การตีโฉบฉวยสนามเพลาะ

หน่วยหนึ่งกลับมาจากการตีโฉบฉวยสนามเพลาะของเยอรมัน ชายสองคนสวมชุดพิกเคิลเฮาเบ (Pickelhaube) ซึ่งเป็นถ้วยรางวัลจากการตีโฉบฉวย
การตีโฉบฉวยสนามเพลาะ หรือ การตีโฉบฉวยคู (Trench raiding) เป็นรูปแบบหนึ่งของการสงครามสนามเพลาะ ซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเป็นการโจมตีตำแหน่งของศัตรูแบบกะทันหันในเวลากลางคืนในระดับเล็ก 

**ภาพรวม**
โดยทั่วไป การตีโฉบฉวยจะดำเนินการโดยชุดปฏิบัติการเล็ก ๆ ที่จะทาหน้าด้วยจุกไม้ก๊อกที่เผาไหม้ก่อนจะข้ามลวดหนามและเศษซากอื่น ๆ ในดินแดนที่ว่างเปล่าจากทหาร (no man's land) เพื่อแทรกซึมเข้าไปในระบบสนามเพลาะของศัตรู ระยะห่างระหว่างแนวหน้าของฝ่ายเราและฝ่ายศัตรูนั้นแตกต่างกันไป แต่โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ที่หลายร้อยเมตร ความพยายามใด ๆ ที่จะโจมตีสนามเพลาะในเวลากลางวันมักจะไร้ประโยชน์ เนื่องจากจะถูกตรวจพบได้อย่างรวดเร็ว ปืนกลและพลซุ่มยิงของศัตรูสามารถมองเห็นดินแดนที่ว่างเปล่าจากทหารได้อย่างชัดเจน และสามารถยิงใครก็ตามที่โผล่หัวขึ้นมาเหนือขอบสนามเพลาะได้อย่างง่ายดายมีดสนามเพลาะ M1917 "Knuckle Duster" ของสหรัฐอเมริกาและฝักหนังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
การปฏิบัติมาตรฐานคือ ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปหาทหารยามที่เฝ้าพื้นที่เล็ก ๆ ของแนวหน้าสนามเพลาะของศัตรู (มองหาแสงบุหรี่ในที่มืดหรือฟังบทสนทนา) จากนั้นจึงสังหารทหารเหล่านั้นอย่างเงียบที่สุด เมื่อยึดสนามเพลาะได้แล้ว หน่วยตีโฉบฉวย (raider) จะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด โดยควรให้เสร็จภายในไม่กี่นาที หน่วยตีโฉบฉวยทราบดีว่ายิ่งอยู่ในสนามเพลาะนานเท่าไร โอกาสที่กำลังเสริมของศัตรูจะมาถึงก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น ระเบิดมือจะถูกโยนเข้าไปในหลุมหลบภัยที่กองกำลังของศัตรูกำลังนอนหลับก่อนที่หน่วยตีโฉบฉวยจะออกจากแนวหน้าของศัตรูเพื่อกลับไปยังแนวของตนเอง
มีความเสี่ยงที่หน่วยตีโฉบฉวยที่กลับมาจะถูกยิงในเหตุการณ์ที่เรียกว่าการยิงของฝ่ายเดียวกัน (friendly fire) ดังนั้น จึงถือเป็นขั้นตอนปกติในการแจ้งให้ผู้เฝ้าระวังตามแนวรบทราบทุกครั้งที่มีการส่งหน่วยตีโฉบฉวยออกไป และใช้ระบบรหัสผ่านบางรูปแบบเพื่อให้หน่วยตีโฉบฉวยที่กลับมาสามารถระบุตัวตนได้เมื่อถูกท้าทายในความมืด
right

**วัตถุประสงค์**
การตีโฉบฉวยสนามเพลาะ มีวัตถุประสงค์หลายประการ โดยทั่วไปแล้ว จุดประสงค์จะเป็นหนึ่งในสิ่งต่อไปนี้:- จับ ทำร้าย หรือฆ่าทหารฝ่ายศัตรู- ทำลาย ปิดใช้งาน หรือยึดอุปกรณ์ที่มีมูลค่าสูง เช่น ปืนกลอย่าง MG08- รวบรวมข้อมูลข่าวกรองโดยยึดเอกสารสำคัญ (เช่น แผนที่) หรือนายทหารของศัตรูเพื่อทำการสอบสวน - การลาดตระเวนเพื่อเตรียมการโจมตีครั้งใหญ่ในช่วงเวลากลางวัน - ทำให้ศัตรูรู้สึกว่าถูกคุกคามในช่วงเวลาที่มืดมิด ส่งผลให้ประสิทธิภาพและขวัญกำลังใจของศัตรูลดลง- รักษาความก้าวร้าวและจิตวิญญาณการต่อสู้ของกองกำลังโดยส่งพวกเขาไปปฏิบัติภารกิจดังกล่าว

**อาวุธ**
แม้ว่าสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จะเป็นสงครามครั้งแรกที่ใช้เครื่องจักรในการต่อสู้ แต่การบุกโจมตีสนามเพลาะก็คล้ายกับสงครามในยุคกลางมาก ตรงที่ต้องเผชิญหน้ากันด้วยอาวุธหยาบ ๆ หน่วยตีโฉบฉวยสนามเพลาะมีอาวุธไม่มากนักสำหรับการเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง โดยปกติแล้ว หน่วยตีโฉบฉวยจะมีอาวุธเป็นกระบองบุกโจมตีสนามเพลาะที่ประดิษฐ์เอง มีดพร้า ดาบปลายปืน เครื่องมือขุดสนามเพลาะ ค้อน ขวาน ด้ามจอบ และกำปั้นเหล็ก การเลือกอาวุธนั้นเลือกด้วยความจงใจ หน่วยตีโฉบฉวยมีเจตนาที่จะสังหารหรือจับกุมผู้คนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ดึงความสนใจไปที่ปฏิบัติการของพวกเขา และสิ่งนี้จะเป็นไปไม่ได้เลยหากพวกเขาใช้อาวุธปืนระหว่างการตีโฉบฉวย หน่วยตีโฉบฉวยสนามเพลาะยังติดอาวุธที่ทันสมัยกว่า เช่น ปืนพก ปืนลูกซอง ปืนกลมือ และระเบิดมือ ซึ่งอาวุธเหล่านี้จะถูกผลิตขึ้นเพื่อใช้ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น เช่น หากศัตรูตรวจพบปฏิบัติการของพวกเขาและแจ้งเตือน

**ดูเพิ่ม**
 การต่อสู้มือเปล่า- การแทรกซึมอย่างสงบ- การสงครามสนามเพลาะ- สตอร์มทรูปเปอร์ (จักรวรรดิเยอรมัน)

**บรรณานุกรม**
  isbn = 978-1-55002-816-4

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Detailed account of a trench raid in May 1916

**อ้างอิง**
ตีโฉบฉวยสนามเพลาะ
ตีโฉบฉวย
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนลาดตระเวนทหารบก