судія́хъ леѵі́тъ, небреже́ніемъ свою̀ жену̀, двана́десятимъ колѣ́нѡмъ раздѣлѝ, душѐ моя̀, да скве́рну ѡбличи́тъ ѿ веніамі́на беззако́нную