DatarrX/myanmar-Wikipedia huggingface dataset:
အသက်မွေးခြင်းအမှု၊ အတတ်ပညာ၊ အလိမ္မာဉာဏ်၊ အကျင့်သီလ နူးညံ့သော အဆွေ ခင်ပွန်း ဟူသော စည်းစိမ်ကို ရစေတတ်သော သဘောတို့ကို စွန့်ပယ်၍ မိမိ ပြုလုပ်အပ်သော မကောင်းမှုကံဖြင့် အသပြာ တစ်ထောင်မှ ရှုံးသောသူကဲ့သို့ အဆွေခင်ပွန်း မရှိ၊ မှီခိုအားထားရာ မရှိဘဲ လူပြိတ္တာ ဖြစ်ရ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် မြတ်သောအကျင့်ကို ဖယ်ကြဉ်ကာ လူပြိတ္တာ ဖြစ်ရသော အခြင်းအရာဖြင့် ချမ်းသာကို အလိုရှိသော သတ္တဝါတို့ကို ဆင်းရဲစေသောကြောင့် ယခုလို ဆင်းရဲအစုကို ရောက်ရ၏၊ မီးကျီးဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ခြံရံသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသဖြင့် ချမ်းသာကို မရခဲ့ပါ” – ဟု မင်းကြီးအား ပြောဆိုပြီးလျှင် - အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ရှုပါလော့၊ မကောင်းမှုကို မပြုပါလင့်၊ တိုင်းပြည်သို့ပြန်၍ ဒါန သီလ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုပါလော့ ဟု တောင်းပန်လေ၏။
အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၂၄) - အာဒိတ္တဇာတ် အလှူဒါနသည် မီးလောင်နေသော အိမ်မှ မလောင်မီ ထုတ်ဆောင်ထားသော ပစ္စည်းနှင့်တူသည် စသည်ဖြင့် ဟောကြားသော ရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါနှင့် မင်းတို့အကြောင်း။
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီးသည် ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အသဒိသဒနကို ပေးလှူသောအခါ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကို စိစစ်၍ ပေးလှူ၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ သိဝိတိုင်း ရောရုဝမြို့ဝယ် ရောရုဝမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် မင်းကျင့်တရား ဆယ်ပါး၌ တည်လျက် လူတို့ကို သင်္ဂဟတရား လေးပါးတို့ ချီးမြှောက်ကာ တိုင်းသူပြည်သားတို့ မိဘအရာ၌ တည်၍ ဆင်းရဲသောသူ ခရီးသွားသောသူ ဖုန်းတောင်းယာစကာတို့အား အလှူကြီးကို ပေးလေ့ရှိ၏။
ထိုအခါ မိ်ဖုရားကြီးသည် “အရှင်မင်းကြီး … စိုးရိမ်တော်မမူပါလင့်၊ အကျွန်ုပ်တို့အလှူ၏ အာနုဘော်၊ သီလ၏ အာနုဘော်၊ သစ္စာ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ပန်းတို့ကို စေလွှတ်၍ ပင့်ပါမည်၊ ရောက်လာသောအခါ ပရိက္ခရာအလုံးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်သောအလှူကို ပေးလှူမည်” ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ထို့နောက် ရွှေုပ်တါင် မုလေးပန်း အပြည့်ထည့်လျက် ပြာသာဒ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်က မင်းရင်ပြင်၌ ရပ်၍ အရှေ့အရပ်သို့ ရှေးရှုပြီးလျှင် အင်္ဂါငါးပါးတို့ကို မြေ၌ တည်စေလျက် ရှိခိုး၍ “အကျွန်ုပ်တို့၌ တစ်စုံတစ်ခုသော ဂုဏ်ကျေးဇူးသည် အကယ်၍ ရှိငြားအံ့၊ သနားစောင့်ရှောက်တော်မူသဖြင့် အကျွန်ုပ်တို့ဆွမ်းကို အလှူခံတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ဆိုလျက် အရှေ့မျက်နှာသို့ ပန်းဆုပ်တို့ကို ပစ်လေ၏။
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့သည် ဆင်ခြင်လတ်သော် ရောရုဝ မင်းကြီး ပင့်ဖိတ်သည် အဖြစ်ကိုသိ၍ နက်ဖြန် သံဃာ့ထေရ်သည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့ကို ခေါ်၍ “အရှင်တို့ … ရောရုဝမင်းကြီးအား သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ကြပါ” ဟု အကြောင်းကြားလေ၏။
ထိုအခါ သံဃာ့ထေရ်သည် မင်းနှင့် မိဖုရားတို့၏ အလှူကိုခံ၍ အနုမောဒနာ ပြုလို၍ - “မြတ်သောမင်းကြီး … မီးလောင်၍ ပြောင်ပြောင်တောက်နေသောအိမ်၌ ယူငင်ထုတ်ဆောင်၍ ရသော အသုံးအဆောင်ကား မီးမလောင်ပေ၊ ထိုအသုံးအဆောင်သည် အိမ်ရှင်တို့အကျိုးငှာ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထို့အတူ လောက၌ အိုခြင်းမီး သေခြင်းမီးဖြင့် တပြောင်ပြောင် တောက်လောင်၍ နေ၏၊ အသုံးအဆောင်တို့ကို လှူဒါန်းရသဖြင့် ထုတ်ဆောင်ရာ၏၊ ပေးလှူရသော အလှူဝတ္ထုသည်သာ ယူငင်ထုတ်ဆောင်၍ ရသော အသုံးအဆောင် မည်၏” – ဟု အနုမောဒနာ ပြုတော်မူ၏။
မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားတို့၏ ကိုယ်လုံးသည် ပီတိဖြင့် ပြည့်လေ၏။
နည်းသော အလှူဝတ္ထုကိုလည်း ကံ ကံ၏ အကျိုးကို ယုံကြည်လျက် အကယ်၍ လှူဒါန်းငြားအံ့၊ ထိုအလှူသည် တမလွန်ဘဝ၌ ချမ်းသာနှင့် ပြည့်စုံ၏” – “မြတ်သောမင်းကြီး … အလှူဝတ္ထုနှင့် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို စိစစ် ရွေးချယ်၍ လှူသော အလှူကို ဘုရား စသော သူတော်ကောင်းတို့ ချီးမွမ်းအပ်၏၊ ဤလူ့ပြည်၌ ရှိသော ဘုရား စသော မြတ်သော အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၌ အလှူတို့သည် လယ်ယာမြေကောင်းတို့၌ စိုက်ပျိုးအပ်သော မျိုးစေ့ကဲ့သို့ အကျိုးကြီးကုန်၏”။
အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၂၅) - အဋ္ဌာနဇာတ် လောက၌ မဖြစ်နိုင်သော အကြောင်းအရာ များစွာကို ပမာဆောင်လျက် ပြည့်တန်ဆာမနှင့် ပေါင်းဖော်ရန် ငြင်းပယ်သော ရသေ့အကြောင်း။
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတစ်ပါးသည် မိန်းမ၌ စွန်းငြိခြင်း ကိလေသာ၏ အလိုသို့လိုက်၍ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့လေ၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထို ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ သားတော်ကား ဗြဟ္မဒတ္တ သတို့သား မည်၏။
ထိုသူဌေးကြီးသည် တစ်နေ့ သုံးကြိမ် မင်းကြီးထံ ခစားသွားလေ့ရှိ၏။
ထိုအခါ ပြည့်တန်ဆာမသည် နေ့တိုင်း ပေးနေသော ကျေးဇူးကို မထောက်ထားဘဲ ကျွန်မတို့အား “လည်ပင်းကို ကိုင်၍ ငင်ထုတ်ပြီးလျှင် တံါးပိတ်ကြလော့” ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
မင်းကြီးလည်း သူဌေးကြီးကို မမြင်လတ်သော် မေးတော်မူ၏။
ပြည့်တန်ဆာမလည်း သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် ရထားစီးလျက် အခြံအရံ များစွာဖြင့် မြို့မှထွက်၍ သတင်းကို မေးမြန်း၍ လိုက်လံရှာဖွေရာ ရသေ့အထံသို့ရောက်လျှင် ရှိခိုး၍ “အရှင်ဘုရား … အကျွန်ုပ် အပြစ်ကို သည်းခံတော်မူပါ” ဟု လျှောက်၏။
ထိုအခါ ရသေ့သည် ပြန်တန်ဆာမ စကားကို ကြားလျှင် - “နှမ … ဂင်္ဂါမြစ်တို့သည် ကုမုဒြာကြာတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် မစီးသွားဘဲ ငြိမ်သက်စွာ တည်နေကုန်ရာ၏၊ ဥဩငှက်တို့သည် ခရုသင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အဆင်းရှိကုန်ရာ၏၊ သပြေပင်တို့သည် ထန်းသီးကို သီးကုန်ရာ၏၊ ထိုအခါ သင်နှင့်ငါ ပေါင်းဖော်ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည် မသိ”။
အဋ္ဌကနိပါတ် - (၄၂၆) ဒီပိဇာတ် ကြမ်းတမ်းယုတ်မာသော သစ်ထံပါးတွင်း ကြောင်းကျိုးပြ၍ အသနားခံသော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်ရသော ဆိတ်မ အကြောင်း။
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရှင်မောဂ္ဂလာန်သည် တောင်တို့ဖြင့် ခြံရံအပ်သဖြင့် တံခါးတစ်ခုသာရှိသော ဂိရိဗ္ဗဇ ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။
ဆိတ်ကုလားမလည်း ဟိုဟိုသည်သည် ကြည့်လတ်သော် သစ်ကိုမြင်၍ ဤသစ်ကား ငါ့ကိုစားလို၍ ရပ်နေဟန်တူသည်၊ အကယ်၍ ပြေးပါမူ မုချ သေရမည်၊ ယနေ့ ငါသည် ယောကျ်ားတကာတို့ ပြုရာသော လုံ့လကိုပြု၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်အောင် ကြံမည်ဟု ဦးချိုတို့ကို ချီးမြှောက်လျက် သစ်ရှိရာသို့ ရှေးရှုပြေး၍ လျင်မြန်သော အဟုန်ဖြင့် တောကိုဖြတ်ပြီးလျှင် ဆိတ်ကုလားမအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်လေ၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ မဂဓတိုင်း၌ ဘုရားအလောင်းသည် တစ်ခုသောအရွယ် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝသောအမျိုး၌ ဖြစ်၍ အရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် ကာမဂုဏ်တို့ကို စွန့်ပယ်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေလျက် ကြာမြင့်စွာ ဟိမဝန္တာအရပ်၌ နေလေ၏။
သစ်တစ်ကောင်သည် ဆိတ်ကုလားမကို မြင်လျှင် စားမည်ဟု တံခါးတွင်ရပ်ကာ နေ၏။
သစ်သည် ဆိတ်ကုလားမ စကားကိုကြားလျှင် ငါ့ကို ဦးရီးဟု စကားဖြင့် လှည့်စားဘိ၏။
ထိုအခါ သစ်သည် စားလို၍ ဆိတ်ကုလားမအား မလွတ်နိုင်အောင် အပြစ်ရှာလိုပြန်သဖြင့် - “ဟယ် - ဆိတ်ကုလားမ … ကောင်းကင်၌ လာသော သင့်ကိုမြင်၍ ငါ့အစာဖြစ်သော သားအပေါင်းတို့သည် ပြေးကြကုန်ပြီ၊ သို့အတွက် သင်သား ငါ၏ အစာကို ဖျက်ဆီးဘိ၏” – ဟု ပြောဆို စွပ်စွဲပြန်၏။
သဗ္ဗညု မြတ်စွာဘုရားလည်း ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီး၍ - “ရဟန်းတို့ … သတ္တဝါတို့ အသွေးအသားကို သောက်စားသော သစ်သည် ဤသို့ မြည်တမ်းစဉ် လျှင် ဆိတ်ကုလားမ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဝါးလေ၏၊ ပြစ်မှား ကြမ်းကြုတ်သောသူ၌ ကောင်းစွာဆိုအပ်သော စကားသည့် အကျိုးမရှိချော၊ ပြစ်မှားကြမ်းကြုတ်သောသူ၌ အကြောင်းလည်း မရှိချေ၊ တရားသဘောလည်း မရှိချေ၊ ကြမ်းကြုတ်ပြစ်မှားသူ၌ လုံ့လပြုရာ၏၊ ကြမ်းကြုတ်ပြစ်မှားသူသည် စကားကောင်းကို မနှစ်သက်” – ဟု ရဟန်းတို့အား ဆုံးမတော်မူ၏။
နဝကနိပါတ် - (၄၂၈) -ကောသမ္ဗိဇာတ် [ပဉ္စကနိပါတ် အဍ္ဎဝဂ် ဒီဃီတိကောသလမင်းနှင့် တူပြီ] နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကောသမ္ဗီပြည် ဃောသိတာရုံကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဝိနည်းဆောင် သုတ္တန်ဆောင် ရဟန်းနှစ်ပါးတို့သည် ကျောင်းတိုက်တစ်ခုတည်း၌ မိမိတို့၏ ပရိသတ်နှင့်တကွ နေကြကုန်၏။
ထိုနောက် ဝိနည်းဆောင် ရဟန်း ဝင်ပြန်လျှင် ထိုသန့်သက်ရေကြွင်းကို တွေ့ခဲ့၍ သုတ္တန်ဆောင် ရဟန်းအား “ငါ့ရှင် … သင် သန့်သက်ရေကြွင်းကို ထားခဲ့သလော” ဟု မေး၏။
ထိုနောက် ဝိနည်းဆောင် ရဟန်းသည် မိမိ တပည့်တို့အား “သုတ္တန်ဆောင် ရဟန်းကား အာပတ်သင့်လျက် မသိ” ဟု ပြောဆိုလေ၏။
နောက်အခါ ဝိနည်းဆောင် ရဟန်းသည် အခွင့်ကောင်းကိုရ၍ သုတ္တန်ဆောင် ရဟန်းအား ဥက္ခေပနိယကံကို ပြုလေ၏။
ထိုအခါ ကောသမ္ဗီပြည် သီတင်းသည်တို့သည် စည်းဝေးကုန်၍ ဤကောသမ္ဗီပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ခိုက်ရန်ငြင်းခုံ ပြုကုန်၏၊ ၎င်းတို့ နှိပ်စက်၍ မြတ်စွာဘုရားလည်း ကြွတော်မူရ၏၊ ငါတို့ အကျိုးမဲ့ကို ပြုလုပ်ကုန်၏။
သီတင်းသည်တို့သည် ကတိကဝတ်အတိုင်း ပြုကုန်သည်ရှိသော် ကောသမ္ဗီပြည်တွင် အရိုအသေမရ၊ ဆွမ်း မစားရကုန်သဖြင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ ကောသမ္ဗီပြည်သို့သွား၍ မြတ်စွာဘုရားကို ကန်တော့ကြကုန်၏။
ဝကနိပါတ် - (၄၂၉) မဟာသုဝဇာတ် အလွန် ရောင့်ရဲနိုင်၍ ရေသဖန်းပင် ခြောက်မှုန့်ကို စားကာနေသော ကျေးမင်း အကြောင်း။
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မထင်ရှားသော ရဟန်းတစ်ပါးသည် မြတ်စွာဘုရားထံတော်၌ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ယူ၍ ကောသလဇနပုဒ်ဝယ် ပစ္စန္တရာဇ်ရွာကို မှီကာ တောကျောင်း၌ နေ၏။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သား ရဟန်း … လျောက်ပတ်သော ကျောင်းကို ရသည်ရှိသော် လောဘကို ပယ်၍ ရရသမျှသော ပစ္စည်းဖြင့် ရောင့်ရဲလျက် ရဟန်းတရားကို အားထုတ်သင့်၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဟိမဝန္တာဝယ် ဂင်္ဂါမြစ်အနီး ရေသဖန်းပင်၌ အရာမသော ကျေးသားတို့သည် နေကြကုန်၏။
ထိုကျေးမင်း၏ အလိုနည်းခြင်း ရောင့်ရဲလွယ်ခြင်းတို့ကြောင့် သိကြားမင်း၏ နေရာသည် တုန်လှုပ်လေ၏။
သိကြားမင်းသည် ကျေးမင်း၏ အလိုနည်းခြင်းကို သိ၍ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ တရားကို ဟောစေပြီးလျှင် ဆုပေးကာ ရေသဖန်းပင်ကို အမြိုက်အဆီဖြစ်အောင် ပြုမည်ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် ဟင်္သာမင်းအသွင် ဖန်ဆင်းလျက် သုဇာတာကို ရှေးသွားပြု၍ အနီးရှိ သစ်ပင်၏ အခက်၌ နား၍ - “ကျေးမင်း … ငှက်တို့သည် သစ်ပင်ကို အသီးနှင့် ပြည့်စုံသောအခါ ၌ တစ်ခက်မှ တစ်ခက်သို့ ပြောင်းရွှေ့၍ စားသောက်ကြကုန်၏၊ အသီးကုန်ပြီဟု သိသောအခါ ထိုသစ်ပင်မှ အရပ်တစ်ပါးသို့ ပျံသွားကြကုန်၏” – ဟု ကျေးမင်းအား ဤသို့သော စကားကို ပြောဆိုပြီးလျှင် တစ်ဖန် - “နီးသော နှုတ်သီးရှိသော ကျေးမင်း … အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားပါလော၊ မသေစေလင့်၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်၌ ကြံမိုင်ကာ နေဘိသနည်း၊ မိုးကာလ၌ တောအုပ်ပမာ စိမ်းညိုသော အဆင်းရှိသော ကျေးမင်း … ငါ တိုက်တွန်းပါ၏၊ ပြောဆိုပါဦး၊ အဘယ်ကြောင့် ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်ကို မစွန့်နိုင်သနည်း” – ဟု တိုက်တွန်း မေးမြန်းပြန်၏။
ထိုအခါ ကျေးမင်းသည် သိကြားမင်း စကားကို ကြားလျှင် - “ဟင်္သာမင်း … အဆွေခင်ပွန်းတို့ကား အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ ချမ်းသာဆင်းရဲတို့၌ အသက်ကိုစွန့်ရာ၏၊ သူတော်ကောင်းတို့သည် သူတော်ကောင်းတို့တရားကို အောက်မေ့လျက် အဆွေခင်ပွန်းကို ဥစ္စာကုန်ပြီ ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ မကုန်သေး ဟူ၍ လည်းကောင်း မစွန့်လွှတ်ကြကုန်”။
သိကြားမင်းလည်း ကျေးမင်းစကားကို ကြားလျှင် အလွန် နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ - “ကျေးမင်း … အဆွေခင်ပွန်း၏ အဖြစ်သည် ကောင်း၏၊ အဆွေခင်ပွန်းနှင့်တကွ နေခြင်း ပေါင်းဖော်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ သင်သည် ထိုသူတော်ကောင်း တရားကို အကယ်၍ နှစ်သက်ငြားအံ့၊ ပညာရှိတို့သည် ချီးမွမ်းထိုက်၏၊ အတောင်ရှိ၍ ကောင်းကင်၌ သွားလျက် လည်ပင်းကောက်သော ကျေးမင်း … သင်သည် အမှတ်မရှိသော ဆုကို စိတ်ဖြင့် အလိုရှိအံ့၊ ငါ ပေးပါမည်၊ ထိုဆုကို တောင်းပါလော့” – ဟု ကျေးမင်းအား လိုရာဆုကို တောင်းစေ၏။
ကျေးမင်းလည်း မိမိ လိုလားအပ်သော ရေသဖန်းပင်၏ ပြည့်စုံခြင်း၏ ဆုကို ဆောင်းလို၍ - “ဟင်္သာမင်း … သင်သည် ငါ့အား ဆုကို အကယ်၍ ပေးငြားအံ့၊ ဤရေသဖန်းပင်သည် တစ်ဖန် အသက်ကို ရစေလို၏၊ အကိုင်းအခက် အသီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပေါက်သော ပင်စည် ရွက်နု ပျားငယ်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အသီးတို့နှင့် ပြည့်စုံလျက် တင့်တင့်တယ်တယ် တည်ရှိစေလို၏” – ဟု သိကြားမင်းအား မိမိ အလိုရှိရာဆိုကို ပြောကြား၍ တောင်းလေ၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ကျေးမင်း၏ အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်လို၍ - “ကျေးမင်း … သင်သည် အသီးနှင့်၊ ပြည့်စုံမွန်မြတ်သော ရေသဖန်းပင်ကို ရှုပါလော့၊ သင့်အား ရေသဖန်းပင်နှင့် အတူနေပါလော့၊ ထိုရေသဖန်းပင်သည် အကိုင်းအလက် အသီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပေါက်သော ပင်စည်ရွက်နု ပျားငယ်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အသီးတို့နှင့် ပြည့်စုံလျက် တင့်တင့်တယ်တယ် တည်ရှိပါစေလော့” – ဟု ပြောဆိုလျက် ဟင်္သာမင်း၏ ကိုယ်ကိုစွန့်၍ မိမိ၏ လည်းကောင်း၊ သုဇာတာ၏ လည်းကောင်း တန်ခိုးအာနုဘော်ကိုပြ၍ ဂင်္ဂါမြစ်မှရေကို လက်ဖြင့်ယူ၍ ရေသဖန်းငုတ်ကို သွန်းလောင်း၏။
ကျေးမင်းသည် ရေသဖန်းပင်ကြီးကိုမြင်လျှင် အလွန် ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ - “အို-သိကြားမင်း … ယနေ့ ငါသည် အသီးစသည်တို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရေသဖန်းပင်ကြီးကို မြင်ရသဖြင့် ချမ်းသာသကဲ့သို့ သင်သည်လည်း အလုံးစုံသော ဆွေမျိုးဉာတိတို့နှင့်တကွ ချမ်းသာပါစေ” – ဟု သိကြားမင်းအား ချီးကျူးလျက် မေတ္တာပို့လေ၏။
နဝကနိပါတ် - (၄၃၀) - စူဠသုဝရာဇဇာတ် [ နှင့် မထူးပြီ။
နဝကနိပါတ် - (၄၃၁) - ဟရိတစဇာတ် မိဖုရား၏ ကိုယ်တွင်းသားကိုမြင်ရ၍ ဈာန်လျှောပြီးလျှင် ကာမဂုဏ် လွန်ကျူးမိသော ဟရိတစ ရသေ့အကြောင်း။
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် တန်ဆာဆင်သော မိန်းမကိုမြင်၍ တပ်စွန်းကာ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါ အတိတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် နိဂုံးရွာတစ်ခုတွင် ကုဋေရှစ်ဆယ် ကြွယ်ဝသော အမျိုး၌ ဖြစ်၍ ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ ဝါဝင်းသော အဆင်းရှိသောကြောင့် ဟရိတစဟူသော အမည်ကို မှည့်ကြကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ ချဉ်ဆား မှီဝဲအံ့သောငှာ ဟိမဝန္တာမှ ထွက်၍ ဒေသစာရီ ကြွချီလတ်သော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်လေ၏။
ထိုအခါ ပစ္စန္တရာဇ်ကို ခိုးသူတို့သည် ဖျက်ဆီးကုန်၏။
တစ်နေ့သ၌ မိဖုရားကြီးသည် ဆွမ်းဘောဇဉ်တို့ကို ပြည့်စုံစွာ စီမံပြီးလျှင် နံ့သာရေချိုး၍ ပြေပြစ်ချောမွေ့သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လေသာပြတင်းကိုဖွင့်လျက် ညောင်စောင်းငယ်၌ လျောင်းစက်ကာ ဆရာရသေ့ ကြွလာအံ့သည်ကို မျှော်လင့်ကြည့်ရှု၍ နေ၏။
ကြွလာသော ဆရာရသေ့သည် ပြတင်းပေါက်မှလှမ်း၍ မြတ်လတ်သော် ဝိသဘာဂရူပါရုံနှင့် စက္ခုပသာဒ ပေါင်းဆုံမိကြသဖြင့် နှစ်ကုဋေ အသိန်း ကာလများစွာက ငြိမ်ဝပ်၍ နေသော အနုသယကိလေသာတို့သည် ကြုတ်၌ ထည့်၍ ထားသော မြွေဟောက်ကဲ့သို့ ထကြွ သောင်းကျန်းလာသဖြင့် ပရိယုဋ္ဌာန ကိလေသာအဖြစ်သို့ ရောက်လျက် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ကွယ်ပျောက်စေ၏။
ဟရိတစ ရသေ့နှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ပြုကျင့်သော အမှုသည် တစ်မြို့လုံး ထင်ရှားလေ၏။
မိဖုရားကြီးလည်း ဟုတ်မှန်ကြောင်းကို လျှောက်ထားလျှင် ယုံကြည်လျက် ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၍ ရသေ့ထံသို့ ရောက်လျှင် လျောက်ပတ်သောနေရာ၌ နေပြီးလျှင် - “ဗြဟ္မာကြီးသဖွယ်ဖြစ်သော အရှင်ဘုရား … သင် ဟရိတစ ရသေ့သည် စင်ကြယ်စွာ နေပါ၏လော၊ ကာမဂုဏ်တို့ကို ခံစား၏ ဟူသောစကားကို အကျွန်ုပ် ကြားအပ်ပါ၏၊ ထိုစကားသည် မှန်သလော၊ အသို့နည်း အရှင်ဘုရားသည် စင်ကြယ်စွာ နေပါ၏လော” – ဟု ရသေ့အား တိုက်ရိုက် လျှောက်ထား မေးမြန်းလေ၏။
ဟရိတစ ရသေ့သည် မင်းကြီး၏ စကားကိုကြားလျှင် ငါသည် ကာမဂုဏ်ကို မုချယုံကြည်မည် ဖြစ်၏၊ သို့သော်လည်း ဤလောက၌ သစ္စာနှင့်တူသော ကိုးကွယ်ရာမည်သည် မရှိ၊ သစ္စာကို စွန့်သောသူတို့သည် ဗောဓိပင်ရင်း၌ နေသော်လည်း ဘုရားမဖြစ်နိုင်၊ ငါသည် မှန်သောစကားကို ပြောဆိုခြင်းငှာ သင့်၏ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် - “မြတ်သောမင်းကြီး … သင်မင်းကြီး ကြားအပ်သော စကားသည် ကြားတိုင်းမသွေ မှန်ပေ၏၊ ငါသည် မိုက်စေတတ်သော ကာမဂုဏ်တို့၌ မက်မောမိ၍ ခရီးမှား၌ သွားမိပေပြီ” – ဟု မင်းကြီးအား မထိမ်မချန် ဟုတ်မှန်သည့်အတိုင်း ဝန်ခံလေ၏။
မင်းကြီးလည်း မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသော ရသေ့၏ စကားကို ကြားလျှင် - “အရှင်ဘုရား … ဖြစ်ပေါ်လာသော ရာဂစိတ်ကို ပညာဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မဖျောက်နိုင်သနည်း၊ ဤသို့ မဖျောက်နိုင်ခဲ့သော် သိမ်မွေ့သော ကောင်းသော အကျိုးစီးပွားကို ကြံတတ်သော ပညာကား အဘယ် အကျိုးရှိမည်နည်း” – ဟု ရသေ့အား လျှောက်ပြန်၏။
တစ်ဖန် မင်းကြီးသည် ဆရာရသေ့၏ ကိလေသာကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဉာဏ်ပညာကို မေးလို၍ - “အရှင်ဘုရား … အရှင်ဘုရားသည် ပစ္စည်း လေးပါးကို ခံထိုက်၏၊ သီလနှင့် ပြည့်စုံ၏၊ စင်ကြယ်စွာ ကျင့်၏၊ ကိလေသာကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ပညာရှိ၏၊ အကျိုးအကြောင်းကိုသိသော ပညာလည်းရှိ၏ဟု ငါတို့သည် အရှင်ဘုရားကို သမုတ်အပ်ပါ၏” = ဟု ရသေ့၏ဂုဏ်ကို ချီးကျူး၍ လျှောက်ထားပြန်၏။
တစ်ဖန် မင်းကြီးသည် ဆရာရသေ့၏ ရာဂ စသော အယုတ်တရားတို့ကို ပယ်သော ပညာဉာဏ်ကို ချီးမွမ်းလို၍ - “အရှင်ဘုရား … အရှင်ဘုရားအား ကိုယ်မှဖြစ်သော အဆင်းကျေးဇူးကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဤရာဂတရားသည် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ ထိုရာဂတရားကို အရှင်ဘုရားသည် ပယ်ပါလော့၊ အရှင်ဘုရားအား ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ၊ အရှင်ဘုရားကို များစွာသော လူအပေါင်းသည်လည်း ပညာရှိဟု သမုတ်အပ်ပါ၏” – ဟု ရာဂကို စွန့်ပယ်ရန် သတိပေး လျှောက်ထားပြန်၏။
ရသေ့သည် ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးလျှင် “မင်းကြီး … ငါ့အား ခွင့်ပြုပါဦးလော” ဟု ခွင့်တောင်းကာ ကျောင်းတွင်းသို့ဝင်၍ ကသိုဏ်းဝန်းကို ကြည့်ရှုစီးဖြန်းလျက် ပျောက်လေပြီးသော ဈာန် အဘိညာဉ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ရစေပြီးလျှင် ကျောင်းပြင်သို့ထွက်၍ ကောင်းကင်၌ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေနေလျက် မင်းကြီးအား တရားဟောပြီးလျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး … ငါသည် မနေအပ်သော အရပ်၌ နေမိ၍ လူတို့အလယ်၌ အကဲ့ရဲ့ခဲ့ရ၏၊ သင်မင်းကြီးတို့သည် မမေ့မလျော့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြုလုပ် အားထုတ်ကြကုန်လော့၊ ငါမူကား မိန်းမတို့နှင့် မနီးသော တောအုပ်သို့ သွားတော့မည်”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် မင်းကြီး ငိုကြေါးစဉ် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ မယုတ်သော ဈာန်ရှိလျက် သေလွန်သည်ရှိသော် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရလေ၏။
နဝကနိပါတ် - (၄၃၂) ပဒကုသလမာဏဝဇာတ် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်၌ သူကြွယ်၏ သားငယ်တယောက်သည် ခုနှစ်နှစ်အရွယ်ကပင်ခြေရာ၌ လိမ္မာသတတ်၊ အဘသည် သူငယ်ကိုစုံစမ်းလို၍ သူငယ်မသိစဉ် လျှင် အဆွေခင်ပွန်း၏အိမ်သို့သွား၏ သူငယ်လည်း အဘသွားရာအရပ်ကို မမေးဘဲ ခြေရာကို အစဉ် လျှောက်၍ အဘရှိရာ အိမ်သို့လိုက်၏၊ ထိုအခါအဘသည် သားသူငယ်အား“ချစ်သားငါသည် သင်မသိအောင် သွားပါလျက် ငါ၏နေရာအရပ်ကို အဘယ်ကြောင့်သိသနည်း”ဟု မေး၏၊ ဘခင်အကျွန်ုပ်သည် ဘခင်၏ခြေရာကို သိပါ၏၊ ခြေရာ၌ လိမ္မာ၏”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
တနေ့သ၌ အဘသည် သားငယ်ကိုစုံစမ်းဦးမည်ဟု ကြံစည်ကာနံနက်စာစားပြီးသော်သားငယ်မသိစဉ် လျှင် အိမ်မှ ထွက်၍ အိမ်နီးချင်းအိမ်သို့သွား၍ တဘန်သုံးခုမြောက်အိမ်သို့ဝင်ပြန်၍ တဘန်မိမိအိမ်သို့ပြန်လာပြီးလျှင် တဘန်မြောက်တံခါးမှထွက်၍ ဇေတဝန်တော်သို့သွား၍ မြတ်စွာဘုရားထံ တရားနာလျက်နေ၏၊ သူငယ်သည် အဘကို မမြင်လျှင် ဘယ်သွားသနည်း မေးရာငါတို့မသိကုန်ဟုဆိုလတ်သော်အဘခြေရာကိုအစဉ် လျှောက်ကာ အိမ်နီးချင်းအိမ်မှစ၍ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တိုင်အောင် အရောက်လိုက်ပြီးလျှင် အဘထံ၌ နေလေ၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည် ရှိသော်မိဖုရားသည် လွန်ကျူးသောအကျင့်ကိုကျင့်လေ့ရှိ၏၊ မင်းကြီးသည် သိ၍ မေးမြန်းလတ်သော် “မြတ်သောမင်းကြီးအကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးကိုအကယ်၍ လွန်ကျူး၍ ကျင့်မိပါအံ့၊ အဿမုခီမည်သောဘီလူးမကြီးဖြစ်ရပါလို၏”ဟု ကျိန်ဆို၏၊ ထိုမိဖုရားသေလွန်သည် ရှိသော် ကျိန်ဆိုမိအတိုင်း တောင်ခြေရင်း၌ အဿမုခီမည်သောဘီလူးမကြီးဖြစ်၍ လိုဏ်တခုတွင်နေ၏။
တနေ့သ၌ စည်းစိမ်ဥစ္စာကြွယ်ဝ၍ အဆင်းအင်္ဂါလက္ခဏာနှင့်ပြည့်စုံသော ပုဏ္ဏားလုလင်တယောက်သည် အခြံအရံများစွာဖြင့် ခရီးသွားရာထိုတောအုပ်သို့ရောက်လေ၏။
ဘီလူးမသည် လုလင်အားလိုဏ်ဂူ၌ ထား၍ လုပ်ကျွေး၏၊ သွားသောအခါ လုလင်မထွက်နိုင်အောင် ကြီးစွာသော ကျောက်ဖျာကို ပိတ်၍ သွား၏၊ မိမိမူကားလူသားကိုစား၏ လုလင်အတွက်မူကားဆန်ဆီအဝတ်ပုဆိုးတို့ကို ယူဆောင်ကာ အထူးထူးသော ဘောဇဉ်တို့ဖြင့် လုပ်ကျွေး၏။
တနေ့သ၌ သားသည် အမိဘီလူးမသွားသောအခါ ကျောက်ဖျာကို ဖွင့်၍ အဘကို လိုဏ်ပြင်ပ၌ ထားလေ၏၊ ဘီလူးမ ပြန်လာ၍ မေးရာသားသည် “မိခင်မှောင်မိုက်လှ၍ ကျွန်ုပ်ဖွင့်သည် ”ဟု ပြောလျှင် သား၌ ချစ်သဖြင့်တစုံတရာ မပြောဆိုချေ။
နက်ဖြန်နေ့၌ အမိသွားလတ်သော်သားသည် အဘကိုယူ၍ ပြေးလေ၏။
ထိုအခါသားသည် ငါ့အမိပိုင်ဆိုင်သောအရပ်သည် အပိုင်းအခြားရှိတန်ရာ၏။
ထို့နောက် နှစ်ရက်သုံးရက်လွန်ပြန်၍ အမိဘီလူးမတောအုပ်သို့ သွားသောအခါ အဘပုဏ္ဏားကို ပခုံးဖြင့် ထမ်းပိုး၍ မိခင် ပြောထားသော အမှတ်အသားဖြင့် လေကဲ့သို့လျင်မြန်သော အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားရာ အမိဘီလူးမ ပိုင်ဆိုင်ရာ နယ်အဆုံး မြစ်ကမ်းနား ရောက်လေ၏၊ အဿမုဒီဘီလူးမလည်း ပြေးမှန်းသိ၍ ရှာဖွေရာ သားအဘနှစ်ယောက်ကို မြင်လျှင် အတင်းလိုက်လေ၏၊ သားလည်း မိခင်ဘီလူးမလိုက်သည် ကိုမြင်ပြန်လျှင် အဘကိုထမ်းပိုး၍ မြစ်လယ်၌ ကူးလေ၏။
မိခင်လည်းလာလတ်၍ မိမိပိုင်ဆိုင်သောအပိုင်းအခြား လွန်နေသည် ကိုသိလျှင် မြစ်မဆင်းဘဲကမ်းနား၌ ရပ်လျက် “အမောင်... အမောင်တို့ သားအဘပြန်ခဲ့ကြပါ၊ ငါမှာ အဘယ်အပြစ် ရှိပါသနည်း၊ မပြည့်စုံသောအရာ ရှိပါသလားပြန်ခဲ့ကြပါ”ဟု ပြော၏၊ သားသည် အဘနှင့်အတူ မြစ်လယ်၌ နေ၍ “မိခင်အပြစ်မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့ကား လူသားဖြစ်ကုန်၏၊ မိခင်ကား ဘီလူးဖြစ်ပါ၏၊ ​သို့အတွက် အတူမနေနိုင်ပါ”ပြော၏။
သားလည်းရေလယ်၌ ရပ်၍ ရိုသေစွာမိခင်ကိုရှိခိုးလျက် မန္တရားကိုသင်ယူလေ၏၊ မန္တရားကို နှုတ်တက်ရာအခါ မိခင်ကို ရှိခိုးကန်တော့ပြီးလျှင် “မိခင်ပြန်ပါ”ဟု ပြောလေ၏၊ မိခင်ကြီးလည်း“အမောင် အမောင်တို့ သားအဘ ပြန်မလိုက်ကြပါလျှင် ငါ့မှာအသက်ချမ်းသာတော့မည်မဟုတ်”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ဘီလူးမသည် သားနှင့်လင်သောက နှိပ်စက်သဖြင့် ငိုယိုမြည်တမ်းလျက် ရင်ကိုထု၍ မိန်းမောတွေဝေကာလဲလျက် ရင်ကွဲပြီး ခဏခြင်း သေလွန်လေ၏။
သားလည်းမိခင်သေဆုံးသည် ကိုသိလျှင် အဘကိုခေါ်၍ သွားကာ မိခင်၏အလောင်းကိုတောပန်းတို့ဖြင့် ပူဇော်၍ ထင်းပုံထက်သို့ တင်၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးလျှင် ရှိခိုးကန်တော့၍ ငိုကြွေးလျက်အဘနှင့်အတူ ဗာရာဏသီပြည်သို့ သွားလေ၏၊ ရောက်လျှင် စိန္တာမဏိမန္တ ရားတတ်သဖြင့်ခြေရာတို့၌ လိမ္မာသောပဒကုသလလုလင်သည် မင်းကြီးထံဝင်၍ ခစားလေ၏။
တနေ့သ၌ ပုရောဟိတ်သည် မင်းကြီးထံခစား၍ “မြတ်သောမင်းကြီး လုလင်ငယ်ကို တနေ့ဥစ္စာတထောင် ပေးရသည်၊ လုလင်၏အတတ်ပညာစွမ်းကိုလည်း မသိရ၊ သိအောင် စုံစမ်းမည်ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
နက်ဖြန်နေ့၌ နန်းတော်တွင်းမှ ရတနာဥစ္စာတော်ပျောက်သည် သူခိုးခိုးသည် ဟုတမြို့လုံးတပြိုင်နက် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်လေ၏။
ပဒကုသလလုလင်သည် ကျေးဇူးရှင် မိခင်ဘီလူးမကို ရှိခိုး၍ စိန္တာမဏိမန္တရားကို မန်းမှုတ်ကာ ပြာသာဒ်အပြင်၌ ရပ်လျက် ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လေ၏၊ ထိုအခါ သူခိုးနှစ်ယောက်တို့ ခြေရာကိုမြင်၍ “မြတ်သော မင်းကြီးသူခိုးနှစ်ယောက်ရှိ ခြေရာကို မြင်ရပါ၏”ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် ကြက်သရေတိုက်ခန်းမှစ၍ ခြေရာအစဉ် အတိုင်းလိုက်ရာ တံတိုင်းအထက်တွင် ကောင်းကင်၌ ခြေရာကိုပင် မြင်၍ လှေခါးဖြင့်တက်၍ အစဉ် အတိုင်းလိုက်ပြန်ရာနန်းတွင်းရေကန်သို့ ရောက်၍ ရေကန်တွင်းသို့ ဆင်းသက်ပြီးလျှင် ရတနာထုပ်ကို ယူစေ၍ မင်းကြီးအားပေးပြီးလျှင် “မြတ်သောမင်းကြီး သူခိုးနှစ်ယောက်တို့ကား ထင်ရှားသော သူခိုးကြီးဖြစ်သည်၊ ဤခရီးလမ်းဖြင့် နန်းပြာသာဒ်သို့ တက်ကြသည်”ဟု ခြေရာအစဉ် ကိုပြလေ၏။
မင်းကြီးသည် ဤလုလင်ကား သူခိုး၏ခြေရာကိုအစဉ် လျှောက်ကာဥစ္စာထားရာကိုသာ သိ၏၊ သူခိုးကိုကားမသိဟု ကြံစည်လျက် “အမောင်ဥစ္စာကိုယူ၍ ပေးသဖြင့်ရပေပြီ။
မင်းကြီး“ဥစ္စာကိုရပြီးသော်၊ သူခိုးဖြင့်အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ပြော၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်မှ မနီးမဝေးမြစ်နား၌ ပါဋလိမည်သောသဘင်သည်သည် သားမယားနှင့်တကွနေ၏။
ထိုအခါပဒကုသလလုလင်သည် မင်းကြီးအားအောက်ပါ ဥဒါဟရုဏ်တခုကို ဆောင်ပြန်၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည် တံခါးရွာဝယ် အိုးထိန်းသည် တယောက်နေသတတ်၊ ထိုအိုးသည်သည် အိုးလုပ်ရန်မြေကို ယူလတ်သော် တနေရာတည်း၌သာ ယူသဖြင့် လိုဏ်ခေါင်းကြီးဖြစ်၍ နေ၏၊ တနေ့သ၌ မြေကိုယူနေစဉ် အခါမဲ့မိုဃ်းကြီး ရွာသဖြင့် လိုဏ်ခေါင်းတွင်းသို့ ရေဝင်ကာမြေပြိုကျသဖြင့် ခေါင်းပေါ်သို့ပိ၍ မထွက်နိုင်ဘဲ ရှိလေ၏။
ထိုအခါပဒကုသလလုလင်သည် အောက်ပါဥဒါဟရုဏ်တခုကို ဆောင်ပြန်၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်အိမ်တလုံး မီးလောင်သည်ရှိသော် အိမ်ရှင်ယောက်ျားသည် ယောက်ျားတယောက်ကို အိမ်တွင်းရှိ ဥစ္စာတို့ကို ထုတ်ယူရန် စေခိုင်း၏၊ ထိုယောက်ျားသည် အိမ်တွင်းသို့ဝင်၍ ဥစ္စာတို့ကို ထုတ်ယူလတ်သော် အိမ်တံခါးသည် ပိတ်ခဲ့၏၊ မီးခိုးမွှန်သဖြင့် ထွက်ရာလမ်းမရဘဲ ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လျက် အိမ်တွင်း၌ ရပ်၍ - “အချင်းတို့ထမင်းတို့ကို မီးဖြင့် ချက်ရကုန်၏၊ ချမ်းအေးခြင်းတို့ကို မီးဖြင့် ပယ်ဖျောက်ရကုန်၏၊ ထိုမီးသည် ငါ၏ကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းခဲ့၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ပင်ယောက်ျားတယောက်သည် အလွန်များစွာသောထမင်းကိုစားပြီးလျှင် အစာကြေခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ရကားပြင်းထန်စွာ ဆင်းရဲဝေဒနာသို့ရောက်၍ - “အချင်းတို့ များစွာကုန်သော မင်းပုဏ္ဏားတို့သည် ထမင်းဖြင့် မျှတကြရကုန်၏။
ထိုအခါပဒကုသလလုလင်သည် ကိုးကွယ်ရာမှအောက်ပါ ဥဒါဟရုဏ်တခုကိုဆောင်ပြန်၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဤဗာရာဏသီပြည်၌ ပင်လူတယောက်၏ ကိုယ်၌ လေထိုးကျင်သောရောဂါသည် ဖြစ်ခဲ့၏။
ပဒကုသလလည်း အောက်ပါ ဥဒါဟရုဏ်တခုကို ဆောင်၍ ပြုပြန်သတည်း။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဟိမဝန္တာအရပ်ဝယ်အကိုင်းအခက်ပင်စည်နှင့် ပြည့်စုံသော သစ်ပင်ကြီးသည် ရှိလေ၏။
ထိုအခါပဒကုသလလုလင်သည် အောက်ပါဥဒါဟရုဏ် တခုကို ဆောင်ပြန်၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ကာသိကရွာ၌ အမျိုးတဦး၏ အိမ်သည် ရှိလေ၏၊ ထိုအိမ်၏နောက်ဖေး၌ ကြမ်းကြုတ်သော မိကျောင်းလည်းရှိ၏၊ ထိုအိမ်၌ အဘသေလွန်သဖြင့် သားသည် အမိကိုလုပ်ကျွေးမွေးမြု၏၊ အမိလည်း သားအလိုမရှိဘဲ အမျိုးသမီးတယောက်ကို ခေါ်ယူကာသားနှင့် လက်ထပ်လေ၏၊ ချွေးမသည် ယောက္ခမကိုရိုသေစွာ လုပ်ကျွေး၏၊ နောက်အဘို့သားသမီးတို့ပွားများလတ်သော် ယောက္ခမအိုကို အိမ်မှနှင်ထုတ်လို၏။
ပဒကုသလလုလင်သည် မင်းကြီးကိုစောင့်ရှောက်လိုသဖြင့် အောက်ပက်ဥဒါဟရုဏ်တခုကို ဆောင်ပြန်၏။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်မှာပင် သူတယောက်သည် သားဆုကိုတောင်းသဖြင့် သားတယောက် ရခဲ့၏၊ မွေးဖွားသောအခါ ငါ့မှာသားရပြီဟုဝမ်းမြောက်၏၊ အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးတယောက်ကို ဆောင်ယူ၍ လက်ထပ်၏၊ အိုမင်း၍ အလုပ်မလုပ်နိုင်သောအခါ သားမိုက်သည် အဘကိုအိမ်မှနှင်ထုတ်၏၊ အဘအိုသည် ဆင်းရဲငြိုငြင်စွာအသက်မွေးလျက်- “အချင်းတို့သားယောက်ျားမွေးဖွားလာသောအခါ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ရ၏၊ သားယောက်ျားဖြစ်ထွန်းကြီးပွားခြင်းကို အလိုရှိရ၏။
ထိုအခါပဒကုဿလလုလင်သည် မိမိစောင့်ရှောက်ရန် ခွင့်ဝတ်ကုန်ပြီဟု နှလုံးသွင်းကာ“မြတ်သောမင်းကြီး ပရိသတ်အလယ်တွင် သူခိုးကို ဖမ်း၍ ပြရမည်လော”ဟု မေး၏၊ “အမောင်ဖမ်း၍ ပြပါ”ဟု မိန့်တော်မူ၏၊ ထိုအခါပဒကုသလလုလင်သည် “အို-စည်းဝေးရောက်လာကြသော ဇနပုဒ်သူဇနပုဒ်သား နိဂုံးသူ နိဂုံးသားအပေါင်းတို့ ကျွန်ုပ်ပြောဆိုသောစကားကို နားထောင်ကြပါ၊ မီးမရှိသော ရေမှ မီးတောက်ဘိ၏၊ ဘေးမရှိသော မင်းမှ ဘေးဖြစ်လာဘိ၏။
ထိုအခါ စည်းဝေးရောက်လာသောသူတို့သည် ပဒကုသလလုလင်စကားကိုကြားလျှင် မင်းကားစောင့်ရှောက်ရမည့် သူဖြစ်လျက်မစောင့်ရှောက်ဘဲသူတပါးအပေါ်၌ အပြစ်ကိုတင်ကာမိမိဥစ္စာကိုပင်မိမိခိုးယူ၍ ရေကန်ထဲ၌ ဝှက်ထားလျက် သူခိုးကို ရှာစေဘိ၏။
နဝကနိပါတ် - (၄၃၃) လောမသကဿပဇာတ် နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းသီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကိလေသာအစွမ်းဖြင့် သာသနာတော်၌ ငြီးသောရဟန်းတပါးကို အကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော်ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏သားကား ဗြဟ္မဒတ္တသတို့သား မည်၏၊ ပုရောဟိတ်၏သားကား လောမသကဿပ သတို့သားမည်၏၊ ထိုသတိုသားတို့သည် ငယ်ရွယ်စဉ် ကပင်အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်၍ ဆရာတဦးတည်းထံမှာပင်အတတ်ပညာကိုသင်ကြားကြကုန်၏။
ထိုအခါရသေ့၏ပြင်းထန်သောအကျင့်တန်ခိုးကြောင့် သိကြားမင်း၏ နေရာသည် တုန်လှုပ်လေ၏၊ သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော်ထိုအကြောင်းသိ၍ ဤရသေ့ သိကြား၏ နေရာကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်၏၊ အကျင့်သီလကို ဖျက်ဆီးရပါမူ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်လျက် ညဉ့်သန်းခေါင်ယာမ်အခါ ဗာရာဏသီမင်း၏ ကြက်သရေတိုက်ခန်းသို့ သွား၍ ကောင်းကင်၌ ရပ်တည်လျက် “မြတ်သောမင်းကြီး သင်သည် လောမသကဿပရသေ့ကို ပင့်ဆောင်ကာ အခြေလေးချောင်းတို့ကို သတ်၍ ယဇ်ပူဇော်စေငြားအံ့၊ သင့်အားဇမ္ဗူဒိပ်တကျွန်းလုံး ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်လိမ့်မည်။
မင်းကြီးလည်းသိကြားမင်းကိုယ်တိုင်လာ၍ ပြောကြားသည့်အတွက် အလွန်ယုံကြည်သဖြင့် နက်ဖြန်နေ့၌ သေယှအမတ်ကို ခေါ်စေ၍ အချင်းလောမသကဿပ ရသေ့ထံသွား၍ စကားဖြင့် လျှောက်ထားလေပါ”ဟု ပြော၏။
သေယှအမတ်လည်း လမ်းသိသောမူဆိုးတဦးကိုရှေ့ဆောင်ပြုကာ လောမသကဿပ ရသေ့ထံ သွားလေ၏၊ ရောက်လျှင် မင်းကြီးမှာလိုက်သောအတိုင်း အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားလေ၏၊ ထိုအခါ လောမသကဿပရသေ့သည်- အို-သေယှအမတ်-ငါကားကဲ့ရဲဘွယ်နှင့် တကွဖြစ်လျက် သမုဒ္ဒရာအခြံအရံနှင့် တကွဖြစ်၍ သမုဒ္ဒရာ၏ နားဍောင်းသဘွယ်ဖြစ်သော ဤမြေကို အလိုမရှိဟု သိပါလော။
သိကြားမင်းသည် နောက်တဖန်သန်းခေါင်ယာမ်၌ လာလတ်၍ ကောင်းကင်တွင်ရပ်ကာ “မြတ်သောမင်းကြီး လောမသကဿပရသေ့ကို ပင့်ဆောင်ကာယဇ်ပူဇော်စေ၏လော”ဟု မေး၏၊ “သိကြားမင်း အကျွန်ုပ်ပင့်ရန် စေလွှတ်သော်လည်း မလာပါ”ဟု ပြော၏၊ “မြတ်သောမင်းကြီးသမီးတော်စန္ဒဝတီကိုတန်ဆာဆင်စေပြီးလျှင် သေယှအမတ်နှင့် အတူစေလွှတ်၍ ရသေ့ထံရောက်သောအခါ “အရှင်ဘုရားအရှင်သည် အကျွန်ုပ်နှင့် အတူလိုက်၍ အကယ်၍ ယဇ်ပူဇော်ငြားအံ့၊ ဤစန္ဒဝတီမင်းသမီးကို ပေးပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက်ထားခိုင်းပါ၊ လောမသကဿပရသေ့သည် မင်းသမီး၌ တပ်စွန်းသဖြင့် ဧကန်လိုက်လာပါလိမ့်မည်”ဟု မင်းကြီးအားပြောဆိုပြန်၏၊ မင်းကြီးလည်းနက်ဖြန်မိုးသောက်သောအခါ သေယှအမတ်ကိုခေါ်ပြန်၍ သိကြားမင်း အကြံပေးအတိုင်း မှာထားကာ စန္ဒဝတီမင်းသမီးကို သေယှအမတ်လက်သို့ အပ်နှင်း၍ ရသေ့ထံလွှတ်ပြန်၏။
အမတ်လည်းမင်းသမီးကိုယူ၍ ရသေ့ထံသွား၍ ရှိခိုးလျက်နေ၏၊ ရသေ့လည်းမင်းသမီးကိုဣန်ဒရေဖျက်၍ ကြည့်သဖြင့် တပ်စွန်းသော စိတ်ရှိရကား ဈာန်မှကွယ်လေ၏။
မင်းကြီးလည်း ရသေ့လိုက်လာကြောင်းကို ကြားလျှင် ယဇ်တွင်းတို့ကို တူးစေပြီးလျှင် ယဇ်ပူဇော်ဘွယ်အလုံးစုံတို့ကို အသင့်စီမံ၍ ထားနှင့် ၏၊ လောမသကဿပရသေ့ ရောက်လာသည်ကိုမြင်လျှင် “ရှင်ရသေ့အားလုံးစီမံပြီးပြီ၊ ယဇ်ပူဇော်လော့၊ ပူဇော်သည်ရှိသော်ငါ့မှာသိကြားနှင့်တူသည် ဖြစ်လတံ့၊ သင့်အားလည်းယဇ်ပူဇော်ပြီးသောအခါ ဤမင်းသမီးကိုပေးအံ့”ဟု ပြောဆိုလေ၏။
ထိုအခါလူအများသည် စည်းဝေးရောက်လာကုန်လျက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက်“လောမသကဿပရသေ့" သင်သည် ရသေ့တန်မဲ့၊ အဘယ့်ကြောင့် မသင့်လျော်သော အမှုကိုပြုဘိသနည်း”ဟု ဆိုပြီးလျှင် - “အို-ရသေ့ကြီးလောက၌ လမင်းသည် အားရှိ၏၊ နေမင်းသည် အားရှိ၏၊ ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့သည် အားရှိကုန်၏၊ သမုဒ္ဒရာ၏ကမ်းသည် အားရှိ၏၊ သို့သော်လည်း စန္ဒဝတီမင်းသမီးကား အဘမင်းကြီး၏ အကျိုးပြင်းထန်သော အကျင့်ငြိမ်သက်သော ရှိသော လောမသကဿပ ရသေ့ကြီးကိုပင် ယဇ်ပူစေဘိ၏၊ ထို့ကြောင့် မိန်းမသည်သာ အားအရှိဆုံးဖြစ်၏”ဟု ငိုကြွေးကား အပြစ်တင်ကြကုန်၏။
လောမသကဿပရသေ့လည်း မင်္ဂလာဆင်တော်၏လည်ပင်းကို ဖြတ်မည်ဟု ရတနာသန်လျက်ကိုမိုး၏၊ ဆင်သည် သေဘေးမှ ကြောက်သဖြင့် သည်းစွာသောအသံကို မြည်ဟည်း၏၊ ဆင်မြည်သံကို ကြား၍ ကြွင်းသောသတ္တဝါတို့လည်း သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် အသီးအသီး မြည်ဟည်းကြကုန်၏၊ လူများလည်း မြည်တမ်းကြကုန်၏။