Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
διὰ τῶν πυλῶν εἰσέπτετʼ ἐς τὸν ἀέρα,
λαθὼν κολοιοὺς φύλακας ἡμεροσκόπους.
ὦ δεινὸν ἔργον καὶ σχέτλιον εἰργασμένος.
τρισμυρίους ἱέρακας ἱπποτοξότας,
χωρεῖ δὲ πᾶς τις ὄνυχας ἠγκυλωμένος,
κερχνῂς τριόρχης γὺψ κύμινδις αἰετός·
ῥύμῃ τε καὶ πτεροῖσι καὶ ῥοιζήμασιν
κἄστʼ οὐ μακρὰν ἄπωθεν, ἀλλʼ ἐνταῦθά που
καὶ τόξα; χώρει δεῦρο πᾶς ὑπηρέτης·
ἀέρα περινέφελον, ὃν ἔρεβος ἐτέκετο,
ὡς ἐγγὺς ἤδη δαίμονος πεδαρσίου
αὕτη σύ, ποῖ ποῖ ποῖ πέτει; μένʼ ἥσυχος,
ἔχʼ ἀτρέμας· αὐτοῦ στῆθʼ· ἐπίσχες τοῦ δρόμου.
παρὰ τῶν θεῶν ἔγωγε τῶν Ὀλυμπίων.
εἰσῆλθες ἐς τὸ τεῖχος ὦ μιαρωτάτη;
οὐκ οἶδα μὰ Δίʼ ἔγωγε κατὰ ποίας πύλας.
ἤκουσας αὐτῆς οἷον εἰρωνεύεται;
ἐπέβαλεν ὀρνίθαρχος οὐδείς σοι παρών;
μὰ Δίʼ οὐκ ἔμοιγʼ ἐπέβαλεν οὐδεὶς ὦ μέλε.
κἄπειτα δῆθʼ οὕτω σιωπῇ διαπέτει
ποίᾳ γὰρ ἄλλῃ χρὴ πέτεσθαι τοὺς θεούς;
οὐκ οἶδα μὰ Δίʼ ἔγωγε· τῇδε μὲν γὰρ οὔ.
ἀδικεῖς δὲ καὶ νῦν. ἆρά γʼ οἶσθα τοῦθʼ ὅτι
ἀπέθανες, εἰ τῆς ἀξίας ἐτύγχανες;
δεινότατα γάρ τοι πεισόμεσθʼ, ἐμοὶ δοκεῖ,
εἰ τῶν μὲν ἄλλων ἄρχομεν, ὑμεῖς δʼ οἱ θεοὶ
ἀκολαστανεῖτε, κοὐδέπω γνώσεσθʼ ὅτι
φράσον δέ τοί μοι τὼ πτέρυγε ποῖ ναυστολεῖς;
φράσουσα θύειν τοῖς Ὀλυμπίοις θεοῖς
μηλοσφαγεῖν τε βουθύτοις ἐπʼ ἐσχάραις
ποίοισιν; ἡμῖν τοῖς ἐν οὐρανῷ θεοῖς.
ὄρνιθες ἀνθρώποισι νῦν εἰσιν θεοί,
οἷς θυτέον αὐτούς, ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐ τῷ Διί.
δεινάς, ὅπως μή σου γένος πανώλεθρον
Διὸς μακέλλῃ πᾶν ἀναστρέψῃ Δίκη,
λιγνὺς δὲ σῶμα καὶ δόμων περιπτυχὰς
καταιθαλώσῃ σου Λικυμνίαις βολαῖς.
ἄκουσον αὕτη· παῦε τῶν παφλασμάτων·
ἔχʼ ἀτρέμα. φέρʼ ἴδω, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα
ταυτὶ λέγουσα μορμολύττεσθαι δοκεῖς;
ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι Ζεὺς εἴ με λυπήσει πέρα,
μέλαθρα μὲν αὐτοῦ καὶ δόμους Ἀμφίονος
καταιθαλώσω πυρφόροισιν αἰετοῖς;
πέμψω δὲ πορφυρίωνας ἐς τὸν οὐρανὸν
ὄρνις ἐπʼ αὐτὸν παρδαλᾶς ἐνημμένους
πλεῖν ἑξακοσίους τὸν ἀριθμόν. καὶ δή ποτε
σὺ δʼ εἴ με λυπήσεις τι, τῆς διακόνου
τὴν Ἶριν αὐτήν, ὥστε θαυμάζειν ὅπως
οὕτω γέρων ὢν στύομαι τριέμβολον.
διαρραγείης ὦ μέλʼ αὐτοῖς ῥήμασιν.
καταιθαλώσεις τῶν νεωτέρων τινά;
μηδέ γέ τινʼ ἱερόθυτον ἀνὰ δάπεδον ἔτι
δεινόν γε τὸν κήρυκα τὸν παρὰ τοὺς βροτοὺς
οἰχόμενον, εἰ μηδέποτε νοστήσει πάλιν.
ὦ Πισθέταιρʼ ὦ μακάριʼ ὦ σοφώτατε,
στεφάνῳ σε χρυσῷ τῷδε σοφίας οὕνεκα
στεφανοῦσι καὶ τιμῶσιν οἱ πάντες λεῴ.
δέχομαι. τί δʼ οὕτως οἱ λεῲ τιμῶσί με;
οὐκ οἷσθʼ ὅσην τιμὴν παρʼ ἀνθρώποις φέρει,
ὅσους τʼ ἐραστὰς τῆσδε τῆς χώρας ἔχεις.
πρὶν μὲν γὰρ οἰκίσαι σε τήνδε τὴν πόλιν,
ἐκόμων ἐπείνων ἐρρύπων ἐσωκράτουν
σκυτάλιʼ ἐφόρουν, νυνὶ δʼ ὑποστρέψαντες αὖ
ὀρνιθομανοῦσι, πάντα δʼ ὑπὸ τῆς ἡδονῆς
ποιοῦσιν ἅπερ ὄρνιθες ἐκμιμούμενοι·
πρῶτον μὲν εὐθὺς πάντες ἐξ εὐνῆς ἅμα
ἐπέτονθʼ ἕωθεν ὥσπερ ἡμεῖς ἐπὶ νομόν·
κἄπειτʼ ἂν ἅμα κατῆραν ἐς τὰ βιβλία·
εἶτʼ ἀπενέμοντʼ ἐνταῦθα τὰ ψηφίσματα.
ὠρνιθομάνουν δʼ οὕτω περιφανῶς ὥστε καὶ
πολλοῖσιν ὀρνίθων ὀνόματʼ ἦν κείμενα.
χωλός, Μενίππῳ δʼ ἦν χελιδὼν τοὔνομα,
Ὀπουντίῳ δʼ ὀφθαλμὸν οὐκ ἔχων κόραξ,
κορυδὸς Φιλοκλέει, χηναλώπηξ Θεογένει,
ἶβις Λυκούργῳ, Χαιρεφῶντι νυκτερίς,
Συρακοσίῳ δὲ κίττα· Μειδίας δʼ ἐκεῖ
ᾖδον δʼ ὑπὸ φιλορνιθίας πάντες μέλη,
ἢ πηνέλοψ ἢ χήν τις ἢ περιστερὰ
ἢ πτέρυγες, ἢ πτεροῦ τι καὶ σμικρὸν προσῆν.
τοιαῦτα μὲν τἀκεῖθεν. ἓν δέ σοι λέγω·
ἥξουσʼ ἐκεῖθεν δεῦρο πλεῖν ἢ μύριοι
πτερῶν δεόμενοι καὶ τρόπων γαμψωνύχων·
οὐκ ἆρα μὰ Δίʼ ἡμῖν ἔτʼ ἔργον ἑστάναι.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα σὺ μὲν ἰὼν τὰς ἀρρίχους
Μανῆς δὲ φερέτω μοι θύραζε τὰ πτερά·
οὔ τοι μὰ τὰς κερχνῇδας ἔτι σοῦ σχήσομαι,
οὕτως ὁρῶν σε δειλὸν ὄντα καὶ βραδύν.
ᾄδων γὰρ ὅδε τις αἰετοὺς προσέρχεται.
οὐκ ἔστιν οὐδὲν τοῦ πέτεσθαι γλυκύτερον·
οἰκεῖν μεθʼ ὑμῶν κἀπιθυμῶ τῶν νόμων.
ποίων νόμων; πολλοὶ γὰρ ὀρνίθων νόμοι.
πάντων· μάλιστα δʼ ὅτι καλὸν νομίζεται
τὸν πατέρα τοῖς ὄρνισιν ἄγχειν καὶ δάκνειν.
καὶ νὴ Δίʼ ἀνδρεῖόν γε πάνυ νομιζομεν,
ὃς ἂν πεπλήγῃ τὸν πατέρα νεοττὸς ὤν.
διὰ ταῦτα μέντοι δεῦρʼ ἀνοικισθεὶς ἐγὼ
ἄγχειν ἐπιθυμῶ τὸν πατέρα καὶ πάντʼ ἔχειν.
ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν τοῖσιν ὄρνισιν νόμος
δεῖ τοὺς νεοττοὺς τὸν πατέρα πάλιν τρέφειν.
ἀπέλαυσά τἄρα νὴ Δίʼ ἐλθὼν ἐνθαδί,
εἴπερ γέ μοι καὶ τὸν πατέρα βοσκητέον.
οὐδέν γʼ. ἐπειδήπερ γὰρ ἦλθες ὦ μέλε
εὔνους, πτερώσω σʼ ὥσπερ ὄρνιν ὀρφανόν.
σοὶ δʼ ὦ νεανίσκʼ οὐ κακῶς ὑποθήσομαι,
τὸν μὲν πατέρα μὴ τύπτε· ταυτηνδὶ λαβὼν
τὴν πτέρυγα καὶ τουτὶ τὸ πλῆκτρον θἀτέρᾳ,
νομίσας ἀλεκτρυόνος ἔχειν τονδὶ λόφον,
τὸν πατέρ ἔα ζῆν· ἀλλʼ ἐπειδὴ μάχιμος εἶ,
ἐς τἀπὶ Θρᾴκης ἀποπέτου κἀκεῖ μάχου.
νὴ τὸν Διόνυσον εὖ γέ μοι δοκεῖς λέγειν,
τουτὶ τὸ πρᾶγμα φορτίου δεῖται πτερῶν.
ἀσπαζόμεσθα φιλύρινον Κινησίαν.
τί δεῦρο πόδα σὺ κυλλὸν ἀνὰ κύκλον κυκλεῖς;
παῦσαι μελῳδῶν, ἀλλʼ ὅ τι λέγεις εἰπέ μοι.
ὑπὸ σοῦ πτερωθεὶς βούλομαι μετάρσιος
ἀεροδονήτους καὶ νιφοβόλους ἀναβολάς.
κρέμαται μὲν οὖν ἐντεῦθεν ἡμῶν ἡ τέχνη.
τῶν διθυράμβων γὰρ τὰ λαμπρὰ γίγνεται
ἀέρια καὶ σκότιά γε καὶ κυαναυγέα
καὶ πτεροδόνητα· σὺ δὲ κλύων εἴσει τάχα.
ἅπαντα γὰρ δίειμί σοι τὸν ἀέρα.
χαρίεντά γʼ ὦ πρεσβῦτʼ ἐσοφίσω καὶ σοφά.
οὐ γὰρ σὺ χαίρεις πτεροδόνητος γενόμενος;
ὂς ταῖσι φυλαῖς περιμάχητός εἰμʼ ἀεί;
βούλει διδάσκειν καὶ παρʼ ἡμῖν οὖν μένων
πρὶν ἂν πτερωθεὶς διαδράμω τὸν ἀέρα.
τουτὶ τὸ κακὸν οὐ φαῦλον ἐξεγρήγορεν.
δεῖσθαι δʼ ἔοικεν οὐκ ὀλίγων χελιδόνων.
τίς ὁ πτερῶν δεῦρʼ ἐστὶ τοὺς ἀφικνουμένους;
ὁδὶ πάρεστιν· ἀλλʼ ὅτου δεῖ χρὴ λέγειν.
πτερῶν πτερῶν δεῖ· μὴ πύθῃ τὸ δεύτερον.
μῶν εὐθὺ Πελλήνης πέτεσθαι διανοεῖ;
μὰ Δίʼ ἀλλὰ κλητήρ εἰμι νησιωτικὸς
καὶ πραγματοδίφης. εἶτα δέομαι πτερὰ λαβὼν
κύκλῳ περισοβεῖν τὰς πόλεις καλούμενος.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἵνʼ οἱ λῃσταί τε μὴ λυπῶσί με,
ἀνθʼ ἕρματος πολλὰς καταπεπωκὼς δίκας.
τουτὶ γὰρ ἐργάζει σὺ τοὔργον; εἰπέ μοι,
νεανίας ὢν συκοφαντεῖς τοὺς ξένους;
τί γὰρ πάθω; σκάπτειν γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι.
ἀλλʼ ἔστιν ἕτερα νὴ Δίʼ ἔργα σώφρονα,
ἀφʼ ὧν διαζῆν ἄνδρα χρῆν τοσουτονὶ
ἐκ τοῦ δικαίου μᾶλλον ἢ δικορραφεῖν.
ὦ δαιμόνιε μὴ νουθέτει μʼ ἀλλὰ πτέρου.
ὅταν λέγωσιν οἱ πατέρες ἑκάστοτε
λέγων ἀνεπτέρωκεν ὥσθʼ ἱππηλατεῖν.
ὁ δέ τις τὸν αὑτοῦ φησιν ἐπὶ τραγῳδίᾳ
ὑπὸ γὰρ λόγων ὁ νοῦς τε μετεωρίζεται
παππῷος ὁ βίος συκοφαντεῖν ἐστί μοι.
ἀλλὰ πτέρου με ταχέσι καὶ κούφοις πτεροῖς
καλεσάμενος κᾆτʼ ἐγκεκληκὼς ἐνθαδὶ
ὡδὶ λέγεις· ὅπως ἂν ὠφλήκῃ δίκην
κἄπειθʼ ὁ μὲν πλεῖ δεῦρο, σὺ δʼ ἐκεῖσʼ αὖ πέτει
βέμβικα· καὶ μὴν ἔστι μοι νὴ τὸν Δία
κάλλιστα Κορκυραῖα τοιαυτὶ πτερά.
οὐκ ἀπολιβάξεις ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενος;
πικρὰν τάχʼ ὄψει στρεψοδικοπανουργίαν.
ἀπίωμεν ἡμεῖς ξυλλαβόντες τὰ πτερά.
οἴμοι τάλας, ὁ Ζεὺς ὅπως μή μʼ ὄψεται.
ὁπηνίκα; σμικρόν τι μετὰ μεσημβρίαν.
ἀπαιθριάζει τὰς νεφέλας ἢ ξυννέφει;
ἀπὸ γάρ μʼ ὀλεῖς, εἴ μʼ ἐνθάδʼ ὁ Ζεὺς ὄψεται.
ἀλλʼ ἵνα φράσω σοι πάντα τἄνω πράγματα,
εὖ γʼ ἐπενόησας αὐτὸ καὶ προμηθικῶς.
ὑπόδυθι ταχὺ δὴ κᾆτα θαρρήσας λέγε.
ἐξ οὗπερ ὑμεῖς ᾠκίσατε τὸν ἀέρα.
θύει γὰρ οὐδεὶς οὐδὲν ἀνθρώπων ἔτι
θεοῖσιν, οὐδὲ κνῖσα μηρίων ἄπο
ἀλλʼ ὡσπερεὶ Θεσμοφορίοις νηστεύομεν
ἄνευ θυηλῶν· οἱ δὲ βάρβαροι θεοὶ
πεινῶντες ὥσπερ Ἰλλυριοὶ κεκριγότες
ἐπιστρατεύσειν φάσʼ ἄνωθεν τῷ Διί,
εἰ μὴ παρέξει τἀμπόριʼ ἀνεῳγμένα,
ἵνʼ εἰσάγοιτο σπλάγχνα κατατετμημένα.
εἰσὶν γὰρ ἕτεροι βάρβαροι θεοί τινες
ὅθεν ὁ πατρῷός ἐστιν Ἐξηκεστίδῃ;
ὄνομα δὲ τούτοις τοῖς θεοῖς τοῖς βαρβάροις
μάλιστα πάντων. ἓν δέ σοι λέγω σαφές·
ἥξουσι πρέσβεις δεῦρο περὶ διαλλαγῶν
παρὰ τοῦ Διὸς καὶ τῶν Τριβαλλῶν τῶν ἄνω·
ὑμεῖς δὲ μὴ σπένδεσθʼ, ἐὰν μὴ παραδιδῷ
τὸ σκῆπτρον ὁ Ζεὺς τοῖσιν ὄρνισιν πάλιν,
καὶ τἄλλʼ ἁπαξάπαντα, τὴν εὐβουλίαν
ἥν γʼ ἢν σὺ παρʼ ἐκείνου παραλάβῃς, πάντʼ ἔχεις.
τούτων ἕνεκα δεῦρʼ ἦλθον, ἵνα φράσαιμί σοι.
ἀεί ποτʼ ἀνθρώποις γὰρ εὔνους εἴμʼ ἐγώ.
μόνον θεῶν γὰρ διὰ σʼ ἀπανθρακίζομεν.
μισῶ δʼ ἅπαντας τοὺς θεούς, ὡς οἶσθα σύ.
νὴ τὸν Δίʼ ἀεὶ δῆτα θεομισὴς ἔφυς.
Τίμων καθαρός. ἀλλʼ ὡς ἂν ἀποτρέχω πάλιν,
φέρε τὸ σκιάδειον, ἵνα με κἂν ὁ Ζεὺς ἴδῃ
ἄνωθεν, ἀκολουθεῖν δοκῶ κανηφόρῳ.
καὶ τὸν δίφρον γε διφροφόρει τονδὶ λαβών.
τὸ μὲν πόλισμα τῆς Νεφελοκοκκυγίας
ὁρᾶν τοδὶ πάρεστιν, οἷ πρεσβεύομεν.
οὗτος τί δρᾷς; ἐπʼ ἀριστέρʼ οὕτως ἀμπέχει;
οὐ μεταβαλεῖς θοἰμάτιον ὧδʼ ἐπιδέξια;
ἑόρακα πάντων βαρβαρώτατον θεῶν.
ἐμοῦ γʼ ὅτι τὸν ἄνθρωπον ἄγχειν βούλομαι,
ὅστις ποτʼ ἔσθʼ ὁ τοὺς θεοὺς ἀποτειχίσας.
ἀλλʼ ὦγάθʼ ᾑρήμεσθα περὶ διαλλαγῶν
τὴν τυρόκνηστίν τις δότω· φέρε σίλφιον·
τὸν ἄνδρα χαίρειν οἱ θεοὶ κελεύομεν
παρὰ τῶν θεῶν περὶ πολέμου καταλλαγῆς.
ἔλαιον οὐκ ἔνεστιν ἐν τῇ ληκύθῳ.
καὶ μὴν τά γʼ ὀρνίθεια λιπάρʼ εἶναι πρέπει.
ὑμεῖς τʼ ἂν ἡμῖν τοῖς θεοῖς ὄντες φίλοι
ὄμβριον ὕδωρ ἂν εἴχετʼ ἐν τοῖς τέλμασιν,
ἀλκυονίδας τʼ ἂν ἤγεθʼ ἡμέρας ἀεί.
ἀλλʼ οὔτε πρότερον πώποθʼ ἡμεῖς ἤρξαμεν
πολέμου πρὸς ὑμᾶς, νῦν τʼ ἐθέλομεν, εἰ δοκεῖ,
τὸ σκῆπτρον ἡμῖν τοῖσιν ὄρνισιν πάλιν
τὸν Δίʼ ἀποδοῦναι· κἂν διαλλαττώμεθα
ἐπὶ τοῖσδε, τοὺς πρέσβεις ἐπʼ ἄριστον καλῶ.
ἐμοὶ μὲν ἀπόχρη ταῦτα καὶ ψηφίζομαι.
ἀποστερεῖς τὸν πατέρα τῆς τυραννίδος;
ἄληθες; οὐ γὰρ μεῖζον ὑμεῖς οἱ θεοὶ
ἰσχύσετʼ, ἢν ὄρνιθες ἄρξωσιν κάτω;
κύψαντες ἐπιορκοῦσιν ὑμᾶς οἱ βροτοί·
ἐὰν δὲ τοὺς ὄρνις ἔχητε συμμάχους,
ὅταν ὀμνύῃ τις τὸν κόρακα καὶ τὸν Δία,
ὁ κόραξ παρελθὼν τοὐπιορκοῦντος λάθρᾳ
ὁρᾷς; ἐπαινεῖ χοὖτος. ἕτερόν νυν ἔτι
εὐξάμενος εἶτα διασοφίζηται λέγων,
ὅταν διαριθμῶν ἀργυρίδιον τύχῃ
ἅνθρωπος οὗτος, ἢ καθῆται λούμενος,
καταπτόμενος ἰκτῖνος ἁρπάσας λάθρᾳ
προβάτοιν δυοῖν τιμὴν ἀνοίσει τῷ θεῷ.
τὸ σκῆπτρον ἀποδοῦναι πάλιν ψηφίζομαι
εἴ τοι δοκεῖ σφῷν ταῦτα, κἀμοὶ συνδοκεῖ.
οὗτος, δοκεῖ δρᾶν ταῦτα τοῦ σκήπτρου πέρι.
καὶ νὴ Δίʼ ἕτερόν γʼ ἐστὶν οὗ ʼμνήσθην ἐγώ.
τὴν μὲν γὰρ Ἥραν παραδίδωμι τῷ Διί,
τὴν δὲ Βασίλειαν τὴν κόρην γυναῖκʼ ἐμοὶ
μάγειρε τὸ κατάχυσμα χρὴ ποιεῖν γλυκύ.
ἡμεῖς περὶ γυναικὸς μιᾶς πολεμήσομεν;
βλάπτεις δέ τοι σὺ σαυτόν. ἢν γὰρ ἀποθάνῃ
πένης ἔσει σύ. σοῦ γὰρ ἅπαντα γίγνεται
οἴμοι τάλας οἷόν σε περισοφίζεται.
δεῦρʼ ὡς ἔμʼ ἀποχώρησον, ἵνα τί σοι φράσω.
διαβάλλεταί σʼ ὁ θεῖος ὦ πόνηρε σύ.
κατὰ τοὺς νόμους· νόθος γὰρ εἶ κοὐ γνήσιος.
ἐπίκληρον εἶναι τὴν Ἀθηναίαν δοκεῖς,
οὖσαν θυγατέρʼ, ὄντων ἀδελφῶν γνησίων;
ἀνθέξεταί σου τῶν πατρῴων χρημάτων
φάσκων ἀδελφὸς αὐτὸς εἶναι γνήσιος.
ἐμοὶ δʼ ἄρʼ οὐδὲν τῶν πατρῴων χρημάτων
οὐ δῆτʼ ἐμέ γε. καὶ δῆτʼ ἐθαύμαζον πάλαι.
τί δῆτʼ ἄνω κέχηνας αἴκειαν βλέπων;
ἀλλʼ ἢν μεθʼ ἡμῶν ᾖς, καταστήσας σʼ ἐγὼ
τύραννον ὀρνίθων παρέξω σοι γάλα.
δίκαιʼ ἔμοιγε καὶ πάλαι δοκεῖς λέγειν
περὶ τῆς κόρης, κἄγωγε παραδίδωμί σοι.
ἐν τῷ Τριβαλλῷ πᾶν τὸ πρᾶγμα. τί σὺ λέγεις;
καλάνι κόραυνα καὶ μεγάλα βασιλιναῦ
μὰ τὸν Δίʼ οὐχ οὗτός γε παραδοῦναι λέγει,
σφὼ νῦν διαλλάττεσθε καὶ ξυμβαίνετε·
ἀλλʼ ἴθι μεθʼ ἡμῶν αὐτὸς ἐς τὸν οὐρανόν,
ὀπτῶ τὰ κρέα ταυτὶ μένων; ὑμεῖς δʼ ἴτε.
ὀπτᾷς τὰ κρέα; πολλήν γε τενθείαν λέγεις.
ἀλλὰ γαμικὴν χλανίδα δότω τις δεῦρό μοι.
ὦ πάντʼ ἀγαθὰ πράττοντες, ὦ μείζω λόγου,
ὦ τρισμακάριον πτηνὸν ὀρνίθων γένος,
ἀστὴρ ἰδεῖν ἔλαμψε χρυσαυγεῖ δόμῳ,
οὔθʼ ἡλίου τηλαυγὲς ἀκτίνων σέλας
ἔχων γυναικὸς κάλλος οὐ φατὸν λέγειν,
ὀσμὴ δʼ ἀνωνόμαστος ἐς βάθος κύκλου
χωρεῖ, καλὸν θέαμα· θυμιαμάτων δʼ
αὖραι διαψαίρουσι πλεκτάνην καπνοῦ.
ὁδὶ δὲ καὐτός ἐστιν. ἀλλὰ χρὴ θεᾶς
Μούσης ἀνοίγειν ἱερὸν εὔφημον στόμα.
ἀλλʼ εἴ τις ἐς Βακχεῖον αὐτὰς ἐκάλεσεν,
οὐδʼ ἂν διελθεῖν ἦν ἂν ὑπὸ τῶν τυμπάνων.
νῦν δʼ οὐδεμία πάρεστιν ἐνταυθοῖ γυνή·
πλὴν ἥ γʼ ἐμὴ κωμῆτις ἥδʼ ἐξέρχεται.
οὐ γὰρ πρέπει σοι τοξοποιεῖν τὰς ὀφρῦς.
ἀλλʼ ὦ Καλονίκη κάομαι τὴν καρδίαν,
εἰρημένον δʼ αὐταῖς ἀπαντᾶν ἐνθάδε
ἥξουσι· χαλεπή τοι γυναικῶν ἔξοδος.
ἡ μὲν γὰρ ἡμῶν περὶ τὸν ἄνδρʼ ἐκύπτασεν,
ἡ δʼ οἰκέτην ἤγειρεν, ἡ δὲ παιδίον
κατέκλινεν, ἡ δʼ ἔλουσεν, ἡ δʼ ἐψώμισεν.
ἀλλʼ ἕτερά τἄρʼ ἦν τῶνδε προὐργιαίτερα
ἐφʼ ὅ τι ποθʼ ἡμᾶς τὰς γυναῖκας συγκαλεῖς;
οὐχ οὗτος ὁ τρόπος· ταχὺ γὰρ ἂν ξυνήλθομεν.
ἀλλʼ ἔστιν ὑπʼ ἐμοῦ πρᾶγμʼ ἀνεζητημένον
πολλαῖσί τʼ ἀγρυπνίαισιν ἐρριπτασμένον.
ἦ πού τι λεπτόν ἐστι τοὐρριπτασμένον.
οὕτω γε λεπτὸν ὥσθʼ ὅλης τῆς Ἑλλάδος
ἐν ταῖς γυναιξίν ἐστιν ἡ σωτηρία.
ἐν ταῖς γυναιξίν; ἐπʼ ὀλίγου γʼ ὠχεῖτʼ ἄρα.
ἢ μηκέτʼ εἶναι μήτε Πελοποννησίους—
βέλτιστα τοίνυν μηκέτʼ εἶναι νὴ Δία.
Βοιωτίους τε πάντας ἐξολωλέναι.
μὴ δῆτα πάντας γʼ, ἀλλʼ ἄφελε τὰς ἐγχέλεις.
περὶ τῶν Ἀθηνῶν δʼ οὐκ ἐπιγλωττήσομαι
τοιοῦτον οὐδέν· ἀλλʼ ὑπονόησον σύ μοι.
ἢν δὲ ξυνέλθωσʼ αἱ γυναῖκες ἐνθάδε
ἡμεῖς τε, κοινῇ σώσομεν τὴν Ἑλλάδα.
τί δʼ ἂν γυναῖκες φρόνιμον ἐργασαίατο
ταῦτʼ αὐτὰ γάρ τοι κἄσθʼ ἃ σώσειν προσδοκῶ,
τὰ κροκωτίδια καὶ τὰ μύρα χαἰ περιβαρίδες
χἤγχουσα καὶ τὰ διαφανῆ χιτώνια.
ἀνδρῶν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἄρεσθαι δόρυ—
κροκωτὸν ἄρα νὴ τὼ θεὼ ʼγὼ βάψομαι.
ἆρʼ οὐ παρεῖναι τὰς γυναῖκας δῆτʼ ἐχρῆν;
οὐ γὰρ μὰ Δίʼ ἀλλὰ πετομένας ἥκειν πάλαι.
ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὄψει τοι σφόδρʼ αὐτὰς Ἀττικάς,
ἅπαντα δρώσας τοῦ δέοντος ὕστερον.
ἀλλʼ οὐδὲ Παράλων οὐδεμία γυνὴ πάρα,
ἐπὶ τῶν κελήτων διαβεβήκασʼ ὄρθριαι.
οὐδʼ ἃς προσεδόκων κἀλογιζόμην ἐγὼ
ὡς δεῦρʼ ἰοῦσα θοὐκάταιον ἤρετο.
ἀτὰρ αἵδε καὶ δή σοι προσέρχονταί τινες.
αἱδί θʼ ἕτεραι χωροῦσί τινες. ἰοὺ ἰού,
ὁ γοῦν ἀνάγυρός μοι κεκινῆσθαι δοκεῖ.
μῶν ὕστεραι πάρεσμεν ὦ Λυσιστράτη;
μόλις γὰρ ηὗρον ἐν σκότῳ τὸ ζώνιον.
ἀλλʼ εἴ τι πάνυ δεῖ, ταῖς παρούσαισιν λέγε.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐπαναμείνωμεν ὀλίγου γʼ οὕνεκα
ἡδὶ δὲ καὶ δὴ Λαμπιτὼ προσέρχεται.
ὦ φιλτάτη Λάκαινα χαῖρε Λαμπιτοῖ.
οἷον τὸ κάλλος γλυκυτάτη σου φαίνεται.
ὡς δʼ εὐχροεῖς, ὡς δὲ σφριγᾷ τὸ σῶμά σου.
γυμνάδδομαι γὰρ καὶ ποτὶ πυγὰν ἅλλομαι.
ὡς δὴ καλὸν τὸ χρῆμα τιτθίων ἔχεις.
ᾇπερ ἱερεῖόν τοί μʼ ὑποψαλάσσετε.
πρέσβειρά τοι ναὶ τὼ σιὼ Βοιωτία
κομψότατα τὴν βληχώ γε παρατετιλμένη.
δήλη ʼστὶν οὖσα ταυταγὶ τἀντευθενί.
τίς δʼ αὖ ξυναλίαξε τόνδε τὸν στόλον
λέγε δῆτα τὸ σπουδαῖον ὅ τι τοῦτʼ ἐστί σοι.
λέγοιμʼ ἂν ἤδη. πρὶν λέγειν δʼ, ὑμᾶς τοδὶ
τοὺς πατέρας οὐ ποθεῖτε τοὺς τῶν παιδίων
πάσαισιν ὑμῖν ἐστιν ἀποδημῶν ἀνήρ.
ὁ γοῦν ἐμὸς ἀνὴρ πέντε μῆνας ὦ τάλαν
ἄπεστιν ἐπὶ Θρᾴκης φυλάττων Εὐκράτη.
ὁ δʼ ἐμός γε τελέους ἑπτὰ μῆνας ἐν Πύλῳ.
ὁ δʼ ἐμός γα καἴ κʼ ἐκ τᾶς ταγᾶς ἔλσῃ ποκά,
πορπακισάμενος φροῦδος ἀμπτάμενος ἔβα.
ἀλλʼ οὐδὲ μοιχοῦ καταλέλειπται φεψάλυξ.
ἐξ οὗ γὰρ ἡμᾶς προὔδοσαν Μιλήσιοι,
οὐκ εἶδον οὐδʼ ὄλισβον ὀκτωδάκτυλον,
ὃς ἦν ἂν ἡμῖν σκυτίνη ʼπικουρία.
ἐθέλοιτʼ ἂν οὖν, εἰ μηχανὴν εὕροιμʼ ἐγώ,
ἔγωγʼ ἂν οὖν κἂν εἴ με χρείη τοὔγκυκλον
τουτὶ καταθεῖσαν ἐκπιεῖν αὐθημερόν.
ἐγὼ δὲ καί κα ποττὸ Ταΰγετόν γʼ ἄνω
ἔλσοιμʼ ὅπᾳ μέλλοιμί γʼ εἰράναν ἰδεῖν.
λέγοιμʼ ἄν· οὐ δεῖ γὰρ κεκρύφθαι τὸν λόγον.
ἡμῖν γὰρ ὦ γυναῖκες, εἴπερ μέλλομεν
ἀναγκάσειν τοὺς ἄνδρας εἰρήνην ἄγειν,
ποιήσομεν, κἂν ἀποθανεῖν ἡμᾶς δέῃ.
αὗται τί μοιμυᾶτε κἀνανεύετε;
τί χρὼς τέτραπται; τί δάκρυον κατείβεται;
μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐγὼ γάρ, ἀλλʼ ὁ πόλεμος ἑρπέτω.
ταυτὶ σὺ λέγεις ὦ ψῆττα; καὶ μὴν ἄρτι γε
ἔφησθα σαυτῆς κἂν παρατεμεῖν θἤμισυ.
ἐθέλω βαδίζειν· τοῦτο μᾶλλον τοῦ πέους.
οὐδὲν γὰρ οἷον ὦ φίλη Λυσιστράτη.
ὦ παγκατάπυγον θἠμέτερον ἅπαν γένος,
οὐκ ἐτὸς ἀφʼ ἡμῶν εἰσιν αἱ τραγῳδίαι.
οὐδὲν γάρ ἐσμεν πλὴν Ποσειδῶν καὶ σκάφη.
ἀλλʼ ὦ φίλη Λάκαινα, σὺ γὰρ ἐὰν γένῃ
γυναῖκάς ἐσθʼ ὑπνῶν ἄνευ ψωλᾶς μόνας.
ὅμως γα μάν· δεῖ τᾶς γὰρ εἰράνας μάλʼ αὖ.
ὦ φιλτάτη σὺ καὶ μόνη τούτων γυνή.
εἰ δʼ ὡς μάλιστʼ ἀπεχοίμεθʼ οὗ σὺ δὴ λέγεις,
ὃ μὴ γένοιτο, μᾶλλον ἂν διὰ τουτογὶ
εἰ γὰρ καθοίμεθʼ ἔνδον ἐντετριμμέναι,
κἀν τοῖς χιτωνίοισι τοῖς Ἀμοργίνοις
στύοιντο δʼ ἅνδρες κἀπιθυμοῖεν σπλεκοῦν,
ἡμεῖς δὲ μὴ προσίοιμεν ἀλλʼ ἀπεχοίμεθα,
τί δʼ ἢν ἀφιῶσʼ ἅνδρες ἡμᾶς ὦ μέλε;
τὸ τοῦ Φερεκράτους, κύνα δέρειν δεδαρμένην.
φλυαρία ταῦτʼ ἐστὶ τὰ μεμιμημένα.
ἐὰν λαβόντες δʼ ἐς τὸ δωμάτιον βίᾳ
οὐ γὰρ ἔνι τούτοις ἡδονὴ τοῖς πρὸς βίαν.
ἀνήρ, ἐὰν μὴ τῇ γυναικὶ συμφέρῃ.
εἴ τοι δοκεῖ σφῷν ταῦτα, χἠμῖν ξυνδοκεῖ.
καὶ τὼς μὲν ἁμῶν ἄνδρας ἁμὲς πείσομες
παντᾷ δικαίως ἄδολον εἰράναν ἄγειν·
τὸν τῶν Ἀσαναίων γα μὰν ῥυάχετον
πᾷ κά τις ἀμπείσειεν αὖ μὴ πλαδδιῆν;
οὐχ ἇς πόδας κʼ ἔχωντι ταὶ τριήρεες,
ἀλλʼ ἔστι καὶ τοῦτʼ εὖ παρεσκευασμένον·
καταληψόμεθα γὰρ τὴν ἀκρόπολιν τήμερον.
ἕως ἂν ἡμεῖς ταῦτα συντιθώμεθα,
θύειν δοκούσαις καταλαβεῖν τὴν ἀκρόπολιν.
παντᾷ κʼ ἔχοι, καὶ τᾷδε γὰρ λέγεις καλῶς.
τί δῆτα ταῦτʼ οὐχ ὡς τάχιστʼ ὦ Λαμπιτοῖ
ξυνωμόσαμεν, ὅπως ἂν ἀρρήκτως ἔχῃ;
πάρφαινε μὰν τὸν ὅρκον, ὡς ὀμιόμεθα.
καλῶς λέγεις. ποῦ ʼσθʼ ἡ Σκύθαινα; ποῖ βλέπεις;
θὲς ἐς τὸ πρόσθεν ὑπτίαν τὴν ἀσπίδα,
εἰς ἀσπίδʼ, ὥσπερ φάσʼ ἐν Αἰσχύλῳ ποτέ,
εἰς ἀσπίδʼ ὀμόσῃς μηδὲν εἰρήνης πέρι.
ἵππον λαβοῦσαι τόμιον ἐντεμοίμεθα.
θεῖσαι μέλαιναν κύλικα μεγάλην ὑπτίαν,
μηλοσφαγοῦσαι Θάσιον οἴνου σταμνίον
ὀμόσωμεν ἐς τὴν κύλικα μὴ ʼπιχεῖν ὕδωρ.
φεῦ δᾶ τὸν ὅρκον ἄφατον ὡς ἐπαινίω.
φερέτω κύλικά τις ἔνδοθεν καὶ σταμνίον.
ὦ φίλταται γυναῖκες, ὁ κεραμεὼν ὅσος.
ταύτην μὲν ἄν τις εὐθὺς ἡσθείη λαβών.
καταθεῖσα ταύτην προσλαβοῦ μοι τοῦ κάπρου.
δέσποινα Πειθοῖ καὶ κύλιξ φιλοτησία,
τὰ σφάγια δέξαι ταῖς γυναιξὶν εὐμενής.
εὔχρων γε θαἶμα κἀποπυτίζει καλῶς.
καὶ μὰν ποτόδδει γʼ ἁδὺ ναὶ τὸν Κάστορα.
ἐᾶτε πρώτην μʼ ὦ γυναῖκες ὀμνύναι.
μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὔκ, ἐάν γε μὴ λάχῃς.
λάζυσθε πᾶσαι τῆς κύλικος ὦ Λαμπιτοῖ·
λεγέτω δʼ ὑπὲρ ὑμῶν μίʼ ἅπερ ἂν κἀγὼ λέγω·
οὐκ ἔστιν οὐδεὶς οὔτε μοιχὸς οὔτʼ ἀνήρ—
ὅστις πρὸς ἐμὲ πρόσεισιν ἐστυκώς. λέγε.
ὅστις πρὸς ἐμὲ πρόσεισιν ἐστυκώς. παπαῖ
ὑπολύεταί μου τὰ γόνατʼ ὦ Λυσιστράτη.
οἴκοι δʼ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον—
ὅπως ἂν ἁνὴρ ἐπιτυφῇ μάλιστά μου·
κοὐδέποθʼ ἑκοῦσα τἀνδρὶ τὠμῷ πείσομαι.
ἐὰν δέ μʼ ἄκουσαν βιάζηται βίᾳ,—
κακῶς παρέξω κοὐχὶ προσκινήσομαι.
οὐ πρὸς τὸν ὄροφον ἀνατενῶ τὼ Περσικά.
οὐ στήσομαι λέαινʼ ἐπὶ τυροκνήστιδος.
ταῦτʼ ἐμπεδοῦσα μὲν πίοιμʼ ἐντευθενί·
εἰ δὲ παραβαίην, ὕδατος ἐμπλῇθʼ ἡ κύλιξ.
ὅπως ἂν ὦμεν εὐθὺς ἀλλήλων φίλαι.
αἱ γὰρ γυναῖκες τὴν ἀκρόπολιν τῆς θεοῦ
ἤδη κατειλήφασιν. ἀλλʼ ὦ Λαμπιτοῖ
σὺ μὲν βάδιζε καὶ τὰ παρʼ ὑμῶν εὖ τίθει,
τασδὶ δʼ ὁμήρους κατάλιφʼ ἡμῖν ἐνθάδε·
ἡμεῖς δὲ ταῖς ἄλλαισι ταῖσιν ἐν πόλει
ξυνεμβάλωμεν εἰσιοῦσαι τοὺς μοχλούς.
οὐ γὰρ τοσαύτας οὔτʼ ἀπειλὰς οὔτε πῦρ
ἥξουσʼ ἔχοντες ὥστʼ ἀνοῖξαι τὰς πύλας
ταύτας, ἐὰν μὴ ʼφʼ οἷσιν ἡμεῖς εἴπομεν.
μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐδέποτέ γʼ· ἄλλως γὰρ ἂν
ἆρʼ ἐξέλαμψε τῶν γυναικῶν ἡ τρυφὴ
χὠ τυμπανισμὸς χοἰ πυκνοὶ Σαβάζιοι,
ὅ τʼ Ἀδωνιασμὸς οὗτος οὑπὶ τῶν τεγῶν,
οὗ ʼγώ ποτʼ ὢν ἤκουον ἐν τἠκκλησίᾳ;
ἔλεγε δʼ ὁ μὴ ὥρασι μὲν Δημόστρατος
πλεῖν ἐς Σικελίαν, ἡ γυνὴ δʼ ὀρχουμένη
ἔλεγεν ὁπλίτας καταλέγειν Ζακυνθίων·
ἡ δʼ ὑποπεπωκυῖʼ ἡ γυνὴ ʼπὶ τοῦ τέγους
τοιαῦτʼ ἀπʼ αὐτῶν ἐστιν ἀκόλαστʼ ᾄσματα.
τί δῆτʼ ἂν εἰ πύθοιο καὶ τὴν τῶνδʼ ὕβριν;
αἳ τἄλλα θʼ ὑβρίκασι κἀκ τῶν καλπίδων
ἔλουσαν ἡμᾶς, ὥστε θαἰματίδια
σείειν πάρεστιν ὥσπερ ἐνεουρηκότας.
νὴ τὸν Ποσειδῶ τὸν ἁλυκὸν δίκαιά γε.
ὅταν γὰρ αὐτοὶ ξυμπονηρευώμεθα
ταῖσιν γυναιξὶ καὶ διδάσκωμεν τρυφᾶν,
τοιαῦτʼ ἀπʼ αὐτῶν βλαστάνει βουλεύματα.
οἳ λέγομεν ἐν τῶν δημιουργῶν τοιαδί·
ὦ χρυσοχόε τὸν ορμον ὃν ἐπεσκεύασας,
ὀρχουμένης μου τῆς γυναικὸς ἑσπέρας
ἡ βάλανος ἐκπέπτωκεν ἐκ τοῦ τρήματος.
ἐλθὼν ἐκείνῃ τὴν βάλανον ἐνάρμοσον.
ἕτερος δέ τις πρὸς σκυτοτόμον ταδὶ λέγει
νεανίαν καὶ πέος ἔχοντʼ οὐ παιδικόν·
ὦ σκυτοτόμε μου τῆς γυναικὸς τοῦ ποδὸς
τὸ δακτυλίδιον ξυμπιέζει τὸ ζυγὸν
ἅθʼ ἁπαλὸν ὄν· τοῦτʼ οὖν σὺ τῆς μεσημβρίας
ἐλθὼν χάλασον, ὅπως ἂν εὐρυτέρως ἔχῃ.
ὅτε γʼ ὢν ἐγὼ πρόβουλος, ἐκπορίσας ὅπως
κωπῆς ἔσονται, τἀργυρίου νυνὶ δέον,
ὑπὸ τῶν γυναικῶν ἀποκέκλῃμαι ταῖς πύλαις.
ἀλλʼ οὐδὲν ἔργον ἑστάναι. φέρε τοὺς μοχλούς,
τί κέχηνας ὦ δύστηνε; ποῖ δʼ αὖ σὺ βλέπεις,
οὐχ ὑποβαλόντες τοὺς μοχλοὺς ὑπὸ τὰς πύλας
ἐντεῦθεν ἐκμοχλεύσετʼ; ἐνθενδὶ δʼ ἐγὼ
ἄληθες ὦ μιαρὰ σύ; ποῦ ʼσθʼ ὁ τοξότης;
ξυλλάμβανʼ αὐτὴν κὠπίσω τὼ χεῖρε δεῖ.
εἴ τἄρα νὴ τὴν Ἄρτεμιν τὴν χεῖρά μοι
ἄκραν προσοίσει δημόσιος ὤν, κλαύσεται.
ἔδεισας οὗτος; οὐ ξυναρπάσει μέσην
καὶ σὺ μετὰ τούτου κἀνύσαντε δήσετον;
εἴ τἄρα νὴ τὴν Πάνδροσον ταύτῃ μόνον
τὴν χεῖρʼ ἐπιβαλεῖς, ἐπιχεσεῖ πατούμενος.
ἰδού γʼἐπιχεσεῖ. ποῦ ʼστιν ἕτερος τοξότης;
εἴ τἄρα νὴ τὴν Φωσφόρον τὴν χεῖρʼ ἄκραν
ταύτῃ προσοίσεις, κύαθον αἰτήσεις τάχα.
τουτὶ τί ἦν; ποῦ τοξότης; ταύτης ἔχου.
παύσω τινʼ ὑμῶν τῆσδʼ ἐγὼ τῆς ἐξόδου.
ἡμῖν· ὁμόσε χωρῶμεν αὐταῖς ὦ Σκύθαι
ὅτι καὶ παρʼ ἡμῖν εἰσι τέτταρες λόχοι
μαχίμων γυναικῶν ἔνδον ἐξωπλισμένων.
ἀποστρέφετε τὰς χεῖρας αὐτῶν ὦ Σκύθαι.
ὦ ξύμμαχοι γυναῖκες ἐκθεῖτʼ ἔνδοθεν,
ὦ σκοροδοπανδοκευτριαρτοπώλιδες,
οὐ λοιδορήσετʼ, οὐκ ἀναισχυντήσετε;
παύσασθʼ, ἐπαναχωρεῖτε, μὴ σκυλεύετε.
οἴμʼ ὡς κακῶς πέπραγέ μου τὸ τοξικόν.
ἀλλὰ τί γὰρ ᾤου; πότερον ἐπὶ δούλας τινὰς
πολλήν γʼ, ἐάνπερ πλησίον κάπηλος ᾖ.
ἔνι φύσις, ἔνι χάρις, ἔνι θράσος,
εἶτʼ οὐχὶ ταῦτα δεινὰ πάσχειν ἔστʼ ἐμέ;
νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ τοῖς προβούλοις ἄντικρυς
ἐμαυτὸν ἐπιδείξω βαδίζων ὡς ἔχω.
μῶν ἐγκαλεῖς ὅτι οὐχὶ προὐθέμεσθά σε;
ἀλλʼ ἐς τρίτην γοῦν ἡμέραν σοὶ πρῲ πάνυ
ἥξει παρʼ ἡμῶν τὰ τρίτʼ ἐπεσκευασμένα.
ἄνασσα πράγους τοῦδε καὶ βουλεύματος,
τί μοι σκυθρωπὸς ἐξελήλυθας δόμων;
κακῶν γυναικῶν ἔργα καὶ θήλεια φρὴν
ποιεῖ μʼ ἄθυμον περιπατεῖν τʼ ἄνω κάτω.
τί δʼ ἐστὶ δεινόν; φράζε ταῖς σαυτῆς φίλαις.
ἀλλʼ αἰσχρὸν εἰπεῖν καὶ σιωπῆσαι βαρύ.
μή νύν με κρύψῃς ὅ τι πεπόνθαμεν κακόν.
βινητιῶμεν, ᾗ βράχιστον τοῦ λόγου.
τί Ζῆνʼ ἀυτεῖς; ταῦτα δʼ οὖν οὕτως ἔχει.
ἐγὼ μὲν οὖν αὐτὰς ἀποσχεῖν οὐκέτι
οἵα τʼ ἀπὸ τῶν ἀνδρῶν· διαδιδράσκουσι γάρ.
τὴν μέν γε πρώτην διαλέγουσαν τὴν ὀπὴν
κατέλαβον ᾗ τοῦ Πανός ἐστι ταὐλίον,
ἤδη πέτεσθαι διανοουμένην κάτω
πάσας τε προφάσεις ὥστʼ ἀπελθεῖν οἴκαδε
ἕλκουσιν. ἤδη γοῦν τις αὐτῶν ἔρχεται.
οἴκοι γάρ ἐστιν ἔριά μοι Μιλήσια
ὅσον διαπετάσασʼ ἐπὶ τῆς κλίνης μόνον.
μὴ διαπετάννυ, μηδʼ ἀπέλθῃς μηδαμῇ.
τάλαινʼ ἐγώ, τάλαινα τῆς Ἀμοργίδος,
ἐπὶ τὴν Ἄμοργιν τὴν ἄλοπον ἐξέρχεται.
μή μἀποδείρῃς. ἢν γὰρ ἄρξῃς τοῦτο σύ,
ὦ πότνιʼ Εἰλείθυιʼ ἐπίσχες τοῦ τόκου,
ἕως ἂν εἰς ὅσιον μόλω ʼγὼ χωρίον.
μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐ σύ γʼ, ἀλλʼ ἢ χαλκίον
ἔχειν τι φαίνει κοῖλον· εἴσομαι δʼ ἐγώ.
ὦ καταγέλαστʼ ἔχουσα τὴν ἱερὰν κυνῆν
ὁ τόκος ἔτʼ ἐν πόλει, τέκοιμʼ ἐς τὴν κυνῆν
ἐσβᾶσα ταύτην, ὥσπερ αἱ περιστεραί.
τί λέγεις; προφασίζει· περιφανῆ τὰ πράγματα.
οὐ τἀμφιδρόμια τῆς κυνῆς αὐτοῦ μενεῖς;
ἐξ οὗ τὸν ὄφιν εἶδον τὸν οἰκουρόν ποτε.
ταῖς ἀγρυπνίαισι κακκαβαζουσῶν ἀεί.
ἄγουσι νύκτας. ἀλλʼ ἀνάσχεσθʼ ὦγαθαί,
καὶ προσταλαιπωρήσατʼ ἔτʼ ὀλίγον χρόνον,
ὡς χρησμὸς ἡμῖν ἐστιν ἐπικρατεῖν, ἐὰν
μή νυν ἀπείπωμεν ταλαιπωρούμεναι,
ἀλλʼ εἰσίωμεν. καὶ γὰρ αἰσχρὸν τουτογὶ
ὦ φίλταται, τὸν χρησμὸν εἰ προδώσομεν.
ἰοὺ ἰοὺ γυναῖκες ἴτε δεῦρʼ ὡς ἐμὲ
ἄνδρʼ ἄνδρʼ ὁρῶ προσιόντα παραπεπληγμένον,
τοῖς τῆς Ἀφροδίτης ὀργίοις εἰλημμένον.
ὦ πότνια Κύπρου καὶ Κυθήρων καὶ Πάφου
μεδέουσʼ, ἴθʼ ὀρθὴν ἥνπερ ἔρχι τὴν ὁδόν.
ὢ νὴ Δίʼ ἔστι δῆτα. τίς κἀστίν ποτε;
καὶ ξυσταθεύσω τοῦτον. ἀλλʼ ἀπέλθετε.
χὠ τέτανος ὥσπερ ἐπὶ τροχοῦ στρεβλούμενον.
τὸ σὸν παρʼ ἡμῖν ἐστιν οὐδʼ ἀνώνυμον.
ἀεὶ γὰρ ἡ γυνή σʼ ἔχει διὰ στόμα.
λόγος τις, εἴρηκʼ εὐθέως ἡ σὴ γυνὴ
ὅτι λῆρός ἐστι τἄλλα πρὸς Κινησίαν.
ἔγωγέ σοι νὴ τὸν Δίʼ, ἢν βούλῃ γε σύ·
ἔχω δὲ τοῦθʼ· ὅπερ οὖν ἔχω, δίδωμί σοι.
ὡς οὐδεμίαν ἔχω γε τῷ βίῳ χάριν,
ἐξ οὗπερ αὕτη ʼξῆλθεν ἐκ τῆς οἰκίας·
ἀλλʼ ἄχθομαι μὲν εἰσιών, ἔρημα δὲ
εἶναι δοκεῖ μοι πάντα, τοῖς δὲ σιτίοις
χάριν οὐδεμίαν οἶδʼ ἐσθίων· ἔστυκα γάρ.
φιλῶ φιλῶ ʼγὼ τοῦτον· ἀλλʼ οὐ βούλεται
ὑπʼ ἐμοῦ φιλεῖσθαι. σὺ δʼ ἐμὲ τούτῳ μὴ κάλει.
ὦ γλυκύτατον Μυρρινίδιον τί ταῦτα δρᾷς;
ὑπάκουσον· οὗτος οὐ καλεῖς τὴν μαμμίαν;
ἐμοὶ γὰρ αὕτη καὶ νεωτέρα δοκεῖ
χἂ δυσκολαίνει πρὸς ἐμὲ καὶ βρενθύεται,
ταῦτʼ αὐτὰ δή ʼσθʼ ἃ κἄμʼ ἐπιτρίβει τῷ πόθῳ.
ὦ γλυκύτατον σὺ τεκνίδιον κακοῦ πατρός,
φέρε σε φιλήσω γλυκύτατον τῇ μαμμίᾳ.
τί ὦ πονήρα ταῦτα ποιεῖς χἀτέραις
τὰ δʼ ἔνδον ὄντα τἀμὰ καὶ σὰ χρήματα
ὀλίγον μέλει σοι τῆς κρόκης φορουμένης
τὰ δὲ τῆς Ἀφροδίτης ἱέρʼ ἀνοργίαστά σοι
χρόνον τοσοῦτόν ἐστιν. οὐ βαδιεῖ πάλιν;
μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ, ἢν μὴ διαλλαχθῆτέ γε
κἄγωγʼ ἄπειμʼ ἐκεῖσε· νῦν δʼ ἀπομώμοκα.
σὺ δʼ ἀλλὰ κατακλίνηθι μετʼ ἐμοῦ διὰ χρόνου.
οὐ δῆτα· καίτοι σʼ οὐκ ἐρῶ γʼ ὡς οὐ φιλῶ.
φιλεῖς; τί οὖν οὐ κατεκλίνης ὦ Μύρριον;
ὦ καταγέλαστʼ ἐναντίον τοῦ παιδίου;
μὰ Δίʼ ἀλλὰ τοῦτό γʼ οἴκαδʼ ὦ Μανῆ φέρε.
ἰδοὺ τὸ μέν σοι παιδίον καὶ δὴ ʼκποδών,
καὶ πῶς ἔθʼ ἁγνὴ δῆτʼ ἂν ἔλθοιμʼ ἐς πόλιν;
εἰς ἐμὲ τράποιτο· μηδὲν ὅρκου φροντίσῃς.
ἥ τοι γυνὴ φιλεῖ με, δήλη ʼστὶν καλῶς.
καίτοι, τὸ δεῖνα, ψίαθός ἐστʼ ἐξοιστέα.
τὸ στρόφιον ἤδη λύομαι. μέμνησό νυν·
μὰ Δίʼ οὐδὲ δέομαί γʼ, ἀλλὰ βινεῖν βούλομαι.
ἅνθρωπος ἐπιτρίψει με διὰ τὰ στρώματα.
νὴ τὴν Ἀφροδίτην ἤν τε βούλῃ γʼ ἤν τε μή.
εἴθʼ ἐκχυθείη τὸ μύρον ὦ Ζεῦ δέσποτα.
πρότεινέ νυν τὴν χεῖρα κἀλείφου λαβών.
οὐχ ἡδὺ τὸ μύρον μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτογί,
τάλαινʼ ἐγὼ τὸ Ῥόδιον ἤνεγκον μύρον.
ἀλλʼ ᾠζυρὰ κατάκεισο καὶ μή μοι φέρε
ὑπολύομαι γοῦν. ἀλλʼ ὅπως ὦ φίλτατε
ἀπολώλεκέν με κἀπιτέτριφεν ἡ γυνὴ
τά τʼ ἄλλα πάντα κἀποδείρασʼ οἴχεται.
πᾷ τᾶν Ἀσανᾶν ἐστιν ἁ γερωχία
ἢ τοὶ πρυτάνιες; λῶ τι μυσίξαι νέον.
σὺ δʼ εἶ πότερον ἄνθρωπος ἢ κονίσαλος;
κᾶρυξ ἐγὼν ὦ κυρσάνιε ναὶ τὼ σιὼ
κἄπειτα δόρυ δῆθʼ ὑπὸ μάλης ἥκεις ἔχων;
οὐ τὸν Δίʼ οὐκ ἐγών γα· μηδʼ αὖ πλαδδίη.
ἀλλʼ ὡς πρὸς εἰδότʼ ἐμὲ σὺ τἀληθῆ λέγε.
τί τὰ πράγμαθʼ ὑμῖν ἐστι τἀν Λακεδαίμονι;
ὀρσὰ Λακεδαίμων πᾶα καὶ τοὶ σύμμαχοι
ἅπαντες ἐστύκαντι· Πελλάνας δὲ δεῖ.
ἀπὸ τοῦ δὲ τουτὶ τὸ κακὸν ὑμῖν ἐνέπεσεν;
ἔπειτα τἄλλαι ταὶ κατὰ Σπάρταν ἅμα
γυναῖκες ᾇπερ ἀπὸ μιᾶς ὑσπλαγίδος
ἀπήλααν τὼς ἄνδρας ἀπὸ τῶν ὑσσάκων.
ᾇπερ λυχνοφορίοντες ἐπικεκύφαμες.
ταὶ γὰρ γυναῖκες οὐδὲ τῶ μύρτω σιγεῖν
ἐῶντι, πρίν γʼ ἅπαντες ἐξ ἑνὸς λόγω
ὑπὸ τῶν γυναικῶν· ἄρτι νυνὶ μανθάνω.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα φράζε περὶ διαλλαγῶν
πρέσβεις ἑλέσθαι τὸ πέος ἐπιδείξας τοδί.
ποτάομαι· κράτιστα γὰρ παντᾷ λέγεις.
ἄνδρες Λάκωνες πρῶτα μέν μοι χαίρετε,
εἶτʼ εἴπαθʼ ἡμῖν πῶς ἔχοντες ἥκετε.
τί δεῖ ποθʼ ὑμὲ πολλὰ μυσίδδειν ἔπη;
ὁρῆν γὰρ ἔξεσθʼ ὡς ἔχοντες ἵκομες.
ἄφατα. τί κα λέγοι τις; ἀλλʼ ὅπᾳ σέλει
παντᾷ τις ἐλσὼν ἁμὶν εἰράναν σέτω.
ὥσπερ παλαιστὰς ἄνδρας ἀπὸ τῶν γαστέρων
θαἰμάτιʼ ἀποστέλλοντας· ὥστε φαίνεται
ἀσκητικὸν τὸ χρῆμα τοῦ νοσήματος.
χαὔτη ξυνᾴδει χἠτέρα ταύτῃ νόσῳ.
ἦ που πρὸς ὄρθρον σπασμὸς ὑμᾶς λαμβάνει;
μὰ Δίʼ ἀλλὰ ταυτὶ δρῶντες ἐπιτετρίμμεθα.
ὥστʼ εἴ τις ἡμᾶς μὴ διαλλάξει ταχύ,
εἰ σωφρονεῖτε, θαἰμάτια λήψεσθʼ, ὅπως
τῶν Ἑρμοκοπιδῶν μή τις ὑμᾶς ὄψεται.
παντᾷ γα. φέρε τὸ ἔσθος ἀμβαλώμεθα.
ὦ Πολυχαρείδα δεινά κʼ αὖ ʼπεπόνθεμες,
αἰ εἶδον ἁμὲ τὤνδρες ἀμπεφλασμένως.
ἄγε δὴ Λάκωνες αὔθʼ ἕκαστα χρὴ λέγειν.