Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
τῶν δʼ εὐθέως τὰ πρόσωπα διεγαλήνισεν·
ἵνα τὰς ἀφύας ὠνοῖντο πολλὰς τοὐβολοῦ,
τῶν δημιουργῶν ξυλλαβεῖν τὰ τρύβλια.
οἱ δʼ ἀνεκρότησαν καὶ πρὸς ἔμʼ ἐκεχήνεσαν.
ὁ δʼ ὑπονοήσας ὁ Παφλαγών, εἰδὼς ἄρα
οἶς ἥδεθʼ ἡ βουλὴ μάλιστα ῥήμασιν,
ἐπὶ συμφοραῖς ἀγαθαῖσιν εἰσηγγελμέναις
ἐπένευσεν εἰς ἐκεῖνον ἡ βουλὴ πάλιν.
διακοσίαισι βουσὶν ὑπερηκόντισα,
τῇ δʼ Ἀγροτέρᾳ κατὰ χιλιῶν παρῄνεσα
αἱ τριχίδες εἰ γενοίαθʼ ἑκατὸν τοὐβολοῦ.
ἐκαραδόκησεν εἰς ἔμʼ ἡ βουλὴ πάλιν.
ὁ δὲ ταῦτʼ ἀκούσας ἐκπλαγεὶς ἐφληνάφα.
οἱ δʼ ἐξ ἑνὸς στόματος ἅπαντες ἀνέκραγον·
νυνὶ περὶ σπονδῶν; ἐπειδή γʼ ὦ μέλε
ᾔσθοντο τὰς ἀφύας παρʼ ἡμῖν ἀξίας.
ἐκεκράγεσάν τε τοὺς πρυτάνεις ἀφιέναι·
εἶθʼ ὑπερεπήδων τοὺς δρυφάκτους πανταχῇ.
ἐγὼ δὲ τὰ κορίαννʼ ἐπριάμην ὑποδραμὼν
ἅπαντα τά τε γήτεἰ ὅσʼ ἦν ἐν τἀγορᾷ·
ἀποροῦσιν αὐτοῖς προῖκα κἀχαριζόμην.
οἱ δʼ ὑπερεπῄνουν ὑπερεπύππαζόν τέ με
καὶ μὴν ὁ Παφλαγὼν οὑτοσὶ προσέρχεται,
ὠθῶν κολόκυμα καὶ ταράττων καὶ κυκῶν,
ὡς δὴ καταπιόμενός με. μορμὼ τοῦ θράσους.
εἰ μή σʼ ἀπολέσαιμʼ, εἴ τι τῶν αὐτῶν ἐμοὶ
ψευδῶν ἐνείη, διαπέσοιμι πανταχῇ.
ἥσθην ἀπειλαῖς, ἐγέλασα ψολοκομπίαις,
ἀπεπυδάρισα μόθωνα, περιεκόκκασα.
οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐὰν μή σʼ ἐκφάγω
ἣν μὴ κʼφάγῃς; ἐγὼ δέ γʼ, ἢν μή σʼ ἐκπίω
κἀπεκροφήσας αὐτὸς ἐπιδιαρραγῶ.
ἀπολῶ σε νὴ τὴν προεδρίαν τὴν ἐκ Πύλου.
ἰδοὺ προεδρίαν· οἷον ὅψομαί σʼ ἐγὼ
ἐκ τῆς προεδρίας ἔσχατον θεώμενον.
ἐν τῷ ξύλῳ δήσω σε νὴ τὸν οὐρανόν.
ὡς ὀξύθυμος. φέρε τί σοι δῶ καταφαγεῖν;
ἐπὶ τῷ φάγοις ἥδιστʼ ἄν; ἐπὶ βαλλαντίῳ;
ἕλξω σε πρὸς τὸν δῆμον, ἵνα δῷς μοι δίκην.
κἀγὼ δέ σʼ ἕλξω καὶ διαβαλῶ πλείονα.
ἐγὼ δʼ ἐκείνου καταγελῶ γʼ ὅσον θέλω.
ὡς σφόδρα σὺ τὸν δῆμον σεαυτοῦ νενόμικας.
ἐπίσταμαι γὰρ αὐτὸν οἷς ψωμίζεται.
κᾆθʼ ὥσπερ αἱ τίτθαι γε σιτίζεις κακῶς.
μασώμενος γὰρ τῷ μὲν ὀλίγον ἐντίθης,
αὐτὸς δʼ ἐκείνου τριπλάσιον κατέσπακας.
χὠ πρωκτὸς οὑμὸς τουτογὶ σοφίζεται.
οὐκ ὦγάθʼ ἐν βουλῇ με δόξεις καθυβρίσαι.
ἰδοὺ βάδιζε, μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.
ἔξελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς οἷα περιυβρίζομαι.
τίνες οἱ βοῶντες; οὐκ ἄπιτʼ ἀπὸ τῆς θύρας;
ὁτιὴ φιλῶ σʼ ὦ Δῆμʼ ἐραστής τʼ εἰμὶ σός.
ἄλλοι τε πολλοὶ καὶ καλοί τε κἀγαθοί.
ὅμοιος εἶ τοῖς παισὶ τοῖς ἐρωμένοις·
τοὺς μὲν καλούς τε κἀγαθοὺς οὐ προσδέχει,
σαυτὸν δὲ λυχνοπώλαισι καὶ νευρορράφοις
καὶ σκυτοτόμοις καὶ βυρσοπώλαισιν δίδως.
ὅ τι; †τῶν στρατηγῶν ὑποδραμὼν τῶν ἐκ Πύλου, †
πλεύσας ἐκεῖσε, τοὺς Λάκωνας ἤγαγον.
ἐγὼ δὲ περιπατῶν γʼ ἀπʼ ἐργαστηρίου
ἕψοντος ἑτερου τὴν χύτραν ὑφειλόμην.
ὦ Δῆμʼ ἵνʼ εἰδῇς ὁπότερος νῷν ἐστί σοι
εὐνούστερος, διάκρινον, ἵνα τοῦτον φιλῇς.
ναὶ ναὶ διάκρινον δῆτα, πλὴν μὴ ʼν τῇ πυκνί.
οὐκ ἂν καθιζοίμην ἐν ἄλλῳ χωρίῳ.
ἀλλʼ ἐς τὸ πρόσθε. χρὴ παρεῖνʼ ἐς τὴν πύκνα.
οἴκοι μὲν ἀνδρῶν ἐστι δεξιώτατος,
κέχηνεν ὥσπερ ἐμποδίζων ἰσχάδας.
προσαμφιῶ τοδί· σὺ δʼ οἴμωζʼ ὦ πόνηρʼ.
κἀμοὶ δοκεῖ· καὶ τἄλλα γʼ εἶναι καταφανῶς
ἀγαθὸς πολίτης, οἶος οὐδείς πω χρόνου
εἰ μή μʼ ἐάσεις ἐπιτροπεύειν, ἕτερος αὖ
ἐμοῦ πανουργότερός τις ἀναφανήσεται.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ δακτύλιός ἐσθʼ οὑτοσὶ
λάρος κεχηνὼς ἐπὶ πέτρας δημηγορῶν.
οὐ τὸν ἐμὸν εἶχεν ἀλλὰ τὸν Κλεωνύμου.
παρʼ ἐμοῦ δὲ τουτονὶ λαβὼν ταμίευέ μοι.
μὴ δῆτά πώ γʼ ὦ δέσποτʼ, ἀντιβολῶ σʼ ἐγώ,
πρὶν ἄν γε τῶν χρησμῶν ἀκούσῃς τῶν ἐμῶν.
ψωλὸν γενέσθαι δεῖ σε μέχρι τοῦ μυρρίνου.
ἀλλʼ οἵ γʼ ἐμοὶ λέγουσιν ὡς ἄρξαι σε δεῖ
οὑμοὶ δέ γʼ αὖ λέγουσιν ὡς ἁλουργίδα
χρυσοῦ διώξει Σμικύθην καὶ κύριον.
καὶ μὴν ἔνεγκʼ αὐτοὺς ἰών, ἵνʼ οὑτοσὶ
ἰδοὺ θέασαι, κοὐχ ἅπαντας ἐκφέρω.
οἴμʼ ὡς χεσείω, κοὐχ ἅπαντας ἐκφέρω.
καὶ νὴ Δίʼ ἔτι γέ μοὔστι κιβωτὸς πλέα.
φέρʼ ἴδω, τίνος γάρ εἰσιν οἱ χρησμοί ποτε;
περὶ σοῦ, περὶ ἐμοῦ, περὶ ἁπάντων πραγμάτων.
περὶ Λακεδαιμονίων, περὶ σκόμβρων νέων,
περὶ τῶν μετρούντων τἄλφιτʼ ἐν ἀγορᾷ κακῶς,
ἄγε νυν ὅπως αὐτοὺς ἀναγνώσεσθέ μοι,
καὶ τὸν περὶ ἐμοῦ ʼκεῖνον ᾧπερ ἥδομαι,
τί γάρ ἐστʼ Ἐρεχθεῖ καὶ κολοιοῖς καὶ κυνί;
ἐγὼ μέν εἰμʼ ὁ κύων· πρὸ σοῦ γὰρ ἀπύω·
σοὶ δʼ εἶπε σῴζεσθαί μʼ ὁ Φοῖβος τὸν κύνα.
οὐ τοῦτό φησʼ ὁ χρησμός, ἀλλʼ ὁ κύων ὁδὶ
λέγε νυν· ἐγὼ δὲ πρῶτα λήψομαι λίθον,
ἵνα μή μʼ ὁ χρησμὸς τὸ πέος οὑτοσὶ δάκῃ.
νὴ τὸν Ποσειδῶ πολύ γʼ ἄμεινον ὦ Γλάνι.
ὦ τᾶν ἄκουσον, εἶτα διάκρινον τόδε.
ἔφραζεν ὁ θεός σοι σαφῶς σῴζειν ἐμέ·
ἐγὼ γὰρ ἀντὶ τοῦ λέοντός εἰμί σοι.
ἓν οὐκ ἀναδιδάσκει σε τῶν λογίων ἑκών,
ὃ μόνον σιδηροῦν ἐστι τεῖχος καὶ ξύλον,
ταυτὶ τελεῖσθαι τὰ λόγιʼ ἤδη μοι δοκεῖ.
ἐγὼ δʼ ἄλουτος τήμερον γενήσομαι;
ἀλλʼ οὑτοσὶ γάρ ἐστι περὶ τοῦ ναυτικοῦ
προσέχω· σὺ δʼ ἀναγίγνωσκε, τοῖς ναύταισί μου
οὐ τοῦτό φησιν, ἀλλὰ ναῦς ἑκάστοτε
αἰτεῖ ταχείας ἀργυρολόγους οὑτοσί·
ὅτι ἡ τριήρης ἐστὶ χὠ κύων ταχύ.
πῶς οὖν ἀλώπηξ προσετέθη πρὸς τῷ κυνί;
ὁτιὴ βότρυς τρώγουσιν ἐν τοῖς χωρίοις.
τούτοις ὁ μισθὸς τοῖς ἀλωπεκίοισι ποῦ;
γερονταγωγεῖν κἀναπαιδεύειν πάλιν.
οὐκ ἀνέχομαι κριθῶν ἀκούων· πολλάκις
ἐξηπατήθην ὑπό τε σοῦ καὶ Θουφάνους.
καὶ τοὔψον ὀπτόν· μηδὲν ἄλλʼ εἰ μὴ ʼσθιε.
ὦ Δῆμʼ ἐγὼ μέντοι παρεσκευασμένος
ἐγὼ δὲ δεκάπαλαί γε καὶ δωδεκάπαλαι
ἐγὼ δὲ προσδοκῶν γε τρισμυριόπαλαι
ὑπὸ τῶν ἐραστῶν νὴ Δίʼ ἢ ʼγὼ θρύψομαι.
ὁρᾷς; ἐγώ σοι πρότερος ἐκφέρω δίφρον.
ἀλλʼ οὐ τράπεζαν, ἀλλʼ ἐγὼ προτεραίτερος.
ἐκ τῶν ὀλῶν τῶν ἐκ Πύλου μεμαγμένην.
ὑπὸ τῆς θεοῦ τῇ χειρὶ τἠλεφαντίνῃ.
ὡς μέγαν ἄρʼ εἶχες ὦ πότνια τὸν δάκτυλον.
ἐγὼ δʼ ἔτνος γε πίσινον εὔχρων καὶ καλόν·
ἐτόρυνε δʼ αὔθʼ ἡ Παλλὰς ἡ Πυλαιμάχος.
καὶ νῦν ὑπερέχει σου χύτραν ζωμοῦ πλέαν.
οἴει γὰρ οἰκεῖσθʼ ἂν ἔτι τήνδε τὴν πόλιν,
τουτὶ τέμαχός σοὔδωκεν ἡ Φοβεσιστράτη.
ἡ δʼ Ὀβριμοπάτρα γʼ ἑφθὸν ἐκ ζωμοῦ κρέας
καὶ χόλικος ἠνύστρου τε καὶ γαστρὸς τόμον.
ἡ Γοργολόφα σʼ ἐκέλευε τουτουὶ φαγεῖν
ἐλατῆρος, ἵνα τὰς ναῦς ἐλαύνωμεν καλῶς.
ἐπισκοπεῖ γὰρ περιφανῶς τὸ ναυτικόν.
ἔχε καὶ πιεῖν κεκραμένον τρία καὶ δύο.
ὡς ἡδὺς ὦ Ζεῦ καὶ τὰ τρία φέρων καλῶς.
ἡ Τριτογενὴς γὰρ αὐτὸν ἐνετριτώνισεν.
λαβέ νυν πλακοῦντος πίονος παρʼ ἐμοῦ τόμον.
παρʼ ἐμοῦ δʼ ὅλον γε τὸν πλακοῦντα τουτονί.
οἴμοι, πόθεν λαγῷά μοι γενήσεται;
ὦ θυμὲ νυνὶ βωμολόχον ἔξευρέ τι.
οἴμοι τάλας ἀδίκως γε τἄμʼ ὑφήρπασας.
νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ σὺ γὰρ τοὺς ἐκ Πύλου.
ἐγὼ δʼ ἐκινδύνευσʼ, ἐγὼ δʼ ὤπτησά γε.
τί οὐ διακρίνεις Δῆμʼ ὁπότερός ἐστι νῷν
ἀνὴρ ἀμείνων περὶ σὲ καὶ τὴν γαστέρα;
δόξαιμι κρίνειν τοῖς θεαταῖσιν σοφῶς;
ἐγὼ φράσω σοι. τὴν ἐμὴν κίστην ἰὼν
ξύλλαβε σιωπῇ καὶ βασάνισον ἅττʼ ἔνι,
καὶ τὴν Παφλαγόνος· κἀμέλει κρινεῖς καλῶς.
ὦ παππίδιον; ἅπαντα γάρ σοι παρεφόρουν.
αὕτη μὲν ἡ κίστη τὰ τοῦ Δήμου φρονεῖ.
βάδιζέ νυν καὶ δεῦρο πρὸς τὴν Παφλαγόνος.
ὅσον τὸ χρῆμα τοῦ πλακοῦντος ἀπέθετο·
ἐμοὶ δʼ ἔδωκεν ἀποτεμὼν τυννουτονί.
σοὶ μὲν προσεδίδου μικρὸν ὧν ἐλάμβανεν,
αὐτὸς δʼ ἑαυτῷ παρετίθει τὰ μείζονα.
ὦ μιαρὲ κλέπτων δή με ταῦτʼ ἐξηπάτας;
ἐγὼ δʼ ἔκλεπτον ἐπʼ ἀγαθῷ γε τῇ πόλει.
οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι χρησμός ἐστι Πυθικὸς
τοὐμόν γε φράζων ὄνομα καὶ λίαν σαφῶς.
καὶ μήν σʼ ἐλέγξαι βούλομαι τεκμηρίῳ,
εἴ τι ξυνοίσεις τοῦ θεοῦ τοῖς θεσφάτοις.
καί σου τοσοῦτον πρῶτον ἐκπειράσομαι·
παῖς ὢν ἐφοίτας ἐς τίνος διδασκάλου;
ἐν ταῖσιν εὕστραις κονδύλοις ἡρμοττόμην.
πῶς εἶπας; ὥς μου χρησμὸς ἅπτεται φρενῶν.
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Λύκιε τί ποτέ μʼ ἐργάσει;
τέχνην δὲ τίνα ποτʼ εἶχες ἐξανδρούμενος;
ἠλλαντοπώλουν καί τι καὶ βινεσκόμην.
λεπτή τις ἐλπίς ἐστʼ ἐφʼ ἧς ὀχούμεθα.
ἠλλαντοπώλεις ἐτεὸν ἢ ʼπὶ ταῖς πύλαις;
ἐπὶ ταῖς πύλαισιν, οὗ τὸ τάριχος ὤνιον.
οἴμοι πέπρακται τοῦ θεοῦ τὸ θέσφατον.
ὦ στέφανε χαίρων ἄπιθι, κεἴ σʼ ἄκων ἐγὼ
λείπω· σὲ δʼ ἄλλος τις λαβὼν κεκτήσεται,
κλέπτης μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δʼ ἴσως.
Ἑλλάνιε Ζεῦ σὸν τὸ νικητήριον.
ὦ χαῖρε καλλίνικε καὶ μέμνησʼ ὅτι
ἐν τἀγορᾷ γὰρ κρινόμενος ἐβοσκόμην.
Ἀγορακρίτῳ τοίνυν ἐμαυτὸν ἐπιτρέπω,
καὶ τὸν Παφλαγόνα παραδίδωμι τουτονί.
καὶ μὴν ἐγώ σʼ ὦ Δῆμε θεραπεύσω καλῶς,
ἰδεῖν ἀμείνω τῇ Κεχηναίων πόλει.
ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν ἐλθὲ δεῦρʼ Ἀγοράκριτε.
ἀλλʼ ὦ μέλʼ οὐκ οἶσθʼ οἷος ἦσθʼ αὐτὸς πάρος,
τί δʼ ἔδρων, κάτειπέ μοι, πρὸ τοῦ; ποῖός τις ἦ;
πρῶτον μέν, ὁπότʼ εἴποι τις ἐν τἠκκλησίᾳ,
ὦ Δῆμʼ ἐραστής εἰμι σὸς φιλῶ τέ σε
τούτοις ὁπότε χρήσαιτό τις προοιμίοις,
ταυτί μʼ ἔδρων, ἐγὼ δὲ τοῦτʼ οὐκ ᾐσθόμην;
τὰ δʼ ὦτά γʼ ἄν σου νὴ Δίʼ ἐξεπετάννυτο
καὶ νὴ Δίʼ εἴ γε δύο λεγοίτην ῥήτορε,
τὸν τὰς τριήρεις παραδραμὼν ἂν ᾤχετο.
οὗτος τί κύπτεις; οὐχὶ κατὰ χώραν μενεῖς;
αἰσχύνομαί τοι ταῖς πρότερον ἁμαρτίαις.
ἀλλʼ οὐ σὺ τούτων αἴτιος, μὴ φροντίσῃς,
ἀλλʼ οἵ σε ταῦτʼ ἐξηπάτων. νυνδὶ φράσον·
οὐκ ἔστιν ὑμῖν τοῖς δικασταῖς ἄλφιτα,
εἰ μὴ καταγνώσεσθε ταύτην τὴν δίκην·
τοῦτον τί δράσεις, εἰπέ, τὸν ξυνήγορον;
ἐκ τοῦ λάρυγγος ἐκκρεμάσας Ὑπέρβολον.
τὰ δʼ ἄλλα, φέρʼ ἴδω, πῶς πολιτεύσει φράσον.
πρῶτον μὲν ὁπόσοι ναῦς ἐλαύνουσιν μακράς,
καταγομένοις τὸν μισθὸν ἀποδώσω ʼντελῆ.
ἔπειθʼ ὁπλίτης ἐντεθεὶς ἐν καταλόγῳ
οὐδεὶς κατὰ σπουδὰς μετεγγραφήσεται,
τοῦτʼ ἔδακε τὸν πόρπακα τὸν Κλεωνύμου.
οὐδʼ ἀγοράσει γʼ ἀγένειος οὐδεὶς ἐν ἀγορᾷ.
ποῦ δῆτα Κλεισθένης ἀγοράσει καὶ Στράτων;
τὰ μειράκια ταυτὶ λέγω τἀν τῷ μύρῳ,
ἃ στωμυλεῖται τοιαδὶ καθήμενα·
σοφός γʼ ὁ Φαίαξ δεξιῶς τʼ οὐκ ἀπέθανεν.
συνερτικὸς γάρ ἐστι καὶ περαντικός,
καὶ γνωμοτυπικὸς καὶ σαφὴς καὶ κρουστικός,
καταληπτικός τʼ ἄριστα τοῦ θορυβητικοῦ.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀναγκάσω κυνηγετεῖν ἐγὼ
ἔχε νυν ἐπὶ τούτοις τουτονὶ τὸν ὀκλαδίαν,
μακάριος ἐς τἀρχαῖα δὴ καθίσταμαι.
φήσεις γʼ, ἐπειδὰν τὰς τριακοντούτιδας
ὦ Ζεῦ πολυτίμηθʼ ὡς καλαί· πρὸς τῶν θεῶν,
ἔξεστιν αὐτῶν κατατριακοντουτίσαι;
ἀπέκρυπτε ταύτας ἔνδον, ἵνα σὺ μὴ λάβῃς;
νῦν οὖν ἐγώ σοι παραδίδωμʼ ἐς τοὺς ἀγροὺς
ἐπὶ ταῖς πύλαις ἀλλαντοπωλήσει μόνος,
τὰ κύνεια μιγνὺς τοῖς ὀνείοις πράγμασιν,
μεθύων τε ταῖς πόρναισι λοιδορήσεται,
εὖ γʼ ἐπενόησας οὗπέρ ἐστιν ἄξιος,
πόρναισι καὶ βαλανεῦσι διακεκραγέναι,
καί σʼ ἀντὶ τούτων ἐς τὸ πρυτανεῖον καλῶ
ἐς τὴν ἕδραν θʼ, ἵνʼ ἐκεῖνος ἦν ὁ φαρμακός.
ἕπου δὲ ταυτηνὶ λαβὼν τὴν βατραχίδα·
κἀκεῖνον ἐκφερέτω τις ὡς ἐπὶ τὴν τέχνην,
ἵνʼ ἴδωσιν αὐτὸν οἷς ἐλωβᾶθʼ οἱ ξένοι.
ἀπέραντον. οὐδέποθʼ ἡμέρα γενήσεται;
καὶ μὴν πάλαι γʼ ἀλεκτρυόνος ἤκουσʼ ἐγώ·
οἱ δʼ οἰκέται ῥέγκουσιν· ἀλλʼ οὐκ ἂν πρὸ τοῦ.
ἀπόλοιο δῆτʼ ὦ πόλεμε πολλῶν οὕνεκα,
ὅτʼ οὐδὲ κολάσʼ ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας.
ἀλλʼ οὐδʼ ὁ χρηστὸς οὑτοσὶ νεανίας
ἐν πέντε σισύραις ἐγκεκορδυλημένος.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ ῥέγκωμεν ἐγκεκαλυμμένοι.
διὰ τουτονὶ τὸν υἱόν. ὁ δὲ κόμην ἔχων
ἱππάζεταί τε καὶ ξυνωρικεύεται
ὁρῶν ἄγουσαν τὴν σελήνην εἰκάδας·
οἱ γὰρ τόκοι χωροῦσιν. ἅπτε παῖ λύχνον,
κἄκφερε τὸ γραμματεῖον, ἵνʼ ἀναγνῶ λαβὼν
τοῦ δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ; τί ἐχρησάμην;
ὅτʼ ἐπριάμην τὸν κοππατίαν. οἴμοι τάλας,
τοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν ὅ μʼ ἀπολώλεκεν·
πόσους δρόμους ἐλᾷ τὰ πολεμιστήρια;
ἐμὲ μὲν σὺ πολλοὺς τὸν πατέρʼ ἐλαύνεις δρόμους.
ἀτὰρ τί χρέος ἔβα με μετὰ τὸν Πασίαν;
τρεῖς μναῖ διφρίσκου καὶ τροχοῖν Ἀμυνίᾳ.
ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε.
ἀλλʼ ὦ μέλʼ ἐξήλικας ἐμέ γʼ ἐκ τῶν ἐμῶν,
ὅτε καὶ δίκας ὤφληκα χἄτεροι τόκου
δάκνει μὲ δήμαρχός τις ἐκ τῶν στρωμάτων.
ἔασον ὦ δαιμόνιε καταδαρθεῖν τί με.
σὺ δʼ οὖν κάθευδε· τὰ δὲ χρέα ταῦτʼ ἴσθʼ ὅτι
εἴθʼ ὤφελʼ ἡ προμνήστριʼ ἀπολέσθαι κακῶς,
ἐμοὶ γὰρ ἦν ἄγροικος ἥδιστος βίος
εὐρωτιῶν, ἀκόρητος, εἰκῇ κείμενος,
ἔπειτʼ ἔγημα Μεγακλέους τοῦ Μεγακλέους
ἀδελφιδῆν ἄγροικος ὢν ἐξ ἄστεως,
σεμνὴν τρυφῶσαν ἐγκεκοισυρωμένην.
ταύτην ὅτʼ ἐγάμουν, συγκατεκλινόμην ἐγὼ
ἡ δʼ αὖ μύρου κρόκου καταγλωττισμάτων,
οὐ μὴν ἐρῶ γʼ ὡς ἀργὸς ἦν, ἀλλʼ ἐσπάθα.
πρόφασιν ἔφασκον, ὦ γύναι λίαν σπαθᾷς.
ἔλαιον ἡμῖν οὐκ ἔνεστʼ ἐν τῷ λύχνῳ.
οἴμοι· τί γάρ μοι τὸν πότην ἧπτες λύχνον;
ὅτι τῶν παχειῶν ἐνετίθεις θρυαλλίδων.
μετὰ ταῦθʼ, ὅπως νῷν ἐγένεθʼ υἱὸς οὑτοσί,
ἐμοί τε δὴ καὶ τῇ γυναικὶ τἀγαθῇ,
ἡ μὲν γὰρ ἵππον προσετίθει πρὸς τοὔνομα,
Ξάνθιππον ἤ Χαριππον ἢ Καλλιππίδην,
τέως μὲν οὖν ἐκρινόμεθʼ· εἶτα τῷ χρόνῳ
τοῦτον τὸν υἱὸν λαμβάνουσʼ ἐκορίζετο,
ὅταν σὺ μέγας ὢν ἅρμʼ ἐλαύνῃς πρὸς πόλιν,
ὅταν μὲν οὖν τὰς αἶγας ἐκ τοῦ φελλέως,
ὥσπερ ὁ πατήρ σου, διφθέραν ἐνημμένος.
ἀλλʼ ἵππερόν μου κατέχεεν τῶν χρημάτων.
νῦν οὖν ὅλην τὴν νύκτα φροντίζων ὁδοῦ
πῶς δῆτʼ ἂν ἥδιστʼ αὐτὸν ἐπεγείραιμι; πῶς;
κύσον με καὶ τὴν χεῖρα δὸς τὴν δεξιάν.
νὴ τὸν Ποσειδῶ τουτονὶ τὸν ἵππιον.
μὴ ʼμοί γε τοῦτον μηδαμῶς τὸν ἵππιον·
οὗτος γὰρ ὁ θεὸς αἴτιός μοι τῶν κακῶν.
ἀλλʼ εἴπερ ἐκ τῆς καρδίας μʼ ὄντως φιλεῖς,
ἔκστρεψον ὡς τάχιστα τοὺς σαυτοῦ τρόπους,
καὶ μάνθανʼ ἐλθὼν ἃν ἐγὼ παραινέσω.
ὁρᾷς τὸ θύριον τοῦτο καὶ τᾠκίδιον;
ὁρῶ. τί οὖν τοῦτʼ ἐστὶν ἐτεὸν ὦ πάτερ;
ψυχῶν σοφῶν τοῦτʼ ἐστὶ φροντιστήριον.
ἐνταῦθʼ ἐνοικοῦσʼ ἄνδρες, οἳ τὸν οὐρανὸν
λέγοντες ἀναπείθουσιν ὡς ἔστιν πνιγεύς,
οὗτοι διδάσκουσʼ, ἀργύριον ἤν τις διδῷ,
λέγοντα νικᾶν καὶ δίκαια κἄδικα.
μεριμνοφροντισταὶ καλοί τε κἀγαθοί.
αἰβοῖ πονηροί γʼ, οἶδα. τοὺς ἀλαζόνας
τοὺς ὠχριῶντας τοὺς ἀνυποδήτους λέγεις,
ὧν ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καὶ Χαιρεφῶν.
ἢ ἢ σιώπα· μηδὲν εἴπῃς νήπιον.
ἀλλʼ εἴ τι κήδει τῶν πατρῴων ἀλφίτων,
τούτων γενοῦ μοι σχασάμενος τὴν ἱππικήν.
οὐκ ἂν μὰ τὸν Διόνυσον, εἰ δοίης γέ μοι
τοὺς φασιανοὺς οὓς τρέφει Λεωγόρας.
εἶναι παρʼ αὐτοῖς φασιν ἄμφω τὼ λόγω,
τὸν κρείττονʼ, ὅστις ἐστί, καὶ τὸν ἥττονα.
νικᾶν λέγοντά φασι τἀδικώτερα.
ἢν οὖν μάθῃς μοι τὸν ἄδικον τοῦτον λόγον,
ἃ νῦν ὀφείλω διὰ σέ, τούτων τῶν χρεῶν
οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί.
οὐκ ἂν πιθοίμην· οὐ γὰρ ἂν τλαίην ἰδεῖν
τοὺς ἱππέας τὸ χρῶμα διακεκναισμένος.
οὐκ ἄρα μὰ τὴν Δήμητρα τῶν γʼ ἐμῶν ἔδει,
οὔτʼ αὐτὸς οὔθʼ ὁ ζύγιος οὔθʼ ὁ σαμφόρας·
ἀλλʼ ἐξελῶ σʼ ἐς κόρακας ἐκ τῆς οἰκίας.
ἄνιππον. ἀλλʼ εἴσειμι, σοῦ δʼ οὐ φροντιῶ.
αὐτὸς βαδίζων ἐς τὸ φροντιστήριον.
πῶς οὖν γέρων ὢν κἀπιλήσμων καὶ βραδὺς
ἀλλʼ οὐχὶ κόπτω τὴν θύραν; παῖ παιδίον.
ἀμαθής γε νὴ Δίʼ ὅστις οὑτωσὶ σφόδρα
ἀπεριμερίμνως τὴν θύραν λελάκτικας
καὶ φροντίδʼ ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην.
σύγγνωθί μοι· τηλοῦ γὰρ οἰκῶ τῶν ἀγρῶν.
ἀλλʼ εἰπέ μοι τὸ πρᾶγμα τοὐξημβλωμένον.
ἀλλʼ οὐ θέμις πλὴν τοῖς μαθηταῖσιν λέγειν.
ἥκω μαθητὴς ἐς τὸ φροντιστήριον.
ἀνήρετʼ ἄρτι Χαιρεφῶντα Σωκράτης
ψύλλαν ὁπόσους ἅλλοιτο τοὺς αὑτῆς πόδας·
δακοῦσα γὰρ τοῦ Χαιρεφῶντος τὴν ὀφρῦν
κᾆτα ψυχείσῃ περιέφυσαν Περσικαί.
ταύτας ὑπολύσας ἀνεμέτρει τὸ χωρίον.
τί δῆτʼ ἂν ἕτερον εἰ πύθοιο Σωκράτους
ἀνήρετʼ αὐτὸν Χαιρεφῶν ὁ Σφήττιος
ὁπότερα τὴν γνώμην ἔχοι, τὰς ἐμπίδας
κατὰ τὸ στόμʼ ᾄδειν ἢ κατὰ τοὐρροπύγιον.
τί δῆτʼ ἐκεῖνος εἶπε περὶ τῆς ἐμπίδος;
ἔφασκεν εἶναι τοὔντερον τῆς ἐμπίδος
βίᾳ βαδίζειν εὐθὺ τοὐρροπυγίου·
ἔπειτα κοῖλον πρὸς στενῷ προσκείμενον
τὸν πρωκτὸν ἠχεῖν ὑπὸ βίας τοῦ πνεύματος.
σάλπιγξ ὁ πρωκτός ἐστιν ἄρα τῶν ἐμπίδων.
ὦ τρισμακάριος τοῦ διεντερεύματος.
ἦ ῥᾳδίως φεύγων ἂν ἀποφύγοι δίκην
ὅστις δίοιδε τοὔντερον τῆς ἐμπίδος.
ζητοῦντος αὐτοῦ τῆς σελήνης τὰς ὁδοὺς
καὶ τὰς περιφορὰς εἶτʼ ἄνω κεχηνότος
εἶεν· τί οὖν πρὸς τἄλφιτʼ ἐπαλαμήσατο;
κατὰ τῆς τραπέζης καταπάσας λεπτὴν τέφραν
κάμψας ὀβελίσκον εἶτα διαβήτην λαβὼν
ἐκ τῆς παλαίστρας θοἰμάτιον ὑφείλετο.
τί δῆτʼ ἐκεῖνον τὸν Θαλῆν θαυμάζομεν;
ἄνοιγʼ ἄνοιγʼ ἀνύσας τὸ φροντιστήριον,
καὶ δεῖξον ὡς τάχιστά μοι τὸν Σωκράτη.
μαθητιῶ γάρ· ἀλλʼ ἄνοιγε τὴν θύραν.
ὦ Ἡράκλεις ταυτὶ ποδαπὰ τὰ θηρία;
τί ἐθαύμασας; τῷ σοι δοκοῦσιν εἰκέναι;
τοῖς ἐκ Πύλου ληφθεῖσι τοῖς Λακωνικοῖς.
ζητοῦσι. μή νυν τουτογὶ φροντίζετε·
ἐγὼ γὰρ οἶδʼ ἵνʼ εἰσὶ μεγάλοι καὶ καλοί.
τί γὰρ οἵδε δρῶσιν οἱ σφόδρʼ ἐγκεκυφότες;
οὗτοι δʼ ἐρεβοδιφῶσιν ὑπὸ τὸν Τάρταρον.
ἀλλʼ εἴσιθʼ, ἵνα μὴ ʼκεῖνος ὑμῖν ἐπιτύχῃ.
αὐτοῖσι κοινώσω τι πραγμάτιον ἐμόν.
ἔξω διατρίβειν πολὺν ἄγαν ἐστὶν χρόνον.
πρὸς τῶν θεῶν τί γὰρ τάδʼ ἐστίν; εἰπέ μοι.
αὕτη δέ σοι γῆς περίοδος πάσης. ὁρᾷς;
ἐπεὶ δικαστὰς οὐχ ὁρῶ καθημένους.
ὡς τοῦτʼ ἀληθῶς Ἀττικὸν τὸ χωρίον.
καὶ ποῦ Κικυννῆς εἰσὶν οὑμοὶ δημόται;
ἡδὶ παρατέταται μακρὰ πόρρω πάνυ.
οἶδʼ· ὑπὸ γὰρ ἡμῶν παρετάθη καὶ Περικλέους.
ὡς ἐγγὺς ἡμῶν. τοῦτο πάνυ φροντίζετε,
ταύτην ἀφʼ ἡμῶν ἀπαγαγεῖν πόρρω πάνυ.
φέρε τίς γὰρ οὗτος οὑπὶ τῆς κρεμάθρας ἀνήρ;
ἴθʼ οὗτος, ἀναβόησον αὐτόν μοι μέγα.
αὐτὸς μὲν οὖν σὺ κάλεσον· οὐ γάρ μοι σχολή.
ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.
ἐξηῦρον ὀρθῶς τὰ μετέωρα πράγματα,
εἰ δʼ ὢν χαμαὶ τἄνω κάτωθεν ἐσκόπουν,
οὐκ ἄν ποθʼ ηὗρον· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἡ γῆ βίᾳ
ἕλκει πρὸς αὑτὴν τὴν ἰκμάδα τῆς φροντίδος.
πάσχει δὲ ταὐτὸ τοῦτο καὶ τὰ κάρδαμα.
ἵνα με διδάξῃς ὧνπερ οὕνεκʼ ἐλήλυθα.
ὑπὸ γὰρ τόκων χρήστων τε δυσκολωτάτων
πόθεν δʼ ὑπόχρεως σαυτὸν ἔλαθες γενόμενος;
ἀλλά με δίδαξον τὸν ἕτερον τοῖν σοῖν λόγοιν,
τὸν μηδὲν ἀποδιδόντα. μισθὸν δʼ ὅντινʼ ἂν
ποίους θεοὺς ὀμεῖ σύ; πρῶτον γὰρ θεοὶ
σιδαρέοισιν ὥσπερ ἐν Βυζαντίῳ;
βούλει τὰ θεῖα πράγματʼ εἰδέναι σαφῶς
κάθιζε τοίνυν ἐπὶ τὸν ἱερὸν σκίμποδα.
ὥσπερ με τὸν Ἀθάμανθʼ ὅπως μὴ θύσετε.
οὔκ, ἀλλὰ ταῦτα πάντα τοὺς τελουμένους
λέγειν γενήσει τρῖμμα κρόταλον παιπάλη.
ἄγε δὴ κάτειπέ μοι σὺ τὸν σαυτοῦ τρόπον,
ἵνʼ αὐτὸν εἰδὼς ὅστις ἐστὶ μηχανὰς
ἤδη ʼπὶ τούτοις πρὸς σὲ καινὰς προσφέρω.
οὔκ, ἀλλὰ βραχέα σου πυθέσθαι βούλομαι.
ἐὰν δʼ ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσμων πάνυ.
ἔνεστι δῆτα μανθάνειν ἐν τῇ φύσει;
λέγειν μὲν οὐκ ἔνεστʼ, ἀποστερεῖν δʼ ἔνι.
ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος.
δέδοικά σʼ ὦ πρεσβῦτα μὴ πληγῶν δέει.
ἔπειτʼ ἐπισχὼν ὀλίγον ἐπιμαρτύρομαι,
εἶτʼ αὖθις ἀκαρῆ διαλιπὼν δικάζομαι.
ἀλλʼ οὐχὶ φωράσων ἔγωγʼ εἰσέρχομαι.
ἢν ἐπιμελὴς ὦ καὶ προθύμως μανθάνω,
τῷ τῶν μαθητῶν ἐμφερὴς γενήσομαι;
οὐδὲν διοίσεις Χαιρεφῶντος τὴν φύσιν.
χώρει· τί κυπτάζεις ἔχων περὶ τὴν θύραν;
αἰγίδος ἡνίοχος πολιοῦχος Ἀθάνα,
μὰ τὴν Ἀναπνοὴν μὰ τὸ Χάος μὰ τὸν Ἀέρα
οὐκ εἶδον οὕτως ἄνδρʼ ἄγροικον οὐδένα
οὐδʼ ἄπορον οὐδὲ σκαιὸν οὐδʼ ἐπιλήσμονα·
ταῦτʼ ἐπιλέλησται πρὶν μαθεῖν· ὅμως γε μὴν
αὐτὸν καλῶ θύραζε δευρὶ πρὸς τὸ φῶς.
ἄγε δὴ τί βούλει πρῶτα νυνὶ μανθάνειν
πότερα περὶ μέτρων ἢ περὶ ἐπῶν ἢ ῥυθμῶν;
περὶ τῶν μέτρων ἔγωγʼ· ἔναγχος γάρ ποτε
ἡγεῖ· πότερα τὸ τρίμετρον ἢ τὸ τετράμετρον;
εἰ μὴ τετράμετρόν ἐστιν ἡμιεκτέον.
ἐς κόρακας, ὡς ἄγροικος εἶ καὶ δυσμαθής.
ταχύ γʼ ἂν δύναιο μανθάνειν περὶ ῥυθμῶν.
τί δέ μʼ ὠφελήσουσʼ οἱ ῥυθμοὶ πρὸς τἄλφιτα;
πρῶτον μὲν εἶναι κομψὸν ἐν συνουσίᾳ,
ἐπαΐονθʼ ὁποῖός ἐστι τῶν ῥυθμῶν
κατʼ ἐνόπλιον, χὠποῖος αὖ κατὰ δάκτυλον.
ἐκεῖνʼ ἐκεῖνο, τὸν ἀδικώτατον λόγον.
ἀλλʼ ἕτερα δεῖ σε πρότερα τούτου μανθάνειν,
τῶν τετραπόδων ἅττʼ ἐστὶν ὀρθῶς ἄρρενα.
κριὸς τράγος ταῦρος κύων ἀλεκτρυών.
ὁρᾷς ὃ πάσχεις; τήν τε θήλειαν καλεῖς
ἀλεκτρυόνα κατὰ ταὐτὸ καὶ τὸν ἄρρενα.
νὴ τὸν Ποσειδῶ. νῦν δὲ πῶς με χρὴ καλεῖν;
ἀλεκτρύαιναν, τὸν δʼ ἕτερον ἀλέκτορα.
ἀλεκτρύαιναν; εὖ γε νὴ τὸν Ἀέρα·
ὥστʼ ἀντὶ τούτου τοῦ διδάγματος μόνου
διαλφιτώσω σου κύκλῳ τὴν κάρδοπον.
ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδʼ ἦν κάρδοπος Κλεωνύμῳ,
ἀλλʼ ἐν θυείᾳ στρογγύλῃ γʼ ἂν ἐμάττετο.
τὴν καρδόπην, ὥσπερ καλεῖς τὴν Σωστράτην.
ἐκεῖνο δʼ ἦν ἄν, καρδόπη, Κλεωνύμη.
ἔτι δή γε περὶ τῶν ὀνομάτων μαθεῖν σε δεῖ,
ἅττʼ ἄρρενʼ ἐστίν, ἅττα δʼ αὐτῶν θήλεα.
Φιλόξενος Μελησίας Ἀμυνίας.
ἀλλʼ ὦ πόνηρε ταῦτά γʼ ἐστʼ οὐκ ἄρρενα.
ὅπως ἄν; ὡδί, δεῦρο δεῦρʼ Ἀμυνία.
ὁρᾷς; γυναῖκα τὴν Ἀμυνίαν καλεῖς.
οὔκουν δικαίως ἥτις οὐ στρατεύεται;
ἀτὰρ τί ταῦθʼ ἃ πάντες ἴσμεν μανθάνω;
ἐκφρόντισόν τι τῶν σεαυτοῦ πραγμάτων.
χαμαί μʼ ἔασον αὐτὰ ταῦτʼ ἐκφροντίσαι.
οἵαν δίκην τοῖς κόρεσι δώσω τήμερον.
ἀπόλλυμαι δείλαιος· ἐκ τοῦ σκίμποδος
δάκνουσί μʼ ἐξέρποντες οἱ Κορίνθιοι,
οὐ μαλθακιστέʼ ἀλλὰ περικαλυπτέα.
φέρε νυν ἀθρήσω πρῶτον ὅ τι δρᾷ τουτονί.
οὐδέν γε πλὴν ἢ τὸ πέος ἐν τῇ δεξιᾷ.
περὶ τοῦ; σὺ γάρ μοι τοῦτο φράσον ὦ Σώκρατες.
αὐτὸς ὅ τι βούλει πρῶτος ἐξευρὼν λέγε.
ἀκήκοας μυριάκις ἁγὼ βούλομαι,
περὶ τῶν τόκων, ὅπως ἂν ἀποδῶ μηδενί.
ἴθι νῦν καλύπτου καὶ σχάσας τὴν φροντίδα
λεπτὴν κατὰ μικρὸν περιφρόνει τὰ πράγματα,
ἔχʼ ἀτρέμα· κἂν ἀπορῇς τι τῶν νοημάτων,
κίνησον αὖθις αὐτὸ καὶ ζυγώθρισον.
ἔχω τόκου γνώμην ἀποστερητικήν.
γυναῖκα φαρμακίδʼ εἰ πριάμενος Θετταλὴν
καθέλοιμι νύκτωρ τὴν σελήνην, εἶτα δὴ
αὐτὴν καθείρξαιμʼ ἐς λοφεῖον στρογγύλον,
ὥσπερ κάτοπτρον, κᾆτα τηροίην ἔχων —
εἰ μηκέτʼ ἀνατέλλοι σελήνη μηδαμοῦ,
ὅπως ἂν αὐτὴν ἀφανίσειας εἰπέ μοι.
ὅπως; ὅπως; οὐκ οἶδʼ· ἀτὰρ ζητητέον.
ἀλλʼ ἀποχάλα τὴν φροντίδʼ ἐς τὸν ἀέρα
ηὕρηκʼ ἀφάνισιν τῆς δίκης σοφωτάτην,
ταύτην ἑόρακας τὴν καλήν, τὴν διαφανῆ,
ἔγωγε. φέρε τί δῆτʼ ἄν, εἰ ταύτην λαβών,
ὁπότε γράφοιτο τὴν δίκην ὁ γραμματεύς,
ἀπωτέρω στὰς ὧδε πρὸς τὸν ἥλιον
τὰ γράμματʼ ἐκτήξαιμι τῆς ἐμῆς δίκης;
ὅπως ἀποστρέψαιʼ ἂν ἀντιδικῶν δίκην
μέλλων ὀφλήσειν μὴ παρόντων μαρτύρων.
εἰ πρόσθεν ἔτι μιᾶς ἐνεστώσης δίκης,
πρὶν τὴν ἐμὴν καλεῖσθʼ, ἀπαγξαίμην τρέχων.
ὑθλεῖς· ἄπερρʼ, οὐκ ἂν διδάξαιμʼ ἄν σʼ ἔτι.
ὁτιὴ τί; ναὶ πρὸς τῶν θεῶν ὦ Σώκρατες.
ἀλλʼ εὐθὺς ἐπιλήθει σύ γʼ ἅττʼ ἂν καὶ μάθῃς·
ἐπεὶ τί νυνὶ πρῶτον ἐδιδάχθης; λέγε.
φέρʼ ἴδω τί μέντοι πρῶτον ἦν; τί πρῶτον ἦν;
τίς ἦν ἐν ᾗ ʼματτόμεθα μέντοι τἄλφιτα;
οἴμοι τί οὖν δῆθʼ ὁ κακοδαίμων πείσομαι;
ἀπὸ γὰρ ὀλοῦμαι μὴ μαθὼν γλωττοστροφεῖν.
ἡμεῖς μὲν ὦ πρεσβῦτα συμβουλεύομεν,
εἴ σοί τις υἱός ἐστιν ἐκτεθραμμένος,
πέμπειν ἐκεῖνον ἀντὶ σαυτοῦ μανθάνειν.
ἀλλʼ ἔστʼ ἔμοιγʼ υἱὸς καλός τε κἀγαθός·
κἄστʼ ἐκ γυναικῶν εὐπτέρων τῶν Κοισύρας.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἐξελῶ κʼ τῆς οἰκίας.
ἀλλʼ ἐπανάμεινόν μʼ ὀλίγον εἰσελθὼν χρόνον.
οὔτοι μὰ τὴν Ὁμίχλην ἔτʼ ἐνταυθοῖ μενεῖς·
ἀλλʼ ἔσθιʼ ἐλθὼν τοὺς Μεγακλέους κίονας.
ὦ δαιμόνιε, τί χρῆμα πάσχεις ὦ πάτερ;
οὐκ εὖ φρονεῖς μὰ τὸν Δία τὸν Ὀλύμπιον.
ἰδού γʼ ἰδού, Δίʼ Ὀλύμπιον· τῆς μωρίας,
τὸν Δία νομίζειν ὄντα τηλικουτονί.
ὅτι παιδάριον εἶ καὶ φρονεῖς ἀρχαιϊκά.
ὅμως γε μὴν πρόσελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς πλείονα,
ὅπως δὲ τοῦτο μὴ διδάξεις μηδένα.
καὶ Χαιρεφῶν, ὃς οἶδε τὰ ψυλλῶν ἴχνη.
καὶ μηδὲν εἴπῃς φλαῦρον ἄνδρας δεξιοὺς
ἀπεκείρατʼ οὐδεὶς πώποτʼ οὐδʼ ἠλείψατο,
ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐλθὼν ὑπὲρ ἐμοῦ μάνθανε.
ἄληθες; ὅσαπερ ἔστʼ ἐν ἀνθρώποις σοφά·
ἀλλʼ ἐπανάμεινόν μʼ ὀλίγον ἐνταυθοῖ χρόνον.
οἴμοι τί δράσω παραφρονοῦντος τοῦ πατρός;
φέρʼ ἴδω, σὺ τοῦτον τί ὀνομάζεις; εἰπέ μοι.
μή νυν τὸ λοιπόν, ἀλλὰ τήνδε μὲν καλεῖν
ἀλεκτρύαιναν τουτονὶ δʼ ἀλέκτορα.
εἴσω παρελθὼν ἄρτι παρὰ τοὺς γηγενεῖς;
χἄτερά γε πόλλʼ· ἀλλʼ ὅ τι μάθοιμʼ ἑκάστοτε,
διὰ ταῦτα δὴ καὶ θοἰμάτιον ἀπώλεσας;
τὰς δʼ ἐμβάδας ποῖ τέτροφας ὦνόητε σύ;
ὥσπερ Περικλέης ἐς τὸ δέον ἀπώλεσα.
ἀλλʼ ἴθι βάδιζʼ, ἴωμεν· εἶτα τῷ πατρὶ
πιθόμενος ἐξάμαρτε· κἀγώ τοί ποτε,
οἶδʼ, ἑξέτει σοι τραυλίσαντι πιθόμενος,
ὃν πρῶτον ὀβολὸν ἔλαβον ἡλιαστικόν,
ἦ μὴν σὺ τούτοις τῷ χρόνῳ ποτʼ ἀχθέσει.
εὖ γʼ ὅτι ἐπείσθης. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Σώκρατες,
ἔξελθʼ· ἄγω γάρ σοι τὸν υἱὸν τουτονὶ
αὐτὸς τρίβων εἴης ἄν, εἰ κρέμαιό γε.
ἰδοὺ κρέμαιʼ, ὡς ἠλίθιον ἐφθέγξατο
καὶ τοῖσι χείλεσιν διερρυηκόσιν.
πῶς ἂν μάθοι ποθʼ οὗτος ἀπόφυξιν δίκης
ἢ κλῆσιν ἢ χαύνωσιν ἀναπειστηρίαν;
ἀμέλει δίδασκε· θυμόσοφός ἐστιν φύσει·
εὐθύς γέ τοι παιδάριον ὄν τυννουτονὶ
ἔπλαττεν ἔνδον οἰκίας ναῦς τʼ ἔγλυφεν,
ἁμαξίδας τε σκυτίνας ἠργάζετο,
τὸν κρείττονʼ ὅστις ἐστὶ καὶ τὸν ἥττονα,
ὃς τἄδικα λέγων ἀνατρέπει τὸν κρείττονα·
αὐτὸς μαθήσεται παρʼ αὐτοῖν τοῖν λόγοιν.
ἢν δʼ εὐρύπρωκτος ᾖ, τί πείσεται κακόν;
τί μὲν οὖν ἂν ἔτι μεῖζον πάθοι τούτου ποτέ;
τί δῆτʼ ἐρεῖς, ἢν τοῦτο νικηθῇς ἐμοῦ;
τί δῆτα; πότερα τοῦτον ἀπάγεσθαι λαβὼν
βούλει τὸν υἱόν, ἢ διδάσκω σοι λέγειν;
εὖ μοι στομώσεις αὐτόν, ἐπὶ μὲν θάτερα
οἷον δικιδίοις, τὴν δʼ ἑτέραν αὐτοῦ γνάθον
στόμωσον οἵαν ἐς τὰ μείζω πράγματα.
ὠχρὸν μὲν οὖν οἶμαί γε καὶ κακοδαίμονα.
εἶθʼ ἣν ἐγὼ μάλιστα πασῶν ἡμερῶν
δέδοικα καὶ πέφρικα καὶ βδελύττομαι,
πᾶς γάρ τις ὀμνὺς οἷς ὀφείλων τυγχάνω,
κἀμοῦ μέτριά τε καὶ δίκαιʼ αἰτουμένου,
ὦ δαιμόνιε τὸ μέν τι νυνὶ μὴ λάβῃς,
τάχα δʼ εἴσομαι κόψας τὸ φροντιστήριον.
κἄγωγέ σʼ· ἀλλὰ τουτονὶ πρῶτον λαβέ·
χρὴ γὰρ ἐπιθαυμάζειν τι τὸν διδάσκαλον.
ἐκεῖνον εἴφʼ ὃν ἀρτίως εἰσήγαγες.
ὥστʼ ἀποφύγοις ἂν ἥντινʼ ἂν βούλῃ δίκην.
κεἰ μάρτυρες παρῆσαν, ὅτʼ ἐδανειζόμην;
πολλῷ γε μᾶλλον, κἂν παρῶσι χίλιοι.
αὐτοί τε καὶ τἀρχαῖα καὶ τόκοι τόκων·
οὐδὲν γὰρ ἄν με φλαῦρον ἐργάσαισθʼ ἔτι,
πρόβολος ἐμός, σωτὴρ δόμοις, ἐχθροῖς βλάβη,
ὡς ἥδομαί σου πρῶτα τὴν χρόαν ἰδών.
νῦν μέν γʼ ἰδεῖν εἶ πρῶτον ἐξαρνητικὸς
κἀντιλογικός, καὶ τοῦτο τοὐπιχώριον
ἐπὶ τοῦ προσώπου τʼ ἐστὶν Ἀττικὸν βλέπος.
ἕνη γάρ ἐστι καὶ νέα τις ἡμέρα;
εἰς ἥν γε θήσειν τὰ πρυτανεῖά φασί μοι.
ἀπολοῦσʼ ἄρʼ αὔθʼ οἱ θέντες· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως
μίʼ ἡμέρα γένοιτʼ ἂν ἡμέρα δύο.
αὑτὴ γένοιτʼ ἂν γραῦς τε καὶ νέα γυνή.
ἐκεῖνος οὖν τὴν κλῆσιν ἐς δύʼ ἡμέρας
ἵνʼ αἱ θέσεις γίγνοιντο τῇ νουμηνίᾳ.
παρόντες οἱ φεύγοντες ἡμέρᾳ μιᾷ
πρότερον ἀπαλλάττοινθʼ ἑκόντες, εἰ δὲ μή,
ἕωθεν ὑπανιῷντο τῇ νουμηνία.
πῶς οὐ δέχονται δῆτα τῇ νουμηνίᾳ
ἁρχαὶ τὰ πρυτανεῖʼ, ἀλλʼ ἕνῃ τε καὶ νέᾳ;
ὅπως τάχιστα τὰ πρυτανεῖʼ ὑφελοίατο,
διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν ἡμέρᾳ μιᾷ.
ἡμέτερα κέρδη τῶν σοφῶν ὄντες, λίθοι,
εἶτʼ ἄνδρα τῶν αὑτοῦ τι χρὴ προϊέναι;
ἀπερυθριᾶσαι μᾶλλον ἢ σχεῖν πράγματα,
ὅτε τῶν ἐμαυτοῦ γʼ ἕνεκα νυνὶ χρημάτων
ἕλκω σε κλητεύσοντα, καὶ γενήσομαι
ἐχθρὸς ἔτι πρὸς τούτοισιν ἀνδρὶ δημότῃ.
ἀτὰρ οὐδέποτέ γε τὴν πατρίδα καταισχυνῶ
ὅτι ἐς δύʼ εἶπεν ἡμέρας. τοῦ χρήματος;
τῶν δώδεκα μνῶν, ἃς ἔλαβες ὠνούμενος
ὃν πάντες ὑμεῖς ἴστε μισοῦνθʼ ἱππικήν.
καὶ νὴ Δίʼ ἀποδώσειν γʼ ἐπώμνυς τοὺς θεούς.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ γάρ πω τότʼ ἐξηπίστατο
Φειδιππίδης μοι τὸν ἀκατάβλητον λόγον.
νῦν δὲ διὰ τοῦτʼ ἔξαρνος εἶναι διανοεῖ;
ἀπόλοιο τοίνυν ἕνεκʼ ἀναιδείας ἔτι.
ἁλσὶν διασμηχθεὶς ὄναιτʼ ἂν οὑτοσί.
οὔ τοι μὰ τὸν Δία τὸν μέγαν καὶ τοὺς θεοὺς
ἦ μὴν σὺ τούτων τῷ χρόνῳ δώσεις δίκην.
ἐγὼ γὰρ αὐτίκʼ ἀποκρινοῦμαί σοι σαφῶς.
ποῦ ʼσθʼ οὗτος ἁπαιτῶν με τἀργύριον; λέγε
οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί,
καὶ προσαπολεῖς ἄρʼ αὐτὰ πρὸς ταῖς δώδεκα.
καίτοι σε τοῦτό γʼ οὐχὶ βούλομαι παθεῖν,
ὁτιὴ ʼκάλεσας εὐηθικῶς τὴν κάρδοπον.
τίς οὑτοσί ποτʼ ἔσθʼ ὁ θρηνῶν; οὔτι που
τῶν Καρκίνου τις δαιμόνων ἐφθέγξατο;
τί δʼ ὅστις εἰμὶ τοῦτο βούλεσθʼ εἰδέναι;
ὦ σκληρὲ δαῖμον, ὦ τύχαι θραυσάντυγες
ἵππων ἐμῶν, ὦ Παλλὰς ὥς μʼ ἀπώλεσας.
τί δαί σε Τληπόλεμός ποτʼ εἴργασται κακόν;
μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τᾶν, ἀλλά μοι τὰ χρήματα
τὸν υἱὸν ἀποδοῦναι κέλευσον ἅλαβεν,
ἄλλως τε μέντοι καὶ κακῶς πεπραγότι.
κακῶς ἄρʼ ὄντως εἶχες, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
τί δῆτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπʼ ὄνου καταπεσών;
ληρῶ, τὰ χρήματʼ ἀπολαβεῖν εἰ βούλομαι;
τὸν ἐγκέφαλον ὥσπερ σεσεῖσθαί μοι δοκεῖς.
σὺ δὲ νὴ τὸν Ἑρμῆν προσκεκλήσεσθαί γέ μοι,
πότερα νομίζεις καινὸν ἀεὶ τὸν Δία
ὕειν ὕδωρ ἑκάστοτʼ, ἢ τὸν ἥλιον