DavidErikMollberg/kennsluromur huggingface dataset:
Þá er komið að því að fara yfir síðustu riftunarregluna við gjaldþrotaskipti það er að segja ákvæði hundrað fertugustu og fyrstu UNK þetta var þessi regla er búin að vera lengi í gjaldþrotalögum oft kölluð almenna riftunarreglan og þarna er sem sagt þetta er það eru allar ráðstafanir þarna undir hún er hins vegar ekki hlutlæg eins og hinar flestar nema náttúrulega mínus hundrað þrítugasta og níunda grein en hún gerir þá kröfu til þess að sýnt sé fram á ákveðin atriði og þetta geta verið erfiðar sönnunarkröfur meðal annars um huglæga afstöðu þess sem tekur við greiðslu
Þannig að hugsanlega er hægt að fara langt aftur í tímann og krefjast riftunar en það er náttúrlega því lengra aftur sem farið því erfiðara er að sýna fram á að þessi skilyrði séu til staðar sem gert er ráð fyrir í ákvæðinu
Það er kannski af því af því hún er ekki háð neinum tímafrestum og þá auðvitað kom strax dómur þar sem var verið að rifta ráðstöfunum
Þarna var sem sagt bú þetta voru hjón ráðstöfun með kaupmála milli hjóna
Og þar var verið að krefjast riftunar ráðstöfunar á grundvelli hundrað fertugustu og fyrstu greinar með ráðstöfun eigna frá manni til konunnar með kaupmála og þarna var sem sagt ráðstafað með afsölum og kaupmála í janúar tvö þúsund og níu án þess að nokkuð endurgjald hefði komið fyrir
Og þessi krafa er byggð á hundrað fertugustu og fyrstu grein en bú mannsins var tekið til gjaldþrotaskipta tvö þúsund og fjórtán það er að segja fimm árum síðar
Og þarna var byggt á á riftunarreglu hundrað fertugustu og fyrstu greinar og eiginmaðurinn eða sem sagt riftunarþoli taldi að það mætti ekki byggja á þessu ákvæði því að þessar kröfur um riftun kaupmálans væru fyrndar en og vísaði þá til almenns fjögurra ára fyrningarfrests fjárkrafna eftir fyrningalögum það er að segja lögum númer hundrað og fimmtíu tvö þúsund og sjö um fyrningu
Þannig að þrotabú geta ekki í skilningi riftunarlaga það er að segja fyrstu málsgreinar annarrar greinar laga um fyrirgefið fyrningar laga það er að segja þrotabú geti ekki í skilningi fyrstu málsgreinar annarrar greinar fyrningarlaga átt rétt til enda fyrr en í fyrsta lagi að það hefur orðið til það er að segja við uppkvaðningu úrskurðar um að taka bú til gjaldþrotaskipta þannig að búið var tekið til gjaldþrotaskipta tuttugasta og sjöunda febrúar tvö þúsund og fjórtán og höfðaði málið tuttugasta og fyrsta nóvember og þar með krafan að sjálfsögðu ekki fyrnd
Og svo var í reynd þið skoðið bara þennan dóm svo var síðan fallist á riftun á grundvelli hundrað fertugustu og fyrstu greinar talið að öll skilyrði ákvæðisins væru þarna uppfyllt
Og bara þetta eru náttúrulega sönnunarbyrðin er á á þrotabúinu og hér eru söguleg tengsl við skilasvikaákvæði tvö hundruðustu og fimmtugustu greinar almennra hegningarlaga fyrir þann sem á eftir að það er sem sagt það það væri áhugaverð rannsóknarefni í refsirétti að taka það ákvæði til skoðunar
Nú það eru hvað hverju hvað felst þá í riftunarreglunni það eru þetta er það sem stendur í ákvæðinu má krefjast riftun á ráðstöfunum sem á ótilhlýðilegan hátt eru kröfuhafa til hagsbóta á kostnað annarra leiða til þess að eignir þrotamanns verða ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum eða leiða til skuldaaukningar kröfuhöfum til tjóns
Ef þrotamaðurinn var ógjaldfær eða varð það vegna ráðstöfunarinnar og sá sem hag hafði af henni vissi eða mátti vita um ógjaldfærni þrotamannsins og þær aðstæður sem leiddu til þess að ráðstöfunin var væri ótilhlýðileg
Þannig að það er nú býsna margt sem þarf að sýna fram á og þarna eru nokkrir dómar ef við tökum fyrst þennan dóm þrjú hundruð sjötíu og sex tvö þúsund og fjórtán VBS
Og þeir gátu ekki borgað þetta lán sem að Tryggingamiðstöðin peningamarkaðslán sem að Tryggingamiðstöðin hafði lánað þeim
Og það er hérna sem sagt þetta gerist rétt áður en að bankarnir féllu eða rétt eftir eða sem sagt VBS lifði eftir fall bankanna og fékk gerði svolitlar bókhaldsæfingar fékk lán hjá ríkissjóði lækkaði með lækkuðum vöxtum
Og þar með þá var búin til loftbóluhagnaður í hlutafélaginu þarna um í árslok tvö þúsund og átta
Það sem gerist síðan er að Tryggingamiðstöðin fer og fær að skoða bókhald VBS og er svona að velta fyrir sér hvað hvaða eignir henti best til þess að fá greiðslu á þessu peningamarkaðsláni sínu og það er sem sagt þetta er náttúrulega flókinn dómur margt sem gengur á þarna í aðdragandanum en Tryggingamiðstöðin fær greiðslu á hundrað níutíu og sjö milljónir með veði í fasteign í Ferjuvaði
Þeir fá líka með afhendingu á sex íbúðum í Ásakór og tuttugu íbúðum í Hörðukór og fimmtán íbúðum í Tjarnabraut
Og þetta voru hérna fjögur hundruð og átján milljónir
Síðan áttu þeir fá hlutabréf í MP banka
Svo fengu þeir hlutabréf í VBS
Þannig að þetta var svona ýmislegt sem þeir fengu afhent upp í sína skuld og þá síðan verð var bú VBS tekið til slita og þá var farið í þetta riftunarmál og riftunarkrafan byggð á hundrað fertugustu og fyrstu grein gjaldþrotaskiptalaga
Það er í áttunda október tvö þúsund og átta
Þarna tekur Hæstiréttur eftir tekur þetta fram og segir að þarna hafði VBS sem var starfandi fjármálafyrirtæki þannig ekki aðeins vanefnt að greiða verulega háa skuld á gjalddaga heldur einnig látið í ljós að hann fengi ekki við hana ráðið
Og síðan í kjölfarið þá byrjar þessi samningaviðræður milli aðila þar sem að VBS er að leyfa TM að sjá ýmsar trúnaðarupplýsingar um atriði varðandi eignir og skuldbindingar VBS og þarna er sem sagt það leiðir til þessa samkomulags sem er gert átjánda maí tvö þúsund og níu
Og þegar allt þetta er virt í samhengi að þá þá er niðurstaða Hæstaréttar að þessar ráðstafanir sem að kveðið var á um í samkomulaginu frá átjánda maí þar sem að þessar eignir voru afhentar til greiðslu skulda VBS við TM að þetta hafi verið ótilhlýðilegar ráðstafanir og það hefði ekki farið á milli mála að um þetta hafi Tryggingamiðstöðin verið grandsöm þetta er alveg ljóst að þeir vissu að þetta var ótilhlýðilegt
Og þið munið þegar Benedikt var að fara yfir þessi ákvæði þetta eru ákvæðin sem mæla fyrir um hvenær skuldari sem er bókhaldsskyldur hvenær honum er skylt að gefa bú sitt upp til gjaldþrotaskipta ef hann getur ekki staðið í fullum skilum við lánardrottna sína
Þegar að kröfur þeirra falla í gjalddaga eða innan skamms frá tíma frá því
Þannig að þarna segir Hæstiréttur að VBS sem sendi tölvupóst sjötta október tvö þúsund og átta um að þeim sé ófært um að greiða skuldirnar að það það í sjálfu sér og síðan er gert samkomulag sjö mánuðum síðar um að um að greiða þessa skuld með öðru en peningum
Að það sé hafið yfir vafa að VBS hafi verið ógjaldfær í skilningnum í skilningi þessa ákvæðis hundrað fertugustu og fyrstu greinar þegar að samkomulag var gert átjánda maí tvö þúsund og níu
Og það er líka hafið yfir vafa að hann bæði sem sagt TM bæði mátti vita um að þessar ráðstafanir væru ótilhlýðilegar og hann mátti vita um ógjaldfærnina
Það er í sjálfu sér
Þarna er fallist á riftun eftir hundrað fertugustu og fyrstu grein og síðan skoðið þið bara dóminn aðeins nánar þarna er verið að fallast á endurgreiðslur vegna eigna sem runnu til greiðslu til TM úr dótturfélagi VBS og þá var fallist á riftun á þeirri ráðstöfun á grundvelli hundrað fertugustu og annarrar greinar og en síðan var þarna varðandi skil eftir við erum búin að fara yfir það það er hægt að skila greiðslum í staðinn fyrir að greiða bætur
Og þarna vildi TM skila hlutabréfunum sem þeir höfðu fengið í MP banka
Þarna segir Hæstiréttur að það komi ekki til greina hlutabréfin hafi haft verulegt verðgildi þegar þau voru afhent þarna í maí tvö þúsund og níu en síðan sé verðmæti þeirra núll núna því að því að þau og þau urðu sem sagt verðlaus í höndum hans það er að segja urðu verðlaus í höndum TM og hann gæti ekki skilað verðlausum hlutabréfum
Þannig að þetta er dæmi um flókin þarna er þá dæmi um tilvik þar sem að greiðslan er ótilhlýðilega til hagsbóta einum sem sagt einum kröfuhafa til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa
Nú sá sem hafði hag af þessari ráðstöfun þarf að vita eða  mega vita af ógjaldfærni þrotamannsins og það er spurningin og líka sem sagt þessi dómur um Tangarhöfða tvö hundruð áttatíu og átta tvö þúsund og fimm
Nú skiptastjórinn vildi rifta þessu sagði að þarna væri verið að afhenda eignir sem eru þá einum kröfuhafa til hagsbóta á kostnað annarra og og þarna sé verið að greiða skuldir tiltekinna aðila
Og Hæstiréttur segir já þetta þarna er að sem sagt skiptastjóri byggir á því að söluandvirðið að svo miklu leyti sem það rann ekki til greiðslu veðskulda hafi átt að koma inn í þrotabúið og verða þannig til fullnustu öllum kröfuhöfum
En síðan segir Hæstiréttur að það er kannski það sem klikkaði í þessu máli að skiptastjórinn fer í mál við nýja félagið sem að raunverulega var ekkert kröfuhafi eina sem að nýja félagið gerði var að kaupa eignirnar og borga fyrir þær verð og málið var að nýja félagið hafði keypt eignirnar á áttatíu og fjórar milljónir tæpar en raun raunverulegt heildarmat sem kom í ljós eftir að að hérna tveggja dómkvaddra matsmanna sem voru kvaddir til fyrir dóminn að þá var verðmæti þessara eigna fimmtíu milljónir í reynd þannig að nýja félagið hafði borgað yfirverð fyrir þessar eignir
Og Hæstiréttur segir þetta er riftanlegt eftir hundrað fertugustu og fyrstu grein en en en þrotam eða sem sagt riftunarþolin hefur ekki haft hag af þessari riftanlegu ráðstöfun eins og áskilið er í ákvæðinu og greiðslukröfu varð ekki beint að honum
Þannig að þarna í reynd var ekki fallist á riftun af því að þessi riftunarþoli í reynd hafði ekki haft hag af hinni riftanlegu ráðstöfun hann hafði raunverulega borgað miklu meira fyrir eignir búsins heldur en þær voru virði
Og síðan erum við með Stafnás sem ég varaði ykkur við að ég mundi vísa eða fjalla um hér í tengslum við hundrað þrítugustu og níundu grein
Það er að segja hérna er ósköp einfalt mál það er sem sagt félag sem er að verða gjaldþrota í sjöunda janúar tvö þúsund og átta þá er gert árangurslaust fjárnám hjá þessu Stafnás eða félaginu sem heitir Stafnás
Þetta er í janúar tvö þúsund og átta
Í febrúar er kemur beiðni um að taka búið til gjaldþrotaskipta og í mars voru þá greiddar tíu milljónir til Lekis sem er innheimtufélag fyrir Húsasmiðjuna og síðan er bú félagsins tekið til gjaldþrotaskipta í apríl tvö þúsund og átta
En þá sagði fyrirsvarsmaður Húsasmiðjunnar að það félag hafi ekkert haft neina vitneskju um það að félagið væri illa statt og að það væri raunverulega enginn þeir höfðu vitað jú að vitað af því að þeir væru komnir í í svona vandræði en þeir höfðu ekkert vitað að það væri komin fram krafa um greiðslustöðvun nauðasamning eða gjaldþrotaskipti Þeir höfðu bara vitað að þeir væru í vondum málum
Og Hæstiréttur grípur þetta og segir já við getum ekki fallist á riftun á grundvelli hundrað þrítugustu og níundu greinar vegna þess að við vorum þeir hafa ekkert lýst því yfir að þeir hafi vitað af því það er náttúrlega þeir segja að hins vegar var voru þeir búnir að lýsa því yfir að að að þeir vissu að þeir væru komnir í í hérna greiðsluvandræði og þess vegna máttu
það var líka annað sko þegar til dæmis var það að Húsasmiðjan var var hætt að leyfa félaginu að taka út í reikning og öll viðskipti ársins tvö þúsund og átta voru gegn staðgreiðslu og svo af þessu og öðrum yfirlýsingum sem fram komu um meðferð málsins að þá var talið að að Húsasmiðjunni hafi mátt vera ljóst að Stafnás var komið í greiðsluerfiðleika og þessir greiðsluerfiðleikar hlutu að vera kunnir eða sem sagt að Húsasmiðjan hlyti að hafa vitað af þessum greiðsluerfiðleikum þegar að greiðslan var innt af hendi
Og það er ekki spurning segir Hæstiréttur síðan að Stafnás var ógjaldfær þegar greiðslan átti sér stað fjórtánda mars og félagið úrskurðað gjaldþrota tuttugasta og annan apríl
Og þarna að öllu þessu virtu að þá er þessi greiðsla á ótilhlýðilegan hátt til hagsbóta Húsasmiðjunni á kostnað annarra kröfuhafa
Og þetta mátti Húsasmiðjunni vera ljóst og samkvæmt þessu þá var fallist á riftun og svo segir Hæstiréttur þegar að þessari niðurstöðu fenginni þá þurfum við ekkert að skoða hvort að Húsasmiðjunni hafi mátt vera ljóst að það hafi verið komin fram krafa um gjaldþrotaskipti þegar greiðslan átti sér stað samanber fyrsta málsgrein hundrað þrítugustu og níundu greinar
Það þarf ekkert að vita nánar til tekið að það sé komin fram krafa um gjaldþrotaskipti bara að hann sé ógjaldfær þannig að það lá fyrir hér að hann vissi um ógjaldfærnina hann vissi ekki að vísu um kröfu um gjaldþrotaskipti og það þýddi að það þyrfti það var hægt að beita hundrað fertugustu og fyrstu grein og rifta þessari greiðslu
Ég ætla næst að fjalla um riftun eftir hundrað þrítugustu og fjórðu grein gjald UNK
Núna erum við komin úr reglum hundrað þrjátíu og eitt til hundrað þrjátíu og þrjú þar sem er fjallað um endurgjaldslausa afhendingu á verðmætum
Hérna er erum við að greiða skuld
Og ég setti þarna orðalag ákvæðisins þarna inn
Fyrr en eðlilegt var ef að greidd fjárhæð sem hefur skert greiðslugetu þrotamanns verulega
Og það sem við gerum hér á eftir við fjöllum yfir þessar þrjár fjöllum um þessar þrjár riftunarreglur sem felast í ákvæðinu
Það bara eru þrjár riftunarreglur í hundrað þrítugustu og fjórðu grein
Það er að segja greitt með óvenjulegum greiðslueyri greitt fyrr en eðlilegt var eða greiðslan hefur skert greiðslugetu þrotamanns verulega
Allar þessar þrjár reglur eru með þessu nema það er að segja þæ það er hægt að rifta á grundvelli einhverra þessara þriggja reglna nema greiðslan hafi virst venjuleg eftir atvikum
En áður en að við komum að þessum tilteknu eða einstöku riftunarreglum þá þarf að skoða hugtökin sem sagt að þið sjáið þið almenn skilyrði það er sem sagt ákvæðið opnar á að það megi krefjast riftunar á greiðslu skuldar
Við þurfum að skoða hvað er greiðsla og hvað er skuld
Það þarf sem sagt að skoða hvað er átt við með skuld í skilningi fyrstu málsgreinar hundrað þrítugustu og fjórðu greinar og hvað þýðir orðið greiðsla í sömu sama sömu málsgrein
Nú skuld það getur verið krafa um greiðslu bæði peninga eða annars konar greiðslu til dæmis efndir in natura
Það er nú oftast þannig að um er að ræða kröfu um peninga greiðslu peninga en það er ekkert útilokað að þetta sé krafa um eitthvað annað
Og skuld þá felur í sér að það tekur ekki til staðgreiðsluviðskipta
Þarna er ekki um að ræða þegar að greiðslur eru inntar af hendi samtímis
Það er sem sagt það er ekki sem sagt skuld
Það er ekki verið að greiða skuld þegar um staðgreiðsluviðskipti er að ræða
En það eru einungis raunveruleg staðgreiðsluviðskipti sem falla un utan hundrað þrítugustu og fjórðu greinar þar sem nú þurfi að skoða hvað er greiðsla skulda samtímis
Sko það þau sjónarmið eiga ekki við hér í skuldaskilaréttinum því þau eru alltaf til staðar
Þetta er bara eðli kröfuhafa eða sem sagt sambandsins milli skuldara og kröfuhafa
Við þurfum bara hér skiptir máli að greina hvað eru staðgreiðsluviðskipti
Og ég hef haldið þessum gamla dómi inni enn þá í í glærunum mínum í Grundarkjörs dóminum
Þetta voru reyndar nokkrir dómar
Þetta var sem sagt nótur sem söfnuðust upp í tengslum við Visa viðskipti
Og UNK sem sagt Grundarkjör var félagið eða kaupfélag sem var gjaldþrota
Og þeir höfðu undir lokin ekki átt peninga til þess að borga fyrir úttektir
Þannig að þeir gerðu samninga við nokkra aðila
Og meðal annars eins og í þessum dómi þá er þetta samningur við Smjörlíki
Og þeir voru með samninga við fleiri fleiri fyrirtæki sem voru þess efnis að þetta voru birgjar þá sem seldu Grundarkjör vörur og fengu í staðinn framsal á inneign á Visa reikningum
Og þetta var fyrirvaralaust framsal það er að segja þeir höfðu fengið samþykki Visa Ísland að eða samsvarandi félags sem sá um græðslumiðlunina að að greiða ekki inneignina til Grundarkjörs heldur greiða beint til birgjanna
Þetta er greiðsla með óvenjulegum greiðslueyri
En var þetta staðgreiðsluviðskipti
Voru þetta staðgreiðsluviðskipti
Og þarna var í sjálfu sér það var þarna var meirihluti og minnihluti
Og meirihluti Hæstaréttar taldi þetta vera staðgreiðsluviðskipti eða þannig að þeim yrði jafnað til staðgreiðsluviðskipta
Jafnvel þótt að að því að sem sagt eðli vi viðskipta hjá Visa Ísland er þannig að menn það safnast upp inneign hjá Visa og svo þegar að inneignar eða sem sagt greiðslutímabilinu er lokið þá safnast upp einhver bunki og hann er til greiðslu til verslunarinnar í lok tímabilsins
Þannig að meðan á þessu tímabili stóð þá gat Grundarkjör verið að taka út vörur UNK safna upp í skuld og svo greiddist hún upp þarna í lok tímabilsins með Visa greiðslunni
Og þá segir meirihluti Hæstaréttar þessu megi jafna til staðgreiðsluviðskipta þarna draga þeir mikið fram og leggja mikið upp úr því að bæði Grundarkjör og Smjörlíki hafi litið á þetta sem staðgreiðsluviðskipti og svo hafi verslunin fengið ríflegan staðgreiðsluafslátt í viðskiptunum
En minnihlutinn hann taldi að með notkun greiðslumiðlunar Visa þá hefði fengist greiðslufrestur hjá seljandanum og Visa lofaðist til þess að grei leysa kröfuna til sín að nokkrum tíma liðnum
Þannig að greiðslurnar hafi ekki farið fram samtímis vöruafhendingunni og það var veittur mismunandi langur greiðslufrestur
Auðvitað ef að þú keyptir á fyrri hluta tímabilsins þá var mjög langur greiðslufresturinn en ef að Grundarkjör hefði keypt undir lok tímabilsins þá hefði verið mjög stuttur greiðslufrestur
Þannig að í stað þess að fá greiðslu hafi birginn fengið tryggingu í viðurkenningarnótum almennra viðskiptamanna grind Grundarkjörs sem mynduðust við afhendingu á vörum til þeirra og þetta væru því ekki staðgreiðsluviðskipti
Þannig að þarna var meirihluti og minnihluti
Ég sjálf hef hallast mjög að minnihlutaatkvæðinu tel það vera réttari niðurstöðu en í sjálfu sér þá er þetta dómur endanlegur enn sem komið er um þá staðgreiðsluviðskipti og skýringu á því hugtaki í skuldaskilarétti
Nú hvað er þá greiðsla
Það eru verðmætin sem skuldarinn lætur af hendi
Hún þá að hún gangi í heild eða að hluta til greiðslu á kröfu lánardrottins
Í þessum dómum tveimur sem er þarna á glærunni þá var svolítið verið að þetta eru mjög flók oft ég segi þetta oft en þetta eru sem sagt í báðum málunum er um að ræða hugsanlega riftun eða þarna var krafist riftunar á greiðslu skuldar milli banka og svo hlutdeildarhafa í útgefnu skuldabréfi
Ef við tökum mál hundrað áttatíu og níu tvö þúsund og sextán að þá sem sagt kemur í ljós og þetta er alveg rétt segir Hæstiréttur að og fer yfir það í rómverskum tveimur að þarna væri ekki beint kröfuréttarsamband á milli riftunarþola og Kaupþings eða bankans
Hæstiréttur tekur fram að ákvæðið gæti einnig tekið til ráðstöfunar sem leiðir til þess í senn að kröfuhafi fái endir á kröfu sinni og skuldarinn losni undan kröfu eða greiðsluskyldu sinni
Nú þarna síðan heldur Hæstiréttur áfram og telur að að þarna hafi í reynd fengist greiðsla
En og að að sem sagt þessu leiti þá er fallist á riftun það er að segja að þarna hafi það skipti engu máli þótt að greiðslurnar hafi farið fram beint milli bankans og hlutdeildar kaupandans í stað þess að hún færi um leið í hendur um hendur annarra sem um kröfuréttarsamband væri á milli
En þarna er hins vegar var ekki var hins vegar ekki um það að ræða að að fallist var á riftun vegna þess að talið var að þau þessi viðskipti hefðu virst venjuleg eftir atvikum í skilningi fyrstu málsgreinar hundrað þrítugustu og fjórðu greinar
Þannig að þarna erum við með dæmi um dóma í þessum bæði hundrað áttatíu og níu tvö þúsund og sextán og reyndar líka í dómi tvö hundruð tvö þúsund og sextán þar sem er UNK vísað í dóminn frá á hu númer hindrað áttatíu og níu tvö þúsund og sextán
Þar sem er sko uppfyllt það skilyrði hundrað þrítugustu og fjórðu greinar almenna skilyrða UNK greiðslu skuldar
Og það er ekki kröfuréttarsamband þarna á milli samt sem áður getur það hafa verið greiðsla skuldar það þarf bara að skoða hlutlægt hvað átti sér stað
En þarna var hins vegar uppfyllt það skilyrði að hún taldist vera venjuleg eftir atvikum og þess vegna var ekki fallist á riftun
Þannig það skiptir engu máli þótt verðmatið sem fari frá skuldara fari í gegnum þriðja mann eða aðra milliliði
En það eru samt tvenns konar tímamörk sem þarf að skoða í tengslum við fyrstu riftun eftir fyrstu málsgrein hundrað þrítugustu og fjórðu grein
Og það er sem sagt við skoðum sem sagt tvö tímamörk og þetta hefur stundum reynst flókið fyrir nemendur og þess vegna ætla ég aðeins að taka þa það er tekið til skoðunar á næstu glærum tveimur
Það er að segja það eru tvenns konar tímamörk sem þarf að skoða í tengslum við fyrstu málsgrein hundrað þrítugustu og fjórðu greinar
Annars vegar hvenær greiðslan fer fram
Því það er tímamerkið sem við skoðum þegar við metum hvort að ráðstöfunin falli innan sex mánaða eða tuttugu og fjögurra mánaða riftunarfrestsins og það á við um allar riftunarreglurnar þrjá sem eru í fyrstu málsgrein hundrað þrítugustu og fjórðu grein
En síðan eru það tímamarkið hvenær greiðsla telst óvenjuleg
Það er ein af riftunarreglunum sem felast í fyrstu málsgrein hundrað þrítugustu og fjórðu greinar og þarna er um að ræða sitthvor tímamarkið
Greiðsla fer fram auðvitað og þetta á við um allar riftunarmöguleika alla riftunarmöguleikana í hundrað þrítugustu og fjórðu grein
Hún fer fram þegar hún fer fram og þetta er alveg sama regla og á við um riftun eftir hundrað þrítugustu og fyrstu grein og við fórum í það í málinu Johnny Bröger
Sem við skoðuðum númer fimm hundruð og sjö tvö þúsund og fjögur
Það er bara þegar að greiðslan er afhent eða já eða ra eða sem sagt skráningar ráðstöfun eftir hundrað UNK og fertugustu grein á sér stað
En hér er í hundrað þrítugustu og fjórðu grein við skoðum bara eftir reglum kröfuréttar hvenær hún fer fram og hún helst innti af hendi þegar að hún er komin til kröfuhafa
Það er nákvæmlega sama regla sem á sér sta á við um hundrað þrítugustu og fjórðu grein
Í Steinavíkurmálinu áttatíu og eitt tvö þúsund og sex sem er reynir á mjög mörg atriði en þa meðal annars reyndi þarna á greiðslu leiguskuldar milli tveggja nákominna félaga
Þarna hafði verið gerður samningur um greiðslu á leiguskuld með ýmsum hætti og það var verið að rifta því
En einn aðili einn einn hluti af samkomulaginu var sá að það ætti að nota andvirði aflahlutdeildar sem myndi falla til þegar nýtt fiskveiðiár tæki fæ sem sagt gengi í garð
Og það er alltaf í september á hverju ári
Sem sagt það var samið um það í janúar tvö þúsund og þrjú að greiðsla leiguskuldar yrði greidd með andvirði aflahlutdeildar sem að félagið átti í september sama ár
Og þá er spurningin hvenær fór þessi greiðsla fram
Þegar að samið var um greiðsluna eða þegar greiðslan barst þrotabúinu
Þarna er menn að koma í veg fyrir svona anti dater ingu eða dagsetningu aftur í tímann
Þarna var miðað við að greiðsla skuld greiðsla leiguskuldarinnar hefði í reynd farið fram þegar að framsal aflahlutdeildar kom til félagsins sem var í september tvö þúsund og þrjú en ekki í janúar tvö þúsund og þrjú þegar samið var um þegar samið var um greiðsluna
Ef greitt er með milligöngu þriðja aðila þá þarf kröfuhafi hafa náð þeim rétti til UNK njóti verndar gagnvart öðrum kröfuhöfum skuldarans
Fyrir hvern er umboðsmaður að starfa
Engar öðruvísi reglur heldur en í kröfurétti og já þetta eru bara svona þar skoða þeir þetta hlutlaus þriðji maður sem tekur við greiðslunum þá hugsanlega hérna bara hvílir á honum skylda skila að greiðslunni til kröfuhafa UNK er hann að starfa fyrir skuldara
Þetta eru bara túlkunaratriði sem við sækjum beint yfir í kröfuréttinn
UNK loka hitt atriðið sem sagt þetta sem ég var að fara yfir er mark mat á því sem sagt hvenær er greiðslan komi til kröfuhafa það fer það er skilyrðið sem við skoðum það se það varðar það hvað hvenær hin riftanlega ráðstöfun hefur átt sér stað til þess að sjá hvort hún falli undir sex UNK tuttugu og fjögurra mánaða riftunarfrestsins
En hitt tímamarkið það getur færst framar tímamarkið þegar við metum hvort að greiðslueyrir sé óvenjulegur og þetta er ein af þessum þremur riftunarreglum í hundrað þrítugustu og fjórðu grein
Því að við skoðum þegar við metum hvort að greiðslueyrir sé óvenjulegur þá skoðum við það tímamark þegar að greiðslan fer frá skuldaranum
Þetta er til þess að ná svokölluðum þríhyrningsviðskiptum þegar við erum búin að skoða áður þennan dóm nítján hundruð níutíu og sex tvö þúsund sex hundruð áttatíu og fjögur Haförninn
Þarna við vorum að skoða það í þessu máli ef þið munið eftir því varðandi nákomna hvort að þrotabú Hafarnarins og Olíufélagið væru nákomnir aðilar
Það var til þess að sjá sem sagt að það varð niðurstaðan að þeir væru nákomnir