Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἐν τῇ πατρίδι καὶ ταῦθʼ ὑπʼ ἀνδρῶν βαρβάρων;
τοῖς Θρᾳξὶ περὶ μισθοῦ· λέγω δʼ ὑμῖν ὅτι
διοσημία ʼστὶ καὶ ῥανὶς βέβληκέ με.
τοὺς Θρᾷκας ἀπιέναι, παρεῖναι δʼ εἰς ἔνην.
οἴμοι τάλας μυττωτὸν ὅσον ἀπώλεσα.
ἀλλʼ ἐκ Λακεδαίμονος γὰρ Ἀμφίθεος ὁδί.
δεῖ γάρ με φεύγοντʼ ἐκφυγεῖν Ἀχαρνέας.
ἔσπευδον· οἱ δʼ ὤσφροντο πρεσβῦταί τινες
Ἀχαρνικοί, στιπτοὶ γέροντες πρίνινοι
ἔπειτʼ ἀνέκραγον πάντες, ὦ μιαρώτατε
κἀς τοὺς τρίβωνας ξυνελέγοντο τῶν λίθων·
οἱ δʼ οὖν βοώντων· ἀλλὰ τὰς σπονδὰς φέρεις;
ἔγωγέ φημι, τρία γε ταυτὶ γεύματα.
αὗται μέν εἰσι πεντέτεις. γεῦσαι λαβών.
ὄζουσι πίττης καὶ παρασκευῆς νεῶν.
ὄζουσι χαὖται πρέσβεων ἐς τὰς πόλεις
ὀξύτατον ὥσπερ διατριβῆς τῶν ξυμμάχων.
καὶ μὴ ʼπιτηρεῖν σιτίʼ ἡμερῶν τριῶν,
κἀν τῷ στόματι λέγουσι, βαῖνʼ ὅπῃ θέλεις.
χαίρειν κελεύων πολλὰ τοὺς Ἀχαρνέας.
ἐγὼ δὲ πολέμου καὶ κακῶν ἀπαλλαγεὶς
ἄξω τὰ κατʼ ἀγροὺς εἰσιὼν Διονύσια.
προΐτω σʼ τὸ πρόσθεν ὀλίγον ἡ κανηφόρος·
ὁ Ξανθίας τὸν φαλλὸν ὀρθὸν στησάτω.
ὦ μῆτερ ἀνάδος δεῦρο τὴν ἐτνήρυσιν,
καὶ μὴν καλόν γʼ ἔστʼ· ὦ Διόνυσε δέσποτα
κεχαρισμένως σοι τήνδε τὴν πομπὴν ἐμὲ
πέμψαντα καὶ θύσαντα μετὰ τῶν οἰκετῶν
ἀγαγεῖν τυχηρῶς τὰ κατʼ ἀγροὺς Διονύσια,
στρατιᾶς ἀπαλλαχθέντα· τὰς σπονδὰς δέ μοι
οἴσεις βλέπουσα θυμβροφάγον. ὡς μακάριος
πρόβαινε, κἀν τὤχλῳ φυλάττεσθαι σφόδρα
μή τις λαθών σου περιτράγῃ τὰ χρυσία.
ὦ Ξανθία, σφῷν δʼ ἐστὶν ὀρθὸς ἑκτέος
πολλῷ γάρ ἐσθʼ ἥδιον, ὦ Φαλῆς Φαλῆς,
κλέπτουσαν εὑρόνθʼ ὡρικὴν ὑληφόρον
τὴν Στρυμοδώρου Θρᾷτταν ἐκ τοῦ Φελλέως
ἐὰν μεθʼ ἡμῶν ξυμπίῃς, ἐκ κραιπάλης
ἕωθεν εἰρήνης ῥοφήσει τρύβλιον·
ἡ δʼ ἀσπὶς ἐν τῷ φεψάλῳ κρεμήσεται.
σπεισάμενος εἶτα δύνασαι πρὸς ἔμʼ ἀποβλέπειν.
ἐμέλλετʼ ἄρα πάντως ἀνήσειν τῆς βοῆς,
ὀλίγου τʼ ἀπέθανον ἄνθρακες Παρνήθιοι,
καὶ ταῦτα διὰ τὴν ἀτοπίαν τῶν δημοτῶν.
ὑπὸ τοῦ δέους δὲ τῆς μαρίλης μοι συχνὴν
ὁ λάρκος ἐνετίλησεν ὥσπερ σηπία.
δεινὸν γὰρ οὕτως ὀμφακίαν πεφυκέναι
τὸν θυμὸν ἀνδρῶν ὥστε βάλλειν καὶ βοᾶν
ἐθέλειν τʼ ἀκοῦσαι μηδὲν ἴσον ἴσῳ φέρον,
ἐμοῦ ʼθέλοντος ὑπὲρ ἐπιξήνου λέγειν
καίτοι φιλῶ γε τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐγώ.
ὅ τι ποτʼ ὦ σχέτλιε τὸ μέγα τοῦτʼ ἔχεις;
πάνυ γὰρ ἔμεγε πόθος ὅ τι φρονεῖς ἔχει.
ἀλλʼ ᾗπερ αὐτὸς τὴν δίκην διωρίσω,
ὁ δʼ ἀνὴρ ὁ λέξων οὑτοσὶ τυννουτοσί.
ἀμέλει μὰ τὸν Δίʼ οὐκ ἐνασπιδώσομαι,
καίτοι δέδοικα πολλά· τούς τε γὰρ τρόπους
τοὺς τῶν ἀγροίκων οἶδα χαίροντας σφόδρα,
ἐάν τις αὐτοὺς εὐλογῇ καὶ τὴν πόλιν
ἀνὴρ ἀλαζὼν καὶ δίκαια κἄδικα·
κἀνταῦθα λανθάνουσʼ ἀπεμπολώμενοι·
τῶν τʼ αὖ γερόντων οἶδα τὰς ψυχὰς ὅτι
οὐδὲν βλέπουσιν ἄλλο πλὴν ψηφηδακεῖν.
αὐτός τʼ ἐμαυτὸν ὑπὸ Κλέωνος ἅπαθον
ἐπίσταμαι διὰ τὴν πέρυσι κωμῳδίαν.
εἰσελκύσας γάρ μʼ ἐς τὸ βουλευτήριον
διέβαλλε καὶ ψευδῆ κατεγλώττιζέ μου
κἀκυκλοβόρει κἄπλυνεν, ὥστʼ ὀλίγου πάνυ
ἀπωλόμην μολυνοπραγμονούμενος.
νῦν οὖν με πρῶτον πρὶν λέγειν ἐάσατε
ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.
σκοτοδασυπυκνότριχά τινʼ Ἄιδος κυνῆν·
ἀλλʼ ἐξάνοιγε μηχανὰς τὰς Σισύφου,
ὡς σκῆψιν ἁγὼν οὗτος οὐκ ἐσδέξεται.
ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν,
καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην.
οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.
ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια
ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο.
οὐ γὰρ ἂν ἀπέλθοιμʼ, ἀλλὰ κόψω τὴν θύραν.
ὑπάκουσον, εἴπερ τώποτʼ ἀνθρώπων τινί·
ἀτὰρ τί τὰ ῥάκιʼ ἐκ τραγῳδίας ἔχεις,
δεῖ γάρ με λέξαι τῷ χορῷ ῥῆσιν μακράν·
αὕτη δὲ θάνατον, ἢν κακῶς λέξω, φέρει.
τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ
ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.
ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων;
ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;
οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου.
ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα,
χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.
τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.
ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα.
κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν
ὦ Ζεῦ διόπτα καὶ κατόπτα πανταχῇ,
Εὐριπίδη, ʼπειδήπερ ἐχαρίσω ταδί,
κἀκεῖνά μοι δὸς τἀκόλουθα τῶν ῥακῶν,
τὸ πιλίδιον περὶ τὴν κεφαλὴν τὸ Μύσιον.
εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή·
τοὺς μὲν θεατὰς εἰδέναι μʼ ὃς εἴμʼ ἐγώ,
ὅπως ἂν αὐτοὺς ῥηματίοις σκιμαλίσω.
δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.
τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.
ὦ θύμʼ, ὁρᾷς γὰρ ὡς ἀπωθοῦμαι δόμων,
γλίσχρος προσαιτῶν λιπαρῶν τʼ. Εὐριπίδη
δός μοι σπυρίδιον διακεκαυμένον λύχνῳ.
τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;
χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.
λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.
κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.
φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.
ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον
δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.
ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν·
καίτοι τί δράσω; δεῖ γὰρ ἑνὸς οὗ μὴ τυχὼν
ἀπόλωλʼ. ἄκουσον ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη·
τουτὶ λαβὼν ἄπειμι κοὐ πρόσειμʼ ἔτι·
ἐς τὸ σπυρίδιον ἰσχνά μοι φυλλεῖα δός.
ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.
ἀλλʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἄπειμι. καὶ γάρ εἰμʼ ἄγαν
ὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν.
ἐν ᾧπέρ ἐστι πάντα μοι τὰ πράγματα.
πλὴν ἓν μόνον, τουτὶ μόνον τουτὶ μόνον,
σκάνδικά μοι δὸς μητρόθεν δεδεγμένος.
ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.
ὦ θύμʼ ἄνευ σκάνδικος ἐμπορευτέα.
ἆρʼ οἶσθʼ ὅσον τὸν ἀγῶνʼ ἀγωνιεῖ τάχα,
ἕστηκας; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην;
ἐπῄνεσʼ· ἄγε νυν ὦ τάλαινα καρδία
ἄπελθʼ ἐκεῖσε, κᾆτα τὴν κεφαλὴν ἐκεῖ
παράσχες εἰποῦσʼ ἅττʼ ἂν αὐτῇ σοι δοκῇ.
τόλμησον ἴθι χώρησον, ἄγαμαι καρδίας.
ὅστις παρασχὼν τῇ πόλει τὸν αὐχένα
ἅπασι μέλλεις εἷς λέγειν τἀναντία.
τὸ γὰρ δίκαιον οἶδε καὶ τρυγῳδία.
ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μὲν δίκαια δέ.
οὐ γάρ με νῦν γε διαβαλεῖ Κλέων ὅτι
ξένων παρόντων τὴν πόλιν κακῶς λέγω.
αὐτοὶ γάρ ἐσμεν οὑπὶ Ληναίῳ τʼ ἀγών,
κοὔπω ξένοι πάρεισιν· οὔτε γὰρ φόροι
ἀλλʼ ἐσμὲν αὐτοὶ νῦν γε περιεπτισμένοι·
τοὺς γὰρ μετοίκους ἄχυρα τῶν ἀστῶν λέγω.
σείσας ἅπασιν ἐμβάλοι τὰς οἰκίας·
κἀμοὶ γάρ ἐστʼ ἀμπέλια διακεκομμένα.
ἀτὰρ φίλοι γὰρ οἱ παρόντες ἐν λόγῳ,
τί ταῦτα τοὺς Λάκωνας αἰτιώμεθα;
ἡμῶν γὰρ ἄνδρες, κοὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,
μέμνησθε τοῦθʼ ὅτι οὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,
ἀλλʼ ἀνδράρια μοχθηρά, παρακεκομμένα,
ἄτιμα καὶ παράσημα καὶ παράξενα,
ἐσυκοφάντει Μεγαρέων τὰ χλανίσκια·
κεἴ που σίκυον ἴδοιεν ἢ λαγῴδιον
ἢ χοιρίδιον ἢ σκόροδον ἢ χόνδρους ἅλας,
καὶ ταῦτα μὲν δὴ σμικρὰ κἀπιχώρια,
πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε
νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι·
Ἕλλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν.
ἐντεῦθεν ὀργῇ Περικλέης οὑλύμπιος
ἤστραπτʼ ἐβρόντα ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα,
ἐτίθει νόμους ὥσπερ σκόλια γεγραμμένους,
ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτε γῇ μήτʼ ἐν ἀγορᾷ
μήτʼ ἐν θαλάττῃ μήτʼ ἐν οὐρανῷ μένειν.
μεταστραφείη τὸ διὰ τὰς λαικαστρίας·
κοὐκ ἠθέλομεν ἡμεῖς δεομένων πολλάκις.
κἀντεῦθεν ἤδη πάταγος ἦν τῶν ἀσπίδων.
ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν, εἴπατε.
ἀπέδοτο φήνας κυνίδιον Σεριφίων,
καθῆσθʼ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ·
καὶ κάρτα μέντἂν εὐθέως καθείλκετε
τριακοσίας ναῦς, ἦν δʼ ἂν ἡ πόλις πλέα
ἀσκῶν, τροπωτήρων, κάδους ὠνουμένων,
σκορόδων, ἐλαῶν, κρομμύων ἐν δικτύοις,
τὸ νεώριον δʼ αὖ κωπέων πλατουμένων,
τύλων ψοφούντων, θαλαμιῶν τροπουμένων,
αὐλῶν, κελευστῶν, νιγλάρων, συριγμάτων.
ταῦτʼ οἶδʼ ὅτι ἂν ἐδρᾶτε· τὸν δὲ Τήλεφον
οὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρʼ ἡμῖν οὐκ ἔνι.
ἄληθες ὦπίτριπτε καί μιαρώτατε;
ταυτὶ σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν ἡμᾶς λέγειν,
καὶ συκοφάντης εἴ τις ἦν ὠνείδισας;
δίκαια πάντα κοὐδὲν αὐτῶν ψεύδεται.
εἶτʼ εἰ δίκαια, τοῦτον εἰπεῖν αὔτʼ ἐχρῆν;
ἀλλʼ οὔτι χαίρων ταῦτα τολμήσει λέγειν.
οὗτος σὺ ποῖ θεῖς; οὐ μενεῖς; ὡς εἰ θενεῖς
τὸν ἄνδρα τοῦτον, αὐτὸς ἀρθήσει τάχα.
πόθεν βοῆς ἤκουσα πολεμιστηρίας;
ποῖ χρὴ βοηθεῖν; ποῖ κυδοιμὸν ἐμβαλεῖν;
τίς Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τοῦ σάγματος;
ὦ Λάμαχʼ ἥρως, τῶν λόφων καὶ τῶν λόχων.
ὦ Λάμαχʼ, οὐ γὰρ οὗτος ἅνθρωπος πάλαι
ἅπασαν ἡμῶν τὴν πόλιν κακορροθεῖ;
οὗτος σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν λέγειν τάδε;
ὦ Λάμαχʼ ἥρως, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε,
εἰ πτωχὸς ὢν εἶπόν τι κἀστωμυλάμην.
ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ τῶν ὅπλων εἰλιγγιῶ.
οὗτος τί δράσεις; τῷ πτίλῳ μέλλεις ἐμεῖν;
ὄρνιθός ἐστιν; ἆρα κομπολακύθου;
οὐ γὰρ κατʼ ἰσχύν ἐστιν· εἰ δʼ ἰσχυρὸς εἶ,
τί μʼ οὐκ ἀπεψώλησας; εὔοπλος γὰρ εἶ.
ταυτὶ λέγεις σὺ τὸν στρατηγὸν πτωχὸς ὤν;
ὅστις; πολίτης χρηστός, οὐ σπουδαρχίδης,
ἀλλʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, στρατωνίδης,
σὺ δʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, μισθαρχίδης.
ταῦτʼ οὖν ἐγὼ βδελυττόμενος ἐσπεισάμην,
νεανίας δʼ οἵους σὺ διαδεδρακότας,
Τεισαμενοφαινίππους Πανουργιππαρχίδας,
ἑτέρους δὲ παρὰ Χάρητι τοὺς δʼ ἐν Χάοσιν,
τοὺς δʼ ἐν Καμαρίνῃ κἀν Γέλα κἀν Καταγέλᾳ.
τωνδὶ δὲ μηδένʼ; ἐτεὸν ὦ Μαριλάδη
ἤδη πεπρέσβευκας σὺ πολιὸς ὢν † ἓν ἢ; †
ἀνένευσε· καίτοι γʼ ἐστὶ σώφρων κἀργάτης.
οὔ φασιν. ἀλλʼ ὁ Κοισύρας καὶ Λάμαχος,
οἷς ὑπʼ ἐράνου τε καὶ χρεῶν πρώην ποτέ,
ὥσπερ ἀπόνιπτρον ἐκχέοντες ἑσπέρας,
ὦ δημοκρατία ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά;
ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν πᾶσι Πελοποννησίοις
καὶ ναυσὶ καὶ πεζοῖσι κατὰ τὸ καρτερόν.
ἐγὼ δὲ κηρύττω γε Πελοποννησίοις
ἅπασι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις
οἱ δὲ Θασίαν ἀνακυκῶσι λιπαράμπυκα,
ὅροι μὲν ἀγορᾶς εἰσιν οἵδε τῆς ἐμῆς.
ἔξεστι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις,
ἐφʼ ᾧτε πωλεῖν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή.
τρεῖς τοὺς λαχόντας τούσδʼ ἱμάντας ἐκ Λεπρῶν.
ἐνταῦθα μήτε συκοφάντης εἰσίτω
μήτʼ ἄλλος ὅστις Φασιανός ἐστʼ ἀνήρ.
ἐγὼ δὲ τὴν στήλην καθʼ ἣν ἐσπεισάμην
μέτειμʼ, ἵνα στήσω φανερὰν ἐν τἀγορᾷ.
ἀγορὰ νʼ Ἀθάναις χαῖρε Μεγαρεῦσιν φίλα.
ἐπόθουν τυ ναὶ τὸν φίλιον ᾇπερ ματέρα.
ἀλλʼ ὦ πόνηρα κώριʼ ἀθλίω πατρός,
ἄμβατε ποττὰν μᾶδδαν, αἴ χʼ εὕρητέ πᾶ.
πότερα πεπρᾶσθαι χρῄδδετʼ ἢ πεινῆν κακῶς;
ἐγώνγα καὐτός φαμι. τίς δʼ οὕτως ἄνους
ὃς ὑμέ κα πρίαιτο φανερὰν ζαμίαν;
ἀλλʼ ἔστι γάρ μοι Μεγαρικά τις μαχανά,
χοίρως γὰρ ὑμὲ σκευάσας φασῶ φέρειν.
περίθεσθε τάσδε τὰς ὁπλὰς τῶν χοιρίων.
ὅπως δὲ δοξεῖτʼ εἶμεν ἐξ ἀγαθᾶς ὑός·
ὡς ναὶ τὸν Ἑρμᾶν, αἴπερ ἱξεῖτʼ οἴκαδις
ἄπρατα, πειρασεῖσθε τᾶς λιμῶ κακῶς.
ἀλλʼ ἀμφίθεσθε καὶ ταδὶ τὰ ῥυγχία,
κἤπειτεν ἐς τὸυ σάκκον ὧδʼ ἐσβαίνετε.
χἠσεῖτε φωνὰν χοιρίων μυστηρικῶν.
ἐγὼν δὲ καρυξῶ Δικαιόπολιν ὅπᾳ·
Δικαιόπολι, ἦ λῇς πρίασθαι χοιρία;
ἀλλʼ ἡδύ τοι νὴ τὸν Δίʼ, ἢν αὐλὸς παρῇ.
ὅκα μὲν ἐγὼν τηνῶθεν ἐμπορευόμαν,
ὅπως τάχιστα καὶ κάκιστʼ ἀπολοίμεθα.
τί δʼ ἄλλο Μεγαροῖ; πῶς ὁ σῖτος ὤνιος;
παρʼ ἁμὶ πολυτίματος ᾇπερ τοὶ θεοί.
ὅκκʼ ἐσβάλητε, τὼς ἀρωραῖοι μύες
πάσσακι τὰς ἄγλιθας ἐξορύσσετε.
ἄντεινον αἰ λῇς· ὡς παχεῖα καὶ καλά.
οὐ δεινά; θᾶσθε τῶδε τὰς ἀπιστίας·
οὔ φατι τάνδε χοῖρον εἶμεν. ἀλλὰ μάν,
αἰ λῇς, περίδου μοι περὶ θυμιτιδᾶν ἁλῶν,
αἰ μή ʼστιν οὗτος χοῖρος Ἑλλάνων νόμῳ.
ἐμά γα. τὺ δέ νιν εἴμεναι τίνος δοκεῖς;
οὐ χρῆσθα; σιγῇς ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένα;
σάφʼ ἴσθι, ποττὰν ματέρʼ εἰκασθήσεται.
νεαρὰ γάρ ἐστιν· ἀλλὰ δελφακουμένα
ἀλλʼ αἰ τράφειν λῇς, ἅδε τοι χοῖρος καλά.
ὡς ξυγγενὴς ὁ κύσθος αὐτῆς θατέρᾳ.
αἰ δʼ ἂν παχυνθῇ κἀναχνοιανθῇ τριχί,
κάλλιστος ἔσται χοῖρος Ἀφροδίτᾳ θύειν.
ἀλλʼ οὐχὶ χοῖρος τἀφροδίτῃ θύεται.
καὶ γίνεταί γα τᾶνδε τᾶν χοίρων τὸ κρῆς
ἤδη δʼ ἄνευ τῆς μητρὸς ἐσθίοιεν ἄν;
ναὶ τὸν Ποτειδᾶν καί κʼ ἄνις γα τῶ πατρός.
ὡς ὀξὺ πρὸς τὰς ἰσχάδας κεκράγατε.
ἐνεγκάτω τις ἔνδοθεν τῶν ἰσχάδων
ἀλλʼ οὔτι πάσας κατέτραγον τὰς ἰσχάδας.
ἐγὼ γὰρ αὐτᾶν τάνδε μίαν ἀνειλόμαν.
νὴ τὸν Δίʼ ἀστείω γε τὼ βοσκήματε·
πόσου πρίωμαί σοι τὰ χοιρίδια; λέγε.
τὸ δʼ ἅτερον, αἰ λῇς, χοίνικος μόνας ἁλῶν.
Ἑρμᾶ ʼμπολαῖε τὰν γυναῖκα τὰν ἐμὰν
τὰ χοιρίδια τοίνυν ἐγὼ φανῶ ταδὶ
ὅθενπερ ἀρχὰ τῶν κακῶν ἁμῖν ἔφυ.
κλάων μεγαριεῖς. οὐκ ἀφήσεις τὸν σάκον;
Δικαιόπολι Δικαιόπολι φαντάδδομαι.
τοὺς συκοφάντας οὐ θύραζʼ ἐξείρξετε;
τί δὴ μαθὼν φαίνεις ἄνευ θρυαλλίδος;
εἰ μὴ ʼτέρωσε συκοφαντήσεις τρέχων.
οἷον τὸ κακὸν ἐν ταῖς Ἀθάναις τοῦτʼ ἔνι.
θάρρει Μεγαρίκʼ· ἀλλʼ ἧς τὰ χοιρίδιʼ ἀπέδου
ὦ χοιρίδια πειρῆσθε κἄνις τῶ πατρὸς
παίειν ἐφʼ ἁλὶ τὰν μᾶδδαν, αἴκα τις διδῷ.
κατάθου τὺ τὰν γλάχωνʼ ἀτρέμας Ἰσμηνία·
ὑμὲς δʼ ὅσοι Θείβαθεν αὐληταὶ πάρα
τοῖς ὀστίνοις φυσῆτε τὸν πρωκτὸν κυνός.
παῦʼ ἐς κόρακας. οἱ σφῆκες οὐκ ἀπὸ τῶν θυρῶν;
πόθεν προσέπτονθʼ οἱ κακῶς ἀπολούμενοι
ἐπὶ τὴν θύραν μοι Χαιριδῆς βομβαύλιοι;
νεὶ τὸν Ἰόλαον ἐπεχαρίττα γʼ ὦ ξένε·
Θείβαθε γὰρ φυσᾶντες ἐξόπισθέ μου
τἄνθια τᾶς γλάχωνος ἀπέκιξαν χαμαί.
ἀλλʼ εἴ τι βούλει, πρίασο τῶν ἐγὼ φέρω
ὦ χαῖρε κολλικοφάγε Βοιωτίδιον.
νάσσας κολοιὼς ἀτταγᾶς φαλαρίδας
ὀρνιθίας ἐς τὴν ἀγορὰν ἐλήλυθας.
καὶ μὰν φέρω χᾶνας λαγὼς ἀλώπεκας
σκάλοπας ἐχίνως αἰελούρως πικτίδας
ἰκτῖδας ἐνύδρως ἐγχέλεις Κωπαΐδας.
πρέσβειρα πεντήκοντα Κωπᾴδων κορᾶν,
ὦ φιλτάτη σὺ καὶ πάλαι ποθουμένη,
ἦλθες ποθεινὴ μὲν τρυγῳδικοῖς χοροῖς,
φίλη δὲ Μορύχῳ. δμῶες ἐξενέγκατε
τὴν ἐσχάραν μοι δεῦρο καὶ τὴν ῥιπίδα.
σκέψασθε παῖδες τὴν ἀρίστην ἔγχελυν,
ἥκουσαν ἕκτῳ μόλις ἔτει ποθουμένην·
προσείπατʼ αὐτὴν ὦ τέκνʼ· ἄνθρακας δʼ ἐγὼ
ὑμῖν παρέξω τῆσδε τῆς ξένης χάριν.
σοῦ χωρὶς εἴην ἐντετευτλανωμένης.
ἐμοὶ δὲ τιμὰ τᾶσδε πᾷ γενήσεται;
ἀγορᾶς τέλος ταύτην γέ που δώσεις ἐμοί·
ἀλλʼ εἴ τι πωλεῖς τῶνδε τῶν ἄλλων λέγε.
ἢ φορτίʼ ἕτερʼ ἐνθένδʼ ἐκεῖσʼ ἄξεις ἰών;
ἀφύας ἄρʼ ἄξεις πριάμενος Φαληρικὰς
ἀλλʼ ὅ τι παρʼ ἁμῖν μή ʼστι, τᾷδε δʼ αὖ πολύ.
ἐγᾦδα τοίνυν· συκοφάντην ἔξαγε,
λάβοιμι μέντἂν κέρδος ἀγαγὼν καὶ πολύ,
ᾇπερ πίθακον ἀλιτρίας πολλᾶς πλέων.
καὶ μὴν ὁδὶ Νίκαρχος ἔρχεται φανῶν.
ὀρναπετίοισι πόλεμον ἤρα καί μάχαν;
ἐκ τῶν πολεμίων γʼ εἰσάγεις θρυαλλίδας.
ἔπειτα φαίνεις δῆτα διὰ θρυαλλίδα;
αὕτη γὰρ ἐμπρήσειεν ἂν τὸ νεώριον.
ἐνθεὶς ἂν ἐς τίφην ἀνὴρ Βοιώτιος
ἅψας ἄν ἐσπέμψειεν ἐς τὸ νεώριον
διʼ ὑδρορρόας, βορέαν ἐπιτηρήσας μέγαν.
κεἴπερ λάβοιτο τῶν νεῶν τὸ πῦρ ἅπαξ,
σελαγοῖντʼ ἂν ὑπὸ τίφης τε καὶ θρυαλλίδος;
ὥσπερ κέραμον ἵνα μὴ καταγῇ φερόμενος.
αἴρου λαβὼν τὸν κέραμον ὦ Βοιώτιε.
ὑπόκυπτε τὰν τύλαν ἰὼν Ἰσμήνιχε.
χὤπως κατοίσεις αὐτὸν εὐλαβούμενος.
πάντως μὲν οἴσεις οὐδὲν ὑγιές, ἀλλʼ ὅμως·
κἂν τοῦτο κερδήνῃς ἄγων τὸ φορτίον,
εὐδαιμονήσεις συκοφαντῶν γʼ οὕνεκα.
ἐκέλευε Λάμαχός σε ταυτησὶ δραχμῆς
τριῶν δραχμῶν δʼ ἐκέλευε Κωπᾷδʼ ἔγχελυν.
ὁ ποῖος οὗτος Λάμαχος τὴν ἔγχελυν;
ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὃς τὴν Γοργόνα
πάλλει κραδαίνων τρισὶ κατάσκιος λόφοις.
ἀλλʼ ἐπὶ ταρίχει τοὺς λόφους κραδαινέτω·
ἢν δʼ ἀπολιγαίνῃ, τοὺς ἀγορανόμους καλῶ.
ἐγὼ δʼ ἐμαυτῷ τόδε λαβὼν τὸ φορτίον
εἴσειμʼ ὑπαὶ πτερύγων κιχλᾶν καὶ κοψίχων.
ἠργάσατο πάντα κακά, κἀνέτρεπε κἀξέχει
εἶτα παρὰ τόνδε νέα μοσχίδια συκίδων,
ἀκούετε λεῴ· κατὰ τὰ πάτρια τοὺς Χοᾶς
πρώτιστος, ἀσκὸν Κτησιφῶντος λήψεται.
ὦ παῖδες ὦ γυναῖκες οὐκ ἠκούσατε;
τί δρᾶτε; τοῦ κήρυκος οὐκ ἀκούετε;
ἀναβράττετʼ ἐξοπτᾶτε τρέπετʼ ἀφέλκετε
ὦ φίλτατε, σπονδαὶ γάρ εἰσι σοὶ μόνῳ,
μέτρησον εἰρήνης τί μοι, κἂν πέντʼ ἔτη.
καὶ ταῦτα μέντοι νὴ Δίʼ ὥπερ μʼ ἐτρεφέτην
ἀπόλωλα τὠφθαλμὼ δακρύων τὼ βόε.
ἀλλʼ εἴ τι κήδει Δερκέτου Φυλασίου,
ὑπάλειψον εἰρήνῃ με τὠφθαλμὼ ταχύ.
οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ κλᾶε πρὸς τοὺς Πιττάλου.
σὺ δʼ ἀλλά μοι σταλαγμὸν εἰρήνης ἕνα
ὀπτᾶτε ταυτὶ καὶ καλῶς ξανθίζετε.
ἔπεμψέ τίς σοι νυμφίος ταυτὶ κρέα
ἐκέλευε δʼ ἐγχέαι σε τῶν κρεῶν χάριν,
ἵνα μὴ στρατεύοιτʼ ἀλλὰ βινοίη μένων,
ἐς τὸν ἀλάβαστον κύαθον εἰρήνης ἕνα.
ἀπόφερʼ ἀπόφερε τὰ κρέα καὶ μή μοι δίδου,
ὡς οὐκ ἂν ἐγχέαιμι μυρίων δραχμῶν.
φέρε δὴ τί σὺ λέγεις; ὡς γέλοιον ὦ θεοὶ
τὸ δέημα τῆς νύμφης ὃ δεῖταί μου σφόδρα,
φέρε δεῦρο τὰς σπονδάς, ἵνʼ αὐτῇ δῶ μόνῃ,
ὕπεχʼ ὧδε δεῦρο τοὐξάλειπτρον ὦ γύναι.
ἵνʼ οἶνον ἐγχέω λαβὼν ἐς τοὺς Χοᾶς.
καὶ μὴν ὁδί τις τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακὼς·
ὥσπερ τι δεινὸν ἀγγελῶν ἐπείγεται.
ἰὼ πόνοι τε καὶ μάχαι καὶ Λάμαχοι.
τίς ἀμφὶ χαλκοφάλαρα δώματα κτυπεῖ;
ταχέως λαβόντα τοὺς λόχους καὶ τοὺς λόφους·
ὑπὸ τοὺς Χοᾶς γὰρ καὶ Χύτρους αὐτοῖσί τις
ἤγγειλε λῃστὰς ἐμβαλεῖν Βοιωτίους.
οὐ δεινὰ μὴ ʼξεῖναί με μηδʼ ἑορτάσαι;
ἰὼ στράτευμα πολεμολαμαχαϊκόν.
οἵαν ὁ κῆρυξ ἀγγελίαν ἤγγειλέ μοι.
βάδιζε τὴν κίστην λαβὼν καὶ τὸν χοᾶ.
τὰ δʼ ἄλλα πάντʼ ἐστὶν παρεσκευασμένα,
στέφανοι μύρον τραγήμαθʼ, αἱ πόρναι πάρα,
ἄμυλοι πλακοῦντες σησαμοῦντες ἴτρια,
ὀρχηστρίδες, τὰ φίλταθʼ Ἁρμοδίου, καλαί.
καὶ γὰρ σὺ μεγάλην ἐπεγράφου τὴν Γοργόνα.
σύγκλῃε, καὶ δεῖπνόν τις ἐνσκευαζέτω.
παῖ παῖ φέρʼ ἔξω δεῦρο τὸν γυλιὸν ἐμοί.
ἅλας θυμίτας οἶσε παῖ καὶ κρόμμυα.
ἐμοὶ δὲ τεμάχη· κρομμύοις γὰρ ἄχθομαι.
θρῖον ταρίχους οἶσε δεῦρο παῖ σαπροῦ.
κἀμοὶ σὺ δημοῦ θρῖον· ὀπρήσω δʼ ἐκεῖ.
ἔνεγκε δεῦρο τὼ πτερὼ τὼ κʼ τοῦ κράνους.
ἐμοὶ δὲ τὰς φάττας γε φέρε καὶ τὰς κίχλας.
ὦνθρωπε παῦσαι καταγελῶν μου τῶν ὅπλων.
ὦνθρωπε βούλει μὴ βλέπειν ἐς τὰς κίχλας;
κἀμοὶ λεκάνιον τῶν λαγῴων δὸς κρεῶν.
ἀλλʼ ἤ πρὸ δείπνου τὴν μίμαρκυν κατέδομαι.
ὦνθρωπε βούλει μὴ προσαγορεύειν ἐμέ;
οὐκ ἀλλʼ ἐγὼ χὠ παῖς ἐρίζομεν πάλαι.
πότερον ἀκρίδες ἥδιόν ἐστιν ἤ κίχλαι;
παῖ παῖ σὺ δʼ ἀφελὼν δεῦρο τὴν χορδὴν φέρε.
φέρε τοῦ δόρατος ἀφελκύσωμαι τοὔλυτρον.
τοὺς κιλλίβαντας οἶσε παῖ τῆς ἀσπίδος.
καὶ τῆς ἐμῆς τοὺς κριβανίτας ἔκφερε.
φέρε δεῦρο γοργόνωτον ἀσπίδος κύκλον.
κἀμοὶ πλακοῦντος τυρόνωτον δὸς κύκλον.
ταῦτʼ οὐ κατάγελώς ἐστιν ἀνθρώποις πλατύς;
ταῦτʼ οὐ πλακοῦς δῆτʼ ἐστὶν ἀνθρώποις γλυκύς;
κατάχει σὺ παῖ τοὔλαιον. ἐν τῷ χαλκίῳ
ἐνορῶ γέροντα δειλίας φευξούμενον.
κατάχει σὺ τὸ μέλι. κἀνθάδʼ ἔνδηλος γέρων
κλάειν κελεύων Λάμαχον τὸν Γοργάσου.
φέρε δεῦρο παῖ θώρακα πολεμιστήριον.
ἔξαιρε παῖ θώρακα κἀμοὶ τὸν χοᾶ.
ἐν τῷδε πρὸς τοὺς πολεμίους θωρήξομαι.
τὰ στρώματʼ ὦ παῖ δῆσον ἐκ τῆς ἀσπίδος.
τὸ δεῖπνον ὦ παῖ δῆσον ἐκ τῆς κιστίδος.
ἐγὼ δʼ ἐμαυτῷ τὸν γυλιὸν οἴσω λαβών.
ἐγὼ δὲ θοἰμάτιον λαβὼν ἐξέρχομαι.
τὴν ἀσπίδʼ αἴρου καὶ βάδιζʼ ὦ παῖ λαβών.
νείφει. βαβαιάξ· χειμέρια τὰ πράγματα.
αἴρου τὸ δεῖπνον· συμποτικὰ τὰ πράγματα.
σίζουσα πάραλος ἐπὶ τραπέζῃ κειμένη
τῇ χειρὶ πέλεθον ἀρτίως κεχεσμένον·
ὦ δμῶες οἳ κατʼ οἶκόν ἐστε Λαμάχου,
ὕδωρ ὕδωρ ἐν χυτριδίῳ θερμαίνετε·
ὀθόνια, κηρωτὴν παρασκευάζετε,
ἁνὴρ τέτρωται χάρακι διαπηδῶν τάφρον,
καὶ τὸ σφυρὸν παλίνορρον ἐξεκόκκισεν,
καὶ τῆς κεφαλῆς κατέαγε περὶ λίθῳ πεσών,
καὶ Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τῆς ἀσπίδος.
πτίλον δὲ τὸ μέγα κομπολακύθου πεσὸν
πρὸς ταῖς πέτραισι, δεινὸν ἐξηύδα μέλος·
ὦ κλεινὸν ὄμμα νῦν πανύστατόν σʼ ἰδὼν
λείπω φάος γε τοὐμόν, οὐκέτʼ εἰμʼ ἐγώ.
τοσαῦτα λέξας εἰς ὑδρορρόαν πεσὼν
ἀνίσταταί τε καὶ ξυναντᾷ δραπέταις
λῃστὰς ἐλαύνων καὶ κατασπέρχων δορί.
ὁδὶ δὲ καὐτός· ἀλλʼ ἄνοιγε τὴν θύραν.
στυγερὰ τάδε γε κρυερὰ πάθεα· τάλας ἐγώ.
διόλλυμαι δορὸς ὑπὸ πολεμίου τυπείς.
τῶν τιτθίων, ὡς σκληρὰ καὶ κυδώνια.
φιλήσατόν με μαλθακῶς ὦ χρυσίω
ὦ συμφορὰ τάλαινα τῶν ἐμῶν κακῶν.
τοῖς Χουσὶ γάρ τις ξυμβολὰς ἐπράττετο;
ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ τήμερον Παιώνια.
λάβεσθέ μου λάβεσθε τοῦ σκέλους παπαῖ,
εἰλιγγιῶ κάρα λίθῳ πεπληγμένος
κἀγὼ καθεύδειν βούλομαι καὶ στύομαι
θύραζέ μʼ ἐξενέγκατʼ ἐς τοῦ Πιττάλου
ὡς τοὺς κριτάς με φέρετε· ποῦ ʼστιν ὁ βασιλεύς;
ἰατταταιὰξ τῶν κακῶν, ἰατταταῖ.
κακῶς Παφλαγόνα τὸν νεώνητον κακὸν
αὐταῖσι βουλαῖς ἀπολέσειαν οἱ θεοί.
ἐξ οὗ γὰρ εἰσήρρησεν ἐς τὴν οἰκίαν
πληγὰς ἀεὶ προστρίβεται τοῖς οἰκέταις.
κάκιστα δῆθʼ οὗτός γε πρῶτος Παφλαγόνων
ξυναυλίαν κλαύσωμεν Οὐλύμπου νόμον.
μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ.
τί κινυρόμεθʼ ἄλλως; οὐκ ἐχρῆν ζητεῖν τινα
σωτηρίαν νῷν, ἀλλὰ μὴ κλάειν ἔτι;
ἀλλʼ εἰπὲ θαρρῶν, εἶτα κἀγὼ σοὶ φράσω.
εἴποιμʼ ἂν αὐτὸ δῆτα κομψευριπικῶς;
μὴ ʼμοί γε, μὴ ʼμοί, μὴ διασκανδικίσῃς·
ἀλλʼ εὑρέ τινʼ ἀπόκινον ἀπὸ τοῦ δεσπότου.
λέγε δὴ μόλωμεν ξυνεχὲς ὡδὶ ξυλλαβών.
ὥσπερ δεφόμενος νῦν ἀτρέμα πρῶτον λέγε
τὸ μόλωμεν, εἶτα δʼ αὐτό, κᾆτʼ ἐπάγων πυκνόν.
ὁτιὴ τὸ δέρμα δεφομένων ἀπέρχεται.
κράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν,
θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸς βρέτας.
ὁτιὴ θεοῖσιν ἐχθρός εἰμʼ. οὐκ εἰκότως;
βούλει τὸ πρᾶγμα τοῖς θεαταῖσιν φράσω;
οὐ χεῖρον· ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα,
ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι καὶ τοῖς πράγμασιν.
λέγοιμʼ ἂν ἤδη. νῷν γάρ ἐστι δεσπότης
ἄγροικος ὀργὴν κυαμοτρὼξ ἀκράχολος,
Δῆμος πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον
ἐπρίατο δοῦλον, βυρσοδέψην Παφλαγόνα,
οὗτος καταγνοὺς τοῦ γέροντος τοὺς τρόπους,
ὁ βυρσοπαφλαγών, ὑποπεσὼν τὸν δεσπότην
ᾔκαλλʼ ἐθώπευʼ ἐκολάκευʼ ἐξηπάτα
ὦ Δῆμε λοῦσαι πρῶτον ἐκδικάσας μίαν,
ἐνθοῦ ῥόφησον ἔντραγʼ ἔχε τριώβολον.
ὅ τι ἄν τις ἡμῶν σκευάσῃ, τῷ δεσπότῃ
μᾶζαν μεμαχότος ἐν Πύλῳ Λακωνικήν,
πανουργότατά πως περιδραμὼν ὑφαρπάσας
δειπνοῦντος ἑστὼς ἀποσοβεῖ τοὺς ῥήτορας.
ᾄδει δὲ χρησμούς· ὁ δὲ γέρων σιβυλλιᾷ.
ὁ δʼ αὐτὸν ὡς ὁρᾷ μεμακκοακότα,
ὁρᾶτε τὸν Ὕλαν διʼ ἐμὲ μαστιγούμενον;
ὑπὸ τοῦ γέροντος ὀκταπλάσιον χέζομεν.
ποίαν ὁδὸν νὼ τρεπτέον καὶ πρὸς τίνα.
κράτιστʼ ἐκείνην τὴν μόλωμεν ὦγαθέ.
ἐφορᾷ γὰρ οὗτος πάντʼ. ἔχει γὰρ τὸ σκέλος
τὸ μὲν ἐν Πύλῳ, τὸ δʼ ἓτερον ἐν τἠκκλησίᾳ.
τοσόνδε δʼ αὐτοῦ βῆμα διαβεβηκότος
ὁ πρωκτός ἐστιν αὐτόχρημʼ ἐν Χάοσιν,
τὼ χεῖρʼ ἐν Αἰτωλοῖς, ὁ νοῦς δʼ ἐν Κλωπιδῶν.
ὅπως ἂν ἀποθάνοιμεν ἀνδρικώτατα.
πῶς δῆτα πῶς γένοιτʼ ἂν ἀνδρικώτατα;
βέλτιστον ἡμῖν αἷμα ταύρειον πιεῖν.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄκρατον οἶνον ἀγαθοῦ δαίμονος.
ἴσως γὰρ ἂν χρηστόν τι βουλευσαίμεθα.
ἰδού γʼ ἄκρατον. περὶ πότου γοῦν ἐστί σοι;
ἄληθες οὗτος; κρουνοχυτρολήραιον εἶ.
οἴνου γὰρ εὕροις ἄν τι πρακτικώτερον;
ὁρᾷς, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι τότε
πλουτοῦσι διαπράττουσι νικῶσιν δίκας
εὐδαιμονοῦσιν ὠφελοῦσι τοὺς φίλους.
τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.
ἀγάθʼ· ἀλλʼ ἔνεγκʼ· ἐγὼ δὲ κατακλινήσομαι.
ἢν γὰρ μεθυσθῶ, πάντα ταυτὶ καταπάσω
ὡς εὐτυχῶς ὅτι οὐκ ἐλήφθην ἔνδοθεν
ἐπίπαστα λείξας δημιόπραθʼ ὁ βάσκανος
ἴθι νυν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολὺν
ἕλχʼ ἕλκε τὴν τοῦ δαίμονος τοῦ Πραμνίου.
ὦ δαῖμον ἀγαθὲ σὸν τὸ βούλευμʼ, οὐκ ἐμόν.
κλέψας ἔνεγκε τοῦ Παφλαγόνος ἔνδοθεν,
δέδοιχʼ ὅπως μὴ τεύξομαι κακοδαίμονος.
φέρε νυν ἐγὼ μʼ αὐτῷ προσαγάγω τὸν χοᾶ.
ὡς μεγάλʼ ὁ Παφλαγὼν πέρδεται καὶ ῥέγκεται,
ὥστʼ ἔλαθον αὐτὸν τὸν ἱερὸν χρησμὸν λαβών,
φέρʼ αὐτὸν ἵνʼ ἀναγνῶ· σὺ δʼ ἔγχεον πιεῖν
ἀνύσας τι. φέρʼ ἴδω τί ἄρʼ ἔνεστιν αὐτόθι.
πολλῷ γʼ ὁ Βάκις ἐχρῆτο τῷ ποτηρίῳ.
ὦ μιαρὲ Παφλαγὼν ταῦτʼ ἄρʼ ἐφυλάττου πάλαι,
ἐνταῦθʼ ἔνεστιν, αὐτὸς ὡς ἀπόλλυται.
ὡς πρῶτα μὲν στυππειοπώλης γίγνεται,
εἷς οὑτοσὶ πώλης. τί τοὐντεῦθεν; λέγε.
μετὰ τοῦτον αὖθις προβατοπώλης δεύτερος.
δύο τώδε πώλα. καὶ τί τόνδε χρὴ παθεῖν;
κρατεῖν, ἕως ἕτερος ἀνὴρ βδελυρώτερος
αὐτοῦ γένοιτο· μετὰ δὲ ταῦτʼ ἀπόλλυται.
ἐπιγίγνεται γὰρ βυρσοπώλης ὁ Παφλαγών,
ἅρπαξ κεκράκτης Κυκλοβόρου φωνὴν ἔχων.
τὸν προβατοπώλην ἦν ἄρʼ ἀπολέσθαι χρεὼν
πόθεν οὖν ἂν ἔτι γένοιτο πώλης εἶς μόνος;
ἔτʼ ἐστὶν εἷς ὑπερφυᾶ τέχνην ἔχων.
ἀλλαντοπῶλα, δεῦρο δεῦρʼ ὦ φίλτατε
ἀνάβαινε σωτὴρ τῇ πόλει καὶ νῷν φανείς.
τὸν χρησμὸν ἀναδίδαξον αὐτὸν ὡς ἔχει·
ἐγὼ δʼ ἰὼν προσκέψομαι τὸν Παφλαγόνα.
ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί·
ἔπειτα τὴν γῆν πρόσκυσον καὶ τοὺς θεούς.
ὦ νῦν μὲν οὐδεὶς αὔριον δʼ ὑπέρμεγας,
ὦ τῶν Ἀθηνῶν ταγὲ τῶν εὐδαιμόνων.
τί μʼ ὦγάθʼ οὐ πλύνειν ἐᾷς τὰς κοιλίας
πωλεῖν τε τοὺς ἀλλᾶντας, ἀλλὰ καταγελᾷς;
ὦ μῶρε ποίας κοιλίας; δευρὶ βλέπε.
τούτων ἁπάντων αὐτὸς ἀρχέλας ἔσει,
βουλὴν πατήσεις καὶ στρατηγοὺς κλαστάσεις,
ἀλλʼ ἐπανάβηθι κἀπὶ τοὐλεὸν τοδὶ
καὶ κάτιδε τὰς νήσους ἁπάσας ἐν κύκλῳ.
τὸν δεξιόν, τὸν δʼ ἕτερον ἐς Καρχηδόνα.
εὐδαιμονήσω δʼ εἰ διαστραφήσομαι;
οὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται.
γίγνει γάρ, ὡς ὁ χρησμὸς οὑτοσὶ λέγει,
ἀλλαντοπώλης ὢν ἀνὴρ γενήσομαι;
οὐκ ἀξιῶ ʼγὼ ʼμαυτὸν ἰσχύειν μέγα.
ξυνειδέναι τί μοι δοκεῖς σαυτῷ καλόν.
ὅσον πέπονθας ἀγαθὸν ἐς τὰ πράγματα.
ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδὲ μουσικὴν ἐπίσταμαι
πλὴν γραμμάτων, καὶ ταῦτα μέντοι κακὰ κακῶς.
τουτὶ μόνον σʼ ἔβλαψεν, ὅτι καὶ κακὰ κακῶς.
ἡ δημαγωγία γὰρ οὐ πρὸς μουσικοῦ
ἔτʼ ἐστὶν ἀνδρὸς οὐδὲ χρηστοῦ τοὺς τρόπους,
καὶ ποικίλως πως καὶ σοφῶς ᾐνιγμένος·
πῶς οὖν πρὸς ἐμὲ ταῦτʼ ἐστίν; ἀναδίδασκέ με.
βυρσαίετος μὲν ὁ Παφλαγών ἐσθʼ οὑτοσί.
ὅτι ἀγκύλαις ταῖς χερσὶν ἁρπάζων φέρει.
ὁ δράκων γάρ ἐστι μακρὸν ὅ τʼ ἀλλᾶς αὖ μακρόν.
τὸν οὖν δράκοντά φησι τὸν βυρσαίετον
ἤδη κρατήσειν, αἴ κε μὴ θαλφθῇ λόγοις.
τὸν δῆμον οἷός τʼ ἐπιτροπεύειν εἴμʼ ἐγώ.
τάραττε καὶ χόρδευʼ ὁμοῦ τὰ πράγματα
τὰ δʼ ἄλλα σοι πρόσεστι δημαγωγικά,
φωνὴ μιαρά, γέγονας κακῶς, ἀγοραῖος εἶ·
ἔχεις ἅπαντα πρὸς πολιτείαν ἃ δεῖ·
χρησμοί τε συμβαίνουσι καὶ τὸ Πυθικόν.
γενήσεταί μοι; καὶ γὰρ οἵ τε πλούσιοι
δεδίασιν αὐτὸν ὅ τε πένης βδύλλει λεώς.
ἀλλʼ εἰσὶν ἱππῆς ἄνδρες ἀγαθοὶ χίλιοι
μισοῦντες αὐτόν, οἳ βοηθήσουσί σοι,
καὶ τῶν πολιτῶν οἱ καλοί τε κἀγαθοί,
καὶ τῶν θεατῶν ὅστις ἐστὶ δεξιός,
ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ αὐτὸν οὐδεὶς ἤθελεν
τῶν σκευοποιῶν εἰκάσαι. πάντως γε μὴν
γνωσθήσεται· τὸ γὰρ θέατρον δεξιόν.
οὔτοι μὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς χαιρήσετον,
ὁτιὴ ʼπὶ τῷ δήμῳ ξυνόμνυτον πάλαι.
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ Χαλκιδέας ἀφίστατον.
ἀπολεῖσθον ἀποθανεῖσθον ὦ μιαρωτάτω.
οὗτος τί φεύγεις; οὐ μενεῖς; ὦ γεννάδα
ἀλλαντοπῶλα μὴ προδῷς τὰ πράγματα.
τὴν πόλιν ἅπασαν ἡμῶν ἀνατετυρβακώς,
ταυτὶ μὰ τὴν Δήμητρά μʼ οὐκ ἐλάνθανεν
τεκταινόμενα τὰ πράγματʼ, ἀλλʼ ἠπιστάμην
γομφούμενʼ αὐτὰ πάντα καὶ κολλώμενα.
οἴμοι σὺ δʼ οὐδὲν ἐξ ἁμαξουργοῦ λέγεις;
οὔκουν μʼ ἐν Ἄργει γʼ οἷα πράττεις λανθάνει.
καὶ ταῦτʼ ἐφʼ οἷσίν ἐστι συμφυσώμενα
εὖ γʼ εὖ γε, χάλκεὐ ἀντὶ τῶν κολλωμένων.
καὶ ταῦτά μʼ οὔτʼ ἀργύριον οὔτε χρυσίον
ὅπως ἐγὼ ταῦτʼ οὐκ Ἀθηναίοις φράσω.
ἐγὼ μὲν οὖν αὐτίκα μάλʼ ἐς βουλὴν ἰὼν
ὑμῶν ἁπάντων τὰς ξυνωμοσίας ἐρῶ,
ἐγώ σε νὴ τὸν Ἡρακλέα παραστορῶ.
ἄγε δὴ σὺ τίνα νοῦν ἢ τίνα ψυχὴν ἔχεις;
νυνί γε δείξεις, εἴπερ ἀπεκρύψω τότε
ἐς τὼ κοχώνα τὸ κρέας, ὡς αὐτὸς λέγεις·
θεύσει γὰρ ᾄξας ἐς τὸ βουλευτήριον,
ὡς οὗτος ἐσπεσὼν ἐκεῖσε διαβαλεῖ
ἡμᾶς ἅπαντας καὶ κράγον κεκράξεται.
ἀλλʼ εἶμι· πρῶτον δʼ ὡς ἔχω τὰς κοιλίας
καὶ τὰς μαχαίρας ἐνθαδὶ καταθήσομαι.
ἵνʼ ἐξολισθάνειν δύνῃ τὰς διαβολάς.
ἀλλʼ εὖ λέγεις καὶ παιδοτριβικῶς ταυταγί.
χὤπως τὰ κάλλαἰ ἀποφαγὼν ἥξεις πάλιν.
ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν καὶ νεανικώτατε.
ὅσην ἀπὼν παρέσχες ἡμῖν φροντίδα·
καὶ νῦν ἐπειδὴ σῶς ἐλήλυθας πάλιν,
ἄγγειλον ἡμῖν πῶς τὸ πρᾶγμʼ ἠγωνίσω.
τί δʼ ἄλλο γʼ εἰ μὴ Νικόβουλος ἐγενόμην;
καὶ μὴν ἀκοῦσαί γʼ ἄξιον τῶν πραγμάτων.
εὐθὺς γὰρ αὐτοῦ κατόπιν ἐνθένδʼ ἱέμην·
ὁ δʼ ἄρʼ ἔνδον ἐλασίβροντʼ ἀναρρηγνὺς ἔπη
τερατευόμενος ἤρειδε κατὰ τῶν ἱππέων,
κρημνοὺς †ἐρείδων† καὶ ξυνωμότας λέγων
πιθανώταθʼ· ἡ βουλὴ δʼ ἅπασʼ ἀκροωμένη
καὶ τοῖς φενακισμοῖσιν ἐξαπατωμένην,
Βερέσχεθοί τε καὶ Κόβαλοι καὶ Μόθων,
νῦν μοι φράσος καὶ γλῶτταν εὔπορον δότε
ἐκ δεξιᾶς ἀπέπαρδε καταπύγων ἀνήρ.
κἀγὼ προσέκυσα· κᾆτα τῷ πρωκτῷ θενὼν
τὴν κιγκλίδʼ ἐξήραξα κἀναχανὼν μέγα
ἐξ οὗ γὰρ ἡμῖν ὁ πόλεμος κατερράγη,
οὐπώποτʼ ἀφύας εἶδον ἀξιωτέρας.