Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἔπειτʼ ἀναβλέψας ὁρῶ τὸν ἱερέα
τοὺς φθοῖς ἀφαρπάζοντα καὶ τὰς ἰσχάδας
περιῆλθε τοὺς βωμοὺς ἅπαντας ἐν κύκλῳ,
εἴ που πόπανον εἴη τι καταλελειμμένον·
ἔπειτα ταῦθʼ ἥγιζεν ἐς σάκταν τινά.
ἐπὶ τὴν χύτραν τῆς ἀθάρης ἀνίσταμαι.
ἐπὶ τὴν χύτραν ἐλθὼν ἔχων τὰ στέμματα·
ὁ γὰρ ἱερεὺς αὐτοῦ με προὐδιδάξατο.
ἄρασʼ ὑφῄρει· κᾆτα συρίξας ἐγὼ
ὀδὰξ ἐλαβόμην ὡς παρείας ὢν ὄφις.
ἡ δʼ εὐθέως τὴν χεῖρα πάλιν ἀνέσπασεν,
κατέκειτο δʼ αὑτὴν ἐντυλίξασʼ ἡσυχῇ
ὑπὸ τοῦ δέους βδέουσα δριμύτερον γαλῆς.
ἔπειτʼ ἐπειδὴ μεστὸς ἦν, ἀνεπαλλόμην.
μετὰ τοῦτο δʼ ἤδη καὶ γέλοιον δῆτά τι
ἀπέπαρδον· ἡ γαστὴρ γὰρ ἐπεφύσητό μου.
ἦ πού σε διὰ τοῦτʼ εὐθὺς ἐβδελύττετο.
οὔκ, ἀλλʼ Ἰασὼ μέν τις ἀκολουθοῦσʼ ἅμα
λέγεις ἄγροικον ἄρα σύ γʼ εἶναι τὸν θεόν.
μετὰ ταῦτʼ ἐγὼ μὲν εὐθὺς ἐνεκαλυψάμην
δείσας, ἐκεῖνος δʼ ἐν κύκλῳ τὰ νοσήματα
παρέθηκε καὶ δοίδυκα καὶ κιβώτιον.
σὺ δὲ πῶς ἑώρας ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενε,
καταπλαστὸν ἐνεχείρησε τρίβειν, ἐμβαλὼν
ἐν τῇ θυείᾳ συμπαραμιγνύων ὀπὸν
καὶ σχῖνον· εἶτʼ ὄξει διέμενος Σφηττίῳ
κατέπλασεν αὐτοῦ τὰ βλέφαρʼ ἐκστρέψας, ἵνα
ὀδυνῷτο μᾶλλον. ὁ δὲ κεκραγὼς καὶ βοῶν
ἔφευγʼ ἀνᾴξας· ὁ δὲ θεὸς γελάσας ἔφη·
ἐνταῦθα νῦν κάθησο καταπεπλασμένος,
ὡς φιλόπολίς τίς ἐσθʼ ὁ δαίμων καὶ σοφός.
μετὰ τοῦτο τῷ Πλούτωνι παρεκαθέζετο,
ἔπειτα καθαρὸν ἡμιτύβιον λαβὼν
τὰ βλέφαρα περιέψησεν· ἡ Πανάκεια δὲ
ἐξῃξάτην οὖν δύο δράκοντʼ ἐκ τοῦ νεὼ
τὰ βλέφαρα περιέλειχον, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖ·
καὶ πρίν σε κοτύλας ἐκπιεῖν οἴνου δέκα,
ὁ Πλοῦτος ὦ δέσποινʼ ἀνειστήκει βλέπων·
ἐγὼ δὲ τὼ χεῖρʼ ἀνεκρότησʼ ὑφʼ ἡδονῆς
ἠφάνισεν αὑτὸν οἵ τʼ ὄφεις ἐς τὸν νεών.
ὅσην ἔχεις τὴν δύναμιν ὦναξ δέσποτα.
οἱ γὰρ δίκαιοι πρότερον ὄντες καὶ βίον
ἔχοντες ὀλίγον αὐτὸν ἠσπάζοντο καὶ
ἐδεξιοῦνθʼ ἅπαντες ὑπὸ τῆς ἡδονῆς·
ὅσοι δʼ ἐπλούτουν οὐσίαν τʼ εἶχον συχνὴν
οὐκ ἐκ δικαίου τὸν βίον κεκτημένοι,
ὀφρῦς ξυνῆγον ἐσκυθρώπαζόν θʼ ἅμα.
οἱ δʼ ἠκολούθουν κατόπιν ἐστεφανωμένοι
ἐμβὰς γερόντων εὐρύθμοις προβήμασιν.
ἀλλʼ εἶʼ ἁπαξάπαντες ἐξ ἑνὸς λόγου
οὐδεὶς γὰρ ὑμῖν εἰσιοῦσιν ἀγγελεῖ,
ὡς ἄλφιτʼ οὐκ ἔνεστιν ἐν τῷ θυλάκῳ.
εὐαγγέλιά σε κριβανωτῶν ὁρμαθῷ
ὡς ἅνδρες ἐγγύς εἰσιν ἤδη τῶν θυρῶν.
ὥσπερ νεωνήτοισιν ὀφθαλμοῖς ἐγώ.
ἐγὼ δʼ ἀπαντῆσαί γʼ ἐκείνοις βούλομαι.
καὶ προσκυνῶ γε πρῶτα μὲν τὸν ἥλιον,
ἔπειτα σεμνῆς Παλλάδος κλεινὸν πέδον
χώραν τε πᾶσαν Κέκροπος ἥ μʼ ἐδέξατο.
αἰσχύνομαι δὲ τὰς ἐμαυτοῦ συμφοράς,
οἵοις ἄρʼ ἀνθρώποις ξυνὼν ἐλάνθανον,
τοὺς ἀξίους δὲ τῆς ἐμῆς ὁμιλίας
ἀλλʼ αὐτὰ πάντα πάλιν ἀναστρέψας ἐγὼ
δείξω τὸ λοιπὸν πᾶσιν ἀνθρώποις ὅτι
ἄκων ἐμαυτὸν τοῖς πονηροῖς ἐπεδίδουν.
βάλλʼ ἐς κόρακας· ὡς χαλεπόν εἰσιν οἱ φίλοι
νύττουσι γὰρ καὶ φλῶσι τἀντικνήμια,
ἐνδεικνύμενος ἔκαστος εὔνοιάν τινα.
ἐμὲ γὰρ τίς οὐ προσεῖπε; ποῖος οὐκ ὄχλος
ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν καὶ σὺ καὶ σὺ χαίρετε.
φέρε νυν, νόμος γάρ ἐστι, τὰ καταχύσματα
ἐμοῦ γὰρ εἰσιόντος ἐς τὴν οἰκίαν
πρώτιστα καὶ βλέψαντος οὐδὲν ἐκφέρειν
πρεπῶδές ἐστιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐσφέρειν.
εἶτʼ οὐχὶ δέξει δῆτα τὰ καταχύσματα;
ἔνδον γε παρὰ τὴν ἑστίαν, ὥσπερ νόμος·
ἔπειτα καὶ τὸν φόρτον ἐκφύγοιμεν ἄν.
οὐ γὰρ πρεπῶδές ἐστι τῷ διδασκάλῳ
ἰσχάδια καὶ τρωγάλια τοῖς θεωμένοις
εὖ πάνυ λέγεις· ὡς Δεξίνικός γʼ οὑτοσὶ
ἀνίσταθʼ ὡς ἁρπασόμενος τὰς ἰσχάδας.
ὡς ἡδὺ πράττειν ὦνδρές ἐστʼ εὐδαιμόνως,
καὶ ταῦτα μηδὲν ἐξενεγκόντʼ οἴκοθεν.
ἡμῖν γὰρ ἀγαθῶν σωρὸς ἐς τὴν οἰκίαν
οὕτω τὸ πλουτεῖν ἐστιν ἡδὺ πρᾶγμα δή.
οἱ δʼ ἀμφορῆς οἴνου μέλανος ἀνθοσμίου.
τὰ σκευάρια πλήρη ʼστίν, ὥστε θαυμάσαι.
τὸ φρέαρ δʼ ἐλαίου μεστόν· αἱ δὲ λήκυθοι
μύρου γέμουσι, τὸ δʼ ὑπερῷον ἰσχάδων.
ὀξὶς δὲ πᾶσα καὶ λοπάδιον καὶ χύτρα
χαλκῆ γέγονε· τοὺς δὲ πινακίσκους τοὺς σαπροὺς
τοὺς ἰχθυηροὺς ἀργυροῦς πάρεσθʼ ὁρᾶν.
στατῆρσι δʼ οἱ θεράποντες ἀρτιάζομεν
χρυσοῖς· ἀποψώμεσθα δʼ οὐ λίθοις ἔτι,
ἀλλὰ σκοροδίοις ὑπὸ τρυφῆς ἑκάστοτε.
καὶ νῦν ὁ δεσπότης μὲν ἔνδον βουθυτεῖ
ὗν καὶ τράγον καὶ κριὸν ἐστεφανωμένος·
ἔνδον μένειν ἦν. ἔδακνε γὰρ τὰ βλέφαρά μου.
δῆλον ὅτι τῶν χρηστῶν τις, ὡς ἔοικας, εἶ.
ἐγὼ γὰρ ἱκανὴν οὐσίαν παρὰ τοῦ πατρὸς
λαβὼν ἐπήρκουν τοῖς δεομένοις τῶν φίλων,
εἶναι νομίζων χρήσιμον πρὸς τὸν βίον.
ἦ πού σε ταχέως ἐπέλιπεν τὰ χρήματα.
κομιδῇ μὲν οὖν. κἀγὼ μὲν ᾤμην οὓς τέως
εὐηργέτησα δεομένους ἕξειν φίλους
προσευξόμενος ἥκω δικαίως ἐνθάδε.
τὸ τριβώνιον δὲ τί δύναται πρὸς τῶν θεῶν,
οὐκ ἀλλʼ ἐνερρίγωσʼ ἔτη τριακαίδεκα.
χαρίεντά γʼ ἥκεις δῶρα τῷ θεῷ φέρων.
καὶ δωδεκάκις καὶ μυριάκις· ἰοὺ ἰού.
οὕτω πολυφόρῳ συγκέκραμαι δαίμονι.
Ἄπολλον ἀποτρόπαιε καὶ θεοὶ φίλοι,
τί ποτʼ ἐστὶν ὅ τι πέπονθεν ἅνθρωπος κακόν;
οὐ γὰρ σχέτλια πέπονθα νυνὶ πράγματα,
ἀπολωλεκὼς ἅπαντα τἀκ τῆς οἰκίας
διὰ τὸν θεὸν τοῦτον, τὸν ἐσόμενον τυφλὸν
πάλιν αὖθις, ἤνπερ μὴ ʼλλίπωσιν αἱ δίκαι;
ἐγὼ σχεδὸν τὸ πρᾶγμα γιγνώσκειν δοκῶ.
προσέρχεται γάρ τις κακῶς πράττων ἀνήρ,
ἔοικε δʼ εἶναι τοῦ πονηροῦ κόμματος.
ποῦ ποῦ ʼσθʼ ὁ μόνος ἅπαντας ἡμᾶς πλουσίους
εἰ πάλιν ἀναβλέψειεν ἐξ ἀρχῆς; ὁ δὲ
πολὺ μᾶλλον ἐνίους ἐστὶν ἐξολωλεκώς.
ἦ τῶν πονηρῶν ἦσθα καὶ τοιχωρύχων;
μὰ Δίʼ οὐ μὲν οὖν ἔσθʼ ὑγιὲς ὑμῶν οὐδενός,
κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἔχετέ μου τὰ χρήματα.
ὡς σοβαρὸς ὦ Δάματερ εἰσελήλυθεν
ὁ συκοφάντης. δῆλον ὅτι βουλιμιᾷ.
ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γὰρ δεῖ σʼ ἐκεῖ στρεβλούμενον
ἅπασι τοῖς Ἕλλησιν ὁ θεός ἐσθʼ ὅτι
τοὺς συκοφάντας ἐξολεῖ κακοὺς κακῶς.
οἴμοι τάλας· μῶν καὶ σὺ μετέχων καταγελᾷς;
ἐπεὶ πόθεν θοἰμάτιον εἴληφας τοδί;
ἐχθὲς δʼ ἔχοντʼ εἶδόν σʼ ἐγὼ τριβώνιον.
οὐδὲν προτιμῶ σου. φορῶ γὰρ πριάμενος
† ἀλλʼ οὐκ ἔνεστι συκοφάντου δήγματος.†
ἆρʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστὶ πολλή; σκώπτετον,
οὐκ ἐπʼ ἀγαθῷ γὰρ ἐνθάδʼ ἐστὸν οὐδενί.
μὰ τὸν Δίʼ οὔκουν τῷ γε σῷ, σάφʼ ἴσθʼ ὅτι.
ἀπὸ τῶν ἐμῶν γὰρ ναὶ μὰ Δία δειπνήσετον.
ὡς δὴ ʼπʼ ἀληθείᾳ σὺ μετὰ τοῦ μάρτυρος
διαρραγείης μηδενός γʼ ἐμπλήμενος.
ἀρνεῖσθον; ἔνδον ἐστὶν ὦ μιαρωτάτω
πολὺ χρῆμα τεμαχῶν καὶ κρεῶν ὠπτημένων.
ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ.
ταῦτʼ οὖν ἀνασχέτʼ ἐστὶν ὦ Ζεῦ καὶ θεοί,
τούτους ὑβρίζειν εἰς ἔμʼ; οἴμʼ ὡς ἄχθομαι
ὅτι χρηστὸς ὢν καὶ φιλόπολις πάσχω κακῶς.
πῶς οὖν ἂν εἴης χρηστὸς ὦ τοιχωρύχε,
εἴ σοι προσῆκον μηδὲν εἶτʼ ἀπεχθάνει;
εὐεργετεῖν οὖν ἐστι τὸ πολυπραγμονεῖν;
νὴ Δία πονηρόν γʼ ἆρα προστάτην ἔχει.
ἐκεῖνο δʼ οὐ βούλοιʼ ἄν, ἡσυχίαν ἔχων
εἰ μὴ φανεῖται διατριβή τις τῷ βίῳ.
τὸν Πλοῦτον αὐτὸν καὶ τὸ Βάττου σίλφιον.
καὶ μὴν προσελθέτω πρὸς ἔμʼ ὑμῶν ἐνθαδὶ
οἴμοι τάλας ἀποδύομαι μεθʼ ἡμέραν.
σὺ γὰρ ἀξιοῖς τἀλλότρια πράττων ἐσθίειν.
ὁρᾷς ἃ ποιεῖς; ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
ἀλλʼ οἴχεται φεύγων ὃν ἦγες μάρτυρα.
ἔπειτα ποῦ κάλλιον ἀνατεθήσεται
ἢ περὶ πονηρὸν ἄνδρα καὶ τοιχωρύχον;
Πλοῦτον δὲ κοσμεῖν ἱματίοις σεμνοῖς πρέπει.
καὶ ταῦτα πρὸς τὸ μέτωπον αὐτίκα δὴ μάλα
ἄπειμι· γιγνώσκω γὰρ ἥττων ὢν πολὺ
ὑμῶν· ἐὰν δὲ σύζυγον λάβω τινὰ
καὶ σύκινον, τοῦτον τὸν ἰσχυρὸν θεὸν
ὁτιὴ καταλύει περιφανῶς εἶς ὢν μόνος
τὴν δημοκρατίαν, οὔτε τὴν βουλὴν πιθὼν
τὴν τῶν πολιτῶν οὔτε τὴν ἐκκλησίαν.
καὶ μὴν ἐπειδὴ τὴν πανοπλίαν τὴν ἐμὴν
ἔχων βαδίζεις, ἐς τὸ βαλανεῖον τρέχε·
ἔπειτʼ ἐκεῖ κορυφαῖος ἑστηκὼς θέρου.
κἀγὼ γὰρ εἶχον τὴν στάσιν ταύτην ποτέ.
ἀλλʼ ὁ βαλανεὺς ἕλξει θύραζʼ αὐτὸν λαβὼν
ὅτι ἔστʼ ἐκείνου τοῦ πονηροῦ κόμματος.
νὼ δʼ εἰσίωμεν, ἵνα προσεύξῃ τὸν θεόν.
ἆρʼ ὦ φίλοι γέροντες ἐπὶ τὴν οἰκίαν
ἢ τῆς ὁδοῦ τὸ παράπαν ἡμαρτήκαμεν;
ἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὰς τὰς θύρας ἀφιγμένη
ὦ μειρακίσκη· πυνθάνει γὰρ ὡρικῶς.
φέρε νυν ἐγὼ τῶν ἔνδοθεν καλέσω τινά.
μὴ δῆτʼ· ἐγὼ γὰρ αὐτὸς ἐξελήλυθα.
ἀλλʼ ὅ τι μάλιστʼ ἐλήλυθας λέγειν σʼ ἐχρῆν.
πέπονθα δεινὰ καὶ παράνομʼ ὦ φίλτατε·
ἀφʼ οὗ γὰρ ὁ θεὸς οὗτος ἤρξατο βλέπειν,
τί δʼ ἔστιν; ἦ που καὶ σὺ συκοφάντρια
ἀλλʼ οὐ λαχοῦσʼ ἔπινες ἐν τῷ γράμματι;
σκώπτεις· ἐγὼ δὲ κατακέκνισμαι δειλάκρα.
οὔκουν ἐρεῖς ἀνύσασα τὸν κνισμὸν τίνα;
ἄκουέ νυν. ἦν μοί τι μειράκιον φίλον,
πενιχρὸν μέν, ἄλλως δʼ εὐπρόσωπον καὶ καλὸν
ἅπαντʼ ἐποίει κοσμίως μοι καὶ καλῶς·
ἐγὼ δʼ ἐκείνῳ πάντα ταῦθʼ ὑπηρέτουν.
οὐ πολλά· καὶ γὰρ ἐκνομίως μʼ ᾐσχύνετο.
ἀλλʼ ἀργυρίου δραχμὰς ἂν ᾔτησʼ εἴκοσιν
εἰς ἱμάτιον, ὀκτὼ δʼ ἂν εἰς ὑποδήματα·
καὶ ταῖς ἀδελφαῖς ἀγοράσαι χιτώνιον
ἐκέλευσεν ἂν τῇ μητρί θʼ ἱματίδιον·
πυρῶν τʼ ἂν ἐδεήθη μεδίμνων τεττάρων.
οὐ πολλὰ τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ταῦτά γε
εἴρηκας, ἀλλὰ δῆλον ὅτι σʼ ᾐσχύνετο.
καὶ ταῦτα τοίνυν οὐχ ἕνεκα μισητίας
αἰτεῖν μʼ ἔφασκεν, ἀλλὰ φιλίας οὕνεκα,
ἵνα τοὐμὸν ἱμάτιον φορῶν μεμνῇτό μου.
λέγεις ἐρῶντʼ ἄνθρωπον ἐκνομιώτατα.
ἀλλʼ οὐχὶ νῦν ὁ βδελυρὸς ἔτι τὸν νοῦν ἔχει
τὸν αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ μεθέστηκεν πάνυ.
ἐμοῦ γὰρ αὐτῷ τὸν πλακοῦντα τουτονὶ
καὶ τἄλλα τἀπὶ τοῦ πίνακος τραγήματα
ἐπόντα πεμψάσης ὑπειπούσης θʼ ὅτι
ἄμητα προσαπέπεμψεν ἡμῖν τουτονί,
καὶ πρὸς ἐπὶ τούτοις εἶπεν ἀποπέμπων ὅτι
πάλαι ποτʼ ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι.
δῆλον ὅτι τοὺς τρόπους τις οὐ μοχθηρὸς ἦν,
ἔπειτα πλουτῶν οὐκέθʼ ἥδεται φακῇ·
ἐπὶ τὴν θύραν ἐβάδιζεν ἀεὶ τὴν ἐμήν.
καὶ νὴ Δίʼ εἰ λυπουμένην γʼ αἴσθοιτό με,
νηττάριον ἂν καὶ φάττιον ὑπεκορίζετο.
ἔπειτʼ ἴσως ᾔτει σʼ ἂν εἰς ὑποδήματα.
ἐπὶ τῆς ἁμάξης ὅτι προσέβλεψέν μέ τις,
ἐτυπτόμην διὰ τοῦθʼ ὅλην τὴν ἡμέραν.
οὕτω σφόδρα ζηλότυπος ὁ νεανίσκος ἦν.
μόνος γὰρ ἥδεθʼ, ὡς ἔοικεν, ἐσθίων.
καὶ τάς γε χεῖρας παγκάλας ἔχειν μʼ ἔθη.
ὄζειν τε τῆς χρόας ἔφασκεν ἡδύ μου.
εἰ Θάσιον ἐνέχεις, εἰκότως γε νὴ Δία.
τὸ βλέμμα θʼ ὡς ἔχοιμι μαλακὸν καὶ καλόν.
οὐ σκαιὸς ἦν ἄνθρωπος, ἀλλʼ ἠπίστατο
γραὸς καπρώσης τἀφόδια κατεσθίειν.
ἀναγκάσαι δίκαιόν ἐστι νὴ Δία
ἀλλʼ οὐδέποτέ με ζῶσαν ἀπολείψειν ἔφη.
ὑπὸ τοῦ γὰρ ἄλγους κατατέτηκʼ ὦ φίλτατε.
οὐκ ἀλλὰ κατασέσηπας, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
εἰ τυγχάνοι γʼ ὁ δακτύλιος ὢν τηλία.
καὶ μὴν τὸ μειράκιον τοδὶ προσέρχεται,
οὗπερ πάλαι κατηγοροῦσα τυγχάνω·
στέφανόν γέ τοι καὶ δᾷδʼ ἔχων πορεύεται.
πολιὰ γεγένησαι ταχύ γε νὴ τὸν οὐρανόν.
τάλαινʼ ἐγὼ τῆς ὕβρεος ἧς ὑβρίζομαι.
ἔοικε διὰ πολλοῦ χρόνου σʼ ἑορακέναι.
ποίου χρόνου ταλάνταθʼ, ὃς παρʼ ἐμοὶ χθὲς ἦν;
τοὐναντίον πέπονθε τοῖς πολλοῖς ἄρα·
μεθύων γάρ, ὡς ἔικεν, ὀξύτερον βλέπει.
ἐν τῷ προσώπῳ τῶν ῥυτίδων ὅσας ἔχει.
ἐὰν γὰρ αὐτὴν εἷς μόνος σπινθὴρ λάβῃ
κἄγωγʼ· ἔχει γὰρ τρεῖς ἴσως ἢ τέτταρας.
ἀπότεισον· ἕνα γὰρ γόμφιον μόνον φορεῖ.
πλυνόν με ποιῶν ἐν τοσούτοις ἀνδράσιν.
ὄναιο μέντἄν, εἴ τις ἐκπλύνειέ σε.
οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ νῦν μὲν καπηλικῶς ἔχει,
εἰ δʼ ἐκπλυνεῖται τοῦτο τὸ ψιμύθιον,
πειρᾷ μὲν οὖν ἴσως σε καὶ τῶν τιτθίων
ἐφάπτεταί σου λανθάνειν δοκῶν ἐμέ.
μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐκ ἐμοῦ γʼ ὦ βδελυρὲ σύ.
ἀλλʼ ὦ νεανίσκʼ οὐκ ἐῶ τὴν μείρακα
εἶναί σʼ ὑβριστήν φησι καὶ λέγειν ὅτι
νῦν δʼ ἄπιθι χαίρων συλλαβὼν τὴν μείρακα.
οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· οὐκέτʼ ἀξιοῖς ἴσως
ὑπὸ μυρίων ἐτῶν γε καὶ τρισχιλίων.
ὅμως δʼ ἐπειδὴ καὶ τὸν οἶνον ἠξίους
πίνειν, συνεκποτέʼ ἐστί σοι καὶ τὴν τρύγα.
ἀλλʼ ἔστι κομιδῇ τρὺξ παλαιὰ καὶ σαπρά.
οὐκοῦν τρύγοιπος ταῦτα πάντʼ ἰάσεται.
ἀλλʼ εἴσιθʼ εἴσω· τῷ θεῷ γὰρ βούλομαι
ἐγὼ δέ γʼ αὐτῷ καὶ φράσαι τι βούλομαι.
ἱκανὸν γὰρ αὐτὴν πρότερον ὑπεπίττουν χρόνον.
βάδιζʼ· ἐγὼ δέ σου κατόπιν εἰσέρχομαι.
τίς ἔσθʼ ὁ κόπτων τὴν θύραν; τουτὶ τί ἦν;
οὐδεὶς ἔοικεν· ἀλλὰ δῆτα τὸ θύριον
σὺ τὴν θύραν ἔκοπτες οὑτωσὶ σφόδρα;
ἀλλʼ ἐκκάλει τὸν δεσπότην τρέχων ταχύ,
ἒπειτα τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδία,
ἔπειτα τοὺς θεράποντας, εἶτα τὴν κύνα,
ἐς ταὐτὸν ὑμᾶς συγκυκήσας τρύβλιον
ἁπαξάπαντας ἐς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν.
ἡ γλῶττα τῷ κήρυκι τούτων τέμνεται.
εἴργασθʼ. ἀφʼ οὗ γὰρ ἤρξατʼ ἐξ ἀρχῆς βλέπειν
οὐ ψαιστόν, οὐχ ἱερεῖον, οὐκ ἄλλʼ οὐδὲ ἓν
θύσει. κακῶς γὰρ ἐπεμελεῖσθʼ ἡμῶν τότε.
πάντʼ ἀγάθʼ ἕωθεν εὐθύς, οἰνοῦτταν μέλι
ἰσχάδας, ὅσʼ εἰκός ἐστιν Ἑρμῆν ἐσθίειν·
νυνὶ δὲ πεινῶν ἀναβάδην ἀναπαύομαι.
οἴμοι πλακοῦντος τοῦ νʼ τετράδι πεπεμμένου.
ποθεῖς τὸν οὐ παρόντα καὶ μάτην καλεῖς.
οἴμοι δὲ κωλῆς ἣν ἐγὼ κατήσθιον.
ἀσκωλίαζʼ ἐνταῦθα πρὸς τὴν αἰθρίαν.
σπλάγχνων τε θερμῶν ὧν ἐγὼ κατήσθιον.
ὀδύνη σε περὶ τὰ σπλάγχνʼ ἔοικέ τι στρέφειν.
ταύτην ἐπιπιὼν ἀποτρέχων οὐκ ἂν φθάνοις.
ἆρʼ ὠφελήσαις ἄν τι τὸν σαυτοῦ φίλον;
εἴ του δέει γʼ ὧν δυνατός εἰμί σʼ ὠφελεῖν.
εἴ μοι πορίσας ἄρτον τινʼ εὖ πεπεμμένον
δοίης καταφαγεῖν καὶ κρέας νεανικὸν
ἐφʼ ᾧ τε μετέχειν καὐτὸς ὦ τοιχωρύχε.
ἧκεν γὰρ ἄν σοι ναστὸς εὖ πεπεμμένος.
ἔπειτα τοῦτόν γʼ αὐτὸς ἂν κατήσθιες.
οὐ γὰρ μετεῖχες τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί,
ὁπότε τι ληφθείην πανουργήσας ἐγώ.
ἀλλὰ ξύνοικον πρὸς θεῶν δέξασθέ με.
ἔπειτʼ ἀπολιπὼν τοὺς θεοὺς ἐνθάδε μενεῖς;
τὰ γὰρ παρʼ ὑμῖν ἐστι βελτίω πολύ.
πατρὶς γάρ ἐστι πᾶσʼ ἵνʼ ἂν πράττῃ τις εὖ.
τί δῆτʼ ἂν εἴης ὄφελος ἡμῖν ἐνθάδʼ ὤν;
παρὰ τὴν θύραν στροφαῖον ἱδρύσασθέ με.
Ἑρμῆν παλιγκάπηλον ἡμᾶς δεῖ τρέφειν;
ἐναγώνιος τοίνυν ἔσομαι. τί δῆτʼ ἐρεῖς;
Πλούτῳ γάρ ἐστι τοῦτο συμφορώτατον
ποιεῖν ἀγῶνας μουσικοὺς καὶ γυμνικούς.
οὗτος γὰρ ἐξηύρηκεν αὑτῷ βιότιον.
οὐκ ἐτὸς ἅπαντες οἱ δικάζοντες θαμὰ
σπεύδουσιν ἐν πολλοῖς γεγράφθαι γράμμασιν.
ἵνʼ εὐθέως διακονικὸς εἶναι δοκῇς.
τίς ἂν φράσειε ποῦ ʼστι Χρεμύλος μοι σαφῶς;
ἀπόλωλʼ ὑπὸ λιμοῦ. καταφαγεῖν γὰρ οὐκ ἔχω,
καὶ ταῦτα τοῦ σωτῆρος ἱερεὺς ὢν Διός.
ἡ δʼ αἰτία τίς ἐστιν ὦ πρὸς τῶν θεῶν;
ὅτι πάντες εἰσὶ πλούσιοι· καίτοι τότε,
ὅτʼ εἶχον οὐδέν, ὁ μὲν ἂν ἥκων ἔμπορος
ἔθυσεν ἱερεῖόν τι σωθείς, ὁ δέ τις ἂν
δίκην ἀποφυγών, ὁ δʼ ἂν ἐκαλλιερεῖτό τις
κἀμέ γʼ ἐκάλει τὸν ἱερέα· νῦν δʼ οὐδὲ εἷς
θύει τὸ παράπαν οὐδὲν οὐδʼ εἰσέρχεται,
πλὴν ἀποπατησόμενοί γε πλεῖν ἢ μύριοι.
χαίρειν ἐάσας ἐνθάδʼ αὐτοῦ καταμένειν.
θάρρει· καλῶς ἔσται γάρ, ἢν θεὸς θέλῃ.
ὁ Ζεὺς ὁ σωτὴρ γὰρ πάρεστιν ἐνθάδε,
ἱδρυσόμεθʼ οὖν αὐτίκα μάλʼ, ἀλλὰ περίμενε
τὸν Πλοῦτον, οὗπερ πρότερον ἦν ἱδρυμένος
τὸν ὀπισθόδομον ἀεὶ φυλάττων τῆς θεοῦ.
σεμνῶς· ἔχουσα δʼ ἦλθες αὐτὴ ποικίλα.
ἥξει γὰρ ὁ νεανίσκος ὡς σʼ εἰς ἑσπέραν.
ἀλλʼ εἴ γε μέντοι νὴ Δίʼ ἐγγυᾷ σύ μοι
ἥξειν ἐκεῖνον ὡς ἔμʼ, οἴσω τὰς χύτρας.
ἡ γραῦς ἔπεστʼ ἀνωτάτω, ταύτης δὲ νῦν
τῆς γραὸς ἐπιπολῆς ἔπεισιν αἱ χύτραι.
τοιαῦτα πάθεα μέλεα θρεομένα λέγω
θεοῖς δʼ ἐναγέα τέλεα πελομένων καλῶς
πιστῷ γέροντι τῷ δε ναυκλήρῳ πατρί.
καὶ τἀπὶ χέρσου νῦν προμηθίαν λαβὼν
αἰνῶ φυλάξαι τἄμʼ ἔπη δελτουμένας.
ὁρῶ κόνιν, ἄναυδον ἄγγελον στρατοῦ·
σύριγγες οὐ σιγῶσιν ἀξονήλατοι·
ὄχλον δʼ ὑπασπιστῆρα καὶ δορυσσόον
λεύσσω, ξὺν ἵπποις καμπύλοις τʼ ὀχήμασιν·
ἀλλʼ εἴτʼ ἀπήμων εἴτε καὶ τεθηγμένος
ὠμῇ ξὺν ὀργῇ τόνδʼ ἐπόρνυται στόλον,
πάγον προσίζειν τόνδʼ ἀγωνίων θεῶν.
κρεῖσσον δὲ πύργου βωμός, ἄρρηκτον σάκος
ἀλλʼ ὡς τάχιστα βᾶτε, καὶ λευκοστεφεῖς
ἱκετηρίας, ἁγάλματʼ αἰδοίου Διός,
σεμνῶς ἔχουσαι διὰ χερῶν εὐωνύμων,
αἰδοῖα καὶ γοεδνὰ καὶ ζαχρεῖʼ ἔπη
ξένους ἀμείβεσθʼ, ὡς ἐπήλυδας πρέπει,
τορῶς λέγουσαι τάσδʼ ἀναιμάκτους φυγάς.
φθογγῇ δʼ ἑπέσθω πρῶτα μὲν τὸ μὴ θρασύ,
τὸ μὴ μάταιον δʼ ἐκ μετωποσωφρόνων
ἴτω προσώπων ὄμματος παρʼ ἡσύχου.
μέμνησο δʼ εἴκειν· χρεῖος εἶ ξένη φυγάς.
κεδνὰς ἐφετμάς. Ζεὺς δὲ γεννήτωρ ἴδοι·
ἴδοιτο δῆτα πρευμενοῦς ἀπʼ ὄμματος·
θέλοιμʼ ἂν ἤδη σοὶ πέλας θρόνους ἔχειν.
μή νυν σχόλαζε, μηχανῆς δʼ ἔστω κράτος.
ὦ Ζεῦ, κόπων οἴκτιρε μὴ ἀπολωλότας.
κείνου θέλοντος εὖ τελευτήσει τάδε.
καλοῦμεν αὐγὰς ἡλίου σωτηρίους,—
ἁγνόν τʼ Ἀπόλλω, φυγάδʼ ἀπʼ οὐρανοῦ θεόν.
εἰδὼς ἂν αἶσαν τήνδε συγγνοίη βροτοῖς.
συγγνοῖτο δῆτα καὶ παρασταίη πρόφρων.
τίνʼ οὖν κικλῄσκω τῶνδε δαιμόνων ἔτι;
ὁρῶ τρίαιναν τήνδε σημεῖον θεοῦ.
Ἑρμῆς ὅδʼ ἄλλος τοῖσιν Ἑλλήνων νόμοις.
ἐλευθέροις νυν ἐσθλὰ κηρυκευέτω.
πάντων δʼ ἀνάκτων τῶνδε κοινοβωμίαν
σέβεσθʼ· ἐν ἁγνῷ δʼ ἑσμὸς ὡς πελειάδων
ἐχθρῶν ὁμαίμων καὶ μιαινόντων γένος.
ὄρνιθος ὄρνις πῶς ἂν ἁγνεύοι φαγών;
πῶς δʼ ἂν γαμῶν ἄκουσαν ἄκοντος πάρα
ἁγνὸς γένοιτʼ ἄν; οὐδὲ μὴ ʼν Ἅιδου θανὼν
φύγῃ ματαίων αἰτίας, πράξας τάδε.
κἀκεῖ δικάζει τἀπλακήμαθʼ, ὡς λόγος,
Ζεὺς ἄλλος ἐν καμοῦσιν ὑστάτας δίκας.
σκοπεῖτε, κἀμείβεσθε τόνδε τὸν τρόπον,
ὅπως ἂν ὑμῖν πρᾶγος εὖ νικᾷ τόδε.
ποδαπὸν ὅμιλον τόνδʼ ἀνελληνόστολον
πέπλοισι βαρβάροισι καὶ πυκνώμασι
χλίοντα προσφωνοῦμεν; οὐ γὰρ Ἀργολὶς
ἐσθὴς γυναικῶν οὐδʼ ἀφʼ Ἑλλάδος τόπων.
ὅπως δὲ χώραν οὔτε κηρύκων ὕπο,
ἀπρόξενοί τε, νόσφιν ἡγητῶν, μολεῖν
ἔτλητʼ ἀτρέστως, τοῦτο θαυμαστὸν πέλει.
κλάδοι γε μὲν δὴ κατὰ νόμους ἀφικτόρων
κεῖνται παρʼ ὑμῖν πρὸς θεοῖς ἀγωνίοις·
μόνον τόδʼ Ἑλλὰς χθὼν συνοίσεται στόχῳ.
καὶ τἄλλα πόλλʼ ἔτʼ εἰκάσαι δίκαιον ἦν,
εἰ μὴ παρόντι φθόγγος ἦν ὁ σημανῶν.
εἴρηκας ἀμφὶ κόσμον ἀψευδῆ λόγον.
ἢ ῥήτορʼ ἱεροράβδον, ἢ πόλεως ἀγόν;
πρὸς ταῦτʼ ἀμείβου καὶ λέγʼ εὐθαρσὴς ἐμοί.
ἐμοῦ δʼ ἄνακτος εὐλόγως ἐπώνυμον
καὶ πᾶσαν αἶαν, ἧς διʼ ἁγνὸς ἔρχεται
Στρυμών, τὸ πρὸς δύνοντος ἡλίου, κρατῶ.
Πίνδου τε τἀπέκεινα, Παιόνων πέλας,
ὄρη τε Δωδωναῖα. συντέμνει δʼ ὅρος
ὑγρᾶς θαλάσσης· τῶνδε τἀπὶ τάδε κρατῶ.
αὐτῆς δὲ χώρας Ἀπίας πέδον τόδε
πάλαι κέκληται φωτὸς ἰατροῦ χάριν.
Ἆπις γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας Ναυπακτίας
ἰατρόμαντις παῖς Ἀπόλλωνος χθόνα
τήνδʼ ἐκκαθαίρει κνωδάλων βροτοφθόρων,
τὰ δὴ παλαιῶν αἱμάτων μιάσμασιν
χρανθεῖσʼ ἀνῆκε γαῖα μηνιταῖʼ ἄχη
δρακονθόμιλον δυσμενῆ ξυνοικίαν.
τούτων ἄκη τομαῖα καὶ λυτήρια
πράξας ἀμέμπτως Ἆπις Ἀργείᾳ χθονὶ
μνήμην ποτʼ ἀντίμισθον ηὕρετʼ ἐν λιταῖς.
ἔχουσα δʼ ἤδη τἀπʼ ἐμοῦ τεκμήρια
γένος τʼ ἂν ἐξεύχοιο καὶ λέγοις πρόσω.
μακράν γε μὲν δὴ ῥῆσιν οὐ στέργει πόλις.
ἐξευχόμεσθα, σπέρματʼ εὐτέκνου βοός·
καὶ ταῦτʼ ἀληθῆ πάντα προσφύσω λόγῳ.
ἄπιστα μυθεῖσθʼ, ὦ ξέναι, κλύειν ἐμοί,
ὅπως τόδʼ ὑμῖν ἐστιν Ἀργεῖον γένος.
Λιβυστικαῖς γὰρ μᾶλλον ἐμφερέστεραι
γυναιξίν ἐστε κοὐδαμῶς ἐγχωρίαις.
καὶ Νεῖλος ἂν θρέψειε τοιοῦτον φυτόν,
Κύπριος χαρακτήρ τʼ ἐν γυναικείοις τύποις
τοίας τʼ ἀκούω νομάδας ἱπποβάμοσιν
εἶναι καμήλοις ἀστραβιζούσας, χθόνα
παρʼ Αἰθίοψιν ἀστυγειτονουμένας.
καὶ τὰς ἀνάνδρους κρεοβόρους τʼ Ἀμαζόνας,
εἰ τοξοτευχεῖς ἦτε, κάρτʼ ἂν ᾔκασα
ὑμᾶς. διδαχθεὶς δʼ ἂν τόδʼ εἰδείην πλέον,
ὅπως γένεθλον σπέρμα τʼ Ἀργεῖον τὸ σόν.
κλῃδοῦχον Ἥρας φασὶ δωμάτων ποτὲ
ἦν ὡς μάλιστα, καὶ φάτις πολλὴ κρατεῖ.
μὴ καὶ λόγος τις Ζῆνα μειχθῆναι βροτῷ;
κἄκρυπτά γʼ Ἥρας ταῦτα τἀμπαλάγματα.
πῶς οὖν τελευτᾷ βασιλέων νείκη τάδε;
βοῦν τὴν γυναῖκʼ ἔθηκεν Ἀργεία θεός.
τί δῆτα πρὸς ταῦτʼ ἄλοχος ἰσχυρὰ Διός;
τὸν πάνθʼ ὁρῶντα φύλακʼ ἐπέστησεν βοΐ.
ποῖον πανόπτην οἰοβουκόλον λέγεις;
Ἄργον, τὸν Ἑρμῆς παῖδα γῆς κατέκτανεν.
βοηλάτην μύωπα κινητήριον.
οἶστρον καλοῦσιν αὐτὸν οἱ Νείλου πέλας.
τοιγάρ νιν ἐκ γῆς ἤλασεν μακρῷ δρόμῳ.
καὶ ταῦτʼ ἔλεξας πάντα συγκόλλως ἐμοί.
καὶ μὴν Κάνωβον κἀπὶ Μέμφιν ἵκετο.
καὶ Ζεύς γʼ ἐφάπτωρ χειρὶ φιτύει γόνον.
τίς οὖν ὁ Δῖος πόρτις εὔχεται βοός;
Ἔπαφος ἀληθῶς ῥυσίων ἐπώνυμος.
Λιβύη, μέγιστον γῆς πέδον καρπουμένη.
Βῆλον δίπαιδα πατέρα τοῦδʼ ἐμοῦ πατρός.
τὸ πάνσοφον νῦν ὄνομα τοῦτό μοι φράσον.
Δαναός, ἀδελφὸς δʼ ἐστὶ πεντηκοντάπαις.
καὶ τοῦδʼ ἄνοιγε τοὔνομʼ ἀφθόνῳ λόγῳ.
Αἴγυπτος. εἰδὼς δʼ ἁμὸν ἀρχαῖον γένος
πράσσοις ἂν ὡς Ἀργεῖον ἀνστήσῃς στόλον.
τἀρχαῖον. ἀλλὰ πῶς πατρῷα δώματα
λιπεῖν ἔτλητε; τίς κατέσκηψεν τύχη;
ἄναξ Πελασγῶν, αἰόλʼ ἀνθρώπων κακά.
πόνου δʼ ἴδοις ἂν οὐδαμοῦ ταὐτὸν πτερόν·
ἐπεὶ τίς ηὔχει τήνδʼ ἀνέλπιστον φυγὴν
ἔχθει μεταπτοιοῦσαν εὐναίων γάμων;
τί φὴς ἱκνεῖσθαι τῶνδʼ ἀγωνίων θεῶν,
λευκοστεφεῖς ἔχουσα νεοδρέπτους κλάδους;
ὡς μὴ γένωμαι δμωὶς Αἰγύπτου γένει.
πότερα κατʼ ἔχθραν, ἢ τὸ μὴ θέμις λέγεις;
τίς δʼ ἂν φίλους ὠνοῖτο τοὺς κεκτημένους;
καὶ δυστυχούντων γʼ εὐμαρὴς ἀπαλλαγή.
πῶς οὖν πρὸς ὑμᾶς εὐσεβὴς ἐγὼ πέλω;
αἰτοῦσι μὴ ʼκδοὺς παισὶν Αἰγύπτου πάλιν.
βαρέα σύ γʼ εἶπας, πόλεμον ἄρασθαι νέον.
ἀλλʼ ἡ δίκη γε ξυμμάχων ὑπερστατεῖ.
εἴπερ γʼ ἀπʼ ἀρχῆς πραγμάτων κοινωνὸς ἦν.
αἰδοῦ σὺ πρύμναν πόλεος ὧδʼ ἐστεμμένην.
πέφρικα λεύσσων τάσδʼ ἕδρας κατασκίους.
ἴδε με τὰν ἱκέτιν φυγάδα περίδρομον,
ὁρῶ κλάδοισι νεοδρόποις κατάσκιον
νεύονθʼ ὅμιλον τόνδʼ ἀγωνίων θεῶν.
εἴη δʼ ἄνατον πρᾶγμα τοῦτʼ ἀστοξένων.
μηδʼ ἐξ ἀέλπτων κἀπρομηθήτων πόλει
νεῖκος γένηται· τῶν γὰρ οὐ δεῖται πόλις.
οὔτοι κάθησθε δωμάτων ἐφέστιοι
ἐμῶν. τὸ κοινὸν δʼ εἰ μιαίνεται πόλις,
ξυνῇ μελέσθω λαὸς ἐκπονεῖν ἄκη.
ἐγὼ δʼ ἂν οὐ κραίνοιμʼ ὑπόσχεσιν πάρος,
ὑμῖν δʼ ἀρήγειν οὐκ ἔχω βλάβης ἄτερ.
οὐδʼ αὖ τόδʼ εὖφρον, τάσδʼ ἀτιμάσαι λιτάς.
ἀμηχανῶ δὲ καὶ φόβος μʼ ἔχει φρένας
εἴ τοι κρατοῦσι παῖδες Αἰγύπτου σέθεν
εἶναι, τίς ἂν τοῖσδʼ ἀντιωθῆναι θέλοι;
δεῖ τοί σε φεύγειν κατὰ νόμους τοὺς οἴκοθεν,
ὡς οὐκ ἔχουσιν κῦρος οὐδὲν ἀμφὶ σοῦ.
μή τί ποτʼ οὖν γενοίμαν ὑποχείριος
οὐκ εὔκριτον τὸ κρῖμα. μή μʼ αἱροῦ κριτήν.
εἶπον δὲ καὶ πρίν, οὐκ ἄνευ δήμου τάδε
πράξαιμʼ ἄν, οὐδέ περ κρατῶν, μὴ καί ποτε
εἴπῃ λεώς, εἴ πού τι μὴ τοῖον τύχοι,
ἐπήλυδας τιμῶν ἀπώλεσας πόλιν.
ἄδικα μὲν κακοῖς, ὅσια δʼ ἐννόμοις.
δεῖ τοι βαθείας φροντίδος σωτηρίου,
δεδορκὸς ὄμμα, μηδʼ ἄγαν ᾠνωμένον,
ὅπως ἄνατα ταῦτα πρῶτα μὲν πόλει,
αὐτοῖσί θʼ ἡμῖν ἐκτελευτήσει καλῶς,
καὶ μήτε δῆρις ῥυσίων ἐφάψεται
μήτʼ ἐν θεῶν ἕδραισιν ὧδʼ ἱδρυμένας
ἐκδόντες ὑμᾶς τὸν πανώλεθρον θεὸν
βαρὺν ξύνοικον θησόμεσθʼ ἀλάστορα,
ὃς οὐδʼ ἐν Ἅιδου τὸν θανόντʼ ἐλευθεροῖ.
μῶν οὐ δοκεῖ δεῖν φροντίδος σωτηρίου;
πολυμίτων πέπλων τʼ ἐπιλαβὰς ἐμῶν.
τάδε φράσαι δίκαια Διόθεν κράτη.
ἢ τοῖσιν ἢ τοῖς πόλεμον αἴρεσθαι μέγαν
πᾶσʼ ἔστʼ ἀνάγκη, καὶ γεγόμφωται σκάφος
στρέβλαισι ναυτικαῖσιν ὡς προσηγμένον.
ἄνευ δὲ λύπης οὐδαμοῦ καταστροφή.
καὶ χρημάτων μὲν ἐκ δόμων πορθουμένων,
γένοιτʼ ἂν ἄλλα Κτησίου Διὸς χάριν·
καὶ γλῶσσα τοξεύσασα μὴ τὰ καίρια,
γένοιτο μύθου μῦθος ἂν θελκτήριος
ἀλγεινὰ θυμοῦ κάρτα κινητήρια.
ὅπως δʼ ὅμαιμον αἷμα μὴ γενήσεται,
δεῖ κάρτα θύειν καὶ πεσεῖν χρηστήρια
θεοῖσι πολλοῖς πολλά, πημονῆς ἄκη.
ἦ κάρτα νείκους τοῦδʼ ἔσω παροίχομαι
εἶναι. γένοιτο δʼ εὖ παρὰ γνώμην ἐμήν.
πολλῶν ἄκουσον τέρματʼ αἰδοίων λόγων.
ἤκουσα, καὶ λέγοις ἄν. οὔ με φεύξεται.
τάχʼ ἂν γυναιξὶ ταῦτα συμπρεπῆ πέλοι.
ἐκ τῶνδε τοίνυν, ἴσθι, μηχανὴ καλή—
λέξον τίνʼ αὐδὴν τήνδε γηρυθεῖσʼ ἔσῃ.
εἰ μή τι πιστὸν τῷδʼ ὑποστήσεις στόλῳ—
τί σοι περαίνει μηχανὴ συζωμάτων;
νέοις πίναξι βρέτεα κοσμῆσαι τάδε.
αἰνιγματῶδες τοὔπος· ἀλλʼ ἁπλῶς φράσον.
ἐκ τῶνδʼ ὅπως τάχιστʼ ἀπάγξασθαι θεῶν.
ἤκουσα μαστικτῆρα καρδίας λόγον.
ξυνῆκας· ὠμμάτωσα γὰρ σαφέστερον.
καὶ πολλαχῇ γε δυσπάλαιστα πράγματα,
κακῶν δὲ πλῆθος ποταμὸς ὣς ἐπέρχεται·
ἄτης δʼ ἄβυσσον πέλαγος οὐ μάλʼ εὔπορον
τόδʼ ἐσβέβηκα, κοὐδαμοῦ λιμὴν κακῶν.
εἰ μὲν γὰρ ὑμῖν μὴ τόδʼ ἐκπράξω χρέος,
μίασμʼ ἔλεξας οὐχ ὑπερτοξεύσιμον.
εἰ δʼ αὖθʼ ὁμαίμοις παισὶν Αἰγύπτου σέθεν
πῶς οὐχὶ τἀνάλωμα γίγνεται πικρόν,
ἄνδρας γυναικῶν οὕνεχʼ αἱμάξαι πέδον;
ὅμως δʼ ἀνάγκη Ζηνὸς αἰδεῖσθαι κότον
ἱκτῆρος· ὕψιστος γὰρ ἐν βροτοῖς φόβος.
σὺ μέν, πάτερ γεραιὲ τῶνδε παρθένων,
κλάδους τε τούτους αἶψʼ ἐν ἀγκάλαις λαβὼν
βωμοὺς ἐπʼ ἄλλους δαιμόνων ἐγχωρίων
θές, ὡς ἴδωσι τῆσδʼ ἀφίξεως τέκμαρ
πάντες πολῖται, μηδʼ ἀπορριφθῇ ψόγος
ἐμοῦ· κατʼ ἀρχῆς γὰρ φιλαίτιος λεώς.
καὶ γὰρ τάχʼ ἄν τις οἰκτίσας ἰδὼν τάδε
ὑμῖν δʼ ἂν εἴη δῆμος εὐμενέστερος·
τοῖς ἥσσοσιν γὰρ πᾶς τις εὐνοίας φέρει.
πολλῶν τάδʼ ἡμῖν ἐστιν ἠξιωμένα,
αἰδοῖον εὑρεθέντα πρόξενον λαβεῖν.
ὀπάονας δὲ φράστοράς τʼ ἐγχωρίων
βωμοὺς προνάους καὶ πολισσούχων ἕδρας
εὕρωμεν, ἀσφάλεια δʼ ᾖ διʼ ἄστεως
στείχουσι· μορφῆς δʼ οὐχ ὁμόστολος φύσις.
Νεῖλος γὰρ οὐχ ὅμοιον Ἰνάχῳ γένος
τρέφει. φύλαξαι μὴ θράσος τέκῃ φόβον·
καὶ δὴ φίλον τις ἔκτανʼ ἀγνοίας ὕπο.
στείχοιτʼ ἄν, ἄνδρες· εὖ γὰρ ὁ ξένος λέγει.
ἡγεῖσθε βωμοὺς ἀστικούς, θεῶν ἕδρας·
ναύτην ἄγοντας τόνδʼ ἐφέστιον θεῶν.
τούτῳ μὲν εἶπας, καὶ τεταγμένος κίοι·
ἐγὼ δὲ πῶς δρῶ; ποῦ θράσος νέμεις ἐμοί;
καὶ δή σφε λείπω χειρὶ καὶ λόγοις σέθεν.
λευρὸν κατʼ ἄλσος νῦν ἐπιστρέφου τόδε.
οὔτοι πτερωτῶν ἁρπαγαῖς σʼ ἐκδώσομεν.
ἀλλʼ εἰ δρακόντων δυσφρόνων ἐχθίοσιν;
οὔτοι τι θαῦμα δυσφορεῖν φόβῳ φρενός.
ἀεί γʼ ἄναρκτόν ἐστι δεῖμʼ ἐξαίσιον.
ἀλλʼ οὔτι δαρὸν χρόνον ἐρημώσει πατήρ.
ἐγὼ δὲ λαοὺς συγκαλῶν ἐγχωρίους
στείχω, τὸ κοινὸν ὡς ἂν εὐμενὲς τιθῶ·
καὶ σὸν διδάξω πατέρα ποῖα χρὴ λέγειν.
πρὸς ταῦτα μίμνε καὶ θεοὺς ἐγχωρίους
λιταῖς παραιτοῦ τῶν σʼ ἔρως ἔχει τυχεῖν.
ἐγὼ δὲ ταῦτα πορσυνῶν ἐλεύσομαι.
πειθὼ δʼ ἕποιτο καὶ τύχη πρακτήριος.
λειμῶνα χιονόβοσκον, ὅντʼ ἐπέρχεται
λαβοῦσα δʼ ἕρμα Δῖον ἀψευδεῖ λόγῳ
αὐτὸς ὁ πατὴρ φυτουργὸς αὐτόχειρ ἄναξ
οὔτινος ἄνωθεν ἡμένου σέβει κράτη.
θαρσεῖτε παῖδες. εὖ τὰ τῶν ἐγχωρίων·
δήμου δέδοκται παντελῆ ψηφίσματα.
ὦ χαῖρε πρέσβυ, φίλτατʼ ἀγγέλλων ἐμοί
ἔνισπε δʼ ἡμῖν ποῖ κεκύρωται τέλος,
δήμου κρατοῦσα χεὶρ ὅπῃ πληθύνεται.
ἔδοξεν Ἀργείοισιν οὐ διχορρόπως,
ἀλλʼ ὥστʼ ἀνηβῆσαί με γηραιᾷ φρενί·
πανδημίᾳ γὰρ χερσὶ δεξιωνύμοις
κἀρρυσιάστους ξύν τʼ ἀσυλίᾳ βροτῶν·
καὶ μήτʼ ἐνοίκων μήτʼ ἐπηλύδων τινὰ
ἄγειν· ἐὰν δὲ προστιθῇ τὸ καρτερόν,
τὸν μὴ βοηθήσαντα τῶνδε γαμόρων
ἄτιμον εἶναι ξὺν φυγῇ δημηλάτῳ.
τοιάνδʼ ἔπειθεν ῥῆσιν ἀμφʼ ἡμῶν λέγων
ἄναξ Πελασγῶν, ἱκεσίου Ζηνὸς κότον
πόλιν παχῦναι, ξενικὸν ἀστικόν θʼ ἅμα
λέγων διπλοῦν μίασμα πρὸ πόλεως φανὲν
ἀμήχανον βόσκημα πημονῆς πέλειν.
τοιαῦτʼ ἀκούων χερσὶν Ἀργεῖος λεὼς
ἔκρανʼ ἄνευ κλητῆρος ὡς εἶναι τάδε.
εὐχὰς μὲν αἰνῶ τάσδε σώφρονας, φίλαι.
ὑμεῖς δὲ μὴ τρέσητʼ ἀκούσασαι πατρὸς
ἱκεταδόκου γὰρ τῆσδʼ ἀπὸ σκοπῆς ὁρῶ
τὸ πλοῖον. εὔσημον γὰρ οὔ με λανθάνει·
στολμοί τε λαίφους καὶ παραρρύσεις νεώς,
καὶ πρῷρα πρόσθεν ὄμμασιν βλέπουσʼ ὁδόν,
οἴακος εὐθυντῆρος ὑστάτου νεὼς
ἄγαν καλῶς κλύουσα, τοῖσιν οὐ φίλη.
γυίοισι λευκῶν ἐκ πεπλωμάτων ἰδεῖν,
καὶ τἄλλα πλοῖα πᾶσά θʼ ἡ ʼπικουρία
στείλασα λαῖφος παγκρότως ἐρέσσεται.
ἀλλʼ ἡσύχως χρὴ καὶ σεσωφρονισμένως
πρὸς πρᾶγμʼ ὁρώσας τῶνδε μὴ ἀμελεῖν θεῶν.
ἐγὼ δʼ ἀρωγοὺς ξυνδίκους θʼ ἥξω λαβών.
ἴσως γὰρ ἂν κῆρυξ τις ἢ πρέσβη μόλοι,
ἄγειν θέλοντες ῥυσίων ἐφάπτορες.
ὅμως δʼ ἄμεινον, εἰ βραδύνοιμεν βοῇ,
ἀλκῆς λαθέσθαι τῆσδε μηδαμῶς ποτε.
θάρσει· χρόνῳ τοι κυρίῳ τʼ ἐν ἡμέρᾳ
θεοὺς ἀτίζων τις βροτῶν δώσει δίκην.
ἥκουσι· μῆκος δʼ οὐδὲν ἐν μέσῳ χρόνου.
θάρσει, μαχοῦνται περὶ σέθεν, σάφʼ οἶδʼ ἐγώ.
μάχης τʼ ἄπληστον· καὶ λέγω πρὸς εἰδότα.
νῆας ἔπλευσαν ὧδʼ ἐπιτυχεῖ κότῳ
πολλοὺς δέ γʼ εὑρήσουσιν ἐν μεσημβρίας
θάλπει βραχίονʼ εὖ κατερρινημένους.
μόνην δὲ μὴ πρόλειπε· λίσσομαι, πάτερ.
γυνὴ μονωθεῖσʼ οὐδέν· οὐκ ἔνεστʼ Ἄρης.
οὐλόφρονες, δὲ καὶ δολιομήτιδες
καλῶς ἂν ἡμῖν ξυμφέροι ταῦτʼ ὦ τέκνα,
εἰ σοί τε καὶ θεοῖσιν ἐχθαιροίατο.
οὐ μὴ τριαίνας τάσδε καὶ θεῶν σέβη
δείσαντες ἡμῶν χεῖρʼ ἀπόσχωνται, πάτερ.
περίφρονες δʼ ἄγαν ἀνιέρῳ μένει
ἀλλʼ ἔστι φήμη τοὺς λύκους κρείσσους κυνῶν
εἶναι· βύβλου δὲ καρπὸς οὐ κρατεῖ στάχυν.
ὡς καὶ ματαίων ἀνοσίων τε κνωδάλων
ἔχοντας ὀργάς, χρὴ φυλάσσεσθαι τάχος.
οὔτοι ταχεῖα ναυτικοῦ στρατοῦ στολή,