Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
σκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.
φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼν
ἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυ
γυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸς
ὁμόσπορός τε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτʼ ἰὼν
εἴσω λογίζου· κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,
φάσκειν ἔμʼ ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.
κατηγορεῖν μου τὸν τύραννον Οἰδίπουν,
πάρειμʼ ἀτλητῶν. εἰ γὰρ ἐν ταῖς ξυμφοραῖς
λόγοισιν εἴτʼ ἔργοισιν εἰς βλάβην φέρον,
οὔτοι βίου μοι τοῦ μακραίωνος πόθος,
φέροντι τήνδε βάξιν. οὐ γὰρ εἰς ἁπλοῦν
ἡ ζημία μοι τοῦ λόγου τούτου φέρει,
ἀλλʼ ἐς μέγιστον, εἰ κακὸς μὲν ἐν πόλει,
κακὸς δὲ πρὸς σοῦ καὶ φίλων κεκλήσομαι.
ἀλλʼ ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοὔνειδος τάχʼ ἂν
ὀργῇ βιασθὲν μᾶλλον ἢ γνώμῃ φρενῶν.
ηὐδᾶτο μὲν τάδʼ, οἶδα δʼ οὐ γνώμῃ τίνι.
ἐξ ὀμμάτων δʼ ὀρθῶν τε κἀξ ὀρθῆς φρενὸς
κατηγορεῖτο τοὐπίκλημα τοῦτό μου;
οὐκ οἶδʼ· ἃ γὰρ δρῶσʼ, οἱ κρατοῦντες οὐχ ὁρῶ.
αὐτὸς δʼ ὅδʼ ἤδη δωμάτων ἔξω περᾷ.
οὗτος σύ, πῶς δεῦρʼ ἦλθες; ἦ τοσόνδʼ ἔχεις
τόλμης πρόσωπον ὥστε τὰς ἐμὰς στέγας
ἵκου, φονεὺς ὢν τοῦδε τἀνδρὸς ἐμφανῶς
λῃστής τʼ ἐναργὴς τῆς ἐμῆς τυραννίδος;
ἰδών τινʼ ἔν μοι ταῦτʼ ἐβουλεύσω ποεῖν;
ἢ τοὔργον ὡς οὐ γνωριοῖμί σου τόδε
ἆρʼ οὐχὶ μῶρόν ἐστι τοὐγχείρημά σου,
ἄνευ τε πλήθους καὶ φίλων τυραννίδα
θηρᾶν, ὃ πλήθει χρήμασίν θʼ ἁλίσκεται;
οἶσθʼ ὡς πόησον; ἀντὶ τῶν εἰρημένων
ἴσʼ ἀντάκουσον, κᾆτα κρῖνʼ αὐτὸς μαθών.
λέγειν σὺ δεινός, μανθάνειν δʼ ἐγὼ κακὸς
σοῦ· δυσμενῆ γὰρ καὶ βαρύν σʼ ηὕρηκʼ ἐμοί.
τοῦτʼ αὐτὸ νῦν μου πρῶτʼ ἄκουσον ὡς ἐρῶ.
τοῦτʼ αὐτὸ μή μοι φράζʼ, ὅπως οὐκ εἶ κακός.
εἴ τοι νομίζεις κτῆμα τὴν αὐθαδίαν
εἶναί τι τοῦ νοῦ χωρίς, οὐκ ὀρθῶς φρονεῖς.
εἴ τοι νομίζεις ἄνδρα συγγενῆ κακῶς
δρῶν οὐχ ὑφέξειν τὴν δίκην, οὐκ εὖ φρονεῖς.
ξύμφημί σοι ταῦτʼ ἔνδικʼ εἰρῆσθαι· τὸ δὲ
πάθημʼ ὁποῖον φὴς παθεῖν, δίδασκέ με.
τὸν σεμνόμαντιν ἄνδρα πέμψασθαί τινα;
καὶ νῦν ἔθʼ αὑτός εἰμι τῷ βουλεύματι.
πόσον τινʼ ἤδη δῆθʼ ὁ Λάϊος χρόνον
δέδρακε ποῖον ἔργον; οὐ γὰρ ἐννοῶ.
ἄφαντος ἔρρει θανασίμῳ χειρώματι;
μακροὶ παλαιοί τʼ ἂν μετρηθεῖεν χρόνοι.
σοφός γʼ ὁμοίως κἀξ ἴσου τιμώμενος.
ἐμνήσατʼ οὖν ἐμοῦ τι τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ;
ἀλλʼ οὐκ ἔρευναν τοῦ κτανόντος ἔσχετε;
παρέσχομεν, πῶς δʼ οὐχί; κοὐκ ἠκούσαμεν.
πῶς οὖν τόθʼ οὗτος ὁ σοφὸς οὐκ ηὔδα τάδε;
οὐκ οἶδʼ· ἐφʼ οἷς γὰρ μὴ φρονῶ σιγᾶν φιλῶ.
ποῖον τόδʼ; εἰ γὰρ οἶδά γʼ, οὐκ ἀρνήσομαι.
ὁθούνεκʼ, εἰ μὴ σοὶ ξυνῆλθε, τάσδʼ ἐμὰς
οὐκ ἄν ποτʼ εἶπε Λαΐου διαφθοράς.
μαθεῖν δικαιῶ ταὔθʼ ἅπερ κἀμοῦ σὺ νῦν.
ἐκμάνθανʼ· οὐ γὰρ δὴ φονεὺς ἁλώσομαι.
τί δῆτʼ; ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν γήμας ἔχεις;
ἄρνησις οὐκ ἔνεστιν ὧν ἀνιστορεῖς.
ἄρχεις δʼ ἐκείνῃ ταὐτὰ γῆς ἴσον νέμων;
οὔκουν ἰσοῦμαι σφῷν ἐγὼ δυοῖν τρίτος;
ἐνταῦθα γὰρ δὴ καὶ κακὸς φαίνει φίλος.
οὔκ, εἰ διδοίης γʼ ὡς ἐγὼ σαυτῷ λόγον.
ἄτρεστον εὕδοντʼ, εἰ τά γʼ αὔθʼ ἕξει κράτη.
ἐγὼ μὲν οὖν οὔτʼ αὐτὸς ἱμείρων ἔφυν
τύραννος εἶναι μᾶλλον ἢ τύραννα δρᾶν,
οὔτʼ ἄλλος ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.
νῦν μὲν γὰρ ἐκ σοῦ πάντʼ ἄνευ φόβου φέρω,
εἰ δʼ αὐτὸς ἦρχον, πολλὰ κἂν ἄκων ἔδρων.
πῶς δῆτʼ ἐμοὶ τυραννὶς ἡδίων ἔχειν
ἀρχῆς ἀλύπου καὶ δυναστείας ἔφυ;
οὔπω τοσοῦτον ἠπατημένος κυρῶ
ὥστʼ ἄλλα χρῄζειν ἢ τὰ σὺν κέρδει καλά.
νῦν πᾶσι χαίρω, νῦν με πᾶς ἀσπάζεται,
νῦν οἱ σέθεν χρῄζοντες ἐκκαλοῦσί με·
τὸ γὰρ τυχεῖν αὐτοῖσι πᾶν ἐνταῦθʼ ἔνι.
πῶς δῆτʼ ἐγὼ κεῖνʼ ἂν λάβοιμʼ ἀφεὶς τάδε;
οὐκ ἂν γένοιτο νοῦς κακὸς καλῶς φρονῶν.
καὶ τῶνδʼ ἔλεγχον τοῦτο μὲν Πυθώδʼ ἰὼν
πεύθου τὰ χρησθέντʼ εἰ σαφῶς ἤγγειλά σοι·
τοῦτʼ ἄλλʼ, ἐάν με τῷ τερασκόπῳ λάβῃς
κοινῇ τι βουλεύσαντα, μή μʼ ἁπλῇ κτάνῃς
ψήφῳ, διπλῇ δέ, τῇ τʼ ἐμῇ καὶ σῇ, λαβών·
γνώμῃ δʼ ἀδήλῳ μή με χωρὶς αἰτιῶ.
οὐ γὰρ δίκαιον οὔτε τοὺς κακοὺς μάτην
χρηστοὺς νομίζειν οὔτε τοὺς χρηστοὺς κακούς.
φίλον γὰρ ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν ἴσον λέγω
καὶ τὸν παρʼ αὑτῷ βίοτον, ὃν πλεῖστον, φιλεῖ.
ἀλλʼ ἐν χρόνῳ γνώσει τάδʼ ἀσφαλῶς, ἐπεὶ
χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσιν μόνος·
κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μιᾷ.
καλῶς ἔλεξεν εὐλαβουμένῳ πεσεῖν,
ἄναξ· φρονεῖν γὰρ οἱ ταχεῖς οὐκ ἀσφαλεῖς.
ὅταν ταχύς τις οὑπιβουλεύων λάθρᾳ
χωρῇ, ταχὺν δεῖ κἀμὲ βουλεύειν πάλιν·
εἰ δʼ ἡσυχάζων προσμενῶ, τὰ τοῦδε μὲν
πεπραγμένʼ ἔσται, τἀμὰ δʼ ἡμαρτημένα.
τί δῆτα χρῄζεις; ἦ με γῆς ἔξω βαλεῖν;
ἥκιστα· θνῄσκειν, οὐ φυγεῖν σε βούλομαι.
ὡς οὐχ ὑπείξων οὐδὲ πιστεύσων λέγεις;
παύσασθʼ, ἄνακτες· καιρίαν δʼ ὑμῖν ὁρῶ
τήνδʼ ἐκ δόμων στείχουσαν Ἰοκάστην, μεθʼ ἧς
τὸ νῦν παρεστὸς νεῖκος εὖ θέσθαι χρεών.
τί τὴν ἄβουλον, ὦ ταλαίπωροι, στάσιν
οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;
οὐκ εἶ σύ τʼ οἴκους σύ τε, Κρέων, κατὰ στέγας,
ὅμαιμε, δεινά μʼ Οἰδίπους ὁ σὸς πόσις
ἢ γῆς ἀπῶσαι πατρίδος ἢ κτεῖναι λαβών.
ξύμφημι· δρῶντα γάρ νιν, ὦ γύναι, κακῶς
εἴληφα τοὐμὸν σῶμα σὺν τέχνῃ κακῇ.
μή νυν ὀναίμην, ἀλλʼ ἀραῖος, εἴ σέ τι
δέδρακʼ, ὀλοίμην, ὧν ἐπαιτιᾷ με δρᾶν.
ὦ πρὸς θεῶν πίστευσον, Οἰδίπους, τάδε,
μάλιστα μὲν τόνδʼ ὅρκον αἰδεσθεὶς θεῶν,
ἔπειτα κἀμὲ τούσδε θʼ οἳ πάρεισί σοι.
εὖ νυν ἐπίστω, ταῦθʼ ὅταν ζητῇς, ἐμοὶ
ζητῶν ὄλεθρον ἢ φυγὴν ἐκ τῆσδε γῆς.
Ἅλιον· ἐπεὶ ἄθεος ἄφιλος ὅ τι πύματον
ὁ δʼ οὖν ἴτω, κεἰ χρή με παντελῶς θανεῖν
ἢ γῆς ἄτιμον τῆσδʼ ἀπωσθῆναι βίᾳ.
ἐλεινόν· οὗτος δʼ ἔνθʼ ἂν ᾖ στυγήσεται.
θυμοῦ περάσῃς· αἱ δὲ τοιαῦται φύσεις
αὑταῖς δικαίως εἰσὶν ἄλγισται φέρειν.
σοῦ μὲν τυχὼν ἀγνῶτος, ἐν δὲ τοῖσδʼ ἴσος.
ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ἀγαθὸς ὢν γνώμην ἀνήρ,
τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ;
ἴσθι δὲ παραφρόνιμον, ἄπορον ἐπὶ φρόνιμα
μῆνιν τοσήνδε πράγματος στήσας ἔχεις.
λέγʼ, εἰ σαφῶς τὸ νεῖκος ἐγκαλῶν ἐρεῖς.
φονέα με φησὶ Λαΐου καθεστάναι.
αὐτὸς ξυνειδὼς ἢ μαθὼν ἄλλου πάρα;
μάντιν μὲν οὖν κακοῦργον εἰσπέμψας, ἐπεὶ
σύ νυν ἀφεὶς σεαυτὸν ὧν λέγεις πέρι
ἐμοῦ ʼπάκουσον, καὶ μάθʼ οὕνεκʼ ἐστί σοι
βρότειον οὐδὲν μαντικῆς ἔχον τέχνης.
φανῶ δέ σοι σημεῖα τῶνδε σύντομα.
χρησμὸς γὰρ ἦλθε Λαΐῳ ποτʼ, οὐκ ἐρῶ
Φοίβου γʼ ἄπʼ αὐτοῦ, τῶν δʼ ὑπηρετῶν ἄπο,
ὡς αὐτὸν ἕξοι μοῖρα πρὸς παιδὸς θανεῖν,
ὅστις γένοιτʼ ἐμοῦ τε κἀκείνου πάρα.
καὶ τὸν μέν, ὥσπερ γʼ ἡ φάτις, ξένοι ποτὲ
λῃσταὶ φονεύουσʼ ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς·
παιδὸς δὲ βλάστας οὐ διέσχον ἡμέραι
τρεῖς, καί νιν ἄρθρα κεῖνος ἐνζεύξας ποδοῖν
ἔρριψεν ἄλλων χερσὶν ἄβατον εἰς ὄρος.
κἀνταῦθʼ Ἀπόλλων οὔτʼ ἐκεῖνον ἤνυσεν
φονέα γενέσθαι πατρὸς οὔτε Λάϊον
τὸ δεινὸν οὑφοβεῖτο πρὸς παιδὸς θανεῖν.
τοιαῦτα φῆμαι μαντικαὶ διώρισαν,
χρείαν ἐρευνᾷ, ῥᾳδίως αὐτὸς φανεῖ.
οἷόν μʼ ἀκούσαντʼ ἀρτίως ἔχει, γύναι,
ψυχῆς πλάνημα κἀνακίνησις φρενῶν.
ποίας μερίμνης τοῦθʼ ὑποστραφεὶς λέγεις;
ἔδοξʼ ἀκοῦσαι σοῦ τόδʼ, ὡς ὁ Λάϊος
κατασφαγείη πρὸς τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς.
καὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ χῶρος οὗτος οὗ τόδʼ ἦν πάθος;
ἐς ταὐτὸ Δελφῶν κἀπὸ Δαυλίας ἄγει.
καὶ τίς χρόνος τοῖσδʼ ἐστὶν οὑξεληλυθώς;
σχεδόν τι πρόσθεν ἢ σὺ τῆσδʼ ἔχων χθονὸς
ὦ Ζεῦ, τί μου δρᾶσαι βεβούλευσαι πέρι;
τί δʼ ἐστί σοι τοῦτʼ, Οἰδίπους, ἐνθύμιον;
μήπω μʼ ἐρώτα· τὸν δὲ Λάϊον φύσιν
τίνʼ ἦλθε φράζε, τίνα δʼ ἀκμὴν ἥβης ἔχων.
μέγας, χνοάζων ἄρτι λευκανθὲς κάρα,
μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ.
οἴμοι τάλας· ἔοικʼ ἐμαυτὸν εἰς ἀρὰς
δεινὰς προβάλλων ἀρτίως οὐκ εἰδέναι.
πῶς φῄς; ὀκνῶ τοι πρός σʼ ἀποσκοποῦσʼ, ἄναξ.
δεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ·
καὶ μὴν ὀκνῶ μέν, ἃ δʼ ἂν ἔρῃ μαθοῦσʼ ἐρῶ.
ἄνδρας λοχίτας, οἷʼ ἀνὴρ ἀρχηγέτης;
πέντʼ ἦσαν οἱ ξύμπαντες, ἐν δʼ αὐτοῖσιν ἦν .
κῆρυξ· ἀπήνη δʼ ἦγε Λάϊον μία.
αἰαῖ, τάδʼ ἤδη διαφανῆ. τίς ἦν ποτε
ὁ τούσδε λέξας τοὺς λόγους ὑμῖν, γύναι;
οἰκεύς τις, ὅσπερ ἵκετʼ ἐκσωθεὶς μόνος.
ἦ κἀν δόμοισι τυγχάνει τανῦν παρών;
οὐ δῆτʼ· ἀφʼ οὗ γὰρ κεῖθεν ἦλθε καὶ κράτη
σέ τʼ εἶδʼ ἔχοντα Λάϊόν τʼ ὀλωλότα,
ἐξικέτευσε τῆς ἐμῆς χειρὸς θιγὼν
ἀγρούς σφε πέμψαι κἀπὶ ποιμνίων νομάς,
ὡς πλεῖστον εἴη τοῦδʼ ἄποπτος ἄστεως.
κἄπεμψʼ ἐγώ νιν· ἄξιος γὰρ οἷʼ ἀνὴρ
δοῦλος φέρειν ἦν τῆσδε καὶ μείζω χάριν.
πῶς ἂν μόλοι δῆθʼ ἡμὶν ἐν τάχει πάλιν;
πάρεστιν· ἀλλὰ πρὸς τί τοῦτʼ ἐφίεσαι;
δέδοικʼ ἐμαυτόν, ὦ γύναι, μὴ πόλλʼ ἄγαν
εἰρημένʼ ᾖ μοι διʼ ἅ νιν εἰσιδεῖν θέλω.
ἀλλʼ ἵξεται μέν· ἀξία δέ που μαθεῖν
κἀγὼ τά γʼ ἐν σοὶ δυσφόρως ἔχοντʼ, ἄναξ.
κοὐ μὴ στερηθῇς γʼ, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων
ἐμοῦ βεβῶτος. τῷ γὰρ ἂν καὶ μείζονι
λέξαιμʼ ἂν ἢ σοί, διὰ τύχης τοιᾶσδʼ ἰών;
ἐμοὶ πατὴρ μὲν Πόλυβος ἦν Κορίνθιος,
μήτηρ δὲ Μερόπη Δωρίς. ἠγόμην δʼ ἀνὴρ
ἀστῶν μέγιστος τῶν ἐκεῖ, πρίν μοι τύχη
τοιάδʼ ἐπέστη, θαυμάσαι μὲν ἀξία,
σπουδῆς γε μέντοι τῆς ἐμῆς οὐκ ἀξία.
ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπνοις μʼ ὑπερπλησθεὶς μέθῃ
καλεῖ παρʼ οἴνῳ, πλαστὸς ὡς εἴην πατρί.
κἀγὼ βαρυνθεὶς τὴν μὲν οὖσαν ἡμέραν
μόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δʼ ἰὼν πέλας
μητρὸς πατρός τʼ ἤλεγχον· οἱ δὲ δυσφόρως
κἀγὼ τὰ μὲν κείνοιν ἐτερπόμην, ὅμως δʼ
ἔκνιζέ μʼ ἀεὶ τοῦθʼ· ὑφεῖρπε γὰρ πολύ.
λάθρᾳ δὲ μητρὸς καὶ πατρὸς πορεύομαι
Πυθώδε, καί μʼ ὁ Φοῖβος ὧν μὲν ἱκόμην
ἄτιμον ἐξέπεμψεν, ἄλλα δʼ ἄθλια
καὶ δεινὰ καὶ δύστηνα προύφηνεν λέγων,
ὡς μητρὶ μὲν χρείη με μιχθῆναι, γένος δʼ
ἄτλητον ἀνθρώποισι δηλώσοιμʼ ὁρᾶν,
φονεὺς δʼ ἐσοίμην τοῦ φυτεύσαντος πατρός.
κἀγὼ ʼπακούσας ταῦτα τὴν Κορινθίαν,
ἔφευγον, ἔνθα μήποτʼ ὀψοίμην κακῶν
στείχων δʼ ἱκνοῦμαι τούσδε τοὺς χώρους, ἐν οἷς
σὺ τὸν τύραννον τοῦτον ὄλλυσθαι λέγεις.
καί σοι, γύναι, τἀληθὲς ἐξερῶ. τριπλῆς
ἐνταῦθά μοι κῆρύξ τε κἀπὶ πωλικῆς
ἀνὴρ ἀπήνης ἐμβεβώς, οἷον σὺ φῇς,
ξυνηντίαζον· κἀξ ὁδοῦ μʼ ὅ θʼ ἡγεμὼν
αὐτός θʼ ὁ πρέσβυς πρὸς βίαν ἠλαυνέτην.
κἀγὼ τὸν ἐκτρέποντα, τὸν τροχηλάτην,
παίω διʼ ὀργῆς· καί μʼ ὁ πρέσβυς ὡς ὁρᾷ,
ὄχου παραστείχοντα τηρήσας, μέσον
κάρα διπλοῖς κέντροισί μου καθίκετο.
οὐ μὴν ἴσην γʼ ἔτισεν, ἀλλὰ συντόμως
σκήπτρῳ τυπεὶς ἐκ τῆσδε χειρὸς ὕπτιος
μέσης ἀπήνης εὐθὺς ἐκκυλίνδεται·
κτείνω δὲ τοὺς ξύμπαντας. εἰ δὲ τῷ ξένῳ
τούτῳ προσήκει Λαΐου τι συγγενές,
τίς τοῦδέ γʼ ἀνδρός ἐστιν ἀθλιώτερος;
τίς ἐχθροδαίμων μᾶλλον ἂν γένοιτʼ ἀνήρ;
ὃν μὴ ξένων ἔξεστι μηδʼ ἀστῶν τινι
δόμοις δέχεσθαι μηδὲ προσφωνεῖν τινα,
ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων. καὶ τάδʼ οὔτις ἄλλος ἦν
ἢ ʼγὼ ʼπʼ ἐμαυτῷ τάσδʼ ἀρὰς ὁ προστιθείς.
χραίνω, διʼ ὧνπερ ὤλετʼ· ἆρʼ ἔφυν κακός;
ἆρʼ οὐχὶ πᾶς ἄναγνος; εἴ με χρὴ φυγεῖν,
καί μοι φυγόντι μἤστι τοὺς ἐμοὺς ἰδεῖν
μηδʼ ἐμβατεύειν πατρίδος, ἢ γάμοις με δεῖ
μητρὸς ζυγῆναι καὶ πατέρα κατακτανεῖν
Πόλυβον, ὃς ἐξέφυσε κἀξέθρεψέ με.
ἆρʼ οὐκ ἀπʼ ὠμοῦ ταῦτα δαίμονός τις ἂν
κρίνων ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἂν ὀρθοίη λόγον;
μὴ δῆτα, μὴ δῆτʼ, ὦ θεῶν ἁγνὸν σέβας,
ἴδοιμι ταύτην ἡμέραν, ἀλλʼ ἐκ βροτῶν
βαίην ἄφαντος πρόσθεν ἢ τοιάνδʼ ἰδεῖν
ἡμῖν μέν, ὦναξ, ταῦτʼ ὀκνήρʼ· ἕως δʼ ἂν οὖν
πρὸς τοῦ παρόντος ἐκμάθῃς, ἔχʼ ἐλπίδα.
καὶ μὴν τοσοῦτόν γʼ ἐστί μοι τῆς ἐλπίδος,
τὸν ἄνδρα τὸν βοτῆρα προσμεῖναι μόνον.
πεφασμένου δὲ τίς ποθʼ ἡ προθυμία;
ἐγὼ διδάξω σʼ· ἢν γὰρ εὑρεθῇ λέγων
σοὶ ταὔτʼ, ἔγωγʼ ἂν ἐκπεφευγοίην πάθος.
λῃστὰς ἔφασκες αὐτὸν ἄνδρας ἐννέπειν
ὥς νιν κατακτείνειαν. εἰ μὲν οὖν ἔτι
λέξει τὸν αὐτὸν ἀριθμόν, οὐκ ἐγὼ ʼκτανον·
οὐ γὰρ γένοιτʼ ἂν εἷς γε τοῖς πολλοῖς ἴσος·
εἰ δʼ ἄνδρʼ ἕνʼ οἰόζωνον αὐδήσει, σαφῶς
ἀλλʼ ὡς φανέν γε τοὔπος ὧδʼ ἐπίστασο,
κοὐκ ἔστιν αὐτῷ τοῦτό γʼ ἐκβαλεῖν πάλιν·
πόλις γὰρ ἤκουσʼ, οὐκ ἐγὼ μόνη, τάδε.
εἰ δʼ οὖν τι κἀκτρέποιτο τοῦ πρόσθεν λόγου,
οὔτοι ποτʼ, ὦναξ, σόν γε Λαΐου φόνον
φανεῖ δικαίως ὀρθόν, ὅν γε Λοξίας
διεῖπε χρῆναι παιδὸς ἐξ ἐμοῦ θανεῖν.
καίτοι νιν οὐ κεῖνός γʼ ὁ δύστηνός ποτε
κατέκτανʼ, ἀλλʼ αὐτὸς πάροιθεν ὤλετο.
ὥστʼ οὐχὶ μαντείας γʼ ἂν οὔτε τῇδʼ ἐγὼ
βλέψαιμʼ ἂν εἵνεκʼ οὔτε τῇδʼ ἂν ὕστερον.
καλῶς νομίζεις· ἀλλʼ ὅμως τὸν ἐργάτην
πέμψον τινὰ στελοῦντα μηδὲ τοῦτʼ ἀφῇς.
πέμψω ταχύνασʼ· ἀλλʼ ἴωμεν ἐς δόμους·
οὐδὲν γὰρ ἂν πράξαιμʼ ἂν ὧν οὐ σοὶ φίλον.
χώρας ἄνακτες, δόξα μοι παρεστάθη
ναοὺς ἱκέσθαι δαιμόνων, τάδʼ ἐν χεροῖν
στέφη λαβούσῃ κἀπιθυμιάματα.
ὑψοῦ γὰρ αἴρει θυμὸν Οἰδίπους ἄγαν
λύπαισι παντοίαισιν· οὐδʼ ὁποῖʼ ἀνὴρ
ἔννους τὰ καινὰ τοῖς πάλαι τεκμαίρεται,
ἀλλʼ ἐστὶ τοῦ λέγοντος, εἰ φόβους λέγοι.
πρὸς σʼ, ὦ Λύκειʼ Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ,
ἱκέτις ἀφῖγμαι τοῖσδε σὺν κατεύγμασιν,
ὅπως λύσιν τινʼ ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς·
κεῖνον βλέποντες ὡς κυβερνήτην νεώς.
ἆρʼ ἂν παρʼ ὑμῶν, ὦ ξένοι, μάθοιμʼ ὅπου
τὰ τοῦ τυράννου δώματʼ ἐστὶν Οἰδίπου;
μάλιστα δʼ αὐτὸν εἴπατʼ, εἰ κάτισθʼ ὅπου.
ἀλλʼ ὀλβία τε καὶ ξὺν ὀλβίοις ἀεὶ
γένοιτʼ, ἐκείνου γʼ οὖσα παντελὴς δάμαρ.
αὔτως δὲ καὶ σύ γʼ, ὦ ξένʼ· ἄξιος γὰρ εἶ
χρῄζων ἀφῖξαι χὤ τι σημῆναι θέλων.
ἀγαθὰ δόμοις τε καὶ πόσει τῷ σῷ, γύναι.
τὰ ποῖα ταῦτα; παρὰ τίνος δʼ ἀφιγμένος;
ἐκ τῆς Κορίνθου· τὸ δʼ ἔπος οὑξερῶ τάχα,
ἥδοιο μέν, πῶς δʼ οὐκ ἄν, ἀσχάλλοις δʼ ἴσως.
τί δʼ ἔστι; ποίαν δύναμιν ὧδʼ ἔχει διπλῆν;
τύραννον αὐτὸν οὑπιχώριοι χθονὸς
τῆς Ἰσθμίας στήσουσιν, ὡς ηὐδᾶτʼ ἐκεῖ.
τί δʼ; οὐχ ὁ πρέσβυς Πόλυβος ἐγκρατὴς ἔτι;
οὐ δῆτʼ, ἐπεί νιν θάνατος ἐν τάφοις ἔχει.
πῶς εἶπας; ἦ τέθνηκε Πόλυβος, ὦ γέρον;
εἰ μὴ λέγω τἀληθές, ἀξιῶ θανεῖν.
ὦ πρόσπολʼ, οὐχὶ δεσπότῃ τάδʼ ὡς τάχος
μολοῦσα λέξεις; ὦ θεῶν μαντεύματα,
ἵνʼ ἐστέ· τοῦτον Οἰδίπους πάλαι τρέμων
τὸν ἄνδρʼ ἔφευγε μὴ κτάνοι, καὶ νῦν ὅδε
πρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν οὐδὲ τοῦδʼ ὕπο.
ὦ φίλτατον γυναικὸς Ἰοκάστης κάρα,
τί μʼ ἐξεπέμψω δεῦρο τῶνδε δωμάτων;
ἄκουε τἀνδρὸς τοῦδε, καὶ σκόπει κλύων
τὰ σέμνʼ ἵνʼ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα.
οὗτος δὲ τίς ποτʼ ἐστὶ καὶ τί μοι λέγει;
ἐκ τῆς Κορίνθου, πατέρα τὸν σὸν ἀγγελῶν
τί φῄς, ξένʼ; αὐτός μοι σὺ σημάντωρ γενοῦ.
εἰ τοῦτο πρῶτον δεῖ μʼ ἀπαγγεῖλαι σαφῶς,
εὖ ἴσθʼ ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα.
πότερα δόλοισιν ἢ νόσου ξυναλλαγῇ;
σμικρὰ παλαιὰ σώματʼ εὐνάζει ῥοπή.
νόσοις ὁ τλήμων, ὡς ἔοικεν, ἔφθιτο.
καὶ τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ.
φεῦ φεῦ, τί δῆτʼ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τι
τὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνω
κλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼ
κτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν; ὁ δὲ θανὼν
κεύθει κάτω δὴ γῆς. ἐγὼ δʼ ὅδʼ ἐνθάδε
ἄψαυστος ἔγχους· εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ
κατέφθιθʼ· οὕτω δʼ ἂν θανὼν εἴη ʼξ ἐμοῦ.
τὰ δʼ οὖν παρόντα συλλαβὼν θεσπίσματα
κεῖται παρʼ Ἅιδῃ Πόλυβος ἄξιʼ οὐδενός.
οὔκουν ἐγώ σοι ταῦτα προύλεγον πάλαι;
ηὔδας· ἐγὼ δὲ τῷ φόβῳ παρηγόμην.
μὴ νῦν ἔτʼ αὐτῶν μηδὲν ἐς θυμὸν βάλῃς.
τί δʼ ἂν φοβοῖτʼ ἄνθρωπος ᾧ τὰ τῆς τύχης
κρατεῖ, πρόνοια δʼ ἐστὶν οὐδενὸς σαφής;
εἰκῆ κράτιστον ζῆν, ὅπως δύναιτό τις.
σὺ δʼ εἰς τὰ μητρὸς μὴ φοβοῦ νυμφεύματα·
πολλοὶ γὰρ ἤδη κἀν ὀνείρασιν βροτῶν
μητρὶ ξυνηυνάσθησαν. ἀλλὰ ταῦθʼ ὅτῳ
παρʼ οὐδέν ἐστι, ῥᾷστα τὸν βίον φέρει.
καλῶς ἅπαντα ταῦτʼ ἂν ἐξείρητό σοι,
εἰ μὴ ʼκύρει ζῶσʼ ἡ τεκοῦσα· νῦν δʼ ἐπεὶ
ζῇ, πᾶσʼ ἀνάγκη, κεἰ καλῶς λέγεις, ὀκνεῖν.
καὶ μὴν μέγας γʼ ὀφθαλμὸς οἱ πατρὸς τάφοι.
μέγας, ξυνίημʼ· ἀλλὰ τῆς ζώσης φόβος.
ποίας δὲ καὶ γυναικὸς ἐκφοβεῖσθʼ ὕπερ;
τί δʼ ἔστʼ ἐκείνης ὑμὶν ἐς φόβον φέρον;
θεήλατον μάντευμα δεινόν, ὦ ξένε.
μάλιστά γʼ· εἶπε γάρ με Λοξίας ποτὲ
χρῆναι μιγῆναι μητρὶ τἠμαυτοῦ τό τε
πατρῷον αἷμα χερσὶ ταῖς ἐμαῖς ἑλεῖν.
ὧν οὕνεχʼ ἡ Κόρινθος ἐξ ἐμοῦ πάλαι
μακρὰν ἀπῳκεῖτʼ· εὐτυχῶς μέν, ἀλλʼ ὅμως
τὰ τῶν τεκόντων ὄμμαθʼ ἥδιστον βλέπειν.
ἦ γὰρ τάδʼ ὀκνῶν κεῖθεν ἦσθʼ ἀπόπτολις;
ἐπείπερ εὔνους ἦλθον, ἐξελυσάμην;
καὶ μὴν χάριν γʼ ἂν ἀξίαν λάβοις ἐμοῦ.
καὶ μὴν μάλιστα τοῦτʼ ἀφικόμην, ὅπως
σοῦ πρὸς δόμους ἐλθόντος εὖ πράξαιμί τι.
ἀλλʼ οὔποτʼ εἶμι τοῖς φυτεύσασίν γʼ ὅμοῦ.
ὦ παῖ, καλῶς εἶ δῆλος οὐκ εἰδὼς τί δρᾷς.
ταρβῶν γε μή μοι Φοῖβος ἐξέλθῃ σαφής.
ἦ μὴ μίασμα τῶν φυτευσάντων λάβῃς;
ἆρʼ οἶσθα δῆτα πρὸς δίκης οὐδὲν τρέμων;
πῶς δʼ οὐχί, παῖς γʼ εἰ τῶνδε γεννητῶν ἔφυν;
ὁθούνεκʼ ἦν σοι Πόλυβος οὐδὲν ἐν γένει.
πῶς εἶπας; οὐ γὰρ Πόλυβος ἐξέφυσέ με;
οὐ μᾶλλον οὐδὲν τοῦδε τἀνδρός, ἀλλʼ ἴσον.
καὶ πῶς ὁ φύσας ἐξ ἴσου τῷ μηδενί;
ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ δὴ παῖδά μʼ ὠνομάζετο;
δῶρόν ποτʼ, ἴσθι, τῶν ἐμῶν χειρῶν λαβών.
κᾆθʼ ὧδʼ ἀπʼ ἄλλης χειρὸς ἔστερξεν μέγα;
ἡ γὰρ πρὶν αὐτὸν ἐξέπεισʼ ἀπαιδία.
σὺ δʼ ἐμπολήσας ἢ τυχών μʼ αὐτῷ δίδως;
εὑρὼν ναπαίαις ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.
ὡδοιπόρεις δὲ πρὸς τί τούσδε τοὺς τόπους;
ἐνταῦθʼ ὀρείοις ποιμνίοις ἐπεστάτουν.
ποιμὴν γὰρ ἦσθα κἀπὶ θητείᾳ πλάνης;
τί δʼ ἄλγος ἴσχοντʼ ἀγκάλαις με λαμβάνεις;
ποδῶν ἂν ἄρθρα μαρτυρήσειεν τὰ σά·
οἴμοι, τί τοῦτʼ ἀρχαῖον ἐννέπεις κακόν;
λύω σʼ ἔχοντα διατόρους ποδοῖν ἀκμάς.
δεινόν γʼ ὄνειδος σπαργάνων ἀνειλόμην.
ὥστʼ ὠνομάσθης ἐκ τύχης ταύτης ὃς εἶ.
ὦ πρὸς θεῶν, πρὸς μητρὸς ἢ πατρός; φράσον.
ἦ γὰρ παρʼ ἄλλου μʼ ἔλαβες οὐδʼ αὐτὸς τυχών;
οὔκ, ἀλλὰ ποιμὴν ἄλλος ἐκδίδωσί μοι.
τίς οὗτος; ἦ κάτοισθα δηλῶσαι λόγῳ;
τῶν Λαΐου δήπου τις ὠνομάζετο.
ἦ τοῦ τυράννου τῆσδε γῆς πάλαι ποτέ;
μάλιστα· τούτου τἀνδρὸς οὗτος ἦν βοτήρ.
ὑμεῖς γʼ ἄριστʼ εἰδεῖτʼ ἂν οὑπιχώριοι.
ἔστιν τις ὑμῶν τῶν παρεστώτων πέλας,
ὅστις κάτοιδε τὸν βοτῆρʼ ὃν ἐννέπει,
εἴτʼ οὖν ἐπʼ ἀγρῶν εἴτε κἀνθάδʼ εἰσιδών;
σημήναθʼ, ὡς ὁ καιρὸς ηὑρῆσθαι τάδε.
οἶμαι μὲν οὐδένʼ ἄλλον ἢ τὸν ἐξ ἀγρῶν,
ὃν κἀμάτευες πρόσθεν εἰσιδεῖν· ἀτὰρ
ἥδʼ ἂν τάδʼ οὐχ ἥκιστʼ ἂν Ἰοκάστη λέγοι.
γύναι, νοεῖς ἐκεῖνον, ὅντινʼ ἀρτίως
μολεῖν ἐφιέμεσθα; τόνδʼ οὗτος λέγει;
τί δʼ ὅντινʼ εἶπε; μηδὲν ἐντραπῇς· τὰ δὲ
ῥηθέντα βούλου μηδὲ μεμνῆσθαι μάτην.
οὐκ ἂν γένοιτο τοῦθʼ ὅπως ἐγὼ λαβὼν
σημεῖα τοιαῦτʼ οὐ φανῶ τοὐμὸν γένος.
μὴ πρὸς θεῶν, εἴπερ τι τοῦ σαυτοῦ βίου
κήδει, ματεύσῃς τοῦθʼ· ἅλις νοσοῦσʼ ἐγώ.
θάρσει· σὺ μὲν γὰρ οὐδʼ ἐὰν τρίτης ἐγὼ
μητρὸς φανῶ τρίδουλος, ἐκφανεῖ κακή.
ὅμως πιθοῦ μοι, λίσσομαι· μὴ δρᾶ τάδε.
καὶ μὴν φρονοῦσά γʼ εὖ τὰ λῷστά σοι λέγω.
τὰ λῷστα τοίνυν ταῦτά μʼ ἀλγύνει πάλαι.
ἄξει τις ἐλθὼν δεῦρο τὸν βοτῆρά μοι;
ταύτην δʼ ἐᾶτε πλουσίῳ χαίρειν γένει.
ἰοὺ ἰού, δύστηνε· τοῦτο γάρ σʼ ἔχω
τί ποτε βέβηκεν, Οἰδίπους, ὑπʼ ἀγρίας
ᾄξασα λύπης ἡ γυνή; δέδοιχʼ ὅπως
μὴ ʼκ τῆς σιωπῆς τῆσδʼ ἀναρρήξει κακά.
ὁποῖα χρῄζει ῥηγνύτω· τοὐμὸν δʼ ἐγώ,
κεἰ σμικρόν ἐστι, σπέρμʼ ἰδεῖν βουλήσομαι.
αὕτη δʼ ἴσως, φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα,
τὴν δυσγένειαν τὴν ἐμὴν αἰσχύνεται.
ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν παῖδα τῆς Τύχης νέμων
τῆς εὖ διδούσης οὐκ ἀτιμασθήσομαι.
τῆς γὰρ πέφυκα μητρός· οἱ δὲ συγγενεῖς
μῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.
τοιόσδε δʼ ἐκφὺς οὐκ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτι
ποτʼ ἄλλος, ὥστε μὴ ʼκμαθεῖν τοὐμὸν γένος.
εἰ χρή τι κἀμὲ μὴ συναλλάξαντά πω,
πρέσβεις, σταθμᾶσθαι, τὸν βοτῆρʼ ὁρᾶν δοκῶ,
ὅνπερ πάλαι ζητοῦμεν· ἔν τε γὰρ μακρῷ
γήρᾳ ξυνᾴδει τῷδε τἀνδρὶ σύμμετρος,
ἄλλως τε τοὺς ἄγοντας ὥσπερ οἰκέτας
ἔγνωκʼ ἐμαυτοῦ· τῇ δʼ ἐπιστήμῃ σύ μου
προύχοις τάχʼ ἄν που, τὸν βοτῆρʼ ἰδὼν πάρος.
ἔγνωκα γάρ, σάφʼ ἴσθι· Λαΐου γὰρ ἦν
εἴπερ τις ἄλλος πιστὸς ὡς νομεὺς ἀνήρ.
οὗτος σύ, πρέσβυ, δεῦρό μοι φώνει βλέπων
ὅσʼ ἄν σʼ ἐρωτῶ. Λαΐου ποτʼ ἦσθα σύ;
ἦ δοῦλος οὐκ ὠνητός, ἀλλʼ οἴκοι τραφείς.
ἔργον μεριμνῶν ποῖον ἢ βίον τινά;
ποίμναις τὰ πλεῖστα τοῦ βίου συνειπόμην.
χώροις μάλιστα πρὸς τίσι ξύναυλος ὤν;
ἦν μὲν Κιθαιρών, ἦν δὲ πρόσχωρος τόπος.
τὸν ἄνδρα τόνδʼ οὖν οἶσθα τῇδέ που μαθών;
τί χρῆμα δρῶντα; ποῖον ἄνδρα καὶ λέγεις;
τόνδʼ ὃς πάρεστιν· ἢ ξυναλλάξας τί πω;
οὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν ἐν τάχει μνήμης ἄπο.
κοὐδέν γε θαῦμα, δέσποτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ σαφῶς
ἀγνῶτʼ ἀναμνήσω νιν. εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι
κάτοιδεν, ἦμος τῷ Κιθαιρῶνος τόπῳ,
ὁ μὲν διπλοῖσι ποιμνίοις, ἐγὼ δʼ ἑνί,
ἐπλησίαζον τῷδε τἀνδρὶ τρεῖς ὅλους
χειμῶνα δʼ ἤδη τἀμά τʼ εἰς ἔπαυλʼ ἐγὼ
ἤλαυνον οὗτός τʼ εἰς τὰ Λαΐου σταθμά.
λέγεις ἀληθῆ, καίπερ ἐκ μακροῦ χρόνου.
φέρʼ εἰπὲ νῦν, τότʼ οἶσθα παῖδά μοί τινα
δούς, ὡς ἐμαυτῷ θρέμμα θρεψαίμην ἐγώ;
τί δʼ ἔστι; πρὸς τί τοῦτο τοὔπος ἱστορεῖς;
ὅδʼ ἐστίν, ὦ τᾶν, κεῖνος ὃς τότʼ ἦν νέος.
οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐ σιωπήσας ἔσει;
ἆ, μὴ κόλαζε, πρέσβυ, τόνδʼ, ἐπεὶ τὰ σὰ
τί δʼ, ὦ φέριστε δεσποτῶν, ἁμαρτάνω;
λέγει γὰρ εἰδὼς οὐδέν, ἀλλʼ ἄλλως πονεῖ.
σὺ πρὸς χάριν μὲν οὐκ ἐρεῖς, κλαίων δʼ ἐρεῖς.
οὐχ ὡς τάχος τις τοῦδʼ ἀποστρέψει χέρας;
δύστηνος, ἀντὶ τοῦ; τί προσχρῄζων μαθεῖν;
ἀλλʼ εἰς τόδʼ ἥξεις μὴ λέγων γε τοὔνδικον.
πολλῷ γε μᾶλλον, ἢν φράσω, διόλλυμαι.
ἁνὴρ ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, ἐς τριβὰς ἐλᾷ.
οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ εἶπον, ὡς δοίην, πάλαι.
πόθεν λαβών; οἰκεῖον ἢ ʼξ ἄλλου τινός;
τίνος πολιτῶν τῶνδε κἀκ ποίας στέγης;
ὄλωλας, εἴ σε ταῦτʼ ἐρήσομαι πάλιν.
τῶν Λαΐου τοίνυν τις ἦν γεννημάτων.
ἦ δοῦλος ἢ κείνου τις ἐγγενὴς γεγώς;
οἴμοι, πρὸς αὐτῷ γʼ εἰμὶ τῷ δεινῷ λέγειν.
κἄγωγʼ ἀκούειν· ἀλλʼ ὅμως ἀκουστέον.
κάλλιστʼ ἂν εἴποι σὴ γυνὴ τάδʼ ὡς ἔχει.
πῶς δῆτʼ ἀφῆκας τῷ γέροντι τῷδε σύ;
κατοικτίσας, ὦ δέσποθʼ, ὡς ἄλλην χθόνα
δοκῶν ἀποίσειν, αὐτὸς ἔνθεν ἦν· ὁ δὲ
ὅν φησιν οὗτος, ἴσθι δύσποτμος γεγώς.
ἰοὺ ἰού· τὰ πάντʼ ἂν ἐξήκοι σαφῆ.
ὦ φῶς, τελευταῖόν σε προσβλέψαιμι νῦν,
ὅστις πέφασμαι φύς τʼ ἀφʼ ὧν οὐ χρῆν, ξὺν οἷς τʼ
οὐ χρῆν ὁμιλῶν, οὕς τέ μʼ οὐκ ἔδει κτανών.
ὦ γῆς μέγιστα τῆσδʼ ἀεὶ τιμώμενοι,
οἷʼ, ἔργʼ ἀκούσεσθʼ, οἷα δʼ εἰσόψεσθʼ, ὅσον δʼ
τῶν Λαβδακείων ἐντρέπεσθε δωμάτων.
οἶμαι γὰρ οὔτʼ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂν
νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσα
κεύθει, τὰ δʼ αὐτίκʼ εἰς τὸ φῶς φανεῖ κακὰ
ἑκόντα κοὐκ ἄκοντα. τῶν δὲ πημονῶν
μάλιστα λυποῦσʼ αἳ φανῶσʼ αὐθαίρετοι.
βαρύστονʼ εἶναι· πρὸς δʼ ἐκείνοισιν τί φῄς;
ὁ μὲν τάχιστος τῶν λόγων εἰπεῖν τε καὶ
μαθεῖν, τέθνηκε θεῖον Ἰοκάστης κάρα.
ὦ δυστάλαινα, πρὸς τίνος ποτʼ αἰτίας;
αὐτὴ πρὸς αὑτῆς. τῶν δὲ πραχθέντων τὰ μὲν
ἄλγιστʼ ἄπεστιν· ἡ γὰρ ὄψις οὐ πάρα.
ὅμως δʼ, ὅσον γε κἀν ἐμοὶ μνήμης ἔνι,
πεύσει τὰ κείνης ἀθλίας παθήματα.
ὅπως γὰρ ὀργῇ χρωμένη παρῆλθʼ ἔσω
θυρῶνος, ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ
λέχη, κόμην σπῶσʼ ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς.
πύλας δʼ, ὅπως εἰσῆλθʼ, ἐπιρράξασʼ ἔσω
καλεῖ τὸν ἤδη Λάϊον πάλαι νεκρόν,
μνήμην παλαιῶν σπερμάτων ἔχουσʼ, ὑφʼ ὧν
θάνοι μὲν αὐτός, τὴν δὲ τίκτουσαν λίποι
τοῖς οἷσιν αὐτοῦ δύστεκνον παιδουργίαν.
γοᾶτο δʼ εὐνάς, ἔνθα δύστηνος διπλοῦς
χὤπως μὲν ἐκ τῶνδʼ οὐκέτʼ οἶδʼ ἀπόλλυται·
βοῶν γὰρ εἰσέπαισεν Οἰδίπους, ὑφʼ οὗ
οὐκ ἦν τὸ κείνης ἐκθεάσασθαι κακόν,
ἀλλʼ εἰς ἐκεῖνον περιπολοῦντʼ ἐλεύσσομεν.
φοιτᾷ γὰρ ἡμᾶς ἔγχος ἐξαιτῶν πορεῖν,
γυναῖκά τʼ οὐ γυναῖκα, μητρῴαν δʼ ὅπου
κίχοι διπλῆν ἄρουραν οὗ τε καὶ τέκνων.
λυσσῶντι δʼ αὐτῷ δαιμόνων δείκνυσί τις·
οὐδεὶς γὰρ ἀνδρῶν, οἳ παρῆμεν ἐγγύθεν.
δεινὸν δʼ ἀύσας ὡς ὑφηγητοῦ τινος
πύλαις διπλαῖς ἐνήλατʼ, ἐκ δὲ πυθμένων
ἔκλινε κοῖλα κλῇθρα κἀμπίπτει στέγῃ.
οὗ δὴ κρεμαστὴν τὴν γυναῖκʼ ἐσείδομεν,
πλεκταῖσιν αἰώραισιν ἐμπεπλεγμένην.
ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ νιν, δεινὰ βρυχηθεὶς τάλας
χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇ
ἔκειτο τλήμων, δεινὰ δʼ ἦν τἀνθένδʼ ὁρᾶν.
ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτους
περόνας ἀπʼ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,
ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων,
οὔθʼ οἷʼ ἔπασχεν οὔθʼ ὁποῖʼ ἔδρα κακά,
ὀψοίαθʼ, οὓς δʼ ἔχρῃζεν οὐ γνωσοίατο.
τοιαῦτʼ ἐφυμνῶν πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξ
ἤρασσʼ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δʼ ὁμοῦ
γλῆναι γένειʼ ἔτελλον, οὐδʼ ἀνίεσαν
φόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλʼ ὁμοῦ μέλας
ὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.
τάδʼ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,
ἀλλʼ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.
ὁ πρὶν παλαιὸς δʼ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲν
ὄλβος δικαίως· νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳ
στεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶν
ὅσʼ ἐστὶ πάντων ὀνόματʼ, οὐδέν ἐστʼ ἀπόν.
νῦν δʼ ἔσθʼ ὁ τλήμων ἐν τίνι σχολῇ κακοῦ;
βοᾷ διοίγειν κλῇθρα καὶ δηλοῦν τινα
τοῖς πᾶσι Καδμείοισι τὸν πατροκτόνον,
τὸν μητέρʼ—αὐδῶν ἀνόσιʼ οὐδὲ ῥητά μοι,
μενῶν δόμοις ἀραῖος, ὡς ἠράσατο.
ῥώμης γε μέντοι καὶ προηγητοῦ τινος
δεῖται· τὸ γὰρ νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν.
δείξει δὲ καὶ σοί· κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδε
διοίγεται· θέαμα δʼ εἰσόψει τάχα
τοιοῦτον οἷον καὶ στυγοῦντʼ ἐποικτίσαι.
ἐς δεινὸν οὐδʼ ἀκουστὸν οὐδʼ ἐπόψιμον.
νέφος ἐμὸν ἀπότροπον, ἐπιπλόμενον ἄφατον,
οἴμοι μάλʼ αὖθις· οἷον εἰσέδυ μʼ ἅμα
κέντρων τε τῶνδʼ οἴστρημα καὶ μνήμη κακῶν.
καὶ θαῦμά γʼ οὐδὲν ἐν τοσοῖσδε πήμασιν
διπλᾶ σε πενθεῖν καὶ διπλᾶ φορεῖν κακά.
οὐ γάρ με λήθεις, ἀλλὰ γιγνώσκω σαφῶς,
ὦ δεινὰ δράσας, πῶς ἔτλης τοιαῦτα σὰς
ὄψεις μαρᾶναι; τίς σʼ ἐπῆρε δαιμόνων;
ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδʼ ἐμὰ πάθεα.
ὅτῳ γʼ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;
ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,
τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς
δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,
μονάδʼ ἐπιποδίας ἔλυσʼ μʼ ἀπό τε φόνου
οὐκ ἦ φίλοισιν οὐδʼ ἐμοὶ τοσόνδʼ ἄχος.
οὐκ οἶδʼ ὅπως σε φῶ βεβουλεῦσθαι καλῶς·
κρείσσων γὰρ ἦσθα μηκέτʼ ὢν ἢ ζῶν τυφλός.
ὡς μὲν τάδʼ οὐχ ὧδʼ ἔστʼ ἄριστʼ εἰργασμένα,
μή μʼ ἐκδίδασκε, μηδὲ συμβούλευʼ ἔτι.
ἐγὼ γὰρ οὐκ οἶδʼ ὄμμασιν ποίοις βλέπων
οὐδʼ αὖ τάλαιναν μητέρʼ, οἷν ἐμοὶ δυοῖν
ἔργʼ ἐστὶ κρείσσονʼ ἀγχόνης εἰργασμένα.
ἀλλʼ ἡ τέκνων δῆτʼ ὄψις ἦν ἐφίμερος,
οὐ δῆτα τοῖς γʼ ἐμοῖσιν ὀφθαλμοῖς ποτε·
οὐδʼ ἄστυ γʼ οὐδὲ πύργος οὐδὲ δαιμόνων
ἀγάλμαθʼ ἱερά, τῶν ὁ παντλήμων ἐγὼ
κάλλιστʼ ἀνὴρ εἷς ἔν γε ταῖς Θήβαις τραφεὶς
ὠθεῖν ἅπαντας τὸν ἀσεβῆ, τὸν ἐκ θεῶν
φανέντʼ ἄναγνον καὶ γένους τοῦ Λαΐου.
τοιάνδʼ ἐγὼ κηλῖδα μηνύσας ἐμὴν
ὀρθοῖς ἔμελλον ὄμμασιν τούτους ὁρᾶν;
ἥκιστά γʼ· ἀλλʼ εἰ τῆς ἀκουούσης ἔτʼ ἦν
πηγῆς διʼ ὤτων φραγμός, οὐκ ἂν ἐσχόμην
ἵνʼ ἦ τυφλός τε καὶ κλύων μηδέν· τὸ γὰρ
τὴν φροντίδʼ ἔξω τῶν κακῶν οἰκεῖν γλυκύ.
ἰὼ Κιθαιρών, τί μʼ ἐδέχου; τί μʼ οὐ λαβὼν
ἔκτεινας εὐθύς, ὡς ἔδειξα μήποτε
ἐμαυτὸν ἀνθρώποισιν ἔνθεν ἦ γεγώς;
ὦ Πόλυβε καὶ Κόρινθε καὶ τὰ πάτρια
λόγῳ παλαιὰ δώμαθʼ, οἷον ἆρά με
κάλλος κακῶν ὕπουλον ἐξεθρέψατε·
νῦν γὰρ κακός τʼ ὢν κἀκ κακῶν εὑρίσκομαι.
ὦ τρεῖς κέλευθοι καὶ κεκρυμμένη νάπη
αἳ τοὐμὸν αἷμα τῶν ἐμῶν χειρῶν ἄπο
ἐπίετε πατρός, ἆρά μου μέμνησθʼ ἔτι
οἷʼ ἔργα δράσας ὑμὶν εἶτα δεῦρʼ ἰὼν
ὁποῖʼ ἔπρασσον αὖθις; ᾧ γάμοι γάμοι,
ἐφύσαθʼ ἡμᾶς, καὶ φυτεύσαντες πάλιν
ἀνεῖτε ταὐτοῦ σπέρμα, κἀπεδείξατε
πατέρας, ἀδελφούς, παῖδας, αἷμʼ ἐμφύλιον,
νύμφας, γυναῖκας μητέρας τε, χὠπόσα
αἴσχιστʼ ἐν ἀνθρώποισιν ἔργα γίγνεται.
ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἔσθʼ ἃ μηδὲ δρᾶν καλόν,
ὅπως τάχιστα πρὸς θεῶν ἔξω μέ που
καλύψατʼ ἢ φονεύσατʼ ἢ θαλάσσιον
ἐκρίψατʼ, ἔνθα μήποτʼ εἰσόψεσθʼ ἔτι.
ἴτʼ, ἀξιώσατʼ ἀνδρὸς ἀθλίου θιγεῖν.
πίθεσθε, μὴ δείσητε· τἀμὰ γὰρ κακὰ
χώρας λέλειπται μοῦνος ἀντὶ σοῦ φύλαξ.
οἴμοι, τί δῆτα λέξομεν πρὸς τόνδʼ ἔπος;
τίς μοι φανεῖται πίστις ἔνδικος; τὰ γὰρ
πάρος πρὸς αὐτὸν πάντʼ ἐφεύρημαι κακός.
οὐχ ὡς γελαστής, Οἰδίπους, ἐλήλυθα,
οὐδʼ ὡς ὀνειδιῶν τι τῶν πάρος κακῶν.
ἀλλʼ εἰ τὰ θνητῶν μὴ καταισχύνεσθʼ ἔτι
γένεθλα, τὴν γοῦν πάντα βόσκουσαν φλόγα
αἰδεῖσθʼ ἄνακτος Ἡλίου, τοιόνδʼ ἄγος
ἀκάλυπτον οὕτω δεικνύναι, τὸ μήτε γῆ
μήτʼ ὄμβρος ἱερὸς μήτε φῶς προσδέξεται.
ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐς οἶκον ἐσκομίζετε·
μόνοις τʼ ἀκούειν εὐσεβῶς ἔχει κακά.
ἄριστος ἐλθὼν πρὸς κάκιστον ἄνδρʼ ἐμέ,
πιθοῦ τί μοι· πρὸς σοῦ γὰρ οὐδʼ ἐμοῦ φράσω.
καὶ τοῦ με χρείας ὧδε λιπαρεῖς τυχεῖν;
θνητῶν φανοῦμαι μηδενὸς προσήγορος.
ἔδρασʼ ἂν εὖ τοῦτʼ ἴσθʼ ἄν, εἰ μὴ τοῦ θεοῦ
πρώτιστʼ ἔχρῃζον ἐκμαθεῖν τί πρακτέαν.