DenisaB/htr_leibniz_dataset_v1 huggingface dataset:
Nimirum nulla est portio materiae tam exigua, in qua non sit
quidam infinitarum numero creaturarum Mundus; nullus
quin in omnes alias agat, et ab omnibus aliis patiatur, et notione
complectatur totum universum et quicquid est, fuit eritve. Veri
tates autem, et veritates rerum individualium ita comparatae sunt, ut ab infinitis
cui seriei quicquid inest a Deo solo pervideri potest, quae ratio est,
etiam causa est, quod solus Deus veritates contingentes a priori cognoscat cognoscit, earumque infal
libilitatem aliter quam experimento videt.
Veritates necessarias contingentesque discrimen. Nempe
immediatae, idem de se ipso affirmantes
duorum sunt generum, aliae enim resolvuntur in originarias,
aliae enim resolvuntur in originarias, aliae progressum resolvendi
contrarium implicat contradictionem; qualis est omnis identica,
aut derivativa in identicas resolubilis, et tales sunt veritates
nihil aliud est, quam resolvendo subje terminos propositionis,
et pro definito definitionem aut ejus partem substituendo, osten
dere aequationem quandam seu coincidentiam, ita ut praedicatum
praedicati cum subjecto in propositione reciproca; in aliis vero
saltem manifestam eo inclusionem, ita ut quod in propo
sitione latebat, et virtute quadam confir continebatur, per demon
strationem evidens et expressum reddatur.
Exempli causa,
intelligamus, qui dividi potest per 3, 6, 12, potest haec
est, limitatio autem
quibusdam positivis
ejus absoluta locum non habet,
neque aliud ex sapientiae rationibus
superest, quam ut majori bono
alioqui non obtinendo redimatur.
Verum ista hujus loci non
connotantium, admissionem
Itaque rationum redditio
non minus in mentium
quam corporum actionibus
necessitas a mentium electionibus
etustissima generis humani dubitatio est, quomodo
libertas et contingentia, cum serie causarum, et ante
providentia stare possint. Et aucta est difficultas, Christianorum
disquisitionibus de justitia Dei in procuranda hominum salute.
inane nomen esse, et nihil existere nisi existe
ibus requisitis, ex his autem omnibus positis
quod actu aliquando existens, libertati sufficere judicant,
ut a coactione tuta sit, etsi necessitati submittatur; neque infallibile
seu verum certo cognitum, a necessario discernunt.
possibilium, quae nec sunt, nec erunt, nec fuerunt
numero quas Romaniscas
quales Romaniscorum nomine censentur
esse possibiles; etsi non omnes inveniant locum in hac serie Universi, quam Deus delegit
Veronensem per orbem errantes videre possis; a qua opinione insign
Agnita igitur rerum contingentia porro
Veritatis, inde enim non absurde aliquod huic argumento lumen
ut veritates
contingentibus discerni possent. Agnoscebam Videbam autem commu
singulari, necessariae vel contingenti, ut notio praedicatum
insit subjecto, seu ut praedicati notio in notione subjecti aliqua
ratione involvatur; idque esse principium infallibilitatis
in omni veritatum genere, apud eum qui omnia a priori cognoscit.
Sed hoc ipsum difficultatem augere videbatur, nam si
subjecti notione inest, quomodo sine contradictione atque impossibilitate praedicatum a subjecto
tunc abesse potest salva ejus notione?
Tandem nova quaedam atque inexpectata lux oborta est
ex unde minime sperabam; ex considerationibus scilicet
Humanae Mentis, unus circa compositionem continui, alter circa
naturam libertatis, qui ex eodem fonte oriuntur. Et ambos idem sane nodos idem
ille insignis philosophus, quem paulo ante nominavi citavi, cum solvere aut
non posset, aut sententiam suam aperire nollet, gladio scindere maluit
uti in
praedicatum inest subjecto. Et uti in omni proportione (quae
infinitum; ita in omni veritate analysis analysi verita
tum quoque semper pro termino substituitur aequivalens, u
in ea resolvatur quae subjecto continentur.
sub in subjecto contineri seu ab eo detrahi posse
Sed quemadmodum in proportionibus aliquando
quidem exhauritur analysis et pervenitur ad communem
mensuram, quae scilicet repetitione sui perfecte utrumque pro
portionis terminum metitur, interdum vero analysis in infi
nitum continuari potest, ut fit in comparatione
in quadrato; ita similiter veritates interdum demonstrabiles
sunt seu necessariae, interdum liberae vel contingentes, quae
nulla analysi ad identicitatem tanquam ad communem
atque hoc est discrimen essentiale tam proportionum quam
Interim quemadmodum proportiones incommensurabiles
subjiciuntur scientiae Geometrae, et de seriebus quoque infinitis
verit demonstrationes habemus, ita multo
ntingentes seu infinitae subeunt scientiam Dei, et ab
non quidem demonstratione, sed tamen indivi
Visio autem
ut scientia
sed ut cognitio a priori, quatenus res videt ex se ipso,
tanquam possibiles possibiles quidem in suae cogitatione
consideratione suae naturae, existentes autem
consideratione suae voluntatis decretorumque, quorum primum
est omnia agere optimo modo, et summa cum ratione.
His autem probe consideratis non puto difficulta
in hoc argumento nasci posse, cujus non solutio
ex dictis derivari queat. Admissa enim se
notione
Necessitatis, quam admittunt omnes, quod ea demum
necessaria sint, quorum contrarium implicat contradictionem,
facile apparet naturam demonstrationis atque analyseos conside
ranti dari posse veritates imo debere veritates, quae nulla
veritates identicas vel contradictionis principium reducant
sed infinitam rationum seriem suppeditent uni Deo perspectam.
Atque eam esse naturam omnium quae libera et contingentia
insignis quidam nostri
poetarum, ubi
seculi philosophus non
multum abfuisse
videtur, qui alicubi
expresse affirmat
materiam omnes successive
formas suscipere quarum
philos. parte 3 artic. 47).
Quod minime defendi
potest, ita enim
omnis rerum pulchritudo
universi et rerum
delectus tolletur,
taceam,
quibus contra
rium evinci potes
nam si quaedam possibilia nunquam
existunt, utique existentia non
alia existere impossibile foret, adeoqu
existentia forent impossibilia
aut per accidens
nisi respectu
analysis quaedam aequalium
vel congruentium institui
potest, detrahique minus
a majore partem
minori aequalem;
detracto detrahi potest
residuum,
Scientia autem
media quam vocant
nihil aliud est quam
scientia possibilium
contingentium
e sunt positiones potissimae, quas inter se et cum recta
ratione conciliari pietatis et virtutis plurimum interest. Si
nspiciantur accuratius videntur propius videntur pugnare
Nam si Deus omnia praescit, sequitur praescivit ab aeterno quod
erat necessarium. Ad hoc respondetur, infallibilitatem
rum, quia Deus praesciverat, sed Deum praescivisse
quia Petrus erat abnegaturus. Sed regeritur Et idem futurum Et cum
ab omissa etiam praescientia Dei futurorum contingentium in se sit
determinata veritas, adeoque ab aeterno verum fuerit Petrum esse
veritatem relinquere qualis erat
abnegaturum; utique praescientiam
Sed respondendum est, non concedendo
cujus oppositum implicat contradictionem. Jam vero diversi
esse hypothetice necessarium, et aliquid sine ulla suppositione
existentiarum existentium, ex sola necessitate essentiae demonstr
demonstrari, adeoque contrarium contradictionem implicare.
esse abnegaturum sequi ex essentia
ex terminis
Divina, Deus enim vi essentiae suae futura omnia praevidet, videtur
ialis. Seu scientiaque sive visionis sive media dicatur,
videtur Deo esse non in genere tantum, sed et cujuscunque
veritatis in specie, videtur esse Deo praevisae in specie, videtur ess
Deo essentialis. Respondeo essentiale quidem esse Deo, ut
praevideat quamlibet veritatem, seu ut possit resolvere
esse quidem essentiale ipsi, ut resolvat
veritas non sit essentialis, nec essentialis
affirmando vel negando;
ipsi erit Resolutio. Sed porro instabis, unde oriatur tandem ill
eam vere, sed cum
solutio quaestionis, si non ex essentia divina, quandoquidem
nihil aliud ab aeterno existit veritas illa objectiva nullam cui
conformis est resolutio, nullam aliam sedem suae realitatis habere
substantia existit. Hic ver mihi videtur salvo aliorum judicio
doctis et
videtur confugiendum necessario esse ad id unum, quod in Deo non
ita dicendum foret, veritates
habeant suae realitatis.
intelligendum est, ut malum divinae voluntati nullo modo imputari
possit, etiamsi realitas physica in malo non posset non, ut alia
Entia omnia, a Deo dependere. Sed hoc postea explicandum est
Christianis negari, quoniam putant eam quam cum efficacia
ac supere divina illa supereminentia stare non posse. Sed
cum contraria sint dura admodum et plerosque homines pios offendant,
videri ac multos offendere, itaque si nostra sententia defendi potest, salvis
divinis perfectionibus salva divina magnitudine, utique potius
tuenda est. Danda enim opera est, ut Deum non minus Optimum,
quam Maximum esse intelligamus.
Dei sunt homini impossibilia servatu, neque unquam deest
omnesque circumstantias
individuales etiam
minima circumstantia
indeterminata, non foret
ultimata, sed duobus individuis
diversis communis esse posset.
Hic vero videre mihi videor subtilem aliquem philosophum sic porro urgentem: De
us perfectissime novit, etiam antequam decernat Petrum existere debere, quid de Petro sit futurum si existat
sive quod idem est, habet in suo intellectu notionem Petri possibilis perfectissimam sive ideam omnes veritates
circa Petrum continentem, quarum ver realitas objectiva totam Petri naturam sive essentiam constituit
, ac proinde naturale est essentiale Petro est abnegare . Respondendum est in hac completa Petri possi
dicam Existentialia sive contingentia; quae scilicet non ex solis notionibus incompletis sive specificis fluunt, adeoque
ex terminis demonstrantur, ita ut contrarium implicet contradic
non ideo fiunt necessaria, quia ne
decretis divinae voluntatis quatenus
possibilia, diversis ordinibus sive
pendet, quibus illius seriei
Itaque manet quod dixi
sed et contineri, existentialia ut ita
ut notio ejus
tamen individualia
pendent, sed et ex
contingentia non tantum ab essentiis sed et liberis Dei decretis pendere, adeoque nullam
in illis esse, nisi certo modo hypotheticam necessitatem
tialem, et non videtur ulla aliquid vel hypothetice positivum vel hypothetice in creaturis statui, quod posse,
quod non implicet aliquam divinae voluntatis actionisque liberae suppositionem, his inquam constit secu
essentiale, sed liberum, nempe decretum voluntatis, a quo solo principium contingentiae in rebus peti possit.
Atque ita dicendum foret, veritates contingentes ex combinatione quadam, intellectus potentiae,
intellectus, et voluntatis divinae, resultare, nec proinde necessarias reddi, licet omnino ab
aeterno consistant, nec aliam praeter Deum sedem habeant suae realitatis
ejus ideam vel notionem
fluentes, sive sint
ab aeterno: at
non ideo concedi
a divina
enim Deuomnia omnes ver quaestiones es determinat, et eas quidem
intelligendo, seu ideas sui intellectus contemplando, eas vero quae contingentes
contingentes autem videtur
nihil unquam vid nullus actus contingens ei offertur circa quem non
sequentia hominem mala prava electurum sequatur, cur homini
potius quam Deo actum imputamus? Respondeo eandem fore difficultatem
Ut enim concedamus e Responderi potest primum actum
ex concessis si ex eo quod Deus videt et paulo ante definitis, quod libertas
humana non tollitur praescientia, ergo nec prae decreto; sed instabis,
etsi libertas humana non tolleretur, tamen justitiam divinam tolli,
quae liber efficiat ut libertate nostra male utamur. Varia respondent
autores. Plerique contenti sunt dicere Deum se habere pure permissive
circa actum peccati. Recte, sed hoc non videtur sufficere adversariis,
quoniam Dei permissio multum differt a ex Dei permissione
infallibiliter sequitur actus, unde perinde videtur esse in rei veritate
dicat se dicatur permittere peccatum an velle. Responde
quantum ad certitudinem futuri peccati rem eodem redire, sed non quoad
est, non permitteret Deus malum, nisi bonum faceret etiam de
alo. Ergo, inquies, Deus vult meum peccatum, ut inde magi
sed permittere, aut si mavis permittere velle. Non enim Deus
vult peccare, non vult producere peccatum, sed vult existere
te, id est eum quem scit peccaturum, quia peccatum tuum in melius
Deum non decernere proprie loquendo
Petrus peccet, sed hoc potius, ut ex infinitis creaturis possibili
exi quas Petro praeferre poterat, existat Petrus, de cujus
vel ut accuratius adhuc
rem exprimam, ex infinitis modis creandi mundum, seu ex infinitis suis decretis
ssibilibus Deus ea elegit, cum quibus connexa est series illa rerum possibilium
in qua Petrus
possibili peccaturo existentiam tantum
Petrum peccaturum existere, tantum
sed ita
Petrum peccare,
quemadmodum Hugo a S. Victore quaerenti, cur Deus Jacobum dilexerit,
Esavum odio habuerit, respondit non aliam ejus rei rationem esse,
sit Esau, quod verissimum est.
sua absolute necessariae sunt, sine interventu tantum intelligendo,
nota. Ut mirari subeat, Christianos, et philosophos circa futura conditionata
contrarium defendere aut vel suspicari potui
Ens reale quod non sit a Deo, sive ex nihilo sive ex alio praecedente
producatur. Itaque quotiescunque nova aliqua realitas existere incipit
in natura, sive sit substantia sive accidens, modo sit ab aliis
realiter distincta, eam a Deo produci tenendum est.
Hoc est non tantum res cum existere incipiunt a Deo producuntur,
sed etiam non continuarent existere, nisi continua quaedam esse Dei
actio ad ipsas terminaretur, qua cessante ipsae quoque cessarent.
Ita ut revera creatio nihil aliud sit quam hujus actionis initium.
Scio quosdam viros doctos hanc propositionem in dubium vocare, vi
existentiae, sed continue a divina operatione dependeant. Itaque merito
hanc positionem inter eas colloco, quae tuendae sunt, si fieri potest.
illi qui dicunt justum esse quod potentiori placet, et omnipoten
tiam jus dare in omnia; sed ita ut si fingeremus Deum
deposita potestate sua sapientissimorum judicium subire velle
(quemadmodum fabulantur de Marte qui in
esse summe sapientes; omnium sententia
pronuntiandum foret, justum esse dominum, et justa judicia ejus.
alios praeter
Vel ut magis ad possibiliora dicam, si nos intelligeremus
satis divinam gubernationem, non tantum agnituri essemus in Dei potestate
unoquoque aptissime et sapientissime usum esse, ita ut nulli qui totam rerum harmoniam intelligeret,
Neque enim otiosa ejus scientia
est neque quicquam intellectui
ejus objicitur, quin sit objectum
voluntatis, neque judicium ille
suspendere potest, quoniam
suspensio judicii non nisi ex
ignorantia proficisci potest
de ipso habet, antequam existentiam
otiosum dicebant.
hominis quid sit cujusque aut Dei vel
universi sequi ponatur (quemadmodum ex
referre videtur in praxi
videntur mortales ad
sanctitati divinae
ap contribuendo ad hoc ipsum
videtur esse
Respondendum est
sed permittere tantum,
scientia est
contribuendo ad hoc ipsum
ipsum ut alterutrum oppositorum
5) Haec Analysis vel finita est vel
Si finita sit, dicitur Demonstratio
maximae communis mensurae,
cum mensura eadem repetita
aequalitatis eorum quae sibi congruunt.
10) Sin nunquam perveniatur
ad exhaustionem
11) et analysis procedat in
12) proportio est incommensurabilitatis
13) quae infinitos habet quotientes
14) ita tamen ut semper aliquod
sit residuum
16) continuata autem analysi
prodit series infinita
17) circa quam Geometra
Et haec est doctrina de numeris
surdis, decimo Elementorum contenta
19) distincta ab Arithmetica
20) utraque non experimentis
incommensurabilitatis 13)
Haec Analysis vel finita est vel
nfinita.
7) et proportio dicitur necessaria,
8) reducitur enim ad veritates
Sin nunquam perveniatur ad
exhaustionem
12) veritas dicitur contingens
13) quae infinitas involvit rationes
15) cujus iterum quaerenda est ratio
perfecte cognoscitur.
18) Et haec est scientia visionis
19) distincta a scientia simplicis
21) neque inter has media datur.
Quam vero vocant Scientiam Mediam
est scientia contingentium possibilium
22) Ex his apparet radicem
sit, dicitur Demonstratio
enim ad veritates
perveniatur ad
procedat in infinitum
dicitur contingens
involvit rationes
ut semper aliquod
quaerenda est ratio
autem analysi
reddendo rationem
explicando habitudinem
per analysin terminorum
Et veritas necessaria dicitur
8) reducitur enim
nec unquam perveniatur ad exhaustionem ver
analysis procedat in infinitum
veritas dicitur contingens
quae infinitas involvit rationes
quae infinitos habet quotientes
ita tamen ut semper aliquod sit residuum
cujus iterum quaerenda est ratio
novum praebens quotientem
continuata autem analysi prodit series infinita
Et haec est scientia visionis
Si finita sit dicitur
circa quam Geometra perfecte cognoscitur.
Et haec est doctrina de numeris surdis,
Decimo Elementorum contenta
intelligentiae ab Arithmetica communi
per demonstrationes necessarias
tamen effabilibus non comprehendendas
impossibile est eff
principium aequalitatis eorum
quod infinitae sunt actu creaturae in qualibet parte universi;
et unaquaeque substantia individualis in notione sua completa totum
unumquodque suas leges prosequens ex primaevae institutionis admiranda sed
Deus unius occasione
Si omne quod fit, necessarium
(ut volunt Hobbes et Spinosa)
quae exis aliquando existunt esse possibilia et materiam omnes
formas possibiles suscipere (quod volebat Cartesius). Ita aliqua
ndo nullus fingi posset Romaniscus, qui non aliquando alicubi aut
propter rationes captum creaturarum superante
seu per
ideo malum
majus bonum
probationem recip
necessaria ostendendo contrarium implicare contradicti
Omnis veritas
pro eo quod factum est quam pro opposito. Etsi
rationum perfectarum redditio potius sit Nam ut sapientis ita et Dei
s, nihil vero esse in datis unde erui queat species
libere quidem, haud dubie tamen, prod
Trianguli, dicendum erit
esse rationem eligendi aliud quodcunque in alio quocunque, cur
caeteris praeferatur
in nullo alio praeterquam in hoc rationem
esse cur caeteris praeferatur: idemque
duci debere, nec
fiet recta
sequeretur sola
non est
Mihi hanc similitudinem attentius consideranti, statim ipsum ejus
initium negandum videtur, quasi scilicet Legislator ille venenum dari curaverit
supplicia apud inferos. Sed haec multo majoribus bonis pensabantur, ipsius
in terras
crimina omnia mortalium hujus sanctitate et voluntaria patientia expiata a
hoc expiata,
aureum seculum et pax aeterna, et maxima hominum tanta hominum cum Diis
assimilatio quanta maxima potest beatorum cum Diis assimilatio, quanta maxima
Illud autem memorabile est, unoquoque choro saltante apparuisse Deucalioni Tabulam quandam Musicam
potest. Beati autem futuri erant quos ju Beati
quandam Musicam moderatricem, quae partim adamantinis notis Parcarum manu, partim
aureis ipso Jovis digito inscripta erat. Et a Parcis quidem erant necessariae atque
clavem aliaque arbitraria cantus principia elegisse videbatur. Ex auro autem Jovis et liberali,
et indomitis fatorum gemmis emicabat fulgor mirabilis, in quo velut specul
incommutabiles quaedam
praesentabantur futura illius chori totaque rerum humanarum proditura erat
Hunc ergo chorum, qui talia promittebat, post multam deliberationem unanimes
elegere conjuges duo quod ea ratione maxime Deorum consortio fruituri mortales vide
rentur. Subito reliquae omnes statuae quasi indignantibus similes in prioris iterum
formae saxa dissilierunt. At delectae ex omni numero humanam prorsus naturam habuere.
Unde genus mortalium toto orbe propagatum est, ac diluvii damna expleta. Et
Deucalion humani ge restaurator nostri generis officio suo praeclare sibi functus videbatur,
laetamque in terras vitam agitabat, donec annis fessos conjuges eadem ambos suprema
dies exolvit. Jamque in Charontis cymba inexorabilem styga transmiserant, rectaque gressus dire converterant
ad Elysios illos hortos, in quibus foelices animae coelestia bona praegustant, cum gressus magnus
inimicum admittere inferis diem; vel iterum adesse qui Proserpinam thalamo deducat, quia qui
Tandem silentio Plutonis autoritate facto, intellectum est infelices animas de Pyrrha ac
Deucalione tanquam omnium suorum malorum autoribus queri atque expetere poenas. Cur
Pluto tantam quaestionem
orquerentur, nec nisi supplicio eorum quieturi videbantur.
a se ad rerum capitalium triumviros, Aeacum Minoa ac Rhadamantum rejecit. Conjuges
tanto tamque inopinato periculo perculsi, lachrymis se tuebantur, atque autores oraculi
i Ovidium et nescio quem Graecum Metamorphoseon scriptorem testem citabant. Vix pauca dictitans
audiri poterat Deucalion, cum statim confusis omnium clamoribus obruebatur, qui in Deos rejiceret
scelus suum, a quibus potestas quidem data ipsi fuisset eligendi, non vero electio praescripta esset
Fingamus dari posse aliquod venenum talis naturae, ut homini propinatum
Praecedentes difficultates fuere Metaphysicae, sequitur Moralis.
et eorum executionem remoto vel propinquo concursu juvat sequi
videtur hominem sive liber sit sive non liber, aut non esse culpandum,
aut si culpandus est certe a Deo non esse pro pecca
non rationem obumbret, non sed voluntatem depravet, ita
eamque (liberam licet manentem) inclinet ad malum, sic ut praevideri possit
hunc hominem nihilo minus poenam mereri, sed quid dicemus mereri
illum, qui tale venenum miscuit, et propinavit? praesertim si eo iniquita
tis veniat, ut ipsemet hominem illum miserum quasi legum sibi
ut miserum illum crudelissime torquere velit, tanquam sibi inobedien
legislatori si ipse
tem. Videtur autem species illa habere locum in humana natura,
nam prava illa dispositio quam peccatum originis appellamus, cui alii rei
melius quam tali veneno comparari potest, et cum animae ubi
primum existere incipiunt revera a Deo producantur, sive quis crea
tionem id vocet, sive traductionem, quis non videt, Deum vel animam
cum prava dispositione creare, vel in pravae dispositionis barathrum velut
velut immergere, quorum utrum dicamus, parum refert. Et de
Adamo ipso non minor est difficultas, quicquid enim de justitia originali
jactetur, videtur sequi pravam in eo dispositionem creatam fuisse,
atque ad pejus inclinaturus. Jam fingamus eundem qui venenum
propinavit, remedium projicere in medium sed quo ex ipsa veneni
uti nisi
cui ipse prius dormienti aliquot guttas efficacioris cujusdam remedii
perventurum, nisi in quo certa quaedam
sint neminem esse ad sanitatem
sit naturalis constitutio, vel cui
infallibiliterque sanaturae compositionis instillata sit.
Denique sanatos
natura plurimum si semel excitentur
aliisque regu modis, ita ut vel regula nulla certa servetur, vel si qua est
ut verbi gratia
parum instituto consentanea videatur; cum deceat potius ab eo qui
mi non liberantur, saltem nec puniri; certe crudelissimi
non per omnem aeternitatem objici quo nihil gravius
cogitari potest. Quid igitur de tali propinatore, Medic
tortoribus non
dam tertiae omnium efficacissima
totius hujus hominum
generis a cibo
cujusdam esu, inde
cibo quodam
venenato, inde
non possit.
prima enim
imperfectionis origo
non a voluntate Dei
est, sed a limitatione
essentiali creaturarum
Medicum eundemque Legislatorem
ob exoticas tantum rationes
sapientia sua melius
tanquam ad
inque delectu
Tout de même ceux qui font
les malheurs maux qui ont suivis les croisades
mal prises, sans concertées, sans et
qui ne font point de reflexion sur
à la religion et à l’Estat, des entreprises
Saintes et bien conduites; favorisent
l’impiété lors même qu’ils disent la vérité.
et incommodités,
les choses du monde, sacrées et
qui trouble les hommes, c’est ce qui fait
naistre cette diversité d
chacun envisageant
opinions,
la patience de faire la tour de
mettre même du costé de leur adversaire;
avec une application egale
certain esprit de contradiction, nous faisons
sur tout de nous opposer à ce que
les hommes ordinaires ont coustume
cela nous donne une
une elevation imaginaire au dessus les
autres: et quand nous avons trouvé quelque
repartie adroite et ingenieuse, qui peut déconcerter
peut estre utile
par maniere de divertissement, ou pour la parade
et point du tout pour en former une
conclusion qui puisse avoir quelque influence
dans la practique
Comme les
de nostre vie.
ecoliers en philosophie disputent des
vertus, des vices et des passions,
les touche en aucune façon.
Voulés vous qu’on aille se
la teste sur mille choses peu necessaires:
ne suffit il pas que chacun suive
après une meure
de tant de grands
et avec un esprit de juge
ne nous en donnent
Comme je voy
a que
les hommes ne demeurent
recherches mêmes
ne servent
qu’à nous embarasser d’avantage
de la verité; mais pour
Car il faudroit bien du temps
transferé ailleurs.
cavaliers bien ar
50 mille
en a
dont il ne reste en peu de temps
que 40 à 50 mille hommes
en tout, qui se trouverent
au siege de Jerusalem,
quand