̀ у́бѡ, вопія́ше дре́вле дв҃дъ, что̀ добро̀ и красно̀ и спаси́тельно, но є́же я́вѣ бжс̑твєннымъ бра́тіямъ вку́пѣ жи́ти въ ду́сѣ, подви́гшымся я́снѡ, и побѣ́ду взе́мшымъ на діа́вола: ѝхже по достоя́нію ублажа́емъ