ฉบับร่าง:ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 826

----
เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1997 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 826 เป็นเที่ยวบินโดยสารที่ให้บริการโดยเครื่องบินโบอิง 747-100 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาตินิวโตเกียว มุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติโฮโนลูลู รัฐฮาวาย เครื่องบินประสบเหตุอากาศปั่นป่วนรุนแรง ขณะบินอยู่ที่ระดับความสูง 31,000 ฟุต (ประมาณ 9,400 เมตร) หรือประมาณ 2 ชั่วโมงหลังจากเครื่องขึ้น สัญญาณให้รัดเข็มขัดจึงได้ถูกเปิดขึ้นมา เที่ยวบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 826 ประสบเหตุตกหลุมอากาศกะทันหันราว 100 ฟุต (30 เมตร) ทำให้ผู้โดยสาร 15 คน และลูกเรืออีก 3 คน ได้รับบาดเจ็บสาหัส เครื่องบินกลับไปลงจอดอย่างปลอดภัยในโตเกียว แต่ผู้โดยสารรายหนึ่งซึ่งเป็นหญิงชาวญี่ปุ่นวัย 32 ปีเสียชีวิต  

**รายละเอียดของเที่ยวบิน**
เที่ยวบิน 826 บินโดยลูกเรือห้องนักบินที่มีประสบการณ์ กัปตันมีเวลาบินประมาณ 15,000 ชั่วโมง ซึ่งรวมถึง 1,100 ชั่วโมงบนเครื่องบินโบอิง 747 นักบินผู้ช่วยมีเวลาประมาณ 10,000 ชั่วโมง รวมถึง 1,500 ชั่วโมงบนเครื่องบินโบอิง 747 และวิศวกรการบิน มีเวลา บินประมาณ 3,500 ชั่วโมง ซึ่งรวมถึง 850 ชั่วโมงบนโบอิง 747
เที่ยวบิน 826 ออกจากสนามบินนาริตะของโตเกียวเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1997 เวลา 20.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น ไปถึงระดับความสูง 31,000 ฟุต (9,400 ม.) ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา เดิมเที่ยวบินนี้วางแผนจะบินที่ความสูง 35,000 ฟุต (11,000 ม.) แต่การควบคุมการจราจรทางอากาศ (ATC) อนุญาตให้บินในระดับความสูงที่ต่ำกว่าเท่านั้นเนื่องจากการจราจรทางอากาศ กัปตันเลือกเส้นทางเดียวที่ได้รับอนุญาตในขณะนั้น ซึ่งไม่คาดว่าจะเกิดความปั่นป่วนรุนแรงหรือพายุฝนฟ้าคะนอง 
ที่ระดับความสูงของการบิน ในตอนแรกเที่ยวบินพบกับความปั่นป่วนมากพอที่จะให้กัปตันเปิดสัญญาณ "คาดเข็มขัดนิรภัย" สิบห้านาทีต่อมา ความปั่นป่วนสงบลงและสัญญาณรัดเข็มขัดนิรภัยก็ดับลง ในขณะนั้น กัปตันได้ประกาศกับผู้โดยสารว่าอาจเกิดความวุ่นวายได้ และควรคาดเข็มขัดนิรภัยเมื่อนั่ง
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากสถานการณ์สงบ สัญญาณ "รัดเข็มขัดนิรภัย" ก็กลับมาอีกครั้งโดยไม่มีการประกาศใดๆ หลังจากผ่านไปประมาณสองนาทีของความปั่นป่วนที่ไม่รุนแรงมาก ทันใดนั้น 747 ก็ร่วงลงเล็กน้อยแล้วบินขึ้นแล้ว เครื่องบินจึงพุ่งขึ้นและไต่ระดับสูงชันก่อนที่จะตกลงมาอย่างหนักอีกครั้ง ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อปีกขวาตกลงอย่างรวดเร็ว หลังจากการไต่ระดับปานกลางอีกครั้ง เที่ยวบินก็กลับสู่สภาวะปกติ 
หลังเกิดเหตุ พบหญิงชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ไม่ได้รัดเข็มขัด นอนหมดสติ และมีเลือดออกหนัก แม้ว่าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่ได้รับบาดเจ็บและแพทย์ผู้โดยสารจะพยายามช่วยชีวิตอย่างรวดเร็ว แต่ไม่นานเธอก็เสียชีวิต
ผู้โดยสาร 15 คนและพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน 3 คนมีอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังและคอ ผู้โดยสารอีก 87 คนมีรอยฟกช้ำ เคล็ดขัดยอก และอาการบาดเจ็บเล็กน้อยอื่นๆ แม้ว่า สนามเฮนเดอร์สัน บน มิดเวย์อะทอลล์ จะเป็นสนามบินที่ใกล้ที่สุด กัปตันก็เลือกที่จะกลับไปโตเกียวหลังจากประเมินว่าเครื่องบินยังคงสามารถบินได้ และโตเกียวก็มีสถานพยาบาลที่ได้รับการตัดสินว่าดีกว่าในการจัดการกับอาการบาดเจ็บ 
สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินนาริตะอย่างปลอดภัย

**การสอบสวนของ NTSB และผลที่ตามมา**
เครื่องบันทึกข้อมูลเที่ยวบิน ซึ่งวิเคราะห์โดย คณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติ (NTSB) พบว่า เซ็นเซอร์ได้บันทึกความเร่งปกติสูงสุดไว้ที่ 1.814 กรัมในการไต่ขึ้นอย่างรวดเร็วครั้งแรก จากนั้นข้อมูลแสดงให้เห็นว่าเครื่องบินมีการหมุนที่ไม่สามารถควบคุมได้ 18° และตกลงไปที่ค่า G ติดลบสุดขีดที่ -0.824g
การสอบสวนของ NTSB พบปัญหาที่อาจขัดขวางการเสียชีวิตและการบาดเจ็บจำนวนมาก ไม่มีใครจำได้ว่าได้ยินเสียงสัญญาณ "คาดเข็มขัดนิรภัย" โดยทั่วไปเมื่อไฟรัดเข็มขัดนิรภัยสว่างขึ้นประมาณสองนาทีก่อนเกิดเหตุการณ์ปั่นป่วน และไม่มีการประกาศไฟ "คาดเข็มขัดนิรภัย" ที่เปิดขึ้นเป็นภาษาอังกฤษหรือภาษาญี่ปุ่น  
จากเหตุการณ์ดังกล่าว United Airlines ได้เผยแพร่กระดานข่าวชื่อTurbulence Encounter and Passenger Fatalityซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเที่ยวบิน 826 และเน้นย้ำถึงความสำคัญของการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ สายการบินยังใช้มาตรการในการบังคับใช้นโยบายส่งเสริมให้ผู้โดยสารคาดเข็มขัดนิรภัยแม้ว่าสัญญาณรัดเข็มขัดนิรภัยจะดับลงก็ตาม 
ก่อนหน้านี้ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ตั้งใจที่จะขายเครื่องบินลำดังกล่าวให้กับบริษัทรับซากเครื่องบินเมื่อต้นปี พ.ศ. 2541 หลังจากเหตุการณ์นี้ สายการบินเลือกที่จะเลิกใช้เครื่องบินหลังจากนั้นไม่นาน โดยมีเที่ยวบิน 826 เป็นเที่ยวบินสุดท้ายที่มีรายได้  

**ดูเพิ่ม**
 TWA เที่ยวบิน 742- สิงคโปร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 321

**อ้างอิง ==