DenisaB/htr_leibniz_dataset_v1 huggingface dataset:
affectus, aut postulant aliena tendunt ad aliena, scilicet auditorum.
Ita habemus adverba admirationis et contemtus, affirmationis negationis
dubitationis approbationis, rejectionis, suspensionis animi, quibus respondent
adverbia admirandi affirmandi negandi dubitand
Habemus et interjection
ii, tristitiae; amoris, odii; metus, spei; aliorumque
Videntur omnes affectus esse judicia quaedam. Habemus interjectiones
quibus aliorum attentionem excitamus; silentium imponimus (unde patet
Vae, est Minantis simul et compatientis.
Minantis nomine Dei, compatientis nomine suo
extendi, et ad interjectionum bestialium imitationem
Circa praepositiones observandum videtur omnes in nostris
linguis usitatis originarie significare respectum ad situm, et inde t
transferri ad notiones quasdam metaphysicas minus imaginationi
subjectas. Quod mirum non est, quia homines etiam ea quae
imaginari non possunt per res imaginationi subjectas explicare
a te, de te, quod est vel fuit pars tua vel rerum tuarum, et inde ad
Et hoc
De te hoc agit, id est hoc est elogium tuum, descriptio tua.
de meo. A domino est istud. Uti aquam a fonte petimus, et de
lumine lumen accendimus, opus tamen
a te et de te, licet alioqui confundantur. Ita dicimus lumen de
lumine, et lumen a lumine. Et quoties a adhibemus, videtur id
quod regitur se habere magis active, cum vero de tunc se
habet magis materialiter,
ut cum lumen a lumine pe sumo
pars aliqua adimitur. Itaque
non dicimus tracta scribere
a jure, sed de jure. Itaque a repraesentabitur per
radium ex aliquo exeuntem vel effluvium aliquod, at
de repraesentabitur per aliquid avulsum impetu alterius in ipsum
impingentis, aut ab eo discedere conantis. non ipsi
sed ejus quod discedere conatur, aut
a quo disceditur,
cogitando quasi urbs me emiserit. Addi et hoc videtur
posse, ab urbe esse cum aliquid venit ab urbe
ita tamen ut ab ea nihil decerpatur,
videtur et id quod
quod urbem quod [Italiam] sapit; at cum a Germania venire
dicitur, itaque dicemus aliquem a Germania venire, et de Germania
venire, sed non dicemus aliquem esse de Germania, nisi sit
Germanus, aut sapiat Germanum. Et in hac distinctione quiescam
donec vacet exempla inspicere.
Ex significat
eum qui ab aliqua re venit, fuisse intus. Itaque possum venire
a Germania, etiamsi a finibus Germaniae veniam, sed non ex Ger
veniunt, sed non dicentur venire ex mari. Hinc non mirabimur
cur ex adhibeatur pro causa materiali, ut ex ligno Mercurius.
productus esse, ab tollendo superflua. Germani dicunt au
Holz et von Holz, id est non tantum voce ex sed
utuntur Galli de bois, quia id quod ex ligno factum est
a ligno venit, et lignum sapit.
Secundum significat
aliquid est id quod alteri est accommodatum atque adaptatum, ita
ut extremitates eorum congruant, ideo mirum non est hanc
particulam adhiberi ad significandum exemplar cujus imitatio
Instar non est praepositio sed nomen,
alicujus instar esse, idem est ac dicere esse alicujus exemplum,
aliquid factum est.
Pro Unum pro alio Pro aliquo
esse, significat esse collocatum ante aliquid, sed hinc du
copiam, effigiem.
sunt ortae significationes, una, ut idem sit pro alio, id
alteri est
ubi alterum
casu utique
locum habet accusativus.
accusativum vel ablativum. Verbum regit dativum. Cum verbum involvit
praepositionem regit etiam accusativum, ut adire
con collimare ad ad‐collimare, unde petere aliquid est collimare
ad aliquid. Genitivus forte a solo nomine regitur. Dativus a verbo
proximum actionis vel qualitatis in basi existentis esse in
relato accusativum habente,
Ut pugnat gladio vel cum gladio ita
eo quod [ablativo] regitur.
sive media requisita, concurrentia juvantia, cum socio, gladio, in loco,
postremus actionis, tibi illum percutio, id est tui causa,
pervenire debet ejus rei consideratio. Ita tibi soli peccavi;
tu unus consequentia ejus afficeris, et eam tibi vindicandi, quasi
ad te pertinentem, et a te vindicabilem, jus habes. Ad
alios ea res non spectat, qui hoc peccatum meum
contra abest subjectum effectus remoti, seu dativus, ut bonus erga te.
est idem et propinquus, unde potest vel
spectari ut remotus solum adhibito dativo, vel ut propinquus solum
Cum scilicet ipse remotus
Hinc patet etiam ordo naturalis, nempe
adhibito accusativo.
cusativi, ut percutio illum in caput,
potest annecti accusativus, dono tibi hoc in praemium, nam et
supra dativum vertimus in accusativum adhibita praepositione. Itaq
Nominativus est age
Genitivus id quod pertinet ad est id ad quod quid pertinet. Ablativ
remotus, etsi magis hoc in remoto fiat.
est actionis requisitum vel concurrens. Accusativus est opus.
Dativus est operis finis seu terminus, hinc dativus fit ex praepositione
propinquare urbi, id est ad urbem. Ideo
cum accusativo absorpta
rdum est adverbialis, quando nihil
scilicet infra id de quo sermo est, ubi sub
intelligitur nomen quod regitur, unde patet modus transmutandi
regunt, ut esse infra,
dverbium. De Adverbi; sed hoc fit quatenus propo et san
e praepositio prius transmutari potest in nomen,
sum infra te, hinc sum inferior te
Ex nomine autem adjectivo
adverbium, ut ex inferior adverbium inferius, vel infra. Consider
esset hic quando nomina regunt ablativum
prout desideratur,
Inter, praeter, subter, Anter, poster videntur esse nomina adjectiva,
quorum comparativa sunt interior, anterior, posterior, etsi praeterior et
subterior non sint in usu, quemadmodum nec propter [ ior
propter a pro vel prope, ut subter a sub.
Investigandae jam essent rectiones, cur dicatur in
Nimirum cum
in loco et in locum.
adhibetur, ita ad locum, in locum, sub locum tendere. Hinc
fuisse, ut Si quis autem sub loco tendat, tunc non propius magis
sub ipsum venire dicitur quam ante, nec ideo locus vel quod ad eum
pertinet, nempe quod sub ipso est, est terminus motus.
locum ideo accusativum habere videntur, quia quod supra locum est
videtur tendere ad locum ut omne grave, et quod post locum
est, id etiam videtur versus locum tendere, seu eum sequi, fingi facile
enim imaginationem subit, quasi eundem conatum habeat. Sed
pro loco dicimus, quemadmodum sub loco, ob eandem rationem. Cur
autem dicatur ante locum non ita apparet. Nisi ante locum
significet tendere esse pro loco, ut sub locum tendere esse sub loco.
Fingendo enim id quod ante locum est, habere conatum vel disp
An forte dicemus pro me stare qui
ut magis ante sit.
a quo, itaque non recte dicemus aliquem ante me
sed ante nos ire, de eo qui ad hoc tendit, ut nos magis magisq
vincat, ita licet non faciem sed terga
is respectu nostri situm mutare non quaerit, nec nos ut
objectum habet situs respectu nostri mutandi. Qui a nobis tendit
respectu quidem nostri situm mutat; sed nos non habet pro
objecto situs mutandi forte enim de nobis non cogitat. Fateor
tamen omnia fore magis generaliter consentanea, si non ante
Prae nobis etiam recte
nos, sed ante nobis diceretur.
quia sic non sumus terminus motus.
nos, et supra nobis. Cum tamen contrarium sit in usu. Eo
dicimur, ita enim est objectum actionis magis enim in ejus
partes continue penetramus. At in loco imus, quia hic abstra
Cur dicimus
hitur an magis in ejus partes penetremus.
inter sacrum et saxum, et intra urbem, an quia quod inter
aliqua est, ea velut objectum habet actionis suae, dum ea
disterminat. Si tamen accurate procedere vellemus, pu
tem hic locum accusativo non fore. Unde et Germani
den mauren gehen, intra muris ambulare, nam
c intromittere seu in locum medium tendere quo
mihi terga obvertit, ante me stare qui mihi faciem
Itaque dicemus ante aliquem stare, quia is qui alicui faciem
obvertat, tamen nos objectum
aliqu
Cum verbum
supra locum
alio discrimine.
An forte
sufficit ut
verbum et
Cum duo
substantiva se
si, sunt
pro objecto
esse in
Nisi significat; Si non.
Faciam nisi tu
facis, id est si tu non facis faciam
Quidem, et sed sic explicabuntur. Homo
quidem facit quod suum est, sed Deus dat successum,
id est homo si homo facit quod suum est, non
quidem est concessio antecedentis, cum negatione
consequentiae.
Cum quidem ponitur ab initio
ut nam et enim.
itaque Equidem et quidem differunt
Homo quidem, idem quod Equidem Homo.
Etsi, tamen differunt a quidem et sed in eo quod
concedit antecedentem
praesertim quando regit conjunctivum;
res succederet.
et id a cum. Et idem
semper res succedit, et dicere: Homo quidem faci
est: Ho Etsi homo
Quanquam
homo faciat suum, significat non omnimodum
concessionem, tamen propemodum aliquam. At cum
dico etsi homo faceret suum, satis non
videor etiam negare propemodum
Assero quod omnes
efficere ut omnes adsint. Facio ut omnes adsint.
In lingua phi rationali
et scio quod omnes adsunt.
tunc semper esse conjunctivus.
Multa in linguis non necessaria, sed utilia, ut idem
item quod supra
si potest volet.
saepius inculcem; huc faciunt articuli,
antecedente quam in consequente, interdum in alterutro.
Imperativus modus designat voluntatem declaratam,
quod fit petitione, persuasione, imperatione prout superioribus,
aequalibus aut inferioribus loquimur, interdum permissionem
tantum indicat imperativus, fac hoc et vides fac hoc, per
me licet, videbis quid sit futurum. Pro fac dicere etiam
solemus facias, sed supprimitur volendi verbum, idem est
Kan, und mag, distingui videntur ut possibile et contingens;
ac si dicerem volo ut
kan seyn id est possibile est, es mag seyn id est potest non esse.
Debent esse nomin tempora et in nomini
Haec propositio vera est: Petrus est doctus, ita enuntiatur:
doctus) est verum. Ita propositi
subjectum alterius propositionis.
vertitur in rem, seu fit
Et hic est sensus conjunctionis
Itaque utique
utique adhiberi etiam solet
tunc.
conditionalis absolute affirmetur,
si conjunctio
quia, tunc neque ergo neque utique adhibentur
tem proferimus statim praemoneamus nos ex ea
aliquid inferre, seu ut illationis mentio fiat in
mentionem facit illationis
si nulla sit ejus mentio in antecedente;
ideo est mentio in consequente quando facta est mentio
in consequente, si
antecedente; quia contra. Hinc ideo et quia sibi
respondent, Nam et quia non differunt, nisi hoc uno
postponatur antecedens. Nam vero tantum
postponatur antecedens. Asinus vola
Enim differt a nam, hoc solo
collocatur non initio sed post aliam vocem; asinus volat,
alas. Hoc solo differt, quod cum asciscit conjunctivum, quia
indicativum; unde apparet et significatio ipsius cum ex
significatione ipsius quia, et conjunctivi
i quaeratur
anteced dato consequente quaeratur antecedens, adhibetur
conjunctio cur: cur asinus volat? quia..... Habe
i; verba interrogandi specialia (non loquor de ipsis
verbis: quaero, interrogo) non habemus in usu. Ut ubi
significat: quaero ista ibi postulat ibi; quis postulat ill
Sive, (et interdum et vel)
quagit (seu quid agit)? amat.
fui is
hos duos terminos coincidere, Petrus et Apostolorum princeps,
adeoque et has duas propositiones: Petrus fuit Romae e
Apostolorum princeps fuit Romae, coincidere, solet tamen
interdum sive
idem significare, quod supra diximus vel.
possunt tamen partes baseos considerari, ut Intra, Extra.
in alio esse, punctum corporis in puncto spatii; at punctum unum intra
aliud esse non potest; deberet enim alioqui esse minus eo intra quod est.
Ex abstrahit a motu praesente, sed videtur designare motum praeteritum,
ideo potius ad motum ad eas referemus quae motum connotant, deest
ergo praepositio quae et nec partes nec motum connotet, et ipsi ex
nam intus non regit;
intra urbem res agitur, sed
otum solius ad basin relati connotan
Ex. Intro seu In. In quatenus accusativum reg
seu exprimitur per Germanicum hinein oder darein, non vero per
sunt ad, a,
Germanicum drinnen, quemadmodum et differt aller en la ville,
et aller dans la ville, de quo tamen adhuc dubito
quoque huc referri potest, quaten connotat enim quando con
quanquam et sine motu intelligi posse supra
monuerimus. Interdum cum motu baseos con t relati
Hic annotandum est
per, et ejus contrarium praeter-ire.
quod circa, per, praeter intelligi possunt videantur proprie primo
significare motum, et quando denotant aliquid totum, seu
partes ipsius ad basin relati, tunc ad similitudinem
ita dicimus murum ambire seu circumire
civitatem, etsi non eat, sed quiescat, eodem modo diametru
motus id intelligi,
transire per circulum. Notandum ergo praepositiones quae et
partes relati ad basin, connotare posse intel
Ita cum dicitur diameter per circulum
jacere circa centrum diameter per circulum,
vel ejus motum.
intelligi connotari partes diametr
Veniamus ad
eas praepositiones in quibus Motus vel conatus seu directio
ipsius Baseos connotatur, et hujus conatus ratione, quem
dicitur aliquid esse supra vel infra basin, quia basis
intelligitur esse corpus grave, et ratione suae gravitatis conari
tendit naturali illo conatu, supra quod est versus locum a quo
Sursum vero et deorsum connotant simul tendentiam
et baseos et ad basin relati. Si basis intelligatur tendentiam
vel saltem conatum ad motum habere in plano horizontali
et post, ante, in loco
ad quem tendit, post in loco a quo tendit. Unde et antrorsum
tales fingi praepositiones, quid enim impediret nos dicere antrorsum
te, uti dicimus ante te. Ita possent etiam praepositiones fingi
ipsas moveri vel fingendo nos moveri, ut ipsae; intelligimus
autem aliquam in rebus faciem, seu partem quae intelligitur
nostrae respondere. Ut pars domus antica et postica.
Praepositio pro tertium aliquid assumere videtur, nam B quae est
anterius ob dignitatem, seu secundum hominum voluntatem
At Nam, quia, si, sunt conjunctiones.
sic et inferior
vel infra Simone, sic enim supra monuimus construendum fore
secundum rationem; videtur Magis et minus etiam
esse praepositio quando regit, ut magis te doctus, unde
etiam ablativum asciscit ut major t
oritur haec constructio Maju Magis Simone doctus, id est valde
doctus
prae Simone, est enim Magis idem quod aliquatenus prae
Caeterum in lingua philosophica
parum curabimus casus,
quia consistent tantum in affixis praepositionibus quibusdam
relationibus. Quod
Conjunctiones ab Adverbiis ita distinguo, quod adverbia
locum habent in una propositione, conjunctiones requirunt
plures Enuntiationes.
Hinc an et nonne sunt adverbia. Mea
enim oratio absoluta est etsi alius mihi interroganti non respondeat.
medium inter ita et non.
Adverbia afficiunt copulam, et sunt quasi adjectiva verbalia,
ut amicus sincerus amat sincere, ita respondent sibi
on sum, et nullus sum etsi non cuilibet adverbio respondens nomen
habeamus in usu.
quae cuilibet orationi Enuntiationi inseri
ejus praedicatum et subject
possunt, qualecunque sit
A est B, A est revera B,
Sequuntur adverbia affirmandi debilius, ut A
revera subintelligatur.
est B, verisimiliter, probabiliter, possibiliter, item affirmandi vel
negandi fortius, A necessario est B, certo est B. Sunt et
hic est B,
vel actu ipso vel alia propositione
modus generalis, A hic est B, illic est B, nunc, tunc, olim, mox, aliaque
nam hic respondet
ipsi nunc verbi gratia respondet nomen praesens, itaque quot sunt
adjectiva generalia quae plerisque substantivis accommodari possunt
particulae adverbiales.
Huc pertinent et adverbia comparationis
magis, minus; plus, paucius (id est magis et minus quoad numerum);
citius, tardius seu majus et minus quoad tempus.
Veluti, sic sibi respondent; ut qualis, talis. Ex his veluti et sic
oriuntur tam et quam, nam quam ille est bonus, tam iste est malus
significat, veluti ille est quoa magnus bonitate, ita iste est magnus
pravitate. Eodem modo, tot, quot.
per nomina adjectiva.
Ex his concludo duo esse
Et adverbiorum enumerationem unice
adjectivorum pendere,
nempe Logicis,
concernunt. Itaque quando adjectivum est attributum non rei sed propo
est animal; id est haec propositio (homo est animal) est necessaria, Itaque
propositionis, locum habent adverbia:
ita et an, nonne, utrum erunt adverbia, sunt enim
Et quemadmodum,
et adverbia relativa:
sunt quae Enuntiationes
seu conjungunt inter se, imo et periodos.
prima est et, hac junguntur et duo nomina et
duo verba, ad significandam propositionem
itius est doctus et bonus, id est Titius est doctus et Titius est bonu
Notat tamen proposit has duas enuntiationes duplices
Si homo est animal, S
Germani omittunt si, et tunc exprimunt per so, fleugt
quod habet se ad et,
Pene omisissem
non ad revera,
nam est negatio propositionis; vel Ga
est negatio duplex, et se habet ad et ut non se habet ad
revera. Ita nec Petrus nec Paulus est doctus,
Vel est negatio duplicis negativae; nam hoc notabile est
etsi negatio negationis sit affirmatio,
negationem duplicis esse affirmationem simplicis, sed esse
affirmationem alternativam,
Paulus veniet, idem est, ac dicere,
falsum est quod
nec Petrus nec Paulus veniet. Reduci etiam potest
ad has duas: Si Petrus non veniet
tunc veniet Paulus,
tamen non ideo
una absoluta:
Petrus est doctus, altera conditionali
connexionem, non quidem
absolutam, sed saltem ex hypothe
negari posse propositionem duplicem, etsi non affirmetur
lterutra, posset enim saltem negari consequentia connexionis
abstineri,
si dicam Petrus est doctus, et Paulus est doctus,
intelligendo de eodem tempore, possum dicere Petrus et Paulus
sunt docti. Sed non hinc inferam, si unus est doctus alter est doctus?
Haec proposi Enuntiatio vera erit secundum consequentiam absol
dici potest
mundi, eo sensu quo
contingentia quae sunt necessaria per accidens.
Certe alioqui admissis
duabus quibuscunque propositionibus veris semper una probari posset ex altera
Ero is qui fuit calidus potest intelligi
calidus loquens
o. Quod coincidit cum hoc: fui, sum, ero is qui est calidus
qui fuit calidus significat tantum
loquens seu sum locutus
significat qui fuit calidus.
de tempore tam praeterito quam praesenti et futuro, sed
maxime de praesenti intelligetur aut mox futuro, aut
Fui sum ero is qui
saltem prope praeterito vicino.
intelligi potest de praeterito, praesenti aut futuro sermone,
ut ero locutus, sed solet tamen adhiberi cum fructu,
futurum fuisse ut loquerem, sed futurum locuturus
sed eum
cat non semper eum qui loquetur,
ui in eo est, ut loquatur, seu qui loquetur si nihil
impediat. Et eo sensu fui locuturus novum aliquid significat.
significat aliquando verum erit haec propositio: ego loquor.
Sed locuturus sum significat voluntatem vel conatum
loquendi, vel secuturam loquelam si nil impediat, quae
dispositiones habent suos gradus. Ita et praeteritum aliquod
locuturus sum a loquar
debet dixisse,
u quem sequeretur dixisse, si nihil obstaret.
ram, id est fui is qui
locutus Sum locutus, fui locutus, eram locutus tria sunt
in usu communi distincta perfecta. Sum locutus Nam locutus
quo dixi sum locutus. Nam sum locutus dici solet solum de
vicinis. Locutus eram adhuc designat remotius. Nam
fui et eram differunt.
fui is qui fuit.
Videtur eram dicere:
Unde eram is qui fuit, vel fui is qui
ui is qui fuit is qui fuit; quae etsi
ad designandos gradus temporum.
Supra monui Gallos
ich habe geredet, de vicino admodum praeterito, quasi dictum
sum locutus
quasi dicerem loquivi de magis longinquo. Etsi Latini verbum dixi
de propinquo adhibeant cum quis finit orationem videtur tamen
revera significare per se satis remotum; et dixi in fine orationi
Je parlois, adhiberi
significare nunc dixi suppresso nunc.
let, loquebar, adhiberi solet quando praeteritum absolutum
Loquebar cum Titio, quando Cajus ad me venit.
J’avois parlé, dixeram. Locutus eram cum Titio quando
Cajus ad me venit, unde patet imperfecti notio; unde posset
imperfectum non ratione praeteriti communis, sed ratione
praeteriti plus quam perfecti. Et ideo est perfectius communi
dixit, fui locutus, at
Deriva Variae sunt derivationes a vocibus
Der Deriv Derivationes ita comp differunt a compositionibus, quod derivationes
sive non. Ut Nutri per se non significantibus, ut Nutrio, nutrimentum,
Â Â compositio videtur esse adjectivi cum nomine substantivo
es, itaque Res ut si rem obscuram exprimerem
ut rem mysticam mysterium.
Si adjectivum
involvat actionem potest alia esse terminatio, quam in praecedenti, ubi
factura, res texta textura.
potest consideratio temporis, ut item potentia agendi vel patiendi
considerari potest,
vel agendi patiendique conatus,
Compositio etiam
nutribile, bene nutritivum seu diaeteticum.
ita diaeta est modus cibandi, la Mode modus vestiendi, Tempestas
Bellum status certantium per rationem, Litigium
status certantium per rationem. Item cum nota significante
est status aëris,
syllabarum. Vis est quantitas poten actionis secuturae; ita posset
esse nota peculiaris significans
alicujus generis, ut speciem animalium, classem animalium
ita posset alia nota esse pro
peditatus tota peditum natio, similiter Equitatus. Item
Aliqua qualitate affectum denotatur
Ei cui aliquid
fit seu is qui in dativo regitur, solet appellari arius,
Ita qui in genitivo regitur
potest exprimi per ius, ut Evandri, Evandr i
temporis particula varie cum
an significet locum ubi in copia, an ubi nascuntur,
Potest et componi cum adjectivis neutris, ut
educantur in usum haberi,
et educantur.
ubi docetur schola, locus ubi plantatur plantage, locus ubi
seminatur seminarium. Adverbia Cardinalia ut vocant
componunt numerum cum tempore, ita semel uno tempore, bis
duobus temporibus, seu duabus vicibus. Neque enim si duo duces
esse dicetur,
bis prospere pugnatum
diversis locis
nisi quatenus fingitur diversum
tempus. Neque enim dicemus idem princeps eodem momento per
supersedere.
Tempus compositum cum actionibus, ut tempus
fastus; quo fari non
licet, seu quo tria verba silentur nefastus.
malim tamen Derivationem definire omnem compositionem cum
quod simul
seu o
Dicendum et esset de Accentibus et pausis, item
seu distinctiones et aliae notae vocis usitatae sunt: parenthesis, datu
et parenthesis parentheseos ut in libro Ludovici, signum interrogationis,
signum exclamationis, signum unionis duorum in unam vocem,
signum literae majusculae vel cursivae ad denotan excitandam
attentionem. Ad distinctiones praeter comma, semicolon,
lineam. Adde notas, Musicas, quae exprimunt accentus;
adde accentus
et distinctiones Hebraeorum, de quibus
Bohlius et Ledeburius.
ratio est
duplum subtriplum.
repraesentatur per fractionem re ad quam ratio est
duo trientes,
Habendi characteres omnium literarum prout
repraesentata per unitatem.
in variis gentibus
nomina propria.
exprimuntur, ad designanda
inveniatur ludus quidam ingeniosus,
ope characteris hujus vel linguae.
Malim linguam quam characterem, posset lingua scribi cha
racteribus communibus. Ubi Europaei eam probaverint facile
supersedere, qui magis deterrent.
Declinationum et conjugationum inutilis multitudo.
adjecto, eodem modo Numerus inutilis in verbo, satis enim intelligitur
pico verba etiam habent genera, quod satis incongruum. Etiam
personae verborum possunt esse invariabiles, sufficit variari, ego, tu, ille,
capax articuli, cujus non sunt capacia adjectiva, το agere idem es
et supina sunt Casus hujus substantivi verbalis; discrimen apud
agere regit. Ita Christus venit ad salvandum homines, seu ad s
Salvatu idem est quod ad salvandum.
Syntaxis consistit in concordia
et regimine. Concordia ut
et relativi
Regimen est Casuum vel modorum. Concordantia casu,
numero et persona.
Omne substan adjectivum est concretum
Si nomen transit in verbum, tunc genitivus ab eo rectus transit
in accusativum, ut occisio hominis, occidere hominem. At interdum
grediuntur, ut certificare, seu certum reddere; terrere
reddere metuentem; caedere cadentem facere. Pro Effect
non aeque est in u
differre a mellificatione, pannificatione, est enim melli
ficium quasi totum mellificationis negotium.
hab nomina notaeque solennes adhiberi; opus fabri,
fabrica, opus pictoris pictura; sed hoc referri potest ad supra
dicta, res creata, res picta.
ut vestigium est simul et signum et effectus ejus qui praecessit
sunt tamen signa alia; ut signa tempestatis, praesignificant,
ad verrendum, infundibulum ad infundendum; thuribulum,
vestibulum, crucibulum, videntur ea quae in bulum terminantur
[referri] ad nomina instrument[or]um, partim ad nomina
Barometrum, Thermometrum sunt ins
Ad instrumenta eti, patiendo serviunt instrumenta
ut armatura, vestis, murus; domus est partim
locus partim instrumentum defensivum. Etiam sepes, stabulu
repagulum, sunt instrumenta defensiva. Addantur
huc quae supra
seu agendi conatu. De actionis initio seu inchoativis,
ut ignesco, tumesco. De actionis frequentativis; ut vecto
id est veho jam vectum, seu veho iterum atque iterum.
Afflicto, id est affligo afflictum, afflicto addo afflictionem.
intensione, obliqu ut tono
qui est gradus soni, oblitus sum dicere de diminutivis et
augmentativis. Itali in his copiosi, galera, gallion,
galleasse, galeazza. cervelli,
cervelloni, cervellucci,