Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
คอแทม

รายละเอียดบนกระดานเกมแบ็กแกมมอนแบบเปอร์เซียที่ทำงานฝังประดับแบบคอแทม
คอแทม (خاتم; Khātam) เทนคิกเปอร์เซียโบราณในการทำงานฝังประดับ เป็นรูปแบบหนึ่งของการตัดต่อไม้ซึ่งทำด้วยการประดับพื้นผิวของวัตถุไม้โดยใช้ชิ้นไม้ กระดูก หรือโลหะ ที่ตัดออกมาเป็นชิ้นรูปเรขาคณิตที่มีขนาดพอดีอย่างวิจิตร ศิลปะการสร้างสรรค์คอแทมเรียกว่า คอแทม-คอรี (خاتم‌کاری; Khatam-kari) หรือ คอแทมแบนดี (خاتم‌بندی; khatam-bandi)
กระบวนการออกแบบแม่ลายงานฝังประดับนั้นเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน บ้างครั้งอาจต้องใช้ชิ้นส่วนมากถึง 400 ชิ้นต่อตารางนิ้วสำหรับชิ้นงานที่มีคุณภาพมาตรฐาน แท่งไม้สีต่าง ๆ, งาช้าง, กระดูก, โลหะ หรือจากวัสดุอื่น ๆ จะถูกทากาวประกบเข้าด้วยกันเป็นกระจุกที่มีความยาวซึ่งมีหน้าตัดเป็นรูปกลม สี่เหลี่ยม หรือหลายเหลี่ยม จากนั้นจึงตัดออกมาเป็นแผ่นสไลซ์บาง ๆ และผสมกับอย่างอื่นเพื่อสร้างแม่ลายที่วิจิตร ในแต่ละลูกบาศก์เซนติเมตรอาจมีชิ้นส่วนเดี่ยว ๆ รวมกันถึง 250 ชิ้นที่ประกบติดกัน ก่อนนำมาขัดเงา ทาน้ำมัน และทำให้เรียบ ชิ้นงานฝังประดับมีความสำคัญเป็นพิเศษในสมัยซาฟาวี ไม้ที่นำมาใช้ทำคอแทม เช่น พลู, วอลนัต, สนไซเปรส และ สน ชิ้นงานจะนำมาใช้ประดับบานประตู, ขอบกระจกหน้าต่าง, กล่องบรรจุอัลกุรอาน, กล่องไม้บรรจุของมีร่า, ปากกาหรือที่วางปากกา และประดับศาสนสถาน
งานประดับคอแทมนิยมทำบนบานประตูของศาสนสถาน เช่นในนครมอชแฮด, โกม, ชีรอซ และ แรย์ ในประเทศอิหร่าน ไปจนถึงใช้ประดับห้องฝังประดับในพระราชวังเช่นวังซอแดแบด และวังหินอ่อนในเตหะราน ในหัจจุบัน ศูนย์กลางสำคัญของช่างศิลป์คอแทมอยู่ที่ชีรอซ, เอสแฟฮอน และเตหะราน เป็นต้น ส่วนใหญ่ทำในเวิร์กช็อปเอกชนหรือที่อยู่ภายใต้องค์การมรดกวัฒนธรรมอิหร่าน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศิลปะอิหร่าน
หมวดหมู่:ศิลปะอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:งานไม้
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2507

หมวดหมู่นี้สำหรับท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:การเดินอากาศในปี พ.ศ.
วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์เมนส์คลับแชมเปียนชิปส์

วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์เมนส์คลับแชมเปียนชิปส์ (Volleyball New Zealand Men's Club Championships) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายระดับประเทศที่สำคัญที่สุดของประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1968
จัดขึ้นโดยวอลเลย์บอลนิวซีแลนด์ (วีเอ็นซี) ซึ่งการแข่งขันแบ่งออกเป็นสามดิวิชัน ได้แก่ ดิวิชัน 1 ดิวิชัน 2 และ ดิวิชัน 3

**ทำเนียบผู้ชนะเลิศ**

**ดูเพิ่ม**
 วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์วิมินส์คลับแชมเปียนชิปส์- เมนส์เนชันแนลวอลเลย์บอลลีก- วิมินส์เนชันแนลวอลเลย์บอลลีก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Volleyball New Zealand 
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในประเทศนิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลชายลีก
หมวดหมู่:ลีกกีฬาในประเทศนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:ลีกกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
อนุสรณ์ศพการาบาฆลาร์

อนุสรณ์ศพการาบาฆลาร์ (Qarabağlar türbəsi; Karabakhlar Mausoleum) เป็นอนุสรณ์ศพในหมู่บ้านการาบาฆลาร์ อำเภอกันการ์ลี เขตปกครองตนเองนาคีชีวัน ประเทศอาเซอร์ไบจาน
อนุสรณ์นี้สร้างขึ้นในครึ่งแรกของศตวรรษที่ 14 และเสียหายไปบางส่วน มีลักษณะแปลนเป็นรูปวงกลม สูง 30 เมตร บนฐานสี่เหลี่ยมเดียวกันยังมีหออะษานสองหอที่ตั้งอยู่ห่างไป 30 เมตรจากตัวอนุสรณ์ หออะษานทั้งสองสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 12 ถึงต้นศตวรรษที่ 13 ส่วนทางเชื่อมต่อระหว่างสองหอที่มีชื่อของกูตุยฆาตุนอยู่อายุมาจากศตวรรษที่ 14 เป็นที่เขาใจว่า กุตุยฆาตุนเป็นภรรยาของอาบากา ข่าน
ลักษณะของระบบองค์ประกอบสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะคล้ายหินย้อยที่ซับซ้อนเน้นเส้นแบ่งโค้งที่เติมเต็มช่องว่างของซุ้มโค้ง ประดับด้วยสีทองเคลือบแทรกอยู่เล็กน้อยเป็นลวดลายประดับของประตูทางเข้าซึ่งจางหายไปตามกาลเวลา นอกจากนี้ ช่องลึกที่ด้านข้างของจัตุรัสกลางทำให้ตัวอนุสรณ์ศพจึงมีลักษณะแปลนเป็นรูปกางเขนปลายเท่า ตัวอนุสรณ์ศพปกคลุมด้วยหลังคาโค้งประกบข้าง ผนังหุ้มด้วยแผ่นหินที่ร่างไว้อย่างประณีตสองแถวซึ่งมีการวางเบาะอิฐไว้ด้านบน ห้องบนเป็นมิติตรง 12 ขอบที่มีสัดส่วนขอบยื่นออกมา ช่องสี่เหลี่ยมบนผนังถูกล้อมรอบด้วยช่องเหลี่ยมด้านเท่าที่มีขอบแคบกว่า ส่วนบนของตัวอาคารทั้ง 12 ด้านล้อมรอบด้วยซุ้มโค้งแบบมุก็อรนัศสองชั้นซึ่งใช้เป็นคานขวางไปยังส่วนโดม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อนุสรณ์ศพในประเทศอาเซอร์ไบจาน
หมวดหมู่:นาคีชีวัน
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศนิวซีแลนด์แบ่งตามกีฬา

หมวดหมู่:กีฬาในประเทศนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:กีฬาแบ่งตามประเทศและกีฬา
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศนิวซีแลนด์

หมวดหมู่:การบันเทิงในประเทศนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมนิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์
แอนดีจ็อน

แอนดีแจน (อักษรโรมัน: Andijan; n AN-dih-JAN, -JAHN) หรือ แอนดีจ็อน (lang; Andijon, Андижан ) เป็นนครในประเทศอุซเบกิสถาน ศูนย์กลางการปกครอง การค้า และวัฒนธรรมของภาคแอนดีจ็อน แอนดีจ็อนเป็นนครระดับอำเภอ มีขนาดพื้นที่รวม km2 และมีความหนาแน่นประชากรมากกว่า 10,000 คนต่อตารางกิโลเมตร ด้วยจำนวนประชากร 747,800 คน ณ ปี 2024 แอนดีจ็อนตั้งอยู่ในบริเวณริมชายแดนตะวันออกเฉียงใต้ของหุบเขาแฟร์กานา ใกล้กับพรมแดนประเทศคีร์กีซสถาน
นครแอนดีจ็อนมีอายุมากกว่า 2,500 ปี ถือเป็นนครที่เก่าแก่ที่สุดในอุซเบกิสถาน ในบางส่วนของนคร มีการขุดค้นทางโบราณคดีพบหลักฐานที่ย้อนไปถึง 700-800 ปีก่อนคริสต์กาล และเป็นนครสำคัญบนเส้นทางสายไหม แอนดีจ็อนเป็นที่รู้จักดีในฐานะบ้านเกิดของจักรพรรดิบาบูร์ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิโมกุลในอนุทวีปอินเดีย รวมถึงเป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ในปี 2005 ซึ่งรัฐบาลทำการกราดยิงใส่ผู้ประท้วงเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายร้อยราย
ในสมัยโซเวียต นครแอนดีจ็อนได้รับการพัฒนาให้เป็นเมืองอุตสาหกรรมสำคัญ มีโรงงานผลิตเคมีภัณฑ์, เครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป, อาหาร, เฟอร์นิเจอร์, พลั่ว, ปั๊มน้ำ, รองเท้า, อะไหล่จักรกลการเกษตร เป็นต้น
แอนดีจ็อนเป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง โดยมีครั้งที่หนักที่สุดเมื่อปี 1902 รวมถึงเป็นแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศในศตวรรษนั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศอุซเบกิสถาน
ธนาคารพนมเปญพาณิชย์

ธนาคารพนมเปญพาณิชย์ (Phnom Penh Commercial Bank; PPCB) หรือ ธนาคารภนังเพญพาณิชช (ធនាគារ ភ្នំពេញពាណិជ្ជ; ธนาคาร ภฺนํเพญพาณิชฺช) เป็นธนาคารในประเทศกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2008 ด้วยทุนจดทะเบียนชำระ 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ธนาคารก่อตั้งขึ้นเป็นบริษัทลงทุนร่วมของธนาคารฮยุนไดสวิสเซฟวิงส์ (Hyundai Swiss Savings Bank, ปัจจุบันคือ ธนาคารเอสบีไอเซฟวิงส์) จากประเทศเกาหลีใต้ และ เอสบีไอ กรุ๊ป จากประเทศญี่ปุ่น โดยเอสบีไอลงทุน $6 ล้าน สำหรับหุ้น 40% ส่วนฮยุนไดสวิสลงทุน $8.55 ล้าน สำหรับหุ้น 57% ส่วนอีก 3% ที่เหลือถือหุ้นโดยบริษัทเครือลงทุนจากเกาหลีใต้อื่น ๆ ธนาคารพนมเปญพาณิชย์ถือเป็นธนาคารพาณิชย์ลำดับที่ 23 ของประเทศ ถือเป็นธนาคารแห่งแรกของกัมพูชาที่ตั้งขึ้นโดยบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น
ในปี 2016 ธนาคารถูกเข้าซื้อกิจการโดยเครือlt=เจบี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป และเครือโอเค ไฟแนนเชียล กรุ๊ป ซึ่งเป็นเครือที่บริหารโดยนักธุรกิจเกาหลีใต้-ญี่ปุ่น ด้วยการเข้าถือครองหุ้น 60% และ 40% ตามลำดับ
ธนาคารให้บริการทางการเงินโดยทั่วไป รวมถึง บัญชีออมทรัพย์, เงินฝากประจำทั่วไป, การกู้ยืมเงิน, ตู้เอทีเอ็ม และบริการธนาคารสำหรับธุรกิจทั่วไป

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น==
เหตุโจมตีด้วยรถยนต์ในจูไห่ พ.ศ. 2567

เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2024 เกิดเหตุขับรถพุ่งชนคนในนครจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน เมื่อรถยนต์คันหนึ่งขับขึ้นตามทางลู่วิ่งของศูนย์กีฬาสนามกีฬาจูไห่เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 35 ราย และบาดเจ็บ 43 คน หลังก่อเหตุ ผู้ต้องสงสัยก่อเหตุถูกควบคุมตัวและส่งโรงพยาบาลเนื่องจากเขาใช้มีดทำร้ายตนเอง เข้าใจกันว่าเหตุจูงใจมาจากความโกรธเคืองเรื่องข้อตกลงหย่ากับภรรยาไม่นานมานี้ 
เหตุโจมตีนี้ถูกเซนเซอร์อย่างหนักในโลกออนไลน์และข้อมูลรายละเอียดไม่ได้รับการเผยแพร่จนกระทั่งวันถัดมา ซึ่งนำไปสู่ความตึงเครียดบนสื่อสังคมออนไลน์ในจีนซึ่งมีผู้คนแสดงความโมโหต่อความล่าช้าในการเผยแพร่ข้อมูล
เหตุการณ์นี้ถือเป็นการโจมตีเดี่ยวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประเทศจีนนับตั้งแต่เหตุก่อการร้ายในอูรุมชีเมื่อปี 2014

**เหตุการณ์**
เมื่อเวลาประมาณ 19:48 น. (GMT+8) ของวันที่ 11 พฤศิจกายน 2024 ผู้ก่อเหตุขับรถเอสยูวีพุ่งชนผู้คนที่กำลังออกกำลังกายบนลู่วิ่งของศูนย์กีฬาจูไห่ ในเวลานั้น นครจูไห่อยู่ภายใต้การดูแลด้านความปลอดภัยอย่างเข้มงวดขึ้นเนื่องจากมีกำหนดจัดการแสดงทางอากาศในวันรุ่งขึ้น ผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่าผู้ก่อเหตุขับรถขึ้นไปบนลู่วิ่งและชนผู้คนจำนวนมาก
เหยื่อบางรายใส่เครื่องแบบออกกำลังกายของทีมไต่เขาท้องถิ่น ผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่าเหยื่อส่วนใหญ่เป็นคนวัยกลางคนหรือคนชราที่อยู่ในกลุ่มนักไต่เขา โดยปกติจะมีกลุ่มนักไต่เขาหกถึงเจ็ดกลุ่มที่เดินประกอบดนตรีในศูนย์กีฬาเป็นประจำทุกวัน เสียงเพลงที่พวกเขาเปิดดังอาจปกปิดเสียงรถที่ขับเข้ามาโจมตี ส่งผลให้คนอื่นมีเวลาไม่มากพอที่จะหลบหนี
สถาปนิกผู้ออกแบบศูนย์กีฬาระบุกับ เหลียนเหอเจ่าเป้า ว่าในบริเวณจัตุรัสที่เกิดเหตุนั้นไม่สามารถขับขี่รถยนต์ขึ้นไปได้เนื่องจากมีตัวกั้นหินและรั้วโดยรอบ ผู้ก่อเหตุน่าจะขับรถเข้ามาจากอีกฝั่งของสนามกีฬา
ในวันที่ 12 นักข่าวจากบีบีซีนิวส์ ซึ่งรวมถึง สตีเฟน แม็กดอนเนิล ถูกรบกวนและข่มขู่ขณะถ่ายทอดสดรายงานข่าวจากสถานที่เกิดเหตุ โดยกลุ่มคนที่เป็นไปได้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่จากพรรคคอมมิวนิสต์จีนปลอมตัวเป็นคนธรรมดาเพื่อรบกวนการรายงานข่าว ในขณะที่นักข่าวจากช่องทีบีเอสของญี่ปุ่น ทวีตข้อความระบุว่าตนถูกกลุ่มคนล้อมขณะรายงานข่าวก่อนจะถูกนำตัวไปส่งตำรวจซึ่งขอร้องให้เขาลบรายงานข่าวทิ้งทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นประจำการอยู่ด้านนอกหน่วยบริบาลผู้ป่วยหนักที่เหยื่อจากเหตุการณ์เข้ารับการรักษาเพื่อป้องกันไม่ให้นักข่าวสัมภาษณ์ครอบครัวของเหยื่อ

**ผู้ต้องสงสัย**
ตามรายงานของตำรวจและรายงานทางการแพทย์ ผู้ต้องสงสัยก่อเหตุเป็นชายวัย 62 ปี สถานะหย่าร้าง จากเขตเซียงโจว ชื่อว่า ฝาน เหวย์ชิว (樊维秋) เขาถูกจับกุมขณะพยายามหลบหนี โดยถูกพบหมดสติในรถยนต์ในสภาพมีแผลที่ลำคอมีลักษณะเข้าได้กับการทำร้ายตนเอง และได้รับการนำส่งไปยังโรงพยาบาล ตำรวจระบุว่าฝานอยู่ในสภาพวะโคมาหลังเขาใช้มีดกรีดตนเองเข้าที่ลำคอและหน้าอก รายงานในช่วงแรกระบุมูลเหตุจูงใจมาจากความไม่พึงพอใจในข้อตกลงเรื่องการหย่าร้าง นอกจากนี้ ยังมีนักข่าวตั้งข้อสังเกตว่าความถดถอยทางเศรษฐกิจของจีนในภาพรวมอาจมีส่วน โดยระบุว่า แนวโน้มที่จะเกิดการโจมตีแบบสุ่มเช่นนี้ มีความสัมพันธ์กับความเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจและความตึงเครียดทางสังคมในประเทศ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเทศจีนในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:มณฑลกวางตุ้ง
หมวดหมู่:อาชญากรรมในประเทศจีน
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500- จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

**อ้างอิง**
เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500- จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

**อ้างอิง**
เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
ลลิตคีรี

ลลิตคีรี หรือ ลฬิตคิริ (ଲଳିତଗିରି; Lalitagiri) เป็นหมู่สิ่งปลูกสร้างทางศาสนาพุทธในรัฐโอริสสา ประเทศอินเดีย ประกอบด้วยซากของสถูป, วิหาร และพระพุทธรูปมากมาย ถือเป็นแหล่งโบราณคดีที่เก่าแก่ทีสุดในภูมิภาคนี้pp=175–176p=387 การค้นพบสำคัญในลลิตคีรีรวมถึงการค้นพบพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าp=387 ในอดีตศาสนาพุทธที่ปฏิบัติในลลิตคีรีเป็นศาสนาพุทธแบบตันตระp=58
ลลิตคีรี, รัตนคีรึ และ อุทยคีรี ซึ่งตั้งอยู่ในละแวกเดียวกัน รวมเรียกกันว่าเป็น "สามเหลี่ยมวัชระ" (Diamond Triangle) ในอดีตเคยเชื่อว่าลลิตคีรีหรือทั้งสามแหล่งนี้รวมกันเป็นอดีตปุษปคีรีวิหารที่ปรากฏในหลักฐานบันทึกโบราณpp=175–176
จากการขุดค้นทางโราณคดี เป็นที่สรุปได้ว่ามีการปฏิบัติศาสนาพุทธในลลิตคีรีต่อเนื่องระหว่างศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์กาล ถึงศตวรรษที่ 10p=74 ในปี 1985 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ริเริ่มการขุดค้นลลิตคีรีเพื่อระบุตำแหน่งของปุษปคีรีที่ปรากฏในบันทึกของพระถังซำจั๋ง การขุดค้นนี้นำไปสู่การค้นพบทางโบราณคดีสำคัญมากมาย กระนั้นไม่มีหลักฐานที่ทำให้สรุปได้ว่าที่นี่คือปุษปคีรี ในการขุดค้นในภายหลังเสนอว่าปุษปคีรีน่าจะอยู่ที่ลัณคุฑีมากกว่า

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
isbn=978-1-4828-3655-4
*isbn=978-1-928706-56-4
*isbn=978-0-85229-760-5
*publisher=Indian Art History Congress
*publisher=Indian Art History Congress
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:วัดในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐโอฑิศา
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

**อ้างอิง**
เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
โสนมารค

โสนมารค (อักษรโรมัน: Sonamarg, Sonmarg หรือ Sonamarag, sɔnɨmarɨɡ; ทุ่งหญ้าทองคำ) เป็นฮิลล์สเตชั่นในอำเภอคันเทรพล ชัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 80 กิลโมเตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของศรีนคร
โสนมารคมีความสำคัญในประวัติศาสตร์ในฐานะประตูสู่เส้นทางสายไหมโบราณที่เชื่อมต่อทิเบตกับกัศมีร์ 
โสนมารคตั้งอยู่ในหุบเขากัศมีร์ที่ความสูง abbr= จากระดับน้ำทะเล และด้วยสภาพภูมิประเทศแบบทุนดราอัลไปน์ที่ในฤดูร้อนมีดอกไม้บาน ทำให้จนถึงปัจจุบัน โสนมารคเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของกัศมีร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในชัมมูและกัศมีร์
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม (เฉพาะตำบลมะตูมและตำบลท่าช้าง)

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง, อำเภอเนินมะปราง และอำเภอพรหมพิราม (ยกเว้นตำบลมะตูมและตำบลท่าช้าง)

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538- จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

**อ้างอิง**
พิษณุโลก
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดพิษณุโลก
อิจิโงะ อิจิเอะ

ป้ายไม้ที่เขียนคำว่า อิจิโงะ อิจิเอะ
อิจิโงะ อิจิเอะ (; หนึ่งครั้ง หนึ่งการพบเจอ) เป็นวลีภาษาญี่ปุ่นสี่คำ (โยจิจุคุโงะ) ที่อธิบายถึงแนวคิดทางวัฒนธรรมในการให้คุณค่าแก่ธรรมชาติของช่วงเวลาหนึ่ง ๆ ที่ไม่อาจกลับคืน วลีนี้อาจแปลในความหมายว่า "แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว" หรือ "ครั้งหนึ่งในชีวิต" และมีไว้เตือนใจผู้คนให้รักในเหตุการณ์ใดหรือการพบปะใดก็ตามที่เกิดขึ้น เพราะมันจะไม่เกิดขึ้นซ้ำได้อีก แม้จะเป็นผู้คนกลุ่มเดิมมาพบกันในสถานที่ที่เดิมก็ตาม การพบปะกันในครั้งนั้น ๆ ก็ไม่อาจเกิดขึ้นซ้ำได้อีก ดังนั้น ทุกช่วงเวลาจึงเป็นประสบการณ์ที่ล้วนเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น แนวคิดนี้มักนำไปเกี่ยวเนื่องกับพิธีชาญี่ปุ่น โดยเฉพาะปรมาจารย์ชา เซ็ง โนะ ริคีว และ อีอิ นาโอซุเกะ

**ประวัติศาสตร์**
วลีนี้สามารถย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 16 เป็นคำโดยปรมาจารย์ชา เซ็ง โนะ ริคีว: ichigo ni ichido (โอกาสเดียวในชีวิตเดียว) ศิษย์ของริคีว ยามาโนะอูเอะ โซจิ เขียนคำสั่งใน ยามาโนะอูเอะ โซจิ คิ (Yamanoue Sōji Ki) ว่า จงให้ความเคารพเจ้าภาพ "ราวกับว่าเป็นการพบว่าที่จะเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิตนี้" (ichigo ni ichido no e no yō ni) โดยคำว่า อิจิโงะ (一期) ในศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่นมีความหมายว่า "จากเกิดจนตาย" หรืออีกนัยหนึ่งคือในช่วงชีวิตของคนคนหนึ่ง
ต่อมาในกลางศตวรรษที่ 19 อีอิ นาโอซูเอะ ผู้ปกครองระดับสูงในรัฐโชกุลโทคุงาวะอรรถาธิบายถึงแนวคิดนี้ไว้ใน อาโนยุ อิชิเอ ชู (Chanoyu Ichie Shū) ว่า
การจัดพิธีชาควรให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง อาจเรียกได้ว่าพิธีชานั้นเป็นการพบปะกันเพียงครั้งเดียว ("อิจิโงะ อิจิเอะ") แม้ว่าเจ้าภาพและแขกจะพบปะกันบ่อยครั้ง แต่การพบปะสังสรรค์กันในวันหนึ่ง ๆ จะไม่สามารถเกิดขึ้นซ้ำได้อีกแน่นอน เมื่อมองในมุมนี้ การพบปะกันในแต่ละครุ้งถือเป็นโอกาสที่เกิดขึ้นครั้งเดียวในชีวิต ดังนั้น เจ้าภาพจึงต้องเอาใจใส่ในทุกแง่มุมของการพบปะกันอย่างจริงใจและทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น ส่วนแขกจะต้องเข้าใจว่าการพบปะกันครั้งนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก และต้องตระหนักดีว่าเจ้าภาพได้วางแผนไว้อย่างสมบูรณ์แบบ และต้องเข้าร่วมงานด้วยความจริงใจ นี่คือความหมายของคำว่า "อิจิโงะ อิจิเอะ"
บทบรรยายดังกล่าวเป็นที่มาของ โยจิจุคุโงะ (วลีสี่คำ) อิจิโงะ อิจิเอะ (一期一会) ที่ใช้กันในปัจจุบัน

**ในวัฒนธรรมสมัยนิยม**
 วาทยกรชาวโรมาเนีย เซอร์จีว เซลีบีดาเช ยอมรับว่าความตั้งใจในทุก ๆ การแสดงดนตรีของเขาอย่างแน่วแน่นั้นมีอิทธิพลจากแนวคิดนี้- ภาพยนตร์ปี 1994 เรื่อง Forrest Gump ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นโดยใช้วลีนี้ในชื่อภาพยนตร์ว่า 『フォレスト・ガンプ/一期一会』 (Forrest Gump/Ichi-go Ichi-e) เพื่อสะท้อนถึงเรื่องราวในภาพยนตร์- ฮิโระ นาคามูระ มีวลีนี้เป็นวลีโปรดในละครชุดบนเอ็นบีซี Heroes ในสหรัฐ - นายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทร โมที ใช้วลีนี้เพื่ออธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างอินเดียกับญี่ปุ่นขณะเดินทางเยือนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการในวันที่ 11 พฤศจิกายน 2016- ภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นระดับดาวมิชลินมีชื่อว่า Ichigo Ichie ตั้งอยู่ในคอร์ก ประเทศไอร์แลนด์- บริษัทอสังหาริมทรัพย์และพลังงานทดแทนในญี่ปุ่นใช้ชื่อ Ichigo Inc. โดยมีที่มาจากวลีนี้

**อ้างอิง==
กูฟียะห์

ไฟล์:In Conversation, Yemen (12694670333).jpg|thumb|ชายชาวเยเมนสวมกูฟียะห์ในแบบผ้าโพกหัวและมีผ้าคลุมไหล่บนบ่า
กูฟียะห์ (kūfiyya) หรือ ฮัตตะห์ (label=none) เป็นเครื่องประดับศีรษะสวมโดยผู้ชายในแถบตะวันออกกลาง กูฟียะห์พัฒนามาจากผ้าพันคอและมักทำจากผ้าฝ้าย นิยมสวมทั่วไปในพื้นที่แห้งแล้งเพื่อป้องกันอันตรายจากอาการไหม้แดด ฝุ่นและทราย กูฟียะห์ในรูปแบบอื่นเรียกว่า กูตระห์ (ḡutra) และชีมัก (šumāḡ) ชาวอาหรับมักใช้อะกัล (ʕiqāl) หรือเชือกสีดำทำจากขนแพะในการตรึงกูตระห์ให้เข้าที่ p=45

**ที่มา**
ภาพวาดอับดุลลอฮ์ บิน ซะอูด อัลซะอูด เอมีร์แห่งดิริยะห์ สวมกูตระห์กับอะกัล (ค.ศ. 1823)
กูฟียะห์มีที่มาจากชาวเบดูอินที่อาศัยอยู่ในภูมิอากาศแบบทะเลทราย พวกเขาใช้ผ้าคลุมศีรษะและใบหน้าเพื่อป้องกันแสงแดดและทราย คำว่ากูฟียะห์มีรากศัพท์มาจากเมืองกูฟะห์ในอิรัก และเกี่ยวข้องกับคำภาษาละตินยุคปลาย cofia รวมถึงสัมพันธ์กับคำว่า coif (หมวกคลุมศีรษะแบบรัดรูป) ในภาษาอังกฤษ
คำว่า กูตระห์ มาจากรากศัพท์ในภาษาอาหรับ غتر (ghatr) แปลว่า "คลุม" มีบันทึกถึงการสวมกูตระห์มาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 และภาพของอับดุลลอฮ์ บิน ซะอูด อัลซะอูดสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เป็นภาพแรก ๆ ของผู้สวมกูตระห์ p=45

**กูฟียะห์ในรูปแบบต่าง ๆ**
ไฟล์:ArafatEconomicForum (cropped).jpg|thumb|right|ยัสเซอร์ อาราฟัตสวมกูฟียะห์ลายตาข่ายอันเป็นเอกลักษณ์ใน ค.ศ. 2001
กูฟียะห์ในแต่ละพื้นที่มีสี ลายและวิธีการผลิตที่แตกต่างกัน ชาวอาหรับ ชาวเคิร์ดและชาวยาซิดีสวมกูฟียะห์ ด้านชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมนสวมกูฟียะห์เช่นกันแต่เรียกว่า ยัมดานี ขณะที่ชาวโอมานเรียกว่า มุสซาร์ โดยพวกเขาจะสวมกับหมวกกูมะอ์เมื่อมีโอกาสสำคัญ
กาวิน ยัง นักข่าวชาวอังกฤษบันทึกขณะเดินทางกับชาวอาหรับบึงในอิรักว่า "ซัยยิด ท้องถิ่น — กลุ่มผู้ได้รับการเคารพนับถือเนื่องจากสืบเชื้อสายจากศาสดามุฮัมมัดและอะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ สวมกูฟียะห์สีเขียวเข้ม ต่างจากผู้คนทั่วไปที่สวมกูฟียะห์ลายหมากรุกสีขาวดำ"
ชาวจอร์แดนสวมกูฟียะห์รูปแบบหนึ่งเรียกว่า ชีมัก ซึ่งเป็นผ้าพันคอลายหมากรุกสีขาวแดง มีพู่ห้อย ทำจากผ้าฝ้าย ชีมักเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติจอร์แดนและเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบทหารจอร์แดน
กูฟียะห์ยังเป็นสัญลักษณ์สำคัญของชาวปาเลสไตน์ ในอดีตมีเพียงชาวบ้านและชาวนาสวมกูฟียะห์สีขาวกับอะกัล ส่วนคนในเมืองและชนชั้นนำสวมหมวกเฟซ (translit=fes) กระทั่งการกบฏของชาวอาหรับในปาเลสไตน์ ค.ศ. 1936–1939 ที่ทุกคนเปลี่ยนมาสวมกูฟียะห์เหมือนกันตามคำสั่งของผู้บัญชาการกบฏชาวอาหรับ กูฟียะห์กลับมามีความสำคัญช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อชาวปาเลสไตน์เริ่มขบวนการต่อต้านและยัสเซอร์ อาราฟัต ผู้นำองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์สวมใส่จนเป็นเอกลักษณ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:เครื่องประดับศีรษะ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอาหรับ
หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายอาหรับ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายของชาวเอเชีย
หมวดหมู่:ชาตินิยมปาเลสไตน์
พิธีสารอัลมา-อาตา

พิธีสารอัลมา-อาตา เป็นคำประกาศก่อตั้งและหลักการของเครือรัฐเอกราช ผู้นำของรัสเซีย ยูเครน และเบลารุสได้ตกลงในข้อตกลงเบโลเวจาเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2534 โดยประกาศว่าสหภาพโซเวียตล่มสลายและก่อตั้งเครือรัฐเอกราช ในวันที่ 21 ธันวาคม 2534 อาร์มีเนีย อาเซอร์ไบจาน เบลารุส คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน มอลโดวา รัสเซีย ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ยูเครน และอุซเบกิสถาน เห็นด้วยกับพิธีสารอัลมา-อาตา และก่อตั้งเครือรัฐเอกราชอย่างเป็นทางการ ข้อตกลงหลังนี้รวมถึงผู้ลงนามเดิมสามรายในข้อตกลงเบโลเวจา ตลอดจนอดีตสาธารณรัฐโซเวียตอีกแปดแห่ง จอร์เจียเป็นอดีตสาธารณรัฐเพียงแห่งเดียวที่ไม่ได้เข้าร่วม ในขณะที่ลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนียปฏิเสธที่จะเข้าร่วม เนื่องจากรัฐบาลของพวกเขาระบุว่ารัฐบอลติกถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตอย่างผิดกฎหมายในปี 2483
พิธีสารประกอบด้วยคำประกาศ ข้อตกลงสามฉบับ และภาคผนวกแยกกัน นอกจากนี้ จอมพลเยฟเกนี ชาปอชนีคอฟ ได้รับการยืนยันให้ดำรงตำแหน่งรักษาการผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพเครือรัฐเอกราช มีการลงนามสนธิสัญญาแยกต่างหากระหว่างเบลารุส คาซัคสถาน รัสเซีย และยูเครน "เกี่ยวกับมาตรการร่วมกันในเรื่องอาวุธนิวเคลียร์"
พิธีสารอัลมา-อาตาได้ขจัดข้อสงสัยใด ๆ ที่ว่าสหภาพโซเวียตไม่ดำรงอยู่อีกต่อไป "ในฐานะหัวเรื่องของกฎหมายระหว่างประเทศและความเป็นจริงทางภูมิรัฐศาสตร์" (ตามคำนำของข้อตกลงเบโลเวจา) เนื่องจากสาธารณรัฐที่เหลืออยู่ 11 แห่งจากทั้งหมด 12 แห่งได้ประกาศว่าสหภาพโซเวียตได้ล่มสลายแล้ว ผู้ลงนามยอมรับการลาออกของมีฮาอิล กอร์บาชอฟ ประธานาธิบดีโซเวียต โดยเขากล่าวกับซีบีเอสนิวส์ว่าเขาจะลาออกเมื่อเห็นว่าเครือรัฐเอกราชถูกจัดตั้งจริง กอร์บาชอฟลาออกในวันที่ 25 ธันวาคม และสภาโซเวียตแห่งสาธารณรัฐแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตลงมติยุบสหภาพโซเวียตในวันที่ 26 ธันวาคม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The Alma-Ata Protocols (Russian language). Archive of Egor Gaidar - The Alma-Ata Protocols (Russian language) - English translation
หมวดหมู่:เครือรัฐเอกราช
หมวดหมู่:การล่มสลายของสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508

หมวดหมู่นี้สำหรับท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:การเดินอากาศในปี พ.ศ.
หมวดหมู่:อาชีพบริการคุ้มครอง

:ดูเพิ่ม :หมวดหมู่:ความเชี่ยวชาญทางทหาร.
ดูเพิ่ม :หมวดหมู่:อาชีพดูแลเด็ก.
หมวดหมู่:อาชีพบริการ
หมวดหมู่:การรักษาความปลอดภัย
หมวดหมู่:อาชีพความปลอดภัย
หมวดหมู่:อาชีพความปลอดภัย

นี่เป็นหมวดหมู่สำหรับอาชีพที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัย
หมวดหมู่:อาชีพตามประเภท
หมวดหมู่:ความปลอดภัย
หมวดหมู่:บุคลากรทหาร

บุคคลสำคัญที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพในปัจจุบันหรือในอดีต ควรมีเฉพาะบทความทั่วไปและหมวดหมู่ย่อยเท่านั้น
หมวดหมู่:บุคคลในอาชีพการปกครอง
หมวดหมู่:การทหาร
หมวดหมู่:บุคคลที่เกี่ยวกับสงคราม
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2547

หมวดหมู่นี้สำหรับท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:การเดินอากาศในปี พ.ศ.
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548

หมวดหมู่นี้สำหรับท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:การเดินอากาศในปี พ.ศ.
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543

หมวดหมู่นี้สำหรับท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:การเดินอากาศในปี พ.ศ.
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2544

หมวดหมู่นี้สำหรับท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 
หมวดหมู่:การเดินอากาศในปี พ.ศ.
จังหวัดมย่องเมียะ

จังหวัดมย่องเมียะ (မြောင်းမြခရိုင်) เป็นจังหวัดหนึ่งของภาคอิรวดีทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศพม่า ประกอบด้วยเมืองจำนวน 5 เมือง มย่องเมียะเป็นเมืองหลักของจังหวัดนี้
จังหวัดมย่องเมียะก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1893 โดยแยกออกจากจังหวัดพะสิม มีพื้นที่ km2 และประชากร 280,000 คน และมีความหนาแน่น 104 คนต่อตารางไมล์ จังหวัดนี้เป็นพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำติดกับทะเลทางทิศใต้และมีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน ประชากรเกือบทั้งหมดในจังหวัดนี้ประกอบอาชีพปลูกข้าวและทำประมง
จังหวัดนี้ประกอบด้วย 3 อำเภอ คืออำเภอมย่องเมียะ, อำเภอเอนแม และอำเภอว่าแคมะ ในเขตอำเภอมี 50 แขวง 489 ตำบล และ 2,557 หมู่บ้าน
จากการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2014 ประชากรของจังหวัดมย่องเมียะอยู่ที่ 780,576 คน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จังหวัดในภาคอิรวดี
หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับวนศาสตร์

หมวดหมู่นี้รวม รายชื่อที่เกี่ยวข้องกับวนศาสตร์
หมวดหมู่:วนศาสตร์
หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับเกษตรกรรม
หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับธรรมชาติ
หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
หมวดหมู่:วนศาสตร์โลก
วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์วิมินส์คลับแชมเปียนชิปส์

วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์วิมินส์คลับแชมเปียนชิปส์ (Volleyball New Zealand Women's Club Championships) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระดับประเทศที่สำคัญที่สุดของประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1968
จัดขึ้นโดยวอลเลย์บอลนิวซีแลนด์ (วีเอ็นซี) ซึ่งการแข่งขันแบ่งออกเป็นสามดิวิชัน ได้แก่ ดิวิชัน 1 ดิวิชัน 2 และ ดิวิชัน 3

**ทำเนียบผู้ชนะเลิศ**

**ดูเพิ่ม**
 วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์เมนส์คลับแชมเปียนชิปส์- เมนส์เนชันแนลวอลเลย์บอลลีก- วิมินส์เนชันแนลวอลเลย์บอลลีก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Volleyball New Zealand 
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในประเทศนิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลหญิงลีก
หมวดหมู่:ลีกกีฬาในประเทศนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:ลีกกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
ซุนไค

ซุนไค (ค.ศ. 240-305) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า สฺวิน ข่าย (p=Xún Kǎi) ชื่อรอง เม่าปั๋ว (p=Màobó) หรือ จื๋อจฺวี่ (p=Zǐjǔ)  เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางและขุนพลของราชวงศ์จิ้นตะวันตก

**ประวัติ**
ซุนไคเป็นชาวอำเภออิ่งอิน (潁陰縣 อิ่งอินเซี่ยน) เมืองเองฉวน (穎川郡 อิ่งชฺวานจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ในนครสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บิดาของซุนไคคือสฺวิน อี้ (荀霬) สวิน อี้เป็นบุตรชายคนรองของซุนหุน (荀惲 สฺวิน ยฺวิ่น) ที่เกิดกับเจ้าหญิงอานหยาง (安陽公主 อานหยางกงจู่) บุตรสาวของโจโฉ ซุนหุนเป็นบุตรชายคนโตของซุนฮก (荀彧 สฺวิน ยฺวี่) ซุนไคจึงเป็นเหลนของทั้งซุนฮกและโจโฉ มารดาของซุนไคคือเจ้าหญิงหนานหยาง (南陽公主 หนานหยางกงจู่) เจ้าหญิงหนานหยางเป็นบุตรสาวของสุมาอี้และจาง ชุนหฺวา (張春華) เป็นน้องสาวของสุมาสูและสุมาเจียว ซุนไคจึงเป็นหลานตาของสุมาอี้
ในปี ค.ศ. 263 ระหว่างการศึกที่วุยก๊กพิชิตจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริ ซุนไคเข้าร่วมในทัพหลักของจงโฮยผู้เป็นขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตก (鎮西將軍 เจิ้นซีเจียงจฺวิน) ซึ่งบุกเข้าตีเมืองฮันต๋ง (漢中 ฮั่นจง) โดยซุนไคมีตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 ฮู่จฺวิน)efn|ในนิยายอิงประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ซุนไคเข้าร่วมในทัพของจงโฮยในฐานะพลทหาร ก่อนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพจากผลงานในการสังหารล่อซุน (盧遜 หลู ซฺวิ่น) ขุนพลของจ๊กก๊กผู้รักษาด่านที่อำเภอลำเต๋ง (南鄭縣 หนานเจิ้งเซี่ยน; อยู่ในนครฮั่นจง มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) จงโฮยมอบหมายให้ซุนไคนำกำลังทหาร 10,000 นายยกไปปิดล้อมเจียวปิน (蔣斌 เจี่ยง ปิน) ขุนพลจ๊กก๊กตำแหน่งผู้พิทักษ์ทัพที่รักษาอำเภอฮั่นเสีย (漢城縣 ฮั่นเฉิงเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอเหมี่ยน มณฑลฉ่านซี)
ในช่วงศักราชเสียนซี (咸熙; ค.ศ. 264-265) ในรัชสมัยของจักรพวรรดิโจฮวน วุยก๊กฟื้นฟูระบบบรรดาศักดิ์ห้าขั้น ซุนไคได้รับการแต่งตั้งให้มีบรรดาศักดิ์หนานตุ้นจื่อ (南頓子)
ในรัชสมัยของสุมาเอี๋ยนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์จิ้นตะวันตก ซุนไคดำรงตำแหน่งเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และมหาขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍大將軍 เจิ้นจฺวินต้าเจียงจฺวิน) ภายหลังได้ย้ายไปเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 ช่างชูจั่วผูเย่)
ในปี ค.ศ. 291 จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้ทรงแต่งตั้งให้ซุนไคเป็นผู้บังคับการมณฑลราชธานี (司隸校尉 ซือลี่เซี่ยวเว่ย์) ในช่วงเวลานั้นลูกพี่ลูกน้องของซุนไคเสียชีวิต ซุนไคจึงถวายฎีกาขอไปร่วมไว้ทุกข์ ราชสำนักออกพระราชโองการอนุญาต แต่ซุนไคไม่ไปร่วมไว้ทุกข์ให้ลูกพี่ลูกน้องตามที่ขออนุญาตไว้ กลับไปเยี่ยมจวนของหยาง จฺวิ้น (楊駿) ที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แทน ฝู่ เสียน (傅咸) ถวายฎีกาถึงราชสำนักเพื่อตำหนิซุนไคด้วยเรื่องดังกล่าวนี้
ในช่วงสงครามแปดอ๋อง ซุนไคอยู่ใต้บังคับบัญชาของซือหม่า เยฺว่ (司馬越) ผู้เป็นอ๋องแห่งตองไฮ (東海王 ตงไห่หวาง) ต่อมาซุนไคเสียชีวิตด้วยอาการป่วยในปี ค.ศ. 305 ได้รับสมัญญานามว่า "ชุ่นกง" (順公)

**หมายเหตุ**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).- ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.- หลี ฝ่าง (คริสต์ศตวรรษที่ 10). ไท่ผิงยฺวี่หล่าน.- ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.- ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้), ตอนที่ 92.
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:ขุนพลในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2501

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศไทยแบ่งตามปีที่ปิดทำการ

หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศไทย
หมวดหมู่:สถานีรถไฟแบ่งตามปีที่ปิดทำการ
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2552

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
Leg curl

leg curl แบบนอน
leg curl หรือ hamstring curl เป็นการออกกำลังกายแบบแยกกล้ามเนื้อที่ออกแรงกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง
โดยงอขาท่อนล่างทวนแรงต้านไปทางก้น 
มีอยู่สามประเภท
คือแบบนั่ง แบบนอน และแบบยืน
การออกกำลังกายอื่นๆ ที่สามารถใช้เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อดังกล่าวรวมถึงท่า 
glute-ham raise (คือการยกตัวขึ้นที่เข่าจากท่านอนคว่ำโดยขาส่วนล่างล็อกไว้กับเครื่อง)
และท่าเดดลิฟต์

**เชิงอรรถและอ้างอิง**
หมวดหมู่:การออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนัก
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม (เฉพาะตำบลมะตูมและตำบลท่าช้าง)

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง, อำเภอเนินมะปราง และอำเภอพรหมพิราม (ยกเว้นตำบลมะตูมและตำบลท่าช้าง)

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535- จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

**อ้างอิง**
พิษณุโลก
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดพิษณุโลก
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535- จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

**อ้างอิง**
พิษณุโลก
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดพิษณุโลก
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2564

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
แม่แบบ:ส่วนหัวหมวดหมู่โรงพยาบาลที่ก่อตั้งหรือปิดกิจการในปี พ.ศ. ปปปป/doc

ใช้สำหรับสร้างหมวดหมู่ในรูปแบบ โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. ปปปป หรือ โรงพยาบาลที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. ปปปป โดยที่ ปปปป เป็นปีพุทธศักราชที่มีตัวเลข 4 หลัก
เช่น- :หมวดหมู่:โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2431- :หมวดหมู่:โรงพยาบาลที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2540

**การใช้งาน**
ไม่จำเป็นต้องมีพารามิเตอร์

**แม่แบบเปลี่ยนทาง**
 ส่วนหัวหมวดหมู่โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. ปปปป- ส่วนหัวหมวดหมู่โรงพยาบาลที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. ปปปป

**ดูเพิ่ม**
 แม่แบบ:ส่วนหัวหมวดหมู่โรงพยาบาลที่ก่อตั้งหรือปิดกิจการในคริสต์ทศวรรษ ปปป0- แม่แบบ:ส่วนหัวหมวดหมู่โรงพยาบาลที่ก่อตั้งหรือปิดกิจการในคริสต์ศตวรรษ
หนานหยาง (ภูมิภาค)

หนานหยาง (l=มหาสมุทรทางใต้) หรือ นันยาง (อักษรโรมัน: Nanyang) เป็นคำจากภาษาจีนที่ใช้เรียกภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ตามชายฝั่งของจีนใต้เป็นต้นไป ที่มีลักษณะอบอุ่นและอุดมสมบูรณ์ บริเวณนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกในชื่อ 'ทะเลใต้' หรือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คำนี้นำมาใช้โดยทั่วไปในกลุ่มชาติพันธุ์จีนโพ้นทะเลในตะวันออกเฉียงใต้เพื่อเรียกภูมิภาคของตนเอง ในลักษณะเพื่อให้ต่างกันกับ ซีหยาง (l=มหาสมุทรทางตะวันตก) หมายถึงโลกตะวันตก และ ตงหยาง (l=มหาสมุทรทางตะวันออก) หมายถึงญี่ปุ่น สื่อจีนใช้คำว่าหนานหยางโดยทั่วไปเพื่อเรียกภูมิภาคที่กินพื้นที่จากตอนเหนือคือยูนนานในจีนจนถึงตอนใต้คือสิงคโปร์ และจากตะวันออกคือพม่าจนถึงตะวันตกคือเวียดนาม นอกจากนี้ยังอาจหมายรวมถึงเขตแดนของบรูไน, มาเลเซียตะวันออก, ติมอร์ตะวันออก, อินโดนีเซีย และ ฟิลิปปินส์ สำหรับชาวจีนแล้ว หนานหยางมีความสำคัญเช่นกันสำหรับธุรกิจการค้า เป็นหนึ่งในคู่ค้าสำคัญของจีนในอดีต อันประกอบด้วยสามเส้นทางการค้าหลัก คือที่ผ่านพม่า, ผ่านเวียดนาม และผ่านลาว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Urban dimension of the political economy of Nanyang ethnicity- Art of Island Southeast Asia, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art
เฮนรี ทิงเกิล ไวลด์

เฮนรี ทิงเกิล ไวลด์, RNR (Henry Tingle Wilde; 21 กันยายน ค.ศ. 1872 – 15 เมษายน ค.ศ. 1912) เป็นนายทหารเรือชาวอังกฤษผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเจ้าหน้าที่ประจำเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS Titanic) เขาเสียชีวิตเมื่อเรือลำนี้อับปางลงระหว่างการเดินทางครั้งแรกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912

**ชีวิตช่วงต้น**

**เรือไททานิก**

**มรดก**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาร์เอ็มเอส ไททานิก
ซีเอ็นเอ (เครือข่ายโทรทัศน์)

ซีเอ็นเอ (CNA; เขียนในรูป cna; อักษรย่อจากชื่อเดิม แชนแนลนิวส์เอเชีย; Channel NewsAsia) เป็นช่องโทรทัศน์ข่าวระหว่างประเทศสัญชาติสิงคโปร์ ซึ่งมีมีเดียคอร์ บริษัทเครือด้านสื่อของรัฐ เป็นเจ้าของ ซีเอ็นเอออกอากาศโดยไม่มีค่าเข้าชมในประเทศ และต่างประเทศแบบมีค่าสมัครรับชมใน 29 ประเทศและดินแดนในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก นอกจากนี้ยังถ่ายทอดสดทางแพลตฟอร์ม มีวอตช์ ของมีเดียคอร์ ในประเทศสิงคโปร์ และทางแพลตฟอร์มแฟสต์อื่น ๆ และทางยูทูบ ทั่วโลก
ซีเอ็นเอวางตัวเป็นทางเลือกสำหรับสื่อนานาชาติแบบตะวันตกที่นำเสนอข่าวจาก "มุมมองแบบเอเชียมุมหนึ่ง" ซีเอ็นเอออกอากาศและผลิตสื่อใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก แต่ผลิตข่าวสารและเหตุการณ์ปัจจุบันในภาษาราชการของสิงคโปร์ภาษาอื่น ๆ คือภาษาจีนกลาง, ภาษามาเลย์ และภาษาทมิฬ ซึ่งออกอากาศทางช่องทางท้องถิ่นของมีเดียคอร์ในภาษานั้น ๆ ในอดีต ช่อง 5 ของซีเอ็นเอ เคยออกอากาศซิมูลคาสต์ (simulcast) จากช่องซีเอ็นเอในระหว่างวัน แต่ยกเลิกไปในวันที่ 1 พฤษภาคม 2019 ซึ่งใช้บล็อกอ็อกโตแทน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ช่องข่าว
หมวดหมู่:เครือข่ายโทรทัศน์
หมวดหมู่:บริษัทของสิงคโปร์
ชาลส์ ไลทอลเลอร์

นาวาโท ชาลส์ เฮอร์เบิร์ต ไลทอลเลอร์, DSC & Bar, RD, RNR (Charles Herbert Lightoller; 30 มีนาคม ค.ศ. 1874 – 8 ธันวาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักเดินเรือและนายทหารเรือชาวบริติชผู้ดำรงตำแหน่งต้นหนของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS Titanic) ระหว่างที่เรือกำลังจม และในฐานะเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบการอพยพผู้โดยสารขึ้นเรือชูชีพด้านซ้ายของเรือ ไลทอลเลอร์ได้บังคับใช้กฎอย่างเคร่งครัดในการให้สิทธิผู้หญิงและเด็กขึ้นเรือชูชีพก่อน โดยไม่อนุญาตให้ผู้ชายคนใดขึ้นเรือชูชีพเว้นแต่จะจำเป็นต้องใช้เป็นลูกเรือเสริม เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสที่สุดที่รอดชีวิตจากภัยพิบัติครั้งนั้น ไลทอลเลอร์ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการในราชนาวีระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และถึงแม้จะสั่งการให้กระทำการที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นอาชญากรรมสงครามขณะปฏิบัติการปราบเรือดำน้ำ เขาก็ได้รับเหรียญกล้าหาญถึงสองครั้ง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังเกษียณอายุ เขาได้บริจาคเรือยอช์ตส่วนตัวชื่อซันดาวเนอร์ (Sundowner) ให้ใช้ในการถอนทัพที่เดิงแกร์ก โดยอาสาขับเรือลำนี้ร่วมกับเรือลำเล็กอื่น ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาร์เอ็มเอส ไททานิก
เจมส์ พอล มูดี

เจมส์ พอล มูดี (James Paul Moody; 21 สิงหาคม ค.ศ. 1887 – 15 เมษายน ค.ศ. 1912) เป็นนักเดินเรือชาวบริติชผู้ดำรงตำแหน่งต้นเรือที่หกของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS Titanic) เขาเสียชีวิตขณะที่เรือลำนี้จมลงในระหว่างการเดินทางครั้งแรก

**ชีวิตช่วงต้น**

**อาชีพ**

**เรือไททานิก**

**มรดก**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาร์เอ็มเอส ไททานิก
วัดพระคงฤๅษี

วัดพระคงฤๅษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 2.5 ตารางวา

**ประวัติ**
วัดพระคงฤๅษีสร้างเมื่อ พ.ศ. 1200 ในสมัยพระนางจามเทวี ครองเมืองหริภุญชัย มีระบุใน จามเทวีวงศ์ ว่าหลังที่พระนางได้เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แล้ว ได้ทรงโปรดและชักชวนเหล่าอาณาราษฎร์ให้สร้างพระอารามน้อยใหญ่ ไว้ถึง 2000 วัด และได้สร้างมหาวิหารประจำทิศต่าง ๆ ของเมืองมี 5 วัดด้วยกันคือ วัดอาพัทธาราม (วัดพระคงฤาษี), วัดมหาลดาราม (วัดสังฆาราม) ,วัดมหาวราราม (วัดมหาวัน), วัดอรัญญิกรัมมาราม (วัดดอนแก้ว), วัดมูลการาม (วัดรมณียาราม) โดยพระนางจามเทวีโปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นเพื่อถวายพระภิกษุที่มาจากลังกา ใช้เป็นที่พำนักและบำเพ็ญสมณะธรรมเป็นที่บรรจุ "พระคง" 
ในตำนานระบุว่า ฤๅษีวาสุเทพได้ใช้ไม้เท้ากรีดพื้นเพื่อเขียนแผนผังเมืองลำพูนตรงพระเจีดย์นี้ พระนางจามเทวีจึงทรงสร้างพระเจดีย์ขึ้นเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยม แล้วให้นายช่างแกะสลักเป็นรูปพระฤาษีทั้ง 4 ตนไว้ แต่ละตนถือไม้เท้าในมือ รูปปั้นแกะสลักฤาษีสร้างด้วยศิลาแดงเมื่อทำเสร็จแล้วได้นำไปบรรจุไว้ภายในซุ้มประตูทั้ง 4 ด้านของพระเจดีย์ โดยทางทิศเหนือเป็นรูปวาสุเทพฤาษี ทิศตะวันออกเป็นรูปพระพรหมฤาษี ทิศตะวันตกเป็นรูปของพระสมณนารคฤาษี ทิศใต้เป็นรูปของสุกกทันตฤาษี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

**อาคารเสนาสนะ**
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิสงฆ์ ปูชนีย์วัตถุเจดีย์ 2 องค์ บรรจุพระคง (ดำ-แดง) สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้ถูกบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ไปหมดแล้ว แม้แต่เจดีย์ที่มีลักษณะแปลกกว่าเจดีย์องค์อื่นในเมืองลำพูน เมื่อมีการบูรณะมีการเปิดกรุเจดีย์และขุดพบพระพิมพ์ดินเผาศิลปะหริภุญไชยคือ พระคงและพระบางเป็นจำนวนมาก พระคงเป็นพระเครื่องที่มีความศักดิ์สิทธิ์ และเป็นที่นับถืออีกองค์หนึ่งของเมืองลำพูน

**อ้างอิง**
พระคงฤๅษี
บอลพาร์ก เดะ สึกามาเอเตะ!

เป็นมังงะของญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยทัตสึโร ซูงะ ได้เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนวเซเน็ง มอร์นิง ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโออีเอ็มที สแควร์ เริ่มออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568

**ตัวละคร**
Ruriko
voiced by|ฟัยรูซ ไอ
Murata

Aona
voiced by|อิกูมิ ฮาเซงาวะ
Omatsu
voiced by|ซาโตชิ ทานากะ
Nakaizumi
voiced by|โยจิ อูเอดะ
Yamada Kano
voiced by|อายูมิ มาโนะ
Kokoro

Igarashi Ryūichi
voiced by|จิง อุรายามะ
Takimoto
voiced by|ชิฮารุ ซาวาชิโระ
Kojirō
voiced by|ฮิโรกิ โทจิ
Takino Yuki
voiced by|ริกะ ทาจิบานะ
Denisu Yangu
voiced by|เค็นตาโร โทเนะ
Buraian

Sara
voiced by|มายุ ซางาระ
Mitsui Retto
voiced by|คาซึฮิโระ นากายะ
Kondō Kisa
voiced by|วากานะ คูราโมจิ
Satō Nagisa
voiced by|คิโยโนะ ยาซุโนะ
Shimizu Hotaru

Kohinata
voiced by|มายะ อูจิดะ

**สื่อ**

**มังงะ**
โบรุปาคุ เดะ สึคามาเอเตะ!เขียนและวาดภาพโดยทัตสึโร ซูกะ ได้เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนวเซเน็งมอร์นิงของสำนักพิมพ์โคดันชะ เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2563 ตอนต่างๆ ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 16 เล่ม ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568

**อนิเมะ**
มีการประกาศสร้างซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์เรื่องนี้ผลิตโดยสตูดิโออีเอ็มที สแควร์ และกำกับโดยจุนอิจิ คิตะมูระ พร้อมกับบทที่เขียนโดยชิเกรุ มูราโกชิ ออกแบบตัวละครโดยฟูมิโอะ อีดะ และแต่งเพลงประกอบโดยโมนากา ออกอากาศในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2568 ทางช่องทีวีโตเกียวและช่องในเครือข่ายefn|name=airdate|ทีวีโตเกียวกำหนดออกอากาศซีรีส์นี้ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2568 เวลา 24:00 น. ซึ่งตรงกับวันที่ 2 เมษายน เวลาเที่ยงคืนตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่น เพลงเปิดของเรื่องคือ "Hurray
" ร้องโดย GENIC ขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ ボールパークでShake! Don't Shake! ร้องโดย ฟัยรูซ ไอ, อิกูมิ ฮาเซงาวะ, มายะ อูจิดะ, มายุ ซางาระ และ瀬戸桃子เป็นตัวละครของตนตามลำดับ ครันชีโรลได้สตรีมซีรีส์นี้

**รายชื่อตอน**

**ผลตอบรับ**
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์ดังกล่าวมีการจำหน่ายไปแล้วมากกว่า 200,000 เล่ม

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมังงะ ja
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอนิเมะ ja
*30033
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับเบสบอล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:อนิเมะของครันชีโรล
หมวดหมู่:อีเอ็มที สแควร์
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โคดันชะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
อาสนวิหารการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (อัลมาเตอ)

อาสนวิหารการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (Вознесенский собор Vosnesenskiy sobor, Вознесенск кафедралы шіркеуі Voznesensk kafedraly shirkeýi) หรือ อานสวิหารเซนคอฟ (Zenkov Cathedral) เป็นอาสนวิหารออร์ทอดอกซ์รัสเซียที่ตั้งอยู่ในสวนปันปีลอฟในนครอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปี 1907 โดยใช้ไม้ประกอบกับโดยไม่ใช้ตะปูเลย อาสนวิหารมีความสูง 56 เมตร และมีการอ้างว่าเป็นโบสถ์ไม้ที่สูงที่สุดอันดับสองของโลก
ส่วนหอระฆังสร้างขึ้นในปี 1906 และอาสนวิหารรอดพ้นจากแผ่นดินไหวปี 1911 โดยมีความเสียหายเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแม้ว่าจะสร้างขึ้นโดยไม่ใช้ตะปูเลย นักบวชบางรูปเชื่อว่านี่เป็นพลังอำนาจจากพระเป็นเจ้าทรงช่วยให้รอดจากการพังทลายลงมา การตัดสินใจไม่ใช้ตะปูสักตัวเดียวในการสร้างอาสนวิหารนี้อาจมีที่มาจากการผูกโยงตะปูเข้ากับเรื่องราวการตรึงกางเขนพระเยซูด้วยตะปู โครงสร้างภายในอาคารสร้างขึ้นในเวิร์กช็อปศิลปะในมอสโกและเคียฟ ส่วนฉากแท่นบูชาเป็นผลงานวาดโดย เอ็น ฮลูดอฟ (N. Khludov) 
หลังการปฏิวัติรัสเซีย อาสนวิหารถูกแปรสภาพมาใช้งานเป็นอาคารพิพิธภัณฑ์รัฐกลางของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค และในระหว่างปี  1930 ถึง 1940 ใช้งานโดยองค์การสาธารณะมีชื่อ บนหอระฆังต่อมายับมีการนำเอาตัวส่งสัญญาณวิทยุขึ้นไปติดตั้ง ซึ่งเป็นตัวส่งสัญญาณวิทยุแรกในนครอัลมาเตอ อาสนวิหารได้รับการบูรณะในปี 1973 ถึง 1976 และในปี 1995 ได้ส่งคืนอำนาจเหนืออาสนวิหารแก่คริสต์จักร หลังการบูรณะเพิ่มเติมในภายหลัง ท้ายที่สุดในปี 1997 จึงเริ่มกลับมาประกอบศาสนกิจอีกครั้ง ในปี 2017 ถึง 2020 ได้มีการบูรณะใหญ่อาสนวิหารอีกครั้ง ปัจจุบันอาสนวิหารเปิดให้เข้าชมสำหรับศาสนิกชนและบุคคลนอกศาสนา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศคาซัคสถาน
หมวดหมู่:อัลมาเตอ
ญะร็อช

ญะร็อช (جرش) หรือ เกราซา (Γέρασα, link=yes, link=yes) เป็นนครในภาคเหนือของประเทศจอร์แดน ศูนย์กลางการปกครองของเขตผู้ว่าราชการญะร็อช มีประชากร 50,745 คน ณ ปี 2015 
หลักฐานเก่าแก่ที่สุดของการตั้งรกรากในญะร็อชสามารถย้อนไปถึงยุคหินใหม่ ดังที่พบในแหล่งตัลอะบูซอวัน (Tal Abu Sowan) ซึ่งมีการค้นพบซากโครงกระดูกมนุษย์ที่อายุ 7500 ปีก่อนคริสต์กาล ญะร็อชเฟื่องฟูมากในสมัยกรีก เฮลเลนนิสติก โรมัน และไบแซนไทน์ จนถึงกลางศตวรรษที่ 8 เมื่อเกิดแผ่นดินไหวกาลิลีในปี 749 และแผ่นดินไหวตามอีกจำนวนหนึ่งทำลายนครไปมาก กระนั้น ในปี 1120 ซะฮีร์ อัดดีน ตอฆเตคิน แห่งดามัสกัส ได้สั่งให้กองพลขนาด 40 คนสร้างป้อมปราการขึ้นในญะร็อช ปัจจุบันไม่ทราบแน่ชัดว่าป้อมนี้อยู่ที่ใดของเมือง แต่เข้าใจว่าเป็นจุดสูงสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของประตูเมือง ก่อนจะถูกครอบครองและทำลายทิ้งจนหมดในปี 1121 โดยบอลด์วินที่สอง กษัตริย์แห่งเยรูซาเลม หลังจากนั้นมา บรรดานักรบครูเสดพากันทิ้งร้างนครญะร็อชและถอยทัพไปตั้งอยู่ที่ซะกิบทางตะวันออกแทน
ญะร็อชถูกทิ้งร้างกระทั่งปรากฏอีกครั้งในบันทึกทางประวัติศาสตร์เมื่อต้นสมัยปกครองของออตโตมันในต้นศตวรรษที่ 16 ในบันทึกสำมะโนประชากรปี 1596 ระบุว่ามี 12 ครัวเรือนที่เป็นมุสลิมอยู่ในญะร็อช กระนั้น นักโบราณคดีพบหลักฐานของหมู่บ้านมัมลุกขนาดเล็กตั้งอยู่ที่เขตเหนือของเมือง ซึ่งบ่งบอกว่ามีการกลับมาตั้งรกรากในญะร็อชแล้วก่อนสมัยออตโตมัน การขุดค้นทางโบราณคดีตั้งแต่ปี 2011 แสดงให้เห็นว่าญะร็อชในสมัยยุคกลางอิสลามมีหลักฐานสิ่งปลูกสร้างและเครื่องปั้นดินเปาจากสมัยยุคกลางอิสลาม/มัมลุก ซากของนครโบราณนี้เริ่มค่อย ๆ ปรากฏตัวอีกครั้งจากการขุดค้นหลายครั้งนับตั้งแต่ปี 1925 และยังดำเนินอยู่ในปัจจุบัน
ปัจจุบัน ญะร็อชเป็นที่ตั้งของหนึ่งในซากนครกรีกโรมันที่อนุรักษ์สภาพไว้ดีที่สุด จนได้รับสมญาว่าเป็นปอมเปอีแห่งตะวันออกกลาง รวมถึงเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวหนึ่งของจอร์แดนเหนือ ด้วยยอดเข้าชม 330,000 คนในปี 2018 ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในประเทศ ทุก ๆ ปี นครจะจัดเทศกาลญะร็อช ซึ่งเป็นหนึ่งในกิจกรรมวัฒนธรรมแนวหน้าของตะวันออกกลางที่มีผู้เข้าร่วมชมหลายพันคนต่อป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศจอร์แดน
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (ดิลี)

อาสนวิหารมหานครแม่พระปฏิสนธินิรมล (Catedral Metropolitana da Imaculada Conceição) ในนครดิลี เมืองหลวงของประเทศติมอร์ตะวันออก เป็นโบสถ์หลักของอัครสังฆมณฑลดิลี

**ประวัติศาสตร์**
มีการวางแผนก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มต้นในปี 1984 โดยรัฐบาลของอินโดนีเซียเป็นผู้ให้เงินทุนรวมกว่า 235,000 ดอลลาร์สหรัฐ อาสนวิหารซึ่งจะสร้างขึ้นบนที่ดินขนาด 10,000 ตารางเมตร จะมีขนาดของอาคาร 1,800 ตารางเมตร และสามารถจุคนได้ 2,000 คน ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ซูฮาร์โต เดินทาบมาประกอบพิธีเปิดอาสนวิหารอย่างเป็นทางการในวันที่ 2 พฤศจิกายน 1988 โดยมีบิชอปแห่งดิลี Carlos Filipe Ximenes Belo เข้าร่วมในพิธี
ในเดือนตุลาคม 1989 สมเด็ตพระสันตปาปายอห์น ปอล ที่สอง เสด็จเยือนอาสนวิหารแชะประกอบพิธีเสก
อาสนวิหารมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อการเรียกร้องซึ่งเอกราชของติมอร์ตะวันออก ด้วยผู้นำเช่นบิชอปเบลู ผู้รับรางวัลโนเบล แนะนำให้ชาวติมอร์เดินเข้าคูหาเลือกตั้งด้วยจิตวิญญาณของความละอายเช่นพระเยซูคริสต์ (humility of Jesus Christ)
ขณะก่อสร้างอาสนวิหาร โบสถ์นักบุญอันตนใช้งานเป็นอาสนวิหารชั่วคราวประจำนครดิลีแทน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศติมอร์ตะวันออก
หมวดหมู่:ดิลี
หมวดหมู่:โรงพยาบาลแบ่งตามปีที่ก่อตั้ง

1 ปี
หมวดหมู่:บริษัทบริการสุขภาพแบ่งตามปีที่ก่อตั้ง
หมวดหมู่:แพทยศาสตร์แบ่งตามปี
หมวดหมู่:โรงพยาบาลแบ่งตามวันที่ก่อตั้ง

/
หมวดหมู่:องค์การแบ่งตามหัวเรื่องและวันที่ก่อตั้ง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างแบ่งตามวันที่
อะห์มัด อัลเญนดี

อะห์มัด อัลเญนดี (أحمد الجندي; 1 มีนาคม ค.ศ. 2000 – ) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวอียิปต์ เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งประเภทชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รวมถึงได้แข่งโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 และคว้ารางวัลเหรียญทองให้แก่ประเทศอียิปต์ นอกจากนี้ เขายังคว้ารางวัลเหรียญทองให้แก่อียิปต์ในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 โดยทำลายสถิติทั้งโอลิมปิกและโลกด้วยคะแนน 1,555 คะแนน โดยเขาเป็นนักกีฬาคนแรกจากทวีปแอฟริกาที่ได้รับเหรียญรางวัลจากรายการดังกล่าว รวมถึงเหรียญทองโอลิมปิกในปัญจกีฬาสมัยใหม่
ในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 อัลเญนดีอยู่ในอันดับที่ 13 จากการแข่งฟันดาบ, ว่ายน้ำ และขี่ม้า โดยตามหลังผู้นำและผู้คว้าเหรียญทองในตอนท้ายอย่างโจ ชุง อยู่ 50 คะแนน ที่หมายความว่าเขาเริ่มการแข่งเลเซอร์รันรอบสุดท้ายหลังจากชุงไป 50 วินาที ซึ่งเขาได้ตามหลังคู่แข่งทั้งหมดในช่วงวิ่งเลเซอร์ และเป็นผู้นำในช่วง 800 เมตรสุดท้าย กระทั่งในที่สุดเขาก็จบอันดับสอง โดยตามหลังชุงเพียงไม่ถึงห้าวินาที ทั้งนี้ เขาเป็นผู้ถือธงอย่างเป็นทางการของประเทศของเขาในการแข่งปารีส 2024 ร่วมกับนักยกน้ำหนักหญิงที่ชื่อซาเราะฮ์ อะห์มัด และเมื่อไม่นานมานี้ เขายังได้ฝึกซ้อมที่สโมสรกีฬาสโมฮะฮ์ในเมืองอะเล็กซานเดรียสำหรับการแข่งโอลิมปิกเช่นกัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวอียิปต์
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
อีสทอลีฟ

อีสทอลีฟ (ปาทาน และ ดารี: استالف; Istālif) เป็นหมู่บ้านในประเทศอัฟกานิสถานที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ทาจิก ตั้งอยู่ห่างไป order=flip ทางเหนือของนครคาบูล ที่ความสูง m จากระดับน้ำทะเล ในที่ราบโชมาลี ศูนย์กลางของอำเภออีสทอลีฟ แคว้นคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน
อีสทอลีฟเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากองุ่นและเครื่องปั้นดินเผาทำมือ โดยเฉพาะเครื่องเคลือบสีเทอร์ควอยส์ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเคลือบจากอีสทอลีฟ นักวิชาการชาวญี่ปุ่น มิตซุคุนิ โยชิดะ (Mitsukuni Yoshida) เดินทางเยือนอีสทอลีฟในทศวรรษ 1960 ระหว่างการเดินทางเยี่ยมชมหมู่บ้านผู้ผลิตเครื่องปั้นดินเผาต่าง ๆ ในเปอร์เซียใหญ่ เขาบันทึกว่าอีสทอลีฟในเวลานั้นมีประชากร 300 คน และมีเตาเผาเครื่องปั้นดินเผา 25 เตา 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หมู่บ้านในประเทศอัฟกานิสถาน
แม่แบบ:Infobox clothing type/doc

== การใช้งาน**

**พารามิเตอร์**
ชื่อ : ค่าเริ่มต้นเป็นชื่อหน้า
วัสดุ : แยกหลายค่าด้วย Plainlist
เว็บไซต์ : ใช้ URL
 introduced : วันที่หรือปีที่เปิดตัว

**ตัวอย่าง ==
โนยูเทิร์นซินโดรม

ในประเทศสิงคโปร์ กฎหมายจราจรกำหนดห้ามผู้ขับขี่ยานพาหนะทำการกลับรถเว้นแต่มีป้ายจราจรนี้อนุญาต
โนยูเทิร์นซินโดรม (No U-turn syndrome; NUTS, โรคห้ามกลับรถ) เป็นคำที่บัญญัติครั้งแรกโดยนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ซิม วง ฮู เพื่อใช้บรรยายพฤติกรรมทางสังคมของชาวสิงคโปร์ที่มีกรอบความคิดของการต้องปฏิบัติตามคำสั่งจากผู้มีอำนาจมากกว่าอย่างเคร่งครัดก่อนจะเริ่มทำสิ่วมดก็ตาม โดยเขาเปรียบเทียบกฎจราจรในสิงคโปร์กับในต่างประเทศเพื่อใช้อธิบายปรากฏการณ์ดังกล่าว โดยในสิงคโปร์นั้น ผู้ขับขี่ยานพาหนะห้ามกลับรถเว้นแต่ว่ามีป้ายจราจรที่มีไว้พิเศษสำหรับอนุญาตการกลับรถบอก เทียบกับในบาวประเทศที่การกลับรถสามารถทำได้โดยเสรีตราบที่ไม่มีป้ายห้ามกลับรถอยู่ การอุปมานี้นำมาใช้อธิบายความไร้เหตุผลแบบราชการที่เขาต้องเผชิญในสิงคโปร์ซึ่งไปกีดกั้นความคิดสร้างสรรค์ที่รัฐบาลสิงคโปร์เองเป็นผู้สนับสนุน
โนยูเทิร์นซินโดรม ยังเป็นหนึ่งในข้อวิจารณ์หลักของความไม่ยืดหยุ่นของระบบการศึกษาในสิงคโปร์ ซึ่งสอนให้นักเรียนต้องปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถามมาตั้งแต่เด็ก ในสังคมที่ผลการเรียนและเอกสารรับรองวุฒิถูกให้ความสำคัญจนต้องแลกกับทักษะชีวิต
ในปี ค.ศ. 2003 สมาชิกรัฐสภาได้นำวลีนี้มาใช้ประกอบการอภิปรายเกี่ยวกับประเด็นการส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการ สมาชิกรัฐสภาห้าคนลงความเห็นเหมือนกันว่า "อุปสรรคใหญ่ที่สุดของชาวสิงคโปร์ในการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเป็นผู้ประกอบการ คือกรอบความคิดแบบ NUTS"

**อ้างอิง==
ป่วงกก

ป่วงกก (万国; แต้จิ๋ว: Buāng-kok) หรือ บูวังกก (อักษรโรมัน: Buangkok) เป็นย่านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสิงคโปร์ มีพื้นที่คร่าว ๆ รวมถึงเขตย่อยเดอะทราฟัลการ์ และ คอมพัสซาเวล ในพื้นที่วางแผนโฮวกัง และ เซิงกัง ตามลำดับ กำหนดพื้นที่โดย URA

**ศัพทมูล**
ชื่อนี้ได้มาจากชื่อถนน โลรงบูวังโกก (Lorong Buangkok) ซึ่งได้ชื่อ Buangkok ซึ่งแปลว่า "หมื่นประเทศ" หรือ "หมื่นก๊ก" มาจากบริษัทผู้ปลูกยาง สิงคโปร์ยูไนเต็ดรับเบอร์พลานเตชั่นส์ จำกัด (Singapore United Rubber Plantations Limited's Chinese) ซึ่งมีชื่อจีนแต้จิ๋วว่า "หมื่นก๊ก" (万国; เพ็งอิม: bhuêng7gog4, ป่วงกก) ชื่อนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับ Bangkok (บางกอก)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถานที่ในประเทศสิงคโปร์