ออดิโอแกรม

ไฟล์:Audio23.jpg|thumb|300px|right|แผ่นออดิโอแกรมเปล่า การเริ่มได้ยินในช่วง -10–20 dbHL ถือว่าปกติ ค่า -10 เป็นค่าความดังเบาสุดบนกราฟ
ออดิโอแกรม (audiogram) เป็นกราฟแสดงค่าเริ่มได้ยินในช่วงความถี่เสียงมาตรฐานที่วัดด้วยเครื่องวัดการได้ยินที่เรียกว่า ออดิโอมิเตอร์
แกน Y แสดงความดังเป็นเดซิเบล (dB) และแกน X แสดงความถี่เป็นเฮิรตซ์ (Hz)
ขีดจำกัด/ค่าความดังที่เริ่มได้ยินจะวาดเทียบกับเส้นโค้งมาตรฐานที่แสดงการได้ยิน "ปกติ" เป็นหน่วย dB(HL) ซึ่งแสดงระดับการได้ยิน
นี่ไม่เหมือนกับ equal-loudness contour (เส้นโค้งความดังเท่ากัน) ซึ่งเป็นชุดเส้นโค้งที่แสดงความดังเท่ากันในระดับเสียงต่างๆ ซึ่งรวมเส้น threshold of hearing (ขีดเริ่มการได้ยินในเชิงสัมบูรณ์) ที่วัดเป็น dB(SPL) (ระดับความดันเสียง) 
ค่าความถี่ที่แสดงในออดิโอแกรม จะเพิ่มเป็นสองเท่าในทุกๆ ช่วง (เช่น 250, 500, 1000 Hz เป็นต้น)
แต่ความถี่ในระหว่างๆ (เช่น 3,000 Hz) ก็อาจจะแสดงด้วย
ส่วนค่าความดังจะแสดงในเชิงเส้น โดยเพิ่มทีละ 10dBHL
อย่างไรก็ตาม เดซิเบลเป็นมาตราส่วนเชิงลอการิทึม คือแม้ค่าจะเพิ่มขึ้นทีละ 10ๆ แต่จริงๆ ความดังจะเพิ่มยิ่งกว่านั้น
สำหรับมนุษย์ การได้ยินปกติอยู่ที่ระหว่าง -10–15 dB(HL)
แม้การได้ยินที่ความดัง 0dB ระหว่าง .250-8 kHz จะถือว่าเป็นการได้ยินปกติโดย 'เฉลี่ย'
ขีดจำกัดการได้ยินของมนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่นๆ สามารถตรวจหาด้วยการทดสอบการได้ยินเชิงพฤติกรรมหรือการทดสอบทางสรีรวิทยา ดังที่ใช้ในออดิโอเมทรี (audiometry)
เมื่อทดสอบการได้ยินเชิงพฤติกรรมในผู้ใหญ่ ผู้ทดสอบจะเล่นโทนเสียงที่มีความถี่และความดังโดยเฉพาะๆ
เมื่อผู้รับทดสอบได้ยินก็จะแสดงปฏิกิริยา เช่น ยกมือหรือกดปุ่ม
ผู้ทดสอบจะคอยบันทึกค่าเสียงที่มีความดังต่ำสุดที่สามารถได้ยิน
สำหรับเด็ก นักโสตสัมผัสวิทยาจะทดสอบโดยทำเป็นเกมและใช้ของเล่น เช่น บล็อกหรือหมุด แทนที่อุปกรณ์การตอบสนอง 
นี้เรียกว่า การวัดการได้ยินแบบเล่นโดยมีเงื่อนไข (conditioned play audiometry)
การวัดการได้ยินแบบเสริมแรงด้วยภาพ (visual reinforcement audiometry) ก็ใช้กับเด็กเช่นกัน
คือเมื่อเด็กได้ยินเสียง ก็ให้เด็กมองไปในทิศทางที่เสียงมาโดยจะได้รับการเสริมแรงด้วยแสงไฟและ/หรือของเล่นที่เคลื่อนไหว
เทคนิคที่คล้ายกันสามารถใช้ทดสอบกับสัตว์บางชนิด โดยแทนที่จะใช้ของเล่น ก็ให้อาหารเป็นรางวัลเมื่อสัตว์ตอบสนองต่อเสียง
การทดสอบทางสรีรวิทยาไม่จำเป็นต้องให้ผู้ป่วยตอบสนอง
ตัวอย่างเช่น การตรวจศักย์ไฟฟ้าในก้านสมองที่เสียงกระตุ้น (brainstem auditory evoked potentials) เป็นการวัดการตอบสนองของก้านสมองเมื่อเล่นเสียงเข้าหูของผู้ป่วย
หรือการวัดเสียงจากหู (otoacoustic emissions) ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดเองในหูชั้นในตามปกติ หรือเกิดเพราะสิ่งเร้าจากภายนอก
ในสหรัฐอเมริกา สถาบันความปลอดภัยและสุขภาพทางอาชีพ (National Institute for Occupational Safety and Health) 
แนะนำให้ผู้ที่ได้รับเสียงระดับอันตรายเป็นประจำควรตรวจการได้ยินปีละครั้ง หรือทุกสามปีหากไม่ได้สัมผัสเสียงดังเป็นประจำ

**การวัด**
ออดิโอแกรมเป็นกราฟที่แสดงสมรรถภาพการได้ยิน สร้างด้วยอุปกรณ์พิเศษที่เรียกว่าออดิโอมิเตอร์ ซึ่งใช้งานดังนี้
ผู้รับตรวจสวมหูฟังที่ผ่านการปรับเทียบมาอย่างดี 
ออดิโอมิเตอร์จะเล่นเสียงที่มีความถี่และความดังต่างๆ กัน
เมื่อผู้รับตรวจได้ยินเสียง ก็จะตอบสนองโดยปกติคือการกดปุ่ม
การตอบสนองจะทำเป็นกราฟซึ่งแสดงว่าได้ยินดีแค่ไหนที่ความถี่ต่างๆ
เมื่อวัดระดับการได้ยิน นักโสตสัมผัสวิทยาไม่ได้ใช้ค่าสัมบูรณ์
แต่เปรียบการได้ยินของผู้รับตรวจกับการได้ยินปกติ โดยอ้างอิงกับเส้นโค้งการได้ยินต่ำสุด (minimum audibility curve)
แต่มาตรฐานสำหรับระดับการได้ยิน "ปกติ" ก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
ในปี1951 มาตรฐาน (ASA-1951) กำหนดระดับการได้ยินปกติที่ความถี่ 1,000 เฮิรตซ์ ไว้ที่16.5 dB SPL
ในปี1969 มาตรฐานใหม่ (ANSI-1969/ISO-1963) ได้เปลี่ยนค่านี้เป็น 6.5 dB SPL
เพราะใช้มาตรฐานต่างกัน เมื่อเปรียบเทียบผลการทดสอบการได้ยินเก่ากับผลใหม่ นักโสตสัมผัสวิทยามักจะต้องปรับผลเก่าด้วยค่า 10 เดซิเบลเพื่อให้สามารถเปรียบเทียบกันได้

**ออดิโอแกรมและการสูญเสียการได้ยินชนิดต่างๆ**
ผลการตรวจการได้ยินที่วาดเป็นกราฟออดิโอแกรมซึ่งแสดงร่องการไม่ได้ยินเสียง (noise notch) ของหูซ้าย โดยหูขวาได้ยินเป็นปกติ 
การตรวจวัดด้วยเสียงบริสุทธิ์แบบ "ดั้งเดิม" (ซึ่งทดสอบความถี่สูงสุดถึง 8 กิโลเฮิรตซ์) เป็นการวัดการได้ยินซึ่งสามัญที่สุด
สำหรับงานวิจัยหรือการวินิจฉัยการสูญเสียการได้ยินเกี่ยวกับอายุตั้งแต่เนิ่นๆ อาจใช้ออดิโอแกรมความถี่สูง (จนถึง 20 กิโลเฮิรตซ์) ซึ่งวัดด้วยเครื่องออดิโอมิเตอร์และหูฟังที่ปรับเทียบเป็นพิเศษ
สัญลักษณ์ที่ต่างกันใช้ระบุว่าผลการตอบสนองมาจากหูข้างใดและเป็นการตอบสนองประเภทใด 
ผลทดสอบการนำเสียงผ่านอากาศ (ซึ่งส่งเสียงไปยังหูผ่านหูฟังที่สร้างการสั่นสะเทือนในอากาศ) จะรายงานด้วยวงกลม (O) สำหรับหูขวาและกากบาท (X) สำหรับหูซ้าย
ผลทดสอบการนำเสียงผ่านกระดูก (ซึ่งส่งเสียงโดยใช้เครื่องสั่นสะเทือนที่กระดูกขมับเพื่อลัดผ่านหูชั้นนอกและหูชั้นกลาง และทดสอบเฉพาะหูชั้นในและเส้นประสาทการได้ยิน) จะรายงานด้วยวงเล็บ
ด้านเปิดของวงเล็บจะบ่งชี้หูที่ทดสอบ คือ  หรือ  เป็นค่าการได้ยินของหูข้างซ้าย 
เมื่อใช้สีในออดิโอแกรม สีแดงจะบ่งชี้หูขวาและสีน้ำเงินจะแสดงถึงหูซ้าย
ในผู้ใหญ่ การได้ยินปกติทั่วไปกำหนดไว้ที่ค่า 25 dBHL หรือดีกว่า (คือต่ำกว่า)
ค่าการได้ยินที่30 dBHL และยิ่งกว่าบ่งชี้การสูญเสียการได้ยิน
รูปแบบค่าการได้ยินในออดิโอแกรมอาจช่วยระบุสาเหตุของการสูญเสียการได้ยินได้
ตัวอย่างเช่น เมื่ออายุมากกขึ้น การได้ยินก็จะแย่ลงตามความถี่ที่สูงขึ้น
การสูญเสียการได้ยินเหตุเสียงดังมักจะมีแสดงเป็นร่องการได้ยินในออดิโอแกรม (ในภาพ) 
โดยแย่สุดที่ระหว่าง 3,000–6,000 เฮิรตซ์ (ส่วนใหญ่ที่4,000 เฮิรตซ์) โดยได้ยินดีกว่าที่ความถี่ต่ำกว่าและสูงกว่า 
ความบกพร่องทางการได้ยินอาจเกิดจากโรคบางชนิด เช่น ฮิวแมนซัยโตเมกาโลไวรัส (Human cytomegalovirus) หรือโรคเมนิแยร์ ซึ่งวินิจฉัยได้จากรูปแบบของออดิโอแกรม
โรคหินปูนเกาะกระดูกหู (otosclerosis) มีผลเป็นออดิโอแกรมที่แสดงการเสียการได้ยินอย่างสำคัญตลอดทุกความถี่เสียง โดยมักจะแย่ลงประมาณ 40 dB(HL)
การได้ยินที่บกพร่องโดยเฉพาะที่ความถี่ราว 2 กิโลเฮิรตซ์ (เรียกว่า Carhart notch ในออดิโอแกรม)
เป็นลักษณะเฉพาะของโรคหินปูนเกาะกระดูกหูหรือความผิดปกติของกระดูกหูตั้งแต่กำเนิด (congenital ossicular anomaly)
โรคเมนิแยร์มีผลให้สูญเสียการได้ยินอย่างรุนแรงในช่วงความถี่ต่ำ

**ข้อจำกัด**
ออดิโอแกรมไม่สามารถวัดการสูญเสียการได้ยินแบบแฝง
ซึ่งเป็นการไม่สามารถแยกแยะเสียงในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดัง เช่น ร้านอาหาร
มีเหตุจากพยาธิสภาพของไซแนปส์ (synaptopathy) ในคอเคลีย
ซึ่งต่างกับการสูญเสียการได้ยินทางประสาทหูเพราะการทำงานผิดปกติของเซลล์ขน
ออดิโอแกรมออกแบบมาเพื่อ "ประเมินเสียงซึ่งเบาที่สุดที่ผู้ป่วยสามารถได้ยิน" โดยไม่ได้คำนึงถึงสถานการณ์ที่มีเสียงดังซึ่งเป็นปัญหาสำหรับผู้ที่เสียการได้ยินแบบแฝง
ออดิโอแกรมจึงอาจไม่สะท้อนถึงความเสียหายของเส้นใยประสาทที่ตอบสนองต่อเสียงดัง ซึ่งสำคัญในการเข้าใจคำพูดในที่ที่มีเสียงรบกวน
งานวิจัยจึงแนะนำวิธีการวัดอื่นๆ เช่น การตรวจคลื่นไฟฟ้าหูชั้นใน (electrocochleography) การรับรู้คำพูดในเสียงรบกวน (speech-in-noise perception) และ frequency following response (การตอบสนองเป็นศักย์ไฟฟ้าของก้านสมองต่อเสียงความถี่ที่เป็นจังหวะ/ต่อเนื่อง) ว่าอาจมีประโยชน์มากกว่า

**ดูเพิ่ม**
 พิสัยการได้ยิน- Equal-loudness contour- Minimum audibility curve- Articulation index- Pure tone audiometry- การได้ยิน

**เชิงอรรถและอ้างอิง**
หมวดหมู่:การได้ยิน
หมวดหมู่:โสตสัมผัสวิทยา