بیت شعر زیر که از سوی شاعر نامدار ایرانی حافظ سروده شده است به چه معناست؟
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
این بیتی از غزل شماره 470 دیوان شعر حافظ است.
حافظ در این بیت از سختی روزگار می گوید و اینکه کسی از روزگاری که به سرعت در حال گذار است انتظار آرامش ندارد و از ساقی جامی از می یا باده طلب می کند تا با کمک آن اندکی بیاساید و آرامش بگیرد. در این شعر در ادامه در بیت دیگری می گوید:
در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی
یعنی کسی که وارد مسیر عاشقی شده است یا در معنای عرفانی آن مریدی برای مرادی شده است نباید دنبال آرامش و امنیت باشد چرا که ذات این مسیر مغایر با آسایش است و شما هرچه تلاش کنی به معبود و معشوقت نمی رسی. در ادامه می گوید دلی که درد و غم معشوق را دارد نباید به دنبال دوای آن درد باشد و به دنبال دوای این درد بودن را مزمت می کند.