Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
กวานชื่อ

กวานชื่อ (p=Guān Shì) เรียกด้วยชื่อ กวาน อิ๋นผิง (p=Guān Yínpíng) ในนิทานชาวบ้าน เป็นสตรีสูงศักดิ์ชาวจีนจากรัฐจ๊กก๊กในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรสาวของกวนอู (關羽 กวาน ยฺหวี่) ขุนพลคนสำคัญของเล่าปี่ผู้ก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก 

**บันทึกทางประวัติศาสตร์**
ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมื่อเล่าปี่ขึ้นเป็นอ๋องแห่งฮันต๋ง (漢中王 ฮั่นจงหวาง) ในปี ค.ศ. 219 ซุนกวนผู้ปกครองง่อก๊กเสนอให้จัดการแต่งงานระหว่างบุตรชายของตนกับกวานชื่อเพื่อแสดงท่าทีการเป็นพันธมิตร แต่กวนอูปฏิเสธข้อเสนอด้วยคำพูดรุนแรงและด่าทอทูตของซุนกวน ทำให้ซุนกวนโกรธมาก ความโกรธของซุนกวนที่ตอบสนองต่อการกระทำของกวนอูทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเล่าปี่และซุนกวนเลวร้ายลง ท้ายที่สุดทัพของซุนกวนเข้ายึดอาณาเขตของเล่าปี่ในมณฑลเกงจิ๋วและจับตัวกวนอูประหารชีวิต นำไปสู่ยุทธการที่อิเหลงที่เล่าปี่ยกทัพบุกง่อก๊กเพื่อแก้แค้นให้กวนอูในเวลาต่อมา
แนวคิดเรื่องการสร้างความเป็นพันธมิตรกับซุนกวนได้รับการสนับสนุนโดยสุมาอี้และเจียวเจ้ซึ่งเห็นโอกาสในระหว่างความขัดแย้งระหว่างเล่าปี่และซุนกวน จึงแนะนำให้โจโฉกระทำตามแนวคิดนี้ นี่เป็นขอบเขตของบันทึกทางประวัติศาสตร์ในสามก๊กจี่ หลังจากบันทึกเหล่านี้ ไม่มีการบันทึกเหตุกาณ์หรือรายละเอียดเพิ่มเติมใด ๆ เกี่ยวกับประวัติของกวานชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์ 
ในปี ค.ศ. 264 รัฐวุยก๊กยึดเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) นครหลวงของจ๊กก๊กได้สำเร็จ ถือเป็นการพิชิตรัฐจ๊กก๊ก หลังจากการรบ บังโฮยบุตรชายของบังเต๊กหาทางล้างแค้นให้กับการเสียชีวิตของบิดาที่ถูกสังหารโดยกวนอู ในการล้างแค้นครั้งนี้ บังโฮยได้สังหารกวาดล้างตระกูลกวน (關 กวาน) ไม่ทราบแน่ชัดว่ากวานชื่อยังมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่เซงโต๋ถูกยึดหรือไม่

**อ้างอิง**
อ้างอิงจากสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ)
อ้างอิงอื่น ๆ

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).- ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).- "Romance of the Three Kingdoms Supplement: Unveiling the True Faces of Heroes in Folk Tales" (Translated by Shosuke Tatema and Yumi Okazaki), published by Tokuma Shoten in August 1990, .
หมวดหมู่:บุคคลจากจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ผู้หญิงจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3
หมวดหมู่:ชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3
หมวดหมู่:กวนอู
แม่แบบ:GetAdjectiveFromCountryName/doc

== การใช้งาน**
แม่แบบนี้ใช้ในแม่แบบอื่นเพื่อส่งคืนคำคุณศัพท์จากชื่อประเทศ
ในกรณีที่ไม่พบคำคุณศัพท์ของประเทศ อาจจำเป็นต้องเพิ่มลงใน มอดูล:CountryAdjectiveDemonym/Adjectives ซึ่งจะเกิดขึ้นได้น้อยมาก อย่า ใช้คำซ้ำที่ขัดแย้งกับชื่อประเทศอื่นไม่ว่าจะในทิศทางใดก็ตาม เช่น ในตารางนั้น "Great Britain" (ซึ่งพบเฉพาะในหมวดหมู่ก่อนปี ค.ศ. 1801) จะได้รับคำคุณศัพท์ว่า "Great British" เนื่องจาก "United Kingdom" ต้องใช้คำว่า "British"
หรืออาจเป็นไปได้ว่าหมวดหมู่นั้นใช้ชื่อประเทศที่ไม่ถูกต้อง ในกรณีนั้น ให้ย้ายหมวดหมู่แทน
แม้ว่าลิงก์ไปยังหน้านี้ แม่แบบ:GetAdjectiveFromCountryName#ชื่อประเทศ จะปรากฏในข้อความแสดงข้อผิดพลาดของแม่แบบบางข้อความ แต่โปรดดูคู่มือการใช้งานแม่แบบจริงที่อยู่ในหมวดหมู่/หน้าอื่นที่ข้อความแสดงข้อผิดพลาดปรากฏขึ้นด้วย
แม่แบบที่ใช้แม่แบบนี้สามารถใส่ข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นลงใน ข้อผิดพลาดที่รายงานโดยแม่แบบส่วนหัวหมวดหมู่อื่น

**ดูเพิ่ม**
GetCountryNameFromAdjective
ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์

ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์ หรือ ศาลเจ้ากวานตี้กัวลาลัมเปอร์ (Tokong Guandi Kuala Lumpur; c=吉隆坡关帝庙) เป็นศาลเจ้าลัทธิเต๋าในประเทศมาเลเซียที่ตั้งบนถนน Jalan Tun H S Lee ในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1887 หรือ ค.ศ. 1888 เป็นหนึ่งในศาลเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย

**ประวัติ**
ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1887 โดบ สมาคมกว๋องสิวแห่งกัวลาลัมเปอร์ (吉隆坡广肇会馆)
ในช่วงปีแรก ๆ ของการก่อตั้ง ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์ใช้ในการจัดการกิจการของคนเชื้อสายจีน

**ดูเพิ่ม**
 วัดซินเซซีหฺย่า- วัดเทียนโห่ว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศาลเจ้ากวนอู
หมวดหมู่:ศาสนสถานในกัวลาลัมเปอร์
หมวดหมู่:โกลเดนดิสก์อะวอดส์

หมวดหมู่:รางวัลดนตรีเกาหลีใต้
หมวดหมู่:หมวดหมู่วิกิพีเดียตั้งชื่อตามรางวัลของเกาหลีใต้
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจว

ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจว หรือ ศาลเจ้ากวานตี้ไฮ่โจว (t=解州關帝廟) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในเมืองเซี่ยโจว (解州; การออกเสียงในท้องถิ่น: ไฮ่โจว) เขตเหยียนหู นครยฺวิ่นเฉิง มณฑลชานซี ได้รับการยกย่องเป็น "มหาบรรพบุรุษของศาลเจ้าที่สร้างอุทิศให้กวนอู" (关庙之祖) ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นศาลเจ้านักรบและอาคารลัทธิเต๋าในแบบวังที่ยังเหลือหลงอยู่ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวเป็นศาลเจ้ากวนอู (关帝庙) ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 220,000 ตารางเมตร และมีห้องมากกว่า 200 ห้อง 

**ประวัติ**
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวถูกสร้างขึ้นในศักราชไคหฺวาง (开皇) ปีที่ 9 (ค.ศ. 589) ในยุคราชวงศ์สุย จากนั้นได้รับการขยายและสร้างใหม่ในยุคราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์หมิง 
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวถูกไฟไหม้ในศักราชคังซี (康熙) ปีที่ 41 ในยุคราชวงศ์ชิง และได้รับการบูรณะหลงจากผ่านไปกว่าสิบปี

**การอนุรักษ์**
ในปี ค.ศ. 1957 ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวได้รับการกำหนดโดยคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนประจำมณฑลชานซีให้เป็นโบราณสถานสำคัญทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับมณฑลในมณฑลชานซีชุดแรก
ในปี ค.ศ. 1988 ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวได้รับการระบุในรายชื่อของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติในประเทศจีน

**คลังภาพ**
File:關帝廟4.JPG|
File:關帝廟2.JPG|

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศาลเจ้ากวนอู
การทรงเลี้ยงมหาชน

การทรงเลี้ยงมหาชน โดย Bernardo Strozzi (ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17)
ในศาสนาคริสต์ การทรงเลี้ยงมหาชน (feeding the multitude) ประกอบด้วยการอัศจรรย์ของพระเยซู 2 ครั้งแยกกันที่กล่าวถึงในพระวรสาร ซึ่งพระเยซูทรงนำอาหารที่มีเพียงเล็กน้อยมาเลี้ยงผู้ติดตามหลายพันคนที่มารวมตัวกันเพื่อดูพระองค์รักษาคนป่วย
การอัศจรรย์ครั้งแรก "การทรงเลี้ยงคนห้าพันคน" ด้วยขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ตัว เป็นการอัศจรรย์เพียงครั้งเดียวนอกเหนือไปจากการคืนพระชนม์ของพระเยซูที่บันทึกในพระวรสารทั้งสี่เล่ม (มัทธิว 14:13–21; มาระโก 6:31–44; ลูกา 9:12–17; ยอห์น 6:1–14).
การอัศจรรย์ครั้งที่สอง "การทรงเลี้ยงคนสี่พันคน" ด้วยขนมปัง 7 ก้อนกับปลาเล็ก ๆ 2-3 ตัว มีการกล่าวถึงในมัทธิว 15:32–39 และมาระโก 8:1–9 และไม่มีในยอห์นและลูกา

**ดูเพิ่ม**
 ลำดับเหตุการณ์ของพระเยซู- ชีวิตของพระเยซูในพันธสัญญาใหม่- พระราชกิจของพระเยซู- เอลีชาเลี้ยงคนร้อยคน- โบสถ์ทวีคูณ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 url = https://archive.org/details/introductiontone00brow_0 - HarperCollins Bible Commentary (2000)- url = https://archive.org/details/briefcommentaryo00kilg 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 การทรงเลี้ยงมหาชน
หมวดหมู่:วลีในคัมภีร์ไบเบิล
หมวดหมู่:การอัศจรรย์ของพระเยซู
หมวดหมู่:เบธไซดา
หมวดหมู่:ปลาในศาสนาคริสต์
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญมัทธิว
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญมาระโก
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญลูกา
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญยอห์น
หมวดหมู่:สัตว์ในคัมภีร์ไบเบิล
หมวดหมู่:ศาสนาคริสต์กับขนมปัง
หมวดหมู่:อาหารและเครื่องดื่มในศาสนาคริสต์

บทความที่เกี่ยวข้องกับอาหารและเครื่องดื่มในศาสนาคริสต์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมศาสนาคริสต์
ปลาไม้

ปลาไม้ หรือ มู่-ยฺหวี (p=mùyú) เป็นเครื่องกระทบไม้ชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีน ใช้ในฐานะเครื่องประกอบจังหวะโดยพระภิกษุหรือฆราวาสในศาสนาพุทธนิกายมหายาน ปลาไม้ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนาพุทธในประเทศจีน เกาหลี ญี่ปุ่น เวียดนาม และประเทศในทวีปเอเชียอื่น ๆ 
ปลาไม้มักใช้ในพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับการสวดพระสูตร มนต์ หรือปกรณ์อื่น ๆ ในนิกายฉาน ปลาไม้ใช้เพื่อรักษาจังหวะระหว่างการสวดมนต์ ในนิกายสุขาวดี ปลาไม้ใช้ระหว่างการสวดพระนามพระอมิตาภพุทธะ
ปลาไม้มีหลากหลายขนาดและรูปร่าง มีตั้งแต่ขนาด in สำหรับใช้โดยฆราวาสหรือใช้ปฏิบัติธรรมประจำวันด้วยตนเอง ไปจนถึงขนาด ft สำหรับใช้ในวัด ปลาไม้มักวางอยู่ทางด้านซ้ายของแท่นบูชา (ในวัดจีน) ข้าง ๆ กับระฆังหงายซึ่งเป็นเครื่องกระทบโลหะ ปลาไม้มักวางอยู่บนเบาะปักลายขนาดเล็กเพื่อป้องกันเสียงเคาะไม่พึงประสงค์จากการที่ปลาไม้วางอยู่บนพื้นผิวของโต๊ะแข็งหรือพื้นแข็ง รวมถึงป้องกันไม่ให้ปลาไม้เสียหายด้วย

**ดูเพิ่ม**
 กลองปลา- หอระฆัง- หอกลอง (ศาสนาพุทธในประเทศจีน)- หอกลอง (เอเชีย)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องกระทบ
หมวดหมู่:เครื่องดนตรีจีน
หมวดหมู่:เซน
หมวดหมู่:อุปกรณ์ประกอบพิธีกรรมในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:ปลาในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:เซน

หมวดหมู่:ฉาน
หมวดหมู่:นิกายในศาสนาพุทธที่ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ปรัชญาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:การทำสมาธิในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:นิกายในศาสนาพุทธมหายาน
หมวดหมู่:อุปกรณ์ประกอบพิธีกรรมในศาสนาพุทธ

หมวดหมู่:ศาสนวัตถุในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาพุทธ
ซัมโบ

เครื่องบูชาวางบนสามชั้น (ศาลเจ้าคาโตริ)
ซัมโปประดับต้นสนและกุ้งมังกรสำหรับวันขึ้นปีใหม่ ภาพวาดโดยชุนเต คัตสึกาวะ (ประมาณ ค.ศ. 1815)
ซัมโบ หรือ ซัมโป (Sanbō หรือ Sanpō) เป็นแท่นที่ใช้พิธีกรรมของศาสนาชินโตเพื่อใช้วางชินเซ็ง (อาหารถวายเทพเจ้า) ในสมัยโบราณยังใช้ในการมอบวัตถุแก่บุคคลสูงศักดิ์ด้วย แท่นแบบเดียวกันนี้ยังใช้ในวัดพุทธ ใช้การบูชารัตนตรัย (พระพุทธ, พระธรรม, พระสงฆ์) ซัมโบในกรณีนี้ บางครั้งเขียนด้วยอักษรคันจิว่า 三宝 และอ่านว่า ซัมโป (Sanpō) ซึ่งมีความหมายถึงรัตนตรัยหรือแก้วสามประการ 

**โครงสร้าง**
ซัมโบมักทำจากไม้สนญี่ปุ่นหรือไม้จากพืชชนิดอื่น ๆ มีฐานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ติดกับถาดที่เรียกว่าโอชิกิ (折敷) สาเหตุที่แท่นนี้ถูกเรียกด้วยคำว่า "ซัมโบ" หรือ "ซัมโป" ที่มีความหมายว่า "สามทาง" เพราะมีช่องที่เรียกว่าคูริกาตะ (眼像) อยู่บนส่วนฐานสามทิศทาง 

**ดูเพิ่ม**
 โต๊ะหมู่บูชา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัฒนธรรมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อุปกรณ์ประกอบพิธีกรรมในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:ศาสนวัตถุในศาสนาชินโต
อูงายาฟูกิอาเอซุ

อูงายาฟูกิอาเอซุ โนะ มิโกโตะ (Ugayafukiaezu no Mikoto) เป็นคามิชินโต และเป็นพระราชบิดาในจักรพรรดิจิมมุ จักรพรรดิองค์แรกของญี่ปุ่นตามเทพปกรณัมญี่ปุ่น

**การตั้งชื่อและเรื่องราว**
วานิ
ในโคจิกิ พระองค์มีนามว่า อามัตสึฮิโกะ ฮิโกะ นางิซาตาเกะ อูงายาฟูกิอาเอซุ โนะ มิโกโตะ (Amatsuhiko Hiko Nagisatake Ugayafukiaezu no Mikoto) ส่วนนิฮงโชกิระบุเป็น ฮิโกะ นางิซาตาเกะ อูงายาฟูกิอาเอซุ โนะ มิโกโตะ (Hiko Nagisatake Ugayafukiaezu no Mikoto)
อูงายาฟูกิอาเอซุเป็นพระโอรสในโฮโอริ บุตรในนินิงิ โนะ มิโกโตะ ผู้ถูกอามาเตราซุส่งลงมาปกครองพื้นพิภพ (อาชิฮาระ โนะ นากัตสึกูนิ; เชื่อว่าเทียบเท่าประเทศญี่ปุ่น) กับโทโยตามะ-ฮิเมะ ธิดาในรีวจิง คามิมังกรแห่งทะเล
แม้ว่าโทโยตามะ-ฮิเมะทรงตั้งครรภ์ที่พระราชวังใต้ทะเลแห่งรีวงู-โจ พระนางเลือกที่จะไม่ให้กำเนิดลูกในมหาสมุทรและตัดสินพระทัยมุ่งหน้าสู่ชายฝั่ง

**พงศาวลี**
อูงายาฟูกิอาเอซุมีชีวิตอยู่ในช่วงสามรุ่นแห่งฮีวงะ ซึ่งเป็นช่วงเวลาระหว่างเท็นซนโคริงถึงการเดินทางไปตะวันออกของจิมมุ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Encyclopedia of Shinto
การห้ามฆ่าสัตว์พร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน

การห้ามฆ่าสัตว์พร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน (prohibition against slaughtering an animal and its offspring on the same day; אותו ואת בנו לא תשחטו ביום אחד) เป็นธรรมบัญญัติ (มิตซ์วาห์) เชิงสั่งห้ามทำในศาสนายูดาห์ที่ห้ามไม่ให้ฆ่าสัตว์สี่ขาที่เป็นโคเชอร์พร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน

**คัมภีร์ฮีบรู**
ธรรมบัญญัตินี้มีต้นกำเนิดมาจากวรรคในหนังสือเลวีนิติความว่า:
ธรรมบัญญัตินี้มีความก่อนหน้าที่สั่งว่าลูกโคหรือลูกแกะจะได้รับอนุญาตให้นำมาใช้เป็นเครื่องบูชาได้ในวันที่ 8 หลังจากเกิดมา (22:26) คัมภีร์ฮีบรูใช้คำสามัญในภาษาฮีบรูสำหรับเรียกทั้งวัวตัวผู้และวัวตัวเมีย (ฮีบรู: שור showr) และคำสามัญในภาษาฮีบรูสำหรับเรียกทั้งแกะตัวผู้และแกะตัวเมีย (ฮีบรู: שה seh) และใช้รูปคำสรรพนามเพศชายสำหรับเป็นกรรมของกริยาว่า "ฆ่า-มัน" (ฮีบรู: shachat-u)

**ยุคพระวิหารที่สอง**
การตีความในศาสนายูดาห์ที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับธรรมบัญญัตินี้ปรากฏในม้วนหนังสือพระวิหารที่อยู่ในกลุ่มม้วนหนังสือเดดซี:
การตีความของม้วนหนังสือเดดซีแตกต่างจากการตีความของศาสนายูดาห์รับบีในภายหลังที่ว่าถึงการห้ามฆ่าสัตว์ที่ตั้งครรภ์
ในเซปทัวจินต์ของศาสนายูดาห์เฮลเลนิสต์ ข้อความนี้แปลด้วยคำว่า moschos ซึ่งเป็นคำภาษากรีกสามัญสำหรับเรียกทั้งวัวตัวผู้ วัวตัวเมีย และลูกวัว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การฆ่าสัตว์
หมวดหมู่:สัตว์ในคัมภีร์ไบเบิล
หมวดหมู่:ธรรมบัญญัติเรื่องเครื่องบูชาในศาสนายูดาห์
หมวดหมู่:คัชรุต
หมวดหมู่:เนื้อโคเชอร์
หมวดหมู่:ธรรมบัญญัติของโมเสส
หมวดหมู่:มิตซ์วาห์เชิงสั่งห้ามทำ
อามาร์ดี

แผนที่แสดงพื้นที่ของชาวอามาร์ดระหว่างเซฟีด-รูดกับแม่น้ำโดเฮซอร์
อามาร์เดียน (Amardians) โดยมากเรียกเป็น อามาร์ดี (Amardi, บางครั้งเป็น มาร์ดี (Mardi)) เป็นชนเผ่าอิหร่านโบราณที่อาศัยอยู่บริเวณภูมิภาคภูเขาริมทะเลแคสเปียนทางเหนือ ซึ่งเป็นที่มาของวัฒนธรรมยุคเหล็กที่มาร์ลิก กล่าวกันว่าพวกเขามีความข้องหรือเป็นเผ่าเดียวกันกับ Dahae และ Sacae นั่นคือ พวกเขาเป็นชาวซิท เฮโรโดตุสกล่าวถึงเผ่าที่มีชื่อคล้ายกันเป็นหนึ่งใน 10 ถึง 15 เผ่าเปอร์เซียในเปอร์ซิส

พวกเขาอาศัยอยู่ในหุบเขาระหว่างซูซิสกับเปอร์ซิส (ปัจจุบันอยู่ในอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้) Nearchus กล่าวถึงมาร์ดีตอนใต้เป็นหนึ่งใน 4 กลุ่มชนภูเขานักล่าแห่งบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ ร่วมกับซูซี, Uxii และ Elymaeans ในบรรดากลุ่มชนร่อนเร่ 4 กลุ่ม มีเพียงอามาร์ดีเท่านั้นที่เป็นอิหร่านในทางภาษาศาสตร์


**ศัพทมูลวิทยา**
คำว่า Mardi มาจากศัพท์อิหร่านเก่าของคำที่แปลว่า "มนุษย์" (langx|peo|𐎶𐎼𐎫𐎡𐎹 martiya; จากอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม *mr̥tós, "มรรตัย")

Richard N. Frye เชื่อว่าชื่อนครออโมลมีรากจากคำว่า Amard ซึ่งปรากฏเป็นคำว่า Amui ในภาษาเปอร์เซียกลาง ตามวรรณกรรมประวัติศาสตร์ ออโมลเป็นเมืองหลวงของตาปูเรีย (ปัจจุบันคือมอแซนแดรอน) นับตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของจักรวรรดิซาเซเนียนเป็นอย่างน้อยจนถึงจักรวรรดิข่านอิลของจักรวรรดิมองโกล


**บันทึกประวัติศาสตร์**
สตราโบกล่าวถึงชื่อ มาร์ดี หลายครั้ง เขาระบุที่ตั้งของชนกลุ่มนี้ที่ตอนใต้ของทะเลแคสเปียนในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดกีลอนและจังหวัดมแซนแดรอนในอิหร่านตอนเหนือ ในแผนที่นี้ เขากล่าวถึง Amardos (และแม่น้ำอามาร์ดอส) ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกภูมิภาคเซฟีดรูดในขณะนั้น

เฮโรโดตุสกล่าวถึงเผ่าที่มีชื่อคล้ายกันเป็นหนึ่งใน 10 ถึง 15 เผ่าเปอร์เซียในเปอร์ซิส พวกเขาอาศัยอยู่ในหุบเขาระหว่างซูซิสกับเปอร์ซิส ซึ่งอยู่ในบริเวณอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ Nearchus กล่าวถึงมาร์ดีตอนใต้เป็นหนึ่งใน 4 กลุ่มชนภูเขานักล่าแห่งบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ ร่วมกับซูซี, Uxii และ Elymaeans ในบรรดากลุ่มชนร่อนเร่ 4 กลุ่ม มีเพียงอามาร์ดีเท่านั้นที่เป็นอิหร่านในทางภาษาศาสตร์


**ภาพ**
Median Empire.jpg|แผนที่จักรวรรดิมีเดีย (600 ปีก่อน ค.ศ.) แสดงตำแหน่งสัมพันธ์ของชนเผ่าอามาร์เดีย
Cup with a frieze of gazelles MET an62.84.R.jpg|ถ้วยทองยุคเหล็กจากมาร์ลิก เก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน นครนิวยอร์ก
Gold cup kalardasht.jpg|ถ้วยทอง Hyrcanian มีอายุถึงครึ่งแรกของสหัสวรรษที่ 1 ขุดค้นที่เคลอร์แดชต์ จังหวัดมอแซนแดรอน
Hirschförmiges Rhyton aus Iran, Grabbeigaben, Marlik, 1200-800 v.C. (1).jpg|กวางตัวผู้มาร์ลิก
Swastika iran.jpg|สร้อยคอทองคำที่มีสวัสติกะสามอันจากมาร์ลิก เก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ เตหะราน


**อ่านเพิ่ม**
cite web|url=https://ia803408.us.archive.org/11/items/the-mardians-a-note-anabasis-studia-clas/The_Mardians_a_Note_Anabasis_Studia_Clas.pdf|title=The Mardians: A Note|work=Leonardo Gregoratti (Durham University, UK)|publisher=Anabasis, Studies for Classical Eastern Orientalism.


**อ้างอิง==
หมวดหมู่:การฆ่าสัตว์

หมวดหมู่:การตายของสัตว์แบ่งตามสาเหตุ
หมวดหมู่:สิทธิสัตว์
หมวดหมู่:สวัสดิภาพสัตว์
หมวดหมู่:การกระทำทารุณโหดร้ายต่อสัตว์
สัตว์
วัดทูกั่นเตน

วัดทูกั่นเตน (ထုက္ကန့်သိမ်; tʰoʊʔka̰ɰ̃ θèɪɰ̃) เป็นหนึ่งในวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ทางตะวันตกของประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "พระอุโบสถคานขวาง"
วัดพุทธส่วนใหญ่ใน มเยาะอู้ ได้รับการออกแบบให้เป็น "วัดป้อมปราการ" อเนกประสงค์ แม้ว่าจะเป็น "เตน" (อุโบสถ) แต่ก็เป็นหนึ่งในอาคารที่มีความเป็นทหารมากที่สุดใน มเยาะอู้ โดยสร้างบนพื้นยกสูง มีทางเข้าเพียงทางเดียวและหน้าต่างขนาดเล็ก ดังที่ เอมีล ฟอร์ชแฮมเมอร์ (Emil Forchhammer) นักโบราณคดีที่ได้รับการว่าจ้างจากรัฐบาลอังกฤษเพื่อศึกษามเยาะอู้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวว่าวัดเหล่านี้อาจใช้เป็นที่หลบภัยของชาวพุทธในช่วงสงคราม
วัดที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1571 โดยพระเจ้ามี่นพะล่อง ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ ห่างจากวัดชิตองไปไม่ไกล ตรงกลางวัดมีโดมเจดีย์ที่มียอดเป็นรูปร่มหรือ ที่ (ฉัตร) ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กอีกสี่องค์ตามมุมวัด ที่ฐานด้านหน้าโดมเจดีย์มีหน้าต่างสี่เหลี่ยมที่ออกแบบให้แสงอาทิตย์ยามรุ่งเช้าส่องลงมาที่พระพุทธรูปองค์หลักที่อยู่ในภายในซุ้มโค้ง ทางด้านตะวันตกของวัดมีห้องปฏิบัติธรรมขนาดเล็ก เข้าถึงได้เฉพาะทางเข้าหลักของวัดเท่านั้น
วัดนี้สร้างด้วยอิฐและหิน ด้านในเจดีย์มีห้องสามห้องวนตามเข็มนาฬิกา ภายในวัดมีพระพุทธรูปทั้งหมด 180 องค์ในซุ้ม (179 องค์เล็ก ๆ อยู่ตามทางเดิน และ 1 องค์อยู่ในซุ้มโค้งกลาง) ในแต่ละด้านของซุ้มมีรูปปั้นชายและหญิง ซึ่งว่ากันว่าเป็นตัวแทนของผู้บริจาคที่ทำให้การสร้างแห่งวัดนี้เกิดขึ้นได้
มีการกล่าวว่าวัดแห่งนี้เป็นแรงบันดาลใจในซากปรักหักพังที่พบในแผนที่ Sanhok บนเกมมือถือ PUBG

**อ้างอิง**
 Pamela Gutman (2001) Burma's Lost Kingdoms: splendours of Arakan. Bangkok: Orchid Press
หมวดหมู่:วัดในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐยะไข่
หมวดหมู่:เจดีย์ในประเทศพม่า
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย คิโยโกะ อิวามิ ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของอิจิจินชะ ตั้งแต่เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2564 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์

**เรื่องย่อ**
ยูนิและนานาเสะกำลังคบหากันอย่างลับ ๆ ในขณะที่ยูนิเข้าใจว่าแฟนสาวของเธอติดชมรมวอลเลย์บอล เธอก็ยังคงเหงาและใช้เวลาไปกับการรอนานาเสะหลังเลิกเรียน เพื่อฆ่าเวลา ยูนิจึงโพสต์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา และเวลาทั้งหมดที่เธอมีเหลือในบัญชีโซเชียลมีเดียที่เป็นความลับของเธอ อย่างไรก็ตามเมื่อเพื่อนร่วมชั้นของเธอ ฟูโกะ ค้นพบเรื่องนี้ ยูนิก็พบว่าตัวเองถูกดึงดูดเข้าไปในความสัมพันธ์ลับ ๆ อีกครั้ง

**การตีพิมพ์**
เขียนและวาดภาพประกอบโดย คิโยโกะ อิวามิ เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2564 โดยได้มีการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 5 ณ วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2565
ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Seven Seas Entertainment วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ

**การตอบรับ**
เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Next Manga Award ประจำปี 2024 ในประเภทมังงะฉบับพิมพ์ และได้รับรางวัล Global Special Prize ในกลุ่มผู้โหวตที่พูดภาษาอังกฤษ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวยูริ
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ความหลากหลายทางเพศในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ
วาตารุ ทาเกชิตะ

right
วาตารุ ทาเกชิตะ (Takeshita Wataru; 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 – 17 กันยายน ค.ศ. 2021) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบูรณะและนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และสมาชิกพรรคเสรีประชาธิปไตย เขามาจากคาเกยะ จังหวัดชิมาเนะ และจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอ เขาได้รับเลือกตั้งแรกใน ค.ศ. 2000 พี่ชายของเขาคืออดีตนายกรัฐมนตรี โนโบรุ ทาเกชิตะ
ก่อนเข้าเล่นการเมืองใน ค.ศ. 2000 ทาเกชิตะเคยเป็นนักข่าวของช่อง NHK จากนั้นจึงเริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับโนโบรุใน ค.ศ. 1985
เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายเฮเซเค็นกีวไกใน ค.ศ. 2018 จนกระทั่งเสียชีวิตใน 3 ปีต่อมา โดยสนับสนุนโยชิฮิเดะ ซูงะในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตยเมื่อ ค.ศ. 2020
ทาเกชิตะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรแก้ไขปรับปรุงอย่างเปิดเผยนามว่านิปปงไคงิ และยืนหยัดต่อต้านกลุ่มรักร่วมเพศ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 ทาเกชิตะประกาศว่าตนจะเกษียณจากการเมืองในการเลือกตั้งครั้งหน้าเนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ โดยได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งหลอดอาหารใน ค.ศ. 2019 เขาเสียชีวิตในสำนักงานเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2021

**อ้างอิง**
 cite web |url=http://www.senkyo.janjan.jp/diet/profile/0000/00000233.html |script-title=ja:政治家情報 〜竹下 亘〜 |work=ザ･選挙 |publisher=JANJAN |access-date=2007-10-02 |language=ja

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ date=2020-12-01  ในภาษาญี่ปุ่น- http://www.takeshita-wataru.com/
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดชิมาเนะ
หมวดหมู่:ศิษย์จากมหาวิทยาลัยเคโอ
หมวดหมู่:สมาชิกนิปปงไคงิ
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเสรีประชาธิปไตย (ญี่ปุ่น)
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตจากมะเร็งหลอดอาหารในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ผู้รายงานข่าวชาวญี่ปุ่น
ตำบลชอนสารเดช

ชอนสารเดช เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี เดิมมีพื้นที่กว่า 511 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งอำเภอหนองม่วง และตำบลหนองแขม ของอำเภอโคกสำโรง

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลชอนสารเดช มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองม่วง และตำบลยางโทน- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสระโบสถ์ และตำบลห้วยใหญ่ (อำเภอสระโบสถ์)- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสะแกราบ ตำบลเกาะแก้ว และตำบลหนองแขม (อำเภอโคกสำโรง)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนดึง และตำบลชอนม่วง (อำเภอบ้านหมี่) 

**ประวัติ**
ชอนสารเดช เดิมเป็นพื้นที่ทุ่งกว้างในเขตตำบลโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง ปี พ.ศ. 2468 ทางมณฑลอยุธยา ได้ประกาศแบ่งพื้นที่ตำบลโคกสำโรงออกเป็น 3 ตำบล คือ ตำบลโคกสำโรง ตำบลชอนสารเดช และตำบลห้วยโป่ง ต่อมาปี พ.ศ. 2498 หมู่บ้านหนองม่วง ที่ตั้งอยู่ริมถนนพหลโยธินของเขตตำบลชอนสารเดช เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลชอนสารเดช
เมื่อพื้นที่ตำบลชอนสารเดชกว้างขวางยากต่อการดูแล ทางจังหวัดลพบุรีจึงแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดชออกเป็น 5 ตำบล โดย พ.ศ. 2511 แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง ก่อนที่ตำบลบ่อทองจะแยกพื้นที่เป็น ตำบลดงดินแดง ต่อมาปีพ.ศ. 2514 แยกพื้นที่ 4 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช รวมกับ 4 หมู่บ้านของตำบลมหาโพธิ ไปตั้งเป็น ตำบลชอนสมบูรณ์ ปี พ.ศ. 2516 ได้แยกอีก 5 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลหนองม่วง และ พ.ศ. 2518 แยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลยางโทน
จังหวัดลพบุรีได้ยื่นเปลี่ยนชื่อสุขาภิบาลชอนสารเดช เป็น สุขาภิบาลหนองม่วง เนื่องจากพื้นที่สุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลหนองม่วงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2527 ทางจังหวัดลพบุรีแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดชเป็นครั้งที่ 6 โดยแยกหมู่ 1, 6–9, 11–13, 16–18 ของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลหนองแขม ต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดช ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง จนถึงปัจจุบัน

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลชอนสารเดชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่- หมู่ที่ 1 บ้านสระพม่า- หมู่ที่ 2 บ้านชอนเหล็กไฟ- หมู่ที่ 3 บ้านชอนใหญ่- หมู่ที่ 4 บ้านชอนนอก- หมู่ที่ 5 บ้านหนองปล้อง- หมู่ที่ 6 บ้านพรสวรรค์- หมู่ที่ 7 บ้านหนองกำพร้า- หมู่ที่ 8 บ้านชอนขุด- หมู่ที่ 9 บ้านหนองแดง- หมู่ที่ 10 บ้านชอนใต้น้ำทรัพย์- หมู่ที่ 11 บ้านหนองทอง

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลชอนสารเดชเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลชอนสารเดช ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลชอนสารเดชมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 59.35 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,011 คน และ 1,335 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลชอนสารเดชอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลชอนสารเดช

**อ้างอิง**
ชอนสารเดช
ชอนสารเดช
คาเกยะ

คาเกยะ (Kakeya-machi) เป็นเมืองในอำเภออีชิ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ ค.ศ. 2003 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,783 คนและมีความหนาแน่นที่ 34.55 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่ทั้งหมด abbr=off
เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 คาเกยะกับเมืองไดโต, คาโมะ และคิซูกิ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภอโอฮาระ) เมืองมิโตยะกับหมู่บ้านโยชิดะ (ทั้งสองแห่งอยู่ในอำเภออีชิ) ถูกผนวกเข้ากับนครอุนนัง

**พลเมืองที่มีชื่อเสียง**
 นายกรัฐมนตรี โนโบรุ ทาเกชิตะ (1924-2000)

**อ้างอิง ==
การประชุมใหญ่เพื่อวิจารณ์และกล่าวโทษ

การประณามต่อหน้าสาธารณะ หรือ การประชุมใหญ่สำหรับวิจารณ์และกล่าวโทษ (p=pīdòu dàhuì) หรือที่นิยมแปลเป็น การประชุมดูความดิ้นรน (struggle sessions หรือ struggle meetings) หรือ ขบวนประณาม (denunciation rallies) เป็นการแสดงความรุนแรงต่อหน้าสาธารณชนในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง ที่ซึ่งคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็น "ศัตรูทางชนชั้น" จะถูกนำมาถูกทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณะ, กล่าวหา, ทุบตี และทรมาณร่างกาย บางครั้งจนถึงแก่ชีวิต และหลายครั้งโดยคนที่เคยใกล้ชิด การประจานต่อหน้าสาธารณะเป็นการรณรงค์ใหญ่ที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด ตั้งแต่ก่อนและหลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน และเกิดขึ้นบ่อยที่สุดในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ซึ่งถูกนำมาใช้ปลูกฝังจิตวิญญาณแห่งการรณรงค์ให้ฝูงชนส่งเสริมการปฏิรูปความคิดเหมา
การประชุมเช่นนี้มักทำตามที่ทำงาน ห้องเรียน หอประชุม ที่ซึ่ง "นักเรียนต่อต้านครูอาจารย์ มิตรสหายและคนรักถูกกดดันให้ทรยศกันและกัน เด็ก ๆ ถูกชักจูงให้เปิดโปงพ่อแม่ของตนเอง" นำไปสู่การล่มสลายของความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความเชื่อถือกันในสังคม
การประณามและประจาน "ศัตรูทางชนชั้น" มักนิยมทำตามจัตุรัสสาธารณะ เต็มไปด้วยฝูงชนที่เข้ามายืนชม เหยื่อจะถูกจับนั่งคุกเข่า ยกมือขึ้นชูกำปั้น และตะโกนข้อกล่าวหาที่ตนได้รับ วิธีเฉพาะที่ใช้ตามการประชุมเหล่านี้ อาจรวมถึงการจับกล้อนผม (lang|zh|阴阳头), หมวกคนโง่, "จับหย่อนลงจากที่สูงบนเชือก" (lang|zh|喷气式) และการโจมตีทั้งด้วยถ้อยคำหรือด้วยกำลัง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
อิปเป คาเนโกะ

อิปเป คาเนโกะ (Kaneko Ippei; 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 – 28 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1978 ถึง 1979

**อาชีพ**
คาเนโกเป็นสมาชิกพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) และเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายอิเกดะที่นำโดยฮายาโตะ อิเกดะ คาเนโกะดคยเป็นประธานสภาวิจัยระบบภาษีของพรรคแอลดีพี เขาหาเสียงชิงที่นั่งสภานิติบัญญัติแห่งชาติในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1960 ในฐานะสมาชิกฝ่ายอิเกดะ
เขาทำงานเป็นข้าราชการที่กระทรวงการคลังและมีประสบการณ์ด้านนโยบายภาษี เขาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสำนักงานภาษีโอซากะจนถึง ค.ศ. 1978
เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในคณะรัฐมนตรีของมาซาโยชิ โอฮิระในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1978 แทนที่ทัตสึโอะ มูรายามะ คาเนโกะดำรงตำแหน่งจนถึงวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 ในช่วงนี้เขาเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายที่นำโดยมาซาโยชิ โอฮิระในแอลดีพี จากนั้นคาเนโกะจึงดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (EPA) ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980

**ชีวิตส่วนตัว**
คาซูโยชิ คาเนโกะ บุตรคนโตของคาเนโกะ ก็เป็นนักการเมืองด้วย และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง รวมถึงรัฐมนตรีคมนาคม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น==
ยาตาระ

ยาตาระ (yatara) เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดนางาโนะ เป็นอาหารที่ทำโดยการสับผัก หรือ สึเกโมโนะ อย่างละเอียด แล้วผสมให้เข้ากัน และยังเปรียบได้กับฟุริกาเกะสำหรับผักฤดูร้อนด้วย農林
นอกจากในเมืองนากาโนะ และ เมืองอียามะ แล้ว ยังแพร่หลายไปถึงในเมืองอีซึนะ และ เมืองชินาโนะ ด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจากผักของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดนางาโนะ
เท็นดง

เท็นดง (tendon) เป็นดมบุริที่มีเท็มปุระวางอยู่บนข้าวสวย เป็นคำย่อมาจาก เท็มปุระดง (天ぷら丼) แต่ปัจจุบันส่วนใหญ่เรียกเป็นเท็นดงกันหมด ถ้าทำเป็นจูบาโกะใส่อุปกรณ์บนโต๊ะอาหารเรียกว่า เท็นจู (tenjū)

**ภาพรวม**
ไฟล์:Shinphoto20201229-0011.jpg|thumb| เอโดมาเอะเท็นดงแบบโบราณ
เท็นดงพบได้ทั่วไปในร้านอาหารที่ให้บริการ อาหารญี่ปุ่น รวมถึงร้านเท็มปุระโดยเฉพาะ ร้านโซบะ ร้านอาหารญี่ปุ่น และ ร้านเบ็นโต นอกจากนี้ยังมีร้านขายเท็นดงโดยเฉพาะด้วย
ต้นกำเนิดของเท็นดงนั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัด มีทฤษฎีหนึ่งบอกว่าเท็นดงถือกำเนิดในปลาย ยุคเอโดะ และอีกทฤษฎีหนึ่งบอกว่ามีต้นกำเนิดมาจากแผงขายโซบะซึ่งเป็นจุดกำเนิดของร้านฮาชิเซ็ง ในชิมบาชิ ของโตเกียว (ก่อตั้งในปี 1831)
เท็นดงถือเป็นอาหารจานด่วนแบบญี่ปุ่นที่ได้รับความนิยมในหมู่คนทั่วไปในโตเกียวมาเป็นเวลานาน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจากผักของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ดมบูริ
หมวดหมู่:อาหารทะเลของญี่ปุ่น
เขตเศรษฐกิจจำเพาะของไทย

เขตเศรษฐกิจจำเพาะของประเทศไทยในสีชมพู
ประเทศไทยมีเขตเศรษฐกิจจำเพาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 64 ของโลก โดยมีพื้นที่ abbr=off ทางไทยอ้างเขตเศรษฐกิจจำเพาะในพื้นที่ห่างจากชายฝั่่ง abbr=off โดยมีชายฝั่งยาวที่ติดกับทะเลอันดามันและช่องแคบมะละกาทางตะวันตก และอ่าวไทยทางตะวันออก แม้ว่าเขตเศรษฐกิจจำเพาะทั้งหมดถูกจำกัดด้วยเขตแดนทางทะเลกับประเทศเพื่อนบ้าน
พื้นที่ทะเลทางตะวันตกของไทยทอดยาวตั้งแต่ชายฝั่งตะวันตกในภาคใต้ของประเทศไทยที่ทะเลอันดามันและช่องแคบมะละกา โดยแบ่งเขตแดนทางทะเลที่กำหนดตามสนธิสัญญาร่วมกันกับประเทศพม่า หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ของอินเดีย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย

**ข้อพิพาท**
ประเทศไทยยังไม่ได้ทำข้อตกลงกับกัมพูชาและเวียดนามที่มีอาณาเขตทางทะเลอยู่ในอ่าวไทย ทำให้เกิดความขัดแย้ง ประเทศไทยก็ยังไม่ได้จัดทำสนธิสัญญากับมาเลเซียเกี่ยวกับน่านน้ำอ่าว อย่างไรก็ตาม มีการจัดตั้งพื้นที่พัฒนาร่วมไทย-มาเลเซีย เพื่อให้ทั้งสองประเทศสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรในพื้นที่อ้างสิทธิ์ทับซ้อนกันได้ร่วมกัน

**ดูเพิ่ม**
 เขตเศรษฐกิจจำเพาะของอินเดีย- เขตเศรษฐกิจจำเพาะของอินโดนีเซีย- เขตเศรษฐกิจจำเพาะของมาเลเซีย

**อ้างอิง**
ไทย
หมวดหมู่:เขตแดนไทย
หมวดหมู่:เศรษฐกิจไทย
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ไทย–เวียดนาม
เท็นตามาดง

เท็นตามาดง (tentamadon) หรือ เท็นโตจิดง (tentojidon) เป็นดมบุริประเภทหนึ่งที่มีเท็มปุระราดด้วยไข่ไก่บนข้าวสวย

**ภาพรวม**
เป็นเท็มปุระราดไข่ที่ตีแล้ว เช่นเดียวกับใน คัตสึดง หรือ โอยาโกดง เท็มปุระที่ใช้อาจมีหลายประเภท เช่น กุ้ง และ คาคิอาเงะ เมื่อใช้คาคิอาเกะ บางครั้งอาจเรียกว่า "คากิอาเงตามาโงโตจิดง" (かき揚げ玉子とじ丼) หรือแค่ "คากิตามาดง" (かき玉丼)
ถ้าใช้เท็งกาซุอาจอีกอย่างว่า "ทานุกิดง" (たぬき丼) และถ้าใช้ อาบุราอาเงะ อาจเรียกว่า "คินุงาสะดง" (衣笠丼)
ที่ร้านยามาดะอุดง เท็นตามาดงที่ใช้คากิอาเงะใช้ชื่อว่า "คากิอาเงดง" (かき揚げ丼)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ดมบูริ
หมวดหมู่:อาหารจากไข่ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากผักของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารทะเลของญี่ปุ่น
เฉา ม่าย

เฉา ม่าย (p=Cáo Mài; เสียชีวิตในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 358) เป็นบุคคลที่สองที่ถือครองฐานันดรศักดิ์ตันลิวอ๋องในสมัยราชวงศ์จิ้น เฉา ม่ายเป็นลูกของเหลนของโจโฉ ขุนศึกและผู้สำเร็จราชการเมื่อปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในประวัติศาสตร์จีน ตามบันทึกในจิ้นชูระบุว่าเฉา ม่ายได้รับฐานันดรศักดิ์ตันลิวอ๋องในฤดูหนาว ค.ศ. 326 เมื่อรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นเฉิง ผู้ถือครองฐานันดรศักดิ์ตันลิวอ๋องคนแรกคือโจฮวน (246-302) จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กที่ได้รับฐานันดรศักดิ์หลังถูกสุมาเอี๋ยน จักรพรรดิจิ้นอู่ตี้ ถอดถอน ผู้สืบทอดต่อจากโจฮวนไม่ได้รับการบันทึก ทำให้เฉา ม่ายเป็นบุคคลที่สองที่มีฐานันดรศักดิ์นี้ในช่วงราชวงศ์จิ้น และเป็นบุคคลแรกที่มีฐานันดรศักดิ์นี้ในราชวงศืจิ้นตะวันออก
เฉา ม่ายเสียชีวิตในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 358 ในรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นมู่ และเฉา ฮุย บุตรชายของเขา ถือครองฐานันดรศักดิ์ต่อในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 363 ในรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นอาย

**อ้างอิง**
358
คาเกอาอุ สึกิชิ

คาเกอาอุ สึกิชิ (Kakeau Tsukihi) เป็นมังงะชุดที่เขียนและวาดภาพโดยเซ ฟูกูอิ โดยจัดทำเป็นซีรีส์ในนิตยสารมังงะโชเน็ง Weekly Shōnen Sunday ของโชงากูกังในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 2022 โดยแต่ละตอนบรรจุลงในหนังสือทังโกบง 6 เล่ม

**การตีพิมพ์**
มังงะคาเกอาอุ สึกิชิเขียนและวาดภาพโดยเซ ฟูกูอิ โดยทำเป็นซีรีส์ในนิตยสารมังงะโชเน็ง Weekly Shōnen Sunday ของโชงากูกังตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ถึงวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ทางโชงากูกังรวบรวมตอนต่าง ๆ ในหนังสือทังโกบง 6 เล่มวางจำหน่ายในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ถึง 18 สิงหาคม ค.ศ. 2022

**ฉบับ**

**คำตอบรับ**
มังงะชุดนี้ติดอันดับที่ 5 ในหนังสือการ์ตูนแนะนำของ Publisher Comics ประจำปี 2022

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
title=Kakeau Tsukihi official website at Web Sunday ja
มากัมปาปันติงกี

มากัมปาปันติงกี (Makam Papan Tinggi) เป็นกลุ่มสุสานเชิงประวัติศาสตร์ที่บารุซ อำเภอตาปานูลีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย โดยมีสุสานเก่า 7 แห่งที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ที่อยู่บนยอดเนินเขา

**ประวัติ**
หนึ่งในผู้ที่ได้รับการฝังศพแรก ๆ คือมะฮ์มูด อิบน์ อับดุรเราะห์มาน (เสียชีวิต ค.ศ. 664) หลานชายของมุอาษ อิบน์ ญะบัลที่ทำหน้าที่เป็นครูสอนศาสนาจากเยเมนและเผยแผ่อิสลามที่บารุซ เขายังเป็นที่รู้จักในนาม ชัยค์ มะฮ์มุด (Shaykh Mahmud) สุสานของเขามีความยาวอย่างน้อย 8 เมตร 
ใน ค.ศ. 1990 รัฐบาบบารุซได้ประกาศให้กลุ่มสุสานมะกัมปาปันติงกีเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนาอย่างเป็นทางการ ทั้งคนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวยังคงแวะมาเยี่ยมเยียนมาจนถึงปัจจุบัน

**ดูเพิ่ม**
กลุ่มสุสานมะฮ์ลีไกตั้งอยู่ที่บารุซเช่นกัน
*ศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย

**อ้างอิง ==
ห้าจำพวกดำ

เปี้ยน จ้งหยุน เป็นครูอาจารย์ (บุคลากรทางการศึกษา) คนแรกที่ถูกฆาตกรรมโดยยุวชนแดง ระหว่างในปักกิ่งระหว่างเดือนสิงหาสีแดงในปี 1966
"ห้าจำพวกดำ" (p=Hēiwǔlèi) เป็นการจัดแบ่งอัตลักษณ์ทางการเมืองและสถานะทางสังคมในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง (1949–1976) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ห้าจำพวกนี้ประกอบด้วยเจ้าของที่ดิน, เกษตรกรที่ร่ำรวย, พวกต่อต้านการปฏิวัติ, ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี และ พวกฝ่ายขวา บุคคลใดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นหนึ่งในห้าจำพวกนี้จะถูกตัดสินโดยสังคมและถือเป็นปรปักษ์ต่อการปฏิวัติวัฒนธรรม ต้องตกเป็นเหยื่อของการลงโทษอย่างต่อเนื่อง และบางครั้งอาจถูกจับรวมตัวไปสังหารหมู่ สมาชิกส่วนใหญ่ของห้าจำพวกดำได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) อีกครั้งในโครงการ ปัวล่วนฝ่างเจิ้ง ในสมัยของเติ้ง เสี่ยวผิง
นับตั้งแต่ "เดือนสิงหาสีแดง" ในปี 1966 ในปักกิ่ง สมาชิกของห้าจำพวกดำถูกแยกออกมาจากสังคม และถูกประณามในที่สาธารณะ, ทำให้อับอาย, ปรับทัศนคติในค่ายแรงงาน, ทุบตี และถูกสังหาร หลายคนถูกฆาตกรรมโดยยุวชนแดง 
การเลือกปฏิบัติต่อคนห้าจำพวกดำนี้กระทำไปอย่างเป็นระบบ เนื่องจากการถูกจัดจำพวกดำส่งผลต่อโอกาสในอาชีพการงานไปจนถึงการแต่งงาน และอาจส่งต่อไปถึงลูกหลานได้ เมื่อเวลาผ่านไป คนจำพวกดำกลายมาเป็นกลุ่มชนชั้นล่างสุดที่ตกเป็นเหยื่อและได้รับการปฏิบัติราวกับว่ากลุ่มยังประกอบด้วยคนที่มีอำนาจมีอิทธิพลอยู่

**นิยาม**
"ห้าจำพวกดำ" ประกอบด้วย:- เจ้าของที่ดิน หรือ ตี้จู่ (labels=no)- เกษตรกรที่ร่ำรวย หรือ ฟู่หนง (labels=no)- พวกต่อต้านการปฏิวัติ หรือ ฝ่างเก๋อมิ่ง (labels=no)- ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี หรือ ฮ่วยเฟิ่นสื่อ (labels=no)- พวกฝ่ายขวา หรือ โย่วป้าย (labels=no)
โดย "พวกฝ่ายขวา" ถูกนำมารวมใน "จำพวกดำ" นับตั้งแต่ขบวนการต่อต้านฝ่ายขวาในปี 1957 ส่วนในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มีการเพิ่มจำนวนเป็นเก้าจำพวกดำ โดยสี่จำพวกที่เพิ่มเข้ามาคือ คนทรยศ, สายลับ, พวกฝักใฝ่ทุนนิยม และ ปัญญาชน เก้าจำพวกนี้เรียกรวมกันใหม่ในชื่อ "ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ" 
ในมุมกลับกัน เหมายังจัดคนห้าจำพวก เช่น สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน, เกษตรกรยากไร้ และแรงงานระดับล่าง ให้เป็นห้าจำพวกแดง

**การยอมรับกลับสู่สังคม**
สมาชิกห้าจำพวกดำส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) ในโครงการปัวล่วนฝ่างเจิ้ง หลังสิ้นสุดการปฏิวัติทางวัฒนธรรม "พวกฝ่ายขวา" ส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับคืน ยกเว้นเพียง 100 คน ซึ่งรวมทั้ง จาง ปัวจุน, ลัว ลงจี, ชู อันพิง เป็นต้น ในสถิติทางการของรัฐเมื่อปี 1984 ระบุว่าเจ้าของที่ดินและเกษตรกรร่ำรวยรวมกว่า 4.4 ล้านคนได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม และมากกว่า 20 ล้านคนที่ถูกตราหน้าเป็นสมาชิกของสี่จำพวกดำหรือครอบครัวได้รับการฟื้นคืนสถานะทางสังคม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เหมา เจ๋อตง
หมวดหมู่:การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
Marisa planogyra

Marisa planogyra เป็นชนิดของหอยทากน้ำจืดในวงศ์ Ampullariidae

**ที่อยู่อาศัย**
M. planogyra สามารถพบในบราซิล, โคลอมเบีย, อาร์เจนตินา, เวเนซุเอลา และตรินิแดดและโตเบโก

**อ้างอิง ==
สิงหาแดง

สิงหาแดง (p=Hóng Bāyuè) เป็นคำเรียกระยะเวลาที่เกิดความรุนแรงทางการเมืองและการสังหารหมู่ในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ที่เริ่มต้นในเดือนสิงหาคม 1966 ระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ในปี 1980 ระบุว่าระหว่างสิงหาแดง ยุวชนแดงในปักกิ่งสังหารผู้คนรวม 1,772 คน, บุกรุกทำลายบ้านเรือน 33,695 หลังคาเรือน และเป็นผลให้ครอบครัว 85,196 ครัวเรือนไร้ที่อยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ในสถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ใหม่ในปี 1985 ระบุยอดเสียชีวิตในปักกิ่งระหว่างสิงหาแดงอยู่ที่ 10,275 คน 
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1966 เหมา เจ๋อตง เข้าพบกับ ซ่ง ปินปิน ผู้นำยุวชนแดง ต่อหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมิน เหตุการณ์นี้นำไปสู่ระลอกความรุนแรงและการสังหารหมู่ในปักกิ่งโดยยุวชนแดง ซึ่งก่อนหน้านี้ได้เริ่มขบวนการทำลายล้าง "สี่สิ่งเก่า" การสังหารหมู่โดยยุวชนแดงยังลุกลามออกไปตามเขตชนบทรอบปักกิ่ง ซึ่งรวมถึงการสังหารหมู่ต้าซิง ที่ซึ่ง 325 คนถูกสังหารระหว่างวันที่ 27 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน ในอำเภอต้าซิงของกรุงปักกิ่ง นอกจากนี้ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่ทำการฆ่าตัวตายหรือพยายามฆ่าตัวตายหลังถูกจับ เช่น นักเขียน เลา เชอ, โจว ซัวเริน และ เชิน เมงเจีย ระหว่างสิงหาแดง เหมา เจ๋อตง ได้สั่งการโดยตรงไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐคนใดขัดขวางการกระทำของยุวชนแดง กระทรวงความมั่นคงสาธารณะยังสั่งให้ตำรวจปกป้องยุวชนแดง ไม่ให้จับกุม กระนั้น เหตุการณ์นี้เริ่มบานปลายเกินควบคุมในเดือนสิงหาคม 1966 ทำให้คณะกรามการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) และรัฐบาลต้องทำการแทรกแซงจนค่อย ๆ ลดการสังหารหมู่โดยยุวชนแดงลง จนสิ้นสุดในเดือนกันยายน
สิงหาแดงถือเป็นจุดเริ่มต้นของความสะพรึงสีแดง (Red Terror) ในจีน รวมถึงเคยถูกนำไปเปรียบเปรยกับคืนกระจกแตกของนาซีเยอรมนี และการสังหารหมู่หนานจิงของกองทัพญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:พ.ศ. 2509
หมวดหมู่:ปักกิ่ง
หมวดหมู่:การสังหารหมู่ในประเทศจีน
สี่สิ่งเก่า

ไฟล์:Huineng.jpg|thumb|สรีระที่ไม่เน่าเปื่อยของภิกษุเว่ยหลางได้รับความเสียหายระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม
สี่สิ่งเก่า หรือ สี่เก่า (p=sì jiù) เป็นคำเรียกการจัดประเภทโดยยุวชนแดงระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อเรียกองค์ประกอบของวัฒนธรรมจีนก่อนการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนที่จะต้องทำลายทิ้ง สี่สิ่งเก่าได้แก่ 'ความคิดเก่า', 'วัฒนธรรมเก่า', 'ธรรมเนียมเก่า' และ 'นิสัยเก่า' (s=旧思想, s=旧文化, s=旧风俗 และ s=旧习惯 ตามลำดับ) ระหว่างการสังหารหมู่สิงหาแดงในปี 1966 ไม่นานหลังจุดเริ่มต้นการปฏิวัติวัฒนธรรม ขบวนการทำลายสี่เก่าของยุวชนแดงได้เริ่มต้นขึ้นในปักกิ่ง แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมจีนเป็นเหตุให้เศรษฐกิจจีนถดถอยและจะต้องถูกปฏิรูปนั้นอาจมีที่มาบางส่วนตั้งแต่ขบวนการสี่พฤษภาคม (1919) และยังได้รับการสนับสนุนโดยเจ้าอาณานิคมในสมัยสงครามกับญี่ปุ่นครั้งที่สอง
สถานที่และสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ที่ถูกจัดว่าเป็นสิ่งเก่าถูกบุกรุกและทำลาย เช่น สุสานขงจื๊อ ถูกโจมตีในเดือนพฤสจิกายน 1966 โดยยุวชนแดงจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ปักกิ่ง ศพของผู้สืบทอดขงจื๊อลำดับที่ 76 ถูกขุดออกมาจากหลุมศพ เปลื้องผ้า และแขวนคอจากต้นไม้ด้านหน้าศาลเจ้าของสุสาน ศพของจักรพรรดิว่านลี่ถูกขุดจากสุสานจักรพรรดิหมิงและถูกนำมาประจานด้านหน้าสุสาน ก่อนเผาทำลายโดยยุวชนแดง
รัฐบาลจีนไม่ได่สนับสนุนการทำลายวัตถุและสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเก่าอย่างเป็นทางการ รัฐบาลยังให้การปกป้องแหล่งโบราณคดีที่ค้นพบระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ซึ่งรวมถึง มาหวังตุย, พระใหญ่เล่อชาน และ กองทัพทหารดินเผา ไม่ให้โดนทำลายล้าง เมื่อครั้นทราบข่าวว่ายุวชนแดงกำลังเตรียมการบุกพระราชวังต้องห้าม โจว เอินไหล ออกคำสั่งให้ปิดประตูทางเข้าพระราชวังต้องห้ามทั้งหมด รวมถึงสั่งการให้กองทัพปลดแอกประชาชนประจำการเตรียมรัยมือกับยุวชนแดง ในภายหลัง โจว เอินไหล ยังป้องกันไม่ให้ปักกิ่งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "นครบูรพาสีแดง" และป้องกันไม่ให้สิงโตจีนหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมินถูกแทนที่ด้วยรูปปั้นเหมาได้สำเร็จ ในระยะหลัง ๆ ของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สิ่งปลูกสร้างที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมจีน, วรรณกรรมจีน, จิตรกรรมจีน และวัดจีน ล้วนถูกทำลายไปด้วย
พรรคคอมมิวนิสต์ไม่เคยตีพิมพ์สถิติทางการว่าด้วยมูลค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ไม่เกินปี 1978 เรื่องราวการเสียชีวิตและการทำลายล้างจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรมรั่วไหลจากจีนและเป็นที่รับรู้ไปทั่วโลก
แม้ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมจนถึงหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม ได้มีความพยายามมากมายที่จะอนุรักษ์โบราณวัตถุต่าง ๆ จากการถูกทำลาย เช่น เจ้าหน้าที่รัฐในเซี่ยงไฮ้ซึ่งทำการตรวจค้นบ้านของยุวชนแดง ย้ายโบราณวัตถุไปเก็บยังที่ปลอดภัย และบันทึกวัตถุที่ขนย้ายไม่ได้ไว้อย่างละเอียดเผื่อการบูรณะทดแทนในภายหลัง หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ได้มีความพยายามในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรมผ่านโครงการต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงที่รัฐสนับสนุน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
ลัทธิบูชามะม่วง

สินธรีจัดแสดงควบคู่กับภาพของเหมา เจ๋อตง
ลัทธิบูชามะม่วง (p=Mángguǒ Chóngbài) เป็นการนับถือบูชามะม่วงในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1968 เหมา เจ๋อตง ได้มอบมะม่วงสินธรีกล่องหนึ่งแก่คณะทำงานโฆษณาชวนเชื่อลัทธิเหมา เจ๋อตง แรงงานและไพร่ ประจำมหาวิทยาลัยชิงหัว มะม่วงกล่องนี้เหมาได้รับมาจากรัฐมนตรีการต่างประเทศของปากีสถาน มีอัน อาร์ชัด ฮุสซัยน์ ขณะเขาเดินทางเยือนจีน กระนั้นมีอีกกระแสหนึ่งที่อ้างว่ามะม่วงนี้มาจากประเทศพม่า การมอบมะม่วงนี้ให้กับคนงานแทนที่จะเก็บไว้กินเองถูกมองว่าเป็นการเสียสละตนเองเพื่อประโยชน์ของแรงงาน มะม่วงจึงถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเอื้ออาทรของเหมา เหตุการณ์นี้ประจวบเหมาะพอดีกับระยะเปลี่ยนผ่านของผู้นำการปฏิวัติวัฒนธรรมในจีนจากปัญญาชนไปเป็นชนชั้นแรงงาน
หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว มะม่วงได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แทนความรักของเหมา และแทนที่จะนำมารับประทาน มะม่วงจะถูกนำไปแช่ในฟอร์มาลดีไฮด์หรือเคลือบด้วยขี้ผึ้งเพื่อรักษาสภาพสำหรับใช้เคารพบูชา ผู้คนในแถบนั้นของจีนในเวลานั้นมีน้อยคนมากที่รู้จักมะม่วง หลายคนประทับใจในผลไม้นี้ บ้างเปรียบเปรยกับลูกท้อแห่งความเป็นอมตะในปรัมปราวิทยาจีน

**การบูชามะม่วง**
มะม่วงที่เหมามอบให้ได้ถูกนำไปเก็บรักษาโดยใช้สารเคมีและนำไปจัดแสดงตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในจีน มะม่วงจำลองทำจากขี้ผึ้งยังได้รับการเคารพบูชาจากแรงงานทั่วประเทศ และผู้ที่ปฏิเสธการเคารพบูชามะม่วงยังถูกจัดว่าเป็นพวกต่อต้านการปฏิวัติ ทันตแพทย์ชาวฟูหลิน ฮัน กวางตี (Han Guangdi) เคยพูดว่ามะม่วงดูไม่ได้พิเศษอะไร และดูเหมือนมันหวานเท่านั้น เขาถูกขึ้นศาลไต่สวนว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาท, ถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง ถูกพาตัวแห่ประจานในเมือง ก่อนจะถูกประหารชีวิตด้วยปืน
มะม่วงจำลองทำจากขี้ผึ้งหรือพลาสติกอยู่ในความต้องการของตลาดอย่างมาก สินค้าต่าง ๆ ทำเป็นรูปและลายมะม่วง ตั้งแต่ผ้าปูที่นอน จานชาม ถ้วย กล่องดินสอ สบู่กลิ่นมะม่วง บุหรี่รสมะม่วง ถูกผลิตวางจำหน่าย หลายครั้งควบคู่มากับภาพของเหมา

**ความเสื่อมถอยของลัทธิ**
หลังผ่านไปมากกว่าหนึ่งปี ลัทธินี้ได้เสื่อมลงอย่างมาก และบางคนถึงกับนำมะม่วงจำลองที่ทำจากขี้ผึ้งมาใช้เป็นเทียนเวลาไฟดับ
ใน ค.ศ. 1974 อีเมลดา มาร์กอส สตรีหมายเลขหนึ่งของฟิลิปปินส์ เดินทางเยือนจีนพร้อมมอบมะม่วงให้แก่เหมาหนึ่งกล่อง ภรรยาของเหมา เจียง ชิง พยายามจะจุดไฟลัทธิบูชามะม่วงนี้กลับมาอีกครั้งโดยการมอบให้กับแรงงานเช่นเคย และต่อมายังกำกับภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อในชื่อ บทเพลงมะม่วง ด้วยตนเอง กระนั้น เหมาเสียชีวิตก่อนภาพยนตร์จะเสร็จ และไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หล้งภาพยนตร์ดังกล่าวออกฉาย เธอถูกจับกุมและภาพยนตร์ของเธอถูกถอนออกจากการฉาย ถือเป็นการสิ้นสุดลัทธิบูชามะม่วง
ปัจจุบัน มะม่วงเป็นผลไม้ที่หาซื้อได้ทั่วไปในประเทศจีน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:มะม่วง
หมวดหมู่:ลัทธิบูชา
หมวดหมู่:เหมา เจ๋อตง
หมวดหมู่:การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
จักรพรรดินีจาง

จักรพรรดินีจาง อาจหมายถึง:
*จาง เยียน จักรพรรดินีของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (192–188 ปีก่อนคริสตกาล)
*เตียวซี จักรพรรดินีแห่งจ๊กก๊ก (ค.ศ. 223–237)
*จักรพรรดินีจาง (เล่าเสี้ยน) จักรพรรดินีแห่งรัฐจ๊กก๊ก (ค.ศ. 238–263)
*เตียวฮองเฮา จักรพรรดินีแห่งรัฐวุยก๊ก (ค.ศ. 252–254)
*จาง ฮุยกวาง จักรพรรดินีแห่งรัฐฮั่น-จ้าว (ค.ศ. 313)
*จักรพรรดินีจาง (จ้าวยุคหลัง) จักรพรรดินีแห่งรัฐจ้าวยุคหลัง (ค.ศ. 349)
*จักรพรรดินีจาง (ฉินยุคหลัง) จักรพรรดินีแห่งรัฐฉินยุคหลัง (ค.ศ. 402)
*จักรพรรดินีจาง (ราชวงศ์เหลียง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 551)
*จาง เย่าเอ๋อร์ จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เฉิน (ค.ศ. 557–559)
*จักรพรรดินีจาง (ราชวงศ์ถัง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 758–762)
*จักรพรรดินีจาง (เหลียงยุคหลัง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เหลียงยุคหลัง (ค.ศ. 912–913)- จักรพรรดินีจาง (หวาง เหยียนเจิ้ง) จักรพรรดินีแห่งรัฐอิน/หมิ่น (ค.ศ. 943–945)
*จักรพรรดินีจาง (หงซี) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1379–1442)
*จักรพรรดินีจาง (หงจื้อ) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1471–1541)
*จักรพรรดินีจาง (เจียจิ้ง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1537)
*จักรพรรดินีจาง (เทียนฉี่) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1606–1644)
จาง
หมวดหมู่:รายพระนามจักรพรรดินีแบ่งตามนามสกุล

หมวดหมู่:รายชื่อบุคคลแบ่งตามนามสกุล
หมวดหมู่:จักรพรรดินีจีน
หมวดหมู่:นามสกุลจีน
หมวดหมู่:ภัตตาคารแบ่งตามปีที่ก่อตั้ง

*01
หมวดหมู่:บริษัทอาหารและเครื่องดื่มแบ่งตามปีที่ก่อตั้ง
หมวดหมู่:บริษัทสถานบริการแบ่งตามปีที่ก่อตั้ง
ม้วนหนังสือพระวิหาร

ส่วนหนึ่งของม้วนหนังสือพระวิหาร
ม้วนหนังสือพระวิหาร (Temple Scroll; מגילת המקדש) เป็นม้วนหนังสือที่ยาวที่สุดในกลุ่มม้วนหนังสือเดดซี ในบรรดาสิ่งที่ค้นพบที่คุมราน ม้วนหนังสือนี้ได้รับกำหนดด้วยตัวระบุว่า 11QTemple Scrolla (11Q19 11QTa) ในม้วนหนังสือบรรยายถึงพระวิหารในศาสนายูดาห์ พร้อมด้วยข้อกำหนดโดยละเอียดเกี่ยวกับการถวายเครื่องบูชาและวัตรปฏิบัติในพระวิหาร เอกสารเขียนในรูปการเปิดเผยจากพระเจ้าถึงโมเสส จึงมีสื่อความหมายว่านี่เป็นพระวิหารที่เหมาะสมมากกว่าที่เผยแก่โมเสส และคำสั่งของโมเสสถูกลืมเลือนหรือถูกละเลยไปเมื่อซาโลมอนทรงสร้างพระวิหารแรกในเยรูซาเล็ม กล่าวอีกนัยหนึ่งคือตามความคิดของผู้เขียนม้วนหนังสือแล้ว "จริง ๆ ซาโลมอนควรสร้างพระวิหารแรกตามที่บรรบายในม้วนหนังสือพระวิหารนี้"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Temple Scroll Online at the Israel Museum-  11QT, the Leon Levy Dead Sea Scrolls Digital Library-  COJS Dead Sea Scrolls: Ideology
พระวิหาร
หมวดหมู่:การค้นพบทางโบราณคดีในปี พ.ศ. 2499
หมวดหมู่:องค์การโบราณวัตถุแห่งอิสราเอล
หมวดหมู่:การถอดความคัมภีร์ไบเบิล
หมวดหมู่:ม้วนหนังสือเดดซี

หมวดหมู่:การค้นพบทางโบราณคดีในปี พ.ศ. 2499
หมวดหมู่:งานสะสมของพิพิธภัณฑ์อิสราเอล
หมวดหมู่:องค์การโบราณวัตถุแห่งอิสราเอล
หมวดหมู่:การค้นพบทางโบราณคดีในปี พ.ศ. 2499

หมวดหมู่:การค้นพบทางโบราณคดีแบ่งตามปี
หมวดหมู่:พ.ศ. 2499
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2499
ลาเมค (บิดาของโนอาห์)

ลาเมค (Lamech; k;  Lemeḵ, in pausa לָמֶךְ Lāmeḵ; Λάμεχ Lámekh) เป็นปฐมบรรพบุรุษในเชื้อสายของอาดัมในหนังสือปฐมกาล ลาเมคเป็นส่วนหนึ่งของลำดับพงศ์ของพระเยซูในลูกา 3:36.
ลาเมค (อาหรับ: لامك, ถอดเป็นอักษรโรมัน: Lāmik) ยังถูกกล่าวถึงในศาสนาอิสลามในหลากหลายรวมเรื่องเล่าของผู้เผยพระวจนะก่อนหน้ามุฮัมมัด ซึ่งกล่าวถึงลาเมคในลักษณะเดียวกัน

**เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล**

**ลำดับพงศ์ในคัมภีร์ไบเบิล**
ลาเมคเป็นผู้สืบเชื้อสายรุ่นที่ 8 ของอาดัม (25) เป็นบุตรชายของเมธูเสลาห์และเป็นบิดาของโนอาห์ (29) ในลำดับพงศ์ของเสทในปฐมกาล 5 ในปฐมกาล 5:12-25 ลาเมคเป็นบุตรชายของเมธูเสลาห์ ผู้เป็นหลานชายยาเรด ผู้เป็นหลานชายของเคนัน เคนันสืบเชื้อสายจากอาดัม
ปฐมกาล 5:28–31 บันทึกว่าลาเมคมีอายุ 182 ปี (ตามต้นฉบับมาโซเรติก; 188 ปีตามฉบับเซปทัวจินต์) เมื่อโนอาห์ถือกำเนิด และมีชีวิตอีก 595 ปี มีอายุขณะเสียชีวิตคือ 777 ปี ห้าปีก่อนที่จะเกิดน้ำท่วมในลำดับเหตุการณ์เมโซเรติก จากตัวเลขดังกล่าวในบันทึกลำดับพงศ์นี้ อาดัมน่าจะยังมีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณ 56 ปีแรกในชีวิตของลาเมค

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากหนังสือปฐมกาล
หมวดหมู่:โนอาห์
หมวดหมู่:ผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู
วัดชิตอง

วัดชิตอง (ยะไข่และMLCTS=hrac saung bhu. ra:, เสียงอ่านภาษายะไข่:) หรือตามการออกเสียงภาษาพม่ามาตรฐาน (Okell: Hyiʔthaùñ hpăyà ) เป็นวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 80,000 องค์" และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัดแห่งชัยชนะ"

**ประวัติศาสตร์**
วัดนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1535–1536 โดยพระเจ้ามี่นบีน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงการพิชิตเบงกอลของพระองค์ วัดนี้ตั้งอยู่บนด้านตะวันตกของเนินเขาโปกอง ทางเหนือของพระราชวัง และอยู่ติดกับวัดอันดอเตน วัดนี้มีลักษณะเฉพาะของวัดพุทธหลายแห่งที่พบในพม่าได้แก่ เจดีย์ทรงระฆังตรงกลาง ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กทั้งสี่มุม และล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กกว่าอีกหลายองค์ ทางตะวันออกของวัดมีบันไดและอาคารที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อราว 75 ปีที่แล้ว
มีห้องโถงกลางอยู่ใจกลางวัดซึ่งเข้าถึงได้ง่าย มีพระพุทธรูปหลายร้อยองค์เรียงรายอยู่ในห้องโถงหลัก บางองค์อยู่ในตำแหน่งเดิม บางองค์ย้ายมาจากแหล่งขุดค้นใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม ลักษณะเด่นที่สุดของวัดชิตองไม่ใช่ห้องโถงกลาง แต่เป็นทางเดินที่มีลักษณะเป็นเขาวงกตสามชั้นที่ล้อมรอบห้องโถงหลัก ทางเดินทั้งสามนี้มีรูปสลักนูนต่ำมากมายของพระพุทธเจ้า, พระโพธิสัตว์, เทวดา, เทพารักษ์, ชาดก 550 ชาติ, วัฒนธรรมยะไข่ และสัตว์ต่าง ๆ ทั้งมีจริงและในตำนาน
วัดชิตอง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักของมเยาะอู้ ติดกับวัดที่มีชื่อเสียงอีกแห่งคือ วัดทูกั่นเตน

**ความเสียหายจากสภาพอากาศ**
เนื่องจากมเยาะอู้ตั้งอยู่ในเขตร้อนชื้น วัดหลายแห่งจึงได้รับความเสียหายจากฝนที่ตกหนักในฤดูมรสุม ในปี ค.ศ. 2003 ได้มีการค้นพบว่าเจดีย์กลางเริ่มรั่วซึม ทำให้ประติมากรรมที่ซับซ้อนบางส่วนในสองห้องลบล้างหายไป เพื่อป้องกันปัญหานี้ กรมโบราณคดีในพื้นที่จึงเทคอนกรีตทับเจดีย์อย่างเร่งด่วน วิธีนี้ช่วยป้องกันไม่ให้ประติมากรรมภายในถูกทำลาย แต่ยังทำลายรูปลักษณ์ภายนอกของวัด ซึ่งเป็นเจดีย์สำคัญของยะไข่ทางตอนเหนือ
ชาวยะไข่วิพากษ์วิจารณ์ความเสียหายของวัดอันล้ำค่านี้ แต่เนื่องจากเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องงานแกะสลักอันล้ำค่าภายในได้ การกระทำดังกล่าวจึงไม่ได้รับการประณามอย่างกว้างขวางเท่าที่คาดไว้

**อ้างอิง**
  year=2001
หมวดหมู่:วัดในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐยะไข่
หมวดหมู่:เจดีย์ในประเทศพม่า
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
ลาเมค (เชื้อสายของคาอิน)

ลาเมคและคาอิน ภาพพิมพ์ลายแกะในปี ค.ศ. 1524 โดย Lucas van Leyden
ลาเมค (Lamech; k; לֶמֶךְ Lémeḵ, in pausa לָמֶךְ Lā́meḵ) เป็นบุคคลที่ปรากฏในหนังสือปฐมกาลของพันธสัญญาเดิม เป็นเชื้อสายรุ่นที่ 7 นับจากอาดัม และเป็นบิดาของยาบาลผู้เพาะพันธุ์ปศุสัตว์คนแรก, ทูบัลคาอินช่างโลหะคนแรก, ยูบาลนักดนตรีคนแรก และนาอามาห์ ลาเมคคนนี้ปรากฏในลำดับพงศ์ของแหล่ง Yahwist (สายของคาอิน) ในแหล่ง Priestly source ยังมีลาเมคอีกคนผู้เป็นบิดาของโนอาห์p=784

**บุคลิกลักษณะ**
โดยทั่วไปลาเมคถูกมองในภาพลักษณ์ไม่ดีนักในความที่กล่าวถึงลาเมค โดยเน้นว่าลาเมคมีภรรยาหลายคนและฆ่าคนอย่างโหดร้าย

**การมีภรรยาหลายคน**
ลาเมคเป็นตัวอย่างแรกของการมีภรรยาหลายคนใสเรื่องเล่าของกลุ่มศาสนาอับราฮัม ความในปฐมกาล 4:19 มีความว่า:
ส่วนลาเมคได้ภรรยาสองคน คนหนึ่งชื่ออาดาห์ คนหนึ่งชื่อศิลลาห์
มีบันทึกว่าลาเมครับภรรยาสองคนในเวลาเดียวกัน

**การฆ่าคน**
นอกจากนี้ ยังมีความในปฐมกาล 4:23-24 ว่า:
ลาเมคพูดกับภรรยาทั้งสองของเขาว่า
อาดาห์และศิลลาห์จงฟังเสียงของเรา ภรรยาทั้งสองของลาเมคเอ๋ย จงสดับฟังถ้อยคำของข้า
เพราะข้าฆ่าชายคนหนึ่ง ที่ทำให้ข้าบาดเจ็บ เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ทำร้ายข้า
ถ้าหากทำร้ายคาอิน ต้องรับโทษคืนเจ็ดเท่าแล้ว เมื่อทำร้ายลาเมคก็ต้องรับโทษเจ็ดสิบเจ็ดเท่า
ในที่นี้ลาเมคยอมรับว่าตนสังหารชายหนุ่มคนหนึ่งเพื่อแก้แค้นที่ชายหนุ่มคนนั้นทำร้ายตน ลาเมคยังอวดต่อไปว่าความโกรธแค้นของคนเลวร้ายความความโกรธแค้นของคาอินถึง 11 เท่า

**พงศาวลี**

**ดูเพิ่ม**
 ลำดับพงศ์พันธุ์ในปฐมกาล

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
หมวดหมู่:บุคคลจากหนังสือปฐมกาล
หมวดหมู่:ผู้ฆ่าคนในคัมภีร์ไบเบิล
ตัลอะฟัร

ตัลอะฟัร (Talʿafar, IPA Telafer) เป็นนครในเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก ตั้งอยู่ห่างจากโมซุลทางตะวันตก abbr=off  ทางตะวันออกของซินญาร abbr=off และทางตะวันตกเฉียงเหนือของคีร์คูก abbr=off พลเมืองในพื้นที่นี้เป็นชาวเติร์กเมน
แม้ว่าไม่มีข้อมูลสำมะโนอย่างเป็นทางการ นครนี้เคยมีประชากรประมาณ 200,000 คน แล้วลดลงเหลือ 80,000 คนใน ค.ศ. 2007 ประชากรคัลอะฟัรประมาณร้อยละ 55 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี ส่วนร้อยละ 45 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายชีอะฮ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Iraq Image - Tal Afar Satellite Observation-  "Troops blitz Iraq's 'funnel of death'" (The Daily Telegraph, Sept. 11, 2005)-  "Bomber attacks 'model Iraqi city'" (BBC News, Oct. 7, 2006)- cite news|last=Hondros|first=Chris|date=January 19, 2005|title=A shooting after nightfall|newspaper=Newsday|url=http://www.newsday.com/news/nationworld/world/ny-wocheck0120,0,532599.story?coll=ny-world-big-pix- url=http://www.newyorker.com/archive/2006/04/10/060410fa_fact2-  TIME magazine Photo Essay of Operation Restoring Rights-  Tall 'Afar at Global Security
เฏาะลัฟ

เฏาะลัฟ () เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย บริเวณใกล้เคียงได้แก่มูซาอัลฮูละฮ์ทางเหนือ ฮิรบ์นัฟซะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ กีซีนทางตะวันออก บุรจญ์กออีทางใต้ ตัลดูทางตะวันตกเฉียงเหนือ และกัฟร์ลาฮากับตัลษะฮับทางตะวันตก สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่าเฏาะลัฟมีประชากร 4,934 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากชาวเติร์กเมนที่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
language=de
*cite book|last1=Robinson|first1=E.|authorlink1=Edward Robinson (scholar)|last2=Smith|first2=E.|authorlink2=Eli Smith|year=1841|url=https://archive.org/details/biblicalresearch03robiuoft |title=Biblical Researches in Palestine, Mount Sinai and Arabia Petraea: A Journal of Travels in the year 1838|  location=Boston|publisher=Crocker & Brewster|volume=3
กีซีน

กีซีน (Kīssīn) เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางเหนือของฮอมส์ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ากีซีนมีประชากร 2,189 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี

**อ้างอิง==
ยาเฟท

ยาเฟท (Japheth; θ (יֶפֶת Yép̄eṯ, in pausa יָפֶת Yā́p̄eṯ; Ἰάφεθ Iápheth; langx|la|Iafeth, Iapheth, Iaphethus, Iapetus; يافث Yāfith) เป็นบุตรชายคนหนึ่งจากสามคนของโนอาห์ในหนังสือปฐมกาล มีบทบาทในเรื่องราวการเมาเหล้าองุ่นของโนอาห์และคำแช่งต่อฮาม ตามด้วยในรายการประชาชาติในฐานะบรรพบุรุษของชนชาติในทะเลอีเจียน, อนาโตเลีย, คอเคซัส, กรีซ และที่อื่น ๆ ในทวีปยูเรเชียp=430 ในประเพณีของยุโรปยุคกลางและยุโรปต้นยุคใหม่ ยาเฟทถือว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวยุโรปpages=28-31

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Cite book |last=Kidd |first=Colin |author-link=Colin Kidd |year=2004 |orig-date=1999 |title=British Identities Before Nationalism: Ethnicity and Nationhood in the Atlantic World, 1600-1800 |url=https://books.google.com/books?id=I2EIlJISeUMC&pg=PA28 |location=Cambridge |publisher=Cambridge University Press |isbn=0-521-62403-7 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
short=x-  Easton Bible dictionary about Japheth-  Smith's Bible Dictionary about Japheth-  International Standard Bible Encyclopedia: Japheth-  Japheth in the Jewish Encyclopedia-  Japheth's family tree at complete-bible-genealogy.com
หมวดหมู่:บุตรของโนอาห์
หมวดหมู่:บุคคลจากหนังสือปฐมกาล