́меннымъ же и мѣ́стнымъ разстоя́тельнымъ протяже́ніемъ и ѡпредѣли́тельнымъ єсте́ствъ сво́йствамъ ра́доватися ре́къ, и си́хъ происте́къ у́мъ, на́гъ быва́етъ вои́стинну єдинови́дною простото́ю и жи́знію безхудо́жною и безви́дною и безъ̑ вся́кагѡ прикро́ва и ѡдѣя́нія безпомышле́ніемъ и не глаго́ланіемъ, въ безнача́ліе и неѡбъ̑я́тіе, безконе́чіе же и безпредѣ́ліе преесте́ственнѣ возше́дъ се́рдцемъ дх҃одви́жнымъ, бж҃е́ственною си́лою и ѡсія́ніемъ, къ безконе́чію мня́щымся и съ сами́мъ тѣ́мъ видѣ́ніемъ ума̀ спростира́тися