DatarrX/myanmar-Wikipedia huggingface dataset:
တေရသကနိပါတ် -၄၇၉-ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အာနန္ဒာဗောဓိ စိုက်ပျိုးမိ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လူတို့အကျိုးငှါ ဒေသစာရီကြွချီတော်မူသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သား လူအများတို့သည် ပန်းနံ့သာ လက်စွဲကုန်လျက် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ လာကြရာ မြတ်စွာဘုရား မရှိသဖြင့် ပူဇော်ရာကိုမရ၍ ပန်းနံ့သာတို့ကို ဂန္ဓကုဋိတံခါး၌ချ၍ သွားကုန်၏။
ရန်လှန်မခု ရဟန်းပြု အိမ်ရှေ့မင်းလည်း မိမိတံဆိပ်တော်ခတ်ထားသော လက်စွပ်၊ နူးညံ့သောကမ္ဗလာ၊ သန်လျက် ဤသုံးပါးသော အသုံးအဆောင်တို့ကို မိမိအကျိုးစီးပွားကိုလိုလားသောအမတ်အားပြ၍ “ဤအမှတ်အသားဖြင့် လာ၍ပြသော ငါ့သားတော်အား မင်းအဖြစ်ကို ပေးကြကုန်လော့” မှာထားပြီးလျှင် တောထွက်ကာ မြစ်ကမ်းနားတွင် ကျောင်းသင်္ခမ်းဆောက်လုပ်၍နေ၏။
အတွေ့မရှောင် မင်းမယ်မောင် ခမည်းတော်မယ်တော်တို့သည် ဆွမ်းခံသွားသောအခါ၊ သစ်သီးရှာသွားသောအခါတို့၌ သမီးတော်ကို ကျောင်း၌ထား၍ သွားကြကုန်၏။
သားဘုန်းကံရှင် ဖွားမြောက်မြင် မင်းသမီးလည်း မင်းသားကို ကျောင်းသို့ခေါ်၍ မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ ပြန်ရောက်လာလျှင် ထိုမင်းသားကား ကာလိင်္ဂမင်းကြီး၏သားတော် စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားဖြစ်ကြောင်းနှင့် တောသို့လာခဲ့ရသောအကြောင်းကို အစုံအလင်လျှောက်ထားလေ၏။
လက်စွပ် ကိုပြ မင်းမြှောက်ကြ တစ်နေ့သ၌ ခမည်းတော်သည် နက္ခတ်ကိုကြည့်လတ်သော် နောင်တော် မဟာကာလိင်္ဂမင်းကြီး နတ်ရွာစံကြောင်းကိုသိလျှင် သားတော်ကိုခေါ်၍ “ချစ်သား... တော၌နေသဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ ဘကြီးတော် မဟာကာလိင်္ဂမင်းကြီး နတ်ရွာစံချေပြီ၊ အဘ၏အမွေဖြစ်သော ဒန္တပုရမြို့တော်ကိုယူ၍ မင်းပြုချေလော့”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် မိမိဆောင်ယူခဲ့သော လက်စွပ်၊ ကမ္ဗလာ၊ သန်လျက်တို့ကိုအပ်နှင်း၍ မည်သည့်နေရာဝယ် ငါတို့အကျိုးစီးပွားကို “လိုလားသောအမတ်ကြီးရှိ၏၊ ထိုအမတ်ကြီးထံသွား၍... ငါ့သားတော်အဖြစ်သိအောင် ပစ္စည်းတို့ကို သက်သေခံအဖြစ်ပြလေ”ဟုမှာထားကာလွှတ်လိုက်၏။
ကျင့်ဝတ်လျောက် စကြာရောက် မင်းကြီးထံတွင် ခစားသော ကာလိင်္ဂဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် မင်းကြီးအား စကြဝတေးမင်းတို့ ကျင့်ဝတ်ကိုလျှောက်ထားလေ၏။
ဆင်ဖြူစီးကာ လှည့်လည်လာ တစ်နေ့သ၌ စကြာမင်းသည် ဆင်ဖြူရတနာကို စီးလျက် သုံးဆယ့်ခြောက်ယူဇနာရှိသော ပရိသတ်ခြံရံကာ ကြီးစွာသောအသရေ၏ တင့်တယ်စမ္ပယ်ခြင်းဖြင့် မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ထံသွားတော်မူ၏။
ဗောဓိတန်ခိုး ရှေ့မတိုး မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်လျှောက်ထားသော်လည်း မနာယူဘဲ အဖန်ဖန် ဝရဇိန်ချွန်းဖြင့် ပေါက်၍ အတင်းနှင်သည်ရှိသော် ဝေဒနာကိုသည်းမခံနိုင်သည်ဖြစ်၍ မင်္ဂလာဆင်တော်သည်သေဆုံးလေ၏။
ဗောဓိကြောင်းအင် ပုဏ္ဏားတင် ထိုအခါ ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်ပြီးလျှင် ဗောဓိမဏ္ဍိုင်ကို ကြည့်၍ တန်ခိုးပြာဋိဟာကိုမြင်ရလျှင် ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား– “အို-ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏား... သင်ပုဏ္ဏားသည်ပင်လျှင် ခပ်သိမ်းသောတရားတို့ကို သိမြင်သော သဗ္ဗညုဘုရားလေလော”— ဟု ချီးကျူးလေ၏။
တေရသကနိပါတ် -၄၈၀-အကိတ္တိဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ဒါနအရာ လွန်ကဲစွာ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်၌နေသော အလှူဒါယကာတစ်ယောက်သည် ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကိုပင့်ဖိတ်၍ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အလှူကြီးကို ပေးလှူ၏။
မောင်နှမတိုင်ပင် ရဟန်းဘောင်ဝင် ထိုအခါ အကိတ္တိသတို့သားသည် ရှိသမျှပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကို လှူဒါန်းစွန့်ကြဲပြီးလျှင် နှမငယ်ကိုခေါ်ယူကာ ဗာရာဏသီပြည်မှ ထွက်ခဲ့၏။
လာဘ်မမြှော်လင့် ထီးတည်းကျင့် အကိတ္တိရသေ့သည် အခြံအရံလာဘ်ပူဇော်သက္ကာရကိုအလိုမရှိ၊ တစ်ယောက်ထီးတည်း ချမ်းသာစွာနေမည်ဟု ကြံစည်လျက် အခါမဲ့၌ အယုတ်သဖြင့်နှမငယ်မျှကိုပင်မသိစေဘဲ တစ်ယောက်ထီးတည်းထွက်ခဲ့ရာ ဒမိဠတိုင်းသို့ရောက်၍ ကာဝိရမည်သော သင်္ဘောဆိပ်အနီးဖြစ်သော ဥယျာဉ်၌နေလျက် ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်စေ၏။
ခြိုးခြံကျင့်ဆောင် သိကြားပူလောင် အကိတ္တိရသေ့လည်း အလိုနည်းသည်ဖြစ်၍ အရပ်တစ်ပါးသို့မသွားဘဲ ကံပြင်းပင်ကြီးသီးသောအခါ အသီးကိုစား၏၊ အသီးမရှိသောအခါ အရွက်ကို ပြုတ်ဖြော၍စား၏ ဆားလည်းမပါ၊ ထိုအခါ အကိတ္တိရသေ့၏သီလတန်ခိုးကြောင့် သိကြားမင်း၏ ပဏ္ဍုကမ္ဗလာကျောက်နေရာသည် ပူသောအခြင်းအရာကိုပြလေ၏။
သဗ္ဗညုတဉာဏ် အခြေခံ ထိုအခါ ရသေ့သည် ကံပြင်းရွက်ပြုတ်တို့ကို စားမည်ဟု ကျောင်းတံခါး၌နေစဉ် သိကြားမင်းကိုမြင်လျှင် “အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကို ယနေ့မှ မြင်ရပေတော့သည်။
ဉာဏ်ကိုရှေးရှု လှူဒါန်းမှု သိကြားမင်းသည် သုံးရက်မြောက်သောအခါ “ဤရသေ့ကား အစာမစားရသော်လည်း အလှူဝတ်ကို မပျက်စေဘဲလှူဒါန်းကာနေ၏၊ ငါကား မည်သည့်အရာကို တောင့်တ၍ လှူဒါန်းသည်ကိုမသိ၊ ငါသိအောင် သွား၍မေးမည်”ဟု မွန်းလွဲလတ်သော် ကြီးစွာသောအသရေဖြင့် ကောင်းကင်၌ရပ်လျက်– “အို-ရသေ့... အဘယ်အရာကို တောင့်တ၍ တစ်ယောက်ထီးတည်း လေနေပူတို့ဖြင့် နှိပ်စက်သောအရပ်၌ ငြိမ်သက်စွာနေဘိသနည်း”— ဟု မေးလေ၏။
လောဘနိုင်ငံ လက်မခံ ထိုစကားကို ကြားလျှင် သိကြားမင်းသည် အလွန်ကြည်ညိုသည်ဖြစ်၍ ဆုပေးမည်ဟု ကြံစည်လျက်– “ရှင်ရသေ့... ရှင်ရသေ့သည် ကောင်းသောစကား၊ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သောစကားကိုဆိုပေ၏၊ ရှင်ရသေ့အား အကျွန်ုပ်ဆုပေးပါမည်၊ အလိုရှိရာကို ယူပါလော့”— ဟု ဖိတ်မန်လေ၏။
သူမိုက်ရှောင်ရှား ဆုလိုလား သိကြားမင်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြန်လျှင် အဘိုင်းထက်အလွန်ကြည်ညိုသည်ဖြစ်၍ အလိုရှိရာဆုကိုတောင်းပါဟု ဖိတ်မန်ပြန်၏။
သူမိုက်ကျင့်စင် ကျိုးမမြင် ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ရသေ့တောင်းသောဆုကို အကျိုးအကြောင်း မေးလို၍– “ရှင်ရသေ့... ရှင်ရသေ့အား သူမိုက်သည် အဘယ်သို့ပြုသနည်း၊ အဘယ့်ကြောင့်သူမိုက်ကိုမမြင်လိုသနည်း၊ မကြားလိုသနည်း၊ မပေါင်းဘော်လိုသနည်း၊ စကားမပြောလိုသနည်း၊ မနှစ်သက်လိုသနည်း”— ဟု မေးပြန်၏။
ပညာရှိတွေ့မြင် တူနေချင် ထို့နောက်တစ်ဖန် အကိတ္တိရသေ့သည် ပညာရှိတို့နှင့် တွေ့မြင်ပေါင်းဖေါ်လိုသောဆုကို တောင်းလို၍– “သိကြားမင်း... အကယ်၍ ငါ့အား ဆုပေးလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ပညာရှိကိုမြင်ရလို၏၊ ပညာရှိကိုကြားရလို၏၊ ပညာရှိနှင့်ပေါင်းဘော်ရလို၏၊ ပညာရှိနှင့်စကားပြောဟောရလို၏၊ ပညာရှိကိုနှစ်သက်ရလို၏”— ဟု ဆုတောင်းပြန်၏။
ကောင်းဆိုးညွှန်ရာ ပညာရှိသာ ထိုအခါ အကိတ္တိရသေ့သည် ပညာရှိနှင့် တွေ့မြင်ပေါင်းဘော်လိုသောဆန္ဒကို ပြောဆိုလိုသဖြင့်– “သိကြားမင်း ပညာရှိသည် အကျိုးစီးပွားကိုဆောင်၏၊ အကျိုးစီးပွားမရှိရာ၌မယှဉ်၊ မွန်မြတ်သောအားဖြင့်သိလွယ်၏၊ ကောင်းစွာပြောဆိုအပ်သော် အမျက်မထွက်၊ အာစာရဝိနည်းကိုသိ၏၊ ထို့ကြောင့် ပညာရှိနှင့်ပေါင်းဘော်ခြင်းသည် ကောင်း၏”— ဟု ပညာရှိ၏အကျိုးစီးပွားများကြောင်းကိုပြောကြားလေ၏။
ကျော်စောမှုလုပ် လွန်စက်ဆုပ် ထို့နောက်တစ်ဖန် အကိတ္တိရသေ့သည် အခြံအရံလာဘ်ကို မလိုလားသဖြင့်– “သိကြားမင်း... အကယ်၍ငါ့အား ဆုပေးလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ သင်သိကြားမင်းသည် ငါ့ထံနောက်တစ်ဖန် မလာစေလိုပါ”— ဟု ဆုတောင်းပြန်၏။
ဈာန်နှင့်ပျော်ပါး ဗြဟ္မာရွာလား ထိုအခါ အကိတ္တိရသေ့သည် ခြိုးခြံမှ အန္တရာယ်ကို တားမြစ်ဘွယ်မြင်၍— “သိကြားမင်း အလိုခပ်သိမ်းကို ပေးတတ်သော သင်သိကြားမင်းကဲ့သို့သော နတ်၏အဆင်းကိုမြင်ရ၍ ငါ့အား ခြိုးခြံသောအကျင့်သည် မေ့လျော့ရာ၏၊ ထိုမေ့လျော့ခြင်းမှ ကြောက်သောကြောင့် သင်သိကြားမင်းကို မလာစေလိုပါ”— ဟု သိကြားမင်းလာခြင်း၌ အပြစ်ကို ဖြေကြားပြောဆိုပြန်၏။
အသုဘနိမိတ်ကို (နှလုံးသွင်းမှန်) ဖြင့် နှလုံးသွင်းသောသူအား ကာမစ္ဆန္ဒသည် မဖြစ်ပွားဘဲ ပယ်စွန့်နိုင်၏။
ထိုသို့ သဘောထား၍မရပါက ခန္ဓာကိုယ်၏ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာများကို ဆင်ခြင်ခြင်း။
မိမိ၏ကမ္မဋ္ဌာန်းတည်းဟူသော ကျက်စားရာမှ ထွက်သွားလျှင် ၏အလိုသို့ လိုက်ပါရတတ်သည်။
ဆိုသည်မှာ ကုသိုလ်တရားများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို တားမြစ်ပိတ်ပင်တတ်သော ဒေါသ၊ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ စိတ်နှလုံးထိခိုက်ခြင်း၊ သူတစ်ပါးပျက်စီးရာကို လိုလားခြင်း ဟူသော တရားကို ဆိုလိုပါသည်။
သံယုတ္တနိကာယ်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ဗျာပါဒနီဝရဏ၏ သဘောသဘာဝကို အောက်ပါပုံပြင်ဥပမာဖြင့် ရှင်းပြတော်မူသည်- > "မီးပေါ်တွင်တည်ထား၍ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေအိုးတစ်လုံးကို ကြည့်သောသူသည် မိမိမျက်နှာအရိပ်ကို ကောင်းစွာမမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ ထို့အတူ ဗျာပါဒ လွှမ်းမိုးနေသောစိတ်သည် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒေါသမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ကောင်းစွာမမြင်နိုင်၊ မိမိအကျိုး၊ သူတစ်ပါးအကျိုး၊ နှစ်ဦးသားအကျိုးကို ကောင်းစွာမသိမြင်နိုင်၊ ရှေးက အလွတ်ကျက်မှတ်ထားသော စာများပင် သတိမရနိုင်၊ အလွတ်မကျက်မှတ်ရသေးသော စာများအတွက် ပြောဖွယ်ရာမရှိ။
How to Overcome the Five Hindrances - ဖားအောက်တောရဆရာတော် ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် ကိုးကား။
How to Overcome the Five Hindrances - ဖားအောက်တောရဆရာတော် = =။
ဆိုသည်မှာ ကုသိုလ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို တားမြစ်ပိတ်ပင်တတ်သော ယုံမှားသံသယရှိခြင်း ဟူသော တရားကို ဆိုလိုပါသည်။
အဆိုပါလမ်းပိုင်းရှိ မြင်းခြံ-မြို့သာ လမ်းပိုင်းသည် မူလက တည်ရှိခဲ့ပြီး ၁၉၂၉ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ(၁၅)ရက်နေ့တွင် လည်းကောင်း၊ မြို့သာ-ပုလိပ်လမ်းပိုင်းတွင်လည်း ၁၉၃၀ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ(၁၃)ရက်နေ့တွင်လည်းကောင်း ရထားများပြေးဆွဲခဲ့သည်။
တေရသကနိပါတ် -၄၈၁-တက္ကာရိယဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ချမ်းသာစွာနေရာ ဆိတ်ငြိမ်စွာ နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့သည် တစ်ခုသောဝါတွင်း၌ ဆိတ်ငြိမ်စွာနေလိုသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားထံ ပန်ကြားပြီးလျှင် ကောသလတိုင်းသို့သွား၍ ကော့ကာလိကရဟန်း၏နေရာအရပ်သို့ ကပ်ပြီးလျှင်– “ငါ့ရှင် ကောကာလိက... သင့်ကိုမှီ၍ ငါတို့အားချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်၊ ငါတို့ကိုမှီ၍သင့်အားလည်း ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်”ဟုပြောကုန်၏။
ချင်းချင်း ကျေးဇူးပြု နေထိုင်မှု ထိုအခါ ကောကာလိကသည် “အရှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်ကိုမှီ၍ အဘယ်သို့ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်နည်း”ဟု မေး၏။
သာဝကနှစ်ပါး ပူဇော်ငြား ဝါကျွတ်သောအခါ အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးတို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံအဖူးမြင်သွားကြရန် ကောကာလိကကို ပန်ကြားကုန်၏။
လာဘ်ယူလိုမှု ရန်ငြိုးပြု ကောကာလိကလည်း “မထေရ်တို့သည် အလိုနည်း၍ ရောင့်ရဲလွယ်ကုန်၏၊ လှူဘွယ်ဝတ္ထုတို့ကို ငါ့အား ပေးလိမ့်မည်”ဟု ကြံစည်ကာ ဒါယကာတို့နှင့်အတူ မထေရ်တို့ထံလိုက်၏။
သာဝကတို့ပင် ဆဲရေးနှင် ကောကာလိကသည် သင်္ကန်းမရလျှင် “သာရိပုတ္တရာမောဂ္ဂလာန်တို့သည် ယုတ်မာသောအလိုရှိကုန်၏၊ ပြည့်ခြင်းငှါမတတ်နိုင်ကုန်၊ သူတစ်ပါးတို့ကိုမကြည့်ကုန်”ဟု ဆဲရေးလေ၏။
ဟောကာလိက နှင်ထုတ်ကြ ထိုအခါ ဒါယကာတို့သည် ကောကာလိကထံသွား၍ “အရှင်ဘုရား... မထေရ်မြတ်တို့နေခြင်းကိုသည်းမခံနိုင်ဟု ကြားရသည်၊ ယခုသွား၍ကန်တော့ကာ မထေရ်တို့ကိုပြန်စေကုန်လော၊ ပြန်မလာလျှင် အရှင်ဘုရား ဤကျောင်းမှာမနေလင့်”ဟု နှင်ထုတ်ကုန်၏။
အကူမှုစိတ်မိုက် ငရဲဆိုက် ကောကာလိကသည် မြတ်စွာဘုရားတားမြစ်တော်မူသော်လည်း မနာယူချေ။
လင်ငယ်သတ်ချင် ဥပါယ်ဆင် ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဏားသည် ပုဏ္ဏေးမကို အဖန်ဖန်တားမြစ်သော်လည်း မရသဖြင့် ကြံစည်၏။
အကြံရှိသလောက် နှုတ်မစောင့် ပုရောဟိတ်လည်း မင်းကြီးထံမှ အမိန့်ရလျှင် အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းသာသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အိမ်သို့ရောက်လျှင် နှုတ်ကိုစောင့်ခြင်းငှါမတတ်နိုင်သည်ဖြစ်၍ အဆောတလျင် မယားအား “ဟယ်-အယုတ်မ... ဤနေ့မှစ၍ သင်သည် ဘယ်သူနှင့်မွေ့လျော်မည်နည်း၊ နက်ဖြန်နှင့်လင်ကိုသတ်၍ ဗလိနတ်စာပြုမည်”ဟု ပြော၏။
လင်ငယ်ပြောပြ ထွက်ပြေးကြ ပုဏ္ဏေးမလည်း လင်ငယ်ထံ လူလွှတ်၍ “မင်းကြီးသည် မျက်စိကြောင်၍ အစွယ်ခေါခေါထွက်သော ပုဏ္ဏားကိုသတ်၍ ဗလိနတ်စာပြုလိမ့်မည်၊ အသက်ရှင်လိုလျှင် သင်နှင့်တူသော တစ်ပါးသောပုဏ္ဏားတို့ကိုခေါ်၍ အခါရှိတုန်းပြေးပါ”ဟု စေလွှတ်လိုက်၏။
သူတပါးကြံစည် မိမိထံလည် မင်းကြီးလည်း ပုရောဟိတ်ကိုမသတ်ကောင်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
မိမိနှုတ်မစောင့် သေဘေးရောက် တက္ကာရိယလုလင်လည်း အခြံအရံဖြင့် မြို့တံခါးသို့သွား၏။
မကောင်းကြံသမျှ မိမိထံကျ ထိုအခါ တက္ကာရိယလုလင်သည် ဆရာနှုတ်မစောင့်သောအဖြစ်ကို အပြစ်တင်လိုသဖြင့်– “ဆရာ... အခါကိုလွန်၍ ပြောဆိုမိသောသူသည် နှောင်ဖွဲ့ခံရ၏၊ အသတ်ခံရ၏၊ စိုးရိမ်ပူဆွေးရ၏၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းရ၏၊ ဤအရာ၌မိမိကိုယ်ကိုသာကဲ့ရဲ့လော့၊ နှုတ်မစောင့်သည့်အတွက် ဆရာကိုပင် တွင်း၌မြှပ်သတ်ရလတံ့”— ဟု အပြစ်တင်၍ ဆရာအား ကဲ့ရဲ့လေ၏။
သူဌေးသားဝတ္ထု သေကြူးလူယုတ် ဆွဲငင်ထုတ် ဆရာ... ကြားရဘူးသည်ကား-ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ကာဝီမည်သော ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်သည် ရှိလေ၏။
ကာမပျော်‌ရေး တစ်ထောင်ပေး ထိုအခါ သူဌေးသားတစ်ယောက်သည် ဥစ္စာတစ်ထောင်ဖြင့် ကာဠီထံလာရာ တုဏ္ဍိလကိုမြင်၍ မေးရာ အကြောင်းကိုသိရလျှင် ကာဠီထံသွားကာ “နှမ... ပုဆိုးပြတ်ဝတ်နေသေခ မောင်တုဏ္ဍိလကို အဘယ်ကြောင့်ပုဆိုးမပေးသနည်း”ဟုမေး၏။
နွားမြီးဆွဲငှက်ဝတ္ထု နှုတ်မစောင့်လေ အသက်သေ “ဆရာ... ဤတွင်မကသေး ကြားရဘူးသည်ကား ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဆိတ်ကျောင်းသားတို့ မေ့လျော့ကုန်စဉ် ကျက်စားရာအရပ်၌ ဆိတ်နှစ်ကောင်တို့သည် ခတ်ကြကုန်၏။
နွားကျောင်းသားလေးယောက်ဝတ္ထု ကိုယ့်မှုကိုယ်ရှာ သေဆုံးရာ “ဆရာ... ဤတွင်မကသေး ကြားရဘူးသည်ကား-ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် နွားကျောင်းသားတို့သည် အသီးရှိသော ထန်းပင်၌ တစ်ယောက်ကိုအတက်ခိုင်းကုန်၏။
မြူးထူးမိသောဆိတ်ဝတ္ထု မိမိကြမ္မာ တွေ့ကြုံရာ “ဆရာ... ဤတွင်မကသေး ကြားရဘူးသည်ကား-ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဆိတ်သူခိုးတို့သည် နေ့အခါဆိတ်ကိုသတ်၍စားမည်ဟုကြံစည်ကာ ညအခါ မမြည်နိုင်အောင် နှုတ်သီးကိုစည်းလျက် ခိုးယူပြီးလျှင် ဝါးခြုံတစ်ခု၌ ချည်ထားကုန်၏။
ကိန္နရီဝတ္ထု ကိန္နရာဖမ်းလျက် မင်းကိုဆက် “ဆရာ... ဤတွင်မကသေး၊ ကြားဘူးသည်ကား ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် မူဆိုးတစ်ယောက်သည် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ ဥပါယ်တမျဉ်ဖြင့် လင်မယားဖြစ်သော ကိန္နရာဖိုမတို့ကို ဖမ်းပြီးလျှင် မင်းကြီးအား ဆက်သလေ၏။
မင်းစေခိုင်းမှု ငြင်းဆန်ပြု မင်းကြီးသည် ကိန္နရာတို့ကို သီဆိုကြကုန်လော့၊ ကကြကုန်လော့ဟု စေခိုင်းလေ၏။
ကိန္နရာဖိုကား မင်းလျှောက်ထား မင်းကြီး၏စကားကိုကြားလျှင် ကိန္နရာဖိုသည် “စကားမပြောလျှင် ငါ့ကိုသတ်လတံ့၊ မင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်၏၊ မချွတ်လျှင် ငါ့ကိုသတ်လတံ့၊ ယခုအခါ ငါစကားပြောမည်”ဟု ကြံစည်လျက်- “မြတ်သောမင်းကြီး... အခြေလေးချောင်းရှိသော သားတို့သည် မိုးလျှင် ကိုးကွယ်ရာရှိကုန်၏၊ လူသတ္တဝါတို့သည် ကျွဲနွားစသော သားတို့လျှင် မှီခိုရာရှိကုန်၏၊ သင်မင်းကြီးသည်အကျွန်ုပ်၏ကိုးကွယ်ရာဖြစ်တော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိန္နရီမ၏ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်ပါ၏၊ နှစ်ယောက်သောအကျွန်ုပ်တို့တွင်တစ်ယောက်ယောက်သေသည်ကိုသိ၍ သေခြင်းမှလွတ်သောသူသည် ဟိမဝန္တာတောင်သို့သွားရာ၏”ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင်— အလိုမကျ ကဲ့ရဲ့ကြ “မြတ်သောမင်းကြီး စကားမပြောလိုသောကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေသည်မဟုတ်ပါ၊ စင်စစ်ကား စကားများခြင်း၌ အပြစ်ကိုမြင်၍ ဆိတ်ဆိတ်နေပါသည်”ဟုလျှောက်ထားပြန်၍— “မြတ်သောမင်းကြီး... စင်စစ်ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို အလွယ်နှင့်လွတ်ကင်းအောင် မရှောင်ကြဉ်နိုင်ပါ၊ အထူးထူးသောအလိုဆန္ဒရှိသောသူတို့ မှီဝဲအပ်သောသူတို့တွင် သီလစသောဂုဏ်ကျေးဇူးကြောင့် တစ်ယောက်ကား အချီးမွမ်းခံရ၏၊ တစ်ယောက်ကား အကဲ့ရဲ့ခံရ၏၊ အလုံးစုံသောသူတို့သည် လွန်ကဲသောစိတ်ရှိကုန်၏၊ စိတ်အလိုသည် ဆန်းကြယ်စွာဖြစ်လတ်သော် အလုံးစုံသောသူတို့သည် အသီးအသီးစိတ်ရှိကုန်၏၊ လောက၌အဘယ်သူအား စိတ်အလိုရှိတိုင်းဖြစ်နိုင်မည်နည်း”ဟုလျှောက်ထားပြန်၏။
မင်းကြီးသဘောကျ ဘေးလွှတ်ရ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် “ကိန္နရာဖိုကား မှန်သောစကားကိုဆိုပေ၏၊ အလွန်ပညာရှိပေ၏”ဟုဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ- “အချင်းတို့... ကိန္နရာဖိုကား စကားမပြောလို၍ ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီ၊ ယခုအခါ သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် စကားပြောဆိုခဲ့၏၊ ယခုအခါချမ်းသာစွာ အနာရောဂါကင်းလျက် သေဘေးမှလွတ်ခဲ့၏၊ သို့အတွက်လူတို့အား သင့်သောအခါ၌ မှန်ကန်စွာဆိုသောစကားသာလျှင် အကျိုးစီးပွားကိုဆောင်ပေ၏”— ဟုချီးကျူးပြောဆိုပြီးလျှင် ကိန္နရာဖို ကိန္နရာမတို့အား အသက်ဘေးမှချမ်းသာပေးပြီးလျှင် မူဆိုးကိုခေါ်စေ၍ မူဆိုးကိုဖမ်းယူခဲ့ရာအရပ်၌လွှတ်ချေဟု စေခိုင်းလေ၏။
နှုတ်မလုံခြုံ ကျိုးပျက်ပုံ ထို့နောက် တက္ကာရိယလုလင်သည် “ဆရာ... နှုတ်စောင့်အပ်သည်၊ ဆိုခွင့်ရောက်သောအခါ ဆိုအပ်သည်”ဟု ထုံးသက်သေတို့ကိုညွှန်ပြပြီးလျှင်– “ဆရာမကြောက်လင့်၊ ဆရာအား အသက်ကိုပေးမည်”ဟု ပြောဆိုကာ သက်သာရာကိုရစေ၍ ယနေ့နက္ခတ်နှင့်မယှဉ်သေးဆို၍ ထိုနေ့ကိုလွန်စေပြီးလျှင် ညသန်းခေါင်ယံဝယ် ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုယူစေ၍ “ဆရာ... အမှတ်မရှိသောအရပ်သို့သွား၍ အသက်မွေးချေလော့”ဟု မှာထားပြီးလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူကိုမသိစေဘဲလွှတ်လိုက်၏။
တေရသကနိပါတ် -၄၈၂-ရုရုမိဂဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု ကျေးဇူးမသိမှု အကြောင်းပြု နတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်၏ ကျေးဇူးမသိသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။
အတိတ်ဝတ္ထု သူဌေးသားရူး အပျော်ကြူး လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ကုဋေရှစ်ဆယ်ကြွယ်ဝသောသူဌေးတစ်ယောက်သည် သားတစ်ယောက်ကိုရသည်ရှိသော် ထိုသားအား မဟာဇနကဟူသောအမည်ကိုမှည့်ကုန်၏။
ကြွေးရှင်ခေါ်ငင် ပရိယာယ်ဆင် ထိုသူဌေးသားသည် မိဘတို့သေလွန်လတ်သော် အတတ်ပညာ ဗဟုသုတမရှိသဖြင့် မိန်းမကြူးသောသူ၊ သေသောက်ကြူးသောသူ၊ ကြွေအန်ကြူးသောသူ စသောလူဆိုးလူမိုက်တို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ၍ အပျော်အပါးတို့ကိုလိုက်စားခဲ့ရာ မကြာမီဥစ္စာတို့သည် ကုန်ဆုံးပျက်စီးကုန်၏။
မြီရှင်ရှေ့တွင် သေပွဲဝင် သူဌေးသားသည် ဂင်္ဂါမြစ်သို့ရောက်လျှင် ဥစ္စာမြှုပ်ထားသောနေရာကိုညွှန်ကြားသည့်အလား “ငါသေတော့မည်”ဟုပြောဆိုကာ ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ဆင်းလေ၏။
ဆတ်မင်းကယ်မ ချမ်းသာရ နှစ်ရက်သုံးရက်ရှိ၍အားပြည့်လာသောအခါ ဆတ်မင်းသည် “အိုယောက်ျား... သင့်အား လူတို့လမ်းခရီးသို့ပို့မည်၊ ချမ်းသာစွာသွားရလတံ့၊ စင်စစ်အားဖြင့် ဤအရပ်၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု ဥစ္စာကိုလိုချင်သဖြင့် မင်းအမတ်စသည်တို့ကိုမပြောကြားပါလင့်”ဟုမှာထား၍ဝန်ခံစေပြီးလျှင် ကျောကုန်း၌တင်ဆောင်ကာတောကိုလွန်စေ၍ ဗာရာဏသီပြည်သို့သွားသောလမ်းခရီး၌ ချပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ပြန်ခဲ့၏။
ဆတ်မင်းတရားကို နာကြားလို ထိုအခါမိဖုရားကြီးသည်မင်းကြီးထံကပ်၍ “အရှင်မင်းကြီး... ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းကိုမြင်လိုပါ၏၊ ထိုဆတ်မင်း၏တရားကိုလည်းနာလိုပါ၏၊ အကယ်၍မရခဲ့သော် အကျွန်ုပ်အသက်မရှင်ပြီ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
ကျေးဇူးရှင်ပြစ်မှား သူယုတ်များ အမတ်လည်း ထိုယောက်ျားကို မင်းကြီးထံပို့လေ၏။
ဆတ်မင်းနေရာ ဝိုင်းဝန်းကာ မင်းကြီးသည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့ကို လက်နက်စွဲကိုင်စေလျက် “ဝိုင်းကြလော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။
ဆတ်မင်းမပြေး မင်းကိုမေး ဆတ်မင်းလည်း လေးကိုအသင့်ပြင်ကာ စောင့်နေသော မင်းကြီးကိုမြင်လျှင် မနီးမဝေးအရပ်မှာပင်ရပ်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီး... ဆိုင်းငံ့တော်မူပါဦးလော့၊ ရထားစီးချင်း မင်းတကာတို့ထက်မြတ်သော မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်ကိုမပစ်ပါလင့်၊ ဤအရပ်၌ ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု သင်မင်းကြီးအား အဘယ်သူပြောကြားပါသနည်း”— ဟု ချိုသာသောစကားဖြင့် လှမ်း၍မေးလင့်၏။
သူယုတ်ကယ်လေ့ ဘေးနှင့်တွေ့ ထိုခဏ၌ ဆတ်မင်းသည် မင်းကြီးအား သာယာစွာအသံကိုပြု၍ မေးကြားလိုသဖြင့်— မင်းကြီးအား ကျေးဇူးရှင်ပြစ်မှားသူကို လူဘာသာဖြင့် ညွှန်ပြပြောဆိုနေသော ဆတ်မင်းပုံ “မြတ်သောမင်းကြီး ဤအရပ်၌ ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု သင်မင်းကြီးအား... ဘယ်သူပြောပါသနည်း”— ဟု မေးမြန်း၏။
သူယုတ်ကယ်မိ ကျိုးယုတ်ဘိ မင်းကြီးသည် သူယုတ်တို့၏အခြင်းအရာများကို ဆတ်မင်းပြောဆိုသောစကားကိုကြားရသဖြင့်– “အဆွေဆတ်မင်း... အသို့နည်း၊ သင်သည် သားတို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် ငှက်တို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် လူတို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ လူဘာသာဖြင့်ပြောဆိုသော သင်ဆတ်မင်း၏စကားကိုကြားရ၍ များစွာကြောက်မက်ဘွယ်ကို ရသကဲ့သို့ ထင်ပါ၏”_ ဟု မေးမြန်းပြန်၏။
သူမိုက် ပြုကျင့် မလုပ်သင့် ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ဆတ်မင်းပြောကြားသောစကားကိုကြား၍ အလွန်အမျက်ထွက်သည်ဖြစ်၍– “အဆွေဆတ်မင်း... ပြုခဲ့ဘူးသောကျေးဇူးကိုမသိ၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှား၏၊ မပြုအပ်သည်ကိုပြုလေ့ရှိ၏၊ ထိုသူယုတ်မာကို အကျွန်ုပ်သတ်ပစ်မည်၊ ကိုယ်ကိုဖောက်ထွင်းနိုင်၍ မြှားလွှာလေးခုရှိသောမြှားဖြင့် ရင်ဝကိုပစ်သတ်မည်”— ဟု ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုလေ၏။
လူတို့သဘောနက် အသိခက် မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်း၏အဆုံးမပေးသောတရားစကားကို အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍– “အဆွေဆတ်မင်း... သင်ကား စင်စစ်သူတော်ကောင်းတို့တွင် တစ်ယောက်အပါအဝင်ဖြစ်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှားသော အားနည်းလှသော ဤသူယုတ်မာသည် အလိုရှိတိုင်း အိမ်သို့သွားပါစေတော့၊ ထိုသူအားလည်း ပေးမည်ဟု ဝန်ခံထားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်းပေးပါမည်၊ ဆတ်မင်းအားလည်း ရွာဆုကိုပေးပါမည်”— ဟု ဆတ်မင်းအား ချီးကျူး၍ သူဌေးသားလည်းချမ်းသာပေးတော်မူ၏။
ဆတ်မင်းဆုံးမ တရားပြ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် “အဆွေ... ဤသို့မအောက်မေ့ပါလင့်၊ ယုံကြည်ပါ၊ ငါသည် မင်းအဖြစ်ကိုသော်လည်း စွန့်ရာ၏၊ သင့်အားပေးသောဆုကို မစွန့်ရာ”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ဆုကိုပေးတော်မူ၏။
တရားညီညာ ချမ်းသာစွာ ထိုအခါ သားငှက်တို့သည် လူတို့ကောက်ကိုစားသည်ရှိသော် မတားမြစ်ဝံ့ကြသဖြင့် မင်းရင်ပြင်၌ ကြွေးကြော်ကုန်၏။
သရဘမိဂဇာတ် ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု တာဝတိံသာကြွ တရားပြ နတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ဟောဝေတော်မူ၏။
အကျဉ်းဟောမှု အကြောင်းပြု သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ ပဝါရဏာပြုပြီးသောအခါ သင်္ကဿနဂိုရ်ပြည်တံခါးသို့ နတ်ဗြဟ္မာအပေါင်းခြံရံလျက် ဆင်းသက်တော်မူ၏။
မင်းကြီးတာဘက် သမင်ထွက် မင်းကြီးသည် သမင်ဆီးဆောက် ပြန်၍ လည်းသည်ကိုမြင်လျှင်– “မြှားမှန်ပြီ”ဟု အော်ဟစ်၏။
ဒေါဓာန်လွန်ထ ထူးတွင်းကျ သမင်မင်းလည်း အတင်းပြေးကာ တောသို့ဝင်၏။
သမင်မင်းသည် ခြေသံကိုမကြားရသဖြင့် နောက်သို့ပြန်၍ကြည့်ရာ မင်းကြီးကိုမမြင်လျှင် ထူးတွင်းကြီးထဲသို့မုချကျလိမ့်မည်ဟုသိ၍ နောက်သို့ပြန်လာပြီးလျှင် ကြည့်ပြန်ရာ မထောက်မှီသောရေထဲ၌ ဆင်းရဲစွာကူးနေသောမင်းကြီးကိုမြင်လျှင် မင်းကြီးပြုသောအပြစ်ကို နှလုံးမသွင်းဘဲ အလွန်သနားကျင်နာလှသဖြင့် “ငါရှိစဉ်မပျက်စီးပါစေလင့်”ဟု ကြံစည်လျက် တွင်းနခမ်း၌ရပ်လျက်– သမင်မင်းကယ် ကျေးဇူးကြွယ် “မြတ်သောမင်းကြီး... မကြောက်လင့်၊ အကျွန်ုပ်ဆယ်တင်မည်”ဟု ပြောကာ အတောင်ခြောက်ဆယ်ရှိသော ထူးတွင်းမှ မင်းကြီးကိုဆယ်တင်ယူ၍ ကျောကုန်း၌တင်လျက် တောမှထွက်ပြီးလျှင် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့နှင့်မနီးမဝေးသောအရပ်၌ထား၏။
ပညာရှိသဘော မင်းကြီးဟော ညအခါချမ်းသာစွာအိပ်ပြီးလျှင် မိုးသောက်ထအခါ သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကို အောက်မေ့လျက် အိပ်ရာထက်၌ ထက်ဝယ်ဘွဲ့ခွေကာ ပီတိဖြင့်ပြည့်သောစိတ်နှလုံးရှိသည်ဖြစ်၍– “အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် တောင့်တခြင်းကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ အလိုရှိတိုင်းဖြစ်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
ကံပြုသမျှ မပူပန်လှ “အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် လုံ့လကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ အလိုရှိတိုင်းဖြစ်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
ချီးကျူးနိဒါန်း အမြဲစီးဖြန်း ပုရောဟိတ်လည်း နံနက်စောစောကလျှင် ချမ်းသာစွာအိပ်ရ၏လောဟု မေးရန်လာရာ မင်းအိမ်တံခါးသို့ရောက်လျှင် ဥဒါန်းကျူးသံကိုကြား၍ ကြံစည်၏။
ခြင်းရာ ရှုထောက် မင်းကိုလျှောက် ထို့နောက် ပုရောဟိတ်သည် တံခါးကိုခေါက်၏။
ပုရောဟိတ်ပညာ အံ့ဩစွာ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်စကားကိုကြားလျှင်– “အို-ပုဏ္ဏား... အသို့နည်း၊ ထိုအခါ သမင်တော၌ သင်ရှိသလော၊ ထိုသို့မဟုတ် သင့်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူတို့ အကြောင်းကိုပြောသလော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲကိုဖြတ်ပြီး၍ တရားအလုံးစုံကိုသိမြင်သောဘုရားလော၊ သင်ပုဏ္ဏား၏ဉာဏ်ကား ကြောက်မက်ဘွယ်အားကြီးသောသဘောရှိစွတကား”— ဟု မင်းကြီးသည်အံ့အားသင့်ကာ မေးမြန်းလေ၏။
ကုသိုလ်ကျင့်ဆောက် နတ်ရွာရောက် ထိုအခါပုဏ္ဏားသည် မိမိထင်မြင်သောအခြင်းအရာကို မင်းကြီးအားလျှောက်ထားလို၍– “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် ထိုအခါ ထိုသမင်တော၌မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ထိုအကြောင်းကိုမပြောကြားပါ၊ သင်မင်းကြီးသီဆိုအပ်သောဂါထာပုဒ်တို့၏အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုကား ပညာရှိတို့စုံစမ်း၍ သိနိုင်ကုန်၏”— ဟု ပြောဆိုလေ၏။
မင်းသီလစွမ်း သိကြားစမ်း ထိုအခါ တစ်နေ့သ၌မင်းကြီးသည် မှတ်တိုင်ကို မြှားဖြင့်ပစ်မည်ဟု ပုရောဟိတ်ကိုခေါ်၍ ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၏။
သမင်သတ်ရန် တိုက်တွန်းပြန် ထိုအခိုက် သိကြားမင်းသည် သမင်ကိုသတ်ရန်တိုက်တွန်းလို၍ ပုရောဟိတ်ကိုပူးဝင်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီးက သင်သည် မြားရွက်မြှားလွှာနှင့်ပြည့်စုံ၍ သူတစ်ပါးလုံ့လကို ဖျက်ဆီးနိုင်သောမြားကို လေး၌တင်ထားပါလျက် အဘယ့်ကြောင့်ယုံမှားဘိသနည်း၊ ထက်လှသောမြားဖြင့် သမင်ဆီးဆောက်ကို လျင်စွာသတ်လော့၊ စင်စစ်သမင်ဆီးဆောက်သည် အရှင်မင်းကြီး၏အစာဖြစ်၏”— ဟု ပစ်ရန်တိုက်တွန်းလေ၏။
ကျေးဇူးရှင်မြတ် ငါမသတ် ထိုနောက်မှ မင်းကြီးသည်မိမိအား ရှေးကပြုခဲ့ဘူးသော သမင်မင်း၏ကျေးဇူးအထူးတို့ကို ပြောလို၍– “အို-ပုဏ္ဏား... ငါ၊ ဇနပုဒ်သူ၊ သားသမီး၊ မယားနှင့် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းတို့သည် ယမမင်း၏နိုင်ငံဖြစ်သော ကြိမ်ပိုက်ချောင်းငရဲ၌ အကယ်၍ ကျရောက်ကြသော်လည်း ငါ့အား အသက်ကိုပေးသောသမင်မင်းကို ငါမသတ်သည်သာတည်း”- “အို-ပုဏ္ဏား... ဤသမင်မင်းသည် ကြောက်မက်ဘွယ်ရှိသောတော၌ ဆင်းရဲနေသောတစ်ယောက်တည်းသောငါ့အား ကျေးဇူးပြုပေ၏၊ ထိုသို့ရှေးကပြုခဲ့ဘူးသောကျေးဇူးကို အောက်မေ့သောငါသည် သိလျက်အဘယ်ကြောင့်သတ်ရအံ့နည်း?”— ဟု သိကြားမင်းတိုက်တွန်းသောစကားကို ပယ်၍ သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကိုပြောဆိုလေ၏။
မင်းကျင့် လွန်ကောင်း သိကြားဆုတောင်း ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ပုရောဟိတ်ကိုယ်မှခွါ၍ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက်– “မြတ်သောမင်းကြီး... အဆွေခင်ပွန်းကောင်းကိုနှစ်သက်သော အရှင်မင်းကြီးသည် မြင့်ရှည်စွာအသက်ရှည်ပါစေ၊ ဤဗာရာဏသီပြည်၌ပင် မင်းပြု၍ ဆုံးမပါလော၊ မိဖုရားအပေါင်းတို့သည် လုပ်ကျွေးလျက် နတ်ပြည်၌ သိကြားမင်းကဲ့သို့ တိုင်းပြည်၌မွေ့လျော်ပါလော”— “မြတ်သောမင်းကြီး...မေတ္တာကိုပွားများလျက် ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဧည့်သည်ကောင်းဖြစ်သော လှူဒါန်းပူဇော်ခြင်းငှါ လျောက်ပတ်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားအလုံးစုံတို့၏ စိတ်အလိုကိုသိသည်ဖြစ်၍ အစွမ်းအားလျော်စွာ ပေးလှူသုံးဆောင်လျက် သူတစ်ပါးတို့မကဲ့ရဲ့အပ်သည်ဖြစ်၍ နတ်ပြည်သို့ကြွပါလော”— ဟု ကျေးဇူးစကားကို ချီးကျူးပြောကြားလေ၏။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အမိလုပ်ကျွေးဘူး ဘုရားချီးကျူး နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမိကိုလုပ်ကျွေးသော ရဟန်းတစ်ပါးရှိ၏။
မိဘအိုလုပ်ကျွေး သားငယ်ကျေး ထိုလယ်၏ အရှေ့မြောက်အရပ်၌ကား မြေနှင့်ရောသော တောင်တစ်ခုဝယ် ကြီးစွာသော လက်ပံတောသည် တည်ရှိလေ၏။
သလေးစပါးခင်း ကျေးများဆင်း တစ်နေ့သ၌ကျေးသားတို့သည် “ရှေးအခါ ဤအချိန်တွင် မဂဓလယ်တော၌ သလေးစပါးတို့သည် မှည့်ကုန်၏၊ ယခုအခါ အဘယ်သို့ဖြစ်သနည်း”ဟု ကျေးမင်းအား လျှောက်ကြကုန်၏။
လယ်ရှင်တိုင်ငြား သူရင်းငှါး ထိုအခါ သူရင်းငှါးယောက်ျားသည် “ဤကျေးတို့သည် ဤလိုသာ နှစ်ရက်သုံးရက်သာစားကုန်ငြားအံ့ စပါးသည်ကုန်ရာ၏၊ ပုဏ္ဏားသည် အဘိုးဖြတ်စေ၍ ငါ့အား မြီပြုလတံ့၊ ယခုသွား၍ပြောကြားမည်”ဟု ပုဏ္ဏားထံသွား၍ လျောက်ပတ်သောနေရာ၌နေလျက်– “အို–ကောသိယအနွယ်ဖြစ်သော ပုဏ္ဏား... သလေးစပါးစိုက်ပျိုးသောလယ်သည် ပြည့်စုံပါ၏၊ သလေးစပါးကို ကျေးတို့သည်စားကုန်၏၊ ထိုအကြောင်းကိုပြောကြားပါ၏၊ အကျွန်ုပ်ကျေးတို့ကိုတားမြစ်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ပါ၊ ထိုကျေးတို့တွင် အလုံးစုံသော အဖို့ဖြင့် ကောင်းသော ကျေးကြီးတစ်ကောင်ကား သလေးစပါးတို့ကို အလိုရှိတိုင်းစားပြီး၍ အပြန်တွင် နှုတ်သီးဖြင့်လည်းချီ၍သွားသေး၏”— ဟုကျေးတို့အကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။
လယ်စောင့်ထောင်သည့် ကျေးမင်းမိ ပုဏ္ဏားသည် လယ်စောင့်ယောက်ျား၏စကားကိုကြားလျှင် ကျေးမင်းကိုချစ်ခင်ကြည်ညိုသဖြင့်– “အို-ယောက်ျား... ထိုကျေးကြီးကိုမိလောက်အောင် မြင်းမြီးကျော့ကွင်းတို့ဖြင့် ထောင်၍ငါ့ထံသို့ အရှင်ဖမ်းယူခဲ့ပါ”— ဟုမှာထားလေ၏။
ကျေးမင်းမိလို့ လယ်ရှင်ထံပို့ ထိုအခါ... ကျေးအပေါင်းတို့သည် ကြောက်လန့်သဖြင့်ကြကုန်၏။
စားဝချီပြေး လယ်ရှင်မေး ပုဏ္ဏားသည် အားကြီးသောချစ်ခြင်းဖြင့် ကျေးမင်းကို လက်နှစ်ဘက်တို့ဖြင့် မြဲမြံစွာကိုင်၍ ရင်ခွင်၌နေစေပြီးလျှင်– “အမောင်ကျေးသား... အခြားကျေးသားတို့အား သင့်လျော်သောဝမ်းဗိုက်ရှိ၏ဟုငါအောက်မေ့၏၊ သင်ကျေးသား၏ဝမ်းဗိုက်ကား အလွန်ကြီးယောင်တကား၊ သလေးစပါးတို့ကိုအလိုရှိတိုင်းစားပြီး၍ နှုတ်သီးဖြင့်လည်းချီ၍သွားဘိ၏။
ကြွေးဟောင်းဆပ်လို ပစ္စည်းသို ထိုအခါ ကျေးမင်းသည် ပုဏ္ဏားစကားကိုကြားလျှင်– “အို-ပုဏ္ဏား... အကျွန်ုပ်အား သင်နှင့်ရန်ငြိုးမရှိပါ၊ ကျီကျလည်း မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် မြီဟောင်းကိုဆပ်ရပါ၏၊ ကြွေးမြီသစ်ကိုပေးရပါ၏၊ ဥစ္စာအိုးကိုလည်း မြှုပ်နှံရပါ၏”။
အသစ်ပေးပြန် အိုးမြှုပ်နှံ ထိုအခါ ကျေးမင်းသည် မိမိ ကြွေးဟောင်း ကြွေးသစ် မြှုပ်နှံမှုကို ပြောဆိုလို၍— “အို-ပုဏ္ဏား အကျွန်ုပ်ငယ်စဉ်က ကျွေးမွေးခဲ့သော မိဘတို့အား အိုမင်းသောအခါ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျွေးမွေးခြင်းကို ကြွေးမြီဟောင်းဆပ်သည်ဟုဆိုပါသည်”။
လွန်စွာကြည်ညို ကျေးမင်းကို ပုဏ္ဏားသည် ကျေးမင်း၏တရားစကားကိုကြားရလျှင် အလွန်ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍– “အချင်းတို့... ဤကျေးငှက်ကား ကောင်းစွတကား၊ ဤကျေးငှက်ကား မြတ်သောတရားကိုကျင့်စွတကား၊ ဤကျေးငှက်ကျင့်သောတရားသည် လူအချို့တို့၌ မရှိပေ”။
ကျေးမင်းဆုံးမ ဝမ်းမြောက်ကြ ထို့နောက် ကျေးမင်းသည် လယ်ရှင်ပုဏ္ဏားအား ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုရန် တိုက်တွန်းပြန်လို၍– “အို-ပုဏ္ဏား... သင်၏နေရာ သင်၏အထံ၌ ငါတို့အား နေ့ညဉ့်တို့၌ စားအိမ် သောက်အိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီ၊ ချအပ်ပြီးသောလက်နက်ရှိကုန်သောရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၌ အလှူကိုပေးလှူပါလော့၊ အိုမင်းသောမိဘတို့ကိုလည်း ကျွေးမွေးပါလော့”။
နယ်စားပေးကြ ဝမ်းမြောက်လှ ကျေးမင်းလည်း မိမိအားပေးသော ပယ်တစ်ထောင်ရှိသောလယ်ကို စွန့်ပယ်၍ ရှစ်ပယ်မျှသောလယ်ကိုသာယူ၏။
ပကိဏ္ဏကနိပါတ် -၄၈၆−မဟာဥက္ကုသဇာတ် ဝန်လိုငှက်-လိပ်-ခြင်္သေ့ မိတ်ဆွေကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းဖေါ်ရသဖြင့် ရန်သူကိုအောင်မြင်ကာ သားသမီးများနှင့်တကွ အသက်ချမ်းသာရာရသော စွန်ဖို စွန်မအကြောင်း။
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အကျိုးလိုလျက် မိတ်ကောင်းဖွဲ့ နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်သည် အဆွေခင်ပွန်းကို စေလွှတ်၍ မထင်ရှားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တောင်းစေ၏။
မိတ်ကောင်းညွှန်ပြ အကျိုးထူးရ မင်းကြီးသည် မိတ္တဗန္ဓကအား ကြီးစွာသောအိမ်ကိုပေး၍ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာကိုပြုစေ၏။
မိတ်ကောင်းရှာဖွေ အတူနေ ထိုအခါ စွန်ဖိုသည် စွန်မအား မယားပြုရန် ပြောဆို၏။
စွန်တို့သိုက်အောက် မုဆိုးရောက် ထိုစွန်နှစ်ကောင်တို့သည် အိုင်ကြီး၏အလယ်၌ ကျွန်းငယ်တွင်ရှိသော ထိမ်ပင်၌အသိုက်ပြု၍ နေကုန်၏။
ဘေးကိုလွှတ်ကြောင်း ကူညီတောင်း မီးခိုးတက်လတ်သော် စွန်ငယ်တို့သည် မြည်ကုန်၏။
မိတ်ဆွေစစ်ရေး ကူညီပေး ထိုအခါ ဝန်လိုငှက်မင်းသည် စွန်ဖိုပြောကြားသောစကားကိုဆင်ခြင်လျက် “သွားလော့၊ အကျွန်ုပ်လာပါမည်”ဟုဆိုလျက်– “အဆွေစွန်... ပညာရှိတို့သည် အခါဟုတ်သည်၊ မဟုတ်သည်၌ ချမ်းသာကိုရှာမှီးကုန်လျက် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းအဖေါ်ကိုဖွဲ့ကြကုန်၏၊ စင်စစ် မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသူသည် မြတ်သောအကျင့်ရှိသောသူ၏ကိစ္စကိုပြုလုပ်မြဲဖြစ်၏”— ဟု ပြောဆိုကာ စွန်ကိုနှစ်သိမ့်စေပြီးလျှင်– “အဆွေ... ဇနပုဒ်သားမုဆိုးတို့ သစ်ပင်သို့တက်ကြကုန်ပြီလော”ဟု မေး၏။