DatarrX/myanmar-Wikipedia huggingface dataset:
ရန်ကုန်မြို့ကို မျိုးချစ်ဗမာ့တပ်မတော်က သိမ်းပိုက် ပြီးနောက် ဗိုလ်မှူးကြီး နေဝင်းသည် မေလ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန်သို့ ရောက်ရှိလာသော နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များကို ဖိတ်ခေါ်၍ သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲ ပြုလုပ်ရာ၌ ''---ဗမာ့တပ်မတော်သည် ၁၉၄၂ ခုနှစ်က အင်္ဂလိပ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ချာချီ၏ ကြေညာချက်သည် ဗမာပြည် အတွက် အကျိုးကျေးဇူး မပါရှိခဲ့၍လည်းကောင်း ဂျပန်တို့က လည်း သူ့တို့နှင့်ပူးပေါင်းပါက လွတ်လပ်ရေးပေးမည်ဟု ကတိပေး၍လည်းကောင်း ထိုကတိကိုလည်း ၁၉၄၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၁ ရက်နေ့တွင် တိုကျိုအစိုးရက ဂျပန်ဒိုင်ယက် လွတ်တော်တွင် အတိအလင်း ကြေညာသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုအကြောင်းများကြောင့် အင်္ဂလိပ်ကို ခံတိုက်ခဲ့ကြောင်း။
နောင်ကိုလည်း ဗမာပြည်လွတ်လပ် ရေး ရရှိရန်အတွက် ဗမာ့တပ်မတော်က အသင့်ရှိနေပြီးဖြစ် ကြောင်း ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးကို တားဆီးပိတ်ပင်သူမှန်သမျှကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း''နှင့် ပြောပြလျှက် တော်လှန်ရေးအတွက် ရဲဘော်များ သွေးမြေကျခံ၍ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်သွားခြင်းမှာ လွတ်လပ်ရေးအတွက်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသွားလေသည်။
ထိုစာချုပ်အရ မျိုးချစ်ဗမာ့တပ်မတော် တစ်ခုလုံးကို မြန်မာနိုင်ငံ စစ်တပ်အတွင်းသို့ ပူးပေါင်းကာ ကျမ်းမာရေးနှင့်ပြည့်စုံ၍ ဆက်လက်အမှုထမ်းလိုသူ တပ်သား ၅ ၂ဝဝ နှင့် အရံ ၃…ဝဝဝ ကိုလည်းကောင်း တပ်မတော် ဗိုလ် ၂ဝဝ နှင့် အရာခံဗိုလ် ၂ဝဝ ကိုလည်းကောင်း ခန့်အပ်ရန် တပ်မတော်သားများအတွက် ရထိုက်သော အခွင့်အရေးများကိုပေးရန် အပြင် တပ်မတော် သားများနှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စအဝဝကို စုံစမ်းရန်အတွက် မဟာမိတ်ကိုယ်စာလှယ်နှင့် တပ်မတော်ကိုယ်စားလှယ်တို့ ပူးတွဲကာ အဖွဲ့ဖွဲ့စည်း ဆောင်ရွက်ရန်တို့ဖြစ်သည်။
ထိုမြို့များမှ ထောက်ပံ့ကြရသည့် အစုကျစံနစ်မှာလည်း လေးရာပြုမြို့ ဆိုလျှင် ရဲမက် ၄ဝဝ အပြင် တစ်အိမ်လျှင် ငွေ တစ်မူးစီ ပေးရသည်။
ရှေးရိုးစဉ်လာအရ မှူးမတ်-မင်းချင်း၊ မင်းခစား-အမှုထမ်း၊ သူရဲ-သူခက်တို့အား အရည်အသွားအလျောက် ရာထူးများ တိုးတက်ခန့်ထားပုံမှာ-- # ခြေ ၁ဝ ပွဲရမှ မြင်းသို့ တင်သည်။
ထိုအချိန်အခါက အာသံပြည်သည် မြန်မာ့လက်အောက်ခံ ဖြစ်သည် အာသံဘုရင် စန္ဒရကန္တရှိန်မှာ က နန်းတင်ထားသူဖြစ်သည်။
အပါအဝင် မြန်မာစစ်သူ ကြီးများက ကွပ်ကဲလျက် သွားရောက် နှိမ်နှင်းကြပြန်သော အခါ အကြီးအကျယ်အောင်နိုင်ကြ၍ စန္ဒရကန္တရှိန်ကို နန်းအပ် ခဲ့ကြပြန်သည်။
ထိုပထမ အင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ပွဲနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ချီးမွမ်းကြသူများအနက် မျက်နှာဖြူအမျိုးသမီး မစ္စတက်နစ်ဆင် ဂျက်စီက ''မြန်မာနိုင်ငံအကြောင်း''ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည့် သူ့စာအုပ်တွင် အောက်ပါမှတ်ချက်ဖြင့် နံဂုံးချုပ်ထားသည်။
ဝိုင်၊ အမ်၊ ဘီ၊ အေ အသင်းများသည်လည်းကောင်း၊ ဂျီ၊ စီ၊ ဘီ၊ အေ အသင်းကြီးသည်လည်းကောင်း၊ ကျောင်းသား သပိတ် များသည်လည်းကောင်း၊ ၁၉၃ဝ ပြည့်နှစ်တွင် ဆရာစံ ခေါင်းဆောင်သည့် တောင်သူလယ်သမားများ၏ တော်လှန် ရေးကြီးသည်လည်းကောင်း၊ ၁၉၃၈ ခုနှစ်တွင် သခင်ဘိုးလှကြီး ခေါင်းဆောင်သော ' ၁၃ဝဝ ပြည့်နှစ် အရေးတော်ပုံ' ဟု မော်ကွန်းတွင်ရစ်သည့် ရေနံမြေမှ အလုပ်သမား လှုပ်ရှားမှုကြီး သည် လည်းကောင်း၊ သည်လည်းကောင်း၊ ဗမာ့ထွက်ရပ်ဂိုဏ်းသည်လည်းကောင်း၊ ဗမာ့တော်လှန်ရေး ပါတီသည်လည်းကောင်း ဗမာ့ လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှု သမိုင်း၏ မေ့မရနိုင်သော မှတ်တိုင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။
ထိုနှစ်တွင် တို့ဗမာ အစည်းအရုံး၏ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်သော သည် ဟင်္သာတခရိုင်၊ ဒေါင့်ကြီးရွာတွင် နယ်ချဲ့မျက်နှာဖြူများက တောင်တန်း ဒေသများကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားခြင်း အကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဟောပြောလိုက်သည့်အတွက် ဟင်္သာတ ခရိုင်ရာဇဝတ်ဝန်က လူဖမ်း ဝရမ်းထုတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံး၌ သခင်အောင်ဆန်းကို နိုင်ငံခြားသို့ စေလွှတ် ပြီးလျှင် ရနိုင်မည့် မည်သည့် '' နိုင်ငံခြားအကူအညီ ''ကို မဆို ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ထိုနောက် ၁၉၄၁ ခုနှစ် မတ်လအတွင်း မြန်မာပြည်သို့ လျှို့ဝှက် ရုတ်ဖျောက်ပြန်လာခဲ့ပြီး လျှင် '' ဗမာ့တော်လှန်ရေးပါတီ '' ဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံ၍ ဂျပန်တို့၏ အကူအညီများ၊ ကတိကဝတ်များ၊ မြန်မာပြည်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရေးများ၊ ပြည်တွင်း လှုံ့ဆော်မှုများ၊ စည်းရုံးမှုများ၊ အထူးသဖြင့် ထိုလွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲအတွက် မြန်မာ လူငယ်တစ်စုကို စစ်ရေး လေ့ကျင့်မှုပေးရန် အစီအစဉ်များ စသည်တို့ကို သခင်အောင်ဆန်းက ချပြသည်။
သို့နှင့် ' ' ဟု နောင်တွင်မည့် မြန်မာလူငယ် တစ်စုသည် လေးသုတ်ခွဲကာ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကမ္ဘာ့ အရှေ့ပိုင်းတွင်သို့ စစ်ဖြစ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်ရေး လေ့ကျင့်နေကြသော ရဲဘော်သုံးကျိပ်သည် ယိုးဒယားနိုင်ငံ ဗန်ကောက်မြို့သို့ အမြန်သွားကြာကာ ထိုလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် '' ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးကို မရမချင်း အသက်ပင် သေသေ အရေပင် ခန်းခန်း မခွဲတမ်း မခွာတမ်း လုံးပန်းတိုက်ခိုက် ကြမည် '' ဟု လက်မောင်းသွေးများကို ဖောက်၍ သစ္စာရေသောက် လိုက်ကြကုန်သည်။
ထို့အပြင် ထိုနေ့တွင်ပင်လည်း '' ဘီ၊ အိုင်၊ အေ '' ခေါ် '' '' ကြီးကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။
မြန်မာများကို လွတ်လပ်ရေး ပေးပါမည်ဟု ဆိုသော ဂျပန်များ၊ အရှေ့တောင်အာရှတိုက်၏ '' သာတူညီမျှ '' ရေး '' ဟု ကြွေးကြော်လျက်ရှိကြသော ဂျပန်များသည် '' မြန်မာများ စိတ်နာလာရအောင် လုပ်ဆောင် ကြပေပြီ။
မကြေညာ ရုံမျှသာမက မြန်မာများ လိုလား တောင့်တနေကြသည့် ''လွတ်လပ်ရေး'' ဟူသော စကားသည်ပင်လျှင် မြန်မာများ၏ မျိုးချစ်စိတ်ကို လှုံ့ဆော် တက်ကြွစေသည်ဟု အထင်ရှိကာ ''မြန်မာများလည်း လွတ်လပ်ရေး ရတော့မည့် အတူတူ '' ဗမာ့လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် ခေါ် ဘီ၊ အိုင်၊ အေ တပ်မတော် အမည်မှ ဗမာ့ ကာကွယ်ရေးတပ်မတော်ခေါ် ဘီ၊ ဒီ၊ အေ တပ်မတော် အမည်သို့ ပြောင်းလိုက်လျှင်ကောင်းမည် ထင်ပါသည် ''ဟု တဘက်လှည့် ဆိုလာပြန်လေသည်။
စစ်တပ်များကို အုပ်ချုပ်ရန်အတွက်မူ '' စစ်ဦးစီးချုပ်ဌာန '' ဟု သီးသန့်ဖွဲ့စည်းပြီးလျှင် ဗိုလ်မှူးကြီး (ယခု စစ်သေနာပတိချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နေဝင်း) အား စစ်ဦးစီးချုပ် အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်သည်။
မင်္ဂလာဒုံတွင်လည်း '' ဗိုလ်သင်တန်းကျောင်း '' ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။
နိုင်ငံရေး စည်းရုံးမှုကြီးတစ်ရပ် အနေနှင့်သော် ခရစ် ၁၉၄၄ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့် အပေါင်းပါ တစ်စုတို့က ခေါင်းဆောင်လျက် ''ဖက်ဆစ် တိုက်ဖျက်ရေး ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေး အဖွဲ့ချုပ်''ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။
ရှေ့တန်းစစ်ဌာနချုပ် စစ်ကြောင်းကို ဗိုလ်မှူးကြီး ဦးစီး၍ စစ်ဌာနချုပ် ရုံးအဖွဲ့နှင့် စစ်ဝန်ကြီးရုံး အဖွဲ့အားလုံး စုပေါင်း၍ သရက်စခန်းမှ မင်းတုန်းစခန်းသို့ ချီတက်ရန်။
တိုင်းအမှတ် ၃ စစ် ကြောင်းကို ဗိုလ်မှူးကြီး ဦးစီး၍ မအူပင်မြစ်ဝကျွန်းပေါ် စစ်ကြောင်းသို့ချီတက် ရန်။
တိုင်းအမှတ် ၄ စစ် ကြောင်းကို ဗိုလ်မှူး ဦးစီး၍ ပဲခူးစခန်းမှ ရန်ကုန်ကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရန်။
တိုင်းအမှတ် ရ စစ်ကြောင်းကို ဦးစီး၍ သရက်မှ သည် မင်းဘူးစစ်ကြောင်းတိုင်အောင် တာဝန်ခံ အုပ်ချုပ် တိုက်ခိုက်ရန်။
သို့နှင့် တော်လှန်ရေး စချိန်မှအစပြု၍ ''ပြည်သူ့ တပ်မတော်''ခေါ် ''ဘီ၊အင်၊အေ'' ဟု အမည်ပြောင်းလိုက်သော ဗမာ့ အောင်တပ်မတောကြီး၏ အံ့မခန်းနိုင်လောက်သော စွမ်းရည် သတ္တိကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရဟန်း သံဃာတော်မြတ်များမှ အစ ကလေးအရွယ် လူမမယ်များအထိ ပျို အို ကျား မ မရွေး မြန်မာလူထု တရပ်လုံး၏ မေ့မရနိုင် လောက်အောင် အုံကြွ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ချက်ကြောင့် လည်းကောင်း ဖက်ဆစ် ဂျပန်များသည် အပြေးအလွှားပင် ဆုတ်ခွာခုခံရင်း ပျက်သုန်းကြရရှာကုန်သည်။
ဖက်ဆစ် ဂျပန်ကို တော်လှန်လိုက်ပြီးသည့်နောက် ''ပြည်သူ့တပ်မတော်'' ခေါ် ''ဘီ၊ အင်၊ အေ''သည် ''မျိုးချစ် ဗမာ့တပ်မတော်'' ခေါ် ''ပီ၊ ဘီ၊ အက်(ဖ)''ဟူသော အမည်ကို ခံယူလိုက်လေသည်။
ထို''မျိုးချစ် ဗမာ့တပ်မတော်''၏ ရှေ့ရေးနှင့် စပ်လျဉ်း၍သော် အာရှ အရှေ့တောင်ပိုင်းရှိ မဟာမိတ်တပ်များ၏ သေနာပတိချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလော့ လူဝီမောင့်ဗက်တင်၏ ဖိတ်မန္တက ပြုချက်အရ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ကိုယ်တိုင် ထိုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၄ ရက်နေ့တွင် သီဟိုဠ်ကျွန်း ကန္ဒီမြို့၌ ကျင်းပသော အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ကာ တင်းတင်းမာမာပင် အရေးဆိုခဲ့သည်။
နောက်သုံးလစေ့၍ ခရစ် ၁၉၄၆ ခုနှစ် ဇန္နဝါရီလသို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ ''မျိုးချစ် ဗမာ့ တပ်မတော်''ကြီးဟူသော အမည်ကို ဖျက်သိမ်း၍ မျိုးချစ် တပ်မတော်မှ အရာရှိ၊ အကြပ်၊ တပ်သားများနှင့်ပင် သေနတ်ကိုင် တပ်ရင်း ၃၊ ၄ နှင့် ၅ တို့ကို ဖွဲ့စည်း ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။
သို့နှင့် ခရစ် ၁၉၄၇ ခုနှစ် ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက်နေ့တွင် စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုသည်။
ထိုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက်နေ့တွင် စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုသည်။
ထိုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁၇ ရက်နေ့တွင် စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုသည်။
နောက်နှစ်ဖြစ်သော ခရစ် ၁၉၄၈ ခုနှစ် ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် မြန်မာ နိုင်ငံတော်သည် ''အချုပ်အချာ အာဏာပိုင် သမ္မတနိုင်ငံတော်'' အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ထို ၁၉၄၅ ခုနှစ် မတ်လ ၂၇ ရက်နေ့ '' တော်လှန်ရေး '' တွင် ဗမာ့တပ်မတော်သားများကား ပြည်သူလူထု၏ တပ်ဦးတွင် တခန်းတကဏ္ဍအဖြစ် စွမ်းစွမ်းတမံ ပါဝင်နိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြရကား ထိုဗမာ့ တပ်မတော်အတွက် မမေ့အပ်မမေ့ ထိုက်နိုင်လောက်အောင် ထူးကဲမွန်မြတ်သော နေ့ဖြစ်သဖြင့် လည်း ခရစ် ၁၉၅၄ ခုနှစ် မတ်လ ၂၇ ရက်နေ့မှ အစပြု၍ '' တော်လှန်ရေးနေ့ '' ကို '' ဗမာ့တပ်မတော်နေ့ '' ဟူ၍ပင် ဗမာ့တပ်မတော်သားများအဖို့ လေးစားစွာ သတ်မှတ်ခဲ့လေ သည်။
ဗမာ့အရံရေတပ်မတော် စတင်ဖွဲ့စည်းချိန်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ပထမဆုံး ဆောက်လုပ်လျက်ရှိသော တိုက်ရေယာဉ်အမှတ် ၁၁ဝ၄ နှင့် နောက်ထပ်မံဆောက်လုပ်သော တိုက်ရေယာဉ် အမှတ် ၁၁ဝဝ၊ ၁၁ဝ၂၊ ၁၁ဝ၃ တို့မှာ ပြီးစီးခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ဆွဲသင်းဘော ''ဆိုးမကြီး'' နှင့် အခြားအစိုးရ မော်တော်ရေယာဉ် သုံးစင်းကို လက်နက်တပ်ဆင်ပြီးလျှင် တိုက်ရေယာဉ် အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ရလေသည်။
ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် တပ်နေရာချထားမှု့ တည်နေရာ။
ဘီးရောင်းတမ်းကစားကြရာတွင် ရွှေစွန်ညို ကစားရာမှာကဲ့သို့ ကစားသူ ကလေးများ မများလှချေ။
ကစားသူ များလျှင် များသည့် အလျောက်နှင့် နည်းလျှင် နည်းသည့်အလျောက် စက်ဝိုင်းပုံ အကြမ်းစားကို မြေကြီး ပေါ်တွင် ကစားသူများက ကြီးကြီးရေးဆွဲလိုက်သည်။
ကစားသူများအနက် ကလေးနှစ်ယောက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လျက် သူတို့၏ လက်နှစ်ဘက်ကို လက်ချောင်းများကြားတွင်ထည့်၍ ဆက်ကာ တန်းထားကြ ပြီးလျှင် အောက်ဘက်သို့ နှိမ့်ချထားကြသည်။
လိပ်ဥဝှက်တမ်း ကစားနည်းကိုလည်း မြန်မာကလေးများ နှစ်သက်ကြလေသည်။
ထိုကစားနည်းတွင် စည်းဝိုင်းတစ်ခုကို တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ဆွဲလိုက်ကြသည်။
ကစားရာတွင် ခြောက်ယောက်မှ ဆယ့်နှစ်ယောက်အထိ ကစားနိုင်လေသည်။
များသောအားဖြင့် လှည့်လေ့ရှိကြသည်။
တူတူပုန်းတမ်း ကစားခြင်းကိုလည်း မြန်မာကလေးများက လွန်စွာ နှစ်ခြိုက်ကြလေသည်။
ကစားရာတွင် လိုက်ရှာရမည့် ကလေးကို တစ်ခုကို ဖြစ်စေ၊ အခြားပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဖြစ်စေ တော်တော်ဝေးရာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးလျှင် လိုက်၍ ကောက်စေသည်။
အကယ်၍ နို့ဆီခွက်ကို ပြေးကောက်၍ ပြန်လာသော ကလေးသည် ကလေးတစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ တွေ့အောင် ရှာနိုင်လျှင်၊ ဥပမာ အနေဖြင့် ''မောင်စိန် တွေ့ပြီဟေ့'' ဟုဆိုကာ မြေကြီးပေါ်တွင် သူကောက်ယူလာသည့် နို့ဆီခွက်ဖြင့် သုံးချက်ခေါက်၍ အော်ပြောလိုက်လျှင် ကျန်ကလေးများသည် ပုန်းနေသည့်နေရာ အသီးအသီးမှ ထွက်လာကြကာ ပထမ စ၍ အတွေ့ခံရသူကို လိုက်အရှာခိုင်း ကြပြန်သည်။
ဖန်ခုန်တမ်း ကစားခြင်းကိုလည်း မြန်မာကလေးများကစားလေ့ ရှိကြသည်။
ထုပ်စည်းတိုး ( ထုပ်ဆီးတမ်း ) ကစားနည်းကိုလည်း မြန်မာနိုင်ငံ၌ လူကြိုက်များသည်။
ကစားကြသောအခါတွင် အကြီးဆုံး ကလေးများက ထိပ်စည်းဖြစ်သော ''က''တွင် ကစားလေ့ရှိကြသည်။
ထိုထိပ်စည်း ''က'' တွင် ကစားသူသည် များသောအားဖြင့် ''စ'' နှင့် ''ဆ'' စည်းများကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးရ သည်။
စတင်ကစားရာတွင် ပထမဦးစွာ တိုးရသည့်ဘက်မှစ၍ ''က'' စည်းကိုလွန်ကာ '' ခ '' စည်းသို့ရောက်အောင် ကြိုးစားရသည်။
ကစားသူများလျှင် '' စ '' စည်းတွင် ကစားသူတစ်ယောက် သီးခြားစောင့်ပေးရလေသည်။
တိုးရသည့်ဘက်မှ တစ်ယောက်ယောက်သည် '' က '' စည်းမှ '' င '' စည်းကို ကျော်၍တစ်ဖန် '' င '' စည်းမှ '' ဃ '' '' ဂ '' '' ခ '' နှင့် '' က '' စည်းများ ကို ဦးစွာကျော်လွန်အောင် တိုးနိုင်သော် အောင်ထူပြီဟု အော်ပြောပြီးလျှင် ထိုပွဲတွင် အနိုင်ရသဖြင့် တစ်ဖန်ပြန်၍ ထုပ်များကို တိုးနိုင်ခွင့် ရရှိပြန်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုသို့မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော် ကစားသူများအားလုံး ဝိုင်းဖွဲ့၍ ထိုင်ကြပြီးလျှင်၊ သို့မဟုတ် ရပ်နေကြပြီးလျှင် တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ယောက်စီကို လက်ညိုးထိုးကာ ငါးပိတလက်၊ ဆားတလက်၊ ရေနံအိုး ခါးတောင်းကျိုက်လိုက်ဟူ၍ လက်ယာရစ်လှည့်ကာ ရေတွက်ရာတွင် လိုက်ဆိုသည့် စကားလုံးကျရာလူကို စ၍လုပ်စေသည်။
ထိုကစားနည်းတွင် ကစားသူ အနည်းဆုံး သုံးယောက်လိုသည်။
မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင် မြန်မာ့ကာလပေါ် ဝတ္ထုဟု ခေါ်ဆိုသော စာပေမျိုးသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်ငါးဆယ် ကျော်ခန့်ကစ၍ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဆာအာသာ ကိုနင်ဒွိုင်း၏ ''ရှားလော့ဟုမ်း'' စုံထာက်ဝတ္ထုကြီးသည် မြန်မာစုံထောက်ဝိဇ္ဇာ ဦးစံရှား ဝတ္ထုဖြင့် အလွန်ကျော်ကြားလူကြိုက်များခဲ့သည်။
မြန်မာ့ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုတွင် မြန်မာကုမ္မာရီ အသင်းများ၏ ဆောင်ရွက်မှုများကို ချန်ခဲ့၍ မဖြစ်ချေ။
မြန်မာ့ သမိုင်းကို လေ့လာကြည့်လျှင် မြန်မာဂီတသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၅ဝဝ လောက်မှစ၍ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်လေသည်။
ခရစ်နှစ် ၈ဝ၂-ခု လောက်က ရေးခဲ့သော တို့၏ မှတ်တမ်းတစ်စောင်အရ မြန်မာတူရိယာနှင့် သီချင်းတို့သည် ထိုခေတ်တွင် ပြေပြစ်ကောင်းမွန် နေကြပြီဟု သိရလေသည်။
ကို အခြေပြု၍ ထိုအသံ ခုနစ်မျိုးတို့ကို ခေါ်ဝေါ်သော ဝေါဟာရတို့မှာ ညှင်းလုံး၊ ခြောက်သွယ်ညွန့်၊ မြင်စိုင်း၊ အောက်ပြန်၊ ပြည်တော်ပြန်၊ ဒူရကဒွေး၊ ပုလဲဟူ၍ ဖြစ်ကြသည်။
ဘယ်သံ၊ ညာသံ ဟူသည်မှာ ၊ စသော များကို ကြည့်လျှင် ဘယ်ဘက်သို့တိုး၍ တီးသွားပါက အသံသည် နိမ့်၍ ပျော့သွားသည်။
သံစဉ်များကို တစ်ပေါက်သံ၊ နှစ်ပေါက်သံ စသည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းမှာ အမှုတ်သံစုံ တူရိယာများ ဖြစ်ကြသောနှင့် တို့၌ ပါသည့် အပေါက်များကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အသံတစ်သံလျှင် ခုနစ်မျိုးပြောင်း သွားနိုင်၍ သံစဉ်ခုနှစ်ပါးသည် အသံ ၄၉ မျိုး ပြောင်းနိုင်သည်ကို အစွဲပြုကာ၊ ၌ 'ပေါင်းရုံး ညိုးညံ၊ ခုနစ်သံတွင်၊ အသံ ခုနစ်မျိုး လေးဆဲ့ကိုးတည့်' ဟု ဖော်ပြထားသည်။
ရှေးဂီတပညာရှင်တို့သည် သံစဉ်တို့၏ ပရိယာယ်ကို နောင်လာ နောက်သားများ နားလည် သဘောပေါက်စေရန် သံစဉ် ခုနစ်မျိုးကို စုံအောင် လည်သော ''ဘုန်းတော်တေဇာ ဝေဖြာမိုးလို့ ထွဋ်ရာဇိန်'' အစချီသည့် ခုနစ်သံလည်းကြိုးဟု တီထွင်စပ်ဆိုခဲ့ကြလေသည်။
မြန်မာ တူရိယာ အမျိုးမျိုးရှိသည့်အနက် သည် မြန်မာတို့ အမြတ်တနိုး သုံးသော တူရိယာဖြစ်သည်။
ကောက်စိုက်သမများ ကောက်စိုက်ကြစဉ် ဖြင့် ဖျော်ဖြေတတ်သည်။
မျက်မှောက်ခေတ်တွင် အနောက်တိုင်း ဂီတသည် မှ၎င်း၊ မှ၎င်း အပျံ့အနှံ့ ရောင်လာသည်မှာ အထင်အရှား ဖြစ်လေသည်။
ရှေးဟောင်း မြန်မာ ဂီတသည် အိန္ဒိယပြည်သားတို့၏ ရှေးဟောင်း ဂူဂျရတ် ပန်းချီလက်ရာကဲ့သို့၎င်း၊ ခမာ(ယခုခေတ် ကေဿာဇ) တို့၏ ရှေးဟောင်း ကျောက်တန်ဆောင်း ဗိသုကာ လက်ရာကဲ့သို့၎င်း၊ တရုတ်လူမျိုးတို့၏ ရှေးဟောင်း လက်ရာကဲ့သို့၎င်း ထိန်းသိမ်း ထားအပ်သော အနုပညာဖြစ်လေသည်။
သက္ကရာဇ် ၆၆ဝ ပြည့်နှစ်လောက်မှစ၍ ပုဂံပြည်ကြီး၌ ပြည်တွင်းရေး အရှုပ်အထွေးများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာလေရာ နောက်ဆုံး၌ ပုဂံပြည်ကြီး တိမ်းယိမ်းကာ ရှမ်းညီနောင် သုံးဦးတို့သည် မြင်စိုင်း၊ ပင်းယနှင့် စစ်ကိုင်း၊ ဤသုံးမြို့၌ ထီးနန်း စိုက်ထူကြလေသည်။
ပင်းယခေတ် လွန်မြောက်ပြီးနောက် သက္ကရာဇ် ၇၂၆ ခုနှစ်တွင် သတိုးမင်းဖျားသည် အင်းဝရွှေနန်းတော်ကို တည်ထောင်မူလေသည်။
ရတုနှင့် ဧချင်း တံခွန်စိုက်ခေတ်ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်သော တောင်ငူခေတ်သည် သက္ကရာဇ် ၈၅ဝ မှ ၉၅ဝ အထိ အနှစ် ၁ဝဝ နီးပါးခန့် အဓွန့်ရှည်လေသည်။
ပင်တိုင်စံ ဓာတုကလျာကလည်း စာအနုကဗျာ ဖွဲ့လောက်အောင် ယမင်းအလှ ဖြစ်နေပြန်၊ နတ်သျှင်နောင်ကလည်း ကြင်ပိုင်ရန် ဗျာထုကြွယ်နေရသူ ဖြစ်ပြန်၊ ဤသို့ နှစ်ဦးနှစ်ဝ အကြောင်းကံက ရတုကောင်း ရတုမှန် စာစောင်တစ်ဖွဲ့ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ရကား တောင်ငူခေတ်၏ စာပေသည် မြေတောင် မြောက်ပေးခြင်း ခံရသည်နှင့် များစွာတူနေတော့၏။
သက္ကရာဇ် ၈၈၈ ခုနှစ်တွင် အင်းဝပြည်ကြီး ပျက်စီးခဲ့ ရသဖြင့် အင်းဝခေတ် စာဆိုပုဂ္ဂိုလ်ကျော် ထေရ်အရှင်များနှင့် တကွ မှူးမတ်ပြည်သူတို့ပါ ပြေးမိပြေးရာ ခိုမိခိုရာ ပြေးခိုနေ ကြရ၏။
ကျော်ကြီးလေးဆူတို့ကား- # ပုဂံ သဒ္ဒနီတိ ဆရာတော် ရှင်အဂ္ဂဝံသ # စစ်ကိုင်း ရှင်အရိယဝံသ ဆရာတော် # အင်းဝ ရှင်ဝရာဘိသဃသ္မနာထ ဆရာတော် # တောင်ဖီလာ ဆရာတော် ရှင်မုနိန္ဒဃောသ တို့ဖြစ်လေသည်။
သက္ကရာဇ် ၁၁၁၃ ခုနှစ်တွင် ညောင်ရမ်းဆက်၏ အင်းဝပြည်ကြီး ပျက်စီးတိမ်းယိမ်း သွားပြီးနောက် မကြာမီပင် မုဆိုးဘိုရွာမှ ဦးအောင်ဇေယျသည် သက္ကရာဇ် ၁၁၁၅ ခုနှစ်တွင် အလောင်းမင်းတရားကြီး ဟူသော ဘွဲ့ကိုခံယူကာ ရတနာသိင်္ဃကုန်းဘောင်ရွှေမြို့တော်၌ ကြငှန်းသစ် ဖွင့်တော်မူလေသည်။
ညောင်ရမ်းခေတ်က အရေးအသား စသည်ဟု ခန့်မှန်းရသော်လည်း ရကန်ဟောင်းများကို အထင်အရှား မတွေ့သေးချေ။
အမရပူရ မြို့တည်နန်းတည် ဘိုးတော်မင်းကြီး လက်ထက် သက္ကရာဇ် ၁၁၄၄ ခုနှစ်မှ စ၍ သီပေါမင်းတရား ပါတော်မူ သည့် သက္ကရာဇ် ၁၂၄၇ ခုနှစ်အထိ အနှစ်တစ်ရာခန့် အချိန်ကာလကို ကုန်းဘောင်ခေတ် ဒုတိယပိုင်းဟု ပိုင်းခြားသင့်ပေသည်။
သည် ယိုးဒယားသံဖြင့် ရှိသော တေးသွားများကိုလည်းကောင်း၊ ပသျှူးတေးသွား များကိုလည်းကောင်း မြန်မာမှု ပြုခဲ့လေသည်။
လယ်တီ ဆာရာတော် ဘုရားကြီးသည် သေရည်သေရက် မသောက်စားရန်၊ သတ္တဝါ များအပေါ် ညာတာ သနားရန်၊ အကုသိုလ်တို့ကို ရှောင်ကြဉ် ရန် မေတ္တာစာမြောက်မြားစွာရေး၍ ဩဝါဒပေးခဲ့သည်။
စလေဦးပုညကလည်း ဇာတ်နိပါတ် မဟာဝင်တို့ကို မှီး၍ ဝေဿန္တရာ၊ ၊ စသော ပြဇာတ်များကို ညဉ့်လုံးပေါက် ကပြရန် ရေးသား ခဲ့သည်။
ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၂၄၇ ခုနှစ် တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်ကျော် ၈ ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံတဝန်းလုံး အင်္ဂလိပ် နယ်ချဲ့တို့၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ရသည်မှ အစ၊ ယနေ့ အထိ တည်ရှိသော စာပေနှင့် လွတ်လပ်ရေးရပြီး နောက်တွင် လွတ်လပ်ပြီးခေတ် စာပေဟု အမည်ပေးသင့် ပေသည်။
နှစ်ပေါင်း အစိတ်ကျော် သုံးဆယ်နီပါး အင်္ဂလိပ်စာသည် ရေပန်းစားလျက် မြန်မာစာသည် တိမ်ကော ပျောက်ကွယ် လုမတတ် ရှိနေရာမှ ဝိုင်၊ အမ်၊ ဘီ၊ အေ ခေါ် ကြောင့် မြန်မာစာပေ ပင်မကြီးသည် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာ လေသည်။
ခေတ်စမ်း ကဗျာနှင့် ခေတ်စမ်း စာပေများတွင် ဦးဦးဖျားဖျား ပါဝင်ကြသူများမှာ (ဦးစိန်တင်)၊ (ဦးအေးမောင်)၊ (ဦးသိန်းဟန်)၊ (ဦးဝန်)၊ (ဦးတိုးအောင်) စသူတို့ ဖြစ်ကြ၏။
နတ်တော်လဆန်း ၁ ရက်နေ့ကို အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်မှာ ရှေးမြန်မာဘုရင်များ လက်ထက်ကလည်း နတ်တော်လတွင် စာဆို ပညာရှိကြီးတို့အား ဆုလာဒ် ချီးမြောက်စမြဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
မြန်မာဆေးပညာကို မရေးသားမီ ရှေးဦးစွာ ဆေးပညာကို ရေးသားရန် ဖြစ်သည်။
ဆေးပညာမှာ လူတို့ တတ်သိအပ်သော အတတ်ပညာ ရပ်တွင် တပါး အပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ပလက်ဖောင်း (platform) သည် အပေါ်တွင် မှုတည်၍ အဓိကအားဖြင့် （OS）နှင့် ကဲ့သို့သော အခြေခံ အစိတ်အပိုင်းများကို ရည်ညွှန်းသည်။
များသောအားဖြင့် （）တစ်ခုသည်၊ အသီးသီးသော OS အပေါ်တွင် မှီခို၍, , အစရှိသော သီးခြားပရိုဂရမ်များအဖြစ် အလုပ် လုပ်ဆောင်နေကြ၏။
ပလက်ဖောင်းအပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိသော ပရိုဂရမ် ဆိုသည်မှာ အထက်ပါ၊ စက်ပစ္စည်းများအပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိပဲ အလုပ်လုပ်နိုင်သော ပရိုဂရမ်များကို ဆိုလိုသည်။
အကြောင်းမှာ Java သည် ပလက်ဖေါင်းအမျိုးမျိုးအပေါ်တွင် ကြားခံနယ်မြေအဖြစ် ဟုအမည်ရသော ပလက်ဖောင်းကို အသုံးပြုလျက်ရှိပြီး၊ ထိုပလက်ဖောင်းအပေါ်တွင် များက အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
Javaပလက်ဖောင်း သည် ဖြင့် ရေးသားထားသော ပရိုဂရမ်များကို ရေးသားရာတွင်လည်းကောင်း၊ အလုပ်လုပ်စေရာတွင်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်သော ဆော့ဖ်ဝဲအစုအဝေးကို ခေါ်ဆိုသော အမည်တစ်မျိုးဖြစ်၏။
Java ပရိုဂရမ်များသည်၊ နှင့် များအပေါ်တွင် မမှီခိုသော ဟု အမည်ရသော ကြားခံ ကုဒ်များအနေဖြင့် ရေးသားထားကြ၏။
ထို့အတွက် Java ပရိုဂရမ်ကို အလုပ်လုပ်နိုင်စေရန် လိုအပ်သော （）နှင့်၊ လိုအပ်သော အခြေခံ လိုင်ဘရီများနှင့်ကွန်ပိုင်းလာများကို ပတ်ဝန်းကျင်အသီးအသီးအပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားပါက၊ Java ပရိုဂရမ်များကို ထိုပတ်ဝန်းကျင် အသီးသီးတွင် တူညီစွာ အလုပ်လုပ်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။
Java ပလက်ဖောင်းအား၊ ၊ ၊ ၊ နှင့်ကိရိယာသုံး Java၊ ၊ Javaဖြင့်ရေးသားထားသော များအားလုံးကို Java ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိ၏။
Java ပလက်ဖောင်းတွင် ဗားရှင်းအမျိုးမျိုးရှိပြီး၊ အခြေခံအားဖြင့် သုံး Java Standard Edition ၊ များအတွက် Java Enterprise Edition , များကဲ့သို့သော မိုဘိုင်းလျှပ်စစ်ပစ္စည်းသုံး Java Micro Edition တို့သည် ထင်ရှားကြ၏။
Java ပလက်ဖောင်းသည် အမျိုးမျိုးသော ပရိုဂရမ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ ထိုပရိုဂရမ်များမှ ဖန်ရှင်များအပေါ်တွင်မှုတည်၍ အသီးသီးသော အစိတ်အပိုင်းများအနေဖြင့် ပံ့ပိုးပေးလျက် ရှိ၏။
အလုပ်လုပ်ပတ်ဝင်းကျင် ဖြစ်သော (JRE) သည် ပုံမှန်အားဖြင့်၊ အလုပ်လုပ်နေစဉ် Byte ကုဒ်များကို အဖြစ် ပြောင်းလည်းပေးနိုင်သောအဖြစ် လုပ်ဆောင်လျက် ရှိ၏။
အပလီကေးရှင်းကို ဖြန့်ဝေရာတွင်လည်း အဖြစ် Web Page တွင် ထည့်သွင်းခြင်း အပြင် နည်းအမျိုးမျိုးရှိကြ၏။
ထို့အပြင် [ JDK 6 Documentation] တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ နည်းအမျိုးမျိုးကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။
Java ပလက်ဖောင်: ၏ အဓိကနေရာကို တာဝန်ယူထားသည်မှာ Java ဘိုက်ကုဒ်များကို အလုပ်လုပ်စေနိုင်သော「」ပင် ဖြစ်၏။
ဗားရှင်း 1.1 နောက်ပိုင်း၊ Sun ၏ Java VM ဖွဲ့စည်းပုံသည် သက်သက်သာမဟုတ်ပဲ၊ ကိုလည်း ထည့်သွင်းအသုံးပြုလာကြသည်။
ယနေ့ ခေတ်မှီ OS များတွင်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သော ကုဒ်များကို စုဝေးပြင်ဆင်ထားခြင်းအားဖြင့် ပရိုဂရမ်များကို လွယ်ကူစွာရေးသားနိုင်ရန် ပံ့ပိုးထား၏။
ထိုကုဒ်များအား ပုံမှန်အားဖြင့် အပလီကေးရှင်းက အလုပ်လုပ်စဉ် ခေါ်ယူအသုံးချနိုင်သော များအနေဖြင့် ပံ့ပိုးထား၏။
လက်ရှိအချိန်တွင် တွင်ပါဝင်သော အခြေခံ လိုင်ဘရီများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အခမဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲစစ်စစ်ကြီးများ မဟုတ်သေးပေ။
ဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းမှု့များကို လည်းတွေ့နေရသည်။
Java ဟုအမည်ရသော စကားလုံးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် Java ပလက်ဖောင်းအပေါ်တွင် ရေးသားထားသော Java ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာရပ်ကို ညွှန်းဆိုသည်။
သို့ရာတွင်.NET အားအပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်ရန်မှာ ကို အသုံးပြုမှရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် .NET သည် ပရိုဂရမ်မင်းဘာသာရပ် အတော်များများကို အဖြစ် ပြောင်းလည်းပေးနိုင်သော ဘာသာရပ်အပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းမရှိသော အသုံးချ ပရိုဂရမ်အစုအဝေး အပေါ်တွင် အဓိကထား အားစိုက်ထားလေ၏။
သို့ရာတွင် Java တွင်လည်း、、 အစရှိသော Java ဒြပ်မဲ့စက် ပေါ်တွင်အလုပ်လုပ်နိုင်သော ဘာသာရပ်များ များစွာထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်၏။
အခြားတစ်ဘက်တွင် Open Source Community မှ ရေးသားထားသောဟု အမည်ရသောအပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်သော Java ဒြပ်မဲ့စက် တစ်မျိုးက ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ အပြန်အလှန်အသုံးချနိုင်မှု့များဘက်တွင် လွန်စွာတိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
မြန်မာဇာတ်ပွဲတွင် ဇာတ်ဆောင် အမျိုးသမီး ပညာသည်ကို ဇာတ်မင်းသမီးဟု ခေါ်သည်။
ထို့အပြင် မင်းသမီးကောင်း တစ်လက်ဖြစ်လိုလျှင် '' ပိုး၊ မွေး၊ ခေါ်၊ မြော်၊ အောင်၊ ဇော်၊ လု၊ ဘူ၊ ရူး၊ အ၊ သေ၊ ပစ် '' ဟူသော မင်းသမီးတို့ တတ်အပ်သည့် ပညာ ၁၂ ရပ်ကိုလည်း တကယ်တတ် ရသည်ဟု နာမည်ကျော် ရုပ်သေးမင်းသမီးကြီး က ဆိုသည်။
ပုံစံအားဖြင့် လင်ကို ခေါ်ရာ၌ '' သပြေရွက်စည်၊ မြရည်ရောင်ဖိတ်၊ တစ်သောင်း ထိပ်မှ၊ ဖြူရိပ်စကြာ၊ ဖြန့်မိုးကာရ၊ ဒီပါတိုင်းလုံးရှင် မောင်မောင်ဘုရာ့ '' စသည့် အခေါ်မျိုးဖြင့် ခေါ်ရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ပညာပါသော ရည်စားမြော်၊ လင်မြော်များမှာ ကျေးကိုစေ၍ မြော်ခြင်း၊ ဘုရားကိုတိုင်၍ မြော်ခြင်း၊ ကျေးသားနှင့် စကားခွန်း တုံ့လှယ်၍ မြော်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
မင်းသမီး၏ လွမ်းယူ တမ်းတပုံကို ပွဲကြည့်ပရိသတ်၏ စိတ်၌ တကယ်ပင် ထင်မှတ်လာအောင် မြော်တတ်ရလေသည်။
ဆင်ခိုးမကလေးသည် အဆိုအက ပညာတွင် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ရှိ၍ လက်ညိုးထိုးကရာ၌ အလွန် ယဉ်ကျေး၏။
ဒေါ်ထွေးလေးသည် လက်ညိုးကလေးကို ကိုက်၍ မူကာ ကတတ်သည်ဟုဆိုသည်။
မထွေးလေးခေါ် အမေထွေးခေတ် နောက်တွင် ကျော်စော ထင်ရှားလာခဲ့ကြသော ဇာတ်မင်းသမီးကြီများကား ဒေါ်စိန်နက်၊ ဒေါ်ငွေဘော်၊ ဒေါ်စိန်ထား၊ ဒေါ်စိန်ညာ၊ ဒေါ်စိန်ဖော့၊ ဒေါ်စိန်ကျော့၊ ဒေါ်စိန်ညွန့် စသူတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဒေါ်စိန်ထားသည် ထိုခေတ်က '' ဇာတ်မင်းသမီး အလှတွင် မစိန်ထား '' ဟူ၍ပင် ကျော်ကြားခဲ့သူဖြစ်သည်။
ဒေါ်စိန်ညာမှာမူ ရုပ်နှင့်မျက်နှာပေးကောင်းသည်ဟု ကျော်ကြား ခဲ့လေသည်။
ယောက်ျားမင်းသမီး ဦးသည် ဣတ္ထိယဇာတ်ဝင် မဟုတ်သော်လည်း မိန်းမဟန် အမူအရာ အချွဲ၊ အနွဲ့၊ အလှည့်၊ အဟိုက်တို့၌ မိန်းမမင်းသမီးတို့ပင် လိုက်မမီအောင် ရှိရသည်။
ထို့နောက် နှစ်အတော်ကြာ ကွဲနေပြီးမှ ဒေါ်စိန်ဥနှင့် ပြန်တွဲကကြပြန်ရာ '' စိန်ဥဖြင့် အပိန်တစ်ခု အဖတ်တင်၊ မျောက်မြင်ယင် ကျုပ်အလွဲ နစ်သူမို့ အုတ်ခဲနဲ့ ပစ်ချင်၊ ဘိုးစိန်ဟာ အရိုးပိန်မရယ်လို့၊ အဲဒီတုန်းက ပစ်သွားသရှင် --- '' ဟူသော သီချင်းနှင့် ညတိုင်း ကတိုင်းရန်တွေ့သည်။
နာမည်ကျော် ဂီတစာဆို နန်းတော်ရှေ့ ဆရာတင် ပထမဆုံး ရေးစပ်သည့် '' မယ်အေးလေးက ပို့တဲ့မေတ္တာ၊ အပြည်ပြည် အရွာရွာ မလစ်ခဲ့ပါဘူး၊ ရောက်သမျှ မြို့ရွာ ချစ်ကြပါသတဲ့ အသစ်ကလေးမို့ ကြာမူပါတာ '' ဟူသော သီချင်းကို သီဆို၍ မေးထိုးပြီး မျက်စကို ဘယ်တစ်ဘက် ညာတဘက်၊ တစ်ဘက်စီပစ်၍ ကပြခဲ့သဖြင့် နာမည် ရလာခဲ့သော ယုဇနအေးစိန်သည် မူလက အငြိမ့်မင်းသမီး ဖြစ်၏။
ရန်ကုန်မြို့ ပန်တျာကျောင်းတွင် အဆိုနည်းပြဆရာမကြီး အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ ဒေါ်သည် တွံတေးမြို့နယ် ကျိုက်သလဲရွာ ဇာတိဖြစ်၍ ငယ်မည် မသန့်စင်ဟုခေါ်သည်။
ဒေါ်ဒေလီညွန့်သည် အဝေးရောက်မင်း ဦးအောင်ကြီး၊ စောင်းမိကျောင်း ဆရာ ဦးအုံးပွင့်၊ ၊ ဆရာတာ၊ ဆရာလွှာ စသူတို့ထံတွင် ဂီတသီချင်းကြီး ပညာရပ်များကို ရယူခဲ့သည်။
ဇာတ်မင်းသမီး လုပ်သည့်အခါ နှင့်လည်း တွဲဘူးသည်။
ယင်းတို့ အထဲတွင် အကျော်ဆုံးမှာ မင်းသား နှင့် မင်းသမီး ရတနာပုံ ခင်ကြည်တို့ ဖြစ်လေသည်။
ဇာတ်မင်းသမီး ၏ အမည်ရင်းမှာ မမြလွင် ဖြစ်သည်။
တွင် ၏ သားတော် အိမ်ရှေ့မင်းသည် မင်းတရားလက်ထက် ဂျွမ်းပြည်၊ ယွန်းပြည်တို့မှ ပါလာသော ၊ ၊ သင်္ခပတ္တ ကေသာသီရိ ဒဏ္ဍာရီဇာတ်များကို ဂျွမ်းသံခံ ယွန်းသံခံတို့၏ အကူအညီဖြင့် သက္ကရာဇ် ၁၁၅၁ ခုနှစ်တွင် မြန်မာပြန်ဆို စေသည်။
ထို့နောက် မြန်မာပညာရှိများကို ပင့်ခေါ်စုရုံးစေ၍ ထိုဘာသာပြန် ဒဏ္ဍာရီများကို နန်းတွင်းဇာတ်တော်ကြီးများအဖြစ် ခင်းကျင်းကပြနိုင်အောင် မြန်မာတို့နှင့် သင့်လျော်သော ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်များ ထုတ်ကာ၊ များကို ရေးစပ်ဖွဲ့ဆိုစေတော်မူလေသည်။
မင်းတုန်းဘုရင်နှင့် သီပေါဘုရင်တို့ လက်ထက်၌ အီနောင်မင်းသား အခန်းမှ ပါဝင် ကပြရသူမှာ ဇာတ်မင်းသား ဦစံတုတ် (ဆေးနီ ဦးစံတုတ်)ဖြစ်သည်။
နောက်၌ ဦးစိန်အုပ် တစ်ဦးသာ ထိုသို့ ကပြနိုင်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။
ထိုစဉ်က ဒိုးပတ်အကတွင် ဗုံမောင်ကျန်ပေါ် ဆိုသူသည် နာမည်းကြီး မင်းသားဖြစ်၏။
မြေဝိုင်းဇာတ် အဆင်အပြင်မှာ ကွင်းကျယ်ကျယ် မြေတလင်းပြောင်ပြောင်တွင် နေရာယူပြီးလျှင် သုံးပုံနှစ်ပုံကို ကပြရန် သတ်မှတ်၍ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဝိုင်းတော်တီးများအတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။
မြေဝိုင်းခေတ်တွင် မင်းသားများ ဝတ်စာဆင်ယင်ပုံမှာ ဗလာပုဆိုး၊ ကြက်မြီး ခါးထောင်းကျိုက်၊ ကိုယ်မှာ ထိုင်မသိမ်း ချွေးခံမပါဘဲ ဝတ်သည်။
မင်းသမီးသည်လည်း ပါးရိုက်နှင့် သိမ်မွေ့စွာ ကပြသည်။
ဇာတ်မင်းသား ဦးဘိုးကွန်းသည် သဘင်ပညာတွင် အလွန်ပြည့်ဝ အထက်တန်းကျသူဖြစ်၍ ဒေါ်ထွေးလေးကို ဇာတ်လိုက် ဇာတ်ဆောင်ကောင်းအောင် သွန်းသင်နိုင်စွမ်းသည်ဟု ဆို၏။
အီကင်းဦးမောင်ကြီးသည် မန္တလေးမြို့အီကင်းအရပ်သား ဖြစ်၍ ငယ်ရွယ်စဉ်က လယ်ယာကိုင်းကျွန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သဖြင့် '' လယ်ကြားမောင်ကြီး'' ဟု နာမည်တွင်ပြီးမှ ရုပ်သေးမင်းသမီးဆရာပုထံ ပညာစည်းပူး၍ ရုပ်သေးမင်းသား အီကင်းမောင်ကြီး အမည်ဖြင့် ဆရာပုစင်တွင် ဆရာပုနှင့် တွဲခဲ့လေသည်။
မြေဝိုင်းဇာတ်မင်းသား ဆရာမွှန်းသည် ဇာတိ ဓနုဖြူမြို့သားဖြစ်၍၊ အောက်နယ်ရှိ ဇာတ်မင်းသားများထဲတွင် ဣန္ဒြေ အရှိဆုံးဟု ဆိုရပေမည်။
အိုရွှေကြက်ရုံးမှာလ၊ အိုငွေကြယ်ရုံးမှာလ၊ ပိတုန်းတွေ ပျံတော့တယ်၊'' (ဤတွင် ပတ်ဆစ်ချိုး၍ ကတော့သည်။
မောင်မောင်ရွယ်သည့် စပုယ်ကုံး၊ အလိုဗျာ မင်းဘယ်သို့တုန်း'' ဟူသော သစ္စာနှံ သီချင်းကို ဆိုလျက် မင်းသမီးကို ဆွဲလားငင်လား လုပ်သည်။
ထိုသို့ မှာထားခဲ့သည့်အတိုင်း သုံးညဉ့်ကလျှင် တစ်ညဉ့် မျောက်ဇာတ်ကပြလေ့ ရှိခြင်းကြောင့် '' မျောက် - ကိုစစ်တွေ '' ဟုပင် တွင်ခဲ့လေသည်။
သည် မူလက ရုပ်သးမင်းသားဖြစ်၍ ထိုနောက်တွင် ယောက်ျား ဇာတ်မင်းသမီး၊ ဇာတ်မင်းသား၊ မင်းသားကြီး စသည်ဖြင့် သဘင်ပညာ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
ထိုခေတ်က ဦးဘိုးကွန်း ၊ ဆရာမွှန်း၊ ၊ ၊ ဦးစစ်တွေ စသည့်ဇာတ်မင်းသား များသည် မိမိဇာတ်ကို မိမိထောင်ကြလေသည်။
ရှေးခေတ်အခါက ကို မင်းမိဖုရား နှစ်ပါးအမှူးပြုလျက် ကျင်းပကြသည်။
မြန်မာတိုင်းရင်းသားတို့၏ ဘဝသည် ယခုတိုင် နှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိလေသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌ မထွန်းကားမီ အခါက ရှေးမြန်မာတို့သည် များကို ကိုးကွယ်ကြသည်။
ထိုကြောင့် မြန်မာတို့၏ သဘင်ပညာသည် အထက်က ဆိုခဲ့သော အကြောင်းလေးရပ်တွင် အခြေစိုက်၍ ခေတ်အလျောက် ကြီးပွားတိုးတက်လာခဲ့ရာ မျက်မှောက်ခေတ် အခြေအနေအထိ ခေတ်အပိုင်းအခြားဖြင့် လေ့လာရသော် ၊ ၊ ၊ ၊ ၊ နှောင်းခေတ် ဟူ၍ ခေတ်ခြောက်ခုပိုင်းခြား လေ့လာနိုင်ပေသည်။
မြန်မာသဘင်ပညာသည် ငါးရာစုနှစ်မှ စ၍ မြန်မာနိုင်ငံအောက်ပိုင်းတွင် သထုံမြို့၊ ပဲခူးမြို့ ဖြစ်သော တို့၏ ဒေသ၌လည်းကောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းတွင် ဖြစ်သော တို့၏ ဒေသ၌လည်းကောင်း ထွန်းကားခဲ့လေသည်။
ထိုခေတ်တွင် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်နှင့်တကွ ရှေးယဉ်ကျေးမှုတို့သည် ထိုမြို့များသို့ ရောက်ရှိကြပြီး ဖြစ်လေသည်။
ထိုခေတ်လောက်တွင် အိန္ဒိယတိုင်းသား ကုန်သည်များသည် သင်္ဘောဆိပ်မြို့များ ဖြစ်ကြသော သထုံ၊ ပဲခူး၊ တို့သို့ရောက်ကြသဖြင့် ကို မိမိတို့နှင့်တစ်ပါတည်း ယူဆောင်ခဲ့မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပဲခူး၊ သံလျင်တစ်ဝိုက်တွင် တူးဖော်ရရှိသော များ၌ တပ်ချီဟန် အရုပ်များကို တွေ့ရှိရသည်။
ထိုအရုပ်များသည် ၏ ဟနုမန်စစ်တပ်နှင့် ဒဿဂီရိဘီလူးတပ် စစ်ထိုးဟန်ဖြစ်မည် ဟု ယူဆရလေသည်။
ရှစ်ရာစုခေတ်တွင် အဖွဲ့တစ်ခုသည် ၏ နေပြည်တော်သို့ရောက်ခဲ့ကြောင်း ရေးမှတ်ထားသော တရုတ်မှတ်တမ်းများရှိသည်။
ထိုမှတ်တမ်းများအရ တို့၏ တီးမှုတ်မျိုးတို့မှာ ကြေးဖြင့်ပြုလုပ်သော မျိုး၊ ကြိုးတပ် တူရိယာမျိုး၊ ဝါးဖြင့်ပြုလုပ်သော တူရိယာမျိုး၊ သားရေဖြင့် ပြုလုပ်သော တူရိယာမျိုး၊ ဆင်စွယ်ဖြင့်ပြုလုပ်သော တူရိယာမျိုး၊ ဗူးသီးဖြင့် ပြုလုပ်သော တူရိယာမျိုး ဦးချိုစသော တူရိယာမျိုးတို့ ဖြစ်ကြ လေသည်။
ကပုံမှာ ကို မှုတ်လိုက်သောအခါ ဦးခေါင်းတို့ကို တစ်ညီတစ်ညာတည်း ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့လျက်လည်းကောင်း၊ မောင်းကို တီးလိုက်သောအခါ ခြေလက်တို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း မြှောက်ချီလျက်လည်းကောင်း ကကြသည်ဟု ဆိုသည်။
သည် ပုဂံမြို့ကို အခြေပြုကာ သထုံ၊ သရေခေတ္တရာတို့ကို မိမိ၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ပေါင်းရုံ စုစည်း၍ ပုဂံခေတ် မြန်မာနိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင် လေသည်။