1912 Halâskâr Zâbitân muhtırası
1912 Halâskâr Zâbitân muhtırası, 17 Temmuz 1912'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kendilerine Halâskâr Zâbitân (Kurtarıcı Subaylar) adını veren Hürriyet ve İtilaf Fırkası ile ilişkili bir grup subay tarafından İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne (İTC) karşı bir muhtıra vasıtasıyla yapılan bir askerî darbedir.  Darbe, İTC'nin siyasi gündemine olan güvensizliğin artması, Trablusgarp Savaşı'nın sonuçları ve yükselen siyasi kutuplaşma bağlamında gerçekleşti.
1911'in sonlarında, İttihat ve Terakki karşıtı muhalefet Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nda birleştirdi. İttihat ve Terakki'nin 1912 seçimlerindeki -genel olarak hileli olduğu düşünülen- zaferinin ardından, Hürriyet ve İtilaf üyeleri protesto amacıyla Arnavutluk'ta görev yapan ordu subaylarını kendi davalarına dahil ettiler. Genellikle Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın askeri kanadı olarak anılan Halâskâr Zâbitân'da örgütlendiler. 1912 yazında, İttihat ve Terakki yanlısı Sadrazam Said Paşa, Halâskâr Zâbitân'ın baskısıyla istifa ederek darbeyi tamamladı.
Said Paşa, başbakanlığı tarafsız Ahmed Muhtar Paşa'nın Büyük Kabinesi'ne devretti. Birinci Balkan Savaşı nedeniyle istifa etmesiyle birlikte, Kâmil Paşa'nın İttihat ve Terakki karşıtı kabinesi iktidara geldi. Darbe, İTC ile Hürriyet ve İtilaf arasındaki iktidar mücadelesi ve yeni alevlenen Balkan Savaşları nedeniyle siyasi istikrarsızlığın yaşandığı 1912-1913 siyasi açıdan çalkantılı yılların en önemli olaylarından biriydi. İttihat ve Terakki, Halâskâr Zâbitân muhtırasından altı ay sonra, 23 Ocak 1913'te, Bâb-ı Âli Baskını olarak bilinen karşı-darbe ile iktidarı geri alacaktı.