DenisaB/htr_leibniz_dataset_v1 huggingface dataset:
a partialibus
enim complementum partialis, ut in integralem transeat, cum sit integrale,
rursus in integralem et partialem
nitio satis erit eos enumerare quorum resolutione in obliquos opus esse
tanquam pure integrales, quorum resolutione in non‐integrales minus opus videtur.
Res etiam eo reducenda est, ut paucis adhibitis integralibus per partiales
obliquos compositis, reliqui omnes inde recte recta seu similariter sive
sine obliquis componi possint. Et ita constitui poterunt pauci integrales,
poterunt considerari tanquam primitivi in recta resolutione
ex quibus reliqui magis compositi deinde oriantur, ut numeri
si hoc semper procedit, non alia habebimus
ipsius A, nihil aliud significet quam το A esse B.
ex quibus et particulae nascuntur, notantes respectum terminorum
est idem. Idem autem esse A ipsi B, significat alterum
alteri substitui posse in propositione quacunque salva veritate.
explicantur. Sic Alexander Magnus, et rex Macedoniae
victor Darii; item planum triangulum, et trilaterum,
haec coincidere ostendi potest resolutione, si scilicet eo u
sibi substitui possunt.
diversi termini sunt iidem. Sit Terminus A et terminus B,
definitio, et pro quolibet ingrediente rursus definitio, donec pervenia
tur ad terminos primitivos simplices, prodibunt utrobique iidem formaliter
prodibit in uno, quod in alio seu formaliter idem, Ergo A et B erunt
Sic ergo definiri potest
seu si resolvendo utrumque per substitutionem valorum
in locum terminorum, utrobique prodeunt eadem, eadem inquam formalit
ut si utrobique prodeat L, M, N. Salva enim veritate fiunt
substituendo definitionem in locum definiti vel contra.
Proxima notio, ut A sit praedicatum
A sit subjectum, B praedicatum, si B substitui potest in locum ipsius A
salva veritate, seu si resolvendo A et B, eadem quae prodeunt in
Idem aliter explicari potest, ut
prodeunt etiam
coincidunt. Unde et sequitur quoddam B est A.
A et quoddam B coincidunt, etiam quoddam A et quoddam
B coincidunt. Sed hoc tamen videtur posse demonstrari ex negativis, ad ea
Si quodlibet
differunt Ut A et A sunt prima
igitur accedamus.
a coincidentia, ita A et non‐A sunt prima
Generaliter si A sit B, falsum est A esse non-B.
c demonstrari poterit haec consequentia: Omne A est B.
Hoc est: Omne A et quoddam B coincidunt.
Ergo quoddam A et quoddam B coincidunt. Nam Si Omne
Ergo quoddam A est B.
quoddam B coincidunt, Ergo falsum est quoddam A et quoddam
non‐B coincidere. Ergo conver (ex definitione Omnis). Ergo verum
st quoddam A et quoddam B coincidere
Videndum an posito A ubique
substitui posse ipsi B, etiam
vicissim sequatur B ubique
posse substitui ipsi A, sane
termini isti homo – se simil
relatione in
est substitutio. Quodsi
non se habent similariter,
nec ad tertium quodlibet plane
eodem modo se habent, nec proinde
unum alteri substitui poterit
formare liceat, ut pro A in
idem vel similis ipsi A, qui scilicet
scilicet potest esse subjectum
vel praedicatum propositionis,
Sed operae pretium
Sed operae pretium est totam rem Enuntiationum, et respectus
terminorum qui ex variis enuntiationibus nascuntur, tractare accuratius.
Inde enim Origo plerorumque Terminorum partialium, et particularum
idem quod L esse veram est vera
Similiter si L esse veram est falsa,
L esse veram substituatur L. Et contra si L est vera, L esse
esse falsam vocetur M. Dicemus: si M est vera L est falsa. Ergo
si M esse falsam est falsa, L est falsa. Et pro M reddendo
10) Si L esse fals veram sit falsa, L est falsa.
et ista rursus cum hac quod L esse veram est falsa (per eandem *)
coincident etiam non-B et A.
Hinc si coincidant non verum et falsum, coincident etiam non falsum et ver
Si A = B, etiam non-A = non-B.
3) Coincidunt Non verum et falsum.
Ergo et coincident non‐falsum, et Verum.
4) Coincidunt L esse veram est vera, et L esse non veram est non vera,
adeoque coincidunt L; et L esse falsam est falsa. Nam L idem est
et haec idem quod L non esse veram est non vera (per 4). Et haec idem quo
Coincidunt L, et L esse non falsam est non falsa. Nam coincidunt
Generaliter, si propositio vera aut non vera, falsa aut non falsa
Non in non aequipollet omissioni utriusque.
Demonstratur etiam ex his omnem propositionem aut veram aut falsam
si est non falsa est vera; si est falsa est non vera. Omnia per 3.
probatione sunt assumtae, indicant enim usum quorundam signorum nempe
Non-A = non quoddam verum
Ergo L esse falsam (per 1). Eodem
B quod
44) Non-B continere B est falsa,
B et non‐B coincidere est falsa. Patet ex 43 et 44.
Supponunt autem haec terminum B esse possibilem.
seu AB non continet non-B.
46) AB continere non‐B est falsa
Suppono autem AB esse
ergo non continet non‐B, quia est non impossibilis (per 32).
49) Si AB est C, sequitur quod AY est C, seu sequi
tur quoddam A est C, nam assumi potest B = Y per 23.
51) Hinc sequitur Universalem negativam et Particularem Affirmativam esse
oppositas, seu si una est vera altera est falsa (ex 48 et 50)
. § 52) Particularis affirmativa verti potest simpliciter
B est A. Hoc ita demonstro: AY continet
Ergo (per 16) BY est A. Quod erat dem.
seu si Nullum A est B sequitur quod Nullum B est A. Nam
AY non est B (ex hypothesi), ergo AY non coincidit BY (per 16). Ergo BY non
coincidit AY (per 6). Ergo (per 16) BY non est A. Quod erat dem.
Nam A est B ex hypothesi.
Idem brevius: A coincidit BY (per 16). Ergo BY coincidit
(per 6). Ergo (per 36) BY est A. Operae pretium erit conferre has
duas definitiones, ut appareat, an demonstrationes, Am Rande:
utrum eodem recidant, an vero detegant veritatem alicujus propositionis
hactenus sine demonstratione assumtae.
A est vera, etiam B est vera.
55) Si A continet B et B est falsa, etiam A est falsa A
vera. Per falsam literam intelligo vel terminum falsum (seu impossibilem, seu qui est
non‐Ens), vel propositionem falsam. Et per [veram] eodem modo intelligi possit
etiam propositio est. Caeterum quod hic assero etiam sic enuntiari potest,
quaelibet pars veri est vera seu quod continetur in vero, est verum.
valorem, et quodlibet quod ingreditur valorem ipsius A rursus ita tractando
ut A, si quidem donec incidatur nisi aliquod occurrat quod valorem non habet,
seu quod est primo verum; aut nisi nihil occurrat si quidem id fieri
potest, nunquam occurrat B et non‐B
Hinc sequitur ut certi simus
veritatis vel continuandam esse resolutionem usque ad primo vera aut saltem
demonstrandum esse ex ipsa progressione resolutionis, seu ex relatione quadam
generali inter resolutiones praecedentes et sequentem, nunquam tale quid
occursurum, utcunque resolutio continuetur. Hoc valde memorabile est, ita enim
saepe a longa continuatione liberari possumus. Et fieri potest, ut resolutio ips
in primo vera seu irresolubilia
54) Universalis affirmativa convertitur secundum quid per accidens, seu si omne
A est B sequitur quod quoddam B est A.
quoddam B est A.
Dicendum de collatione horum
Majusculis notentur
Dico aliquid impossibile
aut saltem
Falsum esse B continere non-B,
intelligendum est et de propositione
B, quae non continet contradictoriam.
ec omnia intellige
si Termini
sint possibiles, nam
alioqui neque verum
neque falsum in p
utamur, quos legitimos
esse veram est falsa (per
Coincidunt: L est vera, et:
est falsa. Et pro
est falsa (per 1).
ea in quibus occurrunt B et non‐B. Itaque sive aliquando contingat occurrere B et non‐B
aliquid esse falsum, vel necesse est ut sit oppositum veri, vel ut contineat
oppositum veri, vel ut contineat contradictionem seu B et non‐B, vel si
demonstretur, utcunque continuata resolutione non posse demonstrari quod sit verum.
58) Itaque quod continet falsum est falsum.
59) Potest tamen aliquid continere verum, et tamen esse falsum. Si scilicet (per 58)
praeterea falsum contineat.
60) Videmur etiam hinc discere posse discrimen veritatum necessariarum
ab aliis, ut scilicet necessariae sint quae ad identicas reduci possunt, aut
contradictorias reduci possint, aut quarum oppositae reduci possint ad identicas.
61)
de quibus demonstrari
potest nunquam in resolutione occursuram contradictionem.
quarum
falsitas non aliter demonstrari potest, quam quod demonstrari potest, quod demon
strari nequeat esse veras. Videtur tamen in his esse dubium, utrum sufficiat
ad demonstrandam veritatem, quod continuata resolutione certum sit
Inde enim sequetur omne possibile esse verum.
Equidem Terminum incomplexum
qui est possibilis, voco verum, et qui est impossibilis, voco falsum. At de
Termino complexo, ut: A continere B, seu A esse B, ambigi potest. Resolutionem
autem termini complexi intelligo in alios terminos complexos. Scilicet sit A esse B
= L et sit B = CD et A esse C = M, et A esse D = N, utique
A quidem resoluta non dat novam propositionem
ex partibus ipsius Licet autem subjectum A resolvatur, non potest pro A substitui pars
et D = FG, et A = EFG, poterit M resolvi in has duas A = EFG
poterit M resolvi in has duas A = EFG = P et EFG = EG = Q, seu
ergo L = PQR, quae sunt primo verae, nam P est Hypothesis,
Definitio scilicet vel experimentum, R et Q sunt axiomata prima. Verum si porro
pergamus, requiritur ad definitionem, ut constet eam esse possibilem, seu necesse est ut demon
stretur A esse possibilem, seu ut demonstretur, EFG non involvere contradictionem, id est
ipsi A per omnia simile (Quanquam revera hic casus non possit dari, nam duo completa nunquam
sunt similia, et de incompletis sufficit unum ex duobus similibus existere, ut incomp
letum, id est denominatio communis, possibilis dicatur (imo videtur esse utile, seu si sphaera
una extitit, dici poterit recte quamlibet sphaeram esse possibilem).).
Unde
patet rem eodem modo procedere in Propositionib Terminis complexis
terminum complexum categoricum
hos tandem in terminos complexos
propositiones per se notas),
quos probatum est
definitiones terminorum incomplexorum possibilium verorum; quo
Similiter Terminos incomplexos esse veros probatur
reducendo eos in alios terminos incomplexos veros, et hos iteru
quos sumus experti (aut quorum similes sumus experti, quanqua
omnis resolutio tam complexorum quam incomplexorum, desinat
axiomata, terminos per se conceptos, et experimenta.
utem
substituitur indefinitus, ut sup. n. 16 ostendimus
haec resolutio pro quolibet
62) Omnis autem propositio vera potest probari. Videndum
ergo an praeter hunc Unde cum experimenta rursus sint propositiones
verae, ideo si nullus alius datur probandi modus quam paulo ante
descriptus, sequitur rursus experimenta resolvi posse in axiomata,
terminos per se conceptos et experimenta, nulla autem dari possunt
quod eodem redit, existens est quod intelligenti et potenti placet,
sed ita praesupponitur ipsum Existere. Verum poterit saltem
Existens est quod
Menti placiturum alicui placeret, et alteri potentiori non displiceret si
ponerentur duae quaecunque exi existere mentes quaecunque. Itaque
res eo redit, ut dicatur Existere quod Menti potentissimae
non displiceret, si poneretur mens potentissima existere. Sed ut
haec definitio applicari possit experimentis, sic potius definiendum
placet; seu Menti alicui placet (existenti, non debet adjici,
si definitionem non simplicem propositionem quaerimus), nec Menti poten
tissimae (absolute) displicet. Placet autem menti potius id fieri
B, C, D, et aliquod unum ex ipsis sit eligendum, et sint
C, et D, appareat autem inter A et ipsa, et mens decreverit
eligere, eliget A. Libere tamen eligit, quia potest adhuc inquirere, an non
sit discrimen inter B, C, D.
Existentiales, sunt verae quidem, sed
non necessariae, nam non possunt demonstrari, nisi infiniti
74) Omnes propositiones
tis, seu resolutione usque ad infinita facta, scilicet non nisi
ex completa notione individui, quae infinita existentia
Ut si dico Petrus abnegat, intelligendo propositio
nem de certo tempore, utique praesupponitur etiam illius
temporis natura, quae utique involvit et omnia in illo tempore
existentia. Si dicam infinite Petrus abnegat, abstrahendo
a tempore; ut verum hoc sit, sive abnegarit, sive sit abnegaturus,
demonstranda est, at Petri notio est completa, adeoque infinita
involvit, ideo nunquam perveniri potest ad perfectam demonstratione
pervenitur ad semper magis magisque acceditur,
differentia sit minor quavis data.
concipere omnes propositiones instar terminorum, et
instar Categoricarum, et universaliter tractare
omnes, miram ea res in mea characteristica, et analysi
notionum, promittit facilitatem, eritque inventum maximi
momenti.
Videndum an, ut in Terminis (incomplexis)
Nimirum generaliter voco terminum
falsum, qui in incomplexis est terminus impossibilis, vel saltem insignifican
quod continet falsum est
et qui in complexis est propositio impossibilis, vel saltem propositio qua
Itaque per A intelligo vel
probari non potest. Itaque manet analogia.
terminum incomplexum, vel propositionem; vel collectionem, vel collectio
num collectionem, etc. Per terminum falsum intelligo qui resolutione
Ut generaliter terminus verus sit, qui perfecte intelligi potest
76) Praeter Ens adhibebimus etiam Entia, unde prodi
et B non est A, et primitiva est haec:
Cujus simile possibile
est, id ipsum
est possibile.
alia esse
et cum pro
02) Si A est B et A est C, idem hoc est quod A est BC.
§ 103) Hinc si A est non‐B et A est non‐C idem hoc est quod A est non‐B non‐C.
104) Non‐B esse non BC demonstratum est 76[bis]. Sed ex non BC non
modus propositionis formalis, seu generalis, quasi dicerem: quoddam
non‐B quoddam negatum complexum falsum est omne negatum compositum
esse negativum compositum esse negativum simplex seu non Y X¯ non =
habente
simul A esse B et A esse C seu A esse BC. Patet ex 91 vel [10
vel formula
divelli minime debere.
Omnis complicatio propositionum ita generaliter
repraesentari potest AB
vocare possumus AB = L, LC = M
significare potest affirmationem
Lineola autem supra ducta ut AB
Poteritque lineola notam quandam habere tam in medio
quam in extremis, in medio ut significetur modus propositionis
utrum sit affirmativa an negativa,
sit terminus universalis an particularis, etc. similiter
idem designabit pro B lineola quae respicit B. Et si
naturam propositionis
locus 3 naturam
adhibetur terminus A
seu LC, locus [6] modum termini [
ratione id hic ursurpetur
in numeris observari talis ordo, ut semper
a maxime subdivisis
Locus 4 naturam
seu ab infimo
seu a terminis simplicissimis ad
incomplexa propioribus ut si sit 13 14 15
terminorum relationes et denominationes variari possint
tam ab ordine si respicias hanc solam dispositionem
cujusque numeri, si vel solius quantitatis et
108) Omnis terminus etiam incomplexus potest
qualitatis habeatur locus.
a valore
incomplexus potest haberi pro propositione, quasi
id ipsum quod est, vel
sumi potest ac si diceretur Homo
si adjectum esset το
το verum, ut: Homo est verum, Homo est animal est verum
potius generalius, perinde erit ac
quod unitas in Arithmetica, ad supplenda loca seu dimensiones.
scilicet ponatur quodlibet quod cum aliquo copulatur tot modis esse
subdivisum quo id cum quo copulatur, ne terminus nisi aeque complexo vel incom
plexo jungi ponatur, verum seu Unitas scribatur V, ex * fiet +, ubi
dici enim potest A esse idem quod hoc verum, esse idem
notandum ipsum
nam quoddam
90) Caeterum etsi hoc modo in Praedicato vitari semper possit
indefinita Y, non tamen potest vitari in subjecto, et praestat
in praed praedicato etiam relinqui, ob inversionem manifestiorem.
eas relinqui.
ABY Demonstrandum est, si licet A esse B idem esse quod: non‐B est non‐
AY non
Non‐B sit = L, Ergo L = non‐B idem est quod L non L esse non‐A, idem
est quod L non esse A. Ergo non‐B esse non (per 87). Itaque
non-B non est A
Demonstro: nam si A est non‐B A est B ex hypothesi. Esto jam verum
A esse non‐B, si quidem fieri potest, jam A est B ex hypothesi.
Ergo A est B non‐B, quod est absurdum. Adde infra [100].
92) Si A non est non‐B, tunc A est B. Esto falsum A esse non‐B,
seu A non sit B, jam A non est non‐B ex Hypothesi. Ergo
seu animal esse non hominem falsum est, quidem; sed
tamen hinc non sequitur omne animal esse hominem.
Esto A sit B per Hypothesin,
si fieri potest
93) Si A est B, non-B est non-A.
non‐B est id quod non est B non‐B e Falsum esto si
94) Si non-B est non-A, A est B. Falsum esto si fieri potest
(per conversionem). Ergo falsum est quoddam non‐B esse non‐A (per 91).
Ergo multo magis falsum est omne non‐B esse non‐A, contra
contra hypothesin.
patet ex 93, 94, juncto 30.
propositio 95 demonstrari possit per se, sine 93 et 94. Hoc praestitum
(per conversionem universalis negativae)
Ergo A est B idem est quod A non est non‐B (per 87) quod Nullum A est non‐B
id est nullum non‐B est A (per conversionem
universalis negativae) id est (per 87) Omne non‐B est non‐A.
A est B idem est quod Nullum A est non-B A est B, sequitur A non
A non esse non‐B, seu falsum esse Omne A esse non‐B. Nam si A est B,
utique nullum A est non‐B, seu falsum est quoddam A esse non‐B (per 87).
91. 100) 101) multo magis falsum est Omne A esse non‐B. Adde 91.
Si falsum est quoddam A esse B, falsum est omne A est B
A non est B. Ergo omne A non est B. Nam esto falsum post
seu ponatur omne A esse B Seu si falsum est AY esse B Nam ponatur
hoc est contra hypothesin, adeoque falsum, ergo et falsum prius.
99) A est B idem quod A est non-non-B (per 96) et hoc idem quod A non est
est B idem est quod A est non-B (per 87).
est nullum non-B est A
esse non-A, seu non-B non esse A, verum erit non-B esse A.
non‐B esse A. Ergo quoddam A est non‐B. Ergo falsum est
omne A esse B, contra Hyp.
esse B, ergo A erit non‐B. Ergo quoddam non‐B erit A
Videndum an non
modus, seu ducendi
in praecedentibus
98) Omne A est B
idem est quod Nullum
A est non-B, seu quoddam
Patet ex 97 vel 87,
tantum pro B ponendo non‐B
potest enim fieri
quo facto A erit non
seu non BC,
est quod solum A.
Imo puto posse
sunt similia, et de incompletis sufficit unum ex duobus similibus existere, ut incom
pletum, id est denominatio communis, possibilis dicatur (imo videtur esse utile, seu si sphaera
quos sumus experti (aut quorum similes sumus experti, quanquam
D, et aliquod unum ex ipsis sit eligendum, et sint
involvit, ideo nunquam perveniri potest ad perfectam demonstratio
nem, attamen pervenitur ad semper magis magisque acceditur,
ut differentia sit minor quavis data.
falsum, qui in incomplexis est terminus impossibilis, vel saltem insignifica
76) Praeter Ens adhibebimus etiam Entia, unde prodit
L et B
ex ideis in mente mea comprehensis, dum experior, me
experiri, nisi concipiam E, concipere me cum dico concipere E,
vel concipere aliquid quod experior nihil involvere aliud, vel
concipere aliquid adhuc compositum, quod a me confuse apprehenditur.
potest ipsum esse possibile. Sed de tali nullae omnino fieri
possunt propositiones, nisi identica
e; alioqui falso dixi me
experiri quod nihil aliud involvat. Si experior E involvere
plura, jam ea rursus similiter tractanda sunt, quoties vero
plura conjungo, quae non sunt per se concepta, opus est
experimento, quod in re simul percipi non tantum quod a me
simul concipiantur, talis enim conceptus est confusus in eodem
subjecto, talis enim conceptus est confusus, sed quod revera
extiterint in eodem subjecto.
Itaque inter prima principia est, terminos quos
in eodem subjecto existere deprehendimus non involvere
est seu
si A est B, et A est C, utique
BC est possibile, seu non involvit contradictionem.
70) Deus ex sola sua solis sui intellectus experimentis, sine
ulla perceptione aliorum, judicat de rerum verit possibilitate.
Quid dicendum de propositionibus A est existens, seu A
Ut si dicam de re existente A est B, idem est
ac si dicam AB est existens, v.g. Petrus est cantan
seu an
Hic quaeritur quomodo in resolvendo procedendum sit,
terminus Petrus abnegans involvat existentiam; an vero Petrus
Et ita omnino dicendum est, et hoc discrimen est inter
Petrum, et aliam rem ext in terminum individuum seu completum,
et alium; nam si dicam Nam aurum aliquod
aliquis homo est abnegans, homo non continet abnegationem,
est enim terminus incompletus, nec homo continet omnia
quae de eo dici possunt de quo ipse.
et terminus Y indefinitus quicunque
sit superfluus; seu ut quidam Alexander Magnus, et
73) Sed quaeritur quid significet το Existens, utique enim
et aliquid praeterea.
autem conceptis, non video quid aliud in Existente concipiatur,
omnibus variis Entibus applicari potest. Quanquam nolim
dicere Ens est aliquid existere possibile sed aliquid esse possibile
seu Existentiam possibilem, haec enim nihil aliud est
idem quod actualitas praescindens
ab actualitate, quod absurdum est. Ajo igitur Existens esse
Ens quod maximam involvit realitatem Ens quod cum
plurimis compatibile est; seu Ens maxime possibile.
Itaque omnia coexistentia aeque possibilia sunt. Vel
Petrus involvat et existentiam et abnegationem, quasi dicas
Experimenta prima, nisi sint ipsa per se nota, seu axiomata.
Quaeritur an experimenta resolvi possint in alia
experimenta in infinitum, et omissa mentione experimentorum
tionem alterius propositionis, quae non sit axioma nec definitio,
adeoque rursus indigeat probatione. Unde et necesse est terminos
quosdam incomplexos continue ita resolvi posse, ut nunquam
resolutione absoluta
deveniatur ad per se conceptos. Alioqui
apparebit utrum coincidentia virtualis fiat formalis seu
expressa sive an res redeat ad identicam
. § 64) Quaeritur igitur an possibile sit resolutionem
terminorum incomplexorum aliquando posse continuari in infinitum
ut nunquam perveniatur ad per se conceptos. Hoc admisso
enim licet nihilominus aliquae propositiones possint Et sane
distinctae, aut non nisi una. quae distincte a nobis attingi
possint, aut non nisi una; sequitur nec propositionem ullam
axiomatibus perfecte possit demonstrari sine experi
mentis, definitiones tamen praesupponunt terminorum possibilita
tem, adeoque experimenta vel resolutionem in per se conceptos,
vel in experimento compertos, reditur ergo ad experimenta
seu ad alias propositiones. §
uodsi dicamus possibilem esse continuationem resolutionis
progressus in resolvendo ad aliquam regulam
reduci possit, unde et in terminorum complexorum, quos inco
mplexi in infinitum resolubiles ingrediuntur, probatione
demonstrari possit coincidentia, sed ex continuata resoluti
continuata
resolutione praedicati
et continuata resolutione subjecti, nunquam quidem
66) Quodsi jam
nata progressione saltem appareat nunquam
et inde
propositio est possibilis.
resolvendo eo rem reduci, ut differentia inter ea qua
coincidere debent, sit minor qualibet data, demonstratum erit
opposita non est possibilis, seu cujus oppositam assumendo per resolutio
est quae per identicas demonstrari potest, accedentibus nullis
nullo alio usu et definitiones, nullo alio usu experimen
torum accedente, quam ut inde constet terminum esse
Sed illud adhuc examinandum est, unde progrediar
in definiendo, nam si dico A = EFG, non tantum scire
debeo, E, F, G singula esse possibilia, sed etiam inter se
dixi minus
possibilia,
nisi experimento
compatibilia, id autem patet non fieri posse,
vel rei, vel alterius rei similis, in eo saltem de quo
agitur. At si quis dicat me id saltem posse cognoscere
nec erit, ut falsa est
impossibilis, nisi quando
terminus BA
et B sit in
dividuum,
erit A super
fluus, seu
si BA =
ut comperiatur
esse talem,
184) Omnis propositio in sermone usitata
quis terminus quem contineat, et quidem inspicitur [terminus co
et is dicitur continere contentum absolutum.
185) Non debet in propositionibus proprie occurrere: non omnis,
positionem signo omnis aut quidam affectam, non ipsu faciunt
novum signum non‐omnis, vel non‐quidam; sic si dicam non, quidam homo
186) Quidam homo non est lapis significat: quidam ho
significare Omnis homo est non‐lapis; itaque generaliter sic interpreta
pertinent sic posse illustrari et quasi ad numeros revocari,
ut concipiamus
tantum ut aa idem sit quod a, et non‐a non‐a idem
terminus contineat simul a et non‐a, seu ut terminus qui continet
a non dicatur continere non‐a vel contra. Denique
(unde patet
‐a non idem terminus continet a et non‐a
qui continet non-a
id non sequitur
ab continere etiam a,
idem est quod A esse =
continet non ab,
ex his principiis demonstrari non potest, id non se
continet a
huc redit, ut dicatur
gratia AB continere L posito
vel AN continere L, posito
esse L = MN, et A
quod AL continet L, seu AL = AL; posito scilicet AL esse rem
seu terminum qui non implicat opposita ut X non‐X.
Universalis Affirmativa et
seu A continet non‐B seu A = X non‐B.
Omne A est non-B
a Quoddam A est non L seu AX continet non‐L
seu A non‐L = A non‐L, posito A non‐L esse terminum realem verum
qui non implicat opposita.