การตรวจการได้ยิน

การตรวจการได้ยิน
หรือ การทดสอบการได้ยิน
(hearing test)
เป็นการประเมินความไวของประสาทการได้ยินของบุคคล ทำโดยนักโสตสัมผัสวิทยา (นักแก้ไขการได้ยิน) ด้วยเครื่องตรวจวัดการได้ยิน (ออดิโอมิเตอร์)
เพื่อกำหนดความไวของการได้ยินที่ความถี่ต่างๆ
แต่ก็มีการทดสอบอื่นๆ ด้วย เช่น การทดสอบเวเบอร์ (Weber test) และ การทดสอบรินเน (Rinne test)

**การตรวจหู**
ก่อนจะทดสอบการได้ยิน โดยปกติแพทย์จะตรวจหูของผู้ป่วยด้วยกล้องส่องหูเพื่อตรวจสอบว่าปราศจากขี้หู เยื่อแก้วหูปกติ ไม่มีการติดเชื้อ และช่องหูชั้นกลางไม่มีน้ำ (ซึ่งบ่งการติดเชื้อ)

**การตรวจการได้ยินด้วยโทนเสียงบริสุทธิ์**
การทดสอบการได้ยินแบบมาตรฐานและพบมากที่สุดคือการตรวจด้วยโทนเสียงบริสุทธิ์ (pure tone audiometry) 
ซึ่งวัดระดับการนำเสียงผ่านอากาศและกระดูกหูสำหรับหูแต่ละข้าง ที่ความถี่มาตรฐาน 8 ช่วงระหว่าง 250–8,000 เฮิรตซ์
การทดสอบจะทำในห้องเก็บเสียงโดยใช้หูฟังโฟมที่สอดเข้าในหูหรือหูฟังครอบ ซึ่งต่อเข้ากับออดิโอมิเตอร์ข้างนอกห้อง
ผลที่ได้เป็นกราฟออดิโอแกรมซึ่งแสดงความไวการได้ยินในช่วงความถี่ที่ทดสอบ
ในกราฟ เครื่องหมาย "x" แสดงระดับเสียงเบาสุดที่ได้ยินในแต่ละความถี่สำหรับหูซ้าย และเครื่องหมาย "o" แสดงระดับเสียงเบาสุดของหูขวา
ยังมีการตรวจแบบความถี่สูงซึ่งครอบคลุมเสียงระหว่าง 8,000–16,000 เฮิรตซ์ โดยจะใช้ในกรณีพิเศษ

**การตรวจการได้ยินที่บ้านโดยใช้แอปมือถือ**
เพราะความแพร่หลายของหูฟังสเตอริโอและสมาร์ทโฟนหรือแท็บเล็ตที่สามารถเล่นเสียง
จึงมีการพัฒนาการวินิจฉัยรูปแบบใหม่ที่ช่วยระบุระดับการสูญเสียการได้ยินของตนเองโดยไม่ต้องอาศัยคนอื่นช่วย
มีแอปหลายแอปที่มีฟังก์ชันการทดสอบการได้ยิน
อนึ่ง ยังมีแอปสำหรับเครื่องช่วยฟังที่มีการทดสอบการได้ยินในตัวเพื่อปรับการตั้งค่าเครื่องช่วยฟังด้วย
เมื่อทดสอบการได้ยินด้วยแอปที่ทำขึ้นโดยเฉพาะ จะเริ่มต้นด้วยการตรวจเกณฑ์ระดับเสียงที่ได้ยินในความถี่ต่างๆ (เป็นออดิโอแกรม)
เกณฑ์ระดับการได้ยินจะระบุด้วยชุดเสียงความถี่มาตรฐานจาก 125-8,000 เฮิรตซ์คล้ายกับเมื่อตรวจด้วยออดิโอมิเตอร์ 
อนึ่ง แอปอาจมีฟังก์ชันตรวจการแยกแยะเสียงและการเข้าใจคำพูดเมื่อมีเสียงรบกวนในรูปแบบต่างๆ
ในทางเทคนิค แอปมีส่วนต่างๆ ดังนี้- มอดูลสร้างสัญญาณเสียงในช่วงความถี่ที่จะตรวจ- ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ เพื่อบันทึกปฏิกิริยาผู้ใช้เมื่อรับรู้เสียงในระดับต่างๆ- ตัวแปลผลการทดสอบ (เป็นข้อความและกราฟ)- ฐานข้อมูลที่บันทึกผลการตรวจครั้งก่อนๆ และค่าระบุการได้ยินปกติที่ปรับตามอายุ
ผลการทดสอบจากแอปอาจคลาดเคลื่อนเมื่อเทียบกับการทดสอบโดยนักโสตวิทยา โดยมีเหตุดังนี้- การใช้เครื่องมือเฉพาะทางที่สอบเทียบแล้ว- การเก็บเสียงในห้องตรวจ- ความต่างๆ กันของลักษณะเสียงในสมาร์ทโฟนและแท็บเล็ต รวมถึงหูฟัง- เสียงรบกวนที่มีผลต่อการได้ยินเสียงโทน
แม้อาจจะได้ผลผิดพลาดบ้าง แต่ข้อดีที่ปฏิเสธไม่ได้ของการใช้แอปตรวจได้แก่ การมีให้ใช้โดยสามารถทดสอบการได้ยินด้วยตนเองโดยไม่ต้องอาศัยคนอื่น
นักวิทยาศาสตร์จึงเสนอว่าการทดสอบการได้ยินโดยใช้แอปมือถือสามารถใช้ช่วยระบุความผิดปกติของการได้ยินและใช้เพื่อคัดกรองการได้ยิน

**การทดสอบแบบเวเบอร์และรินเน == 
การประเมินการได้ยินที่สมบูรณ์อาจต้องมีการทดสอบอื่นๆ เพิ่มเติม
เพื่อระบุประเภทของการสูญเสียการได้ยิน อาจมีการตรวจการได้ยินที่ใช้กระดูกนำเสียง
ในการทดสอบนี้ ผู้ตรวจจะวางส้อมเสียงสั่นที่ด้านหลังหูบนปุ่มกกหู
เมื่อผู้ป่วยไม่สามารถรู้สึกหรือได้ยินการสั่นอีกต่อไป ผู้ตรวจก็จะถือส้อมเสียงไว้หน้าหู
ซึ่งผู้ป่วยควรได้ยินเสียงอีก
หากไม่ได้ยิน แสดงว่าหูนั้นมีการสูญเสียการได้ยินชนิดนำเสียง
นอกจากนี้ ผู้ตรวจจะวางส้อมเสียงบนหน้าผาก 
แล้วถามผู้ป่วยว่าได้ยินเสียงจากศูนย์กลางศีรษะหรือไม่ หรือว่าดังในหูข้างใดยิ่งกว่า
หากมีการสูญเสียการได้ยินชนิดนำเสียง เสียงปกติจะดังกว่าในหูที่มีปัญหา
หากมีการสูญเสียการได้ยินทางประสาทสัมผัส เสียงจะเบากว่าในหูที่มีปัญหา
การทดสอบนี้ช่วยให้นักโสตสัมผัสวิทยาสามารถระบุได้ว่าการสูญเสียการได้ยินเป็นแบบนำเสียง (เกิดจากปัญหาในหูชั้นนอกหรือชั้นกลาง) 
หรือเป็นแบบประสาทสัมผัส (เกิดจากปัญหาที่คอเคลียซึ่งเป็นอวัยวะการได้ยิน) 
หรือเป็นแบบระบบประสาท (เกิดจากปัญหาในเส้นประสาทการได้ยินหรือวิถีประสาท/คอร์เทกซ์ส่วนการได้ยิน) 

**การได้ยินเมื่อมีเสียงรบกวน**
การทดสอบการได้ยินเมื่อมีเสียงรบกวน (Hearing in Noise Test) เป็นการวัดการได้ยินคำพูดทั้งเมื่อเงียบและเมื่อมีเสียงรบกวน
การทดสอบจะให้ผู้ป่วยพูดประโยคตามทั้งในสภาพแวดล้อมที่เงียบและเมื่อมีเสียงรบกวนจากทิศทางต่างๆ 
โดยมีการทดสอบ 4อย่าง คือ (1) ประโยคที่ไม่มีเสียงรบกวน (2) ประโยคที่มีเสียงรบกวนข้างหน้า (3) มีเสียงรบกวนจากมุม 90° ทางขวาของผู้ป่วย และ (4) มีเสียงรบกวนจากมุม 90° ทางซ้ายของผู้ป่วย 
นี่เป็นการวัดอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (signal-to-noise ratio) ในการทดสอบแต่ละอย่าง 
เป็นการระบุว่าประโยคต้องมีเสียงดังเท่าไรเหนือเสียงรบกวนที่คนไข้สามารถกล่าวตามได้อย่างถูกต้อง 50%

**การทดสอบคำเมื่อมีเสียงรบกวน**
การทดสอบคำเมื่อมีเสียงรบกวน (Words-in-Noise Test) ใช้คำพยางค์เดียวที่นำเสนอโดยมีเสียงรบกวนในอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (signal-to-noise ratio) 7 ระดับ เสียงรบกวนปกติจะอยู่ในความถี่ช่วงเสียงพูด
มีผลเป็นคะแนนว่า คนไข้สามารถเข้าใจคำพูดในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงรบกวนมากเท่าไร
นี่ไม่เหมือนกับการตรวจด้วยโทนเสียงบริสุทธิ์ เพราะเป็นการตรวจในสถานการณ์ที่มีโอกาสเกิดในชีวิตจริงมากกว่า

**การทดสอบคำสัมผัสแบบปรับปรุง**
การทดสอบคำสัมผัสแบบปรับปรุง (Modified Rhyme Test) อยู่ในมาตรฐานแห่งชาติอเมริกัน ANSI S3.2 เป็นวิธีการวัดความชัดเจนของคำพูดในระบบสื่อสาร
มีชุดคำพยางค์เดียว 50ชุด แต่ละชุดมีคำ 6 คำโดยต่างกันที่พยัญชนะต้นหรือท้าย (เช่น not, tot, got, pot, hot, lot และ ray, raze, rate, rave, rake, race) 
ผู้ฟังจะได้ยินคำแนะนำว่า "ให้กำหนดคำว่า___" แล้วได้ยินคำหนึ่งจากหกคำ
ต่อมาก็จะได้ยินคำ 6 คำที่สัมผัสกันเพื่อให้เลือกคำที่กำหนดไว้
กองทัพอากาศสหรัฐได้ใช้วิธีนี้อย่างกว้างขวางเพื่อทดสอบระบบสื่อสารต่างๆ โดยมักจะมีการประกอบเสียงรบกวน
ถ้าได้คำตอบที่ถูกต้อง 80% หรือยิ่งกว่า ถือว่ามีประสิทธิภาพพอใช้ได้ date = July 2022

**อื่นๆ**
 นักโสตสัมผัสวิทยาหรือผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องช่วยฟังอาจทดสอบด้วยคำพูด โดยให้ผู้ป่วยพูดตามคำที่ได้ยิน- นอกจากนี้ มีการทดสอบที่เรียกว่า Tympanometry (การวัดแก้วหู) โดยใช้หัววัดขนาดเล็กใส่ในหูแล้วเปลี่ยนความดันอากาศในช่องหูให้ต่างๆ กัน ซึ่งช่วยระบุว่า แก้วหูและโครงสร้างอื่นๆ ในหูชั้นกลางทำงานได้ดีเพียงใด ปริมาตรช่องหูจะบ่งชี้ว่าอาจมีรูทะลุที่แก้วหู (เยื่อแก้วหู) หรือไม่ ความดันในหูชั้นกลางจะบ่งชี้ว่ามีของเหลวในช่องหูชั้นกลางหรือไม่ (เป็น "หูชั้นกลางมีน้ำ" หรือ "หูชั้นกลางอักเสบแบบมีน้ำ") การวัดความยืดหยุ่นจะบ่งชี้ว่าแก้วหูและกระดูกหู (กระดูกหูทั้งสามชิ้น) เคลื่อนไหวได้ดีเพียงใด- การทดสอบสุดท้ายที่นักแก้ไขการได้ยินอาจทำคือการทดสอบรีเฟล็กซ์ต่อเสียง (acoustic reflex) ของหู ในการทดสอบนี้ จะมีการใส่หัววัดเข้าไปในหูแล้วสร้างเสียงดังมากกว่า 70 dBSPL เป็นการวัดการเกร็งแบบรีเฟล็กซ์ของกล้ามเนื้อดึงกระดูกรูปโกลน (stapedius muscle) ซึ่งป้องกันหูจากเสียงดัง เช่น เสียงพูดของตัวเองซึ่งอาจดังถึง 90 dBSPL ที่แก้วหู ซึ่งอาจให้ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นประสาททรงตัว (vestibular) และเส้นประสาทใบหน้า (facial) โดยบ่งชี้ว่ามีรอยโรคหรือไม่

**เชิงอรรถและอ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Online Hearing Exam-  Hearing Test Ireland
หมวดหมู่:การตรวจร่างกาย
หมวดหมู่:หัตถการเกี่ยวกับหู
หมวดหมู่:การได้ยิน