Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ศาสนาฮินดูในประเทศโอมาน

ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 2 ในประเทศโอมาน โดยมีประชากรที่นับถือศาสนานี้ร้อยละ 5.5 

**ประวัติ**
วิหารพระศิวะในประเทศโอมาน เป็นหนึ่งในวิหารฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันออกกลาง
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่มัสกัตดึงดูดบรรดาพ่อค้าชาวฮินดูที่ทำการค้าขายสิ่งของต่าง ๆ รวมถึงไข่มุกและธัญพืช ศาสนาฮินดูเข้ามายังโอมานครั้งแรกใน ค.ศ. 1507 เมื่อชาวฮินดูที่พูดภาษากัจฉิจากภูมิภาคกัจฉ์ในอินเดียเข้ามายังมัสกัต มีชาวฮินดูในโอมานอย่างน้อย 4,000 คนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ใน ค.ศ. 1895 การมีอยู่ของศาสนาฮินดูในมัสกัตตกอยู่ภายใต้การโจมตีของฝ่ายอิบาฎียะฮ์และใน ค.ศ. 1900 จำนวนชาวฮินดูในประเทศลดลงเหลือ 300 คน ในช่วงประกาศเอกราชโอมาน มีชาวฮินดูเพียงไม่กี่สิบคนที่เหลืออยู่ ย่านประวัติศาสตร์ al-Waljat และ al-Banyan ไม่มีชาวฮินดูอาศัยอีกต่อไป

**ประชากร**
โอมานเป็นประเทศเดียวในตะวันออกกลางที่มีประชากรฮินดูพื้นเมือง โดยมีชาวฮินดูในโอมานอย่างน้อย 1,000 คนที่มีสัญชาติโอมาน ทางซีไอเอรายงานว่า มีชาวฮินดูในประเทศ 259,780 คน ซึ่งเทียบเท่าร้อยละ 5.5 ของประชากรทั้งหมด

**วิหาร**
วิหารพระศิวะที่มัสกัต ประเทศโอมานใน ค.ศ. 2018
มีวิหารฮินดูสองแห่งที่ได้รับการรับรองจากทางการในประเทศโอมาน นั่นคือ วิหารพระศิวะที่มัสกัต (Motishwar Mandir) เป็นหนึ่งในวิหารฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันออกกลาง ส่วนอีกแห่งคือวิหารพระกฤษณะที่อยู่ในมัสกัตเช่นเดียวกัน

**อ้างอิง==
เขื่อนโฆดอ-ออแฟรีน

เขื่อนโฆดอ-ออแฟรีน (سد خداآفرین; Xudafərin SES) เป็นเขื่อนดินถมบนแม่น้ำแอแรส (ارس, Araz) ตั้งอยู่บนพรมแดนระหว่างประเทศอิหร่านกับประเทศอาเซอร์ไบจาน อยู่ห่างจากเมืองโฆมอร์ลู (خمارلو) ในจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน ไปทางตะวันตก 8 กิโลเมตร (5.0 ไมล์) และอยู่ห่าง 14 กิโลเมตร (8.7 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้จากซอลทันลือ (Soltanlı) เขตแจบรายึล ประเทศอาเซอร์ไบจาน ใน พ.ศ. 2536 ระหว่างสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่หนึ่ง กองกำลังของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคได้เข้ายึดครองพื้นที่ดังกล่าว แต่ในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ระหว่างสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่สอง กองทัพอาเซอร์ไบจานได้เข้าควบคุมเขื่อนอีกครั้ง เขื่อนตั้งอยู่ทางเหนือน้ำห่างจากสะพานโฆดอ-ออแฟรีน 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์)
วัตถุประสงค์ของเขื่อนคือ การผลิตไฟฟ้าจากพลังน้ำและการชลประทาน ถือเป็นโครงการร่วมระหว่างสหภาพโซเวียต​​กับประเทศอิหร่าน โดยทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2520 การออกแบบเสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2525 โครงการได้รับการทบทวนในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และเริ่มการก่อสร้างใน พ.ศ. 2542
เขื่อนเริ่มกักเก็บน้ำใน พ.ศ. 2551 และเปิดดำเนินการใน พ.ศ. 2553 งานระบบชลประทานยังอยู่ระหว่างดำเนินการ ในระหว่างการก่อสร้าง มีการค้นพบสถานที่ในยุคสัมฤทธิ์หลายแห่ง รวมถึงหลุมศพของนักรบชาวศากะและชาวซิท ใน พ.ศ. 2551 การเติมอ่างเก็บน้ำเพื่อกักเก็บถูกชะลอเพื่อการขุดค้นทางโบราณคดี โรงไฟฟ้าของเขื่อนแห่งนี้ประกอบด้วยเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากังหันคัพพลัน (Kaplan turbine) 4 ตัว (ด้านละ 2 ตัว) ซึ่งหมุนด้วยความเร็ว 166.67 รอบต่อนาที กำลังผลิตติดตั้งรวม 204 เมกะวัตต์ กำลังการผลิตไฟฟ้ารวม 550 กิกะวัตต์ชั่วโมงต่อปี (แบ่งจ่ายไฟฟ้าให้กับแต่ละประเทศ 275 GWh) และได้รับการออกแบบเพื่อรองรับพื้นที่การชลประทาน 75,000 เฮกตาร์ (190,000 เอเคอร์)

**อุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ของประธานาธิบดีอิหร่าน**
เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 อิลฮัม แอลีเยฟ ประธานาธิบดีอาเซอร์ไบจาน และเอบรอฮีม แรอีซี ประธานาธิบดีอิหร่าน ได้ทำพิธีทดสอบการเดินเครื่องสถานีไฟฟ้าพลังน้ำโฆดอ-ออแฟรีน ซึ่งรับน้ำจากอ่างเก็บน้ำความจุ 503 ล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็นร้อยละ 40 ของความจุอ่างทั้งหมด ในระหว่างการทำพิธีเปิดดำเนินการสถานีไฟฟ้าพลังน้ำกึซกาลาซือ ("Qız Qalası" su elektrik stansiyaları) ทั้งสองสถานีคาดว่าจะผลิตพลังงานให้กับอิหร่าน 368 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี หลังเสร็จสิ้นพิธีการ ประธานาธิบดีเอบรอฮีม แรอีซี และคณะ ได้เดินทางต่อไปยังเมืองแทบรีซซึ่งห่างออกไปทางใต้ประมาณ 130 กิโลเมตร เนื่องจากประธานาธิบดีแรอีซีมีกำหนดการจะเปิดโครงการโรงกลั่นน้ำมัน โดยเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพอากาศอิหร่านแบบเบลล์ 212 ที่เป็นพาหนะได้ประสบอุบัติเหตุตกในพื้นที่ภูเขาห่างไกลในเขตโจลฟอ (شهرستان جلفا) ในจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ในเวลา 13:30 น. ตามเวลาท้องถิ่น (10:00 GMT) ห่างจากหมู่บ้านอูซี (اوزی) ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) ห่างจากเขื่อนกึซกาลาซือไปทางใต้ประมาณ 58 กิโลเมตร (36 ไมล์) ปฏิบัติการค้นหาซากเฮลิคอปเตอร์ลำดังกล่าวกินเวลา 15 ชั่วโมง โดยหลังจากหน่วยกู้ภัยเข้าถึงที่เกิดเหตุ ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดของเฮลิคอปเตอร์ลำนี้ก็ได้รับการยืนยันการเสียชีวิต

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เขื่อนโฆดอ-ออแฟรีน
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศอาเซอร์ไบจาน
หมวดหมู่:เขื่อนดินถม
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์สหภาพโซเวียต–อิหร่าน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์อาเซอร์ไบจาน–อิหร่าน
วอลเลย์บอลชายเอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2024

การแข่งขันวอลเลย์บอลชายเอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2024 (2024 AVC Challenge Cup Men) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 5 ของวอลเลย์บอลชายเอวีซีแชลเลนจ์คัพ ซึ่งเป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลระดับนานาชาติประจำปี จัดโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย (AVC) ร่วมกับสมาคมวอลเลย์บอลบาห์เรน (BVA) จะจัดขึ้นที่เมืองอีซาทาวน์ ประเทศบาห์เรน ระหว่างวันที่ 2 ถึง 9 มิถุนายน ค.ศ. 2023
ทีมที่ชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าร่วมวอลเลย์บอลชายแชลเลนเจอร์คัพ 2024

**การคัดเลือก**
ตามกฎของสมาพันธ์จะมีทีมเข้าร่วมแข่งขันสูงสุด 12 ทีม ในรายการแข่งขันของสมาพันธ์ซึ่งจะคัดเลือกดังนี้:- ประเทศเจ้าภาพ 1 ทีม- แชมป์เก่าจากครั้งที่แล้ว 1 ทีม- 5 อันดับแรกจากการแข่งขันครั้งที่แล้ว- อีก 5 ทีมที่เข้าร่วมจะพิจารณาจากอันดับโลกเอฟไอวีบี
และ JPN ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ วอลเลย์บอลชายเนชันส์ลีก 2024 ไม่มีสิทธิ์ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันนี้

**การแบ่งกลุ่ม**
ผลการจับสลากการแบ่งกลุ่มได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2024

**รอบแรก**
 เวลาในตารางการแข่งขันเป็นเวลาท้องถิ่น (UTC+03:00)

**กลุ่มเอ**

**กลุ่มบี**

**กลุ่มซี**

**กลุ่มดี**

**รอบสุดท้าย**
 เวลาในตารางการแข่งขันเป็นเวลาท้องถิ่น (UTC+03:00)

**รอบจัดอันดับ 9–12**

**รอบจัดอันดับ 9–12**

**รอบชิงอันดับที่ 11**

**รอบชิงอันดับที่ 9**

**รอบ 8 ทีมสุดท้าย**

**รอบก่อนรองชนะเลิศ**

**รอบจัดอันดับ 5–8**

**รอบรองชนะเลิศ**

**รอบชิงอันดับที่ 7**

**รอบชิงอันดับที่ 5**

**รอบชิงอันดับที่ 3**

**รอบชิงชนะเลิศ**

**อันดับการแข่งขัน**

**ดูเพิ่ม**
 วอลเลย์บอลหญิงเอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2024- วอลเลย์บอลชายแชลเลนเจอร์คัพ 2024

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Asian Volleyball Confederation – Official website
2024
เอวีซีแชลเลนจ์คัพ
หมวดหมู่:การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศบาห์เรนเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศบาห์เรน
ฟุตซอลโลกหญิง 2025

การแข่งขันฟุตซอลโลกหญิง 2025 (2025 FIFA Futsal Women's World Cup) เป็นการแข่งขันฟุตซอลโลกหญิงครั้งแรก ซึ่งเป็นการแข่งขันกีฬาฟุตซอลระดับนานาชาติที่จัดขึ้นโดยฟีฟ่า จะจัดขึ้นที่ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2025 จะเป็นครั้งแรกที่ฟิลิปปินส์เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันของฟีฟ่า และเป็นการแข่งขันประเภทหญิงของฟีฟ่าเป็นครั้งที่สองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นับตั้งแต่ ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2004 ในประเทศไทย และการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลกครั้งที่สองในภูมิภาคหลังจากฟุตซอลโลก 2012

**การคัดเลือก**
การคัดเลือกทีมร่วมกับประเทศเจ้าภาพ ฟิลิปปินส์, การแข่งขันฟุตซอลโลกหญิง 2025 ครั้งแรกจะมี 3 ทีมจากเอเชีย (AFC), ภูมิภาคละ 2 ทีมจากแอฟริกา (CAF) และอเมริกาเหนือ/อเมริกากลาง (CONCACAF), 3 ทีมจากอเมริกาใต้ (CONMEBOL), 1 ทีมจากโอเชียเนีย (OFC) และ 4 ทีมจากยุโรป (UEFA)

**อ้างอิง**
2025
หมวดหมู่:การแข่งขันฟุตบอลนานาชาติที่ประเทศฟิลิปปินส์เป็นเจ้าภาพ
เหตุเฮลิคอปเตอร์ตกที่แวร์แซฆอน พ.ศ. 2567

เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพอากาศอิหร่านตกในตำบลแบคแรแบดชนบท ใกล้กับเมืองแวร์แซฆอน ประเทศอิหร่าน ขณะเดินทางจากเขื่อนกีซแกแลซี มุ่งหน้านครแทบรีซ เป็นผลให้ผู้โดยสารและคนขับเสียชีวิตทั้งหมด เฮลิคอปเตอร์ลำที่เกิดเหตุเป็นเฮลิคอปเตอร์เบลล์ 212 และมีผู้โดยสารได้แก่ประธานาธิบดีอิหร่าน เอบรอฮีม แรอีซี, รัฐมนตรีการต่างประเทศ ฮุเซน อะมีร-อับดุลลอฮิยอน, ผู้ว่าการจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก แมเลก รออ์แมที, ผู้แทนผู้นำสูงสุดประจำจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก โมฮอมแมด แอลี ออเล-แฮเชม, องครักษ์ประจำตัว และนักบินรวมสามคน
อุบัติเหตุนี้เกิดขึ้นในเขตจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ใกล้กับพรมแดนกับประเทศอาเซอร์ไบจาน ภูมิประเทศซึ่งเป็นป่ารกทึบ ฝนลงหนัก หมอกควัน และลมแรงกับหิมะ ทำให้การกู้ภัยเป็นไปอย่างยากลำบาก ทีมกู้ภัยต้องใช้อากาศยานไร้คนขับ (โดรน), สุนัขฝึกพิเศษ ประกอบกับระบบโครงข่ายดาวเทียมโคเปอร์นีคุส เพื่อช่วยในการหาจุดที่เฮลิคอปเตอร์ตก

**อากาศยาน**
อากาศยานลำที่เกิดเหตุเป็นเฮลิคอปเตอร์ เบลล์ 212 รหัส 35071 และหมายเลขทะเบียนอากาศยาน 6-9221 อายุคาดการณ์ราว 40–50 ปี

**อ้างอิง**
18. TNN Online.(21 May 2024).  เปิดประวัติรมว.ตปท.อิหร่าน ‘อามีร์ อับดอลลาเฮียน’ ผู้ล่วงลับ จากแหล่งเดิมเมื่อ 21 May 2024. สืบค้นเมื่อ 21 May 2024.
หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางการบินในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานทางการทหาร
หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเฮลิคอปเตอร์
หมวดหมู่:ประเทศอิหร่านในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก
การลอบสังหารราชีพ คานธี

ราชีพ คานธี นายกรัฐมนตรีอินเดีย ถูกลอบสังหารจากระเบิดฆ่าตัวตายในศรีปรุมปุตตูร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 1991 มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์นี้อีก 14 รายนอกจากคานธี รวมถึงผู้ก่อเหตุ ผู้ก่อเหตุเป็นสตรีวัย 22 ปี ชื่อ กไลวานิ ราชรัตนัม (Kalaivani Rajaratnam) หรือเป็นที่รู้จักภายใต้ชื่อปลอม เตนโมฬี ราชรัตนัม (Thenmozhi Rajaratnam) สมาชิกขององค์การกบฏแบ่งแยกดินแดนพยัคฆ์ปลดแอกทมิฬอีฬัมของชาวทมิฬศรีลังกา ณ เวลานั้น อินเดียพึ่งจะเพิกถอนบทบาทในสงครามกลางเมืองศรีลังกาโดยกองกำลังรักษาสันติสุขอินเดีย
ช่วงเวลาที่เกิดเหตุ ราชีพ คานธี กำลังเดินสายหาเสียงเลือกตั้งร่วมกับจี.เค. มูปนัร ในภาคใต้ของประเทศอินเดีย ในวันที่ 21 พฤษภาคม หลังการหาเสียงในวิสาขาปัฏฏนัม รัฐอานธรประเทศ ทีมหาเสียงออกเดินทางไปยังเมืองศรีปรุมปุตตูร รัฐทมิฬนาฑู หลังเดินทางออกจากนครมัทราส (เจนไนในปัจจุบัน) สองชั่วโมงต่อมา คานธีและคณะหาเสียงออกเดินทางในขบวนรถที่มีการคุ้มกันในรถแอมบาสซาเดอร์ มุ่งหน้าศรีปรุมปุตตูร โดยมีจุดแวะพักหาเสียงรายทางสองสามแห่ง
เมื่อคานธีและคณะเดินทางถึงพื้นที่หาเสียงในศรีปรุมปุตตูร เขาเดินลงจากรถและมุ่งหน้าไปยังเวทีเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ ระหว่างทาง เขารับพวงมาลัยจากผู้หวังดีมากมาย ตลอดจนสมาชิกพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดียและนักเรียน ผู้ก่อเหตุ กไลวานิ ราชรัตนัม แฝงตัวอยู่ในฝูงชนนี้และมุ่งหน้าเข้าเพื่อทักทายกับคานธี เธอก้มลงเพื่อสัมผัสเท้าของคานธี (เป็นวิธีการแสดงความเคารพในอินเดีย) พร้อมทั้งกดจุดระเบิด RDX ซึ่งติดตั้งในรูปเข็มขัดระเบิดที่เธอสวมภายใต้ชุดของเธอ ระเบิดถูกจุดที่เวลา 22:10 ตรง มีผู้เสียชีวิตทันทีจากแรงระเบิดรวม 15 ราย ซึ่งรวมทั้งคานธีและราชรัตนัม มีผู้ได้รับบาดเจ็บรุนแรง 43 ราย เหตุการณ์ทั้งหมดถูกบันทึกบนฟิล์มโดยชายท้องถิ่นชื่อ หริบาบู (Haribabu) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนรู้เห็นกับเหตุการณ์ และเสียชีวิตจากแรงระเบิดเช่นกัน กระนั้น กล้องฟิล์มของเขาไม่ได้เสียหายไปด้วย
🏕️ปีพศ.2530 ราจีฟ คานธี เคยมาประเทศไทย วางพวงมาลาที่ อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ มีการคุ้มกันอย่างแน่หนา บนตึก สูงรอบ อนุสาวรีย์ ฯ☄️

หมวดหมู่:การลอบสังหาร
หมวดหมู่:การลอบสังหารในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:พิธีศพในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐพิธีศพ
หมวดหมู่:ราชีพ คานธี
หมวดหมู่:รัฐทมิฬนาฑู
หมวดหมู่:ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2534
ซุน เฟิ่น

ซุน เฟิ่น (p=Sūn Fèn; ก่อน ค.ศ. 235efn|ไม่มีการบันทึกถึงปีประสูติของซุน เฟิ่น พระองค์อาวุโสมากกว่าซุนฮิว (ประสูติในปี ค.ศ. 235) และน้อยกว่าซุนโฮ (ประสูติในปี ค.ศ. 224) - 270) ชื่อรอง จื่อหยาง (p=Zǐyáng) เป็นเจ้าชายของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 5 ของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก

**ประวัติ**
ซุน เฟิ่นเป็นบุตรชายคนที่ 5 ของซุนกวนขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและขึ้นเป็นจักพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊ก มารดาของซุน เฟิ่นคือจ้งจี (仲姬) สนมของซุนกวน ในช่วงปลายเดือนมกราคมหรือกุมภาพันธ์ ค.ศ. 252 ซุน เฟิ่นได้รับฐานันดรศักดิ์เป็น "อ๋องแห่งเจ๋" (齊王 ฉีหวาง) และได้ประทับอยู่ในบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์)

**ดูเพิ่ม**
 พงศาวลีง่อก๊ก- รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
หมวดหมู่:เจ้าชายของง่อก๊ก
หมวดหมู่:ครอบครัวของซุนกวน
หมวดหมู่:การฆ่าตัวตายในง่อก๊ก
เคอเรียร์

เคอเรียร์ (Courier) เป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากแบบความกว้างคงที่ เคอเรียร์ถูกสร้างขึ้นโดยไอบีเอ็มในช่วงกลางทศวรรษ 1950 และได้รับการออกแบบโดย Howard "Bud" Kettler (1919–1999) ชื่อและแนวคิดของไทป์เฟซเคอเรียร์เป็นสาธารณสมบัติ เคอเรียร์ได้รับการดัดแปลงเพื่อใช้เป็นไทป์เฟซคอมพิวเตอร์ และมีการติดตั้งเวอร์ชันต่างๆ บนคอมพิวเตอร์เดสก์ท็อปส่วนใหญ่

**ประวัติศาสตร์**
ไอบีเอ็มไม่ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าชื่อเคอเรียร์ ฉะนั้นแนวคิดการออกแบบ ไทป์เฟซและชื่อจึงกลายเป็นสาธารณสมบัติ 

**การใช้งาน**
มักใช้เคอเรียร์ในงานศิลปะแอสกี เนื่องจากเป็นฟอนต์แบบความกว้างคงที่ และสามารถหาใช้ได้ในเกือบทุกที่ ศิลปะแอสกี "แบบทึบ" ใช้ความมืด/ความสว่างของตัวอักษรแต่ละตัวในการวาด ซึ่งสามารถวัดปริมาณเป็นพิกเซล (ในที่นี้ในขนาด 12 จุด):

**ในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์**
เนื่องจากเคอเรียร์เป็นฟอนต์ความกว้างคงที่ที่รู้จักันโดยทั่วไป จึงมักใช้แสดงรหัสต้นทาง

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 มักมิลแลน, นีล. A–Z ของนักออกแบบประเภท สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเยล: 25490-300-11151-7ไอเอสบีเอ็น 0-300-11151-7 .
หมวดหมู่:ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก
หมวดหมู่:ไทป์เฟซความกว้างคงที่
อุฑุปิศรีกฤษณมฐะ

อุฑุปิศรีกฤษณมฐะ (อักษรโรมัน: Udupi Sri Krishna Matha) เป็นโบสถ์พราหมณ์เก่าแก่ที่บูชาพระกฤษณะและทไวตะ ในนครอุฑุปิ รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย นอกจากนี้ ในบริเวณเดียวกันยังเป็นที่ตั้งของอุฑุปิอนันเตศวรเทวาลัย ซึ่งเป็นเทวสถานเก่าแก่อีกแห่งเช่นกัน
กฤษณมฐะสถาปนาขึ้นโดยสันตะไวษณวนิกายและผู้ริเริ่มปรัชญาทไวตเวทานตะ นามว่ามธวาจารยะ ในศตวรรษที่ 13 ว่ากันว่าท่านค้นพบเทวรูปของพระกฤษณะภายในก้อนดินเหนียว โคปีจันทนะ ขนาดใหญ่ ตามที่ปรากฏใน ตันตรสารสังครหะ (Tantrasara Sangraha) ท่านบันทึกไว้ว่าเทวรูปพระกฤษณะนั้นได้นำไปประดิษฐานหันออกทิศตะวันตก (เรียกว่าเป็น ปัศจิมาภิมุข; Pashchimabhimukha)
ลักษณะโดดเด่นประการหนึ่งคือสำหรับผู้ที่จะทำการสักการะเทวรูปในเทวาลัยนี้ จะต้องทำผ่านหน้าต่างเคลือบเงินที่มีเก้ารู ซึ่งเรียกว่านวครหกินฑิ (Navagraha Kindi)
ในเทศกาลปรยายะซึ่งจัดทุก ๆ สองปี จะมีการผลัดเปลี่ยนคณะบริหารเทวาลัยไปในกลุ่มอัษฏมฐะ โดยแต่ละมฐะนำโดยสวามี ในปี 2021 ถือเป็นการครบรอบการจัดพิธีนี้ครบ 500 ปี ในปี 2021 มฐะที่รับตำแหน่งคืออาทมรุมฐะ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐกรณาฏกะ
หมวดหมู่:โบสถ์พระกฤษณะ
ภูมรมนเทียร

ภูมรมนเทียร (Bhumara Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 5-6 ในสมัยคุปตะ สร้างขึ้นบูชาพระศิวะ ตั้งอยู่ใกล้กับสัตนะในรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดียp=39, 95 สภาพโบสถ์พราหมณ์ในปัจจุบันอยู่ในสภาพเป็นซากปรักหักพัง กระนั้นบางส่วนยังหลงเหลือประติมากรรมเพียงพอต่อการศึกษาโดยนักวิชาการ มนเทียรนี้ถือเป็นตัวอย่างยุคแรกเริ่มของสถาปัตยกรรมที่มีการสร้างทางเดินประทักษิณปัถ (pradakshina-patha; ทางเดินรอบครรภคฤห์) ในลักษณะมีศูนย์กลางร่วมแบบปิด (enclosed concentric) ทางเข้าไปยังครรภคฤห์ยังประดับด้วยประติมากรรมรูปพระคงคาและพระยมุนา เช่นเดียวกับมนเทียรยุคคุปตะอื่น ๆ 
เอกมุขลิงค์ (คือ มุขลึงค์ หรือลึงค์ที่มีใบหน้าหน้าเดียว เป็นใบหน้าพระศิวะ) ของมนเทียร เป็นประติมากรรมที่ได้รับการศึกษาอย่างมากในฐานะศิลปะคุปตะ นอกจากนี้ ประติมากรรมนูนต่ำภายในมนเทียร เช่น รูปพระมหิษาสุรมรรทินี (Mahishasura-mardini; พระทุรคา), พระคเณศ, พระพรหม, พระวิษณุ, พระยม, พระกุเวร, พระกรรติเกยะ, พระสูรยะ, พระกามะ ฯลฯpp=9-10, with Plates XII-XV
ประติมากรรมนูนต่ำรูปพระคเณศที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 5 ของมนเทียรยังมีคสามสำคัญมากในฐานะหนึ่งในรูปเคารพที่เก่าแก่ที่สุดของพระคเณศ  
ประติมากรรมและชิ้นส่วนส่วนใหญ่ของมนเทียรได้รับการเคลื่อนย้ายไปเก็บรักษาตามพิพิธภัณฑ์ โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์อินเดียที่โกลกาตา และพิพิธภัณฑ์อัลลาหาบาด ส่วนประติมากรรมรูปพระคเณศประทับเคียงศากติได้นำไปเก็บรักษาเป็นสมบัติของพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์บอสตันในสหรัฐนับตั้งแต่ทศวรรษ 1920s

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐมัธยประเทศ
หมวดหมู่:โบสถ์พระศิวะ
ร่มธรรม ขำนุรักษ์

ร่มธรรม ขำนุรักษ์ (เกิด 8 มีนาคม พ.ศ. 2538) หวาย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง รองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ และกรรมการในคณะกรรมการประสานงานสภาผู้แทนราษฎรไทย (รัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร) และอดีตกรรมการประสานงานพรรคการเมืองฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร

**ประวัติ**
ร่มธรรม เกิดวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2538 ที่อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรนายนริศ ขำนุรักษ์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย มีพี่ชาย 1 คนคือ ธงธรรม ขำนุรักษ์ ด้านครอบครัวสมรสกับ นางสาวณิชากร ขำนุรักษ์ (สกุลเดิม : บัวทรัพย์) เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2566

**การศึกษา**
ร่มธรรม จบการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนเทศบาลบ้านคูหาสวรรค์ จังหวัดพัทลุง จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนพัทลุง จบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนนานาชาติเซนต์จอห์นแมรี จังหวัดสระบุรี และปริญญาตรี โครงการการสื่อสารภาษาอังกฤษเชิงธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และนักศึกษากิจกรรมดีเด่น) จบการศึกษาระดับ ปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัย Beijing Normal ประเทศจีน (วิทยานิพนธ์ดีเด่น และนักเรียนทุนดีเด่น) และกําลังศึกษาปริญญาเอก คณะการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

**งานการเมือง**
ก่อนเข้าสู่การเมืองได้ก่อตั้งก่อตั้งเพจ Environman ซึ่งเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
ร่มธรรม ลงสมัครรับเลือกเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง ด้วยคะแนน 47,848 คะแนน ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ 
ในสภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 26 ร่มธรรม ได้รับการแต่งตั้งเป็นโฆษกคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ โฆษกคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาแนวทางป้องกันและแก้ไขปัญหาภัยแล้ง อันเนื่องมาจากปรากฏการณ์เอลนิญโญ  รองประธานคณะอนุกรรมาธิการศึกษาการแก้ไขปัญหาและพัฒนาลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลาและลุ่มน้ำทะเลสาบอื่น ๆ อย่างยั่งยืน

**สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร**
ร่มธรรม ขำนุรักษ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดพัทลุง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:บรรณาธิการนิตยสาร
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนพัทลุง จังหวัดพัทลุง
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
หนังสือปกแข็ง

หนังสือปกแข็งทั่วไป ในปี พ.ศ. 2442
หนังสือปกแข็ง (Hardcover) หรือเรียกอีกอย่างว่าปกแข็ง เป็นหนังสือที่เข้าเล่มด้วยปกแข็ง โดยทั่วไปจะเป็นแผ่นแฟ้มหรือกระดาษแข็งหนา คลุมด้วยผ้าบัคแร็ม หรือผ้าอื่น ๆ กระดาษหนาหรือหนังเป็นบางครั้ง มีสันหนังสือที่ยืดหยุ่นและเย็บได้ ซึ่งช่วยให้วางหนังสือราบกับพื้นผิวได้เมื่อเปิดออก ปกแข็งสมัยใหม่อาจมีหน้ากระดาษติดกาวบนสันในลักษณะเดียวกับหนังสือปกอ่อน

**ภาพรวม**
หนังสือปกแข็งมักจะพิมพ์บนกระดาษไร้กรดและมีความทนทานมากกว่าหนังสือปกอ่อนซึ่งมีปกหรือกระดาษที่ยืดหยุ่น และเสียหายได้ง่าย หนังสือปกแข็งมีราคาแพงกว่าหนังสือปกอ่อนเล็กน้อย ปกแข็งมักได้รับการปกป้องด้วยปกกันฝุ่น โดยยังมีแบบไร้ปกกันฝุ่น และได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น การเข้าเล่มปกแข็งแบบกระดาษบนกระดาน หรือ ไร้ปกกันฝุ่น เพื่อสนับสนุนการพิมพ์สามารถออกแบบปกลงบนการเข้าเล่มบอร์ดโดยตรง

**ราคา**
หนังสือปกแข็งมักจะขายในราคาที่สูงกว่าหนังสือปกอ่อน โดยหนังสือของประชาชนทั่วไปมักจะพิมพ์ในรูปแบบปกแข็งหรือเป็นปูชนียบุคคลของหนังสือปกอ่อน อย่างไรก็ตามหนังสือวิชาการ หลายเล่ม มักจัดพิมพ์เป็นฉบับปกแข็งเท่านั้น

**โครงสร้างของหนังสือ**
ปกแข็งมักจะประกอบด้วยล็อกหน้า กระดานสองแผ่น และผ้าหรือกระดาษหนาปิดหนึ่งแผ่น หน้าต่างๆ จะถูกเย็บติดกันและติดกาวไว้บนสันที่ยืดหยุ่นระหว่างกระดาน และปิดด้วยผ้าเช่นกัน โดยปกติแล้ว กระดาษห่อหุ้มกระดาษหรือปกกันฝุ่นจะติดไว้บนสันหนังสือ โดยพับทับปลายแนวนอนแต่ละด้านของกระดาน ปกกันฝุ่นทำหน้าที่ปกป้องฝาครอบด้านล่างจากการสึกหรอ ในส่วนพับหรือแผ่นพับ เหนือปกหน้า โดยทั่วไปจะเป็นคำโปรยหรือบทสรุปของหนังสือ ด้านหลังมีประวัติผู้เขียนด้วย บทวิจารณ์มักถูกวางไว้ที่ด้านหลังของปก หนังสือปกแข็งที่ขายดีที่สุดสมัยใหม่หลายเล่มใช้ปกผ้าบางส่วน โดยมีเฉพาะกระดานที่สันหนังสือหุ้มผ้า และมีเพียงกระดานเท่านั้นที่ครอบคลุมส่วนที่เหลือของหนังสือ

**แกลเลอรี่**
File:Old book bindings.jpg|หนังสือปกแข็งเก่า ๆ ที่ห้องสมุด วิทยาลัยเมอร์ตัน อ็อกซ์ฟอร์ด
File:Dust jacket.jpg|หนังสือปกแข็งที่มีปกกันฝุ่น
File:Bicentennial Bible.jpg|พระคัมภีร์ ฉบับพระเจ้าเจมส์ เย็บเล่มด้วยผ้าหนังเทียมสีน้ำเงิน
File:Dickens Great Expectations in Half Leather Binding.jpg|หนังสือปกแข็ง มีการเข้าเล่มหนังครึ่งเดียว (สันและมุม) และกระดานลายหินอ่อน
File:Harry Potter Book 2, 1st American ed. without dust jacket.JPG|ปกแข็งร่วมสมัย มีปกผ้าบางส่วน เฉพาะสันเล่ม และกระดานสำหรับส่วนที่เหลือ

**ดูสิ่งนี้ด้วย**
ขนาดหนังสือ
*หนังสือปกอ่อน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รูปแบบหนังสือ
หมวดหมู่:คำศัพท์หนังสือ
เรื่องอื้อฉาวของเริห์ม

upright=0.9
เรื่องอื้อฉาวของเริห์ม เป็นผลจากการเปิดเผยต่อสาธารณะเกี่ยวกับพฤติกรรมรักร่วมเพศของแอ็นสท์ เริห์ม โดยฝ่ายต่อต้านนาซี ใน ค.ศ. 1931 และ ค.ศ. 1932 ผลจากเรื้องอื้อฉาวดังกล่าว เริห์มจึงกลายเป็นที่รู้จักในฐานะนักการเมืองรักร่วมเพศคนแรก
เริห์มเป็นสมาชิกตอนต้นของพรรคนาซีและมีความใกล้ชิดกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำพรรค ในช่วงปลายทศวรรษ ค.ศ. 1920 เขาอาศัยอยู่ในโบลิเวียซึ่งเขาได้เขียนจดหมายถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ชื่อ คาร์ล-กึนเธอร์ ไฮร์มโซธ ซึ่งเขาได้เขียนกล่าวถึงรสนิยมทางเพศของเขาอย่างตรงไปตรงมา ชีวิตคู่ของเริห์มได้เริ่มพังทลายลง เมื่อเขาเดินทางกลับเยอรมนีใน ค.ศ. 1930 และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้นำชตวร์มอัพไทลุง(เอ็สอา) ซึ่งเป็นฝ่ายกองกำลังกึ่งทหารดั้งเดิมของพรรคนาซี แม้ว่าพรรคสังคมประชาธิปไตยเยอรมนี(เอ็สเพเด) และพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมนีได้ให้การสนับสนุนการยกเลิกมาตรา 175 กฏหมายเยอรมันที่กำหนดให้การรักร่วมเพศเป็นความผิดทางอาญา ทั้งสองพรรคได้ใช้ความเกลียด/กลัวพวกรักร่วมเพศเพื่อโจมตีฝ่ายปรปักษ์ของนาซีและใส่ร้ายป้ายสีว่าพรรคนาซีได้ถูกครอบงำโดยพวกรักร่วมเพศ เป้าหมายของพวกเขาคือการป้องกันหรือชะลอการยึดอำนาจของนาซี ซึ่งในที่สุดก็เกิดขึ้นในช่วงต้นปี ค.ศ. 1933
เริ่มต้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1931  หนังสือพิมพ์ประจำพรรคเอ็สเพเด มึนเชเนอร์ โพสต์ ได้ตีพิมพ์ข่าวหน้าหนึ่งเกี่ยวกับการกล่าวหาถึงพฤติกรรมรักร่วมเพศในเอ็สอา ซึ่งกลายเป็นว่ามีพื้นเพมาจากการปลอมแปลง ผู้นำพรรคเอ็สเพเดตั้งใจที่จะตามหาหลักฐานที่แท้จริงเกี่ยวกับเพศวิถีของเริหม์ และหากเป็นไปได้ ให้ลงโทษเขาภายใต้มาตรา 175 เริหม์ถูกขึ้นศาลถึงห้าครั้ง แต่ไม่เคยถูกตัดสินว่ามีความผิด ในช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีเยอรมันในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 พรรคเอ็สเพเดได้เผยแพร่จุลสารที่ถูกแก้ไขโดยอดีตนาซีที่ชื่อว่า เฮลมุท โคลตซ์de พร้อมด้วยจดหมายของเริหม์ที่เขียนถึงไฮร์มโซธ การเปิดเผยรอบที่สองได้ทำให้นาซีบางคนวางแผนลอบสังหารเริหม์ ซึ่งล้มเหลวและส่งผลให้เกิดแรงกดดันเชิงลบเพิ่มเติมต่อพรรค
เรื่องอื้อฉาวได้รับความสนใจระดับชาติอันเป็นผลมาจากโคลตซ์ถูกทำร้ายโดยสมาชิกผู้แทนสภาฝ่ายนาซีในอาคารไรชส์ทาค เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1932 เพื่อเป็นการแก้แค้นที่เขาตีพิมพ์จดหมายของเริห์ม ชาวเยอรมันจำนวนมากต่างมองว่าการโจมตีประชาธิปไตยนั้นสำคัญกว่าชีวิตส่วนตัวของเริห์ม ผลการเลือกตั้งของนาซีไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องอื้อฉาวดังกล่าว แต่ส่งผลต่อความสามารถของพวกเขาในการนำเสนอตัวเองว่าเป็นพรรคการเมืองแห่งการฟื้นฟูศีลธรรม ฮิตเลอร์ต้องคอยปกป้องเริห์มในช่วงเรื่องอื้อฉา่ว ฝ่ายหลังต้องพึ่งพาฮิตเลอร์โดยสิ้นเชิง เนื่องจากได้สูญเสียแรงสนับสนุนในพรรคนาซี ฮิตเลอร์ได้สังหารเริห์มและพรรคพวกของเขาใน ค.ศ. 1934 โดยกล่าวอ้างว่า เขาเป็นพวกรักร่วมเพศและกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศ ภายหลังจากการกวาดล้าง รัฐบาลนาซีได้ทำการกดขี่ข่มเหงกลุ่มรักร่วมเพศอย่างเป็นระบบ
หมวดหมู่:นาซีเยอรมนี
บักรัม

ผ้าบักรัมสีต่าง ๆ
บักรัม เป็นผ้าฝ้ายเนื้อแข็งชนิดหนึ่ง (บางครั้งเป็นผ้าลินินหรือขนม้า) โดยทอลายขัดและมักจะทอแบบหลวม มีหลายน้ำหนักใกล้เคียงกับผ้ามัสลินและผ้าทอลายขัดชนิดอื่น ๆ ในการผลิตผ้าบักรัมจะนำผ้าไปชุบสารกันซึม เช่น แป้งตั่งหมิ่น กาว (เช่น กาวพีวีเอ) หรือไพร็อกซิลิน แล้วนำไปทำให้แห้ง เมื่อนำมาอุ่นหรือทำให้เปียกอีกครั้ง ก็สามารถนำมาขึ้นรูปเป็นผ้าเนื้อแน่นทนทานเพื่อใช้ทำปกหนังสือ หมวก และส่วนประกอบของเสื้อผ้าได้

**การใช้ในการเย็บเล่มหนังสือ**
ในการเย็บเล่มหนังสือ ผ้าบักรัมมีคุณสมบัติที่น่าสนใจหลายประการ นอกจากจะมีความทนทานสูงแล้ว ผ้าบักรัมยังไม่ยอมให้กาวประสานปกหนังสือซึมผ่านจนทำให้เกิดสีตกหรือรอยด่างบนปกหน้าและปกหลังของหนังสือ
ในการเย็บเล่มหนังสือ นิยมใช้ผ้าบักรัมชนิดที่ชุบสารไพร็อกซิลิน เนื่องจากมีความทนทานต่อน้ำ แมลง เชื้อรา และการสึกหรอทั่วไป คุณสมบัตินี้มีความสำคัญเป็นพิเศษสำหรับการเข้าเล่มหนังสือสำหรับห้องสมุดซึ่งผู้คนจำนวนมากจะต้องจับหนังสือเล่มเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก อย่างไรก็ตาม ผ้าไพร็อกซิลินมีความเสถียรทางเคมีน้อยกว่าผ้าชนิดที่ชุบแป้ง และอาจได้รับผลกระทบจากอุณหภูมิที่สูงเกินไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผ้าทอ
ด็อบบี

ผ้าลายด็อบบีสีขาว
ด็อบบี เป็นผ้าทอที่ผลิตโดยใช้เครื่องทอผ้าด็อบบี มีลักษณะเด่นคือมีลวดลายเรขาคณิตเล็ก ๆ และผิวสัมผัสพิเศษ ด้ายยืนและด้ายพุ่งอาจมีสีเดียวกันหรือต่างกันก็ได้ ด้ายซาตินนิยมนำมาใช้กับการทอแบบนี้เป็นพิเศษเพราะเนื้อสัมผัสจะช่วยขับให้ลายเด่นชัดขึ้นdate=August 2017
ผ้าลายด็อบบีมักมีลวดลายเรขาคณิตเรียบง่ายที่ทอซ้ำ ๆ
เสื้อโปโลมักทำด้วยผ้าลายด็อบบี นอกจากนี้ผ้าปีเกเป็นผ้าลายด็อบบีประเภทหนึ่ง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผ้าทอ
มารี ตูว์โซ

อานา มารียา "มารี" ตูว์โซ (Anna Maria "Marie" Tussaud; 1 ธันวาคม ค.ศ. 1761 – 16 เมษายน ค.ศ. 1850) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ มาดามตูว์โซ เป็นศิลปินชาวฝรั่งเศสที่โด่งดังจากผลงานประติมากรรมหุ่นขี้ผึ้งของเธอและมาดามทุสโซ พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งที่เธอก่อตั้งขึ้นในลอนดอน

**ประวัติ**
รูปถ่ายของมาดามตูว์โซ
มารี ตูว์โซ เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1761 ในเมืองสทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส ในปลายรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 โฌแซ็ฟ โกรซอลซ์ พ่อของเธอถูกสังหารในสงครามเจ็ดปีเพียง 2 เดือนก่อนที่มารีจะเกิด เมื่อเธออายุ 6 ขวบ อาน-มารี วาลเดอร์ แม่ของเธอ พาเธอไปที่แบร์น สวิตเซอร์แลนด์ ที่นั่น ครอบครัวย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของฟีลิป กูร์ซียุส (ค.ศ. 1741–1794) แพทย์ในท้องถิ่นที่อาน-มารีทำงานเป็นแม่บ้านให้p=17
กูร์ซียุสซึ่งมารีมักเรียกว่าอา มีทักษะในการปั้นหุ่นขี้ผึ้ง ในตอนแรกเขาใช้ความสามารถนี้เพื่อแสดงกายวิภาคศาสตร์ แต่ต่อมาเขาใช้เพื่อปั้นรูปเหมือน เขาย้ายไปปารีสใน ค.ศ. 1765 เพื่อก่อตั้ง "คณะหุ่นขี้ผึ้ง" (Cabinet de Portraits En Cire) ในปีนั้น เขาได้ปั้นหุ่นขี้ผึ้งมาดาม ดูว์ บารี ซึ่งเป็นสนมคนสุดท้ายของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ซึ่งเป็นงานหุ่นขี้ผึ้งที่เก่าแก่ที่สุดที่จัดแสดงอยู่ในปัจจุบัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2304
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2393
หมวดหมู่:ประติมากรชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศส
ความสัมพันธ์เนปาล–ภูฏาน

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเนปาลกับประเทศภูฏานได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1983 ประเทศแถบหิมาลัยทั้งสองนี้ไม่มีทางออกสู่ทะเล ซึ่งแยกจากกันโดยรัฐสิกขิมของอินเดียเท่านั้น ทั้งสองประเทศถูกล้อมรอบด้วยประเทศอินเดียและประเทศจีน อย่างไรก็ตาม สถานะความสัมพันธ์ในปัจจุบันยังคงตึงเครียดเนื่องจากวิกฤตการณ์ผู้ลี้ภัยชาวภูฏาน

**สถานะ**
ทั้งเนปาลและภูฏานเป็นประเทศแถบเทือกเขาหิมาลัย และจนถึง ค.ศ. 2008 ประเทศเนปาลก็เป็นระบอบราชาธิปไตยเช่นกัน ทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค (ซาร์ก) ส่วนสมาคมมิตรภาพและวัฒนธรรมเนปาล-ภูฏาน ได้รับการก่อตั้งขึ้นในกาฐมาณฑุเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์อันดีใน ค.ศ. 1969 ทั้งสองประเทศได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1983 สมเด็จพระราชาธิบดีชิกเม เซ็งเค วังชุก แห่งภูฏาน ได้เสด็จเยือนเนปาลเพื่อเข้าร่วมการประชุมสุดยอดของสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาคครั้งที่ 3 ใน ค.ศ. 1987 ส่วนสมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทระแห่งเนปาลได้เสด็จเยือนภูฏานเพื่อเข้าร่วมการประชุมสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาคใน ค.ศ. 1988 ตลอดจนเมื่อเร็ว ๆ นี้ นายกรัฐมนตรีภูฏานเดินทางเยือนเนปาลใน ค.ศ. 2002 และนายกรัฐมนตรีเชอริง ต๊อบเกย์ แห่งภูฏานได้เดินทางเยือนเนปาลใน ค.ศ. 2015 เพื่อเข้าร่วมการประชุมสุดยอดของสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค

**วิกฤตการณ์ผู้ลี้ภัย**
ปัญหาสำคัญที่ทั้งสองประเทศเผชิญคือการมีอยู่ของผู้ลี้ภัยชาวภูฏาน ซึ่งอาศัยอยู่ในค่ายข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติเจ็ดแห่งทางตะวันออกของเนปาล โดยการประมาณการตัวเลขแตกต่างกันไปตั้งแต่ 85,000 ถึง 107,000 คน ในขณะที่ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่อ้างสัญชาติภูฏาน แต่ทางภูฏานอ้างว่าพวกเขาเป็น "ผู้อพยพโดยสมัครใจ" ซึ่งสูญเสียสิทธิความเป็นพลเมืองของตน โดยปฏิเสธสถานะผู้ลี้ภัยของตน ผู้ลี้ภัยดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นชาวโลตชัมปา ซึ่งเป็นบุคคลที่นับถือศาสนาฮินดูที่พูดภาษาเนปาลเชื้อสายเนปาล โดยตั้งถิ่นฐานอยู่ในประเทศภูฏาน ทั้งนี้ กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบหลายกลุ่ม รวมถึงกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มลัทธิเหมา ได้ลุกขึ้นมาจากค่ายผู้ลี้ภัย ซึ่งกองกำลังความมั่นคงของภูฏานกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อเหตุระเบิดหลายครั้งในภูฏานก่อนการเลือกตั้งรัฐสภา ค.ศ. 2008 โดยหลังจากการเจรจาและความพยายามหลายปีไม่ประสบผลสำเร็จ ประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ โดยเฉพาะสหรัฐ ได้ตกลงที่จะรับผู้ลี้ภัย 60,000 คน

**การค้า**
การเติบโตของการค้าระหว่างทั้งสองประเทศได้รับผลกระทบจากวิกฤตการณ์ผู้ลี้ภัย ส่วนใน ค.ศ. 2008–2009 การส่งออกของภูฏานไปยังเนปาลอยู่ที่ 300 ล้านรูปี ในขณะที่การส่งออกของเนปาลไปยังภูฏานมีมูลค่า 200 ล้านรูปี ทั้งนี้ ใน ค.ศ. 2004 เนปาลและภูฏานได้ลงนามในข้อตกลงเพื่อเพิ่มจำนวนเที่ยวบินระหว่างพาโรกับกาฐมาณฑุจากสัปดาห์ละสองครั้งเป็นเจ็ดเที่ยวบินต่อสัปดาห์ คณะผู้แทนหอการค้าของทั้งสองประเทศได้แลกเปลี่ยนการเยี่ยมชม และใน ค.ศ. 2010 ทั้งสองประเทศได้จัดการเจรจาระดับเลขาธิการร่วมกันเพื่อบรรลุข้อตกลงทางการค้า

**ดูเพิ่ม**
 สมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค (ซาร์ก)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ความสัมพันธ์เนปาล–ภูฏาน-  Nepal – Bhutan Relations (Ministry Of Foreign Affairs, Nepal) date=2022-10-12 -  Bhutan – Nepal Relations (Royal Bhutanese Embassy, New Delhi)

ภูฏาน
เนปาล
แนบ ผ่องแผ้ว

แนบ ผ่องแผ้ว (17 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 – 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) อดีดสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร รวม 3 สมัย

**ประวัติ**
นายแนบ ผ่องแผ้ว เกิดเมื่อวันที่ 17 กรกฏาคม พ.ศ. 2460 เป็นบุตรของนายพรหมเกตุ และ นางขลิบ ผ่องแผ้ว สำเร็จการศึกษาระดับอนุปริญญา แผนกบัญชี จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง สมรสกับหม่อมหลวงประสาทศรี สุบรรณ มีบุตร-ธิดา รวม 5 คน

**การทำงาน**
แนบ เริ่มการทำงาน ด้วยอาชีพครูที่โรงเรียนนันทนศึกษา ก่อนที่จะเข้ารับราชการที่กระทรวงการคลัง ในตำแหน่งเสมียนชั้นจัตวา ต่อมาใน พ.ศ. 2481 ได้เข้ารับราชการที่ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ก่อนที่จะลาออกใน พ.ศ. 2512 เพื่อมาทำงานทางการเมือง

**งานการเมือง**
แนบ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ใน พ.ศ. 2512 และได้รับเลือกตั้งติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2519 รวม 3 สมัย

**สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร**
แนบ ผ่องแผ้ว ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

**ถึงแก่อนิจกรรม**
แนบ ผ่องแผ้ว เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 สิริอายุรวม 76 ปี และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอท่าศาลา
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดนครศรีธรรมราช
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:บุคคลในวงการมวยไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอุดรพิทยานุกูล
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ม.
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2475–2516
แม่แบบ:แม่แบบเสียง

* ฟัง – ใช้เปิดไฟล์เสียง โดยเพิ่มความสามารถฟังผ่านเว็บเบราว์เซอร์ (จำเป็นต้องใช้จาวา) โดยจัดตำแหน่งของคลิปเสียงแยกออกจากข้อความหลัก- เสียง – เหมาะสำหรับแทรกเสียงในบรรทัดบทความ เช่น การอ่านออกเสียง
** Audio-IPA – รูปแบบหนึ่งของแม่แบบเสียงที่ใช้กับสัทอักษรสากล
** Pronunciation – โค้ดลัดของ - Spoken Wikipedia – ใช้ในการลิงก์ไปยังบทความเสียง- Audio icon – เพิ่มเฉพาะไอคอนขนาดเล็กที่ไม่มีลิงก์- Inline audio – เพิ่มกล่องประกาศพร้อมลิงก์ไปยัง วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ- Multi-listen start, Multi-listen item, และ Multi-listen end, เพื่อใช้เชื่อมโยงไฟล์เสียงหลายไฟล์.- Audio-w, เหมือน  เสียง แต่ใช้เปิดไฟล์เสียงจากวิกิพีเดียภาษาอื่น- Listen-w, เหมือน  ฟัง แต่ใช้เปิดไฟล์เสียงจากวิกิพีเดียภาษาอื่น โดยใช้ตัวแปร wiki=- Multi-listen-w item, เหมือน  Multi-listen item แต่ใช้เปิดไฟล์เสียงจากวิกิพีเดียภาษาอื่น โดยใช้ตัวแปร wiki=
content=แม่แบบนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างส่วน "ดูเพิ่ม" ในเอกสารประกอบของบรรดาแม่แบบเสียงให้เหมือนกัน
หมวดหมู่:แม่แบบดูเพิ่มเอกสารประกอบ
กลิ่นสีและกาวแป้ง

กลิ่นสีและกาวแป้ง เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกปี 2531 จากการกำกับของสมบูรณ์สุข นิยมศิริ หรือเปี๊ยก โปสเตอร์ ศิลปินแห่งชาติ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2531 นำแสดงโดยจินตหรา สุขพัฒน์, รอน บรรจงสร้าง, เกียรติ กิจเจริญ, วัชระ ปานเอี่ยม, ชาญณรงค์ ขันทีท้าว, กฤษณ์ ศุกระมงคล และธงชัย ประสงค์สันติ

**นักแสดง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์วัยรุ่นไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1980
มัสยิดฟัครุดดีน

มัสยิดฟัครุดดีน (مسجد فخر الدين زنكي) เป็นมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในประเทศโซมาเลีย เป็นรองเพียงมัสยิดอัลกิบละตัยน์ ตั้งอยู่ในเขตฮามาร์เวย์เนของโมกาดิชู ซึ่งเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เก่าแก่ที่สุดของนคร

**รายละเอียด**
จารึกอัลกุรอานบนหินอ่อนนอกมัสยิด
จารึกระบุว่ามัสยิดนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1269
วัสดุหลักในการสร้างมัสยิดคือหิน ซึ่งรวมถึงหินอ่อนอินเดียและหินปะการัง โครงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัด
ภาพมัสยิดฟัครุดดีนปรากฏอยู่ในภาพวาดและภาพถ่ายใจกลางโมกาดิชูตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตัวมัสยิดมีความโดดเด่นท่ามกลางอาคารอื่น ๆ จากยอดทรงกรวยสองยอด ยอดหนึ่งเป็นทรงกลมและอีกยอดเป็นทรงหกเหลี่ยม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ArchNet - Masjid Fakhr al-Din- Masjid Fakhr al-Din
มิตซูบิชิ เอ5เอ็ม

มิตซูบิชิ เอ5เอ็ม (Mitsubishi A5M) เป็นเครื่องบินขับไล่บนเรือบรรทุกเครื่องบิน ที่ผลิตโดยมิตซูบิชิแอร์คราฟต์คอมปะนี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ และใช้โดยกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ชื่อรหัสที่ฝ่ายสัมพันธมิตรใช้เรียกเครื่องบินลำนี้คือ คลอด

**การออกแบบและการพัฒนา**
ในปี ค.ศ. 1934 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เตรียมข้อกำหนดสำหรับเครื่องบินรบขั้นสูง โดยต้องใช้ความเร็วสูงสุด 350 กม./ชม. (220 ไมล์ต่อชั่วโมง) ที่ความสูง 3,000 ม. (9,800 ฟุต) และสามารถไต่ระดับไปถึง 5,000 ม. (16,000 ฟุต) ได้ในเวลา 6.5 นาที

**ประวัติการปฏิบัติการ**
เอ5เอ็ม4-เค
เครื่องบินลำนี้เข้าประจำการเมื่อต้นปี ค.ศ. 1937 และไม่นานก็ได้เข้าร่วมการรบทางอากาศในช่วงเริ่มต้นของสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง รวมถึงได้เข้าสู้รบทางอากาศกับเครื่องบินโบอิง พี-26ซี ของกองทัพอากาศสาธารณรัฐจีน
ในช่วงหลายเดือนสุดท้ายของสงคราม เครื่องบินเอ5เอ็มที่เหลือส่วนใหญ่ถูกใช้ในการโจมตีแบบคามิกาเซะ

**รุ่น**
 คา-14: - เอ5เอ็ม1: - เอ5เอ็ม2/2เอ: - เอ5เอ็ม2บี: - เอ5เอ็ม3เอ: - เอ5เอ็ม4: ต้นแบบที่มีเครื่องยนต์แรงขับ 448 กิโลวัตต์ (601 แรงม้า)- เอ5เอ็ม1-เอ5เอ็ม4: สร้างโดยมิตซูบิชิจำนวน 780 ลำ, สร้างโดยวาตานาเบะจำนวน 39 ลำ, ผลิตโดยอู่ต่อเรือโอมูระจำนวน 161 ลำ- เอ5เอ็ม4-เค: - คิ-18: - คิ-33: 

**ประจำการ**
- กองการบินทหารเรือมหาจักรวรรดิญี่ปุ่น

**คุณลักษณะ (มิตซูบิชิ เอ5เอ็ม4)**
มิติของมิตซูบิชิ เอ5เอ็ม- ผู้สร้าง: มิตซูบิชิแอร์คราฟต์คอมปะนี (ประเทศญี่ปุ่น)- ประเภท: เครื่องบินขับไล่- เครื่องยนต์: 1 × Nakajima Kotobuki 41- กางปีก: 11 เมตร- ยาว: 7.565 เมตร- สูง: 3.27 เมตร- พื้นที่ปีก: 17.8 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า: 1,216 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 1,671 กิโลกรัม- อัตราเร็วสูงสุด: 435 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 3,000 เมตร- รัศมีทำการรบ: 1,201 กิโลเมตร- อาวุธ: ปืนกล Type 97 ขนาด 7.7 มม. 2 กระบอก- ระเบิด: ระเบิดขนาด 30 กก. 2 ลูก

**ดูเพิ่ม**
อากาศยานที่เทียบเท่า- โบอิง พี-26 พีชูตเตอร์- นากาจิมะ คิ-27- โพลิคาร์พอฟ ไอ-16

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Famous Aircraft of the World #27 A5M Claude Photo Translations
หมวดหมู่:เครื่องบินมิตซูบิชิ
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:อากาศยานบนเรือบรรทุกเครื่องบิน
หมวดหมู่:อากาศยานที่บินครั้งแรกในปี พ.ศ. 2478
Friend Zone 2: Dangerous Area

Friend Zone 2: Dangerous Area เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2563 นำแสดงโดยณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์, ทิพนารี วีรวัฒโนดม, ฐานัฐพ์ โล่ห์คุณสมบัติ, ปราชญา เรืองโรจน์, ณัฐ ศักดาทร, พรพิพัฒน์ พัฒนเศรษฐานนท์, วีรยุทธ จันทร์สุข, ณัฐสิทธิ์ โกฏิมนัสวนิชย์, เวอาห์ แสงเงิน, สรัลชนา อภิสมัยมงคล และปุริม รัตนเรืองวัฒนา เป็นภาคต่อของ เอา ให้ ชัด
กำกับโดยทิชากร ภูเขาทอง และสร้างโดยจีเอ็มเอ็มทีวี ร่วมกับแทรเชอร์ บางกอก นับเป็น 1 ใน 12 ละครโทรทัศน์ประจำปี 2563 ที่จีเอ็มเอ็มทีวีเปิดเผยในงาน "New & Next" เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2562 ออกอากาศตอนแรกทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 และไลน์ทีวี วันที่ 25 กันยายน 2563 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 22.10 น. (เวลามาตรฐานไทย) และ 23.10 น. (เวลามาตรฐานไทย) ตามลำดับ

**นักแสดง**
ด้านล่างนี้คือรายชื่อนักแสดงในละครเรื่องนี้

**นักแสดงหลัก**
 ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์ แสดงเป็น โบโย่- ทิพนารี วีรวัฒโนดม แสดงเป็น บูม- ฐานัฐพ์ โล่ห์คุณสมบัติ แสดงเป็น กู๊ด- ปราชญา เรืองโรจน์ แสดงเป็น เอิร์ธ- ณัฐ ศักดาทร แสดงเป็น หมอแซม- พรพิพัฒน์ พัฒนเศรษฐานนท์ แสดงเป็น สตั๊ด- พลอยนิรา หิรัญทวีศิลป์ รับบท มิวสิก- ลาภิสรา อินทรสูต  รับบท คริส- สรัลชนา อภิสมัยมงคล รับบท แอ้ม- เวอาห์ แสงเงิน รับบท เชฟ- ปุริม รัตนเรืองวัฒนา รับบท ล็อคเกอร์- รวิสรารัตน์ พิบูลภานุว้ธน รับบท บิ๊ว- วีรยุทธ จันทร์สุข รับบท ป๊อป- อรรณพ ทองบริสุทธิ์ รับบท ตัน- ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล รับบท ทศ- ชยพล จุฑามาศ รับบท ต๊ะ- ชนกวนันท์ รักชีพ (รับเชิญ)- วราพรรณ หงุ่ยตระกูล (รับเชิญ)- วชร กัณหา- ดารินา บุญชู

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยจีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2563
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์แอฟริกา 2023

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์แห่งชาติแอฟริกา 2023 (2023 Men's African Nations Volleyball Championship) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 21 ของวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์แห่งชาติแอฟริกา จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลแอฟริกา ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นที่ไคโร ประเทศอียิปต์ ระหว่างวันที่ 3–13 กันยายน ค.ศ. 2023 โดยสามอันดับแรกจะผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2025 ในฐานะตัวแทนทวีปแอฟริกา

**การแบ่งกลุ่ม**
ผลการจับสลากการแบ่งกลุ่มได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2023

**สนามแข่งขัน**

**รอบแบ่งกลุ่ม**
เวลาในตารางการแข่งขันเป็นเวลาท้องถิ่น (UTC+03:00)

**กลุ่มเอ**

**กลุ่มบี**

**กลุ่มซี**

**กลุ่มดี**

**รอบสุดท้าย**
เวลาในตารางการแข่งขันเป็นเวลาท้องถิ่น (UTC+03:00)

**รอบจัดอันดับ 9–15**

**รอบจัดอันดับ 9–15**

**รอบจัดอันดับ 13–15**

**รอบจัดอันดับ 9–12**

**รอบชิงอันดับที่ 13**

**รอบชิงอันดับที่ 11**

**รอบชิงอันดับที่ 9**

**รอบจัดอันดับ 5–8**

**5th–8th semifinals**

**7th place match**

**5th place match**

**สายการแข่งขัน**

**รอบ 15 ทีมสุดท้าย**

**รอบก่อนรองชนะเลิศ**

**รอบรองชนะเลิศ**

**รอบชิงอันดับที่ 3**

**รอบชิงชนะเลิศ**

**อันดับการแข่งขัน**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Official website
*CAVB
2023
แอฟริกา
เหตุการณ์แก๊สระเบิดที่อิ๋นชวัน พ.ศ. 2566

ณ วันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2566 เกิดเหตุแก๊สระเบิดในวันก่อนวันเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างที่ภัตตาคารบาร์บีคิวฟู่หยาง (s=富洋烧烤店) ที่เขตซิงชิ่ง อิ๋นชวัน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ประเทศจีน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 31 คน และบาดเจ็บ 7 คน 
เหตุระเบิดครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศจีนนับตั้งแต่ พ.ศ. 2562 ที่มีเหตุระเบิดที่โรงงานเคมีในมณฑลเจียงซู ทำให้มีผู้เสียชีวิต 78 คน

**การระเบิด**
สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ซีซีทีวี) รายงานว่า เหตุระเบิดเกิดขึ้นในเวลาประมาณ 20:40 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่นบนถนนที่มีผู้คนพลุกพล่าน หลังการรั่วของแก๊สปิโตรเลียมเหลวข้างในห้องครัวของภัตตาคาร เจ้าหน้าที่กำลังสืบสวนสาเหตุที่แท้จริงของการรั่ว
นักดับเพลิงหลายสิบคนเดินฝ่าเปลวเพลิงขณะที่ควันพลุ่งพล่านจากช่องเปิดขนาดใหญ่ด้านหน้าภัตตาคาร บนถนนเต็มไปด้วยเศษกระจกและเศษซากอื่น ๆ ทางกระทรวงการจัดการเหตุฉุกเฉินกล่าวว่าทางทระทรวงส่งเจ้าหน้าที่มากกว่า 100 นายและยานพาหนะ 20 คันจากหน่วยดับเพลิงและกู้ภัยไปยังที่เกิดเหตุ วิดีโอจากแพลตฟอร์มสื่อสังคม โต่วอิน แสดงผู้เผชิญเหตุคนแรกพร้อมบันไดพยายามเข้าถึงเหยื่อที่ติดอยู่บนชั้นสอง

**ผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต**
มีผู้เสียชีวิตจากแรงระเบิดอย่างน้อย 31 คน และบาดเจ็บอีก 7 คน ผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตแบ่งเป็นนักเรียนชั้นมัธยมและคนเกษียณ ส่วนในบรรดาผู้เสียชีวิตหลายคนเสียชีวิตจากการสูดดมควัน

**ผลที่ตามมา**
รัฐบาลเขตปกครองตนเองย้ายผู้อยู่อาศัย 64 ครัวเรือนจากย่านที่อยู่ติดกันไปยังโรงแรม

**การสืบสวน**
สื่อท้องถิ่นรายงานว่า จากการสอบถามเบื้องต้นโดยหน่วยดับเพลิง มีพนักงานภัตตาคารได้กลิ่นแก๊สรั่วประมาณชั่วโมงเดียวก่อนเกิดระเบิด ต่อมา พนักงานคนนั้นตรวจพบวาล์วที่เสียหายบนถังแก๊สเหลว และอยู่ระหว่างการเปลี่ยนวาล์วเมื่อเกิดการระเบิด หลังเหตุระเบิด ตำรวจจับกุมคน 9 คน รวมทั้งเจ้าของภัตตาคาร ผู้ถือหุ้น และพนักงาน ส่วนทรัพย์สินทางการเงินของพวกเขาถูกสั่งอายัด

**ปฏิกิริยา**
รัฐบาลนครอิ๋นชวันจัดงานแถลงข่าวเรื่องเหตุระเบิด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การระเบิดใน พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในภัตตาคาร
หมวดหมู่:แก๊สระเบิดในประเทศจีน
แก๊สระเบิด 2566
หมวดหมู่:บทความที่มีคลิปวิดีโอ
รอเบร์ต ฟิตซอ

รอเบร์ต ฟิตซอ (สื่อบางสำนักของไทยทับศัพท์เป็น รอเบิร์ต ฟิโก; Robert Fico; 15 กันยายน พ.ศ. 2507 –) เป็นนักการเมืองชาวสโลวาเกียและดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสโลวาเกียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2566 ก่อนหน้านี้เขาเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีมาแล้ว 2 สมัย คือปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2553 และปี พ.ศ. 2555 ถึง พ.ศ. 2561 ตามลำดับ นับเป็นนายกรัฐมนตรีสโลวาเกียที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยดำรงตำแหน่งรวมกันทั้งสี่สมัยเป็นเวลา 12 ปี นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ก่อตั้งและเป็นหัวหน้าพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยสโลวาเกีย เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2535 ทั้งยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหนึ่งในคณะผู้แทนของประเทศเชโกสโลวาเกียในสภายุโรป และได้ก้าวขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีครั้งแรกหลังจากการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2549 ทั้งนี้เขายังเคยเป็นผู้นำฝ่ายค้านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ. 2555 รวมทั้งเคยรับสมัครตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อปี พ.ศ. 2554 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ในปี พ.ศ. 2561 เขาได้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในขณะที่ดำรงตำแหน่งเป็นสมัยที่สามเนื่องจากปีเตอร์ เปเยกรีนี รองนายกรัฐมนตรีถูกตั้งข้อสงสัยว่ามีส่วนรู้เห็นในคดีฆาตกรรมยาน คูซัค ซึ่งเป็นนักข่าวอิสระ
เขามีอุดมการณ์ซ้ายจัด สนับสนุนแนวคิดประชานิยม และมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับประเทศรัสเซีย โดยหลังจากที่เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นสมัยที่สี่เมื่อปี พ.ศ. 2566 เขาได้ถอนตัวจากการสนับสนุนยูเครนในสงครามรัสเซีย-ยูเครน ยกเลิกองค์กรตรวจสอบการทุจริตทางการเมือง และจำกัดเสรีภาพสื่อ ส่งผลให้เกิดความไม่พอใจแก่ประชาชนจนเกิดการประท้วงครั้งใหญ่
ในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเนื่องจากถูกลอบยิงขณะกำลังพูดคุยกับประชาชนที่ฮันด์โลบา โดยเขาถูกยิงถึง 5 นัดจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีสโลวาเกีย
หมวดหมู่:ผู้รอดชีวิตจากการลอบสังหาร
เลนี โรเบรโด

มาเรีย เลออนอร์ "เลนี" โรเบรโด (Maria Leonor "Leni" Robredo; 23 เมษายน พ.ศ. 2508 –) เป็นนักกฎหมายและนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 จนถึง พ.ศ. 2565 ทั้งนี้เธอเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดคามารีเนสซูร์ ระหว่างปี พ.ศ. 2553 จนถึงปี พ.ศ. 2559
เธอชนะบองบอง มาร์กอสบุตรชายของอดีตประธานาธิบดีและเผด็จการเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ในการเลือกตั้งรองประธานาธิบดีเมื่อปี พ.ศ. 2556 ส่งผลให้เธอเป็นสตรีคนที่สองของฟิลิปปินส์ที่ดำรงตำแหน่งนี้ นอกจากนี้เธอยังดำรงตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านในรัฐบาลของโรดรีโก ดูแตร์เต 
ในระหว่างการดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดี เธอคือจุดเริ่มต้นของโครงการ อันงัดบูฮาย ที่เน้นขจัดความยากจนและพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนทั้งด้านการศึกษา การสาธารณสุข และการพัฒนาชนบท รวมถึงสนับสนุนความเท่าเทียมทางเพศ ส่งผลให้เธอได้รับรางวัลด้านสิทธิมนุษยชนจากหลายองค์กรทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ
ด้วยอุดมการณ์ทางการเมืองของเธอที่มีจุดยืนเสรีนิยม ทำให้เธอมีความขัดแย้งกับดูแตร์แตและวิพากษ์วิจารณ์การบริหารของดูแตร์แตในหลายโอกาส ทั้งการรับมือสถานการณ์โควิด 19ที่ผิดพลาด สงครามยาเสพติด การปราบปรามกลุ่มก่อความไม่สงบ และเธอยังเป็นแกนนำคนสำคัญที่คัดค้านการทำพิธีศพของอดีตประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอสในสุสานวีรชน ส่งผลให้เธอถูกจับกุมในปี พ.ศ. 2563 รวมทั้งยังถูกเป็นเป้าโจมตีของผู้เห็นต่างทางการเมืองจากเธอทางสื่อสังคมออนไลน์อย่างต่อเนื่อง
เธอเคยวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลจีนจากการที่จีนรุกล้ำพื้นที่ในทะเลจีนใต้ด้วยการตั้งขีปนาวุธ ซึ่งเป็นการละเมิดคำตัดสินของศาลอนุญาโตตุลาการถาวรว่าด้วยเรื่องข้อพิพาทดินแดนในทะเลจีนใต้ ซึ่งขัดแย้งกับนโยบายทางการทูตของดูแตร์เตที่ค่อนข้างเป็นมิตรกับประเทศจีนมากกว่า
ในปี พ.ศ. 2565 เธอประกาศลงสมัครประธานาธิบดีโดยจับคู่กับฟรานซิส ปางงิลินัน อดีตวุฒิสมาชิกของฟิลิปปินส์ที่ลงสมัครรองประธานาธิบดี แต่เธอได้พ่ายแพ้ให้กับบองบองซึ่งชนะเธอด้วยคะแนนที่ถล่มทลาย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2508
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรีชาวฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:รองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
ผ้าแพรทำด้วยไหม

ผ้าแพรทำด้วยไหมทอธรรมดา ประมาณปี ค.ศ. 1760-1765 ตกแต่งด้วยลวดลายพุ่งเสริมด้วยไหมและด้าย และประดับด้วยลูกไม้
ผ้าแพรทำด้วยไหม เป็นผ้าชนิดหนึ่งที่มีซี่โครงแบน มักทำด้วยผ้าไหม มีเนื้อสัมผัสที่นุ่มกว่าผ้ากรอสเกรนโดยมีเชือกหรือโครงที่หนักกว่าและกว้างกว่า เส้นด้ายพุ่งจะหนักกว่าเส้นด้ายยืน และผลิตด้วยการทอธรรมดา ได้รับความนิยมในศตวรรษที่ 19

**วัสดุในการทำ**
ผ้าแพรทำด้วยไหม ทำจากผ้าไหม เป็นหลัก นอกจากนี้ยังทำจากผ้าฝ้ายและขนสัตว์ต่าง ๆ อีกด้วย ผ้าแพรทำด้วยไหมประเทศฝรั่งเศสมีชื่อเรียกว่า "Faille Francaise" และมีผ้ากรอสเกรนที่คล้ายกันเป็นผ้าที่มีเนื้อแน่น แข็ง ทอแบบแน่นหนาโดยเป็นผ้ามีสาย เส้นจะหนักกว่าและมีเส้นใกล้กว่าผ้าปอปลินมากกว่าผ้าแพรทำด้วยไหม

**รูปแบบต่างๆ**
ผ้าแพรทำด้วยไหมมีเอกลักษณ์เฉพาะส่วนโครงที่โดดเด่น และผลิตขึ้นโดยใช้เส้นด้ายเส้นใยละเอียดในเส้นยืนและเส้นด้ายปั่นหนักในไส้ โดยทั่วไปแล้วเป็นผ้าที่มีน้ำหนักมาก แม้ว่าผ้าเฟลล์จะมีน้ำหนักเบากว่าหรือที่เรียกว่าเนื้อเยื่อเฟลล์ หรือ ผ้าทิชชู่ก็ตาม

**การใช้**
ผ้าแพรทำด้วยไหมเป็นผ้าที่มีความมันเงาน้อยกว่าแต่ทิ้งตัวได้ดีกว่าและให้ความรู้สึกเมื่อเปรียบเทียบกับผ้าชนิดเดียวกันอย่าง Grosgrain จะถูกใช้ในเดรสสตรี ชุดสูท และโค้ตสปริง ผ้าแพรทำด้วยไหมครั้งหนึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นผ้าที่เป็นเครื่องหมายการค้า และใช้กันอย่างแพร่หลายในการสร้างเสื้อเบลาส์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผ้าทอ
ปีต๋อง

ปีต๋อง (มีบทบาทในปี ค.ศ. 240) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า หมีตาง (p=Mídāng)  เป็นผู้นำชนเผ่าเกี๋ยง (羌 เชียง) ในยุคสามก๊กของจีน 

**ประวัติ**
ในปี ค.ศ. 240 เกียงอุยขุนพลของรัฐจ๊กก๊กนำทัพจ๊กก๊กเข้าโจมตีเมืองหลงเส (隴西郡 หล่งซีจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ในอาณาเขตของรัฐวุยก๊ก ปีต๋องผู้นำชนเผ่าเกี๋ยงตอบรับคำขอของเกียงอุย ส่งกองกำกังมาช่วยรบกับวุยก๊ก แต่กองกำลังเผ่าเกี๋ยงของปีต๋องถูกกุยห้วยขุนพลวุยก๊กเอาชนะได้

**ในนิยายสามก๊ก**
ปีต๋องปรากฏเป็นตัวละครในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในตอนที่ 109 ปีต๋องเป็นอ๋อง (王 หวาง) ของชนเผ่าเกี๋ยง ในช่วงที่เกียงอุยยกทัพบุกขึ้นเหนือ ปีต๋องได้นำกำลังพลหลายหมื่นนายไปช่วยสนับสนุนทัพจ๊กก๊ก ต้านท่ายขุนพลวุยก๊กแสร้งทำเป็นยอมจำนนต่อปีต๋อง และลวงโงโหเสียวกั้วขุนพลของปีต๋องให้ยกไปปล้นค่ายวุยก๊ก ทัพชาวเกี๋ยงต้องกลพ่ายแพ้ให้กับทัพวุยก๊ก ปีต๋องถูกกุยห้วยจับตัวได้จึงยอมจำนนต่อวุยก๊ก จากนั้นกุยห้วยจึงให้ปีต๋องนำกองทัพชาวเกี๋ยงที่มีทหารวุยก๊กเข้าปะปนถอยกลับไปค่ายใหญ่ของจ๊กก๊ก เกียงอุยไม่รู้ว่าปีต๋องยอมจำนนต่อวุยก๊กแล้วจึงออกไปต้อนรับ ทหารวุยก๊กฉวยโอกาสนี้เข้าตีค่ายจ๊กก๊กอย่างฉับพลันไม่ให้ทันตั้งตัว

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก- การบุกขึ้นเหนือของเกียงอุย

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ)- ล่อกวนตง. (ศตวรรษที่ 14) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้)
หมวดหมู่:บุคคลในยุคสามก๊ก
โงโหเสียวกั้ว

โงโหเสียวกั้ว มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เอ๋อเหอเชาเกอ (p=Éhéshāogē) เป็นตัวละครแม่ทัพชนเผ่าเกี๋ยง (羌 เชียง) ที่ปรากฏในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ในบันทึกประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการบันทึกเป็นบุคคล 2 คนแยกกันคือโงโหและเสียวกั้ว ในสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ซึ่งเป็นนิยายสามก๊กที่แปลเป็นภาษาไทยเรียกแยกเป็นโงโหและเสียวกั้ว 2 คนเช่นกัน

**ในนิยายสามก๊ก**
ในช่วงที่เกียงอุยขุนพลของรัฐจ๊กก๊กยกทัพบุกขึ้นเหนือ เกียงอุยได้เชิญชวนปีต๋องผู้เป็นอ๋อง (王 หวาง) ของชนเผ่าเกี๋ยงให้ส่งกำลังมาหนุนช่วยในการเข้าโจมตีทัพของรัฐวุยก๊ก ปีต๋องจึงให้โงโหเสียวกั้วนำกำลังพลห้าหมื่นนายยกไปเข้าตีทัพวุยก๊ก ต้านท่ายขุนพลวุยก๊กแสร้งทำเป็นยอมจำนนต่อปีต๋อง และลวงโงโหเสียวกั้วให้ยกไปปล้นค่ายวุยก๊ก โงโหเสียวกั้วต้องกลถูกกุยห้วยและต้านท่ายนำกำลังมาล้อมไว้ไม่สามารถหนีได้ โงโหเสียวกั้วจึงฆ่าตัวตาย

**ประวัติแยกสองคนตามบันทึกประวัติศาสตร์**

**โงโห**
โงโห มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เอ้อเหอ (p=Èhé) หรือ เอ๋อเหอ (p=Éhé) เป็นผู้นำชนเผ่าเกี๋ยงในเขตเมืองหลงเส (隴西 หล่งซี; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครติ้งซี มณฑลกานซู่), ลำอั๋น (南安 หนานอาน; ปัจจุบันอยู่บริเวณอำเภออู่ชาน มณฑลกานซู่), กิมเสีย (金城 จินเฉิง; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครหลานโจว มณฑลกานซู่), เสเป๋ง (西平 ซีผิง; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครซีนิง มณฑลชิงไห่) และเมืองอื่น ๆ ในยุคสามก๊กของจีน 
ในปี ค.ศ. 247 โงโห, เสียวกั้ว, ฝาถง (伐同), เอ๋อเจอไซ (蛾遮塞) และคนอื่น ๆ ก่อกบฏต่อรัฐวุยก๊ก เข้าโจมตีหลายเมืองและหลายอำเภอในพื้นที่ และติดต่อกับเกียงอุยขุนพลรัฐจ๊กก๊กให้ยกมาร่วมกันเข้าตีวุยก๊ก
ราชสำนักวุยก๊กมีคำสั่งให้แฮหัวป๋านำกองกำลังไปรักษาการณ์ที่ด้านข้าง เมื่อกุยห้วยนำกองทัพมายังเต๊กโตเสีย (狄道 ตี๋เต้า; อยู่บริเวณอำเภอหลินเถา มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ที่ปรึกษาของกุยห้วยแนะนำว่าควรเข้าโจมตีอำเภอโปยสิว (枹罕縣 ฝูห่านเซี่ยน; ปัจจุบันอยู่ในอำเภอหลินเซี่ย มณฑลกานซู่) และสยบเผ่าเกี๋ยงก่อนที่จะจัดการกับทัพจ๊กก๊กที่รุกเข้ามา กุยห้วยคาดการณ์ว่าเกียงอุยจะโจมตีที่ตั้งของแฮหัวป๋า จึงมุ่งลงใต้ไปเสริมกำลังให้แฮหัวป๋า เกียงอุยเข้าโจมตีแฮหัวป๋าที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าซุย (洮水 เถาฉุ่ย) ตามที่กุยห้วยคาดไว้ แต่เกียงอุยก็ต้องล่าถอยเมื่อกุยห้วยนำกำลังเสริมมาถึง จากนั้นกุยห้วยจึงยกเข้าโจมตีกบฏเผ่าเกี๋ยง สังหารโงโหและเสียวกั้ว และบีบให้ทัพตระกูลชนเผ่าเกี๋ยงหลายพันนายยอมจำนน

**เสียวกั้ว**
เสียวกั้ว มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เชาเกอ (p=Shāogē) เป็นผู้นำชนเผ่าเกี๋ยงในเขตเมืองหลงเส, ลำอั๋น, กิมเสีย, เสเป๋งและเมืองอื่น ๆ ในยุคสามก๊กของจีน เสียวกั้วนำทัพเข้ารบกับทัพวุยก๊กในช่วงเวลาเดียวกันกับโงโหคือปี ค.ศ. 247 เสียวกั้วถูกทัพของกุยห้วยโจมตีแตกพ่าย ตัวเสียวกั้วกับโงโหก็ถูกสังหาร 
บันทึกประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการไม่ได้บันทึการมีส่วนร่วมของต้านท่ายในยุทธการนี้ ส่วนปีต๋องร่วมสนับสนุนจ๊กก๊กรบกับวุยก๊กเมื่อก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 240

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก- การบุกขึ้นเหนือของเกียงอุย

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซันกั๋วจื้อ)- ล่อกวนตง. (ศตวรรษที่ 14) สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้)
หมวดหมู่:บุคคลในยุคสามก๊กที่ถูกสังหารในยุทธการ