หลี่เซิง (ราชวงศ์ถัง)

alt=
หลี่เซิง (李晟) (ค.ศ. 727 – 13 กันยายน ค.ศ. 793) ชื่อรอง เหลียงฉี (良器) และมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่า เจ้าชายจงอู่แห่งซีผิง (西平忠武王) เป็นนายพล นักปกครอง และนักการเมืองชาวจีนในสมัยราชวงศ์ถัง เป็นที่รู้จักจากการทำงานรับใช้จักรพรรดิถังเต๋อจง ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการกบฏของจูซี และฟื้นฟูอำนาจให้กับจักรพรรดิถังเต๋อจง

**ภูมิหลัง**
หลี่เซิงเกิดในปี ค.ศ. 727 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังเซฺวียนจง ครอบครัวของเขามาจากมณฑลเถา (洮州 ปัจจุบันคือติ้งซี กานซู) บรรพบุรุษของเขารวมถึงปู่หลี่ซีกง (李思恭) และบิดาหลี่ฉิน (李欽) ซึ่งรับราชการเป็นนายทหารระดับต่ำที่ชายแดน หลี่ฉินเสียชีวิตเมื่อตอนที่หลี่เซิงยังเด็กมาก ว่ากันว่าหลี่เซิงเป็นผู้มีความกตัญญูต่อมารดา เขามีความกล้าหาญ มีจิตใจที่เข้มแข็ง และมีความสามารถด้านการขี่ม้าและยิงธนู
หลี่เซิงเริ่มรับราชการทหารเมื่ออายุได้ 17 ปี ในเวลานั้น เขามีรูปร่างสูงใหญ่และกล้าหาญ เป็นที่ประทับใจของกองทัพ เขารับใช้ภายใต้หวังจ้งซือ ผู้บัญชาการทหาร (เจี้ยตูซื่อ) ของเขตเหอซี (河西 ตั้งอยู่ในปัจจุบันคืออู่เวย กานซู) ในการรณรงค์ต่อต้านตูฟาน ในเหตุการณ์หนึ่งที่ป้อมปราการ มีนายทหารตูฟานคนหนึ่งที่ป้องกันอย่างดุดันจากด้านบนของกำแพงป้อมและสังหารทหารถังจำนวนมาก หวังจึงขออาสาสมัครเข้าจู่โจมนายทหารตูฟานผู้นี้ และหลี่รับอาสา จากนั้นเขายิงลูกธนูเพียงนัดเดียวสังหารนายทหารตูฟาน หวังรู้สึกประทับใจ ตบหลังเขาและกล่าวว่า "นี่คือผู้ที่สามารถสู้กับหมื่นคนได้" ต่อมาหลี่ถูกเชิญให้ไปรับราชการภายใต้เกาชั่งหยา (高昇雅) ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียง (鳳翔 ตั้งอยู่ในปัจจุบันคือเป่าจี ส่านซี) ซึ่งได้ยินชื่อเสียงของหลี่ ในการรบภายใต้การบัญชาของเกา หลี่ได้รับชัยชนะในการรบสองครั้งกับชนเผ่าเฉียงที่ก่อกบฏ และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนายพล

**ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังไต้จง**
ช่วงต้นยุค กวงเต๋อ (ค.ศ. 763–764) ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังไต้จง หลานของจักรพรรดิถังเซฺวียนจง ซุนจื้อจื้อ (孫志直) ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียงในขณะนั้น ได้แต่งตั้งหลี่เซิงเป็นผู้บังคับบัญชาทหารเคลื่อนที่เร็ว และหลังจากที่หลี่เอาชนะหัวหน้าชนเผ่าตังเซียง เกาหยู่ (高玉) ได้ เขาได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็น เท่าจิ้น (特進) และตำแหน่งรัฐมนตรีกิตติมศักดิ์
ช่วงต้นยุค ต้าหลี่ (ค.ศ. 766–779) ของจักรพรรดิถังไต้จง ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียงคนต่อมา หลี่เป่าหยู่ ได้แต่งตั้งหลี่เซิงเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพปีกขวา ในปี ค.ศ. 768 กองทัพตูฟานได้ล้อมโจมตีมณฑลหลิง (靈州 ปัจจุบันคือ หยินชวน หนิงเซี่ย) หลี่เป่าหยู่จึงมอบทหาร 5,000 นายให้หลี่เซิงโจมตีกองทัพตูฟานเพื่อลดแรงกดดันจากการปิดล้อม หลี่เซิงปฏิเสธโดยกล่าวว่า "หากข้าจะใช้กำลังที่เหนือกว่า 5,000 นายนั้นไม่เพียงพอ หากจะใช้กลยุทธ์ 5,000 นายก็มากเกินไป" เขาจึงนำทหารเพียง 1,000 นายและเคลื่อนพลออกจากช่องเขาต้าเจิ้น (大震關 ปัจจุบันคือเป่าจี) โจมตีฐานทัพตูฟานในมณฑลเถาที่ตูฟานยึดครองอยู่ขณะนั้น เขาสังหารทหารตูฟานทั้งหมดและเผาคลังเสบียงของตูฟาน เมื่อกองทัพตูฟานที่ล้อมมณฑลหลิงได้ยินข่าว พวกเขาก็ยกเลิกการปิดล้อมและถอนกำลังออกไป จากผลงานนี้เขาได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็น ข่ายฝูอี้ถงซันซือ (開府儀同三司) ต่อมาเขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารภายใต้หม่า หลิน (馬璘) ผู้บัญชาการทหารของเขตจิ้งหยวน (涇原 มีสำนักงานใหญ่ในปัจจุบันคือผิงเหลียง กานซู) และในเหตุการณ์หนึ่ง หลังจากที่หม่าพ่ายแพ้ให้กับกองทัพตูฟานที่หยานชาง (鹽倉 ปัจจุบันคือผิงเหลียง) และไม่สามารถรวบรวมกำลังกลับไปยังเมืองหลวงของเขตจิ้งหยวนได้ หลี่เซิงได้ช่วยเหลือให้กองทัพของหม่าสามารถต่อสู้กับกองทัพตูฟานและกลับไปยังเมืองจิ้งได้ จากผลงานในการรบครั้งนี้ หลี่ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งเหอชวน อย่างไรก็ตาม หม่าเกิดความอิจฉาในความสามารถในการรบของเขาและไม่พอใจที่หลี่ไม่ได้ให้ความเคารพที่เหมาะสม ดังนั้นจึงส่งเขาไปยังเมืองหลวงฉางอาน จักรพรรดิถังไต้จงได้ให้หลี่อยู่ที่ฉางอานเพื่อรับตำแหน่งนายพลของกองทัพเสินเซ่อ (神策軍) ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรพรรดิโดยตรง

**ในรัชสมัยจักรพรรดิเต๋อจง**

**ก่อนการกบฏของจูซี**
ในปี 779 ในรัชสมัยของ จักรพรรดิถังเต๋อจง บุตรของจักรพรรดิถังไต้จง เกิดการโจมตีร่วมกันระหว่างชาวทูฟานและ อาณาจักรหนานเจ้า ต่อซีชวนเซอร์กิต (西川 โดยมีสำนักงานใหญ่ใน เฉิงตู เสฉวน ในปัจจุบัน) จักรพรรดิเต๋อจงได้ส่งหลี่เฉิงและชวี่ฮ่วน (曲環) พร้อมทหารองครักษ์และกองกำลังจากหลายเซอร์กิต เพื่อสู้รบกับกองกำลังของทูฟานและหนานเจ้า ทำให้สามารถเอาชนะและป้องกันการโจมตีของซีชวนเซอร์กิตได้สำเร็จ
ในปี 781 หลังจากเซอร์กิตหลายแห่งที่ดำรงตนอย่าง โดยพฤตินัย เป็นอิสระ ได้แก่เฉิงเต๋อ (成德 ตั้งอยู่ใน ฉือเจียจวง เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) เหว่ยปั๋ว (魏博 ตั้งอยู่ใน หานตาน เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) ผิงลู่ (平盧 ตั้งอยู่ใน ไท่อัน ซานตง ในปัจจุบัน) และซานหนานตะวันออก (山南東道 ตั้งอยู่ใน เซียงฟ่าน หูเป่ย์ ในปัจจุบัน) ได้ต่อต้านรัฐบาลจักรวรรดิเนื่องจากจักรพรรดิเหอจงปฏิเสธที่จะให้ผู้ว่าการทหารของเฉิงเต๋อ หลี่เป่าเฉิน ให้บุตรชายของเขา หลี่เหวยเยว่ และผู้ว่าการทหารของผิงลู่ หลี่เจิ้งจี ให้บุตรชายของเขา หลี่หน่า สืบตำแหน่งต่อ จักรพรรดิถังเต๋อจงจึงส่งหลี่เฉิง หม่า ซุย และ หลี่เป่าเจิ้น (ลูกพี่ลูกน้องของหลี่เป่าอี้) เพื่อต่อต้าน เถียนเยว่ ผู้ว่าการทหารของเหว่ยปั๋ว ซึ่งขณะนั้นกำลังล้อมเมืองหลินหมิง (臨洺 ใน หานตาน ในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ในเซอร์กิตเจาอี้ (昭義 ตั้งอยู่ใน ฉางจื้อ ซานซี ในปัจจุบัน) ที่ปกครองโดยหลี่เป่าเจิ้น กองกำลังร่วมของพวกเขาสามารถเอาชนะเถียนเยว่ได้ ทำให้เถียนเยว่ต้องถอยกลับไปยังเมืองหลวงของเหว่ยปั๋ว คือเมืองเหว่ยโจว (魏州) อย่างไรก็ตาม การโจมตีของกองทัพจักรพรรดิกลับหยุดชะงักเนื่องจากความไม่ลงรอยกันระหว่างหม่าและหลี่เป่าเจิ้น ในขณะเดียวกันแม่ทัพของหลี่เหวยเยว่ หวัง อู่จุน ได้สังหารหลี่เหวยเยว่และยอมจำนนต่อรัฐบาลจักรวรรดิ แต่ได้กบฏอีกครั้ง ร่วมกับ จูเถา ซึ่งเดิมเคยภักดีต่อรัฐบาลจักรวรรดิ เนื่องจากไม่พอใจที่จักรพรรดิเหอจงไม่ให้รางวัลแก่พวกเขาอย่างที่พวกเขาคิดว่าควรได้รับ ต่อมาเมื่อหวังโจมตีเมืองสิงโจว (邢州 ใน สิงไถ เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) ที่อยู่ในอาณัติของเจาอี้ หลี่เป่าเจิ้นจึงส่งทหารบางส่วนไปป้องกันเมืองสิงโจว จนทำให้หม่าโกรธ เพราะเชื่อว่าหลี่เป่าเจิ้นเพียงต้องการปกป้องดินแดนของตนเอง จนหม่าคิดจะถอนตัวออกจากการร่วมรบ มีเพียงหลี่เฉิงเท่านั้นที่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างหม่าและหลี่เป่าเจิ้นได้ ต่อมาในปี 782 กองกำลังของจักรพรรดิเสียเปรียบในการต่อสู้กับจูและหวัง ทำให้ต้องยกเลิกการล้อมเมืองเหว่ยโจว หลี่เฉิงจึงนำกองกำลังของเขาไปรวมตัวกับกองกำลังของ จาง เซียวจง ผู้ว่าการทหารแห่งเซอร์กิตอี้อู่ (義武 ตั้งอยู่ใน เป่าติง เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) เพื่อยกเลิกการล้อมที่ หวัง ชื่อเจิน บุตรของหวัง อู่จุน กำลังทำกับเมืองเจาโจว (趙州 ใน ฉือเจียจวง ในปัจจุบัน) ที่มีข้าราชการผู้ภักดีต่อจักรวรรดิชื่อคัง รื้อจือ (康日知) ควบคุมอยู่ ต่อจากนั้น เขาและจางวางแผนจะโจมตีเมืองหลักของหวังที่เมืองเหิงโจว (恆州 ใน ฉือเจียจวง ในปัจจุบัน)  ในฤดูใบไม้ผลิ ปี 783 เขาและจางเฉิงหยุน (張昇雲) บุตรของจาง ได้โจมตีแม่ทัพของจู คือ เจิ้ง จิ่งจี (鄭景濟) ที่ชิงหยวน (清苑 ใน เป่าติง) อย่างไรก็ตาม การโจมตีครั้งนี้ทำให้จูเดินทัพจากเมืองเหว่ยโจวมาถึงชิงหยวนเพื่อต่อสู้กับหลี่เฉิง เขาสามารถเอาชนะหลี่เฉิงได้ ทำให้หลี่เฉิงต้องถอยกลับไปยังเมืองหลวงของอี้อู่ คือเมืองติ้งโจว (定州) ขณะที่หลี่เฉิงล้มป่วยหลังจากพ่ายแพ้ในการรบ

**ในช่วงการกบฏของ จูซี**
ในฤดูใบไม้ร่วงปี 783 ทหารจากจิ้งหยวน ซึ่งอยู่ที่ฉางอันเพื่อรอคำสั่งไปยังสมรภูมิทางตะวันออก ได้ก่อการจลาจลหลังจากจักรพรรดิถังเต๋อจงไม่มอบรางวัลเพียงพอให้กับพวกเขา จนทำให้จักรพรรดิถังเต๋อจงต้องหลบหนีไปยังเฟิ่งเทียน (奉天 ใน เสียนหยาง ส่านซี ในปัจจุบัน) ทหารเหล่านี้สนับสนุน จูฉือ พี่ชายของ จูเถา ให้เป็นผู้นำของพวกเขา และไม่นานนักจูฉือก็ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งรัฐใหม่ชื่อรัฐฉิน และล้อมเฟิ่งเทียน หลี่เฉิง เมื่อหายป่วยในปลายปีนั้น ต้องการไปยังเฟิ่งเทียนทันทีเพื่อช่วยจักรพรรดิถังเต๋อจง แต่จาง เซียวจง ผู้ซึ่งเซอร์กิตอี้อู่ของเขาอยู่ระหว่างดินแดนของจูเถาและหวัง อู่จุน เกรงว่าจะถูกโจมตี จึงพยายามกักตัวหลี่เฉิงไว้ที่อี้อู่ หลี่เฉิงจึงได้ติดสินบนลูกน้องของจางด้วยหยกและให้บุตรชายของเขา หลี่ผิง (李憑) อยู่ที่อี้อู่เพื่อแต่งงานกับลูกสาวของจาง จางจึงยอมให้หลี่เฉิงเดินทางไป และยังส่งผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา หยาง หรงกั๋ว (楊榮國) ติดตามหลี่เฉิงไปช่วยจักรพรรดิถังเต๋อจง จักรพรรดิถังเต๋อจงแต่งตั้งให้หลี่เฉิงเป็นผู้ว่าการทหารของกองทัพเซินเช่อ เมื่อเขามาถึงใกล้ฉางอันพร้อมทหารเพียง 4,000 นาย เขายังไม่สามารถท้าทายกองทัพของจูที่ล้อมเมืองอยู่ได้ จึงตั้งค่ายที่สะพานตงเว่ย (東渭橋) ใกล้ฉางอัน มีการกล่าวว่าเนื่องจากเขามีความสามารถในการนำและแบ่งปันความยากลำบากของทหาร ผู้คนจึงเต็มใจที่จะติดตามเขา และไม่นานนักทหารในบริเวณใกล้เคียงฉางอันก็เข้าร่วมกับเขา ทำให้กองทัพของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 10,000 นาย
ต่อมาแม่ทัพใหญ่ หลี่ หวายกวง มาถึงและสามารถทำให้จูฉือล้มเลิกการล้อมเฟิ่งเทียนได้ อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิถังเต๋อจงทำให้หลี่หวายกวงรู้สึกไม่พอใจโดยการปฏิเสธที่จะพบเขาและสั่งให้เขาไปพบกับหลี่เฉิงและผู้ว่าการทหารอีกสองคน คือ หลี่ เจี้ยนฮุย (李建徽) และ หยาง ฮุ่ยหยวน (楊惠元) เพื่อร่วมกันโจมตีฉางอัน เมื่อหลี่หวายกวงได้พบกับหลี่เฉิง หลี่เจี้ยนฮุย และหยาง เขาไม่ได้โจมตีฉางอัน แต่หยุดอยู่ที่เสียนหยาง (咸陽 ในเสียนหยางในปัจจุบัน)  ในฤดูใบไม้ผลิปี 784 หลี่เฉิงเริ่มสงสัยในเจตนาของหลี่หวายกวง และ (ถูกต้อง) เชื่อว่าหลี่หวายกวงมีการสื่อสารกับจูฉือ เขาจึงเกรงว่าหลี่หวายกวงจะยึดกองทัพของเขา จึงได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิถังเต๋อจงให้กลับไปยังสะพานตงเว่ย จากนั้นเขายื่นคำร้องลับต่อจักรพรรดิถังเต๋อจงโดยกระตุ้นให้จักรพรรดิถังเต๋อจงเตรียมพร้อมรับการกบฏจากหลี่หวายกวง และให้รักษาเส้นทางไปยังภูมิภาคฮั่นจงและฉู่ (蜀 คือ ซีชวน) ให้ปลอดภัย จักรพรรดิถังเต๋อจงลังเลและพยายามสงบหลี่หวายกวงเพื่อให้อยู่ในกองทัพจักรพรรดิ อย่างไรก็ตามหลี่หวายกวงประกาศอย่างเปิดเผยว่าเขากบฏ และจักรพรรดิถังเต๋อจงหลบหนีไปยังเมืองเหลียงโจว (梁州 ในฮั่นจงในปัจจุบัน) ก่อนที่จะหลบหนี จักรพรรดิถังเต๋อจงได้แต่งตั้งหลี่เฉิงให้เป็น สมุหนายก กิตติมศักดิ์ ถงจงซูเหมินเซี่ยผิงจางชื่อ (同中書門下平章事) ซึ่งทำให้หลี่เฉิงกลายเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองทัพในภูมิภาคฉางอันที่ยังคงภักดีต่อราชสำนัก
ในขณะนั้น หลี่เฉิงตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเนื่องจากมีทหารจำนวนน้อยระหว่างจูฉือและหลี่หวายกวง เขาได้ส่งจดหมายถ่อมตนไปยังหลี่หวายกวงเพื่อกระตุ้นให้เขาพิจารณาใหม่และเข้าร่วมกับราชสำนักอีกครั้ง และแม้ว่าหลี่หวายกวงจะไม่กลับใจ แต่เขารู้สึกละอายใจพอที่จะไม่โจมตีหลี่เฉิง ไม่นานนัก เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนของหลี่หวายกวงแปรพักตร์และยอมรับคำสั่งของหลี่เฉิง ทำให้หลี่หวายกวงกลัวว่าจะถูกโจมตีจากหลี่เฉิง จึงถอนตัวออกจากภูมิภาคนั้นและกลับไปยังถังเต๋อจง (河中 ใน หยุนเฉิง ซานซี ในปัจจุบัน) ปล่อยให้หลี่เฉิงและพันธมิตรเผชิญหน้ากับรัฐของจู (ซึ่งขณะนั้นเปลี่ยนชื่อเป็นรัฐฮั่น) จูฉือพยายามโน้มน้าวหลี่เฉิงให้เข้าร่วมกับเขาโดยปฏิบัติต่อญาติของหลี่เฉิงที่ยังอยู่ในฉางอันอย่างดี แต่หลี่เฉิงไม่หวั่นไหว
ไม่นานนัก เมื่อจักรพรรดิถังเต๋อจงส่งแม่ทัพ ฮุน เจี้ยน มายังฉางอัน หลี่เฉิงเตรียมการโจมตีเพื่อยึดฉางอันคืน ในวันที่ 12 มิถุนายน 784 หลี่เฉิงประกาศต่อกองทัพของเขาว่าการรบเพื่อยึดฉางอันจะเริ่มขึ้น และจากนั้นก็เริ่มเคลื่อนทัพไปยังฉางอัน โดยร่วมมือกับฮุน ลั่ว หยวนกวง (駱元光) และซ่าง เค่อกู่ (尚可孤) กองทัพฮั่นโจมตีทหารที่กำลังรุกคืบหลายครั้งแต่พ่ายแพ้ทุกครั้ง และในวันที่ 19 มิถุนายน หลี่เฉิงได้เข้าสู่ฉางอัน ทำให้จูฉือต้องหลบหนี (และจูฉือถูกสังหารขณะหลบหนีโดยลูกน้องของเขาเอง) 

**หลังการกบฏของจูซี**
แผ่นจารึกของหลี่เซิ่ง (李晟碑) ซึ่งสร้างขึ้นในปี 839 เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะของเขาเหนือจูซื่อ ตั้งอยู่ในเขตเกาหลิง มณฑลส่านซี
เมื่อข่าวชัยชนะของหลี่เซิ่งถึงจักรวรรดิถังเต๋อจงที่เหลียงโจว จักรวรรดิถังเต๋อจงทรงซาบซึ้งและตรัสว่า “สวรรค์ได้ประทานหลี่เซิ่งเพื่ออาณาจักร มิใช่เพื่อเรา” หลี่เซิ่งประหารข้าราชการจำนวนหนึ่งของจูซื่อและต้อนรับจักรวรรดิถังเต๋อจงกลับมายังฉางอัน จักรวรรดิถังเต๋อจงจึงพระราชทานตำแหน่งเกียรติยศซือถู (司徒 หนึ่งในตำแหน่งสำคัญสามประการของอาณาจักร) และตำแหน่งจงซูหลิง (中書令) หัวหน้าสำนักนิติบัญญัติ (中書省, จงซูเซิ่ง) ซึ่งถือว่าเป็นตำแหน่งในระดับเสนาบดี
หลังจากจักรวรรดิถังเต๋อจงเสด็จกลับฉางอัน พระองค์ทรงแต่งตั้งหลี่เซิ่งเป็นผู้ว่าการทหารประจำเขตเฟิ่งเซียงและหลงโย่ว (隴右 โดยมีศูนย์บัญชาการอยู่ในเมืองเทียนสุ่ย มณฑลกานซู่ปัจจุบัน) และให้ประจำอยู่ที่เฟิ่งเซียงเพื่อป้องกันการโจมตีจากทูฟาน นอกจากนี้ พระองค์ทรงแต่งตั้งหลี่เซิ่งเป็นเจ้าชายแห่งซีผิง ในพิธีเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือจูซื่อ จักรวรรดิถังเต๋อจงทรงให้เกียรติหลี่เซิ่งก่อนใคร และฮุนเจี้ยนได้รับเกียรติเป็นอันดับสอง เมื่อหลี่เซิ่งมาถึงเฟิ่งเซียง เขาประหารนายทหารจำนวนหนึ่งที่เคยฆ่าผู้ว่าการทหารคนก่อนคือจางอี้ เพื่อฟื้นฟูระเบียบวินัยของกองทัพ ต่อมาในปี 785 เมื่อมีข้าราชการหลายคนเสนอให้จักรวรรดิถังเต๋อจงอภัยโทษหลี่หวยกวง เนื่องจากอาณาจักรอ่อนแอลง หลี่เซิ่งคัดค้านอย่างแข็งขัน โดยชี้ให้เห็นว่ามีเหตุผลสำคัญห้าประการที่ทำให้หลี่หวยกวงไม่ควรได้รับการอภัยโทษ:
1. หากให้อภัยโทษและส่งกองทัพใหญ่ไปประจำการระหว่างฉางอันกับถังเต๋อจง จะทำให้ดูเหมือนว่ารัฐบาลไม่ไว้วางใจหลี่หวยกวง แต่ถ้าไม่ส่งกองทัพใหญ่ไปประจำการ ฉางอันจะตกอยู่ในอันตรายหากหลี่หวยกวงเปลี่ยนใจไปต่อต้านรัฐบาลอีกครั้ง
2. หากให้อภัยโทษ จะต้องคืนดินแดนที่กองทัพยึดได้จากหลี่หวยกวง และจะไม่มีรางวัลมอบให้ฮุนเจี้ยนและคังรื่อจื้อที่จักรวรรดิถังเต๋อจงได้สัญญาไว้
3. พวกทูฟาน ฮุยเก๋อ และกบฏอื่น ๆ เช่น หลี่ซีย์เล่ ต่างเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของรัฐบาล และการอภัยโทษจะบ่งบอกถึงความอ่อนแอ
4. หากให้อภัยโทษ จะต้องให้รางวัลทหารกองทัพซั่วฟางของหลี่หวยกวง ซึ่งขาดแคลนทรัพยากร
5. จักรวรรดิถังเต๋อจงขาดแคลนเสบียงอาหาร และหลี่หวยกวงใกล้พ่ายแพ้อยู่แล้ว
หลี่เซิ่งเสนอตัวเป็นผู้นำกองทัพเพื่อโจมตีหลี่หวยกวงโดยไม่ต้องใช้ทรัพยากรจากคลังหลวง จักรวรรดิถังเต๋อจงจึงปฏิเสธการอภัยโทษแก่หลี่หวยกวง แต่ไม่ได้รับข้อเสนอให้หลี่เซิ่งโจมตีหลี่หวยกวงเอง พระองค์ส่งฮุนและหม่า สุ่ยไปปราบหลี่หวยกวงแทน ไม่นานหลังจากนั้น หลี่หวยกวงก็ฆ่าตัวตายเนื่องจากกลัวว่าจะถูกโจมตี และดินแดนของเขากลับคืนสู่การควบคุมของราชสำนัก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
 Old Book of Tang,  vol. 133.- New Book of Tang,  vol. 154.- Zizhi Tongjian, vols. 224, 226, 227, 228, 229, 230, 231, 232, 233, 234.