Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
πόσον τι πλῆθος συμμάχων πάρεστʼ ἔχων;
πολλούς· ἀριθμὸν δʼ ἄλλον οὐκ ἔχω φράσαι.
ἴσασιν, οἶμαι, ταῦτʼ· Ἀθηναίων πρόμοι;
ἴσασι· καὶ δὴ λαιὸν ἕστηκεν κέρας.
ἤδη γὰρ ὡς ἐς ἔργον ὥπλισται στρατός;
καὶ δὴ παρῆκται σφάγια τάξεων ἑκάς.
πόσον τι δʼ ἔστʼ ἄπωθεν Ἀργεῖον δόρυ;
ὥστʼ ἐξορᾶσθαι τὸν στρατηγὸν ἐμφανῶς.
τί δρῶντα; μῶν τάσσοντα πολεμίων στίχας;
ᾐκάζομεν ταῦτʼ· οὐ γὰρ ἐξηκούομεν.
οὐκ ἂν θέλοιμι πολεμίοισι συμβαλεῖν.
κἄγωγε σὺν σοί· ταὐτὰ γὰρ φροντίζομεν,
φίλοις παρόντες, ὡς ἔοιγμεν, ὠφελεῖν.
ἥκιστα πρὸς σοῦ μῶρον ἦν εἰπεῖν ἔπος.
καὶ μὴ μετασχεῖν γʼ ἀλκίμου μάχης φίλοις.
οὐκ ἔστʼ ἐν ὄψει τραῦμα μὴ δρώσης χερός.
τί δʼ; οὐ σθένοιμι κἂν ἐγὼ δι’ ἀσπίδος;
σθένοις ἄν, ἀλλὰ πρόσθεν αὐτὸς ἂν πέσοις.
οὐκ ἔστιν, ὦ τᾶν, ἥ ποτʼ ἦν ῥώμη σέθεν.
ἀλλʼ οὖν μαχοῦνται γʼ ἀριθμὸν οὐκ ἐλάσσοσι.
σμικρὸν τὸ σὸν σήκωμα προστίθης φίλοις.
μή τοί μʼ ἔρυκε δρᾶν παρεσκευασμένον.
δρᾶν μὲν σύ γʼ οὐχ οἷός τε, βούλεσθαι δʼ ἴσως.
ὡς μὴ μενοῦντα τἄλλα σοι λέγειν πάρα.
πῶς οὖν ὁπλίταις τευχέων ἄτερ φανῇ;
τοῖς δʼ οὖσι χρησόμεσθα· κἀποδώσομεν
ζῶντες, θανόντας δʼ οὐκ ἀπαιτήσει θεός.
ἀλλʼ εἴσιθʼ εἴσω κἀπὸ πασσάλων ἑλὼν
ἔνεγχ’ ὁπλίτην κόσμον ὡς τάχιστά μοι.
αἰσχρὸν γὰρ οἰκούρημα γίγνεται τόδε,
τοὺς μὲν μάχεσθαι, τοὺς δὲ δειλίᾳ μένειν.
τί χρῆμα μέλλεις σῶν φρενῶν οὐκ ἔνδον ὢν
ἀνδρῶν γὰρ ἀλκή· σοὶ δὲ χρῆν τούτων μέλειν.
τί δʼ; ἢν θάνῃς σύ, πῶς ἐγὼ σωθήσομαι;
παιδὸς μελήσει παισὶ τοῖς λελειμμένοις.
ἢν δʼ οὖν, ὃ μὴ γένοιτο, χρήσωνται τύχῃ;
καὶ Ζηνὶ τῶν σῶν, οἶδʼ ἐγώ, μέλει πόνων.
Ζεὺς ἐξ ἐμοῦ μὲν οὐκ ἀκούσεται κακῶς·
εἰ δʼ ἐστὶν ὅσιος αὐτὸς οἶδεν εἰς ἐμέ.
ὅπλων μὲν ἤδη τήνδʼ ὁρᾷς παντευχίαν,
φθάνοις δʼ ἂν οὐκ ἂν τοῖσδε συγκρύπτων δέμας·
ὡς ἐγγὺς ἁγών, καὶ μάλιστʼ Ἄρης στυγεῖ
μέλλοντας· εἰ δὲ τευχέων φοβῇ βάρος,
κόσμῳ πυκάζου τῷδʼ· ἐγὼ δʼ οἴσω τέως.
τεύχη κόμιζε, χειρὶ δʼ ἔνθες ὀξύην,
λαιόν τʼ ἔπαιρε πῆχυν, εὐθύνων πόδα.
ἦ παιδαγωγεῖν γὰρ τὸν ὁπλίτην χρεών;
ὄρνιθος οὕνεκʼ ἀσφαλῶς πορευτέον.
εἴθʼ ἦσθα δυνατὸς δρᾶν ὅσον πρόθυμος εἶ.
ἔπειγε· λειφθεὶς δεινὰ πείσομαι μάχης.
σύ τοι βραδύνεις, οὐκ ἐγὼ δοκῶ τι δρᾶν.
ὁρῶ δοκοῦντα μᾶλλον ἢ σπεύδοντά σε.
οὐ ταῦτα λέξεις, ἡνίκʼ ἂν λεύσσῃς μʼ ἐκεῖ.
τί δρῶντα; βουλοίμην δʼ ἂν εὐτυχοῦντά γε.
διʼ ἀσπίδος θείνοντα πολεμίων τινά.
εἴθʼ, ὦ βραχίων, οἷον ἡβήσαντά σε
μεμνήμεθʼ ἡμεῖς, ἡνίκα ξὺν Ἡρακλεῖ
Σπάρτην ἐπόρθεις, σύμμαχος γένοιό μοι
θείμην· ἐπεί τοι καὶ κακὸς μένειν δόρυ.
εὐψυχίας δόκησις· οἰόμεσθα γὰρ
τὸν εὐτυχοῦντα πάντʼ ἐπίστασθαι καλῶς.
δέσποινα, μύθους σοί τε συντομωτάτους
νικῶμεν ἐχθροὺς καὶ τροπαῖʼ ἱδρύεται
παντευχίαν ἔχοντα πολεμίων σέθεν.
ὦ φίλταθʼ, ἥδε σʼ ἡμέρα διήλασεν
ἐλευθερῶσαι τοῖσδε τοῖς ἀγγέλμασιν.
φόβος γὰρ εἴ μοι ζῶσιν οὓς ἐγὼ θέλω.
ζῶσιν μέγιστόν γʼ εὐκλεεῖς κατὰ στρατόν.
ὁ μὲν γέρων οὐκ ἔστιν Ἰόλεως ὅδε;
μάλιστα, πράξας δʼ ἐκ θεῶν κάλλιστα δή.
τί δʼ ἔστι; μῶν τι κεδνὸν ἠγωνίζετο;
νέος μεθέστηκʼ ἐκ γέροντος αὖθις αὖ.
θαυμάστʼ ἔλεξας· ἀλλά σʼ εὐτυχῆ φίλων
μάχης ἀγῶνα πρῶτον ἀγγεῖλαι θέλω.
εἷς μου λόγος σοι πάντα σημανεῖ τάδε.
ἐπεὶ γὰρ ἀλλήλοισιν ὁπλίτην στρατὸν
κατὰ στόμʼ ἐκτείνοντες ἀντετάξαμεν,
κἄπειτ’ ἔλεξεν· Ὦ στρατήγʼ ὃς Ἀργόθεν
ἥκεις, τί τήνδε γαῖαν οὐκ εἰάσαμεν
καὶ τὰς Μυκήνας οὐδὲν ἐργάσῃ κακὸν
μάχην συνάψας, ἢ κτανὼν ἄγου λαβὼν
τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἢ θανὼν ἐμοὶ
τιμὰς πατρῴους καὶ δόμους ἔχειν ἄφες.
στρατὸς δʼ ἐπῄνεσ’, ἔς τʼ ἀπαλλαγὰς πόνων
καλῶς λελέχθαι μῦθον ἔς τʼ εὐψυχίαν.
ὃ δʼ οὔτε τοὺς κλύοντας αἰδεσθεὶς λόγων
οὔτʼ αὐτὸς αὑτοῦ δειλίαν στρατηγὸς ὢν
ἐλθεῖν ἐτόλμησʼ ἐγγὺς ἀλκίμου δορός,
ἀλλʼ ἦν κάκιστος· εἶτα τοιοῦτος γεγὼς
τοὺς Ἡρακλείους ἦλθε δουλώσων γόνους.
Ὕλλος μὲν οὖν ἀπῴχετ’ ἐς τάξιν πάλιν·
μάντεις δʼ, ἐπειδὴ μονομάχου διʼ ἀσπίδος
διαλλαγὰς ἔγνωσαν οὐ τελουμένας,
ἔσφαζον, οὐκ ἔμελλον, ἀλλʼ ἀφίεσαν
λαιμῶν βροτείων εὐθὺς οὔριον φόνον.
οἳ δʼ ἅρματʼ εἰσέβαινον, οἳ δʼ ὑπʼ ἀσπίδων
πλευροῖς ἔκρυπτον πλεύρʼ· Ἀθηναίων δʼ ἄναξ
στρατῷ παρήγγελλ’ οἷα χρὴ τὸν εὐγενῆ·
καὶ τῇ τεκούσῃ νῦν τινʼ ἀρκέσαι χρεών.
ὃ δʼ αὖ τό τʼ Ἄργος μὴ καταισχῦναι θέλειν
καὶ τὰς Μυκήνας συμμάχους ἐλίσσετο.
ἐπεὶ δʼ ἐσήμηνʼ ὄρθιον Τυρσηνικῇ
σάλπιγγι καὶ συνῆψαν ἀλλήλοις μάχην,
πόσον τινʼ αὐχεῖς πάταγον ἀσπίδων βρέμειν,
πόσον τινὰ στεναγμὸν οἰμωγήν θʼ ὁμοῦ;
τὰ πρῶτα μέν νυν πίτυλος Ἀργείου δορὸς
ἐρρήξαθʼ ἡμᾶς· εἶτʼ ἐχώρησαν πάλιν.
ἀνὴρ δʼ ἐπʼ ἀνδρὶ στάς, ἐκαρτέρει μάχη·
πολλοὶ δʼ ἔπιπτον. ἦν δὲ τοῦ κελεύματος·
Ὦ τὰς Ἀθήνας — Ὦ τὸν Ἀργείων γύην
ἐτρεψάμεσθʼ Ἀργεῖον ἐς φυγὴν δόρυ.
ἰδών, ὀρέξας ἱκέτευσε δεξιὰν
Ἰόλαος ἐμβῆσαί νιν ἵππειον δίφρον.
λαβὼν δὲ χερσὶν ἡνίας Εὐρυσθέως
πώλοις ἐπεῖχε. τἀπὸ τοῦδʼ ἤδη κλύων
λέγοιμʼ ἂν ἄλλων, δεῦρο δʼ αὐτὸς εἰσιδών.
Παλληνίδος γὰρ σεμνὸν ἐκπερῶν πάγον
δίας Ἀθάνας, ἅρμʼ ἰδὼν Εὐρυσθέως,
ἠράσαθʼ Ἥβῃ Ζηνί θʼ, ἡμέραν μίαν
νέος γενέσθαι κἀποτείσασθαι δίκην
ἐχθρούς. κλύειν δὴ θαύματος πάρεστί σοι.
δισσὼ γὰρ ἀστέρʼ ἱππικοῖς ἐπὶ ζυγοῖς
σταθέντʼ ἔκρυψαν ἅρμα λυγαίῳ νέφει·
σὸν δὴ λέγουσι παῖδά γʼ οἱ σοφώτεροι
Ἥβην θʼ· ὃ δʼ ὄρφνης ἐκ δυσαιθρίου νέων
βραχιόνων ἔδειξεν ἡβητὴν τύπον.
αἱρεῖ δʼ ὁ κλεινὸς Ἰόλεως Εὐρυσθέως
τέτρωρον ἅρμα πρὸς πέτραις Σκιρωνίσιν,
δεσμοῖς τε δήσας χεῖρας ἀκροθίνιον
κάλλιστον ἥκει τὸν στρατηλάτην ἄγων
τὸν ὄλβιον πάροιθε. τῇ δὲ νῦν τύχῃ
βροτοῖς ἅπασι λαμπρὰ κηρύσσει μαθεῖν,
τὸν εὐτυχεῖν δοκοῦντα μὴ ζηλοῦν, πρὶν ἂν
θανόντʼ ἴδῃ τις· ὡς ἐφήμεροι τύχαι.
ἐλεύθερον πάρεστιν ἦμαρ εἰσιδεῖν.
ὦ Ζεῦ, χρόνῳ μὲν τἄμ’ ἐπεσκέψω κακά,
καὶ παῖδα τὸν ἐμὸν πρόσθεν οὐ δοκοῦσʼ ἐγὼ
θεοῖς ὁμιλεῖν νῦν ἐπίσταμαι σαφῶς.
ὦ τέκνα, νῦν δὴ νῦν ἐλεύθεροι πόνων,
ἐλεύθεροι δὲ τοῦ κακῶς ὀλουμένου
Εὐρυσθέως ἔσεσθε καὶ πόλιν πατρὸς
ὄψεσθε, κλήρους δʼ ἐμβατεύσετε χθονὸς
ξένοι πλανήτην εἴχετʼ ἄθλιον βίον.
ἀτὰρ τί κεύθων Ἰόλεως σοφόν ποτε
Εὐρυσθέως ἐφείσαθʼ ὥστε μὴ κτανεῖν;
λέξον· παρʼ ἡμῖν μὲν γὰρ οὐ σοφὸν τόδε,
τὸ σὸν προτιμῶν, ὥς νιν ὀφθαλμοῖς ἴδοις
κρατοῦντα καὶ σῇ δεσποτούμενον χερί.
οὐ μὴν ἑκόντα γʼ αὐτόν, ἀλλὰ πρὸς βίαν
ἔζευξʼ ἀνάγκῃ· καὶ γὰρ οὐκ ἐβούλετο
ζῶν ἐς σὸν ἐλθεῖν ὄμμα καὶ δοῦναι δίκην.
ὃ πρῶτον εἶπας, ἡνίκʼ ἠρχόμην λόγου,
ἀψευδὲς εἶναι τοῖσι γενναίοις στόμα.
Ἐμοὶ χορὸς μὲν ἡδύς, εἰ λίγεια λω-
Εὐρυσθέα σοι τόνδʼ ἄγοντες ἥκομεν,
ἄελπτον ὄψιν, τῷδέ τʼ οὐχ ἧσσον τύχην·
οὐ γάρ ποτʼ ηὔχει χεῖρας ἵξεσθαι σέθεν,
ὅτʼ ἐκ Μυκηνῶν πολυπόνῳ σὺν ἀσπίδι
ἔστειχε μείζω τῆς δίκης φρονῶν, πόλιν
πέρσων Ἀθηνᾶς. ἀλλὰ τὴν ἐναντίαν
δαίμων ἔθηκε, καὶ μετέστησεν τύχην.
Διὸς τροπαίου καλλίνικον ἵστασαν·
ἐμοὶ δὲ πρὸς σὲ τόνδʼ ἐπιστέλλουσʼ ἄγειν,
τέρψαι θέλοντες σὴν φρένʼ· ἐκ γὰρ εὐτυχοῦς
ἥδιστον ἐχθρὸν ἄνδρα δυστυχοῦνθʼ ὁρᾶν.
πρῶτον μὲν οὖν μοι δεῦρʼ ἐπίστρεψον κάρα
καὶ τλῆθι τοὺς σοὺς προσβλέπειν ἐναντίον
ἐχθρούς· κρατῇ γὰρ νῦν γε κοὐ κρατεῖς ἔτι.
ὃς πολλὰ μὲν τὸν ὄνθʼ ὅπου ’στὶ νῦν ἐμὸν
παῖδʼ ἠξίωσας, ὦ πανοῦργʼ, ἐφυβρίσαι;
τί γὰρ σὺ κεῖνον οὐκ ἔτλης καθυβρίσαι;
ὃς καὶ παρʼ Ἅιδην ζῶντά νιν κατήγαγες,
ὕδρας λέοντάς τʼ ἐξαπολλύναι λέγων
ἔπεμπες. ἄλλα δʼ οἷ’ ἐμηχανῶ κακὰ
σιγῶ· μακρὸς γὰρ μῦθος ἂν γένοιτό μοι.
κοὐκ ἤρκεσέν σοι ταῦτα τολμῆσαι μόνον,
ἀλλʼ ἐξ ἁπάσης κἀμὲ καὶ τέκνʼ Ἑλλάδος
ἤλαυνες ἱκέτας δαιμόνων καθημένους,
οἵ σʼ οὐκ ἔδεισαν. δεῖ σε κατθανεῖν κακῶς,
καὶ κερδανεῖς ἅπαντα· χρῆν γὰρ οὐχ ἅπαξ
θνῄσκειν σὲ πολλὰ πήματʼ ἐξειργασμένον.
οὐκ ἔστʼ ἀνυστὸν τόνδε σοι κατακτανεῖν.
ἄλλως ἄρʼ αὐτὸν αἰχμάλωτον εἵλομεν;
τοῖς τῆσδε χώρας προστάταισιν οὐ δοκεῖ.
τί δὴ τόδʼ; ἐχθροὺς τοισίδʼ οὐ καλὸν κτανεῖν;
οὐχ ὅντινʼ ἄν γε ζῶνθʼ ἕλωσιν ἐν μάχῃ.
καὶ ταῦτα δόξανθʼ Ὕλλος ἐξηνέσχετο;
χρῆν δʼ αὐτόν, οἶμαι, τῇδʼ ἀπιστῆσαι χθονί;
τότʼ ἠδικήθη πρῶτον οὐ θανὼν ὅδε.
οὐκ οὖν ἔτʼ ἐστὶν ἐν καλῷ δοῦναι δίκην;
οὐκ ἔστι τοῦτον ὅστις ἂν κατακτάνοι.
ἔγωγε· καίτοι φημὶ κἄμʼ εἶναί τινα.
πολλὴν ἄρʼ ἕξεις μέμψιν, εἰ δράσεις τόδε.
τοῦτον δʼ, ἐπείπερ χεῖρας ἦλθεν εἰς ἐμάς,
οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξαιρήσεται.
πρὸς ταῦτα τὴν θρασεῖαν ὅστις ἂν θέλῃ
καὶ τὴν φρονοῦσαν μεῖζον ἢ γυναῖκα χρὴ
δεινόν τι καὶ συγγνωστόν, ὦ γύναι, σʼ ἔχει
νεῖκος πρὸς ἄνδρα τόνδε, γιγνώσκω καλῶς.
γύναι, σάφʼ ἴσθι μή με θωπεύσοντά σε,
λέξονθʼ ὅθεν χρὴ δειλίαν ὀφλεῖν τινα.
ἐγὼ δὲ νεῖκος οὐχ ἑκὼν τόδʼ ἠράμην·
ᾔδη γε σοὶ μὲν αὐτανέψιος γεγώς,
ἀλλʼ εἴτʼ ἔχρῃζον εἴτε μή — θεὸς γὰρ ἦν —
Ἥρα με κάμνειν τήνδʼ ἔθηκε τὴν νόσον.
ἐπεὶ δʼ ἐκείνῳ δυσμένειαν ἠράμην
κἄγνων ἀγῶνα τόνδʼ ἀγωνιούμενος,
πολλῶν σοφιστὴς πημάτων ἐγιγνόμην
καὶ πόλλʼ ἔτικτον νυκτὶ συνθακῶν ἀεί,
ὅπως διώσας καὶ κατακτείνας ἐμοὺς
ἐχθροὺς τὸ λοιπὸν μὴ συνοικοίην φόβῳ,
εἰδὼς μὲν οὐκ ἀριθμὸν ἀλλʼ ἐτητύμως
ἄνδρʼ ὄντα τὸν σὸν παῖδα· καὶ γὰρ ἐχθρὸς ὢν
ἀκούσεται ’μοί γʼ ἐσθλὰ χρηστὸς ὢν ἀνήρ.
κείνου δʼ ἀπαλλαχθέντος οὐκ ἐχρῆν μʼ ἄρα
ἔχθραν πατρῴαν, πάντα κινῆσαι πέτρον,
κτείνοντα κἀκβάλλοντα καὶ τεχνώμενον;
τοιαῦτα δρῶντι τἄμʼ ἐγίγνετʼ ἀσφαλῆ.
οὔκουν σύ γʼ ἀναλαβοῦσα τὰς ἐμὰς τύχας
ἐχθροῦ λέοντος δυσγενῆ βλαστήματα
ἤλαυνες ἂν κακοῖσιν, ἀλλὰ σωφρόνως
εἴασας οἰκεῖν Ἄργος; οὔτινʼ ἂν πίθοις.
νῦν οὖν ἐπειδή μʼ οὐ διώλεσαν τότε
πρόθυμον ὄντα, τοῖσιν Ἑλλήνων νόμοις
οὐχ ἁγνός εἰμι τῷ κτανόντι κατθανών·
πόλις τʼ ἀφῆκε σωφρονοῦσα, τὸν θεὸν
μεῖζον τίουσα τῆς ἐμῆς ἔχθρας πολύ.
προσεῖπας, ἀντήκουσας· ἐντεῦθεν δὲ χρὴ
τὸν προστρόπαιον τόν τε γενναῖον καλεῖν.
οὕτω γε μέντοι τἄμ’ ἔχεις· θανεῖν μὲν οὐ
χρῄζω, λιπὼν δʼ ἂν οὐδὲν ἀχθοίμην βίον.
τὸν ἄνδρʼ ἀφεῖναι τόνδʼ, ἐπεὶ δοκεῖ πόλει.
τί δʼ, ἢν θάνῃ τε καὶ πόλει πιθώμεθα;
τὰ λῷστ’ ἂν εἴη· πῶς τάδʼ οὖν γενήσεται;
ἐγὼ διδάξω ῥᾳδίως· κτανοῦσα γὰρ
τόνδʼ εἶτα νεκρὸν τοῖς μετελθοῦσιν φίλων
δώσω· τὸ γὰρ σῶμʼ οὐκ ἀπιστήσω χθονί,
οὗτος δὲ δώσει τὴν δίκην θανὼν ἐμοί.
κτεῖνʼ, οὐ παραιτοῦμαί σε· τήνδε δὲ πτόλιν,
ἐπεί μʼ ἀφῆκε καὶ κατῃδέσθη κτανεῖν,
χρησμῷ παλαιῷ Λοξίου δωρήσομαι,
θανόντα γάρ με θάψεθʼ οὗ τὸ μόρσιμον,
δίας πάροιθε παρθένου Παλληνίδος·
καὶ σοὶ μὲν εὔνους καὶ πόλει σωτήριος
τοῖς τῶνδε δʼ ἐκγόνοισι πολεμιώτατος,
Ἥραν νομίζων θεσφάτων κρείσσω πολὺ
κοὐκ ἂν προδοῦναί μʼ. ἀλλὰ μήτε μοι χοὰς
μήθʼ αἷμʼ ἐάσῃς εἰς ἐμὸν στάξαι τόπον.
κακὸν γὰρ αὐτοῖς νόστον ἀντὶ τῶνδʼ ἐγὼ
δώσω· διπλοῦν δὲ κέρδος ἕξετʼ ἐξ ἐμοῦ,
ὑμᾶς τʼ ὀνήσω τούσδε τε βλάψω θανών.
τί δῆτα μέλλετʼ, εἰ πόλει σωτηρίαν
κατεργάσασθαι τοῖσί τʼ ἐξ ἡμῶν χρεών,
κτείνειν τὸν ἄνδρα τόνδʼ, ἀκούοντες τάδε;
δείκνυσι γὰρ κέλευθον ἀσφαλεστάτην·
ἐχθρὸς μὲν ἁνήρ, ὠφελεῖ δὲ κατθανών.
κομίζετʼ αὐτόν, δμῶες· εἶτα χρὴ κυσὶν
δοῦναι κτανόντας· μὴ γὰρ ἐλπίσῃς ὅπως
αὖθις πατρῴας ζῶν ἔμʼ ἐκβαλεῖς χθονός.
Πολλὴ μὲν ἐν βροτοῖσι κοὐκ ἀνώνυμος,
θεὰ κέκλημαι Κύπρις, οὐρανοῦ τ’ ἔσω·
ὅσοι τε Πόντου τερμόνων τ’ Ἀτλαντικῶν
ναίουσιν εἴσω φῶς ὁρῶντες ἡλίου,
τοὺς μὲν σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύω κράτη,
σφάλλω δ’ ὅσοι φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς μέγα.
ἔνεστι γὰρ δὴ κἀν θεῶν γένει τόδε·
τιμώμενοι χαίρουσιν ἀνθρώπων ὕπο.
δείξω δὲ μύθων τῶνδ’ ἀλήθειαν τάχα·
Ἱππόλυτος, ἁγνοῦ Πιτθέως παιδεύματα,
μόνος πολιτῶν τῆσδε γῆς Τροζηνίας
λέγει κακίστην δαιμόνων πεφυκέναι,
ἀναίνεται δὲ λέκτρα κοὐ ψαύει γάμων·
Φοίβου δ’ ἀδελφὴν Ἄρτεμιν, Διὸς κόρην,
χλωρὰν δ’ ἀν’ ὕλην παρθένῳ ξυνὼν ἀεὶ
κυσὶν ταχείαις θῆρας ἐξαιρεῖ χθονός,
μείζω βροτείας προσπεσὼν ὁμιλίας.
τούτοισι μέν νυν οὐ φθονῶ· τί γάρ με δεῖ;
ἃ δ’ εἰς ἔμ’ ἡμάρτηκε, τιμωρήσομαι
Ἱππόλυτον ἐν τῇδ’ ἡμέρᾳ· τὰ πολλὰ δὲ
ἐλθόντα γάρ νιν Πιτθέως ποτ’ ἐκ δόμων
σεμνῶν ἐς ὄψιν καὶ τέλη μυστηρίων
Πανδίονος γῆν, πατρὸς εὐγενὴς δάμαρ
ἰδοῦσα Φαίδρα καρδίαν κατέσχετο
ἔρωτι δεινῷ τοῖς ἐμοῖς βουλεύμασιν.
καὶ πρὶν μὲν ἐλθεῖν τήνδε γῆν Τροζηνίαν,
πέτραν παρ’ αὐτὴν Παλλάδος, κατόψιον
γῆς τῆσδε, ναὸν Κύπριδος ἐγκαθίσατο,
ἐρῶσ’ ἔρωτ’ ἔκδημον· Ἱππολύτῳ δ’ ἔπι
ἐπεὶ δὲ Θησεὺς Κεκροπίαν λείπει χθόνα,
μίασμα φεύγων αἵματος Παλλαντιδῶν,
καὶ τήνδε σὺν δάμαρτι ναυστολεῖ χθόνα,
ἐνιαυσίαν ἔκδημον αἰνέσας φυγήν,
ἐνταῦθα δὴ στένουσα κἀκπεπληγμένη
κέντροις ἔρωτος ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυται
σιγῇ· ξύνοιδε δ’ οὔτις οἰκετῶν νόσον.
ἀλλ’ οὔτι ταύτῃ τόνδ’ ἔρωτα χρὴ πεσεῖν·
δείξω δὲ Θησεῖ πρᾶγμα, κἀκφανήσεται.
καὶ τὸν μὲν ἡμῖν πολέμιον νεανίαν
κτενεῖ πατὴρ ἀραῖσιν, ἃς ὁ πόντιος
ἄναξ Ποσειδῶν ὤπασεν Θησεῖ γέρας,
μηδὲν μάταιον ἐς τρὶς εὔξασθαι θεῷ.
ἣ δ’ εὐκλεὴς μέν, ἀλλ’ ὅμως ἀπόλλυται,
Φαίδρα· τὸ γὰρ τῆσδ’ οὐ προτιμήσω κακὸν
στείχοντα, θήρας μόχθον ἐκλελοιπότα,
Ἱππόλυτον, ἔξω τῶνδε βήσομαι τόπων.
πολὺς δ’ ἅμ’ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους
κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν
Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε.
σοὶ τόνδε πλεκτὸν στέφανον ἐξ ἀκηράτου
λειμῶνος, ὦ δέσποινα, κοσμήσας φέρω,
ἔνθ’ οὔτε ποιμὴν ἀξιοῖ φέρβειν βοτὰ
οὔτ’ ἦλθέ πω σίδαρος, ἀλλ’ ἀκήρατον
μέλισσα λειμῶν’ ἠρινὴ διέρχεται,
Αἰδὼς δὲ ποταμίαισι κηπεύει δρόσοις·
ὅσοις διδακτὸν μηδέν, ἀλλ’ ἐν τῇ φύσει
τούτοις δρέπεσθαι, τοῖς κακοῖσι δ’ οὐ θέμις.
ἀλλ’, ὦ φίλη δέσποινα, χρυσέας κόμης
ἀνάδημα δέξαι χειρὸς εὐσεβοῦς ἄπο.
μόνῳ γάρ ἐστι τοῦτ’ ἐμοὶ γέρας βροτῶν·
σοὶ καὶ ξύνειμι καὶ λόγοις ἀμείβομαι,
κλύων μὲν αὐδήν, ὄμμα δ’ οὐχ ὁρῶν τὸ σόν.
τέλος δὲ κάμψαιμ’ ὥσπερ ἠρξάμην βίου.
ἆρ’ ἄν τί μου δέξαιο βουλεύσαντος εὖ;
καὶ κάρτα γ’· ἦ γὰρ οὐ σοφοὶ φαινοίμεθ’ ἄν.
οἶσθ’ οὖν βροτοῖσιν ὃς καθέστηκεν νόμος
οὐκ οἶδα· τοῦ δὲ καί μ’ ἀνιστορεῖς πέρι;
μισεῖν τὸ σεμνὸν καὶ τὸ μὴ πᾶσιν φίλον.
ἐν δ’ εὐπροσηγόροισιν ἔστι τις χάρις;
πλείστη γε, καὶ κέρδος γε σὺν μόχθῳ βραχεῖ.
πῶς οὖν σὺ σεμνός, δαίμον’ οὐ προσεννέπων
τίν’; εὐλαβοῦ δὲ μή τί σου σφαλῇ στόμα.
τήνδ’, ἣ πύλαισι σαῖς ἐφέστηκεν Κύπρις.
σεμνός γε μέντοι κἀπίσημος ἐν βροτοῖς.
οὐδείς μ’ ἀρέσκει νυκτὶ θαυμαστὸς θεῶν.
τιμαῖσιν, ὦ παῖ, δαιμόνων χρῆσθαι χρεών.
χωρεῖτ’, ὀπαδοί, καὶ παρελθόντες δόμους
σίτων μέλεσθε· τερπνὸν ἐκ κυναγίας
τράπεζα πλήρης· καὶ καταψήχειν χρεὼν
ἵππους, ὅπως ἂν ἅρμασιν ζεύξας ὕπο
βορᾶς κορεσθεὶς γυμνάσω τὰ πρόσφορα.
ἡμεῖς δέ — τοὺς νέους γὰρ οὐ μιμητέον,
φρονοῦντας οὕτως — ὡς πρέπει δούλοις λέγειν,
προσευξόμεσθα τοῖσι σοῖς ἀγάλμασιν,
δέσποινα Κύπρι. χρὴ δὲ συγγνώμην ἔχειν,
εἴ τίς σ’ ὑφ’ ἥβης σπλάγχνον ἔντονον φέρων
μάταια βάζει· μὴ δόκει τούτων κλύειν·
γύναι γεραιά, βασιλίδος πιστὴ τροφὲ
Φαίδρας, ὁρῶμεν τάσδε δυστήνους τύχας,
ἄσημα δ’ ἡμῖν ἥτις ἐστὶν ἡ νόσος·
σοῦ δ’ ἂν πυθέσθαι καὶ κλύειν βουλοίμεθ’ ἄν.
οὐκ οἶδ’ ἐλέγχους· οὐ γὰρ ἐννέπειν θέλει.
οὐδ’ ἥτις ἀρχὴ τῶνδε πημάτων ἔφυ;
ἐς ταὐτὸν ἥκεις· πάντα γὰρ σιγᾷ τάδε.
ὡς ἀσθενεῖ τε καὶ κατέξανται δέμας.
πῶς δ’ οὔ, τριταίαν γ’ οὖσ’ ἄσιτος ἡμέραν;
πότερον ὑπ’ ἄτης ἢ θανεῖν πειρωμένη;
θανεῖν; ἀσιτεῖ γ’ εἰς ἀπόστασιν βίου.
θαυμαστὸν εἶπας, εἰ τάδ’ ἐξαρκεῖ πόσει.
κρύπτει γὰρ ἥδε πῆμα κοὔ φησιν νοσεῖν.
σὺ δ’ οὐκ ἀνάγκην προσφέρεις, πειρωμένη
νόσον πυθέσθαι τῆσδε καὶ πλάνον φρενῶν;
ἐς πάντ’ ἀφῖγμαι κοὐδὲν εἴργασμαι πλέον·
οὐ μὴν ἀνήσω γ’ οὐδὲ νῦν προθυμίας,
ὡς ἂν παροῦσα καὶ σύ μοι ξυμμαρτυρῇς
οἵα πέφυκα δυστυχοῦσι δεσπόταις.
ἄγ’, ὦ φίλη παῖ, τῶν πάροιθε μὲν λόγων
λαθώμεθ’ ἄμφω, καὶ σύ θ’ ἡδίων γενοῦ
στυγνὴν ὀφρὺν λύσασα καὶ γνώμης ὁδόν,
ἐγώ θ’ ὅπῃ σοι μὴ καλῶς τόθ’ εἱπόμην
μεθεῖσ’ ἐπ’ ἄλλον εἶμι βελτίω λόγον.
κεἰ μὲν νοσεῖς τι τῶν ἀπορρήτων κακῶν,
γυναῖκες αἵδε συγκαθιστάναι νόσον·
λέγ’, ὡς ἰατροῖς πρᾶγμα μηνυθῇ τόδε.
εἶἑν· τί σιγᾷς; οὐκ ἐχρῆν σιγᾶν, τέκνον,
ἀλλ’ ἤ μ’ ἐλέγχειν, εἴ τι μὴ καλῶς λέγω,
ἢ τοῖσιν εὖ λεχθεῖσι συγχωρεῖν λόγοις.
φθέγξαι τι, δεῦρ’ ἄθρησον. — ὦ τάλαιν’ ἐγώ,
ἴσον δ’ ἄπεσμεν τῷ πρίν· οὔτε γὰρ τότε
ἀλλ’ ἴσθι μέντοι — πρὸς τάδ’ αὐθαδεστέρα
γίγνου θαλάσσης — εἰ θανῇ, προδοῦσα σοὺς
παῖδας πατρῴων μὴ μεθέξοντας δόμων,
μὰ τὴν ἄνασσαν ἱππίαν Ἀμαζόνα,
ἣ σοῖς τέκνοισι δεσπότην ἐγείνατο
νόθον φρονοῦντα γνήσι’, οἶσθά νιν καλῶς,
ἀπώλεσάς με, μαῖα, καί σε πρὸς θεῶν
παῖδάς τ’ ὀνῆσαι καὶ σὸν ἐκσῶσαι βίον.
φιλῶ τέκν’· ἄλλῃ δ’ ἐν τύχῃ χειμάζομαι.
ἁγνὰς μέν, ὦ παῖ, χεῖρας αἵματος φορεῖς;
χεῖρες μὲν ἁγναί, φρὴν δ’ ἔχει μίασμά τι.
μῶν ἐξ ἐπακτοῦ πημονῆς ἐχθρῶν τινος;
φίλος μ’ ἀπόλλυσ’ οὐχ ἑκοῦσαν οὐχ ἑκών.
Θησεύς τιν’ ἡμάρτηκεν ἐς σ’ ἁμαρτίαν;
μὴ δρῶσ’ ἔγωγ’ ἐκεῖνον ὀφθείην κακῶς.
τί γὰρ τὸ δεινὸν τοῦθ’ ὅ σ’ ἐξαίρει θανεῖν;
ἔα μ’ ἁμαρτεῖν· οὐ γὰρ ἐς σὲ ἁμαρτάνω.
τί δρᾷς; βιάζῃ χειρὸς ἐξαρτωμένη;
καὶ σῶν γε γονάτων, κοὐ μεθήσομαί ποτε.
κάκ’, ὦ τάλαινα, σοὶ τάδ’, εἰ πεύσῃ, κακά.
μεῖζον γὰρ ἢ σοῦ μὴ τυχεῖν τί μοι κακόν;
κἄπειτα κρύπτεις χρήσθ’ ἱκνουμένης ἐμοῦ;
ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν ἐσθλὰ μηχανώμεθα.
οὐκοῦν λέγουσα τιμιωτέρα φανῇ.
σιγῷμ’ ἂν ἤδη· σὸς γὰρ οὑντεῦθεν λόγος.
σύ τ’, ὦ τάλαιν’ ὅμαιμε, Διονύσου δάμαρ,
τέκνον, τί πάσχεις; συγγόνους κακορροθεῖς;
τρίτη δ’ ἐγὼ δύστηνος ὡς ἀπόλλυμαι.
ἐκεῖθεν ἡμεῖς, οὐ νεωστί, δυστυχεῖς.
οὐδέν τι μᾶλλον οἶδ’ ἃ βούλομαι κλύειν.
πῶς ἂν σύ μοι λέξειας ἁμὲ χρὴ λέγειν;
οὐ μάντις εἰμὶ τἀφανῆ γνῶναι σαφῶς.
τί τοῦθ’, ὃ δὴ λέγουσιν ἀνθρώπους, ἐρᾶν;
ἥδιστον, ὦ παῖ, ταὐτὸν ἀλγεινόν θ’ ἅμα.
ἡμεῖς ἂν εἶμεν θατέρῳ κεχρημένοι.
τί φῄς; ἐρᾷς, ὦ τέκνον; ἀνθρώπων τίνος;
οἴμοι, τί λέξεις, τέκνον; ὥς μ’ ἀπώλεσας.
ζῶσ’· ἐχθρὸν ἦμαρ, ἐχθρὸν εἰσορῶ φάος.
ῥίψω μεθήσω σῶμ’, ἀπαλλαχθήσομαι
βίου θανοῦσα· χαίρετ’· οὐκέτ’ εἴμ’ ἐγώ.
κακῶν ἐρῶσι. Κύπρις οὐκ ἄρ’ ἦν θεός,
ἀλλ’ εἴ τι μεῖζον ἄλλο γίγνεται θεοῦ,
ἣ τήνδε κἀμὲ καὶ δόμους ἀπώλεσεν.
— ὄλωλας, ἐξέφηνας ἐς φάος κακά.
— ἄσημα δ’ οὐκέτ’ ἐστὶν οἷ φθίνει τύχα
Τροζήνιαι γυναῖκες, αἳ τόδ’ ἔσχατον
οἰκεῖτε χώρας Πελοπίας προνώπιον,
θνητῶν ἐφρόντισ’ ᾗ διέφθαρται βίος.
καί μοι δοκοῦσιν οὐ κατὰ γνώμης φύσιν
πράσσειν κάκιον· ἔστι γὰρ τό γ’ εὖ φρονεῖν
πολλοῖσιν· ἀλλὰ τῇδ’ ἀθρητέον τόδε·
τὰ χρήστ’ ἐπιστάμεσθα καὶ γιγνώσκομεν,
οὐκ ἐκπονοῦμεν δ’, οἳ μὲν ἀργίας ὕπο,
οἳ δ’ ἡδονὴν προθέντες ἀντὶ τοῦ καλοῦ
ἄλλην τιν’. εἰσὶ δ’ ἡδοναὶ πολλαὶ βίου,
μακραί τε λέσχαι καὶ σχολή, τερπνὸν κακόν,
αἰδώς τε. δισσαὶ δ’ εἰσίν, ἣ μὲν οὐ κακή,
ἣ δ’ ἄχθος οἴκων. εἰ δ’ ὁ καιρὸς ἦν σαφής,
οὐκ ἂν δύ’ ἤστην ταὔτ’ ἔχοντε γράμματα.
ταῦτ’ οὖν ἐπειδὴ τυγχάνω φρονοῦσ’ ἐγώ,
οὐκ ἔσθ’ ὁποίῳ φαρμάκῳ διαφθερεῖν
ἔμελλον, ὥστε τοὔμπαλιν πεσεῖν φρενῶν.
ἐκ τοῦδε, σιγᾶν τήνδε καὶ κρύπτειν νόσον.
γλώσσῃ γὰρ οὐδὲν πιστόν, ἣ θυραῖα μὲν
φρονήματ’ ἀνδρῶν νουθετεῖν ἐπίσταται,
αὐτὴ δ’ ὑφ’ αὑτῆς πλεῖστα κέκτηται κακά.
τὸ δεύτερον δὲ τὴν ἄνοιαν εὖ φέρειν
τῷ σωφρονεῖν νικῶσα προυνοησάμην.
τρίτον δ’, ἐπειδὴ τοισίδ’ οὐκ ἐξήνυτον
Κύπριν κρατῆσαι, κατθανεῖν ἔδοξέ μοι,
κράτιστον — οὐδεὶς ἀντερεῖ — βουλευμάτων.
ἐμοὶ γὰρ εἴη μήτε λανθάνειν καλὰ
μήτ’ αἰσχρὰ δρώσῃ μάρτυρας πολλοὺς ἔχειν.
γυνή τε πρὸς τοῖσδ’ οὖσ’ ἐγίγνωσκον καλῶς,
μίσημα πᾶσιν. ὡς ὄλοιτο παγκάκως
ἥτις πρὸς ἄνδρας ἤρξατ’ αἰσχύνειν λέχη
πρώτη θυραίους. ἐκ δὲ γενναίων δόμων
τόδ’ ἦρξε θηλείαισι γίγνεσθαι κακόν.
ὅταν γὰρ αἰσχρὰ τοῖσιν ἐσθλοῖσιν δοκῇ,
ἦ κάρτα δόξει τοῖς κακοῖς γ’ εἶναι καλά.
λάθρᾳ δὲ τόλμας οὐ καλὰς κεκτημένας.
αἳ πῶς ποτ’, ὦ δέσποινα ποντία Κύπρι,
βλέπουσιν ἐς πρόσωπα τῶν ξυνευνετῶν
οὐδὲ σκότον φρίσσουσι τὸν ξυνεργάτην
τέραμνά τ’ οἴκων μή ποτε φθογγὴν ἀφῇ;
ἡμᾶς γὰρ αὐτὸ τοῦτ’ ἀποκτείνει, φίλαι,
ὡς μήποτ’ ἄνδρα τὸν ἐμὸν αἰσχύνασ’ ἁλῶ,
μὴ παῖδας οὓς ἔτικτον· ἀλλ’ ἐλεύθεροι
παρρησίᾳ θάλλοντες οἰκοῖεν πόλιν
κλεινῶν Ἀθηνῶν, μητρὸς οὕνεκ’ εὐκλεεῖς.
δουλοῖ γὰρ ἄνδρα, κἂν θρασύσπλαγχνός τις ᾖ,
ὅταν ξυνειδῇ μητρὸς ἢ πατρὸς κακά.
μόνον δὲ τοῦτό φασ’ ἁμιλλᾶσθαι βίῳ,
γνώμην δικαίαν κἀγαθήν, ὅτῳ παρῇ.
κακοὺς δὲ θνητῶν ἐξέφην’, ὅταν τύχῃ,
προθεὶς κάτοπτρον ὥστε παρθένῳ νέᾳ
χρόνος· παρ’ οἷσι μήποτ’ ὀφθείην ἐγώ.
φεῦ φεῦ· τὸ σῶφρον ὡς ἁπανταχοῦ καλὸν
καὶ δόξαν ἐσθλὴν ἐν βροτοῖς καρπίζεται.
δέσποιν’, ἐμοί τοι συμφορὰ μὲν ἀρτίως
ἡ σὴ παρέσχε δεινὸν ἐξαίφνης φόβον·
αἱ δεύτεραί πως φροντίδες σοφώτεραι.
πέπονθας· ὀργαὶ δ’ ἐς σ’ ἀπέσκηψαν θεᾶς.
ἐρᾷς· τί τοῦτο θαῦμα; σὺν πολλοῖς βροτῶν.
οὔ τἄρα λύει τοῖς ἐρῶσι τῶν πέλας,
ὅσοι τε μέλλουσ’, εἰ θανεῖν αὐτοὺς χρεών·
Κύπρις γὰρ οὐ φορητός, ἢν πολλὴ ῥυῇ·
ἣ τὸν μὲν εἴκονθ’ ἡσυχῇ μετέρχεται,
τοῦτον λαβοῦσα — πῶς δοκεῖς; — καθύβρισεν.
φοιτᾷ δ’ ἀν’ αἰθέρ’, ἔστι δ’ ἐν θαλασσίῳ
κλύδωνι Κύπρις, πάντα δ’ ἐκ ταύτης ἔφυ·
ἥδ’ ἐστὶν ἡ σπείρουσα καὶ διδοῦσ’ ἔρον
οὗ πάντες ἐσμὲν οἱ κατὰ χθόν’ ἔγγονοι.
ἔχουσιν αὐτοί τ’ εἰσὶν ἐν μούσαις ἀεί,
ἴσασι μὲν Ζεὺς ὥς ποτ’ ἠράσθη γάμων
Σεμέλης, ἴσασι δ’ ὡς ἀνήρπασέν ποτε
ἡ καλλιφεγγὴς Κέφαλον ἐς θεοὺς Ἕως
ἔρωτος εἵνεκ’· ἀλλ’ ὅμως ἐν οὐρανῷ
ναίουσι κοὐ φεύγουσιν ἐκποδὼν θεούς,
στέργουσι δ’, οἶμαι, ξυμφορᾷ νικώμενοι.
σὺ δ’ οὐκ ἀνέξῃ; χρῆν σ’ ἐπὶ ῥητοῖς ἄρα
πατέρα φυτεύειν, ἢ ’πὶ δεσπόταις θεοῖς
ἄλλοισιν, εἰ μὴ τούσδε γε στέρξεις νόμους.
νοσοῦνθ’ ὁρῶντας λέκτρα μὴ δοκεῖν ὁρᾶν;
πόσους δὲ παισὶ πατέρας ἡμαρτηκόσι
συνεκκομίζειν Κύπριν; ἐν σοφοῖσι γὰρ
τάδ’ ἐστὶ θνητῶν, λανθάνειν τὰ μὴ καλά.
οὐδ’ ἐκπονεῖν τοι χρὴ βίον λίαν βροτούς·
οὐδὲ στέγην γὰρ ἧς κατηρεφεῖς δόμοι
καλῶς ἀκριβώσειαν· ἐς δὲ τὴν τύχην
πεσοῦσ’ ὅσην σὺ πῶς ἂν ἐκνεῦσαι δοκεῖς;
ἀλλ’, εἰ τὰ πλείω χρηστὰ τῶν κακῶν ἔχεις,
ἄνθρωπος οὖσα, κάρτα γ’ εὖ πράξειας ἄν.
ἀλλ’, ὦ φίλη παῖ, λῆγε μὲν κακῶν φρενῶν,
λῆξον δ’ ὑβρίζουσ’· οὐ γὰρ ἄλλο πλὴν ὕβρις
τάδ’ ἐστί, κρείσσω δαιμόνων εἶναι θέλειν·
τόλμα δ’ ἐρῶσα· θεὸς ἐβουλήθη τάδε.
νοσοῦσα δ’ εὖ πως τὴν νόσον καταστρέφου.
εἰσὶν δ’ ἐπῳδαὶ καὶ λόγοι θελκτήριοι·
ἦ τἄρ’ ἂν ὀψέ γ’ ἄνδρες ἐξεύροιεν ἄν,
εἰ μὴ γυναῖκες μηχανὰς εὑρήσομεν.
Φαίδρα, λέγει μὲν ἥδε χρησιμώτερα
πρὸς τὴν παροῦσαν ξυμφοράν, αἰνῶ δὲ σέ.
τῶν τῆσδε καὶ σοὶ μᾶλλον ἀλγίων κλύειν.
δόμους τ’ ἀπόλλυσ’, οἱ καλοὶ λίαν λόγοι.
οὐ γὰρ τὰ τοῖσιν ὠσὶ τερπνὰ χρὴ λέγειν,
τί σεμνομυθεῖς; οὐ λόγων εὐσχημόνων
δεῖ σ’, ἀλλὰ τἀνδρός. — ὡς τάχος διοιστέον,
τὸν εὐθὺν ἐξειπόντας ἀμφὶ σοῦ λόγον.
εἰ μὲν γὰρ ἦν σοι μὴ ’πὶ συμφοραῖς βίος
τοιαῖσδε, σώφρων δ’ οὖσ’ ἐτύγχανες γυνή,
σῶσαι βίον σόν, κοὐκ ἐπίφθονον τόδε.
ὦ δεινὰ λέξασ’, οὐχὶ συγκλῄσεις στόμα
καὶ μὴ μεθήσεις αὖθις αἰσχίστους λόγους;
αἴσχρ’, ἀλλ’ ἀμείνω τῶν καλῶν τάδ’ ἐστί σοι.
ἢ τοὔνομ’, ᾧ σὺ κατθανῇ γαυρουμένη.
πέρα προβῇς τῶνδ’· ὡς ὑπείργασμαι μὲν εὖ
ψυχὴν ἔρωτι, τᾀσχρὰ δ’ ἢν λέγῃς καλῶς,
ἐς τοῦθ’ ὃ φεύγω νῦν ἀναλωθήσομαι.
εἴ τοι δοκεῖ σοι, χρῆν μὲν οὔ σ’ ἁμαρτάνειν·
εἰ δ’ οὖν, πιθοῦ μοι· δευτέρα γὰρ ἡ χάρις.
ἔστιν κατ’ οἴκους φίλτρα μοι θελκτήρια
ἔρωτος, ἦλθε δ’ ἄρτι μοι γνώμης ἔσω,
παύσει νόσου τῆσδ’, ἢν σὺ μὴ γένῃ κακή.
δεῖ δ’ ἐξ ἐκείνου δή τι τοῦ ποθουμένου
σημεῖον, ἢ λόγον τιν’ ἢ πέπλων ἄπο
λαβεῖν, συνάψαι τ’ ἐκ δυοῖν μίαν χάριν.
πότερα δὲ χριστὸν ἢ ποτὸν τὸ φάρμακον;
οὐκ οἶδ’· ὀνάσθαι, μὴ μαθεῖν βούλου, τέκνον.
δέδοιχ’ ὅπως μοι μὴ λίαν φανῇς σοφή.
πάντ’ ἂν φοβηθεῖσ’ ἴσθι· δειμαίνεις δὲ τί;
ἔασον, ὦ παῖ· ταῦτ’ ἐγὼ θήσω καλῶς.
μόνον σύ μοι, δέσποινα ποντία Κύπρι,
συνεργὸς εἴης. τἄλλα δ’ οἷ’ ἐγὼ φρονῶ
τοῖς ἔνδον ἡμῖν ἀρκέσει λέξαι φίλοις.
σιγήσατ’, ὦ γυναῖκες· ἐξειργάσμεθα.
τί δ’ ἔστι, Φαίδρα, δεινὸν ἐν δόμοισί σοι;
ἐπίσχετ’, αὐδὴν τῶν ἔσωθεν ἐκμάθω.
σιγῶ· τὸ μέντοι φροίμιον κακὸν τόδε.
ὦ δυστάλαινα τῶν ἐμῶν παθημάτων.
τίνα θροεῖς αὐδάν; τίνα βοᾷς λόγον;
ἀπωλόμεσθα. ταῖσδ’ ἐπιστᾶσαι πύλαις
ἀκούσαθ’ οἷος κέλαδος ἐν δόμοις πίτνει.
ὁ τῆς φιλίππου παῖς Ἀμαζόνος βοᾷ
Ἱππόλυτος, αὐδῶν δεινὰ πρόσπολον κακά.
καὶ μὴν σαφῶς γε τὴν κακῶν προμνήστριαν,
τὴν δεσπότου προδοῦσαν ἐξαυδᾷ λέχος.
τὰ κρυπτὰ γὰρ πέφηνε, διὰ δ’ ὄλλυσαι —
ἀπώλεσέν μ’ εἰποῦσα συμφορὰς ἐμάς,
φίλως, καλῶς δ’ οὐ τήνδ’ ἰωμένη νόσον.
πῶς οὖν; τί δράσεις, ὦ παθοῦσ’ ἀμήχανα;
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· κατθανεῖν ὅσον τάχος,
τῶν νῦν παρόντων πημάτων ἄκος μόνον.
ὦ γαῖα μῆτερ ἡλίου τ’ ἀναπτυχαί,
σίγησον, ὦ παῖ, πρίν τιν’ αἰσθέσθαι βοῆς.
οὐκ ἔστ’ ἀκούσας δείν’ ὅπως σιγήσομαι.
ναὶ πρός σε τῆς σῆς δεξιᾶς εὐωλένου.
οὐ μὴ προσοίσεις χεῖρα μηδ’ ἅψῃ πέπλων.
ὦ πρός σε γονάτων, μηδαμῶς μ’ ἐξεργάσῃ.
τί δ’, εἴπερ, ὡς φῄς, μηδὲν εἴρηκας κακόν;
τά τοι κάλ’ ἐν πολλοῖσι κάλλιον λέγειν.
ὦ τέκνον, ὅρκους μηδαμῶς ἀτιμάσῃς.
ὦ παῖ, τί δράσεις; σοὺς φίλους διεργάσῃ;
ἀπέπτυσ’· οὐδεὶς ἄδικός ἐστί μοι φίλος.
σύγγνωθ’· ἁμαρτεῖν εἰκὸς ἀνθρώπους, τέκνον.
ὦ Ζεῦ, τί δὴ κίβδηλον ἀνθρώποις κακὸν
γυναῖκας ἐς φῶς ἡλίου κατῴκισας;
οὐκ ἐκ γυναικῶν χρῆν παρασχέσθαι τόδε,
ἀλλ’ ἀντιθέντας σοῖσιν ἐν ναοῖς βροτοὺς
ἢ χρυσὸν ἢ σίδηρον ἢ χαλκοῦ βάρος
παίδων πρίασθαι σπέρμα, τοῦ τιμήματος
τῆς ἀξίας ἕκαστον, ἐν δὲ δώμασιν
ναίειν ἐλευθέροισι θηλειῶν ἄτερ.
νῦν δ’ ἐς δόμους μὲν πρῶτον ἄξεσθαι κακὸν
μέλλοντες ὄλβον δωμάτων ἐκπίνομεν.
τούτῳ δὲ δῆλον ὡς γυνὴ κακὸν μέγα·
προσθεὶς γὰρ ὁ σπείρας τε καὶ θρέψας πατὴρ
φερνὰς ἀπῴκισ’, ὡς ἀπαλλαχθῇ κακοῦ.
ὁ δ’ αὖ λαβὼν ἀτηρὸν ἐς δόμους φυτὸν
γέγηθε κόσμον προστιθεὶς ἀγάλματι
καλὸν κακίστῳ καὶ πέπλοισιν ἐκπονεῖ
δύστηνος, ὄλβον δωμάτων ὑπεξελών.
ἔχει δ’ ἀνάγκην, ὥστε κηδεύσας καλοῖς
γαμβροῖσι χαίρων σῴζεται πικρὸν λέχος,
ἢ χρηστὰ λέκτρα, πενθεροὺς δ’ ἀνωφελεῖς
λαβὼν πιέζει τἀγαθῷ τὸ δυστυχές.
εὐηθίᾳ κατ’ οἶκον ἵδρυται γυνή.
σοφὴν δὲ μισῶ· μὴ γὰρ ἔν γ’ ἐμοῖς δόμοις
εἴη φρονοῦσα πλείον’ ἢ γυναῖκα χρή.
τὸ γὰρ κακοῦργον μᾶλλον ἐντίκτει Κύπρις
ἐν ταῖς σοφαῖσιν· ἡ δ’ ἀμήχανος γυνὴ
γνώμῃ βραχείᾳ μωρίαν ἀφῃρέθη.
χρῆν δ’ ἐς γυναῖκα πρόσπολον μὲν οὐ περᾶν,
ἄφθογγα δ’ αὐταῖς συγκατοικίζειν δάκη
θηρῶν, ἵν’ εἶχον μήτε προσφωνεῖν τινα
μήτ’ ἐξ ἐκείνων φθέγμα δέξασθαι πάλιν.
νῦν δ’ αἳ μὲν ἔνδον δρῶσιν αἱ κακαὶ κακὰ
βουλεύματ’, ἔξω δ’ ἐκφέρουσι πρόσπολοι.
ὡς καὶ σύ γ’ ἡμῖν πατρός, ὦ κακὸν κάρα,
λέκτρων ἀθίκτων ἦλθες ἐς συναλλαγάς·
ἁγὼ ῥυτοῖς νασμοῖσιν ἐξομόρξομαι,
ἐς ὦτα κλύζων. πῶς ἂν οὖν εἴην κακός,
ὃς οὐδ’ ἀκούσας τοιάδ’ ἁγνεύειν δοκῶ;
εὖ δ’ ἴσθι, τοὐμόν σ’ εὐσεβὲς σῴζει, γύναι·
νῦν δ’ ἐκ δόμων μέν, ἔστ’ ἂν ἔκδημος χθονὸς
Θησεύς, ἄπειμι· σῖγα δ’ ἕξομεν στόμα.
θεάσομαι δὲ σὺν πατρὸς μολὼν ποδὶ
πῶς νιν προσόψῃ καὶ σὺ καὶ δέσποινα σή·
ὄλοισθε. μισῶν δ’ οὔποτ’ ἐμπλησθήσομαι
γυναῖκας, οὐδ’ εἴ φησί τίς μ’ ἀεὶ λέγειν·
ἀεὶ γὰρ οὖν πώς εἰσι κἀκεῖναι κακαί.
ἤ νύν τις αὐτὰς σωφρονεῖν διδαξάτω,
ἢ κἄμ’ ἐάτω ταῖσδ’ ἐπεμβαίνειν ἀεί.
πέραν δυσεκπέρατον ἔρχεται βίου.
φεῦ φεῦ· πέπρακται, κοὐ κατώρθωνται τέχναι,
δέσποινα, τῆς σῆς προσπόλου, κακῶς δ’ ἔχει.
ὦ παγκακίστη καὶ φίλων διαφθορεῦ,
οἷ’ εἰργάσω με. Ζεύς σε γεννήτωρ ἐμὸς
πρόρριζον ἐκτρίψειεν οὐτάσας πυρί.
σιγᾶν ἐφ’ οἷσι νῦν ἐγὼ κακύνομαι;
σὺ δ’ οὐκ ἀνέσχου· τοιγὰρ οὐκέτ’ εὐκλεεῖς
οὗτος γὰρ ὀργῇ συντεθηγμένος φρένας
ἐρεῖ καθ’ ἡμῶν πατρὶ σὰς ἁμαρτίας,
πλήσει τε πᾶσαν γαῖαν αἰσχίστων λόγων.