เหตุห้างสรรพสินค้าซัมพุงถล่ม

วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1995 ห้างสรรพสินค้าซัมพุง (hanja=三豐百貨店) ในเขตซอโจ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ พังถล่มลงเนื่องจากความล้มเหลวของโครงสร้าง เหตุถล่มครั้งนี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 502 ราย และบาดเจ็บอีก 937 ราย ถือเป็นภัยพิบัติในยามสงบครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ เป็นเหตุการณ์การถล่มของอาคารสมัยใหม่โดยไม่เจตนาที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดก่อนหน้าเหตุโรงงานรานาพลาซ่าถล่มในบังคลาเทศเมื่อปี 2013
การก่อสร้างห้างเริ่มต้นในปี 1987 และแล้วเสร็จในปี 1990 โดยบริษัทที่ทำสัญญาก่อสร้างอาคารดังกล่าวในช่วงแรกได้ถอนตัวออกหลังจากที่นายอี จุน หัวหน้าแผนกก่อสร้างของกลุ่มซัมพุง เรียกร้องให้เปลี่ยนแบบเสาค้ำยันคอนกรีต ซึ่งอาจทำให้เกิดปัญหาทางโครงสร้างตามมา ในที่สุด อี จุน ก็เลือกใช้บริษัทของตัวเองในการก่อสร้างจนสำเร็จ ผู้สืบสวนตำหนิว่าสาเหตุหลักของการพังทลายมาจากข้อกำหนดของเสาซึ่งไม่ถูกต้องสำหรับการออกแบบอาคารพื้นเรียบ
เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1995 อี จุน ถูกตัดสินว่ามีความผิดอาญาฐานประมาท รับโทษจำคุก 10 ปี 6 เดือน ต่อมาได้รับการลดโทษเหลือ 7 ปี 6 เดือนหลังการอุทธรณ์ ส่วนอี ฮัน-ซัง บุตรชายของเขา ก็ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานทุจริตและฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนา เช่นกัน รับโทษจำคุก 7 ปี นอกจากนี้ นักผังเมืองประจำเขตซอโจอีก 2 คนยังถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานรับสินบนอีกด้วยpage=112

**เบื้องหลัง**
หลังจากที่กรุงโซลได้รับเลือกเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 จึงมีการพัฒนาพื้นที่เขตเมืองหลวงและปริมณฑลอย่างรวดเร็ว เนื่องจากกฎหมายในประเทศในขณะนั้นไม่อนุญาตให้ผู้รับเหมาต่างชาติเข้าทำสัญญาโครงการในโซล อาคารเกือบทั้งหมดจึงถูกสร้างโดยบริษัทของเกาหลีใต้ ซึ่งโดยทั่วไปจะก่อสร้างอาคารเหล่านี้อย่างรวดเร็วและมีคุณภาพต่ำ เนื่องจากมีโครงการจำนวนมากที่บริษัทเหล่านี้ได้รับมอบหมายให้ดำเนินการ
กลุ่มซัมพุงเริ่มก่อสร้างห้างสรรพสินค้าซัมพุงในปี 1987 ในพื้นที่เขตซอโจ ซึ่งเดิมเคยเป็นแหล่งฝังกลบขยะ ผังอาคารในครั้งแรกถูกออกแบบให้เป็นอาคารอยู่อาศัยความสูง 4 ชั้น โดยมีบริษัทวูซองคอนสตรักชั่นเป็นผู้รับจ้างก่อสร้าง อย่างไรก็ตาม ระหว่างการก่อสร้าง อี จุน ที่ในอนาคตจะเป็นประธานฝ่ายก่อสร้างของกลุ่มซัมพุง ได้เปลี่ยนผังอาคารอย่างกะทันหันเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แทน ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้รวมถึงการตัดเสาเข็มรองรับบางส่วนออกเพื่อก่อสร้างบันไดเลื่อน และเพิ่มชั้นที่ 5 (ซึ่งเดิมตั้งใจทำเป็นลานโรลเลอร์สเกต แต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นศูนย์อาหาร)
วูซองปฏิเสธที่จะเปลี่ยนแปลงให้เป็นไปตามที่ อี จุน ต้องการ เนื่องจากกังวลอย่างรุนแรงเกี่ยวกับโครงสร้างอาคาร จากการตอบสนองนี้ อี จุน จึงไล่พวกเขาออก และใช้บริษัทของตนในการก่อสร้างห้างสรรพสินค้าต่อให้สำเร็จแทน การก่อสร้างอาคารเสร็จสมบูรณ์ในปลายปี 1989 และห้างสรรพสินค้าเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 1990 โดยมีผู้เข้าใช้บริการประมาณวันละ 40,000 คนตลอดระยะเวลา 5 ปีที่อาคารนี้ให้บริการ ห้างสรรพสินค้าประกอบด้วยอาคารสองส่วน คือ ปีกเหนือและปีกใต้ ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยลานกลางอาคาร
อาคารที่สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วเป็นโครงสร้างแบบแผ่นพื้นเรียบ ไม่มีคานขวางหรือโครงเหล็ก ซึ่งหมายความว่า ไม่มีวิธีในการถ่ายโอนน้ำหนักข้ามชั้น และเพื่อเพิ่มพื้นที่ใช้สอยบนชั้นให้มากที่สุด อี จุน ยังสั่งให้ลดเส้นผ่านศูนย์กลางของเสาเข็มในแต่ละชั้นลงจากขั้นมาตรฐานความปลอดภัยตามผังเดิมคือ in ลดเหลือ in นอกจากนี้ ยังเพิ่มระยะห่างระหว่างเสาเป็น ft และมีจำนวนเสาที่น้อยลง เสาแต่ละต้นจึงต้องรับน้ำหนักมากกว่าผังเดิมในตอนแรก ชั้น 5 ที่เป็นศูนย์อาหาร ยังมีระบบทำความร้อนในตัวที่เรียกว่า อนดอล (ondol) และมีท่อส่งน้ำร้อนผ่านฐานคอนกรีตหนา ft ทำให้ยิ่งเพิ่มภาระน้ำหนักให้กับโครงสร้างมากขึ้นไปอีก
เครื่องปรับอากาศ 3 เครื่อง ที่มีน้ำหนักเครื่องละ 15 ตันเมื่อว่าง ถูกติดตั้งบนหลังคา เครื่องเหล่านี้สร้างเสียงดังมากเมื่อทำงาน ทำให้เจ้าของที่อยู่ใกล้เคียงร้องเรียน เพื่อแก้ไขปัญหานี้ เครื่องปรับอากาศจึงถูกลากไปยังตำแหน่งใหม่บนหลังคาในปี 1993 ส่งผลให้อาคารเกิดรอยแตกร้าว โดยเครื่องปรับอากาศถูกย้ายไปวางเหนือเสาเข็มหมายเลข 5E ซึ่งเป็นจุดที่พบรอยแตกร้าวที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดบนชั้น 5 ก่อนเกิดการทรุดตัว รอยแตกร้าวเหล่านี้ขยายขนาดมากขึ้นเนื่องจากเสาที่รองรับชั้น 5 ไม่ได้อยู่ในแนวเดียวกับเสาที่รองรับชั้นล่างกว่า ทำให้น้ำหนักของชั้น 5 ถูกถ่ายโอนผ่านแผ่นพื้น

**เส้นเวลาของเหตุการณ์**

**การถล่ม**
เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่บริเวณสถานที่เกิดเหตุอาคารถล่ม
เดือนเมษายน 1995 รอยร้าวเริ่มปรากฏบนเพดานของชั้น 5 ฝั่งปีกใต้ แต่สิ่งที่ อี จุน และทีมงานของผู้จัดการตอบสนอง มีเพียงการย้ายสินค้าและร้านค้าจากชั้นบนสุดลงไปยังชั้นใต้ดินเท่านั้น
เช้าวันที่ 29 มิถุนายน ขนาดรอยร้าวในบริเวณนั้นใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้จัดการห้างต้องสั่งปิดพื้นที่บางส่วนของชั้นบนสุด อย่างไรก็ตาม ผู้บริหารไม่สามารถปิดอาคารหรือออกคำสั่งอพยพอย่างเป็นทางการได้ เนื่องจากจำนวนลูกค้าในอาคารในขณะนั้นสูงผิดปกติ และผู้บริหารไม่ต้องการเสียรายได้ของวันนั้น เมื่อเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมโยธามาตรวจสอบโครงสร้าง การตรวจสอบในเบื้องต้นพบว่าอาคารมีความเสี่ยงที่จะพังถล่ม ผู้จัดการสถานที่ยังได้ตรวจสอบแผ่นพื้นของร้านอาหารร้านหนึ่งเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนเกิดการพังถล่ม ก่อนการพังถล่ม 5 ชั่วโมง มีเสียงดังหลายครั้งจากชั้นบนสุด เนื่องจากการสั่นสะเทือนของเครื่องปรับอากาศ ทำให้รอยร้าวในแผ่นพื้นขยายกว้างขึ้น ท่ามกลางการร้องเรียนของลูกค้าเกี่ยวกับการสั่นสะเทือน เครื่องปรับอากาศจึงถูกปิด แต่รอยร้าวบนพื้นได้ขยายกว้างถึง in ไปแล้วdate=เมษายน 2024
นักดับเพลิงช่วยเหลือผู้ประสบภัยหลังจากเหตุการณ์พังถล่ม
คณะกรรมการบริษัทเรียกประชุมฉุกเฉินเมื่อเห็นได้ชัดว่าอาคารจะถล่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กรรมการได้แนะนำให้พนักงานและลูกค้าทุกคนอพยพออกจากอาคาร แต่ อี จุน ปฏิเสธอย่างรุนแรงเนื่องจากกลัวว่าจะสูญเสียรายได้ อย่างไรก็ตาม อี จุน และผู้บริหารได้ออกจากอาคารอย่างปลอดภัยก่อนที่อาคารจะพังถล่ม
ประมาณเวลา 17:00 น. ตามเวลามาตรฐานเกาหลี (UTC+09:00) เมื่อเพดานบนชั้น 5 ของอาคารเริ่มทรุดตัว พนักงานของห้างจึงปิดกั้นไม่ให้ลูกค้าเข้าพื้นที่ชั้น 5 ได้อีกต่อไป ในช่วง 57 นาทีก่อนเกิดการพังถล่ม ภายในห้างยังคงเต็มไปด้วยลูกค้านับร้อยคน แต่ อี จุน ก็ยังไม่ปิดห้างหรือพยายามซ่อมแซมใด ๆ ต่อมาในเวลาประมาณ 17:52 น. เสียงร้าวแตกได้ดังขึ้น และพนักงานเริ่มส่งเสียงเตือนและอพยพออกจากอาคาร แต่ก็สายเกินไป หลังคาอาคารทรุดตัวลง และเครื่องปรับอากาศตกลงมาบนพื้นชั้น 5 ซึ่งรับน้ำหนักเกินจนพังถล่มตามไปด้วย ในเวลาไม่ถึง 20 วินาที เสาหลักของอาคาร (ซึ่งถูกทำให้เสียความแข็งแรงจากการติดตั้งบันไดเลื่อน) ก็ล้มเหลว ตามมาด้วยเสาทั้งหมดในปีกใต้ของอาคาร ปีกใต้ของห้าง ยกเว้นส่วนที่อยู่ทางใต้สุด พังถล่มลงไปจนถึงชั้นใต้ดิน มีผู้คนมากกว่า 1,500 คนติดอยู่ภายใน เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 502 คน และบาดเจ็บ 937 คน ความเสียหายทางทรัพย์สินรวมประมาณ 270 พันล้านวอน (ประมาณ 206 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 5,083 ล้านบาทไทย)date=April 2024

**อ้างอิง ==