Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
νῷν ἦν τὰ πρόσθεν στυγνός· ἡ δὲ νῦν ἴσως
πολλῶν ὑπάρξει κῦρος ἡμέρα καλῶν.
φεῦ, τῆς ἀνοίας ὥς σʼ ἐποικτίρω πάλαι.
τί δʼ ἔστιν; οὐ πρὸς ἡδονὴν λέγω τάδε;
πῶς δʼ οὐκ ἐγὼ κάτοιδʼ ἅ γʼ εἶδον ἐμφανῶς;
τέθνηκεν, ὦ τάλαινα, τἀκείνου δέ σοι
σωτήριʼ ἔρρει· μηδὲν εἰς κεῖνόν γʼ ὅρα.
οἴμοι τάλαινα· τοῦ τάδʼ ἤκουσας βροτῶν;
τοῦ πλησίον παρόντος, ἡνίκʼ ὤλλυτο.
καὶ ποῦ ʼστιν οὗτος; θαῦμά τοί μʼ ὑπέρχεται.
οἴμοι τάλαινα· τοῦ γὰρ ἀνθρώπων ποτʼ ἦν
τὰ πολλὰ πατρὸς πρὸς τάφον κτερίσματα;
οἶμαι μάλιστʼ ἔγωγε τοῦ τεθνηκότος
μνημεῖʼ Ὀρέστου ταῦτα προσθεῖναί τινα.
ὦ δυστυχής· ἐγὼ δὲ σὺν χαρᾷ λόγους
τοιούσδʼ ἔχουσʼ ἔσπευδον, οὐκ εἰδυῖʼ ἄρα
ἵνʼ ἦμεν ἄτης· ἀλλὰ νῦν, ὅθʼ ἱκόμην,
τά τʼ ὄντα πρόσθεν ἄλλα θʼ εὑρίσκω κακά.
οὕτως ἔχει σοι ταῦτʼ· ἐὰν δέ μοι πίθῃ,
τῆς νῦν παρούσης πημονῆς λύσεις βάρος.
ἦ τοὺς θανόντας ἐξαναστήσω ποτέ;
οὐκ ἔσθʼ ὅ γʼ εἶπον· οὐ γὰρ ὧδʼ ἄφρων ἔφυν.
τί γὰρ κελεύεις ὧν ἐγὼ φερέγγυος;
τλῆναί σε δρῶσαν ἃν ἐγὼ παραινέσω.
ἀλλʼ εἴ τις ὠφέλειά γʼ, οὐκ ἀπώσομαι.
ὅρα, πόνου τοι χωρὶς οὐδὲν εὐτυχεῖ.
ὁρῶ. ξυνοίσω πᾶν ὅσονπερ ἂν σθένω.
παρουσίαν μὲν οἶσθα καὶ σύ που φίλων
ὡς οὔτις ἡμῖν ἔστιν, ἀλλʼ Ἅιδης λαβὼν
ἀπεστέρηκε καὶ μόνα λελείμμεθον.
ἐγὼ δʼ ἕως μὲν τὸν κασίγνητον βίῳ
θάλλοντʼ ἔτʼ εἰσήκουον, εἶχον ἐλπίδας
φόνου ποτʼ αὐτὸν πράκτορʼ ἵξεσθαι πατρός·
νῦν δʼ ἡνίκʼ οὐκέτʼ ἔστιν, εἰς σὲ δὴ βλέπω,
ὅπως τὸν αὐτόχειρα πατρῴου φόνου
ξὺν τῇδʼ ἀδελφῇ μὴ κατοκνήσεις κτανεῖν
ποῖ γὰρ μενεῖς ῥᾴθυμος, εἰς τίνʼ ἐλπίδων
βλέψασʼ ἔτʼ ὀρθήν; ᾗ πάρεστι μὲν στένειν
πλούτου πατρῴου κτῆσιν ἐστερημένῃ,
πάρεστι δʼ ἀλγεῖν ἐς τοσόνδε τοῦ χρόνου
ἄλεκτρα γηράσκουσαν ἀνυμέναιά τε.
τεύξει ποτʼ· οὐ γὰρ ὧδʼ ἄβουλός ἐστʼ ἀνὴρ
βλαστεῖν ἐᾶσαι, πημονὴν αὑτῷ σαφῆ.
ἀλλʼ ἢν ἐπίσπῃ τοῖς ἐμοῖς βουλεύμασιν,
πρῶτον μὲν εὐσέβειαν ἐκ πατρὸς κάτω
θανόντος οἴσει τοῦ κασιγνήτου θʼ ἅμα·
ἔπειτα δʼ, ὥσπερ ἐξέφυς, ἐλευθέρα
καλεῖ τὸ λοιπὸν καὶ γάμων ἐπαξίων
τεύξει· φιλεῖ γὰρ πρὸς τὰ χρηστὰ πᾶς ὁρᾶν.
λόγων γε μὴν εὔκλειαν οὐχ ὁρᾷς ὅσην
σαυτῇ τε κἀμοὶ προσβαλεῖς πεισθεῖσʼ ἐμοί;
τίς γάρ ποτʼ ἀστῶν ἢ ξένων ἡμᾶς ἰδὼν
τοιοῖσδʼ ἐπαίνοις οὐχὶ δεξιώσεται·
ἴδεσθε τώδε τὼ κασιγνήτω, φίλοι,
ὣ τὸν πατρῷον οἶκον ἐξεσωσάτην,
ὣ τοῖσιν ἐχθροῖς εὖ βεβηκόσιν ποτὲ
ψυχῆς ἀφειδήσαντε προὐστήτην φόνου·
τούτω φιλεῖν χρή, τώδε χρὴ πάντας σέβειν,
τιμᾶν ἅπαντας οὕνεκʼ ἀνδρείας χρεών.
τοιαῦτά τοι νὼ πᾶς τις ἐξερεῖ βροτῶν,
ζώσαιν θανούσαιν θʼ ὥστε μὴ ʼκλιπεῖν κλέος.
ἀλλʼ, ὦ φίλη, πείσθητι, συμπόνει πατρί,
σύγκαμνʼ ἀδελφῷ, παῦσον ἐκ κακῶν ἐμέ,
ζῆν αἰσχρὸν αἰσχρῶς τοῖς καλῶς πεφυκόσιν.
καὶ τῷ λέγοντι καὶ κλύοντι σύμμαχος.
καὶ πρίν γε φωνεῖν, ὦ γυναῖκες, εἰ φρενῶν
ἐτύγχανʼ αὕτη μὴ κακῶν, ἐσῴζετʼ ἂν
τὴν εὐλάβειαν, ὥσπερ οὐχὶ σῴζεται.
ποῖ γάρ ποτʼ ἐμβλέψασα τοιοῦτον θράσος
αὐτή θʼ ὁπλίζει κἄμʼ ὑπηρετεῖν καλεῖς;
δαίμων δὲ τοῖς μὲν εὐτυχεῖ καθʼ ἡμέραν,
ἡμῖν δʼ ἀπορρεῖ κἀπὶ μηδὲν ἔρχεται.
ἄλυπος ἄτης ἐξαπαλλαχθήσεται;
ὅρα κακῶς πράσσοντε μὴ μείζω κακὰ
κτησώμεθʼ, εἴ τις τούσδʼ ἀκούσεται λόγους.
λύει γὰρ ἡμῖν οὐδὲν οὐδʼ ἐπωφελεῖ
βάξιν καλὴν λαβόντε δυσκλεῶς θανεῖν.
οὐ γὰρ θανεῖν ἔχθιστον, ἀλλʼ ὅταν θανεῖν
χρῄζων τις εἶτα μηδὲ τοῦτʼ ἔχῃ λαβεῖν.
ἀλλʼ ἀντιάζω, πρὶν πανωλέθρους τὸ πᾶν
κατάσχες ὀργήν. καὶ τὰ μὲν λελεγμένα
ἄρρητʼ ἐγώ σοι κἀτελῆ φυλάξομαι,
αὐτὴ δὲ νοῦν σχὲς ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτέ,
σθένουσα μηδὲν τοῖς κρατοῦσιν εἰκαθεῖν.
κέρδος λαβεῖν ἄμεινον οὐδὲ νοῦ σοφοῦ.
ἀπροσδόκητον οὐδὲν εἴρηκας· καλῶς δʼ
ᾔδη σʼ ἀπορρίψουσαν ἁπηγγελλόμην.
εἴθʼ ὤφελες τοιάδε τὴν γνώμην πατρὸς
θνῄσκοντος εἶναι· πᾶν γὰρ ἂν κατειργάσω.
ἀλλʼ ἦ φύσιν γε, τὸν δὲ νοῦν ἥσσων τότε.
ὡς οὐχὶ συνδράσουσα νουθετεῖς τάδε.
εἰκὸς γὰρ ἐγχειροῦντα καὶ πράσσειν κακῶς.
ζηλῶ σε τοῦ νοῦ, τῆς δὲ δειλίας στυγῶ.
ἀνέξομαι κλύουσα χὤταν εὖ λέγῃς.
μακρὸς τὸ κρῖναι ταῦτα χὠ λοιπὸς χρόνος.
ἔνεστιν· ἀλλὰ σοὶ μάθησις οὐ πάρα.
ἐλθοῦσα μητρὶ ταῦτα πάντʼ ἔξειπε σῇ.
ἀλλʼ οὖν ἐπίστω γʼ οἷ μʼ ἀτιμίας ἄγεις.
ἀτιμίας μὲν οὔ, προμηθίας δὲ σοῦ.
τῷ σῷ δικαίῳ δῆτʼ ἐπισπέσθαι με δεῖ;
ὅταν γὰρ εὖ φρονῇς, τόθʼ ἡγήσει σὺ νῷν.
ἦ δεινὸν εὖ λέγουσαν ἐξαμαρτάνειν.
εἴρηκας ὀρθῶς ᾧ σὺ πρόσκεισαι κακῷ.
τί δʼ; οὐ δοκῶ σοι ταῦτα σὺν δίκῃ λέγειν;
ἀλλʼ ἔστιν ἔνθα χἠ δίκη βλάβην φέρει.
καὶ μὴν ποήσω γʼ οὐδὲν ἐκπλαγεῖσά σε.
καὶ τοῦτʼ ἀληθές, οὐδὲ βουλεύσει πάλιν;
βουλῆς γὰρ οὐδέν ἐστιν ἔχθιον κακῆς.
πάλαι δέδοκται ταῦτα κοὐ νεωστί μοι.
ἄπειμι τοίνυν· οὔτε γὰρ σὺ τἄμʼ ἔπη
ἀλλʼ εἴσιθʼ. οὔ σοι μὴ μεθέψομαί ποτε,
οὐδʼ ἢν σφόδρʼ ἱμείρουσα τυγχάνῃς· ἐπεὶ
πολλῆς ἀνοίας καὶ τὸ θηρᾶσθαι κενά.
ἀλλʼ εἰ σεαυτῇ τυγχάνεις δοκοῦσά τι
φρονεῖν, φρόνει τοιαῦθʼ. ὅταν γὰρ ἐν κακοῖς
ἤδη βεβήκῃς, τἄμʼ ἐπαινέσεις ἔπη.
ἆρʼ, ὦ γυναῖκες, ὀρθά τʼ εἰσηκούσαμεν
τί δʼ ἐξερευνᾷς καὶ τί βουληθεὶς πάρει;
Αἴγισθον ἔνθʼ ᾤκηκεν ἱστορῶ πάλαι.
ἀλλʼ εὖ θʼ ἱκάνεις χὠ φράσας ἀζήμιος.
τίς οὖν ἂν ὑμῶν τοῖς ἔσω φράσειεν ἂν
ἡμῶν ποθεινὴν κοινόπουν παρουσίαν;
ἴθʼ, ὦ γύναι, δήλωσον εἰσελθοῦσʼ ὅτι
Φωκῆς ματεύουσʼ ἄνδρες Αἴγισθόν τινες,
οἴμοι τάλαινʼ, οὐ δή ποθʼ ἧς ἠκούσαμεν
φήμης φέροντες ἐμφανῆ τεκμήρια;
οὐκ οἶδα τὴν σὴν κληδόνʼ· ἀλλά μοι γέρων
ἐφεῖτʼ Ὀρέστου Στρόφιος ἀγγεῖλαι πέρι.
τί δʼ ἔστιν, ὦ ξένʼ; ὥς μʼ ὑπέρχεται φόβος.
φέροντες αὐτοῦ σμικρὰ λείψανʼ ἐν βραχεῖ
τεύχει θανόντος, ὡς ὁρᾷς, κομίζομεν.
οἲ ʼγὼ τάλαινα, τοῦτʼ ἐκεῖνʼ ἤδη σαφὲς
εἴπερ τι κλαίεις τῶν Ὀρεστείων κακῶν,
τόδʼ ἄγγος ἴσθι σῶμα τοὐκείνου στέγον.
κέκευθεν αὐτὸν τεῦχος, εἰς χεῖρας λαβεῖν,
ξὺν τῇδε κλαύσω κἀποδύρωμαι σποδῷ.
δόθʼ, ἥτις ἐστί, προσφέροντες· οὐ γὰρ ὡς
ἐν δυσμενείᾳ γʼ οὖσʼ ἐπαιτεῖται τάδε,
ἀλλʼ ἢ φίλων τις ἢ πρὸς αἵματος φύσιν.
ὦ φιλτάτου μνημεῖον ἀνθρώπων ἐμοὶ
ψυχῆς Ὀρέστου λοιπόν, ὥς σʼ ἀπʼ ἐλπίδων
οὐχ ὧνπερ ἐξέπεμπον εἰσεδεξάμην.
νῦν μὲν γὰρ οὐδὲν ὄντα βαστάζω χεροῖν,
ὡς ὤφελον πάροιθεν ἐκλιπεῖν βίον,
πρὶν ἐς ξένην σε γαῖαν ἐκπέμψαι χεροῖν
κλέψασα ταῖνδε κἀνασώσασθαι φόνου,
ὅπως θανὼν ἔκεισο τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ,
τύμβου πατρῴου κοινὸν εἰληχὼς μέρος.
νῦν δʼ ἐκτὸς οἴκων κἀπὶ γῆς ἄλλης φυγὰς
κακῶς ἀπώλου, σῆς κασιγνήτης δίχα,
κοὔτʼ ἐν φίλαισι χερσὶν ἡ τάλαινʼ ἐγὼ
λουτροῖς σʼ ἐκόσμησʼ οὔτε παμφλέκτου πυρὸς
ἀνειλόμην, ὡς εἰκός, ἄθλιον βάρος,
ἀλλʼ ἐν ξέναισι χερσὶ κηδευθεὶς τάλας
σμικρὸς προσήκεις ὄγκος ἐν σμικρῷ κύτει.
οἴμοι τάλαινα τῆς ἐμῆς πάλαι τροφῆς
ἀνωφελήτου, τὴν ἐγὼ θάμʼ ἀμφὶ σοὶ
πόνῳ γλυκεῖ παρέσχον· οὔτε γάρ ποτε
μητρὸς σύ γʼ ἦσθα μᾶλλον ἢ κἀμοῦ φίλος,
οὔθʼ οἱ κατʼ οἶκον ἦσαν, ἀλλʼ ἐγὼ τροφός,
ἐγὼ δʼ ἀδελφὴ σοὶ προσηυδώμην ἀεί.
νῦν δʼ ἐκλέλοιπε ταῦτʼ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ
θανόντι σὺν σοί· πάντα γὰρ συναρπάσας
θύελλʼ ὅπως βέβηκας. οἴχεται πατήρ·
τέθνηκʼ ἐγὼ σοί· φροῦδος αὐτὸς εἶ θανών·
γελῶσι δʼ ἐχθροί· μαίνεται δʼ ὑφʼ ἡδονῆς
μήτηρ ἀμήτωρ, ἧς ἐμοὶ σὺ πολλάκις
φήμας λάθρᾳ προύπεμπες ὡς φανούμενος
τιμωρὸς αὐτός. ἀλλὰ ταῦθʼ ὁ δυστυχὴς
δαίμων ὁ σός τε κἀμὸς ἐξαφείλετο,
ὅς σʼ ὧδέ μοι προύπεμψεν ἀντὶ φιλτάτης
μορφῆς σποδόν τε καὶ σκιὰν ἀνωφελῆ.
πεμφθεὶς κελεύθους, φίλταθʼ, ὥς μʼ ἀπώλεσας·
ἀπώλεσας δῆτʼ, ὦ κασίγνητον κάρα.
τοιγὰρ σὺ δέξαι μʼ ἐς τὸ σὸν τόδε στέγος,
τὴν μηδὲν εἰς τὸ μηδέν, ὡς σὺν σοὶ κάτω
ναίω τὸ λοιπόν· καὶ γὰρ ἡνίκʼ ἦσθʼ ἄνω,
ξὺν σοὶ μετεῖχον τῶν ἴσων, καὶ νῦν ποθῶ
τοὺς γὰρ θανόντας οὐχ ὁρῶ λυπουμένους.
θνητοῦ πέφυκας πατρός, Ἠλέκτρα, φρόνει,
πᾶσιν γὰρ ἡμῖν τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν.
φεῦ φεῦ. τί λέξω; ποῖ λόγων ἀμηχανῶν
ἔλθω; κρατεῖν γὰρ οὐκέτι γλώσσης σθένω.
τί δʼ ἔσχες ἄλγος; πρὸς τί τοῦτʼ εἰπὼν κυρεῖς;
τόδʼ ἔστʼ ἐκεῖνο, καὶ μάλʼ ἀθλίως ἔχον.
οἴμοι ταλαίνης ἆρα τῆσδε συμφορᾶς.
οὐ δή ποτʼ, ὦ ξένʼ, ἀμφʼ ἐμοὶ στένεις τάδε;
ὦ σῶμʼ ἀτίμως κἀθέως ἐφθαρμένον.
φεῦ τῆς ἀνύμφου δυσμόρου τε σῆς τροφῆς,
ὡς οὐκ ἄρʼ ᾔδη τῶν ἐμῶν οὐδὲν κακῶν.
ἐν τῷ διέγνως τοῦτο τῶν εἰρημένων;
καὶ μὴν ὁρᾷς γε παῦρα τῶν ἐμῶν κακῶν.
τοῖς τοῦ; πόθεν τοῦτʼ ἐξεσήμηνας κακόν;
τοῖς πατρός· εἶτα τοῖσδε δουλεύω βίᾳ.
τίς γάρ σʼ ἀνάγκῃ τῇδε προτρέπει βροτῶν;
μήτηρ καλεῖται, μητρὶ δʼ οὐδὲν ἐξισοῖ.
τί δρῶσα; πότερα χερσὶν ἢ λύμῃ βίου;
καὶ χερσὶ καὶ λύμαισι καὶ πᾶσιν κακοῖς.
οὐδʼ οὑπαρήξων οὐδʼ ὁ κωλύσων πάρα;
οὐ δῆθʼ. ὃς ἦν γάρ μοι σὺ προὔθηκας σποδόν.
ὦ δύσποτμʼ, ὡς ὁρῶν σʼ ἐποικτίρω πάλαι.
μόνος γὰρ ἥκω τοῖς ἴσοις ἀλγῶν κακοῖς.
ἐγὼ φράσαιμʼ ἄν, εἰ τὸ τῶνδʼ εὔνουν πάρα.
ἀλλʼ ἐστὶν εὔνουν, ὥστε πρὸς πιστὰς ἐρεῖς.
μέθες τόδʼ ἄγγος νῦν, ὅπως τὸ πᾶν μάθῃς.
πείθου λέγοντι κοὐχ ἁμαρτήσει ποτέ.
μή, πρὸς γενείου, μὴ ʼξέλῃ τὰ φίλτατα.
Ὀρέστα, τῆς σῆς εἰ στερήσομαι ταφῆς.
εὔφημα φώνει· πρὸς δίκης γὰρ οὐ στένεις.
πῶς τὸν θανόντʼ ἀδελφὸν οὐ δίκῃ στένω;
οὔ σοι προσήκει τήνδε προσφωνεῖν φάτιν.
οὕτως ἄτιμός εἰμι τοῦ τεθνηκότος;
ἄτιμος οὐδενὸς σύ· τοῦτο δʼ οὐχὶ σόν.
εἴπερ γʼ Ὀρέστου σῶμα βαστάζω τόδε;
ποῦ δʼ ἔστʼ ἐκείνου τοῦ ταλαιπώρου τάφος;
οὐκ ἔστι· τοῦ γὰρ ζῶντος οὐκ ἔστιν τάφος.
σφραγῖδα πατρὸς ἔκμαθʼ εἰ σαφῆ λέγω.
ὦ φίλταται γυναῖκες, ὦ πολίτιδες,
ὁρᾶτʼ Ὀρέστην τόνδε, μηχαναῖσι μὲν
θανόντα, νῦν δὲ μηχαναῖς σεσωσμένον.
ὁρῶμεν, ὦ παῖ, κἀπὶ συμφοραῖσί μοι
γεγηθὸς ἕρπει δάκρυον ὀμμάτων ἄπο.
σιγᾶν ἄμεινον, μή τις ἔνδοθεν κλύῃ.
ἀλλʼ οὐ μὰ τὴν ἄδμητον αἰὲν Ἄρτεμιν,
ὅρα γε μὲν δὴ κἀν γυναιξὶν ὡς Ἄρης
ἔνεστιν· εὖ δʼ ἔξοισθα πειραθεῖσά που.
ἀνέφελον ἐνέβαλες οὔ ποτε καταλύσιμον,
ἔξοιδα, παῖ, ταῦτʼ· ἀλλʼ ὅταν παρουσία
μόλις γὰρ ἔσχον νῦν ἐλεύθερον στόμα.
ξύμφημι κἀγώ· τοιγαροῦν σῴζου τόδε.
οὗ μή ʼστι καιρὸς μὴ μακρὰν βούλου λέγειν.
τίς οὖν ἂν ἀξίαν γε σοῦ πεφηνότος
τὰ μέν σʼ ὀκνῶ χαίρουσαν εἰργαθεῖν, τὰ δὲ
δέδοικα λίαν ἡδονῇ νικωμένην.
ἦ κάρτα κἂν ἄλλοισι θυμοίμην ἰδών.
τὰ μὲν περισσεύοντα τῶν λόγων ἄφες,
καὶ μήτε μήτηρ ὡς κακὴ δίδασκέ με,
μήθʼ ὡς πατρῴαν κτῆσιν Αἴγισθος δόμων
ἀντλεῖ, τὰ δʼ ἐκχεῖ, τὰ δὲ διασπείρει μάτην·
χρόνου γὰρ ἄν σοι καιρὸν ἐξείργοι λόγος.
ἃ δʼ ἁρμόσει μοι τῷ παρόντι νῦν χρόνῳ
γελῶντας ἐχθροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ.
ἀλλʼ ὡς ἐπʼ ἄτῃ τῇ μάτην λελεγμένῃ
στέναζʼ· ὅταν γὰρ εὐτυχήσωμεν, τότε
χαίρειν παρέσται καὶ γελᾶν ἐλευθέρως.
ἀλλʼ ὦ κασίγνηθʼ, ὧδʼ ὅπως καὶ σοὶ φίλον
πρὸς σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰς ἐκτησάμην,
κοὐδʼ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺ
αὐτὴ μέγʼ εὑρεῖν κέρδος· οὐ γὰρ ἂν καλῶς
ὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι.
ἀλλʼ οἶσθα μὲν τἀνθένδε, πῶς γὰρ οὔ; κλύων
μήτηρ δʼ ἐν οἴκοις· ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθʼ ὡς
γέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα.
κἀπεί σʼ ἐσεῖδον, οὔ ποτʼ ἐκλήξω χαρᾷ
δακρυρροοῦσα· πῶς γὰρ ἂν λήξαιμʼ ἐγώ,
ἥτις μιᾷ σε τῇδʼ ὁδῷ θανόντα τε
καὶ ζῶντʼ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μʼ ἄσκοπα·
ὥστʼ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτʼ ἂν
ἄρχʼ αὐτὸς ὥς σοι θυμός· ὡς ἐγὼ μόνη
οὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον· ἢ γὰρ ἂν καλῶς
ἔσωσʼ ἐμαυτὴν ἢ καλῶς ἀπωλόμην.
δόμων ἀπώσαιτʼ οὔτʼ ἂν ἡσθείη λαβών.
ὦ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τητώμενοι,
πότερα παρʼ οὐδὲν τοῦ βίου κήδεσθʼ ἔτι
ἢ νοῦς ἔνεστιν οὔτις ὑμὶν ἐγγενής,
ὅτʼ οὐ παρʼ αὐτοῖς, ἀλλʼ ἐν αὐτοῖσιν κακοῖς
ἀλλʼ εἰ σταθμοῖσι τοῖσδε μὴ ʼκύρουν ἐγὼ
πάλαι φυλάσσων, ἦν ἂν ὑμὶν ἐν δόμοις
τὰ δρώμενʼ ὑμῶν πρόσθεν ἢ τὰ σώματα·
νῦν δʼ εὐλάβειαν τῶνδε προυθέμην ἐγώ.
καὶ νῦν ἀπαλλαχθέντε τῶν μακρῶν λόγων
καὶ τῆς ἀπλήστου τῆσδε σὺν χαρᾷ βοῆς
εἴσω παρέλθεθʼ, ὡς τὸ μὲν μέλλειν κακὸν
πῶς οὖν ἔχει τἀντεῦθεν εἰσιόντι μοι;
καλῶς· ὑπάρχει γάρ σε μὴ γνῶναί τινα.
ἤγγειλας, ὡς ἔοικεν, ὡς τεθνηκότα.
εἷς τῶν ἐν Ἅιδου μάνθανʼ ἐνθάδʼ ὢν ἀνήρ.
χαίρουσιν οὖν τούτοισιν; ἢ τίνες λόγοι;
τελουμένων εἴποιμʼ ἄν· ὡς δὲ νῦν ἔχει,
καλῶς τὰ κείνων πάντα, καὶ τὰ μὴ καλῶς.
τίς οὗτός ἐστʼ, ἀδελφέ; πρὸς θεῶν φράσον.
οὐκ οἶσθʼ ὅτῳ μʼ ἔδωκας εἰς χέρας ποτέ;
ὅδʼ ἐστί· μή μʼ ἔλεγχε πλείοσιν λόγοις.
ὦ φίλτατον φῶς, ὦ μόνος σωτὴρ δόμων
Ἀγαμέμνονος, πῶς ἦλθες; ἦ σὺ κεῖνος εἶ,
ὃς τόνδε κἄμʼ ἔσωσας ἐκ πολλῶν πόνων;
ὦ φίλταται μὲν χεῖρες, ἥδιστον δʼ ἔχων
ποδῶν ὑπηρέτημα, πῶς οὕτω πάλαι
ξυνών μʼ ἔληθες οὐδʼ ἔφαινες, ἀλλά με
λόγοις ἀπώλλυς, ἔργʼ ἔχων ἥδιστʼ ἐμοί;
χαῖρʼ, ὦ πάτερ· πατέρα γὰρ εἰσορᾶν δοκῶ·
χαῖρʼ· ἴσθι δʼ ὡς μάλιστά σʼ ἀνθρώπων ἐγὼ
ἤχθηρα κἀφίλησʼ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ.
ἀρκεῖν δοκεῖ μοι· τοὺς γὰρ ἐν μέσῳ λόγους
πολλαὶ κυκλοῦνται νύκτες ἡμέραι τʼ ἴσαι,
αἳ ταῦτά σοι δείξουσιν, Ἠλέκτρα, σαφῆ.
σφῷν δʼ ἐννέπω γε τοῖν παρεστώτοιν ὅτι
νῦν καιρὸς ἔρδειν· νῦν Κλυταιμνήστρα μόνη,
νῦν οὔτις ἀνδρῶν ἔνδον· εἰ δʼ ἐφέξετον,
ἄλλοισι τούτων πλείοσιν μαχούμενοι.
οὐκ ἂν μακρῶν ἔθʼ ἡμὶν οὐδὲν ἂν λόγων,
Πυλάδη, τόδʼ εἴη τοὔργον, ἀλλʼ ὅσον τάχος
χωρεῖν ἔσω, πατρῷα προσκύσανθʼ ἕδη
θεῶν, ὅσοιπερ πρόπυλα ναίουσιν τάδε.
ἄναξ Ἄπολλον, ἵλεως αὐτοῖν κλύε
ἐμοῦ τε πρὸς τούτοισιν, ἥ σε πολλὰ δὴ
ἀφʼ ὧν ἔχοιμι λιπαρεῖ προύστην χερί.
νῦν δʼ, ὦ Λύκειʼ Ἄπολλον, ἐξ οἵων ἔχω
ἡμῖν ἀρωγὸς τῶνδε τῶν βουλευμάτων,
καὶ δεῖξον ἀνθρώποισι τἀπιτίμια
τῆς δυσσεβείας οἷα δωροῦνται θεοί.
βεβᾶσιν ἄρτι δωμάτων ὑπόστεγοι
ἀρχαιόπλουτα πατρὸς εἰς ἑδώλια,
κρύψας πρὸς αὐτὸ τέρμα κοὐκέτʼ ἀμμένει.
ὦ φίλταται γυναῖκες, ἅνδρες αὐτίκα
τελοῦσι τοὔργον· ἀλλὰ σῖγα πρόσμενε.
λέβητα κοσμεῖ, τὼ δʼ ἐφέστατον πέλας.
Αἴγισθος ἡμᾶς μὴ λάθῃ μολὼν ἔσω.
φίλων ἔρημοι, τῶν δʼ ἀπολλύντων πλέαι.
βοᾷ τις ἔνδον· οὐκ ἀκούετʼ, ὦ φίλαι;
οἴμοι τάλαινʼ· Αἴγισθε, ποῦ ποτʼ ὢν κυρεῖς;
ᾠκτίρεθʼ οὗτος οὐδʼ ὁ γεννήσας πατήρ.
παλίρρυτον γὰρ αἷμʼ ὑπεξαιροῦσι τῶν
καὶ μὴν πάρεισιν οἵδε· φοινία δὲ χεὶρ
στάζει θυηλῆς Ἄρεος, οὐδʼ ἔχω ψέγειν.
καλῶς, Ἀπόλλων εἰ καλῶς ἐθέσπισεν.
μητρῷον ὥς σε λῆμʼ ἀτιμάσει ποτέ.
πρὸς ἄνδρα τόνδε συμφέροι, λαθραῖον ὡς
τίς οἶδεν ὑμῶν ποῦ ποθʼ οἱ Φωκῆς ξένοι,
οὕς φασʼ Ὀρέστην ἡμὶν ἀγγεῖλαι βίον
λελοιπόθʼ ἱππικοῖσιν ἐν ναυαγίοις;
σέ τοι, σὲ κρίνω, ναὶ σέ, τὴν ἐν τῷ πάρος
χρόνῳ θρασεῖαν· ὡς μάλιστα σοὶ μέλειν
οἶμαι, μάλιστα δʼ ἂν κατειδυῖαν φράσαι.
ἔξοιδα· πῶς γὰρ οὐχί; συμφορᾶς γὰρ ἂν
ἔξωθεν εἴην τῶν ἐμῶν τῆς φιλτάτης.
ποῦ δῆτʼ ἂν εἶεν οἱ ξένοι; δίδασκέ με.
ἔνδον· φίλης γὰρ προξένου κατήνυσαν.
ἦ καὶ θανόντʼ ἤγγειλαν ὡς ἐτητύμως;
οὔκ, ἀλλὰ κἀπέδειξαν, οὐ λόγῳ μόνον.
πάρεστʼ ἄρʼ ἡμῖν ὥστε κἀμφανῆ μαθεῖν;
πάρεστι δῆτα, καὶ μάλʼ ἄζηλος θέα.
ἦ πολλὰ χαίρειν μʼ εἶπας οὐκ εἰωθότως.
χαίροις ἄν, εἴ σοι χαρτὰ τυγχάνοι τάδε.
σιγᾶν ἄνωγα κἀναδεικνύναι πύλας
πᾶσιν Μυκηναίοισιν Ἀργείοις θʼ ὁρᾶν,
ὡς εἴ τις αὐτῶν ἐλπίσιν κεναῖς πάρος
στόμια δέχηται τἀμὰ μηδὲ πρὸς βίαν
ἐμοῦ κολαστοῦ προστυχὼν φύσῃ φρένας.
καὶ δὴ τελεῖται τἀπʼ ἐμοῦ· τῷ γὰρ χρόνῳ
ὦ Ζεῦ, δέδορκα φάσμʼ ἄνευ φθόνου μὲν οὐ
πεπτωκός· εἰ δʼ ἔπεστι νέμεσις, οὐ λέγω.
χαλᾶτε πᾶν κάλυμμʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν, ὅπως
τὸ συγγενές τοι κἀπʼ ἐμοῦ θρήνων τύχῃ.
αὐτὸς σὺ βάσταζʼ· οὐκ ἐμὸν τόδʼ, ἀλλὰ σόν,
τὸ ταῦθʼ ὁρᾶν τε καὶ προσηγορεῖν φίλως.
ἀλλʼ εὖ παραινεῖς κἀπιπείσομαι· σὺ δέ,
εἴ που κατʼ οἶκόν μοι Κλυταιμνήστρα, κάλει.
ζῶντας θανοῦσιν οὕνεκʼ ἀνταυδᾷς ἴσα;
οἴμοι, ξυνῆκα τοὔπος· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως
καὶ μάντις ὢν ἄριστος ἐσφάλλου πάλαι.
ὄλωλα δὴ δείλαιος. ἀλλά μοι πάρες
τί γὰρ βροτῶν ἂν σὺν κακοῖς μεμιγμένων
ἀλλʼ ὡς τάχιστα κτεῖνε καὶ κτανὼν πρόθες
ταφεῦσιν, ὧν τόνδʼ εἰκός ἐστι τυγχάνειν,
ἄποπτον ἡμῶν· ὡς ἐμοὶ τόδʼ ἂν κακῶν
μόνον γένοιτο τῶν πάλαι λυτήριον.
χωροῖς ἂν εἴσω σὺν τάχει· λόγων γὰρ οὐ
νῦν ἐστιν ἁγών, ἀλλὰ σῆς ψυχῆς πέρι.
τί δʼ ἐς δόμους ἄγεις με; πῶς, τόδʼ εἰ καλὸν
τοὔργον, σκότου δεῖ κοὐ πρόχειρος εἶ κτανεῖν;
μὴ τάσσε· χώρει δʼ ἔνθαπερ κατέκτανες
πατέρα τὸν ἀμόν, ὡς ἂν ἐν ταὐτῷ θάνῃς.
ἦ πᾶσʼ ἀνάγκη τήνδε τὴν στέγην ἰδεῖν
τά τʼ ὄντα καὶ μέλλοντα Πελοπιδῶν κακά;
τὰ γοῦν σʼ· ἐγώ σοι μάντις εἰμὶ τῶνδʼ ἄκρος.
ἀλλʼ οὐ πατρῴαν τὴν τέχνην ἐκόμπασας.
πόλλʼ ἀντιφωνεῖς, ἡ δʼ ὁδὸς βραδύνεται.
θάνῃς· φυλάξαι δεῖ με τοῦτό σοι πικρόν.
χρῆν δʼ εὐθὺς εἶναι τήνδε τοῖς πᾶσιν δίκην,
ὅστις πέρα πράσσειν τι τῶν νόμων θέλει,
ἔνθʼ, ὦ κρατίστου πατρὸς Ἑλλήνων τραφεὶς
ταχθεὶς τόδʼ ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο,
νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα·
ὅτʼ οὔτε λοιβῆς ἡμὶν οὔτε θυμάτων
παρῆν ἑκήλοις προσθιγεῖν, ἀλλʼ ἀγρίαις
κατεῖχʼ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις,
βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ
λέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων,
μὴ καὶ μάθῃ μʼ ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶν
σόφισμα, τῷ νιν αὐτίχʼ αἱρήσειν δοκῶ.
ἀλλʼ ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφʼ ὑπηρετεῖν
σκοπεῖν θʼ ὅπου ʼστʼ ἐνταῦθα δίστομος πέτρα
τοιάδʼ, ἵνʼ ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆ
πάρεστιν ἐνθάκησις, ἐν θέρει δʼ ὕπνον
διʼ ἀμφιτρῆτος αὐλίου πέμπει πνοή·
βαιὸν δʼ ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶς τάχʼ ἂν
ἴδοις ποτὸν κρηναῖον, εἴπερ ἐστὶ σῶν.
ἅ μοι προσελθὼν σῖγα σήμαινʼ εἴτʼ ἐκεῖ
χῶρον τὸν αὐτὸν τόνδʼ ἔτʼ εἴτʼ ἄλλῃ κυρεῖ,
ὡς τἀπίλοιπα τῶν λόγων σὺ μὲν κλύῃς,
ἐγὼ δὲ φράζω, κοινὰ δʼ ἐξ ἀμφοῖν ἴῃ.
δοκῶ γὰρ οἷον εἶπας ἄντρον εἰσορᾶν.
τόδʼ ἐξύπερθε· καὶ στίβου γʼ οὐδεὶς κτύπος.
ὅρα καθʼ ὕπνον μὴ καταυλισθεὶς κυρεῖ.
ὁρῶ κενὴν οἴκησιν ἀνθρώπων δίχα.
στιπτή γε φυλλὰς ὡς ἐναυλίζοντί τῳ.
αὐτόξυλόν γʼ ἔκπωμα, φλαυρουργοῦ τινος
τεχνήματʼ ἀνδρός, καὶ πυρεῖʼ ὁμοῦ τάδε.
κείνου τὸ θησαύρισμα σημαίνεις τόδε.
ἰοὺ ἰού· καὶ ταῦτά γʼ ἄλλα θάλπεται
ῥάκη, βαρείας του νοσηλείας πλέα.
ἁνὴρ κατοικεῖ τούσδε τοὺς τόπους σαφῶς,
κἄστʼ οὐχ ἑκάς που· πῶς γὰρ ἂν νοσῶν ἀνὴρ
κῶλον παλαιᾷ κηρὶ προσβαίη μακράν;
ἀλλʼ ἢ ʼπὶ φορβῆς νόστον ἐξελήλυθεν
ἢ φύλλον εἴ τι νώδυνον κάτοιδέ που.
τὸν οὖν παρόντα πέμψον εἰς κατασκοπήν,
μὴ καὶ λάθῃ με προσπεσών· ὡς μᾶλλον ἂν
ἕλοιτό μʼ ἢ τοὺς πάντας Ἀργείους λαβεῖν.
ἀλλʼ ἔρχεταί τε καὶ φυλάξεται στίβος.
σὺ δʼ, εἴ τι χρῄζεις, φράζε δευτέρῳ λόγῳ.
Ἀχιλλέως παῖ, δεῖ σʼ ἐφʼ οἷς ἐλήλυθας
γενναῖον εἶναι, μὴ μόνον τῷ σώματι,
ἀλλʼ ἤν τι καινὸν ὧν πρὶν οὐκ ἀκήκοας
κλύῃς, ὑπουργεῖν, ὡς ὑπηρέτης πάρει.
ψυχὴν ὅπως δόλοισιν ἐκκλέψεις λέγων.
ὅταν σʼ ἐρωτᾷ τίς τε καὶ πόθεν πάρει,
πλεῖς δʼ ὡς πρὸς οἶκον, ἐκλιπὼν τὸ ναυτικὸν
στράτευμʼ Ἀχαιῶν, ἔχθος ἐχθήρας μέγα,
οἵ σʼ ἐν λιταῖς στείλαντες ἐξ οἴκων μολεῖν,
μόνην ἔχοντες τήνδʼ ἅλωσιν Ἰλίου,
οὐκ ἠξίωσαν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων
ἐλθόντι δοῦναι κυρίως αἰτουμένῳ,
ἀλλʼ αὔτʼ Ὀδυσσεῖ παρέδοσαν· λέγων ὅσʼ ἂν
θέλῃς καθʼ ἡμῶν ἔσχατʼ ἐσχάτων κακά.
τούτῳ γὰρ οὐδέν μʼ ἀλγυνεῖς· εἰ δʼ ἐργάσει
μὴ ταῦτα, λύπην πᾶσιν Ἀργείοις βαλεῖς.
εἰ γὰρ τὰ τοῦδε τόξα μὴ ληφθήσεται,
οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον.
ὡς δʼ ἔστʼ ἐμοὶ μὲν οὐχί, σοὶ δʼ ὁμιλία
πρὸς τόνδε πιστὴ καὶ βέβαιος, ἔκμαθε.
οὔτʼ ἐξ ἀνάγκης οὔτε τοῦ πρώτου στόλου·
ἐμοὶ δὲ τούτων οὐδέν ἐστʼ ἀρνήσιμον.
ὥστʼ εἴ με τόξων ἐγκρατὴς αἰσθήσεται,
ὄλωλα καὶ σὲ προσδιαφθερῶ ξυνών.
ὅπως γενήσει τῶν ἀνικήτων ὅπλων.
ἔξοιδα, παῖ, φύσει σε μὴ πεφυκότα
τοιαῦτα φωνεῖν μηδὲ τεχνᾶσθαι κακά·
ἀλλʼ ἡδὺ γάρ τι κτῆμα τῆς νίκης λαβεῖν,
τόλμα· δίκαιοι δʼ αὖθις ἐκφανούμεθα.
νῦν δʼ εἰς ἀναιδὲς ἡμέρας μέρος βραχὺ
δός μοι σεαυτόν, κᾆτα τὸν λοιπὸν χρόνον
ἐγὼ μὲν οὓς ἂν τῶν λόγων ἀλγῶ κλύων,
Λαερτίου παῖ, τούσδε καὶ πράσσειν στυγῶ·
ἔφυν γὰρ οὐδὲν ἐκ τέχνης πράσσειν κακῆς,
οὔτʼ αὐτὸς οὔθʼ, ὥς φασιν, οὑκφύσας ἐμέ.
ἀλλʼ εἴμʼ ἑτοῖμος πρὸς βίαν τὸν ἄνδρʼ ἄγειν
καὶ μὴ δόλοισιν· οὐ γὰρ ἐξ ἑνὸς ποδὸς
ἡμᾶς τοσούσδε πρὸς βίαν χειρώσεται.
πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶ
προδότης καλεῖσθαι· βούλομαι δʼ, ἄναξ, καλῶς
δρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς.
ἐσθλοῦ πατρὸς παῖ, καὐτὸς ὢν νέος ποτὲ
γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δʼ εἶχον ἐργάτιν·
νῦν δʼ εἰς ἔλεγχον ἐξιὼν ὁρῶ βροτοῖς
τὴν γλῶσσαν, οὐχὶ τἄργα, πάνθʼ ἡγουμένην.
τί μʼ οὖν ἄνωγας ἄλλο πλὴν ψευδῆ λέγειν;
λέγω σʼ ἐγὼ δόλῳ Φιλοκτήτην λαβεῖν.
τί δʼ ἐν δόλῳ δεῖ μᾶλλον ἢ πείσαντʼ ἄγειν;
οὐ μὴ πίθηται· πρὸς βίαν δʼ οὐκ ἂν λάβοις.
οὕτως ἔχει τι δεινὸν ἰσχύος θράσος;
ἰούς γʼ ἀφύκτους καὶ προπέμποντας φόνον.
οὐκ ἆρʼ ἐκείνῳ γʼ οὐδὲ προσμῖξαι θρασύ;
οὔ, μὴ δόλῳ λαβόντα γʼ, ὡς ἐγὼ λέγω.
οὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ δῆτα τὸ ψευδῆ λέγειν;
πῶς οὖν βλέπων τις ταῦτα τολμήσει λακεῖν;
ὅταν τι δρᾷς εἰς κέρδος, οὐκ ὀκνεῖν πρέπει.
αἱρεῖ τὰ τόξα ταῦτα τὴν Τροίαν μόνα.
οὔτʼ ἂν σὺ κείνων χωρὶς οὔτʼ ἐκεῖνα σοῦ.
θηρατέʼ οὖν γίγνοιτʼ ἄν, εἴπερ ὧδʼ ἔχει.
ὡς τοῦτό γʼ ἔρξας δύο φέρει δωρήματα.
ποίω; μαθὼν γὰρ οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν.
σοφός τʼ ἂν αὑτὸς κἀγαθὸς κεκλῇʼ ἅμα.
ἴτω· ποήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.
ἦ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρῄνεσα;
σάφʼ ἴσθʼ, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.
ἐγὼ δʼ ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,
καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.
κατασχολάζειν, αὖθις ἐκπέμψω πάλιν
τοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποις
μορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ·
οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένου
δέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.
ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε·
Ἑρμῆς δʼ ὁ πέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷν
Νίκη τʼ Ἀθάνα Πολιάς, ἣ σῴζει μʼ ἀεί.
τί χρὴ τί χρή με, δέσποτʼ, ἐν ξένᾳ ξένον
μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,
τίνες ποτʼ ἐς γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτρας
ποίας ἂν ὑμᾶς πατρίδος ἢ γένους ποτὲ
τύχοιμʼ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδος
στολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·
φωνῆς δʼ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μʼ ὄκνῳ
δείσαντες ἐκπλαγῆτʼ ἀπηγριωμένον,
ἀλλʼ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,
ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,
φωνήσατʼ, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.
ἀλλʼ ἀνταμείψασθʼ· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτʼ ἐμὲ
ὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γʼ οὔθʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.
Ἕλληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.
ὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶ λαβεῖν
πρόσφθεγμα τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.
τίς σʼ, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγεν
χρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;
γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθʼ, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.
ἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου
ὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,
ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνι
ἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.
πῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γʼ ἦσθα ναυβάτης
ἡμῖν κατʼ ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.
ἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;
ὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μʼ ὅντινʼ εἰσορᾷς;
πῶς γὰρ κάτοιδʼ ὅν γʼ εἶδον οὐδεπώποτε;
οὐδʼ ὄνομʼ ἄρʼ οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέος
ᾔσθου ποτʼ οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην;
ὡς μηδὲν εἰδότʼ ἴσθι μʼ ὧν ἀνιστορεῖς.
οὗ μηδὲ κληδὼν ὧδʼ ἔχοντος οἴκαδε
μηδʼ Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.
γελῶσι σῖγʼ ἔχοντες, ἡ δʼ ἐμὴ νόσος
ἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.
ὅδʼ εἴμʼ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσως
τῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,
δισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξ
ἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδʼ ἔρημον, ἀγρίᾳ
νόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρου
πληγέντʼ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·
ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδε
ᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίας
Χρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.
τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλου
εὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,
λιπόντες ᾤχονθʼ, οἷα φωτὶ δυσμόρῳ
ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς
ἐπωφέλημα σμικρόν, οἷʼ αὐτοῖς τύχοι.
σὺ δή, τέκνον, ποίαν μʼ ἀνάστασιν δοκεῖς
αὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;
ποῖʼ ἐκδακρῦσαι, ποῖʼ ἀποιμῶξαι κακά;
ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,
πάσας βεβώσας, ἄνδρα δʼ οὐδένʼ ἔντοπον,
οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδʼ ὅστις νόσου
κάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶν
ηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,
τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.
ὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι,
κἄδει τι βαιᾷ τῇδʼ ὑπὸ στέγῃ μόνον
διακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορα
τόξον τόδʼ ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρους
βάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθʼ, ὅ μοι βάλοι
νευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλας
εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,
πρὸς τοῦτʼ ἄν· εἴ τʼ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,
καί που πάγου χυθέντος, οἷα χείματι,
ξύλον τι θραῦσαι, ταῦτʼ ἂν ἐξέρπων τάλας
ἐμηχανώμην· εἶτα πῦρ ἂν οὐ παρῆν,
ἔφηνʼ ἄφαντον φῶς, ὃ καὶ σῴζει μʼ ἀεί.
φέρʼ, ὦ τέκνον, νῦν καὶ τὸ τῆς νήσου μάθῃς.
ταύτῃ πελάζει ναυβάτης οὐδεὶς ἑκών·
οὐ γάρ τις ὅρμος ἔστιν οὐδʼ ὅποι πλέων
οὐκ ἐνθάδʼ οἱ πλοῖ τοῖσι σώφροσιν βροτῶν.
τάχʼ οὖν τις ἄκων ἔσχε· πολλὰ γὰρ τάδε
ἐν τῷ μακρῷ γένοιτʼ ἂν ἀνθρώπων χρόνῳ·
οὗτοί μʼ, ὅταν μόλωσιν, ὦ τέκνον, λόγοις
ἐλεοῦσι μέν, καί πού τι καὶ βορᾶς μέρος
προσέδοσαν οἰκτίραντες ἤ τινα στολήν·
ἐκεῖνο δʼ οὐδείς, ἡνίκʼ ἂν μνησθῶ, θέλει,
σῶσαί μʼ ἐς οἴκους, ἀλλʼ ἀπόλλυμαι τάλας
ἔτος τόδʼ ἤδη δέκατον ἐν λιμῷ τε καὶ
κακοῖσι βόσκων τὴν ἀδηφάγον νόσον.
τοιαῦτʼ Ἀτρεῖδαί μʼ ἥ τʼ Ὀδυσσέως βία,
ὦ παῖ, δεδράκασʼ, οἷʼ Ὀλύμπιοι θεοὶ
δοῖέν ποτʼ αὐτοῖς ἀντίποινʼ ἐμοῦ παθεῖν.
ἔοικα κἀγὼ τοῖς ἀφιγμένοις ἴσα
ὡς εἴσʼ ἀληθεῖς οἶδα, συντυχὼν κακῶν
ἀνδρῶν Ἀτρειδῶν τῆς τʼ Ὀδυσσέως βίας.
ἦ γάρ τι καὶ σὺ τοῖς πανωλέθροις ἔχεις
ἔγκλημʼ Ἀτρείδαις, ὥστε θυμοῦσθαι παθών;
θυμὸν γένοιτο χειρὶ πληρῶσαί ποτε,
ἵνʼ αἱ Μυκῆναι γνοῖεν ἡ Σπάρτη θʼ ὅτι
χἠ Σκῦρος ἀνδρῶν ἀλκίμων μήτηρ ἔφυ.
εὖ γʼ, ὦ τέκνον· τίνος γὰρ ὧδε τὸν μέγαν
χόλον κατʼ αὐτῶν ἐγκαλῶν ἐλήλυθας;
ἅγωγʼ ὑπʼ αὐτῶν ἐξελωβήθην μολών.
ἐπεὶ γὰρ ἔσχε μοῖρʼ Ἀχιλλέα θανεῖν,
οἴμοι· φράσῃς μοι μὴ πέρα, πρὶν ἂν μάθω
τέθνηκεν, ἀνδρὸς οὐδενός, θεοῦ δʼ ὕπο,
τοξευτός, ὡς λέγουσιν, ἐκ Φοίβου δαμείς.
ἀλλʼ εὐγενὴς μὲν ὁ κτανών τε χὠ θανών·
ἀμηχανῶ δὲ πότερον, ὦ τέκνον, τὸ σὸν
οἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σʼ, ὦ τάλας,
ἀλγήμαθʼ, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν.
ὀρθῶς ἔλεξας· τοιγαροῦν τὸ σὸν φράσον
αὖθις πάλιν μοι πρᾶγμʼ, ὅτῳ σʼ ἐνύβρισαν.
ἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳ μέτα
δῖός τʼ Ὀδυσσεὺς χὠ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,
λέγοντες, εἴτʼ ἀληθὲς εἴτʼ ἄρʼ οὖν μάτην,
ὡς οὐ θέμις γίγνοιτʼ, ἐπεὶ κατέφθιτο
πατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμʼ ἄλλον ἤ μʼ ἑλεῖν.
χρόνον μʼ ἐπέσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,
μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,
ὅπως ἴδοιμʼ ἄθαπτον· οὐ γὰρ εἰδόμην·
ἔπειτα μέντοι χὠ λόγος καλὸς προσῆν,
εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ αἱρήσοιμʼ ἰών.
ἦν δʼ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,
κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃ
κατηγόμην· καί μʼ εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸς
ἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετʼ, ὀμνύντες βλέπειν
τὸν οὐκέτʼ ὄντα ζῶντʼ Ἀχιλλέα πάλιν.
ἐπεὶ ʼδάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳ
ἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,
τά θʼ ὅπλʼ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τʼ ἄλλʼ ὅσʼ ἦν.
πατρῷʼ ἑλέσθαι, τῶν δʼ ὅπλων κείνων ἀνὴρ
ἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.
κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι
ὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω·
ὦ σχέτλιʼ, ἦ ʼτολμήσατʼ ἀντʼ ἐμοῦ τινι
δοῦναι τὰ τεύχη τἀμά, πρὶν μαθεῖν ἐμοῦ;
ὁ δʼ εἶπʼ Ὀδυσσεύς, πλησίον γὰρ ὢν κυρεῖ,
ναί, παῖ, δεδώκασʼ ἐνδίκως οὗτοι τάδε·
ἐγὼ γὰρ αὔτʼ ἔσωσα κἀκεῖνον παρών.
κἀγὼ χολωθεὶς εὐθὺς ἤρασσον κακοῖς
τοῖς πᾶσιν, οὐδὲν ἐνδεὲς ποιούμενος,
εἰ τἀμὰ κεῖνος ὅπλʼ ἀφαιρήσοιτό με.
ὁ δʼ ἐνθάδʼ ἥκων, καίπερ οὐ δύσοργος ὤν,
δηχθεὶς πρὸς ἁξήκουσεν ὧδʼ ἠμείψατο·
οὐκ ἦσθʼ ἵνʼ ἡμεῖς, ἀλλʼ ἀπῆσθʼ ἵνʼ οὔ σʼ ἔδει·
τοιαῦτʼ ἀκούσας κἀξονειδισθεὶς κακὰ
πρὸς τοῦ κακίστου κἀκ κακῶν Ὀδυσσέως.
κοὐκ αἰτιῶμαι κεῖνον ὡς τοὺς ἐν τέλει·
πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων