DatarrX/myanmar-Wikipedia huggingface dataset:
ဆွေမျိုးတော်များ ဖူးမျှော်သွား ဝိဍဍူဘသည် ခုနစ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ အခြားမင်းသားတို့ထံ အဘိုးအဘွားတို့ထံမှ ဆင်ရုပ်၊ မြင်းရုပ် စသည်တို့ကို ပို့လာသည်ကိုမြင်လျှင် မိခင်အား မိမိ အဘိုးအဘွားတို့ ဘယ်မှာနည်းဟု မေး၏။
ဆွေမျိုးကုန်စင် ဖူး‌မျှော်ဝင် သာကီဝင်မင်းတို့လည်း ဝိဍဍူဘ လာသည်ဟု ကြားလျှင် ရှိမခိုးနိုင်ရကား ဝိဍဍူဘအောက် ငယ်ကုန်သော သာကီဝင်မင်းတို့ကို ဇနပုဒ်သို့ လွှတ်လိုက်ကုန်၏။
ဆဲရေးကဲ့ရဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ ဝိဍဍူဘလည်း နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီးလျှင် အခြံအရံနှင့်တကွ ထွက်ခဲ့၏။
မှူးတော် မိဖုရားအရာချ ဘုရားဆုံးမ သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်လျှင် မှူးတော်မတ်တော်တို့သည် ဖြစ်သမျှအကြောင်းစုံကို ကောသလမင်းကြီးအား လျှောက်ထားကုန်၏။
ဗန္ဓုလမယားနှင့် အတိတ်မြင် ကောသလမင်းကြီး၌ကား ဗန္ဓုလမည်သော စစ်သူကြီးသည် ရှိသတတ်။
ချင်ခြင်းတပ်ငြား စစ်သူကြီးမယား မကြာမီ မလ္လိကာ၌ ကိုယ်ဝန်တည်၍ လိစ္ဆဝီမင်းတို့ အဘိသိက်သွန်းရာ မင်္ဂလာရေကန်၌ ချိုးလို သောက်လိုသော ချင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဗန္ဓုလအား ပြောကြား၏။
ချင်ခြင်းဆန္ဒ ပြုလုပ်ကြ ဗန္ဓုလသည် ရေကန်သို့ ရောက်လျှင် အစောင့်အရှောက်တို့ကို သတ်ဖြတ် ပြေးလွှားစေ၍ သံကွန်ရက်ကိုဖြတ်ကာ မလ္လိကာကို အလိုရှိတိုင်း ရေချိုးစေ သောက်စေ၍ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ရေချိုးပြီးလျှင် မလ္လိကာကို ရထား၌တင်ကာ ဝေသာလီပြည်မှ ထွက်၍ လာမြဲလမ်းဖြင့် ပြန်လေ၏။
စစ်သူကြီး မြှားချက် အသက်ထွက် မလ္လိကာသည် ဗန္ဓုလအား ရထားတို့ လိုက်လာကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။
လိစ္ဆဝီငါးရာ သေဆုံးရှာ လိစ္ဆဝီမင်းသည် မြှားမှန်သည်ကို မသိသေးဘဲ အတင်းလိုက်ကာ “ဟယ် လူပျက်... ရပ်လော့”ဟု ဆိုကုန်၏။
စဉ်းလဲတရားမှု ဆုံးဖြတ်ပြု ဗန္ဓုလလည်း မလ္လိကာကို အိမ်သို့ ဆောင်ယူခဲ့၏။
ပုဏ္ဏားယုတ် ပြောပုံ မင်းကြီးယုံ ကောသလမင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို သိလျှင် တရားသူကြီးတို့ကို ရာထူးမှ ချ၍ ဗန္ဓုလကို တရားသူကြီးအရာ၌ ထားတော်မူ၏။
မင်းအထင်မှားလတ် စစ်သူကြီးသတ်၍ မင်းစေသူခိုးတို့လည်း ပစ္စန္တရစ်သို့ သွား၍ ဖျက်ဆီးကုန်၏။
သာဝကနှစ်ပါးပင် ဆွမ်းကျွေးစဉ် ထိုနေ့မှာပင် မလ္လိကာလည်း အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးနှင့်တကွ သံဃာငါးရာကို အိမ်သို့ပင့်ဖိတ်ကာ ဆွမ်းကျွေးလျက် ရှိ၏။
လင်သားသေပြန် ရပ်ထံပြန် ထို့နောက် မလ္လိကာလည်း ချွေးမသုံးကျိပ်နှစ်ယောက်တို့ကိုခေါ်၍ “သမီးတို့... သင်တို့သည် ရှေးကံ၏အကျိုးဆက်ကို ရကြကုန်၏။
လမ်းခရီးအကြား နတ်ရွာလား မင်းကြီးလည်း မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ပြီးလျှင် ဂန္ဓကုဋိမှ ထွက်လတ်သော် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့ကို မမြင်၊ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကိုသာ မြင်သဖြင့် စုံစမ်းရာ အကြောင်းကို သိရလျှင် “ဝိဍဍူဘအား ငါ့တူတော် အဇာတသတ်မင်းကို ဖမ်းစေမည်”ဟု ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ကိုယ်လုပ်တော်နှင့် သွားရာ ရောက်လျှင် ညအခါမဲ့ဖြစ်၍ မြို့တွင်းသို့ မဝင်နိုင်ဘဲ မြို့တံခါးအနီး စရပ်တစ်ခုတွင် ဆင်းရဲစွာ တည်းခိုရ၏။
ဆွေမျိုးဖျက်ငြား ဘုရားမြစ်တား ဝိဍဍူဘလည်း မင်းအဖြစ်ကိုရလျှင် သာကီဝင်မင်းမျိုးတို့၌ ထားအပ်သော ရန်ငြိုးကို သတိရ၍ တစ်မျိုးလုံးပြုတ်အောင် သတ်မည်ဟု များစွာသော စစ်သည်ဗိုလ်ပါအလုံးအရင်းနှင့် မြို့မှထွက်လေ၏။
ဝိပါက်တံချိန်ကျ တားမြစ်မရ ဝိဍဍူဘမင်းကြီးသည် ရှေးနည်းအတူ သာကီဝင်မင်းတို့၏ အပြစ်ကို အောက်မေ့၍ ဒုတိယအကြိမ် ထွက်ပြန်ရာ မြတ်စွာဘုရားကို မြင်ပြန်လျှင် ပြန်ခဲ့ရ၏။
အတိတ်ဝတ္ထု ပြာသာဒ်တည်ရန် မင်းစီမံ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် တရားနှင့်အညီ မင်းပြုတော်မူ၏။
တောစိုးသစ်ပင် ရုက္ခစိုးညှဉ်းဆဲ လက်သမားတို့သည် တစ်ပင်တိုင်ပြာသာဒ် ဆောက်လုပ်ရန် ထိုထိုဤဤ၌ သစ်ကို ရှာဖွေလတ်သော် ဖြောင့်၍ ကြီးမားသော သစ်တို့ကို တွေ့မြင်ရသော်လည်း ခရီးလမ်းမသာ၍ ဆောင်ယူခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ကုန်။
မင်းထံဝင်ကာ ငိုကြွေးရှာ အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်းလည်း ထိုစကားကို ကြားလျှင် “မချွတ်လျှင် ဤသစ်ကို ခုတ်ကြတော့မည်။
ဗိမာန်ဖျက်မှ တောင်းပန်ပြု မင်းကြီးသည် နန်းတော်အတွင်း ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါဖြင့် ဝင်လာသောနတ်ကို မြင်လျှင် ကြောက်လန့်သည်ဖြစ်၍— “အို-လုလင်... သင်ကား စင်ကြယ်သော အဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လျက် ကောင်းကင်၌ ရပ်ဘိ၏။
ကိုယ်ကျိုးအတွက် မငဲ့ကွက် “အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း... သင့် အင်ကြင်းပင်နှင့်တူ၍ ကြီးမားဖြောင့်မတ်သော သစ်ပင်ကို မမြင်ပါ၊ ပေါက်ကတည်းကပင် အလုံးအရနှင့် ပြည့်စုံ၏။
ဆွေမျိုးပျက်မှု ကာကွယ်ပြု “အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း... အသက်ရှိသောသူအား လက်-ခြေတို့ကို၎င်း၊ နားနှာခေါင်းတို့ကို၎င်း ဖြတ်ပြီးမှ ဦးခေါင်းကိုဖြတ်သည်ရှိသော် ဆင်းရဲစွာ သေရာ၏။
ဘေးရန်ကင်းပ ချမ်းသာကြ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အင်ကြင်းပင်စောင့်နတ်မင်း၏ စကားကို ကြားလျှင်— “ဤနတ်မင်းကား တရားကိုစောင့်ပေ၏။
သမုဒ္ဒဝါဏိဇဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဒေဝဒတ်ဝိပါက် ပြောဆိုလျက် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ “ဒေဝဒတ်ကား ငါးရာသော အမျိုးသားတို့ကိုယူ၍ အဝီစိငရဲ၌ ကျ၍ ကြီးစွာသော ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရသည်အဖြစ်ကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင် ရဟန်းတို့... ဒေဝဒတ်သည် ယခုအခါ၌သာ ပရိသတ်နှင့်တကွ ကြီးစွာသော ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ကြီးစွာသောပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု ကြွေးမြီတောင်းလှ ပြောင်းရွှေ့ကြ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော်... ထိုပြည်၏ မနီးမဝေး အရပ်၌ အမျိုးတစ်ထောင် အခြံအရံရှိသော လက်သမားရွာကြီး ရှိသတတ်။
ကျွန်းငယ်ရောက်က စုံစမ်းကြ ထိုကျွန်းငယ်၌ကား - အလိုလို ပေါက်ပွား၍နေသော သလေးစပါး၊ ကြံ၊ ငှက်ပျော၊ သပြေ၊ သရက်၊ ပိန္နဲ၊ ထန်း၊ အုန်းစသော အသီးတို့ရှိကုန်၏။
ကျွန်းငယ် ပျော်မွေ့ လုလင်တွေ့ ထိုအခိုက်၌ ထိုယောက်ျားသည် နံနက်စာစား၍ ကြံရည်ကို သောက်ပြီးလျှင် ချမ်းအေးသော သဲပြင်၌အိပ်လျက် – “အချင်းတို့... ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ နေကုန်သော သူတို့သည် လယ်ထွန်ကြရကုန်၏၊ စိုက်ပျိုးကြရကုန်၏၊ ကုန်သွယ်ကြရကုန်၏၊ အမှုလုပ်ကာ အသက်မွေးကြရကုန်၏။
လုလင်ပြောပြ လုံးစုံသိရ ထိုကျွန်းငယ်ရှိ ယောက်ျားလည်း ထိုသူတို့ကို မြင်လျှင် မိမိကို သတ်အံ့သည်မှ ကြောက်သောကြောင့် “အရှင်တို့ အကျွန်ုပ်ကား ဘီလူးမဟုတ်ပါ၊ လူဖြစ်ပါ၏၊ အသက်ကို ချမ်းသာပေးကြပါ”ဟု ပြော၏။
လက်သမားရွာတည် အမျိုးငါးရာစီ လက်သမား တစ်ထောင်တို့တွင် အမျိုးငါးရာစီအားဖြင့် နှစ်စုကွဲလျက် ရှိ၏။
နတ်ဆိုး အန္တရာယ် ဝင်ရောက်ကယ် ထိုအခါ နတ်တို့သည် လကွယ်နေ့၌ စည်းဝေးရောက်လာကြ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်တို့ကို မြင်လျှင် “ဤသူတို့ကား ငါတို့ ကစားရာကျွန်းငယ်၌ စက်ဆုပ်ဖွယ်တို့ကို ပြု၍ ဖျက်ဆီးကြသည်၊ ယနေ့ ငါတို့အစည်းအဝေးလည်း ပျက်ခဲ့ပြီ၊ ရှိစေဦး၊ ဤနေ့မှ ဆယ့်ငါးရက်မြောက် လပြည့်နေ့ည လထွက်သောအခါ ဤသူတို့ကို တစ်ကျွန်းလုံး... သမုဒ္ဒရာရေဖြင့် လွှမ်း၍သတ်ကုန်အံ့”ဟု နေ့ရက်ကို ချိန်းချက်၍ထားကြကုန်၏။
နတ်ဆိုးပရိယာယ် နှိပ်စက်ဖွယ် ထို့နောက် တရားမစောင့် ကြမ်းကြုတ်သော နတ်သားတစ်ယောက်သည် “ဤလက်သမားတို့ကား ထိုနတ်သား၏ စကားကို နာယူ၍ ပြေးကြကုန်လတ္တံ့၊ ငါတားမြစ်၍ ကြီးစွာသောပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေအံ့”ဟု ကြံစည်ကာ နတ်ဝတ်တန်ဆာဆင်မြန်း၍ တစ်ကျွန်းလုံး လင်းစေလျက် တောင်အရပ်မျက်နှာ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက် – “အို-လက်သမားတို့... မွန်မြတ်သော ကျွန်းကို စင်စစ် သမုဒ္ဒရာရေလွှမ်းခြင်းသည် မဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုအကြောင်းကို ငါသည် အကြောင်းများစွာတို့ဖြင့် မြင်အပ်ပြီ၊ မကြောက်ကြလင့်၊ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ရအံ့နည်း၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေကြပါ၊ အစားအစာ ထမင်းအဖျော်များ၍ မွန်မြတ်သော ဤနေရာကို အလိုရှိကုန်သော သင်တို့အား တစ်စုံတစ်ခုသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ငါမမြင်၊ သင်တို့သည် သားမြေးတိုင်အောင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေကြကုန်” ဟု မဟုတ်မမှန် ကြွေးကြော်ကာ လက်သမားတို့ကို နှစ်သက်စေ၍ မိမိနေရာသို့သွားလေ၏။
သူမိုက်ဆင်ခြင် ဘေးမမြင် ထိုနတ်သား သွားသောအခါ တရားစောင့်သော နတ်သား၏စကားကို မယုံကြည်သော လက်သမားမိုက်သည် - “အချင်းတို့ တောင်အရပ်၌ တည်သော နတ်သားသည် ဘေးမရှိဟုပြောဆို၏၊ ထိုနတ်သား၏စကားသည် မှန်၏၊ မြောက်အရပ်၌ တည်သော နတ်သား၏စကားသည် မမှန်၊ ရန်သူဖြစ်၏၊ ဘေးမှ ကြောက်၏၊ မကြောက်ကြလင့်၊ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်အံ့နည်း၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နေကြကုန်”ဟု လက်သမားတို့ကို ခေါ်၍ ပြောကြား၏။
ကြိုတင်မြင်သိ ပညာရှိ ထိုအခါ ပညာရှိ လက်သမားသည် လက်သမားမိုက်၏ စကားကို မနာယူဘဲ လက်သမားတို့ကို ခေါ်၍ – “အချင်းတို့... ဤနတ်သားတို့သည် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်သောစကားကိုဆိုကုန်၏၊ တစ်ယောက်ကား ဘေးမရှိဟုဆို၏၊ တစ်ယောက်ကား ဘေးရှိ၏ဟုဆို၏၊ ငါတိုက်တွန်းလိုသည်မှာ ငါ့စကားကိုနားထောင်ကြကုန်၊ အလုံးစုံသော ငါတို့သည် အလွန်လျင်စွာ မပျက်စီးစေကုန်လင့်၊ အလုံးစုံသော ငါတို့သည် စည်းဝေးညီညွတ်ကုန်၍ လင်းယဉ်တိုင်၊ ရွက်၊ ထိုးဝါး အလုံးစုံ ပြည့်စုံသော မြဲမြံခိုင်ခံ့၍ ကျင်းနက်သော လှေသင်္ဘောကို တည်ဆောက်ကြမည်၊ အကယ်၍ တောင်အရပ်၌ တည်သော နတ်သားစကား မှန်ငြားအံ့၊ ဤလှေသင်္ဘောသည် နောက်၌ဖြစ်လတ္တံ့သော ဘေးရန်အလို့ငှါ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ဤကျွန်းကို မစွန့်ရကုန်လတ္တံ့”။
ဘေးကာကွယ်မှု ပြင်ဆင်ပြု “အကယ်၍ မြောက်အရပ်၌ တည်သော နတ်သား၏စကားသည် မှန်ငြားအံ့၊ ထိုသို့ မှန်သည်ရှိသော် အလုံးစုံသော ငါတို့သည် ဤလှေသင်္ဘောကို စီး၍ ချမ်းသာစွာ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကူးရကုန်လတ္တံ့။
ဘေးရန်ဆင်ခြင် အသင့်ပြင် ထိုအခါ လက်သမားမိုက်သည် “အချင်း... သင်ကား ရေခွက်ထဲ၌ မိကျောင်းကို မြင်ပေ၏၊ အလွန်လျှင် အရှည်ကို မြင်ပေ၏၊ ရှေးဦးစွာပြောသောနတ်သည် ငါတို့၌ မုန်းသဖြင့် ပြောဆို၏၊ နောက်မှပြောသောနတ်သည် ချစ်သဖြင့် ပြောဆို၏၊ ဤကျွန်းမြတ်ကိုစွန့်၍ ဘယ်အရပ်သို့ သွားရကုန်အံ့နည်း၊ အကယ်၍ သွားလိုလျှင် သင့်ပရိသတ်ကို ခေါ်၍ လှေသင်္ဘောကို လုပ်လော၊ ငါတို့အား သင်္ဘောဖြင့် ပြုဖွယ်ကိစ္စမရှိ”ဟု တင်းမာစွာပြောလေ၏။
သူမိုက်ယုံသမျှ ပျက်စီးရ လပြည့်နေ့ ည လထွက်လတ်သော် သမုဒ္ဒရာလှိုင်းတံပိုးအဟုန်သည် ခါးတိုင်အောင်တက်၍ တစ်ကျွန်းလုံးဆေးကြောလျက်သွား၏။
သူမိုက်ရှောင်ခွါ ချမ်းသာရာ လက်သမားမိုက်သည် အကြောင်း၌ မလိမ္မာ၊ အရသာ၌ တပ်မက်သောကြောင့် ပရိသတ်နှင့်တကွ ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်ရ၏။
ဘုရားကျွမ်းဝင်ငြား လယ်လုပ်သမား နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်သား ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်သည် လယ်လုပ်ရန် အစိရဝတီမြစ်နား၌ တောချုံတို့ကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်း၏။
လယ်ပျက်စီးမှု ဟောကြားပြု ကောက်မှည့်သောအခါ ပုဏ္ဏားသည် နက်ဖြန် ကောက်ရိတ်မည်ဟု နေ့ရက်သတ်မှတ်၍အိပ်သည်ရှိသော် အစိရဝတီမြစ်ညာ၌ တစ်ညလုံး ရှောက်ရှားမိုးရွာ၏။
အတိတ်ဝတ္ထု ထီးနန်းမွေကို မယူလို လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် သားတော်ကြီးအား အိမ်ရှေ့မင်းအရာ၊ သားတော်ငယ်အား စစ်သူကြီးအရာကို ပေးလေ၏။
နန်းမှထွက်လေ သူဌေးအိမ်နေ တစ်နေ့၌ မင်းမှုထမ်းတို့သည် လယ်ပယ်တိုင်းရန် ပစ္စန္တရစ်သို့ ရောက်လာကုန်၏။
လောဘဖောက်ပြန် ထီးနန်းယူရန် ထိုအခါမှစ၍ ဇနပုဒ်သားတို့သည် မင်းသားအား အခွန်ဆက်ကြကုန်၏။
လောဘလွန်ကဲ ဆင်ခြင်လွဲ ထိုစကားကိုကြားလျှင် မင်းကြီးသည် ဤသူကား အလွန်မိုက်လှ၏။
သိကြားဆင်ခြင် မင်းမိုက်မြင် သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်၌ အဘယ်သူသည် မိဘကိုလုပ်ကျွေးသနည်း၊ အဘယ်သူသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြုသနည်း၊ အဘယ်သူသည် လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်သနည်းဟု ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လတ်သော် လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်သော ဗာရာဏသီမင်းမိုက်ကို မြင်လေ၏။
လောဘလှည့်ဖြား မင်းခိုက်အား ထိုအခါသိကြားမင်းသည် “မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်ပြည့်စုံ၍ သာယာဝပြောသော တိုင်းပြည်ကြီးသုံးပြည်ထောင်ကို မြင်ခဲ့ရပါသည်၊ ထိုသုံးပြည်ထောင်ကို အကျွန်ုပ်၏အစွမ်းဖြင့်ယူ၍ ဆက်သပါမည်၊ မကြာမြင့်ဘဲ အလျင်အမြန် သွားသင့်၏ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် ကွယ်ပျောက်လေ၏။
လောဘနှိပ်စက် ဝမ်းသွေးပျက် အမတ်တို့လည်း မင်းကြီး၏အမိန့်ဖြင့် ဗာရာဏသီတစ်ပြည်လုံး လိုက်လံရှာဖွေရာ မတွေ့သဖြင့် မင်းကြီးအား မတွေ့ကြောင်းလျှောက်ထားကြကုန်၏။
ရောဂါကုရေး လျှောက်ထားမေး ထိုအခိုက် တက္ကသိုလ်ပြည်မှ အတတ်ပညာအလုံးစုံကိုတတ်မြောက်၍ မိဘထံပြန်လာသော လုလင်တစ်ယောက်သည် ထိုအကြောင်းကိုကြား၍ ငါဆေးဝါးကုသမည်ဟု ကြံစည်လျက် မင်းကြီးထံသို့သွားလေ၏။
လောဘသက်သာမှု လျှောက်ထားပြု လုလင်သည် မင်းကြီးအား “မြတ်သောမင်းကြီး... စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းကြောင့် သုံးပြည်ထောင်ကို ရနိုင်မည်လော၊ မရနိုင်ပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့်စိုးရိမ်ပူဆွေးဘိသနည်း။
လောဘတဏှာ နွားငတ်ပမာ ထို့နောက်တစ်ဖန် မင်းကြီးအား နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲကာ ဖောက်ပြန်သော လောဘတရား ပြောကြားလိုပြန်သဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး ဝတ္ထုကာမကိုတောင့်တသူအား အကယ်၍ပြည့်စုံအံ့၊ သတ္တဝါသည် လိုရာကို ရသည်ရှိသော် စင်စစ် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်၏။
လောဘနိုင်ရေး ပညာဆေး “ပြည့်ရှင်မင်းမည်သည် လူအပေါင်းကို နှိပ်စက်၍ သမုဒ္ဒရာ၏အတွင်းရှိ မြေပြင်အလုံးကို အောင်နိုင်ရရှိသော်လည်း မရောင့်ရဲသောသဘောရှိသည်ဖြစ်၍ သမုဒ္ဒရာကမ်းတစ်ဘက်ကိုလည်း တောင့်တရာ၏။
ရောဂါကင်းပျောက် လုလင်ချီးမြှောက် ဤသို့တရားဟောစဉ် ထီးဖြူကို အာရုံပြု၍နေသော လုလင်အား ဩဒါတကသိုဏ်းလျှင် အာရုံရှိသောဈာန်သည် ဖြစ်လေ၏။
တဏှာပယ်မှု ရဟန်းပြု ထိုအခါလုလင်သည် “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးပေးသော အသပြာတို့ဖြင့် အလိုမရှိပါ၊ နောက်ဆုံးဂါထာကို ရွတ်ဆိုစဉ် အကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် ကာမဂုဏ်တို့၌ မမွေ့လျော်တော့ပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု မဂ်ဖိုလ်ချမ်းသာ ပေးစွမ်းရာ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ “ငါ့ရှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် သတ္တဝါတို့ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှါ ကျင့်တော်မူ၏၊ သတ္တဝါတို့အား မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ကို ပေးတော်မူ၏၊ အယုတ်ဆုံး သရဏဂုံ သီလ၌ တည်စေတော်မူ၏” စသည်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကို ချီးကျူး၍နေခိုက် မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ယခုအခါ ငါဘုရားသည် မြတ်သော သဗ္ဗညုအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၍ သတ္တဝါတို့ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှါ ကျင့်တော်မူခြင်းကား အံ့ဩဘွယ်မရှိသေး၊ ရှေးအခါ ရာဂနှင့်တကွ ဖြစ်တော်မူလျက် သတ္တဝါတို့ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှါ ကျင့်တော်မူသည်သာတည်း”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သာသနာမှေးမှိန် ပျက်စီးချိန် လွန်လေပြီးသောအခါ ကဿပမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်တော်၌ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဥသိနကမင်း မင်းပြုတော်မူ၏။
သိကြားဆင်းလာ ပရိယာယ်ရှာ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် နတ်ပြည်၌ နတ်သား၊ နတ်သမီးသစ်တို့ကို မမြင်သဖြင့် လူ့ပြည်သို့ ကြည့်လတ်သော် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော် ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေသည်ကို မြင်လေ၏။
မူဆိုးနှင့်ခွေးမြင်ရ ကြောက်လန့်ကြ လူတို့သည် မူဆိုးနှင့် ခွေးနက်ကြီးကို မြင်လျှင် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှား မြို့တွင်းသို့ဝင်ကုန်လျက် မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြကုန်၏။
ခွေးဟောင်သည့်ရေး မင်းကြီးမေး လူတို့သည် အလွန် ကြောက်လန့်ကုန်သည်ဖြစ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူမျှ သိကြားမင်းနှင့် စကားမပြောဝံ့ကုန်။
ကိုယ်ကျင့်ပျက်ပြား ရန်သူများ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် “ဤခွေးသည် ခွေးစင်စစ်မဟုတ်၊ ဤသူလည်း မုချဘီလူးဖြစ်မည်”ဟု ကြံစည်လျက်— “အို-မူဆိုးကြီး မည်းနက်ညိုမှောင် ကြောက်မက်ဘွယ် အဆင်းရှိလျက် ဖြူစင်သောအစွယ်လေးချောင်းမှ အရောင် တစ်ပြောင်ပြောင်ထွက်ကာ ကြိုးငါးချောင်းတို့ဖြင့် ဤခွေးနက်ကြီးကို ဖွဲ့ချည်ထားဘိ၏၊ ထိုခွေးနက်ကြီးသည် အဘယ့်ကြောင့် ဟောင်သနည်း”— ဟု ကြောက်လန့်တကြား မေးမြန်းလေ၏။
သာသနာဖျက်များ ခွေးကစား မင်းကြီးသည် တစ်ဖန် “အို-မုဆိုးကြီး... သင့်ခွေးနက်ကြီးသည် အလုံးစုံသောသူတို့ကို စားမည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် ရန်သူသာစားမည်လား”ဟု မေးပြန်၏။
ထိုအခါ သိကြားမင်းသည်— သာသနာဆုတ်ယုတ်ချိန် လူတို့အား မာတလိခွေးနက်ကြီးကိုပြ၍ ထိတ်လန့်စေကာ သိကြားမင်းမူဆိုးသာသနာပြုနေပုံ “မြတ်သောမင်းကြီး... ရဟန်းယုတ်တို့သည် သပိတ်လက်စွဲကာ ဦးပြည်းတုံးလျက် ကိုယ်ဝတ်ဒုကုဋ်တို့ကို ဝတ်ရုံ၍ ထွန်တို့ဖြင့် လယ်ယာတို့ကို ထွန်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
မိဘကျေးဇူးမူ ပျက်စီးသူ “ပုဏ္ဏားတို့သည် ဗေဒင်ကျမ်း၊ သာဝတ္ထိကျမ်း၊ ယဇ်ပူဇော်သော ကျမ်းတို့ကို အဘိုးအခယူ၍ သင်ကြားကြလိမ့်မည်၊ ယဇ်ကို ပူဇော်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ဤခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
ခိုးသူလိမ်ညာ ပျက်စီးရာ “ပုဏ္ဏားတို့သည် သန်လျက်ကာကို ကိုင်ဆောင်ကုန်လျက် လမ်းခရီးတို့၌ လုယက်ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ခွေးနက်ကြီးသည် ငါ့လက်မှ လွတ်လိမ့်မည်”။
သိကြားအသွင်ပြ ဆိုဆုံးမ လူတို့ထိတ်လန့်သောအခါ ခွေးနက်ကြီးကို ကြိုးဖြင့် ဆွဲငင်သကဲ့သို့ ပြုပြီးလျှင် မူဆိုးအသွင်ကို စွန့်၍ သိကြားမင်းအသွင်ကို ယူကာ ကောင်းကင်၌ ရပ်လျက် “မြတ်သောမင်းကြီး ငါသည် မူဆိုးမဟုတ်၊ သိကြားမင်းတည်း၊ ဤလူအပေါင်းသည် ပျက်စီးဘိ၏၊ ထို့ကြောင့် ငါလာခဲ့သည်၊ လူတို့သည် တရားစောင့်ကြကုန်လော့၊ ဤနေ့မှစ၍ ငါသည် တရားမစောင့်သောသူတို့ကို စားစေမည်”ဟု ခြိမ်းချောက်ပြီးလျှင် သတာရဟ လေးဂါထာတို့ဖြင့် တရားဟော၍ ဆုတ်ယုတ်နေသော သာသနာတော်ကို နောက်ထပ်တစ်ဖန် အနှစ်တစ်ထောင် တည်ရစ်အောင် ချီးမြှောက်ခဲ့၍ မာတလိနတ်သားနှင့်တကွ မိမိနေရာတာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ သွားလေ၏။
ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၇၀-ကောသိယဇာတ် [ကောသိယဇာတ်သည် သုဓာဘောဇနဇာတ်နှင့်တူ၏။
ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၇၁-မေဏ္ဍကပဉှာဇာတ် [မေဏ္ဍကပဉှာဇာတ်သည် မဟာဥမင်္ဂဇာတ်နှင့်တူ၏။
ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၇၂−မဟာပဒုမဇာတ် ကာမဂုဏ်၏အလိုသို့ မလိုက်၍ မိဖုရားမိုက် မင်းအား ကုန်းတိုက်သဖြင့် သားတော်အား သတ်စေသော်လည်း တောင်စောင့်နတ်ကယ်မ၍ ရဟန်းဘဝချမ်းသာဖြင့် နေထိုင်ရသော မဟာပဒုမမင်းသားအကြောင်း။
ပြစ်မှားစိတ်မိုက် ဂရုကံထိုက် ထိုအခိုက် သိကြားမင်းသည် နတ်သားလေးယောက်နှင့်တကွ လာပြီးလျှင် ကြွက်ငယ်အဟန် ဖန်ဆင်းစေ၍ သစ်သားပျဉ်ချပ်တွင် ဖွဲ့ချည်သောကြိုးတို့ကို ကိုက်ဖြတ်စေ၏။
ဘေးရန်အောင်မြင် မြို့တော်ဝင် နောက်အဖို့၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ပုန်ကန်ထကြွသော ပစ္စန္တရစ်ကို ငြိမ်းစေခြင်းငှါ သွားသည်ရှိသော် မိဖုရားကြီးကို ခေါ်၍ “ရှင်မ... မပျင်းမရိ နေရစ်လော့၊ ငါ ပစ္စန္တရစ်သို့သွားမည်၊ တိုင်းပြည်ကို အိမ်ရှေ့မင်းအားအပ်နှင်းခဲ့သည်၊ သင်အလိုရှိရာကို အိမ်ရှေ့မင်းအား ပြောကြားစေခိုင်းလေ၊ အိမ်ရှေ့မင်း ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်၍ ပေးလိမ့်မည်”ဟု မှာထားပြီးလျှင် စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်တကွ ပစ္စန္တရစ်သို့သွားလေ၏။
မင်းသားတပ်စွန်း မိဖုရားကြမ်း မိဖုရားကြီးလည်း မဟာပဒုမမင်းသားကို မြင်လျှင် အလွန်တပ်စွန်းတိမ်းညွတ်သော စိတ်ရှိလေ၏။
မိဖုရားမာယာ စိတ်ယုတ်မာ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် “ဤအိမ်ရှေ့မင်းသည် ရှေးဦးစွာ ခမည်းတော်အား လျှောက်ထားငြားအံ့၊ ငါ၏အသက်မရှိပြီ၊ ငါသာ ရှေးဦးစွာ လျှောက်ထားမည်”ဟု ကြံစည်ကာ ထမင်းစားပြီးလျှင် အဝတ်နွမ်းတို့ကို ဝတ်၍ တစ်ကိုယ်လုံး လက်သည်းတို့ဖြင့် ကုတ်ခြစ်လျက် “ငါ့ကို မင်းကြီးမေးလျှင် နာဖျားနေသည်”ဟု လျှောက်ထားလေဟု အလုပ်အကျွေးတို့ကို မှာထားပြီးလျှင် ကြက်သရေတိုက်ခန်းသို့ဝင်၍ အိပ်လေ၏။
မိဖုရားယုတ်မိုက် မင်းကုန်းတိုက် မင်းကြီးသည် တစ်ဖန်-အရှင်မိဖုရား အဘယ့်ကြောင့် စကားမဆိုသနည်း၊ “မြတ်သောမင်းကြီး... အဘယ်သို့ဆိုသနည်း၊ လင်မရှိသောမိန်းမမည်သည် အကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ မဖြစ်တန်ရာ”ဟု ပြော၏။
မင်းဒေါသစွမ်း သားတော်ဖမ်း မင်းကြီးလည်း မစုံစမ်းဘဲ အဆိပ်ထန်သော မြွေဟောက်ကို တုတ်နှင့်ခတ်မိသကဲ့သို့ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်ကာ မင်းချင်းတို့ကိုခေါ်၍ “သွားချေ၊ အိမ်ရှေ့မင်းကို နှောင်ဖွဲ့၍ ငါ့ထံဆောင်ယူခဲ့ရမည်”ဟု တစ်ချက်လွှတ်အမိန့်ပေးလေ၏။
သားတော်သတ်စေ အမိန့်ပေးလေ ခမည်းတော်မင်းကြီးလည်း အိမ်ရှေ့မင်းကို မြင်လျှင် မြင်ခြင်း ဒေါသအမျက်ကို မချုပ်တည်းနိုင်တော့ဘဲ “အချင်းတို့... မင်းသားကား မင်း၏အသွင်ကို ပြုဘိ၏၊ ငါ၏သားတော်ဖြစ်လျက် မိဖုရားကြီးကို ပြစ်မှားဘိ၏၊ သွားချေ ခိုးသူချရာ ကမ်းပါးပြတ်၌ချ၍ သတ်ကြကုန်”ဟု တစ်ချက်လွှတ်အမိန့်ပေးလေ၏။
မင်းကြီးလျှောက်ထား မှူးမတ်များ မင်းကြီးလျှောက်ထားအလုံးခုံသော သူဌေးသူကြွယ် မှူးမတ်အပေါင်းတို့လည်း “အရှင်မင်းကြီး သားတော်အိမ်ရှေ့မင်းသည် အကျင့်သီလနှင့်ပြည့်စုံ၏၊ အမျိုးအနွယ်ကို စာင့်ရှောက်လတံ့သောသူဖြစ်၏၊ တိုင်းပြည်၏ အမွေခံဖြစ်၏၊ မိန်းမစကားကို ယုံကြည်ကာ သတ်တော်မမူပါလင့်၊ မင်းတို့မည်သည် စုံစမ်းဆင်ခြင်၍ ပြုရာ၏”ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် တစ်ဖန်– “မြတ်သောမင်းကြီး...သူတစ်ပါးတို့အပြစ်ကို မမြင်ဘဲ၊ ပြည့်ရှင်မင်းသည် အလုံးစုံသော အပြစ်ကြီးငယ်ကို ကိုယ်တိုင်မစုံစမ်းမဆင်ခြင်ဘဲ အပြစ်ဒဏ်မပေးရာ”။
ပြစ်ဒဏ်ပေးမှု စုံစမ်းပြု “မြတ်သောမင်းကြီး ... အပြစ်ဒဏ်မပေးထိုက်သူကို အပြစ်ဒဏ်ပေး၍ အပြစ်ဒဏ်ပေးထိုက်သူကို မပေးသော ပြည့်ရှင်မင်းမည်သည်ကား မျက်စိကန်းသောသူသည် လမ်းခရီး၏ ညီညွတ်သည် မညီညွတ်သည်ကို မသိသကဲ့သို့ ညီညွတ်သည်မညီညွတ်သည်ကို မသိလေ”။
မိန်းမကြောင်းပြု မိုက်မဲမှု “မြတ်သောမင်းကြီး နူးညံ့သိမ့်မွေ့သော ပြည့်ရှင်မင်းသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့ အနှိပ်စက်ကို ခံရ၏၊ ထက်လွန်းသော ပြည့်ရှင်မင်းသည်လည်း ရန်များလှ၏၊ ဤနှစ်ပါးစုံကိုသိ၍ မနူးညံ့လွန်း မထက်လွန်းသော အကျင့်ကို ကောင်းစွာ ကျင့်ရာ၏”။
မင်းကြီးလျှောက်တင် နားတော်မဝင် အိမ်ရှေ့မင်းသားလည်း လျှောက်ထားတောင်းပန်သော်လည်း မိမိစကားကို နာယူစေခြင်းငှါ မတတ်နိုင်လေ၊ ထိုအခါ အလွန်မိုက်လှစွာသော မင်းသည်... “အမတ်တို့... အလုံးစုံသောသူတို့ကား တစ်ပေါင်းတည်းဖြစ်ကာ မင်းသား၏ အပင်းအသင်းတို့တည်း၊ ဤမိန်းမကား တစ်ယောက်တည်းသာတည်း၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် အမှုကိုစီရင်အံ့၊ ယခုသွား၍ မင်းသားကို တောင်ကမ်းပါးပြတ်၌ ချကြကုန်” ဟုထပ်၍ အမိန့်ပေးပြန်၏။
တောင်စောင့်နတ်မ ဟိမဝန္တာကြွ ထိုအခိုက် အိမ်ရှေ့မင်း၏ မေတ္တာအာနုဘော်ကြောင့် တောင်စောင့်နတ်သည် “အို-မဟာပဒုမမင်းသား... မကြောက်လင့်”ဟု အားပေးစကားပြောကြားကာ လက်နှစ်ဘက်တို့ဖြင့် ခံယူ၍ရင်ခွင်၌ထားလျက် နတ်၏အတွေ့ကို တွေ့စေ၍ တောင်ခြေရင်း၌ တည်ရှိသော နဂါးမင်း၏ ပါးပျဉ်းထက်၌ ထားလေ၏။
မုဆိုးလျှောက်တင် သားတော်ရှာစဉ် ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်သား၊ မုဆိုးတစ်ယောက်သည် ထိုအရပ်သို့ ရောက်၍ မြင်လျှင် မဟာပဒုမမင်းသားအား အရှင်သည် မဟာပဒုမမင်းသားဟုတ်မဟုတ်ကို မေး၍ ဟုတ်မှန်ကြောင်းကို ပြောဆိုသောအခါ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်နေပြီးလျှင် မြို့တော်သို့ပြန်၍ မင်းကြီးအား သားတော်မဟာပဒုမမင်းသားကို အသက်ရှင်လျက် ရသေ့ရဟန်းပြုနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရကြောင်း လျှောက်ထားလေ၏။
သားမတွေ့ရုံ ခြင်းရာစုံ သစ်ရွက်မိုးကျောင်းတံခါးဝ၌ ရွှေဆင်းတုကဲ့သို့ ထိုင်နေသော သားတော်ကို မြင်လျှင် ရိုသေစွာရှိခိုး၍ လျောက်ပတ်သောအရပ်၌နေ၏။
ထီးနန်းရိုက်ရာ ရွှံ့ဘွယ်ရာ ထိုအခါမင်းကြီးသည် သားတော်အား မိမိ၏ ထီးနန်းမွေကို ပေးလိုသဖြင့်— “ချစ်သား ပြန်လာပါ၊ သင်ချစ်သားကို နန်းတော်သို့ တစ်ဖန်ဆောင်ယူပါမည်၊ သင်ချစ်သားအား ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာဖြစ်ပါစေ၊ မင်းပြုပါလော့၊ တောကြီးထဲ၌ အဘယ်အကျိုးရှိပါအံ့နည်း”— ဟု ပြောဆိုကာ နန်းတော်သို့ပြန်လိုက်ရန်၊ ထီးနန်းအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ရန် တိုက်တွန်းတောင်းပန်လေ၏။
ကာမဂုဏ်ချမ်းသာ ငါးမျှားပမာ မင်းကြီးသည် သားတော်ရသေ့ပြောသောစကားကို နားမလည်သဖြင့်— “ချစ်သား...သင်သည် အဘယ်အရာဝတ္ထုကို ငါးမျှားချိတ်နှင့်တူသည်ဟု ဆိုသနည်း၊ ဘယ်အရာဝတ္ထုကို သွေးနှင့်တကွဟု ဆိုသနည်း၊ ဘယ်အရာဝတ္ထုကို အန်သည်ဟု ဆိုသနည်း၊ ဖြေကြားပါလော”— ဟု တောင်းပန်ပြန်၏။
သားတောင်းပန်လတ် ထီးနန်းအပ် ထိုအခါ ခမည်းတော်မင်းကြီးသည် သားတော်ရသေ့တရားစကားကို ကြားနာရလျှင် အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်သည်ဖြစ်၍ “ချစ်သား...ငါသည်အလွန်မိုက်သောကြောင့် မိန်းမယုတ်စကားကို ယုံကြည်ကာ အကျင့်သီလနှင့်ပြည့်စုံသော သင်ချစ်သားကို ပြစ်မှားမိပေ၏၊ အပြစ်ကို သည်းခံတော်မူပါ”ဟု ခြေတို့၌ဝပ်၍ တောင်းပန်ကန်တော့၏။
သားကိုခွဲခွါ ဝမ်းနည်းစွာ မင်းကြီးလည်း သားတော်ကိုမင်းပြုရန် တောင်းပန်၍ မရသဖြင့် ငိုယိုမြည်တမ်းကာ မြို့တော်သို့ပြန်ခဲ့၏။
တေရသကနိပါတ် -၄၇၅-ဖန္ဒနဇာတ် အကြောင်းမဲ့ ကြို့ပင်စောင့်နတ်ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့သော ဝံအား ကြို့ပင်စောင့်နတ်က တစ်ဖန်ပြန်၍ ရန်ငြိုးဖွဲ့သဖြင့် နှစ်ဦးလုံး အကျိုးမဲ့ပျက်စီးဆုံးရှုံးရသော အကြောင်း။
ရန်သူပျက်မှာ ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုအခိုက် ပုဏ္ဏားလက်သမားသည် အဘော်နှစ်ယောက်သုံးယောက်ကိုခေါ်၍ ရထားသစ်ယူရန် လှည်းဖြင့် လာ၏။
ရန်သူပျက်ရေး အကြံပေး ဝံလည်း “အချက်ကောင်းကို ရပေပြီ၊ ငါ၏ရန်သူ ပျက်စီးခြင်းကို မြင်ရတော့မည်”ဟုကြံစည်ကာ– “အဆွေလက်သမား... ပိတောက်ပင်၊ ရှားပင်၊ အင်ကြင်းပင်၊ ဖောက်ကြံ့ပင်တို့သည် မခိုင်ခန့်ကုန်၊ ကြို့ပင်သည် ရထားအကွပ်လုပ်ရန် ခိုင်ခန့်လှ၏”— ဟု ပြောကြားလေ၏။
ချင်းချင်းမုန်းချက် ကျိုးမထွက် ထိုအခါ ရုက္ခစိုးနတ်သည် လက်သမားတို့အား “အမောင်တို့... ဝံရေကိုခွါ၍ လက်လေးသစ်မျှ ဖြတ်ပြီးလျှင် ရထားအကွပ်၌ သံပတ်သကဲ့သို့ပတ်လျှင် အလွန်ခိုင်ခန့်လှသည်၊ အဘိုးလည်းထိုက်တန်လှသည်၊ ဝံရေကို အဘယ်မှာရအံ့နည်း၊ သင်တို့သည်မိုက်လှ၏၊ ကြို့ပင်ကား ဘယ်မှပြေးမည်မဟုတ်၊ သင်တို့အား ပြောကြားသော ဝံထံသွား၍ သင်ပြသောသစ်ပင်ကို ဘယ်အရပ်၌ ဖြတ်ရမည်နည်း၊ လိုက်၍ပြပါဟု လှည့်စား၍ခေါ်ချေ၊ လိုက်လာ၍ ဤအရပ်၌ဖြတ်လောဟု နှုတ်သီးဖြင့်ပြသောအခါ ထက်လှစွာသောပုဆိန်ဖြင့် ဖြတ်၍သတ်ပြီးလျှင် အရေကိုခွါ၍ ကောင်းသောအသားကိုစားပြီးမှ ကြို့ပင်ကိုဖြတ်လော”ဟု ရန်တုံ့မူကာ နည်းပေးပြန်၏။
တေရသကနိပါတ် -၄၇၆–ဇဝနဟံသဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အာယုသင်္ခါ လွတ်လျင်စွာ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် “ရဟန်းတို့... အရပ်လေးမျက်နှာ၌ တည်ကုန်လျက် လျင်မြန်စွာပစ်သောလေးသမား လေးယောက်တို့ မြားကို မြေသို့မကျမီ ကောက်ယူ၍ လာနိုင်သော ယောက်ျား၏ သွားခြင်းသည် လျင်မြန်၏။
နေနှင့်ယှဉ်ပြိုင် ဟင်္သာငယ်မနိုင် ထိုအခါ ဟင်္သာမင်း၏ညီတော် ဟင်္သာငယ်နှစ်ဦးတို့သည် နေနှင့်တကွ အပြေးပြိုင်မည်ဟု တိုင်ပင်ညီညွတ်ကာ နောင်တော်ဟင်္သာမင်းအား လျှောက်ထားကုန်၏။
နေကိုနိုင်ခြင်း ဟင်္သာမင်း နောက်တစ်ဖန် ဟင်္သာမင်းသည် “ယနေ့ ငါသည် အားအစွမ်းကို စုံစမ်းမည်”ဟု ကြံစည်ကာ တစ်ဟုန်တည်း ပြေးသွား၍ ယုဂန္ဓိုရ်တောင်ထိပ်၌ နား၏။
အဟုန်ပြရန် မင်းတောင်းပန် ဗာရာဏသီမင်းလည်း ဟင်္သာမင်းလာသည်ကိုမြင်လျှင် “ငါ့အဆွေတော်လာပြီ”ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဟင်္သာမင်းနားနေရန် ရွှေအင်းပျဉ်ကိုခင်းစေပြီးလျှင်– “အဆွေတော် ဟင်္သာမင်း... ဤရွှေအင်းပျဉ်၌ နားနေတော်မူပါ၊ အဆွေတော်အား မြင်ရခြင်းကို နှစ်သက်ပါ၏၊ အဆွေတော်သည် အကျွန်ုပ်ထံ ရောက်လာပေ၏၊ ဤနန်းတော်၌ အလိုရှိရာကို ပြောကြားတော်မူပါ”— ဟု လောကွတ်ပျူငှါ ဘိတ်မန္တကပြုလေ၏။
မြေဝယ်မကျ မြှားကောက်ပြ ထိုအခါ... ဟင်္သာမင်းသည် အက္ခဏဝေမိလေးသမား လေးယောက်တို့ကို နန်းရင်ပြင်၌ စည်းဝေးစေ၏။
တရားအစုံ ဟောပြပုံ ထို့နောက် ဟင်္သာမင်းသည် “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်၏ လျင်မြန်ခြင်းကို မြင်ရပြီမဟုတ်လော၊ ဤလျင်မြန်ခြင်းကား ယုတ်လျော့သော လျင်မြန်ခြင်းတည်း”၊ “အဆွေတော်ဟင်္သာမင်း... သင်၏လျင်မြန်ခြင်းထက် လျင်မြန်သောအရာရှိပါသေးသလော”ဟုမေး၏။
တရားခြင်းရာ ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုအခါ... မင်းကြီးသည် ဟင်္သာမင်း ဟောကြားသောတရားကို များစွာနှစ်သက်လှသဖြင့်– “အဆွေဟင်္သာမင်း... သင်၏စကားကိုကြားရသဖြင့် အချို့သောသူအား ချစ်မြတ်နိုးပါ၏၊ မြင်တွေ့ရသဖြင့် အချို့သောသူအား ချစ်မြတ်နိုးခြင်း ကင်းပျောက်ပါ၏၊ စကားကိုကြားရသဖြင့်၎င်း၊ မြင်တွေ့ရသဖြင့်၎င်း ချစ်မြတ်နိုးခြင်းတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ အသို့နည်း အကျွန်ုပ်အားမြင်တွေ့ရသဖြင့် မြတ်နိုးပါ၏လော”။
ယစ်မျိုးရှောင်ကြဉ် တရားဆင်ခြင် ထိုအခါ ဟင်္သာမင်းသည် မင်းကြီးနန်းတော်တွင်မနေလို၍ အပြစ်ပြကာ– “မြတ်သောမင်းကြီး...ငါတို့သည် အမြဲမပြတ် အရိုအသေပူဇော်ခံကာ အရှင်မင်းကြီးတို့ နန်းတော်၌ နေကုန်ငြားအံ့၊ အရှင်မင်းကြီးသည် တရံတခါ သုရာယစ်သည်ဖြစ်၍ ငါစားဘို့ ဟင်္သာမင်းကိုချက်ကြကုန်”။
လူတို့သဘောနက် အသိခက် ထို့နောက်တစ်ဖန် ဟင်္သာမင်းသည် ငြင်းပယ်လိုသဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး “မြေခွေးနှင့်ငှက်တို့မြည်သံကို သိလွယ်ပါ၏၊ လူတို့စကားကို ထိုမြေခွေးနှင့်ငှက်တို့မြည်သံထက် သိနိုင်ခဲပါ၏”။
မင်းစကားပယ်ရန် တောတွင်းပြန် ထိုအခါမင်းကြီးသည် ဟင်္သာမင်းအား တောင်းပန်ပြန်လို၍– “အဆွေဟင်္သာမင်း...တောင်းပန်သော အကျွန်ုပ်တို့၏ လက်အုပ်ချီမိုးခြင်းကို အကယ်၍ မသိကုန်အံ့၊ အနီး၌လုပ်ကျွေးကာနေသော အကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို အကယ်၍မလိုက်နာပါအံ့၊ ဤသို့မလိုက်နာသည်ရှိသော် ဟင်္သာမင်းကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်တို့ထံ လှည့်လည်ခြင်းကို ပြုတော်မူပါ”— ဟု တောင်းပန်ကာ... ဘိတ်ကြားပြန်၏။
တေရသကနိပါတ် - ၄၇၇-စူဠနာရဒဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု သမီးနှင့်တယ် ရဟန်းကိုဆွယ် နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်၌ အမျိုးတစ်ခုအား အရွယ်သို့ရောက်သော သတို့သမီးတစ်ယောက်ရှိလေ၏။
လူထွက်ဘို့ရာ ပုဆိုးမှာ ထိုအခါမိခင်သည် ရဟန်းကြွလာသောအခါ ကြားလောက်ရာအရပ်မှနေ၍ “ငါ့အိမ်မှာ ဥစ္စာအသုံးအဆောင်သာလျှင် ပြည့်စုံ၏၊ လျော်သောအိမ်ကို အုပ်စိုးစီရင်နိုင်မည့် သားနှင့်သမက်ကားမရှိလေ”ဟု ငြီးတွား၏။
ရသေ့ငယ်ဖျက် မိန်းမပျက် ထိုအခါ ပစ္စန္တရစ်၌နေသော သူခိုးတို့သည် ဇနပုဒ်သို့ဝင်၍ မြို့ကိုဖျက်ဆီးလျက် သမီးပျိုတို့ကိုခေါ်၍ ဥစ္စာထုပ်ကိုဆောင်ယူစေကာ ပစ္စန္တရစ်သို့လာကုန်၏။
တဏှာဖြင့်ပျော် မြိုရွာခေါ် ထို့နောက် မိန်းမငယ်သည် ရသေ့ငယ် မိမိအလိုသို့ပါမှန်းသိလျှင်– “အရှင်... တော၌နေသဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့နှင့်ပျော်ပျော်နေရန် ရွာသို့လိုက်ခဲ့ပါ”ဟုပြော၏။
ကျိုးကြောင်းပြသ ဆိုဆုံးမ အဘရသေ့ကြီးသည် တောမှ ပြန်လာသည်ရှိသော် မိန်းမခြေရာကိုမြင်လျှင် “ဤခြေရာကား မိန်းမခြေရာဖြစ်သည်၊ ငါ့သားသည် မုချသီလပျက်သည်ဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု ကြံစည်လျက် ကျောင်းတွင်းသို့ဝင်ပြီးလျှင် သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကိုချထားလျှက်– “ချစ်သားသင်သည် ထင်းတို့ကိုလည်းမခွဲ၊ ရေကိုလည်းမခပ်၊ မီးကိုလည်းမသိ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ပညာနည်းသောသူကဲ့သို့ ကြံမှိုင်နေဘိသနည်း”— ဟု မေးလေ၏။
ဆုံးမစကား ဖခင်ဖြေကြား ရသေ့ငယ်သည် ဖခင်ရသေ့ကြီး၏ဆုံးမစကား အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုနားမလည်သည်ဖြစ်၍— “ဖခင်...ရသေ့ ရဟန်းတို့အား အဆိပ်ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ကမ်းပါးပြတ်ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ညွှန်ပျောင်းဟူသည် အဘယ်နည်း၊ အဆိပ်ထန်သောဟူသည် အဘယ်နည်း ပြောကြားပါလော့”— ဟု အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို မေးလျှောက်ပြန်၏။
ရှောင်ကြဉ်လေအပ် ထိုငါးရပ် “ချစ်သားနာရဒ... မြေအပြင်၌ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော မင်းတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ထိုမင်းတို့ထံမသွားလင့်၊ ထိုမင်းတို့ ခြေရင်း၌ မခစားလင့်၊ ထိုမင်းတို့ကို ရသေ့ရဟန်းတို့၏ အဆိပ်ထန်သောမြွေဆို၏”။
သတိနှင့်ဖြစ်သော် ဈာန်နှင့်ပျော် ရသေ့ငယ်လည်း ဖခင်ရသေ့ကြီး ပြောဟောစဉ်ပင်လျှင် သတိရ၍ “ဖခင်... အကျွန်ုပ်သည် လူတို့နေရာသို့ မသွားတော့ပါ”ဟု ဝန်ခံလေ၏။