Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
เจียวเอี๋ยน

เจียวเอี๋ยน เป็นบุคคลในยุคสามก๊ก อาจหมายถึง:- เจียวเอี๋ยน (เจี่ยง เหยียน) (蔣延) ขุนนางของรัฐง่อก๊ก- เจียวเอี๋ยน (เจี๋ยง เสี่ยน) (蔣顯; เสียชีวิต ค.ศ. 264) ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก เป็นบุตรชายคนรองของเจียวอ้วน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2565

เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ.
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2559

เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ.
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, กิ่งอำเภอเวียงแหง และกิ่งอำเภอไชยปราการ

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
ข้าวราดแกงกะหรี่

ข้าวราดแกงกะหรี่ทำกินเองที่บ้านตามแบบฉบับของญี่ปุ่น
ข้าวราดแกงกะหรี่ (karē raisu; curry rice) เป็นอาหารที่รับประทานโดยการราดแกงกะหรี่ลงบนข้าวสวย
มีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษ โดยมีที่มาจากอาหารอินเดีย และได้รับการนำเข้ามาสู่ประเทศญี่ปุ่นในยุคเมจิ แล้วก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างเป็นเอกลักษณะเฉพาะในญี่ปุ่น เป็นอาหารจานหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากจนได้รับการเรียกว่าเป็นอาหารประจำชาติญี่ปุ่นควบคู่ไปกับราเม็ง เป็นเมนูยอดนิยมในการจัดอันดับความนิยมของเมนูอาหารกลางวันในโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แกงกะหรี่ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แกง
หมวดหมู่:บทความที่มีลิงก์เสียตั้งแต่พฤษภาคม 2023
หมวดหมู่:อาหารจากข้าวของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โยโชกุ
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อไก่ของญี่ปุ่น

หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อไก่แบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อสัตว์ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมูของญี่ปุ่น

หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมูแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อสัตว์ของญี่ปุ่น
บาดาล

เชื่อว่านาคอาศัยอยู่ในนาคพิภพ ซึ่งเป็นชั้นล่างสุดของเมืองบาดาล
ตามคติศาสนาแบบอินเดีย บาดาล (पाताल ปาตาล) pp=209–213pp= 580–581 เป็นโลกใต้พิภพ เชื่อว่าสวยงามเหมือนสวรรค์ เต็มไปด้วยอัญมณีและทะเลสาบ เรียกอีกชื่อว่านาคพิภพ เพราะเป็นที่อยู่ของนาค

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พญานาค
หมวดหมู่:ศาลเจ้ากวนอู

หมวดหมู่:กวนอู
หมวดหมู่:เทวสถานในศาสนาท้องถิ่นจีน
หมวดหมู่:เทวสถานแบ่งตามเทวดา
หมวดหมู่:อารามเต๋า
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อวัวของญี่ปุ่น

หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อสัตว์ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อวัวแบ่งตามประเทศ
การผนวกทิเบตโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน

ทิเบตถูกผนวกเข้าอยู่ภายใต้ปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) หลังรัฐบาลทิเบตลงนามในข้อตกลงสิบเจ็ดจุดซึ่งองค์ทะไลลามะที่ 14 ทรงลงสัตยาบันในวันที่ 24 ตุลาคม 1951 แต่ต่อมาพระองค์ได้ปฏิเสธโดยอ้างว่าได้พระองค์ถูกบังคับให้ต้องแสดงความเห็นชอบต่อข้อตกลงดังกล่าว เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นภายหลังรัฐบาลทิเบตพยายามจะได้รับการรับรองโดยนานาชาติ, ความพยายามปรับกองทัพทิเบตให้เป็นสมัยใหม่, การเจรจาระหว่าวรัฐบาลของทั้งสองรัฐ และ การสู้รบในชัมโตในคัมเมื่อเดือนตุลาคม 1950 บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้เรียกรวมกันว่า "การปลดแอกทิเบตโดยสันติ" (Peaceful Liberation of Tibet) โดยรัฐบาลจีน แม้ว่าจะมีรายงานว่ามีชาวทิเบตเสียชีวิตหลายพันรายระหว่างการบุกรุกโดยเจ้าหน้าที่กองทัพของจีนเอง หรือเรียกว่า "การรุกรานทิเบตโดยจีน" (Chinese invasion of Tibet) โดยคณะกรรมการปกครองกลางทิเบต กับชาวทิเบตโพ้นทะเล
รัฐบาลทิเบตและโครงสร้างทางสังคมของทิเบตยังคงอยู่เป็นระบบภายใต้อำนาจปกครองของจีน กระทั่งเกิดการลุกฮือใหญ่ปี 1959 เมื่อองค์ทะไลลามะเสด็จลี้ภัยไปยังอินเดีย หลังจากนั้นมาโครงสร้างรัฐบาลและสังคมของทิเบตถูกยุบ

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต
หมวดหมู่:การผนวก
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
Estola brunnea

Estola brunnea เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Thomson ใน ค.ศ. 1868 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล

**อ้างอิง==
Estola boliviana

Estola boliviana เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากโบลิเวีย

**อ้างอิง==
ดิลก

บาล คงคาธร ติลก
สาธุในพาราณสีประดับหน้าผากด้วยดิลกแบบรุทรดิลก
ในศาสนาฮินดู ดิลก (तिलक; ติลัก) หรือ ติกะ เป็นรอยแต้มบนหน้าผาก ตรงจุดอาชญาจักรหรือตามที่สาม แต่ก็อาจป้ายตามส่วนอื่นของร่างกาย เช่น คอ มือ อก หรือแขนเช่นกัน ดิลกอาจป้ายทุกวันเพื่อประดับ, ใช้เพื่อบ่งบอกนิกายหรือสำนัก หรือใช้ประกอบพิธีกรรมทางการศาสนาหรือป้ายตามโอกาส แตกต่างกันไปตามธรรมเนียมปฏิบัติของแต่ละที่ นอกจากนี้ยังอาจใช้เพื่อให้เกียรติอีกบุคคลหนึ่ง หรือเพื่อต้อนรับบุคคลอื่นเมื่อมาถึง
ดิลกมีลักษณะที่หลากหลาย รวมถึงทำมาจากวัสดุที่แตกต่างกันไป ตั้งแต่เถ้าธุลีจากไฟในยัญบูชา, ขี้วัว, ผงไม้จันทน์หอม, ขมิ้น, ดินเหนียว, ถ่าน ไปจนถึงผงโลหะสีแดง
ในแต่ละสำนักและนิกายของศาสนาฮินดูใช้วัสดุและรูปแบบดิลกที่แตกต่างกันไป
เช่น ในไวษณวนิกายตามธรรมเนียมแบบเคร่งครัดจะใช้การป้ายดิลกและสัญลักษณ์อื่นบนร่างกายสิบสองจุด ดิลกแบบไวษณวะมีชื่อเรียกว่าอุรธวปุนทระ ประกอบด้วยเส้นขีดแนวตั้งสองหรือสามเส้นจากใต้ไรผมจนเกือบถึงปลายจมูก เชื่อมกันตรงกลาง มีลักษณะคล้ายอักษร U กระนั้นยังมีลักษณะเฉพาะของอุรธวปุนทระที่แตกต่างกันไปในแต่ละสำนักของไวษณวนิกาย และมีการใช้วัสดุตั้งแต่ไม้จันทน์หอมไปจนถึงวัสดุอื่น ๆ ส่วนในไศวนิกาย มีดิลกที่เรียกว่า ตริปุนทระ หรือรุทรดิลก นิยมเป็นพิเศษในผู้นับถือพระศิวะpp=789–790 ประกอบด้วยเส้นแนวนอนสามแถบพาดผ่านหน้าผาก ละเส้นนวตั้งหนึ่งเส้นหรือวงกลมอยู่ตรงกลาง ตามธรรมเนียมล้วจะทำมาจากเถ้าธุลีจากยัญบูชา หรือที่เรียกว่า วิภูติ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการตัดขาดจากทางโลก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:เครื่องสำอาง
อ็อลเดินบวร์ค

อ็อลเดินบวร์ค (Oldenburg) เป็นนครในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกของนครเบรเมิน บนชายฝั่งแม่น้ำฮุนเทอ มีประชากรประมาณ 172,000 คน
อ็อลเดินบวร์คเดิมเป็นชุมชนและป้อมปราการขนาดเล็กริมแม่น้ำฮุนเทอ (Hunte) เมืองนี้ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารปี ค.ศ. 1108 ในชื่อ Aldenburg ซึ่งหมายถึง "ปราสาทเก่า" อ็อลเดินบวร์คเติบโตขึ้นในฐานะเมืองสำคัญในยุคกลาง โดยมีบทบาทเป็นศูนย์กลางการค้าและการปกครอง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 เมืองนี้กลายเป็นซึ่งเป็นรัฐอิสระในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และยังเป็นเมืองหลวงของรัฐเรื่อยมา 
ต่อมาในศตวรรษที่ 19 เมืองได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็วทั้งในด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรม อาคารสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก เช่น ปราสาทอ็อลเดินบวร์ค และโรงละครอ็อลเดินบวร์ค สะท้อนถึงความรุ่งเรืองในยุคนั้น ปัจจุบัน เศรษฐกิจของอ็อลเดินบวร์คมุ่งเน้นอุตสาหกรรมพลังงาน การวิจัย และการพัฒนาเทคโนโลยีดิจิทัล โดยเฉพาะในด้านพลังงานหมุนเวียน อ็อลเดินบวร์คมีสถาบันอุดมศึกษาของรัฐจำนวนสองแห่ง

**อ้างอิง==
111 ซัมเมอร์เซต

111 ซัมเมอร์เซต (111 Somerset) เป็นอาคารสูงใช้งานเป็นอาคารพาณิชย์และห้างสรรพสินค้า ตั้งอยู่ในย่านออร์เชิร์ด ประเทศสิงคโปร์ มีชื่อเดิมเมื่อเริ่มเปิดตัวว่า อาคารคณะกรรมการบริการสาธารณะ (Public Utilities Board Building; PUB Building) จนถึงปี 1995 ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ อาคารพลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power Building) จนถึงปี 2008 ซึ่งอาคารถูกซื้อโดยวายทีแอลคอร์เปอเรชั่น แปซิฟิกสตาร์ เคยใช้งานเป็นสำนักงานใหญ่ของเครือเอสพี ก่อนจะย้ายไปที่ปัจจุบันในกัลลัง

**ประวัติศาสตร์**
อาคารตั้งอยู่ใกล้กับย่านการค้าถนนออร์เชิร์ด สร้างขึ้นเริ่มแรกเพื่อเป็นสำนักงานของแผนกต่าง ๆ ภายในคณะกรรมการบริการสาธารณะซึ่งขยายขนาดขึ้นมากจนต้องย้ายออกจากที่ทำการเดิมในศาลาว่าการนครสิงคโปร์
การออกแบบอาคารเป็นผลงานจากผู้ชนะการประกวดออกแบบสถาปัตยกรรมในปี 1971 จากผู้เข้าประกวด 23 ชื่อ คณะกรรมการซึ่งนำโดยประธานพียูบี ลิม คิม ซัน เลือกเอาสี่ชิ้นงาน โดยผลงานที่ชนะและถูกคัดเลือกมาสร้างจริงเป็นผลงานโดยบริษัทสถาปนิก กรุ๊ปทูอาร์คีเท็กส์ (Group 2 Architects; 1970–1978)
อาคารมีความสูง 100 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1977 ด้วยเงิน 32 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอาคารพลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power Building) หลังฝ่ายบริการพลังงานไฟฟ้าแบะก๊าซธรรมชาติของพียูบีแปรสภาพเป็นองค์กรแยกออกมาในชื่อ พลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power) ในวันที่ 1 ตุลาคม 1995 อาคารได้รับการปรับสภาพครั้งใหญ่ในปี 2006 โดยการปรับเฟอร์นิเจอร์ภายในและรีแคล็ดอาคารด้วยโลหะสีเงิน
ในวันที่ 29 มกราคม 2007 พียูบีย้ายออกจากอาคารไปยังสำนักงานใหม่ที่อาคารสิ่งแวดล้อม (Environment Building) บนถนนสก็อตส์ ซึ่งเป็นที่ทำการของกระทรวงสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรน้ำ กรมที่พียูบีสังกัดอยู่ วายทีแอล แปซิฟิกสตาร์ (YTL Pacific Star) เข้าซื้ออาคารในเดือนกุมภาพันธ์ 2008 และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน รวมถึงเข้าแปรสภาพอาคารด้วยงบประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ แปรสภาพภายในจากพื้นที่ว่าง โถงรับรอง สำนักงาน และโรงอาหารเดิมมาเป็นพื้นที่ค้าขาย หอประชุม ไปจนถึงลานจอดรถ อาคารเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2010 พร้อมซุปเปอร์มาร์เก็ตแฟร์ไพรส์ไฟนิสต์ (FairPrice Finest) ให้บริการ

**สถาปัตยกรรม**
คณะกรรมการตัดสินการแข่งขันประกวดแบบอาคารบรรยายผลงานออกแบบนี้ว่าเป็น "รูปแบบตามธรรมชาติ และการใช้สอยที่ทำให้ได้มาซึ่งตัวตนและศักดิ์ศรี" ของอาคาร อาคารสูง 17 ชั้นนี้มีอิทธิพลอย่างชัดเจนจากศาลาว่าการนครบอสตัน ผลงานออกแบบโดยเกอร์ฮาร์ด เอ็ม. คอลแมนในปี 1962 ซึ่งได้อิทธิพลอีกทีมาจาก Sainte Marie de La Tourette (1957–1960) ผลงานออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเบร์ พัฒนาการของโครงร่าง (development of form) ของอาคารมีลักษณะแมนเนอริสต์ แต่กระนั้นก็มีความขัดแย้งกับตรรกะในตัว (inherent logic) ที่ปรากฏชัดเจนทั้งใน La Tourette กับบางส่วนของศาลาว่าการนครบอสตัน
อาคารนี้ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ รูปแบบบรูทัลลิสต์
อาคารมีลักษณะแปลนเป็นรูปอักษร H โดยตรงกลางเป็นเซอร์วิสคอร์ และมีโถงต้อนรับที่มีอากาศถ่ายเทโดยธรรมชาติ ปีกสองปีกของอาคารซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือกับใต้และขนานกันมีความสูงไม่เท่ากัน และเชื่อมต่อกันด้วยพื้นที่แนวตัดสูงสามชั้นที่มีขนาดกว้างกว่า 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์
หน้ากากออกซิเจน

ผู้หญิงคนหนึ่งขณะสวมหน้ากากออกซิเจน
หน้ากากออกซิเจน (oxygen mask) เป็นหน้ากากที่ให้วิธีการถ่ายโอนแก๊สออกซิเจนที่ใช้ในการหายใจจากถังเก็บไปยังปอด โดยหน้ากากออกซิเจนอาจจะครอบเฉพาะจมูกและปาก (หน้ากากทางปากและจมูก) หรือทั้งใบหน้า (หน้ากากเต็มหน้า) ซึ่งอาจทำจากพลาสติก, ซิลิโคน หรือยาง โดยในบางสถานการณ์ อาจส่งออกซิเจนผ่านทางสายให้ออกซิเจนทางจมูกแทนหน้ากากได้

**หน้ากากออกซิเจนพลาสติกทางการแพทย์**

**ตัวอย่างหน้ากากออกซิเจนพลาสติกทางการแพทย์**
หน้ากากออกซิเจนทางการแพทย์ส่วนใหญ่ใช้โดยผู้ให้บริการทางการแพทย์สำหรับการรักษาด้วยออกซิเจน เนื่องจากหน้ากากชนิดนี้เป็นแบบใช้แล้วทิ้งจึงช่วยลดต้นทุนการทำความสะอาดและความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ การออกแบบหน้ากากสามารถระบุความแม่นยำของการส่งออกซิเจนในสถานการณ์ทางการแพทย์ต่าง ๆ หลากหลายที่ต้องได้รับการรักษาด้วยออกซิเจน
ภาพอุปกรณ์ดูแลระบบทางเดินหายใจ
โดยปกติแล้วออกซิเจนในอากาศห้องจะมีอยู่ประมาณ 21 เปอร์เซ็นต์ และเปอร์เซ็นต์ที่สูงกว่านั้นมักมีความจำเป็นในการรักษาทางการแพทย์ ออกซิเจนในเปอร์เซ็นต์ที่สูงนี้จัดเป็นยา โดยออกซิเจนมากเกินไปอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของผู้ป่วย ส่งผลให้ผู้ป่วยต้องพึ่งออกซิเจนในระยะยาว และในกรณีร้ายแรง ผู้ป่วยอาจตาบอดได้ ด้วยเหตุผลเหล่านี้ การรักษาด้วยออกซิเจนจึงได้รับการตรวจสอบอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ หน้ากากมีน้ำหนักเบาและติดด้วยแถบคาดศีรษะหรือสายคล้องหูแบบยางยืด โดยหน้ากากออกซิเจนมีความโปร่งใสเพื่อให้มองเห็นใบหน้าเพื่อให้ผู้ให้บริการด้านการแพทย์ทำการประเมินผู้ป่วยได้ รวมทั้งลดความรู้สึกกลัวที่ปิดมิดชิดที่ผู้ป่วยบางรายมักประสบเมื่อสวมหน้ากากออกซิเจน ซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดจะต้องสวมหน้ากากออกซิเจนในบางระยะ หรืออาจใช้สายให้ออกซิเจนทางจมูกแทนก็ได้ แต่การส่งออกซิเจนด้วยวิธีนี้จะมีความแม่นยำน้อยกว่าและมีความเข้มข้นที่จำกัด
ตามข้อมูลของแอลทัสมาร์เกตรีเสิร์ช ตลาดหน้ากากออกซิเจนแบบใช้แล้วทิ้งทั่วโลกมีศักยภาพที่จะเติบโตได้ 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐระหว่าง ค.ศ. 2019 ถึง ค.ศ. 2023 โดยอัตราการเติบโตของตลาดดังกล่าวจะมีความเร็วเพิ่มขึ้นตลอดช่วงเวลานี้เช่นกัน

**หน้ากากซิลิโคนและหน้ากากยาง**
หน้ากากออกซิเจนซิลิโคนและยางมีน้ำหนักมากกว่าหน้ากากพลาสติก ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้มีการปิดผนึกที่ดีในระหว่างการใช้งานเป็นเวลานานโดยนักบิน, บุคคลในการวิจัยทางการแพทย์ และห้องปรับแรงดันบรรยากาศสูง ตลอดจนผู้ป่วยอื่น ๆ ที่ต้องได้รับออกซิเจนบริสุทธิ์ เช่น ผู้ป่วยที่ได้รับภาวะเป็นพิษคาร์บอนมอนอกไซด์ และผู้ป่วยจากโรคลดความกด ทั้งนี้ นายแพทย์ อาเธอร์ เอช. บัลบูเลียน เป็นผู้ริเริ่มหน้ากากออกซิเจนที่สามารถใช้งานได้จริงรุ่นแรก ซึ่งนักบินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองสวมใส่และใช้โดยโรงพยาบาล ส่วนวาล์วภายในหน้ากากที่กระชับพอดีเหล่านี้จะควบคุมการไหลของแก๊สเข้าและออกจากหน้ากาก เพื่อให้แก๊สที่หายใจออกมากลับหายใจเข้าไปอีกครั้งน้อยที่สุด

**ดูเพิ่ม**
 การรักษาด้วยออกซิเจน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รูปแบบเภสัชภัณฑ์
หมวดหมู่:อุปกรณ์นำส่งยา
หมวดหมู่:อุปกรณ์ความปลอดภัย
หมวดหมู่:การบำบัดการหายใจ
Mod wsgi

mod_wsgi เป็นมอดูลสำหรับการรันโปรแกรมภาษาไพธอน บน Apache HTTP Server โดยมี WSGI เป็นส่วนต่อประสาน พัฒนาโดย Graham Dumpleton และจัดจำหน่ายภายใต้ Apache License 2.0 รองรับทั้ง Python 2 และ 3
mod_wsgi นั้นง่ายกว่า เร็วกว่า และสามารถทำการตั้งค่าได้ละเอียดมากกว่า mod_python ซึ่งเป็นซอฟต์แวร์ที่ค่อนข้างเก่า รวมถึงการใช้ FastCGI

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาษาไพทอน
หมวดหมู่:เว็บเซิร์ฟเวอร์
Mod python

mod_python เป็นมอดูลสำหรับเชื่อมต่อApache HTTP Server โดยเรียกใช้สคริปต์ภาษาไพธอนบนเว็บเซิร์ฟเวอร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อแทนที่ CGI  ลักษณะเด่นได้แก่การดำเนินการและการเก็บรักษาข้อมูลข้ามหลายเซสชันอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าปัจจุบันจะไม่ได้อยู่ระหว่างการพัฒนา แต่ก็ยังไม่มีการประกาศว่าการบำรุงรักษาจะสิ้นสุด เพียงแต่ว่า mod_python มีความเสถียรเพียงพอจนแทบไม่จำเป็นต้องมีการบำรุงแล้ว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาษาไพทอน
หมวดหมู่:เว็บเซิร์ฟเวอร์
XPath

ไฟล์:XPath_example.svg|thumb|300x300px| รูปภาพของการใช้นิพจน์ XPath กับเอกสาร XML
ตำแหน่งของ XPath ในการแปลง XML
XPath (XML Path Language) คือไวยากรณ์ภาษาสำหรับการระบุส่วนเฉพาะของเอกสารที่สอดคล้องกับภาษามาร์กอัป XML มีไวยากรณ์ที่กระชับ โดยไม่ใช่ภาษามาร์กอัปที่ใช้ XML
XPath ได้รับการพัฒนาโดยองค์กรมาตรฐาน W3C (World Wide Web Consortium) โดย XPath 1.0 ได้รับการเผยแพร่เป็นคำแนะนำเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 1999 ในเวลาเดียวกันกับ XSL Transformations (XSLT) 1.0

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาษาสอบถาม
หมวดหมู่:มาตรฐานเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม
หมวดหมู่:เอกซ์เอ็มแอล
น่าน ฟ้า ชลาลัย

น่าน ฟ้า ชลาลัย เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวสุขนาฏกรรม ดรามา ปี 2567 จากการกำกับของ กรพจน์ สืบชมภู นำแสดงโดย เจมส์ มาร์, พีรวิชญ์ อรรถชิตสถาพร และณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20.30 น. (เวลามาตรฐานไทย) ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 18 กันยายน 2567 ซึ่งละครเรื่องนี้นับเป็นละครเรื่องสุดท้ายของ ณิชา ณัฏฐณิชา ในฐานะนักแสดงในสังกัดช่อง 3

**นักแสดง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3 เอชดี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์กรุ๊ป
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย กรพจน์ สืบชมภู
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
คูเกี๋ยน

คูเกี๋ยน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ชิว เจี้ยน (p=Qiū Jiàn) เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นคนสนิทของจงโฮยขุนพลวุยก๊ก

**ประวัติ**
ในปี ค.ศ. 263 ในการรบที่วุยก๊กพิชิตรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริ คูเกี๋ยนมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพในค่าย (帳下督 จ้างเซี่ยตู) ของจงโฮย และร่วมติดตามจงโฮยในการศึก เดิมคูเกี๋ยนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของขุนพลเฮาเหลก เฮาเหลกแนะนำคูเกี๋ยนให้กับสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก จงโฮยนับถือคูเกี๋ยนอย่างสูงจึงขอสุมาเจียวให้คูเกี๋ยนมาติดตามตน
ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 264 จงโฮยตัดสินใจที่จะก่อกบฏในเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) อดีตนครหลวงของจ๊กก๊ก จงโฮยสั่งให้ผู้ช่วยคนสนิทเข้าบัญชาการหน่วยทหารต่าง ๆ แล้วจึงสั่งให้กักบริเวณข้าราชการทั้งหมดในสำนักต่าง ๆ และปิดประตูแต่ละสำนัก รวมถึงสั่งให้ปิดประตูเมืองและวางกำลังเวรยามอย่างแน่นหนา เฮาเหลกอดีตผู้บังคับบัญชาของคูเกี๋ยนเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกกักบริเวณ คูเกี๋ยนเห็นใจเฮาเหลกที่ถูกกักบริเวณเพียงลำพังในห้อง จึงไปหาจงโฮยและกล่าวว่าข้าราชการที่ถูกกักบริเวณแต่ละคนควรมีทหารรับใช้ไว้ดูแลอำนวยความสะดวก จงโฮยเห็นด้วย
เฮาเหลกใช้โอกาสนี้ลวงทหารรับใช้ที่มาดูแลตนให้นำจดหมายไปส่งถึงเฮาเกียนบุตรชาย ในจดหมายมีความว่า "คูเกี๋ยนลอบแจ้งข่าวว่าจงโฮยให้สร้างหลุมขนาดใหญ่พร้อมด้วยกระบองขาวหลายพันท่อน คิดจะเรียกกำลังทหารภายนอกทั้งหมดเข้ามา จะให้หมวกสีขาวแก่ทหารแต่ละนาย ตั้งให้เป็นขุนพลกระจัดกระจาย (散將 ซ่านเจี้ยง) จากนั้นจะให้ถูกทุบจนตายในหลุม" ข่าวลือนี้ได้รั่วไหลและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว นำไปสู่เหตุการณ์ที่กำลังทหารภายนอกเมืองยกบุกเข้าเซงโต๋ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 264 เป็นผลทำให้จงโฮย, เกียงอุย, เตียวเอ๊กและคนอื่น ๆ ถูกสังหาร

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ก่อตั้งในนครหลวงกรุงเทพธนบุรีในปี พ.ศ. 2515

หมวดหมู่:ก่อตั้งในกรุงเทพมหานครในคริสต์ทศวรรษ 1970
2515
/ก่อตั้ง
*กรุงเทพธนบุรี
เฮาเกียน

เฮาเกียน (ค.ศ. 247 - 301) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หู เยฺวียน (p=Hú Yuān) ชื่อรอง ชื่อ-ยฺเหวียน (p=Shìyuán) ชื่อในวัยเด็ก เย่าชือ (p=Yàochī) เป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้นตะวันตก

**ประวัติ**
เฮาเกียนเป็นชาวอำเภอหลินจิง (臨涇縣 หลินจิงเซี่ยน) เมืองฮันเต๋ง (安定郡 อานติ้งจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอเจิ้น-ยฺเหวียน มณฑลกานซู่ เฮาเหลกเป็นหลานปู่ของอ้าวจุ๋น (胡遵 หู จุน) ผู้เป็นขุนพลทหารม้าและรถรบ (車騎將軍 เชอฉีเจียงจฺวิน) ของรัฐวุยก๊ก เฮาเกียนเป็นบุตรชายของเฮาเหลก (胡烈 หู เลี่ย) ผู้เป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลฉินโจว (秦州) ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ในปี ค.ศ. 264 หลังจ๊กก๊กถูกพิชิต จงโฮยเริ่มก่อกบฏต่อวุยก๊กที่เซงโต๋ (成都 เฉิงตู) อดีตนครหลวงของจ๊กก๊ก เฮาเหลกบิดาของเฮาเกียนส่งคนมาแจ้งเฮาเกียนว่าจงโฮยคิดการก่อกบฏ เฮาเกียนจึงร่วมกับอุยก๋วนในการก่อการกำเริบต่อต้านจงโฮยและสังหารจงโฮยได้สำเร็จ เวลานั้นเฮาเกียนมีอายุ 18 ปี
ในปี ค.ศ. 296 ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก เฮาเกียนได้รับการแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองอิเจี๋ยง (豫章郡 ยฺวี่จางจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครหนานชาง มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน) 
ต่อมาในช่วงสงครามแปดอ๋อง (ค.ศ. 291-306) เฮาเกียนได้รับมอบหมายจากซือหม่า หลุน (司馬倫) ผู้เป็นอ๋องแห่งเตียว (趙王 เจ้าหวาง) ให้เข้ารบกับซือหมา จฺย่ง (司馬冏) ผู้เป็นอ๋องแห่งเจ๋ (齊王 ฉีหวาง) ได้รับชัยชนะหลายครั้ง
ในปี ค.ศ. 301 เฮาเกียนพ่ายแพ้ต่อซือหมา อิ่ง (司馬穎) ผู้เป็นอ๋องแห่งเซงโต๋ (成都王 เฉิงตูหวาง) เฮาเกียนยอมจำนนและถูกประหารชีวิต

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.- เถา จงอี๋ (คริสต์ศตวรรษที่ 14). ชัวฝู
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก
เตนซก

เตนซก ( ค.ศ. 220–264) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เถียน ซฺวี่ (p=Tián Xù) เป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**ประวัติ**
เตนซกเป็นชาวอำเภออู๋จง (無終縣 อู๋จงเซี่ยน) เมืองปักเป๋งขวาหรือโย่วเป่ย์ผิง (右北平郡 โย่วเป่ย์ผิงจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ในเขตจี้โจว นครเทียนจินในปัจจุบัน เตนซกเป็นหลานปู่ของพี่ชายหรือน้องชายของเตียนติ๋ว (田疇 เถียน โฉว) ข้าราชการผู้รับใช้ขุนศึกโจโฉในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ในปี ค.ศ. 220 หลังจากโจผี (บุตรชายและทายาทของโจโฉ) โค่นล้มราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและสถาปนารัฐวุยก๊กโดยสถาปนาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรก พระองค์ทรงมีพระประสงค์จะเชิดชูเตียนติ๋วในเรื่องความเป็นผู้มีคุณธรรม แต่เตียนติ๋วและบุตรชายเสียชีวิตไปแล้ว โจผีจึงทรงตัดสินพระทัยตั้งให้เตนซกเป็นทายาทผู้สืบเชื้อสายของเตียนติ๋ว และทรงตั้งให้เตนซกมีบรรดาศักดิ์เป็นกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว)
ในปี ค.ศ. 263 เตนซกเข้าร่วมในการศึกที่รบกับจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก โดยเตนซกมีตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพโจมตีภาคตะวันตก (鎮西護軍 เจิ้นซีฮู่จฺวิน) ภายใต้สังกัดของเตงงายขุนพลวุยก๊กผู้ดำรงตำแหน่งขุนพลโจมตีภาคตะวันตก (征西將軍 เจิงซีเจียงจฺวิน) เมื่อจงโฮยขุนพลวุยก๊กอีกคนหนึ่งและเกียงอุยขุนพลจ๊กก๊กอยู่ในภาวะที่เอาชนะกันไม่ได้ที่เกียมโก๊ะ (劍閣 เจี้ยนเก๋อ) เตงงายตัดสินใจใช้ทางลัดจากอิมเป๋ง (陰平 อินผิง) ไปยังอิวกั๋ง (江油 เจียงโหยว) เพื่อเลี่ยงแนวป้องกันของเกียงอุย เตนซกไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเตงงายโดยการไม่ยอมยกพลไป เตงงายจึงต้องการจะสั่งประหารชีวิตเตนซก ต่อมา หลังจากเตงงายเอาชนะจูกัดเจี๋ยมขุนพลจ๊กก๊กที่กิมก๊ก (緜竹 เหมียนจู๋) เกียงอุยล่าถอยจากเกียมโก๊ะไปยังเมืองปากุ๋น (巴郡 ปาจฺวิ้น) ทัพวุยก๊กอีกทัพที่นำโดยจงโฮยเคลื่อนรุดหน้าไปยังอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) จงโฮยสั่งให้เตนซก, เฮาเหลก, บังโฮย และคนอื่น ๆ ในนำพลไล่ตามตีทัพเกียงอุยที่ล่าถอย
ต่อมาในปีเดียวกัน หลังเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กยอมจำนนและวุยก๊กพิชิตจ๊กก๊ได้สำเร็จ จงโฮยวางแผนจะก่อกบฏต่อรัฐวุยก๊ก จึงกล่าวหาว่าเตงงายวางแผนจะก่อกบฏแล้วให้จับกุมเตงงายส่งตัวกลับลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) นครหลวงของวุยก๊ก จงโฮยก่อกบฏขึ้นในปี ค.ศ. 264 แต่ถูกปราบปรามและตัวจงโฮยก็ถูกสังหาร เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเตงงายต้องการไปพาตัวเตงงายกลับจากลกเอี๋ยง  อุยก๋วนขุนพลวุยก๊กอีกคนผู้เคยวางแผนร่วมกับจงโฮยในการจับกุมเตงงาย กลัวว่าเตงงายจะแก้แค้นตนหากเตงงายกลับมาได้ อุยก๋วนจึงยุให้เตนซกสังหารเตงงายโดยย้ำเตือนเรื่องที่เตงงายเคยอยากจะสั่งประหารชีวิตเตนซกในปีก่อนหน้า เตนซกนำทหารไปสกัดเตงงายที่หมู่บ้านซานเจ้า (三造亭 ซานเจ้าถิง) ในอำเภอกิมก๊ก เตนซกจัดการสังหารเตงงายและเตงต๋ง (鄧忠 เติ้ง จง) บุตรชาย

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ) เล่มที่ 11, 28.- เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).- ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู เล่มที่ 36.
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
ข้อตกลงสิบเจ็ดประเด็น

ข้อตกลงสิบเจ็ดประเด็น (Seventeen-Point Agreement) หรือชื่อทางการว่า ข้อตกลงระหว่างรัฐบาลกลางประชาชนและรัฐบาลท้องถิ่นของทิเบตว่าด้วยมาตรการเพื่อการปลดปล่อยทิเบตโดยสันติ เป็นข้อตกลงของสาธารณรัฐประชาชนจีนกับทิเบต ลงนามโดยผู้แทนจากรัฐบาลกลางประชาชนและรัฐบาลทิเบตในวันที่ 23 พฤษภาคม 1951 ในเขตจงหนานไห่ กรุงปักกิ่งpp=812–813 องค์ทะไลลามะที่ 14 เป็นผู้ลงสัตยาบันทางโทรเลขในวันที่ 24 ตุลาคม 1951p=107 ข้อตกลงดังกล่าวถูกปฏิเสธทางกฎหมายโดยทิเบตไม่ถึงแปดปีต่อมาในวันที่ 11 มีนาคม 1959 
ในวันที่ 18 มีนาคม หลังเสด็จลี้ภัยถึงอินเดียสำเร็จ ทะไลลามะที่ 14 เสริมการปฏิเสธข้อตกลงอีกครั้ง ผ่านการออกแถลงการณ์ว่าข้อตกลงนั้นถูกทำไปภายใต้การบีบบังคับ1959 รัฐบาลกลางทิเบต ซึ่งตั้งขึ้นภายหลังในปี 1960 ถือว่าข้อตกลงนี้ไม่เป็นผล2021

งาโปยี งาวัง ชิกเม ผู้นำคณะผู้แทนทิเบตในการเจรจาข้อตกลง อ้างว่าไม่มีการบีบบังคับใด ๆ เกิดขึ้น

**ภูมิหลัง**
หลังราชวงศ์ชิงล่มสลายในปี 1912 ทะไลลามะที่ 13 ทรงประกาศเอกราชของทิเบตp=217 เอกราชของทิเบตถูกตั้งคำถามหลายครั้งโดยรัฐบาลจีนในปักกิ่งp=218 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1949 ปังเชนลามะที่ 10 เขียนโทรเลขแสดงความยินดีกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่สามารถจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้สำเร็จ รวมถึงแสดงความตื่นเต้นที่จะมีการปลดแอกทิเบตในอนาคตp=274 กองทัพปลดแอกประชาชนข้ามแม่น้ำจินชาในเดือนตุลาคม 1950 และเอาชนะกองทัพทิเบตได้ไม่เกินวันที่ 19 ตุลาคมpp=32–45 จีนทำการพักการรุกคืบทางการทหารและให้ทิเบตส่งผู้แทนมาเจรจาที่ปักกิ่ง ทาไลลามะเชื่อว่าร่างข้อตกลงดังกล่าวเขียนขึ้นโดยจีน และผู้แทนชาวทิเบตไม่ได้รับอนุญาตให้เสนอการเปลี่ยนแปลงใด ๆ รวมถึงจีนตัดไม่ให้ผู้แทนทิเบตสื่อสารกับรัฐบาลทิเบตในลาซาได้ คณะผู้แทนทิเบตไม่ได้รับอนุญาตจากลาซาให้ลงนาม แต่ท้ายที่สุดก็ยอมถูกกดดันจากจีนให้ลงนามด้วยการใช้ตราประทับที่ทำขึ้นเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวโดยเฉพาะpp=113–116

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**

**หนังสือ**
 language=en- language=en- language=en- language=en- language=en- language=en- language=en ( PDF)- language=en- language=en- cite book |editor-last=Pan |editor-first=Qiang'en  
publisher=青苹果数据中心 Green Apple Data Centre |url=https://books.google.com/books?id=oY_hAgAAQBAJ |language=zh- language=en- language=en- language=en

**บทความ**
 issn=2662-9283- publisher=Info-Buddhism- language=en

**เอกสารของรัฐ**
 language=en - url=http://www.archieve.claudearpi.net/maintenance/uploaded_pics/590418_Tezpur_Statement.pdf - cite web |last1=Luo |first1=Yong |title=西藏和平解放进程中的阿沛 |trans-title=Ngapoi on the Peaceful Liberation of Tibet |url=http://www.tibet.cn/cloud/periodical/p/2017/a/149388253230.shtml |website=China Tibet Online |publisher=Government of the People's Republic of China |date=2017 |language=zh-Hans-CN 
หมวดหมู่:ข้อตกลง
หมวดหมู่:การผนวกทิเบตโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
ไท่ฉื่อ

ไท่ฉื่อ (p=Tàishǐ) เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก (จิ้นอู่ตี้) ชื่อศักราชไท่ฉื่อใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 266 (ปีอี๋โหย่ว (乙酉) เดือน 12) ถึง ค.ศ. 271 รวมเวลา 10 ปี และถือเป็นชื่อศักราชแรกของราชวงศ์จิ้นตะวันตกด้วย

**การเปลี่ยนชื่อศักราช**
 ศักราชเสียนซีปีที่ 2 ของวุยก๊ก (ค.ศ. 265-266) — เดือน 12 วันที่ 17 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่ฉื่อปีที่ 1- ศักราชไท่ฉื่อปีที่ 11 (ค.ศ. 275) — เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนหนิงปีที่ 1

**ตารางเทียบศักราช**

**ดูเพิ่ม**
 ศักราชของจีน

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
หมวดหมู่:ศักราชของราชวงศ์จิ้นตะวันตก
เสียนหนิง

เสียนหนิง (p=Xiánníng) เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก (จิ้นอู่ตี้) ชื่อศักราชเสียนหนิงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 275 ถึง ค.ศ. 280 เดือน 4 รวมเวลา 6 ปี 
ในเดือน 4 ของศักราชเสียนหนิงปีที่ 6 (ค.ศ. 280) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่คางปีที่ 1

**การเปลี่ยนชื่อศักราช**
 ศักราชไท่ฉื่อปีที่ 11 (ค.ศ. 275) —  เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนหนิงปีที่ 1- ศักราชเสียนหนิงปีที่ 6 (ค.ศ. 280) — เดือน 4 วันที่ 29 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่คางปีที่ 1

**ตารางเทียบศักราช**

**ดูเพิ่ม**
 ศักราชของจีน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ฝาง เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
หมวดหมู่:ศักราชของราชวงศ์จิ้นตะวันตก
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอหางดง

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
ตำบลสนามชัย (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

สนามชัย เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลสนามชัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลโพธิ์พระยา- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดอนมะสังข์ และตำบลดอนตาล- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลไผ่ขวาง ตำบลท่าระหัด และตำบลท่าพี่เลี้ยง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลรั้วใหญ่ และตำบลพิหารแดง

**ประวัติ**
สนามชัย เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ในปี พ.ศ. 2475 ทางจังหวัดสุพรรณบุรีได้ยุบพื้นที่ตำบลหัวเวียง รวมเข้ากับตำบลพิหารแดง ก่อนที่ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 6 หมู่บ้านด้านทิศตะวันออกของแม่น้ำท่าจีน ของเขตตำบลพิหารแดง ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหัวถนน, หมู่ 2 บ้านกิโลแปด, หมู่ 3 บ้านหัวเกาะ, หมู่ 7 บ้านสนามชัย, หมู่ 8 บ้านหัวเวียง และหมู่ 10 บ้านดอนโพธิ์ ออกมาตั้งเป็นตำบลสนามชัย โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลสนามชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่- หมู่ที่ 1 บ้านหัวถนน- หมู่ที่ 2 บ้านกิโลแปด- หมู่ที่ 3 บ้านหัวเกาะ- หมู่ที่ 4 บ้านหัวเวียง- หมู่ที่ 5 บ้านสนามชัย- หมู่ที่ 6 บ้านดอนโพธิ์

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลสนามชัยเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสนามชัยหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลสนามชัยมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 21.87 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,682 คน และ 2,313 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลสนามชัยอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสนามชัย

**อ้างอิง**
สนามชัย
สนามชัย
ตำบลสนามคลี (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

สนามคลี เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลสนามคลี มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสระกระโจม (อำเภอดอนเจดีย์) และตำบลตลิ่งชัน- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบ้านโพธิ์- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสระแก้ว- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลพลับพลาไชย และตำบลบ้านโข้ง (อำเภออู่ทอง)

**ประวัติ**
สนามคลี เดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลไร่รถ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ต่อมาปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่ด้านทิศใต้ของตำบลไร่รถ 4 หมู่บ้าน รวมทั้งพื้นที่บ้านสนามคลี ออกมาตั้งเป็น ตำบลตลิ่งชัน ก่อนที่ปี พ.ศ. 2523 นายชลิต พิมลศิริ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่ตำบลตลิ่งชัน 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 2 บ้านหนองขาม, หมู่ 5 บ้านท่าตาเทศ, หมู่ 6 บ้านหนองโสน, หมู่ 8 บ้านสำนักตะฆ่า และหมู่ 10 บ้านสนามคลี ออกมาตั้งเป็น ตำบลสนามคลี เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของอำเภอเมืองสุพรรณบุรี

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลสนามคลีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่- หมู่ที่ 1 บ้านท่าข้าม- หมู่ที่ 2 บ้านวัดจำปี- หมู่ที่ 3 บ้านหนองขาม- หมู่ที่ 4 บ้านสำนักตะฆ่า- หมู่ที่ 5 บ้านหนองโสน- หมู่ที่ 6 บ้านหนองแซง

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลสนามคลีเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสนามคลีหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลสนามคลีมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 40.26 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,526 คน และ 1,673 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลสนามคลีอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสนามคลี

**อ้างอิง**
สนามคลี
สนามคลี
คลองอู่ตะเภา

คลองอู่ตะเภา เป็นคลองในจังหวัดสงขลา ต้นน้ำเกิดจากควนสิเหร็ง ในตำบลสำนักแต้ว อำเภอสะเดา ไหลผ่านอ่างเก็บน้ำคลองสะเดา แล้วเป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอหาดใหญ่ กับอำเภอคลองหอยโข่ง เข้าอำเภอหาดใหญ่ ผ่านที่ตั้งอำเภอ ไปลงทะเลสาบสงขลาที่แนวแบ่งเขต ตำบลคูเต่า อำเภอหาดใหญ่ กับตำบลบางกล่ำ อำเภอบางกล่ำ คลองมีความยาว 116 กิโลเมตร มีชื่อเรียกเป็นตอน ๆ ตั้งแต่ต้นน้ำ คือ คลองน้ำข้น คลองสะเดา และคลองอู่ตะเภา ลุ่มน้ำมีความลาดชันเฉลี่ยระหว่าง 1:2,300 (ชายแดนไทยมาเลเชียถึงบ้านหาดใหญ่ใน) และ 1:10,000 (บ้านหาดใหญในถึงทะเลสาบ) 
คลองอู่ตะเภามีลำน้ำสาขาย่อยหลายสาขาไหลมาเชื่อมซึ่งสามารถแบ่งลุ่มน้ำย่อยได้จำนวน 17 ลุ่มน้ำ มีอ่างเก็บน้ำขนาดกลางตั้งอยู่ 3 แห่ง คือ อ่างเก็บน้ำคลองสะเดา อ่างเก็บน้ำคลองหลา และอ่างเก็บน้ำคลองจำไหร

**อ้างอิง**
อู่ตะเภา
เกาะแอว

เกาะแอว เป็นเกาะในตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ตั้งอยู่ที่พิกัดละติจูด 7° 45΄.4 เหนือ ลองจิจูด 98° 23΄.7 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 400 เมตร ยาว 1.5 กิโลเมตร สูง 117 เมตร อยู่ทางทิศใต้ของเกาะโหลน ระยะห่าง 1.9 กิโลเมตร
จากการสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2564 แนวปะการังโดยทั่วไปบริเวณเกาะแอวอยู่ในสภาพสมบูรณ์ปานกลาง ปะการังที่พบเช่น ปะการังโขด (Porites lutea) ปะการังลายดอกไม้ (Pavona sp.) ปะการังดาวเล็ก (Cyphastrea microphthalma) ปะการังช่องเหลี่ยม (Favites spp.) ปะการังดาวช่องเหลี่ยม (Leptastrea spp.) ปะการังกาแล็คซี่ (Galaxea fascicularis) ปะการังวงแหวน (Favia spp.) ปะการังเขากวาง (Acropora spp.) ฯลฯ ปลาที่พบส่วนใหญ่ เช่น ปลาสลิดหินเล็กหางเหลือง (Neopomacentrus sororius) ปลากระดี่ทะเลครีบทอง (Pempheris schwenkii) ปลานกขุนทองเขียวพระอินทร์ (Thalassoma lunare) ปลาสลิดหินเหลืองมะนาว (Pomacentrus moluccensis) สัตว์ที่พบส่วนใหญ่ เช่น เม่นดำหนามยาว (Diadema setosum) ดาวทะเล (Linckia multifora) เม่นดำหนามสั้น (Echinothrix calamaris) หอยมือเสือ (Tridicna Crocea) ทากเปลือย ฯลฯ

**อ้างอิง**
แอว
แอว
ท่าอากาศยานนานาชาติพีร์ ฏิเกนทราชีต

ท่าอากาศยานนานาชาติพีร์ ฏิเกนทราชีต (Bir Tikendrajit International Airport) VEIM หรือที่รู้จักกันในชื่อท่าอากาศยานอิมผาลefn|"ท่าอากาศยานนานาชาติอิมผาล" เป็นชื่อที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่ไม่ใช่ชื่อทางการของสนามบิน เนื่องจากตั้งอยู่ในเมืองอิมผาลของรัฐมณีปุระ และเดิมเรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติตุลิหาล เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ให้บริการเมืองอิมผาล เมืองหลวงของรัฐมณีปุระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศใต้ 7 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับสองและมีผู้ใช้บริการมากที่สุดเป็นอันดับสามในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย รองจากท่าอากาศยานนานาชาติโลกปริยะ โคปีนาถ พรทไล ในเมืองคุวาหาฏี และท่าอากาศยานมหาราชา พีร์ พิกรม ในเมืองอัครตละ ท่าอากาศยานแห่งนี้สร้างแทนที่สนามบินโกอิเรนคีเดิมในปี ค.ศ. 1959

**การพัฒนา**
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 การท่าอากาศยานอินเดีย (AAI) ได้ดำเนินโครงการมูลค่า 34,000 ล้านรูปี (410 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อปรับปรุงท่าอากาศยานต่าง&hairsp;ๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยจะใช้เงิน 7,200 ล้านรูปี (86 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อปรับปรุงท่าอากาศยานอิมผาลเพิ่มเติม โครงการนี้รวมถึงอาคารผู้โดยสารแบบบูรณาการมูลค่า 6,000 ล้านรูปี (72 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และโครงสร้างพื้นฐานด้านการบิน เช่น ท่าจอดอากาศยานใหม่ (พื้นที่ในท่าอากาศยานที่สามารถจอด ขนถ่ายสินค้า เติมน้ำมัน ขึ้นเครื่อง หรือบำรุงรักษาเครื่องบิน) และทางขับอากาศยานเชื่อมต่อ หอควบคุมการจราจรทางอากาศ (ATC) ใหม่ และอุปกรณ์บล็อกควบคุมและเทคนิค
อาคารผู้โดยสารใหม่จะมีพื้นที่ 28,125 ตารางเมตร เพื่อรองรับผู้โดยสารในชั่วโมงเร่งด่วน 1,200 คน (ระหว่างประเทศ 200 คนและภายในประเทศ 1,000 คน) ลานจอดอากาศยานที่มีสะพานเทียบเครื่องบิน 4 แห่งและช่องจอดเครื่องบินประเภทแอร์บัส เอ321 จำนวน 8 ช่อง ทางขับอากาศยานเชื่อมต่อ 2 ทาง และหอบังคับการบิน

**สายการบินและจุดหมายปลายทาง**

**สถิติ**

**เที่ยวบินที่มีผู้โดยสารหนาแน่นที่สุด**

**อุบัติเหตุและอุบัติการณ์**
เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1991 เที่ยวบิน 257 ของสายการบินอินเดียนแอร์ไลน์ตกในขณะเตรียมการลงสู่สนามบิน ส่งผลให้ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด 69 คน

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:Trilingual signboard in the Imphal International Airport (Tulihal International Airport) displaying in Meitei, Hindi and English languages.jpg|ป้ายบอกทางสามภาษาในท่าอากาศยานแสดงเป็นภาษาเมเต (ภาษามณีปุระ) ภาษาฮินดี และภาษาอังกฤษ
ไฟล์:A Child Care Room in the Imphal International Airport, showing multilingualism of Meitei, Hindi and English.jpg|ห้องดูแลเด็กในสนามบินนานาชาติอิมผาลพร้อมป้ายแสดงภาษาเมเต ภาษาฮินดี และภาษาอังกฤษ ซึ่งแสดงถึงการมีภาษาทางการหลายภาษาในอินเดีย

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Imphal Airport ที่การท่าอากาศยานอินเดีย
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอิมผาล
หมวดหมู่:การขนส่งในอิมผาล
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอหางดง

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย, และกิ่งอำเภอดอยเต่า

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
ถนนถลาง

ถนนถลาง
ถนนถลาง เป็นถนนในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต เป็นถนนเชื่อมต่อระหว่างถนนเยาวราช กับถนนมนตรี มีหลักฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2393 ในสมัยพระยาภูเก็ตโลหเกษตรารักษ์ (ทัด) ดํารงตําแหน่งเจ้าเมืองภูเก็ต
ถนนถลางถือเป็นย่านเมืองเก่าของภูเก็ต ในอดีตจะมีผู้คนหลายเชื้อชาติ หลายศาสนา เช่น คนจีน คนอินเดีย คนยุโรป มุสลิม เป็นต้น เข้ามาอาศัยอยู่และประกอบอาชีพค้าขาย และสร้างบ้านเป็นลักษณะตึกแถวในรูปแบบที่เรียกว่าชิโนโปรตุกีสซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากปีนังและสิงคโปร์ ตึกแถวที่อยู่บนถนนถลางมีอยู่ทั้งหมด 151 คูหาและประมาณครึ่งหนึ่งมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีส
อาคารรูปแบบสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีส รูปแบบอาคารมีการสร้างให้ตัวบ้านติดกันและเว้นพื้นที่หน้าบ้านไว้เพื่อเป็นทางเดินเท้าเป็นช่องทางเดินมีหลังคาคลุม  ความกว้าง 5 ฟุต เรียกว่า หง่อคาขี่ (arcade) ตัวอาคารสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีสสร้างขึ้นในสมัยยุคของพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ถนนถลางในปัจจุบันมีร้านค้าจำนวนมาก แต่ละบ้านทาสีสันสดใส ชั้นล่างมีร้านค้ามากมาย ทั้งร้านขายของที่ระลึก คาเฟ่ ร้านอาหาร ที่พัก นักท่องเที่ยวมักมาถ่ายรูปตามจุดต่าง ๆ ทุกวันอาทิตย์จะมีการเปิดขายของบนถนน อาคารบางหลังก็มีประวัติความเป็นมายาวนาน เช่น อาคารไชน่า อินน์ ที่มีอายุเก่าแก่มากกว่าหนึ่งศตวรรษ และหงวนซุนต๋อง ร้านขายยาสมุนไพรที่เก่าแก่ที่สุดในภูเก็ต เป็นต้น

**อ้างอิง**
ถลาง
วัดมงคลวราราม (จังหวัดภูเก็ต)

วัดมงคลวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสาคู อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีเนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน 26 ตารางวา ในปัจจุบันวัดมงคลวราราม มีพระครูสัทธาวราภิยุต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดมงคลวรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 ชาวบ้านเรียกว่า วัดในยาง ตามชื่อบ้าน สันนิษฐานว่าชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้น โดยมีหลวงพ่อหนังสือเป็นประธาน และได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในสมัยของพระสมุห์เริง นนทิโย เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนจากนามเดิมเป็น "วัดมงคลวราราม" ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2490 นอกจากนี้ทางวัดยังได้สร้าง และจัดตั้งศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522
วัดมีรูปปั้นพ่อท่านหนังเสือ ซึ่งในอดีตเคยเป็นเจ้าอาวาสและเป็นพระธุดงด์มาจากจังหวัดศรีสะเกษ

**อ้างอิง**
มงคลวราราม
โรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์ กรุงเทพฯ

โรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์กรุงเทพฯ หรือเรียกสั้นๆ ว่า เอชไอเอสบี เป็นโรงเรียนประจำและโรงเรียนนานาชาติในเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เอชไอเอสบีเป็นสมาชิกของ FOBISIA และจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนที่ได้รับการรับรองผ่านหน่วยงานตรวจสอบที่ได้รับอนุมัติจากสหพันธ์ นอกจากนี้ โรงเรียนยังเปิดสอนหลักสูตร IGCSE และ A Levels ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรระดับชาติของอังกฤษอีกด้วย

**อ้างอิง**
นานาชาติฮาร์โรว์ กรุงเทพฯ
ฮาร์โรว์ กรุงเทพฯ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2541
นานาชาติฮาร์โรว์ กรุงเทพฯ
ราเม็งเนื้อม้า

ราเม็งเนื้อม้า
ราเม็งเนื้อม้า (baniku rāmen) เป็นราเม็งที่ทำจาก เนื้อม้าที่รับประทานในนางาอิ จังหวัดยามางาตะ
เมืองนางาอิมีม้าสำหรับเกษตรกรรมมากมายมาเป็นเวลานาน และมีวัฒนธรรมการกินเนื้อม้าที่แก่เกินจะใช้งานได้NHK นอกจากนี้ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ยังเป็นพื้นที่ผลิตม้าศึก แต่หลังจากสิ้นสุดสงครามก็ไม่มีความต้องการม้าทหาร และเนื้อม้าก็กลายเป็นเนื้อราคาถูกที่สามารถหาได้ในราคาหนึ่งในสามของเนื้อหมู ดังนั้นเนื้อม้าจึงถูกนำมาทำราเม็งマップ
ในเมืองนางาอิ เป็นเรื่องปกติที่จะนำเนื้อม้ามาใส่ในราเม็ง ดังนั้นจึงอาจไม่มีคำว่าเนื้อม้าอยู่ในชื่อเมนู ตัวอย่างเช่น ร้านคาเมยะโชกุโด (かめや食堂) ซึ่งก่อตั้งใน ปี 1953 ขายราเม็งราดด้วยชาชูเนื้อม้าภายใต้ชื่อ จูกะ โซบะ (中華そば) และร้านชินไรเก็ง (新来軒) ซึ่งก่อตั้งใน ปี 1930 ขายราเม็งขาย "ชินะโซบะ" (支那そば) ซึ่งสามารถเลือกได้ว่าจะใส่ชาชูเนื้อม้า หรือชาชูเนื้อหมูZ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราเม็ง
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อสัตว์ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดยามางาตะ
ตำบลมะกอกหวาน

มะกอกหวาน เป็นตำบลในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลชัยบาดาล มีอ่างเก็บน้ำเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 11.23 ตารางกิโลเมตร (ร้อยละ 82.03) และพื้นที่อยู่อาศัยของชุมชนเพียง 2.46 ตารางกิโลเมตร (ร้อยละ 17.97) 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลมะกอกหวาน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลชัยบาดาล- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลท่าหลวง และตำบลแก่งผักกูด (อำเภอท่าหลวง)- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโคกสลุง (อำเภอพัฒนานิคม)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลม่วงค่อม

**ประวัติ**
มะกอกหวาน เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลชัยบาดาล แยกตั้งเป็นตำบลในปี พ.ศ. 2495 ในขณะนั้นมีพื้นที่ปกครองทั้งหมด 7 หมู่บ้าน ต่อมาปี พ.ศ. 2513 ตำบลมะกอกหวานมีพื้นที่กว่า 20 หมู่บ้าน พลตำรวจตรีสามารถ วายวานนท์ ผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี ประกาศแยก 9 หมู่บ้าน คือ หมู่ 7,8 บ้านม่วงค่อม, หมู่ 9 บ้านห้วยนา, หมู่ 10 บ้านโคกมะขามป้อม, หมู่ 11 บ้านทุ่งตาแก้ว, หมู่ 12 บ้านห้วยหิน และหมู่ 13 บ้านห้วยดีเลิศ ออกไปตั้งเป็น ตำบลม่วงค่อม ก่อนที่ตำบลม่วงค่อมจะแยกพื้นที่ออกไปเป็น ตำบลห้วยหิน และตำบลเขาแหลม
ปี พ.ศ. 2517 ทางจังหวัดลพบุรีมีโครงการจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นโดยแยกพื้นที่ออกจากอำเภอชัยบาดาล ซึ่งพื้นที่บางส่วนของตำบลมะกอกหวาน มีระยะใกล้เคียงกับพื้นที่ที่จะจัดตั้งขึ้นใหม่ จึงแยกหมู่ 4 บ้านท่ากรวด, หมู่ 5 บ้านปึกรี, หมู่ 6 บ้านแก่งผักกูด, หมู่ 7 บ้านแก่งหิน, หมู่ 8 บ้านป่าไผ่ และหมู่ 9 บ้านเนินทอง ออกไปตั้งเป็น ตำบลแก่งผักกูด ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตอำเภอท่าหลวง และทำให้ตำบลมะกอกหวานเหลือพื้นที่เพียง 3 หมู่บ้าน จนถึงปัจจุบัน

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลมะกอกหวานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน ได้แก่colwidth=20em- หมู่ที่ 1 บ้านท่าเสาร์- หมู่ที่ 2 บ้านมะกอกหวาน- หมู่ที่ 3 บ้านมะกอกหวาน

**อ้างอิง**
มะกอกหวาน
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสันทราย, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอแม่ริม

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหางดง, อำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย และกิ่งอำเภอดอยเต่า

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติในประเทศกัมพูชา

กัมพูชา
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศกัมพูชา
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์กัมพูชา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศมองโกเลีย

รวมบทความเกี่ยวกับสิ่งก่อสร้างที่ตั้งอยู่ในประเทศมองโกเลีย ส่วนทฤษฎีทางสถาปัตยกรรมหรือลักษณะสถาปัตยกรรมเฉพาะของประเทศมองโกเลียดูที่หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมมองโกเลีย
มองโกเลีย
มองโกเลีย
หมวดหมู่:ประเทศมองโกเลีย
ฉบับร่าง:แมนฮอตสตาร์อินเตอร์เนชันแนล

แมนฮอตสตาร์อินเตอร์เนชันแนล (Man Hot Star International) เป็นการประกวดหนุ่งหล่อระดับประเทศก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อปี 2022 เวทีค้นหานายแบบที่มีความรู้ ความสามารถรอบด้าน มีความโดดเด่นเฉพาะตัวเพื่อเข้าสู่วงการบันเทิง และตอบสนองความต้องการของกลุ่มธุรกิจชั้นนำของประเทศ ซึ่งจัดขึ้นครั้งแรกในปี 2565 โดยมี คุณจิราธิวัฒน์ ศุภรัตนเสรี ประธานบริษัท “มิสเตอร์ อินเตอร์เนชันแนล สตาร์ (ไทยแลนด์) จำกัด”

**ผู้ดำรงตำแหน่ง**

**เรียงลำดับสัญชาติของผู้ชนะเลิศ**

**ผลการแข่งขันแมนฮอตสตาร์อินเตอร์เนชันแนล**

**แมนฮอตสตาร์อินเตอร์เนชันแนล 2024**
ผลการประกวด

**แมนฮอตสตาร์อินเตอร์เนชันแนล 2023**
ผลการประกวด

**แมนฮอตสตาร์อินเตอร์เนชันแนล 2022**
ผลการประกวด

** ตัวแทนประเทศไทย **

**ดูเพิ่ม**
 รายการประกวดความงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสันทราย, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอแม่ริม

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหางดง, อำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย และกิ่งอำเภอดอยเต่า

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 6 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 5 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500- จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 5 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

**อ้างอิง**
เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ก้าวผ่านวัยไทย

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ก้าวผ่านวัยแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ก้าวผ่านวัยชีวิตไทย

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ก้าวผ่านวัยไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชีวิตไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ก้าวผ่านวัยชีวิตแบ่งตามประเทศ
หูชื่อ

หูชื่อ (p=Hú Shì) เป็นสตรีชาวจีนของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220-280) ของจีน เป็นภรรยาของเล่าตำ (劉琰 หลิว เหยี่ยน) ขุนพลของจ๊กก๊ก เมื่อเล่าตำที่เป็นคนชอบเสพสุราให้คนใช้ของตนทำร้ายร่างกายหูชื่อที่เป็นภรรยาของตน หูชื่อจึงร้องเรียนต่อราชสำนัก เป็นผลทำให้เล่าตำต้องโทษประหารชีวิต

**สมรสกับเล่าตำ**
มีข้อมูลไม่มากนักเกี่ยวกับหูชื่อ ทั้งในเรื่องตัวบุคคล สถานที่เกิด ภูมิหลัง และบุคลิกลักษณะ มีระบุเพียงว่าหูชื่อเป็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามมาก เล่าตำสามีของหูชื่อเป็นผู้มีรูปลักษณ์งามสง่าและมีทักษะในการโต้วาที ซึ่งเมื่อรวมกับความเป็นเชื้อพระวงศ์แล้วก็ทำให้เล่าตำเป็นบุคคลที่เป็นที่นับหน้าถือตา แต่เล่าตำมีข้อเสียคือติดการเสพสุรา มีนิสัยสุรุ่ยสุร่าย และถือตัวเองเป็นสำคัญ เล่าตำทะเลาะวิวาทกับอุยเอี๋ยนผู้เป็นมหาขุนพล จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กจึงปลดเล่าตำจากราชการ เล่าตำเขียนหนังสือขอขมาโดยอ้างว่าเพราะตนเมาสุรา และสาบานว่าตนจะหยุดดื่ม เล่าตำได้กลับมาดำรงตำแหน่งเดิมแต่ถูกส่งไปยังเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) นครหลวงของจ๊กก๊ก แต่แล้วเมื่อเล่าตำได้ตำแหน่งคืนมา ก็กลับไปดื่มสุราอีกและอาจมีสภาพจิตใจที่ไม่ดีนัก

**การหย่าร้าง การถูกทำร้ายร่างกาย และการร้องเรียน**
ในช่วงขึ้นปีใหม่ของปี ค.ศ. 234 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยน หูชื่อเข้าไปในพระราชวังของจ๊กก๊กที่เซงโต๋เพื่อถวายบังคมต่องอซีผู้เป็นพระพันปีหลวงและเป็นพระมเหสีของเล่าปี่อดีตจักรพรรดิของจ๊กก๊ก งอซีทรงมีรับสั่งให้หูชื่อยังคงพำนักอยู่ในพระราชวัง หูชื่อกลับไปบ้านหลังพำนักในพระราชวังเป็นเวลาหนึ่งเดือน
เนื่องจากหูชื่อมีรูปโฉมงดงาม เล่าตำจึงสงสัยว่าหูชื่อลอบมีความสัมพันธ์ลับกับจักรพรรดิเล่าเสี้ยนในช่วงหนึ่งเดือนที่หูชื่อพำนักในพระราชวัง เล่าตำจึงสั่งทหารของคน 500 ตนให้ทำร้ายหูชื่อโดยการใช้รองเท้าฟาดใส่หน้า จากนั้นจึงหย่ากับหูชื่อและขับไล่ออกจากบ้าน
หูชื่อฟ้องร้องต่อราชสำนักเรื่องพฤติกรรมทารุณของเล่าตำ เป็นผลทำให้เล่าตำถูกจับกุมและถูกขังคุก เจ้าหน้าที่สอบสวนให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า "ทหารไม่ควรช่วยผู้ใดทำร้ายภรรยาของคนผู้นั้น รองเท้าไม่ควรใช้ในการฟาดใส่หน้าผู้ใด" เล่าตำจึงถูกประหารชีวิตต่อหน้าธารกำนัล หลังเรื่องอื้อฉาวอันน่าอับอายและใหญ่โตนี้ ราชสำนักจ๊กก๊กจึงมีคำสั่งห้ามการอนุญาตให้ภรรยาและมารดาของข้าราชการใด ๆ เข้ามาในพระราชวังในช่วงการเฉลิมฉลอง ไม่มีการบันทึกถึงหูชื่ออีกหลังจากนั้น

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).- authorlink=Rafe de Crespigny
หมวดหมู่:บุคคลจากจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ผู้หญิงจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3
หมวดหมู่:ชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3