Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
παῖδας γὰρ οὐ προύδωκα τοὺς Ἡρακλέους.
σὺ δʼ ἐς μὲν εὐνὰς κρύφιος ἠπίστω μολεῖν,
τἀλλότρια λέκτρα δόντος οὐδενὸς λαβών,
σῴζειν δὲ τοὺς σοὺς οὐκ ἐπίστασαι φίλους.
ἀμαθής τις εἶ θεός, ἢ δίκαιος οὐκ ἔφυς.
εἶἑν· τίς ἱερεύς, τίς σφαγεὺς τῶν δυσπότμων
ἢ τῆς ταλαίνης τῆς ἐμῆς ψυχῆς φονεύς;
ἕτοιμʼ ἄγειν τὰ θύματʼ εἰς Ἅιδου τάδε.
ὦ τέκνʼ, ἀγόμεθα ζεῦγος οὐ καλὸν νεκρῶν,
ὦ μοῖρα δυστάλαινʼ ἐμή τε καὶ τέκνων
τῶνδʼ, οὓς πανύστατʼ ὄμμασιν προσδέρκομαι
ἔτεκον μὲν ὑμᾶς, πολεμίοις δʼ ἐθρεψάμην
ὕβρισμα κἀπίχαρμα καὶ διαφθοράν.
ἦ πολύ με δόξης ἐξέπαισαν ἐλπίδες,
ἣν πατρὸς ὑμῶν ἐκ λόγων ποτʼ ἤλπισα.
σοὶ μὲν γὰρ Ἄργος ἔνεμʼ ὁ κατθανὼν πατήρ,
τῆς καλλικάρπου κράτος ἔχων Πελασγίας,
στολήν τε θηρὸς ἀμφέβαλλε σῷ κάρᾳ
σὺ δʼ ἦσθα Θηβῶν τῶν φιλαρμάτων ἄναξ,
ἔγκληρα πεδία τἀμὰ γῆς κεκτημένος,
ὡς ἐξέπειθες τὸν κατασπείραντά σε·
ἐς δεξιάν τε σὴν ἀλεξητήριον
ξύλον καθίει δαίδαλον, ψευδῆ δόσιν.
τόξοισι δώσειν Οἰχαλίαν ὑπέσχετο.
τρεῖς δʼ ὄντας ὑμᾶς τριπτύχοις τυραννίσι
πατὴρ ἐπύργου, μέγα φρονῶν εὐανδρίᾳ·
ἐγὼ δὲ νύμφας ἠκροθινιαζόμην,
κήδη συνάψουσʼ, ἔκ τʼ Ἀθηναίων χθονὸς
Σπάρτης τε Θηβῶν θʼ, ὡς ἀνημμένοι κάλῳς
πρυμνησίοισι βίον ἔχοιτʼ εὐδαίμονα.
καὶ ταῦτα φροῦδα· μεταβαλοῦσα δʼ ἡ τύχη
νύμφας μὲν ὑμῖν Κῆρας ἀντέδωκʼ ἔχειν,
ἐμοὶ δὲ δάκρυα λουτρά — δύστηνος φρενῶν.
πατὴρ δὲ πατρὸς ἑστιᾷ γάμους ὅδε,
Ἅιδην νομίζων πενθερόν, κῆδος πατρός.
ὤμοι, τίνʼ ὑμῶν πρῶτον ἢ τίνʼ ὕστατον
πρὸς στέρνα θῶμαι; τῷ προσαρμόσω στόμα;
τίνος λάβωμαι; πῶς ἂν ὡς ξουθόπτερος
μέλισσα συνενέγκαιμʼ ἂν ἐκ πάντων γόους,
ἐς ἓν δʼ ἐνεγκοῦσʼ ἀθρόον ἀποδοίην δάκρυ;
ὦ φίλτατʼ, εἴ τις φθόγγος εἰσακούεται
θνητῶν παρʼ Ἅιδῃ, σοὶ τάδʼ, Ἡράκλεις, λέγω·
θνῄσκει πατὴρ σὸς καὶ τέκνʼ, ὄλλυμαι δʼ ἐγώ,
ἣ πρὶν μακαρία διὰ σʼ ἐκλῃζόμην βροτοῖς.
ἄρηξον, ἐλθέ· καὶ σκιὰ φάνηθί μοι·
ἅλις γὰρ ἐλθὼν κἂν ὄναρ γένοιο σύ·
κακοὶ γάρ εἰσιν οἳ τέκνα κτείνουσι σά.
σὺ μὲν τὰ νέρθεν εὐτρεπῆ ποιοῦ, γύναι·
αὐδῶ, τέκνοισιν εἴ τι τοισίδʼ ὠφελεῖν
μέλλεις, ἀμύνειν, ὡς τάχʼ οὐδὲν ἀρκέσεις.
καίτοι κέκλησαι πολλάκις· μάτην πονῶ·
θανεῖν γάρ, ὡς ἔοικʼ, ἀναγκαίως ἔχει.
ἀλλʼ, ὦ γέροντες, μικρὰ μὲν τὰ τοῦ βίου,
τοῦτον δʼ ὅπως ἥδιστα διαπεράσετε,
ἐξ ἡμέρας ἐς νύκτα μὴ λυπούμενοι.
ὡς ἐλπίδας μὲν ὁ χρόνος οὐκ ἐπίσταται
σῴζειν, τὸ δʼ αὑτοῦ σπουδάσας διέπτατο.
ὀνομαστὰ πράσσων, καί μʼ ἀφείλεθʼ ἡ τύχη
ὥσπερ πτερὸν πρὸς αἰθέρʼ ἡμέρᾳ μιᾷ.
βέβαιός ἐστι. χαίρετʼ· ἄνδρα γὰρ φίλον
πανύστατον νῦν, ἥλικες, δεδόρκατε.
ὦ πρέσβυ, λεύσσω τἀμὰ φίλτατʼ· ἢ τί φῶ;
οὐκ οἶδα, θύγατερ· ἀφασία δὲ κἄμʼ ἔχει.
ὅδʼ ἐστὶν ὃν γῆς νέρθεν εἰσηκούομεν,
εἰ μή γʼ ὄνειρον ἐν φάει τι λεύσσομεν.
τί φημί; ποῖʼ ὄνειρα κηραίνουσʼ ὁρῶ;
οὐκ ἔσθʼ ὅδʼ ἄλλος ἀντὶ σοῦ παιδός, γέρον.
ἴτʼ ἐγκονεῖτε, μὴ μεθῆτʼ, ἐπεὶ Διὸς
σωτῆρος ὑμῖν οὐδέν ἐσθʼ ὅδʼ ὕστερος.
ὦ χαῖρε, μέλαθρον πρόπυλά θʼ ἑστίας ἐμῆς,
ἔα· τί χρῆμα; τέκνʼ ὁρῶ πρὸ δωμάτων
στολμοῖσι νεκρῶν κρᾶτας ἐξεστεμμένα,
ὄχλῳ τʼ ἐν ἀνδρῶν τὴν ἐμὴν ξυνάορον,
πατέρα τε δακρύοντα — συμφορὰς τίνας;
φέρʼ ἐκπύθωμαι τῶνδε πλησίον σταθείς·
γύναι, τί καινὸν ἦλθε δώμασιν χρέος;
ἥκεις, ἐσώθης εἰς ἀκμὴν ἐλθὼν φίλοις;
τί φῄς; τίνʼ ἐς ταραγμὸν ἥκομεν, πάτερ;
διολλύμεσθα· σὺ δέ, γέρον, σύγγνωθί μοι,
εἰ πρόσθεν ἥρπασʼ ἃ σὲ λέγειν πρὸς τόνδʼ ἐχρῆν·
τὸ θῆλυ γάρ πως μᾶλλον οἰκτρὸν ἀρσένων,
καὶ τἄμʼ ἔθνῃσκε τέκνʼ, ἀπωλλύμην δʼ ἐγώ.
Ἄπολλον, οἵοις φροιμίοις ἄρχῃ λόγου.
τεθνᾶσʼ ἀδελφοὶ καὶ πατὴρ οὑμὸς γέρων.
πῶς φῄς; τί δράσας ἢ δορὸς ποίου τυχών;
Λύκος σφʼ ὁ καινὸς γῆς ἄναξ διώλεσεν.
ὅπλοις ἀπαντῶν ἢ νοσησάσης χθονός;
στάσει· τὸ Κάδμου δʼ ἑπτάπυλον ἔχει κράτος.
τί δῆτα πρὸς σὲ καὶ γέροντʼ ἦλθεν φόβος;
τί φῄς; τί ταρβῶν ὀρφάνευμʼ ἐμῶν τέκνων;
μή ποτε Κρέοντος θάνατον ἐκτεισαίατο.
κόσμος δὲ παίδων τίς ὅδε νερτέροις πρέπων;
θανάτου τάδʼ ἤδη περιβόλαιʼ ἀνήμμεθα.
καὶ πρὸς βίαν ἐθνῄσκετʼ; ὦ τλήμων ἐγώ.
φίλων γʼ ἔρημοι· σὲ δὲ θανόντʼ ἠκούομεν.
πόθεν δʼ ἐς ὑμᾶς ἥδʼ ἐσῆλθʼ ἀθυμία;
Εὐρυσθέως κήρυκες ἤγγελλον τάδε.
βίᾳ, πατὴρ μὲν ἐκπεσὼν στρωτοῦ λέχους
κοὐκ ἔσχεν αἰδῶ τὸν γέροντʼ ἀτιμάσαι;
αἰδώς γʼ ἀποικεῖ τῆσδε τῆς θεοῦ πρόσω.
οὕτω δʼ ἀπόντες ἐσπανίζομεν φίλων;
φίλοι γάρ εἰσιν ἀνδρὶ δυστυχεῖ τίνες;
μάχας δὲ Μινυῶν ἃς ἔτλην ἀπέπτυσαν;
ἄφιλον, ἵνʼ αὖθίς σοι λέγω, τὸ δυστυχές.
οὐ ῥίψεθʼ Ἅιδου τάσδε περιβολὰς κόμης
καὶ φῶς ἀναβλέψεσθε, τοῦ κάτω σκότου
φίλας ἀμοιβὰς ὄμμασιν δεδορκότες;
πρῶτον μὲν εἶμι καὶ κατασκάψω δόμους
καινῶν τυράννων, κρᾶτα δʼ ἀνόσιον τεμὼν
ῥίψω κυνῶν ἕλκημα· Καδμείων δʼ ὅσους
κακοὺς ἐφηῦρον εὖ παθόντας ἐξ ἐμοῦ,
τῷ καλλινίκῳ τῷδʼ ὅπλῳ χειρώσομαι·
τοὺς δὲ πτερωτοῖς διαφορῶν τοξεύμασι
νεκρῶν ἅπαντʼ Ἰσμηνὸν ἐμπλήσω φόνου,
τῷ γάρ μʼ ἀμύνειν μᾶλλον ἢ δάμαρτι χρὴ
καὶ παισὶ καὶ γέροντι; χαιρόντων πόνοι·
μάτην γὰρ αὐτοὺς τῶνδε μᾶλλον ἤνυσα.
καὶ δεῖ μʼ ὑπὲρ τῶνδʼ, εἴπερ οἵδʼ ὑπὲρ πατρός,
θνῄσκειν ἀμύνοντʼ· ἢ τί φήσομεν καλὸν
ὕδρᾳ μὲν ἐλθεῖν ἐς μάχην λέοντί τε
Εὐρυσθέως πομπαῖσι, τῶν δʼ ἐμῶν τέκνων
οὐκ ἐκπονήσω θάνατον; οὐκ ἄρʼ Ἡρακλῆς
ὁ καλλίνικος ὡς πάροιθε λέξομαι.
δίκαια τοὺς τεκόντας ὠφελεῖν τέκνα,
πατέρα τε πρέσβυν τήν τε κοινωνὸν γάμων.
πρὸς σοῦ μέν, ὦ παῖ, τοῖς φίλοις τʼ εἶναι φίλον
τά τʼ ἐχθρὰ μισεῖν· ἀλλὰ μὴ ʼπείγου λίαν.
τί δʼ ἐστὶ τῶνδε θᾶσσον ἢ χρεών, πάτερ;
πολλοὺς πένητας, ὀλβίους δὲ τῷ λόγῳ
δοκοῦντας εἶναι συμμάχους ἄναξ ἔχει,
οἳ στάσιν ἔθηκαν καὶ διώλεσαν πόλιν
ἐφʼ ἁρπαγαῖσι τῶν πέλας, τὰ δʼ ἐν δόμοις
δαπάναισι φροῦδα διαφυγόνθʼ ὑπʼ ἀργίας.
ὤφθης ἐσελθὼν πόλιν· ἐπεὶ δʼ ὤφθης, ὅρα
ἐχθροὺς ἀθροίσας μὴ παρὰ γνώμην πέσῃς.
ὄρνιν δʼ ἰδών τινʼ οὐκ ἐν αἰσίοις ἕδραις,
ὥστʼ ἐκ προνοίας κρύφιος εἰσῆλθον χθόνα.
καλῶς· παρελθὼν νῦν πρόσειπέ θʼ ἑστίαν
καὶ δὸς πατρῴοις δώμασιν σὸν ὄμμʼ ἰδεῖν.
ἥξει γὰρ αὐτὸς σὴν δάμαρτα καὶ τέκνα
ἕλξων φονεύσων κἄμʼ ἐπισφάξων ἄναξ·
μένοντι δʼ αὐτοῦ πάντα σοι γενήσεται
τῇ τʼ ἀσφαλείᾳ κερδανεῖς· πόλιν δὲ σὴν
μὴ πρὶν ταράξῃς πρὶν τόδʼ εὖ θέσθαι, τέκνον.
δράσω τάδʼ· εὖ γὰρ εἶπας· εἶμʼ ἔσω δόμων.
χρόνῳ δʼ ἀνελθὼν ἐξ ἀνηλίων μυχῶν
Ἅιδου Κόρης τʼ ἔνερθεν, οὐκ ἀτιμάσω
θεοὺς προσειπεῖν πρῶτα τοὺς κατὰ στέγας.
ἦλθες γὰρ ὄντως δώματʼ εἰς Ἅιδου, τέκνον;
καὶ θῆρά γʼ ἐς φῶς τὸν τρίκρανον ἤγαγον.
μάχῃ κρατήσας ἢ θεᾶς δωρήμασιν;
μάχῃ· τὰ μυστῶν δʼ ὄργιʼ εὐτύχησʼ ἰδών.
Χθονίας νιν ἄλσος Ἑρμιών τʼ ἔχει πόλις.
οὐδʼ οἶδεν Εὐρυσθεύς σε γῆς ἥκοντʼ ἄνω;
οὐκ οἶδʼ· ἵνʼ ἐλθὼν τἀνθάδʼ εἰδείην πάρος.
Θησέα κομίζων ἐχρόνισʼ ἐξ Ἅιδου, πάτερ.
καὶ ποῦ ʼστιν; ἢ γῆς πατρίδος οἴχεται πέδον;
βέβηκʼ Ἀθήνας νέρθεν ἄσμενος φυγών.
ἀλλʼ εἶʼ, ὁμαρτεῖτʼ, ὦ τέκνʼ, ἐς δόμους πατρί·
καλλίονές τἄρʼ εἴσοδοι τῶν ἐξόδων
πάρεισιν ὑμῖν. ἀλλὰ θάρσος ἴσχετε
καὶ νάματʼ ὄσσων μηκέτʼ ἐξανίετε·
σύ τʼ, ὦ γύναι μοι, σύλλογον ψυχῆς λαβὲ
οὐ γὰρ πτερωτὸς οὐδὲ φευξείω φίλους.
οἵδʼ οὐκ ἀφιᾶσʼ, ἀλλʼ ἀνάπτονται πέπλων
τοσῷδε μᾶλλον· ὧδʼ ἔβητʼ ἐπὶ ξυροῦ;
ἄξω λαβών γε τούσδʼ ἐφολκίδας χεροῖν,
ναῦς δʼ ὣς ἐφέλξω· καὶ γὰρ οὐκ ἀναίνομαι
θεράπευμα τέκνων. πάντα τἀνθρώπων ἴσα·
φιλοῦσι παῖδας οἵ τʼ ἀμείνονες βροτῶν
οἵ τʼ οὐδὲν ὄντες· χρήμασιν δὲ διάφοροι·
ἔχουσιν, οἳ δʼ οὔ· πᾶν δὲ φιλότεκνον γένος.
χρόνος γὰρ ἤδη δαρὸς ἐξ ὅτου πέπλοις
κοσμεῖσθε σῶμα καὶ νεκρῶν ἀγάλμασιν.
ἀλλʼ εἶα, παῖδας καὶ δάμαρθʼ Ἡρακλέους
ἐφʼ οἷς ὑπέστητʼ αὐτεπάγγελτοι θανεῖν.
ἄναξ, διώκεις μʼ ἀθλίως πεπραγότα
ὕβριν θʼ ὑβρίζεις ἐπὶ θανοῦσι τοῖς ἐμοῖς·
ἃ χρῆν σε μετρίως, κεἰ κρατεῖς, σπουδὴν ἔχειν.
ἐπεὶ δʼ ἀνάγκην προστίθης ἡμῖν θανεῖν,
στέργειν ἀνάγκη· δραστέον δʼ ἃ σοὶ δοκεῖ.
ποῦ δῆτα Μεγάρα; ποῦ τέκνʼ Ἀλκμήνης γόνου;
δοκῶ μὲν αὐτήν, ὡς θύραθεν εἰκάσαι —
τί χρῆμα δόξης; τοῦ δʼ ἔχεις τεκμήριον;
ἱκέτιν πρὸς ἁγνοῖς Ἑστίας θάσσειν βάθροις
ἀνόνητά γʼ ἱκετεύουσαν ἐκσῷσαι βίον.
καὶ τὸν θανόντα γʼ ἀνακαλεῖν μάτην πόσιν.
ὃ δʼ οὐ πάρεστιν οὐδὲ μὴ μόλῃ ποτέ.
χώρει πρὸς αὐτὴν κἀκκόμιζε δωμάτων.
μέτοχος ἂν εἴην τοῦ φόνου δράσας τόδε.
ἡμεῖς, ἐπειδὴ σοὶ τόδʼ ἔστʼ ἐνθύμιον,
οἱ δειμάτων ἔξωθεν ἐκπορεύσομεν
σὺν μητρὶ παῖδας. δεῦρʼ ἕπεσθε, πρόσπολοι,
σὺ δʼ οὖν ἴθʼ, ἔρχῃ δʼ οἷ χρεών· τὰ δʼ ἄλλʼ ἴσως
ἄλλῳ μελήσει. προσδόκα δὲ δρῶν κακῶς
κακόν τι πράξειν. ὦ γέροντες, ἐς καλὸν
στείχει, βρόχοισι δʼ ἀρκύων γενήσεται
ὁ παγκάκιστος. εἶμι δʼ, ὡς ἴδω νεκρὸν
πίπτοντʼ· ἔχει γὰρ ἡδονὰς θνῄσκων ἀνὴρ
ἐχθρὸς τίνων τε τῶν δεδραμένων δίκην.
—μεταβολὰ κακῶν· μέγας ὁ πρόσθʼ ἄναξ
—ἦλθες χρόνῳ μὲν οὗ δίκην δώσεις θανών,
ὕβρεις ὑβρίζων εἰς ἀμείνονας σέθεν.
—ἀλλʼ, ὦ γεραιοί, καὶ τὰ δωμάτων ἔσω
σκοπῶμεν, εἰ πράσσει τις ὡς ἐγὼ θέλω.
ὦ πᾶσα Κάδμου γαῖʼ, ἀπόλλυμαι δόλῳ.
—καὶ γὰρ διώλλυς· ἀντίποινα δʼ ἐκτίνων
τόλμα, διδούς γε τῶν δεδραμένων δίκην.
— γέροντες, οὐκέτʼ ἔστι δυσσεβὴς ἀνήρ.
— φίλοι γὰρ εὐτυχοῦσιν οὓς ἐγὼ θέλω.
βέβακʼ ἄναξ ὁ καινός, ὁ δὲ παλαίτερος
κρατεῖ, λιμένα λιπών γε τὸν Ἀχερόντιον.
Χρόνου γὰρ οὔτις τὸ πάλιν εἰσορᾶν ἔτλα·
νόμον παρέμενος, ἀνομίᾳ χάριν διδοὺς
ἆρʼ ἐς τὸν αὐτὸν πίτυλον ἥκομεν φόβου,
γέροντες, οἷον φάσμʼ ὑπὲρ δόμων ὁρῶ;
Λύσσαν, γέροντες, κἀμὲ τὴν θεῶν λάτριν
Ἶριν· πόλει γὰρ οὐδὲν ἥκομεν βλάβος,
ἑνὸς δʼ ἐπʼ ἀνδρὸς σῶμα συστρατεύομεν,
ὅν φασιν εἶναι Ζηνὸς Ἀλκμήνης τʼ ἄπο.
πρὶν μὲν γὰρ ἄθλους ἐκτελευτῆσαι πικρούς,
τὸ χρή νιν ἐξέσῳζεν, οὐδʼ εἴα πατὴρ
Ζεύς νιν κακῶς δρᾶν οὔτʼ ἔμʼ οὔθʼ Ἥραν ποτέ·
παῖδας κατακτείναντι, συνθέλω δʼ ἐγώ.
ἀλλʼ εἶʼ, ἄτεγκτον συλλαβοῦσα καρδίαν,
Νυκτὸς κελαινῆς ἀνυμέναιε παρθένε,
μανίας τʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδε καὶ παιδοκτόνους
φρενῶν ταραγμοὺς καὶ ποδῶν σκιρτήματα
ἔλαυνε, κίνει, φόνιον ἐξίει κάλων,
ὡς ἂν πορεύσας διʼ Ἀχερούσιον πόρον
τὸν καλλίπαιδα στέφανον αὐθέντῃ φόνῳ
μάθῃ δὲ τὸν ἐμόν· ἢ θεοὶ μὲν οὐδαμοῦ,
τὰ θνητὰ δʼ ἔσται μεγάλα, μὴ δόντος δίκην.
πέφυκα, Νυκτὸς Οὐρανοῦ τʼ ἀφʼ αἵματος·
τιμάς τʼ ἔχω τάσδʼ οὐκ ἀγασθῆναι φίλοις
οὐδʼ ἥδομαι φοιτῶσʼ ἐπʼ ἀνθρώπων φίλους,
παραινέσαι δέ, πρὶν σφαλεῖσαν εἰσιδεῖν,
Ἥρᾳ θέλω σοί τʼ, ἢν πίθησθʼ ἐμοῖς λόγοις.
οὔτʼ ἐν θεοῖσιν, οὗ σύ μʼ ἐσπέμπεις δόμους·
ἄβατον δὲ χώραν καὶ θάλασσαν ἀγρίαν
τιμὰς πιτνούσας ἀνοσίων ἀνδρῶν ὕπο·
σοί τʼ οὐ παραινῶ μεγάλα βούλεσθαι κακά.
—ὀτοτοτοτοτοῖ, στέναξον· ἀποκείρεται
—βέβακεν ἐν δίφροισιν ἁ πολύστονος,
—κατάρχεται χόρευμα τυμπάνων ἄτερ,
θύελλα σείει δῶμα, συμπίπτει στέγη.
οὐκ ἄν τις εἴποι μᾶλλον ἢ πεπόνθαμεν.
ἱερὰ μὲν ἦν πάροιθεν ἐσχάρας Διὸς
καθάρσιʼ οἴκων, γῆς ἄνακτʼ ἐπεὶ κτανὼν
ἐξέβαλε τῶνδε δωμάτων Ἡρακλέης·
πατήρ τε Μεγάρα τʼ· ἐν κύκλῳ δʼ ἤδη κανοῦν
εἵλικτο βωμοῦ, φθέγμα δʼ ὅσιον εἴχομεν.
μέλλων δὲ δαλὸν χειρὶ δεξιᾷ φέρειν,
ἐς χέρνιβʼ ὡς βάψειεν, Ἀλκμήνης τόκος
ἔστη σιωπῇ. καὶ χρονίζοντος πατρὸς
ἀλλʼ ἐν στροφαῖσιν ὀμμάτων ἐφθαρμένος
ῥίζας τʼ ἐν ὄσσοις αἱματῶπας ἐκβαλὼν
ἀφρὸν κατέσταζʼ εὐτρίχου γενειάδος.
ἔλεξε δʼ ἅμα γέλωτι παραπεπληγμένῳ·
Πάτερ, τί θύω πρὶν κτανεῖν Εὐρυσθέα
καθάρσιον πῦρ, καὶ πόνους διπλοῦς ἔχω;
ἔργον μιᾶς μοι χειρὸς εὖ θέσθαι τάδε·
ἐπὶ τοῖσι νῦν θανοῦσιν ἁγνιῶ χέρας.
ἐκχεῖτε πηγάς, ῥίπτετʼ ἐκ χειρῶν κανᾶ.
τίς μοι δίδωσι τόξα; τίς δʼ ὅπλον χερός;
πρὸς τὰς Μυκήνας εἶμι· λάζυσθαι χρεὼν
μοχλοὺς δικέλλας θʼ, ὥστε Κυκλώπων βάθρα
φοίνικι κανόνι καὶ τύκοις ἡρμοσμένα
στρεπτῷ σιδήρῳ συντριαινῶσαι πάλιν.
αὐτοῦ δὲ βαίνων ἅρματʼ οὐκ ἔχων ἔχειν
ἔφασκε, δίφρου δʼ εἰσέβαινεν ἄντυγας
διπλοῦς δʼ ὀπαδοῖς ἦν γέλως φόβος θʼ ὁμοῦ.
καί τις τόδʼ εἶπεν, ἄλλος εἰς ἄλλον δρακών·
ὁ δʼ εἷρπʼ ἄνω τε καὶ κάτω κατὰ στέγας,
ἥκειν ἔφασκε· δωμάτων τʼ ἔσω βεβώς,
θοίνην. διελθὼν δʼ ὡς βραχὺν χρόνον μονῆς
Ἰσθμοῦ ναπαίας ἔλεγε προσβαίνειν πλάκας.
κἀνταῦθα γυμνὸν σῶμα θεὶς πορπαμάτων,
πρὸς οὐδένʼ ἡμιλλᾶτο κἀκηρύσσετο
αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ καλλίνικος οὐδενός,
ἀκοὴν ὑπειπών. δεινὰ δʼ Εὐρυσθεῖ βρέμων
ἦν ἐν Μυκήναις τῷ λόγῳ. πατὴρ δέ νιν
θιγὼν κραταιᾶς χειρὸς ἐννέπει τάδε·
Ὦ παῖ, τί πάσχεις; τίς ὁ τρόπος ξενώσεως
τῆσδʼ; οὔ τί που φόνος σʼ ἐβάκχευσεν νεκρῶν,
πατέρα προταρβοῦνθʼ ἱκέσιον ψαύειν χερός,
ὠθεῖ, φαρέτραν δʼ εὐτρεπῆ σκευάζεται
καὶ τόξʼ ἑαυτοῦ παισί, τοὺς Εὐρυσθέως
μητρὸς ταλαίνης, ὁ δʼ ὑπὸ κίονος σκιάν,
ἄλλος δὲ βωμὸν ὄρνις ὣς ἔπτηξʼ ὕπο.
κτείνεις; βοᾷ δὲ πρέσβυς οἰκετῶν τʼ ὄχλος.
ὁ δʼ ἐξελίσσων παῖδα κίονος κύκλῳ,
τόρνευμα δεινὸν ποδός, ἐναντίον σταθεὶς
βάλλει πρὸς ἧπαρ· ὕπτιος δὲ λαΐνους
ὀρθοστάτας ἔδευσεν ἐκπνέων βίον.
ὁ δʼ ἠλάλαξε κἀπεκόμπασεν τάδε·
Εἷς μὲν νεοσσὸς ὅδε θανὼν Εὐρυσθέως
ἔχθραν πατρῴαν ἐκτίνων πέπτωκέ μοι.
ἄλλῳ δʼ ἐπεῖχε τόξʼ, ὃς ἀμφὶ βωμίαν
φθάνει δʼ ὁ τλήμων γόνασι προσπεσὼν πατρός,
καὶ πρὸς γένειον χεῖρα καὶ δέρην βαλών,
Ὦ φίλτατʼ, αὐδᾷ, μή μʼ ἀποκτείνῃς, πάτερ·
ὁ δʼ ἀγριωπὸν ὄμμα Γοργόνος στρέφων,
ὡς ἐντὸς ἔστη παῖς λυγροῦ τοξεύματος,
μυδροκτύπον μίμημʼ, ὑπὲρ κάρα βαλὼν
ξύλον καθῆκε παιδὸς ἐς ξανθὸν κάρα,
χωρεῖ τρίτον θῦμʼ ὡς ἐπισφάξων δυοῖν.
ἀλλὰ φθάνει νιν ἡ τάλαινʼ ἔσω δόμων
μήτηρ ὑπεκλαβοῦσα, καὶ κλῄει πύλας.
ὁ δʼ ὡς ἐπʼ αὐτοῖς δὴ Κυκλωπίοισιν ὢν
σκάπτει μοχλεύει θύρετρα, κἀκβαλὼν σταθμὰ
δάμαρτα καὶ παῖδʼ ἑνὶ κατέστρωσεν βέλει.
Παλλὰς κραδαίνουσʼ ἔγχος ἐπὶ λόφῳ κέαρ,
ὅς νιν φόνου μαργῶντος ἔσχε, κεἰς ὕπνον
καθῆκε· πίτνει δʼ ἐς πέδον, πρὸς κίονα
νῶτον πατάξας, ὃς πεσήμασι στέγης
διχορραγὴς ἔκειτο κρηπίδων ἔπι.
σὺν τῷ γέροντι δεσμὰ σειραίων βρόχων
ἀνήπτομεν πρὸς κίονʼ, ὡς λήξας ὕπνου
μηδὲν προσεργάσαιτο τοῖς δεδραμένοις.
παῖδας φονεύσας καὶ δάμαρτʼ. ἐγὼ μὲν οὖν
οὐκ οἶδα θνητῶν ὅστις ἀθλιώτερος.
τῶν Δαναοῦ παίδων· τάδε δʼ ὑπερέβαλε, παρ-
έδραμε τὰ τότε κακὰ τάλανι διογενεῖ κόρῳ.
—περὶ δὲ δεσμὰ καὶ πολύβροχʼ ἁμμάτων
—ὁ δʼ ὥς τις ὄρνις ἄπτερον καταστένων
ὠδῖνα τέκνων, πρέσβυς ὑστέρῳ ποδὶ
πικρὰν διώκων ἤλυσιν πάρεσθʼ ὅδε.
ὕπνον γʼ ἄυπνον ὀλόμενον, ὃς ἔκανεν ἄλοχον,
φυγὰν φυγάν, γέροντες, ἀποπρὸ δωμάτων
ἢ τάχα φόνον ἕτερον ἐπὶ φόνῳ βαλὼν
ὦ Ζεῦ, τί παῖδʼ ἤχθηρας ὧδʼ ὑπερκότως
τὸν σόν, κακῶν δὲ πέλαγος ἐς τόδʼ ἤγαγες;
αἰθέρα τε καὶ γῆν τόξα θʼ Ἡλίου τάδε
ὡς ἐν κλύδωνι καὶ φρενῶν ταράγματι
πέπτωκα δεινῷ καὶ πνοὰς θερμὰς πνέω
μετάρσιʼ, οὐ βέβαια, πνευμόνων ἄπο.
ἰδού, τί δεσμοῖς ναῦς ὅπως ὡρμισμένος
νεανίαν θώρακα καὶ βραχίονα,
πρὸς ἡμιθραύστῳ λαΐνῳ τυκίσματι
πτερωτά τʼ ἔγχη· τόξα δʼ ἔσπαρται πέδῳ,
ἃ πρὶν παρασπίζοντʼ ἐμοῖς βραχίοσιν
οὔ που κατῆλθον αὖθις εἰς Ἅιδου πάλιν,
ἀλλʼ οὔτε Σισύφειον εἰσορῶ πέτρον
Πλούτωνά τʼ, οὐδὲ σκῆπτρα Δήμητρος κόρης.
ἔκ τοι πέπληγμαι· ποῦ ποτʼ ὢν ἀμηχανῶ;
ὠή, τίς ἐγγὺς ἢ πρόσω φίλων ἐμῶν,
δύσγνοιαν ὅστις τὴν ἐμὴν ἰάσεται;
σαφῶς γὰρ οὐδὲν οἶδα τῶν εἰωθότων.
πάτερ, τί κλαίεις καὶ συναμπίσχῃ κόρας,
τοῦ φιλτάτου σοι τηλόθεν παιδὸς βεβώς;
ὦ τέκνον· εἶ γὰρ καὶ κακῶς πράσσων ἐμός.
ἃ κἂν θεῶν τις, εἰ μάθοι, καταστένοι.
μέγας γʼ ὁ κόμπος, τὴν τύχην δʼ οὔπω λέγεις.
ὁρᾷς γὰρ αὐτός, εἰ φρονῶν ἤδη κυρεῖς.
εἴπʼ, εἴ τι καινὸν ὑπογράφῃ τὠμῷ βίῳ.
παπαῖ, τόδʼ ὡς ὕποπτον ᾐνίξω πάλιν.
οὐ γάρ τι βακχεύσας γε μέμνημαι φρένας.
λύσω, γέροντες, δεσμὰ παιδός; ἢ τί δρῶ;
καὶ τόν γε δήσαντʼ εἴπʼ· ἀναινόμεσθα γάρ.
τοσοῦτον ἴσθι τῶν κακῶν· τὰ δʼ ἄλλʼ ἔα.
ἀρκεῖ σιωπὴ γὰρ μαθεῖν ὃ βούλομαι;
ὦ Ζεῦ, παρʼ Ἥρας ἆρʼ ὁρᾷς θρόνων τάδε;
ἀλλʼ ἦ τι κεῖθεν πολέμιον πεπόνθαμεν;
τὴν θεὸν ἐάσας τὰ σὰ περιστέλλου κακά.
ἀπωλόμεσθα· συμφορὰν λέξεις τινά.
ἰδού, θέασαι τάδε τέκνων πεσήματα.
οἴμοι· τίνʼ ὄψιν τήνδε δέρκομαι τάλας;
σὺ καὶ σὰ τόξα καὶ θεῶν ὃς αἴτιος.
τί φῄς; τί δράσας; ὦ κάκʼ ἀγγέλλων πάτερ.
μανείς· ἐρωτᾷς δʼ ἄθλιʼ ἑρμηνεύματα.
ἦ καὶ δάμαρτός εἰμʼ ἐγὼ φονεὺς ἐμῆς;
μιᾶς ἅπαντα χειρὸς ἔργα σῆς τάδε.
αἰαῖ· στεναγμῶν γάρ με περιβάλλει νέφος.
τούτων ἕκατι σὰς καταστένω τύχας.
ἦ γὰρ συνήραξʼ οἶκον ἢ βάκχευσʼ ἐμόν;
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· πάντα δυστυχεῖ τὰ σά.
ποῦ δʼ οἶστρος ἡμᾶς ἔλαβε; ποῦ διώλεσεν;
ὅτʼ ἀμφὶ βωμὸν χεῖρας ἡγνίζου πυρί.
οἴμοι· τί δῆτα φείδομαι ψυχῆς ἐμῆς
τῶν φιλτάτων μοι γενόμενος παίδων φονεύς;
κοὐκ εἶμι πέτρας λισσάδος πρὸς ἅλματα
ἢ φάσγανον πρὸς ἧπαρ ἐξακοντίσας
τέκνοις δικαστὴς αἵματος γενήσομαι;
ἢ σάρκα τὴν ἔμηνεν ἐμπρήσας πυρί,
δύσκλειαν ἣ μένει μʼ ἀπώσομαι βίου;
ἀλλʼ ἐμποδών μοι θανασίμων βουλευμάτων
ὀφθησόμεσθα, καὶ τεκνοκτόνον μύσος
ἐς ὄμμαθʼ ἥξει φιλτάτῳ ξένων ἐμῶν.
οἴμοι, τί δράσω; ποῖ κακῶν ἐρημίαν
εὕρω, πτερωτὸς ἢ κατὰ χθονὸς μολών;
αἰσχύνομαι γὰρ τοῖς δεδραμένοις κακοῖς·
καὶ τῶνδε προστρόπαιον αἷμα προσλαβὼν
οὐδὲν κακῶσαι τοὺς ἀναιτίους θέλω.
ἥκω σὺν ἄλλοις, οἳ παρʼ Ἀσωποῦ ῥοὰς
μένουσιν, ἔνοπλοι γῆς Ἀθηναίων κόροι,
σῷ παιδί, πρέσβυ, σύμμαχον φέρων δόρυ.
κληδὼν γὰρ ἦλθεν εἰς Ἐρεχθειδῶν πόλιν
ὡς σκῆπτρα χώρας τῆσδʼ ἀναρπάσας Λύκος
ἐς πόλεμον ὑμῖν καὶ μάχην καθίσταται.
τίνων δʼ ἀμοιβὰς ὧν ὑπῆρξεν Ἡρακλῆς
ἢ χειρὸς ὑμᾶς τῆς ἐμῆς ἢ συμμάχων.
οὔ που λέλειμμαι καὶ νεωτέρων κακῶν
ὕστερος ἀφῖγμαι; τίς τάδʼ ἔκτεινεν τέκνα;
τίνος γεγῶσαν τήνδʼ ὁρῶ ξυνάορον;
ἀλλʼ ἄλλο πού τι καινὸν εὑρίσκω κακόν.
τί χρῆμά μʼ οἰκτροῖς ἐκάλεσας προοιμίοις;
οἱ παῖδες οἵδε τίνες, ἐφʼ οἷς δακρυρροεῖς;
Ἥρας ὅδʼ ἁγών· τίς δʼ ὅδʼ οὑν νεκροῖς, γέρον;
ἐμὸς ἐμὸς ὅδε γόνος ὁ πολύπονος, ὃς ἐπὶ
φεῦ φεῦ· τίς ἀνδρῶν ὧδε δυσδαίμων ἔφυ;
τί γὰρ πέπλοισιν ἄθλιον κρύπτει κάρα;
ἀλλʼ, εἰ συναλγῶν γʼ ἦλθον, ἐκκάλυπτέ νιν.
βάρος ἀντίπαλον, δακρύοις συναμιλλαταί,
βρόμον ἐπὶ φόνιον ἀνόσιον ἐξάγῃ,
εἶἑν· σὲ τὸν θάσσοντα δυστήνους ἕδρας
αὐδῶ, φίλοισιν ὄμμα δεικνύναι τὸ σόν.
ὅστις κακῶν σῶν συμφορὰν κρύψειεν ἄν.
τί μοι προσείων χεῖρα σημαίνεις φόνον;
ὡς μὴ μύσος με σῶν βάλῃ προσφθεγμάτων;
οὐδὲν μέλει μοι σύν γε σοὶ πράσσειν κακῶς·
ὅτʼ ἐξέσῳσάς μʼ ἐς φάος νεκρῶν πάρα.
χάριν δὲ γηράσκουσαν ἐχθαίρω φίλων,
καὶ τῶν καλῶν μὲν ὅστις ἀπολαύειν θέλει,
συμπλεῖν δὲ τοῖς φίλοισι δυστυχοῦσιν οὔ.
ἀνίστασʼ, ἐκκάλυψον ἄθλιον κάρα,
βλέψον πρὸς ἡμᾶς. ὅστις εὐγενὴς βροτῶν,
Θησεῦ, δέδορκας τόνδʼ ἀγῶνʼ ἐμῶν τέκνων;
ἤκουσα, καὶ βλέποντι σημαίνεις κακά.
τί δῆτά μου κρᾶτʼ ἀνεκάλυψας ἡλίῳ;
τί δʼ; οὐ μιαίνεις θνητὸς ὢν τὰ τῶν θεῶν.
φεῦγʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, ἀνόσιον μίασμʼ ἐμόν.
οὐδεὶς ἀλάστωρ τοῖς φίλοις ἐκ τῶν φίλων.
οἰκτρὸς γάρ εἰμι τἄμʼ ἀποκτείνας τέκνα.
κλαίω χάριν σὴν ἐφʼ ἑτέραισι συμφοραῖς.
ηὗρες δέ γʼ ἄλλους ἐν κακοῖσι μείζοσιν;
ἅπτῃ κάτωθεν οὐρανοῦ δυσπραξίᾳ.
τοιγὰρ παρεσκευάσμεθʼ ὥστε κατθανεῖν.
δοκεῖς ἀπειλῶν σῶν μέλειν τι δαίμοσιν;
αὔθαδες ὁ θεός, πρὸς δὲ τοὺς θεοὺς ἐγώ.
ἴσχε στόμʼ, ὡς μὴ μέγα λέγων μεῖζον πάθῃς.
γέμω κακῶν δή, κοὐκέτʼ ἔσθʼ ὅπῃ τεθῇ.
θανών, ὅθενπερ ἦλθον, εἶμι γῆς ὕπο.
εἴρηκας ἐπιτυχόντος ἀνθρώπου λόγους.
ὁ πολλὰ δὴ τλὰς Ἡρακλῆς λέγει τάδε;
εὐεργέτης βροτοῖσι καὶ μέγας φίλος;
οἱ δʼ οὐδὲν ὠφελοῦσί μʼ, ἀλλʼ Ἥρα κρατεῖ.
οὐκ ἄν σʼ ἀνάσχοιθʼ Ἑλλὰς ἀμαθίᾳ θανεῖν.
ἄκουε δή νυν, ὡς ἁμιλληθῶ λόγοις
πρὸς νουθετήσεις σάς· ἀναπτύξω δέ σοι
ἀβίωτον ἡμῖν νῦν τε καὶ πάροιθεν ὄν.
πρῶτον μὲν ἐκ τοῦδʼ ἐγενόμην, ὅστις κτανὼν
μητρὸς γεραιὸν πατέρα προστρόπαιος ὢν
ἔγημε τὴν τεκοῦσαν Ἀλκμήνην ἐμέ.
ὅταν δὲ κρηπὶς μὴ καταβληθῇ γένους
ὀρθῶς, ἀνάγκη δυστυχεῖν τοὺς ἐκγόνους.
Ζεὺς δʼ — ὅστις ὁ Ζεύς — πολέμιόν μʼ ἐγείνατο
Ἥρᾳ — σὺ μέντοι μηδὲν ἀχθεσθῇς, γέρον·
ἔτʼ ἐν γάλακτί τʼ ὄντι γοργωποὺς ὄφεις
ἐπεισέφρησε σπαργάνοισι τοῖς ἐμοῖς
ἡ τοῦ Διὸς σύλλεκτρος, ὡς ὀλοίμεθα.
ἐπεὶ δὲ σαρκὸς περιβόλαιʼ ἐκτησάμην
ἡβῶντα, μόχθους οὓς ἔτλην τί δεῖ λέγειν;
ποίους ποτʼ ἢ λέοντας ἢ τρισωμάτους
Τυφῶνας ἢ Γίγαντας ἢ τετρασκελῆ
κενταυροπληθῆ πόλεμον οὐκ ἐξήνυσα;
τήν τʼ ἀμφίκρανον καὶ παλιμβλαστῆ κύνα
ὕδραν φονεύσας μυρίων τʼ ἄλλων πόνων
διῆλθον ἀγέλας κἀς νεκροὺς ἀφικόμην,
Ἅιδου πυλωρὸν κύνα τρίκρανον ἐς φάος
τὸν λοίσθιον δὲ τόνδʼ ἔτλην τάλας πόνον,
παιδοκτονήσας δῶμα θριγκῶσαι κακοῖς.
ἥκω δʼ ἀνάγκης ἐς τόδʼ· οὔτʼ ἐμαῖς φίλαις
Θήβαις ἐνοικεῖν ὅσιον· ἢν δὲ καὶ μένω,
ἐς ποῖον ἱερὸν ἢ πανήγυριν φίλων
εἶμʼ; οὐ γὰρ ἄτας εὐπροσηγόρους ἔχω.
ἀλλʼ Ἄργος ἔλθω; πῶς, ἐπεὶ φεύγω πάτραν;
φέρʼ ἀλλʼ ἐς ἄλλην δή τινʼ ὁρμήσω πόλιν;
κἄπειθʼ ὑποβλεπώμεθʼ ὡς ἐγνωσμένοι,
γλώσσης πικροῖς κέντροισι κλῃδουχούμενοι·
Οὐχ οὗτος ὁ Διός, ὃς τέκνʼ ἔκτεινέν ποτε
δάμαρτά τʼ; οὐ γῆς τῆσδʼ ἀποφθαρήσεται;
κεκλημένῳ δὲ φωτὶ μακαρίῳ ποτὲ
αἱ μεταβολαὶ λυπηρόν· ᾧ δʼ ἀεὶ κακῶς
φωνὴν γὰρ ἥσει χθὼν ἀπεννέπουσά με
μὴ θιγγάνειν γῆς καὶ θάλασσα μὴ περᾶν
πηγαί τε ποταμῶν, καὶ τὸν ἁρματήλατον
Ἰξίονʼ ἐν δεσμοῖσιν ἐκμιμήσομαι.
καὶ ταῦτʼ ἄριστα μηδένʼ Ἑλλήνων μʼ ὁρᾶν,
ἐν οἷσιν εὐτυχοῦντες ἦμεν ὄλβιοι.
τί δῆτά με ζῆν δεῖ; τί κέρδος ἕξομεν
βίον γʼ ἀχρεῖον ἀνόσιον κεκτημένοι;
χορευέτω δὴ Ζηνὸς ἡ κλεινὴ δάμαρ
ἔπραξε γὰρ βούλησιν ἣν ἐβούλετο,
ἄνδρʼ Ἑλλάδος τὸν πρῶτον αὐτοῖσιν βάθροις
ἄνω κάτω στρέψασα. — τοιαύτῃ θεῷ
τίς ἂν προσεύχοιθʼ; ἣ γυναικὸς οὕνεκα
λέκτρων φθονοῦσα Ζηνὶ τοὺς εὐεργέτας
Ἑλλάδος ἀπώλεσʼ οὐδὲν ὄντας αἰτίους.
οὐκ ἔστιν ἄλλου δαιμόνων ἀγὼν ὅδε
ἢ τῆς Διὸς δάμαρτος· εὖ τόδʼ αἰσθάνῃ.
παραινέσαιμʼ ἂν μᾶλλον ἢ πάσχειν κακῶς.
οὐδεὶς δὲ θνητῶν ταῖς τύχαις ἀκήρατος,
οὐ λέκτρʼ ἐν ἀλλήλοισιν, ὧν οὐδεὶς νόμος,
συνῆψαν; οὐ δεσμοῖσι διὰ τυραννίδας
πατέρας ἐκηλίδωσαν; ἀλλʼ οἰκοῦσʼ ὅμως
καίτοι τί φήσεις, εἰ σὺ μὲν θνητὸς γεγὼς
φέρεις ὑπέρφευ τὰς τύχας, θεοὶ δὲ μή;
Θήβας μὲν οὖν ἔκλειπε τοῦ νόμου χάριν,
ἕπου δʼ ἅμʼ ἡμῖν πρὸς πόλισμα Παλλάδος.
ἐκεῖ χέρας σὰς ἁγνίσας μιάσματος,
δόμους τε δώσω χρημάτων τʼ ἐμῶν μέρος.
ἃ δʼ ἐκ πολιτῶν δῶρʼ ἔχω σώσας κόρους
δὶς ἑπτά, ταῦρον Κνώσιον κατακτανών,
σοὶ ταῦτα δώσω. πανταχοῦ δέ μοι χθονὸς
ζῶντος· θανόντα δʼ, εὖτʼ ἂν εἰς Ἅιδου μόλῃς,
θυσίαισι λαΐνοισί τʼ ἐξογκώμασι
τίμιον ἀνάξει πᾶσʼ Ἀθηναίων πόλις.
καλὸς γὰρ ἀστοῖς στέφανος Ἑλλήνων ὕπο
ἄνδρʼ ἐσθλὸν ὠφελοῦντας εὐκλείας τυχεῖν.
κἀγὼ χάριν σοι τῆς ἐμῆς σωτηρίας
τήνδʼ ἀντιδώσω· νῦν γὰρ εἶ χρεῖος φίλων.
θεοὶ δʼ ὅταν τιμῶσιν, οὐδὲν δεῖ φίλων·
ἅλις γὰρ ὁ θεὸς ὠφελῶν, ὅταν θέλῃ.
οἴμοι· πάρεργα μὲν τάδʼ ἔστʼ ἐμῶν κακῶν,
στέργειν νομίζω, δεσμά τʼ ἐξάπτειν χεροῖν
οὔτʼ ἠξίωσα πώποτʼ οὔτε πείσομαι,
οὐδʼ ἄλλον ἄλλου δεσπότην πεφυκέναι.
δεῖται γὰρ ὁ θεός, εἴπερ ἔστʼ ὀρθῶς θεός,
οὐδενός· ἀοιδῶν οἵδε δύστηνοι λόγοι.
ἐσκεψάμην δὲ καίπερ ἐν κακοῖσιν ὤν,
μὴ δειλίαν ὄφλω τινʼ ἐκλιπὼν φάος·
ταῖς συμφοραῖς γὰρ ὅστις οὐχ ὑφίσταται,
οὐδʼ ἀνδρὸς ἂν δύναιθʼ ὑποστῆναι βέλος.
ἐγκαρτερήσω βίοτον· εἶμι δʼ ἐς πόλιν
τὴν σήν, χάριν τε μυρίων δώρων ἔχω.
ἀτὰρ πόνων δὴ μυρίων ἐγευσάμην·
ὧν οὔτʼ ἀπεῖπον οὐδένʼ οὔτʼ ἀπʼ ὀμμάτων
ἔσταξα πηγάς, οὐδʼ ἂν ᾠόμην ποτὲ
ἐς τοῦθʼ ἱκέσθαι, δάκρυʼ ἀπʼ ὀμμάτων βαλεῖν·
νῦν δʼ, ὡς ἔοικε, τῇ τύχῃ δουλευτέον.
εἶἑν· γεραιέ, τὰς ἐμὰς φυγὰς ὁρᾷς,
ὁρᾷς δὲ παίδων ὄντα μʼ αὐθέντην ἐμῶν·
δακρύοισι τιμῶν — ἐμὲ γὰρ οὐκ ἐᾷ νόμος —
πρὸς στέρνʼ ἐρείσας μητρὶ δούς τʼ ἐς ἀγκάλας,
κοινωνίαν δύστηνον, ἣν ἐγὼ τάλας
διώλεσʼ ἄκων. γῇ δʼ ἐπὴν κρύψῃς νεκρούς,
οἴκει πόλιν τήνδʼ, ἀθλίως μέν, ἀλλʼ ὅμως
ψυχὴν βιάζου τἀμὰ συμφέρειν κακά.
ὦ τέκνʼ, ὁ φύσας καὶ τεκὼν ὑμᾶς πατὴρ
ἀπώλεσʼ, οὐδʼ ὤνασθε τῶν ἐμῶν καλῶν,
ἁγὼ παρεσκεύαζον ἐκμοχθῶν βίᾳ
εὔκλειαν ὑμῖν, πατρὸς ἀπόλαυσιν καλήν.
σέ τʼ οὐχ ὁμοίως, ὦ τάλαινʼ, ἀπώλεσα
ὥσπερ σὺ τἀμὰ λέκτρʼ ἔσῳζες ἀσφαλῶς,
μακρὰς διαντλοῦσʼ ἐν δόμοις οἰκουρίας.
οἴμοι δάμαρτος καὶ τέκνων, οἴμοι δʼ ἐμοῦ,
ὡς ἀθλίως πέπραγα κἀποζεύγνυμαι
τέκνων γυναικός τʼ· ὦ λυγραὶ φιλημάτων
τέρψεις, λυγραὶ δὲ τῶνδʼ ὅπλων κοινωνίαι.
ἀμηχανῶ γὰρ πότερʼ ἔχω τάδʼ ἢ μεθῶ,
ἃ πλευρὰ τἀμὰ προσπίτνοντʼ ἐρεῖ τάδε·
Ἡμῖν τέκνʼ εἷλες καὶ δάμαρθʼ· ἡμᾶς ἔχεις
οἴσω; τί φάσκων; ἀλλὰ γυμνωθεὶς ὅπλων,
ξὺν οἷς τὰ κάλλιστʼ ἐξέπραξʼ ἐν Ἑλλάδι,
ἐχθροῖς ἐμαυτὸν ὑποβαλὼν αἰσχρῶς θάνω;
οὐ λειπτέον τάδʼ, ἀθλίως δὲ σῳστέον.
ἕν μοί τι, Θησεῦ, σύγκαμʼ· ἀθλίου κυνὸς
κόμιστρʼ ἐς Ἄργος συγκατάστησον μολών,
λύπῃ τι παίδων μὴ πάθω μονούμενος.
ὦ γαῖα Κάδμου πᾶς τε Θηβαῖος λεώς,
κείρασθε, συμπενθήσατʼ, ἔλθετʼ ἐς τάφον
παίδων· ἅπαντας δʼ ἑνὶ λόγῳ πενθήσετε
νεκρούς τε κἀμέ· πάντες ἐξολώλαμεν
Ἥρας μιᾷ πληγέντες ἄθλιοι τύχῃ.
ἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε· δακρύων δʼ ἅλις.
οὐκ ἂν δυναίμην· ἄρθρα γὰρ πέπηγέ μου.
καὶ τοὺς σθένοντας γὰρ καθαιροῦσιν τύχαι.
αὐτοῦ γενοίμην πέτρος ἀμνήμων κακῶν.
παῦσαι· δίδου δὲ χεῖρʼ ὑπηρέτῃ φίλῳ.
ἀλλʼ αἷμα μὴ σοῖς ἐξομόρξωμαι πέπλοις.
ζεῦγός γε φίλιον· ἅτερος δὲ δυστυχής.
ὦ πρέσβυ, τοιόνδʼ ἄνδρα χρὴ κτᾶσθαι φίλον.
Θησεῦ, πάλιν με στρέψον, ὡς ἴδω τέκνα.
ὡς δὴ τί; φίλτρον τοῦτʼ ἔχων ῥᾴων ἔσῃ;
ποθῶ· πατρός τε στέρνα προσθέσθαι θέλω.
ἰδοὺ τάδʼ, ὦ παῖ· τἀμὰ γὰρ σπεύδεις φίλα.
ἅπαντʼ ἐλάσσω κεῖνα τῶνδʼ ἔτλην κακά.
εἴ σʼ ὄψεταί τις θῆλυν ὄντʼ, οὐκ αἰνέσει.
ζῶ σοι ταπεινός; ἀλλὰ πρόσθεν οὐ δοκῶ.
ἄγαν γʼ· ὁ κλεινὸς Ἡρακλῆς οὐκ εἶ νοσῶν.
σὺ ποῖος ἦσθα νέρθεν ἐν κακοῖσιν ὤν;
ὡς ἐς τὸ λῆμα παντὸς ἦν ἥσσων ἀνήρ.
πῶς οὖν ἔτʼ εἴπης ὅτι συνέσταλμαι κακοῖς;
ἀλλʼ ἐσκόμιζε τέκνα δυσκόμιστα γῇ·
ἡμεῖς δʼ ἀναλώσαντες αἰσχύναις δόμον,
Θησεῖ πανώλεις ἑψόμεσθʼ ἐφολκίδες.
ὅστις δὲ πλοῦτον ἢ σθένος μᾶλλον φίλων
ἀγαθῶν πεπᾶσθαι βούλεται, κακῶς φρονεῖ.
Ἄτλας, ὁ χαλκέοισι νώτοις οὐρανὸν
θεῶν παλαιὸν οἶκον ἐκτρίβων, θεῶν
μιᾶς ἔφυσε Μαῖαν, ἣ ʼμʼ ἐγείνατο
Ἑρμῆν μεγίστῳ Ζηνί, δαιμόνων λάτριν.
ἥκω δὲ Δελφῶν τήνδε γῆν, ἵνʼ ὀμφαλὸν
μέσον καθίζων Φοῖβος ὑμνῳδεῖ βροτοῖς
τά τʼ ὄντα καὶ μέλλοντα θεσπίζων ἀεί.
ἔστιν γὰρ οὐκ ἄσημος Ἑλλήνων πόλις,
τῆς χρυσολόγχου Παλλάδος κεκλημένη,
βίᾳ Κρέουσαν, ἔνθα προσβόρρους πέτρας
Παλλάδος ὑπʼ ὄχθῳ τῆς Ἀθηναίων χθονὸς
Μακρὰς καλοῦσι γῆς ἄνακτες Ἀτθίδος.
ἀγνὼς δὲ πατρί — τῷ θεῷ γὰρ ἦν φίλον —
γαστρὸς διήνεγκʼ ὄγκον. ὡς δʼ ἦλθεν χρόνος,
τεκοῦσʼ ἐν οἴκοις παῖδʼ ἀπήνεγκεν βρέφος
Κρέουσα, κἀκτίθησιν ὡς θανούμενον
κοίλης ἐν ἀντίπηγος εὐτρόχῳ κύκλῳ,
προγόνων νόμον σῴζουσα τοῦ τε γηγενοῦς
φρουρὼ παραζεύξασα φύλακε σώματος
δισσὼ δράκοντε, παρθένοις Ἀγλαυρίσι
δίδωσι σῴζειν· ὅθεν Ἐρεχθείδαις ἐκεῖ
νόμος τις ἔστιν ὄφεσιν ἐν χρυσηλάτοις
κἄμʼ ὢν ἀδελφὸς Φοῖβος αἰτεῖται τάδε·
ὦ σύγγονʼ, ἐλθὼν λαὸν εἰς αὐτόχθονα
κλεινῶν Ἀθηνῶν — οἶσθα γὰρ θεᾶς πόλιν —
αὐτῷ σὺν ἄγγει σπαργάνοισί θʼ οἷς ἔχει
ἔνεγκε Δελφῶν τἀμὰ πρὸς χρηστήρια,
τὰ δʼ ἄλλʼ — ἐμὸς γάρ ἐστιν, ὡς εἰδῇς, ὁ παῖς —
ἡμῖν μελήσει. Λοξίᾳ δʼ ἐγὼ χάριν
πράσσων ἀδελφῷ πλεκτὸν ἐξάρας κύτος
ἤνεγκα, καὶ τὸν παῖδα κρηπίδων ἔπι
τίθημι ναοῦ τοῦδʼ, ἀναπτύξας κύτος
κυρεῖ δʼ ἅμʼ ἱππεύοντος ἡλίου κύκλῳ
προφῆτις ἐσβαίνουσα μαντεῖον θεοῦ·
ὄψιν δὲ προσβαλοῦσα παιδὶ νηπίῳ
ἐθαύμασʼ εἴ τις Δελφίδων τλαίη κόρη
οἴκτῳ δʼ ἀφῆκεν ὠμότητα — καὶ θεὸς
συνεργὸς ἦν τῷ παιδὶ μὴ ʼκπεσεῖν δόμων —
τρέφει δέ νιν λαβοῦσα. τὸν σπείραντα δὲ
ὁ παῖς τε τοὺς τεκόντας οὐκ ἐπίσταται.
νέος μὲν οὖν ὢν ἀμφὶ βωμίους τροφὰς
ἠλᾶτʼ ἀθύρων· ὡς δʼ ἀπηνδρώθη δέμας,