การวิบัติแบบต่อเนื่อง

ไฟล์:2013 savar building collapse02.jpg|270px|right|thumb|เหตุอาคารถล่มในซาวาร์ พ.ศ. 2556
การวิบัติแบบต่อเนื่อง (progressive collapse, italic=no) คือ กระบวนการที่องค์ประกอบโครงสร้างหลักล้มเหลว ส่งผลให้องค์ประกอบโครงสร้างข้างเคียงล้มเหลวด้วย ซึ่งมีผลให้ความล้มเหลวของโครงสร้างขยายวงออกไป
การวิบัติแบบต่อเนื่องอาจเกิดขึ้นโดยบังเอิญ เช่น ความบกพร่องในการออกแบบ ไฟไหม้ การรับน้ำหนักเกินโดยไม่เจตนา ความล้มเหลวของวัสดุ หรือปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ (เช่น การกัดเซาะ ลมพายุ หรือแผ่นดินไหว) นอกจากนี้ยังอาจเกิดขึ้นโดยจงใจเช่นจากวิธีการรื้อถอน โดยเฉพาะการรื้อถอนอาคารด้วยการระเบิด หรืออาจเกิดจากการก่อการร้ายหรือสงคราม

**ตัวอย่างเหตุการณ์**
 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1902 หอระฆังซันมาร์โกสูง 98 เมตร (323 ฟุต) ในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ได้พังถล่มลงมา หลังจากผนังรับน้ำหนักด้านเหนือเริ่มแยกออกจากโครงสร้างหลัก สาเหตุของการแยกดังกล่าวเกิดจากโครงสร้างที่สึกหรอมานานกว่า 700 ปี ซึ่งรวมถึงเหตุไฟไหม้ แผ่นดินไหว และการกระจายแรง ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากการหดตัวของคานรับน้ำหนักที่ทำจากไม้ซึ่งเกิดการแห้ง จากระฆังที่แกว่งไปมา และจากการคืบ (creep) ของเสา ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ยกเว้นแมวของผู้ดูแล หอคอยแห่งนี้ได้รับการออกแบบด้วยงานหินก่อ (stonemasonry)- วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 อาคารแผนกสัตววิทยาของมหาวิทยาลัยอเบอร์ดีนสูง 7 ชั้นในเมืองอเบอร์ดีน ประเทศสกอตแลนด์ พังถล่มลงมาทั้งหมดในขณะที่กำลังก่อสร้าง การพังถล่มครั้งนี้เกิดจากการเชื่อมคานที่ไม่ดีโดยโครงสร้างอ่อนตัวลงจากความล้าของโลหะซึ่งเกิดจากแรงสั่นไหวในแนวข้างของโครงสร้าง (โดยหลักแล้วคือแรงลม) มีผู้เสียชีวิต 5 รายและบาดเจ็บอีก 3 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบโดยการใช้โครงเหล็ก (steel-frame) และการพังทลายครั้งนี้ถือเป็นตัวอย่างแรกที่ทราบกันดีของการพังทลายลงทั้งหมดของอาคารโครงเหล็ก- เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1968 อพาร์ตเมนต์โรนันพอยต์สูง 22 ชั้นในเขตเวสต์แฮม ลอนดอนโบโรออฟนิวัม ลอนดอน ประสบเหตุพังถล่มลงมาบริเวณมุมหนึ่งของอาคารเนื่องจากการระเบิดของแก๊สธรรมชาติ ซึ่งทำลายผนังรับน้ำหนัก มีผู้เสียชีวิต 4 ราย และบาดเจ็บอีก 17 ราย อาคารหลังดังกล่าวเป็นอาคารระบบแผ่นผนังขนาดใหญ่ (large-panel system)- วันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1973 อาคารสกายไลน์ทาวเวอร์สูง 26 ชั้นในแฟร์แฟกซ์เคาน์ตี รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐ พังถล่มลงมาเนื่องจากค้ำยันที่ชั้นบนถูกรื้อออกเร็วเกินไปในระหว่างการก่อสร้าง มีผู้เสียชีวิต 14 รายและบาดเจ็บอีก 34 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบโครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก- เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1985 อาคารสำนักงานพาณิชย์สูง 22 ชั้น ที่วิลเชอร์บูเลอวาร์ด ลอสแอนเจลิส ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่ออาคารเวดบุช ประสบเหตุโครงสร้างพังทลายบางส่วน ทีมงานก่อสร้างกำลังขนถ่ายคานเหล็กจากรถบรรทุกไปยังดาดฟ้าของชั้นที่ 5 ที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่โดยใช้ปั้นจั่น เมื่อคานหลุดออกจากปั้นจั่นและตกลงมาทับกองวัสดุด้านล่างซึ่งทำให้มีน้ำหนักกดถึงสองเท่าของความสามารถรับน้ำหนักสูงสุดที่ออกแบบไว้ของพื้น เหตุการณ์นี้ทำให้พื้นซึ่งรับน้ำหนักเกินวิบัติแบบต่อเนื่อง โดยส่วนพื้นและคานพังทลายลงมาทะลุชั้นที่อยู่ด้านล่างสี่ชั้น และสุดท้ายมาหยุดอยู่ที่โรงจอดรถ มีผู้เสียชีวิต 3 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบด้วยโครงเหล็ก- วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1986 โรงแรมนิวเวิลด์ 6 ชั้นในย่านลิตเติลอินเดีย ประเทศสิงคโปร์ ถล่มลงมา เนื่องจากวิศวกรโครงสร้างลืมบวกน้ำหนักบรรทุกคงที่ของอาคาร (น้ำหนักของตัวอาคารเอง) ลงในการคำนวณเพื่อกำหนดความแข็งแรงที่จำเป็นของเสาค้ำยันอาคารเมื่อทำการสร้างโรงแรมในปี ค.ศ. 1971 มีผู้เสียชีวิต 33 ราย และบาดเจ็บอีก 17 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก- เมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1987 อาคารแลมเบียนซ์พลาซา สูง 16 ชั้นในเมืองบริดจ์พอร์ต รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐ ถล่มลงมาในระหว่างการก่อสร้าง เนื่องมาจากมีการค้ำยันที่ไม่เพียงพอหลายจุดทั่วบริเวณก่อสร้าง มีผู้เสียชีวิต 28 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบโดยใช้ระบบพื้นยกประกอบ (lift-slab)- วันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1989 หอคอยเมืองปาวีอา สูง 78 เมตร (255 ฟุต) ในเมืองปาวีอา ประเทศอิตาลี ได้พังทลายลงจากความเค้นที่กระจายตัวบนโครงสร้างอายุกว่า 800 ปี สาเหตุหลักเกิดจากการหดตัวของคานไม้รับน้ำหนักเนื่องจากการแห้ง การแกว่งของระฆัง และการคืบ (creep) ของตัวหอคอย มีผู้เสียชีวิต 4 รายและบาดเจ็บอีก 15 ราย หอคอยแห่งนี้ออกแบบด้วยงานหินก่อ (stonemasonry)- เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 โรงงานผลิตตุ๊กตาและของเด็กเล่นเคเดอร์ สูง 4 ชั้นในจังหวัดนครปฐม ได้พังถล่มลงมาหลังจากเกิดเพลิงไหม้ที่ชั้น 1 และลุกลามไปทั่วทั้งบริเวณโรงงาน ขณะนั้นโรงงานกำลังผลิตเต็มกำลังและทางหนีไฟทั้งหมดถูกล็อกไว้ การวิบัติครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 188 รายและบาดเจ็บอีกกว่า 500 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบด้วยโครงเหล็ก- วันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 หอระฆังโบราณของโบสถ์ซังมารีอามัคดาเลนาในยุคกลางที่เมืองก็อค ประเทศเยอรมนี ได้พังทลายลง สาเหตุเกิดจากความเครียดที่กระจายตัวบนโครงสร้างมาเป็นเวลาหลายร้อยปี โดยส่วนใหญ่เกิดจากการหดตัวของคานไม้รับน้ำหนักที่เกิดจากการแห้ง ระฆังที่แกว่งไปมานานนับศตวรรษ การคืบ (creep) ของอาคาร และการผุกร่อนของงานก่ออิฐที่ไม่ได้รับการดูแลรักษา รวมถึงรอยแตกร้าวที่ขยายตัวเนื่องจากน้ำแข็งและช่องระหว่างก้อนหินที่ขยายตัวในช่วงฤดูหนาว ทำให้การแตกร้าวขยายตัวมากขึ้น เหตุนี้ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ หอคอยแห่งนี้ได้รับการออกแบบด้วยงานหินก่อ (stonemasonry)- เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1995 อาคารรัฐบาลกลางอัลเฟรด พี. เมอร์ราห์ สูง 9 ชั้นในเมืองโอคลาโฮมาซิตี รัฐโอคลาโฮมา สหรัฐ ถล่มลงมาหลังจากการจุดชนวนระเบิดในรถบรรทุกด้านนอกอาคารด้านทิศเหนือ คลื่นบีบอัดของระเบิดทำให้ชั้นที่ 4 และ 5 เกิดแรงเฉือนขึ้นและฉีกออกจากเสา แล้วถล่มลงมาที่ชั้นที่ 3 ซึ่งชั้นที่ 3 เชื่อมต่อกับคานรับน้ำหนักหลัก และดึงคานเข้าด้านในเมื่อชั้นที่ 4 และ 5 ตกลงมาทับชั้นนั้น ส่งผลให้เสาแนวตั้งทั้งหมดที่อยู่บริเวณขอบด้านเหนือที่เชื่อมต่อกับคานรับน้ำหนักพังทลายลงเช่นกัน รวมถึงส่วนพื้นที่ต้องอาศัยเสาเหล่านั้นในการรับน้ำหนักแนวตั้ง เหตุระเบิดในโอคลาโฮมาซิตีเป็นตัวอย่างแรกที่ทราบกันดีของการวิบัติของอาคารโดยผู้ก่อการร้ายบนผืนแผ่นดินอเมริกาที่ทวีความรุนแรงขึ้น การโจมตีครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 168 รายและบาดเจ็บอีก 680 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก- วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1995 เกิดเหตุห้างสรรพสินค้าซัมพุงสูง 5 ชั้นในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ถล่มลงมาอันเป็นผลจากการรื้อเสาค้ำยันหลายต้นที่ชั้นล่างออกเพื่อเปิดทางให้บันไดเลื่อน การขาดโครงสร้างรองรับดังกล่าวยังเลวร้ายลงไปอีกในอีกหลายปีต่อมาจากการติดตั้งเครื่องปรับอากาศที่มีน้ำหนักมากหลายเครื่องบนหลังคาเหนือบริเวณที่รื้อเสาค้ำยันออกไป ส่งผลให้เสาค้ำยันที่อยู่ใกล้กับเครื่องปรับอากาศมากที่สุดพังทลายลงและถ่ายน้ำหนักไปที่เสาข้างเคียง ส่งผลให้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากรอยแตกร้าวขนาดใหญ่ปรากฏรอบ ๆ เสาที่พังทลาย การวิบัติครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 501 รายและบาดเจ็บอีก 937 ราย อาคารหลังนี้ออกแบบด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก- เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1, 2 และ 7 ในนครนิวยอร์ก พังถล่มอันเป็นผลจากการโจมตีของกลุ่มก่อการร้ายและเหตุเพลิงไหม้ที่เกิดขึ้น หลังจากการสืบสวนเป็นเวลาสามปีโดยสถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ (National Institute of Standards and Technology, NIST) สรุปได้ว่าไฟไหม้ได้ทำให้โครงสร้างเหล็กอ่อนตัวลงจนกระทั่งส่วนพื้นยาวคล้ายสะพาน (โครงถัก) เริ่มหย่อนลงเรื่อย ๆ การหย่อนนี้ทำให้แรงดึงลงของโครงถักเปลี่ยนเป็นแรงดึงเข้าด้านใน แรงดึงเข้าด้านในที่เพิ่มมากขึ้นบนผนังในที่สุดทำให้เสาด้านนอกของอาคาร 2 และต่อมาเสาด้านในของอาคาร 1 งอและพับลง จึงทำให้การพังทลายเริ่มต้นขึ้น มีผู้เสียชีวิตในอาคารทั้งหมด 2,752 ราย รวมถึงผู้โดยสารและลูกเรือ 157 รายที่อยู่บนเครื่องบินที่ถูกจี้ 2 ลำที่พุ่งชนอาคาร 1 และ 2 ทำให้เกิดเพลิงไหม้ในทั้งสองอาคาร โดยเศษซากทำให้เกิดเพลิงไหม้ในอาคาร 7 เมื่ออาคาร 1 และ 2 พังถล่ม อาคารทั้งสองหลังออกแบบด้วยโครงเหล็ก ความวิบัติแบบต่อเนื่องของระบบพื้น หรือที่เรียกว่า "ทฤษฎีแพนเค้ก" ถูกตัดออกจากการเป็นปัจจัยต้นเหตุที่ทำให้เกิดความล้มเหลวของโครงสร้าง แต่ทั้งนักวิทยาศาสตร์ของสำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลาง (FEMA) และ NIST พบว่าเป็นสาเหตุหลักของความวิบัติหลังจากเริ่มเกิดการพังถล่ม- วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 อาคารตอร์เรวินด์เซอร์ สูง 28 ชั้นในกรุงมาดริด ประเทศสเปน ประสบเหตุส่วนชั้นบนของอาคาร 11 ชั้นพังถล่มลงมา ตึกนี้มีแกนในเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กล้อมรอบด้วยโครงเหล็กตาข่ายแบบดั้งเดิม ส่วนระหว่างชั้น 16 และ 17 มีพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กหนา 7 ฟุต ซึ่งออกแบบมาเพื่อทำหน้าที่เป็นผนังกั้นและรองรับโครงเหล็กของชั้นบน 11 ชั้น เกิดเหตุเพลิงไหม้สำนักงานที่ชั้น 21 และหลังจากผ่านไป 5 ชั่วโมง แกนในที่เป็นคอนกรีตก็ไม่สามารถรองรับโครงเหล็กด้านนอกที่โก่งงอได้อีกต่อไป ชั้นบน 11 ชั้นพังถล่มลงมาจนถึงระดับถนน โดยเศษซากส่วนที่เหลือของชั้นบนสามชั้นพังถล่มลงมาทับพื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่มีผู้เสียชีวิต อาคารหลังนี้ออกแบบด้วยโครงสร้างวัสดุผสมเหล็ก (composite steel-frame) และคอนกรีตเสริมเหล็ก- เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2007 สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W ในเมืองมินนิอาโปลิส รัฐมินนิโซตา พังถล่มลงมาในช่วงชั่วโมงเร่งด่วนช่วงบ่าย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 13 ราย การพังทลายครั้งนี้เกิดจากแผ่นเสริมที่เชื่อมส่วนต่าง ๆ ของโครงถักส่วนโค้งหลักสองจุดเกิดการชำรุด การวิบัติของข้อต่อที่วิกฤตต่อการแตกหัก (fracture-critical joint) นี้ทำให้โครงสร้างทั้งหมดพังทลาย- วันที่ 24 เมษายน 2013 อาคารสำนักงานพาณิชย์รานาพลาซา สูง 8 ชั้นในเมืองซาวาร์ ประเทศบังกลาเทศ ประสบเหตุโครงสร้างส่วนใหญ่พังถล่มลงมา อาคารแห่งนี้ได้รับการออกแบบมาในตอนแรกเพื่อรองรับร้านค้าและสำนักงานที่มีผู้คนสัญจรหมุนเวียนไม่มากนัก แต่ได้รับการดัดแปลงเป็นโรงงานที่มีอุปกรณ์ผลิตเสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ชั้นบน อุปกรณ์นี้ทำหน้าที่เหมือนเครื่องอัดกระแทกแบบเบา ๆ โดยทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนต่อโครงอาคาร การใช้วัสดุในการก่อสร้างที่ไม่ได้มาตรฐาน รวมถึงน้ำหนักของคนงานและเครื่องจักร (ซึ่งรวมกันเกินขีดความสามารถในการรับน้ำหนักของพื้นตามการออกแบบเดิม) ส่งผลให้องค์ประกอบโครงสร้างหลักอ่อนแอลงและล้มเหลวในที่สุด การพังทลายครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นหนึ่งวันหลังจากที่รอยแตกร้าวเบื้องต้นเริ่มปรากฏให้เห็นทั่วทั้งอาคาร ซึ่งบ่งชี้ว่าองค์ประกอบโครงสร้างหลักล้มเหลวและกำลังส่งแรงกดไปยังองค์ประกอบโดยรอบ มีผู้เสียชีวิตในอาคารทั้งหมด 1,129 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บประมาณ 2,515 ราย เหตุการณ์นี้ถือเป็นอุบัติเหตุโรงงานเสื้อผ้าที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ รวมถึงเป็นความล้มเหลวของโครงสร้างโดยอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่- เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2017 อาคารโพลอสคู ซึ่งเป็นอาคารสูงในกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน เกิดเพลิงไหม้และถล่มลงมา โดยเพลิงไหม้เริ่มต้นที่ชั้นที่ 8 และเกิดการวิบัติแบบต่อเนื่องระหว่างปฏิบัติการกู้ภัย โดยมีเจ้าหน้าที่ดับเพลิงประมาณ 200 นายอยู่ในที่เกิดเหตุ มีรายงานว่าลักษณะการถล่มเป็นแบบแพนเค้กเนื่องจากเกิดขึ้นตรง ๆ จากบนลงล่าง คล้ายคลึงกับเหตุการณ์อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ถล่ม เจ้าหน้าที่ดับเพลิง 16 นายและพลเรือน 10 รายเสียชีวิตจากเหตุเพลิงไหม้และการถล่มครั้งนี้- วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2021 อาคารชุดแชมเปลนทาวเวอร์เซาท์ สูง 12 ชั้น ในเมืองเซิร์ฟไซด์ รัฐฟลอริดา ประสบเหตุการวิบัติแบบต่อเนื่องส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 98 ราย สาเหตุยังอยู่ระหว่างการสอบสวน- เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2025 อาคารสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินแห่งใหม่ สูง 30 ชั้น ตั้งอยู่บริเวณถนนกำแพงเพชร 2 เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ซึ่งอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง ถล่มลงมาทั้งหมด จากเหตุแผ่นดินไหวในภาคซะไกง์ ประเทศพม่า มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 9 ราย และสูญหาย 78 ราย อาคารมีการวิบัติแบบต่อเนื่อง โดยมีข้อสันนิษฐานจุดที่พังทลายที่สำคัญ 3 จุดได้แก่ เสาชลูดชั้นล่างหักที่บริเวณกลางเสา, รอยต่อระหว่างพื้นไร้คานกับเสาชั้นบนเฉือนขาดในแนวดิ่ง และการวิบัติที่เกิดจากปล่องลิฟต์

**ศัพท์บัญญัติ**
เนื่องจากความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการวิบัติแบบต่อเนื่องนั้นไม่เป็นสัดส่วนกับสาเหตุแรกเริ่ม คำว่า "disproportionate collapse" (การวิบัติแบบไม่เป็นสัดส่วน) จึงมักใช้ในงานวิศวกรรมเพื่ออธิบายการพังทลายประเภทนี้

**การเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์ตัวแบบ**
ตามคำแนะนำจากสถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ (NIST) ของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ ได้มีการอนุมัติชุดการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์อาคารที่รับรองโดย International Code Council (ICC) คำแนะนำดังกล่าวอิงตามผลการตรวจสอบของ NIST เป็นเวลา 3 ปีเกี่ยวกับการพังทลายของอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (WTC) ในนครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001
ข้อเสนอดังกล่าวได้กล่าวถึงด้านต่าง ๆ เช่น การเพิ่มความต้านทานต่อการพังทลายของอาคารจากไฟไหม้และเหตุการณ์อื่น ๆ การใช้วัสดุทนไฟแบบพ่น (เรียกกันทั่วไปว่า "การป้องกันไฟลาม (fireproofing)") ประสิทธิภาพและส่วนซ้ำสำรองของระบบป้องกันอัคคีภัย (เช่น เครื่องพ่นน้ำดับเพลิงอัตโนมัติ) การจัดเก็บ/ท่อน้ำมันเชื้อเพลิง ลิฟต์สำหรับใช้โดยเจ้าหน้าที่กู้ภัยและผู้อพยพ จำนวนและตำแหน่งของช่องบันได และเครื่องหมายทางออก
การเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์ตัวแบบที่สอดคล้องกับคำแนะนำในการตรวจสอบของรายงานการสอบสวนภัยพิบัติของ NIST เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ที่ International Building Code (IBC) กำหนดให้ใช้ในปัจจุบัน ได้แก่:- เพิ่มความแข็งแรงของแรงยึดเหนี่ยวของคอนกรีตกับเหล็ก (bond strength) สำหรับการป้องกันอัคคีภัย (มากกว่าที่กำหนดไว้ก่อนหน้านี้เกือบสามเท่าสำหรับอาคารที่มีความสูง 25 ถึง 130 เมตร (75 ถึง 420 ฟุต) และสำหรับอาคารที่มีความสูงมากกว่า 130 เมตร (420 ฟุต) มากกว่าเจ็ดเท่า)- ข้อกำหนดการติดตั้งภาคสนามสำหรับการป้องกันอัคคีภัยเพื่อให้มั่นใจว่า:
** การติดตั้งเป็นไปตามคำแนะนำของผู้ผลิต
** พื้นผิว (พื้นผิวที่ป้องกันไฟได้) สะอาดและปราศจากสภาวะใด ๆ เพื่อป้องกันการยึดติด
** การทดสอบดำเนินการเพื่อแสดงให้เห็นว่าการยึดติดที่จำเป็นยังคงอยู่สำหรับเหล็กที่ทาสีรองพื้น ทาสี หรือถูกห่อหุ้มพื้นผิว
** สภาพสำเร็จของวัสดุป้องกันไฟที่ติดตั้งแล้ว เมื่อแห้งหรือบ่มสมบูรณ์แล้ว จะไม่ปรากฏรอยแตกร้าว ช่องว่าง การแตก การหลุดร่อน การแยกชั้น หรือการเปิดเผยพื้นผิว- การตรวจสอบภาคสนามพิเศษของวัสดุป้องกันอัคคีภัยเพื่อให้แน่ใจว่าความหนา ความหนาแน่น และความแข็งแรงของแรงยึดเหนี่ยว ที่ทำการติดตั้งวัสดุตรงตามข้อกำหนดที่กำหนด และให้ใช้สารยึดติดเมื่อความแข็งแรงของแรงยึดเหนี่ยวน้อยกว่าที่ต้องการเนื่องจากผลของพื้นผิวเหล็กที่ทาสีรองพื้น ทาสี หรือถูกห่อหุ้ม การตรวจสอบจะต้องดำเนินการหลังจากการติดตั้งในเบื้องต้นของระบบเครื่องกล ไฟฟ้า ประปา หัวกระจายน้ำดับเพลิง และฝ้าเพดาน- เพิ่มระดับความทนไฟของส่วนโครงสร้างและส่วนประกอบในอาคารที่มีความสูง 130 เมตร (420 ฟุต) ขึ้นไปอีกหนึ่งชั่วโมง (การเปลี่ยนแปลงนี้ได้รับการอนุมัติในหลักเกณฑ์ฉบับก่อนหน้า)- การนำแนวคิด "กรอบโครงสร้าง (structural frame)" มาใช้อย่างชัดแจ้งเพื่อให้ได้ระดับความทนไฟ โดยกำหนดให้ชิ้นส่วนทั้งหมดของกรอบโครงสร้างหลักต้องมีระดับความทนไฟที่สูงกว่าระดับซึ่งจำเป็นสำหรับเสา กรอบโครงสร้างหลักประกอบด้วยเสา ชิ้นส่วนโครงสร้างอื่น ๆ เช่น คาน โครงถัก และคานรับน้ำหนักพื้นที่ช่วงโค้งที่เชื่อมต่อกับเสาโดยตรง และชิ้นส่วนเสริมความแข็งแรงที่ออกแบบมาเพื่อรับน้ำหนักบรรทุก (gravity load)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 url-status=dead - df=dmy-all- title=What 9/11 Taught Us About Designing Skyscrapers
หมวดหมู่:วิศวกรรมความปลอดภัย
หมวดหมู่:วิศวกรรมโครงสร้าง