́дуйся ѡ гдс̑ѣ, и благодаре́ніе єму̀ приносѝ: я́кѡ сотвори́ тя по ѻ́бразу и по подо́бію своему̀, ѿ небытія̀ въ бытіе́ тя, сла́вою и че́стію тя̀ вѣнча̀: не сотвори́ тя ѕвѣ́ремъ, и ни ки́томъ, ни и́нымъ ко́имъ живо́тнымъ, но человѣ́комъ, разу́мною тва́рію, безсме́ртіемъ и самовла́стіемъ ду́шу твою̀ почтѐ