ดาวเคราะห์คโธเนียน

ไฟล์:Artist’s impression of Corot-7b (alternative).jpg|thumb|ภาพจากศิลปินของดาวโครอต-7บี
ไฟล์:Transiting planet HD 209458b.png|thumb|ภาพจากศิลปินของดาวเอชดี 209458 บี|199x199px
ดาวเคราะห์คโทเนียน (อังกฤษ: chthonian planet หรือ ctonian-) เป็นกลุ่มวัตถุท้องฟ้าในสมมุติฐานประเภทหนึ่ง ซึ่งเชื่อว่าเกิดจากกระบวนการที่ชั้นบรรยากาศของดาวแก๊สยักษ์ ซึ่งประกอบด้วยไฮโดรเจนและฮีเลียม ถูกลอกออกไปด้วยกระบวนการที่เรียกว่าการหลบหนีเชิงอุทกพลศาสตร์ (hydrodynamic escape) โดยกระบวนการดังกล่าวมักเกิดขึ้นจากการที่ดาวเคราะห์โคจรอยู่ใกล้กับดาวฤกษ์มากเกินไป ส่งผลให้ชั้นบรรยากาศภายนอกถูกพัดพาออกสู่อวกาศ ในท้ายที่สุดแล้วนั้นจะเหลือเพียงแกนกลางของดาวเคราะห์ซึ่งมีลักษณะเป็นหินหรือโลหะ และอาจคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์หิน (terrestrial planet) ในหลายแง่มุม

**ศัพทมูลวิทยา**
คำว่า Chthon นั้นมาจากภาษากรีก Χθών ซึ่งมีความหมายว่า “พื้นพิภพ” หรือ “ผืนดิน” ส่วนคำว่า chthonian ได้รับการบัญญัติขึ้นโดยนักดาราศาสตร์นามว่ากิโยม เอบราร์ (Guillaume Hébrard) และคณะ โดยทั่วไปคำนี้ใช้ในการอ้างถึงเทพเจ้ากรีกโบราณที่สถิตอยู่ใต้พิภพ หรือที่เรียกว่าเทพเจ้าใต้พิภพ (chthonic deities) ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับโลกใต้ดินและมิติอันลึกลับ

**ตัวอย่างที่อาจเป็นไปได้**
การวัดค่าความแปรผันของเวลาการเคลื่อนผ่านหน้าดาวฤกษ์ (transit-timing variation) ได้แสดงให้เห็นว่า ตัวอย่างดาวเคราะห์นอกระบบเช่น เคปเลอร์-52บี (Kepler-52b), เคปเลอร์-52ซี (Kepler-52c) และเคปเลอร์-57บี (Kepler-57b) อาจมีมวลสูงสุดอยู่ระหว่าง 30 ถึง 100 เท่าของมวลโลก (แม้ว่ามวลที่แท้จริงอาจต่ำกว่านี้มาก) โดยมีรัศมีประมาณสองเท่าของรัศมีโลก ดังนั้นจึงอาจมีความหนาแน่นมากกว่าดาวเคราะห์ที่มีองค์ประกอบเป็นเหล็กทั้งหมดในขนาดเดียวกัน ดาวเคราะห์นอกระบบเหล่านี้โคจรอยู่ใกล้ดาวฤกษ์ของตนอย่างยิ่ง และอาจเป็นแกนกลางที่เหลืออยู่ของดาวแก๊สยักษ์หรือดาวแคระน้ำตาลที่ระเหยไปแล้ว หากแกนกลางเหล่านี้มีมวลมากเพียงพอ พวกมันอาจคงสภาพการถูกบีบอัดไว้ได้ยาวนานนับพันล้านปี แม้จะสูญเสียมวลของชั้นบรรยากาศไปแล้วก็ตาม 
เนื่องจากยังไม่มีข้อมูลของดาวเคราะห์นอกระบบประเภท “ซูเปอร์เอิร์ธร้อนที่อุดมไปด้วยแก๊ส” (gaseous hot super-Earths) ซึ่งมีรัศมีระหว่าง 2.2 ถึง 3.8 เท่าของรัศมีโลก และได้รับพลังงานจากดาวฤกษ์มากกว่า 650 เท่าของโลก จึงมีการตั้งสมมติฐานว่า ดาวเคราะห์นอกระบบที่มีรัศมีต่ำกว่าช่วงดังกล่าวและได้รับพลังงานจากดาวฤกษ์ในระดับเดียวกัน อาจเคยมีชั้นบรรยากาศที่ถูกลอกออกไปแล้วโดยกระบวนการระเหยด้วยแสง (photoevaporation)

**เอชดี 209458 บี**
เอชดี 209458 บี (HD 209458 b) เป็นตัวอย่างของดาวแก๊สยักษ์ที่กำลังอยู่ในกระบวนการสูญเสียชั้นบรรยากาศของตน โดยแม้ว่าจะเกิดกระบวนการลอกชั้นบรรยากาศขึ้นแล้วก็ตาม แต่ดาวเคราะห์ดวงนี้จะยังไม่กลายเป็นดาวเคราะห์คโธเนียนในช่วงเวลาอีกหลายพันล้านปีข้างหน้า หรืออาจไม่เกิดขึ้นเลยก็เป็นได้ กรณีที่คล้ายกันคือดาวเคราะห์กลีเซอ 436 บี (Gliese 436 b) ซึ่งได้สูญเสียชั้นบรรยากาศไปแล้วประมาณ 10%

**โครอต-7บี**
โครอต-7บี (CoRoT-7b) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่ถูกค้นพบว่าอาจเป็นดาวเคราะห์คโธเนียน อย่างไรก็ตาม นักวิจัยบางกลุ่มได้โต้แย้งแนวคิดนี้ โดยสรุปว่าดาวโครอต-7บีน่าจะเป็นดาวเคราะห์หินมาโดยตลอด มิใช่แกนกลางที่ถูกกัดกร่อนของดาวแก๊สยักษ์หรือดาวน้ำแข็งยักษ์ ทั้งนี้เนื่องจากระบบดาวนี้ยังคงมีอายุน้อย

**ทีโอไอ-849บี**
ในปี ค.ศ. 2020 มีการค้นพบดาวเคราะห์ที่มีความหนาแน่นสูงและมีมวลมากกว่าดาวเนปจูน ซึ่งโคจรอยู่ใกล้ดาวฤกษ์แม่ของตนเป็นอย่างมาก ภายในบริเวณที่เรียกว่าเขตทะเลทรายเนปจูน (Neptunian desert) ดาวเคราะห์ดวงนี้มีชื่อว่าทีโอไอ-849 บี (TOI-849 b) และมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นดาวเคราะห์คโธเนียน

**ดูเพิ่มเติม**
 โครอต-7บี- ดาวพฤหัสบดีร้อน- ดาวเคราะห์พัลซาร์- วัตถุทางดาราศาสตร์ในสมมติฐาน- เคปเลอร์-70- ดาวมินิเนปจูน- ซูเปอร์เอิร์ธ- เคลท์-9บี

**อ้างอิง ==