Arap Baharı
Arap Baharı (Arapça: الثورات العربية, romanize: ar-rabīʻ al-ʻarabī) veya Birinci Arap Baharı, 2010'ların başında Arap dünyasının çoğuna yayılan bir dizi hükûmet karşıtı protesto, ayaklanma ve silahlı isyandır. Protestolar Tunus'ta yolsuzluk ve ekonomik durgunluğa yanıt olarak başladı, daha sonra Libya, Mısır, Yemen, Suriye ve Bahreyn olmak üzere beş ülkeye yayıldı. Büyük isyanlar ve şiddet olayları yaşandı ve bunların sonucunda 2011'de Tunus'ta Zeynel Abidin Bin Ali, Libya'da Muammer Kaddafi, Mısır'da Hüsnü Mübarek ve 2012'de Yemen'de Ali Abdullah Salih devrildi. Fas, Irak, Cezayir, Lübnan, Ürdün, Kuveyt, Umman ve Sudan'da sürekli olarak sokak gösterileri gerçekleşti. Cibuti, Moritanya, Filistin, Suudi Arabistan ve Batı Sahra'da ise küçük çapta protestolar meydana geldi. Arap dünyasında göstericilerin en yaygın sloganlarından biri Eş-şaab yurid ıskat'en-nizam (Arapça: الشعب يريد إسقاط النظام, romanize: Halk rejimi devirmek istiyor) oldu.
İlk devrimler ve protestoların dalgası, 2012'nin ortalarından itibaren azalmaya başladı, çünkü birçok Arap Baharı gösterileri, hükûmet yanlısı milisler, karşı göstericiler ve ordular tarafından şiddetle bastırıldı. Bu saldırılara bazı durumlarda protestocular da şiddetle karşılık verdi. Bu gösterileri, Suriye İç Savaşı, IŞİD'in yükselişi, Irak İsyanı ve devamındaki iç savaş, Mısır Krizi, Muhammed Mursi'nin seçilmesi ve görevden alınması, Libya Krizi ve Yemen İç Savaşı takip etti. Büyük petrol zenginliğine ve kalıtsal veraset düzenlemelerine sahip olmayan rejimlerin, rejim değişikliğine uğrama olasılığı daha yüksekti.
Arap Baharı'na verilen ilk tepkinin ardından güç mücadelesi devam etti. Liderler değişip rejimler sorumlu tutulurken, Arap dünyasında iktidar boşlukları ortaya çıktı. Sonunda bu durum, dini elitlerin iktidarı konsolide etme çabaları ile birçok Müslüman çoğunluklu devlette demokrasiyi destekleyen artan bir hareket arasında çekişmeli bir mücadeleye yol açtı. Bu popüler hareketlerin yolsuzluğu sona erdireceği, siyasi katılımı artıracağı ve daha büyük ekonomik eşitlik getireceği yönündeki erken umutlar, Yemen'deki karşı-devrimci hamleler, Bahreyn ve Yemen'deki bölgesel ve uluslararası askeri müdahaleler ile Suriye, Irak, Libya ve Yemen'deki yıkıcı iç savaşların ardından hızla çöktü.