воста́въ и́де въ саре́фѳу сідѡ́нскую, и пріи́де во врата̀ гра́да, и сѐ та́мѡ жена̀ вдова̀ собира́ше дрова̀, и возопѝ иліа̀ во слѣ́дъ єя̀, и речѐ є́й: принеси́ ми у́бѡ ма́лѡ воды̀ въ сосу́дѣ, да пію̀