Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
κἀγὼ κατελθών, τὸν πρὸ τοῦ φεύγων χρόνον,
ἔκτεινα τὴν τεκοῦσαν, οὐκ ἀρνήσομαι,
ἀντικτόνοις ποιναῖσι φιλτάτου πατρός.
καὶ τῶνδε κοινῇ Λοξίας ἐπαίτιος,
ἄλγη προφωνῶν ἀντίκεντρα καρδίᾳ,
εἰ μή τι τῶνδʼ ἔρξαιμι τοὺς ἐπαιτίους.
σὺ δʼ εἰ δικαίως εἴτε μὴ κρῖνον δίκην·
πράξας γὰρ ἐν σοὶ πανταχῇ τάδʼ αἰνέσω.
τὸ πρᾶγμα μεῖζον, εἴ τις οἴεται τόδε
βροτὸς δικάζειν· οὐδὲ μὴν ἐμοὶ θέμις
φόνου διαιρεῖν ὀξυμηνίτου δίκας·
ἄλλως τε καὶ σὺ μὲν κατηρτυκὼς ἐμοῖς
ἱκέτης προσῆλθες καθαρὸς ἀβλαβὴς δόμοις·
οὕτως δʼ ἄμομφον ὄντα σʼ αἰδοῦμαι πόλει.
αὗται δʼ ἔχουσι μοῖραν οὐκ εὐπέμπελον,
καὶ μὴ τυχοῦσαι πράγματος νικηφόρου,
χώρᾳ μεταῦθις ἰὸς ἐκ φρονημάτων
τοιαῦτα μὲν τάδʼ ἐστίν· ἀμφότερα, μένειν
πέμπειν τε δυσπήμαντʼ ἀμηχάνως ἐμοί.
φόνων δικαστὰς ὁρκίους αἱρουμένη
ὑμεῖς δὲ μαρτύριά τε καὶ τεκμήρια
καλεῖσθʼ, ἀρωγὰ τῆς δίκης ὁρκώματα·
κρίνασα δʼ ἀστῶν τῶν ἐμῶν τὰ βέλτατα
ἥξω, διαιρεῖν τοῦτο πρᾶγμʼ ἐτητύμως,
ὅρκον πορόντας μηδὲν ἔκδικον φράσειν.
ἄγοντα πολλὰ παντόφυρτʼ ἄνευ δίκας
δύαις λαπαδνὸν οὐδʼ ὑπερθέοντʼ ἄκραν·
κήρυσσε, κῆρυξ, καὶ στρατὸν κατειργαθοῦ,
σάλπιγξ, βροτείου πνεύματος πληρουμένη,
ὑπέρτονον γήρυμα φαινέτω στρατῷ.
πληρουμένου γὰρ τοῦδε βουλευτηρίου
σιγᾶν ἀρήγει καὶ μαθεῖν θεσμοὺς ἐμοὺς
καὶ τούσδʼ ὅπως ἂν εὖ καταγνωσθῇ δίκη.
ἄναξ Ἄπολλον, ὧν ἔχεις αὐτὸς κράτει.
τί τοῦδε σοὶ μέτεστι πράγματος λέγε.
καὶ μαρτυρήσων ἦλθον—ἔστι γὰρ νόμῳ
ἱκέτης ὅδʼ ἁνὴρ καὶ δόμων ἐφέστιος
ἐμῶν, φόνου δὲ τοῦδʼ ἐγὼ καθάρσιος—
καὶ ξυνδικήσων αὐτός· αἰτίαν δʼ ἔχω
τῆς τοῦδε μητρὸς τοῦ φόνου. σὺ δʼ εἴσαγε
ὅπως τʼ ἐπίστᾳ τήνδε κύρωσον δίκην.
ὑμῶν ὁ μῦθος, εἰσάγω δὲ τὴν δίκην·
ὁ γὰρ διώκων πρότερος ἐξ ἀρχῆς λέγων
γένοιτʼ ἂν ὀρθῶς πράγματος διδάσκαλος.
ἔπος δʼ ἀμείβου πρὸς ἔπος ἐν μέρει τιθείς
ἔκτεινα· τούτου δʼ οὔτις ἄρνησις πέλει.
ἓν μὲν τόδʼ ἤδη τῶν τριῶν παλαισμάτων.
εἰπεῖν γε μέντοι δεῖ σʼ ὅπως κατέκτανες.
λέγω· ξιφουλκῷ χειρὶ πρὸς δέρην τεμών.
πρὸς τοῦ δʼ ἐπείσθης καὶ τίνος βουλεύμασιν;
τοῖς τοῦδε θεσφάτοισι· μαρτυρεῖ δέ μοι.
ὁ μάντις ἐξηγεῖτό σοι μητροκτονεῖν;
καὶ δεῦρό γʼ ἀεὶ τὴν τύχην οὐ μέμφομαι.
ἀλλʼ εἴ σε μάρψει ψῆφος, ἄλλʼ ἐρεῖς τάχα.
πέποιθʼ. ἀρωγὰς δʼ ἐκ τάφου πέμψει πατήρ.
νεκροῖσί νυν πέπισθι μητέρα κτανών.
δυοῖν γὰρ εἶχε προσβολὰς μιασμάτοιν.
πῶς δή; δίδαξον τοὺς δικάζοντας τάδε.
ἀνδροκτονοῦσα πατέρʼ ἐμὸν κατέκτανεν.
τοιγὰρ σὺ μὲν ζῇς, ἡ δʼ ἐλευθέρα φόνῳ.
τί δʼ οὐκ ἐκείνην ζῶσαν ἤλαυνες φυγῇ;
οὐκ ἦν ὅμαιμος φωτὸς ὃν κατέκτανεν.
ἐγὼ δὲ μητρὸς τῆς ἐμῆς ἐν αἵματι;
ζώνης; ἀπεύχῃ μητρὸς αἷμα φίλτατον;
ἤδη σὺ μαρτύρησον· ἐξηγοῦ δέ μοι,
Ἄπολλον, εἴ σφε σὺν δίκῃ κατέκτανον.
δρᾶσαι γὰρ ὥσπερ ἐστὶν οὐκ ἀρνούμεθα.
ἀλλʼ εἰ δίκαιον εἴτε μὴ τῇ σῇ φρενὶ
δοκεῖ τόδʼ αἷμα, κρῖνον, ὡς τούτοις φράσω.
λέξω πρὸς ὑμᾶς τόνδʼ Ἀθηναίας μέγαν
θεσμὸν δικαίως,—μάντις ὢν δʼ οὐ ψεύσομαι.
οὐπώποτʼ εἶπον μαντικοῖσιν ἐν θρόνοις,
ὃ μὴ κελεύσαι Ζεὺς Ὀλυμπίων πατήρ.
τὸ μὲν δίκαιον τοῦθʼ ὅσον σθένει μαθεῖν,
βουλῇ πιφαύσκω δʼ ὔμμʼ ἐπισπέσθαι πατρός·
ὅρκος γὰρ οὔτι Ζηνὸς ἰσχύει πλέον.
Ζεύς, ὡς λέγεις σύ, τόνδε χρησμὸν ὤπασε,
πράξαντα μητρὸς μηδαμοῦ τιμὰς νέμειν;
οὐ γάρ τι ταὐτὸν ἄνδρα γενναῖον θανεῖν
διοσδότοις σκήπτροισι τιμαλφούμενον,
καὶ ταῦτα πρὸς γυναικός, οὔ τι θουρίοις
τόξοις ἑκηβόλοισιν, ὥστʼ Ἀμαζόνος,
ἀλλʼ ὡς ἀκούσῃ, Παλλὰς οἵ τʼ ἐφήμενοι
ψήφῳ διαιρεῖν τοῦδε πράγματος πέρι.
ἀπὸ στρατείας γάρ νιν ἠμποληκότα
τὰ πλεῖστʼ ἄμεινον εὔφροσιν δεδεγμένη,
δροίτῃ περῶντι λουτρὰ κἀπὶ τέρματι
κόπτει πεδήσασʼ ἄνδρα δαιδάλῳ πέπλῳ.
ἀνδρὸς μὲν ὑμῖν οὗτος εἴρηται μόρος
τοῦ παντοσέμνου, τοῦ στρατηλάτου νεῶν.
ὅσπερ τέτακται τήνδε κυρῶσαι δίκην.
πατρὸς προτιμᾷ Ζεὺς μόρον τῷ σῷ λόγῳ·
αὐτὸς δʼ ἔδησε πατέρα πρεσβύτην Κρόνον.
πῶς ταῦτα τούτοις οὐκ ἐναντίως λέγεις;
ὑμᾶς δʼ ἀκούειν ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
ὦ παντομισῆ κνώδαλα, στύγη θεῶν,
πέδας μὲν ἂν λύσειεν, ἔστι τοῦδʼ ἄκος
καὶ κάρτα πολλὴ μηχανὴ λυτήριος·
ἀνδρὸς δʼ ἐπειδὰν αἷμʼ ἀνασπάσῃ κόνις
ἅπαξ θανόντος, οὔτις ἔστʼ ἀνάστασις.
τούτων ἐπῳδὰς οὐκ ἐποίησεν πατὴρ
οὑμός, τὰ δʼ ἄλλα πάντʼ ἄνω τε καὶ κάτω
στρέφων τίθησιν οὐδὲν ἀσθμαίνων μένει.
πῶς γὰρ τὸ φεύγειν τοῦδʼ ὑπερδικεῖς ὅρα·
ἔπειτʼ ἐν Ἄργει δώματʼ οἰκήσει πατρός;
ποίοισι βωμοῖς χρώμενος τοῖς δημίοις;
ποία δὲ χέρνιψ φρατέρων προσδέξεται;
καὶ τοῦτο λέξω, καὶ μάθʼ ὡς ὀρθῶς ἐρῶ.
οὔκ ἔστι μήτηρ ἡ κεκλημένου τέκνου
τοκεύς, τροφὸς δὲ κύματος νεοσπόρου.
τίκτει δʼ ὁ θρῴσκων, ἡ δʼ ἅπερ ξένῳ ξένη
ἔσωσεν ἔρνος, οἷσι μὴ βλάψῃ θεός.
τεκμήριον δὲ τοῦδέ σοι δείξω λόγου.
πατὴρ μὲν ἂν γένοιτʼ ἄνευ μητρός· πέλας
μάρτυς πάρεστι παῖς Ὀλυμπίου Διός,
οὐδʼ ἐν σκότοισι νηδύος τεθραμμένη,
ἀλλʼ οἷον ἔρνος οὔτις ἂν τέκοι θεός.
ἐγὼ δέ, Παλλάς, τἄλλα θʼ ὡς ἐπίσταμαι,
τὸ σὸν πόλισμα καὶ στρατὸν τεύξω μέγαν,
καὶ τόνδʼ ἔπεμψα σῶν δόμων ἐφέστιον,
καὶ τοὺς ἔπειτα, καὶ τάδʼ αἰανῶς μένοι
στέργειν τὰ πιστὰ τῶνδε τοὺς ἐπισπόρους.
ἤδη κελεύω τούσδʼ ἀπὸ γνώμης φέρειν
ψῆφον δικαίαν, ὡς ἅλις λελεγμένων;
μένω δʼ ἀκοῦσαι πῶς ἀγὼν κριθήσεται.
τί γάρ; πρὸς ὑμῶν πῶς τιθεῖσʼ, ἄμομφος ὦ;
ἠκούσαθʼ ὧν ἠκούσατʼ, ἐν δὲ καρδίᾳ
κλύοιτʼ ἂν ἤδη θεσμόν, Ἀττικὸς λεώς,
πρώτας δίκας κρίνοντες αἵματος χυτοῦ.
ἔσται δὲ καὶ τὸ λοιπὸν Αἰγέως στρατῷ
αἰεὶ δικαστῶν τοῦτο βουλευτήριον.
πάγον δʼ Ἄρειον τόνδʼ, Ἀμαζόνων ἕδραν
στρατηλατοῦσαι, καὶ πόλιν νεόπτολιν
τήνδʼ ὑψίπυργον ἀντεπύργωσαν τότε,
Ἄρει δʼ ἔθυον, ἔνθεν ἔστʼ ἐπώνυμος
πέτρα, πάγος τʼ Ἄρειος· ἐν δὲ τῷ σέβας
σχήσει τό τʼ ἦμαρ καὶ κατʼ εὐφρόνην ὁμῶς,
αὐτῶν πολιτῶν μὴ ʼπιχραινόντων νόμους
κακαῖς ἐπιρροαῖσι· βορβόρῳ δʼ ὕδωρ
λαμπρὸν μιαίνων οὔποθʼ εὑρήσεις ποτόν.
τὸ μήτʼ ἄναρχον μήτε δεσποτούμενον
ἀστοῖς περιστέλλουσι βουλεύω σέβειν,
ἔχοιτʼ ἄν, οἷον οὔτις ἀνθρώπων ἔχει,
οὔτʼ ἐν Σκύθῃσιν οὔτε Πέλοπος ἐν τόποις.
κερδῶν ἄθικτον τοῦτο βουλευτήριον,
αἰδοῖον, ὀξύθυμον, εὑδόντων ὕπερ
ἐγρηγορὸς φρούρημα γῆς καθίσταμαι.
ἀστοῖσιν εἰς τὸ λοιπόν· ὀρθοῦσθαι δὲ χρὴ
καὶ ψῆφον αἴρειν καὶ διαγνῶναι δίκην
καὶ μὴν βαρεῖαν τήνδʼ ὁμιλίαν χθονὸς
ξύμβουλός εἰμι μηδαμῶς ἀτιμάσαι.
κἄγωγε χρησμοὺς τοὺς ἐμούς τε καὶ Διὸς
ταρβεῖν κελεύω μηδʼ ἀκαρπώτους κτίσαι.
ἀλλʼ αἱματηρὰ πράγματʼ οὐ λαχὼν σέβεις,
μαντεῖα δʼ οὐκέθʼ ἁγνὰ μαντεύσῃ νέμων.
ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων
πρωτοκτόνοισι προστροπαῖς Ἰξίονος;
λέγεις· ἐγὼ δὲ μὴ τυχοῦσα τῆς δίκης
βαρεῖα χώρᾳ τῇδʼ ὁμιλήσω πάλιν.
ἀλλʼ ἔν τε τοῖς νέοισι καὶ παλαιτέροις
θεοῖς ἄτιμος εἶ σύ· νικήσω δʼ ἐγώ.
τοιαῦτʼ ἔδρασας καὶ Φέρητος ἐν δόμοις·
Μοίρας ἔπεισας ἀφθίτους θεῖναι βροτούς.
οὔκουν δίκαιον τὸν σέβοντʼ εὐεργετεῖν,
ἄλλως τε πάντως χὤτε δεόμενος τύχοι;
σύ τοι παλαιὰς διανομὰς καταφθίσας
οἴνῳ παρηπάτησας ἀρχαίας θεάς.
σύ τοι τάχʼ οὐκ ἔχουσα τῆς δίκης τέλος
ἐμῇ τὸν ἰὸν οὐδὲν ἐχθροῖσιν βαρύν.
ἐπεὶ καθιππάζῃ με πρεσβῦτιν νέος,
ὡς ἀμφίβουλος οὖσα θυμοῦσθαι πόλει.
ἐμὸν τόδʼ ἔργον, λοισθίαν κρῖναι δίκην.
μήτηρ γὰρ οὔτις ἐστὶν ἥ μʼ ἐγείνατο,
τὸ δʼ ἄρσεν αἰνῶ πάντα, πλὴν γάμου τυχεῖν,
ἅπαντι θυμῷ, κάρτα δʼ εἰμὶ τοῦ πατρός.
οὕτω γυναικὸς οὐ προτιμήσω μόρον
ἄνδρα κτανούσης δωμάτων ἐπίσκοπον.
νικᾷ δʼ Ὀρέστης, κἂν ἰσόψηφος κριθῇ.
ἐκβάλλεθʼ ὡς τάχιστα τευχέων πάλους,
ὅσοις δικαστῶν τοῦτʼ ἐπέσταλται τέλος.
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον, πῶς ἀγὼν κριθήσεται;
ὦ Νὺξ μέλαινα μῆτερ, ἆρʼ ὁρᾷς τάδε;
νῦν ἀγχόνης μοι τέρματʼ, ἢ φάος βλέπειν.
ἡμῖν γὰρ ἔρρειν, ἢ πρόσω τιμὰς νέμειν.
τὸ μὴ ʼδικεῖν σέβοντες ἐν διαιρέσει.
γνώμης δʼ ἀπούσης πῆμα γίγνεται μέγα,
βαλοῦσά τʼ οἶκον ψῆφος ὤρθωσεν μία.
ἀνὴρ ὅδʼ ἐκπέφευγεν αἵματος δίκην·
ἴσον γάρ ἐστι τἀρίθμημα τῶν πάλων.
ὦ Παλλάς, ὦ σώσασα τοὺς ἐμοὺς δόμους.
γαίας πατρῴας ἐστερημένον σύ τοι
κατῴκισάς με· καί τις Ἑλλήνων ἐρεῖ,
Ἀργεῖος ἁνὴρ αὖθις ἔν τε χρήμασιν
οἰκεῖ πατρῴοις, Παλλάδος καὶ Λοξίου
ἕκατι, καὶ τοῦ πάντα κραίνοντος τρίτου
ἐγὼ δὲ χώρᾳ τῇδε καὶ τῷ σῷ στρατῷ
τὸ λοιπὸν εἰς ἅπαντα πλειστήρη χρόνον
ὁρκωμοτήσας νῦν ἄπειμι πρὸς δόμους,
μήτοι τινʼ ἄνδρα δεῦρο πρυμνήτην χθονὸς
αὐτοὶ γὰρ ἡμεῖς ὄντες ἐν τάφοις τότε
τοῖς τἀμὰ παρβαίνουσι νῦν ὁρκώματα
ἀμηχάνοισι πράξομεν δυσπραξίαις,
ὁδοὺς ἀθύμους καὶ παρόρνιθας πόρους
τιθέντες, ὡς αὐτοῖσι μεταμέλῃ πόνος·
ὀρθουμένων δέ, καὶ πόλιν τὴν Παλλάδος
τιμῶσιν αἰεὶ τήνδε συμμάχῳ δορί,
αὐτοῖσιν ἡμεῖς ἐσμεν εὐμενέστεροι.
πάλαισμʼ ἄφυκτον τοῖς ἐναντίοις ἔχοις,
σωτήριόν τε καὶ δορὸς νικηφόρον.
καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου.
ἐγὼ δʼ ἄτιμος ἁ τάλαινα βαρύκοτος
βροτοφθόρους κηλῖδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ.
ἐμοὶ πίθεσθε μὴ βαρυστόνως φέρειν.
οὐ γὰρ νενίκησθʼ, ἀλλʼ ἰσόψηφος δίκη
ἐξῆλθʼ ἀληθῶς, οὐκ ἀτιμίᾳ σέθεν·
ἀλλʼ ἐκ Διὸς γὰρ λαμπρὰ μαρτύρια παρῆν,
αὐτός θʼ ὁ χρήσας αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν,
ὡς ταῦτʼ Ὀρέστην δρῶντα μὴ βλάβας ἔχειν.
βαρὺν κότον σκήψητε, μηδʼ ἀκαρπίαν
τεύξητʼ, ἀφεῖσαι δαιμόνων σταλάγματα,
βρωτῆρας αἰχμὰς σπερμάτων ἀνημέρους.
ἐγὼ γὰρ ὑμῖν πανδίκως ὑπίσχομαι
ἕδρας τε καὶ κευθμῶνας ἐνδίκου χθονὸς
λιπαροθρόνοισιν ἡμένας ἐπʼ ἐσχάραις
ἕξειν ὑπʼ ἀστῶν τῶνδε τιμαλφουμένας.
οὐκ ἔστʼ ἄτιμοι, μηδʼ ὑπερθύμως ἄγαν
κἀγὼ πέποιθα Ζηνί, καὶ τί δεῖ λέγειν;
καὶ κλῇδας οἶδα δώματος μόνη θεῶν,
ἐν ᾧ κεραυνός ἐστιν ἐσφραγισμένος·
ἀλλʼ οὐδὲν αὐτοῦ δεῖ· σὺ δʼ εὐπιθὴς ἐμοὶ
γλώσσης ματαίας μὴ ʼκβάλῃς ἔπη χθονί,
καρπὸν φέροντα πάντα μὴ πράσσειν καλῶς
κοίμα κελαινοῦ κύματος πικρὸν μένος
ὡς σεμνότιμος καὶ ξυνοικήτωρ ἐμοί·
πολλῆς δὲ χώρας τῆσδʼ ἔτʼ ἀκροθίνια
θύη πρὸ παίδων καὶ γαμηλίου τέλους
ὀργὰς ξυνοίσω σοι· γεραιτέρα γὰρ εἶ.
φρονεῖν δὲ κἀμοὶ Ζεὺς ἔδωκεν οὐ κακῶς.
ὑμεῖς δʼ ἐς ἀλλόφυλον ἐλθοῦσαι χθόνα
γῆς τῆσδʼ ἐρασθήσεσθε· προυννέπω τάδε.
οὑπιρρέων γὰρ τιμιώτερος χρόνος
ἔσται πολίταις τοῖσδε. καὶ σὺ τιμίαν
ἕδραν ἔχουσα πρὸς δόμοις Ἐρεχθέως
τεύξῃ παρʼ ἀνδρῶν καὶ γυναικείων στόλων,
ὅσων παρʼ ἄλλων οὔποτʼ ἂν σχέθοις βροτῶν.
σὺ δʼ ἐν τόποισι τοῖς ἐμοῖσι μὴ βάλῃς
μήθʼ αἱματηρὰς θηγάνας, σπλάγχνων βλάβας
νέων, ἀοίνοις ἐμμανεῖς θυμώμασιν,
μήτʼ, ἐξελοῦσʼ ὡς καρδίαν ἀλεκτόρων,
ἐν τοῖς ἐμοῖς ἀστοῖσιν ἱδρύσῃς Ἄρη
ἐμφύλιόν τε καὶ πρὸς ἀλλήλους θρασύν.
θυραῖος ἔστω πόλεμος, οὐ μόλις παρών,
ἐν ᾧ τις ἔσται δεινὸς εὐκλείας ἔρως·
ἐνοικίου δʼ ὄρνιθος οὐ λέγω μάχην
τοιαῦθʼ ἑλέσθαι σοι πάρεστιν ἐξ ἐμοῦ,
εὖ δρῶσαν, εὖ πάσχουσαν, εὖ τιμωμένην
χώρας μετασχεῖν τῆσδε θεοφιλεστάτης.
οὔτοι καμοῦμαί σοι λέγουσα τἀγαθά,
ὡς μήποτʼ εἴπῃς πρὸς νεωτέρας ἐμοῦ
θεὸς παλαιὰ καὶ πολισσούχων βροτῶν
ἄτιμος ἔρρειν τοῦδʼ ἀπόξενος πέδου.
ἀλλʼ εἰ μὲν ἁγνόν ἐστί σοι Πειθοῦς σέβας;
γλώσσης ἐμῆς μείλιγμα καὶ θελκτήριον,
οὔ τἂν δικαίως τῇδʼ ἐπιρρέποις πόλει
μῆνίν τινʼ ἢ κότον τινʼ ἢ βλάβην στρατῷ.
ἔξεστι γάρ σοι τῆσδε γαμόρῳ χθονὸς
εἶναι δικαίως ἐς τὸ πᾶν τιμωμένῃ.
ἄνασσʼ Ἀθάνα, τίνα με φὴς ἔχειν ἕδραν;
πάσης ἀπήμονʼ οἰζύος· δέχου δὲ σύ.
ὡς μή τινʼ οἶκον εὐθενεῖν ἄνευ σέθεν.
τῷ γὰρ σέβοντι συμφορὰς ὀρθώσομεν.
καί μοι πρόπαντος ἐγγύην θήσῃ χρόνου;
ἔξεστι γάρ μοι μὴ λέγειν ἃ μὴ τελῶ.
τοιγὰρ κατὰ χθόνʼ οὖσʼ ἐπικτήσῃ φίλους.
τί οὖν μʼ ἄνωγας τῇδʼ ἐφυμνῆσαι χθονί;
ὁποῖα νίκης μὴ κακῆς ἐπίσκοπα,
καὶ ταῦτα γῆθεν ἔκ τε ποντίας δρόσου
ἐξ οὐρανοῦ τε· κἀνέμων ἀήματα
εὐηλίως πνέοντʼ ἐπιστείχειν χθόνα·
καρπόν τε γαίας καὶ βοτῶν ἐπίρρυτον
ἀστοῖσιν εὐθενοῦντα μὴ κάμνειν χρόνῳ,
καὶ τῶν βροτείων σπερμάτων σωτηρίαν.
τῶν εὐσεβούντων δʼ ἐκφορωτέρα πέλοις.
στέργω γάρ, ἀνδρὸς φιτυποίμενος δίκην,
τὸ τῶν δικαίων τῶνδʼ ἀπένθητον γένος.
τοιαῦτα σοὔστι. τῶν ἀρειφάτων δʼ ἐγὼ
τήνδʼ ἀστύνικον ἐν βροτοῖς τιμᾶν πόλιν.
ῥυσίβωμον Ἑλλάνων ἄγαλμα δαιμόνων·
ἐπισσύτους βίου τύχας ὀνησίμους
αἰνῶ τε μύθους τῶνδε τῶν κατευγμάτων
πέμψω τε φέγγει λαμπάδων σελασφόρων
εἰς τοὺς ἔνερθε καὶ κατὰ χθονὸς τόπους
τοὐμὸν δικαίως. ὄμμα γὰρ πάσης χθονὸς
Θησῇδος ἐξίκοιτʼ ἂν εὐκλεὴς λόχος
παίδων, γυναικῶν, καὶ στόλος πρεσβυτίδων.
φοινικοβάπτοις ἐνδυτοῖς ἐσθήμασι
τιμᾶτε, καὶ τὸ φέγγος ὁρμάσθω πυρός,
ὅπως ἂν εὔφρων ἥδʼ ὁμιλία χθονὸς
τὸ λοιπὸν εὐάνδροισι συμφοραῖς πρέπῃ.