DavidErikMollberg/kennsluromur huggingface dataset:
samt dæmi og þið munuð sjá það að stundum er það ekki skiptastjórinn eða þrotabúið sem er að höfða riftunarmál
og UNK sem sagt það er
ákveðið kerfi í gjaldþrotaskiptalögunum þar
sem að gert er ráð fyrir því að skiptastjóri geti leitað til annarra kröfuhafa
leita til annarra kröfuhafa ef hann þarf að fá samþykki
vegna ráðstafana sem þarf að gera fyrir fyrsta skiptafund bara
til dæmis af því það skortir fé til þess að gera einhverja brýna ráðstöfun kanna einhver einhver atvik eða gera einhverja ráðstöfun og ef að fé er ekki til í þrotabúinu til að greiða kostnað af málarekstri og þetta eins og ég sagði ykkur áðan tengist beint við hundrað fertugustu og áttundu grein
Það er nú ekkert annað bara af því að
eins og ég sagði áðan að þá er skiptastjóri með ríka skaðabótaábyrgð eða sem sagt það er skaðabótaábyrgð eftir sjötugustu og sjöundu grein laganna Þá kannski vill hann tryggja að allir séu samþykkir því áður en hann leggur út í svona mikinn kostnað að hann fái að gera það
engu um heimild hans til þess að höfða riftunarmál sjálfur það breytir engu
um það Nú
hann fer með þá það ákvörðunarvald
Hann getur sem sé tekið ákvörðun um að höfða riftunarmál eða að höfða ekki riftunarmál
Ef að hann vill ekki höfða riftunarmál eða vill
gert haldið þessum hagsmunum fram í eigin nafni en til hagsbóta fyrir þrotabúið Og það var
nákvæmlega það sem gerðist
í málinu númer hundrað þrjátíu og tvö tvö þúsund og fimm sem er þarna á glærunni Þarna var einstaklingur sem heitir Svavar og bú hans hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta
Svavar kemur sem sagt með þær upplýsingar hann lýsir kröfu hann sem sagt kemur
upplýsingum á framfæri við skiptastjóra að hann hafi verið með verktakasamning við prentsmiðjuna Gutenberg og þeim samningi hafi verið sagt upp og hann hafi orðið fyrir miklu tjóni Og
Svavar vill endilega að skiptastjóri haldi þessum hagsmunum til haga sem sagt leiti
eftir bótum frá Gutenberg vegna þessarar ólögmætu uppsagnar á gagnkvæmum samningi
í röðinni eru lánardrottnar sem sagt kröfuhafar sem hafa lýst kröfu sem hefur ekki verið hafnað
Þeir geta haldið þessum hagsmunum uppi
Vilji þeir það ekki þá getur
þrotamaðurinn gert það en bara ef um er að ræða einstakling ekki ef um er að ræða félag þá getur stjórnin ekki tekið þessa hagsmuni og haldið þeim áfram það er bara ef um er að ræða einstakling og Svavar
var slíkur einstaklingur og og þá höfðaði hann riftunarmál reyndar þá sem sagt í eigin nafni
það er ákveðið kerfi aðildarkerfi byggt inn í gjaldþrotaskiptalögin og inn í hundruðustu og þrítugustu grein er gert ráð fyrir því að haldi í þrotabúið ekki fram rétti sínum og ekki kröfuhafar þá geti þrotamaður gert ef hann er einstaklingur og það veldur því ekki það er ekki aðildarskortur það er beinlínis Svavar átti rétta aðild að
síðan hélt þetta mál áfram og og við munum koma að niðurstöðunni því að Svavar auðvitað vann málið og þá þurfti að skoða það hvert fjármunirnir runnu í kjölfarið
En ef við tökum aðeins til samanburðar þess þennan dóm þarna
sem heitir fluga mál númer hundrað tuttugu og fimm tvö þúsund og níu þar
var um það að ræða að það þar ekki að nýta sér þetta kerfi hundruðustu og þrítugustu greinar til að fara fram með hagsmunina Þar hafði skiptastjóri bara gefið umboð almennt um á grundvelli hundrað tuttugustu og annarrar greinar gjaldþrotaskiptalaga
Það umboð í því stóð að
ákveðnum kröfuhafa
gefið umboð til þess að höfða mál
en í umboðinu stóð að að þrotabúið nú
les ég upp sem stóð í umboðinu þrotabúið tekur ekki neina ábyrgð á kostnaði
vegna innheimtumálsins hvorki til lögmannsins sem fer með málið né heldur dæmdur málskostnaður fari svo að málið tapist
Og þarna var krafist frávísunar af þeim sem var þarna
til varnar vegna þess að hann taldi að þetta umboð hefði verið ófullnægjandi Og það
var reyndar niðurstaða Hæstaréttar sögðu þetta þarna þegar menn nýta sér bara almenna heimild hundrað tuttugustu og annarrar greinar til þess að
gefa umboð í þessu tilviki til að fara fram með hagsmuni búsins fyrir héraðsdómi að þá er ekki hægt að takmarka það
með þessum hætti Það er ekkert að áskilja einstaklingur sem fer í dómsmál getur ekki sagt já ég ætla ekki að borga málskostnað það gengur ekki Þannig að þar
gilda bara almennar reglur
um sem sagt það að að þarna er þrotabúi þá aðili að málinu verður að þola það og þarf að greiða málskostnað tapist málið Þarna var greinilega verið að reyna að komast fram hjá því að þetta fólk sem flutti málið í hundrað tuttugu og fimm tvö þúsund og níu gat ekki nýtt sér ákvæði hundruðustu og þrítugustu greinar þar sem þau voru tengd rekstri búsins og þetta var félag
Núna erum við komin yfir í UNK hundrað þrjátíu og eitt hundrað þrjátíu og þrjú fjalla um riftun þegar um er að ræða afhendingu verðmæta sem ekkert endurgjald kemur fyrir
Hundrað þrítugasta og fjórðu grein fjallar um greiðslu skuldar og hundrað þrítugasta og fimmta grein svona greiðslu skulda samkvæmt víxla eða tékka sem sagt viðskiptabréfum og svo hundrað þrítugasta og sjötta grein um riftun þegar um er að ræða skuldajöfnun eftir hundruðustu grein gjaldþrotaskiptalaga þessa skuldajöfnun sem ekki má framkvæma eftir þeim reglum
Í hundrað þrítugustu og sjöundu grein og líka hundrað þrítugustu og áttundu grein er fjallað um riftun á tryggingarréttindum fyrir skuld sem hefur stofnast til áður en tryggingarréttindin eru sett fram
Þetta er orðalagið úr greininni þarna á glærunni krefjast riftunar á veðrétti eða öðrum tryggingarréttindum sem kröfuhafi fékk á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag en ekki um leið og stofnað var til skuldarinnar og það sama á við ef slíkum réttindum er ekki þinglýst eða þau eru ekki tryggð á annan hátt gegn fullnustugjörðum án ástæðulauss dráttar eftir að skuldin varð til og ekki fyrr en á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag
Það er að segja annars vegar er settur veð eða önnur tryggingarréttindi fyrir skuld sem er ekki þá stofnað til á sama tíma það er að segja það er verið að setja veð eða tryggingarréttindi fyrir eldri skuld
Það þýðir raunverulega að þarna er hættan að þetta er sameiginleg fullnustugerð eins og við munum og þarna getur skuldari þá verið að velja úr ákveðna kröfuhafa sem fá frekari tryggingu fyrir greiðslu sinnar skuldar því þið munið að veðkrafa við gjaldþrotaskipti fer í kröfuhafaröðina eftir hundruðustu og elleftu grein er ekki almenn krafa eftir hundruðustu og þrettándu grein
Og það getur verið riftanlegt
Og svo hins vegar ef þinglýsing eða aðrar tryggingarráðstafanir það getur verið vörsluskipti eða eða já að koma eign í til í vörslu þriðja manns svo að það sé hægt að tryggja sem sagt svo svo að trygging komi gegn skuldheimtumönnum skuldara að hún fari ekki fram án ástæðulauss dráttar eftir að til skuldar var stofnað því það er bara sem sagt ef þú dregur að þinglýsa eða fara með skjöl til sýslumanns eða vörslusvipta
ef um það er að ræða þá er um það að ræða að sem sagt þá er ekki ástæða til þess að gefa honum þessum skuldara þessa betri stöðu það er sem sagt að fá að njóta þess að vera með kröfu í hundruðustu og elleftu grein gjaldþrotaskiptalaga
Nú það eru engar sérstakar reglur um það hvenær hvernig veð stofnast það er að segja ráðstöfun samkvæmt hundrað þrítugustu og sjöttu grein UNK óvenjuleg til þess að vera riftanleg hins vegar tekur reglan ekki til lögveða og svo vek ég athygli á því sem við skoðum á eftir að það er sérstök regla um aðfararveð í hundrað þrítugustu og áttundu grein
Þannig að að öðru leyti þá er þetta mjög víðtæk skilgreining og tekur til veðs og annarra tryggingarréttinda sem er stofnað til með samningi og líka haldsréttar og þetta með það sem að það sem felst í þessari reglu er fyrst og fremst að rifta ráðstöfunum þar sem verið er að tryggja eldri skuld með veðrétti
það er að segja er stofnað til þessara veðréttinda á sama tíma og skuldin stofnast þá höfum við þá áhuga athugasemdir við það þá er það bara veðkrafa en ef að það er verið að skuld sem er til og síðan er stofnað til veðréttar til tryggingar þeirri skuld síðar að þá er ekki um það að ræða að þetta sé þá sem sagt það er hægt að rifta því eftir hundrað þrítugustu og sjöundu grein
Þannig að þetta er svona að koma í veg fyrir líka málamyndagerninga það er að segja menn eru kannski að skrifa á skjölin einhverja dagsetningu og fara svo með til sýslumanns löngu löngu seinna
Það eru dæmi við höfum farið yfir dóma þar sem er verið að gera samninga til dæmis var það var þrotabú Jóns Bjargmundssonar þar sem var verið að þar sem hann gaf út ef þið munið eftir því þrjú eða skuldabréf sem voru á fyrsta veðrétti í fasteign hans sumarhúsi í Grímsnesi í Kiðjabergi í Grímsnesi töluðum um þennan dóm í tengslum við hundrað þrítugustu og fyrstu grein
Nú hvað felst í þessu að sé UNK stofnað til skuldar á sama tíma eða tryggingarráðstöfun án ástæðulauss dráttar
Það þýðir raunverulega að að þetta er mjög stuttur frestur það er kannski þetta ég meina við skoðum bara til dæmis þetta með dráttinn en það mundi hér falla undir nokkrir dagar en kannski örfáir dagar kannski yfir helgi til þess að kannski skrifa undir á föstudegi og fari með það til sýslumanns á mánudegi það væri ekki mundi ekki falla hér undir
Þannig að það það er ekki mikið svigrúm hér til þess að bíða eða hinkra með að fara með þessi skjöl til sýslumanns eða í í skráningu
Nú það er síðan varðandi ég held að það sé ekkert vafamál hvenær stofnað er til skuldar og veðréttur settur á sama tímann þá bara er skoðað nákvæmlega var stofnað til veðréttarins samtímis því að þessi skuld var veitt og fáum það með því að skoða viðskiptin hverju sinni
Þannig að það er í sjálfu sér ekkert meira um það að segja
En hins vegar varðandi hundrað þrítugustu og áttundu grein að það er svolítill munur á hundrað þrítugustu og sjöundu og hundrað þrítugustu og áttundu grein því að til þess að fara fram á riftun eftir hundrað þrítugustu og sjöundu grein þá þarf að höfða riftunarmál og það þarf að gera kröfu um riftun eftir atvikum skil eða endurgreiðslu
Það stendur beinlínis í ákvæðinu að kyrrsetning í eign þrotamanns falli sjálfkrafa niður við uppkvaðningu úrskurðar um gjaldþrotaskipti það er að segja ef eignin rennur til þrotabúsins
Eins fer um löggeymslu og fjárnám sem gert hefur verið á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag
Þannig að þarna sjáum við að ef um er að ræða svona þessar einstaklingsbundnu fullnustugerðir sem fara fram hjá embætti sýslumanns að þá falla þær sjálfkrafa niður
Og það sem skiptastjóri gerir í þessum tilvikum hann sendir bara upplýsingar um töku búsins til gjaldþrotaskipta til héraðsdóms og óskar eftir afskráningu af þessum einstaklingsbundnu fullnustugerðum sem aftur þýðir að ef að um þetta teflir þá falla þær sjálfkrafa niður og njóta ekki stöðu sem veðkröfur eftir hundruðustu og elleftu grein við slitin eða við gjaldþrotaskiptin heldur eru þetta bara almennar kröfur því að krafan fellur ekki niður bara þessi sérstaka trygging
Og þannig að það þarf ekki að fara í riftunarmál það er bara nóg að senda bréf og ef þetta er aðfara sem sagt einstaklings sem sagt aðför kyrrsetning eða löggeymsla sem hefur verið vegna kröfu nákomins að þá náttúrulega framlengist fresturinn í tuttugu og fjóra mánuði eins og í öðrum öðrum riftunarreglum nema og þá allt alveg sama skilyrði og áður það lengist um tuttugu og fjóra mánuði nema hann leiði í ljós með málsókn að þrotamaður hafi verið gjaldfær og það þrátt fyrir fullnustugerðina
Og þá sjáið þið líka þar að þar er gert ráð fyrir því að að sá sem vilji halda sínum veðrétti og er nákominn að þá þurfi hann að höfða mál til þess að viðhalda þessum þessari einstaklings
Þá er komið að því að fjalla um fyrstu riftunarregluna sem felst í hundrað þrítugustu og fjórðu grein
Hún er lang langalgengust
Og ég gæti varið hér heilum degi í að telja upp alla dómana þar sem fallist hefur verið á beitingu ákvæðisins
Margir dómar mörg álitaefni
En hér ætla ég að leyfa mér að vísa á og þið skoðið vel umfjöllun Viðars Más um regluna en þá er sem sagt
Ég er búin að fjalla hér um hvenær á að meta hvort að greiðslueyrir sé óvenjulegur það er þegar að greiðsla fer frá skuldaranum ekki þegar hún kemur til kröfuhafa Þetta á við um þessa þetta skilyrði um óvenjulegan greiðslueyri
Nú það stendur í þessu ákvæði að það megi rifta greiðslu á skuld sem fer fram með óvenjulegum greiðslueyri
Og svo erum við með dóminn þarna hundrað fimmtíu og eitt tvö þúsund og ellefu þar sem að er að fjalla um þarna var krafist riftunar  á og endurgreiðsla á einni komma átta milljón króna sem hefði farið fram í peningum og í sjálfu sér kannski ágætt að skoða þennan dóm aðeins nánar
Þarna hafði N einn verið að rukka Neshamra og þarna var komið veruleg skuld
Og þeir gera og N einn gerir fjárnám í fimmtán nánar tilgreindum bifreiðum fyrir þessari skuld og einhverju fleira dóti
Og það er farið fram á nauðungarsölu á þessum eignum en áður en að komið var að því að fara fram á nauðungarsöluna þá kemst samkomulag á milli Neshamra sem er þá núna orðið þrotabú og N eins um að félagið myndi greiða upp skuldina með greiðslu einn komma átta milljón og það borgar þessa skuld með peningum í september tvö þúsund og átta
Síðan er bú Neshamra tekið til gjaldþrotaskipta í febrúar tvö þúsund og níu en frestdagurinn við skiptin er í desember tvö þúsund og átta
Þannig að þið sjáið að greiðslan fer fram þriðja september en frestdagurinn er fjórði desember
Og þarna erum við bara að velta fyrir okkur og þarna fer sem sagt þrotabúið í riftunarmál og krefst riftunar á greiðslu með óvenjulegum greiðslueyri segir að að í stefnu að Neshamrar hafi greitt skuld við við hérna kröfuhafa sinn á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag eftir fyrstu málsgrein hundrað þrítugustu og fjórðu greinar og var byggt á því að greiðslan væri óvenjuleg ef litið væri til fyrri viðskipta stefnda og stefnanda það er að segja milli Neshamra og N eins
Þannig að þetta Hæstiréttur segir bara það er það er ekki neitt komið fram um það að greiðsla með peningum sé óvenjulegur greiðslueyrir í skilningi þessa hluta riftunarákvæðis hundrað þrítugustu og fjórðu greinar
Það er að segja að svona há greiðsla rétt undir lok þegar svona var farið að halla verulega undan fæti í rekstri félagsins að það kynni að hafa skert greiðslugetu þrotamanns verulega
En síðan er líka byggt í þessu máli á hundrað fertugustu og fyrstu grein gjaldþrotaskiptalaga og þið setjið það út á spássíu en þarna var sem sagt ekki ekki neitt varpað ljósi á það hvort eða hvernig N einn sem sagt viðtakandi greiðslu hafi mátt vita um ógjaldfærni Neshamra það er sem sagt sönnunarbyrðin um vitneskju N eins um stöðu Neshamra lá ekki fyrir
Já þannig að það er sem sagt það er hægt að skoða upphaflega umsaminn greiðslueyrir hlýtur alltaf að teljast venjulegur
Greiðsla með peningum hlýtur svona almennt hefur líkurnar með sér að teljast venjulegur greiðslueyrir
Þetta eru meginreglurnar í fjármunarétti
Ef við síðan færum þær yfir í skuldaskilaréttinn þá eru taldar löglíkur á að þetta  geri kröfuhafi eingöngu vegna þess að honum sé ljóst að hann fær ekki efndir með öðrum hætti
Og ég vek athygli ykkar á svona fimm atriðum í kennslubók sem geta verið vegvísir um það hvenær greiðsla með óeðlilegum greiðslueyri telst riftanleg eða sem sagt hvað leiðir til þess að að greiðsla sé teljist óvenjuleg í skilningi ákvæðisins
Og þetta tengist líka mati á því hvort greiðsla sé venjuleg eftir atvikum þetta eru sömu eða sambærileg fimm atriði sem hægt er að skoða
En við sjáum bara sem sagt þetta var ráðstöfunin venjuleg í þessari starfsemi eða á þessu starfssviði var hafði skuldarinn áður greitt með þessum greiðslueyri
Má líta á þessa greiðslu sem eðlilegan þátt í starfseminni eða er yfirleitt hægt að telja hana til eðlilegra viðskiptahátta og varð UNK þessi ráðstöfun til vegna þrýstings frá kröfuhafa
Þannig að ég ætla aðeins að útskýra þetta betur
Þetta eru sem sagt kröfur á hendur þriðja manni þetta eru ekki já sem sagt þetta eru skuldabréf víxlar viðskiptakröfur og fleira
Dæmi ég var einu sinni að vinna í í blómabúð það er fyrir mörg hundruð árum
Og þá gerðist það alltaf að að þá voru víxlar mjög mikið notaðir í viðskiptum við heildsala þannig að þegar að blómabúðin var að kaupa vörur inn í búðina þá var gefinn út víxill fyrir andvirði vörunnar sem sagt heildsalinn afhenti blómabúðinni vöru og blómabúðin skrifaði upp á víxil sem átti að greiðast eftir þrjá mánuði
Þá ef að heildsalinn hefði verið gjaldþrota eða í slæmri stöðu fjárhagslega þá hefði hann farið og borgað skuldir sínar við skattinn eða við einhvern annan aðila með þessum víxli á blómabúðina
Það er viðskiptakrafa eða víxilkrafa á hendur þriðja manni
Og það eru mjög margir dómar um þetta tilvik
Nú eins og í Haferninum þá var verið að greiða með hlutabréfum það er líka hægt að greiða með innstæðum á viðskiptareikningi
Þið kannski munið eftir bílasölu Guðfinns þar sem að Guðfinnur varð fyrir riftun
Hann var að millifæra á milli viðskiptareikninga hann hann reyndar krafðist að skila á grundvelli hundrað fertugustu og fjórðu greinar við fjölluðum um þetta í síðustu viku Það var greiðsla með viðskiptareikningi
Og svo líka geti hugsanlega verið með afhendingu fasteigna þó ekki veðsetningu heldur afhendingu fasteigna
Og ég ætla að bæta úr því hér í þessari upptöku og þeirri næstu
Fyrst aðeins að fjalla um þau atriði sem eru hér á glærum glæru sautján til tuttugu og eitt
En sem sagt fyrst þarf að skoða að hverjum segjum að við erum skiptastjóri hafi fundið út að það er riftanleg ráðstöfun sem hefur átt sér stað
Og þá þarf hann að athuga að hverjum hann eigi að beina riftunarkröfunni og þar svarið við því er í gjaldþrotaskiptalögum í hundrað fertugustu og annarri grein þar er fjallað um það að menn eigi að beina kröfunni að þeim sem hefur haft hag af riftanlegri ráðstöfun
Nú það er oftast ekkert vandamál að finna þann sem hefur haft hag af riftunarráðstöfuninni það er bara að sjá hver fékk greiðsluna hver tók við verðmætunum
En það þarf að skoða þetta miðað við hverja og eina einstaka riftunarheimild og það má alveg hugsa sér að það komi upp sú staða að það sé hægt að beina í riftunarkröfunni að tveimur eða fleirum aðilum
Og þetta getur verið raunhæft ef að annar riftunarþoli er til dæmis gjaldþrota eða er verri borgunarmaður heldur en hinn kannski segjum að þetta séu tveir sem hafa fengið greiðslur
Og um þetta hafa fallið hérna Hæstaréttardómar og það er þarna þessi dómur nítján hundruð níutíu og fimm á blaðsíðu tvö þúsund átta hundruð og átján
Hann er í kennslubókinni á blaðsíðu sextíu og sjö til sextíu og átta
Það er að segja dómurinn frá nítján hundruð níutíu og fimm á blaðsíðu tvö þúsund átta hundruð og átján hann er í kennslubókinni hans Viðars Más Matthíassonar á blaðsíðu sextíu og sjö til sextíu og átta
En þetta var svona þriðja manns kaup það var seldur bíll og það var spurningin hver fékk bílinn afhentan
Ég vísa sem sagt bara til kennslubókarinnar um þennan dóm en við skulum skoða  frekar þessa dóma tvo nítján hundruð níutíu og sex á blaðsíðu níu hundruð og ellefu nítján hundruð níutíu og sjö á blaðsíðu tvö þúsund fimm hundruð níutíu og þrjú
Við tökum fyrst þennan dóm nítján hundruð níutíu og sex á blaðsíðu níu hundruð og ellefu að þá var staðan þessi að þetta var gjaldþrota félag sem hafði gefið út veðskuldabréf og það sem sagt sparisjóður lánaði og lánaði félaginu þessu með skuldabréfi og veðið það var tryggt með veði í eign eins stjórnarmanna félagsins
Þannig að þetta er UNK félag það hefur tekið lán það var í formi skuldabréfs og skuldabréfið var veðtryggt í eign eins stjórnarmanna félagsins
En stuttu fyrir gjaldþrotið þá hafði félagið greitt upp allt skuldabréfið og þannig aflétt veðinu af eign stjórnarmannsins
Og þetta er riftanlegt á grundvelli hundrað þrítugustu og fjórðu greinar þar sem að þarna er verið að greiða skuld fyrr en eðlilegt er
Nú þrotabúið fór í mál við sparisjóðinn og krafðist riftunar á endurgreiðslu en það var ekki gerð samsvarandi krafa á hendur stjórnarmanninum
En í dómi Hæstaréttar er tekið fram að sparisjóðurinn hefði víst haft hag af ráðstöfuninni á þann hátt að með henni var greidd að fullu krafa hans sem hið gjaldþrota félag skuldaði var skuldari að
Að þá á þrotabúið rétt á þriðja mann með þá kröfu
Og það skipti engu máli þótt að þrotabúið ætti hugsanlega sem sagt rétt á að beina kröfunni að eigandanum þessi á grundvelli hundrað fertugustu og sjöundu greinar það var ekki hægt að líta svo á að hundrað fertugasta og sjöunda grein sem veitti þrotabúinu valkost um leið til málsóknar gæti staðið því í vegi að búið beindi kröfunni um riftun og endurgreiðslu að sparisjóðnum sem viðtakanda greiðslunnar frekar en að þriðja manni sem hafði um leið hag af henni
Og síðan nítján hundruð níutíu og sjö tvö þúsund fimm hundruð níutíu og þrjú og í þessum dómi frá nítján hundruð níutíu og sjö er vísað í dóm Hæstaréttar frá níutíu og sex sem sagt Hæstiréttur í seinni dóminum vísar til dómsins nítján hundruð níutíu og sex á blaðsíðu níu hundruð og ellefu
En þarna var yfirdráttarskuld gjaldþrota félags tryggð með víxlum sem voru útgefnir af einum aðaleiganda félagsins og þeir voru reyndar síðan greiddir með skuldabréfi útgefnu af eigandanum
Og síðan notaði sem sagt eigandinn þá greiðslu skuldabréfið og skuldajafnaði viðskiptaskuld sína við félagið
En við erum að skoða greiðslurnar gagnvart viðskiptabankanum og sem sagt það var þannig að að þrotabúið fór í mál og krafðist riftunar á þessum þessari ráðstöfun að borga þarna upp yfirdráttarskuldina
En þarna var aðaleigandanum ekki stefnt en með þessu var með þessari greiðslunni var þá skuld eða inneign aðaleigandans færð til tekna sem sagt í bókum hins gjaldþrota félags þetta var í raun til þess að krafa þrotabúsins féll niður á aðaleigandans sem svaraði fjárhæð greiðslna til viðskiptabankans
Og viðskiptabankinn krafðist sýknu hann sagði bíddu hvað kemur þetta mér í raun og sann við
Þetta eru bara viðskipti félagsins við aðaleigandann og þeir sögðu í bankanum að þarna hefði verið þeir voru búnir að gefa út yfirdráttarskuld og hefðu leyft félaginu að taka út og stofna til yfirdráttarskuldar og þeir hefðu alltaf getað fengið greidda þessa yfirdráttarskuld því að aðaleigandinn hafði gefið út víxla til tryggingar skuldinni og því hefði viðskiptabankinn alltaf átt kost á að ganga að ábyrgðarmanni til fullnustu á skuldinni
Hann hefði alltaf getað fengið skuldina greidda
En þessari röksemd var hafnað af Hæstarétti
Viðskiptabankinn var dæmdur til þess að þola riftun þar sem það var talið að Viðskiptabankinn hefði haft hag af þessari greiðslu
Og hvað getum við hvaða ályktun verður dregin af þessum dómum
Jú sko hlutdeild þriðja manns eða annarra milliliða eins og segir á glærunni skiptir á ekki skipta neinu máli þar sem við erum að skoða hér er hver hefur hag hver hafði hag af þessari ráðstöfun sem að nú á að rifta
Og þar er ekki sko bara það það er horft á þetta það er ekki greinilega samaðild þetta er ja sko eigi þrotabúið kost á tveimur aðilum sem hafa haft hag með mismunandi hætti þá er ekki samaðild á milli en en eins og til dæmis ef við skoðum hundrað fertugustu og sjöundu grein þarna þegar ábyrgðarmaður losnaði úr skuld við ráðstöfun svo bankinn sem fékk greiðsluna það var ekki þörf á samaðild þeirra
Hundrað fertugasta og sjöunda grein í dóminum frá nítján hundruð níutíu og sex var bara einn valkostur sem var valkvæður en en síðan gat búið nýtt sér það að fara í mál við bankann því að hann hafði haft hag af hinni riftanlegu ráðstöfun
Þannig að þarna er skiptastjóri sem ákveður bara þegar hann setur upp málsóknina hverjum hann mun stefna og ef hann sér að það virðist ekki vera mjög þröng skýring Hæstaréttar á því hverjir hafi haft hag það sem sagt truflar ekki málsókn ef einhver annar kunni jafnframt að hafa haft hag eða jafnvel meiri hag af hinni riftanlegu ráðstöfun í skilningi hundrað fertugustu og annarrar greinar gjaldþrotaskiptalaga
Nú það eru það er nú yfirleitt þannig að að síðan þegar skiptastjóri ákveður að hefja málsókn að þá gerir hann setur hann kröfu
Og það er hefðbundið að gera kröfurnar í tvennu lagi
Það er að segja það er gerð krafa um riftun og það er gerð krafa um endurgreiðslu
Síðan er líka og það má segja kannski í þriðja lagi einnig gerð krafa um málskostnað
En það er samt það er þarna dómur dómur þrjú hundruð tuttugu og átta tvö þúsund og tíu þar sem urðu mistök við áfrýjun til Hæstaréttar
Þarna hafði þarna var gleymdist sem sagt að gera endurgreiðslukröfuna
Þetta var snerist um riftun í sem sagt við þetta var riftun og það var óvenjulegur greiðslueyrir
Var að krefjast riftunar á grundvelli hundrað þrítugustu og fjórðu greinar
Og þarna var krafist riftunar og þarna urðu mistök þannig að að það gleymdist að gera endurgreiðslukröfu