Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
οὐ ψιλὸν οὐδʼ ἄσκευον ἐς τοσήνδʼ ὕβριν
ἥκοντα τόλμης τῆς παρεστώσης τανῦν,
ἀλλʼ ἔσθʼ ὅτῳ σὺ πιστὸς ὢν ἔδρας τάδε.
ἃ δεῖ μʼ ἀθρῆσαι, μηδὲ τήνδε τὴν πόλιν
νοεῖς τι τούτων, ἢ μάτην τὰ νῦν τέ σοι
δοκεῖ λελέχθαι χὤτε ταῦτʼ ἐμηχανῶ;
οὐδὲν σὺ μεμπτὸν ἐνθάδʼ ὢν ἐρεῖς ἐμοί·
χωρῶν ἀπείλει νῦν· σὺ δʼ ἡμίν, Οἰδίπους,
ἢν μὴ θάνω ʼγὼ πρόσθεν, οὐχὶ παύσομαι
πρὶν ἄν σε τῶν σῶν κύριον στήσω τέκνων.
ὄναιο, Θησεῦ, τοῦ τε γενναίου χάριν
καὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐνδίκου προμηθίας.
οὗ πότνιαι σεμνὰ τιθηνοῦνται τέλη
ὦ ξεῖνʼ ἀλῆτα, τῷ σκοπῷ μὲν οὐκ ἐρεῖς
τίς ἂν θεῶν σοι τόνδʼ ἄριστον ἄνδρʼ ἰδεῖν
δοίη, τὸν ἡμᾶς δεῦρο προσπέμψαντά σοι;
προσέλθετʼ ὦ παῖ, πατρὶ καὶ τὸ μηδαμὰ
ἐλπισθὲν ἥξειν σῶμα βαστάσαι δότε.
αἰτεῖς ἃ τεύξει· σὺν πόθῳ γὰρ ἡ χάρις.
ἔχω τὰ φίλτατʼ, οὐδʼ ἔτʼ ἂν πανάθλιος
θανὼν ἂν εἴην σφῷν παρεστώσαιν ἐμοί.
ἐρείσατʼ, ὦ παῖ, πλευρὸν ἀμφιδέξιον
ἐμφύντε τῷ φύσαντι, κἀναπαύσατον
τοῦ πρόσθʼ ἐρήμου τοῦδε δυστήνου πλάνου.
καί μοι τὰ πραχθέντʼ εἴπαθʼ ὡς βράχιστʼ, ἐπεὶ
ταῖς τηλικαῖσδε σμικρὸς ἐξαρκεῖ λόγος.
ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ,
οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ.
ὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲς
τέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον.
ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοι
τέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην·
σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν.
μόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼ
καὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.
εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·
ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·
καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡς
ψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.
καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼς
κηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,
οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶν
σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μου
μέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας.
οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον,
τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω,
οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη.
βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει.
οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομεν
δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμην
οὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγων
ζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων.
χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτην
κομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών;
στείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶ
σμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι·
πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών.
τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με
φασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν
οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πως
βωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧ
θύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ.
ποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι·
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι,
βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων.
ποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου.
σοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνον
αἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ.
τίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν;
ὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴς
ἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν.
ἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης.
καὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι;
ἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων.
τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴ
χρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;
ἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·
καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.
ἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπει
πάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.
τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶ
χάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,
καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.
οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσει
γνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.
λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶς
ηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.
ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σε
τὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,
θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.
ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶ
καὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοι
φίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.
σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπει
πατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες·
κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦ
θυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται.
ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα,
τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.
ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸν
δίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖ
πάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.
τέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ με
λέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.
μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.
ἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,
ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢν
σῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.
ἀνδρῶν γε μοῦνος, ὦ πάτερ, διʼ ὄμματος
ἀστακτὶ λείβων δάκρυον ὧδʼ ὁδοιπορεῖ.
γνώμῃ, πάρεστι δεῦρο Πολυνείκης ὅδε.
οἴμοι, τί δράσω; πότερα τἀμαυτοῦ κακὰ
πρόσθεν δακρύσω, παῖδες, ἢ τὰ τοῦδʼ ὁρῶν
σὺν σφῷν ἐφηύρηκʼ ἐνθάδʼ ἐκβεβλημένον
ἐσθῆτι σὺν τοιᾷδε, τῆς ὁ δυσφιλὴς
γέρων γέροντι συγκατῴκηκεν πίνος
πλευρὰν μαραίνων, κρατὶ δʼ ὀμματοστερεῖ
κόμη διʼ αὔρας ἀκτένιστος ᾄσσεται·
ἀδελφὰ δʼ, ὡς ἔοικε, τούτοισιν φορεῖ
τὰ τῆς ταλαίνης νηδύος θρεπτήρια.
ἁγὼ πανώλης ὄψʼ ἄγαν ἐκμανθάνω·
καὶ μαρτυρῶ κάκιστος ἀνθρώπων τροφαῖς
ταῖς σαῖσιν ἥκειν· τἀμὰ μὴ ʼξ ἄλλων πύθῃ.
ἀλλʼ ἔστι γὰρ καὶ Ζηνὶ σύνθακος θρόνων
Αἰδὼς ἐπʼ ἔργοις πᾶσι, καὶ πρὸς σοί, πάτερ,
παρασταθήτω· τῶν γὰρ ἡμαρτημένων
ἄκη μέν ἐστι, προσφορὰ δʼ οὐκ ἔστʼ ἔτι.
φώνησον, ὦ πάτερ, τι· μή μʼ ἀποστραφῇς.
οὐδʼ ἀνταμείβει μʼ οὐδέν, ἀλλʼ ἀτιμάσας
πέμψεις ἄναυδος, οὐδʼ ἃ μηνίεις φράσας;
ὦ σπέρματʼ ἀνδρὸς τοῦδʼ, ἐμαὶ δʼ ὁμαίμονες,
πειράσατʼ ἀλλʼ ὑμεῖς γε κινῆσαι πατρὸς
ὡς μή μʼ ἄτιμον, τοῦ θεοῦ γε προστάτην,
οὕτως ἀφῇ με μηδὲν ἀντειπὼν ἔπος.
λέγʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, αὐτὸς ὧν χρείᾳ πάρει·
τὰ πολλὰ γάρ τοι ῥήματʼ ἢ τέρψαντά τι,
ἢ δυσχεράναντʼ ἢ κατοικτίσαντά πως,
παρέσχε φωνὴν τοῖς ἀφωνήτοις τινά.
ἀλλʼ ἐξερῶ· καλῶς γὰρ ἐξηγεῖ σύ μοι·
ἀρωγόν, ἔνθεν μʼ ὧδʼ ἀνέστησεν μολεῖν
ὁ τῆσδε τῆς γῆς κοίρανος, διδοὺς ἐμοὶ
λέξαι τʼ ἀκοῦσαί τʼ ἀσφαλεῖ σὺν ἐξόδῳ.
καὶ ταῦτʼ ἀφʼ ὑμῶν, ὧ ξένοι, βουλήσομαι
καὶ ταῖνδʼ ἀδελφαῖν καὶ πατρὸς κυρεῖν ἐμοί.
ἃ δʼ ἦλθον, ἤδη σοι θέλω λέξαι, πάτερ.
γῆς ἐκ πατρῴας ἐξελήλαμαι φυγάς,
τοῖς σοῖς πανάρχοις οὕνεκʼ ἐνθακεῖν θρόνοις
γονῇ πεφυκὼς ἠξίουν γεραίτερος.
ἀνθʼ ὧν μʼ Ἐτεοκλῆς, ὢν φύσει νεώτερος,
γῆς ἐξέωσεν, οὔτε νικήσας λόγῳ
πόλιν δὲ πείσας. ὧν ἐγὼ μάλιστα μὲν
τὴν σὴν ἐρινὺν αἰτίαν εἶναι λέγω.
ἔπειτα κἀπὸ μάντεων ταύτῃ κλύω.
ἐπεὶ γὰρ ἦλθον Ἄργος ἐς τὸ Δωρικόν,
λαβὼν Ἄδραστον πενθερόν, ξυνωμότας
ἔστησʼ ἐμαυτῷ γῆς ὅσοιπερ Ἀπίας
πρῶτοι καλοῦνται καὶ τετίμηνται δόρει,
ξὺν τοῖσδʼ ἀγείρας ἢ θάνοιμι πανδίκως
ἢ τοὺς τάδʼ ἐκπράξαντας ἐκβάλοιμι γῆς.
εἶεν· τί δῆτα νῦν ἀφιγμένος κυρῶ;
σοὶ προστροπαίους, ὦ πάτερ, λιτὰς ἔχων
αὐτός τʼ ἐμαυτοῦ ξυμμάχων τε τῶν ἐμῶν,
οἳ νῦν σὺν ἑπτὰ τάξεσιν σὺν ἑπτά τε
λόγχαις τὸ Θήβης πέδιον ἀμφεστᾶσι πᾶν·
δόρει κρατύνων, πρῶτα δʼ οἰωνῶν ὁδοῖς·
Τυδεύς. τρίτος δʼ Ἐτέοκλος, Ἀργεῖος γεγώς·
τέταρτον Ἱππομέδοντʼ ἀπέστειλεν πατὴρ
Ταλαός· ὁ πέμπτος δʼ εὔχεται κατασκαφῇ
Καπανεὺς τὸ Θήβης ἄστυ δῃώσειν πυρί·
ἕκτος δὲ Παρθενοπαῖος Ἀρκὰς ὄρνυται,
ἐπώνυμος τῆς πρόσθεν ἀδμήτης χρόνῳ
μητρὸς λοχευθείς, πιστὸς Ἀταλάντης γόνος·
ἐγὼ δὲ σός, κεἰ μὴ σός, ἀλλὰ τοῦ κακοῦ
πότμου φυτευθείς, σός γέ τοι καλούμενος,
ἄγω τὸν Ἄργους ἄφοβον ἐς Θήβας στρατόν.
οἵ σʼ ἀντὶ παίδων τῶνδε καὶ ψυχῆς, πάτερ,
ἱκετεύομεν ξύμπαντες ἐξαιτούμενοι
μῆνιν βαρεῖαν εἰκαθεῖν ὁρμωμένῳ
τῷδʼ ἀνδρὶ τοὐμοῦ πρὸς κασιγνήτου τίσιν,
ὅς μʼ ἐξέωσε κἀπεσύλησεν πάτρας.
εἰ γάρ τι πιστόν ἐστιν ἐκ χρηστηρίων,
οἷς ἂν σὺ προσθῇ, τοῖσδʼ ἔφασκʼ εἶναι κράτος.
πρὸς νῦν σε κρηνῶν καὶ θεῶν ὁμογνίων
αἰτῶ πιθέσθαι καὶ παρεικαθεῖν, ἐπεὶ
ἄλλους δὲ θωπεύοντες οἰκοῦμεν σύ τε
ὁ δʼ ἐν δόμοις τύραννος, ὦ τάλας ἐγώ,
κοινῇ καθʼ ἡμῶν ἐγγελῶν ἁβρύνεται·
ὅν, εἰ σὺ τἠμῇ ξυμπαραστήσει φρενί,
βραχεῖ σὺν ὄγκῳ καὶ χρόνῳ διασκεδῶ.
ὥστʼ ἐν δόμοισι τοῖσι σοῖς στήσω σʼ ἄγων.
στήσω δʼ ἐμαυτόν, κεῖνον ἐκβαλὼν βίᾳ.
καὶ ταῦτα σοῦ μὲν ξυνθέλοντος ἔστι μοι
κομπεῖν, ἄνευ σοῦ δʼ οὐδὲ σωθῆναι σθένω.
τὸν ἄνδρα τοῦ πέμψαντος οὕνεκʼ, Οἰδίπους
εἰπὼν ὁποῖα ξύμφορʼ ἔκπεμψαι πάλιν.
μὴ ʼτύγχανʼ αὐτὸν δεῦρο προσπέμψας ἐμοὶ
Θησεύς, δικαιῶν ὥστʼ ἐμοῦ κλύειν λόγους,
νῦν δʼ ἀξιωθεὶς εἶσι κἀκούσας γʼ ἐμοῦ
τοιαῦθʼ ἃ τὸν τοῦδʼ οὔ ποτʼ εὐφρανεῖ βίον·
ὅς γʼ, ὦ κάκιστε, σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχων,
τὸν αὐτὸς αὑτοῦ πατέρα τόνδʼ ἀπήλασας
κἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν,
ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτʼ ἐν πόνῳ
ταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις κακῶν ἐμοί.
οὐ κλαυστὰ δʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οἰστέα
ἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθʼ ἡμέραν βίον.
εἰ δʼ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ʼμαυτῷ τροφοὺς
τὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος·
νῦν δʼ αἵδε μʼ ἐκσῴζουσιν, αἵδʼ ἐμαὶ τροφοί,
ὑμεῖς δʼ ἀπʼ ἄλλου κοὐκ ἐμοῦ πεφύκατον.
τοιγάρ σʼ ὁ δαίμων εἰσορᾷ μὲν οὔ τί πω
ὡς αὐτίκʼ, εἴπερ οἵδε κινοῦνται λόχοι
πρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως πόλιν
κείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματι
πεσεῖ μιανθεὶς χὼ σύναιμος ἐξ ἴσου.
τοιάσδʼ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τʼ ἐξανῆκʼ ἐγὼ
νῦν τʼ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί,
ἵνʼ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβειν
καὶ μὴ ʼξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸς
τοιώδʼ ἐφύτην· αἵδε γὰρ τάδʼ οὐκ ἔδρων.
τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνους
κρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατος
Δίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμοις.
σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ,
κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς,
ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίου
δόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτε
τὸ κοῖλον Ἄργος, ἀλλὰ συγγενεῖ χερὶ
θανεῖν κτανεῖν θʼ ὑφʼ οὗπερ ἐξελήλασαι.
τοιαῦτʼ ἀρῶμαι καὶ καλῶ τὸ Ταρτάρου
στυγνὸν πατρῷον ἔρεβος, ὥς σʼ ἀποικίσῃ,
καλῶ δὲ τάσδε δαίμονας, καλῶ δʼ Ἄρη
καὶ ταῦτʼ ἀκούσας στεῖχε, κἀξάγγελλʼ ἰὼν
καὶ πᾶσι Καδμείοισι τοῖς σαυτοῦ θʼ ἅμα
πιστοῖσι συμμάχοισιν, οὕνεκʼ Οἰδίπους
τοιαῦτʼ ἔνειμε παισὶ τοῖς αὑτοῦ γέρα.
Πολύνεικες, οὔτε ταῖς παρελθούσαις ὁδοῖς
ξυνήδομαί σοι, νῦν τʼ ἴθʼ ὡς τάχος πάλιν.
οἴμοι κελεύθου τῆς τʼ ἐμῆς δυσπραξίας,
Ἄργους ἀφωρμήθημεν, ὦ τάλας ἐγώ,
τοιοῦτον οἷον οὐδὲ φωνῆσαί τινι
ἔξεσθʼ ἑταίρων, οὐδʼ ἀποστρέψαι πάλιν,
ἀλλʼ ὄντʼ ἄναυδον τῇδε συγκῦρσαι τύχῃ.
τὰ σκληρὰ πατρὸς κλύετε ταῦτʼ ἀρωμένου,
πατρὸς τελῶνται καί τις ὑμῖν ἐς δόμους
νόστος γένηται, μή μʼ ἀτιμάσητέ γε,
ἀλλʼ ἐν τάφοισι θέσθε κἀν κτερίσμασιν.
ἔτʼ ἄλλον οἴσει τῆς ἐμῆς ὑπουργίας.
Πολύνεικες, ἱκετεύω σε πεισθῆναί τί μοι.
ὦ φιλτάτη, τὸ ποῖον, Ἀντιγόνη; λέγε.
στρέψαι στράτευμʼ ἐς Ἄργος ὡς τάχιστά γε,
καὶ μὴ σέ τʼ αὐτὸν καὶ πόλιν διεργάσῃ.
στράτευμʼ ἄγοιμι ταὐτόν. εἰσάπαξ τρέσας;
τί δʼ αὖθις, ὦ παῖ, δεῖ σε θυμοῦσθαι; τί σοι
πάτραν κατασκάψαντι κέρδος ἔρχεται;
οὕτω γελᾶσθαι τοῦ κασιγνήτου πάρα.
ὁρᾷς τὰ τοῦδʼ οὖν ὡς ἐς ὀρθὸν ἐκφέρει
μαντεύμαθʼ, ὃς σφῷν θάνατον ἐξ ἀμφοῖν θροεῖ;
χρῄζει γάρ· ἡμῖν δʼ οὐχὶ συγχωρητέα.
οἴμοι τάλαινα· τίς δὲ τολμήσει κλύων
τὰ τοῦδʼ ἕπεσθαι τἀνδρός, οἷʼ ἐθέσπισεν;
οὐκ ἀγγελοῦμεν φλαῦρʼ· ἐπεὶ στρατηλάτου
χρηστοῦ τὰ κρείσσω μηδὲ τἀνδεᾶ λέγειν.
οὕτως ἄρʼ, ὦ παῖ, ταῦτά σοι δεδογμένα;
ἔσται μέλουσα δύσποτμός τε καὶ κακὴ
πρὸς τοῦδε πατρὸς τῶν τε τοῦδʼ ἐρινύων·
σφῷν δʼ εὖ διδοίη Ζεύς, τάδʼ εἰ θανόντι μοι
εἰς προὖπτον Ἅιδην οὐ καταστένοι, κάσι;
καὶ τῇδε φῦναι χἀτέρᾳ. σφὼ δʼ οὖν ἐγὼ
θεοῖς ἀρῶμαι μή ποτʼ ἀντῆσαι κακῶν·
ἀνάξιαι γὰρ πᾶσίν ἐστε δυστυχεῖν.
κακὰ βαρύποτμὰ παρʼ ἀλαοῦ ξένου,
ὦ τέκνα τέκνα, πῶς ἄν, εἴ τις ἔντοπος,
τὸν πάντʼ ἄριστον δεῦρο Θησέα πόροι;
πάτερ, τί δʼ ἐστὶ τἀξίωμʼ ἐφʼ ᾧ καλεῖς;
βροντὴ πρὸς Ἅιδην· ἀλλὰ πέμψαθʼ ὡς τάχος.
ὦ παῖδες, ἥκει τῷδʼ ἐπʼ ἀνδρὶ θέσφατος
πῶς οἶσθα; τῷ δὲ τοῦτο συμβαλὼν ἔχεις;
καλῶς κάτοιδʼ· ἀλλʼ ὡς τάχιστά μοι μολὼν
ἄνακτα χώρας τῆσδέ τις πορευσάτω.
ἵλαος, ὦ δαίμων, ἵλαος εἴ τι γᾷ
ἆρʼ ἐγγὺς ἁνήρ; ἆρʼ ἔτʼ ἐμψύχου, τέκνα,
κιχήσεταί μου καὶ κατορθοῦντος φρένα;
ἀνθʼ ὧν ἔπασχον εὖ, τελεσφόρον χάριν
δοῦναί σφιν, ἥνπερ τυγχάνων ὑπεσχόμην.
τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος,
σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;
μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία
χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ
τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.
ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν
τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.
τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;
ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα
θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.
τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;
αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι,
ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.
πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;
αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε
στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.
κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.
ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι
γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ
τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ
σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.
χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν
σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις,
κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.
θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν
τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·
ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.
χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν,
σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.
αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα
μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.
τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει
Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.
ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν,
νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.
ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον
κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,
εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ
μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.
τύχοιμι λέξας Οἰδίπουν ὀλωλότα·
ἃ δʼ ἦν τὰ πραχθέντʼ, οὔθʼ ὁ μῦθος ἐν βραχεῖ
φράσαι πάρεστιν οὔτε τἄργʼ ὅσʼ ἦν ἐκεῖ.
κεῖνον τὸν ἀεὶ βίοτον ἐξεπίστασο.
πῶς; ἆρα θείᾳ κἀπόνῳ τάλας τύχῃ;
ταῦτʼ ἐστὶν ἤδη κἀποθαυμάσαι πρέπον.
ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδʼ εἷρπε, καὶ σύ που παρὼν
ἔξοισθʼ, ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων,
ἀλλʼ αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος.
ἐπεὶ δʼ ἀφῖκτο τὸν καταρράκτην ὀδὸν
χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,
ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,
Περίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.
ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρου
κοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,
καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.
κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶν
ὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·
τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιον
πάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶ
ἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.
κοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,
κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοι
ῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούνατα
πατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσαν
στέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.
ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,
πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,
οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.
ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτι
τὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.
τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέον
τὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον.
τοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι
γόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή,
ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸς
θώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίας
στῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας,
καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός·
ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομεν
χωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται.
αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα.
κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα,
δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις,
μέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί.
ὁ δʼ, ὡς ἀνὴρ γενναῖος, οὐκ οἴκτου μέτα
κατῄνεσεν τάδʼ ὅρκιος δράσειν ξένῳ.
ὅπως δὲ ταῦτʼ ἔδρασεν, εὐθὺς Οἰδίπους
ψαύσας ἀμαυραῖς χερσὶν ὧν παίδων λέγει·
ὦ παῖδε, τλάσας χρὴ τὸ γενναῖον φρενὶ
λεύσσειν δικαιοῦν μηδὲ φωνούντων κλύειν,
ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα· πλὴν ὁ κύριος
Θησεὺς παρέστω μανθάνων τὰ δρώμενα.
τοσαῦτα φωνήσαντος εἰσηκούσαμεν
ξύμπαντες· ἀστακτὶ δὲ σὺν ταῖς παρθένοις
χρόνῳ βραχεῖ στραφέντες ἐξαπείδομεν
τὸν ἄνδρα τὸν μὲν οὐδαμοῦ παρόντʼ ἔτι,
ἄνακτα δʼ αὐτὸν ὀμμάτων ἐπίσκιον
χεῖρʼ ἀντέχοντα κρατός, ὡς δεινοῦ τινος
φόβου φανέντος οὐδʼ ἀνασχετοῦ βλέπειν.
ἔπειτα μέντοι βαιὸν οὐδὲ σὺν χρόνῳ
ὁρῶμεν αὐτὸν γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμα
μόρῳ δʼ ὁποίῳ κεῖνος ὤλετʼ, οὐδʼ ἂν εἷς
θνητῶν φράσειε, πλὴν τὸ Θησέως κάρα.
οὐ γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος θεοῦ
κεραυνὸς ἐξέπραξεν οὔτε ποντία
θύελλα κινηθεῖσα τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ,
εὔνουν διαστὰν γῆς ἀλύπητον βάθρον.
ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοις
οὐκ ἂν παρείμην οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν.
ποῦ δʼ αἵ τε παῖδες χοἰ προπέμψαντες φίλων;
αἵδʼ οὐχ ἑκάς· γόων γὰρ οὐκ ἀσήμονες
φθόγγοι σφε σημαίνουσι δεῦρʼ ὁρμωμένας.
[μός]χους [τε καὶ νέων νόμευμ]α πορτίδων
[ἅπα]ντα φρ[οῦδα καὶ μάτη]ν ἰχνοσκοπῶ
[λαθ]ραῖʼ ἰόν[τα τῆλε βου]στάθμου κάπης
[στείχ]ῶ, ματεύω, παντελὲς κήρυγμʼ ἔχων
[θεοῖ]ς βροτοῖς τε μηδένʼ ἀγνοεῖν τάδε.
[ἀκολο]υθίᾳ γὰρ ἐμμανὴς κυνηγετῶ·
[Θρᾳκ]ῶν δʼ ἐπῆλθ[ο]ν φ[ῦ]λα τ[οῦ] παντὸς στρατ[οῦ
[τ]ὰ Θεσσαλῶν [τʼ ἔγκαρπα πεδίʼ ἐ]πεσσύθ[ην
Βοιωτίας τε γ[ῆς πολυκτήτου]ς [πό]λ]εις,
[ὡς εἴτε ποι]μὴν εἴτʼ ἀγρωστή[ρων τις ἢ
[μαριλοκαυ]τῶν ἐν λόγῳ παρ[ίσταται
[θηρῶ]ν τίς ἐστι, πᾶσιν ἀγγέλ[λω τάδε,
[τὸν φ]ῶρα τῶν Παιῶνος ὅστις ἂ[ν λάβῃ,
[τῷδʼ α]ὐτόχρημα μισθός ἐσθʼ ὁ κε[ίμενος.
[ὦ Φοῖβε,] σοῦ φώνημαθʼ ὡς ἐπέκλυον
[βοῶ]ντος ὀρθίοισι σὺν κηρύγμας[ι,
[ς]πουδῇ τάδʼ, ἣ πάρεστι πρεσβύτῃ [μαθών
[ς]οί, Φοῖβʼ Ἄπολλον, προσφιλὴς εὐε[ργέτης
τα[ς βοῦς ἀπάξω ς]οι· σὺ δʼ ἐμπέδου [δόσι]ν.
[ἕξει σφʼ ὁ γʼ εὑ]ρὼν ὅστι[ς] ἔ[ς]θʼ· ἑτ[οῖμ]α δ[έ.
θεὸς Τύχη [κ]αὶ δαῖμον ἰθυντήριε,
τυχ[ε]ῖν με πράγους οὗ δράμημʼ ἐπείγεται,
λείαν ἄγραν σύλησιν ἐκκυνηγέσαι
[τ]ῶν εἴ τις ὀπτήρ ἐστι[ν] ἢ κατήκοος,
[ἐ]μοί τʼ [ἂ]ν [ε]ἴη προσφιλὴ[ς] φράσας τόδε
[Φοίβῳ τ]ʼ ἄνακτι συντελὴς εὐεργ[έ]της.
ταῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνα· τῶν βοῶν τ[ὰ] σήματα.
σίγ[α]· θεός τις τὴν ἀποι[κία]ν ἄγει.
σαφῆ [γ]ὰρ αὔθʼ ἕκαστα σημαίνει τάδε.
καὶ τοὐπίσημον αὐτὸ τῶν ὁπλῶν πάλι[ν.
αὔτʼ ἐστι τοῦτο μέτρον [ἐ]κμε[τρού]μ[ε]νον.
ῥοίβδημʼ ἐάν τι τῶν [βοῶν δ]ιʼ οὖς [λάβῃ
οὐκ εἰσακούω πω [τορῶ]ς τοῦ φθ[έγ]ματος.
ἀλλʼ αὐτὰ μὴν ἴχ[νη τε] χὠ στίβος τάδε
κείνων ἐναργῆ τῶν β[ο]ῶν μαθεῖν πάρα.
παλινστραφῆ τοι ναὶ μὰ Δία τὰ βήματα
εἰς τοὔμπαλιν δέδορκεν αὐ· τάδʼ εἴσιδε.
τί ἐστὶ τουτί; τίς ὁ τρόχος τοῦ τάγματ[ος;
εἰς τοὐπίσω τὰ πρόσθεν ἤλλακται, τὰ δʼ αὖ
ἐναντίʼ ἀλλήλοισι συμπ[επλεγ]μένα·
δεινὸς κυκησμὸς εἶχ[ε τὸν βοη]λάτην.
πρὸς γῇ; τίς ὑμῶν ὁ τρόπος; οὐχὶ μανθάνω·
[ἤ] τις πίθηκος κύβδα θυμαίνεις τινί.
[τ]ί ταῦτα; ποῦ γῆς ἐμάθετʼ ἐν πο[ί]ῳ τόπῳ;
ς[η]μήνατʼ, οὐ γὰρ ἴδρις εἰμὶ τοῦ τρόπου.
τ[ί τοῦτʼ ἰύζεις;] τίνα φοβῇ; τίνʼ εἰσορᾷς;
τ[ί δεῖμʼ ὄπωπ]ας; τί ποτε βακχεύεις ἔχων;
α[γχοῦ τις ἤχε]ι κέρχνος· ἱμείρει[ς] μαθεῖν
τ[ίς ἦν; τί σιγ]ᾶτʼ, ὦ πρ[ὸ τοῦ λαλίστ]ατοι;
τ[ίνʼ ἔστʼ ἐκεῖθε]ν ἁπονος[φίζ]εις ἔχων;
καλῶς ἀκούς[ω μηδεν]ὸς φωνὴν κλύων;
ἐμ[ὸν] δίω[γμά γʼ οὐδα]μῶς ὀνήσετε.
[ο]ἵῳ ʼκπ[λ]αγέντες ἐν[θάδʼ] ἐξενίσμεθα
τί μοι ψ[ό]φον; φοβ[εῖσθε] κα[ὶ] δειμαίνετε,
μάλθης ἄναγνα σώ[μα]τʼ ἐκμεμαγμένα
κάκιστα θηρῶν ὀντ[ες, ἐ]ν [π]άσῃ σκιᾷ
φόβον βλέποντες, πάν[τα] δειματούμενοι,
ἄνευρα κἀκόμιστα κἀνε[λε]ύθερα
διακονοῦντες, σώματʼ εἰ[ς]ιδ[ε]ῖν μόνον
κα[ὶ γ]λῶσσα κα[ὶ] φάλητες. εἰ δέ που δέῃ,
τοιοῦ[δ]ε πατρός, ὦ κάκιστα θηρίων,
οὗ πόλλʼ ἐφʼ ἥβης μνήματʼ ἀνδρείας ὕπο
οὐκ εἰς φυγὴν κλίνοντος, οὐ δουλ[ο]υμένου,
[π]τήσσοντος, ἀλλʼ α[κ]μαῖσιν ἐξει[ρ]γασμένου
[ἃ] νῦν ὑφʼ ὑμῶν λάμ[πρʼ ὑ]πορρυπαίνεται
[ψ]όφῳ νεώρει κόλακ[ι] ποιμένων π[ο]θέν,
[ὃν] δὴ φοβεῖσθε παῖδες ὣς πρὶν εἰσιδεῖν,
πλοῦτον δὲ χ[ρ]υσόφαντον ἐξαφίετε,
ὃν Φοῖβος ὑμῖν εἶπε κ[ἀ]νεδέξατο,
καὶ τὴν ἐλευθέρωσιν ἣν κατῄνεσεν
ὑμῖν τε κἀμοί· ταῦτʼ ἀφέντες εὕδετε.
εἰ μὴ ʼνανοστήσαντες ἐξιχνεύσε[τε
τὰς βοῦς ὅπῃ βεβᾶσι καὶ τὸν βουκόλο[ν,
κλαίοντες αὐτῇ δειλίᾳ ψοφή[ς]ετε.
ἵνʼ εὖ κατείδῃς εἴ τίς ἐστι δειλία·
ἐγὼ πα[ρ]ὼν αὐτός σε προσβιβῶ λόγῳ,
κυνορτικὸν σύριγμα διακαλούμεν[ος.
ἀλλʼ εἷʼ [ἐ]φίστω τριζύγης οἵμου βάσιν·
ἐγὼ δʼ ἐν [ἔ]ργοις παρμένων σʼ ἀπευθυνῶ.
πάτερ, τί σιγᾷς; μῶν ἀληθ[ὲς εἴπομεν;
οὐ[κ ε]ἰσακο[ύε]ις; ἦ κεκώφη[σαι, ψόφον;
οὐκ ἔστιν. ἀλλʼ αὐτὸς σὺ ταῦθ[ʼ ὅπῃ θέλεις]
ζήτει τε κἀξίχνευε καὶ πλού[τει λαβὼν
ἀλλʼ οὔ τι μ[ή σοί] μ[ʼ ἐκλιπεῖν ἐφήσομαι]
οὐδʼ ἐξυπελθ[εῖ]ν τ[οῦ πόνου πρίν γʼ ἂν σα]φῶς
ὁ [δʼ ο]ὐ φαν[εῖτ]αι τοῖσιν. ἀλλʼ ἐγὼ τάχα
φ[έρ]ων κτύ[π]ον πέδορτον ἐξαναγκάσω
π[η]δήμασιν κραιπνοῖσι καὶ λακτίσμασιν
ὥ[ς]τʼ εἰσακοῦσαι κεἰ λίαν κωφός τις ᾖ.
θῆρες, τί [τό]νδε χλοερὸν ὑλώδη πάγον
ὑμεῖν ὃς αἰεὶ νεβρίνῃ καθημμέν[ο]ς
σὺν ἐγγόνοις νύμφαισι καὶ παίδων ὄχλῳ;
νῦν δʼ ἀγνοῶ τὸ χρῆμα· ποῖ στροφαὶ νέων
μανιῶν στρέφουσι; θαῦμα γὰρ κατέκλ[υ]ον
ὁμοῦ πρέπον κέλευμά πως κυνηγετ[ῶ]ν
[φων]ῶν ἀκο[ύ]σασʼ ὧδε παραπεπαισμέν[ων
καὶ τοῖσδε θηρῶν ἐκπύ[θοιο μᾶλλον ἂν
ἀλκασμάτων δ[ειλῆ]ς [τε πειρατηρίων
νύμφης· ἐμοὶ γὰ[ρ οὐ]κ [ἀρεστόν ἐστʼ ἔριν
ὀρθοψάλακτον εν [λ]όγο[ις]ιν [ἱστάναι.
ἀλλʼ ἥσυχος πρόφαινε καὶ μ[ή]νυ[έ μοι
ὅτου μάλιστα πράγματος χρείαν ἔχεις.
τόπων ἄνασσα τῶν[δ]ε, Κυλλήνης σθένος,
ὅτου μὲν οὕνεκʼ ἦλθ[ο]ν, ὕστερον φράσω·
τὸ φθέγμα δʼ ἡμῖν τοῦ[θʼ] ὅπερ φωνεῖ φράσον
καὶ τίς ποτʼ αὐτῷ δι[α]χαράσσεται βροτῶν.
ὑμᾶς μὲν αὐτοὺς χρὴ τάδʼ εἰδέναι σαφῶς
ὡς εἰ φανεῖτε τὸν λ[ό]γον τὸν ἐξ ἐμοῦ,
αὐτοῖσιν ὑμῖ[ν ζ]ημία πορίζεται·
Ἥραν ὅπως μ[ὴ πύ]στ[ι]ς ἵξετα[ι] λόγου.
Ζ[εὺ]ς γ[ὰρ] κρυφ[αίαν ἐς στέ]γην Ἀτλαντίδος
[κατὰ σπέ]ος δὲ παῖδʼ ἐφίτυσεν μόνον·
[μητρὸς γ]ὰρ ἰσχὺς ἐν νόσῳ χειμάζεται·
[κἀδεστ]ὰ καὶ ποτῆτα καὶ κοιμήματα
[πρὸς σπ]αργάνοις μένουσα λικνῖτιν τροφὴν
[ἐξευθ]ετίζω νύκτα καὶ καθʼ ἡμέραν.
[ὁ δʼ α]ὔξεται κατʼ ἦμαρ οὐκ ἐπεικότα
[μέγι]στος, ὥστε θαῦμα καὶ φόβος μʼ ἔχει.
[οὔπω γ]ὰρ ἑκτὸν ἦμαρ ἐκπεφασμέν[ο]ς
[γυίοι]ς ἐρείδει παιδὸς εἰς ἥβης ἀκμήν,
[δυσεύρε]τός [τʼ ἔτʼ] ἐστι τοῦ πατρὸς θέσει.
[ἀφανεῖ δʼ ὃ πεύθῃ φ]θέγμα μηχανῇ βρέμ[ον
καὶ π[όλ]λʼ ἐθά]μβεις αὐτὸ]ς, ἡμέρᾳ μιᾳ
ἐξ ὑπτίας κ[ίστη γʼ ἐμηχ]ανήσατο·
τοιόνδε θη[ρὸς ἐκ θανόντ]ος ἡδονῆς
[τίς ἔχει πλά]νη σε; τίνα κλοπὴν ὠνείδις[ας;
[οὐ μὰ Δία σʼ, ὦ πρές]βειρα χειμάζειν [ θέλω.
[μῶν τὸν Διὸς παῖδʼ ὄ]ντα φηλήτην κα[λεῖς;
[σὺ δʼ οὖν τὸ λοιπ̀ο]ν εἰς ἔμʼ εὐδίαν ἔχων,
[εἴ σοι φέρει χάρ]μʼ ἤ τι κερδαίνειν δοκεῖς
[τὸν παῖδα δʼ ὄ]ντα τοῦ Διὸς σαφεῖ λόγῳ
[οὗτος γὰρ οὔτε] πρὸς πατρὸς κλέπτης ἔφυ
[οὔτʼ αὖτις ἐν μ]ήτρωσιν ἡ κλοπὴ κρατεῖ.
[εἰ δὴ κλοπή τ]ίς ἐστι, τὸν κλέπτην σκόπει
[ἄπορον ἄ]καρπον· τοῦδε δʼ οὐ πεινῇ δόμος.
[ἄθρ]ει γένος πρόσαπτε τὴν πονηρίαν
[πρὸ]ς ὅντινʼ ἥκει· τῷδε δʼ οὐχ οὕτω πρέπει.
ἀ[λλʼ] αἰὲν εἶ σὺ παῖς· νέος γὰρ ὢν ἀνὴρ
π[ώγ]ωνι θάλλων ὡς τράγος κνήκῳ χλιδᾷς.
παύου τὸ λεῖον φαλακρὸν ἡδονῇ πιτνάς.
[ο]ὐκ ἐκ θεῶν τὰ μῶρα καὶ γέλοια χρὴ
[χ]ανόντα κλαίειν ὕστερʼ; ὡς ἐγὼ λέγω.
[εἰ] τοι πονη[ρὰ δρᾷ, πονηρὸς ὢν κυρεῖ.
[κ]ακῶς ἀκού[ειν οὐ πρέπει Διὸς γόνῳ.
[ε]ἰ δʼ ἔστʼ ἀλη[θῆ, χρή με καὶ λέγειν τάδε.
[τὸ]ν παῖδα παῦσαι τοῦ Διὸς [ κακῶς λέγων.
π[α]ύοιμ[ʼ ἄ]ν [, εἰ] τὰς βοῦς τις ἐ[ξελᾶν θέλοι.
ἤδη με πνίγεις καὶ σὺ χα[ἰ βόες σέθεν.
ἐγᾦδʼ ἐφʼ ᾧ γε τὸ κέαρ ηὐφράνθην ἰδών,
οὕτως ἐδήχθην ὑπὸ κονίας τὰς ὀφρῦς
οἱ δʼ ἐν ἀγορᾷ λαλοῦσι κἄνω καὶ κάτω
τὸ σχοινίον φεύγουσι τὸ μεμιλτωμένον.
ἥκοντες, εἶτα δʼ ὠστιοῦνται πῶς δοκεῖς
ἐλθόντες ἀλλήλοισι περὶ πρώτου ξύλου,
ἁθρόοι καταρρέοντες· εἰρήνη δʼ ὅπως
ἔσται προτιμῶσʼ οὐδέν· ὦ πόλις πόλις.
ἐγὼ δʼ ἀεὶ πρώτιστος εἰς ἐκκλησίαν
νοστῶν κάθημαι· κᾆτʼ ἐπειδὰν ὦ μόνος,
στένω κέχηνα σκορδινῶμαι πέρδομαι,
ἀπορῶ γράφω παρατίλλομαι λογίζομαι,
ἀποβλέπων ἐς τὸν ἀγρὸν εἰρήνης ἐρῶν,
ὃς οὐδεπώποτʼ εἶπεν, ἄνθρακας πρίω,
ἐς τὴν προεδρίαν πᾶς ἀνὴρ ὠστίζεται.
πάριθʼ, ὡς ἂν ἐντὸς ἦτε τοῦ καθάρματος.
ἐξ ἧς Λυκῖνος ἐγένεʼ· ἐκ τούτου δʼ ἐγὼ
ἀλλʼ ἀθάνατος ὢν ὦνδρες ἐφόδιʼ οὐκ ἔχω·
ὦ Τριπτόλεμε καὶ Κελεὲ περιόψεσθέ με;
ποίου βασιλέως; ἄχθομαι ʼγὼ πρέσβεσιν
καὶ τοῖς ταὧσι τοῖς τʼ ἀλαζονεύμασιν.
ἐπέμψαθʼ ἡμᾶς ὡς βασιλέα τὸν μέγαν
μισθὸν φέροντας δύο δραχμὰς τῆς ἡμέρας
καὶ δῆτʼ ἐτρυχόμεσθα διὰ Καϋστρίων
πεδίων ὁδοιπλανοῦντες ἐσκηνημένοι,
ἐφʼ ἁρμαμαξῶν μαλθακῶς κατακείμενοι,
ἐξ ὑαλίνων ἐκπωμάτων καὶ χρυσίδων
ἆρʼ αἰσθάνει τὸν κατάγελων τῶν πρέσβεων;
οἱ βάρβαροι γὰρ ἄνδρας ἡγοῦνται μόνους
τοὺς πλεῖστα δυναμένους καταφαγεῖν καὶ πιεῖν.
ἡμεῖς δὲ λαικαστάς τε καὶ καταπύγονας.
ἔτει τετάρτῳ δʼ ἐς τὰ βασίλειʼ ἤλθομεν·
ἀλλʼ εἰς ἀπόπατον ᾤχετο στρατιὰν λαβών,
κἄχεζεν ὀκτὼ μῆνας ἐπὶ χρυσῶν ὀρῶν.
πόσου δὲ τὸν πρωκτὸν χρόνου ξυνήγαγεν;
τῇ πανσελήνῳ· κᾆτʼ ἀπῆλθεν οἴκαδε.
εἶτʼ ἐξένιζε· παρετίθει δʼ ἡμῖν ὅλους
βοῦς κριβανίτας; τῶν ἀλαζονευμάτων.
παρέθηκεν ἡμῖν· ὄνομα δʼ ἦν αὐτῷ φέναξ.
ταῦτʼ ἄρ ἐφενάκιζες σὺ δύο δραχμὰς φέρων.
καὶ νῦν ἄγοντες ἥκομεν Ψευδαρτάβαν,
κόραξ πατάξας, τόν τε σὸν τοῦ πρέσβεως.
ἢ περὶ ἄκραν κάμπτων νεώσοικον σκοπεῖς;
ἄσκωμʼ ἔχεις που περὶ τὸν ὀφθαλμὸν κάτω.
ἄγε δὴ σὺ βασιλεὺς ἅττα σʼ ἀπέπεμψεν φράσον
λέξοντʼ Ἀθηναίοισιν ὦ Ψευδαρτάβα.
ἰαρταμὰν ἐξάρξαν ἀπισσόνα σάτρα.
πέμψειν βασιλέα φησὶν ὑμῖν χρυσίον.
λέγε δὴ σὺ μεῖζον καὶ σαφῶς τὸ χρυσίον.
οὐ λῆψι χρῦσο χαυνόπρωκτʼ Ἰαοναῦ.
ὅ τι; χαυνοπρώκτους τοὺς Ἰάονας λέγει,
εἰ προσδοκῶσι χρυσίον ἐκ τῶν βαρβάρων.
οὔκ, ἀλλʼ ἀχάνας ὅδε γε χρυσίου λέγει.
ποίας ἀχάνας; σὺ μὲν ἀλαζὼν εἶ μέγας.
ἀλλʼ ἄπιθʼ· ἐγὼ δὲ βασανιῶ τοῦτον μόνος.
ἄγε δὴ σὺ φράσον ἐμοὶ σαφῶς πρὸς τουτονί,
ἵνα μή σε βάψω βάμμα Σαρδιανικόν·
κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἰσὶν ἐνθένδʼ αὐτόθεν.
ἐγᾦδʼ ὅς ἐστι, Κλεισθένης ὁ Σιβυρτίου.
ὁδὶ δὲ τίς ποτʼ ἐστίν; οὐ δήπου Στράτων;
τὸν βασιλέως ὀφθαλμὸν ἡ βουλὴ καλεῖ
κἄπειτʼ ἐγὼ δῆτʼ ἐνθαδὶ στραγγεύομαι;
τοὺς δὲ ξενίζειν οὐδέποτέ γʼ ἴσχει θύρα.
ἐμοὶ σὺ ταυτασὶ λαβὼν ὀκτὼ δραχμὰς
καὶ τοῖσι παιδίοισι καὶ τῇ πλάτιδι·
ἕτερος ἀλαζὼν οὗτος ἐσκηρύττεται.
μὰ Δίʼ οὐκ ἄν, εἰ μισθόν γε μὴ ʼφερες πολύν.
ὅτʼ ἐνθαδὶ Θέογνις ἠγωνίζετο.
τοῦτον μετὰ Σιτάλκους ἔπινον τὸν χρόνον·
καὶ δῆτα φιλαθήναιος ἦν ὑπερφυῶς,
ὑμῶν τʼ ἐραστὴς ἦν ἀληθὴς ὥστε καὶ
ἐν τοῖσι τοίχοις ἔγραφʼ, Ἀθηναῖοι καλοί.
ὁ δʼ υἱός, ὃν Ἀθηναῖον ἐπεποιήμεθα,
ἤρα φαγεῖν ἀλλᾶντας ἐξ Ἀπατουρίων,
στρατιὰν τοσαύτην ὥστʼ Ἀθηναίους ἐρεῖν,
ὧν εἶπας ἐνταυθοῖ σὺ πλὴν τῶν παρνόπων.
καὶ νῦν ὅπερ μαχιμώτατον Θρᾳκῶν ἔθνος
οἱ Θρᾷκες ἴτε δεῦρʼ, οὓς Θέωρος ἤγαγεν.
τούτοις ἐάν τις δύο δραχμὰς μισθὸν διδῷ,
τοισδὶ δύο δραχμὰς τοῖς ἀπεψωλημένοις;
ὑποστένοι μέντἂν ὁ θρανίτης λεὼς
ὁ σωσίπολις. οἴμοι τάλας ἀπόλλυμαι,
οὐ μὴ πρόσει τούτοισιν ἐσκοροδισμένοις.