เขาก็เกือบเหงาและว้าเหว่ทีเดียวจำได้ไม่เลือนถึงความโดดเดี่ยวที่ทำให้เด็กชายวัยสิบกว่าขวบต้องกัดกรามกลั้นน้ำตามีแต่ความทรงจำถึงบ้านกับบุพการีและดวงตาอ่อนโยนเปี่ยมไปด้วยแววเชื่อมั่นและคาดหวังของคุณหญิงย่าเท่านั้น