Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
τίνειν, ἐπείπερ καὶ πάγας ὑπερκότους
ἐφραξάμεσθα καὶ γυναικὸς οὕνεκα
πόλιν διημάθυνεν Ἀργεῖον δάκος,
ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς,
πήδημʼ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν·
ἄδην ἔλειξεν αἵματος τυραννικοῦ.
θεοῖς μὲν ἐξέτεινα φροίμιον τόδε·
τὰ δʼ ἐς τὸ σὸν φρόνημα, μέμνημαι κλύων,
καὶ φημὶ ταὐτὰ καὶ συνήγορόν μʼ ἔχεις.
παύροις γὰρ ἀνδρῶν ἐστι συγγενὲς τόδε,
φίλον τὸν εὐτυχοῦντʼ ἄνευ φθόνου σέβειν.
δύσφρων γὰρ ἰὸς καρδίαν προσήμενος
ἄχθος διπλοίζει τῷ πεπαμένῳ νόσον,
τοῖς τʼ αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεται
καὶ τὸν θυραῖον ὄλβον εἰσορῶν στένει.
εἰδὼς λέγοιμʼ ἄν, εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαι
ὁμιλίας κάτοπτρον, εἴδωλον σκιᾶς
δοκοῦντας εἶναι κάρτα πρευμενεῖς ἐμοί.
ζευχθεὶς ἕτοιμος ἦν ἐμοὶ σειραφόρος·
κοινοὺς ἀγῶνας θέντες ἐν πανηγύρει
ὅτῳ δὲ καὶ δεῖ φαρμάκων παιωνίων,
πειρασόμεσθα πῆμʼ ἀποστρέψαι νόσου.
νῦν δʼ ἐς μέλαθρα καὶ δόμους ἐφεστίους
ἐλθὼν θεοῖσι πρῶτα δεξιώσομαι,
οἵπερ πρόσω πέμψαντες ἤγαγον πάλιν.
οὐκ αἰσχυνοῦμαι τοὺς φιλάνορας τρόπους
λέξαι πρὸς ὑμᾶς· ἐν χρόνῳ δʼ ἀποφθίνει
τὸ τάρβος ἀνθρώποισιν. οὐκ ἄλλων πάρα
μαθοῦσʼ, ἐμαυτῆς δύσφορον λέξω βίον
τοσόνδʼ ὅσον περ οὗτος ἦν ὑπʼ Ἰλίῳ.
τὸ μὲν γυναῖκα πρῶτον ἄρσενος δίχα
ἧσθαι δόμοις ἔρημον ἔκπαγλον κακόν,
πολλὰς κλύουσαν κληδόνας παλιγκότους·
καὶ τὸν μὲν ἥκειν, τὸν δʼ ἐπεσφέρειν κακοῦ
κάκιον ἄλλο πῆμα, λάσκοντας δόμοις.
καὶ τραυμάτων μὲν εἰ τόσων ἐτύγχανεν
φάτις, τέτρηται δικτύου πλέον λέγειν.
τρισώματός τἂν Γηρυὼν ὁ δεύτερος
πολλὴν ἄνωθεν, τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω,
χθονὸς τρίμοιρον χλαῖναν ἐξηύχει λαβεῖν,
ἅπαξ ἑκάστῳ κατθανὼν μορφώματι.
τοιῶνδʼ ἕκατι κληδόνων παλιγκότων
πολλὰς ἄνωθεν ἀρτάνας ἐμῆς δέρης
ἔλυσαν ἄλλοι πρὸς βίαν λελημμένης.
ἐκ τῶνδέ τοι παῖς ἐνθάδʼ οὐ παραστατεῖ,
ἐμῶν τε καὶ σῶν κύριος πιστωμάτων,
τρέφει γὰρ αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος
Στρόφιος ὁ Φωκεύς, ἀμφίλεκτα πήματα
ἐμοὶ προφωνῶν, τόν θʼ ὑπʼ Ἰλίῳ σέθεν
κίνδυνον, εἴ τε δημόθρους ἀναρχία
βουλὴν καταρρίψειεν, ὥστε σύγγονον
βροτοῖσι τὸν πεσόντα λακτίσαι πλέον.
τοιάδε μέντοι σκῆψις οὐ δόλον φέρει.
ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι
πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδʼ ἔνι σταγών.
ἐν ὀψικοίτοις δʼ ὄμμασιν βλάβας ἔχω
τὰς ἀμφί σοι κλαίουσα λαμπτηρουχίας
ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δʼ ὀνείρασιν
λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην
ῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθη
ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.
νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσʼ ἀπενθήτῳ φρενὶ
λέγοιμʼ ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,
σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης
στῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,
καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρʼ ἐλπίδα,
κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,
ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος·
τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.
τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.
φθόνος δʼ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ
ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι, φίλον κάρα,
ἔκβαινʼ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς
τὸν σὸν πόδʼ, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα.
δμῳαί, τί μέλλεθʼ, αἷς ἐπέσταλται τέλος
πέδον κελεύθου στρωννύναι πετάσμασιν;
εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος
ἐς δῶμʼ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται δίκη.
τὰ δʼ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη
θήσει δικαίως σὺν θεοῖς εἱμαρμένα.
Λήδας γένεθλον, δωμάτων ἐμῶν φύλαξ,
ἀπουσίᾳ μὲν εἶπας εἰκότως ἐμῇ·
μακρὰν γὰρ ἐξέτεινας· ἀλλʼ ἐναισίμως
αἰνεῖν, παρʼ ἄλλων χρὴ τόδʼ ἔρχεσθαι γέρας·
καὶ τἄλλα μὴ γυναικὸς ἐν τρόποις ἐμὲ
ἅβρυνε, μηδὲ βαρβάρου φωτὸς δίκην
χαμαιπετὲς βόαμα προσχάνῃς ἐμοί,
μηδʼ εἵμασι στρώσασʼ ἐπίφθονον πόρον
τίθει· θεούς τοι τοῖσδε τιμαλφεῖν χρεών·
ἐν ποικίλοις δὲ θνητὸν ὄντα κάλλεσιν
βαίνειν ἐμοὶ μὲν οὐδαμῶς ἄνευ φόβου.
λέγω κατʼ ἄνδρα, μὴ θεόν, σέβειν ἐμέ.
χωρὶς ποδοψήστρων τε καὶ τῶν ποικίλων
κληδὼν ἀυτεῖ· καὶ τὸ μὴ κακῶς φρονεῖν
βίον τελευτήσαντʼ ἐν εὐεστοῖ φίλῃ.
εἰ πάντα δʼ ὣς πράσσοιμʼ ἄν, εὐθαρσὴς ἐγώ.
καὶ μὴν τόδʼ εἰπὲ μὴ παρὰ γνώμην ἐμοί.
γνώμην μὲν ἴσθι μὴ διαφθεροῦντʼ ἐμέ.
ηὔξω θεοῖς δείσας ἂν ὧδʼ ἔρδειν τάδε.
εἴπερ τις, εἰδώς γʼ εὖ τόδʼ ἐξεῖπον τέλος.
τί δʼ ἂν δοκεῖ σοι Πρίαμος, εἰ τάδʼ ἤνυσεν;
ἐν ποικίλοις ἂν κάρτα μοι βῆναι δοκεῖ.
οὔτοι γυναικός ἐστιν ἱμείρειν μάχης.
τοῖς δʼ ὀλβίοις γε καὶ τὸ νικᾶσθαι πρέπει.
ἦ καὶ σὺ νίκην τήνδε δήριος τίεις;
πιθοῦ· κράτος μέντοι πάρες γʼ ἑκὼν ἐμοί.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ σοι ταῦθʼ, ὑπαί τις ἀρβύλας
λύοι τάχος, πρόδουλον ἔμβασιν ποδός.
καὶ τοῖσδέ μʼ ἐμβαίνονθʼ ἁλουργέσιν θεῶν
μή τις πρόσωθεν ὄμματος βάλοι φθόνος.
πολλὴ γὰρ αἰδὼς δωματοφθορεῖν ποσὶν
φθείροντα πλοῦτον ἀργυρωνήτους θʼ ὑφάς.
τήνδʼ ἐσκόμιζε· τὸν κρατοῦντα μαλθακῶς
ἑκὼν γὰρ οὐδεὶς δουλίῳ χρῆται ζυγῷ.
αὕτη δὲ πολλῶν χρημάτων ἐξαίρετον
ἄνθος, στρατοῦ δώρημʼ, ἐμοὶ ξυνέσπετο.
ἐπεὶ δʼ ἀκούειν σοῦ κατέστραμμαι τάδε,
εἶμʼ ἐς δόμων μέλαθρα πορφύρας πατῶν.
ἔστιν θάλασσα, τίς δέ νιν κατασβέσει;
τρέφουσα πολλῆς πορφύρας ἰσάργυρον
κηκῖδα παγκαίνιστον, εἱμάτων βαφάς.
οἶκος δʼ ὑπάρχει τῶνδε σὺν θεοῖς ἅλις
πολλῶν πατησμὸν δʼ εἱμάτων ἂν ηὐξάμην,
δόμοισι προυνεχθέντος ἐν χρηστηρίοις,
ῥίζης γὰρ οὔσης φυλλὰς ἵκετʼ ἐς δόμους,
σκιὰν ὑπερτείνασα σειρίου κυνός.
καὶ σοῦ μολόντος δωματῖτιν ἑστίαν,
θάλπος μὲν ἐν χειμῶνι σημαίνεις μολόν·
ὅταν δὲ τεύχῃ Ζεὺς ἀπʼ ὄμφακος πικρᾶς
Ζεῦ, Ζεῦ τέλειε, τὰς ἐμὰς εὐχὰς τέλει·
χρόνος δʼ ἐπὶ πρυμνησίων ξυνεμβολαῖς
τελεσφόροις δίναις κυκώμενον κέαρ.
εἴσω κομίζου καὶ σύ, Κασάνδραν λέγω,
ἐπεί σʼ ἔθηκε Ζεὺς ἀμηνίτως δόμοις
κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέτα
δούλων σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας·
ἔκβαινʼ ἀπήνης τῆσδε, μηδʼ ὑπερφρόνει.
καὶ παῖδα γάρ τοί φασιν Ἀλκμήνης ποτὲ
πραθέντα τλῆναι δουλίας μάζης τυχεῖν.
εἰ δʼ οὖν ἀνάγκη τῆσδʼ ἐπιρρέποι τύχης,
ἀρχαιοπλούτων δεσποτῶν πολλὴ χάρις.
οἳ δʼ οὔποτʼ ἐλπίσαντες ἤμησαν καλῶς,
ὠμοί τε δούλοις πάντα καὶ παρὰ στάθμην.
ἔχεις παρʼ ἡμῶν οἷά περ νομίζεται.
ἐντός δʼ ἂν οὖσα μορσίμων ἀγρευμάτων
πείθοιʼ ἄν, εἰ πείθοιʼ· ἀπειθοίης δʼ ἴσως.
ἀλλʼ εἴπερ ἐστι μὴ χελιδόνος δίκην
ἀγνῶτα φωνὴν βάρβαρον κεκτημένη,
ἔσω φρενῶν λέγουσα πείθω νιν λόγῳ.
ἕπου. τὰ λῷστα τῶν παρεστώτων λέγει.
πιθοῦ λιποῦσα τόνδʼ ἁμαξήρη θρόνον.
οὔτοι θυραίᾳ τῇδʼ ἐμοὶ σχολὴ πάρα
τρίβειν· τὰ μὲν γὰρ ἑστίας μεσομφάλου
ἕστηκεν ἤδη μῆλα πρὸς σφαγὰς πάρος,
ὡς οὔποτʼ ἐλπίσασι τήνδʼ ἕξειν χάριν.
σὺ δʼ εἴ τι δράσεις τῶνδε, μὴ σχολὴν τίθει.
εἰ δʼ ἀξυνήμων οὖσα μὴ δέχῃ λόγον,
σὺ δʼ ἀντὶ φωνῆς φράζε καρβάνῳ χερί.
ἦ μαίνεταί γε καὶ κακῶν κλύει φρενῶν,
ἥτις λιποῦσα μὲν πόλιν νεαίρετον
ἥκει, χαλινὸν δʼ οὐκ ἐπίσταται φέρειν,
πρὶν αἱματηρὸν ἐξαφρίζεσθαι μένος.
οὐ μὴν πλέω ῥίψασʼ ἀτιμασθήσομαι.
ἐγὼ δʼ, ἐποικτίρω γάρ, οὐ θυμώσομαι.
ἴθʼ, ὦ τάλαινα, τόνδʼ ἐρημώσασʼ ὄχον,
εἴκουσʼ ἀνάγκῃ τῇδε καίνισον ζυγόν.
τί ταῦτʼ ἀνωτότυξας ἀμφὶ Λοξίου;
ἡ δʼ αὖτε δυσφημοῦσα τὸν θεὸν καλεῖ
οὐδὲν προσήκοντʼ ἐν γόοις παραστατεῖν.
χρήσειν ἔοικεν ἀμφὶ τῶν αὑτῆς κακῶν.
μένει τὸ θεῖον δουλίᾳ περ ἐν φρενί.
πρὸς τὴν Ἀτρειδῶν· εἰ σὺ μὴ τόδʼ ἐννοεῖς,
ἐγὼ λέγω σοι· καὶ τάδʼ οὐκ ἐρεῖς ψύθη.
ἀνδροσφαγεῖον καὶ πεδορραντήριον.
ἔοικεν εὔρις ἡ ξένη κυνὸς δίκην
εἶναι, ματεύει δʼ ὧν ἀνευρήσει φόνον.
ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας.
τὸ μὲν κλέος σοῦ μαντικὸν πεπυσμένοι
ἦμεν· προφήτας δʼ οὔτινας ματεύομεν.
μέγʼ ἐν δόμοισι τοῖσδε μήδεται κακὸν
ἐκεῖνα δʼ ἔγνων· πᾶσα γὰρ πόλις βοᾷ.
λουτροῖσι φαιδρύνασα—πῶς φράσω τέλος;
οὔπω ξυνῆκα· νῦν γὰρ ἐξ αἰνιγμάτων
ἐπαργέμοισι θεσφάτοις ἀμηχανῶ.
ἀλλʼ ἄρκυς ἡ ξύνευνος, ἡ ξυναιτία
ποίαν Ἐρινὺν τήνδε δώμασιν κέλῃ
ἐπορθιάζειν; οὔ με φαιδρύνει λόγος.
ἐπὶ δὲ καρδίαν ἔδραμε κροκοβαφὴς
μελαγκέρῳ λαβοῦσα μηχανήματι
οὐ κομπάσαιμʼ ἂν θεσφάτων γνώμων ἄκρος
εἶναι, κακῷ δέ τῳ προσεικάζω τάδε.
ποῖ δή με δεῦρο τὴν τάλαιναν ἤγαγες;
οὐδέν ποτʼ εἰ μὴ ξυνθανουμένην. τί γάρ;
θεοὶ γλυκύν τʼ αἰῶνα κλαυμάτων ἄτερ·
νῦν δʼ ἀμφὶ Κωκυτόν τε κἀχερουσίους
ὄχθας ἔοικα θεσπιῳδήσειν τάχα.
τὸ μὴ πόλιν μὲν ὥσπερ οὖν ἔχει παθεῖν.
ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχʼ ἐν πέδῳ βαλῶ.
καὶ μὴν ὁ χρησμὸς οὐκέτʼ ἐκ καλυμμάτων
ἔσται δεδορκὼς νεογάμου νύμφης δίκην·
λαμπρὸς δʼ ἔοικεν ἡλίου πρὸς ἀντολὰς
πνέων ἐσᾴξειν, ὥστε κύματος δίκην
μεῖζον· φρενώσω δʼ οὐκέτʼ ἐξ αἰνιγμάτων.
καὶ μαρτυρεῖτε συνδρόμως ἴχνος κακῶν
ῥινηλατούσῃ τῶν πάλαι πεπραγμένων.
καὶ μὴν πεπωκώς γʼ, ὡς θρασύνεσθαι πλέον,
δύσπεμπτος ἔξω, συγγόνων Ἐρινύων.
ὑμνοῦσι δʼ ὕμνον δώμασιν προσήμεναι
πρώταρχον ἄτην· ἐν μέρει δʼ ἀπέπτυσαν
εὐνὰς ἀδελφοῦ τῷ πατοῦντι δυσμενεῖς.
ἥμαρτον, ἢ θηρῶ τι τοξότης τις ὥς;
ἢ ψευδόμαντίς εἰμι θυροκόπος φλέδων;
ἐκμαρτύρησον προυμόσας τό μʼ εἰδέναι
λόγῳ παλαιὰς τῶνδʼ ἁμαρτίας δόμων.
καὶ πῶς ἂν ὅρκος, πῆγμα γενναίως παγέν,
παιώνιον γένοιτο; θαυμάζω δέ σου,
πόντου πέραν τραφεῖσαν ἀλλόθρουν πόλιν
κυρεῖν λέγουσαν, ὥσπερ εἰ παρεστάτεις.
μάντις μʼ Ἀπόλλων τῷδʼ ἐπέστησεν τέλει.
μῶν καὶ θεός περ ἱμέρῳ πεπληγμένος;
προτοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε.
ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον.
ἀλλʼ ἦν παλαιστὴς κάρτʼ ἐμοὶ πνέων χάριν.
ξυναινέσασα Λοξίαν ἐψευσάμην.
ἤδη πολίταις πάντʼ ἐθέσπιζον πάθη.
πῶς δῆτʼ ἄνατος ἦσθα Λοξίου κότῳ;
ἔπειθον οὐδένʼ οὐδέν, ὡς τάδʼ ἤμπλακον.
ἡμῖν γε μὲν δὴ πιστὰ θεσπίζειν δοκεῖς.
στροβεῖ ταράσσων φροιμίοις δυσφροιμίοις.
νέους, ὀνείρων προσφερεῖς μορφώμασιν;
παῖδες θανόντες ὡσπερεὶ πρὸς τῶν φίλων,
πρέπουσʼ ἔχοντες, ὧν πατὴρ ἐγεύσατο.
ἐκ τῶνδε ποινὰς φημὶ βουλεύειν τινὰ
λέοντʼ ἄναλκιν ἐν λέχει στρωφώμενον
ἐμῷ· φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν·
νεῶν τʼ ἄπαρχος Ἰλίου τʼ ἀναστάτης
οὐκ οἶδεν οἷα γλῶσσα μισητῆς κυνὸς
λείξασα κἀκτείνασα φαιδρὸν οὖς, δίκην
Ἄτης λαθραίου, τεύξεται κακῇ τύχῃ.
τοιάδε τόλμα· θῆλυς ἄρσενος φονεὺς
ἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκος
τύχοιμʼ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινὰ
οἰκοῦσαν ἐν πέτραισι, ναυτίλων βλάβην,
θύουσαν Ἅιδου μητέρʼ ἄσπονδόν τʼ Ἄρη
φίλοις πνέουσαν; ὡς δʼ ἐπωλολύξατο
δοκεῖ δὲ χαίρειν νοστίμῳ σωτηρίᾳ.
καὶ τῶνδʼ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω· τί γάρ;
τὸ μέλλον ἥξει. καὶ σύ μʼ ἐν τάχει παρὼν
ἄγαν γʼ ἀληθόμαντιν οἰκτίρας ἐρεῖς.
τὴν μὲν Θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μʼ ἔχει
κλύοντʼ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
Ἀγαμέμνονός σέ φημʼ ἐπόψεσθαι μόρον.
εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.
ἀλλʼ οὔτι παιὼν τῷδʼ ἐπιστατεῖ λόγῳ.
οὔκ, εἴπερ ἔσται γʼ· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
σὺ μὲν κατεύχῃ, τοῖς δʼ ἀποκτείνειν μέλει.
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτʼ ἄγος πορσύνεται;
ἦ κάρτα τἄρʼ ἂν παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν
τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
καὶ μὴν ἄγαν γʼ Ἕλληνʼ ἐπίσταμαι φάτιν.
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα· δυσμαθῆ δʼ ὅμως.
ὀτοτοῖ, Λύκειʼ Ἄπολλον, οἲ ἐγὼ ἐγώ.
αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη
λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσειν κότῳ
ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτείσασθαι φόνον.
τί δῆτʼ ἐμαυτῆς καταγέλωτʼ ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη;
ἴτʼ ἐς φθόρον· πεσόντα γʼ ὧδʼ ἀμείβομαι.
ἄλλην τινʼ ἄτης ἀντʼ ἐμοῦ πλουτίζετε.
ἰδοὺ δʼ Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ
χρηστηρίαν ἐσθῆτʼ, ἐποπτεύσας δέ με
κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα
φίλων ὑπʼ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην—
καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια
πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην—
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲ
ἀπήγαγʼ ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας.
βωμοῦ πατρῴου δʼ ἀντʼ ἐπίξηνον μένει,
θερμῷ κοπείσης φοινίῳ προσφάγματι.
οὐ μὴν ἄτιμοί γʼ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός·
φυγὰς δʼ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν, ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·
ἄξειν νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δʼ εἷλον πόλιν
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει,
ἰοῦσα πράξω· τλήσομαι τὸ κατθανεῖν.
Ἅιδου πύλας δὲ τάσδʼ ἐγὼ προσεννέπω·
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δʼ αὖ σοφὴ
γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δʼ ἐτητύμως
μόρον τὸν αὑτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου
βοὸς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς;
οὐκ ἔστʼ ἄλυξις, οὔ, ξένοι, χρόνον πλέω.
ὁ δʼ ὕστατός γε τοῦ χρόνου πρεσβεύεται,
ἥκει τόδʼ ἦμαρ· σμικρὰ κερδανῶ φυγῇ.
ἀλλʼ ἴσθι τλήμων οὖσʼ ἀπʼ εὐτόλμου φρενός.
οὐδεὶς ἀκούει ταῦτα τῶν εὐδαιμόνων.
ἀλλʼ εὐκλεῶς τοι κατθανεῖν χάρις βροτῷ.
ἰὼ πάτερ σοῦ σῶν τε γενναίων τέκνων.
τί δʼ ἐστὶ χρῆμα; τίς σʼ ἀποστρέφει φόβος;
τί τοῦτʼ ἔφευξας; εἴ τι μὴ φρενῶν στύγος.
φόνον δόμοι πνέουσιν αἱματοσταγῆ,
καί πῶς;τόδʼ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων.
ἀλλʼ εἶμι κἀν δόμοισι κωκύσουσʼ ἐμὴν
Ἀγαμέμνονός τε μοῖραν. ἀρκείτω βίος.
οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ
ἄλλως· θανούσῃ μαρτυρεῖτέ μοι τόδε,
ὅταν γυνὴ γυναικὸς ἀντʼ ἐμοῦ θάνῃ,
ἐπιξενοῦμαι ταῦτα δʼ ὡς θανουμένη.
ἅπαξ ἔτʼ εἰπεῖν ῥῆσιν οὐ θρῆνον θέλω
ἐμὸν τὸν αὐτῆς. ἡλίῳ δʼ ἐπεύχομαι
πρὸς ὕστατον φῶς τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις
δούλης θανούσης, εὐμαροῦς χειρώματος.
ἰὼ βρότεια πράγματʼ· εὐτυχοῦντα μὲν
σκιά τις ἂν τρέψειεν· εἰ δὲ δυστυχῇ,
βολαῖς ὑγρώσσων σπόγγος ὤλεσεν γραφήν.
ὤμοι, πέπληγμαι καιρίαν πληγὴν ἔσω.
ὤμοι μάλʼ αὖθις, δευτέραν πεπληγμένος.
—ἐγὼ μὲν ὑμῖν τὴν ἐμὴν γνώμην λέγω,
πρὸς δῶμα δεῦρʼ ἀστοῖσι κηρύσσειν βοήν.—
—ἐμοὶ δʼ ὅπως τάχιστά γʼ ἐμπεσεῖν δοκεῖ
καὶ πρᾶγμʼ ἐλέγχειν σὺν νεορρύτῳ ξίφει.—
ψηφίζομαί τι δρᾶν· τὸ μὴ μέλλειν δʼ ἀκμή.—
—ὁρᾶν πάρεστι· φροιμιάζονται γὰρ ὡς
τυραννίδος σημεῖα πράσσοντες πόλει.—
πέδοι πατοῦντες οὐ καθεύδουσιν χερί.—
—οὐκ οἶδα βουλῆς ἧστινος τυχὼν λέγω.
λόγοισι τὸν θανόντʼ ἀνιστάναι πάλιν.—
—ἦ καὶ βίον τείνοντες ὧδʼ ὑπείξομεν
δόμων καταισχυντῆρσι τοῖσδʼ ἡγουμένοις;—
—ἀλλʼ οὐκ ἀνεκτόν,ἀλλὰ κατθανεῖν κρατεῖ·
πεπαιτέρα γὰρ μοῖρα τῆς τυραννίδος.—
—ἦ γὰρ τεκμηρίοισιν ἐξ οἰμωγμάτων
—σάφʼ εἰδότας χρὴ τῶνδε θυμοῦσθαι πέρι·
τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφʼ εἰδέναι δίχα.—
—ταύτην ἐπαινεῖν πάντοθεν πληθύνομαι,
τρανῶς Ἀτρείδην εἰδέναι κυροῦνθʼ ὅπως.
πολλῶν πάροιθεν καιρίως εἰρημένων
τἀναντίʼ εἰπεῖν οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι.
πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις
δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατʼ ἂν
φράξειεν, ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος;
ἐμοὶ δʼ ἀγὼν ὅδʼ οὐκ ἀφρόντιστος πάλαι
νείκης παλαιᾶς ἦλθε, σὺν χρόνῳ γε μήν·
ἕστηκα δʼ ἔνθʼ ἔπαισʼ ἐπʼ ἐξειργασμένοις.
οὕτω δʼ ἔπραξα, καὶ τάδʼ οὐκ ἀρνήσομαι·
ὡς μήτε φεύγειν μήτʼ ἀμύνεσθαι μόρον,
ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων,
περιστιχίζω, πλοῦτον εἵματος κακόν.
παίω δέ νιν δίς· κἀν δυοῖν οἰμωγμάτοιν
μεθῆκεν αὑτοῦ κῶλα· καὶ πεπτωκότι
τρίτην ἐπενδίδωμι, τοῦ κατὰ χθονὸς
Διὸς νεκρῶν σωτῆρος εὐκταίαν χάριν.
οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει πεσών·
κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴν
βάλλει μʼ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου,
χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳ
γάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.
χαίροιτʼ ἄν, εἰ χαίροιτʼ, ἐγὼ δʼ ἐπεύχομαι.
τῷδʼ ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν.
τοσῶνδε κρατῆρʼ ἐν δόμοις κακῶν ὅδε
πλήσας ἀραίων αὐτὸς ἐκπίνει μολών.
θαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος,
ἐγὼ δʼ ἀτρέστῳ καρδίᾳ πρὸς εἰδότας
λέγω· σὺ δʼ αἰνεῖν εἴτε με ψέγειν θέλεις
ὅμοιον. οὗτός ἐστιν Ἀγαμέμνων, ἐμὸς
ἔργον, δικαίας τέκτονος. τάδʼ ὧδʼ ἔχει.
ἀπέδικες ἀπέταμες· ἀπόπολις δʼ ἔσῃ
καὶ μῖσος ἀστῶν δημόθρους τʼ ἔχειν ἀράς,
ὃς οὐ προτιμῶν, ὡσπερεὶ βοτοῦ μόρον,
μήλων φλεόντων εὐπόκοις νομεύμασιν,
ἔθυσεν αὑτοῦ παῖδα, φιλτάτην ἐμοὶ
ὠδῖνʼ, ἐπῳδὸν Θρῃκίων ἀημάτων.
οὐ τοῦτον ἐκ γῆς τῆσδε χρῆν σʼ ἀνδρηλατεῖν,
μιασμάτων ἄποινʼ; ἐπήκοος δʼ ἐμῶν
ἔργων δικαστὴς τραχὺς εἶ. λέγω δέ σοι
τοιαῦτʼ ἀπειλεῖν, ὡς παρεσκευασμένης
ἐκ τῶν ὁμοίων χειρὶ νικήσαντʼ ἐμοῦ
ἄρχειν· ἐὰν δὲ τοὔμπαλιν κραίνῃ θεός,
γνώσῃ διδαχθεὶς ὀψὲ γοῦν τὸ σωφρονεῖν.
καὶ τήνδʼ ἀκούεις ὁρκίων ἐμῶν θέμιν·
μὰ τὴν τέλειον τῆς ἐμῆς παιδὸς Δίκην,
Ἄτην Ἐρινύν θʼ, αἷσι τόνδʼ ἔσφαξʼ ἐγώ,
οὔ μοι φόβου μέλαθρον ἐλπὶς ἐμπατεῖ,
ἕως ἂν αἴθῃ πῦρ ἐφʼ ἑστίας ἐμῆς
οὗτος γὰρ ἡμῖν ἀσπὶς οὐ σμικρὰ θράσους.
κεῖται γυναικὸς τῆσδε λυμαντήριος,
Χρυσηίδων μείλιγμα τῶν ὑπʼ Ἰλίῳ·
ἥ τʼ αἰχμάλωτος ἥδε καὶ τερασκόπος
πιστὴ ξύνευνος, ναυτίλων δὲ σελμάτων
ἰσοτριβής. ἄτιμα δʼ οὐκ ἐπραξάτην.
ὁ μὲν γὰρ οὕτως, ἡ δέ τοι κύκνου δίκην
τὸν ὕστατον μέλψασα θανάσιμον γόον
κεῖται, φιλήτωρ τοῦδʼ· ἐμοὶ δʼ ἐπήγαγεν
εὐνῆς παροψώνημα τῆς ἐμῆς χλιδῆς.
διʼ αἷμʼ ἄνιπτον. ἦ τις ἦν τότʼ ἐν δόμοις
δίκην δʼ ἐπʼ ἄλλο πρᾶγμα θηγάνει βλάβης
τίς ἂν γονὰν ἀραῖον ἐκβάλοι δόμων;
φαίην ἂν ἤδη νῦν βροτῶν τιμαόρους
θεοὺς ἄνωθεν γῆς ἐποπτεύειν ἄχη,
ἰδὼν ὑφαντοῖς ἐν πέπλοις, Ἐρινύων
τὸν ἄνδρα τόνδε κείμενον φίλως ἐμοί,
χερὸς πατρῴας ἐκτίνοντα μηχανάς.
Ἀτρεὺς γὰρ ἄρχων τῆσδε γῆς, τούτου πατήρ,
πατέρα Θυέστην τὸν ἐμόν, ὡς τορῶς φράσαι,
αὑτοῦ δʼ ἀδελφόν, ἀμφίλεκτος ὢν κράτει,
καὶ προστρόπαιος ἑστίας μολὼν πάλιν
τλήμων Θυέστης μοῖραν ηὕρετʼ ἀσφαλῆ,
τὸ μὴ θανὼν πατρῷον αἱμάξαι πέδον,
αὐτός· ξένια δὲ τοῦδε δύσθεος πατὴρ
Ἀτρεύς, προθύμως μᾶλλον ἢ φίλως, πατρὶ
τὠμῷ, κρεουργὸν ἦμαρ εὐθύμως ἄγειν
δοκῶν, παρέσχε δαῖτα παιδείων κρεῶν.
ἄσημα δʼ αὐτῶν αὐτίκʼ ἀγνοίᾳ λαβὼν
ἔσθει βορὰν ἄσωτον, ὡς ὁρᾷς, γένει.
κἄπειτʼ ἐπιγνοὺς ἔργον οὐ καταίσιον
ᾤμωξεν, ἀμπίπτει δʼ ἀπὸ σφαγὴν ἐρῶν,
μόρον δʼ ἄφερτον Πελοπίδαις ἐπεύχεται,
λάκτισμα δείπνου ξυνδίκως τιθεὶς ἀρᾷ,
ἐκ τῶνδέ σοι πεσόντα τόνδʼ ἰδεῖν πάρα.
κἀγὼ δίκαιος τοῦδε τοῦ φόνου ῥαφεύς.
τρίτον γὰρ ὄντα μʼ ἐπὶ δυσαθλίῳ πατρὶ
συνεξελαύνει τυτθὸν ὄντʼ ἐν σπαργάνοις·
τραφέντα δʼ αὖθις ἡ δίκη κατήγαγεν.
καὶ τοῦδε τἀνδρὸς ἡψάμην θυραῖος ὤν,
πᾶσαν συνάψας μηχανὴν δυσβουλίας.
οὕτω καλὸν δὴ καὶ τὸ κατθανεῖν ἐμοί,
ἰδόντα τοῦτον τῆς δίκης ἐν ἕρκεσιν.
Αἴγισθʼ, ὑβρίζειν ἐν κακοῖσιν οὐ σέβω.
σὺ δʼ ἄνδρα τόνδε φὴς ἑκὼν κατακτανεῖν,
οὔ φημʼ ἀλύξειν ἐν δίκῃ τὸ σὸν κάρα
δημορριφεῖς, σάφʼ ἴσθι, λευσίμους ἀράς.
σὺ ταῦτα φωνεῖς νερτέρᾳ προσήμενος
κώπῃ, κρατούντων τῶν ἐπὶ ζυγῷ δορός;
γνώσῃ γέρων ὢν ὡς διδάσκεσθαι βαρὺ
τῷ τηλικούτῳ, σωφρονεῖν εἰρημένον.
δεσμὸς δὲ καὶ τὸ γῆρας αἵ τε νήστιδες
δύαι διδάσκειν ἐξοχώταται φρενῶν
ἰατρομάντεις. οὐχ ὁρᾷς ὁρῶν τάδε;
πρὸς κέντρα μὴ λάκτιζε, μὴ παίσας μογῇς.
γύναι, σὺ τοὺς ἥκοντας ἐκ μάχης μένων
οἰκουρὸς εὐνὴν ἀνδρὸς αἰσχύνων ἅμα
ἀνδρὶ στρατηγῷ τόνδʼ ἐβούλευσας μόρον;
καὶ ταῦτα τἄπη κλαυμάτων ἀρχηγενῆ.
Ὀρφεῖ δὲ γλῶσσαν τὴν ἐναντίαν ἔχεις.
ὁ μὲν γὰρ ἦγε πάντʼ ἀπὸ φθογγῆς χαρᾷ,
σὺ δʼ ἐξορίνας νηπίοις ὑλάγμασιν
ἄξῃ· κρατηθεὶς δʼ ἡμερώτερος φανῇ.
ὡς δὴ σύ μοι τύραννος Ἀργείων ἔσῃ,
τὸ γὰρ δολῶσαι πρὸς γυναικὸς ἦν σαφῶς·
ἐγὼ δʼ ὕποπτος ἐχθρὸς ἦ παλαιγενής.
ἐκ τῶν δὲ τοῦδε χρημάτων πειράσομαι
ἄρχειν πολιτῶν· τὸν δὲ μὴ πειθάνορα
ζεύξω βαρείαις οὔτι μοι σειραφόρον
κριθῶντα πῶλον· ἀλλʼ ὁ δυσφιλὴς σκότῳ
λιμὸς ξύνοικος μαλθακόν σφʼ ἐπόψεται.
τί δὴ τὸν ἄνδρα τόνδʼ ἀπὸ ψυχῆς κακῆς
οὐκ αὐτὸς ἠνάριζες, ἀλλά νιν γυνὴ
χώρας μίασμα καὶ θεῶν ἐγχωρίων
ἔκτεινʼ;Ὀρέστης ἆρά που βλέπει φάος,
ὅπως κατελθὼν δεῦρο πρευμενεῖ τύχῃ
Ἑρμῆ χθόνιε, πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη,
σωτὴρ γενοῦ μοι ξύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ·
τὸν δεύτερον δὲ τόνδε πενθητήριον
οὐ γὰρ παρὼν ᾤμωξα σόν, πάτερ, μόρον
τί χρῆμα λεύσσω; τίς ποθʼ ἥδʼ ὁμήγυρις
στείχει γυναικῶν φάρεσιν μελαγχίμοις
πρέπουσα; ποίᾳ ξυμφορᾷ προσεικάσω;
πότερα δόμοισι πῆμα προσκυρεῖ νέον;
ἢ πατρὶ τὠμῷ τάσδʼ ἐπεικάσας τύχω
χοὰς φερούσας νερτέροις μειλίγματα;
οὐδέν ποτʼ ἄλλο· καὶ γὰρ Ἠλέκτραν δοκῶ
στείχειν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν πένθει λυγρῷ
πρέπουσαν. ὦ Ζεῦ, δός με τείσασθαι μόρον
πατρός, γενοῦ δὲ σύμμαχος θέλων ἐμοί.
Πυλάδη, σταθῶμεν ἐκποδών, ὡς ἂν σαφῶς
μάθω γυναικῶν ἥτις ἥδε προστροπή.
χοὰς προπομπὸς ὀξύχειρι σὺν κτύπῳ.
δόμων ὀνειρόμαντις, ἐξ ὕπνου κότον
τοιάνδε χάριν ἀχάριτον ἀπότροπον κακῶν,
τί γὰρ λύτρον πεσόντος αἵματος πέδοι;
σέβας δʼ ἄμαχον ἀδάματον ἀπόλεμον τὸ πρὶν
διʼ αἵματʼ ἐκποθένθʼ ὑπὸ χθονὸς τροφοῦ
τίτας φόνος πέπηγεν οὐ διαρρύδαν.
τὸν αἴτιον παναρκέτας νόσου βρύειν.
θιγόντι δʼ οὔτι νυμφικῶν ἑδωλίων
τύχαις, κρυφαίοις πένθεσιν παχνουμένη.
δμωαὶ γυναῖκες, δωμάτων εὐθήμονες,
ἐπεὶ πάρεστε τῆσδε προστροπῆς ἐμοὶ
πῶς εὔφρονʼ εἴπω, πῶς κατεύξομαι πατρί;
πότερα λέγουσα παρὰ φίλης φίλῳ φέρειν
γυναικὸς ἀνδρί, τῆς ἐμῆς μητρὸς πάρα;
τῶνδʼ οὐ πάρεστι θάρσος, οὐδʼ ἔχω τί φῶ,
χέουσα τόνδε πέλανον ἐν τύμβῳ πατρός.
ἔσθλʼ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε
στέφη, δόσιν γε τῶν κακῶν ἐπαξίαν;
ἢ σῖγʼ ἀτίμως, ὥσπερ οὖν ἀπώλετο
πατήρ, τάδʼ ἐκχέασα, γάποτον χύσιν,
στείχω καθάρμαθʼ ὥς τις ἐκπέμψας πάλιν
δικοῦσα τεῦχος ἀστρόφοισιν ὄμμασιν;
τῆσδʼ ἐστὲ βουλῆς, ὦ φίλαι, μεταίτιαι·
κοινὸν γὰρ ἔχθος ἐν δόμοις νομίζομεν.
μὴ κεύθετʼ ἔνδον καρδίας φόβῳ τινός.
τὸ μόρσιμον γὰρ τόν τʼ ἐλεύθερον μένει
λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδʼ ἔχοις ὑπέρτερον.
αἰδουμένη σοι βωμὸν ὡς τύμβον πατρὸς
λέγοις ἄν, ὥσπερ ᾐδέσω τάφον πατρός.
φθέγγου χέουσα κεδνὰ τοῖσιν εὔφροσιν.
τίνας δὲ τούτους τῶν φίλων προσεννέπω;
πρῶτον μὲν αὑτὴν χὤστις Αἴγισθον στυγεῖ.
ἐμοί τε καὶ σοί τἄρʼ ἐπεύξομαι τάδε;
αὐτὴ σὺ ταῦτα μανθάνουσʼ ἤδη φράσαι.
τίνʼ οὖν ἔτʼ ἄλλον τῇδε προστιθῶ στάσει;
μέμνησʼ Ὀρέστου, κεἰ θυραῖός ἐσθʼ ὅμως.
εὖ τοῦτο, κἀφρένωσας οὐχ ἥκιστά με.
τοῖς αἰτίοις νῦν τοῦ φόνου μεμνημένη—
τί φῶ; δίδασκʼ ἄπειρον ἐξηγουμένη.
ἐλθεῖν τινʼ αὐτοῖς δαίμονʼ ἢ βροτῶν τινα—
πότερα δικαστὴν ἢ δικηφόρον λέγεις;
ἅπλῶς τι φράζουσʼ, ὅστις ἀνταποκτενεῖ.
καὶ ταῦτά μοὐστὶν εὐσεβῆ θεῶν πάρα;
πῶς δʼ οὐ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμείβεσθαι κακοῖς;
κῆρυξ μέγιστε τῶν ἄνω τε καὶ κάτω,
ἄρηξον, Ἑρμῆ χθόνιε, κηρύξας ἐμοὶ
εὐχάς, πατρῴων δωμάτων ἐπισκόπους,
καὶ Γαῖαν αὐτήν, ἣ τὰ πάντα τίκτεται,
θρέψασά τʼ αὖθις τῶνδε κῦμα λαμβάνει·
φίλον τʼ Ὀρέστην· πῶς ἀνάξομεν δόμοις;
πεπραμένοι γὰρ νῦν γέ πως ἀλώμεθα
πρὸς τῆς τεκούσης, ἄνδρα δʼ ἀντηλλάξατο
Αἴγισθον, ὅσπερ σοῦ φόνου μεταίτιος.
κἀγὼ μὲν ἀντίδουλος· ἐκ δὲ χρημάτων
φεύγων Ὀρέστης ἐστίν, οἱ δʼ ὑπερκόπως
ἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι χλίουσιν μέγα.
ἐλθεῖν δʼ Ὀρέστην δεῦρο σὺν τύχῃ τινὶ
κατεύχομαί σοι, καὶ σὺ κλῦθί μου, πάτερ·
μητρὸς γενέσθαι χεῖρά τʼ εὐσεβεστέραν.
ἡμῖν μὲν εὐχὰς τάσδε, τοῖς δʼ ἐναντίοις
λέγω φανῆναί σου, πάτερ, τιμάορον,
καὶ τοὺς κτανόντας ἀντικατθανεῖν δίκῃ.
ταῦτʼ ἐν μέσῳ τίθημι τῆς καλῆς ἀρᾶς,
κείνοις λέγουσα τήνδε τὴν κακὴν ἀράν·
ἡμῖν δὲ πομπὸς ἴσθι τῶν ἐσθλῶν ἄνω,
παιᾶνα τοῦ θανόντος ἐξαυδωμένας.
κεχυμένων χοᾶν. κλύε δέ μοι, κλύε, σέ-
ἔχει μὲν ἤδη γαπότους χοὰς πατήρ·
νέου δὲ μύθου τοῦδε κοινωνήσατε·
λέγοις ἄν· ὀρχεῖται δὲ καρδία φόβῳ.
ὁρῶ τομαῖον τόνδε βόστρυχον τάφῳ.
τίνος ποτʼ ἀνδρός, ἢ βαθυζώνου κόρης;
εὐξύμβολον τόδʼ ἐστὶ παντὶ δοξάσαι.
πῶς οὖν; παλαιὰ παρὰ νεωτέρας μάθω.
οὐκ ἔστιν ὅστις πλὴν ἐμοῦ κείραιτό νιν.
ἐχθροὶ γὰρ οἷς προσῆκε πενθῆσαι τριχί.
καὶ μὴν ὅδʼ ἐστὶ κάρτʼ ἰδεῖν ὁμόπτερος—
ποίαις ἐθείραις; τοῦτο γὰρ θέλω μαθεῖν.
αὐτοῖσιν ἡμῖν κάρτα προσφερὴς ἰδεῖν.
μῶν οὖν Ὀρέστου κρύβδα δῶρον ἦν τόδε;
μάλιστʼ ἐκείνου βοστρύχοις προσείδεται.
ἔπεμψε χαίτην κουρίμην χάριν πατρός.
οὐχ ἧσσον εὐδάκρυτά μοι λέγεις τάδε,
κἀμοὶ προσέστη καρδίας κλυδώνιον
χολῆς, ἐπαίσθην δʼ ὡς διανταίῳ βέλει·
ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσί μοι
σταγόνες ἄφρακτοι δυσχίμου πλημμυρίδος,
πλόκαμον ἰδούσῃ τόνδε· πῶς γὰρ ἐλπίσω
ἀστῶν τινʼ ἄλλον τῆσδε δεσπόζειν φόβης;
ἀλλʼ οὐδὲ μήν νιν ἡ κτανοῦσʼ ἐκείρατο,
ἐμὴ δὲ μήτηρ, οὐδαμῶς ἐπώνυμον
φρόνημα παισὶ δύσθεον πεπαμένη.
ἐγὼ δʼ ὅπως μὲν ἄντικρυς τάδʼ αἰνέσω,
βροτῶν Ὀρέστου—σαίνομαι δʼ ὑπʼ ἐλπίδος.
εἴθʼ εἶχε φωνὴν εὔφρονʼ ἀγγέλου δίκην,
ὅπως δίφροντις οὖσα μὴ ʼκινυσσόμην,
ἀλλʼ εὖ ʼσαφήνει τόνδʼ ἀποπτύσαι πλόκον,
εἴπερ γʼ ἀπʼ ἐχθροῦ κρατὸς ἦν τετμημένος,
ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός.
οἵοισιν ἐν χειμῶσι ναυτίλων δίκην
στροβούμεθʼ· εἰ δὲ χρὴ τυχεῖν σωτηρίας,
σμικροῦ γένοιτʼ ἂν σπέρματος μέγας πυθμήν.
καὶ μὴν στίβοι γε, δεύτερον τεκμήριον,
καὶ γὰρ δύʼ ἐστὸν τώδε περιγραφὰ ποδοῖν,
αὐτοῦ τʼ ἐκείνου καὶ συνεμπόρου τινός.
πτέρναι τενόντων θʼ ὑπογραφαὶ μετρούμεναι
εἰς ταὐτὸ συμβαίνουσι τοῖς ἐμοῖς στίβοις.
πάρεστι δʼ ὠδὶς καὶ φρενῶν καταφθορά.
εὔχου τὰ λοιπά, τοῖς θεοῖς τελεσφόρους
εὐχὰς ἐπαγγέλλουσα, τυγχάνειν καλῶς.
ἐπεὶ τί νῦν ἕκατι δαιμόνων κυρῶ;
εἰς ὄψιν ἥκεις ὧνπερ ἐξηύχου πάλαι.
καὶ τίνα σύνοισθά μοι καλουμένῃ βροτῶν;
σύνοιδʼ Ὀρέστην πολλά σʼ ἐκπαγλουμένην.
καὶ πρὸς τί δῆτα τυγχάνω κατευγμάτων;
ὅδʼ εἰμί· μὴ μάτευʼ ἐμοῦ μᾶλλον φίλον.
αὐτὸς καθʼ αὑτοῦ τἄρα μηχανορραφῶ.
ἀλλʼ ἐν κακοῖσι τοῖς ἐμοῖς γελᾶν θέλεις.
κἀν τοῖς ἐμοῖς ἄρʼ, εἴπερ ἔν γε τοῖσι σοῖς
ὡς ὄντʼ Ὀρέστην τάδε σʼ ἐγὼ προσεννέπω;
αὐτὸν μὲν οὖν ὁρῶσα δυσμαθεῖς ἐμέ·
κουρὰν δʼ ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς
ἰχνοσκοποῦσά τʼ ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς
ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ.
σκέψαι τομῇ προσθεῖσα βόστρυχον τριχὸς
σαυτῆς ἀδελφοῦ σύμμετρον τὠμῷ κάρᾳ.
ἰδοῦ δʼ ὕφασμα τοῦτο, σῆς ἔργον χερός,
σπάθης τε πληγὰς ἠδὲ θήρειον γραφήν.
τοὺς φιλτάτους γὰρ οἶδα νῷν ὄντας πικρούς.
ὦ φίλτατον μέλημα δώμασιν πατρός,
δακρυτὸς ἐλπὶς σπέρματος σωτηρίου,
ἀλκῇ πεποιθὼς δῶμʼ ἀνακτήσῃ πατρός.
ὦ τερπνὸν ὄμμα τέσσαρας μοίρας ἔχον
ἐμοί· προσαυδᾶν δʼ ἐστʼ ἀναγκαίως ἔχον
στέργηθρον· ἡ δὲ πανδίκως ἐχθαίρεται·
καὶ τῆς τυθείσης νηλεῶς ὁμοσπόρου·
πιστὸς δʼ ἀδελφὸς ἦσθʼ, ἐμοὶ σέβας φέρων
μόνος· Κράτος τε καὶ Δίκη σὺν τῷ τρίτῳ
πάντων μεγίστῳ Ζηνὶ συγγένοιτό σοι.
ἰδοῦ δὲ γένναν εὖνιν αἰετοῦ πατρός,
θανόντος ἐν πλεκταῖσι καὶ σπειράμασιν
δεινῆς ἐχίδνης. τοὺς δʼ ἀπωρφανισμένους
νῆστις πιέζει λιμός· οὐ γὰρ ἐντελεῖς
θήραν πατρῴαν προσφέρειν σκηνήμασιν.
οὕτω δὲ κἀμὲ τήνδε τʼ, Ἠλέκτραν λέγω,
ἰδεῖν πάρεστί σοι, πατροστερῆ γόνον,
ἄμφω φυγὴν ἔχοντε τὴν αὐτὴν δόμων.
καὶ τοῦ θυτῆρος καί σε τιμῶντος μέγα
πατρὸς νεοσσοὺς τούσδʼ ἀποφθείρας πόθεν
οὔτʼ αἰετοῦ γένεθλʼ ἀποφθείρας, πάλιν
πέμπειν ἔχοις ἂν σήματʼ εὐπιθῆ βροτοῖς·
οὔτʼ ἀρχικός σοι πᾶς ὅδʼ αὐανθεὶς πυθμὴν
βωμοῖς ἀρήξει βουθύτοις ἐν ἤμασιν.
κόμιζʼ, ἀπὸ σμικροῦ δʼ ἂν ἄρειας μέγαν
δόμον, δοκοῦντα κάρτα νῦν πεπτωκέναι.
ὦ παῖδες, ὦ σωτῆρες ἑστίας πατρός,
γλώσσης χάριν δὲ πάντʼ ἀπαγγείλῃ τάδε
πρὸς τοὺς κρατοῦντας· οὓς ἴδοιμʼ ἐγώ ποτε
θανόντας ἐν κηκῖδι πισσήρει φλογός.
οὔτοι προδώσει Λοξίου μεγασθενὴς
κἀξορθιάζων πολλὰ καὶ δυσχειμέρους
ἄτας ὑφʼ ἧπαρ θερμὸν ἐξαυδώμενος,
εἰ μὴ μέτειμι τοῦ πατρὸς τοὺς αἰτίους·
τρόπον τὸν αὐτὸν ἀνταποκτεῖναι λέγων,
ἀποχρημάτοισι ζημίαις ταυρούμενον·
αὐτὸν δʼ ἔφασκε τῇ φίλῃ ψυχῇ τάδε
τείσειν μʼ ἔχοντα πολλὰ δυστερπῆ κακά.
τὰ μὲν γὰρ ἐκ γῆς δυσφρόνων μηνίματα
βροτοῖς πιφαύσκων εἶπε, τὰς δʼ αἰνῶν νόσους,
σαρκῶν ἐπαμβατῆρας ἀγρίαις γνάθοις