ฉบับร่าง:แรดสุมาตราเหนือ

----
แรดสุมาตราเหนือ (Dicerorhinus sumatrensis lasiotis ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ แรดจิตตะกอง หรือ แรดขนเหนือ เป็น แรดสุมาตรา ชนิดย่อยที่กระจายตัวมากที่สุด และยังเป็นชนิดย่อยเพียงชนิดเดียวที่รู้จักซึ่งมีถิ่นในเอเชีย
การพบเห็นแรดสุมาตราเหนือครั้งสุดท้ายที่ได้รับการยืนยันเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1960 เมื่อมีรายงานว่าพบแรดสุมาตราเหนือ 7 ตัวในกรงขังที่สวนสัตว์และคณะละครสัตว์ต่าง ๆ  การพบเห็นครั้งสุดท้ายที่ไม่ได้รับการยืนยันใน อินเดีย เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1967 ในรัฐอัสสัมโดยเฉพาะใกล้พื้นที่ชายแดนที่อยู่ติดกับรัฐอรุณาจัลประเทศ ในปี ค.ศ. 1986 มีการพบเห็นที่ตามันเนอการา มาเลเซียตะวันตก โดยที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน แม้ว่าสายพันธุ์นี้จะถือว่าสูญพันธุ์ไปแล้วในภูมิภาคนี้ก็ตาม การพบเห็นครั้งสุดท้ายที่ไม่ได้รับการยืนยันเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1993 ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า Htamanthi ประเทศพม่า ซึ่งคนในพื้นที่อ้างว่าเคยเห็นแรดชนิดนี้ 
แม้ว่าจะได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการว่าสูญพันธุ์หลายครั้งในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แต่มีรายงานว่าประชากรจำนวนเล็กน้อยอาจยังคงมีอยู่ในป่า เช่นในพม่าและคาบสมุทรมลายู แม้ว่าจะยังไม่แน่ชัดก็ตาม  เมื่อปี ค.ศ. 2008 องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติจัดให้เป็น "สัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง"

**อนุกรมวิธาน**
ภาพแรดสุมาตราเหนือโดย Friedrich Wilhelm Kuhnert เมื่อปี 1927
แรดสุมาตราชนิดย่อยบนแผ่นดินใหญ่ได้รับชื่อว่า Dicerorhinus sumatrensis lasiotis ชื่อ Lasiotis มาจากภาษากรีกที่แปลว่า "หูมีขน" เนื่องจากแรดสุมาตราเหนือมีขนที่หูยาวกว่าอย่างน่าทึ่ง แรดสุมาตราพันธุ์ย่อยทางเหนือมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า แรดสุมาตราหูมีขน หรือ แรดขอบหู ด้วยเหตุนั้น
มีการถกเถียงกันว่าควรพิจารณาตัวอย่างของแรดสุมาตราเหนือ ให้เป็นชนิดย่อยที่แยกจากตัวอย่าง แรดสุมตราตะวันตก ที่คล้ายกันจากอินโดนีเซียหรือไม่ อย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นชนิดย่อย เนื่องจากแรดสุมาตราเหนือมีขนาดใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด โดยมีขนบริเวณหูที่ยาวกว่าปกติ และเขาที่ยาวและใหญ่กว่า

**คำอธิบาย**
แรดสุมาตราเหนือเป็นชนิดย่อยที่ใหญ่ที่สุด มันมีขนบนหูที่ยาวกว่าและมีเขาที่ยาวกว่า อย่างไรก็ตาม อาจมีขนบนลำตัวน้อยกว่า แรดสุมาตราตะวันตก

**ถิ่นอาศัยและการกระจายพันธุ์**
แรดสุมาตราเหนืออาศัยอยู่ใน ป่าดิบชื้น ที่ลุ่มน้ำขัง ป่าเมฆ ป่าดงดิบ และ ทุ่งหญ้า ยังอาศัยอยู่ในพื้นที่ภูเขา ใกล้แม่น้ำ หุบเขาสูงชันด้านบน และ ภูเขา
แรดสุมาตราเหนือเป็นแรดสุมาตราที่มีการกระจายพันธุ์มากที่สุด มีอาณาเขตตั้งแต่ อินโดจีน อินเดีย ตะวันออก เทือกเขาหิมาลัย ตะวันออกของ ภูฏาน และ บังกลาเทศ ไปจนถึง เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในทางตอนเหนือของ จีน แรดขนเหนือได้รับการประกาศว่าสูญพันธุ์ในอินเดีย บังกลาเทศ จีน และประเทศอื่นๆ ในช่วงทศวรรษที่ 1920 และสูญพันธุ์อีกครั้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียในปี 1997 แม้ว่าจะมีข้ออ้างว่าแรดเหล่านี้ยังคงมีอยู่ต่อไปที่ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทามันธี ใน พม่า แม้ว่าสายพันธุ์นี้จะถูกประกาศว่าสูญพันธุ์ในเมียนมาร์แล้วตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1980 แต่เมื่อไม่นานนี้ก็ยังมีรายงานการพบเห็นแรดสุมาตราหลายครั้ง รายงานที่ยังไม่ได้รับการยืนยันระบุว่าประชากรแรดสุมาตราเหนือจำนวนเล็กน้อยอาจยังคงมีชีวิตอยู่ในเมียนมาร์ แต่ สถานการณ์ทางการเมือง ในประเทศทำให้ไม่สามารถยืนยันได้   ยังมีความเป็นไปได้ที่แรดขนเหนือยังคงอาศัยอยู่ใน ตามันเนอการา การาจากมาเลเซียตะวันตก แม้ว่าการอยู่รอดของประชากรคาบสมุทรมาเลเซียจะยังเป็นเรื่องที่น่าสงสัยอย่างยิ่ง 

**ในกรงขัง**
แรดสุมาตราเหนือเพศเมีย "begum" ในสวนสัตว์ลอนดอนตั้งแต่วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872 ถึงวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1900
แรดสุมาตราเหนือ เช่นเดียวกับแรดอีกสองชนิดย่อยไม่ได้อาศัยอยู่นอกระบบนิเวศ และไม่สามารถสืบพันธุ์ได้ดีในที่เลี้ยง ไม่เคยมีตัวอย่างสัตว์ที่เกิดในสวนสัตว์เลยนับตั้งแต่ที่มีสัตว์ที่เกิดสำเร็จเพียงตัวเดียวใน สวนสัตว์อาลีปอร์ ในประเทศอินเดียเมื่อปี ค.ศ. 1889 สวนสัตว์ลอนดอน ได้รับสัตว์ตัวผู้และตัวเมียมาในปี ค.ศ. 1872 ซึ่งถูกจับที่จิตตะกอง ในปี ค.ศ. 1868 แรดตัวเมียที่มีชื่อว่า "begum" สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงปี ค.ศ. 1900 ซึ่งถือเป็นสถิติอายุขัยมากที่สุดของแรดในกรงขัง  begumเป็นหนึ่งในอย่างน้อยเจ็ดตัวอย่างจากสัตว์จำพวกย่อยที่สูญพันธุ์ไปแล้ว อย่าง D. s. lasiotis ที่ถูกเลี้ยงไว้ในสวนสัตว์และคณะโรงละครสัตว์

**การพรรณนาทางวัฒนธรรม**
ไฟล์:Bronze_rhinoceros_wine_vessel.jpg|right|thumb| ภาชนะใส่ไวน์รูปแรดสัมฤทธิ์สองเขา ประดับด้วยเงิน จากสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
แรดสุมาตราเหนือเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นสัตว์ที่ได้รับความเคารพและปรากฎใน วรรณคดีจีน มากที่สุด งานศิลปะและรูปปั้นแรดสองเขาในสมัยโบราณและสมัยใหม่ของจีนส่วนใหญ่เป็นภาพแทนของแรดสุมาตราตอนเหนือ
นักธรรมชาติวิทยาและนักล่าในยุคอาณานิคมรวบรวมนิทานพื้นบ้านเกี่ยวกับแรดสุมาตราจำนวนหนึ่งตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20 ใน พม่า ซึ่งเคยเป็นถิ่นอาศัยของแรดสุมาตราสายพันธุ์ย่อยทางเหนือ มีความเชื่อกันว่าแรดสุมาตรากินไฟเป็นที่แพร่หลาย นิทานได้เล่าถึงแรดกินไฟที่ตามควันไปจนถึงแหล่งกำเนิด โดยเฉพาะกองไฟ แล้วจึงโจมตีค่าย ชาวพม่ายังเชื่ออีกด้วยว่าช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการล่าสัตว์คือทุกๆ เดือนกรกฎาคม ซึ่งเป็นช่วงที่แรดสุมาตราจะมารวมตัวกันภายใต้แสงจันทร์เต็มดวง

**อ้างอิง ==