
ὑφʼ ὧν δʼ ἔπασχον, εἰδότων ἀπωλλύμην.
ἀνθʼ ὧν ἱκνοῦμαι πρὸς θεῶν ὑμᾶς, ξένοι,
ὥσπερ με κἀνεστήσαθʼ, ὧδε σώσατε,
ξὺν οἷς σὺ μὴ κάλυπτε τὰς εὐδαίμονας
ἔργοις Ἀθήνας ἀνοσίοις ὑπηρετῶν,
ἀλλʼ ὥσπερ ἔλαβες τὸν ἱκέτην ἐχέγγυον,
ῥύου με κἀκφύλασσε· μηδέ μου κάρα
τὸ δυσπρόσοπτον εἰσορῶν ἀτιμάσῃς,
ἥκω γὰρ ἱερὸς εὐσεβής τε καὶ φέρων
ὄνησιν ἀστοῖς τοῖσδʼ· ὅταν δʼ ὁ κύριος
παρῇ τις, ὑμῶν ὅστις ἐστὶν ἡγεμών,
τότʼ εἰσακούων πάντʼ ἐπιστήσει· τὰ δὲ
μεταξὺ τούτου μηδαμῶς γίγνου κακός.
ταρβεῖν μέν, ὦ γεραιέ, τἀνθυμήματα
πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τἀπὸ σοῦ· λόγοισι γὰρ
οὐκ ὠνόμασται βραχέσι· τοὺς δὲ τῆσδε γῆς
ἄνακτας ἀρκεῖ ταῦτά μοι διειδέναι.
ὃς κἀμὲ δεῦρʼ ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν.
ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν
ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας;
μακρὰ κέλευθος· πολλὰ δʼ ἐμπόρων ἔπη
φιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων,
θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸν
ὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺς
εὕδει, κλύων σοῦ δεῦρʼ ἀφίξεται ταχύς.
ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει
ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;
ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;
στείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶ
πώλου βεβῶσαν· κρατὶ δʼ ἡλιοστεγὴς
κυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει.
ἆρʼ ἔστιν; ἆρʼ οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ;
καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ.
οὐκ ἔστιν ἄλλη· φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτων
σαίνει με προσστείχουσα· σημαίνει δʼ ὅτι
μόνης τόδʼ ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα.
ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.
ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ
ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις
εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.
οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;
εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.
φύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς·
ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγας
θακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοι
τἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσʼ ἀεί.
σφῷν δʼ, ὦ τέκνʼ, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε,
κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι,
σφὼ δʼ ἀντʼ ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰ
τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας,
γερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίαν
ὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη,
πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασιν
μοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆς
οἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.
σὺ δʼ, ὦ τέκνον, πρόσθεν μὲν ἐξίκου πατρὶ
μαντεῖʼ ἄγουσα πάντα, Καδμείων λάθρᾳ,
ἃ τοῦδʼ ἐχρήσθη σώματος, φύλαξ τέ μου
πιστὴ κατέστης, γῆς ὅτʼ ἐξηλαυνόμην·
νῦν δʼ αὖ τίνʼ ἥκεις μῦθον, Ἰσμήνη, πατρὶ
φέρουσα; τίς σʼ ἐξῆρεν οἴκοθεν στόλος;
ἥκεις γὰρ οὐ κενή γε, τοῦτʼ ἐγὼ σαφῶς
ἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθʼ ἅπαθον, πάτερ,
ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν,
παρεῖσʼ ἐάσω· δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαι
πονοῦσά τʼ ἀλγεῖν καὶ λέγουσʼ αὖθις πάλιν.
ἃ δʼ ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰ
νῦν ἐστι, ταῦτα σημανοῦσʼ ἐλήλυθα.
πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντί τε
λόγῳ σκοποῦσι τὴν πάλαι γένους φθοράν,
οἵα κατέσχε τὸν σὸν ἄθλιον δόμον·
νῦν δʼ ἐκ θεῶν του κἀλιτηρίου φρενὸς
εἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις κακή,
ἀρχῆς λαβέσθαι καὶ κράτους τυραννικοῦ.
τὸν πρόσθε γεννηθέντα Πολυνείκη θρόνων
ἀποστερίσκει, κἀξελήλακεν πάτρας.
ὁ δʼ, ὡς καθʼ ἡμᾶς ἔσθʼ ὁ πληθύων λόγος,
τὸ κοῖλον Ἄργος βὰς φυγὰς προσλαμβάνει
κῆδός τε καινὸν καὶ ξυνασπιστὰς φίλους
ὡς αὐτίκʼ Ἄργος ἢ τὸ Καδμείων πέδον
τιμῇ καθέξον ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν.
ταῦτʼ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων,
ἀλλʼ ἔργα δεινά· τοὺς δὲ σοὺς ὅπου θεοὶ
πόνους κατοικτιοῦσιν οὐκ ἔχω μαθεῖν.
ἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδʼ ὡς ἐμοῦ θεοὺς
ὤραν τινʼ ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε;
ἔγωγε τοῖς νὺν γʼ, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν.
ποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον;
θανόντʼ ἔσεσθαι ζῶντά τʼ εὐσοίας χάριν.
ἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη.
ὅτʼ οὐκέτʼ εἰμί, τηνικαῦτʼ ἄρʼ εἴμʼ ἀνήρ;
νῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν.
γέροντα δʼ ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ.
καὶ μὴν Κρέοντά γʼ ἴσθι σοι τούτων χάριν
ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου.
ὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι.
ὥς σʼ ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπως
κρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ʼμβαίνῃς ὅρων.
ἡ δʼ ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου;
κείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς.
κἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γʼ ἂν γνώμῃ μάθοι.
τούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλας
χώρας θέλουσι, μηδʼ ἵνʼ ἂν σαυτοῦ κρατοῖς.
ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει;
ἀλλʼ οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σʼ, ὦ πάτερ.
οὐκ ἆρʼ ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε.
ἔσται ποτʼ ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος.
ποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς;
τῆς σῆς ὑπʼ ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις.
ἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον;
ἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφʼ ἑστίας.
καὶ ταῦτʼ ἐφʼ ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ;
ὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον.
παίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε;
ἄμφω γʼ ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς.
κᾆθʼ οἱ κάκιστοι τῶνδʼ ἀκούσαντες, πάρος
τοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα;
ἀλγῶ κλύουσα ταῦτʼ ἐγώ, φέρω δʼ ὅμως.
ἔριν κατασβέσειαν, ἔν τʼ ἐμοὶ τέλος
ἧς νῦν ἔχονται κἀπαναίρονται δόρυ·
ὡς οὔτʼ ἂν ὃς νῦν σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχει
μείνειεν οὔτʼ ἂν οὑξεληλυθὼς πάλιν
οὕτως ἀτίμως πατρίδος ἐξωθούμενον
οὐκ ἔσχον οὐδʼ ἤμυναν, ἀλλʼ ἀνάστατος
αὐτοῖς ἐπέμφθην κἀξεκηρύχθην φυγάς.
εἴποις ἂν ὡς θέλοντι τοῦτʼ ἐμοὶ τότε
ὁπηνίκʼ ἔζει θυμός, ἥδιστον δέ μοι
τὸ κατθανεῖν ἦν καὶ τὸ λευσθῆναι πέτροις,
κἀμάνθανον τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοι
μείζω κολαστὴν τῶν πρὶν ἡμαρτημένων,
τὸ τηνίκʼ ἤδη τοῦτο μὲν πόλις βίᾳ
ἤλαυνέ μʼ ἐκ γῆς χρόνιον, οἱ δʼ ἐπωφελεῖν,
οἱ τοῦ πατρός, τῷ πατρὶ δυνάμενοι, τὸ δρᾶν
οὐκ ἠθέλησαν, ἀλλʼ ἔπους σμικροῦ χάριν
φυγάς σφιν ἔξω πτωχὸς ἠλώμην ἀεί.
ἐκ ταῖνδε δʼ, οὔσαιν παρθένοιν, ὅσον φύσις
δίδωσιν αὐταῖν, καὶ τροφὰς ἔχω βίου
καὶ γῆς ἄδειαν καὶ γένους ἐπάρκεσιν·
τὼ δʼ ἀντὶ τοῦ φύσαντος εἱλέσθην θρόνους
καὶ σκῆπτρα κραίνειν καὶ τυραννεύειν χθονός.
ἀλλʼ οὔ τι μὴ λάχωσι τοῦδε συμμάχου,
οὐδέ σφιν ἀρχῆς τῆσδε Καδμείας ποτὲ
ὄνησις ἥξει· τοῦτʼ ἐγῷδα, τῆσδέ τε
μαντεῖʼ ἀκούων συννοῶν τε τἀξ ἐμοῦ
παλαίφαθʼ ἁμοὶ Φοῖβος ἤνυσέν ποτε.
πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα πεμπόντων ἐμοῦ
μαστῆρα, κεἴ τις ἄλλος ἐν πόλει σθένει.
ἐὰν γὰρ ὑμεῖς, ὦ ξένοι, θέληθʼ ὁμοῦ
προστάτισι ταῖς σεμναῖσι δημούχοις θεαῖς
σωτῆρʼ ἀρεῖσθε, τοῖς δʼ ἐμοῖς ἐχθροῖς πόνους.
ἐπάξιος μέν, Οἰδίπους, κατοικτίσαι,
σωτῆρα σαυτὸν τῷδʼ ἐπεμβάλλεις λόγῳ,
ὦ φίλταθʼ, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει.
θοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφʼ ἃς
τὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον.
τρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε.
πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰς
κρήνης ἐνεγκοῦ, διʼ ὁσίων χειρῶν θιγών.
ὅταν δὲ τοῦτο χεῦμʼ ἀκήρατον λάβω;
ὧν κρᾶτʼ ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους.
θαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ;
οἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών.
χοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω.
ἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε;
τοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε.
ὕδατος, μελίσσης· μηδὲ προσφέρειν μέθυ.
ὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ;
τρὶς ἐννέʼ αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖν
τιθεὶς ἐλαίας τάσδʼ ἐπεύχεσθαι λιτάς.
τούτων ἀκοῦσαι βούλομαι· μέγιστα γάρ.
ὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας, ἐξ εὐμενῶν
στέρνων δέχεσθαι τὸν ἱκέτην σωτήριον,
αἰτοῦ σύ τʼ αὐτὸς κεἴ τις ἄλλος ἀντὶ σοῦ,
ἄπυστα φωνῶν μηδὲ μηκύνων βοήν·
ἔπειτʼ ἀφέρπειν ἄστροφος. καὶ ταῦτά σοι
δράσαντι θαρσῶν ἂν παρασταίην ἐγώ·
ἄλλως δὲ δειμαίνοιμʼ ἄν, ὦ ξένʼ, ἀμφὶ σοι.
ὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;
ἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.
ἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά· λείπομαι γὰρ ἐν
τῷ μὴ δύνασθαι μήδʼ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν·
σφῷν δʼ ἁτέρα μολοῦσα πραξάτω τάδε.
ἀρκεῖν γὰρ οἶμαι κἀντὶ μυρίων μίαν
ψυχὴν τάδʼ ἐκτίνουσαν, ἢν εὔνους παρῇ.
ἀλλʼ ἐν τάχει τι πράσσετον· μόνον δέ με
ἔρημον ἕρπειν οὐδʼ ὑφηγητοῦ δίχα.
ἀλλʼ εἶμʼ ἐγὼ τελοῦσα· τὸν τόπον δʼ ἵνα
χρῆσταί μʼ ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν.
σπάνιν τινʼ ἴσχῃς, ἔστʼ ἔποικος ὃς φράσει.
φύλασσε πατέρα τόνδε· τοῖς τεκοῦσι γὰρ
καὶ μὴν ἄναξ ὅδʼ ἡμὶν Αἰγέως γόνος
Θησεὺς κατʼ ὀμφὴν σὴν ἐφʼ ἁστάλη πάρα.
πολλῶν ἀκούων ἔν τε τῷ πάρος χρόνῳ
τὰς αἱματηρὰς ὀμμάτων διαφθορὰς
ἔγνωκά σʼ, ὦ παῖ Λαΐου, τανῦν θʼ ὁδοῖς
ἐν ταῖσδʼ ἀκούων μᾶλλον ἐξεπίσταμαι.
σκευή τε γάρ σε καὶ τὸ δύστηνον κάρα
δηλοῦτον ἡμῖν ὄνθʼ ὃς εἶ, καί σʼ οἰκτίσας
θέλω ʼπερέσθαι, δύσμορʼ Οἰδίπους, τίνα
αὐτός τε χἠ σὴ δύσμορος παραστάτις.
δίδασκε· δεινὴν γάρ τινʼ ἂν πρᾶξιν τύχοις
λέξας ὁποίας ἐξαφισταίμην ἐγώ,
ὃς οἶδα καὐτὸς ὡς ἐπαιδεύθην ξένος,
ὥσπερ σύ, χὢς εἷς πλεῖστʼ ἀνὴρ ἐπὶ ξένης
ἤθλησα κινδυνεύματʼ ἐν τὠμῷ κάρᾳ·
ὥστε ξένον γʼ ἂν οὐδένʼ ὄνθʼ, ὥσπερ σὺ νῦν,
ἔξοιδʼ ἀνὴρ ὢν χὤτι τῆς εἰς αὔριον
παρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι.
σὺ γάρ μʼ ὅς εἰμι κἀφʼ ὅτου πατρὸς γεγὼς
καὶ γῆς ὁποίας ἦλθον, εἰρηκὼς κυρεῖς·
ὥστʼ ἐστί μοι τὸ λοιπὸν οὐδὲν ἄλλο πλὴν
εἰπεῖν ἃ χρῄζω, χὠ λόγος διοίχεται.
τοῦτʼ αὐτὸ νῦν δίδασχʼ, ὅπως ἂν ἐκμάθω.
δώσων ἱκάνω τοὐμὸν ἄθλιον δέμας
σοὶ δῶρον, οὐ σπουδαῖον εἰς ὄψιν· τὰ δὲ
κέρδη παρʼ αὐτοῦ κρείσσονʼ ἢ μορφὴ καλή.
ποῖον δὲ κέρδος ἀξιοῖς ἥκειν φέρων;
χρόνῳ μάθοις ἄν, οὐχὶ τῷ παρόντι που.
ποίῳ γὰρ ἡ σὴ προσφορὰ δηλώσεται;
ὅταν θάνω ʼγὼ καὶ σύ μου ταφεὺς γένῃ
τὰ λοίσθιʼ αἰτεῖ τοῦ βίου, τὰ δʼ ἐν μέσῳ
ἢ λῆστιν ἴσχεις ἢ διʼ οὐδενὸς ποεῖ.
ἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται.
ἀλλʼ ἐν βραχεῖ δὴ τήνδε μʼ ἐξαιτεῖ χάριν.
ὅρα γε μήν· οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε.
πότερα τὰ τῶν σῶν ἐκγόνων κἀμοῦ λέγεις;—
κεῖνοι κομίζειν κεῖσʼ ἄναξ, χρῄζουσί με.
ἀλλʼ εἰ θέλοντά γʼ οὐδὲ σοὶ φεύγειν καλόν.
ἀλλʼ οὐδʼ, ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν.
ὦ μῶρε, θυμὸς δʼ ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον.
ὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δʼ ἔα.
δίδασκʼ· ἄνευ γνώμης γὰρ οὔ με χρὴ λέγειν.
πέπονθα, Θησεῦ, δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά.
ἦ τὴν παλαιὰν ξυμφορὰν γένους ἐρεῖς;
τί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατʼ ἄνθρωπον νοσεῖς;
οὕτως ἔχει μοι. γῆς ἐμῆς ἀπηλάθην
πρὸς τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων· ἔστιν δέ μοι
πάλιν κατελθεῖν μήποθʼ, ὡς πατροκτόνῳ.
πῶς δῆτα σʼ ἂν πεμψαίαθʼ, ὥστʼ οἰκεῖν δίχα;
τὸ θεῖον αὐτοὺς ἐξαναγκάσει στόμα.
ποῖον πάθος δείσαντας ἐκ χρηστηρίων;
ὅτι σφʼ ἀνάγκη τῇδε πληγῆναι χθονί.
καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν τἀμὰ κἀκείνων πικρά;
θεοῖσι γῆρας οὐδὲ κατθανεῖν ποτε.
τὰ δʼ ἄλλα συγχεῖ πάνθʼ ὁ παγκρατὴς χρόνος.
φθίνει μὲν ἰσχὺς γῆς, φθίνει δὲ σώματος,
θνῄσκει δὲ πίστις, βλαστάνει δʼ ἀπιστία,
καὶ πνεῦμα ταὐτὸν οὔποτʼ οὔτʼ ἐν ἀνδράσιν
τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δʼ ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ
τὰ τερπνὰ πικρὰ γίγνεται καὖθις φίλα.
καὶ ταῖσι Θήβαις εἰ τανῦν εὐημερεῖ
καλῶς τὰ πρὸς σέ, μυρίας ὁ μυρίος
χρόνος τεκνοῦται νύκτας ἡμέρας τʼ ἰών,
ἐν αἷς τὰ νῦν ξύμφωνα δεξιώματα
δόρει διασκεδῶσιν ἐκ σμικροῦ λόγου·
ψυχρός ποτʼ αὐτῶν θερμὸν αἷμα πίεται,
εἰ Ζεὺς ἔτι Ζεὺς χὠ Διὸς Φοῖβος σαφής.
ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἡδὺ τἀκίνητʼ ἔπη,
ἔα μʼ ἐν οἷσιν ἠρξάμην, τὸ σὸν μόνον
πιστὸν φυλάσσων, κοὔποτʼ Οἰδίπουν ἐρεῖς
ἀχρεῖον οἰκητῆρα δέξασθαι τόπων
τῶν ἐνθάδʼ, εἴπερ μὴ θεοὶ ψεύσουσί με.
ἄναξ, πάλαι καὶ ταῦτα καὶ τοιαῦτʼ ἔπη
γῇ τῇδʼ ὅδʼ ἁνὴρ ὡς τελῶν ἐφαίνετο.
τίς δῆτʼ ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοι
κοινή παρʼ ἡμῖν αἰέν ἐστιν ἑστία;
ἔπειτα δʼ ἱκέτης δαιμόνων ἀφιγμένος
γῇ τῇδε κἀμοὶ δασμὸν οὐ σμικρὸν τίνει.
ἁγὼ σεβισθεὶς οὔποτʼ ἐκβαλῶ χάριν
τὴν τοῦδε, χώρᾳ δʼ ἔμπολιν κατοικιῶ.
εἰ δʼ ἐνθάδʼ ἡδὺ τῷ ξένῳ μίμνειν, σέ νιν
τάξω φυλάσσειν, εἴτʼ ἐμοῦ στείχειν μέτα,
τόδʼ ἡδύ, τούτων, Οἰδίπους, δίδωμί σοι
κρίναντι χρῆσθαι· τῇδε γὰρ ξυνοίσομαι.
ὦ Ζεῦ, διδοίης τοῖσι τοιούτοισιν εὖ.
τί δῆτα χρῄζεις; ἦ δόμους στείχειν ἐμούς;
ἐν ᾧ τί πράξεις; οὐ γὰρ ἀντιστήσομαι.
ἐν ᾧ κρατήσω τῶν ἔμʼ ἐκβεβληκότων.
μέγʼ ἂν λέγοις δώρημα τῆς συνουσίας.
εἰ σοί γʼ ἅπερ φῂς ἐμμενεῖ τελοῦντί μοι.
οὔτοι σʼ ὑφʼ ὅρκου γʼ ὡς κακὸν πιστώσομαι.
οὔκουν πέρα γʼ ἂν οὐδὲν ἢ λόγῳ φέροις.
ἐνθένδʼ ἀπάξοντʼ ἄνδρα πρὸς βίαν ἐμοῦ.
πολλαὶ δʼ ἀπειλαὶ πολλὰ δὴ μάτην ἔπη
θυμῷ κατηπείλησαν, ἀλλʼ ὁ νοῦς ὅταν
αὑτοῦ γένηται, φροῦδα τἀπειλήματα.
κείνοις δʼ ἴσως κεἰ δείνʼ ἐπερρώσθη λέγειν
τῆς σῆς ἀγωγῆς, οἶδʼ ἐγώ, φανήσεται
μακρὸν τὸ δεῦρο πέλαγος οὐδὲ πλώσιμον.
θαρσεῖν μὲν οὖν ἔγωγε κἂν ἐμῆς ἄνευ
ὅμως δὲ κἀμοῦ μὴ παρόντος οἶδʼ ὅτι
τοὐμὸν φυλάξει σʼ ὄνομα μὴ πάσχειν κακῶς.
νῦν σὸν τὰ λαμπρὰ ταῦτα δὴ φαίνειν ἔπη.
Κρέων ὅδʼ ἡμῖν οὐκ ἄνευ πομπῶν, πάτερ.
ὦ φίλτατοι γέροντες, ἐξ ὑμῶν ἐμοὶ
φαίνοιτʼ ἂν ἤδη τέρμα τῆς σωτηρίας.
θάρσει, παρέσται· καὶ γὰρ εἰ γέρων ἐγώ,
ὁρῶ τινʼ ὑμᾶς ὀμμάτων εἰληφότας
ὃν μήτʼ ὀκνεῖτε μήτʼ ἀφῆτʼ ἔπος κακόν.
ἥκω γὰρ οὐχ ὡς δρᾶν τι βουληθείς, ἐπεὶ
γέρων μέν εἰμι, πρὸς πόλιν δʼ ἐπίσταμαι
σθένουσαν ἥκων, εἴ τινʼ Ἑλλάδος, μέγα.
ἀλλʼ ἄνδρα τόνδε τηλικόσδʼ ἀπεστάλην
οὐκ ἐξ ἑνὸς στείλαντος, ἀλλʼ ἀνδρῶν ὑπὸ
ἀλλʼ ὦ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, κλύων ἐμοῦ
καλεῖ δικαίως, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐγώ,
κάκιστος, ἀλγῶ τοῖσι σοῖς κακοῖς, γέρον,
ἀεὶ δʼ ἀλήτην κἀπὶ προσπόλου μιᾶς
βιοστερῆ χωροῦντα· τὴν ἐγὼ τάλας
ἀεί σε κηδεύουσα καὶ τὸ σὸν κάρα
πτωχῷ διαίτῃ, τηλικοῦτος, οὐ γάμων
ἔμπειρος, ἀλλὰ τοὐπιόντος ἁρπάσαι.
ἆρʼ ἄθλιον τοὔνειδος, ὦ τάλας ἐγώ,
ὠνείδισʼ εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος;
ἀλλʼ οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νιν
κρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖν
τοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλως
εἰπών· ἐπαξία γάρ· ἡ δʼ οἴκοι πλέον
δίκῃ σέβοιτʼ ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός.
ὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρων
λόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον,
τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλεις
ἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστʼ ἂν ἀλγοίην ἁλούς;
πρόσθεν τε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖς
νοσοῦνθʼ, ὅτʼ ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός,
οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν·
ἀλλʼ ἡνίκʼ ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενος
καὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,
τὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον·
νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοι
ξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν,
πειρᾷ μετασπᾶν, σκληρὰ μαλθακῶς λέγων.
καίτοι τίς αὕτη τέρψις ἄκοντας φιλεῖν;
ὥσπερ τις εἴ σοι λιπαροῦντι μὲν τυχεῖν
μηδὲν διδοίη μηδʼ ἐπαρκέσαι θέλοι,
πλήρη δʼ ἔχοντι θυμὸν ὧν χρῄζοις, τότε
δωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι·
ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις;
τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί,
λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά.
φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν.
ἥκεις ἔμʼ ἄξων, οὐχʼ ἵνʼ ἐς δόμους ἄγῃς,
ἀλλʼ ὡς πάραυλον οἰκίσῃς, πόλις δέ σοι
κακῶν ἄνατος τῆσδʼ ἀπαλλαχθῇ χθονός.
οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστʼ, ἐκεῖ
χώρας ἀλάστωρ οὑμὸς ἐνναίων ἀεί·
χθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον.
ἆρʼ οὐκ ἄμεινον ἢ σὺ τἀν Θήβαις φρονῶ;
πολλῷ γʼ, ὅσῳπερ κἀκ σαφεστέρων κλύω,
Φοίβου τε καὐτοῦ Ζηνός, ὃς κείνου πατήρ.
τὸ σὸν δʼ ἀφῖκται δεῦρʼ ὑπόβλητον στόμα,
πολλὴν ἔχον στόμωσιν· ἐν δὲ τῷ λέγειν
κάκʼ ἂν λάβοις τὰ πλείονʼ ἢ σωτήρια.
ἀλλʼ οἶδα γάρ σε ταῦτα μὴ πείθων, ἴθι·
ἡμᾶς δʼ ἔα ζῆν ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἂν κακῶς
πότερα νομίζεις δυστυχεῖν ἔμʼ ἐς τὰ σά,
ὦ δύσμορʼ, οὐδὲ τῷ χρόνῳ φύσας φανεῖ
φρένας ποτʼ ἀλλὰ λῦμα τῷ γήρᾳ τρέφει;
γλώσσῃ σὺ δεινός· ἄνδρα δʼ οὐδένʼ οἶδʼ ἐγὼ
δίκαιον ὅστις ἐξ ἅπαντος εὖ λέγει.
χωρὶς τό τʼ εἰπεῖν πολλὰ καὶ τὰ καίρια.
ὡς δὴ σὺ βραχέα, ταῦτα δʼ ἐν καιρῷ λέγεις.
οὐ δῆθʼ ὅτῳ γε νοῦς ἴσος καὶ σοὶ πάρα.
φύλασσʼ ἐφορμῶν ἔνθα χρὴ ναίειν ἐμέ.
μαρτύρομαι τούσδʼ, οὐ σέ· πρὸς δὲ τοὺς φίλους
οἷʼ ἀνταμείβει ῥήματʼ, ἤν σʼ ἕλω ποτέ
τίς δʼ ἄν με τῶνδε συμμάχων ἕλοι βίᾳ;
ἦ μὴν σὺ κἄνευ τοῦδε λυπηθεὶς ἔσει.
ποίῳ σὺν ἔργῳ τοῦτʼ ἀπειλήσας ἔχεις;
παίδοιν δυοῖν σοι τὴν μὲν ἀρτίως ἐγὼ
ξυναρπάσας ἔπεμψα, τὴν δʼ ἄξω τάχα.
ἰὼ ξένοι, τί δράσετʼ; ἦ προδώσετε,
χώρει, ξένʼ, ἔξω θᾶσσον. οὔτε γὰρ τὰ νῦν
δίκαια πράσσεις οὔθʼ ἃ πρόσθεν εἴργασαι.
ὑμῖν ἂν εἴη τήνδε καιρὸς ἐξάγειν
ἄκουσαν, εἰ θέλουσα μὴ πορεύεται.
οἴμοι τάλαινα, ποῖ φύγω; ποίαν λάβω
πόλει μαχεῖ γάρ, εἴ τι πημανεῖς ἐμέ.
πατρίδα τε τὴν σὴν καὶ φίλους, ὑφʼ ὧν ἐγὼ
ταχθεὶς τάδʼ ἔρδω, καὶ τύραννος ὢν ὅμως,
νίκα. χρόνῳ γάρ, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει τάδε,
ὁθούνεκʼ αὐτὸς αὑτὸν οὔτε νῦν καλὰ
δρᾷς οὔτε πρόσθεν εἰργάσω βίᾳ φίλων,
ὀργῇ χάριν δούς, ἥ σʼ ἀεὶ λυμαίνεται.
οὔτοι σʼ ἀφήσω, τῶνδέ γʼ ἐστερημένος.
καὶ μεῖζον ἆρα ῥύσιον πόλει τάχα
θήσεις· ἐφάψομαι γὰρ οὐ ταύταιν μόναιν.
ἢν μή σʼ ὁ κραίνων τῆσδε γῆς ἀπειργάθῃ.
ὦ φθέγμʼ ἀναιδές, ἦ σὺ γὰρ ψαύσεις ἐμοῦ;
θεῖέν μʼ ἄφωνον τῆσδε τῆς ἀρᾶς ἔτι,
ὅς μʼ, ὦ κάκιστε, ψιλὸν ὄμμʼ ἀποσπάσας
πρὸς ὄμμασιν τοῖς πρόσθεν ἐξοίχει βίᾳ.
ὁ πάντα λεύσσων Ἥλιος δοίη βίον
τοιοῦτον οἷον κἀμὲ γηρᾶναί ποτε.
ὁρᾶτε ταῦτα, τῆσδε γῆς ἐγχώριοι;
ὁρῶσι κἀμὲ καὶ σέ, καὶ φρονοῦσʼ ὅτι
ἔργοις πεπονθὼς ῥήμασίν σʼ ἀμύνομαι.
οὔτοι καθέξω θυμόν, ἀλλʼ ἄξω βίᾳ
κεἰ μοῦνός εἰμι τόνδε καὶ χρόνῳ βραδύς.
τοῖς τοι δικαίοις χὠ βραχὺς νικᾷ μέγαν.
ὦ φίλτατʼ, ἔγνων γὰρ τὸ προσφώνημά σου,
πέπονθα δεινὰ τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως.
τὰ ποῖα ταῦτα, τίς δʼ ὁ πημήνας; λέγε.
Κρέων ὅδʼ, ὃν δέδορκας, οἴχεται τέκνων
ἀποσπάσας μου τὴν μόνην ξυνωρίδα.
οὔκουν τις ὡς τάχιστα προσπόλων μολὼν
πρὸς τούσδε βωμούς, πάντʼ ἀναγκάσει λεὼν
ἄνιππον ἱππότην τε θυμάτων ἄπο
μάλιστα συμβάλλουσιν ἐμπόρων ὁδοί,
ὡς μὴ παρέλθωσʼ αἱ κόραι, γέλως δʼ ἐγὼ
ξένῳ γένωμαι τῷδε, χειρωθεὶς βίᾳ.
ἴθʼ, ὡς ἄνωγα, σὺν τάχει. τοῦτον δʼ ἐγώ,
εἰ μὲν διʼ ὀργῆς ἧκον, ἧς ὅδʼ ἄξιος,
ἄτρωτον οὐ μεθῆκʼ ἂν ἐξ ἐμῆς χερός.
τούτοισι κοὐκ ἄλλοισιν ἁρμοσθήσεται.
οὐ γάρ ποτʼ ἔξει τῆσδε τῆς χώρας, πρὶν ἂν
κείνας ἐναργεῖς δεῦρό μοι στήσῃς ἄγων·
ἐπεὶ δέδρακας οὔτʼ ἐμοῦ καταξίως
οὔθʼ ὧν πέφυκας αὐτὸς οὔτε σῆς χθονός·
ὅστις δίκαιʼ ἀσκοῦσαν εἰσελθὼν πόλιν
κἄνευ νόμου κραίνουσαν οὐδέν, εἶτʼ ἀφεὶς
τὰ τῆσδε τῆς γῆς κύριʼ, ὧδʼ ἐπεισπεσὼν
ἄγεις θʼ ἃ χρῄζεις καὶ παρίστασαι βίᾳ,
καί μοι πόλιν κένανδρον ἢ δούλην τινὰ
ἔδοξας εἶναι κἄμʼ ἴσον τῷ μηδενί.
καίτοι σε Θῆβαί γʼ οὐκ ἐπαίδευσαν κακόν·
οὐ γὰρ φιλοῦσιν ἄνδρας ἐκδίκους τρέφειν,
οὐδʼ ἄν σʼ ἐπαινέσειαν, εἰ πυθοίατο
συλῶντα τἀμὰ καὶ τὰ τῶν θεῶν, βίᾳ
ἄγοντα φωτῶν ἀθλίων ἱκτήρια.
οὐδʼ εἰ τὰ πάντων εἶχον ἐνδικώτατα,
οὔθʼ εἷλκον οὔτʼ ἂν ἦγον, ἀλλʼ ἠπιστάμην
ξένον παρʼ ἀστοῖς ὡς διαιτᾶσθαι χρεών.
σὺ δʼ ἀξίαν οὐκ οὖσαν αἰσχύνεις πόλιν
γέρονθʼ ὁμοῦ τίθησι καὶ τοῦ νοῦ κενόν.
τὰς παῖδας ὡς τάχιστα δεῦρʼ ἄγειν τινά,
εἶναι βίᾳ τε κοὐχ ἑκών· καὶ ταῦτά σοι
τῷ νῷ θʼ ὁμοίως κἀπὸ τῆς γλώσσης λέγω.
ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ὦ ξένʼ; ὡς ἀφʼ ὧν μὲν εἶ
φαίνει δίκαιος, δρῶν δʼ ἐφευρίσκει κακά.
τοὔργον τόδʼ ἐξέπραξα, γιγνώσκων δʼ ὅτι
ζῆλος ξυναίμων, ὥστʼ ἐμοῦ τρέφειν βίᾳ.
ᾔδη δʼ ὁθούνεκʼ ἄνδρα καὶ πατροκτόνον
κἄναγνον οὐ δεξοίατʼ, οὐδʼ ὅτῳ γάμοι
ξυνόντες ηὑρέθησαν ἀνόσιοι τέκνων.
τοιοῦτον αὐτοῖς Ἄρεος εὔβουλον πάγον
ἐγὼ ξυνῄδη χθόνιον ὄνθʼ, ὃς οὐκ ἐᾷ
τοιούσδʼ ἀλήτας τῇδʼ ὁμοῦ ναίειν πόλει·
ᾧ πίστιν ἴσχων τήνδʼ ἐχειρούμην ἄγραν.
καὶ ταῦτʼ ἂν οὐκ ἔπρασσον, εἰ μή μοι πικρὰς
αὐτῷ τʼ ἀρὰς ἠρᾶτο καὶ τὠμῷ γένει·
ἀνθʼ ὧν πεπονθὼς ἠξίουν τάδʼ ἀντιδρᾶν.
θυμοῦ γὰρ οὐδὲν γῆράς ἐστιν ἄλλο πλὴν
θανεῖν· θανόντων δʼ οὐδὲν ἄλγος ἅπτεται.
πρὸς ταῦτα πράξεις οἷον ἂν θέλῃς· ἐπεὶ
ἐρημία με, κεἰ δίκαιʼ, ὅμως λέγω,
σμικρὸν τίθησι· πρὸς δὲ τὰς πράξεις ὅμως,
καὶ τηλικόσδʼ ὤν, ἀντιδρᾶν πειράσομαι.
ὦ λῆμʼ ἀναιδές, τοῦ καθυβρίζειν δοκεῖς,
ὅστις φόνους μοι καὶ γάμους καὶ συμφορὰς
τοῦ σοῦ διῆκας στόματος, ἃς ἐγὼ τάλας
τάχʼ ἄν τι μηνίουσιν εἰς γένος πάλαι.
ἐπεὶ καθʼ αὑτόν γʼ οὐκ ἂν ἐξεύροις ἐμοὶ
ἁμαρτίας ὄνειδος οὐδέν, ἀνθʼ ὅτου
τάδʼ εἰς ἐμαυτὸν τοὺς ἐμούς θʼ ἡμάρτανον.
ἐπεὶ δίδαξον, εἴ τι θέσφατον πατρὶ
χρησμοῖσιν ἱκνεῖθʼ ὥστε πρὸς παίδων θανεῖν,
πῶς ἂν δικαίως τοῦτʼ ὀνειδίζοις ἐμοί,
ὃς οὔτε βλάστας πω γενεθλίους πατρός,
οὐ μητρὸς εἶχον, ἀλλʼ ἀγέννητος τότʼ ἦ;
εἰ δʼ αὖ φανεὶς δύστηνος, ὡς ἐγὼ ʼφάνην,
ἐς χεῖρας ἦλθον πατρὶ καὶ κατέκτανον,
μηδὲν ξυνιεὶς ὧν ἔδρων εἰς οὕς τʼ ἔδρων,
πῶς ἂν τό γʼ ἆκον πρᾶγμʼ ἂν εἰκότως ψέγοις;
μητρὸς δέ, τλῆμον, οὐκ ἐπαισχύνει γάμους
οὔσης ὁμαίμου σῆς μʼ ἀναγκάζων λέγειν,
οἵους ἐρῶ τάχʼ· οὐ γὰρ οὖν σιγήσομαι,
ἔτικτε γάρ μʼ ἔτικτεν, ὤμοι μοι κακῶν,
οὐκ εἰδότʼ οὐκ εἰδυῖα, καὶ τεκοῦσά με,
αὑτῆς ὄνειδος παῖδας ἐξέφυσέ μοι.
ἀλλʼ ἓν γὰρ οὖν ἔξοιδα, σὲ μὲν ἑκόντʼ ἐμὲ
ἄκων ἔγημα φθέγγομαί τʼ ἄκων τάδε.
ἀλλʼ οὐ γὰρ οὔτʼ ἐν τοῖσδʼ ἁλώσομαι κακὸς
γάμοισιν οὔθʼ οὓς αἰὲν ἐμφορεῖς σύ μοι
φόνους πατρῴους ἐξονειδίζων πικρῶς.
ἓν γάρ μʼ ἄμειψαι μοῦνον ὧν σʼ ἀνιστορῶ.
εἴ τις σὲ τὸν δίκαιον αὐτίκʼ ἐνθάδε
κτείνοι παραστάς, πότερα πυνθάνοιʼ ἂν εἰ
πατήρ σʼ ὁ καίνων ἢ τίνοιʼ ἂν εὐθέως;
δοκῶ μέν, εἴπερ ζῆν φιλεῖς, τὸν αἴτιον
τίνοιʼ ἂν οὐδὲ τοὔνδικον περιβλέποις.
τοιαῦτα μέντοι καὐτὸς εἰσέβην κακά,
ψυχὴν ἂν οἶμαι ζῶσαν ἀντειπεῖν ἐμοί.
σὺ δʼ, εἶ γὰρ οὐ δίκαιος, ἀλλʼ ἅπαν καλὸν
τοιαῦτʼ ὀνειδίζεις με τῶνδʼ ἐναντίον.
καὶ τὰς Ἀθήνας, ὡς κατῴκηνται καλῶς·
κᾆθʼ ὧδʼ ἐπαινῶν πολλὰ τοῦδʼ ἐκλανθάνει,
ὁθούνεκʼ εἴ τις γῆ θεοὺς ἐπίσταται
ἀφʼ ἧς σὺ κλέψας τὸν ἱκέτην γέροντʼ ἐμὲ
αὐτόν τʼ ἐχειροῦ τὰς κόρας τʼ οἴχει λαβών.
ἀνθʼ ὧν ἐγὼ νῦν τάσδε τὰς θεὰς ἐμοὶ
καλῶν ἱκνοῦμαι καὶ κατασκήπτω λιταῖς
ἐλθεῖν ἀρωγοὺς ξυμμάχους θʼ, ἵνʼ ἐκμάθῃς
οἵων ὑπʼ ἀνδρῶν ἥδε φρουρεῖται πόλις.
αὐτοῦ πανώλεις, ἄξιαι δʼ ἀμυναθεῖν.
σπεύδουσιν, ἡμεῖς δʼ οἱ παθόντες ἕσταμεν.
τί δῆτʼ ἀμαυρῷ φωτὶ προστάσσεις ποεῖν;
ὁδοῦ κατάρχειν τῆς ἐκεῖ, πομπὸν δέ με
χωρεῖν, ἵνʼ, εἰ μὲν ἐν τόποισι τοῖσδʼ ἔχεις
τὰς παῖδας ἡμῖν αὐτὸς ἐκδείξῃς ἐμοί·
εἰ δʼ ἐγκρατεῖς φεύγουσιν, οὐδὲν δεῖ πονεῖν.
ἄλλοι γὰρ οἱ σπεύδοντες, οὓς οὐ μή ποτε
χώρας φυγόντες τῆσδʼ ἐπεύξωνται θεοῖς.
ἀλλʼ ἐξυφηγοῦ· γνῶθι δʼ ὡς ἔχων ἔχει
καί σʼ εἷλε θηρῶνθʼ ἡ τύχη· τὰ γὰρ δόλῳ
τῷ μὴ δικαίῳ κτήματʼ οὐχὶ σῴζεται.
κοὐκ ἄλλον ἕξεις εἰς τάδʼ· ὡς ἔξοιδά σε