โบอิง ดรีมลิฟเตอร์

โบอิง 747 ลาร์จคาร์โกเฟรตเตอร์ (แอลซีเอฟ) หรือ โบอิง ดรีมลิฟเตอร์ (Boeing Dreamlifter) เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าเกินพิกัดลำตัวกว้างของโบอิงที่ดัดแปลงมาจากโบอิง 747-400  ดรีมลิฟเตอร์มีความจุสินค้า -1 ซึ่งมากกว่ารุ่น 747-400F ถึงสามเท่า โดยภายหลังการพัฒนาโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ โบอิงได้มีการสร้างเครื่องบินนี้ขึ้นเพื่อขนส่งชิ้นส่วนต่างๆ จากอิตาลี ญี่ปุ่น และสหรัฐแต่ก็มีการนำมาใช้ในการขนส่งอุปกรณ์ทางการแพทย์ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19

**การพัฒนา**
ฝ่ายเครื่องบินพาณิชย์โบอิงได้ประกาศการพัฒนาดรีมลิฟเตอร์เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2003 เพื่อนำมาใช้ในการขนส่งชิ้นส่วนของโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ (รู้จักกันในชื่อ โบอิง 7อี7 ณ ขณะนั้น) ทางอากาศ เป็นการลดระยะเวลาในการขนส่งจากเดิมที่ขนส่งทางบกและทางเรือ ชิ้นส่วนบางชิ้นของโบอิง 787 มีขนาดใหญ่กว่าตู้คอนเทนเนอร์ขนาดมาตรฐาน และพื้นที่เก็บสินค้าบนโบอิง 747-400F อานโตนอฟ อาน-124 และอาน-225 โดยเดิมโบอิงมีแผนที่จะดัดแปลงเครื่องบินโบอิง 747-400 รุ่นโดยสารจำนวนสามลำเพื่อนำมาขนส่งชิ้นส่วนเครื่องบินจากญี่ปุ่นและอิตาลี ไปยังนอร์ทชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนาและส่งไปยังฐานการผลิตขั้นตอนสุดท้ายในเพย์นฟีลด์ รัฐวอชิงตัน แต่ต่อมาก็ได้ปรับแผนเป็นการดัดแปลงเครื่องบินสี่ลำ โบอิง ดรีมลิฟเตอร์มีลำตัวเครื่องที่นูนออกมาคล้ายกับซูเปอร์กัปปี แอร์บัส เบลูกา และเบลูกาเอ็กซ์แอล ซึ่งถูกใช้ในการขนส่งชิ้นส่วนปีก ลำตัวเครื่องบิน และสินค้าขนาดใหญ่อื่นๆ ในลักษณะเดียวกัน
การดัดแปลงส่วนหนึ่งได้รับการออกแบบโดยสำนักงานมอสโกของโบอิงและโบอิง ร็อกเก็ตไดน์ โดยการออกแบบประตูสินค้าแบบเปิดออกที่บริเวณส่วนหางจะได้รับการออกแบบร่วมกับกาเมซาอาเอโรเนาติกาของสเปน พื้นที่บรรทุกสินค้าของเครื่องบินจะไม่มีการปรับความดัน ส่วนหางจะต้องใช้รถที่ถูกดัดแปลงพิเศษในการเปิดออก และล็อกกับลำตัวเครื่องด้วยตัวกระตุ้น 21 ตัว ต่างจากการใช้ระบบไฮดรอลิกของประตูสินค้าส่วนจมูกบนโบอิง 747 รุ่นสินค้า
โบอิง ครีมลิฟเตอร์จะดัดแปลงโดยเอเวอร์กรีนเอวิเอชันเทคโนโลยีคอร์ปอเรชันในไต้หวัน ซึ่งเป็นกิจการค้าร่วมระหว่างอีวีเอแอร์และเจเนอรัลอิเล็กทริก โบอิงได้เข้าซื้อโบอิง 747-400 จำนวนสี่ลำ โดยเป็นของแอร์ไชนาหนึ่งลำ ของไชนาแอร์ไลน์สองลำ และของมาเลเซียแอร์ไลน์หนึ่งลำ
โบอิง 747 ลาร์จคาร์โกเฟรตเตอร์ (แอลซีเอฟ) ลำแรกเปิดตัวที่ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2006. Iและทำการบินครั้งแรกในวันที่ 9 กันยายนของปีเดียวกัน
ด้วยลักษณะที่แปลกตานี้ โบอิงแอลซีเอฟถูกนำมาเปรียบเทียบกับออสกา เมเยอร์ วีเนอร์โมบิลและฮิวเกส เอช-4 เฮอร์คิวลิส และเหตุนี้เองเครื่องบินลำแรกที่ถูกดัดแปลงไม่ได้มีการทำสีจากการทดสอบเพิ่มเติม สกอตต์ คาร์สัน ประธานฝ่ายเครื่องบินพาณิชย์โบอิง กล่าวขอโทษอย่างตลกๆ ต่อโจ ซัทเทอร์  ผู้ออกแบบโบอิง 747 ว่า "ขอโทษกับสิ่งที่พวกเราทำกับเครื่องบินคุณ"

**ประวัติการให้บริการ**
N747BC เครื่องบินลำแรกที่ถูกดัดแปลงในปี 2006
โบอิง 747 แอลซีเอฟขณะเปิดประตูสินค้าส่วนหาง
ดรีมไลเนอร์สองลำใกล้โรงงานประกอบเครื่องบินโบอิงในเพย์นฟีลด์

**การทดสอบ**
ในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2006 เครื่องบินแอลซีเอฟทะเบียน N747BC ซึ่งเป็นลำแรกได้ลงจอดที่เพย์นฟีลด์ ซีแอตเทิลเพื่อทำการทดสอบ ระบบประตูสินค้าส่วนหางได้รับการทดสอบในโรงงานของโบอิงในเอเวอร์เรต เครื่องบินลำที่สอง ทะเบียน N780BA ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007เครื่องบินลำที่สามเริ่มทำการดัดแปลงในปี 2007 เครื่องบินสองลำแรกเข้าประจำการในปี 2007เพื่อรองรับกับการผลิตโบอิง 787 โบอิง 747-400 ที่จะนำมาดัดแปลงลำสุดท้ายเป็นอดีตเครื่องบินของมาเลเซียแอร์ไลน์ โดยเดิมทะเบียน 9M-MPA และต่อมาเปลี่ยนเป็น N718BA
การนำโบอิงแอลซีเอฟเข้ามาประจำการนี้สามารถช่วยลดเวลาการขนส่งชิ้นส่วนปีกจากญี่ปุ่นจากเดิม 30 วันเหลือเพียงไม่กี่ชั่วโมง ในช่วงแรกโบอิงได้มีเอเวอร์กรีนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์สัญชาติสหรัฐเป็นผู้ให้บริการฝูงบินนี้ จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 จากนั้นจึงส่งต่อการดำเนินงานให้กับแอตลาสแอร์ที่ได้รับสัญญาการดำเนินงานเก้าปีใน ค.ศ.  2010

**การเข้าประจำการ**
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 โบอิงได้ประกาศว่าจะเปลี่ยนชื่อเครื่องบินเป็น ดรีมลิฟเตอร์ คล้ายกับชื่อ ดรีมไลเนอร์ ของ 787 และมีการทำลวดลายที่มีหางสีน้ำเงินและสัญลักษณ์คล้ายกับของโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์
เดิมโบอิงมีแผนที่จะทำการรับรองเครื่องบินในต้นปี 2007 แต่ถูกเลื่อนจนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 ปลายปีกของเครื่องบินถูกถอดออกภายหลังพบปัญหาการควบคุมเครื่องบินและอาการสั่น โดยระหว่างการรอการรับรอง โบอิงได้นำเครื่องบินทำการบินขนส่งชิ้นส่วนเครื่องบิน 787 ระหว่างสถานที่ผลิตและฐานการผลิตขั้นตอนสุดท้ายในรัฐวอชิงตัน โบอิง 747 แอลซีเอฟ ได้รับการรับรองจากเอฟเอเอเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2007 โดยตั้งแต่การบินครั้งแรกในปี 2006 จนถึงการรับรองในปี 2007 เครื่องบินดรีมลิฟเตอร์ได้ทำการบินทดสอบ 437 ชั่วโมงและทำการทดสอบบนพื้นดิน 639 ชั้วโมง
จากดรีมลิฟเตอร์ทั้งสี่ลำ สามลำสามารถเริ่มดำเนินงานได้ภายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 และลำที่สี่เริ่มดำเนินงานได้ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010
เมื่อวันที่1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ดรีมลิฟเตอร์ลำหนึ่งได้ขนส่งหน้ากากอนามัย 500,000 ชิ้นไปยังท่าอากาศยานนานาชาติซอล์ทเลกซิตีเพื่อส่งมอบให้กับโรงเรียนต่างๆ ในรัฐยูทาห์ระหว่างการระบาดทั่วของโควิด-19 โดยเป็นความร่วมมือระหว่างโบอิง แอตลาสแอร์ เอช.เอ็ท. โคล โกโคปาซิ เฟลลก์พอร์ต ยูพีเอส และรัฐยูทาห์

**อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ**
 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013: โบอิง ครีมลิฟเตอร์ทะเบียน N780BA ให้บริการโดยแอตลาสแอร์ ได้ลงจอดท่าอากาศยานพันเอกเจมส์ จาบารา ท่าอากาศยานการบินทั่วไปขนาดเล็กในวิชิทอ รัฐแคนซัส แทนที่จะลงจอดในฐานทัพอากาศแมคคอนเนลตามแผนการ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากท่าอากาศยานจาบารา 14 กิโลเมตร (9 ไมล์) เครื่องบินได้ขึ้นบินออกจากทางวิ่งความยาว adj=on และลงจอดที่ฐานทัพอากาศแมคคอนเนลในวันต่อมา- 11 ตุลาคม ค.ศ. 2022: โบอิง ครีมลิฟเตอร์ทะเบียน N718BA ที่ให้บริการโดยแอตลาสแอร์ ได้เกิดเหตุล้อลงจอดหลุดออกขณะขึ้นบินจากตารันโต ประเทศอิตาลี ล้อนั้นได้ถูกพบอยู่นอกพื้นที่ท่าอากาศยานในภายหลัง เครื่องบินทำการบินต่อไปยังนอร์ทชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนาและลงจอดอย่างปลอดภัย

**ข้อมูลจำเพาะ**
ภาพจำลองโบอิงแอลซีเอฟในมุมต่างๆ
พื้นที่บรรทุกสินค้าหลักของโบอิง ดรีมลิฟเตอร์มีความจุสูงสุด -1 และมีน้ำหนักบรรทุกสูงสุด -1
แหล่งอ้างอิง: ข้อมูลจำเพาะโบอิง 747-400 และ รายงานท่าอากาศยานโบอิง 747

**เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน**

**รุ่นที่ใกล้เคียงกัน**
 โบอิง 747-400

**เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน**
 แอโรสเปซไลน์ เพรกเนนท์กัปปี- แอโรสเปซไลน์ ซูเปอร์กัปปี- คอนรอย สกายมอนสเตอร์- อานโตนอฟ อาน-225 มรียา- แอร์บัส เอ300-600เอสที เบลูกา- แอร์บัส เอ300-743แอล เบลูกาเอ็กซ์แอล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  หนังสือชี้ชวนทางการ
โบอิง 747
โบอิง 747
หมวดหมู่:โบอิง 747