Anatomi tarihi
Anatominin tarihi, insan kurbanlarının incelenmesinden başlayarak modern bilim insanlarının yaptığı gelişmiş çalışmalara kadar uzanır. İnsan organları ve yapıları hakkında yazılı açıklamalar, Antik Mısır papirüslerinde özellikle tıbbi uygulamalarda MÖ 1600'lere kadar izlenebilmektedir. Mezarlık ritüellerine verilen önem bu alandaki gözlemleri teşvik etmiştir.
Antik Yunan döneminde insan vücudunun yapısı ve işleyişine dair teorik düşünceler gelişmeye başlamıştır. Alkmaion ve Empedokles gibi doğa filozoflarıyla birlikte, Hipokrat ve onun okulundaki doktorlar yaşamın nedenleri, hastalıklar ve bedensel işleyiş üzerine sistematik fikirler geliştirmiştir. Aristoteles hayvan diseksiyonunu biyolojik yapıların nedenlerini anlamanın bir yolu olarak savunmuştur.
Helenistik dönemde, Herofilos ve Erasistratos ilk kez insan diseksiyonu ve hatta canlı üzerinde gözlem (viviseksiyon) gerçekleştirmiştir. Herofilos sinir sistemi ve beyin üzerine yoğunlaşırken, Erasistratos dolaşım sistemi ve sinirlerin fonksiyonu üzerine araştırmalar yapmıştır.
Anatomik bilgi Antik dönemde Galen’in çalışmalarıyla zirveye ulaşmıştır. Galen insan vücudu hakkında bilgi edinmek amacıyla maymunlar, öküzler ve diğer hayvanlar üzerinde kapsamlı diseksiyonlar yapmış, bu çalışmaları yüzyıllarca Batı tıbbının temel referansları arasında yer almıştır.
Orta Çağ boyunca Galenin metinleri tıp eğitiminin temelini oluşturmuştur. Bu dönemde anatomi üzerine yapılan çalışmalar, Galenin otoritesi altında sınırlı kalmıştır.
Rönesans döneminde klasik metinler yeniden keşfedilmiş ve doğrudan diseksiyon uygulamaları, Galen sonrası ilk kez yeniden yaygınlaşmıştır. Mondino de Luzzi, Berengario da Carpi ve Jacques Dubois gibi isimler, insan bedenine dair gözlemsel bilgileri sistematik hale getirmiştir.
Bu gelişmelerin doruk noktası Andreas Vesalius’un 1543 yılında yayımladığı De Humani Corporis Fabrica adlı eseriyle olmuştur. Vesaliusun ayrıntılı diseksiyonları ve çizimleri, modern anatomi biliminin kurucu belgesi sayılır.