DenisaB/htr_leibniz_dataset_v1 huggingface dataset:
sit omnes Dei fines animo complecti,
pium tamen et necessarium ess
eos agnoscemus, qu eos agnoscere qui tanta ben
Itaque saepe mecum doleo, quoties video
Deo abduci, qui illis ipsis vinculis, qui studiis, quibus nihil
ad nos porriguntur.
hi videtur ad veram pietatem accendendam efficacius: jam
receptum est licet ipsi paulo ante satis ostenderint nihil sibi
videri absurdius, alii auda in praesertim in regionibus, ubi laxior
disciplina est, palam testantur
hi quidem in medio
t aut oppugnant. At
Ecclesiae Catholicae sinu et velut animi gratia
verae philosophiae, ut
nos ad perfectissimae
substantiae cognitionem
perducat
amplius sanae mentis amplius fidem adhibere dogma posse
dogmatibus quorum absurditatem, ut ipsi ajebant, Romana Ecclesia
Ecclesia mysterii appellatione velaret. Et cum ego contra
tenderem acrius, et a simulationis me insimulabant
accusatio gravior multo quam ignorantiae merito mihi videbatur.
Itaque tum ut sinceritatem meam vindicarem, tum ut animos eorum
Catholica tantum, sed et proponendum ab omni
ut animis eorum in ut amic amicorum
saluti succurrerem coepi tentare delineationem quandam
Lecta est opella, quid dicam? Tetigit animos, fecit ut vererentur aliqui
ne vera dicerem. Sed dissimulavere vulnus tale expectantes,
sed dissimulavere vulnus
fecit ut vererentur aliqui ne vera
dicerem. Fuit qui
publicarem, sperans posse aliquid, quod apud multos
Ego contra
debere fateretur.
Ego qui et literarum studiis olim et melioribus
sine aliquo successu incubui, non aliam ob rationem
rationibus subductis in fide Catholica magis sum confirmatus,
praecipere gaudia aeternitatis, quid autem ad Deum amandum
vero cum meliore philosophia.
Cum enim videam tot
praeclara ingenia futuri anxia haerere, nec habere quod
de Deo aut de anima dicant vel non dicant, et
nunc sibi in credendo vim facere, nunc nunc in credendo
nunc in non credendo sibi vim facere; nonne Deo
jucundissima quiete composuit, ex quo et animum. Quo
vitae spe constabilita supra res mortalium fluxas erexit,
quod mihi ostendit admirabilem pulchritudinem consensum et pulchri
tudinem revelationum suarum divinae suae philosophiae,
ac gratiae cum natura conspirantis Et fateor
enim harmoniam.
magna tamen incredibilis illius voluptatis quam
subinde percipio, parte carerem, si fidei rationisque consensus
mihi detraheretur.
Fecit hic animi mei status, ut saepe
eosdem sensus optarem diffundere posse in caeteros mortales.
Non Sed velim ut Sed Aut potius optabam ut ex magnis
nostri seculi viris, quos non dubitabam inter quos esse
dubito quibus
primo ne professio ista
Itaque praemonendum censeo
superbiae tribueret
e alios majores laborum meorum fructus cepi, quam
cum dubitare non possim quod a me mito eadem et
innotuisse tot magnis ingeniis nostris
multo praeclariora
Viris compluribus doctrina et pietate magnis, saepe optavi
ut prodiret aliquis Apologista divinae veritatis,
pulchritudine ejus feliciter expressa animos hominum sancto
ardore accenderet. Atque utinam S. Augustinus in nostra
tempora incidisset, aut nostri seculi lux feli profectus
anticipare potuisset: vel potius utinam viri insignes
eodem spiritu animati tantum opus aggrederentur.
plane partem exiguam et magis facilem tanto consilio
Fuit mihi notitia cum
attingere coegerit dicam.
eorum sermonibus parum annuere. Mira id primum ignorantiae
meae tribuebant, qui non satis in novae philosophiae ab
cum vero viderent, primum simplicitatem meam miserabantur
postea de cum deprehenderent me quoque et in mysteria a
philosophiam illam novam non ignorare, et praestitisse aliquid in sublimior
illis, coepere mirari cur inventa fruge glandibus vescerer,
ipsi enim credebant verae philosophiae luce hausta, ne
neque alios majores
laborum meorum
me plane imparem plane
prae‐extitisse atque in seminibus latuisse donec formatis organis
exerendi se potestas daretur. Prius de animabus brutorum
posterius de
anima humana
dicere, rationi non satis consentaneum videtur.
omnia plena sunt uti miraculorum, quod
sive operationum
extraordinariarum, quod non satis verisimile
arbitror. Quodsi animas humanas a Deo initio creatas in
seminibus latere, atque conceptionem expectare statuamus,
paradoxum incidimus, quod scilicet innumerae sint
animae humanae maneant in seminibus, nec unquam per
in aliud
veniant ad rationis usum; aut dicendum erit ex anima
brutam et huma quod si quis dicat animam quae in semini
bus etiam humanis latet,
rationalem organis formatis
animam brutam et rationalem
brutam esse, demumque
fieri, is dicere cogetur
non specie, sed organis
quod adhuc intolerabilius est.
quis dicat solas humanas
tempore conceptionis, is semina humana
omnes Quod si
seminibus brutorum deteriora facit, quis enim credat
animas creari
inesse animas, humanis solis inesse nulla
in homine quandam animam brutam sive
sensitivam, quae sit in semine, sed rationalem in conceptione
Verum hoc definitioni cujusdam
Concilii censetur
irtualitates
Metaphysici ration
quasdam in objecto, quae revera realiter
eaedem sunt inter se,
se habent, atque si
distinguerentur.Tales virtualitates esse volunt
naturam divinam et personam verbi, quae
licet sint
idem quid realiter, in ordine tamen ad praedicata
rebus creatis.
Fabry in Metaph.
31. nullam dari nec posse dari distinctionem
virtualem in rebus creatis. Probatur, inquit, na
lib. 1. prop.
loquor scilicet, inquit de distinctione virtuali majo
qua idem ad praedicata contradictoria perinde se
si distingueretur a semet ipso.
in ordine tamen ad praedicata
habet, ac
Fateri cogimur multa
in rebus divinis, quae omnem hominis superant captum
nobis divinitus fidem credimus.
obducat. Inde
quae tamen ob infusam
has tenebras nemo prudenter rebus creatis
virtualitatum in creatis proposita refutat
et illis qui dicunt etiam praedicata quae in divinis distinctione
nonnulla exempla
formalem supponunt non esse contradictoria formaliter, sed
tantum per intellectum, id est secundum nostrum concipiendi
modum; reponit P. Fabry esse omnino contradictoria formaliter
quorum unum negat alterum, et nostrum concipiendi modum
aut esse verum aut falsum. Si verus, habemus intentus, sin falsus
neque enim res
praescribendus est ille modus, qui chimaeras inducit
in divinis
in Deo praedicata contradictoria argumentis Atheorum responderi
non posse, at respondet, ut valeat principium istud quo dicimus
nulla distinctio virtualis
infinitam perfectionis
contradictoria non posse esse simul,
vim. Praeterea inquit, ubi semel demonstravero Atheo Deum
supponitur, quae tamen in Deo est
existere, facile concedet inesse Deo quae hominis captum superant,
ex creatis esse eruta.
et principia quibus utimur ad rem scientificam
rebus creatis inessent virtualitates concedit nullam fore humanam
scientiam, omnia enim principia reduci ad principium contr
Videmus ex his quo usque praeconcepta
opinio hominem ducere possit, habemus reum confitentem, fat
princi in divinis locum non habere principium contradictionis,
erutum scil. tantum ex creatis, secundum ipsum, cum tamen hoc
principium locum debeat habere, ubicunque veritas et falsitas. Quid Athe
quid Antitrinitarii gratius audiunt? Communiter dici Ergo nihil absurdi non as
potest in divinis, neque ulla locum habebit refutatio aut ratiocinatio. Co
lastici in inferioribus suis recessibus contrarium statuunt, et revera contra
posse Atheis Deum existere, principio contradictionis negato? Prudentius ergo
neque in creatis admittendas esse propositiones
Et omnino ita
explicandum est
Trinitatis Mysterium ut effugiatur contradictio vera et
propositiones contradictorias.
propria, vel profecto ad Antitrinitarios erit transfugiendum.
et principium illud humanae argumentationis: quae eadem sunt eidem
tertio sunt eadem inter se; omnino
Mysterium ut
videtur, vel Christianam religionem, si falsa sunt ista dogma
ta mox ab initio fuisse horribiliter
corruptam, et Divinam providentiam
consilio suo excidisse, et irritaque et praevalen
tibus inferorum portis irrita fuisse Christi
promissa, de Ecclesia sua tutanda, atque in
omnem veritatem salutarem divini spi
ope ducenda; cum tamen etiam falsas
purius diutius puritatem servasse constet;
quae sane nescio an non ipsam Christianam
religionem evertant, et ad
quem nudum, si non Atheismum,
divinis promissis –
tuto stari. Idque
veritates salutares
i simplicium, et
vinculo inter Christianos
conservando, quod maxime
discessum commendavit aptissimum esse
dubitari non potest.
Schismata vitarentur Ecclesiam
communi quadam gubernatione atque Hierarchia
colligari non rationi tantum consentaneum est
sed et traditioni Ecclesiae ipsius, et verbis Sacrae Scripturae,
Cum vero concilia semper haberi non possint, utique necesse est
unquam aliquo capite ac directore
Christianam carere; nullum autem Collegium
Romanus vero
tantum sibi juris arrogaverit,
utoritat autoritatem et possessionem longam habeat, et quod magis est
quibusda sane mirum est, quibusdam Scripturae dictis, non obscure adjuvetur
Urbis, olim toto orbe urbis
Spartam quisque suam, ac res cum quibus versandum
ipse quantum ex his quae ipsi nota sunt
divinae voluntati consentaneum fore judicare potest.
Quod si successus desit, tanta tamen D
est autoritas, ut iis quae supra attulimus
argumentis, etiam sine scripto verbo
Scriptura, stabiliri posset.
cujus communicatione
etiam Ecclesiae corpus colligatur,
facile sua membra
endum videtur tantum illi potestatis
divinitus concessum esse quantum opus est
ad Ecclesiam quam optime gubernandam.
Quicunque autem unitatem
Ecclesiae sua culpa abrumpunt
animam suam
eos grav
issime peccare, et summo animam animam
exponere dubitari non debet pro certo ha
bendum est. Quanta enim sint schismatis mala
funestissimis experimentis didicit orbis. Et qui
in schismate haerent, carent ordinariis qu di
auxiliis divi ex schismate cum possint, non
non faciunt quantum in se est, ut ex
temere sese privant
exeant redeant in Catholicam unitatem, car
ordinariis quibusdam divinae gratiae auxiliis
si quis
Ecclesiae quae Sacramentis Ecclesiae
ideo Deus astrinxit, ut fortiore vinculo animi
fidelium connecterentur. Nam ita
Nam ita in Ecclesia receptum est
clavium potestas exerceri possit nisi a pastore
rite ordinat
ipsa autem
ordinatio sit Episcopo
Apostolorum habentur.
licet aliquos
necessitatis casus excipi posse demus daremus,
quibus aliqua hujus potestatis pars vel communica
retur aliis, vel divini a Deo suppleretur
hoc tamen illis divina benignitate suppleretur,
quis quem Deus ita respexerit, ut vero divino
amore incendatur; hoc tamen contemtui aliorum
patrocinari non potest. Manifestum enim est
qui Deum vere amat, super omnia toto corde
amat, praescripta ab ipso remedia nostrae
infirmitatis spernere non posse.
Ecclesia quoque Canonem librorum sacro
rum constituit, cui toto tuto fidi potest, etsi de
esset sit dubitatum. Neque vero Circulus committitur
quasi Ecclesia per Scripturam probaretur, et rursus Scri
ptura per Ecclesiam. Nam potiorem partem sacrorum li
brorum constat eodem jure agnosci, quo alii veteres auto
res solent, etsi nullum Ecclesiae decretum accessisset, atque
possunt. Ecclesiae autem Canon et reliqua sacra volumina
aut schisma fovent
Cum versio vulgata Scripturae
declaratur, hoc non ita intelligendum
est quasi haec versio nunquam discedat
ab originali, sed quia Ecclesia pro comperto
habuit discrimen nullius quoad res fidei
morumque esse momenti; ac proinde
versionem hanc tuto adhiberi posse declaravit.
Invocatio Sanctorum ita moderanda
est, ut appareat
Dum Sancti invocantur, cavendum
est ne majorem ipsis quam Deo misericordiam
tribuamus. Est enim Misericordia, virtus
quaedam; virtutes autem Deus
in summo possidet gradu.
consistit in intercessione.
Ecclesia non definivit an purgatorii
poena consistat in igne proprie dicto.
Utile est communionem sub utraque
specie concedi populis inprimis qui ei
assuevere.
Conjugium quoque Clericorum
alicubi recte concedetur.
Deus (id est substantia infinita,
aeterna, omnipotens, omniscia, summe
bona, unica) existit.
Omnis perfectio creaturarum est a Deo,
omnis imperfectio a propria ipsarum limitatione.
agit, ut nihil melius vel optari a sapiente
Omnis substant Mens (id est substantia
quae sui conscia est, ac Deum cognoscere potest)
non destruitur, sed nec unquam personam sibi
impositam sive memoriam atque conscientiam
sui prorsus amittit.
Deus nihil aliud ab hominibus postulat
quam amorem sui super omnia, atque adeo
optimam voluntatem, sed seriam atque sincerum
vel quod eodem redit, verum Dei amorem super
ex quo caritas quoque erga alios consequitur.
Legibus optimae Reipublicae, cujus
Monarcha Deus est, consentaneum est,
ut nullum sit bonum factum sine praemio,
malum maleficiu peccatum sine poena.
religione foret,
it tantam esse hominum corruptionem, ut
sola ratio non satis possit, itaque peculiari
gratia Divina atque Revelatione divina
opus fuit, tum ut religionis autoritate magis animi
moverentur, tum ut divinam voluntatem circa
emendationem nostram, et salutis rationem oeconomiam disceremus
t Ecclesiae mala, et qui ejus autor est summo
se scelere obligat; qui vero in schismate haeret
culpa sua gravissime peccat; et magno animam
periculo objicit. Quin et qui citra culpam in ipso
est quibusdam Dei beneficiis non aeque
et majore in periculo salutis
versatur. Unde certum fatendum est. Adeoque,
cilietur, tum ut sibi caveat si id obtinere non potest,
ut exuberantia optimae voluntatis defectum ordinarii
auxilii supple ordinariorum auxiliorum supplementa
Deo per Christum obtineat.
Plane arbitror de Librorum Sacrorum Canone
Ecclesiae Catholicae judicio standum esse; etiam
circa illos de quibus olim fuit dubita quorum autoritas
magis dubitationi obnoxia est; quales scimus
esse de quibus veteres non satis constanter sunt
Nullus committitur Circulus quasi Scriptura
probetur per Ecclesiam et Ecclesia per Scripturam.
Nam potissima Voluminis Sacri pars tam manifeste
pars eorum quae Apostolis tribuu Evangelistis et Apostolis
tribuuntur indubitate genuina est, nec apud peritos
opus habet ullo decreto; quin potius testimonia ejus
Ecclesiae autoritatem firmant, quae tamen aliunde
etiam ex ipso Providentiae consilio comprobatur.
Reliqua autem parte quae Canone indiget, ad
Ecclesiae autoritatem probandam nihil
est opus
excommunicatus est
tantam corruptelam praevalere passura non
Unde jam colligitur tantam Catholicae
Ecclesiae autoritatem esse debere, ut judicio
ejus circa Veritates Salutares tuto stari
possit. Eaque compendiaria fidei totius
ratio est.
Concilium legitimum et Oecumenicum
melius ratione judicium ejus cognosci potest.
Extra‐Conciliari tempore aliqua opus
est communi Ecclesiae gubernatione.
Nullum Collegium, nullusque homo sibi
arrogavit praeter Episcopum
veteris Romae, quae caput erat cultissimae partis orbis terrarum,
Romani in gubernanda Ecclesia universali
vetustissimis exemplis atque testimoniis, longissima
possessione, et quod mirum est memorabilibus
quibusdam Scripturae Sacrae testim locis adjuvatur.
Itaque cum Gubernatio Ecclesiae alicui tribuenda sit
, nec sit praeter Romanum Pontificem cui tribuatur ascribatur
consequens est huic esse
tantumque ipsi potestati
esse tribuendam,
antum potestatis
Pontifici Maximo divinitus
concessum esse dicendum est, quantum opus est
ad Ecclesiam bene regendam.
Divino jure (saltem
ordinario), quaedam Sa
cramenta non nisi in Ecclesia, nec nisi a personis
ratione confirmantur, quam quod Ecclesiae
judicio probantur, atque adeo providentiae qua
in Ecclesia rite constitutis ad eam rem ordinatis
ici confici non potest, nisi a presbytero conficitur.
presbyter in absolvendis poenitentibus clavium potestatem exercet,
Hierarchiae habenda est.
pro sigillo quodam atque autoramento
dacium omnia induat insignia et ut ita dicam
paludamenta Veritatis. Itaque cum Religio
Christiana tot tantisque argumentis muniatur
aut vi et sanctissimis praeceptis admirandam
originem junxerit, quae divinum ubique digitum
ostendit; aut veram esse, aut quod absit Deum
errorem nobis procurasse, fatendum est.
Sunt aliqui Scripturae Sacrae libri, quos genui
nos esse tam certum est quam constat genuina
esse scri et a primis Christianae religio
nis doctoribus, quibus tribuuntur, scriptos tam
certum est, quam genuina esse complura
monumenta scriptorum veterum profanorum.
Consentaneum est et Providentiae
consilio, et promissis [quae] in libris sacris indu
bitatis extant ut portae inferorum non praeval
qui semper se illi affore prom Christum
semper illi usque ad consummationem seculi affu
turum, contra divinum Spiritum, qui eam
divinae instituta divinitus ac tot promissis
auctorata religione foret, si vix natam
jam inde a quatuordecim seculis, horribi et
amplius horribilis corruptela occupasset,
videamus, falsas religiones diutius puritatem
Qui aliter sentiunt, cavere debent ne
sed etiam Atheismum ducant.
esse Dogmata in Ecclesia
Videmus autem
t incarnationem, quae si falsa sunt, periculosissima
ducturus erat in omnem veritatem.
Maxime autem indignum verae rel
Divina providentia passura non est, ut
Qui recte
considerat fatebitur mihi ut
principium contradictionis est origo omnium
quae sciri possunt circa essentias; ita debere
aliquod esse principium primum circa existentias
principium primum circa
velle eligere
perfectissimum. Haec propositio est
facti prima, seu origo omnis existen
tiae contingentis.
Idem omnino est dicere
liberum, et dicere
Nam si ratio
principium indemonstrabile.
reddi potest hujus primi divini
decreti, eo ipso Deus
hoc non libere decre
visset. Non tamen per accidens haec voluntas
Deo inest,
Dico ergo hanc propositionem
comparari posse identicis.
ista A est A, seu res sibi
Ut enim
ipsi aequalis est
demonstrari non potest, ita ista: voluntas
perfectissimum.
Haec propositio est
origo transitus a possibilitate ad existenti
Sed quaeres an contrarium
contradictionem, nisi posita jam D
voluntate. Deus enim vult velle eligere perfectissimum
Deus cur
perfectissimum eligat, nulla
potest reddi ratio, quam quia vult, seu quia
sed pure ex eo quod
hoc sequitur,
Et libere
utique vult, quia extra voluntatem ejus nulla
reddi potest ratio cur velit.
Liberum enim
definio cujus nulla ratio reddi potest alia quam
voluntas, non igitur datur aliquid sine ratione;
a sed ratio illa voluntati intrinseca est.
Et in hoc consistit vera
natura spontanei, ut
ipsum sit principium, non externum. In omni
itaque mente est libertas aliqua, et [concurrit]
Deus ad mentis actionem, non ad primum actum
mentis constituendum, alioqui non Mens ageret
sed ipse solus.
respectu rationum; seu nulla
est ratio tam valida in
hac vita, quae mentem
satis penetret, ut non facile ab ea consideranda
aversione posita
semper poterit dubitare, quia non
meminit perfecte meminit demonstrationis.
At impetrata
visione beatifica non potest
ab ea avelli, aut de his quae videt dubitare.
Potestne demonstrari haec propositio ex
natura Dei, quod Deus eligit perfectissimum.
Dico posse demonstrari cognita
ejus voluntate,
sed potestne demonstrari quod talem habeat
voluntatem, nego esse demonstrabile a priori, sed
esse propositionem primam seu identicam
haec est natura voluntatis divinae,
sed ratio illa voluntati intrinseca est.
Dico posse demonstrari cognita ejus voluntate,
possibilia, praeter ea quae includunt
verbi gratia
Imperfectionem includit peccare, seu verbi
Damnatio innocentis est quidem in se possibilis
seu non implicans contradictionem, sed non est possibilis
Deo.
Imo videtur aeterna damnatio innocentis ex
quidem essentia, quia perfecte intelligi possunt, sed
existentia implicat contradictionem. Neque
enim opus est examinare
totam rerum harmoniam
ut sciamus an Deus sit damnaturus innocentem.
, minus perfectum non implicat imperfe
ctionem in Deo, nec potentiae ejus contrarium est, sed
voluntati seu primo ejus decretoquod secus est. Nec imp
implicat contradictionem si aliter sta eum aliter
statuere.
Statuit Deus creaturas aliquas creare ad suam
imag creare omnia creando suam Gloriam procurare,
ut sapientia ejus etiam aliis agnosceretur, seu creare
creaturas ad imaginem sui, omniaque ita constituere
ut perfectissima sint respectu creaturarum rationalium
seu ut tanto magis sint ipsis placitura, quanto
magis in intima rerum penetrabunt. Hoc primum
est decretorum Dei, ex quo quod solum liberum
quo posito caetera omni
Decretum Dei, de creandis rebus, non erat
est propositio cujus contrarium implicet contra
dictionem. Itaque Seu res alias praeter Deum
existere non necessarium, sed liberum
est.
necessariam consequentiam sequuntur.
in infinitum, quia infinitae istae reflexiones
cadunt in
In eo igitur consistit totum
arcanum,
Deus non tantum decrevit
facere potissimu perfectissimum
sed et
decrevit decernere. Et proinde nullum signum
aliud signum natura prius in quo
sit decret
statuendum est,
Generaliter enim
decreto natura priore decreverit.
decreverit. Et hinc perfecte respondetur omnibus
divinam infringentibus; et loco circuli
in infinitum..
a Sacramenta funda
mentum habent in natura
et divinam quandam
allegoriam continent, ut
simul et signa sint, et res
signata. Sic Baptismus
significat natura sua significat
mundationem a sordibus
Coena Eucharistica
communionem inter amicos
plenam caritatis. Illam
Christi autem instituto baptismus
quo anima munda fit.
Et sacra coena est communio
quo ejusdem corporis Christi
participes fimus, atque ut
in trunco unimur, cujus viva
tem animantur. Sed quid
dicemus de Sacramento Antiquae
quae occasio ritus, quod funda
mentum significationis? Hoc
incompertum Theologis itinera
docuerunt in orientem docuerunt
Circumcisionem scilicet in illis
sed naturae jussu ortam,
ob molestam apud Arabes,
Aegyptios, Aethiopas praeputi
Ipse vidit
dicere Liberum
Libertatem esse in Mentibus non tantum
sed coactione sed et a
primum nos et licet certum sit De
libere eligere perfectissimum. Primum
perfectissimum seu revera optimum
seu ad gloriam suam conducibilissimum, et
homines eligere semper optimum apparens,
non ideo tamen id esse necessarium, alioqui
sequeretur nihil esse possibile nisi quod
reapse creatur, cum tamen infinita sint possi
bilia, nempe quaecunque non implicant contra
dictionem, quae a Deo non eliguntur.
Unde patet Deum libere eligere perfectissimum.
Primum decretorum Dei liberorum est quod
velit semper agere ad gloriam suam seu per
fectissimo modo; ex quo alia decreta omni
in eligendo optimo bono vero, etiam homo
erit liber a necessitate in eligendo bono
apparente, creatus scilicet ad imaginem Dei,
licet semper certo eligat id quod videtur
optimum.
possibile, nisi
haec
nihil officiunt certitudini.
ergo sententiae Ho
nihil esse
quod actu fiat
necessaria. Si dixissent
dixissent. Nam infinita sunt possibilia quae
ut in motu constituatur.
Et in hac
potentia seipsam determinandi ad agendum
consistit natura libertatis.
Deus praevidebat Adamum esse peccaturum
incideret, cur ergo non mutavit rerum seriem.
Respondeo quia Deus sciebat hanc rerum
seriem alia fore perfectiorem, ideo non
mutavit.
At dicis voluit ergo ut Adam
peccaret. Respondeo negando consequentiam.
At voluit ea ex quibus
sequebatur sequi
sciebat Adamum esse peccaturum.
Nego,
non enim sequebatur Adamum electu peccaturum,
quia libere peccavit.
Illud tamen verum
est, voluisse ea quibus positis
certum erat
Adamum esse peccaturum. Hoc negari
Ergo voluit Adamum peccare?
quin Deus sciverit, quod Adam esset pecca
si a se crearetur, seu qu
oblata pomi
esset casurus
vult peccatum, id est vult ipsum impedire,
Ille abyssus
quae excedit captum mentis humanae, etsi mens
nostra sciat aliquam eam esse
Principium illud quae sunt eadem
ea sunt eadem inter se,
rigore sumatur identitas non
divinis quam naturalibus
et filius est Deus, et Unus
quam filius
est Deus tam pater quam
utique idem esset pater et filius, nisi
propositionibus acciperetur pro
in ultima pro natura divina seu
ubstantia illa singulari absoluta
quam Deum dicimus.
non tamen
eoque sensu
personas divinitatis
tres Deos, utique
distingui discrimen
aliquod facimus
inter personam
si inter duas voces discrimen
est pluraliter enuntiatas, ita
ut una alteri substitui non
possit, erit et inter easdem
discrimen aliquod in singulari
cum pluralis sit repetitio
Cum dicitur idem
ille qui est pater est etiam filius
ensus est in eadem Dei substantia
absoluta esse duas relativas
inter se diversas numero differentes.
illae recte explicandae sunt ne
manifestam implicent contradictionem,
propria est locutio
cum nulla ratio sit cur unam alia
si cum
minus in
semper optimum
quid Deus sit electurus,
et, si alius
is praedicere posset
tamen libere
id quod non eligit
manet sua natura
oppositum ejus
non est necessarium.
homo liber est,
l e e
ex duobus eligat quod optimum apparet,
tamen non
humanae est
Dei, uti enim
eligit, quia
Eodem modo