DenisaB/htr_leibniz_dataset_v1 huggingface dataset:
acc semper potuisset ratio reddi conclusionis sive resolutionis electionis, si quis accurate
observasset per quas ambages vias mens ad eam pervenit.
quae fundatur in principio contradictionis,
Necessitas consequentiae est
jam involvit. Hinc sequitur in rebus facti nullam dari posse necessitatem
consequentis, seu ut ipsae jam involvant necessitatem sine ulla Hypothesi
, nam necessitas non potest demonstrari nisi per principium contradictionis
At in propositionibus aeternae necessitatis
veritatis res secus habet, quia ibi non agitur de existentia, sed tantum de
id est
ex eo quod res jam supponitur.
Hinc dicendum est nullam propositionem
(praeterquam eam quae sequitur ex natura Dei)
Hypotheticis propositionibus.
ne nullum
esse necessariam,
animi gratia ad Batavos
cum multis viris ingenio
atque eruditione humana florentibus, sed
plane infelicibus in negotio religionis. His
cum satis familiariter et libere sententiam meam
aperirem, et in omnibus aliis acutos, in eo
solo hebetes esse deplorarem, quod
unum necessarium est; illi contra sollicitudinem
meam irridentes mirari se ajebant, quod
ego quem viderent philosophiae solidioris
intelligunt) penitiora
gustasse, et in antiquitate esse versatum,
aliquam habere notitiam
sacrae antiquitatis,
dhaererem tamen sectae, qua ipsis n
ulla
videretur absurdior, et a scriptura sacra ac
Ecclesia alienior.
vero vicissim reponebam, quae tuendae
vicissim reponebam, quae tuendae Catholicae veritati
apta judicabam, sed fortiter inprimis absurditatis
iderem non eruditos tantum, sed et alios ejus
omnia rationis suae modulo metiendi.
Romanae Ecclesiae disciplinam acerrime odisse, quod imaginantur
servitut
fingunt apud Catholicos ingeniis
imponi, ac libros literasque gravissima durissima
inquisitione premi, ita ut homines prae cae
prae caeteris
apientes necesse sit hypocritas fieri,
reliquos vero praejudiciis occaecatos
in quadam velut barbarie agere, quo nihil
magis sit profectui studiorum,
et humanae mentis perfectioni contrarium.
operae pretium facere,
si ostendat Catholicam Ecclesiam
rationi consentanea; denique non minus apud
Catholicos quam sectarios liberum esse veritatem
rationibus, experimentis, literariis denique observationibus
indagare,
et inventam in publicum proferre
in colloquium
diversarum sectarum
ut omnia aliquando existant quae contradictionem non implicant
Sciendum est autem ante omnia esse
tagio latius serpere genus quoddam hominum, qui
religionem quandam plane philosophicam si ipsis credimus
Cum primum philosophia nova in Batavorum
gente liberrima recepta fuit, inventi sunt, qui
ea ad pessimas sententias tuendas abuterentur,
nec jam de protestantium Theologis loquor, quibus
Theologis Calvinianis loquor, quibus vel ideo placuit
quod cum formis substantialibus accide corporis
natura in extensione vel mole constituta formisque
substantialibus et accidentibus realibus profligatis,
etiam praesentia realis et transsubstantiatio sublatae
viderentur, sed de his qui
quos inter eminuit
quidam Benedictus Spinosa gente judaeus, sed Christianum
professus, qui tamen aperte negare ausus est Christi
resurrectionem, omniaque miracula.
fecit Dei nomine accipit vim Totum universum con
unam substantiam, quam vocat Deum, creaturas
autem vult tantum esse Dei modos, quemadmodum figurae
extensionis; hinc mens humana ipsi nihil aliud est quam
Deus determinatam hanc corporis humani figuram considera
seu uno verbo idea hujus corpori hanc animam Socratis
esse ideam talis corporis seu figurae, quam habuit Socrates
et immortalitas animae ipsi non in alia re consistit,
ipsum proprie nec intellectum
habet nec voluntatem,
nec propter bonum pulchrumve operatur
sed ita ut producat omnia quae potest;
quare non tantum mundus ipsi aeternus est et infinitus,
sed et omnia possibilia in eo existunt, non minus ea,
et injusta, quoniam scilicet Deo non defuit materia
ad omnia rerum genera producenda. Haec igitur opinio
omnem pietatem et religionem tollit, quamvis loquendi
formulis utatur, quae videntur eam retinere. Mihi
cum hujus hominis discipulis sectatoribus crebra
dogmatis sui pravitatem perspexisse non arbitrer.
Putant autem illi etiam Cartesium pleraque sensisse
quae Spinosa tantum apertius fuit elocutus; in
quo eis assentiri non ausim, etsi nonnulla Cartesii
loca suspecta esse agnoscam.
Porro non nisi unam
esse substantiam, et omnia
hujus substantiae esse modos, res est per
absurda, et primae omnium experientiarum adversa,
nam id quod in se quisque agnoscit cum cogitans seipsum
id omnes vocant substantiam;
vis vitium est,, substantiam enim definit, quod in se
esse; si intelligit, non esse in alio tanquam in subjecto
utique homo Titius erit substantia, quis ego ero substantia,
seu Deum esse me, sin aliud quid intelligebat debebat
sit, quae in se sunt, etsi non per se concipiantur
quales quidem communiter censentur esse substantiae,
aut ostendendum illi erat, nihil posse in se esse, quin
per se concipiatur.
Sed haec subtiliora, illud
vero utilius in conferendo cum his hominibus expertus
ut ostendatur
illis quam absurdum sit
in Batavis,
Christiana, quam
Catholicam doctrinam verae
philosophiae, disciplinam autem verae oeconomiae
prudentiae mirifice consentaneam esse.
atque instituto divinae sapientiae
(quod omnino
fundata Ecclesiae autoritate, quae in
contrarium fuit), non potuisse
humano generi, quam
quae in rebus salutis
infallibilis esset, cui
melius consulere
a cujus
causam esset discedendum;
Schismate vero nihil esse perniciosius
tantopere commendatae, magis adversum,
aut famem aut
nihil caritati
pestem, aut alia mala publica magis orbi
christiano nocuisse, bella autem hinc
et cum nihil sit apud
Deum animabus sanguine filii ejus redemtis pretiosius
potissimum nata esse;
numeras tamen animas occasione infelicium
aeterno exitio periisse; denique
tranquillitatis portum, in qua omnes secure
tunc a me nobis sunt agitata, cum diversissimarum
hominibus, quorum alii alia admittebant
fronte pugnantia objiciebant. Quae quidem
magni voluminis res foret. Placuit tamen
nonnulla hoc loco breviter complecti, quae maxime
haesere memoriae, et ingerebantur
crebrius et discussa non parum conferre
Veritatis Apologiam
ut appareat quam recta, quam pulch
videntur ad
quam sancta sint, quae docet Ecclesia.
Idque jucundum omnibus fore arbitror qui
eam amant, utile autem his quibus
aliisque sectariis, maxime vero cum
acrioribus acuti protestantibus qui sibi fals
ac ficta
catholicarum sententiarum absurditate blandiuntur,
agendi occasio vel necessitas erit.
Meo sane zelo non plane successum defuisse
divina benignitate sum expertus.
conquiescant non nisi in Ecclesia inveniri, atque
huc redeundum esse omnibus salutem
suam alienamque amantibus, cum
ab Ecclesia exigatur, quod non unusquisque
salva conscientia praestare possit.
ac aliumve finem
controversiarum
se judicem
vel de animi sententia atque veritate,
Controversiarum de possessionibus motarum judex est quisquis satis potens est. Quantum
scilicet satis est ad dandam adimendam atque conservandam possessionem. Ejus
voluntate cum detur conserveturque possessio, frustra movetur controversia de
possessione: et superest tantum quaestio de veritate. Possunt enim in Republica
efficere judices ut cedamus re nostra, ut injuriam etiam facientibus non resistamus,
imo ne debeamus quidem. Ego enim arbitror, summae potestati in Republica deberi
non vero ut
non quidem obedientiam absolutam, attamen patientiam sive irresistibilitatem,
qui veteris etiam Ecclesiae mos fuit.
Controversias de eo quod sentiendum sit, ille solus terminare
Quoniam enim
judicem definivimus, qui controversias terminat, ille vero solus controversias
in animi sententia consistentes terminat, qui contrarias animi
sententias tollit, id est qui persuadet; patet illum esse judicem controversiaru
qui potestatem habet persuadend
Absolute loquendo nullus datur judex controversiarum, nisi unusquisque
cujus potestate
cui eas terminandi jus est, p
potestate est
nulla est
obligatio credendi ut alibi dixi, nulla est obligatio
Persuadere Quisquis est judex controversiarum in ejus potestate est persuadere alterutrum
in ejus
roversiarum debet eas posse terminare per prop. 5. id est efficere ut opiniones contrariae cessent
prop. 3. * Cessant autem opiniones duobus modis, vel oblivione, vel mutatione in aliam opinionem
ergo judex controversiarum debet efficere posse vel oblivionem vel persuasionem.
estate est persuadere, in ejus potestate esse debet
excitare attentionem.
conscium esse (ut alibi dixi). Conscientia nulla est sine attentione. Ergo quin attentionem
mo est, qui in alio possit pro habitu efficere oblivionem vel attentionem.
Haec propositio non ratione ostendi potest, sed ab experientia pendet.
Absolute loquendo nullus homo est judex controversiarum respectu alterius.
efficere oblivionem aut attentionem in alio per prop. 8. et quia attentio necessaria
est ad persuasionem
prop. 3.
Le Cardinal de Richelieu entendoit les controverses à fonds, comme chacun sçait, et prenoit plaisir
Mais il faut sçavoir que Mons. de Groot alors etoit tout autre qu’il n’avoit
esté dans sa jeunesse: car ayant jetté ce feu de dispute, qui échauffe plus qu’il n’éclaire;
et estant revenu à cette simplicité
seule peut estre agreable à Dieu, les
yeux il envisageoit les controverses tout autrement qu’il n’avoit fait. Le Cardinal l’ayant
vostre sentiment sur le moyen de reconcilier les controverses, car je sçay que
vous avez fort medité là dessus.
G. Il est vray que cette étude m’a occupé
assez long temps; mais V. E. me permettra de luy dire, que j’en suis revenu. experien
vous ne trouvez
digne de Vous, une recherche qui doit estre si importante,
de hisce judicium harum utilitatem expendi suffecerit.
alia magis in re quam caritatis laesione constare.
probitatis atque caritatis natura disputandum esset nobis, si solida magis quam speciosa
Quoniam valde verisimile est non nocere errorem sine impietate, et plan
certum est non prodesse fidem sine caritate.
igitur qui fiat, quod hominum amor erga Deum
c vero putandum est exploratam satis omnibus verae Caritatis naturam esse, alioqui
omnes divino quodam ardore succensos videremus; cum cognita bona non possint non desiderari.
Et nemo unquam dubitasset, an aliquis sine caritate erit actu amoris Dei super omnia salvari
possit Neque vero dubitassent aliqui an nullo actu amoris Dei super omnia exercito
salvari quisquam possit; neque contritionem minime in potestate esse arbitrarentur, neque ineptas saepe et
Amplius dico nemo gloriari potest se Deum amare ut oportet, nisi paratus sit
edimere gloriam Dei, et publicum bonum.
Imo ille vere extra Ecclesiam est, qui carit caritatem non est.
Quisque Quisquis Deum vere amat, quisquis commune bonum publicum sincero affectu quaerit,
is vere in Ecclesia Catholica est, reliqui omnes schismatici sunt. Nam
Christianorum reunionem sub
judicem esse controversiarum.
Sed necesse est, ut antea apud alium judicem id est
apud me ipsum probet se judicem esse, unde absolute loquendo ego solus
hominum controversiarum penes me judex sum. Ut postea ostendam
controversiarum est
Datur certa methodus examinandi an argumenta vim concludendi habeant an no
Omnia argumenta reduci possunt ad formam talem: Omne A est B, omne
B est C. Ergo omne A est C,
hoc ex Logicis suppono. Quae forma cum
sit indisputabilis, examinandae sunt tantum propositiones duae assumtae, Omne A est B,
item omne B est C. Hae propositiones nisi probantur argumentum aut certae ut
er se nota
e sunt illae propositiones quae vel sensu constant, vel quae constant
ex terminis, sive quarum oppositum implicat contradictionem. Quorum utrumque dijudicare
Ut probentur rursus opus est argumento
allegabit aliquod quod hoc modo probare non possit, et tunc totum cadet ejus
argumentum vel tandem omnia reducet ad propositiones per se notas, et propositio
erit demonstrata.
Neque refert quod quaedam sunt probabilia tantum, nam
de his demonstrari potest ipsa probabilitas.
id non necessario
quam infligeret sapientissimus ac
ratione coguntur. Et
Nam ad quae alii vi, ad ea sapientes
necessario est, quod non
rationum quae persuadent
pro re de qua agitur facientium supra
existere si velis.
lla obligatio est ad impossibile ea quae non sunt in potestate.
Credere est probabilitatis conscium esse, probabilitatis, inquam, id est excessus rationum
pro eo de quo agitur, supra contrarias, conscientia autem rationum non pendet
id quod in mente versatur.) Ergo nec fides
(1) nostra
Nulla est obligatio credendi.
Nam obligatio est necessitas sapientis
ergo ad quod quis obligatur id sapienti necessarium est, quod sapienti necessarium
est id alicui certe
est necessarium
ad impossibile nulla obligatio est
Quae non sunt in potestate (a)
hoc rerum statu non possunt. Quae hoc rerum statu contingere non possunt
ea utique non sunt necessaria impossibile, ea hoc rerum statu non contingere
necessarium est, sive contrarium eorum est necessarium
Obligatio nulla est ad credendum,
sed tantum ad attendendum.
Namsi attentio adsit, et fides
non sequatur, non erit fides
in nostra potestate per th. 1. ad ea
autem quae non sunt in potestate
nulla obligatio est. Ergo ad cre
dendum nulla obligatio est
sapientis ergo
m est quicquid ad laetitiam confert
ultum interest inter laetitiam et voluptatem,
(Tristitia) est
compensatione omnium voluptatum et
dolorum praesentium exurgit
s est sensus crescentis pe
s est sensus crescentis perfecti
tium supra dolores.
tium supra voluptates.
Unde sequitur posse aliquem simul voluptatem
et dolorem sentire sed non posse
laetum et tristem esse.
Patet etiam Laetitiam esse voluptatem totius
hominis publicam sive universalem ex totius
constitutione resultantem
Itaque et in mediis doloribus laeti, et in
mediis voluptatibus tristes esse possumus.
rtus servans rationem in affectu hominis
erga hominem.
adeoque bonum commune quaerit
bonum societatis a
est quod magis ad
laetitiam ejus quam tristitam
quod magis ad
tristitiam ejus quam laetitiam confert.
voluntate societatis ob bonum societatis
a voluntate privati.
societatis ob
Malum privati a voluntate
est bonum societatis
quod plus uni
itaque tale esse debet ut praemiis poenisque
voluntate privati
procurari possit
esse debet, ut
contra prudentiam agentis; itaque tale
poenisque impediri
recte ratiocinante.
in recte ratiocinante.
seu virtus servans rationem in affectu hom
qua tali
prudens non sit, agit tamen
ut prudens in his quae ad bona malaque
aliena pertinent. Sed prudentis officium
latius patet.
nulla est obligatio.
omne impossibile est impossibile viro
bono. Nullum impossibile viro bono
necessarium viro bono, jam necessarium
nullum impossibile est debitum.
Omne necessarium est licitum; seu neces
sitas non habet legem.
omne necessarium est necessarium viro
bono. Omne necessarium viro bono est
possibile viro bono qua tali;
Nullum impossibile est debitum; seu impossibilium nulla est obligatio.
omne necessarium est necessarium viro bono.
Omne necessarium est licitum; seu necessitas non habet legem
Quae viro bono
est debitum;
bono est necessarium
nullum impossibile est necessarium
Omne necessarium viro bono est
bono est possibile viro bono qua tali; hoc
per accidens fieri potest, ut agenti necessarium vel impossibile sit, sive omnino, sive ex hypothesi
Omne malum bonum malumve societatis per se debitum
impedirive non potest,
Ex quo sequitur miseria
per se illicitum est.
se debitum
us utique praemiis poenisque in recte ratiocinante procurari
per praecedentia.
ut agenti necessarium vel
impossibile sit, sive omnino, sive
se debitum vel illicitum est.
is per se debitum vel illicitum est.
vel illicitum est.
Ex quo sequitur felicitas cujusquam id per
utique praemiis poenisque
ratiocinante procurari
unumquodque praesumitur indebitum
inter se
Uti se habent necessarium, contingens
, possibile, impossibile; ita
se habent debitum,
Est enim debitum nihil aliud quam necessarium
viro bono, et illicitum nihil aliud quam
impossibile viro bono. Est autem vir
bonus cujus charitas recte ordinata est
quantum licet salvo suo.
Hinc patet
omnia Theoremata de Modalibus
huc transferri, ac totidem novas
propositiones circa justum et injustum
enuntiari posse. Eadem theo
remata repeti possunt non tantum
ratione viri boni, sed et ratione
viri prudentis.
Unumquodque praesumitur liberum.
debitum neque illicitum est.
vulgo enuntiant impossibilium nulla obligatio es
Nam impossibile nullis poenis vel praemiis
procurari potest, adeoque (per defin.) nec
debitum est.
Omne necessarium est licitum, seu ut
necessarium nullo modo, ac proinde
nec praemiis et poenis impediri potest,
ergo (per defin.) nec illicitum est
Nullum sine miseria impossibile est
debitum
Nullum ex quo miseria necessario sequit
ur, debitum est, seu nemo miser
Omne ex quo felicitas necessario sequi
Hae duae propositiones eodem modo
demonstrantur. Debita enim aut illicita
praemiis poenisque procurari aut impediri
rum et felicitas bonorum (per definitiones boni,
mali, miseriae et felicitatis) nemo poenis
praemiisque obtinebit, aut ut velim miser
esse, aut velim felix esse in recte
ratiocinante, ergo minora bona malave
sunt quam ipsa praemia aut ponae. Sed
felicitas et miseria bonorum et
malorum maxima sunt (ut constat
Ex quo sequitur felicitas universalis, id
debitum est
Ex quo sequitur miseria universalis id
illicitum est.
Felicitas enim et miseria universalis
ut alterius majoris boni malive spe aut metu
poenisque procurari possit
his quae per variarum circum
stantiarum concursus debita vel
illicita sunt.
alterius quam bonum alterius
Est enim majus malum societatis per
Quicquid est majus malum
def.... Ergo per prop....
se illicitum est.
Quicquid est majus bonum unius
quam malum alterius id debitum est.
Est enim majus bonum societatis
per def.... Ergo per prop.... per se
Si sit ut bonum ad bonum ita reciproce
debita vel aeque illicita sunt.
sunt separatim tum ex magnitudine sua
Et, si aequalia sint erunt in ratione probabilitatis,
si aeque probabilia, in ratione magnitudinis.
Et si inaequalia et inaequaliter probabilia
magnitudinis et probabilitatis. Ratio autem ex rationibus reciproce aequalibus composita
sint, erunt in ratione composita
latior priore, ambae erunt aequales,
area enim fit ex ductu si areae prioris longitudo a
Et c latitudo areae posterioris, 4 pedum, sit dupla ipsius d
quam areae
posterioris spatium
12 pedum quadratorum.
vel malum ad malum
secutura
Debita sunt inter se in ratione bonorum
quae ex ipsis sequuntur: caeteris pari
ebita (illicita) sunt inter se in ration
e probabilitatis qua bona (malave) ex ipsis
sequi ponuntur; caeteris paribus.
Debita (illicita) sunt inter se in
eciproca ratione malorum (bonor
composita ratione probabilitatis
et verisi magnitudinis et verisimili
tudinis bonorum (malorum) quae
ex illis sequuntur
ontroversiae quemadmodum civiles, ita et sacrae vel
ad judicium vel ad causam pertinent, sive ut vulgo loquuntur
vel ad Processum judiciarium, vel ad Merita causae. Illae
Controversiae quae ad Judicium ipsum pertinent, nonnunquam
Spes autem victoriae a certo quodam signo visibili ac nullis
disputationibus subjecto pendere debet. Quale est sors, probat
pleraque novarum saepe difficultatum feracia sunt. Judex
si quid in sententia sua sit ambiguitatis aut obscuritatis, tollere
poterit explicando. Fateor tamen nullo judice opus
fore, si duo litigantes in certam quandam disputandi formam
consentirent, eamque
accurate observarent, ita enim
sponte naturae veritas vel certe probabilitas alterutrius
certantium, ubi nihil attinet adjicere exitus spem, cum
in ipsa hujus certaminis natura contineatur, provalente utique
potentiore aut feliciore: at vero non omnis status
per rationes certantium judicium est, saepe enim abest
spes exitus utroque sententiam ad extremum tuente, auditoribusque
suspensis.
Qui rationibus certant vicisse videbuntur, ubi scopum assecuti
Nam qui sorte, qui monomachia, qui purgatione quam vocant,
sive probatione per ignem aut aquam, denique qui tormentis
esse rationum
Conscientia est nostrarum
Nulla est obligatio ad ea quae non sunt in potestate. im
Nam conscientia rationum non est in potestate.
Conscientia non est in potestate.
contribuere posse poenam quam voluntatem ejus evitandae per obedientiam. Quoniam
per defin. 1. sequitur obligationem non esse nisi ad obediendi
non fiunt, seu quae per defin. 3. in potestate non sunt, nullam
esse obligationem.
Credere non est in potestate per prop. 2. quae non sunt in potestate,
eorum nulla obligatio est, per prop. 3. Ergo nulla credendi
obligatio est.
m credendi conatum, id est accuratissimam in credendi rationes inquisitionem: quae
tamen moderanda est, in quantum
ne ab aliquo majus studium desi
vitaeque genus, capax est.
potestate sunt quae fiunt si velis.
r, ejus, sive id quod quis pro arbitrio tractare
potest omnibus modis, qui non singulari ratione
excipiuntu
C autem rebus illud videtur quod
imirum, id est si bonum generale, sive quod eodem redit,
divinam voluntatem spectemus.
vero caritatis scientia regi debet, ne erremus
in aestimatione ejus quod
ideo non poterimus fortasse vim melius
complecti, quam
quam si definiamus esse
quicquid boni sapientisque viri arbitrio proba
bonum virum
nam quae contra bonos mores sunt ea nec
est quicquid bono viro
necessitatem quandam
Harum autem rerum scientia
actio vel exceptio vel aliud juris remedium vel judicis officium
Codice prodita est.
dabitur, quam quae in hoc
facto emergant, digna quae lege comprehendantur.
his qui jurisdictionem
quae in hoc Codice prodita est.
s. Sed haec exceptio reprobatur, quia
habeant rationem: hanc exceptionem reprobamus,
quia omnes de jure controversias tollere volumus,
de rationibus volumus imposterum non
non ex rationibus sed ex legibus jur agi. Et
cum pauca esse arbitremur quae legibus istis non
contineantur, satius est ea paucorum damno
negligi, quam commune malum aliquos
Cum enim rara esse arbitremur, quae legibus
istis neglecta sint, satius est paucos damnum
pati, donec ad nos referatur, quam incerti
juris commune malum ali.
urbes peculiares habeant leges aut mores;
redactum non sit, non dabitur inde judicis officium.
Volumus enim jus locale certum ac finitum reddi ac
codice nostro comprehenduntur judicis officium datur.
Volumus enim ab his qui jurisdictionem exercent,
ad nos referri, si qua ex facto emergant, nova
lege comprehendi digna.
ex jure locali juri generali contraria non est.
Volumus enim jus certum
non continentur. Hujus
Hujus causae generalis exemplum
populus assuevit,
eodem jure in alios usum. Nam et
hanc a communi juris ratione discedendi
credat injuriam fieri si
ea non observetur. C
his tantum vim juris concedimus, quibus
mos tribunalium ad populum non pertinet.
rationem haberi his vim legis negamus.
u m est si causa non certa consequentia
conjectura tantum ex nostris legibus colligatur.
Nam volumus imposterum nullum in quaestione
juris, sed tantum in facti quaestionibus ubi
careri illis non potest.
earum rationibus aliquam causam ducat.
movere conjectura tantum cognosci solent.
Nam solent regulae esse exceptionibus obnoxiae, et
tantum memoriae discunt nostrae autem leges ita
scriptae sunt, ut nullae aliae oriantur exceptiones,
inter se.
aut doctorum autoritate jus sumat.
quae in his nostris contineatur.
Quia non quidem
nascuntur enim
Capita, neminem laedere, omnibus prodesse
, jus strictum, aequitas, probitas, quae continentur
praeceptis: neminem laedere, suum cuique tribuere, honeste vivere.
Neminem laedere, neque committendo aliquid in me, neque omittend
quod damnum meum impedire poss
Damnum autem
caput est animi
quietem. Contractus vim suam habent Et hoc est
actione injuriarum complectuntur.
Nihil facere quo Nullum damnum dare, nullum non
intercipere, non permittere ut damn commodum
Bona autem et mala hominis sunt positiva aut privativa.
in sensu actuali et in facultate.
externa quae vocamus facultates.
Bona et mala sunt sensus, ve et
quibus ad perceptiones istas aliquid confertur.
inter mala, et privationes malorum inter
bona censentur.
Et cum causae incertae sunt,
aestimanda est quantitas non effectus tantum
quantitas non effectus tantum sed et verisimilitudo
et Mala sunt molesta vel damnosa.
Nam honesta sunt quorum
Nam et honestorum
Nam honestorum durabilis est jucunditas
Honesta certe ad jucunda refero
Nam et honesta sub jucundis continentur
Sunt enim quae
augent perfectionem Mentis.
felicitat
permittere ut mihi damnetur
quae non possunt
Ex his bona et mala partiri licet:
sunt, quae non possunt non conferre
ad felicitatem, et haec
appellantur; nihil in his a
immediata bona vel mediata; scilicet
et jucunda sint, uti et laetitia
haud dubie
Etsi haec omnia per
accidens mala esse possin