Apostolik veraset
Apostolik veraset, Hıristiyan Kilisesi'nin hizmetinin kimi Hristiyan mezhepleri tarafından sürekli olarak havarilerden türediğinin kabul edildiği yöntem olup, genellikle bunun bir dizi piskopos aracılığıyla gerçekleştiği iddiasıyla ilişkilendirilmiştir. Katolik, Doğu Ortodoks, Anglikan, İsveç Kilisesi, Doğu Ortodoks, Doğu Kilisesi, Hussit, Moravya ve Eski Katolik geleneklerine göre "bir piskopos, bu havarisel mirasta kutsanmadığı sürece düzenli veya geçerli emirlere sahip olamaz". Bu geleneklerde diğer geleneklerin tümünün piskoposluk kutsamaları geçerli sayılmaz.
Bu silsile başlangıçta bir ya da daha fazla havari tarafından kurulan belirli bir piskoposluk makamının piskoposları olarak görülmüştür. Tarihçi Justo L. González'e göre, apostolik silsile günümüzde genellikle, her biri diğer piskoposlar tarafından kutsanan ve kendileri de benzer şekilde kutsanmış olan, havarilere kadar uzanan bir dizi piskopos anlamına gelecek şekilde anlaşılmaktadır. Uluslararası Katolik Kilisesi ve Ortodoks Kilisesi Arasında Teolojik Diyalog Ortak Komisyonu'na göre, "apostolik veraset" sadece bir yetki aktarımından daha fazlasını ifade etmektedir. Bu, havarisel inanca tanıklık eden, diğer kiliselerle birlik içinde olan, aynı havarisel inanca tanıklık eden bir kilisedeki ardıllıktır. "Makam(kathedra) piskoposu kilise havariliğinin kalbine yerleştirmede önemli bir rol oynar", ancak bir kez atanmış olan piskopos kilisesinde havariliğin garantörü haline gelir ve havarilerin halefi haline dönüşür.
Yeni Ahit'e başvururlar ve bunun kişisel bir havarisel silsileyi ima ettiğini belirtirler (örneğin Pavlus'tan Timoteos ve Titus'a). Ayrıca erken dönem Kilisesi'nin diğer belgelerine, özellikle de İlk Clemens Mektubu'na başvurmaktadırlar. Bu bağlamda Clement, havarilerin piskoposları halef olarak atadıklarını açıkça belirtiyor ve bu piskoposların da kendi haleflerini atamaları talimatını veriyor; Bu göz önüne alındığında, Kilise'nin bu tür liderlerinin sebepsiz yere ve bu şekilde görevden alınmaması gerekiyordu. Dahası, Kilise içindeki piskoposların kişisel havarisel ardıllığının gerekliliğini savunanlar Roma Katolik Kilisesi, Doğu Kilisesi, Doğu Ortodoksluğu, Doğu Ortodoks Kilisesi olarak bölünmeden önce, bölünmemiş erken Kilise'nin (MS 431'e kadar) evrensel uygulamasına işaret etmektedir.
Bazı konformist olmayan Protestanlar da dahil olmak üzere bazı Hristiyanlar bu tür bir sürekliliğin gerekliliğini reddetmektedir  ve söz konusu tarihsel iddialar onlar tarafında ciddi bir şekilde sorgulanmıştır; Anglikan akademisyen Eric G. Jay, dogmatik anayasa Lumen gentium'un (1964) Bölüm III'ünde episkoposluğun ortaya çıkışına dair verilen açıklamanın "çok kabataslak olduğunu ve Hristiyan hizmetinin erken tarihindeki birçok belirsizliğin atlandığını" belirtmektedir.