[Bilingual Translation]
The Role of Folk Songs in Lao Literature

Various forms of folk songs, such as Salavang, Xipandon, Taisan, Tai, and devotional folk songs, hold significant importance in Lao literature. They play a crucial role in disseminating and preserving the oral literature that has been passed down through generations in Lao society.

Key Roles:

1. A Medium for Transmitting Knowledge and Stories  
   Before the widespread use of writing and printing, folk songs served as the primary means of passing down legends, myths, proverbs, sayings, and poetry across generations. Folk singers would blend these literary elements with musical accompaniment and performance, making it easier for listeners to understand and remember the stories.

2. Entertainment and Educational Medium  
   Folk songs not only provide entertainment but also embody the ideologies, morals, and reflections on the lifestyle, customs, and beliefs of the Lao people. The lyrics often narrate tales of love, betrayal, the hardships of villagers, heroic deeds, and even humorous stories—all of which form an integral part of Lao literature.

3. Preserving Traditional Creative Forms  
   The performance of these songs helps preserve ancient creative forms of poetry, such as *Kaan* (a type of seven-syllable verse), *Kap* (poetry), *Klong* (verse using tonal marks for rhythm), and love letters. The lyrics often feature unique Lao phonetic characteristics, showcasing the beauty of the language and the artistic arrangement of words.

4. Building Cultural Bonds  
   Folk song performances are an essential part of traditional festivals and the way of life of the Lao people. They help strengthen connections among community members and pass down literary heritage to future generations.
Answer: ບົດບາດຂອງການຂັບລຳຕໍ່ວັນນະຄະດີລາວ
 ການຂັບລຳປະເພດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ລຳສາລະວັນ, ລຳສີພັນດອນ, ລຳພູໄທ, ລຳຜູ້ໄທ, ລຳຕັງຫວາຍ ແລະ ອື່ນໆ ລ້ວນແຕ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ວັນນະຄະດີລາວ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນໃນການ ເຜີຍແຜ່ ແລະ ສືບສານວັນນະຄະດີປາກເປົ່າ (ມຸກຂະປາຖະ) ໃຫ້ຄົງຢູ່ຄູ່ກັບສັງຄົມລາວມາແຕ່ບູຮານນະການຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ.
 ຄວາມສຳຄັນຫຼັກ:
 ຊ່ອງທາງການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ ແລະ ເລື່ອງເລົ່າ:
 ກ່ອນທີ່ການຂຽນ ແລະ ການພິມຈະແຜ່ຫຼາຍ, ການຂັບລຳເປັນວິທີຫຼັກໃນການຖ່າຍທອດນິທານ, ຕຳນານ, ສຸພາສິດ (ຜະຫຍາ), ຄຳທວາຍ, ແລະ ບົດກາບກອນຕ່າງໆ ຈາກຄົນລຸ້ນໜຶ່ງໄປສູ່ອີກລຸ້ນໜຶ່ງ.
ໝໍລຳຈະນຳເອົາເນື້ອໃນທີ່ເປັນວັນນະຄະດີເຫຼົ່ານັ້ນມາປະກອບເຂົ້າກັບທຳນອງດົນຕີ ແລະ ການສະແດງ, ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງເຂົ້າໃຈ ແລະ ຈົດຈຳເລື່ອງລາວໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.
 ສື່ບັນເທີງ ແລະ ສອນໃຈ:
 ການຂັບລຳບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ຄວາມບັນເທີງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງແຝງໄປດ້ວຍຂໍ້ຄິດ, ຄະຕິສອນໃຈ, ແລະ ການສະທ້ອນວິຖີຊີວິດ, ຮີດຄອງປະເພນີ, ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງຄົນລາວ.
 ເນື້ອເພງລຳມັກຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງລາວຄວາມຮັກ, ຄວາມພັດພາກ, ຄວາມທຸກສຸກຂອງຊາວບ້ານ, ວິລະກຳຂອງວິລະບຸລຸດ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ເລົ່າເລື່ອງຕະຫຼົກຂົບຂັນ, ເຊິ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງວັນນະຄະດີລາວ.
 ຮັກສາຮູບແບບຄຳປະພັນດັ້ງເດີມ:
 ການຂັບລຳໄດ້ຊ່ວຍຮັກສາຮູບແບບຄຳປະພັນຮ້ອຍກອງບູຮານ ເຊັ່ນ: ກາບ, ກອນ, ໂຄງ, ສານ ໃຫ້ຍັງຄົງຢູ່. ເນື້ອຮ້ອງຂອງລຳຕ່າງໆ ມັກຈະມີສັນທະລັກສະນະ (ฉันทลักษณ์) ທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງພາສາລາວ, ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມງາມຂອງພາສາ ແລະ ການວາງຄຳຢ່າງມີສິລະປະ.
 ສ້າງຄວາມຜູກພັນທາງວັດທະນະທຳ:
 ການຂັບລຳເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງງານບຸນປະເພນີ ແລະ ວິຖີຊີວິດຂອງຄົນລາວ. ມັນຊ່ວຍສ້າງຄວາມຜູກພັນລະຫວ່າງຄົນໃນຊຸມຊົນ ແລະ ເປັນການສືບທອດມໍລະດົກທາງວັນນະຄະດີໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຫຼັງໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະ ຮຽນຮູ້.