Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
στρατός τε σύμπας· οἱ δʼ ἀκοσμοῦντες βροτῶν
διδασκάλων λόγοισι γίγνονται κακοί.
λόγος λέλεκται πᾶς· ὁ δʼ Ἀτρείδας στυγῶν
ἐμοί θʼ ὁμοίως καὶ θεοῖς εἴη φίλος.
ὅτε τὰ πάτρια τεύχεα παρεδίδοσαν,
ἔχοντες, ὡς ἔοικε, σύμβολον σαφὲς
λύπης πρὸς ἡμᾶς, ὦ ξένοι, πεπλεύκατε,
ταῦτʼ ἐξ Ἀτρειδῶν ἔργα κἀξ Ὀδυσσέως.
ἔξοιδα γάρ νιν παντὸς ἂν λόγου κακοῦ
γλώσσῃ θιγόντα καὶ πανουργίας, ἀφʼ ἧς
μηδὲν δίκαιον ἐς τέλος μέλλοι ποεῖν.
ἀλλʼ οὔ τι τοῦτο θαῦμʼ ἔμοιγʼ, ἀλλʼ εἰ παρὼν
Αἴας ὁ μείζων ταῦθʼ ὁρῶν ἠνείχετο.
ζῶντός γʼ ἐκείνου ταῦτʼ ἐσυλήθην ἐγώ.
πῶς εἶπας; ἀλλʼ ἦ χοὖτος οἴχεται θανών;
οἴμοι τάλας. ἀλλʼ οὐχ ὁ Τυδέως γόνος
οὐδʼ οὑμπολητὸς Σισύφου Λαερτίῳ,
οὐ μὴ θάνωσι· τούσδε γὰρ μὴ ζῆν ἔδει.
θάλλοντές εἰσι νῦν ἐν Ἀργείων στρατῷ.
τί δʼ; οὐ παλαιὸς κἀγαθὸς φίλος τʼ ἐμός,
Νέστωρ ὁ Πύλιος, ἔστιν; οὗτος γὰρ τά γε
κείνων κάκʼ ἐξήρυκε, βουλεύων σοφά.
κεῖνός γε πράσσει νῦν κακῶς, ἐπεὶ θανὼν
Ἀντίλοχος αὐτῷ φροῦδος, ὃς παρῆν, γόνος.
οἴμοι, δύʼ αὖ τώδʼ ἄνδρʼ ἔλεξας, οἷν ἐγὼ
ἥκιστʼ ἂν ἠθέλησʼ ὀλωλότοιν κλύειν.
φεῦ φεῦ· τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν, ὅθʼ οἵδε μὲν
τεθνᾶσʼ, Ὀδυσσεὺς δʼ ἔστιν αὖ κἀνταῦθʼ ἵνα
χρῆν ἀντὶ τούτων αὐτὸν αὐδᾶσθαι νεκρόν;
σοφὸς παλαιστὴς κεῖνος· ἀλλὰ χαἰ σοφαὶ
γνῶμαι, Φιλοκτῆτʼ, ἐμποδίζονται θαμά.
Πάτροκλος, ὃς σοῦ πατρὸς ἦν τὰ φίλτατα;
χοὖτος τεθνηκὼς ἦν· λόγῳ δέ σʼ ἐν βραχεῖ
τοῦτʼ ἐκδιδάξω· πόλεμος οὐδένʼ ἄνδρʼ ἑκὼν
αἱρεῖ πονηρόν, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί.
ξυμμαρτυρῶ σοι· καὶ κατʼ αὐτὸ τοῦτό γε
ἀναξίου μὲν φωτὸς ἐξερήσομαι,
γλώσσῃ δὲ δεινοῦ καὶ σοφοῦ, τί νῦν κυρεῖ.
οὐ τοῦτον εἶπον, ἀλλὰ Θερσίτης τις ἦν,
ὃς οὐκ ἂν εἵλετʼ εἰσάπαξ εἰπεῖν, ὅπου
μηδεὶς ἐῴη· τοῦτον οἶσθʼ εἰ ζῶν κυρεῖ;
οὐκ εἶδον αὐτόν, ᾐσθόμην δʼ ἔτʼ ὄντα νιν.
ἀλλʼ εὖ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες,
καί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆ
χαίρουσʼ ἀναστρέφοντες ἐξ Ἅιδου, τὰ δὲ
δίκαια καὶ τὰ χρήστʼ ἀποστέλλουσʼ ἀεί.
ποῦ χρὴ τίθεσθαι ταῦτα, ποῦ δʼ αἰνεῖν, ὅταν
τὰ θεῖʼ ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς;
ἐγὼ μέν, ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός,
τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τό τʼ Ἴλιον
καὶ τοὺς Ἀτρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι·
ὅπου δʼ ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένει
κἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χὠ δειλὸς κρατεῖ,
τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ·
ἀλλʼ ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοι
νῦν δʼ εἶμι πρὸς ναῦν· καὶ σύ, Ποίαντος τέκνον,
νόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.
ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς
πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαῦθʼ ὁρμώμεθα.
πλοῦν μὴ ʼξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ʼγγύθεν σκοπεῖν.
πρός τʼ εἴ τί σοι κατʼ οἶκόν ἐστι προσφιλές,
ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃς μʼ οὕτω μόνον,
ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδʼ οἵοις ὁρᾷς
ὅσοισί τʼ ἐξήκουσας ἐνναίοντά με·
ἀλλʼ ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,
ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος·
ὅμως δὲ τλῆθι· τοῖσι γενναίοισί τοι
σοὶ δʼ ἐκλιπόντι τοῦτʼ ὄνειδος οὐ καλόν,
δράσαντι δʼ, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,
ἴθʼ· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.
τόλμησον. ἐμβαλοῦ μʼ ὅπῃ θέλεις ἄγων,
εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνην, ὅποι
ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.
πείσθητι· προσπίτνω σε γόνασι, καίπερ ὢν
ἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇς
ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,
ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγων
ἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά·
Τραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροον
Σπερχειὸν ἔσται· πατρί μʼ ὡς δείξῃς φίλῳ,
ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικʼ ἐγὼ
μή μοι βεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοις
ἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,
αὐτόστολον πέμψαντά μʼ ἐκσῶσαι δόμους.
ἀλλʼ ἢ τέθνηκεν ἢ τὰ τῶν διακόνων,
ποιούμενοι τὸν οἴκαδʼ ἤπειγον στόλον.
ἥκω, σὺ σῶσον, σύ μʼ ἐλέησον, εἰσορῶν
ὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖς
κεῖται παθεῖν μὲν εὖ, παθεῖν δὲ θάτερα.
χρὴ δʼ ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείνʼ ὁρᾶν,
χὤταν τις εὖ ζῇ, τηνικαῦτα τὸν βίον
σκοπεῖν μάλιστα, μὴ διαφθαρεὶς λάθῃ.
ἆθλʼ, οἷα μηδεὶς τῶν ἐμῶν τύχοι φίλων.
ὅρα σὺ μὴ νῦν μέν τις εὐχερὴς παρῇς,
ὅταν δὲ πλησθῇς τῆς νόσου ξυνουσίᾳ,
τότʼ οὐκέθʼ αὑτὸς τοῖς λόγοις τούτοις φανῇς.
ἥκιστα· τοῦτʼ οὐκ ἔσθʼ ὅπως ποτʼ εἰς ἐμὲ
τοὔνειδος ἕξεις ἐνδίκως ὀνειδίσαι.
ἀλλʼ αἰσχρὰ μέντοι σοῦ γέ μʼ ἐνδεέστερον
ξένῳ φανῆναι πρὸς τὸ καίριον πονεῖν.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ, πλέωμεν, ὁρμάσθω ταχύς·
χἠ ναῦς γὰρ ἄξει κοὐκ ἀπαρνηθήσεται.
ἡμᾶς ὅποι τʼ ἐνθένδε βουλοίμεσθα πλεῖν.
ὦ φίλτατον μὲν ἦμαρ, ἥδιστος δʼ ἀνήρ,
φίλοι δὲ ναῦται, πῶς ἂν ὑμὶν ἐμφανὴς
ἔργῳ γενοίμην, ὥς μʼ ἔθεσθε προσφιλῆ;
ἴωμεν, ὦ παῖ, προσκύσαντε τὴν ἔσω
ἄοικον εἰσοίκησιν, ὥς με καὶ μάθῃς
ἀφʼ ὧν διέζων ὥς τʼ ἔφυν εὐκάρδιος.
οἶμαι γὰρ οὐδʼ ἂν ὄμμασιν μόνην θέαν
ἄλλον λαβόντα πλὴν ἐμοῦ τλῆναι τάδε·
ἐγὼ δʼ ἀνάγκῃ προύμαθον στέργειν κακά.
ἐπίσχετον, μάθωμεν· ἄνδρε γὰρ δύο,
ὁ μὲν νεὼς σῆς ναυβάτης, ὁ δʼ ἀλλόθρους,
χωρεῖτον, ὧν μαθόντες αὖθις εἴσιτον.
ὃς ἦν νεὼς σῆς σὺν δυοῖν ἄλλοιν φύλαξ,
ἐκέλευσʼ ἐμοί σε ποῦ κυρῶν εἴης φράσαι,
ἐπείπερ ἀντέκυρσα, δοξάζων μὲν οὔ,
πλέων γὰρ ὡς ναύκληρος οὐ πολλῷ στόλῳ
ἀπʼ Ἰλίου πρὸς οἶκον ἐς τὴν εὔβοτρυν
Πεπάρηθον, ὡς ἤκουσα τοὺς ναύτας ὅτι
ἔδοξέ μοι μὴ σῖγα, πρὶν φράσαιμί σοι,
τὸν πλοῦν ποεῖσθαι, προστυχόντι τῶν ἴσων.
οὐδὲν σύ που κάτοισθα τῶν σαυτοῦ πέρι,
ἃ τοῖσιν Ἀργείοισιν ἀμφὶ σοῦ νέα
βουλεύματʼ ἐστί, κοὐ μόνον βουλεύματα,
ἀλλʼ ἔργα δρώμενʼ, οὐκέτʼ ἐξαργούμενα.
ἀλλʼ ἡ χάρις μὲν τῆς προμηθίας, ξένε,
εἰ μὴ κακὸς πέφυκα, προσφιλὴς μενεῖ·
φράσον δʼ ἅπερ, γʼ ἔλεξας, ὡς μάθω τί μοι
νεώτερον, βούλευμʼ ἀπʼ Ἀργείων ἔχεις.
φροῦδοι διώκοντές σε ναυτικῷ στόλῳ
ὡς ἐκ βίας μʼ ἄξοντες ἢ λόγοις πάλιν;
οὐκ οἶδʼ· ἀκούσας δʼ ἄγγελος πάρειμί σοι.
ἦ ταῦτα δὴ Φοῖνίξ τε χοἰ ξυνναυβάται
οὕτω καθʼ ὁρμὴν δρῶσιν Ἀτρειδῶν χάριν;
πῶς οὖν Ὀδυσσεὺς πρὸς τάδʼ οὐκ αὐτάγγελος
κεῖνός γʼ ἐπʼ ἄλλον ἄνδρʼ ὁ Τυδέως τε παῖς
ἔστελλον, ἡνίκʼ ἐξανηγόμην ἐγώ.
ἦν δή τις—ἀλλὰ τόνδε μοι πρῶτον φράσον
τίς ἐστίν· ἃν λέγῃς δὲ μὴ φώνει μέγα.
ὅδʼ ἔσθʼ ὁ κλεινός σοι Φιλοκτήτης, ξένε.
μή νύν μʼ ἔρῃ τὰ πλείονʼ, ἀλλʼ ὅσον τάχος
ἔκπλει σεαυτὸν ξυλλαβὼν ἐκ τῆσδε γῆς.
τί φησιν, ὦ παῖ; τί με κατὰ σκότον ποτὲ
διεμπολᾷ λόγοισι πρός σʼ ὁ ναυβάτης;
οὐκ οἶδά πω τί φησι· δεῖ δʼ αὐτὸν λέγειν
εἰς φῶς ὃ λέξει, πρὸς σὲ κἀμὲ τούσδε τε.
λέγονθʼ ἃ μὴ δεῖ· πόλλʼ ἐγὼ κείνων ὕπο
δρῶν ἀντιπάσχω χρηστά θʼ, οἷʼ ἀνὴρ πένης.
φίλος μέγιστος, οὕνεκʼ Ἀτρείδας στυγεῖ.
δεῖ δή σʼ ἔμοιγʼ ἐλθόντα προσφιλῆ, λόγων
λέγω. ʼπὶ τοῦτον ἄνδρε τώδʼ ὥπερ κλύεις,
ὁ Τυδέως παῖς ἥ τʼ Ὀδυσσέως βία,
διώμοτοι πλέουσιν ἦ μὴν ἢ λόγῳ
πείσαντες ἄξειν ἢ πρὸς ἰσχύος κράτος.
καὶ ταῦτʼ Ἀχαιοὶ πάντες ἤκουον σαφῶς
τὸ θάρσος εἶχε θατέρου δράσειν τάδε.
τίνος δʼ Ἀτρεῖδαι τοῦδʼ ἄγαν οὕτω χρόνῳ
τοσῷδʼ ἐπεστρέφοντο πράγματος χάριν,
ὅν γʼ εἶχον ἤδη χρόνιον ἐκβεβληκότες;
τίς ὁ πόθος αὐτοὺς ἵκετʼ; ἢ θεῶν βία
καὶ νέμεσις, οἵπερ ἔργʼ ἀμύνουσιν κακά;
ἐγώ σε τοῦτʼ, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,
πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,
Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δʼ ὠνομάζετο
ὁ πάντʼ ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτʼ ἔπη
δόλιος Ὀδυσσεὺς εἷλε· δέσμιόν τʼ ἄγων
ἔδειξʼ Ἀχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν·
ὃς δὴ τά τʼ ἄλλʼ αὐτοῖσι πάντʼ ἐθέσπισεν
καὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ ὡς οὐ μή ποτε
ἄγοιντο νήσου τῆσδʼ ἐφʼ ἧς ναίει τανῦν.
καὶ ταῦθʼ ὅπως ἤκουσʼ ὁ Λαέρτου τόκος
τὸν μάντιν εἰπόντʼ, εὐθέως ὑπέσχετο
τὸν ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων·
οἴοιτο μὲν μάλισθʼ ἑκούσιον λαβών,
εἰ μὴ θέλοι δʼ, ἄκοντα· καὶ τούτων κάρα
τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.
ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα· τὸ σπεύδειν δέ σοι
καὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδει πέρι.
οἴμοι τάλας· ἦ κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,
ἔμʼ εἰς Ἀχαιοὺς ὤμοσεν πείσας στελεῖν;
πεισθήσομαι γὰρ ὧδε κἀξ Ἅιδου θανὼν
πρὸς φῶς ἀνελθεῖν, ὥσπερ οὑκείνου πατήρ.
ναῦν, σφῷν δʼ ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός.
οὔκουν τάδʼ, ὦ παῖ, δεινά, τὸν Λαερτίου
ἔμʼ ἐλπίσαι ποτʼ ἂν λόγοισι μαλθακοῖς
κλύοιμʼ ἐχίδνης, ἥ μʼ ἔθηκεν ὧδʼ ἄπουν.
ἀλλʼ ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲ
τολμητά· καὶ νῦν οἶδʼ ὁθούνεχʼ ἵξεται.
πέλαγος ὁρίζῃ τῆς Ὀδυσσέως νεώς.
ἴωμεν· ἥ τοι καίριος σπουδὴ πόνου
λήξαντος ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν.
οὐκοῦν ἐπειδὰν πνεῦμα τοὐκ πρῴρας ἀνῇ,
τότε στελοῦμεν· νῦν γὰρ ἀντιοστατεῖ.
ἀεὶ καλὸς πλοῦς ἔσθʼ, ὅταν φεύγῃς κακά.
οὔκ, ἀλλὰ κἀκείνοισι ταῦτʼ ἐναντία.
οὐκ ἔστι λῃσταῖς πνεῦμʼ ἐναντιούμενον,
ὅταν παρῇ κλέψαι τι χἀρπάσαι βίᾳ.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ, χωρῶμεν, ἔνδοθεν λαβὼν
ἀλλʼ ἔστιν ὧν δεῖ, καίπερ οὐ πολλῶν ἄπο.
φύλλον τί μοι πάρεστιν, ᾧ μάλιστʼ ἀεὶ
κοιμῶ τόδʼ ἕλκος, ὥστε πραΰνειν πάνυ.
ἀλλʼ ἔκφερʼ αὐτό. τί γὰρ ἔτʼ ἄλλʼ ἐρᾷς λαβεῖν;
εἴ μοί τι τόξων τῶνδʼ ἀπημελημένον
παρερρύηκεν, ὡς λίπω μή τῳ λαβεῖν.
ἦ ταῦτα γὰρ τὰ κλεινὰ τόξʼ ἃ νῦν ἔχεις;
ταῦτʼ, οὐ γὰρ ἄλλʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἃ βαστάζω χεροῖν.
ἆρʼ ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν
καὶ βαστάσαι με προσκύσαι θʼ ὥσπερ θεόν;
εἴ μοι θέμις, θέλοιμʼ ἄν· εἰ δὲ μή, πάρες.
ὅσιά τε φωνεῖς ἔστι τʼ, ὦ τέκνον, θέμις,
ὅς γʼ ἡλίου τόδʼ εἰσορᾶν ἐμοὶ φάος
μόνος δέδωκας, ὃς χθόνʼ Οἰταίαν ἰδεῖν,
ὃς πατέρα πρέσβυν, ὃς φίλους, ὃς τῶν ἐμῶν
ἐχθρῶν μʼ ἔνερθεν ὄντʼ ἀνέστησας πέρα.
θάρσει, παρέσται ταῦτά σοι καὶ θιγγάνειν
καὶ δόντι δοῦναι κἀξεπεύξασθαι βροτῶν
ἀρετῆς ἕκατι τῶνδʼ ἐπιψαῦσαι μόνον·
εὐεργετῶν γὰρ καὐτὸς αὔτʼ ἐκτησάμην.
οὐκ ἄχθομαί σʼ ἰδών τε καὶ λαβὼν φίλον·
ὅστις γὰρ εὖ δρᾶν εὖ παθὼν ἐπίσταται,
νοσοῦν ποθεῖ σε ξυμπαραστάτην λαβεῖν.
λόγῳ μὲν ἐξήκουσʼ, ὄπωπα δʼ οὐ μάλα,
θνατῶν, ὃς οὔτʼ ἔρξας τινʼ οὔ τι νοσφίσας,
ἵνʼ αὐτὸς ἦν πρόσουρος, οὐκ ἔχων βάσιν,
φύλλοις κατευνάσειεν, εἴ τις ἐμπέσοι,
λόγου σιωπᾷς κἀπόπληκτος ὧδʼ ἔχει;
μῶν ἄλγος ἴσχεις τῆς παρεστώσης νόσου;
σιγηλός; ἐν κακῷ δέ τῳ φαίνει κυρῶν.
ἀπόλωλα, τέκνον, κοὐ δυνήσομαι κακὸν
κρύψαι παρʼ ὑμῖν, ἀτταταῖ· διέρχεται
διέρχεται. δύστηνος, ὦ τάλας ἐγώ.
ἀπόλωλα, τέκνον· βρύκομαι, τέκνον· παπαῖ,
ἀπαππαπαῖ, παπαππαπαππαπαππαπαῖ.
τί δʼ ἔστιν οὕτω νεοχμὸν ἐξαίφνης, ὅτου
τοσήνδʼ ἰυγὴν καὶ στόνον σαυτοῦ ποεῖ;
δεινόν γε τοὐπίσαγμα τοῦ νοσήματος.
δεινὸν γὰρ οὐδὲ ῥητόν· ἀλλʼ οἴκτιρέ με.
ἥκει γὰρ αὕτη διὰ χρόνου πλάνοις ἴσως
δύστηνε δῆτα διὰ πόνων πάντων φανείς.
βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;
μὴ δῆτα τοῦτό γʼ· ἀλλά μοι τὰ τόξʼ ἑλὼν
τάδʼ, ὥσπερ ᾐτοῦ μʼ ἀρτίως, ἕως ἀνῇ
τὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,
σῷζʼ αὐτὰ καὶ φύλασσε. λαμβάνει γὰρ οὖν
ὕπνος μʼ, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃ τόδε·
κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον· ἀλλʼ ἐᾶν χρεὼν
μόλωσʼ ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν ἐφίεμαι
ἑκόντα μηδʼ ἄκοντα μηδέ τῳ τέχνῃ
κείνοις μεθεῖναι ταῦτα, μὴ σαυτόν θʼ ἅμα
κἄμʼ, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.
πλὴν σοί τε κἀμοί· ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.
ἰδοὺ δέχου, παῖ· τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσον
μή σοι γενέσθαι πολύπονʼ αὐτὰ μηδʼ ὅπως
πλοῦς οὔριός τε κεὐσταλὴς ὅποι ποτὲ
θεὸς δικαιοῖ χὠ στόλος πορσύνεται.
στάζει γὰρ αὖ μοι φοίνιον τόδʼ ἐκ βυθοῦ
κηκῖον αἷμα, καί τι προσδοκῶ νέον.
παπαῖ μάλʼ, ὦ πούς, οἷά μʼ ἐργάσει κακά.
προσέρχεται τόδʼ ἐγγύς. οἴμοι μοι τάλας.
ἔχετε τὸ πρᾶγμα· μὴ φύγητε μηδαμῇ.
στέρνων ἔχοιτʼ ἄλγησις ἥδε. φεῦ, παπαῖ,
παπαῖ μάλʼ αὖθις. ὦ διπλοῖ στρατηλάται,
Ἀγάμεμνον, ὦ Μενέλαε, πῶς ἂν ἀντʼ ἐμοῦ
ὦ Θάνατε Θάνατε, πῶς ἀεὶ καλούμενος
οὕτω κατʼ ἦμαρ, οὐ δύνᾳ μολεῖν ποτε;
ὦ τέκνον ὦ γενναῖον, ἀλλὰ συλλαβὼν
τῷ Λημνίῳ τῷδʼ ἀνακαλουμένῳ πυρὶ
ἔμπρησον, ὦ γενναῖε· κἀγώ τοί ποτε
τὸν τοῦ Διὸς παῖδʼ ἀντὶ τῶνδε τῶν ὅπλων,
τί φής; τί σιγᾷς; ποῦ ποτʼ ὤν, τέκνον, κυρεῖς;
ἀλγῶ πάλαι δὴ τἀπὶ σοὶ στένων κακά.
ὀξεῖα φοιτᾷ καὶ ταχεῖʼ ἀπέρχεται.
ἀλλʼ ἀντιάζω, μή με καταλίπῃς μόνον.
οὐ μήν σʼ ἔνορκόν γʼ ἀξιῶ θέσθαι, τέκνον.
ὡς οὐ θέμις γʼ ἐμοὔστι σοῦ μολεῖν ἄτερ.
τί παραφρονεῖς αὖ; τί τὸν ἄνω λεύσσεις κύκλον;
καὶ δὴ μεθίημʼ, εἴ τι δὴ πλέον φρονεῖς.
ὦ γαῖα, δέξαι θανάσιμόν μʼ ὅπως ἔχω
τὸ γὰρ κακὸν τόδʼ οὐκέτʼ ὀρθοῦσθαί μʼ ἐᾷ.
ἕξειν· κάρα γὰρ ὑπτιάζεται τόδε·
ἱδρώς γέ τοί νιν πᾶν καταστάζει δέμας,
μέλαινά τʼ ἄκρου τις παρέρρωγεν ποδὸς
αἱμορραγὴς φλέψ. ἀλλʼ ἐάσωμεν, φίλοι,
ἕκηλον αὐτόν, ὡς ἂν εἰς ὕπνον πέσῃ.
πολύ τι πολὺ παρὰ πόδα κράτος ἄρνυται.
σιγᾶν κελεύω μηδʼ ἀφεστάναι φρενῶν·
κινεῖ γὰρ ἁνὴρ ὄμμα κἀνάγει κάρα.
ὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον τό τʼ ἐλπίδων
ἄπιστον οἰκούρημα τῶνδε τῶν ξένων.
οὐ γάρ ποτʼ, ὦ παῖ, τοῦτʼ ἂν ἐξηύχησʼ ἐγώ,
τλῆναί σʼ ἐλεινῶς ὧδε τἀμὰ πήματα
μεῖναι παρόντα καὶ ξυνωφελοῦντά μοι.
οὔκουν Ἀτρεῖδαι τοῦτʼ ἔτλησαν εὐφόρως
οὕτως ἐνεγκεῖν, ἁγαθοὶ στρατηλάται.
ἀλλʼ εὐγενὴς γὰρ ἡ φύσις κἀξ εὐγενῶν,
ὦ τέκνον, ἡ σή, πάντα ταῦτʼ ἐν εὐχερεῖ
ἔθου, βοῆς τε καὶ δυσοσμίας γέμων.
λήθη τις εἶναι κἀνάπαυλα δή, τέκνον,
σύ μʼ αὐτὸς ἆρον, σύ με κατάστησον, τέκνον,
ἵνʼ, ἡνίκʼ ἂν κόπος μʼ ἀπαλλάξῃ ποτέ,
ἀλλʼ ἥδομαι μέν σʼ εἰσιδὼν παρʼ ἐλπίδα
ἀνώδυνον βλέποντα κἀμπνέοντʼ ἔτι·
ὡς οὐκέτʼ ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σου
πρὸς τὰς παρούσας ξυμφορὰς ἐφαίνετο.
νῦν δʼ αἶρε σαυτόν· εἰ δέ σοι μᾶλλον φίλον,
οἴσουσί σʼ οἵδε· τοῦ πόνου γὰρ οὐκ ὄκνος,
αἰνῶ τάδʼ, ὦ παῖ, καί μʼ ἔπαιρʼ, ὥσπερ νοεῖς·
τούτους δʼ ἔασον, μὴ βαρυνθῶσιν κακῇ
ὀσμῇ πρὸ τοῦ δέοντος· οὑπὶ νηὶ γὰρ
ἅλις πόνος τούτοισι συνναίειν ἐμοί.
ἔσται τάδʼ· ἀλλʼ ἵστω τε καὐτὸς ἀντέχου.
παπαῖ· τί δῆτʼ ἂν δρῷμʼ ἐγὼ τοὐνθένδε γε;
τί δʼ ἔστιν, ὦ παῖ; ποῖ ποτʼ ἐξέβης λόγῳ;
οὐκ οἶδʼ ὅποι χρὴ τἄπορον τρέπειν ἔπος.
ἀπορεῖς δὲ τοῦ σύ; μὴ λέγʼ, ὦ τέκνον, τάδε.
ἀλλʼ ἐνθάδʼ ἤδη τοῦδε τοῦ πάθους κυρῶ.
οὐ δή σε δυσχέρεια τοῦ νοσήματος
ἔπεισεν ὥστε μή μʼ ἄγειν ναύτην ἔτι;
ἅπαντα δυσχέρεια, τὴν αὑτοῦ φύσιν
ὅταν λιπών τις δρᾷ τὰ μὴ προσεικότα.
ἀλλʼ οὐδὲν ἔξω τοῦ φυτεύσαντος σύ γε
αἰσχρὸς φανοῦμαι· τοῦτʼ ἀνιῶμαι πάλαι.
ὦ Ζεῦ, τί δράσω; δεύτερον ληφθῶ κακός,
κρύπτων θʼ ἃ μὴ δεῖ καὶ λέγων αἴσχιστʼ ἐπῶν;
ἁνὴρ ὅδʼ, εἰ μὴ ʼγὼ κακὸς γνώμων ἔφυν,
προδούς μʼ ἔοικε κἀκλιπὼν τὸν πλοῦν στελεῖν.
λιπὼν μὲν οὐκ ἔγωγε· λυπηρῶς δὲ μὴ
πέμπω σε μᾶλλον, τοῦτʼ ἀνιῶμαι πάλαι.
τί ποτε λέγεις, ὦ τέκνον; ὡς οὐ μανθάνω.
οὐδέν σε κρύψω· δεῖ γὰρ ἐς Τροίαν σε πλεῖν
πρὸς τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀτρειδῶν στόλον.
ποῖον μάθημα; τί με νοεῖς δρᾶσαί ποτε;
σῶσαι κακοῦ μὲν πρῶτα τοῦδʼ, ἔπειτα δὲ
ξὺν σοὶ τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι μολών.
τούτων ἀνάγκη, καὶ σὺ μὴ θυμοῦ κλύων.
ἀπόλωλα τλήμων, προδέδομαι. τί μʼ, ὦ ξένε,
δέδρακας; ἀπόδος ὡς τάχος τὰ τόξα μοι.
τό τʼ ἔνδικόν με καὶ τὸ συμφέρον ποεῖ.
ὦ πῦρ σὺ καὶ πᾶν δεῖμα καὶ πανουργίας
δεινῆς τέχνημʼ ἔχθιστον, οἷά μʼ εἰργάσω,
οἷʼ ἠπάτηκας· οὐδʼ ἐπαισχύνει μʼ ὁρῶν
τὸν προστρόπαιον, τὸν ἱκέτην, ὦ σχέτλιε;
ἀπεστέρηκας τὸν βίον τὰ τόξʼ ἑλών.
ἀπόδος, ἱκνοῦμαί σʼ, ἀπόδος, ἱκετεύω, τέκνον·
ὤμοι τάλας. ἀλλʼ οὐδὲ προσφωνεῖ μʼ ἔτι,
ἀλλʼ ὡς μεθήσων μήποθʼ, ὧδʼ ὁρᾷ πάλιν.
ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαι
θηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρῶγες πέτραι,
ὑμῖν τάδʼ, οὐ γὰρ ἄλλον οἶδʼ ὅτῳ λέγω,
ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,
οἷʼ ἔργʼ ὁ παῖς μʼ ἔδρασεν οὑξ Ἀχιλλέως·
ὀμόσας ἀπάξειν οἴκαδʼ, ἐς Τροίαν μʼ ἄγει·
προσθείς τε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μου
ἱερὰ λαβὼν τοῦ Ζηνὸς Ἡρακλέους ἔχει,
καὶ τοῖσιν Ἀργείοισι φήνασθαι θέλει·
ὡς ἄνδρʼ ἑλὼν ἰσχυρόν ἐκ βίας μʼ ἄγει,
κοὐκ οἶδʼ ἐναίρων νεκρὸν ἢ καπνοῦ σκιάν,
εἴδωλον ἄλλως· οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γε
νῦν δʼ ἠπάτημαι δύσμορος. τί χρή με δρᾶν;
ἀλλʼ ἀπόδος, ἀλλὰ νῦν ἔτʼ ἐν σαυτῷ γενοῦ.
τί φής; σιωπᾷς; οὐδέν εἰμʼ ὁ δύσμορος.
ὦ σχῆμα πέτρας δίπυλον, αὖθις αὖ πάλιν
εἴσειμι πρὸς σὲ ψιλός, οὐκ ἔχων τροφήν·
ἀλλʼ αὐανοῦμαι τῷδʼ ἐν αὐλίῳ μόνος,
οὐ πτηνὸν ὄρνιν οὐδὲ θῆρʼ ὀρειβάτην
τόξοις ἐναίρων τοισίδʼ, ἀλλʼ αὐτὸς τάλας
θανὼν παρέξω δαῖθʼ ὑφʼ ὧν ἐφερβόμην,
καί μʼ οὓς ἐθήρων πρόσθε θηράσουσι νῦν·
φόνον φόνου δὲ ῥύσιον τίσω τάλας
πρὸς τοῦ δοκοῦντος οὐδὲν εἰδέναι κακόν.
ὄλοιο—μή πω, πρὶν μάθοιμʼ εἰ καὶ πάλιν
γνώμην μετοίσεις· εἰ δὲ μή, θάνοις κακῶς.
τί δρῶμεν; ἐν σοὶ καὶ τὸ πλεῖν ἡμᾶς, ἄναξ,
ἤδη ʼστὶ καὶ τοῖς τοῦδε προσχωρεῖν λόγοις.
τοῦδʼ ἀνδρὸς οὐ νῦν πρῶτον, ἀλλὰ καὶ πάλαι.
ἐλέησον, ὦ παῖ, πρὸς θεῶν, καὶ μὴ παρῇς
σαυτοῦ βροτοῖς ὄνειδος, ἐκκλέψας ἐμέ.
οἴμοι, τί δράσω; μή ποτʼ ὤφελον λιπεῖν
τὴν Σκῦρον· οὕτω τοῖς παροῦσιν ἄχθομαι.
οὐκ εἶ κακὸς σύ, πρὸς κακῶν δʼ ἀνδρῶν μαθὼν
ἔοικας ἥκειν αἰσχρά· νῦν δʼ ἄλλοισι δοὺς
οἷς εἰκὸς ἔκπλει, τἀμά μοι μεθεὶς ὅπλα.
οὐκ εἶ μεθεὶς τὰ τόξα ταῦτʼ ἐμοὶ πάλιν;
οἴμοι, τίς ἁνήρ; ἆρʼ Ὀδυσσέως κλύω;
οἴμοι· πέπραμαι κἀπόλωλʼ· ὅδʼ ἦν ἄρα
ὁ ξυλλαβών με κἀπονοσφίσας ὅπλων.
ἐγώ, σάφʼ ἴσθʼ, οὐκ ἄλλος· ὁμολογῶ τάδε.
στείχειν ἅμʼ αὐτοῖς, ἢ βίᾳ στελοῦσί σε.
ἔμʼ, ὦ κακῶν κάκιστε καὶ τολμήστατε,
ὦ Λημνία χθὼν καὶ τὸ παγκρατὲς σέλας
Ἡφαιστότευκτον, ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά,
εἴ μʼ οὗτος ἐκ τῶν σῶν ἀπάξεται βίᾳ;
Ζεύς ἐσθʼ, ἵνʼ εἰδῇς, Ζεύς, ὁ τῆσδε γῆς κρατῶν,
Ζεύς, ᾧ δέδοκται ταῦθʼ· ὑπηρετῶ δʼ ἐγώ.
ὦ μῖσος, οἷα κἀξανευρίσκεις λέγειν·
θεοὺς προτείνων τοὺς θεοὺς ψευδεῖς τίθης.
οὔκ, ἀλλʼ ἀληθεῖς· ἡ δʼ ὁδὸς πορευτέα.
οἴμοι τάλας. ἡμᾶς μὲν ὡς δούλους σαφῶς
πατὴρ ἄρʼ ἐξέφυσεν οὐδʼ ἐλευθέρους.
οὔκ, ἀλλʼ ὁμοίους τοῖς ἀρίστοισιν, μεθʼ ὧν
Τροίαν σʼ ἑλεῖν δεῖ καὶ κατασκάψαι βίᾳ.
οὐδέποτέ γʼ· οὐδʼ ἢν χρῇ με πᾶν παθεῖν κακόν,
ἕως ἂν ᾖ μοι γῆς τόδʼ αἰπεινὸν βάθρον.
πέτρᾳ πέτρας ἄνωθεν αἱμάξω πεσών.
ξυλλάβετον αὐτόν· μὴ ʼπὶ τῷδʼ ἔστω τάδε.
ὦ χεῖρες, οἷα πάσχετʼ ἐν χρείᾳ φίλης
νευρᾶς, ὑπʼ ἀνδρὸς τοῦδε συνθηρώμεναι.
ὦ μηδὲν ὑγιὲς μηδʼ ἐλεύθερον φρονῶν,
οἷʼ αὖ μʼ ὑπῆλθες, ὥς μʼ ἐθηράσω, λαβὼν
πρόβλημα σαυτοῦ παῖδα τόνδʼ ἀγνῶτʼ ἐμοί,
ἀνάξιον μὲν σοῦ, κατάξιον δʼ ἐμοῦ,
δῆλος δὲ καὶ νῦν ἐστιν ἀλγεινῶς φέρων
οἷς τʼ αὐτὸς ἐξήμαρτεν οἷς τʼ ἐγὼ ʼπαθον.
ἀλλʼ ἡ κακὴ σὴ διὰ μυχῶν βλέπουσʼ ἀεὶ
ψυχή νιν ἀφυῆ τʼ ὄντα κοὐ θέλονθʼ ὅμως
εὖ προυδίδαξεν ἐν κακοῖς εἶναι σοφόν.
ἄγειν ἀπʼ ἀκτῆς τῆσδʼ, ἐν ᾗ με προυβάλου
ὄλοιο· καί σοι πολλάκις τόδʼ ηὐξάμην.
σὺ μὲν γέγηθας ζῶν, ἐγὼ δʼ ἀλγύνομαι
τοῦτʼ αὔθʼ, ὅτι ζῶ σὺν κακοῖς πολλοῖς τάλας,
διπλῶν στρατηγῶν, οἷς σὺ ταῦθʼ ὑπηρετεῖς.
καίτοι σὺ μὲν κλοπῇ τε κἀνάγκῃ ζυγεὶς
ἔπλεις ἅμʼ αὐτοῖς, ἐμὲ δὲ τὸν πανάθλιον,
ἑκόντα πλεύσανθʼ ἑπτὰ ναυσὶ ναυβάτην,
ἄτιμον ἔβαλον, ὡς σὺ φής, κεῖνοι δὲ σέ.
καὶ νῦν τί μʼ ἄγετε; τί μʼ ἀπάγεσθε; τοῦ χάριν;
ὃς οὐδέν εἰμι καὶ τέθνηχʼ ὑμῖν πάλαι.
πῶς, ὦ θεοῖς ἔχθιστε, νῦν οὐκ εἰμί σοι
χωλός, δυσώδης; πῶς θεοῖς ἔξεσθʼ, ὁμοῦ
πλεύσαντος αἴθειν ἱερά; πῶς σπένδειν ἔτι;
αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις ἐκβαλεῖν ἐμέ.
τὸν ἄνδρα τόνδε, θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει.
ἐπλεύσατʼ ἂν τόνδʼ εἵνεκʼ ἀνδρὸς ἀθλίου,
εἰ μή τι κέντρον θεῖον ἦγʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.
ἀλλʼ, ὦ πατρῴα γῆ θεοί τʼ ἐπόψιοι,
τίσασθε τίσασθʼ ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτὲ
ξύμπαντας αὐτούς, εἴ τι κἄμʼ οἰκτίρετε·
ὡς ζῶ μὲν οἰκτρῶς, εἰ δʼ ἴδοιμʼ ὀλωλότας
βαρύς τε καὶ βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιν
τήνδʼ εἶπʼ, Ὀδυσσεῦ, κοὐχ ὑπείκουσαν κακοῖς.
πόλλʼ ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδʼ ἔπη,
εἴ μοι παρείκοι· νῦν δʼ ἑνὸς κρατῶ λόγου.
χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,
οὐκ ἂν λάβοις μου μᾶλλον οὐδένʼ εὐσεβῆ.
νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρῄζων ἔφυν,
ἄφετε γὰρ αὐτὸν μηδὲ προσψαύσητʼ ἔτι·
τά γʼ ὅπλʼ ἔχοντες ταῦτʼ, ἐπεὶ πάρεστι μὲν
Τεῦκρος παρʼ ἡμῖν, τήνδʼ ἐπιστήμην ἔχων,
ἐγώ θʼ, ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂν
τούτων κρατύνειν, μηδʼ ἐπιθύνειν χερί.
τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λῆμνον πατῶν·
ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, καὶ τάχʼ ἂν τὸ σὸν γέρας
οἴμοι· τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖς
ὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν Ἀργείοις φανεῖ;
μή μʼ ἀντιφώνει μηδέν, ὡς στείχοντα δή.
γενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλʼ οὕτως ἄπει;
χώρει σύ· μὴ πρόσλευσσε, γενναῖός περ ὤν,
ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερεῖς.
ἦ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδʼ ἔρημος, ὦ ξένοι,
ὅδʼ ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς· ὅσʼ ἂν
οὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χἠμεῖς φαμέν.
ἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέως
πρὸς τοῦδʼ· ὅμως δὲ μείνατʼ, εἰ τούτῳ δοκεῖ,
στείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.
χοὖτος τάχʼ ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοι
λῴω τινʼ ἡμῖν. νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθον,
ὑμεῖς δʼ, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.
ἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼς ὁμοῦ
στείχων ἂν ἦ σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλας
Ὀδυσσέα στείχοντα τόν τʼ Ἀχιλλέως
γόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρʼ ἰόντʼ ἐλεύσσομεν.
οὐκ ἂν φράσειας ἥντινʼ αὖ παλίντροπος
κέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇ ταχύς;
δεινόν γε φωνεῖς· ἡ δʼ ἁμαρτία τίς ἦν;
ἣν σοὶ πιθόμενος τῷ τε σύμπαντι στρατῷ
ἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὔ σοι πρέπον;
ἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.
τὸν ποῖον; ὤμοι· μῶν τι βουλεύει νέον;
τί χρῆμα δράσεις; ὥς μʼ ὑπῆλθέ τις φόβος.
παρʼ οὗπερ ἔλαβον τάδε τὰ τόξʼ, αὖθις πάλιν
ὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;
αἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.
εἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.
δὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖν μʼ ἔπη;
ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδʼ ἅπαξ ἐβουλόμην.
εὖ νῦν ἐπίστω πάντʼ ἀκηκοὼς λόγον.
ἔστιν τις, ἔστιν ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.
τί φής; τίς ἔσται μʼ οὑπικωλύσων τάδε;
ξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖς ἐγώ.
σοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.
σὺ δʼ οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείεις σοφά.
ἀλλʼ εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσω τάδε.
αἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.
στρατὸν δʼ Ἀχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;
ξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.
ξὺν τῷ δικαίῳ χεὶρ ἐμή σʼ ἀναγκάσει.
ἀλλʼ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.
οὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.
ταὐτὸν τόδʼ ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντʼ ἔτι.
καίτοι σʼ ἐάσω· τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷ
λέξω τάδʼ ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.
ἐσωφρόνησας· κἂν τὰ λοίφʼ οὕτω φρονῇς,
ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.
ἔξελθʼ, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.
τίς αὖ παρʼ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;
τί μʼ ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοι, ξένοι;
ὤμοι· κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι νέα
πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;
δέδοικʼ ἔγωγε· καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγων
καλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.
οὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλιν;
τὰ τόξʼ ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρᾳ.
ἀλλʼ οὔ τι μὴν νῦν· βούλομαι δέ σου κλύειν,
μάτην γὰρ ἃν εἴπῃς γε πάντʼ εἰρήσεται.
ἐμοῖσιν· εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγων
ὅστις γʼ ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼν
ἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲ
ἐλθών, ἀρίστου πατρὸς αἴσχιστος γεγώς.
δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆς βέλη τάδε.
πῶς εἶπας; ἆρα δεύτερον δολούμεθα;
ὦ φίλτατʼ εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.
τοὔργον παρέσται φανερόν· ἀλλὰ δεξιὰν
πρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.
ἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ γʼ, ᾧ θεοὶ ξυνίστορες,
ὑπέρ τʼ Ἀτρειδῶν τοῦ τε σύμπαντος στρατοῦ.
τέκνον, τίνος φώνημα, μῶν Ὀδυσσέως,
ὅς σʼ ἐς τὰ Τροίας πεδίʼ ἀποστελῶ βίᾳ,
ἀλλʼ οὔ τι χαίρων, ἢν τόδʼ ὀρθωθῇ βέλος.
ἆ, μηδαμῶς, μή, πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.
ἐχθρόν τʼ ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;
ἀλλʼ οὔτʼ ἐμοὶ τοῦτʼ ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόν.
ἀλλʼ οὖν τοσοῦτόν γʼ ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,
τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺς
ὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.
εἶεν· τὰ μὲν δὴ τόξʼ ἔχεις, κοὐκ ἔσθʼ ὅτου
ξύμφημι· τὴν φύσιν δʼ ἔδειξας, ὦ τέκνον,
ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,
ἤκουʼ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.
ἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σε
αὐτόν τʼ ἔμʼ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,
ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν
τύχας δοθείσας ἔστʼ ἀναγκαῖον φέρειν·
ὅσοι δʼ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,
ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν
δίκαιόν ἐστιν οὔτʼ ἐποικτίρειν τινά.
σὺ δʼ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,
ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,
στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆ θʼ ἡγούμενος.
ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δʼ ὅρκιον καλῶ·
καὶ ταῦτʼ ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.
σὺ γὰρ νοσεῖς τόδʼ ἄλγος ἐκ θείας τύχης,
Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆ
σηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·
καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτʼ ἂν τυχεῖν
νόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιος
ταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,
πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,
καὶ τοῖν παρʼ ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιν
νόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα
ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τʼ ἐμοὶ πέρσας φανῇς.
ὡς δʼ οἶδα ταῦτα τῇδʼ ἔχοντʼ ἐγὼ φράσω.
ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,
Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς
ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδʼ ἔτι
ὡς ἔστʼ ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρους
Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσʼ ἑκὼν
κτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.
ταῦτʼ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.
καλὴ γὰρ ἡ ʼπίκτησις, Ἑλλήνων ἕνα
κριθέντʼ ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίας
ἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονον
Τροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.
ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτʼ ἔχεις ἄνω
βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;
οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις
ἀλλʼ εἰκάθω δῆτʼ; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος
εἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;
πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,
ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέως
ἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;
πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;
οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,
ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι
δοκῶ προλεύσσειν· οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶν
μήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.
καὶ σοῦ δʼ ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.
ἡμᾶς τʼ ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,
εἶ ξυμμαχήσων, κἄμʼ ἀναγκάζεις τόδε;
μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλʼ ἅ μοι ξυνώμοσας,
ἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.
χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,
διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶν
δόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.
θεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις
ἦ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν Ἀτρέως
πρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδε τʼ ἔμπυον βάσιν
παύσοντας ἄλγους κἀποσώσοντας νόσου.
ἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθʼ ὁρῶ τελούμενα.
καὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνει θεούς;
πῶς γάρ τις αἰσχύνοιτʼ ἂν ὠφελῶν φίλους·
λέγεις δʼ Ἀτρείδαις ὄφελος ἢ ʼπʼ ἐμοὶ τόδε;
σοί που, φίλος γʼ ὤν, χὠ λόγος τοιόσδε μου.
πῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσί μʼ ἐκδοῦναι θέλεις;
ὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.
οὔκουν ἔγωγε· φημὶ δʼ οὔ σε μανθάνειν.
ἀλλʼ ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσʼ ὅρα.
οὐδέποθʼ ἑκόντα γʼ ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν.
τί δῆτʼ ἂν ἡμεῖς δρῷμεν, εἰ σέ γʼ ἐν λόγοις
πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;
ζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇς, ἄνευ σωτηρίας.
ἔα με πάσχειν ταῦθʼ ἅπερ παθεῖν με δεῖ·
ἃ δʼ ᾔνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,
πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,
καὶ μὴ βράδυνε μηδʼ ἐπιμνησθῇς ἔτι
Τροίας· ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοις.
τί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;
καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,
ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνους
ἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθʼ ὁρᾶν.
καὶ σοί, σάφʼ ἴσθι, τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν,
ἐκ τῶν πόνων τῶνδʼ εὐκλεᾶ θέσθαι βίον.
πόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,
ἀρετῇ τε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,
Πάριν μέν, ὃς τῶνδʼ αἴτιος κακῶν ἔφυ,
τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,
πέρσεις τε Τροίαν, σκῦλά τʼ εἰς μέλαθρα σὰ
πέμψεις, ἀριστεῖʼ ἐκλαβὼν στρατεύματος,
Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.
ἃ δʼ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,