หอสมุดคาร์เนกี

ไฟล์:Andrew_Carnegie_in_National_Portrait_Gallery_IMG_4441.JPG|thumb|ภาพเหมือน แอนดรูว์ คาร์เนกี้ 1905 ที่จัดแสดงในหอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ
ป้ายที่หอสมุดสาธารณะทอนทัน ในแมสซาชูเซตส์
หอสมุดคาร์เนกีเป็นกลุ่มหอสมุดที่สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1883 – 1929 ด้วยเงินบริจาคของแอนดรูว์ คาร์เนกี นักธุรกิจชาวสกอตทิช-อเมริกัน หอสมุดบางแห่งเป็นหอสมุดสาธารณะและหอสมุดมหาวิทยาลัย โดยมีทั้งหมด 2,509 แห่ง ในจำนวนนี้ตั้งอยู่ในสหรัฐอเมริกา 1,689 แห่ง ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ 660 แห่ง ในแคนาดา 125 แห่ง และอีก 25 แห่งกระจายในออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ นิวซีแลนด์ เซอร์เบีย เบลเยียม ฝรั่งเศส แคริบเบียน มอริเชียส มาเลเซีย และฟิจิ
ในช่วงแรก หอสมุดของคาร์เนกีแทบทั้งหมดตั้งอยู่ในสถานที่ที่เขามีความผูกพันเป็นการส่วนตัว ได้แก่ บ้านเกิดของเขาในสกอตแลนด์และในพื้นที่พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย อันเป็นเมืองที่เขาพำนักภายหลังอพยพ แต่ตั้งแต่กลาง ค.ศ. 1899 คาร์เนกีได้ขยายการสนับสนุนเงินทุนให้หอสมุดไปยังพื้นที่นอกเหนือจากข้างต้นอย่างมาก ตั้งแต่ช่วงที่คาร์เนกีเริ่มให้ทุนอย่างต่อเนื่อง เมืองที่ขอรับเงินทุนและยอมรับเงื่อนไขของเขาเกี่ยวกับการบริหารและดูแลหอสมุด มักจะได้รับทุนเกือบทั้งหมด มีเพียงไม่กี่เมืองเท่านั้นที่ไม่ได้รับ เมื่อถึงช่วงสุดท้ายของการสนับสนุนเงินทุน สหรัฐอเมริกามีหอสมุดราว 3,500 แห่ง โดยเกือบครึ่งหนึ่งเป็นหอสมุดคาร์เนกี

**ประวัติ**
หอสมุดคาร์เนกีแห่งแรกในดันเฟิร์มลิน ประเทศสกอตแลนด์
หอสมุดเสรีคาร์เนกีแบรดด็อก ในแบรดด็อก รัฐเพนซิลเวเนีย สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1888 เป็นหอสมุดคาร์เนกีแห่งแรกในสหรัฐอเมริกาที่เปิดให้บริการ (ค.ศ. 1889) และเป็นหนึ่งใน 4 แห่งแรกที่ได้รับสนับสนุนเงินทุนเต็มจำนวน
คาร์เนกีเริ่มสร้างหอสมุดในสถานที่ที่เขามีความเกี่ยวข้องเป็นการส่วนตัว หอสมุดสาธารณะแห่งแรกของคาร์เนกี คือ หอสมุดคาร์เนกีดันเฟิร์มลิน ตั้งอยู่ในบ้านเกิดของเขาในดันเฟิร์มลิน สกอตแลนด์ โดยคาร์เนกีได้ว่าจ้างให้เจมส์ แคมป์เบลล์ วอล์กเกอร์สร้างใน ค.ศ. 1880 และเปิดทำการใน ค.ศ. 1883
ห้องสมุดแห่งแรกในสหรัฐอเมริกาที่สร้างโดยการสนับสนุนจากคาร์เนกีสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1886 ในอัลเลเกนี รัฐเพนซิลเวเนีย (ปัจจุบันคือนอร์ตไซด์ พิตต์สเบิร์ก) ซึ่งเป็นเมืองที่เขาพำนักหลังอพยพ ใน ค.ศ. 1890 หอสมุดดังกล่าวเป็นหอสมุดแห่งที่สองของเขาที่เปิดในสหรัฐอเมริกา อาคารดังกล่าวยังเป็นที่ตั้งของหอดนตรีคาร์เนกีแห่งแรกของโลกอีกด้วย
ส่วนห้องสมุดคาร์เนกีแห่งแรกที่เปิดในสหรัฐอเมริกาอยู่ในแบรดด็อก รัฐเพนซิลเวเนีย ห่างจากเมืองพิตต์สเบิร์กไปทางแม่น้ำโมนังกาฮีลาประมาณ 9 ไมล์ โดยใน ค.ศ. 1889 ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานแห่งหนึ่งของบริษัทเหล็ดคาร์เนกีอีกด้วย เป็นห้องสมุดคาร์เนกีแห่งที่สองในสหรัฐอเมริกาที่ได้รับเงินสนับสนุนเมื่อ ค.ศ. 1887 และเป็นห้องสมุดแห่งแรกจากทั้งหมดสี่แห่งที่เขาสนับสนุนเต็มจำนวน ต่อมาใน ค.ศ. 1893 มีการขยายขนาดของอาคารให้ใหญ่ขึ้นสองเท่าและตั้งหอดนตรีคาร์เนกีแห่งที่สามในสหรัฐอเมริกาอีกด้วย
ในสหรัฐอเมริกา ห้องสมุด 9 แห่งจากทั้งหมด 13 แห่งที่คาร์เนกีสนับสนุนเป็นกลุ่มแรกนั้นตั้งอยู่ในเพนซิลเวเนียตะวันตกเฉียงใต้ทั้งหมด หอสมุดของเขาในแบรดด็อก โฮมสเตด และดูเคนอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทเหล็กคาร์เนกี ซึ่งได้ก่อสร้าง บำรุงรักษา และลำเลียงถ่านหินที่ใช้ในระบบทำความอุ่นของหอสมุด มิใช่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
 
ใน ค.ศ. 1897 คาร์เนกีได้ว่าจ้างเจมส์ เบอร์แทรม มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา เบอร์แทรมมีหน้าที่รับคำร้องขอรับเงินสนับสนุนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและดูแลการจ่ายเงินทุนให้กับหอสมุด เมื่อเบอร์แทรมได้รับคำร้องขออนุเคราะห์หอสมุด เขาจะส่งแบบสอบถามไปยังผู้ยื่นคำร้องเพื่อสอบถามเกี่ยวกับจำนวนประชากรในเมือง หอสมุดอื่นในเมือง จำนวนหนังสือในหอสมุดนั้น และยอดการหมุนเวียน หากผ่านเงื่อนไขเบื้องต้น เบอร์แทรมก็สอบถามถึงงบประมาณที่ท้องถิ่นจะจัดสรรเพื่อบำรุงรักษาหอสมุด พื้นที่ที่จะสร้างหอสมุด และวงเงินที่ท้องถิ่นมีอยู่แล้ว
จนถึง ค.ศ. 1898 มีห้องสมุดเพียงแห่งเดียวในสหรัฐอเมริกาที่อยู่นอกพื้นที่เพนซิลเวเนียตะวันตกเฉียงใต้ที่ได้รับทุนสนับสนุน คือ หอสมุดในแฟร์ฟิลด์ รัฐไอโอวา ซึ่งได้รับการสนับสนุนทุนใน ค.ศ. 1892 เป็นโครงการแรกที่คาร์เนกีให้เงินทุนสร้างหอสมุดที่เขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องโดยส่วนตัว โครงการในแฟร์ฟิลด์นี้เป็นส่วนหนึ่งของให้ทุนรูปแบบใหม่ที่คาร์เนกีจะใช้ (ผ่านเบอร์แทรม) สำหรับหอสมุดเพิ่มเติมอีกหลายพันแห่ง
ห้องสมุดสาธารณะคาร์เนกีที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1902 ในฮันติงตัน รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
ตั้งแต่ ค.ศ. 1899 เป็นต้นมา มูลนิธิของคาร์เนกีได้ให้ทุนสนับสนุนในการสร้างหอสมุดเพิ่มขึ้นอย่างมาก ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการเติบโตของสโมสรสตรีในช่วงหลังสงครามกลางเมือง สโมสรนี้เป็นผู้นำในการจัดระเบียบความพยายามของท้องถิ่นในการจัดตั้งหอสมุด รวมถึงการระดมทุนในระยะยาวและการวิ่งเต้นภายในท้องถิ่นของตนเพื่อสนับสนุนการดำเนินงานและคลังทรัพยากรในหอสมุด พวกเขาเป็นผู้นำในการจัดตั้งห้องสมุดราวร้อยละ 75–80 ในท้องถิ่นต่าง ๆ ทั่วประเทศ
คาร์เนกีมีความเชื่อในการให้แก่ "ผู้ที่ขยันขันแข็งและทะเยอทะยาน ไม่ใช่ผู้ที่ต้องการให้ทำทุกอย่างให้ แต่เป็นผู้ที่มีความขวนขวายและสามารถช่วยเหลือตนเองได้มากที่สุด เขาสมควรได้รับมันและเขาจะได้รับประโยชน์จากความช่วยเหลือจากผู้อื่น" ภายใต้การแบ่งแยกเชื้อชาติ คนผิวดำส่วนใหญ่มักถูกปฏิเสธการเข้าถึงห้องสมุดสาธารณะในตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา แทนที่จะให้มีการรวมกลุ่มทางเชื้อชาติในหอสมุดของเขา คาร์เนกีกลับให้ทุนสร้างหอสมุดแยกต่างหากสำหรับคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันในพื้นที่ดังกล่าว เช่น ในฮิวสตัน เขาได้ให้ทุนสนับสนุนสร้างหอสมุดคาร์เนกีสำหรับคนผิวสีแยกต่างหาก ห้องสมุดคาร์เนกีในสะวันนา รัฐจอร์เจีย เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1914 เพื่อรองรับผู้อยู่อาศัยที่เป็นคนผิวดำซึ่งถูกแยกออกจากห้องสมุดสาธารณะที่แบ่งแยกคนผิวขาว สมาคมห้องสมุดคนผิวสีแห่งเมืองสะวันนาซึ่งเป็นองค์กรเอกชนได้ระดมทุนและรวบรวมหนังสือเพื่อจัดตั้งห้องสมุดขนาดเล็กสำหรับพลเมืองผิวสี หลังจากแสดงความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนห้องสมุดแล้ว สมาคมดังกล่าวได้ยื่นคำร้องและรับเงินสนับสนุนจากคาร์เนกี แคลเรนซ์ โทมัส ผู้พิพากษาศาลสูงสุดสหรัฐ เขียนไว้ในบันทึกความทรงจำของเขาที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 2008 ว่าเขาเมื่อยังเป็นเด็กมักจะใช้ห้องสมุดแห่งนี้ก่อนที่ระบบห้องสมุดสาธารณะจะยกเลิกการแบ่งแยกสีผิว
อาคารหอสมุดสร้างขึ้นในรูปแบบที่หลากหลาย เช่น โบซาร์ เรอแนซ็องส์อิตาลี บารอก ฟื้นฟูคลาสสิก และอาณานิคมสเปน เพื่อปรับปรุงรูปลักษณ์ในฐานะอาคารสาธารณะ  เป็นรูปแบบหนึ่งที่ใช้ในห้องสมุดในประเทศสกอตแลนด์ ส่วนในสกอตแลนด์ บ้านเกิดของคาร์เนกี ยังมีการเลือกใช้รูปแบบบารอนสกอตติชอีกด้วย โดยชุมชนเป็นผู้เลือกรูปแบบของอาคาร เมื่อเวลาผ่านไป เจมส์ เบอร์แทรม เลขานุการของคาร์เนกี เริ่มมีความอดทนน้อยลงในการอนุมัติการออกแบบที่ไม่ถูกใจเขา เอ็ดเวิร์ด ลิปปินคอตต์ ทิลตัน เพื่อนที่เบอร์แทรมแนะนำบ่อยครั้ง มักออกแบบอาคารหอสมุดที่สร้างขึ้นหลายแห่ง
สถาปัตยกรรมโดยทั่วไปมักเรียบง่ายและเป็นทางการ ต้อนรับผู้ใช้บริการผ่านประตูทางเข้าที่โดดเด่น ซึ่งส่วนใหญ่จะต้องผ่านบันไดจากระดับพื้นดิน บันไดทางเข้าเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการยกระดับบุคคลด้วยการเรียนรู้ ในทำนองเดียวกัน หอสมุดส่วนใหญ่มีเสาไฟฟ้าหรือโคมไฟติดตั้งไว้ใกล้ทางเข้า แสดงถึงสัญลักษณ์แห่งการตรัสรู้
ในยุคนั้น เงินอุดหนุนของคาร์เนกีมีมูลค่าสูงมาก และงานการกุศลหอสมุดของเขาถือเป็นกิจกรรมการกุศลที่มีมูลค่าสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ คาร์เนกียังคงให้เงินทุนสนับสนุนหอสมุดใหม่กระทั่งช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนการเสียชีวิตของเขาใน ค.ศ. 1919 หอสมุดสร้างขึ้นในเมืองต่าง ๆ ในบริเตนใหญ่และประเทศที่พูดภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ โดยมีการใช้เงินเกือบ 56.2 ล้านดอลลาร์ในการก่อสร้างหอสมุด 2,509 แห่งทั่วโลก ในจำนวนดังกล่าว มีการบริจาคเงิน 40 ล้านดอลลาร์สำหรับการก่อสร้างอาคารหอสมุดสาธารณะ 1,670 แห่งในชุมชน 1,412 แห่งในอเมริกา เมืองขนาดเล็กหลาย ๆ แห่งได้รับเงินช่วยเหลือ 10,000 ดอลลาร์ ช่วยให้ท้องถิ่นสามารถสร้างหอสมุดขนาดใหญ่ซึ่งกลายเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่สำคัญที่สุดของเมืองในชุมชนหลายร้อยแห่งโดยทันที

**ภูมิหลัง**
หน้าต่างกระจกสีของแอนดรูว์ คาร์เนกีในอาคารที่เคยเป็นหอสมุดคาร์เนกี ในเซนต์อัลบันส์ ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
หนังสือและห้องสมุดมีความสำคัญต่อคาร์เนกีตั้งแต่สมัยเยาว์วัยในสกอตแลนด์จนถึงช่วงวัยรุ่นในเมืองอัลเลเกนีและพิตต์สเบิร์ก เขาฟังการอ่านและอภิปรายหนังสือจากห้องสมุดแบบสมัครสมาชิกของพ่อค้า ซึ่งบิดาของเขาช่วยสร้างขึ้น ต่อมา ขณะทำงานให้กับบริษัทโทรเลขท้องถิ่นในพิตต์สเบิร์ก คาร์เนกีได้ยืมหนังสือจากห้องสมุดส่วนตัวของพันเอกเจมส์ แอนเดอร์สัน (ค.ศ. 1785-1861) เขาเปิดคลังทรัพยากรของเขาให้คนงานของเขาชมทุกวันเสาร์ โดยแอนเดอร์สันอาศัยอยู่ในอัลเลเกนี เช่นเดียวกับคาร์เนกี
ในอัตชีวประวัติของเขา คาร์เนกีได้ยกย่องแอนเดอร์สันที่ได้ให้โอกาสแก่ "เด็กหนุ่มที่ทำงาน" (ที่บางคนบอกว่าไม่ควร "มีสิทธิได้รับหนังสือ") ให้ได้รับความรู้เพื่อพัฒนาตนเอง ประสบการณ์ส่วนตัวของคาร์เนกีในฐานะผู้อพยพ ประกอบกับความช่วยเหลือจากผู้อื่นที่สร้างเส้นทางชีวิตและความมั่นคั่งของเขา ได้ย้ำให้เขาเชื่อมั่นในสังคมที่ตั้งอยู่บนหลักแห่งคุณธรรม ซึ่งตอบแทนความสำเร็จแก่ผู้ทำงานหนัก ความเชื่อมั่นนี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของปรัชญาการให้ของเขาเป็นการทั่วไป โดยหอสมุดของเขาถือเป็นตัวแทนของเป้าหมายการกุศลที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด ใน ค.ศ. 1900 คาร์เนกีได้ให้ทุนสร้างห้องสมุดอนุสรณ์แอนเดอร์สัน เพื่อรำลึกถึงพันเอกจอห์น ไบเออร์ส แอนเดอร์สัน ที่วิทยาลัยเอ็มโพเรีย

**สูตรคาร์เนกี**
คาร์เนกีวางศิลาฤกษ์หอสมุดเมืองวอเทอร์ฟอร์ด (ค.ศ. 1903)
หอสมุดของคาร์เนกีเกือบทั้งหมดขึ้นตาม "สูตรคาร์เนกี" ซึ่งจำเป็นต้องมีข้อผูกพันทางการเงินสำหรับการบำรุงรักษาและการดำเนินงานจากท้องถิ่นที่ได้รับจัดสร้างหอสมุด คาร์เนกีต้องการการสนับสนุนจากสาธารณชนมากกว่าการมอบเงินบริจาค โดยเขาระบุไว้ว่า
คาร์เนกีต้องการให้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการเลือกตั้ง (องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น) ดำเนินการดังนี้- แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นของหอสมุดสาธารณะ- จัดเตรียมสถานที่ก่อสร้าง- จ่ายเงินเดือนพนักงานและค่าบำรุงรักษาหอสมุด- ดึงเงินจากภาครัฐมาบริหารหอสมุด ไม่ใช้เพียงการบริจาคส่วนตัวเท่านั้น- จัดสรรงบประมาณประจำปีเป็นเงินร้อยละ 10 ของค่าก่อสร้างห้องสมุดเพื่อสนับสนุนการดำเนินงานของห้องสมุด และ- ให้บริการแก่ทุกคนโดยไม่มีค่าใช้จ่าย
คาร์เนกีมอบอำนาจตัดสินใจดังกล่าวให้เจมส์ เบอร์แทรม ผู้ช่วยของเขา โดยเขาได้สร้าง "ตารางคำถาม" ประกอบด้วยชื่อเมือง สถานะของเมือง จำนวนประชากร หอสมุดที่มีอยู่แล้ว ที่ตั้งของหอสมุด การเข้าถึงหอสมุด จำนวนหนังสือ พื้นที่ที่ท้องถิ่นถือครอง การประมาณจำนวนประชากรของท้องถิ่นในขั้นนี้ให้เจ้าหน้าที่ในพื้นที่จัดทำ ต่อมาเบอร์แทรมได้แสดงความคิดเห็นว่าหากจำนวนประชากรที่เขาได้รับนั้นแม่นยำ "ประชากรของประเทศคงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอย่างน่าพิศวง"
ผลกระทบจากงานการกุศลด้านห้องสมุดของคาร์เนกีเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับช่วงที่การพัฒนาเมืองใหม่และการขยายห้องสมุดในสหรัฐอเมริกากำลังถึงจุดสูงสุด ภายใน ค.ศ. 1890 รัฐหลายแห่งเริ่มมีบทบาทสำคัญในการจัดตั้งหอสมุดสาธารณะ และอาคารใหม่ ๆ ได้ตอบสนองความต้องการอันมหาศาล นอกจากนี้ยังเป็นช่วงเวลาแห่งการพัฒนาสถาบันการศึกษาระดับสูงอย่างรวดเร็วอีกด้วย ความสนใจในการสร้างห้องสมุดยังเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาสำคัญของการพัฒนาในช่วงเริ่มแรกโดยชื่อเสียงของคาร์เนกีและความเชื่อมั่นที่จริงใจของเขาในความสำคัญของห้องสมุด
เมื่อ ค.ศ. 1901 คาร์เนกีได้มอบเงินมากกว่า 2.5 ล้านดอลลาร์เพื่อสร้างหอสมุด 125 แห่งทั่วทั้งแคนาดา ในตอนแรกเมืองส่วนใหญ่ปฏิเสธเขา แต่สุดท้ายก็รับเงินดังกล่าวไป
ใน ค.ศ. 1902 คาร์เนกีเสนอเงินทุนเพื่อสร้างหอสมุดในดะนีดิน ประเทศนิวซีแลนด์ โดยระหว่าง ค.ศ. 1908 ถึง 1916 มีห้องสมุดคาร์เนกี 18 แห่งเปิดทำการทั่วนิวซีแลนด์

**การออกแบบ**
การก่อสร้างอาคารหอสมุดคาร์เนกีแห่งเมืองพิตต์สเบิร์ก สาขาลอว์เรนซ์วิลล์ ถือเป็นหมุดหมายการเลิกสร้างห้องสมุดแบบริชาร์ดสันซึ่งเป็นที่นิยมในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 1800 โดยสมาคมหอสมุดอเมริกันไม่สนับสนุนลักษณะเฉพาะของริชาร์ดสัน เช่น ห้องหนังสือที่มีช่องเว้าพร้อมชั้นวางสูงที่ต้องใช้บันได คลังภาพและมุมอ่านหนังสือส่วนตัวซึ่งชวนให้นึกถึงยุโรปในศตวรรษที่ 16 เนื่องจากบรรณารักษ์สมัยใหม่ไม่สามารถดูแลพื้นที่ดังกล่าวอย่างมีประสิทธิภาพได้
เกณฑ์ทางสถาปัตยกรรมของเบอร์แทรมรวมถึงมีจัดให้มีห้องบรรยาย ห้องอ่านหนังสือสำหรับผู้ใหญ่และเด็ก ห้องพักพนักงาน โต๊ะบรรณารักษ์ที่ตั้งอยู่ตรงกลาง เพดานสูง 12 - 15 ฟุต และหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจากพื้น 6 - 7 ฟุต ทั้งนี้ไม่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมภายนอกแนะนำเป็นการเฉพาะ และไม่จำเป็นต้องใส่ชื่อของแอนดรูว์ คาร์เนกีลงบนอาคารด้วย เพื่อประโยชน์ในทางประสิทธิภาพการใช้งาน ยังไม่แนะนำให้มีเตาผิง เพื่อให้มีพื้นที่ผนังสำหรับจัดเก็บหนังสือมากขึ้น
แม้ว่าจะไม่มีข้อกำหนดที่เข้มงวดเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ แต่เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่มักมาจากกองหอสมุดซึ่งก่อตั้งโดยเมลวิล ดิวอีใน ค.ศ. 1888 ซึ่งจำหน่ายเก้าอี้ โต๊ะ บัญชีหนังสือ และชั้นวางหนังสือที่ได้มาตรฐาน

**ชั้นวางหนังสือแบบบริการตนเอง**
ห้องสมุดชั้นเปิดแห่งแรก ๆ หอสมุดพิตต์สเบิร์กสาขาเซาต์ไซด์ ในช่วงที่เปิดทำการในปี 1910 และมีโต๊ะแผนกต้อนรับขนาดใหญ่
โต๊ะยืมคืนเดิมที่สาขาเซาต์ไซด์ เมื่อ ค.ศ. 1999 เดิมออกแบบให้มีลักษณะโดดเด่น ต่อมาใน ค.ศ. 2011 ได้แทนที่ด้วยโต๊ะข้างที่ใช้ไม้เดิม
ห้องสมุดคาร์เนกีห้าแห่งแรกใช้นโยบายชั้นวางหนังสือแบบปิด ซึ่งเป็นรูปแบบการดำเนินงานที่ใช้กันทั่วไปในห้องสมุดในขณะนั้น ผู้ใช้บริการจะต้องขอหนังสือจากเจ้าหน้าที่ห้องสมุดซึ่งจะไปหยิบหนังสือจากชั้นวางหนังสือปิดที่ไม่อนุญาตให้บุคคลทั่วไปเข้าและนำไปที่โต๊ะยืมคืน
เพื่อลดต้นทุนการดำเนินงาน คาร์เนกีได้กำหนดนโยบายชั้นวางแบบเปิดหรือบริการตนเองซึ่งเป็นการปฏิวัติการให้บริการ โดยเริ่มจากหอสมุดสาขาในย่านพิตต์สเบิร์กที่เปิดหลังจากสาขาหลัก กระบวนการนี้ทำให้ผู้ใช้บริการสามารถเข้าถึงชั้นวางหนังสือได้โดยเสรี สถาปนิกของคาร์เนกีได้ออกแบบหอสมุดสาขาต่าง ๆ ในย่านพิตส์เบิร์กเพื่อให้บรรณารักษ์คนหนึ่งสามารถดูแลการดำเนินงานทั้งหมดได้
การขโมยหนังสือและสิ่งของอื่น ๆ กลายเป็นประเด็นหลักที่ต้องคำนึง โดยทำให้ต้องย้ายโต๊ะบริการยืม-คืนหนังสือของหอสมุดไว้ที่ประตูหน้า แทนโต๊ะส่งมอบหนังสือที่ใช้ในห้องสมุดแบบชั้นวางหนังสือปิดแบบดั้งเดิม โต๊ะเหล่านี้มีขนาดใหญ่และมีลักษณะน่าเกรงขามกว่าโต๊ะที่ใช้ในห้องสมุดสมัยใหม่ โดยมีขนาดเกือบเท่ากับความกว้างของล็อบบี้ และทำหน้าที่เป็นสิ่งกั้นทางกายภาพและทางจิตวิทยาระหว่างทางเข้าด้านหน้าและห้องหนังสือ
หอสมุด "กองหนังสือแบบเปิด" แห่งแรกอยู่ในลอว์เรนซ์วิลล์ ซึ่งเป็นห้องสมุดของคาร์เนกีแห่งที่ 6 ที่เปิดให้บริการในอเมริกา ต่อมาเปิดให้บริการในลักษณะดังกล่าวคือที่เวสต์เอนด์ ซึ่งเป็นห้องสมุดคาร์เนกีแห่งที่แปดในสหรัฐอเมริกา
วอลเทอร์ อี. แลงแซม นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมและอาจารย์มหาวิทยาลัยซินซินแนติกล่าวว่า "ห้องสมุดคาร์เนกีมีความสำคัญ เนื่องจากมีชั้นวางหนังสือแบบเปิด ซึ่งส่งเสริมให้ผู้คนค้นหาหนังสือ ... ผู้คนสามารถเลือกหนังสือที่ต้องการอ่านได้ด้วยตัวเอง"  นโยบายชั้นวางหนังสือแบบเปิดนี้ได้รับการนำมาใช้ในภายหลังโดยห้องสมุดต่าง ๆ ที่เคยใช้ชั้นวางหนังสือแบบปิด

**ข้อวิจารณ์**
อลิซ เอส. เทย์เลอร์ เลขาธิการคนแรกของคณะกรรมาธิการการห้องสมุดไอโอวา วิจารณ์การใช้เงินทุนของคาร์เนกีสำหรับการสร้างอาคารที่หรูหราแทนการให้บริการห้องสมุดที่มีคุณภาพ เงินสนับสนุนของคาร์เนกีครอบคลุมเฉพาะการสร้างอาคารหอสมุดเท่านั้น และคาร์เนกีมอบอาคารหอสมุดให้กับท้องถิ่นโดยมีเงื่อนไขว่าท้องถิ่นนั้นจะต้องจัดหาทรัพยากรและบำรุงรักษาอาคารเหล่านั้น ส่งผลให้ชุมชนขนาดเล็กมักประสบปัญหาเรื่องต้นทุนการบำรุงรักษาที่เกี่ยวข้องกับหอสมุดคาร์เนกี ท้องถิ่นต่าง ๆ มักยินดีรับเงินสนับสนุนสำหรับอาคารหอสมุดใหม่ แต่กลับไม่เต็มใจที่จะจัดสรรภาษีเพื่อบำรุงรักษา เมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว นี่เป็นข้อติชมหนึ่งที่มักได้รับเกี่ยวกับหอสมุดคาร์เนกี การให้หอสมุดแก่เมืองที่เล็กเกินกว่าจะให้การสนับสนุนได้นั้น แท้จริงแล้วทำให้การพัฒนาห้องสมุดระดับภูมิภาคแบบร่วมมือที่ชุมชนเหล่านั้นพึ่งพาในปัจจุบันล่าช้าลง
นักวิจารณ์บางคนยังมองว่าการบริจาคอันมหาศาลของเขานั้นเป็นการดูหมิ่นชุมชนที่พอใจจะระดมทุนให้กับงานสาธารณะของตนเอง บ้างก็มองว่าการผลักดันของเขาให้มีหอสมุดสาธารณะเป็นเพียงความพยายามในการควบคุมทางสังคมเท่านั้น มาร์ก ทเวน ผู้สนับสนุนคาร์เนกี อ้างว่าคาร์เนกีใช้การกุศลเป็นเครื่องมือในการซื้อชื่อเสียง วิลเลียม จิวเวตต์ ทักเกอร์วิพากษ์วิจารณ์ถึงงานการกุศลของคาร์เนกีจากมุมมองทางศาสนา โดยโต้แย้งว่างานการกุศลดังกล่าวไม่ได้ชดเชยกับความมั่งคั่งที่สะสมมาอย่าง "ผิดศีลธรรม" ของเขา และการบริจาคของเขาเทียบไม่ได้กับ "ความชั่วร้าย" ที่ทักเกอร์อ้างว่ามีอยู่จริงในระบบทุนนิยม คนงานเหล็กกล้าของคาร์เนกีเองก็มีความเห็นสะท้อนถึงความรู้สึกนี้ โดยให้เหตุผลว่าเขาควรใช้ความมั่งคั่งในการปรับปรุงสภาพการทำงานของพนักงานมากกว่าที่จะนำไปใช้สร้างหอสมุดทั่วประเทศ ถึงกระนั้น การตอบสนองของคาร์เนกีต่อคำวิจารณ์เหล่านั้น ตลอดจนการหยุดงานประท้วงที่โฮมสเตดสตีลเกี่ยวกับความกังวลของเขาต่อคนงานดังกล่าว "ถ้าฉันขึ้นค่าจ้างของคุณ คุณคงใช้เงินนั้นไปซื้อเนื้อคุณภาพดีขึ้นหรือเครื่องดื่มเพิ่มสำหรับมื้อเย็นของคุณ แต่สิ่งที่คุณต้องการ แม้ว่าคุณจะไม่รู้ก็ตาม ก็คือหอสมุดและหอแสดงคอนเสิร์ตของฉัน"
ข้อวิจารณ์ต่อคาร์เนกีสามารถสรุปย่อสั้นได้โดยใช้ถถ้อยคำที่ใช้ประชดประชันคาร์เนกีของFinley Peter Dunneว่า "วิธีการแก้ปัญหาความยากจนและอาชญากรรมนั้น คือการสร้างอาคารหินสีน้ำตาลในทุกเมืองทั่วทั้งประเทศ" แนวคิดที่อาคารหนึ่ง ๆ จะเป็นยาวิเศษรักษาปัญหาต่าง ๆ ของสังคมนั้นไม่น่าจะเป็นแนวทางที่ยั่งยืนนักในสายตาของผู้วิพากษ์วิจารณ์
ปัญหาต่อเนื่องอีกปัญหาหนึ่งคือผลกระทบต่อหอสมุดศาสนาที่ตั้งอยู่เดิมที่เคยส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านหอสมุดเสรีมานานนับปี ตัวอย่างของปัญหาดังกล่าวคือหอสมุดยูไนเทดพรีสไบเทอเรียแห่งเอดินบะระที่อยู่ในความดูแลของRobert James Drummondที่ได้รับผลกระทบจากการเปิดให้บริการของหอสมุดคาร์เนกีในใจกลางเมือง
นอกจากการวิพากษ์วิจารณ์ในผลประโยชน์ในงานการกุศลและแรงจูงใจแล้ว การสร้างอาคารหอสมุดในตอนใต้ของอเมริกานั้นเป็นประเด็นที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างสูงเช่นกัน กฎหมายระดับรัฐและท้องถิ่นว่าด้วยการแบ่งแยกทางเชื้อชาติและสีผิวในตอนใต้ยังกีดกันมิให้ชาวอเมริกันแอฟริกันเข้าถึงสาธารณูปโภคต่าง ๆ รวมทั้งอาคารหอสมุด และเมื่อมีการระดมทุนเพื่อสร้างหอสมุดคาร์เนกีในแอตแลนตาใน ค.ศ. 1902 ซึ่งมีนโยบายแบ่งแยกสีผิวถูกต่อต้านจากนักเคลื่อนไหวจำนวนมากในเวลานั้น รวมทั้งW. E. B. Du Bois ในปีต่อมาที่แม้ว่าAmerican Library Associationจะคงเพิกเฉยต่อการนำJim Crow lawsมาใช้อย่างเป็นระบบในทางตอนใต้ บริษัทคาร์เนกียังคงยอมรับบรรทัดฐานทางสังคมดังกล่าว ถึงกับระบุให้ชุมชนที่ร้องขอทุนสนับสนุนตามสัดส่วน "เฉพาะของประชากรผิวขาวของเมืองเท่านั้น"

**สิ่งตกทอด**
ไฟล์:2008-0601-DC-CityMuseumCarnegieLibrary.jpg|thumb|250px|Historical Society of Washington, D.C.ที่ตั้งอยู่ในอาคารที่เดิมเป็นหอสมุดคาร์เนกีและเป็นโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ
คาร์เนกีจัดตั้งกองทุนการกุศลเพื่อดำเนินงานการกุศลของเขาต่อไป แต่กองทุนกลับลดการสนับสนุนทางการเงินแก่หอสมุดก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลง ถึงกระนั้นก็ยังคงดำเนินการสนับสนุนโครงการหอสมุดต่าง ๆ เช่นในประเทศแอฟริกาใต้

**คลังภาพ**
ไฟล์:Carnegie-Library-9724.jpg|alt=Carnegie Library, built in 1901 in Guthrie, Oklahoma| หอสมุดคาร์เนกีที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1901 ในกัทรี รัฐโอคลาโฮมา
ไฟล์:Akron_Public_Library_(Akron,_Ohio).jpg|alt=Carnegie Library, built in 1904 in Akron, Ohio| หอสมุดคาร์เนกีที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1904 ในแอครอน รัฐโอไฮโอ
ไฟล์:Tyler_carnegie_library.jpg|alt=Carnegie Public Library, built in 1904 in Tyler, Texas| หอสมุดสาธารณะคาร์เนกีที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1904 ในไทเลอร์ รัฐเท็กซัส
ไฟล์:Hokitika_Museum_248.JPG|alt=Carnegie Library, built in 1908 in Hokitika, New Zealand| หอสมุดคาร์เนกีที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 1908 ในโฮกิติกา ประเทศนิวซีแลนด์
ไฟล์:Kilkenny_Carnegie_library.jpg|alt=Kilkenny Carnegie Library, built in 1910 in Kilkenny, Ireland| หองสมุดคาร์เนกีเมืองคิลเคนนี สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1910 ในคิลเคนนี ไอร์แลนด์
ไฟล์:West_Tampa_Free_Public_Library.jpg|alt=West Tampa Free Public Library, built in 1914 in Tampa, Florida| หอสมุดสาธารณะเสรีเวสต์แทมปา สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1914 ในแทมปา รัฐฟลอริดา
ไฟล์:Beaumont_Library_District,_Beaumont,_CA,_bld2.jpg|alt=Beaumont Library built in 1914 in Beaumont, California| หอสมุดโบมอนต์ สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1914 ในโบมอนต์ รัฐแคลิฟอร์เนีย
ไฟล์:St._Pete_Mirror_Lake_Library02.jpg|alt=St. Petersburg Public Library, built in 1915 in St. Petersburg, Florida| หอสมุดสาธารณะเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1915 ในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก รัฐฟลอริดา
ไฟล์:Bayliss_Carnegie_Library_(April_2023)-3563.jpg|alt=Bayliss Library, built in 1917 in Glenn County, California| หอสมุดเบลิสส์ สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1917 ในเกลนน์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย
ไฟล์:Univerzitetska_biblioteka,_Beograd_05.jpg|alt=Carnegie Library, built in 1921 in Belgrade, Serbia| หอสมุดคาร์เนกีที่สร้างขึ้นในค.ศ. 1921 ในเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย

**หมายเหตุ**

**บรรณานุกรม**
 Anderson, Florence (1963). Carnegie Corporation Library Program, 1911–1961... (Carnegie Corporation of New York)- Black, A., & Prizeman, O. (2021). "A Reassessment of the Design of Carnegie Public Library Buildings with a View to Their Future Use: The Case of Evanston Public Library, Illinois" (1908). IFLA Journal 47, no. 4: 444–452.- Bobinski, George S. (1968). "Carnegie Libraries: Their History and Impact on American Public Library Development." ALA Bulletin 62, no. 11 (December 1968): 1361–1367.  in JSTOR- Ditzion, Sidney. (1947). Arsenals of a Democratic Culture: A Social History of the American Public Library Movement in New England and the Middle States from 1850 to 1900 (American Library Association).- Fultz, Michael (2006). "Black Public Libraries in the South in the Era of de jure Segregation" Libraries & the Cultural Record 41, no. 3: 337–359.- Garrison, Dee (1979). Apostles of Culture: The Public Librarian and American Society, 1876–1920 (New York: Free Press).- Grimes, Brendan.  (1998). Irish Carnegie Libraries: A Catalogue and Architectural History. (Irish Academic Press). 0-7165-2618-2- Harris, Michael (1974). "The Purpose of the American Public Library, A Revisionist Interpretation of History" Library Journal 98: 2509–2514.- Jones, Theodore (1997). Carnegie Libraries Across America: A Public Legacy, John Wiley & Sons. 0-471-14422-3- Kevane, M.J. and W.A. Sundstrom,  Public Libraries and Political Participation, 1870–1940 Santa Clara University Scholar Commons (2016); uses advanced statistics to find a new library had no effect on voter turnout- Kevane, Michael, & Sundstrom, William A. (2014). "The Development of Public Libraries in the United States, 1870–1930: A Quantitative Assessment" Information and Culture, 49, no. 2, 117–144.- Lorenzen, Michael (1999).  "Deconstructing the Carnegie Libraries: The Sociological Reasons Behind Carnegie's Millions to Public Libraries", Illinois Libraries. 81, no. 2: 75–78.- Martin, Robert Sidney. (1993) Carnegie Denied: Communities rejecting Carnegie Library Construction Grants, 1898–1925 (Greenwood Press)- Miner, Curtis (1990) "The 'Deserted Parthenon': Class, Culture and the Carnegie Library of Homestead, 1898–1937." Pennsylvania History 52, no. 2 (April 1990): 107–135.  in JSTOR- Nasaw, David (2006). Andrew Carnegie. New York: Penguin Press.- Pollak, Oliver B. (2005). A State of Readers, Nebraska's Carnegie Libraries, (Lincoln: J. & L. Lee Publishers).- Prizeman, Oriel (2013). Philanthropy and Light: Carnegie Libraries and the Advent of Transatlantic Standards for Public Space (Ashgate).- Swetman, Susan H. (1991). "Pro-Carnegie library arguments and contemporary Concerns in the Intermountain West." Journal of the West 30, no. 3, 63–68.- Van Slyke, Abigail A. (1995). Free to All: Carnegie Libraries & American Culture, 1890–1920. (University of Chicago Press)- Watson, Paula D. (1996). "Carnegie Ladies, Lady Carnegies : Women and the Building of Libraries." Libraries & Culture 31, no. 1 (Winter 1996): 159–196.- Watson, Paula D. (1994). "Founding Mothers: The Contribution of Women's Organizations to Public Library Development in the United States" Library Quarterly 64, no. 3 (July 1994): 233–270.- Wiegand, Wayne A. (2011). Main Street Public Library: Community Places and Reading Spaces in the Rural Heartland, 1876–1956 (University of Iowa Press).

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 มอลลี สกิน (5 มีนาคม 2004)  "ห้องสมุดคาร์เนกีของอเมริกาปรับตัวเพื่ออยู่รอดอย่างไร" Preservation Online-  ห้องสมุดคาร์เนกีแห่งสกอตแลนด์ – สถานที่สำคัญในวรรณกรรม
หมวดหมู่:การให้
หมวดหมู่:ห้องสมุด