Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
καὶ σκῶρ ἀείνων· ἐν δὲ τούτῳ κειμένους,
εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε,
ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο,
ἢ μητέρʼ ἠλόασεν, ἢ πατρὸς γνάθον
ἐπάταξεν, ἢ ʼπίορκον ὅρκον ὤμοσεν,
ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο.
νὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰ
τὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου.
ἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή,
ὄψει τε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε,
ἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν.
ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον.
οἵ σοι φράσουσʼ ἁπαξάπανθʼ ὧν ἂν δέῃ.
οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρʼ αὐτὴν τὴν ὁδὸν
ἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις.
ὑγίαινε. σὺ δὲ τὰ στρώματʼ αὖθις λάμβανε.
τῶν ἐκφερομένων, ὅστις ἐπὶ τοῦτʼ ἔρχεται.
καὶ γάρ τινʼ ἐκφέρουσι τουτονὶ νεκρόν,
ἀνάμεινον ὦ δαιμόνιʼ, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι.
ὡς σεμνὸς ὁ κατάρατος· οὐκ οἰμώξεται;
αὕτη ʼστὶν ἣν ἔφραζε, καὶ πλοῖόν γʼ ὁρῶ.
νὴ τὸν Ποσειδῶ κἄστι γʼ ὁ Χάρων οὑτοσί.
χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων.
τίς ἐς τὸ Λήθης πεδίον, ἢ σʼ Ὄνου πόκας,
εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔτυχον ὀφθαλμιῶν.
ἵζω ʼπὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ;
οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ἀλλʼ ἀντιβὰς
ἄπειρος ἀθαλάττωτος ἀσαλαμίνιος
ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοάξ,
ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ.
ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω,
ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.
νὴ τὸν Ποσειδῶ ʼγωγε, καὶ νυνί γʼ ὁρῶ.
ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία
ἠλαζονεύεθʼ ἵνα φοβηθείην ἐγώ,
εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος.
οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθʼ ὡς Ἡρακλῆς.
ἐγὼ δέ γʼ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι
λαβεῖν τʼ ἀγώνισμʼ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.
τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δʼ ὀρεύς, τοτὲ δʼ αὖ γυνὴ
ἀλλʼ οὐκέτʼ αὖ γυνή ʼστιν, ἀλλʼ ἤδη κύων.
νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον,
ἱερεῦ διαφύλαξόν μʼ, ἵνʼ ὦ σοι ξυμπότης.
ἔξεστί θʼ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν,
ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ.
οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασʼ αὐτὴν ἰδών.
ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.
οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν;
τίνʼ αἰτιάσομαι θεῶν μ' ἀπολλύναι;
αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;
αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.
τοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνʼ ὦ δέσποθʼ· οἱ μεμυημένοι
ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν.
ᾄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ Διαγόρας.
βέλτιστόν ἐσθʼ, ἕως ἂν εἰδῶμεν σαφῶς.
ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη,
ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν.
Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.
ὃς ἑπτέτης ὢν οὐκ ἔφυσε φράτερας.
κἀστὶν τὰ πρῶτα τῆς ἐκεῖ μοχθηρίας.
τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους·
Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν ἁναφλύστιος.
κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον.
ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω.
ἀλλʼ ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.
ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;
πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;
καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.
ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ
ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,
ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·
τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα
Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς
φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,
ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου
διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται
Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου
αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω
διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,
ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.
ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ
ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.
ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.
πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;
κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·
ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.
σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων
σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν
καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·
καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,
εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.
φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.
ὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.
ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέως
ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας
ἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,
πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.
περιόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέα
ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα
ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.
οὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοι
ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.
ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη
ἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.
ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν
ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.
ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;
οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,
ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.
ἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτε
ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.
καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστʼ εἴκοσιν
ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σʼ ἔτι;
τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.
μὰ Δίʼ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν,
κἄπειτʼ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην,
ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.
καὶ τὸ ξίφος γʼ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.
ἐπὶ τὴν κατήλιφʼ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν·
ὁ δʼ ᾤχετʼ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.
σὺ δʼ ἔμοιγʼ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον,
ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους
κόπτοιμʼ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.
ἐγὼ δέ γʼ ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.
ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγʼ ἂν ἐκτέμοιμί σου
ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.
οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου.
υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;
οἶδʼ οἶδʼ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς·
κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.
ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου,
πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,
δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.
ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,
ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας
εἶτʼ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ
ἢ ʼκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.
βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών,
κἄν ποτέ μʼ ἕλῃς ἀδικοῦντʼ, ἀπόκτεινόν μʼ ἄγων.
δήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων,
πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ
δίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σου
μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ. οὕτω δὲ βασάνιζʼ ἀπαγαγών.
αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς λέγῃ.
ἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός,
καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος·
εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.
τί δῆτʼ, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός,
οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;
κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ·
χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.
οὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.
βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.
ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.
μὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.
οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖν
ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλʼ εἴσιτον·
ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται
χἠ Φερρέφατθʼ, ἅτʼ ὄντε κἀκείνω θεώ.
πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν.
ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;
τὸ δὲ μὴ πατάξαι σʼ ἐξελεγχθέντʼ ἄντικρυς,
ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης.
ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ.
τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκʼ ἂν πληγὰς λαβὼν
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὅταν δρῶ τοῦτο, κἀκμιαίνομαι.
καὶ δὸς κύσαι καὐτὸς κύσον, καί μοι φράσον
πρὸς Διός, ὃς ἡμῖν ἐστιν ὁμομαστιγίας,
τίς οὗτος οὕνδον ἐστὶ θόρυβος καὶ βοὴ
ἐν τοῖς νεκροῖσι καὶ στάσις πολλὴ πάνυ.
τὸν ἄριστον ὄντα τῶν ἑαυτοῦ συντέχνων
ἕτερός τις αὐτοῦ· τότε δὲ παραχωρεῖν ἔδει.
τί δῆτα τουτὶ τεθορύβηκεν Αἰσχύλον;
ἐκεῖνος εἶχε τὸν τραγῳδικὸν θρόνον,
ὅτε δὴ κατῆλθʼ Εὐριπίδης, ἐπεδείκνυτο
καὶ τοῖσι πατραλοίαισι καὶ τοιχωρύχοις,
ὅπερ ἔστʼ ἐν Ἅιδου πλῆθος, οἱ δʼ ἀκροώμενοι
τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῶν καὶ στροφῶν
ὑπερεμάνησαν κἀνόμισαν σοφώτατον·
μετʼ Αἰσχύλου δʼ οὐκ ἦσαν ἕτεροι σύμμαχοι;
ὀλίγον τὸ χρηστόν ἐστιν, ὥσπερ ἐνθάδε.
τί δῆθʼ ὁ Πλούτων δρᾶν παρασκευάζεται;
ἀγῶνα ποιεῖν αὐτίκα μάλα καὶ κρίσιν
μὰ Δίʼ οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλʼ ἔκυσε μὲν Αἰσχύλον,
ὅτε δὴ κατῆλθε, κἀνέβαλε τὴν δεξιάν,
κἀκεῖνος ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου·
νυνὶ δʼ ἔμελλεν, ὡς ἔφη Κλειδημίδης,
διαγωνιεῖσθʼ ἔφασκε πρός γʼ Εὐριπίδην.
κἀνταῦθα δὴ τὰ δεινὰ κινηθήσεται.
καὶ γὰρ ταλάντῳ μουσικὴ σταθμήσεται—
τί δέ; μειαγωγήσουσι τὴν τραγῳδίαν;
καὶ κανόνας ἐξοίσουσι καὶ πήχεις ἐπῶν
καὶ διαμέτρους καὶ σφῆνας. ὁ γὰρ Εὐριπίδης
κατʼ ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας.
ἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω.
σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην.
οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαινʼ Αἰσχύλος—
πολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους.
ἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν.
ἀλλʼ εἰσίωμεν· ὡς ὅταν γʼ οἱ δεσπόται
ἐσπουδάκωσι, κλαύμαθʼ ἡμῖν γίγνεται.
κρείττων γὰρ εἶναί φημι τούτου τὴν τέχνην.
Αἰσχύλε τί σιγᾷς; αἰσθάνει γὰρ τοῦ λόγου.
ἀποσεμνυνεῖται πρῶτον, ἅπερ ἑκάστοτε
ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐτερατεύετο.
ἐγᾦδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι,
ἄνθρωπον ἀγριοποιὸν αὐθαδόστομον,
ἔχοντʼ ἀχάλινον ἀκρατὲς ἀπύλωτον στόμα,
ἀπεριλάλητον κομποφακελορρήμονα.
ἄληθες ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ;
σὺ δή με ταῦτʼ ὦ στωμυλιοσυλλεκτάδη
καὶ πτωχοποιὲ καὶ ῥακιοσυρραπτάδη;
καὶ μὴ πρὸς ὀργὴν σπλάγχνα θερμήνῃς κότῳ.
οὐ δῆτα πρίν γʼ ἂν τοῦτον ἀποφήνω σαφῶς
τὸν χωλοποιὸν οἷος ὢν θρασύνεται.
ἄρνʼ ἄρνα μέλανα παῖδες ἐξενέγκατε·
τυφὼς γὰρ ἐκβαίνειν παρασκευάζεται.
ὦ Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονῳδίας,
γάμους δʼ ἀνοσίους ἐσφέρων ἐς τὴν τέχνην.
ἐπίσχες οὗτος ὦ πολυτίμητʼ Αἰσχύλε.
ἀπὸ τῶν χαλαζῶν δʼ ὦ πόνηρʼ Εὐριπίδη
ἄναγε σεαυτὸν ἐκποδών, εἰ σωφρονεῖς,
θενὼν ὑπʼ ὀργῆς ἐκχέῃ τὸν Τήλεφον·
σὺ δὲ μὴ πρὸς ὀργὴν Αἰσχύλʼ ἀλλὰ πρᾳόνως
σὺ δʼ εὐθὺς ὥσπερ πρῖνος ἐμπρησθεὶς βοᾷς.
ἕτοιμός εἰμʼ ἔγωγε, κοὐκ ἀναδύομαι,
δάκνειν δάκνεσθαι πρότερος, εἰ τούτῳ δοκεῖ,
καὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον.
ἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε·
ὅμως δʼ ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή.
ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτων
ἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα·
ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε.
εὔχεσθε δὴ καὶ σφώ τι πρὶν τἄπη λέγειν.
Δήμητερ ἡ θρέψασα τὴν ἐμὴν φρένα,
εἶναί με τῶν σῶν ἄξιον μυστηρίων.
ἕτεροι γάρ εἰσιν οἷσιν εὔχομαι θεοῖς.
ἴθι δὴ προσεύχου τοῖσιν ἰδιώταις θεοῖς.
αἰθὴρ ἐμὸν βόσκημα καὶ γλώσσης στρόφιγξ
καὶ ξύνεσι καὶ μυκτῆρες ὀσφραντήριοι,
ὀρθῶς μʼ ἐλέγχειν ὧν ἂν ἅπτωμαι λόγων.
ὅπως τὸ πρῶτον τῆς τραγῳδίας μέρος
πρώτιστον αὐτοῦ βασανιῶ τοῦ δεξιοῦ.
ἀσαφὴς γὰρ ἦν ἐν τῇ φράσει τῶν πραγμάτων.
ἄγε δὴ σιώπα πᾶς ἀνήρ. λέγʼ Αἰσχύλε.
Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη,
σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ.
ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι.
ἀλλʼ οὐδὲ πάντα ταῦτά γʼ ἔστʼ ἀλλʼ ἢ τρία.
ἔχει δʼ ἕκαστον εἴκοσίν γʼ ἁμαρτίας.
Αἰσχύλε παραινῶ σοι σιωπᾶν· εἰ δὲ μή,
πρὸς τρισὶν ἰαμβείοισι προσοφείλων φανεῖ.
εὐθὺς γὰρ ἡμάρτηκεν οὐράνιόν γʼ ὅσον.
Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη.
αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς
οὐ δῆτʼ ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν Ἐριούνιον
ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας—
ἔτι μεῖζον ἐξήμαρτες ἢ ʼγὼ ʼβουλόμην·
εἰ γὰρ πατρῷον τὸ χθόνιον ἔχει γέρας—
οὕτω γʼ ἂν εἴη πρὸς πατρὸς τυμβωρύχος.
Διόνυσε πίνεις οἶνον οὐκ ἀνθοσμίαν.
λέγʼ ἕτερον αὐτῷ· σὺ δʼ ἐπιτήρει τὸ βλάβος.
ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι—
δὶς ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὁ σοφὸς Αἰσχύλος.
νὴ τὸν Δίʼ ὥσπερ γʼ εἴ τις εἴποι γείτονι,
χρῆσον σὺ μάκτραν, εἰ δὲ βούλει, κάρδοπον.
οὐ δῆτα τοῦτό γʼ ὦ κατεστωμυλμένε
ἄνθρωπε ταὔτʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἄριστʼ ἐπῶν ἔχον.
πῶς δή; δίδαξον γάρ με καθʼ ὅ τι δὴ λέγεις;
χωρὶς γὰρ ἄλλης συμφορᾶς ἐλήλυθεν·
οὐ φημὶ τὸν Ὀρέστην κατελθεῖν οἴκαδε·
λάθρᾳ γὰρ ἦλθεν οὐ πιθὼν τοὺς κυρίους.
εὖ νὴ τὸν Ἑρμῆν· ὅ τι λέγεις δʼ οὐ μανθάνω.
Αἰσχύλʼ ἀνύσας· σὺ δʼ ἐς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε.
τύμβου δʼ ἐπʼ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ
κἄν που δὶς εἴπω ταὐτόν, ἢ στοιβὴν ἴδῃς
ἐνοῦσαν ἔξω τοῦ λόγου, κατάπτυσον.
ἴθι δὴ λέγʼ· οὐ γάρ μοὔστιν ἀλλʼ ἀκουστέα
ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ
μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ κακοδαίμων φύσει,
ὅντινά γε πρὶν φῦναι μὲν Ἁπόλλων ἔφη
ἀποκτενεῖν τὸν πατέρα, πρὶν καὶ γεγονέναι·
πῶς οὗτος ἦν τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ;
εἶτʼ ἐγένετʼ αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, οὐ μὲν οὖν ἐπαύσατο.
πῶς γάρ; ὅτε δὴ πρῶτον μὲν αὐτὸν γενόμενον
χειμῶνος ὄντος ἐξέθεσαν ἐν ὀστράκῳ,
ἵνα μὴ ʼκτραφεὶς γένοιτο τοῦ πατρὸς φονεύς·
εἶθʼ ὡς Πόλυβον ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε·
ἔπειτα γραῦν ἔγημεν αὐτὸς ὢν νέος
εἰ κἀστρατήγησέν γε μετʼ Ἐρασινίδου.
τὸ ῥῆμʼ ἕκαστον, ἀλλὰ σὺν τοῖσιν θεοῖς
ποιεῖς γὰρ οὕτως ὥστʼ ἐναρμόττειν ἅπαν,
ἐν τοῖς ἰαμβείοισι. δείξω δʼ αὐτίκα.
ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ
τουτὶ τί ἦν τὸ ληκύθιον; οὐ κλαύσεται;
λέγʼ ἕτερον αὐτῷ πρόλογον, ἵνα καὶ γνῶ πάλιν.
Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖς
καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασσὸν κάτα
οἴμοι πεπλήγμεθʼ αὖθις ὑπὸ τῆς ληκύθου.
ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται πρᾶγμα· πρὸς γὰρ τουτονὶ
τὸν πρόλογον οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον.
οὐκ ἔστιν ὅστις πάντʼ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ·
ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον,
οὐδʼ ἂν μὰ τὴν Δήμητρα φροντίσαιμί γε·
νυνὶ γὰρ αὐτοῦ τοῦτό γʼ ἐκκεκόψεται.
ἴθι δὴ λέγʼ ἕτερον κἀπέχου τῆς ληκύθου.
Σιδώνιόν ποτʼ ἄστυ Κάδμος ἐκλιπὼν
ὁρᾷς, προσῆψεν αὖθις αὖ τὴν λήκυθον.
λήψει γὰρ ὀβολοῦ πάνυ καλήν τε κἀγαθήν.
μὰ τὸν Δίʼ οὔπω γʼ· ἔτι γὰρ εἰσί μοι συχνοί.
ἔασον εἰπεῖν πρῶθʼ ὅλον με τὸν στίχον.
Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς πολύμετρον λαβὼν στάχυν
μεταξὺ θύων; καὶ τίς αὔθʼ ὑφείλετο;
ἔα αὐτὸν ὦ τᾶν· πρὸς τοδὶ γὰρ εἰπάτω.
Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο
ὥσπερ τὰ σῦκʼ ἐπὶ τοῖσιν ὀφθαλμοῖς ἔφυ.
καὶ μὴν ἔχω γʼ οἷς αὐτὸν ἀποδείξω κακὸν
πάνυ γε μέλη θαυμαστά· δείξει δὴ τάχα.
εἰς ἓν γὰρ αὐτοῦ πάντα τὰ μέλη ξυντεμῶ.
ἐγὼ μὲν οὖν ἐς τὸ βαλανεῖον βούλομαι·
ὑπὸ τῶν κόπων γὰρ τὼ νεφρὼ βουβωνιῶ.
ἴθι δὴ πέραινε, καὶ κόπον μὴ προστίθει.
ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν ἐς τὸ καλὸν ἐκ τοῦ καλοῦ
ἤνεγκον αὔθʼ, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν Φρυνίχῳ
λειμῶνα Μουσῶν ἱερὸν ὀφθείην δρέπων·
σκολίων Μελήτου, Καρικῶν αὐλημάτων,
θρήνων, χορειῶν. τάχα δὲ δηλωθήσεται.
ἐνεγκάτω τις τὸ λύριον. καίτοι τί δεῖ
λύρας ἐπὶ τούτων; ποῦ ʼστιν ἡ τοῖς ὀστράκοις
αὕτη κροτοῦσα; δεῦρο Μοῦσʼ Εὐριπίδου,
πρὸς ἥνπερ ἐπιτήδεια ταῦτʼ ᾄδειν μέλη.
τὰ μὲν μέλη σου ταῦτα· βούλομαι δʼ ἔτι
τὸν τῶν μονῳδιῶν διεξελθεῖν τρόπον.
ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι,
τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων.
ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με
καὶ λαβομένω τὸ ῥῆμʼ ἑκάτερος εἴπατον,
καὶ μὴ μεθῆσθον, πρὶν ἂν ἐγὼ σφῷν κοκκύσω.
εἴθʼ ὤφελʼ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος.
Σπερχειὲ ποταμὲ βουνόμοι τʼ ἐπιστροφαί.
κόκκυ, μέθεσθε· καὶ πολύ γε κατωτέρω
ὅτι εἰσέθηκε ποταμόν, ἐριοπωλικῶς
ἀλλʼ ἕτερον εἰπάτω τι κἀντιστησάτω.
οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν λόγος.
μόνος θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ.
θάνατον γὰρ εἰσέθηκε βαρύτατον κακόν.
ἐγὼ δὲ πειθώ γʼ ἔπος ἄριστʼ εἰρημένον.
πειθὼ δὲ κοῦφόν ἐστι καὶ νοῦν οὐκ ἔχον.
ἀλλʼ ἕτερον αὖ ζήτει τι τῶν βαρυστάθμων,
ὅ τι σοι καθέλξει, καρτερόν τε καὶ μέγα.
βέβληκʼ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέτταρα.
λέγοιτʼ ἄν, ὡς αὕτη ʼστὶ λοιπὴ σφῷν στάσις.
σιδηροβριθές τʼ ἔλαβε δεξιᾷ ξύλον.
ἐφʼ ἅρματος γὰρ ἅρμα καὶ νεκρῷ νεκρός.
δύʼ ἅρματʼ εἰσέθηκε καὶ νεκρὼ δύο,
οὓς οὐκ ἂν ἄραιντʼ οὐδʼ ἑκατὸν Αἰγύπτιοι.
αὐτὸς τὰ παιδίʼ ἡ γυνὴ Κηφισοφῶν
ἐμβὰς καθήσθω, συλλαβὼν τὰ βιβλία·
ἐγὼ δὲ δύʼ ἔπη τῶν ἐμῶν ἐρῶ μόνον.
ἅνδρες φίλοι, κἀγὼ μὲν αὐτοὺς οὐ κρινῶ.
τὸν μὲν γὰρ ἡγοῦμαι σοφὸν τῷ δʼ ἥδομαι.
οὐδὲν ἄρα πράξεις ὧνπερ ἦλθες οὕνεκα;
ὁπότερον ἂν κρίνῃς, ἵνʼ ἔλθῃς μὴ μάτην.
εὐδαιμονοίης. φέρε πύθεσθέ μου ταδί.
ἵνʼ ἡ πόλις σωθεῖσα τοὺς χοροὺς ἄγῃ.
μᾶλλόν τι χρηστόν, τοῦτον ἄξειν μοι δοκῶ.
πρῶτον μὲν οὖν περὶ Ἀλκιβιάδου τίνʼ ἔχετον
ἀλλʼ ὅ τι νοεῖτον εἴπατον τούτου πέρι.
μισῶ πολίτην, ὅστις ὠφελεῖν πάτραν
βραδὺς πέφυκε μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς,
καὶ πόριμον αὑτῷ τῇ πόλει δʼ ἀμήχανον.
εὖ γʼ ὦ Πόσειδον· σὺ δὲ τίνα γνώμην ἔχεις;
μάλιστα μὲν λέοντα μὴ ʼν πόλει τρέφειν,
ἢν δʼ ἐκτραφῇ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν.
ὁ μὲν σοφῶς γὰρ εἶπεν, ὁ δʼ ἕτερος σαφῶς.
ἀλλʼ ἔτι μίαν γνώμην ἑκάτερος εἴπατον
εἴ τις πτερώσας Κλεόκριτον Κινησίᾳ,
αἴροιεν αὖραι πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα.
γέλοιον ἂν φαίνοιτο· νοῦν δʼ ἔχει τίνα;
εἰ ναυμαχοῖεν κᾆτʼ ἔχοντες ὀξίδας
ῥαίνοιεν ἐς τὰ βλέφαρα τῶν ἐναντίων.
ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθʼ ἡγώμεθα,
ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον.
εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν,
τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δʼ οὐ χρώμεθα,
τούτοισι χρησαίμεσθʼ, ἴσως σωθεῖμεν ἄν.
εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς
τἀναντίʼ ἂν πράττοντες οὐ σῳζοίμεθʼ ἄν;
ταυτὶ πότερʼ αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν;
ἐγὼ μόνος· τὰς δʼ ὀξίδας Κηφισοφῶν.
οὐ δῆτʼ ἐκείνη γʼ, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν.
πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν,
ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα συμφέρει;
εὕρισκε νὴ Δίʼ, εἴπερ ἀναδύσει πάλιν.
ἐκεῖ φράσαιμʼ ἄν· ἐνθαδὶ δʼ οὐ βούλομαι.
τὴν γῆν ὅταν νομίσωσι τὴν τῶν πολεμίων
πόρον δὲ τὰς ναῦς ἀπορίαν δὲ τὸν πόρον.
ἦ μὴν ἀπάξειν μʼ οἴκαδʼ, αἱροῦ τοὺς φίλους.
ἔκρινα νικᾶν Αἰσχύλον. τιὴ γὰρ οὔ;
ὦ σχέτλιε περιόψει με δὴ τεθνηκότα;
τίς οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν,
τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν, τὸ δὲ καθεύδειν κῴδιον;
νὴ τὸν Δίʼ· οὐ γὰρ ἄχθομαι τῷ πράγματι.
λαμπάδας ἱεράς, χἄμα προπέμπετε
Ὦ λαμπρὸν ὄμμα τοῦ τροχηλάτου λύχνου
κάλλιστʼ ἐν εὐστόχοισιν ἐζητημένον·
γονάς τε γὰρ σὰς καὶ τύχας δηλώσομεν·
τροχῷ γὰρ ἐλαθεὶς κεραμικῆς ῥύμης ὕπο
μυκτῆρσι λαμπρὰς ἡλίου τιμὰς ἔχεις·
ὅρμα φλογὸς σημεῖα τὰ ξυγκείμενα.
κἀν τοῖσι δωματίοισιν Ἀφροδίτης τρόπων
πειρωμέναισι πλησίον παραστατεῖς,
λορδουμένων τε σωμάτων ἐπιστάτην
μόνος δὲ μηρῶν εἰς ἀπορρήτους μυχοὺς
λάμπεις ἀφεύων τὴν ἐπανθοῦσαν τρίχα·
στοάς τε καρποῦ Βακχίου τε νάματος
πλήρεις ὑποιγνύσαισι συμπαραστατεῖς·
καὶ ταῦτα συνδρῶν οὐ λαλεῖς τοῖς πλησίον.
ἀνθʼ ὧν συνείσει καὶ τὰ νῦν βουλεύματα
ὅσα Σκίροις ἔδοξε ταῖς ἐμαῖς φίλαις.
ἀλλʼ οὐδεμία πάρεστιν ἃς ἥκειν ἐχρῆν.
καίτοι πρὸς ὄρθρον γʼ ἐστίν· ἡ δʼ ἐκκλησία
αὐτίκα μάλʼ ἔσται· καταλαβεῖν δʼ ἡμᾶς ἕδρας,
ἃς Φυρόμαχός ποτʼ εἶπεν, εἰ μέμνησθʼ ἔτι,
δεῖ τὰς ἑτέρας πως κἀγκαθεζομένας λαθεῖν.
τί δῆτʼ ἂν εἴη; πότερον οὐκ ἐρραμμένους
ἔχουσι τοὺς πώγωνας, οὓς εἴρητʼ ἔχειν;
ἢ θαἰμάτια τἀνδρεῖα κλεψάσαις λαθεῖν
ἦν χαλεπὸν αὐταῖς; ἀλλʼ ὁρῶ τονδὶ λύχνον
προσιόντα. φέρε νυν ἐπαναχωρήσω πάλιν,
μὴ καί τις ὢν ἀνὴρ ὁ προσιὼν τυγχάνῃ.
ὥρα βαδίζειν, ὡς ὁ κῆρυξ ἀρτίως
ἐγὼ δέ γʼ ὑμᾶς προσδοκῶσʼ ἠγρηγόρη
τὴν νύκτα πᾶσαν. ἀλλὰ φέρε τὴν γείτονα
ὑποδουμένη τὸ κνῦμά σου τῶν δακτύλων,
Σαλαμίνιος γάρ ἐστιν ᾧ ξύνειμʼ ἐγώ,
τὴν νύχθʼ ὅλην ἤλαυνέ μʼ ἐν τοῖς στρώμασιν,
ὥστʼ ἄρτι τουτὶ θοἰμάτιον αὐτοῦ ʼλαβον.
προσιοῦσαν ἤδη τήνδε καὶ Φιλαινέτην.
οὔκουν ἐπείξεσθʼ; ὡς Γλύκη κατώμοσεν
τὴν ὑστάτην ἥκουσαν οἴνου τρεῖς χοᾶς
τὴν Σμικυθίωνος δʼ οὐχ ὁρᾷς Μελιστίχην
κατὰ σχολὴν παρὰ τἀνδρὸς ἐξελθεῖν μόνη.
τὴν τοῦ καπήλου δʼ οὐχ ὁρᾷς Γευσιστράτην
ἔχουσαν ἐν τῇ δεξιᾷ τὴν λαμπάδα;
γυναῖκας, ὅ τι πέρ ἐστʼ ὄφελος ἐν τῇ πόλει.
καὶ πάνυ ταλαιπώρως ἔγωγʼ ὦ φιλτάτη
ἐκδρᾶσα παρέδυν. ὁ γὰρ ἀνὴρ τὴν νύχθʼ ὅλην
ἔβηττε τριχίδων ἑσπέρας ἐμπλήμενος.
κάθησθε τοίνυν, ὡς ἂν ἀνέρωμαι τάδε
ὑμᾶς, ἐπειδὴ συλλελεγμένας ὁρῶ,
ὅσα Σκίροις ἔδοξεν εἰ δεδράκατε.
ἔγωγε. πρῶτον μέν γʼ ἔχω τὰς μασχάλας
λόχμης δασυτέρας, καθάπερ ἦν ξυγκείμενον·
ἔπειθʼ ὁπόθʼ ἁνὴρ εἰς ἀγορὰν οἴχοιτό μου,
ἐχραινόμην ἑστῶσα πρὸς τὸν ἥλιον.
κἄγωγε· τὸ ξυρὸν δέ γʼ ἐκ τῆς οἰκίας
ἔρριψα πρῶτον, ἵνα δασυνθείην ὅλη
καὶ μηδὲν εἴην ἔτι γυναικὶ προσφερής.
ἔχετε δὲ τοὺς πώγωνας, οὓς εἴρητʼ ἔχειν
πάσαισιν ἡμῖν, ὁπότε συλλεγοίμεθα;
καὶ μὴν τά γʼ ἄλλʼ ὑμῖν ὁρῶ πεπραγμένα.
Λακωνικὰς γὰρ ἔχετε καὶ βακτηρίας
καὶ θαἰμάτια τἀνδρεῖα, καθάπερ εἴπομεν.
ἔγωγέ τοι τὸ σκύταλον ἐξηνεγκάμην
τὴν τοῦ πανόπτου διφθέραν ἐνημμένος
εἴπερ τις ἄλλος βουκολεῖν τὸ δήμιον.
ἀλλʼ ἄγεθʼ ὅπως καὶ τἀπὶ τούτοις δράσομεν,
ἕως ἔτʼ ἐστὶν ἄστρα κατὰ τὸν οὐρανόν·
ἡκκλησία δʼ, εἰς ἣν παρεσκευάσμεθα
ἡμεῖς βαδίζειν, ἐξ ἕω γενήσεται.
νὴ τὸν Δίʼ ὥστε δεῖ σε καταλαβεῖν ἕδρας
ὑπὸ τῷ λίθῳ τῶν πρυτάνεων καταντικρύ.
ταυτί γέ τοι νὴ τὸν Δίʼ ἐφερόμην, ἵνα
πληρουμένης ξαίνοιμι τῆς ἐκκλησίας.
ἔγωγε. τί γὰρ ἂν χεῖρον ἀκροῴμην ἄρα
ξαίνουσα; γυμνὰ δʼ ἐστί μου τὰ παιδία.
ἰδού γέ σε ξαίνουσαν, ἣν τοῦ σώματος
ὁ δῆμος ὢν κἄπειθʼ ὑπερβαίνουσά τις
ἢν δʼ ἐγκαθεζώμεσθα πρότεραι, λήσομεν
τίς οὐκ ἂν ἡμᾶς ἄνδρας ἡγήσαιθʼ ὁρῶν;
λέληθε· καίτοι πρότερον ἦν οὗτος γυνή·
τόλμημα τολμῶμεν τοσοῦτον οὕνεκα,
δυνώμεθʼ, ὥστʼ ἀγαθόν τι πρᾶξαι τὴν πόλιν·
νῦν μὲν γὰρ οὔτε θέομεν οὔτʼ ἐλαύνομεν.
καὶ πῶς γυναικῶν θηλύφρων ξυνουσία
λέγουσι γὰρ καὶ τῶν νεανίσκων ὅσοι
ἡμῖν δʼ ὑπάρχει τοῦτο κατὰ τύχην τινά.
οὐκ οἶδα· δεινὸν δʼ ἐστὶν ἡ μὴ ʼμπειρία.
ὅπως προμελετήσωμεν ἁκεῖ δεῖ λέγειν.
οὐκ ἂν φθάνοις τὸ γένειον ἂν περιδουμένη
ἄλλαι θʼ ὅσαι λαλεῖν μεμελετήκασί που.
τίς δʼ ὦ μέλʼ ἡμῶν οὐ λαλεῖν ἐπίσταται;
καὐτὴ μεθʼ ὑμῶν, ἤν τί μοι δόξῃ λέγειν.
ὡς καὶ καταγέλαστον τὸ πρᾶγμα φαίνεται.
πώγωνα περιδήσειεν ἐσταθευμέναις.
ὁ περιστίαρχος, περιφέρειν χρὴ τὴν γαλῆν.
πάριτʼ ἐς τὸ πρόσθεν. Ἀρίφραδες παῦσαι λαλῶν.
κάθιζε παριών. τίς ἀγορεύειν βούλεται;
ἄπιθʼ ἐκποδών· τοιαῦτʼ ἂν ἡμᾶς ἠργάσω
καὶ ταῦτα γʼ εὔζωρον. τὰ γοῦν βουλεύματα
αὐτῶν ὅσʼ ἂν πράξωσιν ἐνθυμουμένοις
καὶ νὴ Δία σπένδουσί γʼ· ἢ τίνος χάριν
τοσαῦτʼ ἂν ηὔχοντʼ, εἴπερ οἶνος μὴ παρῆν;
καὶ τὸν παροινοῦντʼ ἐκφέρουσʼ οἱ τοξόται,
σὺ μὲν βάδιζε καὶ κάθησʼ· οὐδὲν γὰρ εἶ.
νὴ τὸν Δίʼ ἦ μοι μὴ γενειᾶν κρεῖττον ἦν·
δίψῃ γάρ, ὡς ἔοικʼ, ἀφαυανθήσομαι.
ἄγε νυν ὅπως ἀνδριστὶ καὶ καλῶς ἐρεῖς
ἐβουλόμην μὲν ἂν ἕτερον τῶν ἠθάδων
λέγειν τὰ βέλτισθʼ, ἵνʼ ἐκαθήμην ἥσυχος·
νῦν δʼ οὐκ ἐάσω κατά γε τὴν ἐμὴν μίαν
ὕδατος. ἐμοὶ μὲν οὐ δοκεῖ μὰ τὼ θεώ.
μὰ τὼ θεώ; τάλαινα ποῦ τὸν νοῦν ἔχεις;
τί δʼ ἔστιν; οὐ γὰρ δὴ πιεῖν γʼ ᾔτησά σε.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀνὴρ ὢν τὼ θεὼ κατώμοσας,
καίτοι τά γʼ ἄλλʼ εἰποῦσα δεξιώτατα.
τὸν ἕτερον, εἰ μὴ ταῦτʼ ἀκριβωθήσεται.
φέρε τὸν στέφανον· ἐγὼ γὰρ αὖ λέξω πάλιν.
οἶμαι γὰρ ἤδη μεμελετηκέναι καλῶς.
ἐμοὶ γὰρ ὦ γυναῖκες αἱ καθήμεναι—
γυναῖκας αὖ δύστηνε τοὺς ἄνδρας λέγεις;
διʼ Ἐπίγονόν γʼ ἐκεῖνον· ἐπιβλέψασα γὰρ
ἐκεῖσε πρὸς γυναῖκας ᾠόμην λέγειν.
ἄπερρε καὶ σὺ καὶ κάθησʼ ἐντευθενί·
αὐτὴ γὰρ ὑμῶν γʼ ἕνεκά μοι λέξειν δοκῶ
τονδὶ λαβοῦσα. τοῖς θεοῖς μὲν εὔχομαι
τυχεῖν κατορθώσασα τὰ βεβουλευμένα.
ἐμοὶ δʼ ἴσον μὲν τῆσδε τῆς χώρας μέτα
ὅσονπερ ὑμῖν· ἄχθομαι δὲ καὶ φέρω
ὁρῶ γὰρ αὐτὴν προστάταισι χρωμένην
ἀεὶ πονηροῖς· κἄν τις ἡμέραν μίαν
χρηστὸς γένηται, δέκα πονηρὸς γίγνεται.
ἐπέτρεψας ἑτέρῳ· πλείονʼ ἔτι δράσει κακά.
ἐκκλησίαισιν ἦν ὅτʼ οὐκ ἐχρώμεθα
οὐδὲν τὸ παράπαν· ἀλλὰ τόν γʼ Ἀγύρριον
πονηρὸν ἡγούμεσθα· νῦν δὲ χρωμένων
ὁ μὲν λαβὼν ἀργύριον ὑπερεπῄνεσεν,
νὴ τὴν Ἀφροδίτην εὖ γε ταυταγὶ λέγεις.
τάλαινʼ Ἀφροδίτην ὤμοσας; χαρίεντά γʼ ἂν
ἔδρασας, εἰ τοῦτʼ εἶπας ἐν τἠκκλησίᾳ.
τὸ συμμαχικὸν αὖ τοῦθʼ, ὅτʼ ἐσκοπούμεθα,
εἰ μὴ γένοιτʼ, ἀπολεῖν ἔφασκον τὴν πόλιν·
ναῦς δεῖ καθέλκειν· τῷ πένητι μὲν δοκεῖ,
τοῖς πλουσίοις δὲ καὶ γεωργοῖς οὐ δοκεῖ.
Κορινθίοις ἄχθεσθε, κἀκεῖνοί γέ σοι·
νῦν εἰσὶ χρηστοί, καὶ σύ νυν χρηστὸς γενοῦ.
σωτηρία παρέκυψεν, ἀλλʼ ὡρᾴζεται
Θρασύβουλος αὐτὸς οὐχὶ παρακαλούμενος.
ὑμεῖς γάρ ἐστʼ ὦ δῆμε τούτων αἴτιοι.
ἰδίᾳ σκοπεῖσθʼ ἕκαστος ὅ τι τις κερδανεῖ,
τὸ δὲ κοινὸν ὥσπερ Αἴσιμος κυλίνδεται.
ταῖς γὰρ γυναιξὶ φημὶ χρῆναι τὴν πόλιν
ὡς δʼ εἰσὶν ἡμῶν τοὺς τρόπους βελτίονες
ἐγὼ διδάξω. πρῶτα μὲν γὰρ τἄρια
βάπτουσι θερμῷ κατὰ τὸν ἀρχαῖον νόμον
ἁπαξάπασαι, κοὐχὶ μεταπειρωμένας
ἴδοις ἂν αὐτάς. ἡ δʼ Ἀθηναίων πόλις,
εἰ τοῦτο χρηστῶς εἶχεν, οὐκ ἂν ἐσῴζετο,
εἰ μή τι καινὸν ἄλλο περιηργάζετο.
καθήμεναι φρύγουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ·
τὰ Θεσμοφόριʼ ἄγουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ·
πέττουσι τοὺς πλακοῦντας ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ·
τοὺς ἄνδρας ἐπιτρίβουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ·
αὑταῖς παροψωνοῦσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ·
οἶνον φιλοῦσʼ εὔζωρον ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ·
βινούμεναι χαίρουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ.
μὴ περιλαλῶμεν, μηδὲ πυνθανώμεθα
τί ποτʼ ἄρα δρᾶν μέλλουσιν, ἀλλʼ ἁπλῷ τρόπῳ
σῴζειν ἐπιθυμήσουσιν· εἶτα σιτία
τίς τῆς τεκούσης μᾶλλον ἐπιπέμψειεν ἄν;
χρήματα πορίζειν εὐπορώτατον γυνή,
τὰ δʼ ἄλλʼ ἐάσω· ταῦτʼ ἐὰν πίθησθέ μοι,
εὐδαιμονοῦντες τὸν βίον διάξετε.
εὖ γʼ ὦ γλυκυτάτη Πραξαγόρα καὶ δεξιῶς.
πόθεν ὦ τάλαινα ταῦτʼ ἔμαθες οὕτω καλῶς;
ἐν ταῖς φυγαῖς μετὰ τἀνδρὸς ᾤκησʼ ἐν πυκνί·
οὐκ ἐτὸς ἄρʼ ὦ μέλʼ ἦσθα δεινὴ καὶ σοφή·
καί σε στρατηγεῖν αἱ γυναῖκες αὐτόθεν
αἱρούμεθʼ, ἢν ταῦθʼ ἁπινοεῖς κατεργάσῃ.
πῶς ἀντερεῖς πρὸς αὐτὸν ἐν τἠκκλησίᾳ;
τούτῳ μὲν εἶπον ἐς κυνὸς πυγὴν ὁρᾶν.
ἅτʼ οὐκ ἄπειρος οὖσα πολλῶν κρουμάτων.
ὡδί· μέση γὰρ οὐδέποτε ληφθήσομαι.
ταυτὶ μὲν ἡμῖν ἐντεθύμηται καλῶς
ἐκεῖνο δʼ οὐ πεφροντίκαμεν, ὅτῳ τρόπῳ
τὰς χεῖρας αἴρειν μνημονεύσομεν τότε.
χαλεπὸν τὸ πρᾶγμʼ· ὅμως δὲ χειροτονητέον
ἐξωμισάσαις τὸν ἕτερον βραχίονα.
ἄγε νυν ἀναστέλλεσθʼ ἄνω τὰ χιτώνια·
ὑποδεῖσθε δʼ ὡς τάχιστα τὰς Λακωνικάς,
ὥσπερ τὸν ἄνδρʼ ἐθεᾶσθʼ, ὅτʼ εἰς ἐκκλησίαν
μέλλοι βαδίζειν ἢ θύραζʼ ἑκάστοτε.
ἔπειτʼ ἐπειδὰν ταῦτα πάντʼ ἔχῃ καλῶς,
περιδεῖσθε τοὺς πώγωνας. ἡνίκʼ ἂν δέ γε
τούτους ἀκριβώσητε περιηρμοσμέναι,
καὶ θαἰμάτια τἀνδρεῖά γʼ ἅπερ ἐκλέψατε
ἐπαναβάλεσθε, κᾆτα ταῖς βακτηρίαις
πρεσβυτικόν τι, τὸν τρόπον μιμούμεναι
προΐωμεν αὐτῶν. καὶ γὰρ ἑτέρας οἴομαι
ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐς τὴν πύκνʼ ἥξειν ἄντικρυς
τοῖς μὴ παροῦσιν ὀρθρίοις ἐς τὴν πύκνα
ὑπαποτρέχειν ἔχουσι μηδὲ πάτταλον.
τί τὸ πρᾶγμα; ποῖ ποθʼ ἡ γυνὴ φρούδη ʼστί μοι;
ἐγὼ δὲ κατάκειμαι πάλαι χεζητιῶν,
τὰς ἐμβάδας ζητῶν λαβεῖν ἐν τῷ σκότῳ
καὶ θοἰμάτιον· ὅτε δὴ δʼ ἐκεῖνο ψηλαφῶν
οὐκ ἐδυνάμην εὑρεῖν, ὁ δʼ ἤδη τὴν θύραν
ἐπεῖχε κρούων ὁ κοπρεαῖος, λαμβάνω
τουτὶ τὸ τῆς γυναικὸς ἡμιδιπλοίδιον,
καὶ τὰς ἐκείνης Περσικὰς ὑφέλκομαι.
ἢ πανταχοῦ τοι νυκτός ἐστιν ἐν καλῷ;
οὐ γάρ με νῦν χέζοντά γʼ οὐδεὶς ὄψεται.
γυναῖχʼ· ὅσας εἴμʼ ἄξιος πληγὰς λαβεῖν.
οὐ γάρ ποθʼ ὑγιὲς οὐδὲν ἐξελήλυθεν
δράσουσʼ. ὅμως δʼ οὖν ἐστιν ἀποπατητέον.
τίς ἔστιν; οὐ δήπου Βλέπυρος ὁ γειτνιῶν;
τί τοῦτό σοι τὸ πυρρόν ἐστιν; οὔτι που
Κινησίας σου κατατετίληκέν ποθεν;
οὔκ, ἀλλὰ τῆς γυναικὸς ἐξελήλυθα
τὸ κροκωτίδιον ἀμπισχόμενος οὑνδύεται.
ζητῶν γὰρ αὔτʼ οὐχ ηὗρον ἐν τοῖς στρώμασιν.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἔνδον οὖσα τυγχάνει,
ἀλλʼ ἐκτετρύπηκεν λαθοῦσά μʼ ἔνδοθεν·
ὃ καὶ δέδοικα μή τι δρᾷ νεώτερον.
νὴ τὸν Ποσειδῶ ταὐτὰ τοίνυν ἄντικρυς
ἐμοὶ πέπονθας. καὶ γὰρ ᾗ ξύνειμʼ ἐγὼ
φρούδη ʼστʼ ἔχουσα θοἰμάτιον οὑγὼ ʼφόρουν.
κοὐ τοῦτο λυπεῖ μʼ, ἀλλὰ καὶ τὰς ἐμβάδας.
οὔκουν λαβεῖν γʼ αὐτὰς ἐδυνάμην οὐδαμοῦ.
μὰ τὸν Διόνυσον οὐδʼ ἐγὼ γὰρ τὰς ἐμὰς
ἐς τὼ κοθόρνω τὼ πόδʼ ἐνθεὶς ἵεμαι,
τί δῆτʼ ἂν εἴη; μῶν ἐπʼ ἄριστον γυνὴ
οὔκουν πονηρά γʼ ἐστὶν ὅ τι κἄμʼ εἰδέναι.