Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ฮาซูเระ ซูกิรุ "คิโนมิ มาซูตา"

เป็นซีรีส์เว็บโนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดยฮันยู เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนออนไลน์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 บนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพประกอบโดยแอร์ มัตสึโคโตะ ได้ถูกตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านบริการมังงะซุยโยบิ โนะ ซีริอุสของโคดันชะบนนิโคนิโคะ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 6 เล่ม เวอร์ชันไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบที่วาดโดยยาซุทากะ อิเซคาวะ เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์โคดันชะ ราโนเบะ บุ๊คส์ของโคดันชะในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโออาซาฮีโปรดักชัน เริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568

**ตัวละคร**
Raito
voiced by|ทากุมะ นางัตสึกะ
Rēna
voiced by|ลินน์
Aira
voiced by|ฮารูนะ มิกาวะ
Monika
voiced by|ฮานะ ทาเมไง
Doratena
voiced by|อากิระ เซกิเนะ
Seijo
voiced by|ซายากะ โอฮาระ
Hanabōshi
voiced by|อาอิ คากูมะ
Torahige
voiced by|คัตสึฮิซะ โฮกิ
Hakamori
voiced by|ทาเกฮิโตะ โคยาซุ

**สื่อ**

**เว็บโนเวล**
ฮาซูเระ ซูกิรุ "คิโนมิ มาซูตา"เขียนโดยฮันยู เริ่มลงเป็นตอนบนเว็บบนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

**มังงะ**
การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพโดยแอร์ มัตสึโคโตะ เริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์มังงะซุยโยบิ โนะ ซีริอุสของโคดันชะบนนิโค นิโค เซก้า เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ตอนต่างๆ ของมังงะได้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง) โดยเล่มแรกได้วางจำหน่ายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 ได้จำหน่ายไปแล้วจำนวน 6 เล่ม

**ไลต์โนเวล**
เวอร์ชันไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบที่วาดโดยยาซุทากะ อิเซกาวะ ได้เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์โคดันชะ ราโนเบะ บุ๊คส์ของโคดันชะ ได้ออกจำหน่ายจำนวน 2 เล่ม ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568

**อนิเมะ**
ได้ประกาศดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์เรื่องนี้ผลิตโดยสตูดิโออาซาฮีโปรดักชัน และกำกับโดยริวอิจิ คิมูระ โดยมีกิเกมอน อิจิคาวะเป็นผู้เขียนบท ริซะ มิยาดานิและยาซุกะ โอทากิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และเซลินเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 มกราคมจนถึงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และช่องอื่น ๆ เพลงเปิดคือ "Bravely Dance" ร้องโดยวีทูบเบอร์雪花ラミィและ Aglio, Olio e Peperoncino (เปเปอจิ) ในขณะที่เพลงปิดคือ นี่คือเรื่องราวการผจญภัยของเรา! ขับร้องโดย TrySail ครันชีโรลเป็นผู้สตรีมซีรีส์นี้

**รายชื่อตอน**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
เว็บโนเวล ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ja
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมังงะ ja
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอนิเมะ
*32793
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่สร้างจากนวนิยาย
หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:อาซาฮิโปรดักชัน
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:เว็บคอมิกญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โคดันชะ
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:ไลต์โนเวลที่เผยแพร่ครั้งแรกทางออนไลน์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
หมวดหมู่:เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
หมวดหมู่:อนิเมะของครันชีโรล
น้ำเค็ม

น้ำเค็ม เป็นคำตรงกันข้ามกับ น้ำจืด หมายถึงน้ำที่มี เกลือโซเดียมคลอไรด์ ละลายมากกว่า (โดยปกติแล้วจะมีสาร เกลือ อื่น ๆ ด้วย) จึงมีความเค็ม
โดยทั่วไปรวมถึง น้ำทะเล และน้ำในทะเลสาบบางส่วน (ทะเลสาบน้ำเค็ม) 

**ชนิดของน้ำเค็ม**
 น้ำทะเล- น้ำเกลือ - น้ำที่มีเกลือละลายอยู่- น้ำกร่อย - น้ำทะเลกึ่งน้ำจืด- น้ำเกลือเข้มข้น - น้ำเกลืออิ่มตัว- น้ำเกลือที่ใช้ในการแพทย์ - สารละลายโซเดียมคลอไรด์

**ชนิดของน้ำแบ่งตามความเค็ม**
หมวดหมู่:น้ำ
หมวดหมู่:แหล่งน้ำ
ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ

ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ (Hinomoto Oniko) เป็นตัวละครโมเอะสัญชาติญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 2010 ซึ่งมีต้นกำเนิดจากบอร์ด Breaking News (VIP) ของทูแชนแนล และกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมภายในฟอรั่มและบอร์ดภาพต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ตัวละครนี้เป็นรูปมานุษยรูปนิยมแบบโมเอะจากวลี "日本鬼子" ซึ่งเป็นคำสบประมาททางชาติพันธุ์ของจีนที่ใช้กันทั่วไปต่อคนเชื้อสายญี่ปุ่น

**ภูมิหลัง**
ตัวละครนี้เดิมทีนั้นผู้ใช้บนกระดานทูแชนแนลสร้างขึ้นเพื่อเสียดสีคำศัพท์ด้านเชื้อชาติของจีนดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ในประเทศจีน คำว่า รื่อเปิ่นกุ่ยจือ (l=ปีศาจญี่ปุ่น) เป็นวลีที่ใช้ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ในฐานะคำสบประมาทต่อคนญี่ปุ่น ชาวเน็ตญี่ปุ่นเลือกที่จะเปลี่ยนวลีที่ปกติเป็นการเหยียดเชื้อชาติและหยาบคายให้กลายเป็นตัวละครที่สามารถแสดงออกมาให้ "น่ารัก" หรือ "โมเอะ" ซึ่งเป็นการแสดงออกที่สามารถย้อนกลับความหมายเชิงลบที่แฝงอยู่ภายใต้คำสบประมาทได้ การสร้างตัวละครใน ค.ศ. 2010 เกิดขึ้นหลังการยกระดับของกรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุที่เป็นผลจากอุบัติเหตุเรือประมงชนกันที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้ และมีจุดมุ่งหมายเพื่อตอบโต้กระแสความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นที่เพิ่มมากขึ้นในหมู่พลเมืองเครือข่ายออนไลน์และในความคิดเห็นของชาวจีนโดยทั่วไปภายหลังเหตุการณ์ข้อพิพาทเกาะแห่งนี้

**ศัพทมูลวิทยา**
ในภาษาญี่ปุ่น คำด่า 日本鬼子 โดยทั่วไปอ่านเป็น รีเบ็งกูอิซุ (リーベングイズ, rīben guizu) ซึ่งทับศัพท์โดยตรงจากภาษาจีนกลางว่า รื่อเปิ่นกุ่ยจือ อย่างไรก็ตาม อักษรเหล่านี้สามารถอ่านอีกแบบโดยใช้รูปอ่านคุงโยมิและนาโนริเป็น ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ ซึ่งคล้ายกับชื่อผู้หญิงในภาษาญี่ปุ่น ส่วนตัวอักษรของ"นามสกุล" ฮิ โนะ โมโตะ ในรูปอ่านคุงโยมิสามารถมีความหมายตรงตัวเป็น "ต้นกำเนิดสุริยะ" ในขณะที่ชื่อตัวภาษาญี่ปุ่นที่ลงท้ายด้วย 子 (-ko) ถือเป็นเพศหญิง และโดยทั่วไปใช้สำหรับชื่อผู้หญิง (เช่น ยามาดะ ฮานาโกะ (山田花子 Yamada Hanako) เป็นตัวแทนชื่อผู้หญิง)

**ลักษณะเฉพาะ**
แม่บทหลักในการออกแบบตัวละครอิงจากโอนิในคติชนญี่ปุ่น เนื่องจากตัวละครนี้ได้รับการออกแบบให้เป็น "บุคลาธิษฐาน" ของคำด่า ทำให้มีการพรรณนาเป็นหญิงสาวที่มีผมยาวสีดำและผิวซีด มักสวมชุดกิโมโนสีแดงและเขาปีศาจ โดยยังคงไว้ซึ่งลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เช่น นางินาตะและหน้ากากฮันเนีย เธอสามารถแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมีการต่อสู้หรือถูกยั่วยุ

**โคนิปง**
"โคนิปง" (หรือ โคฮิโนโมโตะ; มาจากคำด่าภาษาจีนอีกคำ คือ เสี่ยวรื่อเปิ่น "小日本" p=xiǎo rìběn) ซึ่งถูกพรรณนาเป็นเด็กสาวที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกันและยังมีลวดลายที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นติดตัวไปด้วย เช่น คาตานะที่สูงเท่าเธอ และชุดกิโมโนสีชมพู เธอแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ที่มีความเสน่หาต่อผู้อื่นมาก เนื่องมาจากชื่อของเธอในฮิรางานะว่า "こひのもと" อ่านเป็น "แก่นแท้ของความรัก" 

**ดูเพิ่ม**
ไอซิส-จัง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 hinomotooniko@ウィキ- 鬼子プロジェクト (oniko_project) on Twitter
*1 November 2010,  NIHON ONOKO Classic Japanese Idol English Subtitles, YouTube
*2 November 2010,  Japanese Netizens turn Chinese derogatory term into beautiful young girl anime character, ChinaHush- (万物皆可萌)日本鬼子萌化中---2CH萌娘日本鬼子- 日本鬼子萌化中
หมวดหมู่:ทูแชนแนล
หมวดหมู่:คำด่าต่อต้านเอเชียตะวันออก
หมวดหมู่:อินเทอร์เน็ตมีม
หมวดหมู่:มานุษยรูปนิยมแบบโมเอะ
หมวดหมู่:ความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศจีน
Estola basinotata

Estola basinotata เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดยเฮนรี วอลเตอร์ เบตส์ใน ค.ศ. 1866 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล เฟรนช์เกียนา และเอกวาดอร์

**อ้างอิง==
Estola benjamini

Estola benjamini เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากโคลอมเบีย

**อ้างอิง==
แม่แบบ:FlagIOC2team/doc

แม่แบบตระกูลนี้ใช้เพื่อแสดงธงขนาดเล็กและชื่อประเทศพร้อมด้วยวิกิลิงก์ไปยังหน้าของประเทศสำหรับมหกรรมกีฬาที่ระบุและรหัสประเทศ
ใช้  สำหรับ.

**การใช้งาน**
 code เป็นรหัสประเทศสามตัวอักษรที่ใช้โดย IOC CGF หรือ FINA.- games เป็นสตริงที่มีรูปแบบแตกต่างกันเล็กน้อยขึ้นอยู่กับแม่แบบที่ใช้:
**flagIOC2team รับค่าในรูปแบบ   หรือเพียงแค่ 
**flagIOCteam และ flagIPCteam ใช้ ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  หรือเพียงแค่ ฤดูร้อน หรือ ฤดูหนาว
**แม่แบบเฉพาะการแข่งขันกีฬา เช่น flagCGFteam flagPASOteam ฯลฯ เพียงใช้ . ดูรายการแม่แบบ "ทางลัด" ที่รองรับทั้งหมดด้านล่างนี้
จุดประสงค์คือเพื่อให้สามารถใช้แม่แบบนี้จากตารางเหรียญรางวัลและตารางผลการแข่งขันเพื่อชี้ไปยังหน้าประเทศที่ถูกต้อง นอกจากนี้ ยังเลือกธงประวัติศาสตร์ที่ถูกต้องตามสตริงนี้สำหรับประเทศที่เคยมีธงที่แตกต่างกันในอดีต

**ตัวอย่าง**
นอกเหนือจากการใช้ธงประวัติศาสตร์เมื่อเหมาะสมแล้ว ยังจะเลือกชื่อเฉพาะของเกมเมื่อเหมาะสมอีกด้วย

**flagIOC2team**
  → เอเชียนเกมส์-  → เอเชียนบีชเกมส์ 2008-  → เอเชียนเกมส์ 1954 (ใช้ธงประวัติศาสตร์)-  → 100

**flagIOCteam / flagIPCteam**
  → USA-  → ฤดูหนาว-  → ฤดูร้อน 2004-  → ฤดูหนาว 2006-  → ฤดูหนาว 1924 (ใช้ธงประวัติศาสตร์)-  → ฤดูร้อน 2004

**flagCGFteam**
  → 2= -  → 2006-  → 1974-  → 1962-  → 1934 

**flagSEAGFteam**
  → 1973 (ใช้ธงประวัติศาสตร์)-  → 1961-  → 2013

**แม่แบบที่รองรับ**
 ชื่อประเทศให้มาโดย AAA โดยที่ AAA คือรหัสประเทศของ IOC.- ชื่อภาพธงยังได้รับการจัดทำโดย country alias
** สำหรับรายการรหัสประเทศทั้งหมดพร้อมชื่อและธงที่เกี่ยวข้อง ดูที่มอดูล:Country alias

**ดูเพิ่ม ==
โฮโจ (อาหาร)

โฮโจ (hōchō) แปลว่า ลำไส้หอยเป๋าฮื้อ เป็นอาหารท้องถิ่นที่คล้ายกับอูดง ที่สืบทอดกันในเขตเฮ็ตสึงิของเมืองโออิตะ จังหวัดโออิตะ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2018 ได้ถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ของเมืองโออิตะในชื่อ "เฮ็ตสึงิโนะโฮโจสึกุริ" (戸次のほうちょう作り)

**ภาพรวม**
ใช้เส้นยาวที่ทำด้วยแป้งสาลีปั้นด้วยมือ ต้มผสมกับนิโบชิ, คมบุ และ เห็ดหอม ผสมกับ โชยุ หรือ มิริง แล้วจุ่มในซุปที่ทำด้วย คาโบสึ แล้วก็ใช้ขิงและต้นหอมเป็นเครื่องปรุงรส
เส้นบะหมี่นั้นทำโดยการนวดแป้ง น้ำ และเกลืออย่างทั่วถึง จากนั้นพักแป้งไว้ครู่หนึ่ง แล้วจึงนำไปกลิ้งบนเขียง โดยระวังอย่าเส้นขาด มีความหนากว่าโซเม็งหรือฮิยามุงิ และมีลักษณะแบนและยาวเหมือน คิชิเม็ง เส้นก๋วยเตี๋ยวแต่ละเส้นยาวเกิน 2 เมตร

**ประวัติศาสตร์**
ว่ากันว่าที่มาของอาหารชนิดนี้มาจากการที่โอโตโมะ โซริง ผู้ครองแคว้นบุงโงะในยุคเซ็งโงกุชอบหอยเป๋าฮื้อมาก แต่มีอยู่ปีหนึ่งที่การเก็บเกี่ยวหอยเป๋าฮื้อนั้นย่ำแย่ และไม่มีหอยเป๋าฮื้อให้รับประทาน ดังนั้น ข้าราชบริพาร จึงได้คิดวิธีทำโดยการนวดแป้งและทำให้มันมีลักษณะคล้ายกับลำไส้ของหอยเป๋าฮื้อ

**อ้างอิง**
 author-link=古川古松軒- author-link=喜多村信節- author-link=大蔵永常- editor-last=大分合同新聞社
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
นิโบชิ

นิโบชิ
ไฟล์:Niboshi,_called_Iriko_in_Hawaii.jpg|thumb| ในฮาวาย ซึ่งมีผู้อพยพมาจากภาพตะวันตกของญี่ปุ่นจำนวนมากเรียกนิโบชิว่า iriko
นิโบชิ (niboshi) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารทะเลแปรรูปที่ทำโดยการนำปลาตัวเล็กมาต้มแล้วทำให้แห้ง ส่วนใหญ่จะใช้เป็นส่วนผสมในการทำ น้ำซุป และยังรับประทานแบบดิบ ๆ หรือแบบคั่วแห้งก็ได้ ชนิดที่พบมากที่สุดทำจากปลาอิวาชิ แต่ก็มีบางชนิดที่ทำจาก ปลาหางเหลือง ปลาอาจิ ปลาซาบะ และ ปลาบิน

**ภาพรวม**
นิโบชิเป็นส่วนผสมในซุปของอาหารญี่ปุ่น อาจเรียกอีกอย่างว่า จาโกะ (雑魚, じゃこ) หรือ ดาชิจาโกะ (出汁雑魚, だしじゃこ)
อิริโกะ (炒り子, いりこ) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารทะเลแปรรูปที่โดยทั่วไปจะทำโดยการทอดปลาอิวาชิในหม้อแล้วทำให้แห้ง อิริโกะเป็นชื่อที่ใช้ในญี่ปุ่นตะวันตก และยังมีการใช้ชื่อเรียกว่า iriko ในรัฐฮาวายของสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีผู้อพยพมาจากแถบนั้นเป็นจำนวนมาก
ที่จังหวัดคางาวะมีอาหารท้องถิ่นที่เอาอิริโกะมากินกับข้าว เรียกว่า อิริโกเมชิ (いりこ飯)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ปลาแห้ง
ยากิโซบะฮ่องกง

ยากิโซบะฮ่องกง (honkon yakisoba) เป็นยากิโซบะกึ่งสำเร็จรูปชนิดถุง ที่วางจำหน่ายโดย S&B Foods ในเดือนกุมภาพันธ์ 1964

**ภาพรวม**
ลักษณะเด่นที่สุดของยากิโซบะฮ่องกงก็คือ พื้นผิวของบะหมี่ผัดปรุงรสด้วยน้ำปรุงรส เช่นเดียวกับ ราเม็งไก่ หรือ ราเม็งไก่ย่างนิสชิน ที่เลิกผลิตแล้ว ของนิสชินฟูดส์
ผลิตภัณฑ์นี้วางจำหน่ายในเดือนกุมภาพันธ์ 1964 และจำหน่ายทั่วประเทศในช่วงเวลาที่วางจำหน่าย แต่เมื่อยุติการจำหน่ายทั่วประเทศ ก็มีคำขอมากมายเนื่องจากเหตุผลทางธุรกิจ การขายในภูมิภาคจะดำเนินต่อไป  และในปี 2023 จะวางจำหน่ายในบางพื้นที่ของ ฮกไกโด จังหวัดมิยางิ และ จังหวัดโออิตะ เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ยังคงได้รับความนิยมอย่างมากในภูมิภาคการขายเหล่านี้จนถึงทุกวันนี้ ได้รับความนิยมผ่านการบอกต่อตั้งแต่ต้นทศวรรษปี 2000 และสามารถซื้อได้บนเว็บไซต์ S&B Foods

**ที่มาของชื่อ**
ชื่อนี้ได้มาจากการที่ที่ฮ่องกงมีอาหารกวางตุ้ง และบะหมี่ผัดก็อร่อย ที่ด้านหลังถุงมีข้อความว่า "ฮ่องกงเป็นเมืองที่สามารถเพลิดเพลินกับอาหารจีนได้หลากหลาย เราเรียนรู้จากวิธีการปรุงอาหารจีน และเรามุ่งเน้นไปที่เนื้อสัมผัสของน้ำซุปหมูและบะหมี่ที่เคี้ยวคล่อง"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นผัด
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
ราเม็งไต้หวัน

ราเม็งไต้หวัน (Taiwan rāmen) เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวัน เส้นบะหมี่เส้นเล็กใส่ในซุปไก่ปรุงรสด้วยโชยุ และ เนื้อสับผัดกับพริก ถั่วงอก และกุยช่าย มีรสเผ็ด เนื่องจากเป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในนาโงยะ จึงจัดเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ
อาหารชนิดนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นโดย กัว หมิงโยว (郭明優) ผู้ก่อตั้งร้านอาหารจีน มิเซ็ง ในเมืองนาโงยะ ซึ่งพ่อของเขามาจากไถจงของไต้หวัน โดยเขาได้แรงบันดาลใจมาจากต้าอ๊ามี ซึ่งเป็นบะหมี่ของไต้หวัน หลังจากที่ได้ไปรับประทานระหว่างเที่ยวอยู่ที่ร้านอาหารไถหนานในไทเป โดยเริ่มขายในร้านในปี 1971
เมื่อราเม็งไต้หวันได้รับความนิยม ก็เริ่มปรากฏบนเมนูของร้านอื่นตามมา ตามการสำรวจที่ดำเนินการในปี 2000 โดยสมาคมสุขอนามัยอาหารจีนแห่งจังหวัดไอจิ ร้านอาหารราเม็งมากกว่า 200 แห่งจากประมาณ 380 ร้านในเมืองนาโงยะให้บริการราเม็งไต้หวัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ราเม็ง
หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
ทากุ

ทากุ (Taku-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดซางะ บนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด km2 มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ประมาณ 17,200 คน มีความหนาแน่นของประชากร 178 คนต่อตารางกิโลเมตร ทากุได้เข้าร่วมเครือข่ายเมืองแห่งการเรียนรู้ระดับโลกของยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2017

**ภูมิศาสตร์**
ภาพถ่ายทางอากาศบริเวณตัวเมืองทากุ
นาข้าวในมินามิตากุ
นครทากุตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของนครซางะ ซึ่งห่างไปประมาณ 25 กิโลเมตร ตั้งอยู่บริเวณลุ่มน้ำของแม่น้ำอูชิซุ โดยมีตัวเมืองอยู่บริเวณกึ่งกลางและล้อมรอบด้วยภูเขา ทางทิศตะวันออกมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบเรียบ และมีช่องเขาที่มีความสูงไม่มากเชื่อมต่อไปยังทิศทางต่าง ๆ

**เทศบาลข้างเคียง**

**ภูมิอากาศ**
นครทากุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีของนครทากุอยู่ที่ 15.5 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,864 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 26.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 5.0 °C

**สถิติประชากร**
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนครทากุดังแสดงด้านล่าง

**ประวัติศาสตร์**
พื้นที่ทากุเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นฮิเซ็ง ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาซางะ และหลังจากการปฏิรูปเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นมา ได้แก่ คิตาตากุ ทากุ นิชิตากุ ฮิงาชิตากุ และมินามิตากุ โดยหมู่บ้านคิตาตากุได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1949 และเทศบาลเหล่านี้ก็ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นนครทากุเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1954

**การเมืองการปกครอง**
ศาลาว่าการนครทากุ
นครทากุมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 15 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด นครทากุเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดซางะจำนวน 2 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครทากุเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดซางะในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น

**เศรษฐกิจ**
พื้นที่ทากุเคยเป็นพื้นที่ทำเหมืองถ่านหินที่มีบริษัทหลายแห่งเข้ามาดำเนินกิจการทำเหมือง อย่างไรก็ตาม เหมืองถ่านหินแห่งสุดท้ายได้ปิดตัวลงใน ค.ศ. 1972 ส่งผลให้อุตสาหกรรมถ่านหินต้องยุติลง นครทากุพยายามฟื้นฟูพื้นที่ดังกล่าวให้กลายเป็นแหล่งอุตสาหกรรมโดยอาศัยทำเลที่ตั้งใกล้กับทางด่วนนางาซากิ

**การศึกษา**
นครทากุมีโรงเรียนประถมศึกษา/มัธยมศึกษาตอนต้นรวม 3 แห่งซึ่งสังกัดเทศบาลนครทากุ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่งซึ่งสังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดซางะ

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
 20x20px บริษัทรถไฟคีวชู: สายคารัตสึ
** สถานี: ฮิงาชิทากุ – นากะทากุ – ทากุ

**ทางหลวง**
 alt= ทางด่วนนางาซากิ (ทางแยกต่างระดับทากุ, จุดพักรถทากุนิชิ)- 203

**เมืองพี่น้อง**
 China ชฺวีฟู่ มณฑลชานตง ประเทศจีน

**สถานที่ที่น่าสนใจ**
ทากุเซเบียว- ทากุเซเบียว เป็นวัดลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1708 ถือเป็นวัดขงจื๊อที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติและทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติ

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**
 มาจิโกะ ฮาเซงาวะ - หนึ่งในนักวาดมังงะหญิงคนแรก ๆ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของนครทากุ ja

หมวดหมู่:นครในจังหวัดซางะ
ต้าอ๊ามี

ต้าอ๊ามี (poj=tàⁿ-á-mī) หรือ ต้านไจ่เมี่ยน/ต้านจื่อเมี่ยน (p=dànzǎimiàn/dànzǐmiàn) เป็นอาหารไต้หวันที่ทำจากเส้น รับประทานกับซุป

**ภาพรวม**
คำว่า 担仔/擔子 ในภาษาจีนฮกเกี้ยน และหมายถึงคานแบกพาดไหล่ มีลักษณะคล้ายกับต้านต้านเมี่ยนจากมณฑลเสฉวน ชื่อนี้มาจากการที่ขายครั้งแรกโดยการบรรทุกส่วนผสมและอุปกรณ์ต่าง ๆ บนคานแบกพาดไหล่
บะหมี่ชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองไถหนาน แม้ว่าปัจจุบันเป็นที่รู้จักว่าเป็นอาหารถิ่นของไถหนาน แต่ก็ยังมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายในสถานที่อื่น ๆ เช่น ไทเป และเป็นรายการเมนูปกติในร้านอาหารไต้หวันในญี่ปุ่น
โดยทั่วไปจะใช้เส้นตรงเส้นบางปานกลางที่ทำจากแป้งสาลี และซุปราดด้วยเนื้อหมู กุ้งฝอย ผักชี และซอสกระเทียม มักเสิร์ฟในภาชนะขนาดเท่าชามข้าวญี่ปุ่น ขนาดและเนื้อสับคล้ายกับต้านต้านเมี่ยน แต่รสชาติของน้ำซุปแตกต่างไปและไม่เผ็ด
โดยทั่วไปแล้วเส้นต้าอ๊ามีจะมีปริมาณน้อยเมื่อเทียบกับราคา ปริมาณอาหารจะถูกปรับเปลี่ยนเพื่อไม่ให้เลี่ยน โดยคำนึงถึงสำนวนไต้หวันที่ว่า "食巧不食飽" (กินให้อร่อยไม่มีอิ่ม)
ราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะราเม็งท้องถิ่นของเมืองนาโงยะในประเทศญี่ปุ่น ได้ถูกคิดขึ้นโดยมีที่มาจากอาหารชนิดนี้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บะหมี่
หมวดหมู่:อาหารไต้หวัน
แฮแรเมเอมอมเรซอ

แฮแรเมเอมอมเรซอ (lit=ปูชนียสถานอิหม่ามเรซอ) หรือ ศาลอิหม่ามเรซอ (Imam Reza shrine) เป็นศาลเจ้าอิสลามในแมชแฮด ประเทศอิหร่าน ที่ไว้ศพของอะลี อัรริฎอ อิมามที่แปดแห่งศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ ถือเป็นมัสยิดที่มีพื้นที่มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ภายในหมู่อาคารของศาลมีทั้งสุสาน มหาวิทยาลัยอิสลามศึกษารอซอวี พิพิธภัณฑ์ หอสมุด โรงเรียนศาสนาสี่แห่ง และมัสยิดโกแฮร์ชอด เป็นต้น ศาลนี้เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศ และได้สมญาว่าเป็น "หัวใจของอิหร่านชีอะฮ์" ด้วยจำนวนผู้เยี่ยมชมรวมกว่า 25 ล้านคนต่อปี ณ ปี ค.ศ. 2007 
ตัวศาลมีขนาดพื้นที่ -1 ส่วนลานรอบ ๆ ทั้งเจ็ดลานมีพื้นที่รวม -1 หมายความว่าหมู่อาคารทั้งหมดของศาลกินพื้นที่ถึง -1
แหล่งข้อมูลในวรรณกรรมชีอะฮ์มีการกล่าวถึงหะดีษจากทั้งอิมามชีอะฮ์และมุฮัมมัดที่เน้นย้ำความสำคัญของการจาริกแสวงบุญมายังศาลนี้ หะดีษหนึ่งจากมุฮัมมัดระบุว่า "หนึ่งในเลือดเนื้อเชื่อไขของข้าจะถูกฝังในดินแดนโฆราซัน ... อัลลอฮ์จะทรงให้อภัยบาปของผู้มีบาปคนใดก็ตามที่ได้จาริกมายังศาลของท่าน"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแมชแฮด
หมวดหมู่:มัสยิดในประเทศอิหร่าน
จันทระ พหาทุร ฑางคี

จันทระ พหาทุร ฑางคี (; Chandra Bahadur Dangi , 30 พฤศจิกายน 1939 – 3 กันยายน 2015) เป็นชายชาวเนปาลที่เป็นมนุษย์ที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีบันทึกไว้ ด้วยส่วนสูง precision=1 เขาทำลายสถิติเดิมซึ่งเป็นของ คุล โมฮาเมด (1957–1997) ซึ่งสูง precision=0
ฑางคีมาอยู่ในความสนใจของสื่อหลังผู้รับเหมาไม้คนหนึ่งเจอเขาในหมู่บ้าน ในอำเภอฑาง ประเทศเนปาล เขาได้รับตำแหน่งมนุษย์ผู้ใหญ่ที่เตี้ยที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ หลังจากการวัดส่วนสูงของเขาอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 ก่อนจะได้รับการบันทึกชื่อใน บันทึกสถิติโลกกินนิส

**ชีวประวัติ**
ฑางคีเกิดในสัลยัน อำเภอสัลยัน ประเทศเนปาล เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1939 ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าภาวะทางการแพทย์ใดที่ทำให้เขาหยุดสูง เขามีพี่น้องเป็นชายห้าคน หญิงสองคน สามคน ทั้ลหมดเป็นผู้ชาย มีส่วนสูงไม่ถึง sigfig=1 ส่วนคนที่เหลือมีส่วนสูงปกติ
ฑางคีอาศัยอยู่ในหมู่บ้านรีมโขลี (Reemkholi) ซึ่งเป็นหมู่บ้านห่างไกล ตั้งอยู่ห่างไป mi จากกรุงกาฐมาณฑุ ก่อนที่เขาจะได้รับการขึ้นทะเบียนสถิติโลกในปี 2012 เป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลกนั้น เขาไม่เคยเดินทางออกจากหมู่บ้านบ้านเกิดของเขาเลย เขาประกอบอาชีพเป็นช่างทอผ้า หลังได้รับตำแหน่งมนุษย์ตัวเล็กที่สุดในโลก เขากล่าวว่าตนเองต้องการจะเดินทางไปยังทุกพื้นที่ของประเทศเนปาล และทั่วโลก รวมถึงเคยระบุว่าการได้เป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลกและเป็นพลเมืองของเนปาล เขาอยากจะใช้สถานะของเขาเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศตนเอง
ในปี 2012 ซึ่งเขาได้รับการขึ้นทะเบียน เขาอายุ 72 ปี ในปีเดียวกันเขายังได้พบกับชโยติ อัมเค สตรีที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ชาวเมืองนาคปุระ ประเทศอินเดีย ทั้งคู่ถ่ายรูปด้วยกันสำหรับหนังสือสถิติโลกกินนิสฉบับที่ 57 ปี 2013
ฑางคีเสียชีวิตในอเมริกันซามัวในวันที่ 3 กันยายน 2015 สิริอายุ 75 ปี ที่โรงพยาบาลเวชศาสตร์เขตร้อนลินดัน บี. จอห์นสัน ในพาโกพาโก โดยไม่มีการเปิดเผยสาเหตุการเสียชีวิต กระนั้น เดอะกาฐมาณฑุโปสต์ เคยรายงานว่าเชาเจ็บป่วยด้วยปอดบวมมาก่อนหน้า

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Shortest Man of the World Chandra Bahadur Dangi date=11 August 2014
ชโยติ อามเค

ชโยติ อามเค (ज्योति आम्गे; Jyoti Amge, เกิด 16 ธันวาคม 1993) เป็นนักแสดงชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักในฐานะสตรีที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ ตาม บันทึกสถิติโลกกินนิส
หลังเธออายุครบ 18 ปีในปี 2011 เธอได้รับการยืนยันให้เป็ยสตรีที่ตัวเล็กที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ โดยบันทึกสถิติโลกกินนิส ด้วยส่วนสูง frac=8 ภาวะความสูงถูกจำกัดของเธอเกิดจากโรคทางพันธุกรรม ภาวะแคระพริมอร์เดียล
ในปี 2012 เธอได้พบกับ จันทระ พหาทุร ฑางคี มนุษย์ที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกจากเนปาล ทั้งคู่ถ่ายภาพด้วยกันสำหรับตีพิมพ์ในหนังสือสถิติโลกกินนิสฉบับที่ 57 ประจำปี 2013
ในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2024 เธอได้พบกับ รูเมย์ซา เกลกี สตรีที่ตัวสูงที่สุดในโลก ณ โรงแรมซาวอยในลอนดอน

**บนสื่อ**
อามเคประกอบอาชีพเป็นนางแบบและนักแสดง 
ในปี 2012 เธอและ เทโอ มัมมูการี เป็นผู้ดำเนินรายการ Lo show dei record ทางช่องกานาเล 5 ของอิตาลี
เธอปรากฏเป็นประเด็นของสารคดีปี 2009 ชื่อ Body Shock: Two Foot Tall Teen และเป็นแขกรับเชิญบนรายการ Bigg Boss 6
ในวันที่ 13 สิงหาคม 2014 อามเคแสดงในซีรีส์ American Horror Story: Freak Show ฤดูกาลที่สี่ รับบท มาเพอทีต (Ma Petite) ออกฉายวันที่ 8 ตุลาคม 2014

**ผลงานภาพยนตร์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมหาราษฏระ
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ผู้ถือครองสถิติโลก
เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)

เดอะไลอ้อนคิง (The Lion King) เป็นสื่อแฟรนไชส์ของดิสนีย์ ประกอบด้วยภาพยนตร์ชุดและสื่อเพิ่มเติม ความสำเร็จของภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันเรื่อง เดอะไลอ้อนคิง ต้นฉบับในปี 1994 ที่กำกับโดยโรเจอร์ อัลเลอร์ส และร็อบ มิงคอฟ นำไปสู่ภาคต่อและภาคก่อนแบบภาพยนตร์แผ่น การนำมาสร้างใหม่ในรูปแบบคนแสดงในปี 2019 ภาคต่อของภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ ละครทางโทรทัศน์ภาคแยก 2 เรื่อง ภาพยนตร์สั้นเพื่อการศึกษา 3 เรื่อง วิดีโอเกมหลายเกม สินค้า และละครเพลงที่ฉายยาวนานเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์ของบรอดเวย์ ซึ่งได้รับรางวัลโทนี 6 รางวัล รวมถึงรางวัลสาขาละครเพลงยอดเยี่ยม แฟรนไชส์นี้เป็นหนึ่งในสื่อแฟรนไชส์ที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล แฟรนไชส์โดยรวมมีเอก็อต ซึ่งหมายความว่าได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดสี่รางวัลของธุรกิจการแสดงอเมริกัน
แฟรนไชส์นี้ส่วนใหญ่เล่าเรื่องถึงฝูงสิงโตที่ดูแลทุ่งหญ้าสะวันนาขนาดใหญ่ของแอฟริกาในฐานะ "อาณาจักร" ซึ่งรู้จักกันในชื่อดินแดนผาทระนง (Pride Lands) โดยมีซิมบา ผู้นำของเหล่าสรรพสัตว์เฝ้าดูแลในฐานะ "ราชา" ภาพยนตร์แอนิเมชันสามเรื่องแรกเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่าได้รับอิทธิพลจากผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ เช่นเดียวกับผลงานอื่น ๆ ที่สร้างจากผลงานของเขา

**ภาพยนตร์**

**ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม**

**เดอะไลอ้อนคิง**

**เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง**

**เดอะไลอ้อนคิง 3**
เดอะไลอ้อนคิง 3 (The Lion King 1½) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เดอะไลออ้อนคิง 3: ฮาคูนามาทาตา (The Lion King 3: Hakuna Matata) ในบางประเทศ เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ชุดที่ออกฉายทางภาพยนตร์แผ่นของภาคที่ 2 และภาคสุดท้าย กำกับโดยแบรดลีย์ เรย์มอนด์ และออกฉายโดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โฮมเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อที่ดำเนินเรื่องในช่วงเวลาเดียวกันของภาพยนตร์เรื่องแรก โดยเน้นที่ทีโมนและพุมบา ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับอิทธิพลมาจากบทละคร Rosencrantz and Guildenstern Are Dead ของทอม สต็อพพาร์ด ซึ่งตัวละครหลักจะปรากฏในทุกเหตุการณ์สำคัญของแฮมเล็ต

**ภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง เดอะไลออนการ์ด**
ประกอบไปด้วยสามภาพ ได้แก่ เดอะไลออนการ์ด: รีเทิร์นออฟเดอะโรร์ (2015) เดอะไลออนการ์ด: เดอะไรส์ออฟสการ์ (2017) และเดอะไลออนการ์ด: แบตเติลออฟเกอดไพร์ดแลนด์ส (2019)

**ภาพยนตร์แอนิเมชันซีจีไอที่มีความคมชัดสมจริง**

**เดอะไลอ้อนคิง**

**มูฟาซา: เดอะไลอ้อนคิง**

**การตอบรับ**

**รายได้**

**บทวิจารณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดแอนิเมชัน
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ภาพยนตร์
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์
แม่แบบ:รู้ไหมว่า/คิว 62

*...อาจารย์ด้านปรัชญาอินเดีย คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง (ในภาพ) ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในยูทูบเบอร์ยุคบุกเบิกของประเทศไทย
*...กลุ่มเคลื่อนไหวประชาธิปไตย ฮ่องกง 47 ถูกดำเนินคดีภายใต้กฎหมายความมั่นคงแห่งชาติฮ่องกง ซึ่งมีการดำเนินคดีที่ล่าช้า ตรงกันข้ามกับข้อกล่าวหาที่เร่งรัดอย่างรวดเร็ว ลักษณะดังกล่าวถูกมองว่าเป็นกลยุทธ์สร้างความหวาดกลัว- ...ไม่มีหลักฐานว่าการหลีกเลี่ยงถั่ว ข้าวโพดและข้าวโพดคั่วลดความเสี่ยงกระเปาะลำไส้อักเสบ ในทางตรงข้ามการรับประทานสิ่งเหล่านี้กลับอาจช่วยป้องกันโรคดังกล่าวได้- ... สถานีโดไอ เป็นที่รู้จักอย่างติดตลกว่าเป็น "สถานีตุ่นอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น" เพราะผู้โดยสารต้องลงบันได 486 ขั้นในอุโมงค์เป็นเวลา 10 นาที เพื่อไปยังชานชาลาฝั่งเที่ยวขึ้น และยังเป็นสถานีรถไฟที่ลึกที่สุดในญี่ปุ่น
*...นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์เป็นผู้นำทางการเมืองที่ได้รับเงินเดือนสูงที่สุดในโลก โดยได้รับเงินเดือนประจำปีก่อนการปรับเงินเดือนใน ค.ศ. 2011 อยู่ที่ 3.07 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ หลังจากนั้นจึงลดลงเหลือ 2.2 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ หรือประมาณ 1.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น
แม่แบบ:รู้ไหมว่า/คิว 63

*...มารียา ซูคาโนวา (ในภาพ) เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในสงครามโซเวียต–ญี่ปุ่นที่ได้รับลำดับเกียรติวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
*...ผู้ก่อตั้งยาหม่องตราเสือยังเป็นผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์จำนวนหนึ่ง เพราะเคยเสียเงินโฆษณาไปเยอะมากจนถึงขั้นที่ "คิดว่าการเปิดหนังสือพิมพ์เองสักสองสามหัวน่าจะประหยัดกว่า"
*...เบตชิอันเคยเป็นมหานครที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ จนกระทั่งการรุกรานของชาวอาหรับในลิแวนต์และเหตุการณ์แผ่นดินไหวรุนแรงหลายครั้ง ทำให้เมืองนี้สูญเสียความโดดเด่นและลดสถานะเป็นเมืองชนบทขนาดกลาง
*...พระเจ้าดาไรอัสที่ 3 ไม่ได้รับการรับรองในแหล่งข้อมูลเปอร์เซียใด ๆ และแทบทราบพระนามพระองค์เพียงจากรายงานของนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกเท่านั้น ซึ่งพรรณาพระองค์เป็นขั้วตรงข้ามของอเล็กซานเดอร์มหาราชผู้ประสบความสำเร็จ
*...ผู้สร้างเร็นเซ็นแวร์ทำให้คอมพิวเตอร์ของตนเองติดไวรัสโดยบังเอิญขณะทำโปรแกรมและพบว่าตนไม่สามารถเล่นถึงคะแนนที่กำหนดได้ ทำให้ภายหลังเขากล่าวคำขอโทษและเผยแพร่ซอฟต์แวร์ที่ตั้งคะแนนในความจำของเกมโดยตรงซึ่งทำให้ถึงข้อกำหนดที่เร็นเซ็นแวร์จะเริ่มถอดรหัสไฟล์ให้
มาเซโซบะไต้หวัน

มาเซโซบะไต้หวันของร้านเม็นยะฮานาบิ
ร้านเม็นยะฮานาบิสาขาหลักทากาบาตะ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของมาเซโซบะไต้หวัน
มาเซโซบะไต้หวัน (Taiwan mazesoba; p= Táiwān gānbànmiàn) เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวัน เป็นบะหมี่แห้งชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดใน เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ถือเป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง

**ภาพรวม**
เป็นบะหมี่แห้งประเภทหนึ่งที่ทำจากเนื้อสับแบบไต้หวัน (เนื้อสับปรุงรสด้วย ซีอิ๊ว ปรุงรสด้วยพริกและ กระเทียม) บนเส้นบะหมี่ที่มีความหนาเป็นพิเศษ ส่วนผสมประกอบด้วยเนื้อสับไต้หวัน กุยช่ายสับดิบ, ต้นหอม, ปลาป่น, ไข่แดง และกระเทียมขูด ซึ่งผสมให้เข้ากันก่อนรับประทาน นอกจากนี้ยังมีบริการที่เรียกว่า "โออิเมชิ" (追い飯) ซึ่งจะมีการเติมข้าวสวยลงในเนื้อสับและซอสของไต้หวันที่เหลืออยู่ในชามหลังจากรับประทานบะหมี่แล้ว ที่ร้านอาหารที่เป็นต้นกำเนิด เส้นบะหมี่ต้มจะถูกขูดด้วยกระชอนให้มีรสชาติกลมกล่อมและทำให้ผสมกับซอสได้ง่ายขึ้น

**แหล่งกำเนิด**
เริ่มต้นในปี 2008 ที่ร้านเม็นยะฮานาบิ สาขาหลักทากาบาตะในเขตนากางาวะ เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ นาโอโตะ นียามะ (新山直人) เจ้าของร้านต้องการทำราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นอาหารจานพิเศษที่มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะ และเขาทำเนื้อสับไต้หวันเป็นส่วนผสม แต่เขาเลิกทำเพราะว่ามันไม่เข้ากันกับซุป ในเวลานั้น ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อพนักงานพาร์ตไทม์คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ตอนนั้นได้พูดขึ้นว่า "ลองราดใส่เส้นบะหมี่ที่ต้มแล้วดูจะเป็นยังไง?" เมื่อเขากำลังจะทิ้งเนื้อสับที่ทำ จึงเป็นแรงบันดาลใจที่นำไปสู่การวิจัยคิดค้น และผ่านการลองผิดลองถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงได้ออกมาเป็นมาเซโซบะไต้หวันที่เสร็จสมบูรณ์
ปัจจุบันได้กลายมาเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ เช่นเดียวกับราเม็งไต้หวัน และไม่ได้พบได้เฉพาะในภูมิภาคโทไกเท่านั้น แต่ยังพบได้ในภูมิภาคคันไซและคันโตด้วย โดยมีร้านอาหารหลายแห่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเอง ได้รับรางวัลรองชนะเลิศใน การประกวดอาหารนาโงยะทั่วไปในปี 2013 และได้รับการยกย่องจากนายกเทศมนตรีเมืองนาโงยะในขณะนั้น
ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2021 ซึ่งถือเป็นวันมาเซโซบะ ได้มีการเปิดตัว "สมาคมมาเซโซบะไต้หวันแห่งประเทศญี่ปุ่น" (日本台湾まぜそば協会) โดยมีเป้าหมายเพื่อทำให้ชาวมาเซโซบะไต้หวันเป็นที่นิยม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
ฉบับร่าง:รีวิชั่นซัคเซส

----
รีวิชั่นซัคเซส (RevisionSuccess) เป็นแพลตฟอร์มเทคโนโลยีการศึกษาออนไลน์ของไทยที่พัฒนาขึ้นโดยนักเรียนในประเทศไทย โดยแพลตฟอร์มนี้ให้บริการเครื่องมือ เช่น แบบทดสอบที่สร้างโดย AI, บัตรคำ (flashcards), เทคนิคการทบทวนแบบเว้นระยะ (spaced repetition), และการวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อสนับสนุนการศึกษา
ตั้งแต่เปิดตัวมา รีวิชั่นซัคเซสได้ช่วยให้ครูผู้สอนกว่า 700+ คนพัฒนาทักษะผ่านเวิร์กชอปฝึกอบรม และมีผู้ใช้งานพร้อมกันมากกว่า 1,000+ คน ซึ่งสร้างเนื้อหาการเรียนรู้ไปแล้วกว่า 3,000+ รายการ

**ประวัติ**
รีวิชั่นซัคเซสก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2566 โดย พลวัฒน์ ศิรจินดาภิรมย์, ภูวดิษย์ สุทธาพร, และ โชติวิทย์ โชติหิรัญยศกยา ซึ่งพบกันในการแข่งขันโต้วาทีและรู้สึกไม่พอใจกับแพลตฟอร์มการเรียนรู้ชั้นนำที่มีอยู่ในปัจจุบัน ด้วยวิสัยทัศน์ร่วมกันในการทำให้การศึกษาเข้าถึงได้ง่ายขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น พวกเขาจึงใช้ปัญญาประดิษฐ์ในการพัฒนาแพลตฟอร์มการเรียนรู้ที่สามารถปรับแผนการเรียนให้เหมาะสมกับความต้องการของผู้เรียนแต่ละคน
ต่างจากแพลตฟอร์มดั้งเดิมที่มักใช้แนวทางแบบเดียวกันกับทุกคน รีวิชั่นซัคเซสใช้การวิเคราะห์ข้อมูลที่ขับเคลื่อนด้วย AI เพื่อตรวจจับจุดแข็งและจุดอ่อนของนักเรียน พร้อมเสนอคำแนะนำและเนื้อหาการเรียนรู้ที่ปรับให้เหมาะสม เป้าหมายของพวกเขาคือการลดช่องว่างระหว่างการท่องจำและความเข้าใจที่แท้จริง พร้อมเสริมสร้างทักษะการคิดวิเคราะห์ให้กับนักเรียน ซึ่งไปไกลกว่าการเตรียมสอบแบบเดิมๆ

**การพัฒนา**
ในปี 2024 รีวิชั่นซัคเซสได้รับเงินทุนสนับสนุนจำนวน $3,000 จากโครงการ Global Youth Action Fund 2024 ซึ่งจัดโดยInternational Baccalaureate เพื่อสนับสนุนโครงการที่สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของสหประชาชาติ
เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2024 รองศาสตราจารย์ ดร. คมสัน มาลีสี อธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (KMITL) ได้พบกับ พลวัฒน์ ศิรจินดาภิรมย์ เพื่อแสดงความชื่นชมต่อความสำเร็จของเขา โดย ดร. คมสัน ได้แสดงความภาคภูมิใจผ่านโพสต์บน Facebook ส่วนตัวของเขาชื่อ 'Komsan Maleesee' เพื่อยกย่องความสำเร็จที่โดดเด่นของนักเรียนคนนี้

**อ้างอิง ==
เขตมินูมะ

เขตมินูมะ (Minuma-ku) เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนครไซตามะ มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด sqmi ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เขตมินูมะมีจำนวนประชากรประมาณ 166,746 คน ความหนาแน่นของประชากร 5,433 คนต่อตารางกิโลเมตร

**ภูมิศาสตร์**
เขตมินูมะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนครไซตามะ

**เขตและเทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดไซตามะ
** เขตของนครไซตามะ
*** เขตอิวัตสึกิ
*** เขตมิโดริ
*** เขตอูราวะ
*** เขตคิตะ
*** เขตโอมิยะ
** นครอาเงโอะ
** นครฮาซูดะ

**ประวัติศาสตร์**
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านคาตายานางิและหมู่บ้านโอซาโตะขึ้นภายในอำเภอคิตาอาดาจิ จังหวัดไซตามะ ต่อมาได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านฮารูโอกะเมื่อ ค.ศ. 1892 และหมู่บ้านนานาซาโตะเมื่อ ค.ศ. 1912 หมู่บ้านโอซาโตะถูกยุบรวมเข้ากับเมืองโอมิยะ และยกฐานะเป็นนครโอมิยะ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 และวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1955 นครโอมิยะก็ได้ผนวกรวมหมู่บ้านคาตายานางิ ฮารูโอกะ และนานาซาโตะ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง
ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครอูราวะ นครโยโนะ และนครโอมิยะ ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งนครแห่งใหม่ชื่อนครไซตามะ และเมื่อนครไซตามะได้รับการยกฐานะให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดใน ค.ศ. 2003 พื้นที่ดังกล่าวที่เป็นส่วนหนึ่งของนครโอมิยะก็ได้กลายมาเป็นเขตมินูมะ

**การศึกษา**
 สถาบันอุดมศึกษา
** สถาบันเทคโนโลยีชิบาอูระ- เขตมินูมะมีโรงเรียนประถมศึกษา 11 แห่ง, โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 7 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 3 แห่ง
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาลนครไซตามะ- ฮารูโนะ (春野中学校)- ฮารูซาโตะ (春里中学校)- คาตายานางิ (片柳中学校)- นานาซาโตะ (七里中学校)- โอมิยะยาฮาตะ (大宮八幡中学校)- โอซาโตะ (lang|ja|大砂土中学校)- โอยะ (lang|ja|大谷中学校)
โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาลนครไซตามะ- เอบินูมะ (lang|ja|海老沼小学校)- ฮารูโนะ (lang|ja|春野小学校)- ฮารูโอกะ (lang|ja|春岡小学校)- ฮาซูนูมะ (lang|ja|蓮沼小学校)- ฮิงาชิมิยาชิตะ (lang|ja|東宮下小学校)- คาตายานางิ (lang|ja|片柳小学校)- มินูมะ (lang|ja|見沼小学校)- นานาซาโตะ (lang|ja|七里小学校)- โอซาโตะฮิงาชิ (lang|ja|大砂土東小学校)- โอยะ (lang|ja|大谷小学校)- ชิมะ (lang|ja|島小学校)

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายอุตสึโนมิยะ
** สถานี: ฮิงาชิโอมิยะ - 35px รถไฟโทบุ: สายเออร์บันพาร์ก
** สถานี: จังหวัดไซตามะ – นานาซาโตะ

**ทางหลวง**
 alt=S2 ทางด่วนชูโตะ สายไซตามะชินโตชิง- 16

**สถานที่ที่น่าสนใจ**
ไฟล์:Minuma1.jpg|thumb|มินูมะทัมโบะ- มินูมะทัมโบะ (Minumatanbo) เป็นพื้นที่สีเขียวกว้างใหญ่เกือบ 1,260 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางโตเกียวระยะทาง 20 ถึง 30 กิโลเมตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของเขตมินูมะ ja
มินูมะ
เทศบาลตำบลสามชุก

สามชุก เป็นเทศบาลตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลสามชุกทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลย่านยาว และบางส่วนของตำบลกระเสียว ในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของตลาดสามชุกที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสำคัญของอำเภอสามชุก และแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในระดับประเทศ

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
เทศบาลตำบลสามชุก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว และองค์การบริหารส่วนตำบลนางบวช เทศบาลตำบลนางบวช (อำเภอเดิมบางนางบวช)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลวังลึก- ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลย่านยาว- ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองผักนาก และองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว

**ประวัติ**
เทศบาลตำบลสามชุกเดิม เริ่มต้นจากท้องถิ่นประเภทสุขาภิบาล โดยในปี พ.ศ. 2498 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลสามชุก เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอสามชุก เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย เป็นศูนย์กลางของพื้นที่ จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลสามชุก ในปี พ.ศ. 2499
ปี พ.ศ. 2508 สุขาภิบาลสามชุกมีชุมชนค่อนข้างหนาแน่นกระจายเต็มพื้นที่ และมีพื้นที่ใกล้เคียงเป็นพื้นที่ตลาดและมีแนวขตติดต่อกัน นายพัฒน์ บุญยรัตพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี และนายทวี แรงขำ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาขยายเขตสุขาภิบาล โดยมีพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1–6 ของตำบลสามชุก บางส่วนของหมู่ 1,4,6,9 ของตำบลย่านยาว และบางส่วนของหมู่ 8 ของตำบลกระเสียว และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลสามชุกได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย
ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 2,831 คน และมี 438 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุก โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกเข้ากับเทศบาลตำบลสามชุก ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลสามชุกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุกทั้งหมด

**อ้างอิง**
สามชุก
สามชุก
แนฆล์แกร์ดอนี

แนฆล์แกร์ดอนี (نخل گردانی, Nakhl Gardani; næxl ɡærdɑːniː) เป็นพิธีกรรมทางศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ที่ประกอบในวันอาชูรออ์เพื่อระลึกถึงการเสียชีวิตในกัรบาลาของฮุซัยน์ อิบน์ อะลี หลานชายของศาสดามุฮัมมัด และอิมามที่สามของชีอะฮ์ คำว่า แนฆล์ (Nakhl) หมายถึงโครงสร้างไม้ที่สร้างขึ้นเป็นสัญลักษณ์แทนโลงศพอิลาม พิธีกรรม แนฆล์แกร์ดอนี คือการเข็นแนฆล์ดังกล่าวจากจุดหนึ่งไปอีกจุด ในลักษณะแทนพิธีแห่ศพของอิมามฮุซัยน์
พืธีกรรมนี้มีจัดในหลายเมืองของประเทศอิหร่าน เช่น แยซด์, แทฟต์ คอชอน และ ชอฮ์รูด
แนฆล์ แปลตรงตัวว่าใบปาล์ม เดห์ฆอแดนิยาม แนฆล์ ว่าเป็น "โลงศพยักษ์ที่ประดับด้วยมีดสั้น ดาบ ผ้าราคาแพง และกระจก" และมีการสร้างขึ้นหลายขนาด ตั้งแต่ขนาดเล็กแบบสองคนหาม ไปจนถึงแบบที่ต้องใช้หลายร้อยคนเข็น และถือว่าเป็นประติมากรรมลอยตัวชนิดหนึ่ง ชื่อเรียกว่า แนฆล์ นี้มาจากความเชื่อว่าร่างของฮุซัยน์ อิบน์ อะลี ถูกย้ายไปไว้ใต้ต้นปาล์ม หลังจากนั้นก็บรรจุในโลงศพทำจากไม้ต้นปาล์ม ซึ่งเป็นวัสดุเดียวที่มีในกัรบาลาในเวลานั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชีอะฮ์
หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามในประเทศอิหร่าน
บันทึกความทรงจำ

ไฟล์:Walden_Thoreau.jpg|thumb|337x337px| หน้าปกบันทึกความทรงจำของเฮนรี เดวิด ทอโร เรื่อง Walden (1854)
บันทึกความทรงจำ (memoir mémoire , memory, remembrance) คือการเขียนเรื่องเล่าที่ไม่ใช่เรื่องแต่งใด ๆ ก็ตาม โดยอิงจากความทรงจำส่วนตัวของผู้เขียน การเขียนในงานดังกล่าวจึงถือเป็นข้อเท็จจริง แม้ว่าบันทึกความทรงจำจะเป็นแนวย่อยของชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติ ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 20 ก็ตาม แต่แนวเขียนนี้มีความแตกต่างกันในรูปแบบ โดยนำเสนอประเด็นที่แคบลง มักจะเป็นช่วงเวลาใดช่วงหนึ่งในชีวิตหรือการทำงานของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติจะบอกเล่าเรื่องราว "ชีวิต" ในขณะที่บันทึกความทรงจำมักเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอาชีพ เหตุการณ์ หรือช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เช่น ช่วงเวลา สำคัญ และจุดเปลี่ยนต่าง ๆ ในชีวิตของผู้เขียน 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเภทวรรณกรรม
กีฬาต่อสู้

กีฬาต่อสู้ (combat sport หรือ fighting sport) คือ กีฬาประเภทปะทะซึ่งโดยทั่วไปจะเกี่ยวข้องกับการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ในกีฬาต่อสู้หลาย ๆ ประเภท ผู้เข้าแข่งขันจะชนะโดยการทำคะแนนให้ได้มากกว่าคู่ต่อสู้ ไม่ว่าจะใช้ท่าจับล็อกคู่ต่อสู้ ทำให้คู่ต่อสู้หมดความสามารถ (น็อกเอาต์ หรือ KO) หรือโจมตีคู่ต่อสู้ด้วยเทคนิคเฉพาะหรือที่กำหนดไว้ กีฬาการต่อสู้มีประวัติศาสตร์อันยาวนานร่วมกับศิลปะการต่อสู้
ต่อไปเป็นกีฬาต่อสู้บางประเภทตามต้นกำเนิดของชาติ ได้แก่ มวยสากล (กรีก-อังกฤษ), บราซิลเลียนยิวยิตสู (ญี่ปุ่น-บราซิล), มวยปล้ำประเภทจับ (อังกฤษ-อเมริกัน), ยิวยิตสู (ญี่ปุ่น), ยูโด (ญี่ปุ่น), มวยปล้ำแบบฟรีสไตล์ (อังกฤษ-อเมริกัน), มวยปล้ำประเภทกรีก-โรมัน (ฝรั่งเศส), คาราเต้ (จีน-โอกินาวา-ญี่ปุ่น), คิกบ็อกซิง (มีต้นกำเนิดมาจากหลายแหล่ง ส่วนใหญ่เป็นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้), และเหว่ (พม่า), ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน (มีต้นกำเนิดมาจากหลายแหล่ง), มวยไทย (ไทย), ซามบะ (โซเวียต/รัสเซีย), ซ่านโฉ่ว (จีน), ซาวาต (ฝรั่งเศส), เทควันโด (เกาหลี), วาเลตูโด (บราซิล), แพนเครชัน (กรีกโบราณ), ลูตาลิฟร์ (บราซิล)
หมวดหมู่:การต่อสู้
หมวดหมู่:กีฬาประเภทบุคคล
หมวดหมู่:กีฬาแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:กีฬาการต่อสู้
โมเดนา

โมเดนา (Modena) เป็นนครและเทศบาลทางตอนใต้ของหุบเขาโป ในจังหวัดโมเดนา แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ทางเหนือของประเทศอิตาลี
เมืองนี้เป็นที่รู้จักในอุตสาหกรรมรถยนต์เนื่องจากโรงงานของผู้ผลิตรถสปอร์ตชั้นนำที่มีชื่อเสียงของอิตาลี อาทิ เฟอร์รารี่, เดโตมาโซ, ลัมโบร์กีนี, ปากานี และ มาเซราตี ตั้งอยู่เมืองนี้ และทุกบริษัทยกเว้นลัมโบร์กีนี มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองหรือบริเวณใกล้เคียง รถยนต์ รุ่น 360 โมเดนา ของเฟอร์รารี่ ก็ตั้งชื่อตามเมืองแห่งนี้ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษาอิตาลี
อเล็กซานเดอร์ โพป

อเล็กซานเดอร์ โพป (Alexander Pope; 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1688 (แบบเก่า) – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1744) เป็นกวี นักแปล และนักแต่งเรื่องเสียดสีชาวอังกฤษในยุคเรืองปัญญา ซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็นกวีชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้เป็นผู้เผยแพร่วรรณกรรมออกัสตัน โพปเป็นที่รู้จักดีจากบทกวีเสียดสีและวาทกรรมอย่างเรื่อง The Rape of the Lock, The Dunciad และ An Essay on Criticism และจากงานแปลผลงานของโฮเมอร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากนครลอนดอน
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2287
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2231
หมวดหมู่:กวีชาวอังกฤษ
จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุโขทัย, อำเภอศรีสำโรง, อำเภอกงไกรลาศ และอำเภอคีรีมาศ

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอศรีสัชนาลัย, อำเภอสวรรคโลก, อำเภอศรีนคร, อำเภอทุ่งเสลี่ยม และอำเภอบ้านด่านลานหอย

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526- จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

**อ้างอิง**
สุโขทัย
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดสุโขทัย
สวนภูมิทัศน์อังกฤษ

โรทันดาที่สโตว์การ์เดนส์ (ค.ศ. 1730–1738)
สวนภูมิทัศน์อังกฤษ (English landscape garden) เป็นรูปแบบหนึ่งของสวนแบบภูมิทัศน์ที่เกิดขึ้นในอังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 และแพร่หลายไปทั่วทวีปยุโรป โดยแทนที่สวนทางการฝรั่งเศส ที่มีลักษณะสมมาตรและทางการซึ่งเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยเป็นรูปแบบการจัดสวนหลักของทวีปยุโรป สวนอังกฤษนำเสนอทัศนียภาพอันสมบูรณ์แบบของธรรมชาติ เป็นสวนในลักษณะไม่เป็นทางการ มีความสร้างสรรค์และริเริ่มโดยวิลเลียม เคนท์ และท่านอื่น ๆ โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากการต่อต้านสวนสถาปัตยกรรม และได้รับแรงบันดาลใจจากจิตรกรรมภูมิทัศน์ของซัลวาตอร์ โรซา, โกลด ลอแร็ง และนีกอลา ปูแซ็ง รวมถึง สวนจีนแบบคลาสสิกแห่งตะวันออก ซึ่งเพิ่งได้รับการบอกเล่าจากนักเดินทางชาวยุโรปและสร้างขึ้นในรูปแบบสวนแองโกล-จีน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สวนภูมิทัศน์
หมวดหมู่:ประเภทของสวน
เวสเทิร์นยูเนียน

อาคารเวสเทิร์นยูเนี่ยนเทเลกราฟ ลิโธกราฟ
บริษัทเวสเทิร์นยูเนียน เป็นบริษัทผู้ให้บริการทางการเงินข้ามชาติสัญชาติอเมริกัน ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด
ก่อตั้งขึ้นในปี 1851 ในชื่อ บริษัทนิวยอร์คแอนด์มิสซิสซิปปีวัลเลย์พรินท์ติงเทเลกราฟ ใน เมืองรอเชสเตอร์ บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น เวสเทิร์นยูเนียนเทเลกราฟ คอมพานี ในปี 1856 หลังจากควบรวมกิจการกับบริษัทโทรเลขอื่น ๆ อีกหลายแห่ง พวกเขาเป็นผู้นำอุตสาหกรรมโทรเลขของอเมริกาตั้งแต่ทศวรรษ 1860 ถึงทศวรรษ 1980 โดยเป็นผู้บุกเบิกเทคโนโลยีเช่นเทเล็กซ์และพัฒนาบริการที่เกี่ยวข้องกับโทรเลขหลากหลายประเภทรวมถึงการโอนเงินทางโทรเลข นอกเหนือจากธุรกิจหลักในการส่งข้อความทางโทรเลข
หลังจากประสบปัญหาทางการเงิน ในปี 1980 บริษัทจึงเริ่มย้ายธุรกิจออกจากการสื่อสาร และมุ่งเน้นไปที่บริการโอนเงินเพิ่มมากขึ้น บริษัทได้ยุติการดำเนินการด้านการสื่อสารโดยสมบูรณ์ในปี 2006 ซึ่งในขณะนั้น เดอะนิวยอร์กไทมส์ ได้บรรยายถึงบริษัทนี้ว่าเป็น "ธุรกิจโอนเงินที่ใหญ่ที่สุดในโลก" และได้กล่าวเพิ่มเติมว่า บริษัทจะยังคงเป็นเช่นนั้นต่อไป เนื่องจากมีผู้อพยพจำนวนมากที่โอนเงินกลับบ้าน
จากมุมมองของประวัติศาสตร์เทคโนโลยี เวสเทิร์นยูเนียนได้สร้างโทรเลขข้ามทวีปสำเร็จเป็นครั้งแรก ในปี 1861 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการลงทุนของอุตสาหกรรมสหรัฐฯ ในการพัฒนาระบบสื่อสารของอเมริการะหว่างชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิก ข้อความแรกส่งถึงอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐในขณะนั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ
หมวดหมู่:ผู้ให้บริการชำระเงิน
หมวดหมู่:บริษัทโทรคมนาคมของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทโทรเลขของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
หมวดหมู่:บริษัทบริการทางการเงินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
หมวดหมู่:บริษัทโทรคมนาคมที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
หมวดหมู่:ตราสินค้านาฬิกา
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
อุตสาหกรรมวิวัฒน์

ไฟล์:Bairoch.svg|thumb| ผลกระทบจากอุตสาหกรรมวิวัฒน์ซึ่งแสดงให้เห็นจากระดับรายได้ที่เพิ่มขึ้นในศตวรรษที่ 19 รวมถึง ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ ที่ เท่ากับอำนาจซื้อต่อหัว ระหว่างปี 1750 และ 1900 ในค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ในปี 1990 ประเทศโลกที่หนึ่ง รวมถึงยุโรปตะวันตก สหรัฐอเมริกา แคนาดา และญี่ปุ่น และประเทศโลกที่สาม ในยุโรป เอเชียใต้ แอฟริกา และละตินอเมริกา
อุตสาหกรรมวิวัฒน์ หรือ การทำให้เป็นประเทศอุตสาหกรรม (Industrialisation หรือ industrialization) เป็นช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงกลุ่มมนุษย์จาก สังคมเกษตรกรรมไปเป็นสังคมอุตสาหกรรม สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจครั้งใหญ่เพื่อวัตถุประสงค์ด้านการผลิต อุตสาหกรรมวิวัฒน์เกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นของอุตสาหกรรมที่ก่อมลพิษ ซึ่งพึ่งพาเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์เป็นอย่างมาก เนื่องจากมีการให้ความสำคัญกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน และแนวทางปฏิบัติด้านนโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว มากขึ้น อุตสาหกรรมวิวัฒน์จึงมีการก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีมากขึ้น โดยมีการลงทุนโดยตรงในเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าและสะอาดยิ่งขึ้น
การปรับโครงสร้างเศรษฐกิจก่อให้เกิดผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์มากมายทั้งทางเศรษฐกิจและสังคม เนื่องจากรายได้ของผู้ใช้แรงงานในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น ตลาดสำหรับสินค้าอุปโภคบริโภคและบริการทุกประเภทจึงมีแนวโน้มที่จะขยายตัวและเป็นแรงกระตุ้นเพิ่มเติมจากการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมและการเติบโตทางเศรษฐกิจ ยิ่งไปกว่านั้นโครงสร้างทางครอบครัวมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลง เนื่องจากครอบครัวขยายมักไม่ได้อาศัยอยู่ร่วมกันในครัวเรือน สถานที่เดียวกันอีกต่อไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อุตสาหกรรม
หมวดหมู่:ความเติบโตทางเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:การพัฒนาเศรษฐกิจ
ตำบลบ้านโพธิ์ (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

บ้านโพธิ์ เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบ้านโพธิ์

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลบ้านโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางงาม และตำบลมดแดง (อำเภอศรีประจันต์)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโพธิ์พระยา ตำบลพิหารแดง และตำบลรั้วใหญ่- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลดอนกำยาน และตำบลดอนโพธิ์ทอง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสระแก้ว ตำบลสนามคลี และตำบลตลิ่งชัน

**ประวัติ**
ตำบลบ้านโพธิ์ แต่เดิมชื่อตำบลนี้คือ "ตำบลบ้านบึง" (หมู่ที่ 5 ในปัจจุบัน) โดยมีลักษณะเด่นเป็นบึงขนาดใหญ่ มีเกาะอยู่ตรงกลางน้ำ มีสัตว์น้ำเป็นจำนวนมาก มีประชาชนอาศัย แหล่งน้ำเป็นที่อยู่ที่ทำกิน และประกอบอาชีพทำการเกษต ต่อมาเกิดต้นโพธิ์ที่ขึ้นอยู่ตามบึง อีก 3 แห่ง คือ บ้านโพธิ์ท่าทราย บ้านโพธิ์ตะวันตก และบ้านโพธิ์ตะวันออก ปัจจุบันเรียกแต่เพียงว่า บ้านโพธิ์

**การปกครองส่วนภูมิภาค**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลบ้านโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่colwidth=20em- หมู่ที่ 1 บ้านโพธิ์ท่าทราย- หมู่ที่ 2 บ้านโพธิ์ตะวันตก- หมู่ที่ 3 บ้านโพธิ์ตะวันออก- หมู่ที่ 4 บ้านศรีสะเกษ- หมู่ที่ 5 บ้านบึง (หมู่เก่า)- หมู่ที่ 6 บ้านบึง (หมู่ใหม่)- หมู่ที่ 7 บ้านลาดตานวล- หมู่ที่ 8 บ้านหนองหม้อแกง- หมู่ที่ 9 บ้านบึงคัน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลบ้านโพธิ์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านโพธิ์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านโพธิ์มี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 41.27 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,799 คน และ 1,655 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์
ปี พ.ศ. 2554 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์มี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 41.27 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,416 คน และ 2,262 ครัวเรือน รายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุนปีงบประมาณ 2554 จำนวน 15.10 ล้านบาท รายจ่ายประจำปีงบประมาณ 2554 จำนวน 6.21 ล้านบาท เงินสะสม 6.71 ล้านบาท โดยสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์ซึ่งจะครบวาระในวันที่ 31 สิงหาคมพ.ศ. 2555 มีมติเห็นชอบให้จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เป็นต้นไป พ.ศ. 2555 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบ้านโพธิ์

**อ้างอิง**
บ้านโพธิ์
บ้านโพธิ์
ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร

ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร อัตตะมีมี (سيف بن عمر) เป็นนักประวัติศาสตร์อิสลามและผู้รวบรวมสายรายงานในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ผู้อาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์ เขาเขียนหนังสือเรื่อง Kitāb al-futūh al-kabīr wa-l-ridda ('The Great book of Conquests and Apostasy Wars') ที่เป็นแหล่งข้อมูลหลักสำหรับสงครามริดดะฮ์และการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมของอัฏเฏาะบะรี (839–923) นักประวัติศาสตร์ยุคหลัง หนังสือนี้ยังมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับโครงสร้างของกองทัพและรัฐบาลมุสลิมในยุคแรกด้วย อัษษะฮะบีรายงานว่า ซัยฟ์เสียชีวิตในรัชสมัยฮารูน อัรเราะชีด (786–809)

**ชีวิต**
ข้อมูลชีวิตของซัยฟ์เท่าที่รู้จัดมีน้อยมาก เว้นแต่ข้อมูลที่ว่า เขาอาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์และอยู่ในเผ่าบะนูตะมีม

**ความน่าเชื่อถือ**
ความน่าเชื่อถือในฮะดีษของเขามีการโต้แย้งกันมานานแล้ว
เนื่องจากเขาเป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เพียงคนเดียว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการพิชิตอิรัก ทำให้นักประวัติศาสตร์บางคนกล่าวหาว่าเขาแต่งเรื่องหรือพูดเกินจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Julius Wellhausenกล่าวกันว่าคำบรรยายของเขานั้นได้รับอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของชนเผ่าบะนูตะมีม อย่างไรก็ตาม เขายังได้รวบรวมเรื่องราวที่เน้นถึงชนเผ่าอื่น ๆ อีกด้วย
ผลการศึกษาล่าสุดชี้ให้เห็นว่าซัยฟ์มีความน่าเชื่อถือมากกว่าที่เคยคาดไว้ ดับเบิลยู. เอฟ. ทักเกอร์และ Ella Landau-Tasseron ระบุว่า แม้ว่าซัยฟ์อาจเป็นนักสะสมฮะดีษที่ไม่พิถีพิถัน แต่สิ่งนี้ไม่ควรลดความน่าเชื่อถือโดยทั่วไปของเขาในฐานะผู้ส่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (อัคบารี) ทักเกอร์กล่าวเพิ่มว่า ข้อกล่าวหาเรื่องอคติอาจใช้ได้กับนักอัคบารีคนอื่นในยุคเดียวกับซัยฟ์ เช่น อะบู มิคนัฟ นักประวัติศาสตร์ชีอะฮ์ ฟูอัต เซซกิน, Albrecht Noth และมาร์ติน ไฮนด์สก็ท้าทายมุมมองของ Wellhausen และวางซัยฟ์ให้เท่าเทียมกับนักจารึตนิยมคนอื่น ๆ

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
  s2cid = 164155720-  year = 1978
จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุโขทัย, อำเภอศรีสำโรง, อำเภอกงไกรลาศ และอำเภอคีรีมาศ

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอศรีสัชนาลัย, อำเภอสวรรคโลก, อำเภอศรีนคร, อำเภอทุ่งเสลี่ยม และอำเภอบ้านด่านลานหอย

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522- จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

**อ้างอิง**
สุโขทัย
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดสุโขทัย
อุบัติเหตุเรือชนกันที่เซ็งกากุ ค.ศ. 2010

เรือตรวจการณ์ของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น PS ชั้น บิซัง ที่คล้ายกับเรือตรวจการณ์ มิซูกิ ที่เข้าชนกับ Minjinyu 5179
แหล่งก๊าซใกล้พรมแดนที่เป็นข้อพิพาทของเขตเศรษฐกิจจำเพาะที่อ้างโดยญี่ปุ่น (แนวกลางญี่ปุ่น-จีน) และจีน (ร่องน้ำโอกินาวะใกล้หมู่เกาะเตี้ยว-อฺวี๋) มีความเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งนี้
อุบัติเหตุเรือชนกันที่เซ็งกากุ ค.ศ. 2010 (หรืออุบัติการณ์ Minjinyu 5179) เกิดขึ้นในตอนเช้าของวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2010 เมื่อเรือลากอวนจับปลาของจีน (Minjinyu 5179) ทำกิจกรรมในพื้นที่พิพาท ชนเข้ากับเรือตรวจการณ์ของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น (JCG) ใกล้หมู่เกาะเซ็งกากุ เรือของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นหลายลำมีส่วนในอุบัติเหตุนี้ เช่น โยนากูนิ และ มิซูกิ ที่ชนกับ Minjinyu 5179 กับ ฮาเตรูมะ และเรือลำอื่นของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น
การปะทะกันและการกักขังผู้บังคับการเรือ จาน ฉีสฺยง (詹其雄) ของญี่ปุ่นในเวลาต่อมาก่อให้เกิดความขัดแย้งทางการทูตครั้งใหญ่ระหว่างประเทศจีนกับประเทศญี่ปุ่น เมื่อมีการปฏิเสธข้อเรียกร้องให้ปล่อยตัวกัปตันเรือของทางการจีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และให้ควบคุมตัวต่อไปอีก 10 วัน รัฐบาลจีนจึงยกเลิกการประชุมอย่างเป็นทางการในระดับรัฐมนตรีและระดับที่สูงกว่า
ลูกเรือชาวจีนที่ถูกควบคุมตัวได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีการตั้งข้อกล่าวหาและได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน เหตุการณ์โดยรวมในประเทศจีนถือเป็นชัยชนะทางการทูต ในขณะที่ประเทศญี่ปุ่น รัฐบาลญี่ปุ่นได้วิพากษ์วิจารณ์การจัดการปัญหาดังกล่าวว่า "ไม่เข้มแข็ง" โดยเฉพาะจากอดีตนายกรัฐมนตรี ชินโซ อาเบะ

**ภูมิหลัง**
หมู่เกาะเซ็งกากุถูกอ้างสิทธิ์โดยประเทศญี่ปุ่น สาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีน ใน ค.ศ. 2008 เรือกีฬาตกปลาจากไต้หวันชื่อ Lien Ho ถูกเรือตรวจการณ์ของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นพุ่งชนและจมลง ส่งผลให้ทางการญี่ปุ่นต้องออกมาขอโทษอย่างเป็นทางการและจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน 10 ล้านดอลลาร์แก่ไต้หวัน มีกิจกรรมต่าง ๆ มากมายที่เกี่ยวข้องกับหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นและเรือประมงจากมณฑลใกล้เคียงของจีนและไต้หวันเกิดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1972
ในช่วง ค.ศ. 2005 ถึงอุบัติเหตุใน ค.ศ. 2010 ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างจีนและญี่ปุ่นมีแนวโน้มไปในทางบวกpage=264

**รายละเอียดอุบัติเหตุ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศจีน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์จีน–ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคเฮเซ
หมวดหมู่:หมู่เกาะเซ็งกากุ
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตจีน
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตสาธารณรัฐจีน
หมวดหมู่:อุบัติเหตุในทะเลจีนใต้