พระเอ็ดยง

พระเอ็ดยง เป็นกลอนบทละครแนวจักร ๆ วงศ์ ๆ82 คาดว่าผู้แต่งคือคุณสุวรรณ11 หญิงนางในและเป็นราชินิกุลในตำหนักของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ ซึ่งเธอมีชื่อเสียงเจนจัดด้านการแต่งกลอน จนผู้คนสามารถจดจำและท่องบทกลอนที่เธอแต่งได้3 กลอนบทละครเรื่องนี้มีกลวิธีประพันธ์โดยใช้คำผวนแนวสัปดน ตั้งแต่ชื่อเรื่อง ชื่อตัวละคร ชื่อเมือง ไปจนถึงเนื้อหาในเรื่อง อันแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ขันของผู้แต่ง เช่นเดียวกับ สรรพลี้หวน ซึ่งเป็นวรรณกรรมไทยภาคใต้82 ล้อม เพ็งแก้ว สันนิษฐานว่า พระเอ็ดยง เป็นวรรณคดีไทยเรื่องแรกที่รจนาด้วยคำผวนเรื่องเพศตลอดทั้งเรื่อง82
อย่างไรก็ตามในปัจจุบันยังไม่มีการเผยแพร่เอกสารต้นฉบับเรื่อง พระเอ็ดยง ออกมาแต่อย่างใด และผู้ที่เคยเห็นเอกสารต้นฉบับก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น82

**ผู้แต่ง**
เชื่อว่า พระเอ็ดยง แต่งขึ้นโดยคุณสุวรรณ เพราะมีผู้พบต้นฉบับบทละครเรื่อง พระเอ็ดยง ในสมุดไทยเลขที่ 1 มัดที่ 42 หมวดกลอนบทละคร ภายในหอสมุดแห่งชาติ ภายในสมุดไทยเล่มนั้น มีบันทึกกลอนบทละครเรื่อง พระมะเหลเถไถ และ อุณรุทร้อยเรื่อง รวมอยู่ด้วย ซึ่งหน้าต้นของสมุดไทยเล่มดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดเจนว่ากลอนบทละครทั้งสามเรื่องนี้เป็นผลงานของคุณสุวรรณ บ้างก็ว่าวรรณกรรมเรื่อง พระมะเหลเถไถ และ อุณรุทร้อยเรื่อง เป็นวรรณกรรมคนบ้ารวมกัน แต่ พระเอ็ดยง นั้นเป็นวรรณกรรมจิตหลุด เพราะนำเสนอเนื้อหาได้หยาบโลนกว่าสองเรื่องก่อนหน้านั้นมากนัก ซึ่ง ชูดาว (2566) อธิบายว่า พระเอ็ดยง แต่งโดยคุณสุวรรณ โดยระบุว่า เมื่อวิเคราะห์จากสำนวนโวหารและลีลาการประพันธ์ ก็เข้าใจว่าคงเป็นของคุณสุวรรณจริง 
อย่างไรก็ตาม อภิลักษณ์ เกษมผลกูล (2556) ระบุว่ายังไม่แน่ชัดว่าเป็นผลงานของคุณสุวรรณและต้องทำการศึกษาเพิ่มเติม โดยให้เหตุผลว่า อาลักษณ์ประจำหอพระสมุดอาจเห็นว่ากลอนบทละครที่มีเนื้อหาหรือกลวิธีการแต่งที่ผิดแผกกว่าใครคงเป็นผลงานของคุณสุวรรณ ดังจะพบว่า สมุดไทยที่บันทึกผลงานของคุณสุวรรณเอาไว้ กลับเขียนนามผู้แต่งว่าคือคุณพุ่ม เพราะเป็นกวีหญิงนามอุโฆษที่อยู่ร่วมสมัยกัน อาลักษณ์อาจเข้าใจสับสนเป็นได้11

**ลักษณะการแต่ง**
พระเอ็ดยง มีลักษณะเป็นนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ แต่งด้วยกลอนบทละครอย่างธรรมเนียมนิยม คือ มีบทชมป่าชมสวน บททรงเครื่อง และบทจัดทัพ แต่เนื้อหาแต่งด้วยคำผวนสัปดนแต่งวรรณคดีทั้งเรื่อง82 จนมีลักษณะเสียจริตเสียยิ่งกว่าวรรณกรรมใด ๆ ที่คุณสุวรรณเคยแต่ง โดยในบททรงเครื่อง พระเอ็ดยง มีพระภูษาทรงพิลึกพิลั่น เรียกว่า "ทองกรตอนแมดแปดคู่" และมีสัตว์พาหนะส่วนพระองค์ คือ "แรดแปดตา" ดังปรากฏเนื้อหาสัตว์พาหนะส่วนพระองค์ ดังนี้

**เนื้อเรื่อง**
ภาพพระราชาและเจ้านายฝ่ายใน (ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาของ พระเอ็ดยง)
เนื้อหาเริ่มอธิบายถึงตัวละครเอกของเรื่อง คือ พระเอ็ดยง เจ้าผู้ครองเมืองขีหันบุรี มีพระมเหสีอยู่แล้วสองพระองค์ คือ นางแหงดี กับนางแต่งแวด ต่อมาพระเอ็ดยงได้เสด็จประพาสเลียบพระนคร ก็ได้นางโหตี มาเป็นพระมเหสีอีกพระองค์หนึ่ง สร้างความไม่พอใจแก่ท้าวโลตึง ขับพระเอ็ดยงและพระมเหสีทั้งสามออกจากขีหันบุรี
หลังเดินทางอยู่กลางป่า พระเอ็ดยงและพระมเหสีทั้งสามได้พบกับนายเจ็ดโยน ซึ่งเป็นโจรป่าผู้มีลูกสมุนอีก 500 คน นายเจ็ดโยนนำลูกสมุนมาสวามิภักดิ์เข้าฝ่ายพระเอ็ดยง พระเอ็ดยงจึงแต่งทัพโจรป่าไปตีเมืองขีหันบุรีเพื่อแก้แค้นท้าวโลตึง
อย่างไรก็ตาม เนื้อหาของ พระเอ็ดยง แต่งถึงตอนที่พระเอ็ดยงตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองขีหันบุรีเท่านั้น

**ตัวละคร**
 พระเอ็ดยง – เป็นเจ้าผู้ครองเมืองขีหัน (คีหัน) แต่ต่อมาถูกท้าวโลตึงขับไปอยู่ป่า เพราะไม่พอใจที่รับนางโหตีมาเป็นพระมเหสี- นางแหงดี – เป็นพระมเหสีพระองค์หนึ่งของพระเอ็ดยง- นางแต่งแวด – เป็นพระมเหสีพระองค์หนึ่งของพระเอ็ดยง- นางโหตี – เป็นพระมเหสีพระองค์ล่าสุดของพระเอ็ดยง- ท้าวโลตึง – ในเนื้อหาไม่ได้บ่งว่าเป็นใคร แต่เขามีบทบาทในการถอดพระเอ็ดยงออกจากราชบัลลังก์ และขับพระเอ็ดยงและพระมเหสีทั้งสามไปในป่า- นายเจ็ดโยน – เป็นหัวหน้าโจร มีลูกสมุน 500 คน ต่อมาได้สวามิภักดิ์เข้าฝ่ายพระเอ็ดยง- แรดแปดตา – เป็นพาหนะส่วนพระองค์ของพระเอ็ดยง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วรรณกรรมไทย
หมวดหมู่:งานเขียนของคุณสุวรรณ
หมวดหมู่:ยุครัชกาลที่ 3
หมวดหมู่:วรรณคดีประเภทกลอน