Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
τί οὐ καλοῦμεν δῆτα τὴν Λυσιστράην,
ἥπερ διαλλάξειεν ἡμᾶς ἂν μόνη;
ναὶ τὼ σιὼ κἂν λῆτε τὸν Λυσίστρατον.
ἀλλʼ οὐδὲν ἡμᾶς, ὡς ἔοικε, δεῖ καλεῖν·
αὐτὴ γάρ, ὡς ἤκουσεν, ἥδʼ ἐξέρχεται.
ἀλλʼ οὐχὶ χαλεπὸν τοὔργον, εἰ λάβοι γέ τις
ὀργῶντας ἀλλήλων τε μὴ ʼκπειρωμένους.
τάχα δʼ εἴσομαι ʼγώ. ποῦ ʼστιν ἡ Διαλλαγή;
πρόσαγε λαβοῦσα πρῶτα τοὺς Λακωνικούς,
μηδʼ ὥσπερ ἡμῶν ἅνδρες ἀμαθῶς τοῦτʼ ἔδρων,
ἀλλʼ ὡς γυναῖκας εἰκός, οἰκείως πάνυ,
ἢν μὴ διδῷ τὴν χεῖρα, τῆς σάθης ἄγε.
ἴθι καὶ σὺ τούτους τοὺς Ἀθηναίους ἄγε,
οὗ δʼ ἂν διδῶσι πρόσαγε τούτους λαβομένη.
ἄνδρες Λάκωνες στῆτε παρʼ ἐμὲ πλησίον,
ἐνθένδε δʼ ὑμεῖς, καὶ λόγων ἀκούσατε.
ἐγὼ γυνὴ μέν εἰμι, νοῦς δʼ ἔνεστί μοι,
αὐτὴ δʼ ἐμαυτῆς οὐ κακῶς γνώμης ἔχω,
τοὺς δʼ ἐκ πατρός τε καὶ γεραιτέρων λόγους
πολλοὺς ἀκούσασʼ οὐ μεμούσωμαι κακῶς.
λαβοῦσα δʼ ὑμᾶς λοιδορῆσαι βούλομαι
κοινῇ δικαίως, οἳ μιᾶς ἐκ χέρνιβος
εἴποιμʼ ἂν ἄλλους, εἴ με μηκύνειν δέοι;
ἐχθρῶν παρόντων βαρβάρων στρατεύματι
Ἕλληνας ἄνδρας καὶ πόλεις ἀπόλλυτε.
εἷς μὲν λόγος μοι δεῦρʼ ἀεὶ περαίνεται.
ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαί γʼ ἀπεψωλημένος.
εἶτʼ ὦ Λάκωνες, πρὸς γὰρ ὑμᾶς τρέψομαι,
οὐκ ἴσθʼ ὅτʼ ἐλθὼν δεῦρο Περικλείδας ποτὲ
ἐπὶ τοῖσι βωμοῖς ὠχρὸς ἐν φοινικίδι
στρατιὰν προσαιτῶν; ἡ δὲ Μεσσήνη τότε
ἐλθὼν δὲ σὺν ὁπλίταισι τετρακισχιλίοις
Κίμων ὅλην ἔσωσε τὴν Λακεδαίμονα.
ταυτὶ παθόντες τῶν Ἀθηναίων ὕπο
δῃοῦτε χώραν, ἧς ὑπʼ εὖ πεπόνθατε;
ἀδικοῦσιν οὗτοι νὴ Δίʼ ὦ Λυσιστράτη.
ἀδικίομες· ἀλλʼ ὁ πρωκτὸς ἄφατον ὡς καλός.
οὐκ ἴσθʼ ὅθʼ ὑμᾶς οἱ Λάκωνες αὖθις αὖ
κατωνάκας φοροῦντας ἐλθόντες δορὶ
πολλοὺς μὲν ἄνδρας Θετταλῶν ἀπώλεσαν,
πολλοὺς δʼ ἑταίρους Ἱππίου καὶ ξυμμάχους,
ξυνεκμαχοῦντες τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ μόνοι,
κἠλευθέρωσαν κἀντὶ τῆς κατωνάκης
τὸν δῆμον ὑμῶν χλαῖναν ἠμπέσχον πάλιν;
οὔπα γυναῖκʼ ὄπωπα χαϊωτεραν.
ἐγὼ δὲ κύσθον γʼ οὐδέπω καλλίονα.
τί δῆθʼ υπηργμένων γε πολλῶν κἀγαθῶν
μάχεσθε κοὐ παύεσθε τῆς μοχθηρίας;
τί δʼ οὐ διηλλάγητε; φέρε τί τοὐμποδών;
ἁμές γε λῶμες, αἴ τις ἁμὶν τὤγκυκλον
ἇσπερ πάλαι δεόμεθα καὶ βλιμάττομες.
μὰ τὸν Ποσειδῶ τοῦτο μέν γʼ οὐ δράσετε.
ἕτερόν γʼ ἀπαιτεῖτʼ ἀντὶ τούτου χωρίον.
τὸ δεῖνα τοίνυν παράδοθʼ ἡμῖν τουτονὶ
πρώτιστα τὸν Ἐχινοῦντα καὶ τὸν Μηλιᾶ
ἐᾶτε, μηδὲν διαφέρου περὶ σκελοῖν.
ἤδη γεωργεῖν γυμνὸς ἀποδὺς βούλομαι.
ἐπὴν διαλλαγῆτε, ταῦτα δράσετε.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ δρᾶν ταῦτα, βουλεύσασθε καὶ
τοῖς ξυμμάχοις ἐλθόντες ἀνακοινώσατε.
ποίοισιν ὦ τᾶν ξυμμάχοις; ἐστύκαμεν.
οὐ ταὐτὰ δόξει τοῖσι συμμάχοισι νῷν
ὅπως ἂν αἱ γυναῖκες ὑμᾶς ἐν πόλει
ξενίσωμεν ὧν ἐν ταῖσι κίσταις εἴχομεν.
ὅρκους δʼ ἐκεῖ καὶ πίστιν ἀλλήλοις δότε.
κἄπειτα τὴν αὑτοῦ γυναῖχʼ ὑμῶν λαβὼν
χἠμεῖς γε μετὰ σοῦ ξυνταλαιπωρήσομεν.
οὐκ ἄπιτε; κωκύσεσθε τὰς τρίχας μακρά.
οὐκ ἄπιθʼ, ὅπως ἂν οἱ Λάκωνες ἔνδοθεν
καθʼ ἡσυχίαν ἀπίωσιν εὐωχημένοι;
ἡμεῖς δʼ ἐν οἴνῳ συμπόται σοφώτατοι.
ἢν τοὺς Ἀθηναίους ἐγὼ πείσω λέγων,
μεθύοντες ἀεὶ πανταχοῖ πρεσβεύσομεν.
νῦν μὲν γὰρ ὅταν ἔλθωμεν ἐς Λακεδαίμονα
νήφοντες, εὐθὺς βλέπομεν ὅ τι ταράξομεν·
ὥσθʼ ὅ τι μὲν ἂν λέγωσιν οὐκ ἀκούομεν,
ἃ δʼ οὐ λέγουσι, ταῦθʼ ὑπονενοήκαμεν,
ἀγγέλλομεν δʼ οὐ ταὐτὰ τῶν αὐτῶν πέρι.
νυνὶ δʼ ἅπαντʼ ἤρεσκεν· ὥστʼ εἰ μέν γέ τις
ἐπῃνέσαμεν ἂν καὶ προσεπιωρκήσαμεν.
ἐς ταὐτόν. οὐκ ἐρρήσετʼ ὦ μαστιγίαι;
νὴ τὸν Δίʼ ὡς ἤδη γε χωροῦσʼ ἔνδοθεν.
ὦ Πολυχαρείδα λαβὲ τὰ φυσατήρια,
ἵνʼ ἐγὼ διποδιάξω τε κἀείσω καλὸν
λαβὲ δῆτα τὰς φυσαλλίδας πρὸς τῶν θεῶν,
πολὺς δʼ ἁμᾷ καττῶν σκελῶν ἀφρὸς ἵετο.
ἀπάγεσθε ταύτας ὦ Λάκωνες, τάσδε τε
ὑμεῖς· ἀνὴρ δὲ παρὰ γυναῖκα καὶ γυνὴ
στήτω παρʼ ἄνδρα, κᾆτʼ ἐπʼ ἀγαθαῖς συμφοραῖς
τὸ λοιπὸν αὖθις μὴ ʼξαμαρτάνειν ἔτι.
πρόφαινε δὴ σὺ Μοῦσαν ἐπὶ νέᾳ νέαν.
ὦ Ζεῦ χελιδὼν ἆρά ποτε φανήσεται;
οἷόν τε, πρὶν τὸν σπλῆνα κομιδῇ μʼ ἐκβαλεῖν,
ἀλλʼ οὐκ ἀκούειν δεῖ σε πάνθʼ ὅσʼ αὐτίκα
πῶς μοι παραινεῖς; δεξιῶς μέντοι λέγεις.
οὐ φῂς σὺ χρῆναί μʼ οὔτʼ ἀκούειν οὔθʼ ὁρᾶν;
χωρὶς γὰρ αὐτοῖν ἑκατέρου ʼστὶν ἡ φύσις.
αἰθὴρ γὰρ ὅτε τὰ πρῶτα διεχωρίζετο
καὶ ζᾦʼ ἐν αὑτῷ ξυνετέκνου κινούμενα,
ᾧ μὲν βλέπειν χρὴ πρῶτʼ ἐμηχανήσατο
ὀφθαλμὸν ἀντίμιμον ἡλίου τροχῷ,
ἀκοῇ δὲ χοάνην ὦτα διετετρήνατο.
νὴ τὸν Δίʼ ἥδομαί γε τουτὶ προσμαθών.
οἷόν γέ που ʼστιν αἱ σοφαὶ ξυνουσίαι.
ἔτι προσμάθοιμι χωλὸς εἶναι τὼ σκέλει;
μὰ τὸν Δίʼ οὔτοι γʼ ὥστε καί μέ γʼ εἰδέναι.
καὶ μὴν βεβίνηκας σύ γʼ, ἀλλʼ οὐκ οἶσθʼ ἴσως.
θεράπων τις αὐτοῦ πῦρ ἔχων καὶ μυρρίνας·
προθυσόμενος ἔοικε τῆς ποιήσεως.
ἦ που νέος γʼ ὢν ἦσθʼ ὑβριστὴς ὦ γέρον.
ὦ δαιμόνιε τοῦτον μὲν ἔα χαίρειν, σὺ δὲ
μηδὲν ἱκέτευʼ· αὐτὸς γὰρ ἔξεισιν τάχα.
ὦ Ζεῦ τί δρᾶσαι διανοεῖ με τήμερον;
νὴ τοὺς θεοὺς ἐγὼ πυθέσθαι βούλομαι
τί τὸ πρᾶγμα τουτί. τί στένεις; τί δυσφορεῖς;
οὐ χρῆν σε κρύπτειν ὄντα κηδεστὴν ἐμόν.
ἔστιν κακόν μοι μέγα τι προπεφυραμένον.
καὶ πῶς; ἐπεὶ νῦν γʼ οὔτε τὰ δικαστήρια
μέλλει δικάζειν οὔτε βουλῆς ἐσθʼ ἕδρα,
ἐπεὶ τρίτη ʼστὶ Θεσμοφορίων ἡ μέση.
τοῦτʼ αὐτὸ γὰρ τοι κἀπολεῖν με προσδοκῶ.
αἱ γὰρ γυναῖκες ἐπιβεβουλεύκασί μοι
ὁτιὴ τραγῳδῶ καὶ κακῶς αὐτὰς λέγω.
νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ δίκαιά γʼ ἂν πάθοις.
ἀτὰρ τίνʼ ἐκ τούτων σὺ μηχανὴν ἔχεις;
Ἀγάθωνα πεῖσαι τὸν τραγῳδοδιδάσκαλον
τὸ πρᾶγμα κομψὸν καὶ σφόδρʼ ἐκ τοῦ σοῦ τρόπου·
τοῦ γὰρ τεχνάζειν ἡμέτερος ὁ πυραμοῦς.
ἀλλʼ ἢ τυφλὸς μέν εἰμʼ· ἐγὼ γὰρ οὐχ ὁρῶ
ἄνδρʼ οὐδένʼ ἐνθάδʼ ὄντα, Κυρήνην δʼ ὁρῶ.
σίγα· μελῳδεῖν γὰρ παρασκευάζεται.
μύρμηκος ἀτραπούς, ἢ τί διαμινύρεται;
καὶ μανδαλωτόν, ὥστʼ ἐμοῦ γʼ ἀκροωμένου
ὑπὸ τὴν ἕδραν αὐτὴν ὑπῆλθε γάργαλος.
καί σʼ ὦ νεανίσχʼ ὅστις εἶ, κατʼ Αἰσχύλον
ἐκ τῆς Λυκουργείας ἐρέσθαι βούλομαι.
ποδαπὸς ὁ γύννις; τίς πάτρα; τίς ἡ στολή;
τίς ἡ τάραξις τοῦ βίου; τί βάρβιτος
λαλεῖ κροκωτῷ; τί δὲ λύρα κεκρυφάλῳ;
τί λήκυθος καὶ στρόφιον; ὡς οὐ ξύμφορον.
τίς δαὶ κατόπτρου καὶ ξίφους κοινωνία;
καὶ ποῦ πέος; ποῦ χλαῖνα; ποῦ Λακωνικαί;
ἀλλʼ ὡς γυνὴ δῆτʼ· εἶτα ποῦ τὰ τιτθία;
τί φῄς; τί σιγᾷς; ἀλλὰ δῆτʼ ἐκ τοῦ μέλους
ζητῶ σʼ, ἐπειδή γʼ αὐτὸς οὐ βούλει φράσαι;
ὦ πρέσβυ πρέσβυ, τοῦ φθόνου μὲν τὸν ψόγον
ἤκουσα, τὴν δʼ ἄλγησιν οὐ παρεσχόμην·
ἐγὼ δὲ τὴν ἐσθῆθʼ ἅμα γνώμῃ φορῶ.
μετουσίαν δεῖ τῶν τρόπων τὸ σῶμʼ ἔχειν.
ἀνδρεῖα δʼ ἢν ποιῇ τις, ἐν τῷ σώματι
ἔνεσθʼ ὑπάρχον τοῦθʼ. ἃ δʼ οὐ κεκτήμεθα,
μίμησις ἤδη ταῦτα συνθηρεύεται.
ἄλλως τʼ ἄμουσόν ἐστι ποιητὴν ἰδεῖν
ἀγρεῖον ὄντα καὶ δασύν· σκέψαι δʼ ὅτι
κἀλκαῖος, οἳ περὶ ἁρμονίαν ἐχύμισαν,
καὶ Φρύνιχος, τοῦτον γὰρ οὖν ἀκήκοας,
αὐτός τε καλὸς ἦν καὶ καλῶς ἠμπέσχετο·
διὰ τοῦτʼ ἄρʼ αὐτοῦ καὶ κάλʼ ἦν τὰ δράματα.
ὅμοια γὰρ ποιεῖν ἀνάγκη τῇ φύσει.
ἅπασʼ ἀνάγκη· ταῦτα γάρ τοι γνοὺς ἐγὼ
μὰ τὸν Δίʼ οὐ ζηλῶ σε τῆς παιδεύσεως.
Ἀγάθων, σοφοῦ πρὸς ἀνδρός, ὅστις ἐν βραχεῖ
πολλοὺς καλῶς οἷός τε συντέμνειν λόγους.
μέλλουσί μʼ αἱ γυναῖκες ἀπολεῖν τήμερον
τοῖς Θεσμοφορίοις, ὅτι κακῶς αὐτὰς λέγω.
τίς οὖν παρʼ ἡμῶν ἐστιν ὠφέλειά σοι;
ἡ πᾶσʼ· ἐὰν γὰρ ἐγκαθεζόμενος λάθρᾳ
ἐν ταῖς γυναιξίν, ὡς δοκῶν εἶναι γυνή,
ὑπεραποκρίνῃ μου, σαφῶς σώσεις ἐμέ.
μόνος γὰρ ἂν λέξειας ἀξίως ἐμοῦ.
ἔπειτα πῶς οὐκ αὐτὸς ἀπολογεῖ παρών;
ἐγὼ φράσω σοι. πρῶτα μὲν γιγνώσκομαι·
ἔπειτα πολιός εἰμι καὶ πώγωνʼ ἔχω,
γυναικόφωνος ἁπαλὸς εὐπρεπὴς ἰδεῖν.
χαίρεις ὁρῶν φῶς, πατέρα δʼ οὐ χαίρειν δοκεῖς;
ἡμᾶς ὑφέξειν. καὶ γὰρ ἂν μαινοίμεθʼ ἄν.
ἀλλʼ αὐτὸς ὅ γε σόν ἐστιν οἰκείως φέρε.
τὰς συμφορὰς γὰρ οὐχὶ τοῖς τεχνάσμασιν
φέρειν δίκαιον ἀλλὰ τοῖς παθήμασιν.
οὐ τοῖς λόγοισιν ἀλλὰ τοῖς παθήμασιν.
τί δʼ ἔστιν ὅτι δέδοικας ἐλθεῖν αὐτόσε;
δοκῶν γυναικῶν ἔργα νυκτερείσια
κλέπτειν ὑφαρπάζειν τε θήλειαν Κύπριν.
ἰδού γε κλέπτειν· νὴ Δία βινεῖσθαι μὲν οὖν.
ὦ φίλτατʼ ὦ κηδεστὰ μὴ σαυτὸν προδῷς.
ἄγε νυν ἐπειδὴ σαυτὸν ἐπιδίδως ἐμοί,
ἢ μὴʼ πιδοῦνʼ ἐμαυτὸν ὤφελόν ποτε.
Ἀγάθων σὺ μέντοι ξυροφορεῖς ἑκάστοτε,
κάθιξε· φύσα τὴν γνάθον τὴν δεξιάν.
οὐ γὰρ μὰ τὴν Δήμητρά γʼ ἐνταυθοῖ μενῶ
ἔχʼ ἀτρέμα σαυτὸν κἀνάκυπτε· ποῖ στρέφει;
μὴ φροντίσῃ· ὡς εὐπρεπὴς φανεῖ πάνυ.
ἀνίστασʼ, ἵνʼ ἀφεύσω σε, κἀγκύψας ἔχε.
ἐνεγκάτω τις ἔνδοθεν δᾷδʼ ἢ λύχνον.
ἐπίκυπτε· τὴν κέρκον φυλάττου νυν ἄκραν.
οἴμοι τάλας. ὕδωρ ὕδωρ ὦ γείτονες.
ἀλλʼ οὐκ ἔτʼ οἰδὲν πρᾶγμά σοι· τὰ πλεῖστα γὰρ
μὴ φροντίσῃς· ἕτερος γὰρ αὐτὰ σφογγιεῖ.
Ἀγάθων, ἐπειδὴ σαυτὸν ἐπιδοῦναι φθονεῖς,
καὶ στρόφιον· οὐ γὰρ ταῦτά γʼ ὡς οὐκ ἔστʼ ἐρεῖς.
ὅ τι; τὸν κροκωτὸν πρῶτον ἐνδύου λαβών.
νὴ τὴν Ἀφροδίτην ἡδύ γʼ ὄζει ποσθίου.
ἴθι νυν κατάστειλόν με τὰ περὶ τὼ σκέλει.
κεφαλὴ περίθετος, ἣν ἐγὼ νύκτωρ φορῶ.
νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ κἀπιτηδεία πάνυ.
εἴσω τις ὡς τάχιστά μʼ ἐσκυκλησάτω.
ἁνὴρ μὲν ἡμῖν οὑτοσὶ καὶ δὴ γυνὴ
τό γʼ εἶδος· ἢν λαλῇς δʼ, ὅπως τῷ φθέγματι
πάσαις τέχναις, ἤν μοί τι περιπίπτῃ κακόν.
ὄμνυμι τοίνυν αἰθέρʼ οἴκησιν Διός.
ὄμνυμι τοίνυν πάντας ἄρδην τοὺς θεούς.
ἡ γλῶττα δʼ οὐκ ὀμώμοκʼ· οὐδʼ ὥρκωσʼ ἐγώ.
ἔκσπευδε ταχέως· ὡς τὸ τῆς ἐκκλησίας
ὦ Θρᾷττα θέασαι, καομένων τῶν λαμπάδων
ὅσον τὸ χρῆμʼ ἀνέρχεθʼ ὑπὸ τῆς λιγνύος.
ἀγαθῇ τύχῃ καὶ δεῦρο καὶ πάλιν οἴκαδε.
ὦ Θρᾷττα τὴν κίστην κάθελε, κᾆτʼ ἔξελε
τὸ πόπανον, ὅπως λαβοῦσα θύσω τοῖν θεοῖν.
δέσποινα πολυτίμητε Δήμητερ φίλη
καὶ Φερρέφαττα, πολλὰ πολλάκις μέ σοι
θύειν ἔχουσαν, εἰ δὲ μἀλλὰ νῦν λαθεῖν.
καὶ τοῦ θυγατρίου χοῖρον ἀνδρός μοι τυχεῖν
καὶ ποσθαλίσκον νοῦν ἔχειν μοι καὶ φρένας.
ποῦ ποῦ καθίζωμʼ ἐν καλῷ, τῶν ῥητόρων
ἵνʼ ἐξακούω; σὺ δʼ ἄπιθʼ ὦ Θρᾷττʼ ἐκποδών.
δούλοις γὰρ οὐκ ἔξεστʼ ἀκούειν τῶν λόγων.
εὔχεσθε τοῖς θεοῖσι τοῖς Ὀλυμπίοις
καὶ ταῖς Ὀλυμπίαισι καὶ τοῖς Πυθίοις
καὶ ταῖσι Πυθίαισι καὶ τοῖς Δηλίοις
καὶ ταῖσι Δηλίαισι τοῖς τʼ ἄλλοις θεοῖς,
εἴ τις ἐπιβουλεύει τι τῷ δήμῳ κακὸν
τῷ τῶν γυναικῶν ἢ ʼπικηρυκεύεται
Εὐριπίδῃ Μήδοις τʼ ἐπὶ βλάβῃ τινὶ
τῇ τῶν γυναικῶν, ἢ τυραννεῖν ἐπινοεῖ
προαγωγὸς οὖσʼ ἐνετρύλλισεν τῷ δεσπότῃ
καὶ μὴ δίδωσιν ἃν ὑπόσχηταί ποτε,
ἢ δῶρά τις δίδωσι μοιχῷ γραῦς γυνή,
κεἴ τις κάπηλος ἢ καπηλὶς τοῦ χοῶς
ἀρᾶσθε, ταῖς δʼ ἄλλαισιν ὑμῖν τοὺς θεοὺς
εὔχεσθε πάσαις πολλὰ δοῦναι κἀγαθά.
ἐξαπατῶσιν παραβαίνουσί τε τοὺς
ἄκουε πᾶς. ἔδοξε τῇ βουλῇ τάδε
τῇ τῶν γυναικῶν· Τιμόκλειʼ ἐπεστάτει,
Λύσιλλʼ ἐγραμμάτευεν, εἶπε Ζωστράτη·
ἐκκλησίαν ποιεῖν ἕωθεν τῇ μέσῃ
τῶν Θεσμοφορίων, ᾗ μάλισθʼ ἡμῖν σχολή,
καὶ χρηματίζειν πρῶτα περὶ Εὐριπίδου,
ὅ τι χρὴ παθεῖν ἐκεῖνον· ἀδικεῖν γὰρ δοκεῖ
ἡμῖν ἁπάσαις. τίς ἀγορεύειν βούλεται;
λέξουσʼ ἀνέστην ὦ γυναῖκες· ἀλλὰ γὰρ
βαρέως φέρω τάλαινα πολὺν ἤδη χρόνον
προπηλακιζομένας ὁρῶς ἡμᾶς ὑπὸ
Εὐριπίδου τοῦ τῆς λαχανοπωλητρίας
καὶ πολλὰ καὶ παντοῖʼ ἀκουούσας κακά.
τί γὰρ οὗτος ἡμᾶς οὐκ ἐπισμῇ τῶν κακῶν;
ποῦ δʼ οὐχὶ διαβέβληχʼ, ὅπουπερ ἔμβραχυ
εἰσὶν θεαταὶ καὶ τραγῳδοὶ καὶ χοροί,
τὰς οἰνοπότιδας, τὰς προδότιδας, τὰς λάλους,
τὰς οὐδὲν ὑγιές, τὰς μέγʼ ἀνδράσιν κακόν·
ὥστʼ εὐθὺς εἰσιόντες ἀπὸ τῶν ἰκρίων
μὴ μοιχὸς ἔνδον ᾖ τις ἀποκεκρυμμένος.
ἔξεστι· τοιαῦθʼ οὗτος ἐδίδαξεν κακὰ
τοὺς ἄνδρας ἡμῶν· ὥστʼ ἐάνπερ τις πλέκῃ
γυνὴ στέφανον, ἐρᾶν δοκεῖ· κἂν ἐκβάλῃ
σκεῦός τι κατὰ τὴν οἰκίαν πλανωμένη,
ἁνὴρ ἐρωτᾷ, ʼτῷ κατέαγεν ἡ χύτρα;
κάμνει κόρη τις, εὐθὺς ἁδελφὸς λέγει,
τὸ χρῶμα τοῦτό μʼ οὐκ ἀρέσκει τῆς κόρης.
εἶεν, γυνή τις ὑποβαλέσθαι βούλεται
ἀποροῦσα παίδων, οὐδὲ τοῦτʼ ἔστιν λαθεῖν.
ἅνδρες γὰρ ἤδη παρακάθηνται πλησίον·
πρὸς τοὺς γέροντάς θʼ οἳ πρὸ τοῦ τὰς μείρακας
ἤγοντο, διαβέβληκεν, ὥστʼ οὐδεὶς γέρων
δέσποινα γὰρ γέροντι νυμφίῳ γυνή.
εἶτα διὰ τοῦτον ταῖς γυναικωνίτισιν
σφραγῖδας ἐπιβάλλουσιν ἤδη καὶ μοχλοὺς
τηροῦντες ἡμᾶς, καὶ προσέτι Μολοττικοὺς
τρέφουσι μορμολυκεῖα τοῖς μοιχοῖς κύνας.
καὶ ταῦτα μὲν ξυγγνώσθʼ. ἃ δʼ ἦν ἡμῖν πρὸ τοῦ
ἄλφιτον ἔλαιον οἶνον, οὐδὲ ταῦτʼ ἔτι
ἔξεστιν. οἱ γὰρ ἄνδρες ἤδη κλῄδια
αὐτοὶ φοροῦσι κρυπτὰ κακοηθέστατα
Λακωνίκʼ ἄττα, τρεῖς ἔχοντα γομφίους.
πρὸ τοῦ μὲν οὖν ἦν ἀλλʼ ὑποῖξαι τὴν θύραν
νῦν δʼ οὗτος αὐτοὺς ᾡκότριψ Εὐριπίδης
ἐδίδαξε θριπήδεστʼ ἔχειν σφραγίδια
ὄλεθρόν τινʼ ἡμᾶς κυρκανᾶν ἁμωσγέπως,
ἢ φαρμάκοισιν ἢ μιᾷ γέ τῳ τέχνῃ,
ὀλίγων ἕνεκα καὐτὴ παρῆλθον ῥημάτων.
τὰ μὲν γὰρ ἄλλʼ αὕτη κατηγόρηκεν εὖ·
ἃ δʼ ἐγὼ πέπονθα, ταῦτα λέξαι βούλομαι.
ἐμοὶ γὰρ ἁνὴρ ἀπέθανεν μὲν ἐν Κύπρῳ
παιδάρια πέντε καταλιπών, ἁγὼ μόλις
στεφανηπλοκοῦσʼ ἔβοσκον ἐν ταῖς μυρρίναις.
τοὺς ἄνδρας ἀναπέπεικεν οὐκ εἶναι θεούς·
ὥστʼ οὐκέτʼ ἐμπολῶμεν οὐδʼ εἰς ἥμισυ.
νῦν οὖν ἁπάσαισιν παραινῶ καὶ λέγω
ἄγρια γὰρ ἡμᾶς ὦ γυναῖκες δρᾷ κακά,
ἀλλʼ εἰς ἀγορὰν ἄπειμι· δεῖ γὰρ ἀνδράσιν
τὸ μὲν ὦ γυναῖκες ὀξυθυμεῖσθαι σφόδρα
Εὐριπίδῃ, τοιαῦτʼ ἀκουούσας κακά,
οὐ θαυμάσιόν ἐστʼ, οὐδʼ ἐπιζεῖν τὴν χολήν.
ὅμως δʼ ἐν ἀλλήλαισι χρὴ δοῦναι λόγον·
βαρέως τε φέρομεν, εἰ δύʼ ἡμῶν ἢ τρία
κακὰ ξυνειδὼς εἶπε δρώσας μυρία;
ἐγὼ γὰρ αὐτὴ πρῶτον, ἵνα μἄλλην λέγω,
ξύνοιδʼ ἐμαυτῇ πολλὰ δείνʼ· ἐκεῖνο δʼ οὖν
δεινότατον, ὅτε νύμφη μὲν ἦν τρεῖς ἡμέρας,
οὖτος πόθῳ μου ʼκνυεν ἐλθὼν τὴν θύραν·
κᾆτʼ εὐφὺς ἔγνων· εἶτα καταβαίνω λάθρᾳ.
στρόφος μʼ ἔχει τὴν γαστέρ ὦνερ κὠδύνη·
κᾆθʼ ὁ μὲν ἔτριβε κεδρίδας ἄννηθον σφάκον·
ἐγὼ δὲ καταχέασα τοῦ στροφέως ὕδωρ
παρὰ τὸν Ἀγυιᾶ κύβδʼ ἐχομένη τῆς δάφνης.
ταῦτʼ οὐδεπώποτʼ εἶφʼ, ὁρᾶτʼ, Εὐριπίδης·
τὴν νύχθʼ, ἕωθεν σκόροδα διαμασώμεθα,
μηδὲν κακὸν δρᾶν ὑποτοπῆται. ταῦθʼ, ὁρᾷς,
ἡμῖν τί τοῦτʼ ἔστʼ; οὐδʼ ἐκεῖνʼ εἴρηκέ πω,
ὡς ἡ γυνὴ δεικνῦσα τἀνδρὶ τοὔγκυκλον
†ὑπʼ αὐγὰς † οἷόν ἐστιν, ἐγκεκαλυμμένον
ἑτέραν δʼ ἐγᾦδʼ ἣ ʼφασκεν ὠδίνειν γυνὴ
δέχʼ ἡμέρας, ἔως ἐπρίατο παιδίον·
ὁ δʼ ἀνὴρ περιέτρεχʼ ὠκυτόκιʼ ὠνούμενος·
τὸ δʼ εἰσέφερε γραῦς ἐν χύτρᾳ τὸ παιδίον,
ἄπελθʼ ἄπελθʼ, ἤδη γὰρ ὦνέρ μοι δοκῶ
χὠ μὲν γεγηθὼς ἔτρεχεν, ἡ δʼ ἐξέσπασεν
εἶθʼ ἡ μιαρὰ γραῦς, ἣ ʼφερεν τὸ παιδίον,
θεῖ μειδιῶσα πρὸς τὸν ἄνδρα καὶ λέγει,
λέων λέων σοι γέγονεν, αὔτʼ ἔκμαγμα σόν,
τά τʼ ἄλλʼ ἁπαξάπαντα καὶ τὸ πόσθιον
ἡμεῖς γε. κᾆτʼ Εὐριπίδῃ θυμούμεθα,
οὐδὲν παθοῦσαι μεῖζον ἢ δεδράκαμεν;
φίλαι γυναῖκες ξυγγενεῖς τοὐμοῦ τρόπου·
καὶ νῦν ἀκούσας πρᾶγμα περὶ ὑμῶν μέγα
ὀλίγῳ τι πρότερον κατʼ ἀγορὰν λαλούμενον,
ἥκω φράσων τοῦτʼ ἀγγελῶν θʼ ὑμῖν, ἵνα
ὑμῖν ἀφάρκτοις πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα.
τί δʼ ἔστιν ὦ παῖ; παῖδα γάρ σʼ εἰκὸς καλεῖν,
ἕως ἂν οὕτως τὰς γνάθους ψιλὰς ἔχῃς.
Εὐριπίδην φάσʼ ἄνδρα κηδεστήν τινα
πρὸς ποῖον ἔργον ἢ τίνος γνώμης χάριν;
ἵνʼ ἅττα βουλεύοισθε καὶ μέλλοιτε δρᾶν,
καὶ πῶς λέληθεν ἐν γυναιξὶν ὢν ἀνήρ;
ἀφηῦσεν αὐτὸν κἀπέτιλʼ Εὐριπίδης
καὶ τἄλλʼ ἅπανθʼ ὥσπερ γυναῖκʼ ἐσκεύασεν.
πείθεσθε τούτῳ ταῦτα; τίς δʼ οὕτως ἀνὴρ
ἠλίθιος ὅστις τιλλόμενος ἠνείχετο;
οὐκ οἴομαι ʼγωγʼ ὦ πολυτιμήτω θεώ.
ληρεῖς· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἂν ἦλθον ἀγγελῶν,
εἰ μὴ ʼπεπύσμην ταῦτα τῶν σάφʼ εἰδότων.
τὸ πρᾶγμα τουτὶ δεινὸν εἰσαγγέλλεται.
ἀλλʼ ὦ γυναῖκες οὐκ ἐλινύειν ἐχρῆν,
ἀλλὰ σκοπεῖν τὸν ἄνδρα καὶ ζητεῖν ὅπου
καὶ σὺ ξυνέξευρʼ αὐτόν, ὡς ἂν τὴν χάριν
ταύτην τε κἀκείνην ἔχῃς ὦ πρόξενε.
ἔμʼ ἥτις εἴμʼ ἤρου; Κλεωνύμου γυνή.
γιγνώσκεθʼ ὑμεῖς ἥτις ἔσθʼ ἥδʼ ἡ γυνή;
γιγνώσκομεν δῆτʼ. ἀλλὰ τὰς ἄλλας ἄθρει.
ἡδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν ἡ τὸ παιδίον
αὕτη σὺ ποῖ στρέφει; μένʼ αὐτοῦ. τί τὸ κακόν;
ἀνάμενε δῆτα καὶ σκόπει γʼ αὐτὴν σφόδρα·
μόνην γὰρ αὐτὴν ὦνερ οὐ γιγνώσκομεν.
στραγγουριῶ γάρ· ἐχθὲς ἔφαγον κάρδαμα.
τὸν δεῖνα γιγνώσκεις, τὸν ἐκ Κοθωκιδῶν;
ἄπελθʼ. ἐγὼ γὰρ βασανιῶ ταύτην καλῶς
ἵνα μὴ ʼπακούσῃς ὢν ἀνήρ. σὺ δʼ εἰπέ μοι
φέρʼ ἴδω, τί μέντοι πρῶτον ἦν; ἐπίνομεν.
ταυτὶ μὲν ἤκουσάς τινος· τί δαὶ τρίτον;
σκάφιον Ξένυλλʼ ᾔτησεν· οὐ γὰρ ἦν ἀμίς.
ἀπόδυσον αὐτόν· οὐδὲν ὑγιὲς γὰρ λέγει.
χάλα ταχέως τὸ στρόφιον ὦναίσχυντε σύ.
ὡς καὶ στιβαρά τις φαίνεται καὶ καρτερά·
νῦν· τότε δὲ μήτηρ ἦσθα παίδων ἐννέα.
ἀνίστασʼ ὀρθός. ποῖ τὸ πέος ὠθεῖς κάτω;
τοδὶ διέκυψε καὶ μάλʼ εὔχρων ὦ τάλαν.
τὸ πέος διέλκεις πυκνότερον Κορινθίων.
ὦ μιαρὸς οὗτος· ταῦτʼ ἄρʼ ὑπὲρ Εὐριπίδου
εἰς οἷʼ ἐμαυτὸν εἰσεκύλισα πράγματα.
καλῶς, ὅπως μὴ διαφυγὼν οἰχήσεται·
ἐγὼ δὲ ταῦτα τοῖς πρυτάνεσιν ἀγγελῶ.
εἶά νυν ἴχνευε καὶ μάτευε ταχὺ πάντʼ,
αὐτῶν ὅταν ληφθῇ τις ἀνόσιόν τι δρῶν,
ὅτι τά τε παράνομα τά τʼ ἀνόσια παρὼν
ἆ ποῖ σὺ φεύγεις; οὗτος οὗτος οὐ μενεῖς;
τάλαινʼ ἐγὼ τάλαινα, καὶ τὸ παιδίον
ἐξαρπάσας μοι φροῦδος ἀπὸ τοῦ τιτθίου.
κέκραχθι· τοῦτο δʼ οὐδέποτε σὺ ψωμιεῖς,
ἢν μή μʼ ἀφῆτʼ· ἀλλʼ ἐνθάδʼ ἐπὶ τῶν μηρίων
πληγὲν μαχαίρᾳ τῇδε φοινίας φλέβας
τέκνου με περιόψεσθʼ ἀποστερουμένην;
ἀλλʼ οὐ μὰ τὼ θεὼ τάχʼ οὐ χαίρων ἴσως
τάχα δὲ μεταβαλοῦσʼ ἐπὶ κακὸν ἑτερότροπον
ἴωμεν ἐπὶ τὰς κληματίδας ὦ Μανία.
ὕφαπτε καὶ κάταιθε· σὺ δὲ τὸ Κρητικὸν
μόνην γυναικῶν αἰτιῶ τὴν μητέρα.
τουτὶ τί ἔστιν; ἀσκὸς ἐγένεθʼ ἡ κόρη
οἴνου πλέως καὶ ταῦτα Περσικὰς ἔχων.
κἀκ παντὸς ὑμεῖς μηχανώμεναι πιεῖν,
ὦ μέγα καπήλοις ἀγαθὸν ἡμῖν δʼ αὖ κακόν,
παράβαλλε πολλὰς κληματίδας ὦ Μανία.
παράβαλλε δῆτα· σὺ δʼ ἀπόκριναί μοι τοδί,
ἀπέδυσας ὦναίσχυντέ μου τὸ παιδίον
πόσʼ ἔτη δὲ γέγονε; τρεῖς Χοᾶς ἢ τέτταρας;
σχεδὸν τοσοῦτον χὤσον ἐκ Διονυσίων.
αὕτη δʼ ἀποσφαγήσεται μάλʼ αὐτίκα.
ἀλλʼ οὐδὲν ἧττον ἥδʼ ἀποσφαγήσεται
οἴμοι τέκνον. δός μοι σφαγεῖον Μανία,
ἵνʼ οὖν τό γʼ αἷμα τοῦ τέκνου τοὐμοῦ λάβω.
ὕπεχʼ αὐτό, χαριοῦμαι γὰρ ἕν γε τοῦτό σοι.
ταλαντάτη Μίκκα τίς ἐξεκόρησέ σε;
ὁ πανοῦργος οὗτος. ἀλλʼ ἐπειδήπερ πάρει,
φύλαξον αὐτόν, ἵνα λαβοῦσα Κλεισθένη
ἄγε δὴ τίς ἔσται μηχανὴ σωτηρίας;
τίς πεῖρα, τίς ἐπίνοιʼ; ὁ μὲν γὰρ αἴτιος
οὐ φαίνεταί πω. φέρε τίνʼ οὖν ἂν ἄγγελον
ῥίψω γράφων. ἀλλʼ οὐ πάρεισιν αἱ πλάται.
πόθεν οὖν γένοιντʼ ἄν μοι πλάται πόθεν; πόθεν;
τί δʼ ἂν εἰ ταδὶ τἀγάλματʼ ἀντὶ τῶν πλατῶν
γράφων διαρρίπτοιμι; βέλτιον πολύ.
ξύλον γέ τοι καὶ ταῦτα κἀκεῖνʼ ἦν ξύλον.
τί δῆτʼ ἂν εἴη τοὐμποδών; οὐκ ἔσθʼ ὅπως
τῷ δῆτʼ ἂν αὐτὸν προσαγαγοίμην δράματι;
πάντως ὑπάρχει μοι γυναικεία στολή.
τί αὖ σὺ κυρκανᾷς; τί κοικύλλεις ἔχων;
πικρὰν Ἑλένην ὄψει τάχʼ, εἰ μὴ κοσμίως
ἕξεις, ἕως ἂν τῶν πρυτάνεών τις φανῇ.
λευκῆς νοτίζει μελανοσυρμαῖον λεών.
ἐμοὶ δὲ γῆ μὲν πατρὶς οὐκ ἀνώνυμος
πατὴρ ἐκεῖνός ἐστι; Φρυνώνδας μὲν οὖν.
ψυχαὶ δὲ πολλαὶ διʼ ἔμʼ ἐπὶ Σκαμανδρίαις
οὑμὸς Μενέλαος οὐδέπω προσέρχεται.
ἀλλʼ ὥσπερ αἰκάλλει τι καρδίαν ἐμήν.
τίς τῶνδʼ ἐρυμνῶν δωμάτων ἔχει κράτος,
ὅστις ξένους δέξαιτο ποντίῳ σάλῳ
κάμνοντας ἐν χειμῶνι καὶ ναυαγίαις;
ἐπεὶ τέθνηκε Πρωτέας ἔτη δέκα.
ποίαν δὲ χώραν εἰσεκέλσαμεν σκάφει;
πείθει τι τούτῳ τῷ κακῶς ἀπολουμένῳ
αὐτὸς δὲ Πρωτεὺς ἔνδον ἔστʼ ἢ ʼξώπιος;
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ ναυτιᾷς ἔτʼ ὦ ξένε,
ὅστις γʼ ἀκούσας ὅτι τέθνηκε Πρωτέας
αἰαῖ τέθνηκε. ποῦ δʼ ἐτυμβεύθη τάφῳ;
τόδʼ ἐστὶν αὐτοῦ σῆμʼ, ἐφʼ ᾧ καθήμεθα.
κακῶς τʼ ἄρʼ ἐξόλοιο κἀξολεῖ γέ τοι,
ὅστις γε τολμᾷς σῆμα τὸν βωμὸν καλεῖν.
τί δὴ σὺ θάσσεις τάσδε τυμβήρεις ἕδρας
οὗτος πανουργῶν δεῦρʼ ἀνῆλθεν ὦ ξένε
ὡς τὰς γυναῖκας ἐπὶ κλοπῇ τοῦ χρυσίου.
βάυζε τοὐμὸν σῶμα βάλλουσα ψόγῳ.
ξένη τίς ἡ γραῦς ἡ κακορροθοῦσά σε;
οὐ γὰρ γαμοῦμαι σῷ κασιγνήτῳ ποτὲ
γύναι τί εἶπας; στρέψον ἀνταυγεῖς κόρας.
αἰσχύνομαί σε τὰς γνάθους ὑβρισμένη.
τουτὶ τί ἔστιν; ἀφασία τίς τοί μʼ ἔχει.
Ἑλληνὶς εἶ τις ἢ ʼπιχωρία γυνή;
Ἑλληνίς. ἀλλὰ καὶ τὸ σὸν θέλω μαθεῖν.
Ἑλένῃ σʼ ὁμοίαν δὴ μάλιστʼ εἶδον γύναι.
ἔγνως ἄρʼ ὀρθῶς ἄνδρα δυστυχέστατον.
ὦ χρόνιος ἐλθὼν σῆς δάμαρτος ἐσχάρας
λαβέ με λαβέ με πόσι, περίβαλε δὲ χέρας.
φέρε σὲ κύσω. ἄπαγέ μʼ ἄπαγʼ ἄπαγέ με
σὺ τὴν ἐμὴν γυναῖκα κωλύεις ἐμέ,
τὴν Τυνδάρειον παῖδʼ, ἐπὶ Σπάρτην ἄγειν;
οἴμʼ ὡς πανοῦργος καὐτὸς εἶναί μοι δοκεῖς
καὶ τοῦδέ τις ξύμβουλος. οὐκ ἐτὸς πάλαι
προσέρχεται γὰρ ὁ πρύτανις χὠ τοξότης.
τουτὶ πονηρόν· ἀλλʼ ὑπαποκινητέον.
αὕτη μὲν ἡ μήρινθος οὐδὲν ἔσπασεν.
οὗτος τί κύπτεις; δῆσον αὐτὸν εἰσάγων
ὦ τοξότʼ ἐν τῇ σανίδι, κἄπειτʼ ἐνθαδὶ
στήσας φύλαττε καὶ προσιέναι μηδένα
ἔα πρὸς αὐτόν, ἀλλὰ τὴν μάστιγʼ ἔχων
ὀλίγου μʼ ἀφείλετʼ αὐτὸν ἱστιορράφος.
ὦ πρύτανι πρὸς τῆς δεξιᾶς, ἥνπερ φιλεῖς
κοίλην προτείνειν ἀργύριον ἤν τις διδῷ,
χάρισαι βραχύ τί μοι καίπερ ἀποθανουμένῳ.
κέλευε πρὸς τῇ σανίδι δεῖν τὸν τοξότην,
ἵνα μὴ ʼν κροκωτοῖς καὶ μίτραις γέρων ἀνὴρ
γέλωτα παρέχω τοῖς κόραξιν ἑστιῶν.
ἔχοντα ταῦτʼ ἔδοξε τῇ βουλῇ σε δεῖν,
ἰαππαπαιάξ· ὦ κροκώθʼ οἷʼ εἴργασαι·
κοὐκ ἔστʼ ἔτʼ ἐλπὶς οὐδεμία σωτηρίας.
κυκλοῦσαν ὄμμα χρὴ χοροῦ κατάστασιν.
ἣ πᾶσι τοῖς χοροῖσιν ἐμπαίζει τε καὶ
ἀλλʼ εἶα πάλλʼ ἀνάστρεφʼ εὐρύθμῳ ποδί,
ἐνταῦτα νῦν οἰμῶξι πρὸς τὴν αἰτρίαν.
πέρʼ ἐγὼ ʼξινίγκι πορμός, ἴνα πυλάξι σοι.
ταυτὶ τὰ βέλτιστʼ ἀπολέλαυκʼ Εὐριπίδου.
ἔα· θεοί, Ζεῦ σῶτερ, εἰσὶν ἐλπίδες.
ἁνὴρ ἔοικεν οὐ προδώσειν, ἀλλά μοι
σημεῖον ὑπεδήλωσε Περσεὺς ἐκδραμών,
τὰ δέσμʼ ὑπάρχει. δῆλον οὖν τοῦτʼ ἔσθʼ ὅτι
ἥξει με σώσων· οὐ γὰρ ἂν παρέπτετο.
χοροῖσιν οὐδʼ ὑφʼ ἡλίκων νεανίδων
ἀλλʼ ἐν πυκνοῖς δεσμοῖσιν ἐμπεπλεγμένη
φῶτά τε λιτομέναν, πολυδάκρυτον Ἀίδα
πάθος ἀμέγαρτον ἐπὶ κακῶν παρουσίᾳ;
χαῖρʼ ὦ φίλη παῖ· τὸν δὲ πατέρα Κηφέα
ὅς σʼ ἐξέθηκεν ἀπολέσειαν οἱ θεοί.
σὺ δʼ εἶ τίς ἥτις τοὐμὸν ᾤκτιρας πάθος;
Ἠχὼ λόγων ἀντῳδὸς ἐπικοκκάστρια,
ἥπερ πέρυσιν ἐν τῷδε ταὐτῷ χωρίῳ
Εὐριπίδῃ καὐτὴ ξυνηγωνιζόμην.
ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλʼ ἄρχου λόγων.
ταχεῖ πεδίλῳ; διὰ μέσου γὰρ αἰθέρος
τέμνων κέλευθον πόδα τίθημʼ ὑπόπτερον
ἔα· τίνʼ ὄχθον τόνδʼ ὁρῶ καὶ παρθένον
ὦ ξένε κατοίκτιρόν με τὴν παναθλίαν,
κατάρατο τολμᾷς ἀποτανουμένη λαλᾷς;
ὦ παρθένʼ οἰκτίρω σὲ κρεμαμένην ὁρῶν.
οὐ παρτένʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἀμαρτωλὴ γέρων
αὕτη γάρ ἐστιν Ἀνδρομέδα παῖς Κηφέως.
σκέψαι τὸ κύστο· μή τι μικτὸν παίνεται;
φέρε δεῦρό μοι τὴν χεῖρʼ, ἵνʼ ἅψωμαι κόρης·
φέρε Σκύθʼ· ἀνθρώποισι γὰρ νοσήματα
ἅπασίν ἐστιν· ἐμὲ δὲ καὐτὸν τῆς κόρης
ἀτὰρ εἰ τὸ πρωκτὸ δεῦρο περιεστραμμένον,
οὐκ ἐπτόνησά σʼ αὐτὸ πυγίζεις ἄγων.
τί δʼ οὐκ ἐᾷς λύσαντά μʼ αὐτὴν ὦ Σκύθα
πεσεῖν ἐς εὐνὴν καὶ γαμήλιον λέχος;
εἰ σπόδρʼ ἐπιτυμεῖς τὴ γέροντο πύγισο,
τὴ σανίδο τρήσας ἐξόπιστο πρώκτισον.
τὸ ξιπομάκαιραν ἀποκεκόψι τουτοϊ.
αἰαῖ· τί δράσω; πρὸς τίνας στρεφθῶ λόγους;
ἀλλʼ οὐ γὰρ ἂν δέξαιτο βάρβαρος φύσις.
σκαιοῖσι γάρ τοι καινὰ προσφέρων σοφὰ
μάτην ἀναλίσκοις ἄν, ἀλλʼ ἄλλην τινὰ
τούτῳ πρέπουσαν μηχανὴν προσοιστέον.
μιαρὸς ἀλώπηξ, οἶον ἐπιτήκιζί μοι.
ἔτι γὰρ σὺ τὴ μάστιγαν ἐπιτυμεῖς λαβεῖν;
ἐφʼ ᾧτʼ ἀκοῦσαι μηδὲν ὑπʼ ἐμοῦ μηδαμὰ
ὅδʼ ἐστὶν οὑν τῇ σανίδι κηδεστὴς ἐμός.
κακῶς ἀκούσητʼ· ἢν δὲ μὴ πίθησθέ μοι,
ἃ νῦν ὑποικουρεῖτε τοῖσιν ἀνδράσιν
τὰ μὲν παρʼ ἡμῶν ἴσθι σοι πεπεισμένα·
τὸν βάρβαρον δὲ τοῦτον αὐτὸς πεῖθε σύ.
ἐμὸν ἔργον ἐστίν· καὶ σὸν ὦλάφιον ἅ σοι
πρῶτον μὲν οὖν δίελθε κἀνακάλπασον.
σὺ δʼ ὦ Τερηδὼν ἐπαναφύσα Περσικόν.
τί τὸ βόμβο τοῦτο; κῶμο τίς ἀνεγεῖρί μοι
ὀρκῆσι καὶ μελετῆσι, οὐ κωλύσʼ ἐγώ.
ὡς ἐλαπρός, ὥσπερ ψύλλο κατὰ τὸ κῴδιο.
φέρε θοἰμάτιον ἄνωθεν ὦ τέκνον τοδί·
οἴμʼ ὠς στέριπο τὸ τιττἴ, ὤσπερ γογγύλη.
αὔλει σὺ θᾶττον· ἔτι δέδοικας τὸν Σκύθην;
καλό γε τὸ πυγή. κλαῦσί γʼ ἂν μὴ ʼνδον μένῃς.
εἶεν· καλὴ τὸ σκῆμα περὶ τὸ πόστιον.
καλῶς ἔχει. λαβὲ θοἰμάτιον· ὥρα ʼστὶ νῷν
ἀλλʼ οὐκ ἔκὠδέν· ἀλλὰ τὸ συβήνην λαβέ.
σὺ δὲ τοῦτο τήρει τὴ γέροντο, γρᾴδιο.
μεμνῆσι τοίνυν τοὔνομʼ· Ἀρταμουξία.
ἐγὼ δὲ λύσω τόνδε. σὺ δʼ ὅπως ἀνδρικῶς
ὅταν λυθῇς τάχιστα θεύξει καὶ τενεῖς
ὡς τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδἴ οἴκαδε.
ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ ἢν ἅπαξ λυθῶ.
λέλυσο. σὸν ἔργον, φεῦγε πρὶν τὸν τοξότην
ὦ γρᾴδιʼ ὠς καρίεντό σοι τὸ τυγάτριον,
κοὐ δύσκολʼ ἀλλὰ πρᾶο. ποῦ τὸ γρᾴδιο;
ὦ γρᾴδιʼ, ὦ γρᾷ. οὐκ ἐπαινῶ γρᾴδιο.
διέβαλλέ μʼ ηʼ γραῦς. ἀπότρεκʼ ὠς τάκιστα σύ·
ὀρτῶς δὲ συβήνη ʼστί· καταβηνῆσι γάρ.
τί δρᾶσι; ποῖ τὸ γρᾴδιʼ; Ἀρταμουξία.
τὴν γραῦν ἐρωτᾷς, ἣ ʼφερεν τὰς πηκτίδας;
ὦ μιαρὸ γρᾶο· πότερα τρέξι τὴν ὀδό;
ὀρθὴν ἄνω δίωκε. ποῖ θεῖς; οὐ πάλιν
τῃδὶ διώξει; σʼ τοὔμπαλιν τρέχεις σύ γε.
κακόδαιμον, ἀλλὰ τρέξι. Ἀρταμουξία.
Εἴπω τι τῶν εἰωθότων ὦ δέσποτα,
ἐφʼ οἷς ἀεὶ γελῶσιν οἱ θεώμενοι;
τοῦτο δὲ φύλαξαι· πάνυ γάρ ἐστʼ ἤδη χολή.
μηδʼ ὅτι τοσοῦτον ἄχθος ἐπʼ ἐμαυτῷ φέρων,
εἰ μὴ καθαιρήσει τις, ἀποπαρδήσομαι;
τί δῆτʼ ἔδει με ταῦτα τὰ σκεύη φέρειν,
εἴωθε ποιεῖν καὶ Λύκις κἀμειψίας;
ὅταν τι τούτων τῶν σοφισμάτων ἴδω,
πλεῖν ἢ ʼνιαυτῷ πρεσβύτερος ἀπέρχομαι.
ὅτι θλίβεται μέν, τὸ δὲ γέλοιον οὐκ ἐρεῖ.
εἶτʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστὶ καὶ πολλὴ τρυφή,
ὅτʼ ἐγὼ μὲν ὢν Διόνυσος υἱὸς Σταμνίου
αὐτὸς βαδίζω καὶ πονῶ, τοῦτον δʼ ὀχῶ,
ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο μηδʼ ἄχθος φέροι;
οὐκ οἶδʼ· ὁ δʼ ὦμος οὑτοσὶ πιέζεται.
ἦ τἄν σε κωκύειν ἂν ἐκέλευον μακρά.
κατάβα πανοῦργε. καὶ γὰρ ἐγγὺς τῆς θύρας
ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδʼ, οἷ πρῶτά με
ἔδει τραπέσθαι. παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ.
τίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; ὡς κενταυρικῶς
ἐνήλαθʼ ὅστις· εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;
οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν·
καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν· ἀλλʼ ὅμως γελῶ.
ὦ δαιμόνιε πρόσελθε· δέομαι γάρ τί σου.
ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην.
τῶν πολεμίων ἢ δώδεκʼ ἢ τρεῖς καὶ δέκα.
τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα.
μὴ σκῶπτέ μʼ ὦδέλφʼ· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔχω κακῶς·
τοιοῦτος ἵμερός με διαλυμαίνεται.
ὅμως γε μέντοι σοι διʼ αἰνιγμῶν ἐρῶ.
ἤδη ποτʼ ἐπεθύμησας ἐξαίφνης ἔτνους;
ἔτνους; βαβαιάξ, μυριάκις γʼ ἐν τῷ βίῳ.
ἆρʼ ἐκδιδάσκω τὸ σαφὲς ἢ ʼτέρᾳ φράσω;
μὴ δῆτα περὶ ἔτνους γε· πάνυ γὰρ μανθάνω.
τοιουτοσὶ τοίνυν με δαρδάπτει πόθος
καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστιν ἔτι κατωτέρω.
οἱ μὲν γὰρ οὐκέτʼ εἰσίν, οἱ δʼ ὄντες κακοί.
ἔτʼ ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἄρα·
οὐ γὰρ σάφʼ οἶδʼ οὐδʼ αὐτὸ τοῦθʼ ὅπως ἔχει.
εἶτʼ οὐχὶ Σοφοκλέα πρότερον Εὐριπίδου
οὐ πρίν γʼ ἂν Ἰοφῶντʼ, ἀπολαβὼν αὐτὸν μόνον,
κἄλλως ὁ μέν γʼ Εὐριπίδης πανοῦργος ὢν
ὁ δʼ εὔκολος μὲν ἐνθάδʼ εὔκολος δʼ ἐκεῖ.
ἐπιτριβομένου τὸν ὦμον οὑτωσὶ σφόδρα.
τραγῳδίας ποιοῦντα πλεῖν ἢ μύρια,
ἐπιφυλλίδες ταῦτʼ ἐστὶ καὶ στωμύλματα,
χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης,
ἃ φροῦδα θᾶττον, ἢν μόνον χορὸν λάβῃ,
ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ.
γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτι
ζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι.
αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα,
ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθʼ ἱερῶν,
ἦ μὴν κόβαλά γʼ ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ.
μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἔχεις γὰρ οἰκίαν.
τοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺ
τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλια
πόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπου
ὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;
μηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτʼ, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶν
καὶ μήτε θερμὴν μήτʼ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.
φέρε δὴ τίνʼ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα;
μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου,
ἀλλʼ ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένη
εὐθὺς γὰρ ἀποπήγνυσι τἀντικνήμια.
βούλει κατάντη καὶ ταχεῖαν σοι φράσω;
νὴ τὸν Δίʼ ὡς ὄντος γε μὴ βαδιστικοῦ.
ἀφιεμένην τὴν λαμπάδʼ ἐντεῦθεν θεῶ,
κἄπειτʼ ἐπειδὰν φῶσιν οἱ θεώμενοι
ναύτης διάξει δύʼ ὀβολὼ μισθὸν λαβών.
ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύʼ ὀβολώ.
μετὰ ταῦτʼ ὄφεις καὶ θηρίʼ ὄψει μυρία