Doğu Avrupa'da Kırım-Nogay köle baskınları
Üç yüzyılı aşkın bir süre boyunca, Kırım Hanlığı ordusu ve Nogay Ordası, esas olarak Rusya ve Litvanya-Polonya tarafından kontrol edilen topraklara ve diğer bölgelere köle baskınları düzenledi.
Bu baskınların ana amaçları, çoğu Konstantinopolis'teki veya Orta Doğu'nun başka bir yerindeki Osmanlı köle pazarlarına ihraç edilmesi amaçlanan kölelerin ele geçirilmesiydi. Cenevizliler ve Venedikli tüccarlar, Kırım'dan Batı Avrupa'ya köle ticaretini kontrol ediyorlardı. Baskınlar, Doğu Avrupa'nın insani ve ekonomik kaynaklarının azalması ile sonuçlandı. Çoğunlukla, Moskova'nın yüz kilometre güneyinden Karadeniz'e kadar uzanan ve günümüzde Rus ve Ukrayna nüfusunun çoğunu barındıran bozkır ve orman-bozkır arazisi olan "Vahşi Ovalar"da yaşıyorlardı. Baskınlar ayrıca Kazakların gelişiminde önemli bir rol oynadı.
Etkilenen insan sayısına ilişkin tahminler değişiklik göstermektedir: Polonyalı tarihçi Bohdan Baranowski, 17. yüzyılda Polonya-Litvanya Birliği'ndeki (bugünkü Polonya, Ukrayna ve Beyaz Rusya) kaybın yılda ortalama 20.000 civarında olduğunu ve 1474'ten 1694'e kadar toplamda bir milyondan fazla insanın köleleştirildiğini yazar. Mihail Khodarkhovsky, 17. yüzyılın ilk 50 yılında 150.000 ila 200.000 kişinin Rusya'dan kaçırıldığını tahmin etmektedir.
İlk büyük baskın 1468'de gerçekleşti ve Polonya'nın güneydoğu sınırına doğru ilerledi.<r Macaristan'a son baskın 1717'de gerçekleşti. 1769'da, Rus-Türk Savaşı sırasında meydana gelen son büyük Tatar baskını sırasında 20.000 kişi köle olarak ele geçirildi.