ساختار «شاهنامه» به چه شکل است؟
شاهنامه  حماسه‌ای منظوم، یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین سروده‌های حماسی جهان، اثر فردوسی و یکی از بزرگ‌ترین آثار ادبیات کهن فارسی است.
موضوع این شاهکار جاودان، تاریخ ایران قدیم از آغاز تمدن نژاد ایرانی تا انقراض حکومت ساسانیان به دست اعراب است. 
از نظر ساختاری شاهنامه را بیشتر به سه بخش اساطیری (از روزگار کیومرث تا پادشاهی فریدون)، پهلوانی (از خیزش کاوهٔ آهنگر تا کشته شدن رستم و فرمانروایی بهمن پسر اسفندیار) و تاریخی (از پادشاهی بهمن و پیدایش اسکندر تا گشودن ایران به دست اعراب) بخش‌بندی می‌کنند. اما این بخش‌بندی کامل و درست نیست و بیشتر، برپایهٔ سنگینی یکی از سه درون‌مایه دربرابر دو بخش دیگر است. ازاین‌رو، هیچ‌یک از بخش‌های سه‌گانه از موضوع دو بخش دیگر تهی نیست. از دیگرسو در هر بخش، نشانه‌هایی از قالب‌های ادبی مانند اندرز، رمانس، داستان تاریخی، آیین خسروان و ادبیات مردمی و شگفتی‌هایی چون جادو، افسون و عجائب و غرائب دیده می‌شود. در نگاهی کلی، درون‌مایهٔ اساطیر و شگفتی‌ها بیشتر در بخش پیشدادی؛ شگفتی‌ها، داستان‌های پهلوانی و رمانس بیشتر در بخش کیانی؛ تاریخ، آیین خسروان و اندرز و ادبیات عامیانه بیشتر در بخش ساسانی؛ داستان تاریخی یا کارنامه بیشتر در بخش اشکانی و ساسانی به‌چشم می‌خورد.
البته شاهنامه در ساختار دارای کاستی‌هایی نیز هست. از آن دست می‌توان این‌ها را نام برد:
شمار داستان‌های میان‌پیوست که همگی درباره رستم هستند.
دوگانه‌گویی در برخی داستان‌ها
دوباره‌گویی برخی داستان‌ها

شاهنامه محصول ۳۰ سال تلاش فردوسی دارای حدود ۶۰ هزار بیت شعر است که در کل آن فقط از حدود ۸۰۰ لغت عربی، آن هم به ضرورت مضمون، استفاده کرده و خیلی لغت‌های فارسی را خود فردوسی از اول ساخته. شاهنامه سندی ماندگار از زبان فارسی است.‌ ‌