Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
มอดูล:IPA/category documentation

require('strict')
local p = {}
local lects = mw.loadData('Module:IPA/data/export')
local mLang = require('Module:Lang')
function p.main(frame)
	local args = {}
	for k, v in pairs(frame:getParent().args) do
		if v ~=  then
			argsk = v
		end
	end
	local name = mw.title.getCurrentTitle().text:sub(19)
	local lect, parent
	local code = args.code
	if not code then
		for _, lect2 in ipairs(lects) do
			if (lect2.name or lect2.extName) == name then
				lect = lect2
				parent = lect.parent
				code = lect.code
				break
			end
		end
	end
	if not code then
		code = mLang._tag_from_name({ name })
		if code:find('^IPA|%s|...', code)
				or 'Template:IPA'
		)
	)
	if key then
		table.insert(ret, string.format(
			'โดยค่าเริ่มต้น การถอดเสียงจะเชื่อมโยงกับคู่มือ %s การถอดเสียงที่ไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงของคู่มือจะต้องมี |generic=yes',
			key
		))
	end
	if isCollective then
		table.insert(ret, string.format(
			'The %s are a language collective. Please replace the code%s with those of more specific languages where possible.',
			name,
			code and ' (' .. code .. ')' or 
		))
	end
	if not code and args.container ~= 'yes' then
		local layout = {}
		table.insert(layout, frame:expandTemplate{title = 'หมวดหมู่ซ่อน'})
		local error_message = string.format('ไม่พบรหัสภาษาสำหรับ "%s" สำหรับความช่วยเหลือโปรดดู คุยเรื่องแม่แบบ:IPA', name)
		table.insert(layout, string.format('Error: %s', error_message))
		table.insert(layout, "")
		return table.concat(layout)
	end
	if args.content then
		table.insert(ret, args.content)
	end
	if langCat and langCatCount ~= 0 then
		table.insert(ret, string.format(
			'==ดูเพิ่ม==\n*:%s (%s)',
			langCat,
			mw.language.new('th'):formatNum(langCatCount)
		))
	end
	if cat then
		table.insert(ret, string.format(, cat, sortkey))
	end
	return table.concat(ret, '\n\n')
end
return p
มอดูล:IPA/data/export

require('strict')
local rawData = mw.title.getCurrentTitle().subpageText == 'sandbox'
	and mw.loadData('Module:IPA/data/sandbox')
	or mw.loadData('Module:IPA/data')
local data = {}
local function getNameAndLink(code)
	local res = require('Module:Lang')._name_from_tag({ code, link = 'yes' })
	local name = res:match('(^%%+)%%$')
	local link = res:match('^%%(%+)')
	return name, link
end
local function augmentData(lect)
	if lect.name and not lect.link then
		lect.generatedLink = lect.name:find(' languages$')
			and lect.name
			or lect.name .. ' language'
	end
	lect.extName, lect.extLink = getNameAndLink(lect.code)
end
for code, lang in pairs(rawData.langs) do
	local langData = {
		code = code,
		name = lang.name,
		text = lang.text,
		link = lang.link,
		key = lang.key
	}
	augmentData(langData)
	table.insert(data, langData)
	if lang.dialects then
		local aliases = {}
		for diaCode, dialect in pairs(lang.dialects) do
			if dialect.aliasOf then
				aliasesdialect.aliasOf = aliasesdialect.aliasOf or {}
				table.insert(aliasesdialect.aliasOf, diaCode)
			end
		end
		for _, t in pairs(aliases) do
			table.sort(t)
		end
		for diaCode, dialect in pairs(lang.dialects) do
			if not dialect.aliasOf then
				local diaAliases = aliasesdiaCode
				if dialect.isVariant then
					diaCode = diaCode:lower()
				end
				local diaData = {
					code = code .. '-' .. diaCode,
					aliases = diaAliases,
					name = dialect.name,
					text = dialect.text,
					link = dialect.link,
					key = dialect.key,
					parent = langData
				}
				augmentData(diaData)
				table.insert(data, diaData)
			end
		end
	end
end
table.sort(data, function (a, b) return a.code < b.code end)
return data
ตูกูยกยาการ์ตา

ตูกูยกยาการ์ตา (ชวา: ꦠꦸꦒꦸꦔꦪꦺꦴꦒꦾꦏꦂꦠ, Tugu Ngayogyakarta; Tugu Yogyakarta) เป็นเสาจุดหมายตาเก่าแก่ในนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย โดย ตูกู แปลว่าอนุสรณ์ เสานี้มีความสำคัญในฐานะการเป็นสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ของเมือง
ตูกูยกยาการ์ตาตั้งอยู่ใจกลางแยกจุดตัดของถนนมังกูบูมี (Mangkubumi), ซูดีร์มัน (Sudirman), เอ.เอ็ม ซางาจี (A.M Sangaji) และ ดีเปอโนโกโร (Dipenogoro)

**ประวัติศาสตร์**
อนุสรณ์นี้สร้างขึ้นโดยศรีสุลต่าน ฮาเมิงกูบูโวโน ที่หนึ่ง ในปี 1755 โดยมีชื่อว่า Tugu Golong-Gilig (ตูกูโกลง-กีลิก; อนุสรณ์โกลง-กีลิก) สร้างขึ้นเพื่อแสดความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวของผู้คน บนยอดของอนุสรณ์เป็นรูปวงกลม (โกลง) และตัวเสาเป็นทรงกระบอก (กีลิก) จึงเป็นที่มาของชื่อนี้ เสามีความสูง 25 เมตร อนุสรณ์นี้ตั้งอยู่บนแนวแกนเส้นที่เชื่อมต่อทะเลทางใต้, วังยกยาการ์ตา และเขาเมอราปี เวลาสุลต่านแห่งยกยาการ์ตาทำสมาธิ ว่ากันว่าจะใช้อนุสรณ์นี้เป็นหมุดหมายในการหันหน้าออกสู่ยอดเขาเมอราปี
อนุสรณ์นี้ถล่มลงหลังแผ่นดินไหวเมื่อปี 1867 และในปี 1889 เจ้าอาณานิคมดัตช์บูรณะอนุสรณ์ชึ้นมาใหม่ บนยอดเป็นรูปทรงกรวยแทนรูปกลมเดิม และทรงกลมบนยอดของกรวย ความสูงยังลดลงจาก 25 เมตร เหลือ 15 เมตร และตั้งชื่อใหม่ว่า เดอวิทเทอพาล (De Witte Paal; อนุสรณ์ขาว)
ในปี 2012 มีการบูรณะอนุสรณ์จนเสร็จ โดยมีการทาสีเหลืองทองประดับ ซึ่งสีเหลืองนี้มีองค์ประกอบของทองคำ 22 กะรัต

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Seputar Wisata Yogyakarta-  Panduan Pariwisata Yogyakarta dan sekitarnya date=2018-06-09 -  Outbound di Jogja dan Tour Wisata Jogja-  Sewa Mobil dan Wisata Yogyakarta date=2023-05-31
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2428

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2415

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2431

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2440

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2445

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2446

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2473

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปี พ.ศ. 2447

หมวดหมู่นี้สำหรับ การขนส่งระบบราง ในปี  พ.ศ. 
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางแบ่งตามปี
กราตนงายกยาการ์ตาฮาดีนิงรัต

พระราชวังหลวงยกยาการ์ตา หรือ กราตนงายกยาการ์ตาฮาดีนิงรัต (Keraton Ngayogyakarta Hadiningrat, translit=Kadhaton Ngayogyakarta Adiningrat) เป็นพระราชวังในนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ที่ประทับของสุลต่านแห่งยกยาการ์ตาและพระบรมวงศานุวงศ์ ศูนย์กลางอขงวัฒนธรรมชวาและภายในมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงวัตถุของราชวงศ์ พระราชวังมีราชองครักษ์กราตนยกยาการ์ตา 

**ประวัติศาสตร์**
พระราชวังสร้างขึ้นในระหว่างปี 1755–1756 (AJ 1682) ให้แก่ฮาเมิงกูบูโวโนที่หนึ่ง ปฐมสุลต่านแห่งยกยาการ์ตา เป็นสิ่งแรก ๆ ที่กษัตริย์ทำหลังการลงนามสนธิสัญญากียันตีซึ่งยอมรับการสถาปนารัฐสุลต่านยกยาการ์ตาภายใต้บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ โดยเลือกเอาพื้นที่ที่เป็นป่าต้นบันยัน ขนาบข้างด้วยแม่น้ำสองสาย
ในวันที่ 20 มิถุนายน 1812 เซอร์สแตมฟอร์ด รัฟเฟิลส์ นำกองทัพ 1,200 นายจากสหราชอาณาจักรเข้าตีนครหลวงยกยาการ์ตา ซึ่งยกยาการ์ตาปราชัยแก่อังกฤษ พระราชวังถูกบุกทำลายและเผาทำลาย รัฐสุลต่านถูกเปลี่ยนมือมาอยู่ใต้ปกครองของอังกฤษเป็นช่วงสั้น ๆ ก่อนจะส่งคืนแก่ดัตช์ ส่วนใหญ่ของพระราชวังดังที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยของฮาเมิงกูบูโวโนที่แปด (ครองราชย์ 1921 ถึง 1939) และมีการสร้างขึ้นใหม่อีกหลังแผ่นดินไหวในปี 1876 และ 2006

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในยกยาการ์ตา
หมวดหมู่:วังในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย
บูกิตเซอกุนตัง

พระพุทธรูปที่ขุดค้นได้จากแหล่งบูกิตเซอกุนตัง
จารึกตาลังตูโว
บูกิตเซอกุนตัง (Bukit Seguntang; เขาเซอกุนตัง) หรือ บูกิตซีกุนตัง (Bukit Siguntang) เป็นเนินเขาความสูง 30 เมตร ตั้งอยู่บนฝั่งตอนเหนือของแม่น้ำมูซี ในพื้นที่ของปาเล็มบัง เมืองหลวงของจังหวัดสุมาตราใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 3 กิโลเมตรทางเหนือของแม่น้ำมูซี และประมาณสี่กิโลเมตรจากตัวเมืองปาเล็มบัง คนท้องถิ่นถือว่าสถานที่นี้ศักดิ์สิทธิ์และมีการขุดค้นโลราณวัตถุมากมายจากสมัยศรีวิชัยซึ่งเรืองอำนาจในบ่องแคบมะละการะหว่างศตวรรษที่ 6-13 ปัจจุบันแปรสภาพเนินเขานี้เป็นอุทยานโบราณคดี
ในทศวรรษ 1920 มีการขุดค้นพบพระพุทธรูปประทับยืนหลายชิ้นส่วนในระยะเวลาหลายเดือนยกเว้นส่วนขายังคงไม่พบ พระพุทธรูปความสูง 277 เซนติเมตรสร้างมาจากหินแกรนิต เช้าใจว่ามาจากเกาะบังกาซึ่งอยู่ไม่ไกล นอกจากนี้ยังมีการค้นพบพระพุทธรูปปางประทับนั่งที่ยังแกะสลักไม่เสร็จ (ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปาเล็มบัง) ทำให้เกิดข้อเสนอว่าจริง ๆ รูปสลักเหล่านี้น่าจะสร้างขึ้นในท้องที่ ประติมากรรมเหล่านี้เข้าใจว่ามาจากสมัยปาละ (ปลายศตวรรษที่ 7 - ต้นศตวรรษที่ 8) โบราณวัตถุอื่น ๆ ที่ขุดพบยังมีรูปพระโพธิสัตว์, ซากของสถูป, จารึก และรูปพระไวโรจนพุทธเจ้าประทับนั่งซึ่งมีประภา (รังสี) และฉัตร
ทางฝั่งใต้ของเขาเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีการาญันยาร์ (Karanganyar site) ซึ่งมีการค้นพบโบราณวัตถุของราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง และจารึกจากสมัยศตวรรษที่ 7 เรียกวาาจารึกตาลังตูโว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดสุมาตราใต้
จันดีมูวาโรจัมบี

จันดีมาวูโรจัมบี (Candi Muaro Jambi) เป็นหมู่วัดพุทธในอำเภอมาวูโรจัมบี จังหวัดจัมบี เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ห่างไป 26 กิโลเมตรทางตะวันออกจากนครจัมบี วัดเหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรเมอลายู ซากที่พบในปัจจุบันอายุประมาณศตวรรษที่ 7-13 แหล่งโราณคดีมาวูโรจัมบีประกอบด้วยวัดที่ขุดค้นแล้วแปดแห่ง พื้นที่ประมาณ 12 ตารางกิโลเมตร ตามแนว 7.5 กิโลเมตรริมแม่น้ำบาตังฮารี และเนินดินหรือซากวัดอีก 80 แห่งที่ยังไม่ได้ขุดค้นและฟื้นฟู
มีการเสนอว่ามาวูโรจัมบีน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของอาณาจักรศรีวิชัย ด้วยความหนาแน่นของจำนวนวัดเมื่อเทียบกับแหล่งอื่น ๆ ในสุมาตราใต้
นครมาวูโรจัมบีล่มสลายลงในปี 1278 เมื่ออาณาจักรสิงหะส่าหรีเข้าโจมตีและจับกุมตัวราชวงศ์เดิมไป หลังจากนั้นแหล่งถูกทิ้งร้าง กระทั่งนายทหารชาวอังกฤษ เอส ซี บรูก (S.C. Crooke) ค้นพบในปี 1824 ปัจจุบันรัฐบาลขึ้นทะเบียนแหล่งนี้เป็นโบราณสถานภายใต้การพิทักษ์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดจัมบี
เคาหงี

เคาหงี (เสียชีวิต ค.ศ. 263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า สฺวี่ อี๋ (p=Xǔ Yí) เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง) เป็นบุตรชายของเคาทูขุนพลผู้มีชื่อเสียงของวุยก๊ก

**ประวัติ**
บ้านเกิดบรรพบุรุษของเคาหงีคืออำเภอเจากุ๋น (譙縣 เฉียวเซี่ยน) เมืองไพก๊ก (沛國 เพ่ย์กั๋ว) ซึ่งปัจจุบันคือนครปั๋วโจว มณฑลอานฮุย บิดาของเคาหงีคือเคาทู (許褚 สฺวี ฉู่) นายทหารองครักษ์ของขุนศึกโจโฉในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและภายหลังเป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก หลังเคาทูเสียชีวิต เคาหงีได้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหมวเซียงโหว (牟鄉侯) ของบิดา
ในปี ค.ศ. 263 สุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊กสั่งให้ยกทัพใหญ่ 3 ทางบุกรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก เคาหงีติดตามมาในทัพของจงโฮยผู้เป็นขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตก (鎮西將軍 เจิ้นซีเจียงจฺวิน) จงโฮยนำกำลังพล 100,000 นายเข้าอาณาเขตของจ๊กก๊กผ่านหุบเขาเสียดก๊ก (斜谷 เสียกู่; ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเหมย์ มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) และหุบเขาล่อก๊ก (駱谷 ลั่วกู่; ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอโจวจื้อ มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) จงโฮยสั่งให้เคาหงีให้นำกำลังทหารล่วงหน้าไปแผ้วทางและซ่อมแซมเส้นทาง โดยจงโฮยยกทัพหลักตามมาด้านหลัง เมื่อจงโฮยยกพลมาถึงสะพานแห่งหนึ่ง ปรากฏว่าพื้นสะพานมีรอยแตกทำให้เท้าม้าก้าวร่วงลงรอยแตกนั้น เนื่องจากจงโฮยนั้นถืออาญาสิทธิ์ในการบัญชาทหารในภูมิภาคกวนต๋ง (關中 กวานจง) มีอำนาจในการชี้เป็นชี้ตาย จึงสั่งให้ประหารชีวิตเคาหงีฐานที่ทำภารกิจล้มเหลวทันที เคาหงีนั้นเป็นบุตรชายของเคาทูผู้เป็นองครักษ์และขุนพลคนสนิทของผู้นำวุยก๊ก 3 รุ่นแรกคือโจโฉ โจผี และโจยอย แต่เคาหงีก็ไม่ได้รับการละเว้นโทษ การเสียชีวิตของเคาหงีจึงทำให้ทหารทุกคนตกตะลึงอย่างมาก

**บุตรชาย**
เคาหงีมีบุตรชายชื่อสฺวี่ จง (許綜) ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหมวเซียงโหวของบิดาในช่วงต้นศักราชไท่ฉื่อ (泰始; ค.ศ. 266-274) ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:บุคคลในวุยก๊กที่ถูกประหารชีวิต
หมวดหมู่:บุคคลที่ถูกประหารชีวิตโดยวุยก๊ก
มอดูล:Sports series/styles.css

/* Base styles for sports series table */
.sports-series {
text-align: center;
}
/* Collapsible style */
.sports-series.mw-collapsible {
width: 100%;
border-collapse: collapse;
}
/* Centering style */
.sports-series.center-table {
margin-left: auto;
margin-right: auto;
border: none;
}
/* Nowrap the entire table when |nowrap=y */
.sports-seriesdata-nowrap="y" {
white-space: nowrap;
}
/* Nowrap the column headers when |nowrap= is not set */
.sports-seriesdata-nowrap="n" th {
white-space: nowrap;
}
/* Align the team1 column header and rows to the right */
.sports-series tr:not(.title-row) th:first-child,
.sports-series tr:not(.heading-row) td:first-child {
text-align: right;
}
/* Align the team2 column header and rows to the left */
.sports-series th:nth-child(3),
.sports-series td:nth-child(3) {
text-align: left;
}
/* Auto apply nowrap to the aggregate/leg score cells when |nowrap= is not set */
.sports-seriesdata-nowrap="n" td:nth-child(2),
.sports-seriesdata-nowrap="n" td:nth-child(n+4) {
white-space: nowrap;
}
/* Allow wrapping for specific cells with too much text */
.sports-series td:nth-child(2).allow-wrap,
.sports-series td:nth-child(n+4).allow-wrap {
white-space: normal;
}
/* Background colors for specifc cell styles  */
.sports-series .winner { background-color: #CCFFCC; }
.sports-series .draw { background-color: #FFFFBB; }
.sports-series .fbr-home-win { background-color: #BBF3FF; }
.sports-series .fbr-away-win { background-color: #FFBBBB; }
.sports-series .heading-row { background-color: whitesmoke; }
.sports-series .solid-cell { background-color: #BBBBBB; }
/* Styling for small score text  */
.sports-series-small {
font-size: 85%;
}
/* Styling for the table footer/notes  */
.sports-series-notes {
font-size: 90%;
margin-bottom: 0.5em;
}
/* Styling for hidden refs when |note_list=n  */
.sports-series-hidden { display: none; }
/* Styling for screen reader aid for aggregate score tooltip  */
.sports-series-sr-only {
border: 0;
clip: rect(0, 0, 0, 0);
height: 1px;
margin: -1px;
overflow: hidden;
padding: 0;
position: absolute;
width: 1px;
white-space: nowrap;
}
ลียังบูวา

ลียังบูวา (Liang Bua) เป็นถ้ำหินปูนบนเกาะฟลอเร็ซ ประเทศอินโดนีเซีย ทางเหนือของเมืองรูเติงในอำเภอมังงาไร จังหวัดนูซาเติงงาราตะวันออก ถ้ำนี้มีความสำคัญทางโบราณคดีและบรรพชีวินวิทยานับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 และ 1960 ดังที่บรรยายไว้โดยนักสำรวจและมิชชันนารีชาวดัตช์ เทออดอร์ แฟร์ฮือเฟิน 
ในเดือนกันยายน 2003 ทีมสำรวจภาคพื้นนำโดย lt=โทมัส ซูติกนา ค้นพบหลักฐานชิ้นส่วนส่วนบนของกะโหลกมนุษย์ชิ้นแรก ด้วยขนาดที่เล็กทำให้ในตอนแรกสันนิษฐานว่าเป็นกะโหลกของเด็กเล็ก ก่อนที่ต่อมาจะค้นพบส่วนฟันว่ามีลักษณะโตเต็มวัย แปลว่ากะโหลกนี้เป็นของผู้ใหญ่ หลังผ่านไปสงอสามสัปดาห์ ทีมขุดค้นสามารถกู้โครงการะดูกของโฮมินิดนี้ได้เป็นส่วนใหญ่ ตั้งชื่อรหัส LB1, LB2, ฯลฯ ตามชื่อถ้ำ โครงกระดูกนี้ต่อมากลายเป็นตัวอย่างโฮโลไทป์ของมนุษย์สปีซีส์ Homo floresiensis หรือเรียกกันว่ามนุษย์ "ฮ็อบบิต" ซึ่งแม้จะมีปริมาตรสมองเล็กแต่สามารถใช้อุปกรณ์ ล่าสัตว์ และรับมือกับผู้ล่าเช่นมังกรโคโมโดได้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ถ้ำในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:เกาะโฟลเร็ซ
หมวดหมู่:จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
ตำบลพิหารแดง

พิหารแดง เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของวัดสำคัญในจังหวัดสุพรรณบุรีหลายแห่ง คือ วัดหน่อพุทธางกูร วัดชีสุขเกษม วัดพระนอน วัดเจ้าพระยาธรรมาราม วัดพิหารแดง และวัดสว่างอารมณ์

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลพิหารแดง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลโพธิ์พระยา- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสนามชัย- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลรั้วใหญ่- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านโพธิ์

**ประวัติ**
ตำบลพิหารแดงในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีทหารเอกชื่อพระเพทราชา เป็นคนบ้านโพธิ์หลวง ซึ่งปลูกหมากและพลูส่งไปเมืองหลวง ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น "พลูหลวง" และต่อมาพระเพทราชาเป็นพระเจ้าแผ่นดินต่อ ได้ค้นพบวิหารในบริเวณใกล้บ้านพลูหลวง ได้ปรับปรุงบูรณะโดยใช้สีแดงเป็นหลักเพื่อเป็นอนุสรณ์ โดยเรียกชื่อวัดว่า วิหารแดง เรียกเพี้ยนไปเป็น พิหารแดง และใช้เป็นชื่อเรียกตำบลพิหารแดงเป็นต้นมา
ปี พ.ศ. 2498 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองสุพรรณบุรี โดยขยายเขตมาถึงพื้นที่บางส่วนของหมู่ 8 บ้านหัวเวียง ของตำบลพิหารแดง ในปีต่อมาทางจังหวัดสุพรรณบุรีจึงได้โอนพื้นที่หมู่ 8 (บางส่วน) ของตำบลพิหารแดง ในเขตเทศบาลเมืองสุพรรณบุรีให้ไปขึ้นกับตำบลท่าพี่เลี้ยง เพื่อเป็นแนวเขตที่ชัดเจนในการปกครอง
ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 6 หมู่บ้านด้านทิศตะวันออกของแม่น้ำท่าจีน ของเขตตำบลพิหารแดง ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหัวถนน, หมู่ 2 บ้านกิโลแปด, หมู่ 3 บ้านหัวเกาะ, หมู่ 7 บ้านสนามชัย, หมู่ 8 บ้านหัวเวียง และหมู่ 10 บ้านดอนโพธิ์ ออกไปตั้งเป็นตำบลสนามชัย โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย และลำดับหมู่บ้านในเขตตำบลพิหารแดงขึ้นใหม่

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลพิหารแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่- หมู่ที่ 1 บ้านพลูหลวง- หมู่ที่ 2 บ้านดอนทะเล- หมู่ที่ 3 บ้านสมุน- หมู่ที่ 4 บ้านหัวป่าน้อย- หมู่ที่ 5 บ้านพิหารแดง- หมู่ที่ 6 บ้านดอนแค

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลพิหารแดงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลพิหารแดง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลพิหารแดงมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 16.59 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,751 คน และ 1,046 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลพิหารแดงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลพิหารแดง

**อ้างอิง**
พิหารแดง
พิหารแดง
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531- จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

**อ้างอิง**
นครสวรรค์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดนครสวรรค์
ตำบลสระแก้ว (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

สระแก้ว เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลท่าเสด็จ เป็นที่ตั้งของสวนนกท่าเสด็จ (หน่วยอนุรักษ์นกท่าเสด็จ) และสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลสระแก้ว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสนามคลี- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบ้านโพธิ์ และตำบลดอนโพธิ์ทอง- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางกุ้ง และตำบลศาลาขาว- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนคา และตำบลพลับพลาไชย (อำเภออู่ทอง)

**ประวัติ**
เดิมพื้นที่มีชื่อว่า ตำบลท่าว้า ขึ้นกับอำเภอท่าพี่เลี้ยง ต่อมาทางราชการได้เปลี่ยนชื่อจากตำบลท่าว้า เป็น ตำบลสระแก้ว ในปี พ.ศ. 2492 ซึ่งชื่อหมู่บ้านก็ได้เปลี่ยนจาก ท่าว้า เป็น ท่าเสด็จ การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวสันนิษฐานได้ว่าสืบเนื่องจากเหตุการณ์ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้เคยเสด็จประพาสเมืองสุพรรณบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2451 และได้เสด็จประพาสมาที่สระน้ำศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง 4 ที่ตั้งอยู่ท้องที่บ้านท่าเสด็จ
ปี พ.ศ. 2510 นายเวียง สาครสินธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้พิจารณาพื้นที่หมู่ 3 บ้านท่าเสด็จ ของตำบลสระแก้ว มีสภาพชุมนุมชนหนาแน่น เป็นที่ตั้งของตลาด ร้านค้า โรงสี และศูนย์ราชการ สมควรได้รับการจัดตั้งเป็นสุขาภิบาล ปี พ.ศ. 2511 จึงจัดตั้งขึ้นเป็น สุขาภิบาลท่าเสด็จ โดยมีพื้นที่ดูแลทั้งตำบล เนื่องจากเหตุผลด้านผังเมือง ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยกำหนดให้สุขาภิบาลท่าเสด็จมีฐานะการคลังเพียงพอที่จะบริหารงานประจำของสุขาภิบาลได้ 
ปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลท่าเสด็จได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลสระแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่colwidth=20em- หมู่ที่ 1 บ้านเขาดิน- หมู่ที่ 2 บ้านปากคลองเขาดิน- หมู่ที่ 3 บ้านท่าเสด็จ- หมู่ที่ 4 บ้านปลายน้ำ- หมู่ที่ 5 บ้านท่าว้า- หมู่ที่ 6 บ้านวัดสารภี- หมู่ที่ 7 บ้านหนองปรือ- หมู่ที่ 8 บ้านหนองบอน- หมู่ที่ 9 บ้านหลักเมตร
หลังจากที่ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาล ยังได้มีการจัดตั้งชุมชนขึ้น 21 ชุมชนภายในพื้นที่ ได้แก่colwidth=20em- 1. ชุมชนร่วมใจพัฒนา หมู่ที่ 1- 2. ชุมชนเขาดินพัฒนา หมู่ที่ 1- 3. ชุมชนพร้อมใจพัฒนาบ้านเขาดิน- 4. ชุมชนร่วมใจสามัคคี- 5. ชุมชนพลังปากคลองเขาดินพัฒนา- 6. ชุมชนดงมะม่วงพัฒนา- 7. ชุมชนตลาดสดท่าเสด็จร่วมใจ- 8. ชุมชนข้าวขวัญพัฒนา- 9. ชุมชนหน้าวัดสารภีพัฒนา- 10. ชุมชนบ้านหัวอุดพัฒนา- 11. ชุมชนปลายน้ำสามัคคีธรรมพัฒนา- 12. ชุมชนปลายน้ำพัฒนา- 13. ชุมชนท่าว้า- 14. ชุมชนท่าว้าร่วมใจพัฒนา- 15. ชุมชนสระเกษร่วมใจพัฒนา- 16. ชุมชนคลอง 19 หัวป้อมพัฒนา- 17. ชุมชนดอนมะเกลือร่วมใจพัฒนา- 18. ชุมชนหนองปรือพัฒนา- 19. ชุมชนดอนตะไล้-หนองกระทุ่ม-คันคลอง 20 พัฒนา- 20. ชุมชนหนองบอนพัฒนา- 21. ชุมชนหลักเมตรพัฒนา

**อ้างอิง**
สระแก้ว
ท่าเสด็จ
โดนัทของฉันกับพระจันทร์ไม่เต็มดวง

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย ชิโอะ อุซุย ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของอิจิจินชะ ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์

**เรื่องย่อ**
ในการพยายามทำให้ตัวเองดู "ปกติ" ในสายตาเพื่อน ๆ และเพื่อนร่วมงาน อุโนะ ฮินาโกะ จึงทุ่มเทให้กับการแต่งหน้า แฟชั่น และการตกหลุมรัก แต่แม้เธอจะพยายามอย่างเต็มที่ ความพยายามที่จะสร้างความรักแบบ "ปกติ" กับผู้ชายของเธอก็ยังคงล้มเหลว ความปกติแบบใหม่เกิดขึ้นในรูปแบบของความสัมพันธ์ของเธอกับ ซาโต อาซาฮิ หญิงสาวที่มีเหตุผลซึ่งฮินาโกะทำงานด้วย ขณะเดียวกันเธอก็เริ่มกลัวว่าเธออาจจะต้องอยู่คนเดียวตลอดไป สิ่งที่เริ่มต้นด้วยความเคารพจะค่อย ๆ ขยายไปสู่สิ่งที่ใกล้ชิดมากขึ้น

**การตีพิมพ์**
เขียนและวาดภาพโดย ชิโอะ อุซุย โดนัทของฉันกับพระจันทร์ไม่เต็มดวง เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2562 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 4 เล่ม ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2563 ถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565
มังงะเรื่องนี้มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ en วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ

**การตอบรับ**
ซีรีส์เรื่องนี้ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวก เครือข่ายข่าวอนิเมะ ให้คะแนน โดนัทของฉันกับพระจันทร์ไม่เต็มดวง เล่มที่ 1 และ 2 ด้วยคะแนนโดยรวม A− โดยยกย่องซีรีส์เรื่องนี้ว่าสามารถนำเสนอแนวทางที่ผู้ใหญ่สามารถรับมือกับตัวตนของตนเองได้ ซิลเวอร์แมนกล่าวในบทวิจารณ์เล่มที่ 2 ของเธอว่า โดนัทของฉันกับพระจันทร์ไม่เต็มดวง เป็นหนึ่งในผลงานยูริที่มีส่วนที่เหมือนกันกับเรื่อง กระซิบรักเป็นทำนองร้องบอกเธอ ที่ดูเหมือนว่าจะมีตัวเอกที่แสดงสัญญาณของกลุ่มผู้มีความหลากหลายแบบ เอเซ็กชวล หรือเดมิเซ็กชวล แม้จะชื่นชมเรื่องนี้จากมุมมองของการนำเสนอ แต่พวกเขาก็กังวลเกี่ยวกับ "การผนวกรวมระหว่างเรื่องรักร่วมเพศและเรื่องไร้เพศในมังงะเกี่ยวกับตัวละครที่มีความหลากหลายทางเพศ" แต่ก็เปิดใจที่จะดูว่าซีรีส์จะมีความก้าวหน้าอย่างไรกับธีมดังกล่าว
Erica Friedman จาก Yuricon ให้คะแนนรวมเล่มสุดท้าย 10 เต็ม 10 โดยชื่นชมซีรีส์โดยรวมและกล่าวว่า "มังงะเรื่องนี้มีจุดเด่นหลายประการที่ทำให้มังงะเรื่องนี้ดีสำหรับฉัน" – ผู้หญิงในวัยผู้ใหญ่สร้างความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันกับผู้หญิงรอบตัว ความสนิทสนมทางอารมณ์ในรูปแบบต่าง ๆ กับผู้หญิงเหล่านั้น และผู้หญิงในวัยผู้ใหญ่ที่หลีกหนีจากข้อจำกัดที่สังคม ครอบครัว และตัวพวกเธอเองกำหนดไว้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
เว็บไซต์ทางการมังงะ ja- เว็บไซต์ทางการสำนักพิมพ์ผู้จัดจำหน่ายฉบับภาษาอังกฤษ Seven Seas Entertainment 
*23631
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวยูริ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเสี้ยวชีวิต
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนววีรคติ
หมวดหมู่:ความหลากหลายทางเพศในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ
พอลูร์ (เทศมณฑลรูดอน)

พอลูร์ (پالور) เป็นหมู่บ้านและเมืองหลักในตำบลแจฆีเนโจนูบี อำเภอแจฆีน เทศมณฑลรูดอน จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน

**ประชากร**
จากสำมะโนแห่งชาติ พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,017 คนใน 202 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน พ.ศ. 2554 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 1,347 คนใน 316 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน พ.ศ. 2559 ระบุประชากรไว้ที่ 1,370 คนใน 360 ครัวเรือน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในตำบลนี้

**อ้างอิง ==
อองกิ๋น

อองกิ๋น, อองกิ๋ม หรือองกิ๋น มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง ฉี (p=Wáng Qí) ชื่อรอง ข่งชั่ว (p=Kǒngshuò) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้น

**ประวัติ**
อองกิ๋นเป็นชาวเมืองตงไหล (東萊郡 ตงไหลจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ในนครไหลโจว มณฑลชานตงในปัจจุบัน
เดิมอองกิ๋นทำหน้าที่รักษาชายแดนด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ในช่วงต้นศักราชเจิ้งฉื่อ (正始; ค.ศ. 240-249) ในรัชสมัยของโจฮองจักรพรรดิลำดับที่ 3 ของวุยก๊ก อองกิ๋นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองเสฺวียนถู (玄菟郡 เสฺวียนถูจฺวิ้น) ต่อมาไม่นานอองกิ๋นได้เข้าร่วมในสงครามกับอาณาจักรโคกูรยอ ในช่วงเวลานี้ อองกิ๋นได้รับคำสั่งจากบู๊ขิวเขียมให้ไปยังอาณาจักรพูยอเพื่อขอเสบียงอาหารให้กองทัพ
ในปี ค.ศ. 247 อองกิ๋นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองของเมืองไต้ฟาง (帶方郡 ไต้ฟางจฺวิ้น) เพื่อประสานสัมพันธไมตรีกับรัฐวะ (Wakoku; ประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน)
ในปี ค.ศ. 263 อองกิ๋นในเวลานั้นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองของเมืองเทียนซุย (天水郡 เทียนฉุ่ยจฺวิ้น) ได้เข้าร่วมในการพิชิตจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก โดยเตงงายให้ส่งอองกิ๋นให้นำกำลังทหารเข้าโจมตีค่ายของเกียงอุยขุนพลจ๊กก๊ก
ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้น อองกิ๋นได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองของเมืองยีหลำ (汝南郡 หรู่หนานจฺวิ้น)

**ทายาท**
หวาง หมี (王彌) ผู้นำกลุ่มโจรในรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นหฺวายตี้แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก เป็นหลานชายของอองกิ๋น

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).- ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น
พอลูร์ (เทศมณฑลมีนอบ)

พอลูร์ (پالور) เป็นหมู่บ้านในตำบลเบมอนี อำเภอซีรีก เทศมณฑลมีนอบ จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 360 คนใน 69 ครัวเรือน

**อ้างอิง ==
สัญศาสตร์

สัญศาสตร์ หรือ สัญญาณศาสตร์ (semiotics) คือการศึกษาเชิงระบบเกี่ยวกับกระบวนการแสดงสัญลักษณ์และการสื่อสารความหมาย ในศาสตร์สัญศาสตร์ เครื่องหมายหรือสัญญะ คือสิ่งใดก็ตามที่สื่อความหมายหรือความรู้สึกทั้งโดยเจตนาและไม่ได้ตั้งใจไปยังผู้แปลความสัญลักษณ์
สัญศาสตร์คือกิจกรรม การดำเนินการ หรือกระบวนการใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องหมาย เครื่องหมายเหล่านั้นมักจะสื่อสารด้วยภาษาพูด แต่ยังรวมถึงท่าทางหรือรูปแบบภาษาอื่น ๆ เช่น ศิลปะ (ดนตรี ภาพวาด ประติมากรรม เป็นต้น) สัญศาสตร์ร่วมสมัยเป็นสาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับการสร้างความหมาย (ไม่ว่าจะสื่อสารได้หรือไม่ก็ตาม) และความรู้ประเภทต่าง ๆ
ต่างจากภาษาศาสตร์ สัญศาสตร์ยังศึกษาเกี่ยวกับ ระบบสัญญะ (sign system) ที่ไม่ใช่ภาษาด้วย สัญศาสตร์ครอบคลุมการศึกษาเกี่ยวกับการบ่งชี้ การกำหนด ความเหมือน แนวเทียบ อุปมานิทัศน์ นามนัย อุปลักษณ์ สัญลักษณ์ การใช้สัญลักษณ์แสดงนัย และการสื่อสาร
หมวดหมู่:ไซเบอร์เนติกส์
หมวดหมู่:การสื่อสารศึกษา
หมวดหมู่:สัญศาสตร์
หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษากรีกโบราณ (ถึง ค.ศ. 1453)
การเกลื่อนคำ

การเกลื่อนคำ, คำรื่นหู หรือ เสาวพจน์ (euphemism) เป็นคำหรือสำนวนที่ไม่เป็นพิษเป็นภัย ใช้แทนคำหรือสำนวนที่ถือว่าหยาบคาย หรือสื่อถึงสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ การเกลื่อนคำบางคำมีจุดประสงค์เพื่อความบันเทิง ในขณะที่บางคำก็ใช้คำศัพท์ที่ไม่น่าสนใจและไม่เป็นพิษเป็นภัยสำหรับแนวคิดที่ผู้ใช้ต้องการลดความสำคัญลง การเกลื่อนคำมีไว้เพื่อหลีกเลี่ยงความหยาบคายหรืออ้างอิงถึง หัวข้อที่บางคนถือเป็นเรื่องต้องห้าม เช่น ความพิการทางร่างกาย การมีเพศสัมพันธ์ การขับถ่ายของร่างกาย ความเจ็บปวด ความรุนแรง ความเจ็บป่วย หรือความตายในลักษณะสุภาพ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ข้อห้าม
หมวดหมู่:เทคนิคการโฆษณาชวนเชื่อ
หมวดหมู่:ภาพพจน์
หมวดหมู่:การตรวจพิจารณา
หมวดหมู่:การเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชนในปี พ.ศ. 2568

หมวดหมู่นี้มีไว้สำหรับบริษัทที่มีการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชนในปี พ.ศ. 
เสนอขายหุ้น
เอียวหัว

เอียวหัว (เสียชีวิต ค.ศ. 278) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง ซิน (p=Yáng Xīn) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้น

**ประวัติ**
เอียวหัวเป็นชาวเมืองเทียนซุย (天水郡 เทียนฉุ่ยจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน เอียวหัวรับราชการในวุยก๊กโดยดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองกิมเสีย (金城郡 จินเฉิงจฺวิ้น; อยู่บริเวณอำเภอยฺหวีจง มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน)
ในปี ค.ศ. 263 เอียวหัวได้เข้าร่วมในการพิชิตจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก โดยเตงงายให้ส่งเอียวหัวให้นำกำลังทหารของเมืองกิมเสียเข้าโจมตีกานซง (甘松; ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเตี๋ยปู้ มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) เอียวหัวได้เข้ารบกับเกียงอุย และยึดได้กานซง ต่อมาเอียวหัวได้ติดตามเตงงายในการเข้าโจมตีเมืองอิวกั๋ง (江油郡 เจียงโหยวจฺวิ้น)
ในปี ค.ศ. 271 ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้น เอียวหัวได้ดำรงตำแหน่งข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลเลียงจิ๋ว (涼州 เหลียงโจว) โดยได้รับสืบทอดตำแหน่งถัดจากคันห่องที่เสียชีวิต
ในปี ค.ศ. 276 ลิ่งหู หง (令狐宏) แห่งเมืองตุ้นหฺวาง (燉煌郡 ตุ้นหฺวางจฺวิ้น) ก่อกบฏ เอียวหัวนำกำลังทหารเข้าโจมตีและสังหารลิ่งหู หงได้
ในปี ค.ศ. 278 เอียวหัวนำกำลังทหารเข้ารบกับรั่วหลัวป๋าเหนิง (若羅拔能) ชนเผ่าเซียนเปย์ในกลุ่มของทูฟ่า ชู่จีเหนิง (禿髮樹機能) ที่เมืองอู่เวย์ (武威郡 อู่เว่ย์จฺวิ้น)  เอียวหัวพ่ายแพ้และถูกสังหารในที่รบ

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).- ฉาง ฉฺวี (คริสต์ศตวรรษที่ 4). หฺวาหยางกั๋วจื้อ.- ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์จิ้นที่ถูกสังหารในยุทธการ
พอแยนเดบอดออีรอน

"พอแยนเดบอดออีรอน" (پاینده بادا ایران) เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน ซึ่งได้นำมาใช้ในปี พ.ศ. 2523 หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐอิสลาม ดนตรีประพันธ์โดย Abolghasem Halat และเนื้อเพลงเขียนโดย Abolghasem Halat เพลงชาติดังกล่าวถูกเปลี่ยนแทนในปี พ.ศ. 2533 ด้วยเพลงชาติของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านจนถึงปัจจุบันปัจจุบัน

**คำแปล**
บทที่ 1
สาธารณรัฐอิสลามได้สถาปนาขึ้น 
จักมอบศรัทธาและปฐพีให้แก่เรา 
ท่ามกลางการปฏิวัติอิหร่านเอย
ที่ซึ่งพระราชวังอันข่มขี่ได้ถูกพลิกคว่ำ 
ภาพพจน์แห่งอนาคตของเราคือบทบาทแห่งความปรารถนาของเรา 
ด้วยพลังอันยั่งยืนของเรานั้นคือศรัทธาและความสามัคคีของเรา 
ผู้อำนวยเราคือฝ่าพระหัตถ์แห่งพระอัลลอฮ์ 
เป็นพระองค์ผู้ทรงนำทางเราไปสู่การรบสู้ครั้งนี้
ประสานเสียง:
ด้วยพระคุณใต้ร่มเงาแห่งพระคัมภีร์อัลกุรอาน 
จงเป็นอิหร่านหยัดยืนตราบนานเท่านานเถิด!
บทที่ 2
เสรีภาพเปี่ยมดังดอกไม้เท่าแดนดินเรา 
จักเบ่งบานด้วยเลือดอันบริสุทธิ์ของเรา 
อิหร่านผู้ส่งต่อถึงเพลงชาติเพลงนี้ 
ขอน้อมคารวะนักรบแห่งผืนปิตุภูมิ 
ศาสนาแห่งสาธารณรัฐของเราคือผู้ค้ำจุนและความร่มเย็นของเรา 
ด้วยผลประโยชน์จากความหาญกล้าของเราคืออิสรภาพและความมั่นคงของเรา 
ค่ำคืนอันมืดมิดของความทุกข์ยากได้พ้นจากไปแล้ว 
ดวงตะวันแห่งโชคชะตาของเราจักส่องแสงมาแล้ว
ประสานเสียง

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ชีวประวัติของ Abolghasem Halat date=2007-09-27  Archived   - เปอร์เซีย-  ไฟล์ MIDI
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:อดีตเพลงชาติ
หมวดหมู่:บทความที่มีไมโครฟอร์แมต hAudio
หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษาเปอร์เซีย
คำขอวันละข้อจากสาวน้อยเดียวดาย

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ เขียนและวาดภาพโดย Kashikaze เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู

**เรื่องย่อ**
แม้ว่าซากุราอิ อายากะ จะเป็นนักเรียนที่เรียนดีมาก แต่ทำข้อสอบได้ไม่ดี ทำให้ไม่ได้รับการรับเข้ามหาวิทยาลัยที่เธอเลือก เมื่อคุณครูประจำชั้นของเธอสัญญาว่าจะแนะนำโรงเรียนที่เธอเลือกให้กับเธอ เพื่อแลกกับการโน้มน้าวฮอนดะ โซระ นักเรียนที่เคยหนีเรียนให้มาโรงเรียน อายากะจึงตกลง อย่างไรก็ตาม หลังจากที่โซระรู้ถึงข้อตกลงของอายากะ เธอก็ตกลงที่จะกลับมาโรงเรียน แต่ก็ต่อเมื่ออายากะช่วยเธอเพียงหนึ่งอย่างทุกวันเท่านั้น

**การตีพิมพ์**
เขียนและวาดภาพโดย Kashikaze คำขอวันละข้อจากสาวน้อยเดียวดาย เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ถึงวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2565 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 6 เล่ม ตั้งแต่วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2563 ถึงวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2565
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู
ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Kodansha USA วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ

**การตอบรับ**
Erica Friedman จาก Yuricon ชื่นชมซีรีส์เรื่องนี้ โดยกล่าวในบทวิจารณ์ของเธอสำหรับเล่มที่ 2 ว่า "แม้ว่าเนื้อหาจะดูไร้สาระ ซึ่งในตอนแรกดูเหมือนจะเข้าใกล้สิ่งที่อาจก่อให้เกิดการฝ่าฝืนขอบเขตและความสัมพันธ์ที่ไม่ดีต่อสุขภาพมากกว่าที่ฉันชอบ แต่จริง ๆ แล้วซีรีส์เรื่องนี้กลับอ่อนโยนและน่ารักทีเดียว"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 28847
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวยูริ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
หมวดหมู่:ความหลากหลายทางเพศในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:เซนชู
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529- จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

**อ้างอิง**
นครสวรรค์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดนครสวรรค์
บริษัทสาขา

บริษัทสาขา หรือ บริษัทย่อย (subsidiary, subsidiary company) หรือ บริษัทลูก (daughter company) คือ บริษัทที่มีเจ้าของหรือควบคุมโดยบริษัทอื่น ซึ่งเรียกว่า บริษัทแม่ หรือ บริษัทผู้ถือหุ้น ซึ่งมีอำนาจควบคุมทางกฎหมายและทางการเงินเหนือบริษัท บริษัทสาขาสองแห่งหรือมากกว่านั้นที่อยู่ในเครือบริษัทแม่เดียวกันหรือมีฝ่ายบริหารชุดเดียวกันและควบคุมโดยนิติบุคคลหรือกลุ่มเดียวกันเป็นหลัก เรียกว่า บริษัทในเครือ บริษัทสาขาจะต้องปฏิบัติตามกฎหมายของประเทศที่ตนมีสำนักงานใหญ่และจดทะเบียนอยู่ และยังคงรักษาความเป็นผู้นำฝ่ายบริหารของตนเองไว้ด้วย
บริษัทสาขาอาจเป็นบริษัท (โดยปกติมีความจำกัดในการรับผิด) และอาจเป็นของรัฐหรือรัฐวิสาหกิจ ก็ได้ บริษัทในลักษณะนี้เป็นคุณลักษณะทั่วไปในธุรกิจสมัยใหม่ และบริษัทข้ามชาติส่วนใหญ่จัดระเบียบการดำเนินงานของตนในลักษณะนี้ ตัวอย่างของบริษัทผู้ถือหุ้นได้แก่ เบิร์กเชียร์แฮทาเวย์ เจฟเฟอรีส์ไฟแนนเชียลกรุป, เดอะวอลต์ดิสนีย์, วอร์เนอร์บราเธอส์ดิสคัฟเวอรี หรือ ซิตีกรุป ตลอดจนบริษัทที่มุ่งเน้นด้านหนึ่ง เช่น ไอบีเอ็ม, ซีร็อกซ์ และไมโครซอฟท์ บริษัทเหล่านี้และบริษัทอื่น ๆ จัดระเบียบธุรกิจของตนให้เป็นบริษัทสาขาในระดับประเทศและระดับปฏิบัติงาน โดยมักมีบริษัทสาขาอยู่หลายระดับ

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ประเภทของหน่วยงานธุรกิจ
หมวดหมู่:แบบจำลองทางธุรกิจ
หมวดหมู่:คำศัพท์ธุรกิจ
หมวดหมู่:องคภาวะตามกฎหมาย
เงินอุดหนุน

เงินอุดหนุน (subsidy, subvention หรือ government incentive) เป็นประเภทหนึ่งของรายจ่ายของรัฐบาล สำหรับบุคคลและครัวเรือน รวมถึงธุรกิจต่าง ๆ โดยมีเป้าหมายเพื่อรักษาเสถียรภาพของเศรษฐกิจ ช่วยให้มั่นใจได้ว่าแต่ละบุคคลและครัวเรือนจะสามารถดำรงอยู่ได้โดยสามารถเข้าถึงสินค้าและบริการที่จำเป็น พร้อมทั้งเปิดโอกาสให้ธุรกิจต่าง ๆ สามารถดำเนินต่อไปได้และ/หรือแข่งขันได้ เงินอุดหนุนไม่เพียงแต่ส่งเสริมเสถียรภาพทางเศรษฐกิจในระยะยาวเท่านั้น แต่ยังช่วยให้รัฐบาลตอบสนองต่อภาวะเศรษฐกิจรุนแรง ในช่วงภาวะเศรษฐกิจถดถอย หรือตอบสนองต่อภาวะรุนแรงที่ไม่คาดคิด เช่น การระบาดทั่วของโควิด-19
เงินอุดหนุนมีหลากหลายรูปแบบ เช่น รายจ่ายโดยตรงจากรัฐบาล สิ่งจูงใจด้านภาษี เงินกู้แบบผ่อนปรน (soft loan) การพยุงราคา และการจัดหาสินค้าและบริการจากรัฐบาล ตัวอย่างเช่น รัฐบาลอาจแจกจ่ายเงินอุดหนุนโดยตรงให้กับบุคคลและครัวเรือนในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ เพื่อช่วยให้พลเมืองของตนจ่ายใบแจ้งหนี้และเพื่อกระตุ้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจ เงินอุดหนุนทำหน้าที่ช่วยเหลือทางการเงินที่มีประสิทธิผลซึ่งพ้นไปเมื่อเศรษฐกิจประสบความยากลำบากทางเศรษฐกิจ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นโยบายการคลัง
ฉบับร่าง:หมูตุ๋น

----
หมูตุ๋น เป็นฮิปโปโปเตมัสแคระเพศผู้ที่อาศัยอยู่ในสวนสัตว์เปิดเขาเขียว อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ซึ่งมีชื่อเสียงขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562

**ประวัติ**
หมูตุ๋น เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2562 มีพ่อแม่คือโทนี่และโจน่า ชื่อของหมูตุ๋นได้รับเลือกผ่านการลงคะแนนของประชาชนระหว่าง "หมูตุ๋น" กับ "คากิ" ต่อมาชื่อคากิก็ได้เป็นชื่อหลานของหมูเด้งที่สวนสัตว์อุบลราชธานี ซึ่งหมูตุ๋นมีพี่น้องเช่น กันยา หมูหวาน หมูเด้ง

**ความนิยม**
ช่วงที่หมูตุ๋นเกิดนั้นตรงกับช่วงโควิดซึ่งทำให้สวนสัตว์เปิดเขาเขียวต้องปิดทำให้หมูตุ๋นนั้นไม่ได้รับความนิยมมากนักส่วนใหญ่คลิปวีดิโอส่วนใหญ่ที่เกี่ยวกับหมูตุ๋นนั้นก็จะมีแต่ผู้ดูแลสัตว์ที่จะอัดวีดิโอที่เล่นกับหมูตุ๋น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ขาหมู แอนด์เดอะแก๊ง (เฟซบุ๊ก)-  ขาหมู แอนด์เดอะแก๊ง (อินสตาแกรม)-  ขาหมู แอนด์เดอะแก๊ง (ติ๊กต็อก)
ตำบลบ้านสระ

บ้านสระ เป็นตำบลในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของวัดลาดสิงห์ที่เป็นที่พักทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ ก่อนออกสงครามยุทธหัตถีกับพม่า 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลบ้านสระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองผักนาก- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสามชุก และตำบลย่านยาว- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวังหว้า (อำเภอศรีประจันต์) และตำบลหนองสาหร่าย (อำเภอดอนเจดีย์)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองราชวัตร (อำเภอหนองหญ้าไซ)

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลบ้านสระแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่colwidth=20em- หมู่ที่ 1 บ้านหนองไผ่- หมู่ที่ 2 บ้านสระ- หมู่ที่ 3 บ้านหนองหัวรัง- หมู่ที่ 4 บ้านสระด่าน- หมู่ที่ 5 บ้านลาดสิงห์- หมู่ที่ 6 บ้านท่าตาจวง- หมู่ที่ 7 บ้านหนองหิน- หมู่ที่ 8 บ้านดงโมกข์- หมู่ที่ 9 บ้านโพธิ์สุวรรณ- หมู่ที่ 10 บ้านหนองขุม

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลบ้านสระเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านสระ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านสระมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 54.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,895 คน และ 1,523 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านสระอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ

**อ้างอิง**
บ้านสระ
บ้านสระ
ใบแจ้งหนี้

ใบแจ้งหนี้ ใบกำกับสินค้า บัญชีสิ่งของ หรือ บัญชีสินค้าพร้อมด้วยราคา (invoice, bill หรือ tab) เป็นเอกสารทางการค้าที่ผู้ขายออกให้กับผู้ซื้อ มีความเกี่ยวข้องกับธุรกรรมการขาย มีการระบุถึงผลิตภัณฑ์ จำนวน และราคา ที่ตกลงกันไว้ของผลิตภัณฑ์หรือ บริการที่ผู้ขายจัดหาให้แก่ผู้ซื้อ
เงื่อนไขการชำระเงินโดยทั่วไป จะระบุไว้ในใบแจ้งหนี้ สิ่งเหล่านี้อาจระบุว่าผู้ซื้อมีต้องชำระเงินในเวลากี่วันและบางครั้งอาจมีส่วนลดหากชำระเงินก่อนวันครบกำหนด ผู้ซื้ออาจชำระเงินผลิตภัณฑ์หรือบริการที่ระบุไว้ในใบแจ้งหนี้ไปแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนและการสื่อสารที่ไม่จำเป็นจากผู้ซื้อถึงผู้ขาย ผู้ขายบางรายจะระบุอย่างชัดเจนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่และตัวพิมพ์ใหญ่บนใบแจ้งหนี้ว่าได้รับการชำระเงินแล้วหรือไม่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:คำศัพท์ธุรกิจ
ตำบลหนองผักนาก

หนองผักนาก เป็นตำบลในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี  

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลหนองผักนาก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองสะเดา และตำบลกระเสียว- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสามชุก- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบ้านสระ- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองราชวัตร และตำบลหนองหญ้าไซ (อำเภอหนองหญ้าไซ)

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลหนองผักนากแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่colwidth=20em- หมู่ที่ 1 บ้านหนองไผ่- หมู่ที่ 2 บ้านโปร่งแดง- หมู่ที่ 3 บ้านสิบแรก- หมู่ที่ 4 บ้านหนองโรง- หมู่ที่ 5 บ้านหนองผักนาก- หมู่ที่ 6 บ้านหนองสังข์ทอง- หมู่ที่ 7 บ้านหนองโรง- หมู่ที่ 8 บ้านหนองด่าน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลหนองผักนากเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองผักนาก ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองผักนากมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 60.55 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,163 คน และ 1,996 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองผักนากอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองผักนาก

**อ้างอิง**
หนองผักนาก
หนองผักนาก
หมวดหมู่:บทความที่ไม่มีแหล่งที่มาของ EBI

บทความถูกที่เพิ่มในหมวดหมู่นี้มีการใช้แม่แบบ Chembox หรือ Infobox drug, ใช้แม่แบบ ebicite สำหรับ CheMoBot
บทความไม่มีค่าในตัวแปรเสริม EBI หรือ EMBL (ChEBI, ChEMBL)
EBI
ไซเบอร์เนติกส์

ไซเบอร์เนติกส์ (cybernetics) เป็นการศึกษาแบบข้ามสาขาวิชาเกี่ยวกับกระบวนการเชิงวงกลม เช่น ระบบผลป้อนกลับ ซึ่งข้อมูลส่งออกเท่ากับข้อมูลรับเข้าด้วย เกี่ยวข้องกับหลักการทั่วไปที่มีความเกี่ยวข้องในบริบทต่าง ๆ อย่างระบบนิเวศ เทคโนโลยี ชีวภาพ การรู้คิด และระบบสังคม ตลอดจนในกิจกรรมภาคปฏิบัติ เช่น การออกแบบ การเรียนรู้ และ การจัดการ
การข้ามสาขาของไซเบอร์เนติกส์  ทำให้มีการเชื่อมโยงกับสาขาอื่น ๆ จำนวนมาก จึงมีอิทธิพลกว้างไกลและมีการตีความที่หลากหลาย
มีการนิยามไซเบอร์เนติกส์ไว้ในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งสะท้อนถึง "ความอุดมสมบูรณ์ของฐานแนวคิด" คำจำกัดความที่รู้จักกันดีที่สุดนิยามหนึ่งคือคำจำกัดความของนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน นอร์เบิร์ต ไวเนอร์ ซึ่งระบุว่าไซเบอร์เนติกส์คือ "การควบคุมและการสื่อสารในสัตว์และเครื่องจักร" คำจำกัดความในช่วงแรกอีกนิยามหนึ่งในการประชุมไซเบอร์เนติกส์ที่เมซี ซึ่งเข้าว่าไซเบอร์เนติกส์เป็นการศึกษา "กลไกเชิงเหตุและผลแบบวงกลมในระบบทางชีววิทยาและสังคม" มาร์กาเร็ต มีด เน้นย้ำถึงบทบาทของไซเบอร์เนติกส์ในฐานะ "รูปแบบหนึ่งของความคิดแบบข้ามสาขาที่ทำให้สาขาวิชาสามารถสื่อสารกันได้อย่างง่ายดายในภาษาที่ทุกคนสามารถเข้าใจได้"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ระบบอัตโนมัติ
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีศึกษา
หมวดหมู่:มนุษยนิยมเปลี่ยนผ่าน
หมวดหมู่:ไซเบอร์เนติกส์
ตูกุนบูลัก

ตูกุนบูลัก (Tugunbulak) เป็นเมืองสมัยกลางในทิวเขาเตอร์เกสถาน ตั้งอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศอุซเบกิสถานตะวันออกเฉียงใต้ใกล้อุทยานแห่งชาติซามิน ตัวเมืองและตัชบูลัก (display=inline) สถานที่ในยุคเดียวกัน มีผู้เข้าอาศัยอยู่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 เมืองนี้ตั้งอยู่ในระดับความสูง abbr=off เป็นศูนย์กลางการทำเหมืองและการผลิตเหล็กซึ่งเชื่อมต่อกับเครือข่ายการค้าเส้นทางสายไหม ส่วนหลงเหลือของตูกุนบูลักกินพื้นที่ประมาณ abbr=off ซึ่งประกอบด้วยกำแพงอันกว้างขวาง นาขั้นบันได และป้อมปราการpp=1–62024
ตัชบูลักในบริเวณใกล้เคียงค้นพบโดยทีมที่มีไมเคิล ฟราเชตตี นักโบราณคดีชาวอเมริกัน และฟาร์โฮด มักซูดอฟ นักโบราณคดีชาวอุซเบกใน ค.ศ. 2011 ขณะที่ฟราเชตตีกำลังสืบหาชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผาในพื้นที่นั้นเมื่อ ค.ศ. 2015 เขาได้พบกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่โดยรอบ ซึ่งแจ้งแก่เขาว่าเห็นเครื่องปั้นดินเผาลักษณะเดียวกันในสวนหลังบ้าน เมื่อตรวจสอบที่ทำฟาร์มของเขาแล้ว ฟราเชตตีก็พบว่าบ้านของเจ้าหน้าที่นั้นสร้างอยู่บนซากส่วนหลงเหลือของป้อมปราการ มีการขุดค้นและสแกนพื้นที่ด้วยไลดาร์ใน ค.ศ. 2022 เผยให้เห็นศูนย์กลางเมืองขนาดใหญ่ หลังจากลงพื้นที่เพิ่มเติมในปีถัดมา จึงมีการตีพิมพ์การค้นพบในวารสาร Nature เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 20242024

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
cite news|first=Tom|last1=Clynes|title=Lost Silk Road Cities Were Just Discovered With Groundbreaking Tech|date=23 October 2024|url=https://www.nationalgeographic.com/history/article/medieval-cities-silk-road-lidar|journal=National Geographic
*cite newspaper|first=Allison|last=Parshall|title=Lost Silk Road Cities Discovered High in the Mountains of Central Asia|journal=Scientific American|date=23 October 2024|url=https://www.scientificamerican.com/article/lost-silk-road-cities-discovered-high-in-the-mountains-of-central-asia/
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526- จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

**อ้างอิง**
นครสวรรค์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดนครสวรรค์
อาเมิด

ทรายสีดำของหาดอาเมิดและเขาอากุงในพื้นหลัง
อาเมิด (Amed) เป็นหมู่บ้านและชายหาดบนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในตำบลอาบัง อำเภอการางาเซิม ชายหาดอาเมิดเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของเกาะบาหลี และเนื่องด้วยการพัฒนาทางอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอย่างรวดเร็วในพื้นที่ รัฐบาลได้ประกาศพื้นที่อนุรักษ์ขนาด 14 กิโลเมตรตามแนวชายหาดซึ่งกินพื้นที่หาดอาเมิดและหมู่บ้านอื่น ๆ ได้แก่ อาเมิด, เจอเมอลุก (Jemeluk), บูนูตัน (Bunutan), ลีปะฮ์ (Lipah), เลอฮัน (Lehan), เซอลัง (Selang), บายูนิง (Banyuning), อาอัซ (Aas) และ กูซัมบี (Kusambi) ซึ่งอาจเรียกรวมกันด้วยชื่อทางภูมิศาสตร์ว่าเขตชายฝั่งตอนเหนือของคาบสมุทนเซอรายา (Seraya)
ชายหาดส่วนมากในพื้นที่นี้ รวมถึงชายหาดอาเมิด มีหาดทรายเป็นสีดำเนื่องมาจากทรายภูเขาไฟ ด้วยหาดนี้ตั้งอยู่ใกล้กับเขาอากุง ภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดของบาหลี
ในปี 2017 มีการประกาศให้หาดอาเมิดเป็นเขตอนุรักษ์พันธุ์น้ำเค็ม กินพื้นที่ตั้งแต่กูซัมบี ถึงปันตายีบาตูโกรี (Pantai Batu Kori) ตอนใต้ หรือ เซอรายาตะวันออก ในฐานะส่วนหนึ่งของ "เขตอนุรักษ์พันธุ์น้ำเค็มการางาเซิม" (Karangasem Bali Marine Conservation)
หาดอาเมิดยังเป็นแหล่งดำน้ำยอดนิยมของบาหลี ทั้งการดำน้ำอิสระและการดำน้ำสกูบา โดยที่ใต้น้ำมีสิ่งน่าสนใจ เช่น ซากของเรือ ยูเอสเอที ลิเบอร์ตี ที่ถูกจมในตูลัมเบิน ห่างไป 12 กิโลเมตรทางเหนือของอาเมิด และ ซากเรือญี่ปุ่น ซึ่งได้ชื่อมาจากส้วมบนเรือที่มีสภาพเกือบสมบูรณ์และมีลักษณะเป็นแบบส้วมญี่ปุ่น กระนั้นสัญชาติหรือที่มาที่แท้จริงของเรือนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ตั้งอยู่ที่ความลึก 6 ถึง 12 เมตรจากชายฝั่ง หรือ 2 ถึง 12 เมตร ตามแหล่งข้อมูลต่าง ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จังหวัดบาหลี
บาตารากูรู

บาตารากูรู ไม้แกะสลักศิลปะบาหลี
บาตารากูรู (Batara Guru) หรือชื่ออื่น ๆ ได้แก่ บัตตารากูรู (Bhattara Guru; ภัตตรคุรุ), เดอบาตาบาตารากูรู (Debata Batara Guru; เทวดาภัตตรคุรุ) หรือ บาจาราซีวา (Batara Siwa; ภัตตรศิวะ) เป็นชื่อเรียกพระเป็นเจ้าในศาสนาฮินดูแบบอินโดนีเซียองค์หนึ่ง ชื่อนี้มีที่มาจากภาษาสันสกฤต ภัตตรกะ (Bhattaraka) แปลว่า "พระผู้ทรงศักดิ์" ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีคติต่อเทพเจ้าองค์นี้ในฐานะคุรุทางจิตวิญญาณ เป็นคุรุองค์แรกแห่งคุรุทั้งปวงในวรรณกรรมฮินดูแบบอินโดนีเซีย ลักษณะคล้ายกันกับปางทักษิณามูรติของพระศิวะในศาสนาฮินดูแบบอนุทวีปอินเดีย กระนั้น บาตารากูรูมีรูปปางที่มากกว่าพระศิวะตามคติฮินดูในเอเชียใต้ เนื่องมาจากการผสานความเชื่อท้องถิ่น ทั้งดวงวิญญาณและวีรชนพื้นถิ่นของอินโดนีเซียเข้าไปผสม ในคติอินโดนีเซีย พระชายาของบาตารากูรูคือพระทุรคา
บ้างอาจถือว่าบาตารากูรูเป็นรูปปางหนึ่งของพระรุทร-ศิวะ ในฐานะพระผู้สร้างในปรัมปราของวรรณกรรมภาษาชวาและภาษาบาหลี คล้ายกันกับคติของพระพรหมในฮินดูแบบอนุทวีปอินเดีย และมีฐานะเป็นพระเป็นเจ้าสูงสุดในคติฮินดูแบบอินโดนีเซีย คล้ายกันกับจูปีเตอร์ในคติชนสมัยโรมันโบราณ
ในปรัมปราวิทยาของเกาะสุมาตรากล่าวถึงบาตารากูรูเป็นพระผู้สร้างโลก และบรรพชนคนแรกของมนุษย์ทั้งปวง ลักษณะคล้ายกับคติเทพเจ้าผู้สร้างโลกในเอเชียกลางและชนพื้นเมืองของอเมริกาเหนือ ส่วนในพื้นที่อื่น ๆ ของอินโดนีเซียอาจถือว่าเทียบเท่าพระศิวะ ในบางพื้นที่ยังอาจถือว่าสูงส่งกว่าพระพรหม พระวิษณุ พระศิวะ และพระพุทธเจ้า ด้วยซ้ำ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศาสนาฮินดูแบบบาหลี
หมวดหมู่:ศาสนาฮินดูในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ปรัมปราวิทยาอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:เทพเจ้าฮินดู
หมวดหมู่:พระเป็นเจ้า
นอสคาพีน

นอสคาพีน (อังกฤษ: noscapine, narcotine, nectodon, nospen, anarcotine หรือ (โบราณ) opiane) เป็นแอลคาลอยด์ในกลุ่มเบ็นซิลไอโซควิโนลินของกลุ่มโครงสร้างย่อยพาทาไลด์ไอโซควิโนลีน ซึ่งสามารถแยกได้จากสปีชีส์จำนวนมากในวงศ์ Papaveraceae (วงศ์ฝิ่น) ซึ่งไม่มีผลข้างเคียงที่เกี่ยวข้องกับสารกลุ่มโอปิออยด์ เช่น อาการง่วงซึม ภาวะเคลิ้มสุข หรือการระงับอาการปวด และไม่ทำให้เสพติด นอสคาพีนถูกใช้เพื่อลดหรือระงับอาการไอ

**ทางการแพทย์**
นอสคาพีนมักใช้เป็นยาระงับอาการไอ อย่างไรก็ตาม แนวปฏิบัติของประเทศเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2012 ไม่แนะนำให้ใช้ยานี้กับอาการไอแบบเฉียบพลัน

**ผลข้างเคียง**
 คลื่นไส้- อาเจียน- ภาวะกล้ามเนื้อสูญเสียการประสานสัมพันธ์- อาการประสาทหลอน (ทางเสียงและทางการมองเห็น)- ภาวะความผิดปกติทางเพศทางเพศ- ต่อมลูกหมากโต- เบื่ออาหาร- รูม่านตาขยาย- เพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจ- อาการสั่นและกล้ามเนื้อกระตุก- เจ็บหน้าอก- เพิ่มความตื่นตัว- สูญเสียการเห็นเป็น 3 มิติ

**การทำปฏิกิริยา**
นอสคาพีนอาจเพิ่มผลของสารที่ออกฤทธิ์ต่อศูนย์กลางประสาท เช่นเดียวกับแอลกอฮอล์และยานอนหลับ
ไม่ควรใช้ยานี้ร่วมกับยาในกลุ่ม MAOIs เพราะอาจเกิดผลข้างเคียงที่ไม่ทราบแน่ชัดและอาจถึงแก่ชีวิตได้date=February 2012
ไม่ควรใช้นอสคาพีนร่วมกับวาร์ฟาริน เนื่องจากอาจเพิ่มฤทธิ์ป้องกันการแข็งตัวของเลือดของวาร์ฟารินได้

**ดูเพิ่มเติม**
 ยาแก้ไอ- โคดีอีน; ฟอลโคดีน- เดกซ์โทรเมธอร์แฟน; ไดเมมอร์แฟน- ราซีมอร์แฟน; เดกซ์โทรแฟน; เลเวอร์ฟานอล- บูตามิเรต- เพนทอกซีวีอีน- ทิพพิดีน- โคลเพอราสทีน- เลโวโคลเพอราสทีน- นาร์เซียน ซึ่งเป็นโอเปียมอัลคาลอยด์

**เชิงอรรถและรายการอ้างอิง**
หมวดหมู่:ECHA InfoCard ID from Wikidata
หมวดหมู่:Drugs with non-standard legal status
หมวดหมู่:ฝิ่น
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์, อำเภอพยุหะคีรี, อำเภอลาดยาว และ อำเภอโกรกพระ

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบรรพตพิสัย, อำเภอเก้าเลี้ยว, อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหนองบัว, อำเภอไพศาลี, อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522- จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
นครสวรรค์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดนครสวรรค์