เจน แม็กอะลีวี

เจน แม็กอะลีวี (Jane McAlevey 12 ตุลาคม ค.ศ. 1964 – 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2024) เป็นนักจัดตั้งสหภาพแรงงาน (union organizer) นักเขียน และนักวิเคราะห์การเมืองชาวอเมริกัน เคยได้รับตำแหน่ง Senior Policy Fellow ที่สถาบันเพื่อการวิจัยแรงงานและการจ้างงาน (Institute for Research on Labor and Employment) มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และเขียนบทความลงนิตยสารเดอะ เนชัน
แม็กอะลีวีเสนอว่าคนงานเป็นผู้ถืออำนาจการเปลี่ยนแปลงอันเป็นสำคัญในที่ทำงาน (workplace) และสังคมโดยรวมแต่เพียงผู้เดียวผ่านการจัดตั้ง โดยเสนอตัวแบบ "การจัดตั้งคนงานสมบูรณ์" (whole worker organizing) ซึ่งมองคนงานและชุมชนที่อยู่อาศัยเป็นองค์รวม ทฤษฎีการเปลี่ยนแปลงที่อยู่เบื้องหลังตัวแบบนี้กำหนดให้ต้องมีการจัดตั้งคนงานแบบมวลชนรากหญ้าอย่างเป็นระบบ
แม็กอะลีวีได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับการจัดตั้งและบทบาทสำคัญที่คนงานและสหภาพแรงงานมีในการแก้ไขรายได้ที่ไม่เท่าเทียมและการสร้างประชาธิปไตยที่เข้มแข็งไว้สี่เล่ม Raising Expectations and Raising Hell (2012), No Shortcuts: Organizing for Power in the New Gilded Age (2016), A Collective Bargain: Unions, Organizing, and the Fight for Democracy (2020) และ Rules to Win By: Power and Participation in Union Negotiations (2023) ร่วมกับแอบบี ลอว์เลอร์ (Abby Lawlor)

**ชีวิตช่วงต้น**
แม็กอะลีวีเกิดที่แมนแฮตตัน และเป็นบุตรคนเล็กที่สุดในเก้าคน จอห์น แม็กอะลีวี ผู้เป็นบิดา นักบินรบในสงครามโลกครั้งที่สอง (fighter pilot) ทนายความ และนักการเมืองหัวก้าวหน้า เคยเป็นนายกเทศมนตรีหมู่บ้านสโลตส์เบิร์ก ผู้บริหารเมืองรามาโพ  และสมาชิกคณะผู้บริหารเทศมณฑลร็อกแลนด์ รัฐนิวยอร์ก เมื่อยังเด็ก บุพการีได้พาเธอไปร่วมเดินขบวนในขบวนการสิทธิพลเมือง (civil rights movement) และขบวนต่อต้านสงครามเวียดนาม (anti-Vietnam War) มารดาของเธอเสียชีวิตด้วยมะเร็งเต้านม BRCA1 เมื่อเธออายุ 5 ปี บิดาจึงเริ่มพาไปที่ทำงานด้วยกัน เพราะเขาสนับสนุนการจัดเขตให้มีพื้นที่โล่งและที่อยู่อาศัยสาธารณะ ทำให้เธอถูกการคุกคามที่โรงเรียน เธอเล่าว่า "คุณไปโรงเรียนแล้วโดนพ่อแม่เด็กคนอื่นตะคอกใส่แบบไร้เหตุผล เพราะ 'พ่อเธอจะเอาคนดำกลับมาที่ร็อกแลนด์' ก็เป็นเรื่องดีนะที่ได้เรียนรู้การเป็นคนมีหลักการแต่เนิ่น ได้เผชิญหน้าความกลัวบ้างแล้วไม่หันกลับไปมอง" เมื่ออายุ 13 ปีได้เริ่มเข้าร่วมการประท้วงต่อต้านนิวเคลียร์ (Anti-nuclear movement) ด้วยตัวเอง เมื่อขึ้นเรียนชั้นมัธยมปลายก็สามารถจัดการเดินออกของนักเรียนเพื่อประท้วงข้อบังคับเครื่องแบบพลศึกษาหญิงที่เลือกปฏิบัติทางเพศได้สำเร็จ

**การศึกษา**
ใน ค.ศ. 1984 ขณะศึกษาอยู่ที่สเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์กแอตบัฟฟาโล (University at Buffalo) แม็กอะลีวีได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสภานักศึกษา และต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสโมสรนักศึกษาสเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์ก (SASU)
สหภาพนักศึกษาในระบบอุดมศึกษารัฐของรัฐนิวยอร์กที่มีจำนวนสมาชิก 200,000 ราย และในฐานะประธานสภานักศึกษาเป็นผู้แทนนักศึกษาเพียงคนเดียวที่มีสิทธิออกเสียงในสภามหาวิทยาลัยสเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์ก (SUNY) และได้เป็นผู้นำนักศึกษายึดอาคารสำนักงานมหาวิทยาลัยเพื่อประท้วงการลงทุนของมหาวิทยาลัย (Anti-apartheid movement in the United States) ในประเทศแอฟริกาใต้ แม็กอะลีวีเป็นหนึ่งในหกผู้จัดการประท้วงซึ่งถูกจับกุมด้วยข้อหาบุกรุก เธอพร้อมกับอีกสองรายยอมรับโทษจำคุก 15 วันแทนการยอมรับเงื่อนไขให้งดประท้วงระหว่างระยะเวลาคุมความประพฤติ สี่วันให้หลังจากการปล่อยตัวและการประกาศเดินหน้าประท้วงต่อ คณะกรรมการมหาวิทยาลัย SUNY มีมติให้ถอนทุนออกจากธุรกิจที่มีดำเนินการในประเทศแอฟริกาใต้ นับเป็นการถอนทุน (divestment) ขนาดใหญ่ที่สุดในครั้งเดียวในสหรัฐ ณ เวลานั้น 
แม็กอะลีวีลาออกจากสเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์กแอตบัฟฟาโลก่อนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ภายหลังใน ค.ศ. 2010 ด้วยคำแนะนำจากแฟรนซิส  ฟอกซ์ พิเวน (Frances Fox Piven) จึงได้กลับมาศึกษาต่อในระดับปรัชญาดุษฎีบัณฑิตและสำเร็จการศึกษาในสาขาวิชาสังคมวิทยาใน ค.ศ. 2015 ที่ศูนย์บัณฑิตศึกษา (CUNY Graduate Center) ซิตียูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์ก (CUNY) โดยมีพิเวน เจมส์ แจสเปอร์ (James M. Jasper) และแดน คลอว์สัน (Dan Clawson) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา และได้รับทุนสนับสนุนนักวิจัยหลังปริญญาเอกระยะเวลาสองปีในหลักสูตร Labour and Worklife ที่โรงเรียนกฎหมายฮาร์เวิร์ด (Harvard Law School) ระหว่าง ค.ศ. 2015–2017

**การทำงาน**
หลังลาออกจากมหาวิทยาลัย แม็กอะลีวีเดินทางไปอเมริกากลาง และได้ทำงานสนับสนุนการปฏิวัติ (Nicaraguan Revolution) ในนิการากัวที่นำโดยแนวร่วมปลดปล่อยชาติซันดินิสตา (Sandinista National Liberation Front) ถัดจากนั้นได้เดินทางมายังรัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อทำงานให้กับองค์การไม่แสวงหาผลกำไรเอิร์ทไอส์แลนด์ อินสติติวท์ (Earth Island Institute) ของเดวิด เบราเออร์ (David Brower) ในโครงการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับผลกระทบทางนิเวศวิทยาของนโยบายทางทหารและเศรษฐกิจของสหรัฐในอเมริกากลาง (Foreign policy of the Ronald Reagan administration) ให้กับขบวนการสิ่งแวดล้อมในสหรัฐ (environmental movement in the United States) และได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการร่วมโครงการ EPOCA (The Environmental Project on Central America) หลังจากทำงานสร้างพันธมิตรในขบวนการสิ่งแวดล้อมทั้งในสหรัฐและต่างประเทศเป็นเวลาสองปี ก็ได้รับคำชวนจากจอห์น กาเวนตา (John Gaventa) เข้าทำงานที่ Highlander Research and Education Center ในเมืองนิวมาร์เก็ต รัฐเทนเนสซี (New Market, Tennessee) เป็นนักการศึกษาและรองผู้อำนวยการ

**สหภาพแรงงาน**
ใน ค.ศ. 1996 เมื่อกลุ่ม New Voices ได้ขึ้นมานำสหพันธ์แรงงานอเมริกันและสภาองค์การอุตสาหกรรม (AFL-CIO) ผู้นำแรงงานอาวุโสใน AFL-CIO ได้ชักชวนแม็กอะลีวีมาทำงานในแผนกจัดตั้งและนำการรณรงค์ทดลองระหว่างหลายสหภาพในสแตมเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต จาก ค.ศ. 1997–2001 เธอเป็นผู้ดำเนินโครงการ Stamford Organizing Project ซึ่งเป็นการทดลองแนวทางแบบใหม่ ตั้งอยู่บนความร่วมมือระหว่างหลายสหภาพ ซึ่งน้อยครั้งจะเกิด และการมีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งของชุมชน นับเป็นครั้งแรกที่ได้ทำงานจัดตั้งสหภาพ และเธอได้พัฒนาตัวแบบที่เรียกว่าการจัดตั้งคนงานสมบูรณ์ เพื่อผสานสมาชิกสหภาพและชุมชนเข้าด้วยกัน โดยไม่ได้มองว่าเป็นสองกลุ่มที่แยกจากกัน
ต่อมาระหว่าง ค.ศ. 2002–2004 แม็กอะลีวีได้เป็นรองผู้อำนวยการระดับชาติการรณรงค์เขิงกลยุทธ์ในฝ่ายบริการสุขภาพของสหภาพแรงงานภาคบริการนานาชาติ (SEIU) และใน ค.ศ. 2004 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการบริหารและหัวหน้าผู้เจรจาหลักของสหภาพ SEIU รัฐเนวาดา ซึ่งประสบความสำเร็จในการผลักดันให้เกิดระบบการดูแลสุขภาพครอบครัวที่จ่ายโดยนายจ้าง ป้องกันการลดบำนาญภาครัฐ และใช้แนวทางเจรจาสัญญาจ้างที่ให้สิทธิ์คนงานเข้าร่วมสังเกตการณ์การเจรจาในที่ทำงานของตนเอง

**งานวิชาการและที่ปรึกษา**
ใน ค.ศ. 2009 แม็กอะลีวีได้รับการวินิจฉัยมะเร็ง และทำให้ต้องพักทำงานเพื่อรับการรักษา ระหว่างนั้นได้เริ่มเขียนบันทึกถึงประสบการณ์หลายปีในการจัดตั้งแรงงาน ที่ต่อมากลายเป็นหนังสือเล่มแรกของเธอ Raising Expectations and Raising Hell (ค.ศ. 2012) ซึ่งได้รับคำกล่าวขานโดยนิตยสารเดอะ เนชัน ว่าเป็น “หนังสือทรงคุณค่าที่สุดแห่งปี 2012” หนึ่งปีหลังการรักษา เธอกลับมาศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก ดุษฎีนิพนธ์นั้นได้กลายมาเป็นหนังสือเล่มที่สอง No Shortcuts (ค.ศ. 2016)
เมื่อสำเร็จการศึกษา แม็กอะลีวีกลับมาทำงานด้านการจัดตั้งแรงงานและเขียนหนังสืออีกสองเล่ม A Collective Bargain (ค.ศ. 2020) และ Rules to Win By ด้วยกันกับแอบบี ลอว์เลอร์ (ค.ศ. 2023) 
ใน ค.ศ. 2019 แม็กอะลีวีเป็นผู้บรรยายในหลักสูตรออนไลน์ระยะเวลาหกสัปดาห์ Organizing for Power (O4P) ที่มูลนิธิโรซา ลุคเซิมบวร์ค (Rosa Luxemburg Foundation) องค์การไม่แสวงหาผลกำไรแนวสังคมนิยมประชาธิปไตยในเบอร์ลิน ตลอดระยะเวลาสี่ปีได้มีผู้เข้าร่วมกว่า 4 หมื่นคนจากมากกว่า 100 ประเทศ และได้รับการแปลเป็น 19 ภาษา
ในปีเดียวกัน แม็กอะลีวีได้รับตำแหน่งเป็น Senior Policy Fellow ที่สถาบันเพื่อการวิจัยแรงงานและการจ้างงาน มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และเป็นผู้สื่อข่าวการนัดหยุดงานที่เดอะ เนชัน ใน ค.ศ. 2023 เธอจึงได้เป็นนักเขียนบทความให้กับนิตยสาร และทำงานทั้งเป็นนักจัดตั้งและนักเขียนต่อไป

**การจัดตั้งคนงานสมบูรณ์**
การจัดตั้งคนงานสมบูรณ์ของแม็กอะลีวีมองมองคนงานและชุมชนที่อยู่อาศัยเป็นองค์รวม คนงานเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และสมาชิกของชุมชนร่วมกันทำงาน เธออธิบายว่า "แทบไม่มีสหภาพไหนจัดตั้งสมาชิกของตัวเองในฐานะที่เป็นสมาชิกในชุมชนของตัวเองจริง ๆ เพื่อสร้างอำนาจของชุมชน ฉันสอนให้คนงานควบคุมสหภาพของตัวเองแล้วเปลี่ยนมัน" ทฤษฎีการเปลี่ยนแปลง (Theory of Change) ที่อยู่เบื้องหลังตัวแบบนี้กำหนดให้ต้องมีการจัดตั้งคนงานแบบมวลชนรากหญ้าอย่างเป็นระบบ 
ใจความสำคัญของแนวทางนี้คือการทำงานอย่างหนักเพื่อพูดคุยหนึ่งต่อหนึ่งกับสมาชิกแต่ละคน กิจกรรมหลักของนักจัดตั้งคือการฟัง ระบุปัญหาที่เร่งด่วนที่สุดของแต่ละคน แล้วสอดแทรกคำถามที่เจาะจงลงไปในแนว "คำถามที่ท้าทาย" ให้เลือกระหว่าง ทนอยู่กับปัญหานั้นโดยลำพัง หรือ เข้าร่วมในการกระทำร่วม (collective action) การนัดหยุดงานในตัวแบบคนงานสมบูรณ์กำหนดให้ต้องมีการทำกิจกรรมอย่างต่อเนื่องโดยคนงานส่วนใหญ่อย่างท่วมท้น เพื่อเพิ่มแรงกดดันบนฝ่ายนายจ้างให้มากที่สุด

**อภิปรายสาธารณะ**
แม็กอะลีวีเป็นผู้มีความเคลื่อนไหวในพื้นที่สาธารณะ (public sphere) ทั้งในสื่ออเมริกันและนานาชาติ เธอเสนอว่าคนงานเป็นผู้ถืออำนาจการเปลี่ยนแปลงอันเป็นสำคัญในที่ทำงาน (workplace) และสังคมโดยรวมแต่เพียงผู้เดียวผ่านการจัดตั้ง เธอสนับสนุนให้ปรับโครงสร้างการดำเนินการทั้งหมดของสหภาพแรงงานส่วนใหญ่ในปัจจุบัน ทั้งในการพัฒนาผู้นำ การเจรจาต่อรอง การจัดสรรทรัพยากร และความสัมพันธ์ที่มีกับฝ่ายการเมือง
เมื่อกล่าวถึงสภาพขององค์กรที่เคลื่อนไหวประเด็นทางสังคมทั่วไปในปัจจุบัน แม็กอะลีวีเห็นการพึ่งพากลุ่มคนที่เห็นพ้องกันในเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่งอยู่แล้วมากเกินไป โดยกล่าวถึงแนวทางสร้างความเปลี่ยนแปลงปกติสามแนวทาง การรณรงค์ การระดม และ การจัดตั้ง การรณรงค์ต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญ ทนาย และนักวิ่งเต้น และมักได้เงินทุนจากการบริจาคเพื่อส่งเสริมประเด็นหนึ่ง การระดมหรือที่แม็กอะลีวีเรียกว่า "การจัดตั้งแบบตื้น" พยายามกระตุ้นให้ผู้คนที่เห็นพ้องกันนำความเชื่อมาปฏิบัติผ่านกิจกรรมเช่นการรวมตัวแสดงออกหรือการเลือกตั้ง การจัดตั้งซึ่งเป็นวิธีที่ยากที่สุดต้องทำงานกับผู้คนทั้งหมดรวมถึงผู้ที่เห็นต่างหรือผู้ที่ยังไม่มีความคิดเห็น โดยพยายามขยายจำนวนสมาชิกเพื่อเตรียมพร้อมต่อการระดมในอนาคต แม็กอะลีวีกล่าวว่าการพึ่งพาการรณรงค์และการระดมของสหภาพแรงงานและกลุ่มที่เคลื่อนไหวทางสังคมในปัจจุบันนั้นเป็น "เหตุผลหลักที่ขบวนการในยุคปัจจุบันไม่สามารถประสบผลสำเร็จได้เท่ากับขบวนการแรงงานและสิทธิพลเมืองในอดีต"

**ชีวิตส่วนตัว**
ใน ค.ศ. 2009 แม็กอะลีวีได้รับการวินิจฉัยมะเร็งรังไข่ระยะเริ่มแรก และเข้ารับการรักษาเข้มข้นระยะเวลาหนึ่งปี เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2024 แม็กอะลีวีประกาศลงเว็บไซต์ของเธอว่าได้เข้ารับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบประคับประคองที่บ้าน อันเนื่องจากได้รับวินิจฉัยมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดมัยอิโลมาเมื่อฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2021 เมื่อวันที่ 23 เมษายน เธอกล่าวระหว่างการสัมภาษณ์เกี่ยวกับการจัดตั้งสหภาพของ ยูไนเต็ดออโตเวิร์กเกอส์ (United Auto Workers) ที่โรงงานฟ็อลคส์วาเกินในรัฐเทนเนสซีในรายการ Democracy Now! ว่าได้รับทั้งการรักษาแบบมาตรฐานและยาทดลองทั้งหมดแล้ว "เขาคิดว่าฉันจะเสียสองสามสัปดาห์ก่อน แต่ตอนนี้ฉันยังอยู่ ขี่จักรยานได้ มาออกรายการ และฉันจะสู้จนลมหายใจสุดท้าย เพราะนั่นคือสิ่งที่แรงงานอเมริกันสมควรได้" แม็กอะลีวีเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดมัยอิโลมาเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 สิริอายุ 59 ปี ที่เมียร์บีช (Muir Beach, California) รัฐแคลิฟอร์เนีย
เอเลนี เชอร์เมอร์ (Eleni Schirmer) นักข่าว นักวิชาการ และนักจัดตั้ง เขียนลงนิตยสาร เดอะ เนชัน ว่า "สไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของเจน: เป้าหมายที่ใหญ่โตและท้าทาย แผนดำเนินการแบบบาสเกตบอล—ความเที่ยงของการทำสิ่งเล็ก ๆ ซ้ำ ๆ พันครั้ง การชวนคนสัมผัสอำนาจของตัวเอง แล้วมองเขาคว้ามันมาได้ด้วยตัวเอง รอยยิ้มเปื้อนเหงื่อที่ทุ่มเทให้กับทีม และความสุขล้นของชัยชนะ"

**บรรณานุกรม**

**หนังสือ**
 date=2012- date= 2016- date= 2020- date= 2023 โดยเจน แม็กอะลีวี และแอบบี ลอว์เลอร์

**บทความ**
 pages=122–135- pages= 415–441- pages= 23–32

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Jane McAlevey: Organizer Extraordinaire Commons Librarian-  หน้าของ Jane McAlevey ที่ UC Berkeley Labor Center ลิงก์ไปบทความเกี่ยวกับหรือของเธอ-  หน้าของ Jane McAlevey ที่ The Nation-  หน้าของ Jane McAlevey ที่ Alternet
หมวดหมู่:นักเคลื่อนไหวชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักสหภาพแรงงานชาวอเมริกัน 
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2567