DenisaB/htr_leibniz_dataset_v1 huggingface dataset:
Nota omnes hae autoritates, excepta revelationis hodiernae
alterius nonnunquam ratiocinationeve aut alio judice indigentes.
Nota huc referenda Masenii et Veronii methodus, qui volebant
reducere protestantes ad probandam confessionem ex scriptura
sine ratiocinationibus ad quaestionem scilicet de autoritate et scriptura
vocali. Rationes sunt aut probationes, aut praesumtiones, aut
semiprobationes seu probabilitates. Quae ut faciant nota
sensibilem certa forma proponendae sunt; ut appareat
evidentia veritatis.
Et hac forma inprimis opus est, cum
de ipso judice vel autoritate muta vel vocali stabi
lienda agitur. Ultimus enim de judice judex ratio est
minusque eos tangere, qui cavillis assueti, contra vim
eorum occalluerunt, sed qui sepositis praejudic at‐
mente in timore Domini apertissimorum verborum
aut frustranea esse Christi promissa, aut extare adhuc
ad Ephes. IV et ipse dedit quosdam quidem Apostolos
alios prophetas, alios Evangelistas, alios pastores et
ad consummationem sanctorum in opus
curramus omnes in unitatem fidei et agnitionis
Dei, in virum perfectum et mensuram aetatis
plenitudinis Christi.
commentantur, et alioqui
locis innumeris asserunt negari sine impudentia
non poterit creditum illis
non minus quam vera fide conspicuam
semper futuram duraturam.
Jam vero si qua est hodie Ecclesia
erit, quae cum Romana communicat. Quam enim aliam
protestantes constet novos esse et ab hac
nominabimus, cum
avulsos, Graecam Ecclesiam a Romana nulla re magni
momenti differre, quam quod agnitam ab ipsis majoribus
discedere in quibus et a protestantibus damnantur
Certum est Sanctos Patres credidisse
Romanam Ecclesiam fundatam fuisse
a Petro, ei
cum omnia Christi verba efficacia sint, et sensus plena
sine praeoccupation
meam, et portae inferorum non praevalebunt
in gubernanda
universa Ecclesia
et dabo tibi claves
regni coelorum, et
quodcunque ligaveris
super terram erit
ligatum in coelis
et quodcunque solveris
continua successione
rectoribus ejus
in omnibus rebus ad
animarum aedificationem
pertinentibus magna
aliquid et pietatis
Servatoris sine tremore legere attente legere non poterit,
quorum remiseritis peccata remittentur
eis, et quorum retinueritis retenta
profecto tanto Regum potestate major est, quanto
major est de salute aeterna, quam de capite et
fortunis judicare. Consentiunt autem omnes,
hoc non tantum Apostolis, sed et Apostolorum
successoribus dictum esse: itaque aut inania
sunt verba Domini, aut summi res periculi
est justa Ecclesiae Sententia percelli.
Nec illud minus excitare omnes debet
ad quaerendam veram Ecclesiam, quod illi in
rebus salutis infallibilitas sive indefecti
et firmamentum veritatis. 1.
Matthaei XVIII
Ecclesiam audiri jubet
velut Ethnicus et publicanus. Et discessurus
spiritum veritatis, qui, inquit docebit vos
omnem veritatem. Johann. XVI. Quod ne
quis de Apostolis solis accipiat, vetant novissima
illa atque efficacissima discessuri ex conspectu
mortalium jamque in coelum ascensuri
seculi consummationem. Quemadmodum ante jam
dudum dixerat Matth. XVI. portas inferorum
contra Ecclesiam suam non praevalituras. Et Paulus
Ecclesiam Dei vocat columnam et firmamentum veritatis.
Tim. III. Fateor protrita esse haec loca,
Domini verba Matth. ult.:
ens Matth. XVIII quaecunque
erunt ligata et in coelis
et quaecunque
solveritis
super terram erunt
soluta et in coelo.
Et Joh. XX. accipite
spiritum sanctum,
vel hominis aut concilii infallibilis sunt mutae, seu explicatione
analysi aliquousque continuata devenitur ad aequationem
identicam; et hoc ipsum est in geometrico rigore demon
strare veritatem; in contingentibus vero progressus
analyseos in infinitum, per
ut nunquam quidem habeatur demonst
ratio tamen veritatis
subsit, etsi a solo Deo perfecte intelligatur, qui
unus tota seriem infinitam uno mentis ictu
pervadit.
et numeris res illustrari pote
cum Ratio
uas quantita uti in propositionibus necesariis
tandem reduci potest, ut appareat totam praedicati
notionem totum numerum minorem ut appareat
notionem praedicati inesse subjecto, ita in numeris
per continuam analysin (alternarum divisionum),
tandem perveniri potest ad communem mensuram
sed quemadmodum in incommensurabilibus datur
proportio sive comparatio, etsi resolutio procedat
in infinitum, nec unquam terminetur, saltem
ita in contingentibus datur connexio
sive veritas, etsi
tradictionis
ea ad principium
analysin in identicas reduci nequeat.
necessaria sit, an vero potius unum
et primarium ex liberis ejus decretis.
Item quaeri potest similiter, utrum haec propositio
necessaria sit
: nihil existit sine majore
existendi quam non existendi ratione
in ullo casu speciali,
involvit enim pro
gressum in infinitum;
ideo sufficit nobis
veritatem contin
gentium nosse
per experimenta;
universum, et gene
ratim, quod et
ratione et
experientia
tum nos in
res penetrare
Divinitus
Illud certum est, in omni veritate esse connexionem
praedicati
et subjecti.
Ideo, cum dicitur Adam peccans,
necesse est, ut sit aliquid in Adamo peccante
possibili Adamus peccans, propter quod existere dicatur.
Concedendum videtur,
Deum nunquam agere
nisi sapienter, seu ita, ut is qui cognosceret ejus
rationes,
summam ejus justitiam, bonitatem et sapientiam
esset agniturus et adoraturus.
Itaque non videtur
quod scilicet simul beneplacitum non sit.
Quia non possumus cognoscere veram
Divinitus menti nostrae principium:
nihil fieri sine ratione, et
ex oppositis semper
illud fieri quod plus rationis habet.
Et quemadmodum Deus ipse decrevit nunquam
agere, nisi secundum sapientiae rationes, ita
sic creavit creaturas rationales,
ut nunquam agant nisi secundum rationes
praevalentes seu inclinantes, veras vel apparentes
vicarium rationis,
Nisi daretur tale principium, vicarium
nullum daretur principium veritatis in rebus
contingentibus, quia principium contradictionis
utique in illis locum non habet
Pro certo
habendum est non omnia possibilia
alioqui nullus fingi pos
set Romaniscus
qui non alicubi aut aliquando existeret.
non videtur fieri posse, ut omnia
possibilia existant, quia se mutuo
impediunt.
Et dantur infinitae series impossibiliu
autem series
agit cum charactere
esse non potest, cum
sequuntur reliqua:
Deus semper
perfectionis seu sapientiae.
Non omne possibile ad existentiam pervenit.
subjecto, seu datur connexio
In omni propositione
praedicati et subjecti
est an posito necessariam hanc esse
propositio existit cujus
major existendi ratio est; sequatur
propositionem
merito negatur
Nam si necessariae propositionis definitio
terminis necessitate
ut haec propositio
fieri quidem potest,
demonstrari: omnis veritas habet rationem,
sed ideo non
agit sapientissime;
erit demonstrari haec propositio: Ista
vel haec:
majorem rationem, seu propositio contingens A est
conformis Divinae sapientiae., sed vera Et ideo
etiam non sequitur propositio
necessarium esse ut Deus eligat optimum, seu optimum
quod eligitur esse necessarium, quia nulla
necessarium sit necessitate consequentiae, non con
illa hypothesi
admissa infallibili electione optimi
ia no existentia non differt ab Essentia,
vel quod idem est Deo essentiale est existere.Unde Deus est Ens necessarium
Veritates necessariae sunt, quae possunt demonstrari
ex principio contradictionis.
contradictionis, alioqui omnia forent necessaria,
nec alia essent possibilia, quam quae actu
existentiam perveniunt.
existere dicimus,
ut semper propositionis reddi possit ratio,
in necessariis
Existentia Essentiae non addat novam
ormam, alioqui Essentia Et ideo conti
Omnis propositio vera
Universalis affirmativa
quae identicae sunt earum connexio per se patet., quae
terminorum.
hic arcanum detegitur discrimen inter V
eritates Necessarias et Contingentes, quod non
facile intelliget,
nisi qui aliquam tincturam
ipsa propositio in ipsis demonstrari
modum Deo tribuere.
apparentem, nam
agendi in ipsis
Axioma Magnum
Nihil est sine ratione.
Sive quod idem est, nihil existit, quin ratio
reddi possit (saltem ab omniscio) cur sit potius quam non sit,
et cur sic sit potius quam aliter.
Unde sequitur nihil
per se et absolute loquendo indifferens esse,
indifferentiam rerum nostrae tantum ignorantiae figmentum esse,
quemadmodum et id quod Ethnici fortunam vocabant.
vero, inquiet aliquis, si nihil sine ratione est, tunc nulla
erit prima causa, nullusque ultimus finis. Respondendum
est, nihil quidem esse sine ratione, sed non ideo nihil esse
sine causa. Nam causa est ratio rei extra rem, seu
ratio productionis rei: potest vero ratio rei esse intra rem
ipsam. Idque locum habet in illis omnibus quae sunt necessaria,
quemadmodum Veritates mathematicae quae rationem
in se ipsis continent; item Deus, qui solus rerum actualium
sibi ipsi ratio est existendi.
Hanc ab hominibus Voluntatis nomine intelligi, patet ex
eorum loquendi formulis, in quibus si definitio pro
definito substituatur, sensus sibi constabit. Hinc dicimus
omnia appetere bonum, fugere malum. Neminem velle
quae bona putamus, et contra quae bona putamus,
ea volumus.
utitur quam homines solent, et fortasse ne
dicere quidem poterit, quid sit velle.
conatu
cogitationem de
Hoc scilicet discrimen est inter simplicem considerationem,
imaginationem, repraesentationem, et inter sententiam,
quod is qui aliquam sententiam habet paratus est
ad agendum modo aliquo qui sit huic sententiae
conformis. Quicunque persuasus est ignem esse
in fornace, non utique manum immittet, quamdiu mentis
atque actionum suarum est compos. Qui credit esse
potentissimum atque sapientissimum actionum suarum
censorem, is quamdiu hanc sententiam habet animo
penitus persuaso obversantem certe
non peccabit. Unde manifestum est fidem id est
sententiam, sine operibus, id est caritate, sive
benefaciendi conatu esse non posse.
Si quis jam Definitionem Sententiae substituat in
definitione Voluntatis, is iis collig videbit, Volun
agendi conatu conjunctam, quod cum illorum modo loque
consentit, qui dicunt Voluntatem esse ultimum delibe
deliberationis. Est enim deliberatio
dubitatio cum inquisitione conjuncta, de
adversum est, quia vacuum denique per consequentiam introducit,
locum enim utilioribus tollit, et ipsummet loco suo deest,
Quemadmodum qui merces cista condit, dat operam ut
omnia ita ordinet, quo minimum loci perdat; et
siccitate aut diverso liquore
colligit, ubi minus exponitur hosti, quia plus materiae
intra eundem ambitum includit.
Ambitus enim
solus, non vero quod intra est, hosti exponitur.
Et sphaera est capacissima figurarum eundem
ambitum habentium.
Nam ubi nulla est varietas, nulla est harmonia, nam et
Citharoedus ridetur chorda: nostis caetera. Vicissim
ubi varietas est sine ordine, sine proportione, sine quadam
sine concordia, nulla
harmonia. Hinc patet
quanto major sit in varietate unitas, hoc majorem esse
harmoniam. Hinc ipsae dissonantiae gratiam
augent, si subito in concordiam aliis dissonantiis
revocentur.
Idem est in Symmetria.
jam facile patet Harmoniam esse perfectionem
dictum est, perfectius esse in quo plus est realitatis.
cogitando, nam Mentes singulae quandam totius mundi
repraesentationem continent.
Hinc jam perfectior
ille est cogitandi modus, per quem fit ut unus cogitandi
actus plura complectatur ad plura simul objecta porrigatur, ita enim plus est realitatis
Hoc autem fit ope Relationum, est enim relatio
quaedam unitas in multis. Et relationum species sunt ratio,
rationes rerum inter
gradus realitatis in ipsis est harmonia, nexus
sumtis, resultat harmonia. Quoniam ergo
quo plus relationum (quarum aggregatum harmonia
est) in objecto cogitabili est, hoc plus realitatis
sequitur Harmoniam esse cogitabilium
quatenus scilicet cogitabilia sunt, perfectionem
in illa cogitatione.
bene vivere humanas tantum ob causas, quales sunt educatio,
consuetudo, pax publica, securitas propria, bona fama.
Hic vero agitur de iis quae propter Deum agimus aut patimur.
capere ex alterius felicitate.
Amorem hic definio verum, qui ab affectu simplici, aut etiam amicitia
utilitatis causa suscepta differt. Hujus definitionis usum
insignem aliquando deprehendi in colloquio cum amicis nonnullis,
qui non satis capiebant, quomodo amans amati bonum quaerat
nulla consideratione lucri in se redundantis, videtur enim
quicquid agimus propter bonum nostrum nos facere, non
propter alienum, quomodo ergo possibile est, ut
bonum amati per se expetamus? Difficultas praeclare
solvitur ope hujus definitionis, quae ostendit
ex hoc Corollario:
Corollarium Definitionis
Bonum amati propter se expetitur.
Bonum amati delectat amantem,
ex hypothesi in definitione amoris facta, definivimus
amare, alterius felicitate delectari.
nam quae delectant, etsi nullum usum habeant,
nihilominus expetuntur. Et quaecunque expetimus,
ea ideo expetimus, ut voluptatem faciant,
si immediate producunt voluptatem, eatenus per se peti dicuntu
· Ergo bonum amati per se expetitur ab amante.
ad jucunditatem confert.
gradum. Sive illud Ens, quod tantum continet
realitatis, qualitatum, et potentiarum,
quantum in unum subjectum simul cadere possibile
est. Unde Deus nullos praesentiae, durationis,
potentiae, scientiae, limites, habere intelligitur,
et tantum possidet, quantum ab uno possideri
possibile est.
Corollaria ex his definitionibus:
pluribus modis possibilibus ille est perfectio
secundum quem efficitur, ut plus reali
existat in dato volumine sive receptaculo.
in dato spatio, plus motuum in dato tempore,
plus formarum in data materia, plus qualitatum
in dato subjecto
bonis et malis actionis alicujus aut omissionis instantis.
Quamdiu deliberamus nondum sumus parati ad agendum,
pariter ac dubitatione, tum demum serio statuimus quid
sit agendum ac eo ipso momento conamur nos ipsos
omniaque extra nos disponere ad actionem.
Si quis vero malit dicere Voluntatem non esse sententiam
statim consequitur, cum eo non pugnabo, modo agnoscat,
agendi qui non oritur ex cognitione, brutus est. Qualis
est conatus ille descendendi, quem in nobis sentimus, non
ex animi sententia sed ex corporis natura quod grave
am Deus aliqua bona esse deprehendit; aut
aliis meliora.
boni.
Aliter: Omnis Dei actio est ex cognitione, omnis actio ex
cognitione est voluntaria, omnis actio voluntaria est
alicujus boni vel mali causa.
Dicet aliquis
Deum esse causam rerum, ergo et bonitatis quae est in ipsis.
Ergo voluntatem ejus esse priorem rerum bonitate.
, adeoque etiam causa erit cur existentiae
bonorum, non vero essentiae bonitatis quae in ipsa essentia
cogitatione deprehenditur. Quemadmodum Deus causa est ut
aliquod triangulum existat, non vero causa est naturae
trianguli, neque proprietatum ejus. Exempli causa
absurdum est dicere, Deum circulo (id est figurae omnia
extrema ab uno puncto medio aequidistantia habenti)
hoc privilegium dedisse, ut sit omnium figurarum
planarum ejusdem peripheriae (sive quae filo
eodem circumligato comprehendi possunt) capacissima.
Habet enim hoc ex natura sua, et contrarium
implicat contradictionem. Si quis vero dicat
Deum ipsi circulo dedisse suam naturam, is profecto
nescit quid dicat. Cui enim obsecro? ipsi Circulo, necesse
est ergo Circulum jam esse aliquid et natura quadam praeditum,
Talia ergo dici possunt, intelligi non
autem habent omnino nullum.
Si quis porro
insistat hinc sequi, ut Deus non s
causam omnium quae existunt extra ipsum, non vero esse
causam sui intellectus, nec proinde idearum essentias rerum
exhibentium, quae in eo
reperiuntur.
amati
alienam
quae ostendit felicitatem,
partem nostrae. Quemadmodum
enim pulchram Tabulam Picturam
excellentem non ob usum aliquem
in deliciis sed ob ipsam suam
felicitatem amati non aliam ob
causam quaerimus, quam ut
ejus notitia nos voluptate
perfundat.
si vero tantum ad aliud obtinendum
inserviant, quod revera voluptatem
producit, tunc alterius tantum
causa quaeruntur. Patet ergo
jucunda per se expeti,
utilia propter jucunda
ut ostendimus supra,
Aliter: alia aliis perfectiora
definitione perfectionis,
Ergo meliora, nam bonum
est jucundum aut confert
ad jucundum.
ut omnia
in varietate
Januar 1677 I
Nuper in Apocalypsin meditatus, hoc interpretationis fundamentum ponendum putavi:
late fusis dicere videntur, propinquas sibi et satis arctas designare, quod mirari non debemus, quoniam
grandiloquentia eorum majestati convenit.
terum est quod noto
Ea in illo est simplicitas sermonis, et verborum proprietas, et sententiarum
majestas, et lumina orationis, ut sine admiratione quadam atque intima animorum commotione legi
attente non possit. Qualis dicendi ratio est Platonis cujus Phaedo de animae immortalitate, aliquibus
mortem voluntariam persuasit;
vates inspirati habiti sunt; fuisse apocalypseos lectione atque meditatione concitatos. Neque dubito
plurimum apud primos Christianos potuisse, quibus solandis scripta erat.
Cum igitur tanto artificio constet,
cavenda est omnis explicatio frigida et coacta, et minuta. Deinde assumo quaedam omnibus
in confesso, ut Babylonem esse Romam. Caput 1. 2. 3. omitto, nam literalem sensum ferunt, satis obvium.
Quorundam explicationem quaerere et inutile et parum aptum est. Ut quod Grotius quatuor animalia explicat
de Apostolis aliis, et 24 presbyteros, de quibusdam presbyteris viventibus. Cum videantur illi qui perpetuo stantes coram
throno Dei intelli introducuntur, non esse homines viventes. Itaque non magis hic certas personas designari necesse
est, quam per quatuor animalia Ezechielis. 24 seniores, duplus est numerus Patriarchiarum vel Apostolorum, videtur
ergo ambos conjunxisse. Non malus est locus Irenaei de vocabulo Λατει νος quo
exprimere. Perplacet explicatio Grotii de animali cujus vulnus sanatum.
In capite 6 videtur loqui de Caesari turbato sub Ottone Vitellioque imperio, et per Vespasianum restituto.
rem nimis manifeste
Nec absurde idem per aliud animal quod priori servit, et idololatriam promovet
Revelatio cap. 6. Incipit autem a Resurrectione Domini, et statum primum Judaeae describit
percurrenda est.
[Equitis] albo equo vecti atque coronati, atque ad victoriam exeuntis, adde
repraesentatur ascensio atque de inimicis triumphus intelligitur,
usque ad rerum
cis mutatis XIX, 11, 12, 13. Sequuntur alii equites repraesen
ius quale de quo Josephus XX, 1, alius famem secutam, quam praedixit Agabus Act. XI, 28. Incidit
infra eundem Equitem redeuntem
VI, 9. videtur sermo esse de Martyribus
a Judaeis occisis, ut Stephano, Jacobo. Populari illi vindicari sanguinem Judae suum, et Judaeos
et vicinia.
In haec enim
intentus haud dubie Apostolus.
et Christus: Matth. XXIII, 37. 38. Jerusalem quae occidis prophetas. Ecce domus vestra relinquetur deserta.
VI, 10 per terram intelligi Judaeam, et per homines, Judaeos. Quia dicunt occisi, quamdiu non vindica
Et subjicit
nos ab illis qui vivunt in terra.
quibus existere posset Universum seu
ur. Ex omnibus modis possibilibus quibus
is nimirum qui reapse
rerum in
Datur Ens perfectissimum, scilicet Deus (ut nunc suppono
perfectissimi Entis perfectissima operatio est, Mundus est
opus Dei, perfectissimus ergo Mundus est, nec proinde
series rerum fingi potest, quae hac sit perfectior.
Aliter: res tantum habent possibilitatis, quantum reali
possibilitatis, ea nimirum quae existunt, plurimum habent
realitatis, id est ex definitione perfectionis, perfectissima
Aliter: si non ita est, nec ratio reddi poterit, cur
haec potius rerum series existat quam alia quaevis. Utique
enim plures series fingi possunt, neque putandum est omnia
possibilia existere. Quis enim credat nullam fabulam
fingi posse quin tandem aliquando quae non reapse alicubi
extiterit aut extitura sit. Ex pluribus autem seriebus
unam prae alia elegit eminere necesse est, alioquin
esset ratio cur ipsa potius existeret quam alia quaevis?
autor rerum Deus utique perfectissimus est.
Aliter: quoniam aliquid potius existit quam nihil, necesse
aliquid contineri unde existentia actualis sequatur, ac
ad existendum
plura possibilia
sibi obstant, seu quando duo coexistere non
existere illud existet quod plus habet realita
tis, sive quod est perfectissimum.
Hae demonstrationes omnes, si quis attentius introspiciat
eodem recidunt: ostendunt enim hanc seriem rerum in
prae aliis possibilibus electam ab autore
non potuit non placere, et quod placuit potentissimo non
potuit non existere.
Quia possibilia quaedam existunt, cum aeque possent non existere, sequitur
possibilitatem esse quandam ad existendum potius quam non existendum dispositionem.
Sic potius: possibilia existentia a non existentibus differre aliquo debent,
quod sit ratio cur ipsa potius quam alia existant. Hoc discrimen debet consistere
in aliquo generalissimo; generalissimum autem possibilium discrimen, est ipse gradus
realitatis, seu quantitas essentiae.
Imo duo videntur fingi posse discrimina
unum quantitas realitatis, alterum quantitas possibilitatis; verum videtur
eadem esse quantitas realitatis et possibilitatis tantum differre ut aliquod recipr
unumquodque enim quo est minus habet realitatis, hoc est facilius. Verum rectius
est rationem esse majorem existendi potius quam non existendi. Hoc semel posito
reddenda est ratio cur non existant omnia. Quod cum fieri nequeat, sequitur existere
quanta plurima possunt
versu 9 et seqq.
qui ex Israël salvandi erant. Et ostenditur versu
comprehensa septem tubis praeparatio,
et anxietas: et obsignatio eorum
semihorae quies in
effuso thuribulo in terras excitari tonitrua, sensus est precibus piorum Deum tangi et
Cum dicitur
errores in Judaeorum plebe, civibus
consequuntur, significant caecitatem pertinaciam furorem,
Judaeorum ac velut rivis per Asiam deductis. In sideribus denique eorum sive doctoribus. Sed sequuntur Vae
Velle autem minutim explicare, lapidem illum velut montem ignis, et nomen absynthii, inutile et pa
primum et
videtur designari
Quod dicitur stellam
aptum, sunt enim picturae visionis. Sequitur
quaedam seditio in Judaea et dissensiones, quibus non obsignati inficiuntur vers. 4.
cui data clavis abyssi, IX, 1 intelligo de aliquo magno doctore, haereseos autore,
non inepte id Grotius exponit de Eleazare et turbas de factione Zelotarum, de quo Joseph. 2, 3. Sequitur
cecidisse de coelo,
V Dicitur autem Vae primum, quia tum primum mala in nervum erupere. Sequi dicuntur
IX, 13 ex quatuor angulis altaris, id est a 4 plagis terrae, vox de solvendis 4 angelis ad Euphratem.
Euphrates significat gentes, et ut olim Chaldaeos, ita nunc eorum imitatione Romanos, ut Babylon pro Roma,
injunctam, sed quae ei periculosa
imperii partibus. Occiduntur
satis commode interpretor; nisi quis
id est ad explicandam Ecclesiae amplitudinem, sed jubetur non mensurare interius templi, s
Latinam, alias. Quod autem dicitur conculcaturos 42 mensibus intelligendum a tempore notabili ad
Quae de duobus testibus dicuntur, non satis intelligo, nisi intelliga
cum Grotio Christianos duplices Judaeos et Ethnicos, qui post excidium Hierosolymis fuere; ibique J
exemplum Danielis eodem numero usi.
molestiae fuere.. Cum his certat bestia exurgens ex abysso, eosque trucidat, hoc explicat Grotius
de Barcochba, sed hoc quomodo fieri possit non video. Bestia enim ex abysso est imperium Romanum
sunt Petrus et Paulus Romae occisi. Eorum autem resuscitatio est respiratio Christianorum, qui oppressi putabantu
Capite XII. sequitur Tuba septima et praedicitur ipsum imperium Romanum esse vincendu
hoc paucis quasi in compendium in sequentium parabola de muliere et dracone, quae producit infantem
cum praedicatione testium. Hinc testium nomine intelligenda haud dubie ipsa Ecclesia. Eadem res duabus diversis visionibus expressa.
mulierem invadit, id est ipsam Ecclesiam persequitur. Alluditur simul ad traditionem Judaeorum de
bonis angelis, de qua in Gemara, deque ejectione Luciferi e coelo. Frigidior Am Rande:
persecutione Neronis.
(XII, 17. forte ad Genesin alluditur) paucis tacta est, nunc capitibus XIII, XIV, fusius explic
Vespasiano, ab hoc oppressum. Vulnus in capite incendium Capitolii
posset pessundare
pugna draconis cum
ta duo menses iidem qui supra sub initium cap. XI. vel fin. [10]. Id significat tempus quo durabit alienatio
Pugna Draconis cum muliere et ejus semine
Christianis, et conculcatio etiam terrae sanctae. Nam postea sub Constantino haec cessavere. Tantum isti 42
gentes. Vulnus sanatum, erat bellum sub Othone, Vitellio,
philosophia falsa, Magica, pythagorica. De numero 666 supra; Grotius eum non
explicatur. Animal septiceps haud dubie
priori suffectum agnum imitatur, est
veteribus. II
apud homines veritas.
Quodsi semel rationibus attentionem praestiterint
sperandum est, demonstrationum fore capaces, nec minori ardore cognitam
veritatem secuturos, quam leves antea opiniones
perest ut cum tepidis agamus, quorum et major numerus et