Büyük Dinden Dönme
Büyük Dinden Dönme, Hristiyanlıkta ana akım Hıristiyan Kiliselerinin İsa tarafından kurulan ve Oniki Havarisi aracılığıyla duyurulan inançtan uzaklaştığı düşüncesidir.

Büyük Dinden Dönme inancı, İkinci Büyük Uyanış'tan sonra ortaya çıkan Mesih'te Kardeşler, Yeni Kilise (Swedenborgian), Mezhepsizler, Son Zaman Azizleri, Yehova'nın Şahitleri ve Iglesia ni Cristo gibi ilgisiz grupları da içeren Restorasyonist Hristiyanlık geleneğinin karakteristik özelliği olmuştur. Bu gruplar, Katoliklik, Protestanlık ve Ortodoksluk tarafından temsil edilen geleneksel Hristiyanlığın hataya düştüğünü ve bu nedenle gerçek inancın yeniden canlandırılması gerektiğini savunmaktadır. 
Terim, geleneksel Hristiyanlığın, özellikle de Katolik Kilisesi'nin, algılanan düşmüş durumunu tanımlamak için kullanılmıştır; bazen erken kilisenin doktrinlerini değiştirdiğini ve geleneksel Greko-Romen kültürünün (yani, Greko-Romen gizemleri, Mithras ve Sol Invictus gibi güneş monizminin tanrıları, pagan festivalleri ve Mitraik güneş tapınımı ve putperestlik) kendi otorite algısıyla Kilise'ye girmesine izin verdiğini iddia etmiştir. Bu değişiklikleri gelenek iddialarını kullanarak ve kutsal yazılara dayandırmayarak yaptığı için Kilise -bu kavrama bağlı olanların görüşüne göre- dinden çıkmıştır. Bu algının önemli bir parçası, insanları Hristiyanlığa çekmek ve döndürmek için Roma'daki Kilise'nin, çoğunlukla Greko-Romen ritüelleri, gizemleri ve festivalleri olmak üzere, pagan inançları ve uygulamaları Hristiyan dinine dahil ettiği önerisidir. 
Terim, Elçi Pavlus'un Selanikli Hıristiyanlara, Mesih'in geri dönüşünden önce, "günah adamı, yıkımın oğlu, yasa tanımaz adam ortaya çıktığında" (bölüm 2:1–12) büyük bir dinden dönmenin gerçekleşeceğini bildirdiği İkinci Selanikliler Mektubu'ndan türetilmiştir. Katolik Kilisesi, Lüterci Kilisesi, Doğu ve Oryantal Ortodoks Kiliseleri, bu bölümü, zamanın sonunda Sahte Peygamber'in saltanatı sırasında gerçekleşecek gelecekteki bir dinden dönmeye işaret ettiği şeklinde yorumlamışlardır.