Doğal sınır
Doğal sınır, devletler veya onların alt birimleri arasındaki sınır olup, nehirler veya dağ sırası gibi doğal oluşumlardan kaynaklanır. "Doğal sınırlar doktrini", 18. yüzyılda Batı kültüründe, Jean-Jacques Rousseau'nun "doğal" fikirlerine ve ortaya çıkan milliyetçilik kavramlarına dayanarak gelişmiştir. Çin’de ise benzer bir kavram, doğal kontrol bölgelerinden yola çıkarak daha erken bir dönemde ortaya çıkmıştır.

Doğal sınırlar, tarihsel olarak stratejik açıdan kullanışlı olmuştur çünkü kolaylıkla savunulabilirlerdir. Modern savaşta bile, askeri teknoloji ve mühendislik bu sınırların stratejik değerini bir miktar azaltsa da, doğal sınırlar hâlâ önemini korumaktadır.
Doğal sınırlara ulaşana kadar genişlemek ve bu sınırları ele geçirdikten sonra korumak, birçok devletin temel politik hedeflerinden biri olmuştur. Örneğin, Roma Cumhuriyeti ve daha sonra Roma İmparatorluğu, önce Alpler’e, ardından Ren nehrine, Tuna nehrine ve Sahra çölüne kadar sürekli genişlemiştir. Orta Çağ’dan 19. yüzyıla kadar ise Fransa, sınırlarını Alpler, Pirene Dağları ve Ren Nehri’ne doğru genişletmeyi hedeflemiştir.
Doğal sınırlar, yer değiştirdiğinde bölgesel anlaşmazlıklara yol açabilir. Bunun bir örneği, Amerika Birleşik Devletleri ile Meksika arasındaki sınırı kısmen belirleyen Rio Grande nehridir; bu nehrin hareketi, birden fazla çatışmaya neden olmuştur.
Doğal sınırlar, siyasi sınırları çizen coğrafi özellikler olan manzara sınırlarıyla karıştırılmamalıdır. Manzara sınırları da ormanlar, su kütleleri ve dağlar gibi şekiller alsa da, doğal değil insan yapımıdır. Genellikle antlaşma ile belirlenmiş siyasi sınırları işaretlemek için oluşturulan manzara sınırları, sınır bölgesinin doğal coğrafyasını değiştirerek doğaya aykırı bir durum yaratır. Örneğin, Çin’in Song Hanedanı, göçebe Hıtay halkını durdurmak için kuzey sınırında geniş bir savunma ormanı inşa etmiştir.