การบาดเจ็บเหตุเสียง

การบาดเจ็บเหตุเสียง หรือ การบาดเจ็บจากเสียง หรือ อะคูสติกทรอมา (acoustic trauma)
คือการบาดเจ็บที่หูเนื่องกับเสียงที่ดังมาก
ปกติเป็นเสียงที่เกิดสั้นๆ เช่น การระเบิด เสียงปืน หรือเสียงตะโกนดังๆ
แต่เสียงเบากว่าแต่ดังในช่วงความถี่แคบๆ ก็อาจทำให้ประสาทรับเสียงเฉพาะความถี่นั้นเสียหายได้
ความรุนแรงแตกต่างกันไปตั้งแต่เจ็บปวดจนถึงการเสียการได้ยิน
การบาดเจ็บจากเสียงเฉียบพลัน (acute acoustic trauma, AAT) สามารถรักษาได้ด้วยการบำบัดด้วยออกซิเจนความดันสูง (hyperbaric oxygen therapy) ร่วมกับการใช้ยาคอร์ติโคสเตอรอยด์
การได้รับเสียงดังเฉียบพลันทำให้หูชั้นในเกิดการอักเสบและมีการจ่ายออกซิเจนลดลง
ยาคอร์ติโคสเตอรอยด์จะยับยั้งปฏิกิริยาการอักเสบ และการบำบัดด้วยออกซิเจนจะช่วยให้ได้ออกซิเจนเพียงพอ
การรักษานี้พิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพเมื่อเริ่มต้นภายในสามวันหลังจากได้รับบาดเจ็บ
ดังนั้น นี้จึงถือเป็นภาวะฉุกเฉินทางหู คอ จมูก

**อาการ**
เสียงที่เป็นอันตรายอาจทำให้กลไกการได้ยินในหูชั้นในเสียหาย อาจมีผลเป็นการเสียการได้ยินทางประสาทรับความรู้สึก (Sensorineural hearing loss) ซึ่งอาจเป็นแบบชั่วคราว (ระดับการได้ยินเปลี่ยนไปชั่วคราว หรือ temporary threshold shift) หรือแบบถาวร (ระดับการได้ยินเปลี่ยนไปอย่างถาวร หรือ permanent threshold shift) แบบชั่วคราวจะหายเป็นปกติตามเวลา แม้ระยะเวลาการฟื้นฟูอาจต่างๆ กัน แต่ถ้าเป็นเกิน 8 สัปดาห์หลังการบาดเจ็บ นี่มักจะเป็นแบบถาวร การบาดเจ็บเหตุเสียงมีอาการรวมทั้ง colwidth = 25em- เสียการได้ยิน- เสียงในหู (เสียงดังวิ๊งๆ ในหู)- หูอื้อ (แน่นหู)- การรับรู้เสียงที่เพิ่มขึ้นผิดปกติ เจ็บหูเมื่อได้ยินเสียงดังปกติ- มีปัญหาระบุตำแหน่งที่มาของเสียง- มีปัญหาการได้ยินเมื่อมีเสียงรบกวน- อาการรู้สึกหมุน

**เหตุ**
การบาดเจ็บจากเสียงเกิดที่หูชั้นในที่มักมีเหตุจากเสียงดังคือมีค่าเดซิเบลสูง
อาจเกิดหลังได้รับเสียงดังครั้งเดียว หรือเสียงที่มีระดับเดซิเบลสูงเป็นเวลานาน
หลายกรณีจะมีช่วงที่การได้ยินลดลงหลังได้รับเสียงดัง 
ตัวอย่างเช่น หลังจากไปดูคอนเสิร์ต หรือไปเที่ยวไนต์คลับ หรือทำงานกับอุปกรณ์ที่มีเสียงดัง
ประเภทนี้มักเป็นชั่วคราว
หลังจากสักพักหนึ่งก็มักจะหายไปเอง

**ระดับความดังของเสียง (เดซิเบล, dB)**
 0–30: เสียงแผ่ว- 40–60: เบาจนถึงปานกลาง- 70–90: ดังมาก- 100–120: ทำให้เจ็บปวดไม่สบาย- 130–180: ทนไม่ได้

**พยาธิสรีรวิทยา**
การบาดเจ็บจากเสียงเกิดขึ้นเมื่อเสียงชั่วคราวที่ต่อเนื่องส่งพลังงานมากพอไปยังคอเคลียจนทำให้เซลล์ขนด้านนอก (outer hair cells) และเซลล์ขนด้านใน (inner hair cells) ตาย 
และก่อความเป็นพิษจากกลูตาเมตเหตุกระตุ้นมากเกิน (glutamate excitotoxicity) ต่อเซลล์ประสาทนำเข้า (afferent neuron) ลำดับแรกในกลุ่มเซลล์ประสาทคอเคลียคือ spiral ganglion (เป็นภาวะ cochlear synaptopathy) 
ซึ่งอาจเกิดจากเสียงกระแทกฉับพลัน เช่น การระเบิด
เมื่อเสียงดังเกินก็จะทำให้เซลล์เกิดเมแทบอลิซึมมากเกิน ทำให้เซลล์เสียหายและตาย
แรงเสียงชั่วคราวนี้ยังอาจเกินขีดจำกัดความยืดหยุ่นได้ของเนื้อเยื่อ
อวัยวะของคอร์ติสามารถฉีกขาดออกจากเยื่อกั้นหูชั้นในเมื่อเสียงที่ผ่านช่องหู หูชั้นกลาง และคอเคลียเกิน 132 เดซิเบล
หากเสียงดังกว่า 184 เดซิเบล แก้วหูก็จะฉีก
เสียงที่เกิน 184 เดซิเบลขึ้นไปมักเป็นเสียงจากการรบ เช่น เสียงจากระเบิดแสวงเครื่อง
เมื่อได้รับเสียงเช่นนี้ ไม่ใช่แค่แก้วหูเท่านั้นจะฉีก แต่กระดูกหูก็จะเลิกต่อเนื่องกันด้วย
และถ้าระเบิดรุนแรงมาก ก็จะทำให้สมองบาดเจ็บได้ด้วย
ดังนั้น บุคคลอาจมีปัญหาประมวลเสียง
อาจบาดเจ็บที่ปอดและอวัยวะภายในได้
เมื่อหยุดการได้รับเสียงในระดับที่เป็นอันตราย การเสียการได้ยินก็จะลดการลุกลามอย่างมีนัยสำคัญ
บุคคลจะไวต่างๆ กันมากต่อการสูญเสียการได้ยินจากเสียง แต่เหตุผลก็ยังไม่ชัดเจน

**การวินิจฉัย**
การวินิจฉัยจะขึ้นอยู่กับปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมของเสียงดังที่ได้รับ
การตรวจการได้ยิน (audiometry) จะใช้ตรวจจับอาการของการบาดเจ็บจากเสียง 
ซึ่งใช้เสียงดังต่างๆ กัน มีความถี่สูงต่ำต่างๆ กัน เพื่อประเมินว่าได้ยินและไม่ได้ยินอะไรบ้าง

**การรักษา/การป้องกัน**
มีวิธีการรักษาต่างๆ ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการบาดเจ็บจากเสียง
แต่ก็ไม่สามารถทำให้กลับคืนเป็นปกติได้ในปัจจุบัน
เป้าหมายของการรักษาคือการป้องกันหไม่ให้เสียหายเพิ่มเติม
มาตรการป้องกันและวิธีการรักษาที่อาจช่วยได้รวมทั้ง- การบำบัดด้วยออกซิเจนความดันสูง (hyperbaric oxygen therapy) ใช้เฉพาะในกรณีที่รุนแรงมากเท่านั้น- ยาคอร์ติโคสเตอรอยด์ เพื่อใช้ต้านการอักเสบ- การซ่อมแซมแก้วหู- การใช้เทคโนโลยีช่วยการสูญเสียการได้ยิน เช่น เครื่องช่วยฟัง- การป้องกันการได้ยิน
** การใช้ที่อุดหู ที่ครอบหู และอุปกรณ์ชนิดอื่นๆ
** การไม่เข้าร่วมกิจกรรมและสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดังกว่าปกติค่อนข้างมาก

**พยากรณ์โรค**
การบาดเจ็บทางเสียงแต่ละครั้งมีผลให้หูชั้นในเสียหายอย่างถาวร
แม้ว่าในผู้ป่วยส่วนใหญ่อาการจะหายไปและการตรวจการได้ยินจะแสดงผลปกติภายในไม่กี่ชั่วโมงจนถึงไม่กี่วัน
ในบางกรณี การเปลี่ยนแปลงที่พบในผลการตรวจการได้ยินจะดีขึ้นเพียงบางส่วนหรือคงอยู่อย่างถาวร
อาการหนึ่งก็คือเสียงในหูซึ่งอาจคงอยู่นาน
ในบางกรณี อาจเป็นอย่างถาวร
ยังไม่มีการศึกษาโดยเฉพาะเกี่ยวกับการคาดหมายคงชีพหรือข้อมูลทางสถิติเกี่ยวกับพยากรณ์โรคของภาวะนี้
โดยรวมแล้ว การพยากรณ์โรคค่อนข้างจะยากโดยขึ้นอยู่กับความดังของเสียงและความรุนแรงของการบาดเจ็บ

**ระบาดวิทยา**
ความชุกของภาวะขึ้นอยู่กับปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม
การบาดเจ็บทางเสียงพบได้บ่อยในระหว่างรับราชการทหารและกิจกรรมการล่าสัตว์ ซึ่งมักเกี่ยวกับการยิงปืนโดยเฉพาะเมื่อเกิดโดยอุบัติเหตุ
ในวัยรุ่น 20–50% ได้สัมผัสกับเสียงที่ดังพอให้เกิดการบาดเจ็บจากเสียงเฉียบพลัน (acute acoustic trauma)
การสูญเสียการได้ยินเนื่องจากเสียง เป็นการสูญเสียการได้ยินทางประสาทรับความรู้สึกที่พบบ่อยเป็นอันดับสองรองจากหูตึงเหตุสูงอายุ 
จากชาวอเมริกันมากกว่า 28 ล้านคนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน
มีถึง 10 ล้านคนที่เสียการได้ยินโดยมีเหตุส่วนหนึ่งจากเสียงดังเกินในที่ทำงานหรือในกิจกรรมนันทนาการ

**ดูเพิ่ม**
เสียงในหู
*Hearing protection device

**เชิงอรรถและอ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:การได้ยิน
หมวดหมู่:โรคของหูและปุ่มกระดูกกกหู
หมวดหมู่:โสตสัมผัสวิทยา
หมวดหมู่:อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
หมวดหมู่:การจัดการเหตุฉุกเฉิน
หมวดหมู่:ปรากฏการณ์
หมวดหมู่:ความเสี่ยง
หมวดหมู่:สวนศาสตร์