Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
μήλοισιν αἱμάσσοντας ἑστίας θεῶν,
θύσειν τροπαῖα, δαΐων δʼ ἐσθήματα,
στέψω λάφυρα δουρίπληχθʼ ἁγνοῖς δόμοις.
στέψω πρὸ ναῶν, πολεμίων δʼ ἐσθήματα.
τοιαῦτʼ ἐπεύχου μὴ φιλοστόνως θεοῖς,
μηδʼ ἐν ματαίοις κἀγρίοις ποιφύγμασιν·
οὐ γάρ τι μᾶλλον μὴ φύγῃς τὸ μόρσιμον.
ἀντηρέτας ἐχθροῖσι τὸν μέγαν τρόπον
εἰς ἑπτατειχεῖς ἐξόδους τάξω μολών,
λόγους ἱκέσθαι καὶ φλέγειν χρείας ὕπο.
ὅ τοι κατόπτης, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, στρατοῦ
πευθώ τινʼ ἡμῖν, ὦ φίλαι, νέαν φέρει,
σπουδῇ διώκων πομπίμους χνόας ποδῶν.
καὶ μὴν ἄναξ ὅδʼ αὐτὸς Οἰδίπου τόκος
εἰς ἀρτίκολλον ἀγγέλου λόγον μαθεῖν·
σπουδὴ δὲ καὶ τοῦδʼ οὐκ ἀπαρτίζει πόδα.
λέγοιμʼ ἂν εἰδὼς εὖ τὰ τῶν ἐναντίων,
ὥς τʼ ἐν πύλαις ἕκαστος εἴληχεν πάλον.
Τυδεὺς μὲν ἤδη πρὸς πύλαισι Προιτίσιν
ὁ μάντις· οὐ γὰρ σφάγια γίγνεται καλά.
Τυδεὺς δὲ μαργῶν καὶ μάχης λελιμμένος
μεσημβριναῖς κλαγγαῖσιν ὡς δράκων βοᾷ·
θείνει δʼ ὀνείδει μάντιν Οἰκλείδην σοφόν,
σαίνειν μόρον τε καὶ μάχην ἀψυχίᾳ.
τοιαῦτʼ ἀυτῶν τρεῖς κατασκίους λόφους
σείει, κράνους χαίτωμʼ, ὑπʼ ἀσπίδος δʼ ἔσω
χαλκήλατοι κλάζουσι κώδωνες φόβον·
ἔχει δʼ ὑπέρφρον σῆμʼ ἐπʼ ἀσπίδος τόδε,
φλέγονθʼ ὑπʼ ἄστροις οὐρανὸν τετυγμένον·
λαμπρὰ δὲ πανσέληνος ἐν μέσῳ σάκει,
τοιαῦτʼ ἀλύων ταῖς ὑπερκόμποις σαγαῖς
βοᾷ παρʼ ὄχθαις ποταμίαις, μάχης ἐρῶν,
ἵππος χαλινῶν ὣς κατασθμαίνων μένει,
τίνʼ ἀντιτάξεις τῷδε; τίς Προίτου πυλῶν
κλῄθρων λυθέντων προστατεῖν φερέγγυος;
κόσμον μὲν ἀνδρὸς οὔτινʼ ἂν τρέσαιμʼ ἐγώ,
οὐδʼ ἑλκοποιὰ γίγνεται τὰ σήματα·
λόφοι δὲ κώδων τʼ οὐ δάκνουσʼ ἄνευ δορός.
καὶ νύκτα ταύτην ἣν λέγεις ἐπʼ ἀσπίδος
ἄστροισι μαρμαίρουσαν οὐρανοῦ κυρεῖν,
εἰ γὰρ θανόντι νὺξ ἐπʼ ὀφθαλμοῖς πέσοι,
τῷ τοι φέροντι σῆμʼ ὑπέρκομπον τόδε
γένοιτʼ ἂν ὀρθῶς ἐνδίκως τʼ ἐπώνυμον,
καὐτὸς καθʼ αὑτοῦ τήνδʼ ὕβριν μαντεύσεται.
ἐγὼ δὲ Τυδεῖ κεδνὸν Ἀστακοῦ τόκον
τῶνδʼ ἀντιτάξω προστάτην πυλωμάτων,
τιμῶντα καὶ στυγοῦνθʼ ὑπέρφρονας λόγους.
αἰσχρῶν γὰρ ἀργός, μὴ κακὸς δʼ εἶναι φιλεῖ.
σπαρτῶν δʼ ἀπʼ ἀνδρῶν, ὧν Ἄρης ἐφείσατο,
ῥίζωμʼ ἀνεῖται, κάρτα δʼ ἔστʼ ἐγχώριος,
Μελάνιππος· ἔργον δʼ ἐν κύβοις Ἄρης κρινεῖ·
Δίκη δʼ ὁμαίμων κάρτα νιν προστέλλεται
εἴργειν τεκούσῃ μητρὶ πολέμιον δόρυ.
τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·
Καπανεὺς δʼ ἐπʼ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,
γίγας ὅδʼ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου
μείζων, ὁ κόμπος δʼ οὐ κατʼ ἄνθρωπον φρονεῖ,
πύργοις δʼ ἀπειλεῖ δείνʼ, ἃ μὴ κραίνοι τύχη·
καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς
ἔριν πέδοι σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.
τὰς δʼ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς
μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν·
φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη·
τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;
τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων
ἡ γλῶσσʼ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος·
Καπανεὺς δʼ ἀπειλεῖ, δρᾶν παρεσκευασμένος,
θεοὺς ἀτίζων, κἀπογυμνάζων στόμα
χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν εἰς οὐρανὸν
πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντʼ ἔπη·
πέποιθα δʼ αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον
μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.
ἀνὴρ δʼ ἐπʼ αὐτῷ, κεἰ στόμαργός ἐστʼ ἄγαν,
αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,
φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας
Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τʼ ἄλλοις θεοῖς.
λέγʼ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.
καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις
λέξω· τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος
ἐξ ὑπτίου ʼπήδησεν εὐχάλκου κράνους,
πύλαισι Νηίστῃσι προσβαλεῖν λόχον.
ἵππους δʼ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας
δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.
φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον τρόπον,
μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.
ἐσχημάτισται δʼ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον·
ἀνὴρ δʼ· ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις
βοᾷ δὲ χοὖτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,
ὡς οὐδʼ ἂν Ἄρης σφʼ ἐκβάλοι πυργωμάτων.
καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον
πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον ζυγόν.
πέμποιμʼ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῳ·
ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων
βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,
ἀλλʼ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,
ἢ καὶ δύʼ ἄνδρε καὶ πόλισμʼ ἐπʼ ἀσπίδος
ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.
τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων
Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,
ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,
ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.
ὁ σηματουργὸς δʼ οὔ τις εὐτελὴς ἄρʼ ἦν
ὅστις τόδʼ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,
Τυφῶνʼ ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα
λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·
ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος
προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.
αὐτὸς δʼ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δʼ Ἄρει
βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν Θυιὰς ὣς φόβον βλέπων.
τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·
Φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.
πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτʼ ἀγχίπτολις,
πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσʼ ὕβριν,
εἴρξει νεοσσῶν ὣς δράκοντα δύσχιμον·
Ὑπέρβιος δέ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,
ἀνὴρ κατʼ ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων
ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,
οὔτʼ εἶδος οὔτε θυμὸν οὐδʼ ὅπλων σχέσιν
μωμητός, Ἑρμῆς δʼ εὐλόγως ξυνήγαγεν.
ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,
ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπʼ ἀσπίδων
Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπʼ ἀσπίδος
σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων·
κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον.
τοιάδε μέντοι προσφίλεια δαιμόνων·
πρὸς τῶν κρατούντων δʼ ἐσμέν, οἱ δʼ ἡσσωμένων,
εἰ Ζεύς γε Τυφῶ καρτερώτερος μάχῃ·
εἰκὸς δὲ πράξειν ἄνδρας ὧδʼ ἀντιστάτας,
Ὑπερβίῳ τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος
σωτὴρ γένοιτʼ ἂν Ζεὺς ἐπʼ ἀσπίδος τυχών.
πέποιθα δὴ τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντʼ
πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις,
τύμβον κατʼ αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος·
ὄμνυσι δʼ αἰχμὴν ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ
σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θʼ ὑπέρτερον,
ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ
βλάστημα καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ·
στείχει δʼ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηίδων,
ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.
ὁ δʼ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,
φρόνημα, γοργὸν δʼ ὄμμʼ ἔχων, προσίσταται.
οὐ μὴν ἀκόμπαστός γʼ ἐφίσταται πύλαις·
σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,
Σφίγγʼ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην
φέρει δʼ ὑφʼ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,
ὡς πλεῖστʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἰάπτεσθαι βέλη.
ἐλθὼν δʼ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,
μακρᾶς κελεύθου δʼ οὐ καταισχυνεῖν πόρον,
μέτοικος, Ἄργει δʼ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,
πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδʼ ἃ μὴ κραίνοι θεός.
εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,
αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν·
ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τʼ ὀλοίατο.
ἔστιν δὲ καὶ τῷδʼ, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,
ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δʼ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,
Ἄκτωρ ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·
ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ
ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,
οὐδʼ εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκους
εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπʼ ἀσπίδος·
πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσʼ ὑπὸ πτόλιν.
θεῶν θελόντων τἂν ἀληθεύσαιμʼ ἐγώ.
ἕκτον λέγοιμʼ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον,
Ὁμολωίσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν·
μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,
Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,
κακῶν τʼ Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον.
ἐξυπτιάζων ὄμμα, Πολυνείκους βίαν,
ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,
καλόν τʼ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,
πόλιν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς
πορθεῖν, στράτευμʼ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;
μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;
πατρίς τε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ
ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;
ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,
μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός.
μαχώμεθʼ, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.
τοιαῦθʼ ὁ μάντις ἀσπίδʼ εὐκήλως ἔχων
πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δʼ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.
βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,
ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.
τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας
φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς
δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστέροις.
ἐν παντὶ πράγει δʼ ἔσθʼ ὁμιλίας κακῆς
κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος·
ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται.
ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ
ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ
ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὢν
ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκως ἀγρεύματος,
πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ ʼδάμη.
σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνήρ,
μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς
θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν,
τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν,
Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.
δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις
οὐχ ὡς ἄθυμος οὐδὲ λήματος κάκῇ,
ἀλλʼ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,
εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου·
φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.
ὅμως δʼ ἐπʼ αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,
γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φύει,
ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δʼ οὐ βραδύνεται
παρʼ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.
θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
τὸν ἕβδομον δὴ τόνδʼ ἐφʼ ἑβδόμαις πύλαις
λέξω, τὸν αὐτοῦ σοῦ κασίγνητον, πόλει
οἵας ἀρᾶται καὶ κατεύχεται τύχας·
πύργοις ἐπεμβὰς κἀπικηρυχθεὶς χθονί,
ἁλώσιμον παιᾶνʼ ἐπεξιακχάσας,
σοὶ ξυμφέρεσθαι καὶ κτανὼν θανεῖν πέλας,
ἢ ζῶντʼ ἀτιμαστῆρα τὼς ἀνδρηλάτην
τοιαῦτʼ ἀυτεῖ καὶ θεοὺς γενεθλίους
καλεῖ πατρῴας γῆς ἐποπτῆρας λιτῶν
τῶν ὧν γενέσθαι πάγχυ Πολυνείκους βία.
ἔχει δὲ καινοπηγὲς εὔκυκλον σάκος
χρυσήλατον γὰρ ἄνδρα τευχηστὴν ἰδεῖν
ἄγει γυνή τις σωφρόνως ἡγουμένη.
Δίκη δʼ ἄρʼ εἶναί φησιν, ὡς τὰ γράμματα
ἕξει πατρῴων δωμάτων τʼ ἐπιστροφάς.
τοιαῦτʼ ἐκείνων ἐστὶ τἀξευρήματα.
σὺ δʼ αὐτὸς ἤδη γνῶθι τίνα πέμπειν δοκεῖ·
ὡς οὔποτʼ ἀνδρὶ τῷδε κηρυκευμάτων
μέμψῃ, σὺ δʼ αὐτὸς γνῶθι ναυκληρεῖν πόλιν.
ὦ θεομανές τε καὶ θεῶν μέγα στύγος,
ὦ πανδάκρυτον ἁμὸν Οἰδίπου γένος·
ὤμοι, πατρὸς δὴ νῦν ἀραὶ τελεσφόροι.
ἀλλʼ οὔτε κλαίειν οὔτʼ ὀδύρεσθαι πρέπει,
ἐπωνύμῳ δὲ κάρτα, Πολυνείκει λέγω,
τάχʼ εἰσόμεσθα τοὐπίσημʼ ὅποι τελεῖ,
εἴ νιν κατάξει χρυσότευκτα γράμματα
ἐπʼ ἀσπίδος φλύοντα σὺν φοίτῳ φρενῶν.
εἰ δʼ ἡ Διὸς παῖς παρθένος Δίκη παρῆν
ἀλλʼ οὔτε νιν φυγόντα μητρόθεν σκότον,
οὔτʼ ἐν τροφαῖσιν, οὔτʼ ἐφηβήσαντά πω,
οὔτʼ ἐν γενείου ξυλλογῇ τριχώματος,
Δίκη προσεῖδε καὶ κατηξιώσατο·
οὐδʼ ἐν πατρῴας μὴν χθονὸς κακουχίᾳ
οἶμαί νιν αὐτῷ νῦν παραστατεῖν πέλας.
ἦ δῆτʼ ἂν εἴη πανδίκως ψευδώνυμος
Δίκη, ξυνοῦσα φωτὶ παντόλμῳ φρένας.
τούτοις πεποιθὼς εἶμι καὶ ξυστήσομαι
αὐτός· τίς ἄλλος μᾶλλον ἐνδικώτερος;
ἄρχοντί τʼ ἄρχων καὶ κασιγνήτῳ κάσις,
ἐχθρὸς σὺν ἐχθρῷ στήσομαι. φέρʼ ὡς τάχος
κνημῖδας, αἰχμῆς καὶ πέτρων προβλήματα.
μή, φίλτατʼ ἀνδρῶν, Οἰδίπου τέκος, γένῃ
ὀργὴν ὁμοῖος τῷ κάκιστʼ αὐδωμένῳ·
ἀλλʼ ἄνδρας Ἀργείοισι Καδμείους ἅλις
ἐς χεῖρας ἐλθεῖν· αἷμα γὰρ καθάρσιον.
ἀνδροῖν δʼ ὁμαίμοιν θάνατος ὧδʼ αὐτοκτόνος,
οὐκ ἔστι γῆρας τοῦδε τοῦ μιάσματος.
εἴπερ κακὸν φέροι τις, αἰσχύνης ἄτερ
κακῶν δὲ κᾀσχρῶν οὔτινʼ εὐκλείαν ἐρεῖς.
ἴτω κατʼ οὖρον κῦμα Κωκυτοῦ λαχὸν
Φοίβῳ στυγηθὲν πᾶν τὸ Λαΐου γένος.
φίλου γὰρ ἐχθρά μοι πατρὸς τάλαινʼ ἀρὰ
ξηροῖς ἀκλαύτοις ὄμμασιν προσιζάνει,
λέγουσα κέρδος πρότερον ὑστέρου μόρου.
θεοῖς μὲν ἤδη πως παρημελήμεθα,
χάρις δʼ ἀφʼ ἡμῶν ὀλομένων θαυμάζεται·
ἐξέζεσεν γὰρ Οἰδίπου κατεύγματα·
ἄγαν δʼ ἀληθεῖς ἐνυπνίων φαντασμάτων
ὄψεις, πατρῴων χρημάτων δατήριοι.
πιθοῦ γυναιξί, καίπερ οὐ στέργων ὅμως.
λέγοιτʼ ἂν ὧν ἄνη τις· οὐδὲ χρὴ μακράν.
μὴ ʼλθῃς ὁδοὺς σὺ τάσδʼ ἐφʼ ἑβδόμαις πύλαις.
τεθηγμένον τοί μʼ οὐκ ἀπαμβλυνεῖς λόγῳ.
νίκην γε μέντοι καὶ κακὴν τιμᾷ θεός.
οὐκ ἄνδρʼ ὁπλίτην τοῦτο χρὴ στέργειν ἔπος.
ἀλλʼ αὐτάδελφον αἷμα δρέψασθαι θέλεις;
θεῶν διδόντων οὐκ ἂν ἐκφύγοις κακά.
πόλις πέφευγεν ἥδε δούλιον ζυγόν·
πέπτωκεν ἀνδρῶν ὀβρίμων κομπάσματα·
πόλις δʼ ἐν εὐδίᾳ τε καὶ κλυδωνίου
πολλαῖσι πληγαῖς ἄντλον οὐκ ἐδέξατο.
στέγει δὲ πύργος, καὶ πύλας φερεγγύοις
ἐφραξάμεσθα μονομάχοισι προστάταις·
καλῶς ἔχει τὰ πλεῖστʼ, ἐν ἓξ πυλώμασι·
τὰς δʼ ἑβδόμας ὁ σεμνὸς ἑβδομαγέτης
ἄναξ Ἀπόλλων εἵλετʼ, Οἰδίπου γένει
κραίνων παλαιὰς Λαΐου δυσβουλίας.
τί δʼ ἔστι πρᾶγμα νεόκοτον πόλει πλέον;
πόλις σέσωσται· βασιλέες δʼ ὁμόσποροι—
τίνες; τί δʼ εἶπας; παραφρονῶ φόβῳ λόγου.
φρονοῦσα νῦν ἄκουσον· Οἰδίπου τόκοι —
οἲ ʼγὼ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν.
οὐδʼ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι—
ἐκεῖθι κεῖσθον ; βαρέα δʼ οὖν ὅμως φράσον.
οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίρονθʼ ἅμα ;
οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἄγαν.
αὐτὸς δʼ ἀναλοῖ δῆτα δύσποτμον γένος.
τοιαῦτα χαίρειν καὶ δακρύεσθαι πάρα·
πόλιν μὲν εὖ πράσσουσαν, οἱ δʼ ἐπιστάται,
δισσὼ στρατηγώ, διέλαχον σφυρηλάτῳ
Σκύθῃ σιδήρῳ κτημάτων παμπησίαν.
ἕξουσι δʼ ἣν λάβωσιν ἐν ταφῇ χθονός,
πατρὸς κατʼ εὐχὰς δυσπότμως φορούμενοι.
πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δʼ ὁμοσπόροιν
πέπωκεν αἷμά γαῖʼ ὑπʼ ἀλλήλων φόνῳ.
κακόν με καρδίαν τι περιπίτνει κρύος.
βουλαὶ δʼ ἄπιστοι Λαΐου διήρκεσαν.
ἐρέσσετʼ ἀμφὶ κρατὶ πόμπιμον χεροῖν
πίτυλον, ὃς αἰὲν διʼ Ἀχέροντʼ ἀμείβεται
φίλων ἄπιστοι καὶ κακῶν ἀτρύμονες,
ἐρειψίτοιχοι καὶ πικρὰς μοναρχίας
μέλαινʼ Ἐρινύς, ἦ μεγασθενής τις εἶ.
δοκοῦντα καὶ δόξαντʼ ἀπαγγέλλειν με χρὴ
Ἐτεοκλέα μὲν τόνδʼ ἐπʼ εὐνοίᾳ χθονὸς
θάπτειν ἔδοξε γῆς φίλαις κατασκαφαῖς·
στυγῶν γὰρ ἐχθροὺς θάνατον εἵλετʼ ἐν πόλει
ἱερῶν πατρῴων δʼ ὅσιος ὢν μομφῆς ἄτερ
τέθνηκεν οὗπερ τοῖς νέοις θνῄσκειν καλόν.
τούτου δʼ ἀδελφὸν τόνδε Πολυνείκους νεκρὸν
ἔξω βαλεῖν ἄθαπτον, ἁρπαγὴν κυσίν,
ὡς ὄντʼ ἀναστατῆρα Καδμείων χθονός,
τῷ τοῦδʼ·. ἄγος δὲ καὶ θανὼν κεκτήσεται
θεῶν πατρῴων, οὓς ἀτιμάσας ὅδε
στράτευμʼ ἐπακτὸν ἐμβαλὼν ᾕρει πόλιν.
οὕτω πετηνῶν τόνδʼ ὑπʼ οἰωνῶν δοκεῖ
ταφέντʼ ἀτίμως τοὐπιτίμιον λαβεῖν,
καὶ μήθʼ ὁμαρτεῖν τυμβοχόα χειρώματα
μήτʼ ὀξυμόλποις προσσέβειν οἰμώγμασιν,
ἄτιμον εἶναι δʼ ἐκφορᾶς φίλων ὕπο.
ἢν μή τις ἄλλος τόνδε συνθάπτειν θέλῃ,
ἐγώ σφε θάψω κἀνὰ κίνδυνον βαλῶ
θάψασʼ ἀδελφὸν τὸν ἐμόν, οὐδʼ αἰσχύνομαι
ἔχουσʼ ἄπιστον τήνδʼ ἀναρχίαν πόλει.
δεινὸν τὸ κοινὸν σπλάγχνον, οὗ πεφύκαμεν,
μητρὸς ταλαίνης κἀπὸ δυστήνου πατρός.
τοιγὰρ θέλουσʼ ἄκοντι κοινώνει κακῶν
ψυχή, θανόντι ζῶσα συγγόνῳ φρενί.
λύκοι σπάσονται· μὴ δοκησάτω τινί.
τάφον γὰρ αὐτῷ καὶ κατασκαφὰς ἐγώ,
κόλπῳ φέρουσα βυσσίνου πεπλώματος.
καὐτὴ καλύψω, μηδέ τῳ δόξῃ πάλιν·
θάρσει, παρέσται μηχανὴ δραστήριος.
αὐδῶ πόλιν σε μὴ βιάζεσθαι τάδε.
αὐδῶ σὲ μὴ περισσὰ κηρύσσειν ἐμοί.
τραχύς γε μέντοι δῆμος ἐκφυγὼν κακά.
τράχυνʼ· ἄθαπτος δʼ οὗτος οὐ γενήσεται.
ἀλλʼ ὃν πόλις στυγεῖ, σὺ τιμήσεις τάφῳ,;
ἤδη τὰ τοῦδε διατετίμηται θεοῖς.
οὔ, πρίν γε χώραν τήνδε κινδύνῳ βαλεῖν.
παθὼν κακῶς κακοῖσιν ἀντημείβετο.
ἀλλʼ εἰς ἅπαντας ἀνθʼ ἑνὸς τόδʼ ἔργον ἦν.
ἀλλʼ αὐτόβουλος ἴσθʼ, ἀπεννέπω δʼ ἐγώ.
θεοὺς μὲν αἰτῶ τῶνδʼ ἀπαλλαγὴν πόνων
στέγαις Ἀτρειδῶν ἄγκαθεν, κυνὸς δίκην,
ἄστρων κάτοιδα νυκτέρων ὁμήγυριν,
καὶ τοὺς φέροντας χεῖμα καὶ θέρος βροτοῖς
λαμπροὺς δυνάστας, ἐμπρέποντας αἰθέρι
ἀστέρας, ὅταν φθίνωσιν, ἀντολάς τε τῶν.
καὶ νῦν φυλάσσω λαμπάδος τό σύμβολον,
αὐγὴν πυρὸς φέρουσαν ἐκ Τροίας φάτιν
ἁλώσιμόν τε βάξιν· ὧδε γὰρ κρατεῖ
ἐμήν· φόβος γὰρ ἀνθʼ ὕπνου παραστατεῖ,
τὸ μὴ βεβαίως βλέφαρα συμβαλεῖν ὕπνῳ·
ὅταν δʼ ἀείδειν ἢ μινύρεσθαι δοκῶ,
ὕπνου τόδʼ ἀντίμολπον ἐντέμνων ἄκος,
οὐχ ὡς τὰ πρόσθʼ ἄριστα διαπονουμένου.
νῦν δʼ εὐτυχὴς γένοιτʼ ἀπαλλαγὴ πόνων
εὐαγγέλου φανέντος ὀρφναίου πυρός.
ὦ χαῖρε λαμπτὴρ νυκτός, ἡμερήσιον
φάος πιφαύσκων καὶ χορῶν κατάστασιν
πολλῶν ἐν Ἄργει, τῆσδε συμφορᾶς χάριν.
Ἀγαμέμνονος γυναικὶ σημαίνω τορῶς
εὐνῆς ἐπαντείλασαν ὡς τάχος δόμοις
ὀλολυγμὸν εὐφημοῦντα τῇδε λαμπάδι
ἐπορθιάζειν, εἴπερ Ἰλίου πόλις
ἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει·
αὐτός τʼ ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι.
τρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας.
τὰ δʼ ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας
βέβηκεν· οἶκος δʼ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,
σαφέστατʼ ἂν λέξειεν· ὡς ἑκὼν ἐγὼ
μαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.
τάλαινα παρακοπὰ πρωτοπήμων. ἔτλα δʼ οὖν
ἥκω σεβίζων σόν, Κλυταιμήστρα, κράτος·
δίκη γάρ ἐστι φωτὸς ἀρχηγοῦ τίειν
σὺ δʼ εἴ τι κεδνὸν εἴτε μὴ πεπυσμένη
εὐαγγέλοισιν ἐλπίσιν θυηπολεῖς,
κλύοιμʼ ἂν εὔφρων· οὐδὲ σιγώσῃ φθόνος.
εὐάγγελος μέν, ὥσπερ ἡ παροιμία,
ἕως γένοιτο μητρὸς εὐφρόνης πάρα.
πεύσῃ δὲ χάρμα μεῖζον ἐλπίδος κλύειν·
Πριάμου γὰρ ᾑρήκασιν Ἀργεῖοι πόλιν.
πῶς φής; πέφευγε τοὔπος ἐξ ἀπιστίας.
Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν· ἦ τορῶς λέγω;
χαρά μʼ ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη.
εὖ γὰρ φρονοῦντος ὄμμα σοῦ κατηγορεῖ.
τί γὰρ τὸ πιστόν; ἔστι τῶνδέ σοι τέκμαρ;
ἔστιν· τί δʼ οὐχί; μὴ δολώσαντος θεοῦ.
πότερα δʼ ὀνείρων φάσματʼ εὐπιθῆ σέβεις;
οὐ δόξαν ἂν λάβοιμι βριζούσης φρενός.
ἀλλʼ ἦ σʼ ἐπίανέν τις ἄπτερος φάτις;
παιδὸς νέας ὣς κάρτʼ ἐμωμήσω φρένας.
καὶ τίς τόδʼ ἐξίκοιτʼ ἂν ἀγγέλων τάχος;
Ἥφαιστος Ἴδης λαμπρὸν ἐκπέμπων σέλας.
φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρʼ ἀπʼ ἀγγάρου πυρὸς
ἔπεμπεν· Ἴδη μὲν πρὸς Ἑρμαῖον λέπας
Λήμνου· μέγαν δὲ πανὸν ἐκ νήσου τρίτον
Ἀθῷον αἶπος Ζηνὸς ἐξεδέξατο,
ὑπερτελής τε, πόντον ὥστε νωτίσαι,
ἰσχὺς πορευτοῦ λαμπάδος πρὸς ἡδονὴν
πεύκη τὸ χρυσοφεγγές, ὥς τις ἥλιος,
σέλας παραγγείλασα Μακίστου σκοπαῖς·
ὁ δʼ οὔτι μέλλων οὐδʼ ἀφρασμόνως ὕπνῳ
Μεσσαπίου φύλαξι σημαίνει μολόν.
οἱ δʼ ἀντέλαμψαν καὶ παρήγγειλαν πρόσω
γραίας ἐρείκης θωμὸν ἅψαντες πυρί.
σθένουσα λαμπὰς δʼ οὐδέπω μαυρουμένη,
ὑπερθοροῦσα πεδίον Ἀσωποῦ, δίκην
φαιδρᾶς σελήνης, πρὸς Κιθαιρῶνος λέπας
ἤγειρεν ἄλλην ἐκδοχὴν πομποῦ πυρός.
φρουρὰ πλέον καίουσα τῶν εἰρημένων·
λίμνην δʼ ὑπὲρ Γοργῶπιν ἔσκηψεν φάος·
ὤτρυνε θεσμὸν μὴ χρονίζεσθαι πυρός.
πέμπουσι δʼ ἀνδαίοντες ἀφθόνῳ μένει
φλογὸς μέγαν πώγωνα, καὶ Σαρωνικοῦ
πορθμοῦ κάτοπτον πρῶνʼ ὑπερβάλλειν πρόσω
φλέγουσαν· ἔστʼ ἔσκηψεν εὖτʼ ἀφίκετο
Ἀραχναῖον αἶπος, ἀστυγείτονας σκοπάς·
κἄπειτʼ Ἀτρειδῶν ἐς τόδε σκήπτει στέγος
φάος τόδʼ οὐκ ἄπαππον Ἰδαίου πυρός.
τοιοίδε τοί μοι λαμπαδηφόρων νόμοι,
ἄλλος παρʼ ἄλλου διαδοχαῖς πληρούμενοι·
νικᾷ δʼ ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος δραμών.
ἀνδρὸς παραγγείλαντος ἐκ Τροίας ἐμοί.
θεοῖς μὲν αὖθις, ὦ γύναι, προσεύξομαι.
λόγους δʼ ἀκοῦσαι τούσδε κἀποθαυμάσαι
διηνεκῶς θέλοιμʼ ἂν ὡς λέγοις πάλιν.
Τροίαν Ἀχαιοὶ τῇδʼ ἔχουσʼ ἐν ἡμέρᾳ.
ὄξος τʼ ἄλειφά τʼ ἐγχέας ταὐτῷ κύτει
διχοστατοῦντʼ ἄν, οὐ φίλω, προσεννέποις.
καὶ τῶν ἁλόντων καὶ κρατησάντων δίχα
φθογγὰς ἀκούειν ἔστι συμφορᾶς διπλῆς.
οἱ μὲν γὰρ ἀμφὶ σώμασιν πεπτωκότες
ἀνδρῶν κασιγνήτων τε καὶ φυταλμίων
δέρης ἀποιμώζουσι φιλτάτων μόρον·
νήστεις πρὸς ἀρίστοισιν ὧν ἔχει πόλις
τάσσει, πρὸς οὐδὲν ἐν μέρει τεκμήριον,
ἀλλʼ ὡς ἕκαστος ἔσπασεν τύχης πάλον.
ναίουσιν ἤδη, τῶν ὑπαιθρίων πάγων
δρόσων τʼ ἀπαλλαγέντες, ὡς δʼ εὐδαίμονες
ἀφύλακτον εὑδήσουσι πᾶσαν εὐφρόνην.
τοὺς τῆς ἁλούσης γῆς θεῶν θʼ ἱδρύματα,
οὔ τἂν ἑλόντες αὖθις ἀνθαλοῖεν ἄν.
ἔρως δὲ μή τις πρότερον ἐμπίπτῃ στρατῷ
πορθεῖν ἃ μὴ χρή, κέρδεσιν νικωμένους.
δεῖ γὰρ πρὸς οἴκους νοστίμου σωτηρίας
κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν·
θεοῖς δʼ ἀναμπλάκητος εἰ μόλοι στρατός,
ἐγρηγορὸς τὸ πῆμα τῶν ὀλωλότων
γένοιτʼ ἄν, εἰ πρόσπαια μὴ τύχοι κακά.
τοιαῦτά τοι γυναικὸς ἐξ ἐμοῦ κλύεις·
τὸ δʼ εὖ κρατοίη μὴ διχορρόπως ἰδεῖν.
πολλῶν γὰρ ἐσθλῶν τήνδʼ ὄνησιν εἱλόμην.
γύναι, κατʼ ἄνδρα σώφρονʼ εὐφρόνως λέγεις.
ἐγὼ δʼ ἀκούσας πιστά σου τεκμήρια
θεοὺς προσειπεῖν εὖ παρασκευάζομαι.
χάρις γὰρ οὐκ ἄτιμος εἴργασται πόνων.
ἄγουσά τʼ ἀντίφερνον Ἰλίῳ φθορὰν
πυλᾶν ἄτλητα τλᾶσα· πολλὰ δʼ ἔστενον
πάρεστι σιγὰς ἀτίμους ἀλοιδόρους
μάταν γάρ, εὖτʼ ἂν ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾷ,
χερῶν βέβακεν ὄψις οὐ μεθύστερον
τίς οἶδεν, ἤ τι θεῖόν ἐστί πῃ ψύθος.—
πιθανὸς ἄγαν ὁ θῆλυς ὅρος ἐπινέμεται
τάχʼ εἰσόμεσθα λαμπάδων φαεσφόρων
φρυκτωριῶν τε καὶ πυρὸς παραλλαγάς,
εἴτʼ οὖν ἀληθεῖς εἶτʼ ὀνειράτων δίκην
κήρυκʼ ἀπʼ ἀκτῆς τόνδʼ ὁρῶ κατάσκιον
κλάδοις ἐλαίας· μαρτυρεῖ δέ μοι κάσις
πηλοῦ ξύνουρος διψία κόνις τάδε,
ὡς οὔτʼ ἄναυδος οὔτε σοι δαίων φλόγα
ὕλης ὀρείας σημανεῖ καπνῷ πυρός,
τὸν ἀντίον δὲ τοῖσδʼ ἀποστέργω λόγον·
εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι.—
ὅστις τάδʼ ἄλλως τῇδʼ ἐπεύχεται πόλει,
αὐτὸς φρενῶν καρποῖτο τὴν ἁμαρτίαν.
ἰὼ πατρῷον οὖδας Ἀργείας χθονός,
δεκάτου σε φέγγει τῷδʼ ἀφικόμην ἔτους,
πολλῶν ῥαγεισῶν ἐλπίδων μιᾶς τυχών.
θανὼν μεθέξειν φιλτάτου τάφου μέρος.
νῦν χαῖρε μὲν χθών, χαῖρε δʼ ἡλίου φάος,
ὕπατός τε χώρας Ζεύς, ὁ Πύθιός τʼ ἄναξ,
τόξοις ἰάπτων μηκέτʼ εἰς ἡμᾶς βέλη·
ἅλις παρὰ Σκάμανδρον ἦσθʼ ἀνάρσιος·
νῦν δʼ αὖτε σωτὴρ ἴσθι καὶ παιώνιος,
ἄναξ Ἄπολλον. τούς τʼ ἀγωνίους θεοὺς
πάντας προσαυδῶ, τόν τʼ ἐμὸν τιμάορον
Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας,
ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλιν
σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τʼ ἀντήλιοι,
εἴ που πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδʼ ὄμμασι
δέξασθε κόσμῳ βασιλέα πολλῷ χρόνῳ.
ἥκει γὰρ ὑμῖν φῶς ἐν εὐφρόνῃ φέρων
καὶ τοῖσδʼ ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ.
ἀλλʼ εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπει
Τροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρου
Διὸς μακέλλῃ, τῇ κατείργασται πέδον.
καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός.
τοιόνδε Τροίᾳ περιβαλὼν ζευκτήριον
ἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς εὐδαίμων ἀνὴρ
ἥκει, τίεσθαι δʼ ἀξιώτατος βροτῶν
τῶν νῦν· Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις
ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον.
ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην
τοῦ ῥυσίου θʼ ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον
διπλᾶ δʼ ἔτεισαν Πριαμίδαι θἀμάρτια.
κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.
χαίρω γε· τεθνάναι δʼ οὐκέτʼ ἀντερῶ θεοῖς.
ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σʼ ἐγύμνασεν;
ὥστʼ ἐνδακρύειν γʼ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.
τερπνῆς ἄρʼ ἦτε τῆσδʼ ἐπήβολοι νόσου.
πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.
τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.
ὡς πόλλʼ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μʼ ἀναστένειν
πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτʼ ἐπῆν θυμῷ στύγος;
πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.
καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;
ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δʼ ἐν πολλῷ χρόνῳ
τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,
τὰ δʼ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν
ἅπαντʼ ἀπήμων τὸν διʼ αἰῶνος χρόνον;
μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δʼ οὐ
τὰ δʼ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·
εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν·
ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι
δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος
ἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.
χειμῶνα δʼ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,
οἷον παρεῖχʼ ἄφερτον Ἰδαία χιών,
ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών
τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·
παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν
τὸ μήποτʼ αὖθις μηδʼ ἀναστῆναι μέλειν.
τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,
τὸν ζῶντα δʼ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;
καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφορὰς καταξιῶ.
ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ
νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δʼ οὐκ ἀντιρρέπει·
ὡς κομπάσαι τῷδʼ εἰκὸς ἡλίου φάει
ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·
Τροίαν ἑλόντες δή ποτʼ Ἀργείων στόλος
θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθʼ Ἑλλάδα
δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.
τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν
καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται
Διὸς τόδʼ ἐκπράξασα.πάντʼ ἔχεις λόγον.
νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι·
ἀεὶ γὰρ ἥβη τοῖς γέρουσιν εὖ μαθεῖν.
δόμοις δὲ ταῦτα καὶ Κλυταιμήστρᾳ μέλειν
εἰκὸς μάλιστα, σὺν δὲ πλουτίζειν ἐμέ.
ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι χαρᾶς ὕπο,
ὅτʼ ἦλθʼ ὁ πρῶτος νύχιος ἄγγελος πυρός,
φράζων ἅλωσιν Ἰλίου τʼ ἀνάστασιν.
πεισθεῖσα Τροίαν νῦν πεπορθῆσθαι δοκεῖς;
ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς αἴρεσθαι κέαρ.
ὅμως δʼ ἔθυον, καὶ γυναικείῳ νόμῳ
θυηφάγον κοιμῶντες εὐώδη φλόγα.
καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι λέγειν;
ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον.
ὅπως δʼ ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσιν
σπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι·—τί γὰρ
γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν,
ἀπὸ στρατείας ἀνδρὶ σώσαντος θεοῦ
πύλας ἀνοῖξαι;—ταῦτʼ ἀπάγγειλον πόσει·
γυναῖκα πιστὴν δʼ ἐν δόμοις εὕροι μολὼν
οἵαν περ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα
ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,
καὶ τἄλλʼ ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον
οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.
οὐδʼ οἶδα τέρψιν οὐδʼ ἐπίψογον φάτιν
ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.
τοιόσδʼ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων
οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.
αὕτη μὲν οὕτως εἶπε μανθάνοντί σοι
τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν εὐπρεπῶς λόγον.
εἰ νόστιμός τε καὶ σεσωσμένος πάλιν
ἥκει σὺν ὑμῖν, τῆσδε γῆς φίλον κράτος.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ
ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.
πῶς δῆτʼ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;
σχισθέντα δʼ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.
ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,
πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,
ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;
ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ·
μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.
πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος
φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;
οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστʼ ἀπαγγεῖλαι τορῶς,
πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.
πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ
γλώσσῃ μιαίνειν· χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν.
ὅταν δʼ ἀπευκτὰ πήματʼ ἄγγελος πόλει
στυγνῷ προσώπῳ πτωσίμου στρατοῦ φέρῃ,
πόλει μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν,
πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμων
ἄνδρας διπλῇ μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ,
δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα·
τοιῶνδε μέντοι πημάτων σεσαγμένον
πρέπει λέγειν παιᾶνα τόνδʼ Ἐρινύων.
σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελον
ἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν,
πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμείξω, λέγων
χειμῶνʼ Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν;
πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστʼ ἐδειξάτην
φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν.
ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δʼ ὠρώρει κακά.
ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλαισι Θρῄκιαι πνοαὶ
ἤρεικον· αἱ δὲ κεροτυπούμεναι βίᾳ
χειμῶνι τυφῶ σὺν ζάλῃ τʼ ὀμβροκτύπῳ
ᾤχοντʼ ἄφαντοι ποιμένος κακοῦ στρόβῳ.
ἐπεὶ δʼ ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος,
ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς
ἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τʼ ἐρειπίοις.
ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τʼ ἀκήρατον σκάφος
ἤτοι τις ἐξέκλεψεν ἢ ʼξῃτήσατο
θεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών.
ὡς μήτʼ ἐν ὅρμῳ κύματος ζάλην ἔχειν
μήτʼ ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα.
ἔπειτα δʼ Ἅιδην πόντιον πεφευγότες,
λευκὸν κατʼ ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχῃ,
ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος,
στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου.
καὶ νῦν ἐκείνων εἴ τίς ἐστιν ἐμπνέων,
λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μή;
γένοιτο δʼ ὡς ἄριστα. Μενέλεων γὰρ οὖν
πρῶτόν τε καὶ μάλιστα προσδόκα μολεῖν.
εἰ γοῦν τις ἀκτὶς ἡλίου νιν ἱστορεῖ
καὶ ζῶντα καὶ βλέποντα, μηχαναῖς Διός,
οὔπω θέλοντος ἐξαναλῶσαι γένος,
ἐλπίς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν πάλιν.
τοσαῦτʼ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων.
πρῶτον μὲν Ἄργος καὶ θεοὺς ἐγχωρίους
δίκη προσειπεῖν, τοὺς ἐμοὶ μεταιτίους
νόστου δικαίων θʼ ὧν ἐπραξάμην πόλιν
Πριάμου· δίκας γὰρ οὐκ ἀπὸ γλώσσης θεοὶ
κλύοντες ἀνδροθνῆτας Ἰλίου φθορὰς
ἐς αἱματηρὸν τεῦχος οὐ διχορρόπως
ψήφους ἔθεντο· τῷ δʼ ἐναντίῳ κύτει
καπνῷ δʼ ἁλοῦσα νῦν ἔτʼ εὔσημος πόλις.
ἄτης θύελλαι ζῶσι· συνθνῄσκουσα δὲ
σποδὸς προπέμπει πίονας πλούτου πνοάς.
τούτων θεοῖσι χρὴ πολύμνηστον χάριν