DatarrX/myanmar-Wikipedia huggingface dataset:
ဘုရားကိုးဆူ ဆိုသည်မှာ (၁)ဘုရား (၂) ရှင်သာရိပုတ္တရာ (၃) ရှင်မောဂ္ဂလာန် (၄)ရှင်ကောဏ္ဍည(၅) ရှင်အာနန္ဒာ (၆) ရှင်ဂဝံပတိ (၇) ရှင်ရာဟုလာ (၈) ရှင်ရေဝတ (၉) ရှင်ဥပါလိဟူ၍ ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ရဟန္တရှစ်ပါးကို ပေါင်း၍ ပူဇော်သည်ကို အစွဲပြုကာ ဘုရားကိုးဆူခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်းတုန်းမင်းကြီး သည် သားတော် စကုမင်းသား၊ မက္ခရာမင်းသား၊ ညောင်ရမ်း မင်းသာ၊ မိုညင်း မင်းသား၊ မြင်းခုံတိုင်မင်းသား၊ ငရဲမင်းသား တို့ကို ရှင်ပြုစဉ်က သင်္ကန်းတောင်းသာမဏေ ကျင့်ဝတ်တို့ကို သင်ကြားရန် ဘုရားကြီး ဆရာတော်ဘုရားထံ၌ပင် အပ်နှံတော် မူလေသည်။
စာလုံးအစောင်း ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓအယူဝါဒ၌ သက်ဝင်ယုံကြည်သော နိုင်ငံများအနက် မြန်မာနိုင်ငံသည် စေတီပုထိုးဘုရားကျောင်းကန် အများအပြားဆုံး ဖြစ်သည်။
မင်းဘူး ရွှေစက်တော်၊ မကွေးမြသလွန်၊ ညောင်ဦးရွှေစည်းခုံ၊ ကျိုက်ထိုမှ စသော တန်ခိုး ကြီး ဘုရားပွဲတော်များသည်။
ရှမ်းပြည်နယ်မှ ပွဲတော်ဆိုလျှင် ဆိုင်ရာအာဏာပိုင်များ ခွင့်ပြု ချက်အရ၊ အနီထောင် လေးကောင်ဂျင်စသော လောင်းကစား ဝိုင်းများ ပါဝင်သဖြင့် အလွန်နာမည်ကြီးသော ဘုရားပွဲတော် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။
လူတို့မျက်စိဖြင့် မမြင်မတွေ့နိုင်သော ကမ္ဘာမြေကြီး၏ အတွင်းပိုင်းကို လက်တွေ့လေ့လာ စမ်းသပ်နည်းများဖြင့် အရေးကြီး သော သတ္တု၊ ရေနံစသည်တို့ကို ရှာဖွေလျက်ရှိကြသည်။
ခုနှစ် ၁ ရက်မှ ခုနှစ် ၃၁ ရက်နေ့အထိ၊ ၁ နှစ်နှင့် ၆ လ အချိန်ကာလကို ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ် (The International Geophysical Year) ဟူ၍သတ်မှတ် ထားလေသည်။
ကမ္ဘာ့သိပ္ပံပညာရှင်များ စုပေါင်း၍ သုတေသန ပြုလုပ်ကြသည်မှာ ဤအကြိမ်သည် တတိယအကြိမ် ဖြစ်သည်။
and a .]] လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းက သိပ္ပံပညာရပ် များ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ထွန်းကားလာမှုကြောင့် ဒုတိယ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ် ကျင်းပပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၂ဝ နှစ် ကြာ သောအခါ၊ တတိယ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းနှစ် ၁၉၅၇-၅၈ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပရန် တောင်းဆိုကြလေသည်။
ကမ္ဘာ့ဘူမိရူပဗေဒနှစ်အတွင်း ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး နေရာအနှံ့အပြားတွင် အောက်ပါသိပ္ပံပညာရပ်များနှင့် စပ်လျဉ်း၍ သုတေသန လုပ်ငန်းများကို ပြုလုပ်ဆောင်ရွက် ကြလေသည်။
ကမ္ဘာ့ဘူမိဗေဒနှစ်အတွင်း ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး နေရာအနှံ့အပြားတွင် တိုင်းထွာချက်များ မှတ်ယူကြရုံနှင့် ဤစီမံကိန်း၏ လုပ်ငန်းများ ဆုံးခန်းတိုင် ရောက်ပြီဟု မဆိုနိုင်သေးပေ။
ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ တိုင်းထွာမှတ်ယူထား သော မှတ်တမ်းများ စုဆောင်းရန်အတွက် ကမ္ဘာ့မှတ်တမ်းများစုဆောင်းရာ ဗဟိုဌာနများကို # ၌လည်းကောင်း၊ # ၊ အက်ရှဗီးမြို့၌လည်းကောင်း၊ # ၌ လည်းကောင်း ဖွင့်လှစ်ထားရှိသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) အတိုကောက် IGY ဟု ခေါ်သော ၎င်းတွင် ပါဝင်သော နိုင်ငံများမှာ - : East Africa
ဘေဒါရီ မင်းသမီးကလေး၏ ဘဝဖြစ်စဉ်တို့ သည် ဆန်းကြယ်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း၍ ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင် ဆန်လှပေရာ၊ မြန်မာလူမျိုးတို့နှစ်သက်စွဲလမ်းသော ပုံပြင်များ တွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။
မင်းကြီး သည် မိဖုရားကြီး၏ မောင် တော်အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ မင်းသားကို ဝက်ကြီး၏ ရန်ကို နှိမ်နင်းရန် စေလွှတ်တော် မူသည်။
ထို့ကြောင့် မိမိအား ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်လျက် ရှိသော ပျူမိဖုရား အမှူးရှိသော သူတို့အား တူတော် မဟာသမ္ဘာဝကို မင်းအဖြစ်ပေးအပ်ရန် ရှင်ရသေ့က မိန့်ကြားသည် ပျူမိဖုရားလည်း မဟာသမ္ဘဝ မင်းသား၏ ဘုန်းလက်ရုံးနှင့် ပြည့်စုံသည့် အဖြစ်ကိုသိ၍ သဘောကြိုက်ညီကာ၊ မင်းသားအား မင်းမြောက်သည်။
မဟာသမ္ဘဝမင်းသည် ဘေဒါရီမိဖုရားအပြင်၊ ပျူမိဖုရားကိုလည်း မိဖုရားအဖြစ် တင်မြောက်လေသည်။
နှုတ်သီးကဲ့သို့နှုတ်သီးပြားပြားရှိ၍၊ ခြေချောင်းလက်ချောင်းများ အကြား အရေပြားဖြင့် ဆက်နေကာ၊ ဖျံ၏ အမွေးမျိုး၊ ဖျံ၏ အမြီးကဲ့သို့အမွေးထူ အမြီးပြားကြီးမျိုးလည်း ရှိပြန်သဖြင့် ထိုသတ္တဝါကို ဘဲတူ ဖျံတူကောင် ''ဒပ်ဗီး (သို့မဟုတ်) '' ဟု ခေါ်လေသည်။
ဘဲတူဖျံတူကောင်သည် တောင်ပိုင်းဒေသများနှင့် စသော အနီးအနား ကျွန်းများ၌သာ တွေ့ရှိရသည်။
ထိုသတ္တဝါသည် ဘဲများ၊ များ၊ များကဲ့သို့ဥများ ဥသော်လည်း၊ အကောင်ငယ်များ ပေါက်လာသည့်အခါ နို့်တိုက်သည်။
ရေအောက်သို့ငုပ်လျှိုပြီးသော် ရေအောက်မှ လည်းကောင်း၊ ရွှံ့နွံထဲမှ လည်းကောင်း၊ ၊ စသည်တို့ကို နှုတ်သီးဖြင့် ထိုး၍ ရှာဖွေစားသောက်ကြသည်။
ဘဲတူဖျံတူကောင် အထီး၏ နောက်ခြေချောင်းများတွင် ဆူးရှိသည်။
ယင်းတို့သည် များအနက် မွန်နိုထရီးမာတာ (ခေါ် ) အနိမ်ဆုံး မျိုးစဉ်၌ ပါဝင်ကြသည်။
ဘဲတူဖျံတူကောင်ကို (ပါဏဗေဒ‎) အလိုအားဖြင့် အော်နီသိုရင်းကျူး အတီနပ် ဟုခေါ်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ဖိုင်:Wild Platypus 4.jpgဘဲတူဖျံတူကောင် ဖိုင်:Platypus spur.JPGThe calcaneus spur found on the male's hind limb is used to deliver venom. ဖိုင်:Platipus-on-the-surface.jpgThe platypus is very difficult to spot even on the surface of a river. ဖိုင်:Platypus.jpgPlatypus swimming ဖိုင်:Australianstamp 1551.jpg9d postage stamp from 1937 ဖိုင်:Latrobe BigPlatypus.jpgLarge carving of a platypus at the Australian Axeman's Hall of Fame ဖိုင်:Platypus cape unknown tasmania.jpgA platypus fur cape made in 1890. It was donated to the National Gallery of Victoria by Mrs F Smith in 1985။
ကြေးမုံ သတင်းစာ၊ မန္တလေး စာမျက်နှာ(၂)၊ ဇန်နဝါရီလ(၁၂)၂၀၁၉ စေတီ၏ သမိုင်းအဆိုမှာ မင်းတရားကြီး လက်ထက် ကိုးတိုင်းကိုးဌာနသို့ ဗုဒ္ဓသာသနာ ပျံ့နှံ့စေရန် သာသနာပြုစေလွှတ်ရာ ထိုအရပ်ဒေသသို့လည်း သာသနာပြု မထေရ်တစ်ပါး ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုမထေရ်သည် အလောင်း ဝက်မင်း ဖြစ်စဉ်က ကျက်စားပျော်ပါးခဲ့ရာ ဖြစ်သော ဝက်လူးအိုင်နေရာ၊ နမ္မတူမြစ်ကမ်းဘေးတွင် သရီယ ဓာတ်တော် မွေတော်များကို ဌာပနာ၍ စေတီတော် တည်ထားပြီးသော် မုဋ္ဌောစေတီဟု ဘွဲ့တော်သခဲ့သည်ဟု ဆိုလေသည်။
ထိုနေရာတွင် စောမွန်လှသည် ရင်ကွဲနာကျ၍ ကွယ်လွန်သွားလေရာ၊ ခမည်းတော်သည် သမီးတော်အား ရည်စူး၍၊ နမ္မတူမြစ်ကမ်းနဖူး၌ပင် ၊ ဆင်းတုတော်နှင့် သရီယဓာတ်တော်များကို ဌာပနာ၍ စေတီတစ်ဆူ တည်ထားရာ ထိုစေတီကို စောမွန်လှ (ဝါ) ရှင်မွန်လှစေတီဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။
ပထမအကြိမ်အဖြစ် သက္ကရာဇ် (၁၂၉၀ မှ ၁၃၀၀) ပြည့်နှစ်အတွင်း သီပေါစော်ဘွားကြီး စောအုံကြာသည် မန္တလေးတောင် ရသေ့ကြီး ဦးခန္တီနှင့် ပူးပေါင်း၍ မူလစေတီတော်အား ရှေးမူလက်ရာမပျက် ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။
ဘော်ကြိုဘုရားပွဲတော်ကို နှစ်စဉ် ဆန်း (၇)ရက်မှ လပြည့်ကျော် (၁)ရက်အထိ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။
မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၇၈၈ (ခရစ်နှစ် ၁၄၂၆ ခုနှစ်) တွင် နန်းတက်သော မိုးညင်းမင်းတရားကြီးသည် ထိုဒေသမှ ဘော်၊ ခဲတို့ထွက်ရှိ ကြောင်း ကြားသိတော်မူသဖြင့် ဓာတုဗေဒပညာရပ်ကိုကျွမ်းကျင် သော ဦးမူနွယ်နှင့် ဦးမူသီးညီနောင်နှစ်ဦးအား ထိုဒေသသို့ သွားစေ၍၊ ထိုဒေသ၌ ဖွားစားအုပ် ချုပ်စေပြီးလျှင်၊ သတ္တုတွင်း များမှ တူးဖော်ရရှိသော ဘော်ငွေသားတို့ကို ဆက်သရန် အမိန့် တော်ဖြင့် စေလွှတ်သည်။
ညီနောင် နှစ်ဦးသည် တူးဖော်ရရှိသော သယံဇာတခဲရိုင်း၊ သတ္တုများကို ကျိုချက်ပြီးလျှင် ထုတ်ယူရရှိသော ဘော်ငွေသားတော်များကို မိုးညင်းမင်းတရားထံ ဆက်သရသည်။
ဘော်ဆိုင်းတွင် ဦးမူနွယ် ကွယ်လွန်သည့်အခါ နယ်လူထုက တင်မြောက်ဟန်တူသောဦးအုန်းခိုင်က အုပ်ချုပ်သည်။
ဟူသော အမည်ဖြင့် ပို၍ လူသိများသော ဘော်တွင်းဒေသသည် မြောက်ပိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်များတွင် ရှိသည်။
ဘော်တွင်းသည် ၏ အရှေ့မြောက် ဘက် ၁၂ မိုင်ခန့် ဝေးသော အရပ်တွင်ရှိ၍၊ မြေအောက်တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်း သက်သက် လုပ်ကိုင်ရာ စခန်းဖြစ်သည်။
တောင်ပိုင်း မြေလတ်ပိုင်း၌ ရှိသောဘော်နယ်သည် မြေလတ်ပိုင်းတွင် မြောက်ဘက်စွန်း အကျဆုံးဖြစ်သည်။
မြန်မာပြည်မဘက်မှ နှင့် နယ်ချင်းစပ်လျက်ရှိသည်။
ကယားပြည်နယ်၏ အနောက်ဘက် ဒေသဖြစ်၍ တောင်ပိုင်းဘောလခဲနှင့် မြောက်ပိုင်း ဘောလခဲဟူ၍ နယ် ၂ နယ်ရှိသည်။
ဘောလခဲနယ်၏ မြို့တော်မှာ တောင်ပိုင်းဘောလခဲနယ်ရှိ ဖြစ်သည်။
ကူးသန်းသွားလာရေး လမ်းပန်းအဆက်အသွယ်များမှာ ဘောလခဲမြို့မှ တောင်ဘက်၊ သံလွင်မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ ခဲမဖြူမြို့ အထိ မော်တော်ကားလမ်းရှိ၍၊ ထိုမှတစ်ဖန် မော်ချီသတ္တုတွင်း များကို ဖြတ်လျက် ပြည်နယ်၏ အပဖြစ်သော သံတောင် နှင့် နောင်ငူ (ပြည်မ) တို့အထိ လမ်းပေါက်သည်။
လွိုင်ကော်-မော်ချီ ကားလမ်းတွင် တည်ရှိ၍၊ မှ တောင်ဘက် မိုင် ၅ဝ၊ အောက်ရွာမှ မြောက်ဘက် ၄၃ မိုင် ကွာဝေးပြီးလျှင် ပွန်ချောင်း၏ အနောက်ဘက် ကမ်းပါးတွင် တည်ရှိသည်။
မြို့ပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသူများသည် အများအားဖြင့် နှင့် များ ဖြစ်ကြ၍ ဗုဒ္ဓအယူဝါဒီနှင့် နတ်ကိုးကွယ်သူများ ဖြစ်၏။
ဘောလခဲမြို့ကို အဖြစ် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သူမှာ ပထမ ဖဘန့်မင်း (ဖိုးဘျား) စော်ဘွားကြီး ဖြစ်သည်။
ဖြင့် တဘလျှာချောင်းသည် အမိချောင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၍၊ တခဲလျှာချောင်းသည် အဘချောင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
တောင်ပိုင်းဘောလခဲနယ်ကို အတွင်းသို့ လည်းကောင်း၊ မြောက်ပိုင်း ဘောလခဲနယ်ကို သို့ လည်းကောင်း ထည့်သွင်းဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
မြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများမှ ကျွန်းသစ်၊ ရှား၊ နှမ်း၊ ဝါထွက်သည်။
ထင်ရှားသော အဆောက်အအုံမှာ ဒုတိယ ဖဘန့်မင်းတည်ထားခဲ့၍၊ သားတော် စော်ဘွားကြီး စဝ်ခွန်ငယ်ကထီးတော်တင်ခဲ့သော စေတီတစ်ဆူနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းရှိသည်။
ဘောလယ်သည် ကုန်းဘောင်ခေတ် ဒုတိယပိုင်းဖြစ်သော သက္ကရာဇ် ၁၂ဝဝ ကျော်ကျော်အခါမှ စတင်၍ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ကဗျာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ယင်းကဗျာမျိုးကို ကိုယ်တိုင် ဘောလယ်ဟု မှည့်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု အချို့က ယူဆကြသည်။
ဘောလယ်မြစ်သည် နှင့် ကို ပိုင်းခြားထားသကဲ့သို့စီးဆင်းလျက်ရှိသော မြစ်ဖြစ်သည်။
တော်လတဲ့ရွာ အထက်နားမှနေ၍ မှ အနောက် ဘက်သို့ခွဲထွက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် တောင်ဘက်သို့စီးဆင်း လာကာ ကုက္ကိုဝ ရွာအနားတွင် ကုက္ကိုဝမြစ်ထဲသို့စီးဝင်သည်။
ကုက္ကိုဝမြစ်သည်လည်း အထက်နား၌ လှိုင်မြစ်မှ အနောက်ဘက်သို့ခွဲထွက်လာသော မြစ်ဖြစ်သည်။
အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကစားနည်း ဥပဒေဖြင့် ကစားကွင်းအတွင်း၌ တစ်ဘက်နှင့် တစ်ဖက် ဘောလုံးကို အပြိုင်အဆိုင် အရှုံးအနိုင်ကန်၍ ဂိုးသွင်းကစား ခြင်းကို ဘောလုံးကစားခြင်းဟု ခေါ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌ ခေတ်စားသော ဆော့ကာ ဘောလုံးကစားနည်းသည် ရှေးဗက် ဗီလုံးနှင့် အီဂျစ်လူမျိုးများ ခေတ်ကောင်းချိန် အခါကပင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုအခါ ထိုသို့ဘောလုံးအပြင်ဘက်သို့ထွက်သွားသည့်အတွက် တာဝန် မရှိ သည့်ဘက်မှ ကစားသူ တစ်ယောက်သည် ဘောလုံး ထွက်သွားသည့် နေရာမျဉ်းကြောင်း နောက်နားတွင် တည့်မတ် စွာရပ်၍ ဘောလုံးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ကာ ခေါင်းပေါ်သို့ မြောက်ပြီးလျှင်မိမိဘက်သားရှိရာ ကွင်းထဲသို့ပစ်ပေးရသည်။
ရပ်ဗီ ဘောလုံးကစားနည်းကို ၁၈၄၁ ခုနှစ်တွင် ရပ်ဗီမြို့၌ စတင်တီထွင်ကစားရာမှထိုအမည် ရလာခြင်းဖြစ်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်က ဖြစ်သည်။
ဘိုကလေးဟု ခေါ်တွင်ခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀-၇၀ ခန့်က မြို့၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ကြီး ရှိခဲ့ပြီး ဘိုကလေးဘက်ခြမ်းသည် ဆင်နေကျားအောင်းသော တောကြီးသာဖြစ်သည်။
ဘိုကလေးမြို့နယ်သည် ဖြစ်ပြီး မြေနိမ့်မြေပြန့်များ၊ မြစ်ချောင်းပေါများသော ဒေသဖြစ်သည်။
မြို့နယ်၏ ထက်ဝက်ကျော်သည် ထင်းတောများဖြစ်ပြီး ၊ ၊ ၊ မြင်းက၊ ဗျူး၊ စသည့် ထင်းတောများ ပေါက်ရောက်သည်။
ဘိုကလေးမြို့သည် တစ်လျှောက်လုံး ဒိစတြိတ်ကောင်စီ အုပ်ချုပ်ရေးဖြင့်သာ ရှိနေခဲ့ရာ ၁၉၅၉ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၄ ရက်နေ့မှစ၍ မြူနီစီပယ် အုပ်ချုပ်ရေးသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) - မြန်မာ့ရုပ်ရှင် တစ်သက်တာထူးချွန်ဆုရ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ၊ ဂီတစာဆို၊ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာ ဂီတလုလင် မောင်ကိုကို - ဂီတစာဆို။
ဘိုးရာဇာသည် အင်းဝခေတ်တွင် အလွန်ထင်ရှားသော ပညာရှိ မတ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
မင်းကြီးနှစ်သက်တော် မူသဖြင့်၊ စည်းတပြစ်ကြီး မရှိသည်ဖြစ်၍ အမည်နှင့် အဆောင်အယောင် ပေးတော်မူလေသည်။
မင်းရာဇာသည် အင်းဝနေပြည်တော်တွင် မင်းကြီးစွာ စော်ကဲလက်ထက်တွင် သာမက၊ ၇ လသာ နန်းစံ ရသော ဆင်ဖြူရှင် တရဖျားအပြင်၊ ဘုရင်မင်းခေါင်၏ လက်ထက်တိုင် မင်းသုံးဆက်၊ နှစ်ကာလ ၅၃ နှစ်မျှကြာအောင် တိုင်းကျိုး ပြည်ပြုမှုများကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
ဘင်ခရာဟူသော ဝေါဟာရသည် ဘင်နှင့် ခရာခေါ် တူရိယာ ၂ မျိုးကို အလိုက်သင့် တွဲခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဘင်ဂျို (Banjo)သည် ကြိုးနှင့် သားရေ ပေါင်းစပ်ထား၍ လက်ဖြင့် တီးခတ်ရသော တူရိယာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
သစ်ပုပ်ပင် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ စောဖျပင်ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်သော ဘိုင်ပင်သည် ဒက်တစ်ကေ စီအီး မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်၍ ယင်းကို ရုက္ခေဒေအလိုအားဖြင့် တက်တြာမီလီ နျူဒီဖလိုရာ (''Tetrameles nudiflora'') ဟုခေါ်သည်။
တနင်္သာရီတိုင်း တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ ပင်လယ် ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၊ ဘိုင်တောင်ပင်၊ ကမြိုင်ပင်ဟူ၍ အမည် ၃ မျိုးဖြင့်ခေါ်သော သစ်ပင်တို့ကို တွေ့မြင်နိုင်သေးသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) နယ်မြေတွင်ရှိသော ''Tetrameles nudiflora'' သစ်ပုပ်ပင်]]။
ပထမ ဝါကျွတ် ပြီးနောက် ၆၀-ကိုဒေသအသီးသီးသို့ သာသနာပြု စေလွှတ်တော်မူ၍ မိမိ ကိုယ်တိုင်မူ သို့ ကြွသွားတော်မူစဉ် လမ်းခရီးအကြား ဝါခင်းထဲ၌ ဘဒ္ဒဝဂ္ဂီ ညီနောင် ၃၀-အား တရားဟောပြ ဆုံးမ တော်မူခဲ့သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ဘဒ္ဒဝဂ္ဂီ ရဟန်းများသည် ရဟန်းဖြစ်ပြီးနောက် ၁၃-ရပ်ကို ဆောင်ကြသည်။
ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတို့၏ နေရေး ထိုင်ရေး ကျန်းမာရေး အခြေအနေများကို မေးမြန်းတော်မူ၍ ရဟန်းများက ပင်ပန်း ခက်ခဲစွာ လာခဲ့ရကြောင်း လျှောက်ထားလေလျှင် ထိုရဟန်းများအားလျော်သော တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူသည်၊ ရဟန်းများလည်း ထိုနေရာ၌ပင် အာသဝေါကုန်ခန်း အဖြစ်သို့ ရောက်၍ မိမိတို့ နေထိုင်ရင်း သို့ ပြန်ကြွသွား ကြလေသည်။
တဘဝ၌ သေသောက်ကြူး ၃၀-ဖြစ်၍ တုဏ္ဍိလဝက် မင်း၏ ဩဝါဒကို (-လည်း ကြည့်) နာယူကြရသဖြင့် အနှစ် ၆-သောင်း တို့ပတ်လုံး ငါးပါးသီလ စောင့်ထိန်းခဲ့ဘူးသည်၊ ယင်း ဥပနိဿယည်းကြောင့် ယခု ဘဝ၌ တထိုင်တည်း ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းမများအတွက် ပညတ်ထားသည့် ဂရုဓံရှစ်ပါး ဖြစ်သည် — (၁) ရဟန်းမသည် ဝါတစ်ရာပင်ရသည်ဖြစ်စေ ယနေ့မှဖြစ်သော ရဟန်းသစ်ကို ရှိခိုးရမည်။
ဘုတ်ငှက်ကဲ့သို့ ကျူကျူလီဒီးမျိုးရင်းတွင် ပါဝင်၍၊ ပါဏဗေဒအလိုအားဖြင့် စင်ထရိုပတ် ဗင်ဂါလင်ဆစ် (''Centropus bengalensis'') ဟု ခေါ်သည်။
ဘန်းယဉ်နယ်သည် ရှမ်းပြည်နယ် တောင်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော ပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓအယူဝါဒအရ ၊ ၊ တည်းဟူသော ရတနာသုံးပါးတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သည့် သံဃာတော်များကား၊ လူ့လောကတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးတစ်ပါးဟု အသိ အမှတ်ပြု ကြသည်။
ဟူသည်မှာ ကိလေသာ ကာမဂုဏ်ဟူသမျှကို စွန့်ပယ်၍ သူတစ်ပါး ပေးလှူအပ်သော ပစ္စည်း၊ ပစ္စည်း၊ ဆေးပစ္စည်းနှင့် ပစ္စည်း တည်းဟူသော ပစ္စည်းလေးပါးတို့နှင့်သာ ရောင့်ရဲတင်းတိမ် ပြီးလျှင်၊ မြတ်စွာဘုရားသခင် ချမှတ်တော်မူခဲ့သည့် သိက္ခာ ပုဒ်များကို တရိုတသေ စောင့်ထိန်းကာ တရားအားထုတ်လျက် လောကုတ္တရာ အကျိုးစီးပွားကို ရှာကြံသော သူတော်သူမြတ် ဖြစ်လေသည်။
အားဖြင့် သံဃာတော် နှစ်မျိုးရှိ၏။
သံဃာ့ဘောင်တွင် နှင့် ရဟန်းဟူ၍ နှစ်မျိုး နှစ်စားရှိ၏။
သို့ရာတွင် ရှင်သာမဏေများသည် နှင့် ၊ အပါအဝင် ဖြစ်သည့် ၇၅ ပါးသော သာမဏေ သိက္ခာပုဒ်တို့ကို ရိုသေစွာ လိုက်နာ စောင့်ထိန်းကြရလေသည်။
သို့ရာတွင် မည်သည့်ဆင်းရဲနွမ်းပါး သူမဆို ပြည့်စုံခဲ့လျှင် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးပါးထံတွင် အကျဉ်းရုံး၍ ရှင်ပြုနိုင်လေသည်။
ရှင်ပြုသကဲ့သို့ပင် ရဟန်းခံရာ၊ သို့မဟုတ် ပဉ္စင်းခံရာ ၌လည်း အချို့ကြီးကျယ်စွာ အခမ်းအနားဖြင့် ပြုလုပ်ကြ၍ အချို့မှာ သင့်လျော်သလိုပင် သိမ်ဝင်ကာ ရဟန်းအဖြစ်ကို ခံယူကြလေသည်။
ရဟန်းဖြစ်နိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော အရည်အချင်းများမှာ ရဟန်းလောင်းသည် မိဘနှစ်ပါး၏ တရားဝင်သော သားဖြစ်ခြင်း၊ ကြွေးမြီးကင်းရှင်းခြင်း၊ မင်းပြစ်မင်းဒဏ် လွတ်ကင်းခြင်း၊ မိဘများ၏ သဘောတူ ခွင့်ပြုချက်ရခြင်း၊ အနည်းဆုံး သက်တစ်ဆယ့် ကိုးနှစ်နှင့် နှစ်လပြည့်ပြီးဖြစ်ခြင်း၊ အနာရောဂါ ကင်းရှင်း၍ ကိုယ်လက် အင်္ဂါ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ၈ ပါး ပြည့်စုံစွာ ရှိခြင်းတို့ ဖြစ်လေသည်။
ပရိက္ခရာ ၈ ပါးကား (၁) ဒုကုဋ်ထ်ခေါ် ကိုယ်ရုံ ကြီး (၂) ကိုယ်ဝတ်-ဧကသီ (၃) သင်းပိုင် (၄) (၅) (၆) ပဲခွပ် သို့မဟုတ် သင်ဓုန်းဓား (၇)အပ် (၈) တို့ဖြစ်ကြ၏။
ရဟန်းများသည် ကို လုံခြုံ စွာ စောင့်ထိန်းကြရ၏။
ယင်းတို့ မှာ အဗြဟ္မစရိယ အမှုဖြစ်သော ၊ တစ်မတ်၊ သို့မဟုတ် တစ်မတ်ထက် ပိုလွန်သော သူတစ်ပါး၏ ၊ လူဇာတ် ဖြစ်သူကို နှင့် ဈာန်မရဘဲ တို့ပင် ဖြစ်၏။
လူတို့တွင် အသက်အရွယ်နှင့် ဂုဏ်အဆင့်တန်း အကြီးအငယ်ကိုလိုက်၍ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းကြရသကဲ့သို့ရဟန်း သံဃာအချင်းချင်းလည်း ဝါကြီးဝါငယ်အလိုက် ရိုသေမှု ပြုကြ ရ၏။
တိုက်အုပ်ဆရာတော်သည် ကျောင်းတိုက်ရှိ သံဃာများ စည်းကမ်းသေဝပ်မှုအတွက် ကျောင်း ထိုင်ဆရာတော်ထံ တာဝန်ခံရသည့်ပြင် ကျောင်းတိုက်တစ်ခုလုံး၏ သန့်ရှင်းရေး ကိုလည်း ကြည့်ရှုထိန်းသိမ်းရလေ သည်။
အနောက်နိုင်ငံများတွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းဖွင့်၍ ဘုန်း ကြီးလုပ်သော စနစ်ကို ခရစ်တော် မပေါ်မီကပင် ယဟူဒီ လူမျိုးများ လိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့ကြလေသည်။
ဘုံဘိုင်ပြည်နယ်တွင်းသို့အင်္ဂလိပ်တို့သည် ခရစ် ၁၆၁၈ ခုနှစ်က ဦးစွာဝင်ရောက် နေထိုင်သည်။
မြို့တော်မှာ ယခင်ဘုံဘိုင်ပြည်နယ်၏မြို့​တော်ဖြစ်​သော ဖြစ်လေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) = ဘုံဘိုင်ပြည်နယ်သည် အိန္ဒိယပြည်ထောင်စုနိုင်ငံတွင် ဖွဲ့စည်းပါဝင်သော ပြည်နယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၍ အိန္ဒိယကျွန်းဆွယ်၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
နယ်နိမိတ်အားဖြင့် မြောက်ဘက်တွင် ရာဇဌာန်၊အရှေ့ဘက်တွင် မဇ္ဈပဒေသ၊ တောင်ဘက်တွင် မိုင်ဆိုပြည်နယ်နှင့် အန္ဓရပဒေသပြည်နယ်၊ အနောက်ဘက်တွင် နှင့် အနောက်မြောက်ဘက်တွင် တို့တည်ရှိသည်။
ဘုံဘိုင်ပြည်နယ်မှ ထွက်ကုန်တို့အနက် ဝါဂွမ်းမှာ အဓိကဖြစ်၏။
ကုန်း၊ ရေ၊ လေလမ်းကြောင်း အသွယ်သွယ်သည် မြို့တော်ဖြစ်သော တွင် ဆုံကြသည်။
ဘုမ္မစိုး၊ ရုက္ခစိုး၊ အာကာသစိုးဟု သုံးမျိုးရှိရာ၊ ပါဠိဘာသာ၌ ဘုမ္မစိုးကို ဘုမ္မ-ဘုမ္မဋ္ဌ၊ ရုက္ခစိုးကို ရုက္ခဋ္ဌ- အာကာသစိုးကို အာသဋ္ဌဟု သုံးစွဲလေ့ရှိကြ၏။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ၊ ၊ ၊ ရေတိမ်ဒေသအနီးရှိ ညောင်ပင်များ ညောင်သီးသီးချိန်တွင် ဘုမ္မတီးငှက်များ လာရောက်စားသောက်လေ့ ရှိသည်။
မန္တလေးနေ့စဉ်၊ ၁၇-၉-၂၀၁၈၊ စာ-၁၇။
အရွက်များသည် စိမ်း၍ လှံးစွပ်ပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီးလျှင်၊ ရွက်ညှာတို့ဘက်သို့သွယ်၍ ဆင်းသွားသည်။
မြန်မာ့ ဆေးကျမ်း များ အလိုအရ ဘုမ္မရာဇာ မြစ်သည် ဖန်၏ ၊ စပ်၏ ၊ ခါးသော အရသာ ရှိ၏ ၊ ထက်မြက်၍ ပူသော ဂုဏ်သတ္တိ ရှိပြီး ဝမ်းမီးကို တောက်စေ၏ ၊ လေကို သက်စေ၏ ၊ နှုတ်ကို မြိန်စေ၏ ၊ အကြောလှုပ် ခြင်း ၊ အကြော ညောင်းကျနာ ခေါ် ရိဖြူနီ ကျဆင်းမှု တို့နှင့် သုက်ဆီး လွန် သော ဒူလာ သရောနာ ကို နိုင်၏။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၊ ၊ ၊ ၊ ၊ ကသာ၊ နမ်းခမ်း၊ ၊ ဥက္ကံ၊ ၊ ၊ ကျိုက်မရော မြို့နယ်များတွင် ပေါက်ရောက်သည်။
ဘွဲ့ချဉ်ပင်များကို ၊ တောင်တန်းဒေသများတွင် စွတ်စိုသော ဒေသများထက် ခြောက်သွေ့သော ဒေသများ၌ တွေ့ရသည်။
ပြည်ထောင်စု အဆက်ဆက်တွင် မြန်မာဘုရင်များသည် နေမျိုး၊ သတိုးစသည်ဖြင့် အရာ အထိုင်ပေးကာ ချီးမြောက်လေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ မြန်မာနိုင်ငံသည် ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် လွတ်လပ်သောနိုင်ငံအဖြစ်သို့ပြန်လည်ရောက်ရှိသည့်အချိန်မှစ၍ ဂုဏ်ထူး၊ ဘွဲ့ထူးများ ပေးအပ်ခြင်း နည်းစနစ်သစ် တီထွင်ကာ က နှစ်စဉ် အခါအားလျော်စွာ ချီးမြှင့်သည်။
သင်္ဂဟအဖွဲ့တွင် သုဓမ္မသင်္ဂဟနှင့် ပြည်ထောင်စုစည်သူသင်္ဂဟဟူ၍ ၂ ဖွဲ့ထားရှိပေသည်။
သုဓမ္မသင်္ဂဟတွင် ပထမတန်းကို ၊ ဒုတိယတန်းကို ၊ တတိယတန်းကို ဟူ၍ အဆင့်အတန်း ၃ မျိုးခွဲခြားထားသည်။
ပြည်ထောင်စုစည်သူသင်္ဂဟတွင် ပထမတန်းကို ၊ ဒုတိယတန်းကို ၊ တတိယတန်းကို ၊ စတုတ္ထတန်းကို ၊ ပဉ္စမတန်းကို ဟူ၍ အဆင့်အတန်း ၅ မျိုးခွဲခြားထားသည်။
သည် သင်္ဂဟအဖွဲ့နှစ်ခု၏ နာယကဖြစ်သည်။
စွမ်းဆောင်မှုဆိုင်ရာ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များတွင် ၊ ၊ ၊ ၊ ဟူ၍ ၅ မျိုးရှိသည်။
မိမိတို့အသက်ဘေးအန္တရာယ် ဆုံးရှုံးလောက်နီးထိအောင် လွန်ကဲထူးချွန်သော သူရသတ္တိနှင့် ဆောင်ရွက်သော တပ်မတော်အရာရှိ၊ အမှုထမ်း တပ်သားများအား အဆင့်အတန်း ၂ မျိုး ၂ စား ခွဲခြားချီးမြှင့်ပေရာ ပထမအဆင့်အတန်းမှာ ဖြစ်၍ ဒုတိယအဆင့်အတန်းမှာ တို့ဖြစ်သည်။
သီရိဇေယျကျော်တံဆိပ် သီရိသိင်္ခကျော်တံဆိပ် = ၏ အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ် ၆၁/၂၀၂၄ ဖြင့် ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂၀ ရက်ရက်စွဲဖြင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များ၊ ဂုဏ်ထူးဆောင်တံဆိပ်များဆိုင်ရာပြဋ္ဌာန်းချက်ကို ဒုတိယအကြိမ်ဖြည့်စွက်ပြဋ္ဌာန်းချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
သီရိသီဟကျော်တံဆိပ် သီရိသူရကျော်တံဆိပ် ဂုဏ်ထူး၊ ဘွဲ့၊ ဆု၊ တံဆိပ်တစ်ခုခုဖြင့် ချီးမြှင့်ခံရသောသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှာ ဤကဲ့သို့ချီးမြှင့်ခြင်းခံရပြီးနောက် သစ္စာဖောက်မှုဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အစိုးရအဖွဲ့အား တော်လှန်ပုန်ကန်မှုဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ စစ်တပ်ဝင်ဖြစ်လျက် သစ္စာဖောက်တော်လှန် ပုန်ကန်မှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ အလုပ်တာဝန် ဝတ္တရားကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ သတ္တိကင်းမဲ့ခြင်း၊ စစ်တပ်မှ ထွက်ပြေးခြင်း၊ ဂုဏ်အသရေကင်းမဲ့သော အပြုအမူကို ပြုခြင်းတို့အတွက်သော်လည်းကောင်း ပြစ်မှုထင်ရှား အပြစ်ဒဏ်ထားခြင်း ခံရလျှင်၊ မိမိရရှိပြီးသော ဂုဏ်ထူး၊ ဘွဲ့၊ ဆု၊ တံဆိပ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) ဖိုင်:Saoshwethaike.jpgသင်္ဂဟဘွဲ့ တပ်ဆင်ထားသော သမ္မတကြီး ဖိုင်:President DrBaOo.JPGသင်္ဂဟဘွဲ့ တပ်ဆင်ထားသော သမ္မတကြီး ဒေါက်တာ ဦးဘဦး ဖိုင်:ဦးသာမြတ်-သီရိပျံချီဘွဲ့တံဆိပ်နှင့်အတူတွေ့ရစဉ်.jpgသီရိပျံချီဘွဲ့တံဆိပ် တပ်ဆင်ထားသော ပျူစာပေပညာရှင် ဖိုင်:UHanPa.jpegအလင်္ကာကျော်စွာဘွဲ့ တပ်ဆင်ထားသော ဆိုင်းဆရာကြီး ဖိုင်:Shwe Man Tin Maung portrait.jpgအလင်္ကာကျော်စွာဘွဲ့ တပ်ဆင်ထားသော ဖိုင်:USawMg(Artist)3.jpeg၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် ပန်းချီဆရာကြီး ရရှိသော အလင်္ကာကျော်စွာဘွဲ့။
ကြိုး၊ ဘွဲ့၊ သီချင်းခံ၊ ပတ်ပျိုး အစရှိသည့် မြန်မာသီချင်းကြီးများ၏ အမည်နာမအခေါ် အဝေါ် များအနက် ဘွဲ့ ဟူသော ဝေါဟာရမှာ တျာဘွဲ့၊ တျာသံဘွဲ့ ဟူသော ဝေါဟာရစကားကို အတို ကောက် ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲ ကြရာမှ ဆင်းသက်ပေါက်ပွားလာသော ဝေါဟာရဖြစ်လေသည်။
အချို့မြဝတီမင်းကြီး ရေးသားခဲ့သော ဘွဲ့သီချင်းလယ်တွင် ရတုညပ်၍ စပ်ဆိုခဲ့သည့် မန္တလာဘုံ အစချီ မန္တလေးဘွဲ့သီချင်းမျိုး၊ သီချင်း အလယ်တွင် သံထောက်ညပ်၍ စပ်ဆိုခဲ့သည့် 0x100သဘာ မင်္ဂလာ အစချီဘုန်းတော်ဘွဲ့သီချင်းမျိုးနှင့် သီချင်းအချတွင် သဖြန်ဖြင့်ချသည့် ဘွဲ့သီချင်းမျိုး သုံးလေးပုဒ် လောက်သာလျှင် အနည်းငယ် ထူးခြားစွာ စပ်ဆိုထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။
အချီပိုဒ်ဘွဲ့ရိုး သုံးထပ်ဘွဲ့ (၁)ဌင်ဘုံမြင့်၊ (၁)ရွှေဘုန်းပွင့်၊ နေနှုန်းမြင့်၊ (၂)သီဟာဘွေ၊ (၂)တောက်ထိန်ပြောင်၊ (၃)စိန်ကြောင်ရောင်လင်း၊(၃)မန်းဂီရီ-ဆန်းညီညိ (၄)သစ်မင်းယမနေ။
မကောကြက်တူရွေးသည် မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်၍ ရိုးရိုးကြက်တူရွေးထက် အကောင်ကြီး ကာ ရှည်ပြီးလျှက် အရောင်အဆင်းမှာ ပို၍လှပတောက် ပြောင်လေသည်။
အခွံမာသော ဝလံများကို စားလေ့ ရှိသဖြင့် ကြီးမားချွန်ထက်၍ ကောက်ကွေးသော ရှိ၏။
မကောကြက်တူရွေးဟု ခေါ်ခြင်းမှာ တွင် ပေါက်ရောက်သော မကော ဟုခေါ် သည့် တစ်မျိုးမှ အသီးကို အမြဲစားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မကောကြက်တူရွေးကို တောင်အမေရိကတိုက်နှင့် ကျွန်းတို့၌ တွေ့ရှိနိုင်သည်။
အရှေ့ပိုင်းမှ ဘရာဇီးနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းစပ်ကြားရှိ ဒေသများတွင် တွေ့နိုင်သော မကော ကြက်တူရွေးများ၏ အရောင်အဆင်းမှာ အပေါ်ပိုင်းတွင် အပြာရောင်ဖြစ်၍ အောက်ပိုင်းတွင် အဝါရောင်ဖြစ်၏။
တောင်အမေရိကတိုက် မြောက်ပိုင်းရှိ မကော ကြက်တူရွေးမျိုးမှာမူကား အပေါ် ပိုင်း၌ အပြာရောင်ဖြစ်၍ အောက်ပိုင်းတွင် လိမ္မော်ရောင် ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၈) = မြောက်ဘက်တွင် မန္တလေးတိုင်းမှ ၊ အရှေ့ဘက်တွင် မန္တလေးတိုင်းမှ နှင့် ၊ ပြည်ထောင်စုနယ်မြေမှ ဒက္ခီဏခရိုင်နှင့် ဥတ္တရခရိုင်၊ တောင်ဘက်တွင် ၊ အနောက်ဘက်တွင် နှင့် တို့ တည်ရှိသည်။
နှင့် တစ်ဆက်တည်းရှိသော တောင်များဖြစ်၍ စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များ အုပ်ဆိုင်းနေသဖြင့် ရှုမောဖွယ် ဖြစ်တော့၏။
သည် ​ညောင်ဦးခရိုင်တွင်းရှိ မှ အဦးအစ စီးဆင်းပြီးသော် မ​ကွေးခရိုင်၏ မြောက်ဘက်နယ်စပ် တစ်လျှောက် အနောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းပြီးလျှင် ရေနံချောင်းမြို့၏ အထက်နားဆီတွင် ဧရာဝတီမြစ်တွင်းသို့စီးဝင်သည်။
ထို့နောက် သည် အနောက်ဘက်သို့လှည့်၍ စီးဆင်းပြီးလျှင် မကွေးမြို့အထက် ၈ မိုင်ကွာ မြင်ကွန်းရွာ အနီးတွင် ဧရာဝတီမြစ်တွင်းသို့ စီးဝင်သည်။
မ​ကွေးခရိုင်သည် မ​ကွေးတိုင်းအတွင်း စီးပွား​ရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရှိ​သော ​​ဒေသဖြစ်သည်။
မကွေးခရိုင်သည် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးကောင်းမွန်သော ခရိုင်ဖြစ်သည်။
ချောက်မြို့တွင် နှင့် မကွေးမြို့တွင် တို့ တည်ရှိကာ မကွေးတိုင်း၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဒေသများသို့ ဆက်သွယ်ပေးသည်။
ပြည်​​ထောင်စုနယ်​မြေ မှသည် မန္တ​လေးတိုင်းအတွင်းရှိ သို့ခွဲထွက်လာသော မီးရထားလမ်းသည် မကွေးခရိုင်အရှေ့ဘက်ရှိ မြို့များဖြစ်သော တောင်တွင်းကြီး၊ မြို့သစ်၊ နတ်မောက်မြို့များကို ဖြတ်သွားပေသည်။
အဆင့်မြင့်ပညာကဏ္ဍတွင် ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံတက္ကသိုလ်များ၊ ၊ များအပြင် နှင့် အခြေခံကျန်းမာရေးတက္ကသိုလ်များပါရှိသည်။
မကွေးမြို့နယ်တွင် ကုတင်(၂၀၀)ဆံ့ တိုင်းဒေသကြီးဆေးရုံ၊ ကုတင်(၂၀၀)ဆံ့ သင်ကြားရေးဆေးရုံ၊ ကုတင်(၁၀၀)ဆေးရုံ၊ ချောက်မြို့နယ်တွင် ကုတင်(၁၅၀)ဆံ့ ရေနံဆေးရုံ၊ ကုတင်(၅၀)ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၃)ရုံ၊ ရေနံချောင်းမြို့နယ်တွင် ကုတင်(၅၀)ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၂)ရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုင်းရင်းဆေးရုံ (၁)ရုံ၊ နတ်မောက်မြို့နယ်တွင် ကုတင်(၅၀)ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၃)ရုံ၊ မြို့သစ်မြို့နယ်တွင် (၂၅)ကုတင်ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၃)ရုံ၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်တွင် ကုတင်(၅၀)ဆံ့ မြို့နယ်ဆေးရုံ၊ (၁၆)ကုတင်ဆံ့ တိုက်နယ်ဆေးရုံ (၂)ရုံ တို့တည်ရှိသည်။
မကွေးခရိုင်တွင်းရှိ တန်ခိုးကြီး ဘုရားများမှာ မကွေးမြို့တွင် ၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့ရှိ ရွှေရောင်တော်နှင့် ရွှေအင်းတော်တို့ဖြစ်၏။
မကွေးခရိုင် တောင်တွင်းကြီးနယ် အတွင်းရှိ ဆတ်သွားမြို့အနီးတွင် မြို့တော်ဟောင်း တစ်ခုဖြစ်သော ၏ အစအန အကြွင်းအကျန်များကို တွေ့နိုင်ပေသေးသည်။
သမုဒ္ဒရာစောင့်နတ်သမီးအဖြစ် သတ်မှတ်ကြရာ အချို့က အိန္ဒိယပင်လယ်တဝိုက်ကို စောင့်ရှောက်သည်ဟု ယူဆပြီး အချို့မှာ ကို ကြည့်ရှူကြောင်း ယုံကြည်သည်။
Anne Elizabeth Monius. "Imagining a place for Buddhism: literary culture and religious community in Tamil-speaking South India". Oxford University Press US, 2001, pages 111-112 မြခါးရန်းကြိုး၊ သို့မဟုတ် စိမ်းလဲ့သော အဆင်းရှိသည့် မြရတနာတို့ဖြင့် စီခြယ်ထားသော ခါးကြိုးတန်ဆာရှိသည့် သမုဒ္ဒရာစောင့် နတ်သမီးဖြစ်သည်။
ဘော်လ်တီမိုးမြို့သည် ရှိ မည်သည့်ကောင်တီနှင့်မျှ တွဲဆက်မနေသော မြို့များထဲတွင် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ၏ အကြီးဆုံးမြို့နှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဒေသလည်း ဖြစ်သည်။
ဘိုဂိုတာမြို့သည် ၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။
ဘူဒိုဇာဆိုသည်မှာ ဘီးများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သံခါးပတ်များဖြင့် မောင်းနှင်သော ယာဉ်တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ဘလိတ်ဒ်ဟုခေါ်သော ဂေါ်ပြား အကြီးကြီးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။
လောင်စာဆီဖြန်းသွင်းခြင်း (Fuel injection) ဆိုသည်မှာ များတွင် လောင်စာဆီကို လေနှင့် ရောမွှေပေးသော နည်းလမ်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
အတွင်းတွင် ပေါက်ကွဲသော အင်ဂျင်များတွင် လောင်စာဆီကို ဆီဖြန်းခေါင်းအား အဝင်စတုတ် အချိန်တွင် လျှပ်စစ်အချက်ပြပေးပို့ ပွင့်စေပြီး ဆလင်ဒါမီးလောင်ခန်းအတွင်းသို့ လောင်စာဆီ ပို့ခြင်းဖြစ်သည်။
နည်းပညာ တိုးတက်လာသည်နှင့် အမျှ လောင်စာဆီ ထိုးသွင်းခြင်း နည်းလမ်းသည် ဓာတ်ဆီသုံးသော အင်ဂျင်များတွင် အဓိက လောင်စာဆီ ပို့ဆောင်ပေးသော နည်းလမ်းဖြစ်လာပြီး ၁၉၈၀ ခုနှစ်များ နှောင်းပိုင်းတွင်များ၏ နေရာတွင် အစားထိုး နေရာ ယူလာခဲ့သည်။
နော်ဇယ် ဆိုသည်မှာ အလုံပိတ်ထားသော ချိန်ဘာခန်း အတွင်း သို့ ပိုက်အတွင်းသို့ အရည်တို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာသည့် အချိန်တွင် စီးဆင်းမှု လမ်းကြောင်းနှင့် စီးဆင်းသည့် ပုံသဏ္ဍန်ကို ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်ရန် အတွက် ဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆိုလာဆဲလ် သို့မဟုတ် အလင်းလျှပ်စစ်အိမ် (Solar cell သို့မဟုတ် Photoelectric cell) ဆိုသည်မှာ ဆောလစ်စတိတ် ကိရိယာ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အလင်းရောင်စွမ်းအင်ကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အား အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသော ပစ္စည်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ပြွန်ကို အလင်းတန်း ထိုးလိုက်သည်နှင့် ကက်သုတ် တွင် သုတ်လိမ်းထားသော ဓာတ်ပစ္စည်းသည် ဓာတ်ပြောင်းမှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီးလျှင် ယင်းမှ များ ထွက်လာ၏။
အော်ဆီလိုစကုပ် ဆိုသည်မှာ အချိန်နှင့် အမျှ ပြောင်းလဲနေသော များ၏ ဗိုးတေ့ခ်ကို လေ့လာစမ်းသပ်နိုင်ရန် အတွက် ပြုလုပ်ထားသော စမ်းသပ် ကိရိယာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
မာဒရစ်မြို့သည် ဥရောပတိုက်အနောက်တောင် ဘက် အစွန်းတွင် တည်ရှိသော ၏ မြို့တော်ဖြစ် ၏။
မာဒရစ်မြို့သည် စပိန်နိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသောကြောင့် မြေထဲပင်လယ်၊ ၊ တို့နှင့် အကွာအဝေးချင်း ညီမျှပေသည်။
ကမ္ဘာတွင် လှပသော ရိပ်သာများအနက် တစ်ခု အပါအဝင်ဖြစ်သော သည် ပွားတိုဒေဆော၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိ၏။
အရေးပါ အရာ ရောက်ဆုံးမှာ သားရေထည်လုပ်ငန်းဖြစ်၍၊ အခြားလုပ်ငန်း များမှာ ယင်တာင်၊ ထီး၊ ဓာတုဗေဒ ပစ္စည်းများ၊ အရောင် တင်ဆေး၊ ကြယ်သီးများ၊ ဖယောင်းတိုင်၊ အိမ်ထောင် ပရိဘောဂ၊ ၊ ကြွေရည်သုတ်ထည်၊ မီးခြစ်၊ ကော်ဇော၊ ရထားတွဲ၊ ဆေးရွက်ကြီး၊ အရက်၊ ဖော့၊ အထည်အလိပ်များ အစရှိသည် ထုတ်လုပ်သော လုပ်ငန်းတို့ဖြစ်၍ သစ်စက်၊ ဂျုံစက်၊ ဆပ်ပြာစက်၊ အုတ်စက်၊ စက္ကူစက်၊ သားရေရုံ အစရှိသည် တို့လည်း ရှိပေသည်။
အီလက်ထရို ကာဒီယိုဂရပ်ဖီ (electrocardiography) သို့မဟုတ် အီးစီဂျီ - ECG ဆိုသည်မှာ အချိန်ကာလ တစ်ခုအတွင်း နှလုံး၏ လှုပ်ရှားမှု ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခြေလက်များ နှင့် ရင်ဘတ်ကို ကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် အပူဓာတ်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော လျှပ်စစ်လှိုင်းတွန့်ပုံများအား အဓိပ္ပာယ်ပြန်ဆိုခြင်းကို ခေါ်ဆိုသည်။
တစ်ခုတည်းသော လျှပ်စီးဖြတ်နိုင်သောနေရာမှာ ဝင်ထွက်ခန်းကြားလျှပ်စီးထုံး (AV node) နှင့်ဆက်လျက် ရှိသော ''Bundle of His ဟုခေါ်သော လျှပ်စီးကြိုးထုံး'' သာဖြစ်သည်။
အရွတ်လွှာကို ဖောက်ထွက်ပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လမ်းကြောင်း (၂) ခုဖြာထွက်သွားသည်။
ဗြိတိသျှတို့လက်ထက် က နယ်နိမိတ် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အိန္ဒိယပြည်သည် လွတ်လပ်သော နိုင်ငံဖြစ်လာ၍ ပြည်နယ်များကို ပြန်လည် သတ်မှတ်သည်တွင် မဒရပ်ပြည်နယ် မြောက်ပိုင်း တစ်ခြမ်းကို ဟူသော အမည်ဖြင့် ပြည်နယ်သစ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းပေးလိုက်သဖြင့် ယခုအခါ မဒရပ်ပြည်နယ်၏ အကျယ် အဝန်းမှာ ၅ဝ၁၃၂ စတုရန်း မိုင်မျှသာ ရှိပေသည်။
မဒရပ်ပြည်နယ်၏ ရုံးစိုက်ရာ မြို့သည် ဖြစ်၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် တတိယလိုက်သော မြို့ကြီးဖြစ်၏။
ပင်လယ်မှ တိုက်ခတ်သော လေပြေလေညင်းများကြောင့် သက်သာရာ ရသင့်သလောက်လည်းရသည်။