Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἕλκειν κάτωθεν ταὐτὸ τοῦθʼ ὕδωρ πάλιν;
τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ κατὰ μῆνα καὶ καθʼ ἡμέραν
πλέον πλέον τἀργύριον ἀεὶ γίγνεται
τί δῆτα; τὴν θάλατταν ἔσθʼ ὅτι πλείονα
αὕτη μὲν ὦ κακόδαιμον οὐδὲν γίγνεται
οὐκ ἀποδιώξει σαυτὸν ἀπὸ τῆς οἰκίας;
ὕπαγε. τί μέλλεις; οὐκ ἐλᾷς ὦ σαμφόρα;
φεύγεις; ἔμελλόν σʼ ἆρα κινήσειν ἐγὼ
αὐτοῖς τροχοῖς τοῖς σοῖσι καὶ ξυνωρίσιν.
οἶμαι γὰρ αὐτὸν αὐτίχʼ εὑρήσειν ὅπερ
ὦ μιαρὲ καὶ πατραλοῖα καὶ τοιχωρύχε.
αὖθίς με ταὐτὰ ταῦτα καὶ πλείω λέγε.
καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν πατέρα τύπτειν ἐν δίκῃ;
ἐδιδαξάμην μέντοι σε νὴ Δίʼ ὦ μέλε
τὸν πατέρα τύπτεσθʼ ἐστὶν ὑπὸ τῶν υἱέων.
οὐδʼ αὐτὸς ἀκροασάμενος οὐδὲν ἀντερεῖς.
σὸν ἔργον ὦ πρεσβῦτα φροντίζειν ὅπῃ
ὡς οὗτος, εἰ μή τῳ ʼπεποίθειν, οὐκ ἂν ἦν
οἶμαί γε τῶν νεωτέρων τὰς καρδίας
τὸ δέρμα τῶν γεραιτέρων λάβοιμεν ἂν
κλάουσι παῖδες, πατέρα δʼ οὐ κλάειν δοκεῖς;
αὐτὸς μὲν οὖν σαυτῷ σὺ τούτων αἴτιος,
στρέψας σεαυτὸν ἐς πονηρὰ πράγματα.
τί δῆτα ταῦτʼ οὔ μοι τότʼ ἠγορεύετε,
ἀλλʼ ἄνδρʼ ἄγροικον καὶ γέροντʼ ἐπῄρετε;
γνῶμεν πονηρῶν ὄντʼ ἐραστὴν πραγμάτων,
ἕως ἂν αὐτὸν ἐμβάλωμεν ἐς κακόν,
ὅπως ἂν εἰδῇ τοὺς θεοὺς δεδοικέναι.
οὐ γάρ μʼ ἐχρῆν τὰ χρήμαθʼ ἁδανεισάμην
ἀποστερεῖν. νῦν οὖν ὅπως ὦ φίλτατε
ἀλλʼ οὐκ ἂν ἀδικήσαιμι τοὺς διδασκάλους.
ναὶ ναὶ καταιδέσθητι πατρῷον Δία.
ἰδού γε Δία πατρῷον· ὡς ἀρχαῖος εἶ.
ὅτε καὶ σὲ χυτρεοῦν ὄντα θεὸν ἡγησάμην.
ἐνταῦθα σαυτῷ παραφρόνει καὶ φληνάφα.
ὅτʼ ἐξέβαλλον τοὺς θεοὺς διὰ Σωκράτη.
ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ μηδαμῶς θύμαινέ μοι
μηδέ μʼ ἐπιτρίψῃς, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε
ἐμοῦ παρανοήσαντος ἀδολεσχίᾳ·
καί μοι γενοῦ ξύμβουλος, εἴτʼ αὐτοὺς γραφὴν
διωκάθω γραψάμενος εἴθʼ ὅ τι σοι δοκεῖ.
ὀρθῶς παραινεῖς οὐκ ἐῶν δικορραφεῖν,
ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐμπιμπράναι τὴν οἰκίαν
τῶν ἀδολεσχῶν. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Ξανθία,
κλίμακα λαβὼν ἔξελθε καὶ σμινύην φέρων,
κἄπειτʼ ἐπαναβὰς ἐπὶ τὸ φροντιστήριον
τὸ τέγος κατάσκαπτʼ, εἰ φιλεῖς τὸν δεσπότην,
ἕως ἂν αὐτοῖς ἐμβάλῃς τὴν οἰκίαν·
ἐμοὶ δὲ δᾷδʼ ἐνεγκάτω τις ἡμμένην,
κἀγώ τινʼ αὐτῶν τήμερον δοῦναι δίκην
σὸν ἔργον ὦ δᾲς ἱέναι πολλὴν φλόγα.
οἴμοι τίς ἡμῶν πυρπολεῖ τὴν οἰκίαν;
ἐκεῖνος οὗπερ θοἰμάτιον εἰλήφατε.
οὗτος τί ποιεῖς ἐτεὸν οὑπὶ τοῦ τέγους;
οἴμοι τάλας δείλαιος ἀποπνιγήσομαι.
ἐγὼ δὲ κακοδαίμων γε κατακαυθήσομαι.
τί γὰρ μαθόντες τοὺς θεοὺς ὑβρίζετε,
μάλιστα δʼ εἰδὼς τοὺς θεοὺς ὡς ἠδίκουν.
κακὸν ἆρα ταῖς πλευραῖς τι προὐφείλεις μέγα.
ἆρʼ οἶσθά γʼ οἷον κνώδαλον φυλάττομεν;
οἶδʼ, ἀλλʼ ἐπιθυμῶ σμικρὸν ἀπομερμηρίσαι.
κατὰ τοῖν κόραιν ὕπνου τι καταχεῖται γλυκύ.
ἀλλʼ ἦ παραφρονεῖς ἐτεὸν ἢ κορυβαντιᾷς;
οὔκ, ἀλλʼ ὕπνος μʼ ἔχει τις ἐκ Σαβαζίου.
τὸν αὐτὸν ἄρʼ ἐμοὶ βουκολεῖς Σαβάζιον.
κἀμοὶ γὰρ ἀρτίως ἐπεστρατεύσατο
Μῆδός τις ἐπὶ τὰ βλέφαρα νυστακτὴς ὕπνος·
καὶ δῆτʼ ὄναρ θαυμαστὸν εἶδον ἀρτίως.
κἄγωγʼ ἀληθῶς οἷον οὐδεπώποτε.
ἀναρπάσαντα τοῖς ὄνυξιν ἀσπίδα
κἄπειτα ταύτην ἀποβαλεῖν Κλεώνυμον.
οὐδὲν ἄρα γρίφου διαφέρει Κλεώνυμος.
τί ταὐτὸν ἐν γῇ τʼ ἀπέβαλεν κἀν οὐρανῷ
κἀν τῇ θαλάττῃ θηρίον τὴν ἀσπίδα;
οἴμοι τί δῆτά μοι κακὸν γενήσεται
οὐδὲν γὰρ ἔσται δεινὸν οὐ μὰ τοὺς θεούς.
λέγε νυν ἀνύσας τι τὴν τρόπιν τοῦ πράγματος.
ἔδοξέ μοι περὶ πρῶτον ὕπνον ἐν τῇ πυκνὶ
ἐκκλησιάζειν πρόβατα συγκαθήμενα,
βακτηρίας ἔχοντα καὶ τριβώνια·
δημηγορεῖν φάλαινα πανδοκεύτρια,
ἔχουσα φωνὴν ἐμπεπρησμένης ὑός.
εἶθʼ ἡ μιαρὰ φάλαινʼ ἔχουσα τρυτάνην
τὸν δῆμον ἡμῶν βούλεται διιστάναι.
ἐδόκει δέ μοι Θέωρος αὐτῆς πλησίον
εἶτʼ Ἀλκιβιάδης εἶπε πρός με τραυλίσας,
ὀρθῶς γε τοῦτʼ Ἀλκιβιάδης ἐτραύλισεν.
ἀρθεὶς ἀφʼ ἡμῶν ἐς κόρακας οἰχήσεται;
εἶτʼ οὐκ ἐγὼ δοὺς δύʼ ὀβολὼ μισθώσομαι
οὕτως ὑποκρινόμενον σοφῶς ὀνείρατα;
φέρε νυν κατείπω τοῖς θεαταῖς τὸν λόγον,
ὀλίγʼ ἄτθʼ ὑπειπὼν πρῶτον αὐτοῖσιν ταδί,
μηδὲν παρʼ ἡμῶν προσδοκᾶν λίαν μέγα,
ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστʼ οὔτε κάρυʼ ἐκ φορμίδος
δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις,
οὔθʼ Ἡρακλῆς τὸ δεῖπνον ἐξαπατώμενος,
οὐδʼ αὖθις ἀνασελγαινόμενος Εὐριπίδης·
οὐδʼ εἰ Κλέων γʼ ἔλαμψε τῆς τύχης χάριν,
αὖθις τὸν αὐτὸν ἄνδρα μυττωτεύσομεν.
ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν λογίδιον γνώμην ἔχον,
ὑμῶν μὲν αὐτῶν οὐχὶ δεξιώτερον,
κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον.
ἔστιν γὰρ ἡμῖν δεσπότης ἐκεινοσὶ
ἅνω καθεύδων, ὁ μέγας, οὑπὶ τοῦ τέγους.
οὗτος φυλάττειν τὸν πατέρʼ ἐπέταξε νῷν,
ἔνδον καθείρξας, ἵνα θύραζε μὴ ʼξίῃ.
νόσον γὰρ ὁ πατὴρ ἀλλόκοτον αὐτοῦ νοσεῖ,
ἣν οὐδʼ ἂν εἷς γνοίη ποτʼ οὐδʼ ἂν ξυμβάλοι
εἰ μὴ πύθοιθʼ ἡμῶν· ἐπεὶ τοπάζετε.
Ἀμυνίας μὲν ὁ Προνάπους φήσʼ οὑτοσὶ
εἶναι φιλόκυβον αὐτόν· ἀλλʼ οὐδὲν λέγει.
μὰ Δίʼ, ἀλλʼ ἀφʼ αὑτοῦ τὴν νόσον τεκμαίρεται.
ὁδὶ δέ φησι Σωσίας πρὸς Δερκύλον
αὕτη γε χρηστῶν ἐστιν ἀνδρῶν ἡ νόσος.
Νικόστρατος δʼ αὖ φησιν ὁ Σκαμβωνίδης
εἶναι φιλοθύτην αὐτὸν ἢ φιλόξενον.
μὰ τὸν κύνʼ ὦ Νικόστρατʼ οὐ φιλόξενος,
ἐπεὶ καταπύγων ἐστὶν ὅ γε Φιλόξενος.
ἄλλως φλυαρεῖτʼ· οὐ γὰρ ἐξευρήσετε.
εἰ δὴ ʼπιθυμεῖτʼ εἰδέναι, σιγᾶτε νῦν.
φράσω γὰρ ἤδη τὴν νόσον τοῦ δεσπότου.
φιληλιαστής ἐστιν ὡς οὐδεὶς ἀνήρ,
ἐρᾷ τε τούτου, τοῦ δικάζειν, καὶ στένει
ἢν μὴ ʼπὶ τοῦ πρώτου καθίζηται ξύλου.
ὕπνου δʼ ὁρᾷ τῆς νυκτὸς οὐδὲ πασπάλην.
ἢν δʼ οὖν καταμύσῃ κἂν ἄχνην, ὅμως ἐκεῖ
ὑπὸ τοῦ δὲ τὴν ψῆφόν γʼ ἔχειν εἰωθέναι
καὶ νὴ Δίʼ ἢν ἴδῃ γέ που γεγραμμένον
τὸν ἀλεκτρυόνα δʼ, ὃς ᾖδʼ ἀφʼ ἑσπέρας, ἔφη
ὄψʼ ἐξεγείρειν αὐτὸν ἀναπεπεισμένον,
παρὰ τῶν ὑπευθύνων ἔχοντα χρήματα.
ὥσπερ λεπὰς προσεχόμενος τῷ κίονι.
ὑπὸ δυσκολίας δʼ ἅπασι τιμῶν τὴν μακρὰν
ὥσπερ μέλιττʼ ἢ βομβυλιὸς εἰσέρχεται
ὑπὸ τοῖς ὄνυξι κηρὸν ἀναπεπλασμένος.
ἵνʼ ἔχοι δικάζειν, αἰγιαλὸν ἔνδον τρέφει.
τοιαῦτʼ ἀλύει· νουθετούμενος δʼ ἀεὶ
μᾶλλον δικάζει. τοῦτον οὖν φυλάττομεν
μοχλοῖσιν ἐνδήσαντες, ὡς ἂν μὴ ʼξίῃ.
ὁ γὰρ υἱὸς αὐτοῦ τὴν νόσον βαρέως φέρει.
καὶ πρῶτα μὲν λόγοισι παραμυθούμενος
ἀνέπειθεν αὐτὸν μὴ φορεῖν τριβώνιον
εἶτʼ αὐτὸν ἀπέλου κἀκάθαιρʼ, ὁ δʼ οὐ μάλα.
μετὰ τοῦτʼ ἐκορυβάντιζʼ, ὁ δʼ αὐτῷ τυμπάνῳ
ᾄξας ἐδίκαζεν ἐς τὸ καινὸν ἐμπεσών.
διέπλευσεν εἰς Αἴγιναν, εἶτα ξυλλαβὼν
νύκτωρ κατέκλινεν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ,
ὁ δʼ ἀνεφάνη κνεφαῖος ἐπὶ τῇ κιγκλίδι.
ἐντεῦθεν οὐκέτʼ αὐτὸν ἐξεφρίεμεν,
ἐνεβύσαμεν ῥακίοισι κἀπακτώσαμεν,
ὁ δʼ ὡσπερεὶ κολοιὸς αὑτῷ παττάλους
ἡμεῖς δὲ τὴν αὐλὴν ἅπασαν δικτύοις
καταπετάσαντες ἐν κύκλῳ φυλάττομεν.
ἔστιν δʼ ὄνομα τῷ μὲν γέροντι Φιλοκλέων
ναὶ μὰ Δία, τῷ δʼ υἱεῖ γε τῳδὶ Βδελυκλέων,
ἔχων τρόπους φρυαγμοσεμνάκους τίνας.
ὦ Ξανθία καὶ Σωσία, καθεύδετε;
ὁ γὰρ πατὴρ ἐς τὸν ἰπνὸν εἰσελήλυθε
καὶ μυσπολεῖ τι καταδεδυκώς. ἀλλʼ ἄθρει
ἄναξ Πόσειδον τί ποτʼ ἄρʼ ἡ κάπνη ψοφεῖ;
νὴ τὸν Δίʼ ὅσπερ γʼ ἐστὶ δριμύτατος καπνῶν.
ἀτὰρ οὐκέτʼ ἐρρήσεις γε, ποῦ ʼσθʼ ἡ τηλία;
δύου πάλιν· φέρʼ ἐπαναθῶ σοι καὶ ξύλον.
ἐνταῦθά νυν ζήτει τινʼ ἀλλην μηχανήν.
ὅστις πατρὸς νυνὶ Καπνίου κεκλήσομαι.
εὖ κἀνδρικῶς· κἀγὼ γὰρ ἐνταῦθʼ ἔρχομαι.
φύλατθʼ ὅπως μὴ τὴν βάλανον ἐκτρώξεται.
τί δράσετʼ; οὐκ ἐκφρήσετʼ ὦ μιαρώτατοι
δικάσοντά μʼ, ἀλλʼ ἐκφεύξεται Δρακοντίδης;
ὅταν τις ἐκφύγῃ μʼ ἀποσκλῆναι τότε.
Ἄπολλον ἀποτρόπαιε τοῦ μαντεύματος.
μὰ τὸν Ποσειδῶ Φιλοκλέων οὐδέποτέ γε.
διατρώξομαι τοίνυν ὀδὰξ τὸ δίκτυον.
τῶς ἄν σʼ ἀποκτείναιμι; πῶς; δότε μοι ξίφος
ὅπως τάχιστʼ, ἢ πινάκιον τιμητικόν.
ἅνθρωπος οὗτος μέγα τι δρασείει κακόν.
τὸν ὄνον ἄγων αὐτοῖσι τοῖς κανθηλίοις·
ἀλλʼ εἰσιών μοι τὸν ὄνον ἐξάγειν δοκῶ
ὅπως ἂν ὁ γέρων μηδὲ παρακύψῃ πάλιν.
κάνθων τί κλάεις; ὅτι πεπράσει τήμερον;
κάτω γε τουτονί τινʼ ὑποδεδυκότα.
Οὖτις μὰ τὸν Δίʼ οὔτι χαιρήσων γε σύ.
ὕφελκε θᾶττον αὐτόν. ὦ μιαρώτατος
εἰ μή μʼ ἐάσεθʼ ἥσυχον, μαχούμεθα.
πονηρὸς εἶ πόρρω τέχνης καὶ παράβολος.
νῦν μʼ ὄντʼ ἄριστον· ἀλλʼ ἴσως, ὅταν φάγῃς
ὑπογάστριον γέροντος ἡλιαστικοῦ.
ὦ ξυνδικασταὶ καὶ Κλέων ἀμύνατε.
ἔνδον κέκραχθι τῆς θύρας κεκλῃμένης.
ὤθει σὺ πολλοὺς τῶν λίθων πρὸς τὴν θύραν,
καὶ τὴν βάλανον ἔμβαλλε πάλιν ἐς τὸν μοχλόν,
πόθεν ποτʼ ἐμπέπτωκέ μοι τὸ βωλίον;
ἴσως ἄνωθεν μῦς ἐνέβαλέ σοί ποθεν.
ὑπὸ τῶν κεραμίδων ἡλιαστὴς ὀροφίας.
ἐκπτήσεται. ποῦ ποῦ ʼστί μοι τὸ δίκτυον;
σοῦ σοῦ, πάλιν σοῦ. νὴ Δίʼ ἦ μοι κρεῖττον ἦν
τηρεῖν Σκιώνην ἀντὶ τούτου τοῦ πατρός.
ἄγε νυν, ἐπειδὴ τουτονὶ σεσοβήκαμεν,
κοὐκ ἔσθʼ ὅπως διαδὺς ἂν ἡμᾶς ἔτι λάθοι,
ἀλλʼ ὦ πόνηρʼ ἥξουσιν ὀλίγον ὕστερον
οἱ ξυνδικασταὶ παρακαλοῦντες τουτονὶ
νὴ τὸν Δίʼ, ὀψὲ γοῦν ἀνεστήκασι νῦν.
ὡς ἀπὸ μέσων νυκτῶν γε παρακαλοῦσʼ ἀεί,
ἀρχαῖα μελισιδωνοφρυνιχήρατα,
ἤδη ποτʼ αὐτοὺς τοῖς λίθοις βαλλήσομεν.
ἀλλʼ ὦ πόνηρε τὸ γένος ἤν τις ὀργίσῃ
τὸ τῶν γερόντων, ἔσθʼ ὅμοιον σφηκιᾷ.
ἔχουσι γὰρ καὶ κέντρον ἐκ τῆς ὀσφύος
ὀξύτατον, ᾧ κεντοῦσι, καὶ κεκραγότες
πηδῶσι καὶ βάλλουσιν ὥσπερ φέψαλοι.
μὴ φροντίσῃς· ἐὰν ἐγὼ λίθους ἔχω,
πολλῶν δικαστῶν σφηκιὰν διασκεδῶ.
πάνυ γε, καὶ τούτοισί γʼ ἐπιτρέψαι ʼθέλω.
πιθοῦ πιθοῦ λόγοισι, μηδʼ ἄφρων γένῃ
νενουθέτηκεν αὑτὸν ἐς τὰ πράγμαθʼ, οἶς
λογίζεταί τʼ ἐκεῖνα πάνθʼ ἁμαρτίας
ἴθʼ ὦ πάτερ πρὸς τῶν θεῶν ἐμοὶ πιθοῦ.
τί σοι πίθωμαι; λέγʼ ὅ τι βούλει πλὴν ἑνός.
Ἅιδης διακρινεῖ πρότερον ἢ ʼγὼ πείσομαι.
ἐκεῖσε μὲν μηκέτι βάδιζʼ, ἀλλʼ ἐνθάδε
ὅτι τὴν θύραν ἀνέῳξεν ἡ σηκὶς λάθρᾳ,
ταύτης ἐπιβολὴν ψηφιεῖ μίαν μόνην.
πάντως δὲ κἀκεῖ ταῦτʼ ἔδρας ἑκάστοτε.
καὶ ταῦτα μέν νυν εὐλόγως, ἢν ἐξέχῃ
ὕοντος εἴσει· κἄν ἔγρῃ μεσημβρινός,
λέγῃ μακράν τις, οὐχὶ πεινῶν ἀναμενεῖς
πῶς οὖν διαγιγνώσκειν καλῶς δυνήσομαι
μόλις τὸ πρᾶγμʼ ἔγνωσαν ἀναμασώμενοι.
ἀνά τό με πείθεις. ἀλλʼ ἐκεῖνʼ οὔπω λέγεις,
αἴσχιστα γάρ τοί μʼ ἠργάσατο Λυσίστρατος
κἀγὼ ʼνέκαψʼ· ὀβολοὺς γὰρ ᾠόμην λαβεῖν·
κᾆτα βδελυχθεὶς ὀσφρόμενος ἐξέπτυσα·
ὁρᾷς ὅσον καὶ τοῦτο δῆτα κερδανεῖς.
ὅρα τὸ χρῆμα, τὰ λόγιʼ ὡς περαίνεται.
ἠκηκόη γὰρ ὡς Ἀθηναῖοί ποτε
δικάσοιεν ἐπὶ ταῖς οἰκίαισι τὰς δίκας,
αὑτῷ δικαστηρίδιον μικρὸν πάνυ,
ὥσπερ Ἑκάταιον, πανταχοῦ πρὸ τῶν θυρῶν.
ἰδού, τί ἔτʼ ἐρεῖς; ὡς ἅπαντʼ ἐγὼ φέρω
ὅσαπερ ἔφασκον, κἄτι πολλῷ πλείονα.
παρά σοι κρεμήσετʼ ἐγγὺς ἐπὶ τοῦ παττάλου.
ἐξηῦρες ἀτεχνῶς φάρμακον στραγγουρίας.
καὶ πῦρ γε τουτί· καὶ προσέστηκεν φακῆ
κἂν γὰρ πυρέττω, τόν γε μισθὸν λήψομαι.
αὐτοῦ μένων γὰρ τὴν φακῆν ῥοφήσομαι.
ἵνα γʼ, ἢν καθεύδῃς ἀπολογουμένου τινός,
ᾄδων ἄνωθεν ἐξεγείρῃ σʼ οὑτοσί.
πάρεστι τουτί, καὐτὸς ἅναξ οὑτοσί.
ὦ δέσποθʼ ἥρως ὡς χαλεπὸς ἄρʼ ἦσθʼ ἰδεῖν.
οἷόσπερ ἡμῖν φαίνεται Κλεώνυμος.
εἰ θᾶττον ἐκαθίζου σύ, θᾶττον ἂν δίκην
φέρε νυν τίνʼ αὐτῷ πρῶτον εἰσαγάγω δίκην;
τί τίς κακὸν δέδρακε τῶν ἐν τᾠκίᾳ;
ἡ Θρᾷττα προσκαύσασα πρώην τὴν χύτραν —
ἄνευ δρυφάκτου τὴν δίκην μέλλεις καλεῖν,
τί ποτε τὸ χρῆμʼ; ὡς δεινὸν ἡ φιλοχωρία.
ὁ κύων παρᾴξας ἐς τὸν ἰπνὸν ὑφαρπάσας
τροφαλίδα τυροῦ Σικελικὴν κατεδήδοκεν;
τοῦτʼ ἆρα πρῶτον τἀδίκημα τῷ πατρὶ
εἰσακτέον μοι· σὺ δὲ κατηγόρει παρών.
μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ· ἀλλʼ ἅτερός φησιν κύων
κατηγορήσειν, ἤν τις εἰσάγῃ γραφήν.
ἀφʼ Ἑστίας ἀρχόμενος ἐπιτρίψω τινά.
ἀλλʼ εἴσαγʼ ἀνύσας· ὡς ἐγὼ τιμᾶν βλέπω.
οἴμοι διατρίβεις κἀπολεῖς τριψημερῶν·
ὁτιὴ ʼπελαθόμην τοὺς καδίσκους ἐκφέρειν.
ἐγὼ γὰρ εἶχον τούσδε τοὺς ἀρυστίχους.
κάλλιστα τοίνυν· πάντα γὰρ πάρεστι νῷν
ὅσων δεόμεθα, πλήν γε δὴ τῆς κλεψύδρας.
ἡδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν; οὐχὶ κλεψύδρα;
εὖ γʼ ἐκπορίζεις αὐτὰ κἀπιχωρίως.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα πῦρ τις ἐξενεγκάτω
ὅπως ἂν εὐξώμεσθα πρῶτα τοῖς θεοῖς.
εὐφημία μὲν πρῶτα νῦν ὑπαρχέτω.
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Πύθιʼ ἐπʼ ἀγαθῇ τύχῃ
ξυνευχόμεσθα ταὐτά σοι κἀπᾴδομεν
νέαισιν ἀρχαῖς ἕνεκα τῶν προλελεγμένων.
εἴ τις θύρασιν ἡλιαστής, εἰσίτω·
ὡς ἡνίκʼ ἂν λέγωσιν οὐκ ἐσφρήσομεν.
ἀκούετʼ ἤδη τῆς γραφῆς. ἐγράψατο
τὸν τυρὸν ἀδικεῖν ὅτι μόνος κατήσθιεν
τὸν Σικελικόν. τίμημα κλῳὸς σύκινος.
θάνατος μὲν οὖν κύνειος, ἢν ἅπαξ ἁλῷ.
καὶ μὴν ὁ φεύγων οὑτοσὶ Λάβης πάρα.
ὦ μιαρὸς οὗτος· ὡς δὲ καὶ κλέπτον βλέπει,
σίγα, κάθιζε· σὺ δʼ ἀναβὰς κατηγόρει.
φέρε νυν ἅμα τήνδʼ ἐγχεάμενος κἀγὼ ῥοφῶ.
τῆς μὲν γραφῆς ἠκούσαθʼ ἣν ἐγραψάμην
ἄνδρες δικασταὶ τουτονί. δεινότατα γὰρ
ἔργων δέδρακε κἀμὲ καὶ τὸ ῥυππαπαῖ.
ἀποδρὰς γὰρ ἐς τὴν γωνίαν τυρὸν πολὺν
κατεσικέλιζε κἀνέπλητʼ ἐν τῷ σκότῳ —
νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ δῆλός ἐστʼ· ἔμοιγέ τοι
τυροῦ κάκιστον ἀρτίως ἐνήρυγεν
ἢν μή τι κἀμοί τις προβάλλῃ τῷ κυνί;
θερμὸς γὰρ ἁνὴρ οὐδὲν ἧττον τῆς φακῆς.
πρὸς τῶν θεῶν μὴ προκαταγίγνωσκʼ ὦ πάτερ,
τὸ πρᾶγμα φανερόν ἐστιν· αὐτὸ γὰρ βοᾷ.
μή νυν ἀφῆτέ γʼ αὐτόν, ὡς ὄντʼ αὖ πολὺ
κυνῶν ἁπάντων ἄνδρα μονοφαγίστατον,
ἐμοὶ δέ γʼ οὐκ ἔστʼ οὐδὲ τὴν ὑδρίαν πλάσαι.
πρὸς ταῦτα τοῦτον κολάσατʼ· οὐ γὰρ ἄν ποτε
τρέφειν δύναιτʼ ἂν μία λόχμη κλέπτα δύο·
ἵνα μὴ κεκλάγγω διὰ κενῆς ἄλλως ἐγώ·
ὅσας κατηγόρησε τὰς πανουργίας.
ὦλεκτρυόν; νὴ τὸν Δίʼ ἐπιμύει γέ τοι.
Λάβητι μάρτυρας παρεῖναι τρύβλιον
δοίδυκα τυρόκνηστιν ἐσχάραν χύτραν,
καὶ τἄλλα, τὰ σκεύη τὰ προσκεκαυμένα.
ἀλλʼ ἔτι σύ γʼ οὐρεῖς καὶ καθίζεις οὐδέπω;
οὐκ αὖ σὺ παύσει χαλεπὸς ὢν καὶ δύσκολος,
καὶ ταῦτα τοῖς φεύγουσιν, ἀλλʼ ὀδὰξ ἔχει;
ἀνάβαινʼ, ἀπολογοῦ. τί σεσιώπηκας; λέγε.
ἀπόπληκτος ἐξαίφνης ἐγένετο τὰς γνάθους.
πάρεχʼ ἐκποδών. ἐγὼ γὰρ ἀπολογήσομαι.
χαλεπὸν μὲν ὦνδρες ἐστὶ διαβεβλημένου
ὑπεραποκρίνεσθαι κυνός, λέξω δʼ ὅμως.
ἀγαθὸς γάρ ἐστι καὶ διώκει τοὺς λύκους.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄριστός ἐστι τῶν νυνὶ κυνῶν
οἷός τε πολλοῖς προβατίοις ἐφεστάναι.
ὅ τι; σοῦ προμάχεται καὶ φυλάττει τὴν θύραν
καὶ τἄλλʼ ἄριστός ἐστιν· εἰ δʼ ὑφείλετο,
ξύγγνωθι. κιθαρίζειν γὰρ οὐκ ἐπίσταται.
ἐγὼ δʼ ἐβουλόμην ἂν οὐδὲ γράμματα,
ἵνα μὴ κακουργῶν ἐνέγραφʼ ἡμῖν τὸν λόγον.
ἄκουσον ὦ δαιμόνιέ μου τῶν μαρτύρων.
ἀνάβηθι τυρόκνηστι καὶ λέξον μέγα·
ὦ δαιμόνιʼ ἐλέει ταλαιπωρουμένους.
οὗτος γὰρ ὁ Λάβης καὶ τραχήλιʼ ἐσθίει
ὁ δʼ ἕτερος οἷός ἐστιν οἰκουρὸς μόνον.
αὐτοῦ μένων γὰρ ἅττʼ ἂν εἴσω τις φέρῃ
τούτων μεταιτεῖ τὸ μέρος· εἰ δὲ μή, δάκνει.
κακόν τι περιβαίνει με κἀναπείθομαι.
καὶ μὴ διαφθείρητε. ποῦ τὰ παιδία;
ἀναβαίνετʼ ὦ πόνηρα καὶ κνυζούμενα
αἰτεῖτε κἀντιβολεῖτε καὶ δακρύετε.
κατάβα κατάβα κατάβα κατάβα.
καίτοι τὸ κατάβα τοῦτο πολλοὺς δὴ πάνυ
ἐξηπάτηκεν. ἀτὰρ ὅμως καταβήσομαι.
ἐγὼ γὰρ ἀπεδάκρυσα νῦν γνώμην ἐμὴν
οὐδέν ποτʼ ἀλλʼ ἢ τῆς φακῆς ἐμπλήμενος.
ἴθʼ ὦ πατρίδιον ἐπὶ τὰ βελτίω τρέπου.
τηνδὶ λαβὼν τὴν ψῆφον ἐπὶ τὸν ὕστερον
μύσας παρᾷξον κἀπόλυσον ὦ πάτερ.
οὐ δῆτα· κιθαρίζειν γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι.
φέρε νύν σε τῃδὶ τὴν ταχίστην περιάγω.
ἐξηπάτηται κἀπολέλυκεν οὐχ ἑκών.
δείξειν ἔοικεν. ἐκπέφευγας ὦ Λάβης.
πάτερ πάτερ τί πέπονθας; οἴμοι· ποῦ ʼσθʼ ὕδωρ;
φεύγοντʼ ἀπολύσας ἄνδρα; τί ποτε πείσομαι;
ἀλλʼ ὦ πολυτίμητοι θεοὶ ξύγγνωτέ μοι·
ἄκων γὰρ αὔτʼ ἔδρασα κοὐ τοὐμοῦ τρόπου.
καὶ μηδὲν ἀγανάκτει γʼ. ἐγὼ γάρ σʼ ὦ πάτερ
ἐπὶ δεῖπνον, ἐς ξυμπόσιον, ἐπὶ θεωρίαν,
ὥσθʼ ἡδέως διάγειν σε τὸν λοιπὸν χρόνον·
ὅθʼ ὁ βορέας ὁ μέγας ἐπεστρατεύσατο.
ἀγαθὸν ἔοικας οὐδὲν ἐπιθυμεῖν παθεῖν.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ οὐδαμῶς μοι ξύμφορον.
ἀπέδωκʼ ὀφείλων τῷ κναφεῖ τριώβολον.
ἀλλʼ οὖν πεπειράσθω γʼ, ἐπειδήπερ γʼ ἅπαξ
τηνδὶ δὲ χλαῖναν ἀναβαλοῦ τριβωνικῶς.
ἔπειτα παῖδας χρὴ φυτεύειν καὶ τρέφειν,
ὅθʼ οὑτοσί με νῦν ἀποπνῖξαι βούλεται;
ἔχʼ ἀναβαλοῦ τηνδὶ λαβὼν καὶ μὴ λάλει.
τουτὶ τὸ κακὸν τί ἐστι πρὸς πάντων θεῶν;
οἱ μὲν καλοῦσι Περσίδʼ οἱ δὲ καυνάκην.
ἐγὼ δὲ σισύραν ᾠόμην Θυμαιτίδα.
κοὐ θαῦμά γʼ· ἐς Σάρδεις γὰρ οὐκ ἐλήλυθας.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ τοίνυν· ἀτὰρ δοκεῖ γέ μοι
ἐοικέναι μάλιστα Μορύχου σάγματι.
οὔκ, ἀλλʼ ἐν Ἐκβατάνοισι ταῦθʼ ὑφαίνεται.
ἐν Ἐκβατάνοισι γίγνεται κρόκης χόλιξ;
πόθεν ὦγάθʼ; ἀλλὰ τοῦτο τοῖσι βαρβάροις
ἐρίων τάλαντον καταπέπωκε ῥᾳδίως.
ὡς θερμὸν ἡ μιαρά τί μου κατήρυγεν.
εἴπερ γʼ ἀνάγκη, κρίβανόν μʼ ἀμπίσχετε.
φέρʼ ἀλλʼ ἐγώ σε περιβαλῶ· σὺ δʼ οὖν ἴθι.
ἵνʼ ἐξέλῃς με πρὶν διερρυηκέναι.
ἄγε νυν ὑπολύου τὰς καταράτους ἐμβάδας,
τασδὶ δʼ ἀνύσας † ὑπόδυθι † τὰς Λακωνικάς.
ἐχθρῶν παρʼ ἀνδρῶν δυσμενῆ καττύματα;
ἔνθες ποτʼ ὦ τᾶν κἀπόβαινʼ ἐρρωμένως
ἐς τὴν πολεμίαν ἀποβιβάζων τὸν πόδα.
πάνυ μισολάκων αὐτοῦ ʼστιν εἷς τῶν δακτύλων.
ὅστις ἐπὶ γήρως χίμετλον οὐδὲν λήψομαι.
ἄνυσόν ποθʼ ὑποδησάμενος· εἶτα πλουσίως
ὡδὶ προβὰς τρυφερόν τι διασαλακώνισον.
ἰδού. θεῶ τὸ σχῆμα, καὶ σκέψαι μʼ ὅτῳ
καὶ μὴν προθυμοῦμαί γε σαυλοπρωκτιᾶν.
ἀνδρῶν παρόντων πολυμαθῶν καὶ δεξιῶν;
πρῶτον μὲν ὡς ἡ Λάμιʼ ἁλοῦσʼ ἐπέρδετο,
μή ʼμοί γε μύθους, ἀλλὰ τῶν ἀνθρωπίνων,
ἐγᾦδα τοίνυν τῶν γε πάνυ κατʼ οἰκίαν
ὦ σκαιὲ κἀπαίδευτε, Θεογένης ἔφη
τῷ κοπρολόγῳ καὶ ταῦτα λοιδορούμενος,
μῦς καὶ γαλᾶς μέλλεις λέγειν ἐν ἀνδράσιν;
ὡς ξυνεθεώρεις Ἀνδροκλεῖ καὶ Κλεισθένει.
πλὴν ἐς Πάρον, καὶ ταῦτα δὔ ὀβολὼ φέρων.
ἀλλʼ οὖν λέγειν χρή σʼ ὡς ἐμάχετό γʼ αὐτίκα
Ἐφουδίων παγκράτιον Ἀσκώνδᾳ καλῶς,
πλευρὰν βαθυτάτην καὶ χέρας καὶ λαγόνα καὶ
οὕτω διηγεῖσθαι νομίζουσʼ οἱ σοφοί.
ἀλλʼ ἕτερον εἰπέ μοι· παρʼ ἀνδράσι ξένοις
ἐπὶ νεότητος ἔργον ἀνδρικώτατον;
ἀπολεῖς με. ποίας χάρακας; ἀλλʼ ὡς ἢ κάπρον
ἐδιώκαθές ποτʼ ἢ λαγών, ἢ λαμπάδα
ἔδραμες, ἀνευρὼν ὅ τι νεανικώτατον.
ἐγᾦδα τοίνυν τό γε νεανικώτατον·
ὅτε τὸν δρομέα Φάυλλον ὢν βούπαις ἔτι
παὖ· ἀλλὰ δευρὶ κατακλινεὶς προσμάνθανε
ξυμποτικὸς εἶναι καὶ ξυνουσιαστικός.
ἔπειτʼ ἐπαίνεσόν τι τῶν χαλκωμάτων,
ὀροφὴν θέασαι, κρεκάδιʼ αὐλῆς θαύμασον·
πρὸς τῶν θεῶν ἐνύπνιον ἑστιώμεθα;
αὑλητρὶς ἐνεφύσησεν· οἱ δὲ συμπόται
εἰσὶν Θέωρος Αἰσχίνης Φᾶνος Κλέων,
τούτοις ξυνὼν τὰ σκόλιʼ ὅπως δέξει καλῶς.
ἄληθες; ὡς οὐδεὶς Διακρίων δέξεται.
τουτὶ σὺ δράσεις; παραπολεῖ βοώμενος·
φήσει γὰρ ἐξολεῖν σε καὶ διαφθερεῖν
ἐὰν ἀπειλῇ, νὴ Δίʼ ἕτερʼ ἀντᾴσομαι·
τί δʼ ὅταν Θέωρος πρὸς ποδῶν κατακείμενος
ᾄδῃ Κλέωνος λαβόμενος τῆς δεξιᾶς·
μετὰ τοῦτον Αἰσχίνης ὁ Σέλλου δέξεται,
ἀνὴρ σοφὸς καὶ μουσικός, κᾆτʼ ᾄσεται·
τουτὶ μὲν ἐπιεικῶς σύ γʼ ἐξεπίστασαι·
παῖ παῖ, τὸ δεῖπνον Χρυσὲ συσκεύαζε νῷν,
κακὸν τὸ πίνειν· ἀπὸ γὰρ οἴνου γίγνεται
καὶ θυροκοπῆσαι καὶ πατάξαι καὶ βαλεῖν,
κἄπειτʼ ἀποτίνειν ἀργύριον ἐκ κραιπάλης.
οὔκ, ἢν ξυνῇς γʼ ἀνδράσι καλοῖς τε κἀγαθοῖς.
ἢ γὰρ παρῃτήσαντο τὸν πεπονθότα,
ἢ λόγον ἔλεξας αὐτὸς ἀστεῖόν τινα,
Αἰσωπικὸν γέλοιον ἢ Συβαριτικόν,
τὸ πρᾶγμʼ ἔτρεψας, ὥστʼ ἀφείς σʼ ἀποιχεται.
μαθητέον τἄρʼ ἐστὶ πολλοὺς τῶν λόγων,
εἴπερ ἀποτείσω μηδέν, ἤν τι δρῶ κακόν.
ἄγε νυν ἴωμεν· μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.
εἶτʼ Ἀριφράδην πολύ τι θυμοσοφικώτατον,
οὑκτὸς ἐγέλων μέγα κεκραγότα θεώμενοι,
σκωμμάτιον εἴποτέ τι θλιβόμενος ἐκβαλῶ.
ταῦτα κατιδὼν ὑπό τι μικρὸν ἐπιθήκισα·
ἰὼ χελῶναι μακάριαι τοῦ δέρματος,
καὶ τρὶς μακάριαι τοῦ ʼπὶ ταῖς πλευραῖς τέγους.
ὡς εὖ κατηρέψασθε καὶ νουβυστικῶς
κεράμῳ τὸ νῶτον ὥστε τὰς πληγὰς στέγειν.
τί δʼ ἔστιν ὦ παῖ; παῖδα γάρ, κἂν ᾖ γέρων,
καλεῖν δίκαιον ὅστις ἂν πληγὰς λάβῃ.
οὐ γὰρ ὁ γέρων ἀτηρότατον ἄρʼ ἦν κακὸν
καὶ τῶν ξυνόντων πολὺ παροινικώτατος;
καίτοι παρῆν Ἵππυλλος Ἀντιφῶν Λύκων
Λυσίστρατος Θούφραστος οἱ περὶ Φρύνιχον.
τούτων ἁπάντων ἦν ὑβριστότατος μακρῷ.
εὐθὺς γὰρ ὡς ἐνέπλητο πολλῶν κἀγαθῶν,
ἐνήλατʼ ἐσκίρτα ʼπεπόρδει κατεγέλα
εἶτʼ αὐτὸν ὡς εἶδʼ ᾔκασεν Λυσίστρατος·
ἔοικας ὦ πρεσβῦτα νεοπλούτῳ τρυγὶ
κλητῆρί τʼ εἰς ἀχυρμὸν ἀποδεδρακότι.
ὁ δʼ ἀνακραγὼν ἀντῄκασʼ αὐτὸν πάρνοπι
τὰ θρῖα τοῦ τρίβωνος ἀποβεβληκότι,
Σθενέλῳ τε τὰ σκευάρια διακεκαρμένῳ.
οἱ δʼ ἀνεκρότησαν, πλήν γε Θουφράστου μόνου·
οὗτος δὲ διεμύλλαινεν ὡς δὴ δεξιός.
κωμῳδολοιχῶν περὶ τὸν εὖ πράττοντʼ ἀεί;ʼ
τοιαῦτα περιύβριζεν αὐτοὺς ἐν μέρει,
σκώπτων ἀγροίκως καὶ προσέτι λόγους λέγων
ἀμαθέστατʼ οὐδὲν εἰκότας τῷ πράγματι.
ἔπειτʼ ἐπειδὴ ʼμέθυεν, οἴκαδʼ ἔρχεται
τύπτων ἅπαντας, ἤν τις αὐτῷ ξυντύχῃ.
ἀλλʼ ἐκποδὼν ἄπειμι πρὶν πληγὰς λαβεῖν.
ἦ μὴν σὺ δώσεις αὔριον τούτων δίκην
ἡμῖν ἅπασι, κεἰ σφόδρʼ εἶ νεανίας.
ἁθρόοι γὰρ ἥξομέν σε προσκαλούμενοι.
ἀνάβαινε δεῦρο χρυσομηλολόνθιον,
τῇ χειρὶ τουδὶ λαβομένη τοῦ σχοινίου.
ἔχου· φυλάττου δʼ, ὡς σαπρὸν τὸ σχοινίον·
ὅμως γε μέντοι τριβόμενον οὐκ ἄχθεται.
ὁρᾷς ἐγώ σʼ ὡς δεξιῶς ὑφειλόμην
μέλλουσαν ἤδη λεσβιᾶν τοὺς ξυμπότας·
ὧν οὕνεκʼ ἀπόδος τῷ πέει τῳδὶ χάριν.
πολλοῖς γὰρ ἤδη χἀτέροις αὔτʼ ἠργάσω.
ἐὰν γένῃ δὲ μὴ κακὴ νυνὶ γυνή,
ἐγώ σʼ ἐπειδὰν οὑμὸς υἱὸς ἀποθάνῃ,
λυσάμενος ἕξω παλλακὴν ὦ χοιρίον.
νῦν δʼ οὐ κρατῶ ʼγὼ τῶν ἐμαυτοῦ χρημάτων
νέος γάρ εἰμι καὶ φυλάττομαι σφόδρα.
τὸ γὰρ υἵδιον τηρεῖ με, κἄστι δύσκολον
κἄλλως κυμινοπριστοκαρδαμογλύφον.
πατὴρ γὰρ οὐδείς ἐστιν αὐτῷ πλὴν ἐμοῦ.
ὁδὶ δὲ καὐτὸς ἐπὶ σὲ κἄμʼ ἔοικε θεῖν.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα στῆθι τάσδε τὰς δετὰς
λαβοῦσʼ, ἵνʼ αὐτὸν τωθάσω νεανικῶς,
οἵοις ποθʼ οὗτος ἐμὲ πρὸ τῶν μυστηρίων.
ὦ οὗτος οὗτος τυφεδανὲ καὶ χοιρόθλιψ,
ποθεῖν ἐρᾶν τʼ ἔοικας ὡραίας σοροῦ.
ὡς ἡδέως φάγοις ἂν ἐξ ὄξους δίκην.
οὐ δεινὰ τωθάζειν σε τὴν αὐλητρίδα
τί ταῦτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπὸ τύμβου πεσών;
νὴ τὸν Δίʼ αὕτη πού ʼστί σοί γʼ ἡ Δαρδανίς.
οὔκ, ἀλλʼ ἐν ἀγορᾷ τοῖς θεοῖς δᾲς κάεται.
τί δὲ τὸ μέλαν τοῦτʼ ἐστὶν αὐτῆς τοὐν μέσῳ;
ἡ πίττα δήπου καομένης ἐξέρχεται.
τί λέγεις σύ; ποῖος ὄζος; οὐκ εἶ δεῦρο σύ;
ἀφελόμενός σε καὶ νομίσας εἶναι σαπρὸν
Ὀλυμπίασιν, ἡνίκʼ ἐθεώρουν ἐγώ,
Ἐφουδίων ἐμαχέσατʼ Ἀσκώνδᾳ καλῶς
ἤδη γέρων ὤν· εἶτα τῇ πυγμῇ θενὼν
πρὸς ταῦτα τηροῦ μὴ λάβῃς ὑπώπια.
νὴ τὸν Δίʼ ἐξέμαθές γε τὴν Ὀλυμπίαν.
ὁδὶ γὰρ ἁνήρ ἐστιν ὅς μʼ ἀπώλεσεν
τῇ δᾳδὶ παίων, κἀξέβαλεν ἐντευθενὶ
ἄρτους δέκʼ ὀβολῶν κἀπιθήκην τέτταρας.
ὁρᾷς ἃ δέδρακας; πράγματʼ αὖ δεῖ καὶ δίκας
λόγοι διαλλάξουσιν αὐτὰ δεξιοί·
οὕτω διαφθείρας ἐμοῦ τὰ φορτία.
Αἴσωπον ἀπὸ δείπνου βαδίζονθʼ ἑσπέρας
θρασεῖα καὶ μεθύση τις ὑλάκτει κύων.
εἰ νὴ Δίʼ ἀντὶ τῆς κακῆς γλώττης ποθὲν
πυροὺς πρίαιο, σωφρονεῖν ἄν μοι δοκεῖς.
καὶ καταγελᾷς μου; προσκαλοῦμαί σʼ ὅστις εἶ
πρὸς τοὺς ἀγορανόμους βλάβης τῶν φορτίων,
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄκουσον, ἤν τί σοι δόξω λέγειν.
Λᾶσός ποτʼ ἀντεδίδασκε καὶ Σιμωνίδης·
γυναικὶ † κλητεύειν ἐοικὼς † θαψίνῃ,
Ἰνοῖ κρεμαμένῃ πρὸς ποδῶν Εὐριπίδου.
ὁδί τις ἕτερος, ὡς ἔοικεν, ἔρχεται
ἐγὼ γὰρ ὑπὲρ αὐτοῦ δίκην δίδωμί σοι
ἣν ἂν σὺ τάξῃς, καὶ χάριν προσείσομαι.
ἐγὼ μὲν οὖν αὐτῷ διαλλαχθήσομαι
ἑκών· ὁμολογῶ γὰρ πατάξαι καὶ βαλεῖν.
εἶναι φίλον τὸ λοιπόν, ἢ σύ μοι φράσεις;
ἀνὴρ Συβαρίτης ἐξέπεσεν ἐξ ἅρματος,
ἐτύγχανεν γὰρ οὐ τρίβων ὢν ἱππικῆς.
κἄπειτʼ ἐπιστὰς εἶπʼ ἀνὴρ αὐτῷ φίλος·
ἔρδοι τις ἣν ἕκαστος εἰδείη τέχνην.
οὕτω δὲ καὶ σὺ παράτρεχʼ ἐς τὰ Πιττάλου.
οὕμοιά σου καὶ ταῦτα τοῖς ἄλλοις τρόποις.
ἀλλʼ οὖν σὺ μέμνησʼ αὐτὸς ἁπεκρίνατο.
οὑχῖνος οὖν ἔχων τινʼ ἐπεμαρτύρατο·
ἐπίδεσμον ἐπρίω, νοῦν ἂν εἶχες πλείονα.
ὕβριζʼ ἕως ἂν τὴν δίκην ἅρχων καλῇ.
οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ ἔτʼ ἐνταυθοῖ μενεῖς,
εἴσω φέρω σʼ ἐντεῦθεν· εἰ δὲ μή, τάχα
κλητῆρες ἐπιλείψουσι τοὺς καλουμένους.
φιάλην ἐπῃτιῶντο κλέψαι τοῦ θεοῦ·
νὴ τὸν Διόνυσον ἄπορά γʼ ἡμῖν πράγματα
δαίμων τις ἐσκεκύκληκεν ἐς τὴν οἰκίαν.
ὁ γὰρ γέρων ὡς ἔπιε διὰ πολλοῦ χρόνου
ἤκουσέ τʼ αὐλοῦ, περιχαρὴς τῷ πράγματι
τἀρχαἶ ἐκεῖνʼ οἷς Θέσπις ἠγωνίζετο·
καὶ τοὺς τραγῳδούς φησιν ἀποδείξειν κρόνους
τοὺς νῦν διορχησάμενος ὀλίγον ὕστερον.
θέρε νυν ἀνείπω κἀνταγωνιστὰς καλῶ.
εἴ τις τραγῳδός φησιν ὀρχεῖσθαι καλῶς,
ἐμοὶ διορχησόμενος ἐνθάδʼ εἰσίτω.
ἀπολῶ γὰρ αὐτὸν ἐμμελείᾳ κονδύλου.
ἕτερος τραγῳδὸς Καρκινίτης ἔρχεται,
μὰ τὸν Δίʼ οὐδέν γʼ ἄλλο πλήν γε καρκίνους·
προσέρχεται γὰρ ἕτερος αὖ τῶν Καρκίνου.
τουτὶ τί ἦν τὸ προσέρπον; ὀξὶς ἢ φάλαγξ;
ὁ πινοτήρης οὗτός ἐστι τοῦ γένους,
ὦ Καρκίνʼ ὦ μακάριε τῆς εὐπαιδίας,
ὅσον τὸ πλῆθος κατέπεσεν τῶν ὀρχίλων.
ἀτὰρ καταβατέον γʼ ἐπʼ αὐτούς μʼ· ᾠζυρέ,
ἅλμην κύκα τούτοισιν, ἢν ἐγὼ κρατῶ.
αἶρʼ αἶρε μᾶζαν ὡς τάχιστα κανθάρῳ.
ἰδού. δὸς αὐτῷ, τῷ κάκιστʼ ἀπολουμένῳ
καὶ μήποτʼ αὐτῆς μᾶζαν ἡδίω φάγοι.
ἰδοὺ μάλʼ αὖφις. ποῦ γὰρ ἣν νῦν δὴ ʼφερες;
ἀλλʼ ὡς τάχιστα τρῖβε πολλὰς καὶ πυκνάς.
ἄνδρες κοπρολόγοι προσλάβεσθε πρὸς θεῶν,
εἰ μή με βούλεσθʼ ἀποπνιγέντα περιιδεῖν.
ἑτέραν ἑτέραν δός, παιδὸς ἡταιρηκότος·
ἑνὸς μὲν ὦνδρες ἀπολελύσθαι μοι δοκῶ·
οὐδεὶς γὰρ ἂν φαίη με μάττοντʼ ἐσθίειν.
αἰβοῖ, φέρʼ ἄλλην χἀτέραν μοι χἀτέραν,
αὐτὴν ἄρʼ οἴσω συλλαβὼν τὴν ἀντλίαν.
νὴ τὸν Δίʼ ἐς κόρακάς γε καὶ σαυτόν γε πρός.
ὑμῶν δέ γʼ εἴ τις οἶδʼ ἐμοὶ κατειπάτω,
πόθεν ἂν πριαίμην ῥῖνα μὴ τετρημένην.
οὐδὲν γὰρ ἔργον ἦν ἄρʼ ἀθλιώτερον
ἢ κανθάρῳ μάττοντα παρέχειν ἐσθίειν.
ὗς μὲν γάρ, ὥσπερ ἂν χέσῃ τις, ἢ κύων
φαύλως ἐρείδει· τοῦτο δʼ ὑπὸ φρονήματος
βρενθύεταί τε καὶ φαγεῖν οὐκ ἀξιοῖ,
ὥσπερ γυναικὶ γογγύλην μεμαγμένην.
τῃδὶ παροίξας τῆς θύρας, ἵνα μή μʼ ἴδῃ.
ἔρειδε, μὴ παύσαιο μηδέποτʼ ἐσθίων
τέως ἕως σαυτὸν λάθοις διαρραγείς.
οἷον δὲ κύψας ὁ κατάρατος ἐσθίει,
ὥσπερ παλαιστής, παραβαλὼν τοὺς γομφίους,
καὶ ταῦτα τὴν κεφαλήν τε καὶ τὼ χεῖρέ πως
ὡδὶ περιάγων, ὥσπερ οἱ τὰ σχοινία
τὰ παχέα συμβάλλοντες ἐς τὰς ὁλκάδας.
μιαρὸν τὸ χρῆμα καὶ κάκοσμον καὶ βορόν·
οὐκ οἶδʼ. Ἀφροδίτης μὲν γὰρ οὔ μοι φαίνεται,
τοῦτʼ ἔστι τὸ τέρας οὐ Διὸς καταιβάτου.
οὐκοῦν ἂν ἤδη τῶν θεατῶν τις λέγοι
Ἰωνικός τίς φησι παρακαθήμενος·
δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτʼ αἰνίσσεται,
ἀλλʼ εἰσιὼν τῷ κανθάρῳ δώσω πιεῖν.
ἐγὼ δὲ τὸν λόγον γε τοῖσι παιδίοις
καὶ τοῖσιν ἀνδρίοισι καὶ τοῖς ἀνδράσιν
καὶ τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω
ὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶ
σιγήσαθʼ, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ.
ὦ Ζεῦ τί δρασείεις ποθʼ ἡμῶν τὸν λεών;
λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας.
τοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθʼ οὑγὼ ʼλεγον.
ἃ δʼ εἶπε πρῶτον ἡνίκʼ ἤρχεθʼ ἡ χολή,
πεύσεσθʼ. ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἐνθαδί·
πῶς ἄν ποτʼ ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός;
ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος,
πρὸς ταῦτʼ ἀνηρριχᾶτʼ ἂν ἐς τὸν οὐρανόν,
ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτʼ ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδʼ ὅποι
εἰσήγαγʼ Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον,
καὐτὸς καταψῶν αὐτὸν ὥσπερ πωλίον,
ὅπως πετήσει μʼ εὐθὺ τοῦ Διὸς λαβών.
οἴμοι τάλας· ἴτε δεῦρο δεῦρ ὦ γείτονες·
ἱππηδὸν ἐς τὸν ἀέρʼ ἐπὶ τοῦ κανθάρου.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως σιγήσομʼ, ἢν μή μοι φράσῃς
Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα.
ὦ παιδίʼ ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεται
ὑμᾶς ἐρήμους ἐς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ.
ναῦς μὲν γὰρ οὐκ ἄξει σε ταύτην τὴν ὁδόν.
τίς δʼ ἡ ʼπίνοιά σοὐστὶν ὥστε κάνθαρον
ζεύξαντʼ ἐλαύνειν ἐς θεοὺς ὦ παππία;
ἐν τοῖσιν Αἰσώπου λόγοις ἐξηυρέθη
ἄπιστον εἶπας μῦθον ὦ πάτερ πάτερ,
ὅπως κάκοσμον ζῷον ἦλθεν ἐς θεούς.
ἦλθεν κατʼ ἔχθραν αἰετοῦ πάλαι ποτέ,
ᾤʼ ἐκκυλίνδων κἀντιτιμωρούμενος.
οὐκοῦν ἐχρῆν σε Πηγάσου ζεῦξαι πτερόν,
ὅπως ἐφαίνου τοῖς θεοῖς τραγικώτερος.
ἀλλʼ ὦ μέλʼ ἄν μοι σιτίων διπλῶν ἔδει·
νῦν δʼ ἃττʼ ἂν αὐτὸς καταφάγω τὰ σιτία,
τούτοισι τοῖς αὐτοῖσι τοῦτον χορτάσω.
τί δʼ ἢν ἐς ὑγρὸν πόντιον πέσῃ βάθος;
ἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι·
τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.
ἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇς
ἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃ
λόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ.
ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλὰ χαίρετε.