́ва, и ны́нѣ, гла́съ в҃: ́мъ пречс̑тенъ бж҃ія мт҃ре, я́коже сама̀ та̀ восхотѣ̀, воздви́глъ єсѝ, и та́мѡ мно́жество учєни́къ собра́лъ єсѝ въ не́мъ, воспѣва́ти влд̑чцу и бцд̑у, ю́же молѝ, мо́лимъ ти ся, прпд̑бне антѡ́ніе, не ѡста́вити, я́коже ѡбѣща́лся єсѝ, сщ҃е́нное твоѐ ста́до, избавля́я и сп҃са́я ѿ проти́вныхъ наше́ствія: да тебѐ всѝ я́кѡ чадолюби́ваго ѻтца̀ пѣ́сньми непреста́ннѡ почита́емъ, прося́ще ѿ хрс̑та̀ прія́ти тобо́ю ве́лію млс̑ть