Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἀλλὰ σὺ μὲν ἱμονιάν τινʼ ἀποπατεῖς, ἐμοὶ δʼ
ὥρα βαδίζειν ἐστὶν εἰς ἐκκλησίαν,
ἤνπερ λάβω θοἰμάτιον, ὅπερ ἦν μοι μόνον.
κἄγωγʼ, ἐπειδὰν ἀποπατήσω· νῦν δέ μου
ἀχράς τις ἐγκλῄσασʼ ἔχει τὰ σιτία.
νὴ τὸν Διόνυσον ἐνέχεται γοῦν μοι σφόδρα.
ἀτὰρ τί δράσω; καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτό με
μόνον τὸ λυποῦν ἐστιν, ἀλλʼ ὅταν φάγω,
νῦν μὲν γὰρ οὗτος βεβαλάνωκε τὴν θύραν,
ὅστις ποτʼ ἔσθʼ ἅνθρωπος ἁχραδούσιος.
τίς ἂν οὖν ἰατρόν μοι μετέλθοι καὶ τίνα;
ἀλλʼ οἶδʼ, Ἀμύνων. ἀλλʼ ἴσως ἀρνήσεται.
Ἀντισθένη τις καλεσάτω πάσῃ τέχνῃ.
οὗτος γὰρ ἁνὴρ ἕνεκά γε στεναγμάτων
οἶδεν τί πρωκτὸς βούλεται χεζητιῶν.
ὦ πότνιʼ Εἰλείθυια μή με περιίδῃς
διαρραγέντα μηδὲ βεβαλανωμένον,
ἵνα μὴ γένωμαι σκωραμὶς κωμῳδική.
οὐ δῆτʼ ἔτι γε μὰ τὸν Δίʼ, ἀλλʼ ἀνίσταμαι.
τὸ τῆς γυναικὸς δʼ ἀμπέχει χιτώνιον;
ἐν τῷ σκότῳ γὰρ τοῦτʼ ἔτυχον ἔνδον λαβών.
καὶ δῆτα πολὺν ἡ μίλτος ὦ Ζεῦ φίλτατε
γέλων παρέσχεν, ἣν προσέρραινον κύκλῳ.
ἀλλʼ ὕστερος νῦν ἦλθον, ὥστʼ αἰσχύνομαι
μὰ τὸν Δίʼ οὐδένʼ ἄλλον ἢ τὸν θύλακον.
ὅσος οὐδεπώποτʼ ἦλθʼ ἁθρόος ἐς τὴν πύκνα.
καὶ δῆτα πάντες σκυτοτόμοις ᾐκάζομεν
ὁρῶντες αὐτούς. οὐ γὰρ ἀλλʼ ὑπερφυῶς
ὡς λευκοπληθὴς ἦν ἰδεῖν ἡκκλησία·
ὥστʼ οὐκ ἔλαβον οὔτʼ αὐτὸς οὔτʼ ἄλλοι συχνοί.
οὐδʼ εἰ μὰ Δία τότʼ ἦλθες ὅτε τὸ δεύτερον
Ἀντίλοχʼ ἀποίμωξόν με τοῦ τριωβόλου
τὸν ζῶντα μᾶλλον. τἀμὰ γὰρ διοίχεται.
ἔδοξε τοῖς πρυτάνεσι περὶ σωτηρίας
κἄπειθʼ ὁ δῆμος ἀναβοᾷ πόσον δοκεῖς,
οὐ δεινὰ τολμᾶν τουτονὶ δημηγορεῖν,
καὶ ταῦτα περὶ σωτηρίας προκειμένου,
ὃς αὐτὸς αὑτῷ βλεφαρίδʼ οὐκ ἐσώσατο;
ὁ δʼ ἀναβοήσας καὶ περιβλέψας ἔφη,
τιθύμαλλον ἐμβαλόντα τοῦ Λακωνικοῦ
ἔγωγʼ ἂν εἶπον, εἰ παρὼν ἐτύγχανον.
μετὰ τοῦτον Εὐαίων ὁ δεξιώτατος
αὐτός γε μέντοὔφασκεν ἱμάτιον ἔχειν·
ὁρᾶτε μέν με δεόμενον σωτηρίας
τετραστατήρου καὐτόν· ἀλλʼ ὅμως ἐρῶ
ὡς τὴν πόλιν καὶ τοὺς πολίτας σώσετε.
χλαίνας, ἐπειδὰν πρῶτον ἥλιος τραπῇ,
πλευρῖτις ἡμῶν οὐδένʼ ἂν λάβοι ποτέ.
ὅσοις δὲ κλίνη μή ʼστι μηδὲ στρώματα,
ἰέναι καθευδήσοντας ἀπονενιμμένους
χειμῶνος ὄντος, τρεῖς σισύρας ὀφειλέτω.
νὴ τὸν Διόνυσον χρηστά γʼ· εἰ δʼ ἐκεῖνά γε
μετὰ τοῦτο τοίνυν εὐπρεπὴς νεανίας
λευκός τις ἀνεπήδησʼ ὅμοιος Νικίᾳ
δημηγορήσων, κἀπεχείρησεν λέγειν
εἶτʼ ἐθορύβησαν κἀνέκραγον ὡς εὖ λέγοι,
τὸ σκυτοτομικὸν πλῆθος, οἱ δʼ ἐκ τῶν ἀγρῶν
ἀλλʼ ἦσαν ἥττους· ὁ δὲ κατεῖχε τῇ βοῇ,
τὰς μὲν γυναῖκας πόλλʼ ἀγαθὰ λέγων, σὲ δὲ
γυναῖκα δʼ εἶναι πρᾶγμʼ ἔφη νουβυστικὸν
σὲ δὲ κἀμὲ βουλεύοντε τοῦτο δρᾶν ἀεί.
καὶ νὴ τὸν Ἑρμῆν τοῦτό γʼ οὐκ ἐψεύσατο.
ἔπειτα συμβάλλειν πρὸς ἀλλήλας ἔφη
ἱμάτια χρυσίʼ ἀργύριον ἐκπώματα
μόνας μόναις, οὐ μαρτύρων ἐναντίον,
καὶ ταῦτʼ ἀποφέρειν πάντα κοὐκ ἀποστερεῖν,
νὴ τὸν Ποσειδῶ μαρτύρων γʼ ἐναντίον.
οὐ συκοφαντεῖν, οὐ διώκειν, οὐδὲ τὸν
δῆμον καταλύειν, ἀλλὰ πολλὰ κἀγαθά,
ἕτερά τε πλεῖστα τὰς γυναῖκας ηὐλόγει.
ἅπαντά τʼ αὐταῖς ἐστι προστεταγμένα
οὐδʼ ἐς δικαστήριον ἄρʼ εἶμʼ ἀλλʼ ἡ γυνή;
οὐδʼ ἔτι σὺ θρέψεις οὓς ἔχεις ἀλλʼ ἡ γυνή.
οὐδὲ στένειν τὸν ὄρθρον ἔτι πρᾶγμʼ ἆρά μοι;
μὰ Δίʼ ἀλλὰ ταῖς γυναιξὶ ταῦτʼ ἤδη μέλει·
ἐκεῖνο δεινὸν τοῖσιν ἡλίκοισι νῷν,
δρᾶ ταῦθʼ, ἵνʼ ἀριστᾷς τε καὶ κινῇς ἅμα.
τοῦτο ξυνοίσει, ταῦτα χρὴ πάντʼ ἄνδρα δρᾶν.
λόγος γέ τοί τις ἔστι τῶν γεραιτέρων,
ἀνόηθʼ ὅσʼ ἂν καὶ μῶρα βουλευσώμεθα,
ἅπαντʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον ἡμῖν ξυμφέρειν.
καὶ ξυμφέροι γʼ ὦ πότνια Παλλὰς καὶ θεοί.
ταυτὶ μὲν ἡμῖν ὦ γυναῖκες εὐτυχῶς
τὰ πράγματʼ ἐκβέβηκεν ἁβουλεύσαμεν.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα πρίν τινʼ ἀνθρώπων ἰδεῖν,
ῥιπτεῖτε χλαίνας, ἐμβὰς ἐκποδὼν ἴτω,
χάλα συναπτοὺς ἡνίας Λακωνικάς,
βακτηρίας ἄφεσθε. καὶ μέντοι σὺ μὲν
ταύτας κατευτρέπιζʼ, ἐγὼ δὲ βούλομαι
εἴσω παρερπύσασα πρὶν τὸν ἄνδρα με
ὅθενπερ ἔλαβον τἄλλα θʼ ἁξηνεγκάμην.
τί δʼ; οὐχὶ βινεῖται γυνὴ κἄνευ μύρου;
γυνή μέ τις νύκτωρ ἑταίρα καὶ φίλη
εἶτʼ οὐ τὸ σαυτῆς ἱμάτιον ἐχρῆν σʼ ἔχειν;
ἀλλʼ ἔμʼ ἀποδύσασʼ ἐπιβαλοῦσα τοὔγκυκλον
ᾤχου καταλιποῦσʼ ὡσπερεὶ προκείμενον,
ψῦχος γὰρ ἦν, ἐγὼ δὲ λεπτὴ κἀσθενής·
ἔπειθʼ ἵνʼ ἀλεαίνοιμι, τοῦτʼ ἠμπεσχόμην·
σὲ δʼ ἐν ἀλέᾳ κατακείμενον καὶ στρώμασιν
ᾤχοντο μετὰ σοῦ κατὰ τί χἠ βακτηρία;
μιμουμένη σε καὶ κτυποῦσα τοῖν ποδοῖν
καὶ τοὺς λίθους παίουσα τῇ βακτηρίᾳ.
ὃν χρῆν ἔμʼ ἐξ ἐκκλησίας εἰληφέναι;
μὴ φροντίσῃς· ἄρρεν γὰρ ἔτεκε παιδίον.
κάθησο τοίνυν σηπίας μασωμένη.
ἁπαξαπάντων τῶν κατὰ πόλιν πραγμάτων.
νὴ τὴν Ἀφροδίτην μακαρία γʼ ἄρ ἡ πόλις
οὐ γὰρ ἔτι τοῖς τολμῶσιν αὐτὴν αἰσχρὰ δρᾶν
ἔσται τὸ λοιπόν, οὐδαμοῦ δὲ μαρτυρεῖν,
νὴ τὸν Ποσειδῶ μεγάλα γʼ, εἰ μὴ ψεύσεται.
ἀλλʼ ἀποφανῶ τοῦθʼ, ὥστε σέ τέ μοι μαρτυρεῖν
βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν εἰς ἀγορὰν ἐμοί,
ἵνʼ ἀποδέχωμαι τὰ προσιόντα χρήματα,
λαβοῦσα κηρύκαιναν εὔφωνόν τινα.
ἐμὲ γὰρ ἀνάγκη ταῦτα δρᾶν ᾑρημένην
ἄρχειν, καταστῆσαί τε τὰ ξυσσίτια,
ὅπως ἂν εὐωχῆσθε πρῶτον τήμερον.
ἵνα τῶν νέων ἔχωσιν αὗται τὰς ἀκμάς.
καὶ τάς γε δούλας οὐχὶ δεῖ κοσμουμένας
τὴν τῶν ἐλευθέρων ὑφαρπάζειν Κύπριν,
ἀλλὰ παρὰ τοῖς δούλοισι κοιμᾶσθαι μόνον
κατωνάκην τὸν χοῖρον ἀποτετιλμένας.
φέρε νυν ἐγώ σοι παρακολουθῶ πλησίον,
ἵνʼ ἀποβλέπωμαι καὶ λέγωσί μοι ταδί,
τὸν τῆς στρατηγοῦ τοῦτον οὐ θαυμάζετε;
ἐγὼ δʼ ἵνʼ εἰς ἀγοράν γε τὰ σκεύη φέρω,
χώρει σὺ δεῦρο κιναχύρα καλὴ καλῶς
τῶν χρημάτων θύραζε πρώτη τῶν ἐμῶν,
ὅπως ἂν ἐντετριμμένη κανηφορῇς,
πολλοὺς κάτω δὴ θυλάκους στρέψασʼ ἐμούς.
ποῦʼ σθʼ ἡ διφροφόρος; ἡ χύτρα δεῦρʼ ἔξιθι,
νὴ Δία μέλαινά γʼ, οὐδʼ ἂν εἰ τὸ φάρμακον
ἕψουσʼ ἔτυχες ᾧ Λυσικράτης μελαίνεται.
ἵστω παρʼ αὐτήν, δεῦρʼ ἴθʼ, ἡ κομμώτρια.
φέρε δεῦρο ταύτην τὴν ὑδρίαν ὑδριαφόρε
πολλάκις ἀναστήσασά μʼ εἰς ἐκκλησίαν
ἀωρὶ νυκτῶν διὰ τὸν ὄρθριον νόμον.
κόμιζε, τοὺς θαλλοὺς καθίστη πλησίον,
τὰ χυτρίδιʼ ἤδη καὶ τὸν ὄχλον ἀφίετε.
πρώτιστον αὐτὰ πολλάκις καὶ σκέψομαι.
οὐ γὰρ τὸν ἐμὸν ἱδρῶτα καὶ φειδωλίαν
πρὶν ἂν ἐκπύθωμαι πᾶν τὸ πρᾶγμʼ ὅπως ἔχει.
οὗτος τί τὰ σκευάρια ταυτὶ βούλεται;
τί δῆτʼ ἐπὶ στοίχου ʼστὶν οὕτως; οὔτι μὴ
Ἱέρωνι τῷ κήρυκι πομπὴν πέμπετε;
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀποφέρειν αὐτὰ μέλλω τῇ πόλει
τί δʼ; οὐχὶ πειθαρχεῖν με τοῖς νόμοισι δεῖ;
πρὶν ἄν γʼ ἴδω τὸ πλῆθος ὅ τι βουλεύεται.
τί γὰρ ἄλλο γʼ ἢ φέρειν παρεσκευασμένοι
οἴσειν δοκεῖς τινʼ ὅστις αὐτῶν νοῦν ἔχει;
ὅταν γὰρ εὐχώμεσθα διδόναι τἀγαθά,
ἕστηκεν ἐκτείνοντα τὴν χεῖρʼ ὑπτίαν
οὐχ ὥς τι δώσοντʼ ἀλλʼ ὅπως τι λήψεται.
ταυτὶ γάρ ἐστι συνδετέα. ποῦ μοὔσθʼ ἱμάς;
τὸ μηδὲ περιμείναντα τοὺς ἄλλους ὅ τι
ἐπαναμένειν, ἔπειτα διατρίβειν ἔτι.
ἢ πῦρ ἀπότροπον, ἢ διᾴξειεν γαλῆ,
παύσαιντʼ ἂν ἐσφέροντες ὦμβρόντητε σύ.
χαρίεντα γοῦν πάθοιμʼ ἄν, εἰ μὴ ʼχοιμʼ ὅποι
ἅττʼ ἂν δὲ δόξῃ ταῦτα πάλιν ἀρνουμένους.
αὔτʼ εἰσενέγκοι· πολὺ γὰρ ἐμμελέστερον
πρότερον χέσαι πλεῖν ἢ τριάκονθʼ ἡμέρας.
ἅνθρωπος οὗτος ἀποβαλεῖ τὴν οὐσίαν.
οὐκ οἶσθʼ ἐκεῖνʼ οὕδοξε τὸ περὶ τῶν ἁλῶν;
μεστὴν ἀπῆρα τὴν γνάθον χαλκῶν ἔχων
κἄπειτʼ ἐχώρουν εἰς ἀγορὰν ἐπʼ ἄλφιτα.
τὸ δʼ ἔναγχος οὐχ ἅπαντες ἡμεῖς ὤμνυμεν
τάλαντʼ ἔσεσθαι πεντακόσια τῇ πόλει
κεὐθὺς κατεχρύσου πᾶς ἀνὴρ Εὐριπίδην·
ὅτε δὴ δʼ ἀνασκοπουμένοις ἐφαίνετο
ὁ Διὸς Κόρινθος καὶ τὸ πρᾶγμʼ οὐκ ἤρκεσεν,
νὴ τὸν Ποσειδῶ μὴ κατουρήσωσί μου.
οὐκ οἶδʼ ὅ τι ληρεῖς. φέρε σὺ τἀνάφορον ὁ παῖς.
ὦ πάντες ἀστοί, νῦν γὰρ οὕτω ταῦτʼ ἔχει,
χωρεῖτʼ ἐπείγεσθʼ εὐθὺ τῆς στρατηγίδος,
ὅπως ἂν ὑμῖν ἡ τύχη κληρουμένοις
ὡς αἱ τράπεζαί γʼ εἰσὶν ἐπινενησμέναι
ἀγαθῶν ἁπάντων καὶ παρεσκευασμέναι,
κρατῆρα συγκιρνᾶσιν, αἱ μυροπώλιδες
ἑστᾶσʼ ἐφεξῆς, τὰ τεμάχη ῥιπίζεται,
λαγῷʼ ἀναπηγνύασι, πόπανα πέττεται,
στέφανοι πλέκονται, φρύγεται τραγήματα,
χύτρας ἔτνους ἕψουσιν αἱ νεώταται.
Σμοῖος δʼ ἐν αὐταῖς ἱππικὴν στολὴν ἔχων
τὰ τῶν γυναικῶν διακαθαίρει τρύβλια.
Γέρων δὲ χωρεῖ χλανίδα καὶ κονίποδε
ἔχων, καχάζων μεθʼ ἑτέρου νεανίου·
ἐμβὰς δὲ κεῖται καὶ τρίβων ἐρριμμένος.
πρὸς ταῦτα χωρεῖθʼ, ὡς ὁ τὴν μᾶζαν φέρων
ἕστηκεν· ἀλλὰ τὰς γνάθους διοίγνυτε.
ἐνταῦθʼ, ἐπειδὴ ταῦτα τῇ πόλει δοκεῖ;
ἑτέρους ἀποίσειν φήμʼ ἔθʼ ὑστέρους ἐμοῦ.
τὰ δυνατὰ γὰρ δεῖ τῇ πόλει ξυλλαμβάνειν
βάδιζε τοίνυν ὕστερος· σὺ δʼ ὦ Σίκων
καὶ Παρμένων αἴρεσθε τὴν παμπησίαν.
ὁμόσʼ ἐστὶ δειπνήσοντα κοὐ μελλητέον.
τί ποθʼ ἅνδρες οὐχ ἥκουσιν; ὥρα δʼ ἦν πάλαι·
ἐγὼ δὲ καταπεπλασμένη ψιμυθίῳ
ἕστηκα καὶ κροκωτὸν ἠμφιεσμένη
ἀργός, μινυρομένη τι πρὸς ἐμαυτὴν μέλος,
παίζουσα. πῶς ἂν περιλάβοιμʼ αὐτῶν τινὰ
παριόντα; Μοῦσαι δεῦρʼ ἴτʼ ἐπὶ τοὐμὸν στόμα,
μελύδριον εὑροῦσαί τι τῶν Ἰωνικῶν.
νῦν μέν με παρακύψασα προὔφθης ὦ σαπρά.
ᾤου δʼ ἐρήμας οὐ παρούσης ἐνθάδε
ἐμοῦ τρυγήσειν καὶ προσάξεσθαί τινα
ὅμως ἔχει τερπνόν τι καὶ κωμῳδικόν.
τούτῳ διαλέγου κἀποχώρησον· σὺ δὲ
φιλοττάριον αὐλητὰ τοὺς αὐλοὺς λαβὼν
ἄξιον ἐμοῦ καὶ σοῦ προσαύλησον μέλος.
δοκεῖς δέ μοι καὶ λάβδα κατὰ τοὺς Λεσβίους.
οὐδεὶς γὰρ ὡς σὲ πρότερον εἴσεισʼ ἀντʼ ἐμοῦ.
ἥγχουσα μᾶλλον καὶ τὸ σὸν ψιμύθιον;
σοὶ γὰρ φίλος τίς ἐστιν ἄλλος ἢ Γέρης;
δείξει γε καὶ σοί. τάχα γὰρ εἶσιν ὡς ἐμέ.
δείξει τάχʼ αὐτός, ὡς ἔγωγʼ ἀπέρχομαι.
εἴθʼ ὦ θεοὶ λάβοιμι τὴν καλὴν μόνην,
ἐξηπάτησα τὸ κατάρατον γρᾴδιον·
ἀλλʼ οὑτοσὶ γὰρ αὐτὸς οὗ ʼμεμνήμεθα.
τοῦ δαὶ δεόμενος δᾷδʼ ἔχων ἐλήλυθας;
οὐ τὸν Σεβῖνον, ὃν σὺ προσδοκᾷς ἴσως.
νὴ τὴν Ἀφροδίτην, ἤν τε βούλῃ γʼ ἤν τε μή.
ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ τὰς ὑπερεξηκοντέτεις
εἰσάγομεν, ἀλλʼ εἰσαῦθις ἀναβεβλήμεθα.
τὰς ἐντὸς εἴκοσιν γὰρ ἐκδικάζομεν.
ἐπὶ τῆς προτέρας ἀρχῆς γε ταῦτʼ ἦν ὦ γλύκων·
νυνὶ δὲ πρῶτον εἰσάγειν ἡμᾶς δοκεῖ.
ἀλλʼ οὐδὲ δειπνεῖς κατὰ τὸν ἐν πεττοῖς νόμον.
οὐκ οἶδʼ ὅ τι λέγεις· τηνδεδί μοι κρουστέον.
ὅταν γε κρούσῃς τὴν ἐμὴν πρῶτον θύραν.
ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ κρησέραν αἰτούμεθα.
οἶδʼ ὅτι φιλοῦμαι· νῦν δὲ θαυμάζεις ὅτι
θύρασί μʼ ηὗρες· ἀλλὰ πρόσαγε τὸ στόμα.
ὃς τοῖς νεκροῖσι ζωγραφεῖ τὰς ληκύθους.
ἀλλʼ ἄπιθʼ, ὅπως μή σʼ ἐπὶ θύραισιν ὄψεται.
μὰ τὴν Ἀφροδίτην ἥ μʼ ἔλαχε κληρουμένη,
ληρεῖς· ἐγὼ δʼ ἄξω σʼ ἐπὶ τἀμὰ στρώματα.
τί δῆτα κρεάγρας τοῖς κάδοις ὠνούμεθα,
ἐξὸν καθέντα γρᾴδιον τοιουτονὶ
ἐκ τῶν φρεάτων τοὺς κάδους ξυλλαμβάνειν;
μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τάλαν ἀλλʼ ἕπου δεῦρʼ ὡς ἐμέ.
ἀλλʼ οὐκ ἀνάγκη μοὐστίν, εἰ μὴ τῶν ἐμῶν
νὴ τὴν Ἀφροδίτην δεῖ γε μέντοι σʼ. ὡς ἐγὼ
τοῖς τηλικούτοις ξυγκαθεύδουσʼ ἥδομαι.
ἐγὼ δὲ ταῖς γε τηλικαύταις ἄχθομαι,
ψήφισμα, καθʼ ὅ σε δεῖ βαδίζειν ὡς ἐμέ.
ἔδοξε ταῖς γυναιξίν, ἢν ἀνὴρ νέος
νέας ἐπιθυμῇ, μὴ σποδεῖν αὐτὴν πρὶν ἂν
πρότερον προκρούειν ἀλλʼ ἐπιθυμῇ τῆς νέας,
ἕλκειν ἀνατεὶ λαβομένας τοῦ παττάλου.
τί δʼ ἢν ἀφαιρῆταί μʼ ἀνὴρ τῶν δημοτῶν
ὑπὲρ μέδιμνόν ἐστʼ ἀνὴρ οὐδεὶς ἔτι.
καὶ κλήμαθʼ ὑπόθου συγκλάσασα τέτταρα,
ὕδατός τε κατάθου τοὔστρακον πρὸ τῆς θύρας.
ἦ μὴν ἔτʼ ὠνήσει σὺ καὶ στεφάνην ἐμοί.
νὴ τὸν Δίʼ ἤνπερ ᾖ γέ που τῶν κηρίνων·
οἶμαι γὰρ ἔνδον διαπεσεῖσθαί σʼ αὐτίκα.
οὐ σωφρονοῦσά γʼ· οὐ γὰρ ἡλικίαν ἔχει
παρὰ σοὶ καθεύδειν τηλικοῦτος ὤν, ἐπεὶ
μήτηρ ἂν αὐτῷ μᾶλλον εἴης ἢ γυνή.
ὥστʼ εἰ καταστήσεσθε τοῦτον τὸν νόμον,
τὴν γῆν ἅπασαν Οἰδιπόδων ἐμπλήσετε.
ἐξηῦρες· ἀλλʼ ἐγώ σε τιμωρήσομαι.
ὦ γλυκύτατον τὴν γραῦν ἀπαλλάξασά μου·
αὕτη σὺ ποῖ τονδὶ παραβᾶσα τὸν νόμον
πόθεν ἐξέκυψας ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένη;
τοῦτο γὰρ ἐκείνου τὸ κακὸν ἐξωλέστερον.
ἐξ αἵματος φλύκταιναν ἠμφιεσμένη.
ἴθι νυν ἔασον εἰς ἄφοδον πρώτιστά με
αὐτοῦ τι δρῶντα πυρρὸν ὄψει μʼ αὐτίκα
δέδοικα κἀγὼ μὴ πλέον γʼ ἢ βούλομαι.
ἀλλʼ ἐγγυητάς σοι καταστήσω δύο
ἀτὰρ ἥτις εἶ γε, πόλλʼ ἀγαθὰ γένοιτό σοι,
ὦ Πᾶνες ὦ Κορύβαντες ὦ Διοσκόρω,
πότερον πίθηκος ἀνάπλεως ψιμυθίου,
ἢ γραῦς ἀνεστηκυῖα παρὰ τῶν πλειόνων;
διασπάσεσθέ μʼ ὦ κακῶς ἀπολούμεναι.
ἐμοὶ γὰρ ἀκολουθεῖν σʼ ἔδει κατὰ τὸν νόμον.
οὐκ ἢν ἑτέρα γε γραῦς ἔτʼ αἰσχίων φανῇ.
ἢν οὖν ὑφʼ ὑμῶν πρῶτον ἀπόλωμαι κακῶς,
αὐτὸς σκόπει σύ· τάδε δέ σοι ποιητέον.
ποτέρας προτέρας οὖν κατελάσας ἀπαλλαγῶ;
ἕλκοντε τοὺς πλωτῆρας ἂν ἀπεκναίετε.
τουτὶ τὸ πρᾶγμα κατὰ τὸ Καννωνοῦ σαφῶς
ψήφισμα, βινεῖν δεῖ με διαλελημμένον.
καλῶς, ἐπειδὰν καταφάγῃς βολβῶν χύτραν.
βινεῖν ὅλην τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν,
κἄπειτʼ ἐπειδὰν τῆσδʼ ἀπαλλαγῶ, πάλιν
φρύνην ἔχουσαν λήκυθον πρὸς ταῖς γνάθοις.
ὅμως δʼ ἐάν τι πολλὰ πολλάκις πάθω
ὑπὸ τοῖνδε τοῖν κασαλβάδοιν δεῦρʼ ἐσπλέων,
θάψαι μʼ ἐπʼ αὐτῷ τῷ στόματι τῆς ἐσβολῆς,
καὶ τήνδʼ ἄνωθεν ἐπιπολῆς τοῦ σήματος
ἄνω ʼπιθεῖναι πρόφασιν ἀντὶ ληκύθου.
ὦ μακάριος μὲν δῆμος, εὐδαίμων δʼ ἐγώ,
αὐτή τέ μοι δέσποινα μακαριωτάτη,
ὑμεῖς θʼ ὅσαι παρέστατʼ ἐπὶ ταῖσιν θύραις
ἐγώ τε πρὸς τούτοισιν ἡ διάκονος,
ἀγαθοῖσιν ὦ Ζεῦ· πολὺ δʼ ὑπερπέπαικεν αὖ
τούτων ἁπάντων τὰ Θάσιʼ ἀμφορείδια.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἀπανθήσαντα πάντʼ ἀπέπτετο·
ὥστʼ ἐστὶ πολὺ βέλτιστα, πολὺ δῆτʼ ὦ θεοί.
κέρασον ἄκρατον, εὐφρανεῖ τὴν νύχθʼ ὅλην
ἐκλεγομένας ὅ τι ἂν μάλιστʼ ὀσμὴν ἔχῃ.
ἀλλʼ ὦ γυναῖκες φράσατέ μοι τὸν δεσπότην,
αὐτοῦ μένουσʼ ἡμῖν γʼ ἂν ἐξευρεῖν δοκεῖς.
ὦ δέσποτʼ ὦ μακάριε καὶ τρισόλβιε.
ὅστις πολιτῶν πλεῖον ἢ τρισμυρίων
νὴ τὴν Ἀφροδίτην πολύ γʼ ἁπάντων ὕστατος.
ἄγειν σε καὶ τασδὶ μετὰ σοῦ τὰς μείρακας.
οἶνος δὲ Χῖός ἐστι περιλελειμμένος
καὶ τἄλλʼ ἀγαθά. πρὸς ταῦτα μὴ βραδύνετε,
καὶ τῶν θεατῶν εἴ τις εὔνους τυγχάνει,
καὶ τῶν κριτῶν εἰ μή τις ἑτέρωσε βλέπει,
ἴτω μεθʼ ἡμῶν· πάντα γὰρ παρέξομεν.
οὔκουν ἅπασι δῆτα γενναίως ἐρεῖς
ἁπαξάπασιν, ἢν ἀπίωσιν οἴκαδε.
ἔχω δέ τοι καὶ δᾷδα ταυτηνὶ καλῶς.
τί δῆτα διατρίβεις ἔχων, ἀλλʼ οὐκ ἄγεις
τασδὶ λαβών; ἐν ὅσῳ δὲ καταβαίνεις, ἐγὼ
ἐπᾴσομαι μέλος τι μελλοδειπνικόν.
κρανιολειψανοδριμυποτριμματο-
σιλφιοτυρομελιτοκατακεχυμενο-
δοῦλον γενέσθαι παραφρονοῦντος δεσπότου.
ἢν γὰρ τὰ βέλτισθʼ ὁ θεράπων λέξας τύχῃ,
δόξῃ δὲ μὴ δρᾶν ταῦτα τῷ κεκτημένῳ,
τοῦ σώματος γὰρ οὐκ ἐᾷ τὸν κύριον
κρατεῖν ὁ δαίμων, ἀλλὰ τὸν ἐωνημένον.
καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα. τῷ δὲ Λοξίᾳ,
ὃς θεσπιῳδεῖ τρίποδος ἐκ χρυσηλάτου,
μέμψιν δικαίαν μέμφομαι ταύτην, ὅτι
ἰατρὸς ὢν καὶ μάντις, ὥς φασιν, σοφὸς
μελαγχολῶντʼ ἀπέπεμψέ μου τὸν δεσπότην,
ὅστις ἀκολουθεῖ κατόπιν ἀνθρώπου τυφλοῦ,
οἱ γὰρ βλέποντες τοῖς τυφλοῖς ἡγούμεθα,
καὶ ταῦτʼ ἀποκρινομένῳ τὸ παράπαν οὐδὲ γρῦ.
ὦ δέσποτʼ, ἀλλά σοι παρέξω πράγματα.
οὐ γάρ με τυπτήσεις στέφανον ἔχοντά γε.
πρὶν ἂν φράσῃς μοι τίς ποτʼ ἐστὶν οὑτοσί·
πιστότατον ἡγοῦμαί σε καὶ κλεπτίστατον.
ἐγὼ θεοσεβὴς καὶ δίκαιος ὢν ἀνὴρ
τὸν ἐμὸν μὲν αὐτοῦ τοῦ ταλαιπώρου σχεδὸν
ἤδη νομίζων ἐκτετοξεῦσθαι βίον,
τὸν δʼ υἱόν, ὅσπερ ὢν μόνος μοι τυγχάνει,
πευσόμενος εἰ χρὴ μεταβαλόντα τοὺς τρόπους
εἶναι πανοῦργον, ἄδικον, ὑγιὲς μηδὲ ἕν,
ὡς τῷ βίῳ τοῦτʼ αὐτὸ νομίσας συμφέρειν.
τί δῆτα Φοῖβος ἔλακεν ἐκ τῶν στεμμάτων;
πεύσει. σαφῶς γὰρ ὁ θεὸς εἶπέ μοι τοδί·
ὅτῳ ξυναντήσαιμι πρῶτον ἐξιών,
ἐκέλευε τούτου μὴ μεθίεσθαί μʼ ἔτι,
πείθειν δʼ ἐμαυτῷ ξυνακολουθεῖν οἴκαδε.
φράζουσαν ὦ σκαιότατέ σοι σαφέστατα
ἀσκεῖν τὸν υἱὸν τὸν ἐπιχώριον τρόπον;
τὸ μηδὲν ἀσκεῖν ὑγιὲς ἐν τῷ νῦν χρόνῳ.
ὅστις ποτʼ ἐστὶν οὑτοσὶ καὶ τοῦ χάριν
καὶ τοῦ δεόμενος ἦλθε μετὰ νῷν ἐνθαδί,
πυθοιμεθʼ ἂν τὸν χρησμὸν ἡμῶν ὅ τι νοεῖ.
ἄγε δὴ σὺ πότερον σαυτὸν ὅστις εἶ φράσεις,
ἢ τἀπὶ τούτοις δρῶ; λέγειν χρὴ ταχὺ πάνυ.
ἀλλʼ εἴ τι χαίρεις ἀνδρὸς εὐόρκου τρόποις,
οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα χαιρήσεις ἔτι.
ἀπολῶ τὸν ἄνθρωπον κάκιστα τουτονί.
ἀναθεὶς γὰρ ἐπὶ κρημνόν τινʼ αὐτὸν καταλιπων
ἀλλʼ ἢν πύθησθέ μʼ ὅστις εἴμʼ, εὖ οἶδʼ ὅτι
κακόν τί μʼ ἐργάσεσθε κοὐκ ἀφήσετον.
ἀκούετον δή· δεῖ γὰρ ὡς ἔοικέ με
λέγειν ἃ κρύπτειν ἦν παρεσκευασμένος.
ἀνδρῶν ἁπάντων, εἶτʼ ἐσίγας Πλοῦτος ὤν;
σὺ Πλοῦτος, οὕτως ἀθλίως διακείμενος;
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον καὶ θεοὶ καὶ δαίμονες
ὁ Ζεύς με ταῦτʼ ἔδρασεν ἀνθρώποις φθονῶν.
ἐγὼ γὰρ ὢν μειράκιον ἠπείλησʼ ὅτι
ὡς τοὺς δικαίους καὶ σοφοὺς καὶ κοσμίους
ἵνα μὴ διαγιγνώσκοιμι τούτων μηδένα.
οὕτως ἐκεῖνος τοῖσι χρηστοῖσι φθονεῖ.
εἰ πάλιν ἀναβλέψειας ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ,
πολλοῦ γὰρ αὐτοὺς οὐχ ἑόρακά πω χρόνου.
καὶ θαῦμά γʼ οὐδέν· οὐδʼ ἐγὼ γὰρ ὁ βλέπων.
ἄφετόν με νῦν. ἴστον γὰρ ἤδη τἀπʼ ἐμοῦ.
μὰ Δίʼ ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον ἑξόμεσθά σου.
οὐκ ἠγόρευον ὅτι παρέξειν πράγματα
καὶ μή μʼ ἀπολίπῃς· οὐ γὰρ εὑρήσεις ἐμοῦ
ζητῶν ἔτʼ ἄνδρα τοὺς τρόπους βελτίονα.
μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλος πλὴν ἐγώ.
ταυτὶ λέγουσι πάντες· ἡνίκʼ ἂν δέ μου
τύχωσʼ ἀληθῶς καὶ γένωνται πλούσιοι,
ἀτεχνῶς ὑπερβάλλουσι τῇ μοχθηρίᾳ.
ἔχει μὲν οὕτως, εἰσὶ δʼ οὐ πάντες κακοί.
σοὶ δʼ ὡς ἂν εἰδῇς ὅσα παρʼ ἡμῖν ἢν μένῃς
γενήσετʼ ἀγαθά, πρόσεχε τὸν νοῦν ἵνα πύθῃ.
οἶμαι γὰρ οἶμαι, σὺν θεῷ δʼ εἰρήσεται,
ταύτης ἀπαλλάξειν σε τῆς ὀφθαλμίας
ἅνθρωπος οὗτός ἐστιν ἄθλιος φύσει.
ὁ Ζεὺς † μὲν οὖν εἰδὼς τὰ τούτων μῶρʼ ἔμʼ εἰ†
ὅστις σε προσπταίοντα περινοστεῖν ἐᾷ;
οὐκ οἶδʼ· ἐγὼ δʼ ἐκεῖνον ὀρρωδῶ πάνυ.
ἄληθες ὦ δειλότατε πάντων δαιμόνων;
οἴει γὰρ εἶναι τὴν Διὸς τυραννίδα
καὶ τοὺς κεραυνοὺς ἀξίους τριωβόλου,
ἐὰν ἀναβλέψῃς σὺ κἂν σμικρὸν χρόνον;
ἐγὼ γὰρ ἀποδείξω σε τοῦ Διὸς πολὺ
αὐτίκα γὰρ ἄρχει διὰ τίνʼ ὁ Ζεὺς τῶν θεῶν;
θύουσι δʼ αὐτῷ διὰ τίνʼ; οὐ διὰ τουτονί;
καὶ νὴ Δίʼ εὔχονταί γε πλουτεῖν ἄντικρυς.
οὔκουν ὅδʼ ἐστὶν αἴτιος καὶ ῥᾳδίως
ὅτι οὐδʼ ἂν εἷς θύσειεν ἀνθρώπων ἔτι,
οὐ βοῦν ἄν, οὐχὶ ψαιστόν, οὐκ ἄλλʼ οὐδὲ ἕν,
ὠνήσεται δήπουθεν, ἢν σὺ μὴ παρὼν
αὐτὸς διδῷς τἀργύριον· ὥστε τοῦ Διὸς
τὴν δύνομιν, ἢν λυπῇ τι, καταλύσεις μόνος.
καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστι λαμπρὸν καὶ καλὸν
ἢ χαρίεν ἀνθρώποισι, διὰ σὲ γίγνεται.
ἅπαντα τῷ πλουτεῖν γάρ ἐσθʼ ὑπήκοα.
ἔγωγέ τοι διὰ μικρὸν ἀργυρίδιον
καὶ τάς γʼ ἑταίρας φασὶ τὰς Κορινθίας,
ὅταν μὲν αὐτάς τις πένης πειρῶν τύχῃ,
οὐδὲ προσέχειν τὸν νοῦν, ἐὰν δὲ πλούσιος,
τὸν πρωκτὸν αὐτὰς εὐθὺς ὡς τοῦτον τρέπειν.
καὶ τούς γε παῖδάς φασι ταὐτὸ τοῦτο δρᾶν
οὐ τῶν ἐραστῶν ἀλλὰ τἀργυρίου χάριν.
οὐ τούς γε χρηστούς, ἀλλὰ τοὺς πόρνους· ἐπεὶ
ὁ μὲν ἵππον ἀγαθόν, ὁ δὲ κύνας θηρευτικάς.
αἰσχυνόμενοι γὰρ ἀργύριον αἰτεῖν ἴσως
ὀνόματι περιπέττουσι τὴν μοχθηρίαν.
τέχναι δὲ πᾶσαι διὰ σὲ καὶ σοφίσματα
ἐν τοῖσιν ἀνθρώποισίν ἐσθʼ ηὑρημένα.
ὁ μὲν γὰρ ἡμῶν σκυτοτομεῖ καθήμενος·
ἕτερος δὲ χαλκεύει τις, ὁ δὲ τεκταίνεται·
ὁ δὲ χρυσοχοεῖ γε χρυσίον παρὰ σοῦ λαβών·
ὁ δʼ ἁλούς γε μοιχὸς διὰ σέ που παρατίλλεται.
οἴμοι τάλας ταυτί μʼ ἐλάνθανεν πάλαι.
μέγας δὲ βασιλεὺς οὐχὶ διὰ τοῦτον κομᾷ;
ἐκκλησία δʼ οὐχὶ διὰ τοῦτον γίγνεται;
τί δέ; τὰς τριήρεις οὐ σὺ πληροῖς; εἰπέ μοι.
τὸ δʼ ἐν Κορίνθῳ ξενικὸν οὐχ οὗτος τρέφει;
ὁ Πάμφιλος δʼ οὐχι διὰ τοῦτον κλαύσεται;
ὁ βελονοπώλης δʼ οὐχὶ μετὰ τοῦ Παμφίλου;
Ἀγύρριος δʼ οὐχὶ διὰ τοῦτον πέρδεται;
Φιλέψιος δʼ οὐχ ἕνεκα σοῦ μύθους λέγει;
ἡ ξυμμαχία δʼ οὐ διὰ σὲ τοῖς Αἰγυπτίοις;
ἐρᾷ δὲ Λαῒς οὐ διὰ σὲ Φιλωνίδου;
τὰ δὲ πράγματʼ οὐχὶ διὰ σὲ πάντα πράττεται;
μονώτατος γὰρ εἶ σὺ πάντων αἴτιος
καὶ ναὶ μὰ Δία τούτων γε πολλῷ πλείονα·
τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἐστὶ πάντων πλησμονή,
ἀλλʼ ἢν τάλαντά τις λάβῃ τριακαίδεκα,
πολὺ μᾶλλον ἐπιθυμεῖ λαβεῖν ἑκκαίδεκα·
ἤ φησιν εἶν ἀβίωτον αὑτῷ τὸν βίον.
εὖ τοι λέγειν ἔμοιγε φαίνεσθον πάνυ·
ὅπως ἐγὼ τὴν δύναμιν ἣν ὑμεῖς φατε
νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ καὶ λέγουσι πάντες ὡς
τοιχωρύχος τις διέβαλʼ. ἐσδὺς γάρ ποτε
οὐκ εἶχεν ἐς τὴν οἰκίαν οὐδὲν λαβεῖν,
εὑρὼν ἁπαξάπαντα κατακεκλῃμένα·
εἶτʼ ὠνόμασέ μου τὴν πρόνοιαν δειλίαν.
ἀνὴρ πρόθυμος αὐτὸς ἐς τὰ πράγματα,
πῶς οὖν δυνήσει τοῦτο δρᾶσαι θνητὸς ὤν;
ἔχω τινʼ ἀγαθὴν ἐλπίδʼ ἐξ ὧν εἶπέ μοι
ὁ Φοῖβος αὐτὸς Πυθικὴν σείσας δάφνην.
ἐγὼ γάρ, εὖ τοῦτʼ ἴσθι, κεἰ δεῖ μʼ ἀποθανεῖν,
πολλοὶ δʼ ἔσονται χἄτεροι νῷν ξύμμαχοι,
ὅσοις δικαίοις οὖσιν οὐκ ἦν ἄλφιτα.
παπαῖ πονηρούς γʼ εἶπας ἡμῖν συμμάχους.
οὐκ ἤν γε πλουτήσωσιν ἐξ ἀρχῆς πάλιν.
τοὺς ξυγγεώργους κάλεσον, εὑρήσεις δʼ ἴσως
ἐν τοῖς ἀγροῖς αὐτοὺς ταλαιπωρουμένους,
ὅπως ἂν ἴσον ἕκαστος ἐνταυθοῖ παρὼν
καὶ δὴ βαδίζω· τουτοδὶ τὸ κρεᾴδιον
τῶν ἔνδοθέν τις εἰσενεγκάτω λαβών.
ἐμοὶ μελήσει τοῦτό γʼ· ἀλλʼ ἀνύσας τρέχε.
σὺ δʼ ὦ κράτιστε Πλοῦτε πάντων δαιμόνων
αὕτη ʼστὶν ἣν δεῖ χρημάτων σε τήμερον
ἀλλʼ ἄχθομαι μὲν εἰσιὼν νὴ τοὺς θεοὺς
εἰς οἰκίαν ἑκάστοτʼ ἀλλοτρίαν πάνυ·
ἀγαθὸν γὰρ ἀπέλαυσʼ οὐδὲν αὐτοῦ πώποτε.
ἢν μὲν γὰρ ὡς φειδωλὸν εἰσελθὼν τύχω,
εὐθὺς κατώρυξέν με κατὰ τῆς γῆς κάτω·
κἄν τις προσέλθῃ χρηστὸς ἄνθρωπος φίλος
αἰτῶν λαβεῖν τι σμικρὸν ἀργυρίδιον,
ἔξαρνός ἐστι μηδʼ ἰδεῖν με πώποτε.
πόρναισι καὶ κύβοισι παραβεβλημένος
γυμνὸς θύραζʼ ἐξέπεσον ἐν ἀκαρεῖ χρόνου.
μετρίου γὰρ ἀνδρὸς οὐκ ἐπέτυχες πώποτε.
ἐγὼ δὲ τούτου τοῦ τρόπου πώς εἰμʼ ἀεί,
χαίρω τε γὰρ φειδόμενος ὡς οὐδεὶς ἀνὴρ
πάλιν τʼ ἀναλῶν, ἡνίκʼ ἂν τούτου δέῃ.
ἀλλʼ εἰσίωμεν, ὡς ἰδεῖν σε βούλομαι
καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὸν υἱὸν τὸν μόνον,
τί γὰρ ἄν τις οὐχὶ πρὸς σὲ τἀληθῆ λέγοι;
ὑμεῖς δὲ γρυλίζοντες ὑπὸ φιληδίας
τὴν ῥῖνα· σὺ δʼ Ἀρίστυλλος ὑποχάσκων ἐρεῖς,
χαίρειν μὲν ὑμᾶς ἐστιν ὦνδρες δημόται
ἀρχαῖον ἤδη προσαγορεύειν καὶ σαπρόν·
ἀσπάζομαι δʼ ὁτιὴ προθύμως ἥκετε
καὶ συντεταμένως κοὐ κατεβλακευμένως.
ὅπως δέ μοι καὶ τἄλλα συμπαραστάται
θάρρει· βλέπειν γὰρ ἄντικρυς δόξεις μʼ Ἄρη.
δεινὸν γὰρ εἰ τριωβόλου μὲν οὕνεκα
ὠστιζόμεσθʼ ἑκάστοτʼ ἐν τἠκκλησίᾳ,
αὐτὸν δὲ τὸν Πλοῦτον παρείην τῳ λαβεῖν.
καὶ μὴν ὁρῶ καὶ Βλεψίδημον τουτονὶ
προσιόντα· δῆλος δʼ ἐστὶν ὅτι τοῦ πράγματος
τί ἂν οὖν τὸ πρᾶγμʼ εἴη; πόθεν καὶ τίνι τρόπῳ
ἐπὶ τοῖσι κουρείοισι τῶν καθημένων,
ἔστιν δέ μοι τοῦτʼ αὐτὸ θαυμάσιον, ὅπως
χρηστόν τι πράττων τοὺς φίλους μεταπέμπεται.
ἀλλʼ οὐδὲν ἀποκρύψας ἐρῶ· νὴ τοὺς θεοὺς
ὦ Βλεψίδημʼ ἄμεινον ἢ χθὲς πράττομεν,
ὥστε μετέχειν ἔξεστιν· εἶ γὰρ τῶν φίλων.
γέγονας δʼ ἀληθῶς, ὡς λέγουσι, πλούσιος;
ἔσομαι μὲν οὖν αὐτίκα μάλʼ, ἢν θεὸς θέλῃ.
ἔνι γάρ τις ἔνι κίνδυνος ἐν τῷ πράγματι.
ἢν μὲν κατορθώσωμεν, εὖ πράττειν ἀεί·
ἢν δὲ σφαλῶμεν, ἐπιτετρῖφθαι τὸ παράπαν.
τουτὶ πονηρὸν φαίνεται τὸ φορτίον
καί μʼ οὐκ ἀρέσκει. τό τε γὰρ ἐξαίφνης ἄγαν
οὕτως ὑπερπλουτεῖν τό τʼ αὖ δεδοικέναι
πρὸς ἀνδρὸς οὐδὲν ὑγιές ἐστʼ εἰργασμένου.
ἐκεῖθεν ἥκεις ἀργύριον ἢ χρυσίον
παρὰ τοῦ θεοῦ, κἄπειτʼ ἴσως σοι μεταμέλει.
Ἄπολλον ἀποτρόπαιε μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν οὔ.
παῦσαι φλυαρῶν ὦγάθʼ· οῖδα γὰρ σαφῶς.
σὺ μηδὲν εἰς ἔμʼ ὑπονόει τοιουτονί.
ὡς οὐδὲν ἀτεχνῶς ὑγιές ἐστιν οὐδενός,
ἀλλʼ εἰσὶ τοῦ κέρδους ἅπαντες ἥττονες.
ὡς πολὺ μεθέστηχʼ ὧν πρότερον εἶχεν τρόπων.
μελαγχολᾷς ὦνθρωπε νὴ τὸν οὐρανόν.
ἀλλʼ οὐδὲ τὸ βλέμμʼ αὐτὸ κατὰ χώραν ἔχει,
ἀλλʼ ἐστὶν ἐπίδηλόν τι πεπανουργηκότι.
σὺ μὲν οἶδʼ ὃ κρώζεις· ὡς ἐμοῦ τι κεκλοφότος
τὸ δʼ ἐστὶν οὐ τοιοῦτον ἀλλʼ ἑτέρως ἔχον.
τράποιτο; τἀληθὲς γὰρ οὐκ ἐθέλει φράσαι.
κατηγορεῖς γὰρ πρὶν μαθεῖν τὸ πρᾶγμά μου.
ὦ τᾶν ἐγώ τοι τοῦτʼ ἀπὸ σμικροῦ πάνυ
τὸ στόμʼ ἐπιβύσας κέρμασιν τῶν ῥητόρων.
καὶ μὴν φίλως γʼ ἄν μοι δοκεῖς νὴ τοὺς θεοὺς
ὁρῶ τινʼ ἐπὶ τοῦ βήματος καθεδούμενον
ἱκετηρίαν ἔχοντα μετὰ τῶν παιδίων
καὶ τῆς γυναικός, κουʼ διοίσοντʼ ἄντικρυς
ἔγωγε καὶ τοὺς δεξιοὺς καὶ σώφρονας
εἰ δʼ ἔστιν ἕτερός τις Ποσειδῶν, τὸν ἕτερον.
τὸν Πλοῦτον ὥσπερ πρότερον ἑνί γέ τῳ τρόπῳ.
οὐκ ἐτὸς ἄρʼ ὡς ἔμʼ ἦλθεν οὐδεπώποτε.
ἀλλʼ ἢν θεοὶ θέλωσι, νῦν ἀφίξεται.
οὔκουν ἰατρὸν εἰσάγειν ἐχρῆν τινά;
τίς δῆτʼ ἰατρός ἐστι νῦν ἐν τῇ πόλει;
οὔτε γὰρ ὁ μισθὸς οὐδὲν ἔστʼ οὔθʼ ἡ τέχνη.
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὅπερ πάλαι παρεσκευαζόμην
ἐγώ, κατακλίνειν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ
μή νυν διάτριβʼ ἀλλʼ ἄνυε πράττων ἕν γέ τι.
ὦ θερμὸν ἔργον κἀνόσιον καὶ παράνομον
ἐγὼ γὰρ ὑμᾶς ἐξολῶ κακοὺς κακῶς·
τόλμημα γὰρ τολμᾶτον οὐκ ἀνασχετόν,
οὔτε θεὸς οὔτʼ ἄνθρωπος· ὥστʼ ἀπολώλατον.
σὺ δʼ εἶ τίς; ὠχρὰ μὲν γὰρ εἶναί μοι δοκεῖς.
ἴσως Ἐρινύς ἐστιν ἐκ τραγῳδίας·
βλέπει γέ τοι μανικόν τι καὶ τραγῳδικόν.
ἢ λεκιθόπωλιν. οὐ γὰρ ἂν τοσουτονὶ
ἄληθες; οὐ γὰρ δεινότατα δεδράκατον
ζητοῦντες ἐκ πάσης με χώρας ἐκβαλεῖν;
ἀλλʼ ἥτις εἶ λέγειν σʼ ἐχρῆν αὐτίκα μάλα.
ἀνθʼ ὧν ἐμὲ ζητεῖτον ἐνθένδʼ ἀφανίσαι.
ἆρʼ ἐστὶν ἡ καπηλὶς ἡκ τῶν γειτόνων,
Πενία μὲν οὖν, ἣ σφῷν ξυνοικῶ πόλλʼ ἔτη.
ἄναξ Ἄπολλον καὶ θεοί, ποῖ τις φύγῃ;
ἀλλʼ ἄνδρε δύο γυναῖκα φεύγομεν μίαν;
Πενία γάρ ἐστιν ὦ πόνηρʼ, ἧς οὐδαμοῦ
οὐδὲν πέφυκε ζῷον ἐξωλέστερον.
καὶ μὴν λέγω, δεινότατον ἔργον παρὰ πολὺ
ἔργων ἁπάντων ἐργασόμεθʼ, εἰ τὸν θεὸν
τηνδὶ δεδιότε, μηδὲ διαμαχούμεθα.
ποῖον γὰρ οὐ θώρακα, ποίαν δʼ ἀσπίδα
οὐκ ἐνέχυρον τίθησιν ἡ μιαρωτάτη;
γρύζειν δὲ καὶ τολμᾶτον ὦ καθάρματε,
ἐπʼ αὐτοφώρῳ δεινὰ δρῶντʼ εἰλημμένω;
σὺ δʼ ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένη τί λοιδορεῖ
οὐδὲν γὰρ ὦ πρὸς τῶν θεῶν νομίζετε
εἰ πᾶσιν ἀνθρώποισιν ἐκπορίζομεν
σὲ πρῶτον ἐκβαλόντες ἐκ τῆς Ἑλλάδος.
ἔμʼ ἐκβαλόντες; καὶ τί ἂν νομίζετον
εἰ τοῦτο δρᾶν μέλλοντες ἐπιλαθοίμεθα.
τὸ πρῶτον αὐτοῦ· κἂν μὲν ἀποφήνω μόνην
ἀγαθῶν ἁπάντων οὖσαν αἰτίαν ἐμὲ
ὑμῖν διʼ ἐμέ τε ζῶντας ὑμᾶς· εἰ δὲ μή,
ποιεῖτον ἤδη τοῦθʼ ὅ τι ἂν ὑμῖν δοκῇ.
καὶ σύ γε διδάσκου· πάνυ γὰρ οἶμαι ῥᾳδίως
ἅπανθʼ ἁμαρτάνοντά σʼ ἀποδείξειν ἐγώ,
τὸ γὰρ αὔτʼ, ἐὰν ἡττᾶσθε, καὶ σφὼ δεῖ παθεῖν.
ἱκανοὺς νομίζεις δῆτα θανάτους εἴκοσιν;
ταύτῃ γε· νῷν δὲ δὔ ἀποχρήσουσιν μόνω.
οὐκ ἂν φθάνοιτον τοῦτο πράττοντʼ, ἢ τί γʼ ἂν
ἔχοι τις ἂν δίκαιον ἀντειπεῖν ἔτι;
αὕτη μὲν ἡμῖν ἡπίτριπτος οἴχεται.
ἐγὼ δὲ καὶ σύ γʼ ὡς τάχιστα τὸν θεὸν
ἐγκατακλινοῦντʼ ἄγωμεν εἰς Ἀσκληπιοῦ.
καὶ μὴ διατρίβωμέν γε, μὴ πάλιν τις αὖ
παῖ Καρίων τὰ στρώματʼ ἐκφέρειν σʼ ἐχρῆν
αὐτόν τʼ ἄγειν τὸν Πλοῦτον, ὡς νομίζεται,
ὦ πλεῖστα Θησείοις μεμυστιλημένοι
γέροντες ἄνδρες ἐπʼ ὀλιγίστοις ἀλφίτοις,
ὡς εὐτυχεῖθʼ, ὡς μακαρίως πεπράγατε,
ἄλλοι θʼ ὅσοις μέτεστι τοῦ χρηστοῦ τρόπου.
τί δʼ ἔστιν ὦ βέλτιστε τῶν σαυτοῦ φίλων;
φαίνει γὰρ ἥκειν ἄγγελος χρηστοῦ τινος.
ὁ δεσπότης πέπραγεν εὐτυχέστατα,
μᾶλλον δʼ ὁ Πλοῦτος αὐτός· ἀντὶ γὰρ τυφλοῦ
ἐξωμμάτωται καὶ λελάμπρυνται κόρας,
Ἀσκληπιοῦ παιῶνος εὐμενοῦς τυχών.
πάρεστι χαίρειν, ἤν τε βούλησθʼ ἤν τε μή.
τίς ἡ βοή ποτʼ ἐστίν; ἆρʼ ἀγγέλλεται
χρηστόν τι; τοῦτο γὰρ ποθοῦσʼ ἐγὼ πάλαι
ἔνδον κάθημαι περιμένουσα τουτονί.
καὐτὴ πίῃς· φιλεῖς δὲ δρῶσʼ αὐτὸ σφόδρα·
ὡς ἀγαθὰ συλλήβδην ἅπαντά σοι φέρω.
πέραινε τοίνυν ὅ τι λέγεις ἀνύσας ποτέ.
ἄκουε τοίνυν, ὡς ἐγὼ τὰ πράγματα
ὡς γὰρ τάχιστʼ ἀφικόμεθα πρὸς τὸν θεὸν
ἄγοντες ἄνδρα τότε μὲν ἀθλιώτατον
νῦν δʼ εἴ τινʼ ἄλλον μακάριον κεὐδαίμονα,
πρῶτον μὲν αὐτὸν ἐπὶ θάλατταν ἤγομεν,
ἀνὴρ γέρων ψυχρᾷ θαλάττῃ λούμενος.
ἔπειτα πρὸς τὸ τέμενος ᾖμεν τοῦ θεοῦ.
ἐπεὶ δὲ βωμῷ πόπανα καὶ προθύματα
καθωσιώθη πέλανος Ἡφαίστου φλογί,
κατεκλίναμεν τὸν Πλοῦτον, ὥσπερ εἰκὸς ἦν·
ἡμῶν δʼ ἕκαστος στιβάδα παρεκαττύετο.
εἷς μέν γε Νεοκλείδης, ὅς ἐστι μὲν τυφλός,
κλέπτων δὲ τοὺς βλέποντας ὑπερηκόντικεν·
ἕτεροί τε πολλοὶ παντοδαπὰ νοσήματα
ἔχοντες· ὡς δὲ τοὺς λύχνους ἀποσβέσας
ἡμῖν παρήγγειλεν καθεύδειν τοῦ θεοῦ
ὁ πρόπολος, εἰπών, ἤν τις αἴσθηται ψόφου
σιγᾶν, ἅπαντες κοσμίως κατεκείμεθα.
κἀγὼ καθεύδειν οὐκ ἐδυνάμην, ἀλλά με
ἀθάρης χύτρα τις ἐξέπληττε κειμένη