тѣ́мъже са́ми ѡ себѣ̀ не скорби́мъ, но къ̑ бг҃у въ слеза́хъ и въ̑ воздыха́ніихъ любо­тру́днѣй мл҃твѣ, и крѣ́пкимъ бдѣ́ніемъ