การจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุสมัครเล่น

การจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุสมัครเล่น (Amateur radio frequency allocation) ดำเนินการโดยหน่วยงานโทรคมนาคมแห่งชาติของแต่ละชาติ ซึ่งในภาพรวมทั่วโลกจะดูแลโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ครอบคลุมคลื่นวิทยุที่จัดสรรไว้สำหรับการส่งสัญญาณวิทยุสมัครเล่น สถานีวิทยุสมัครเล่นแต่ละแห่งสามารถใช้ความถี่ใด ๆ ก็ตามภายในช่วงความถี่ที่ได้รับอนุญาตได้อย่างเสรี คลื่นความถี่ที่ได้รับอนุญาตอาจแตกต่างกันไปตามประเภทของใบอนุญาตสถานี
นักวิทยุสมัครเล่นใช้โหมดการส่งสัญญาณที่หลากหลาย รวมถึงรหัสมอร์ส วิทยุโทรเลข ข้อมูล และเสียง การจัดสรรความถี่เฉพาะจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและระหว่างภูมิภาค ITU ตามที่ระบุไว้ในการจัดสรรความถี่ HF ของ ITU ปัจจุบันสำหรับวิทยุสมัครเล่น รายการช่วงความถี่เรียกว่าการจัดสรรย่านความถี่ ซึ่งอาจกำหนดโดยข้อตกลงระหว่างประเทศและข้อบังคับระดับชาติ โหมดและประเภทของการจัดสรรภายในแต่ละย่านความถี่เรียกว่า แผนความถี่วิทยุ (bandplan) อาจถูกกำหนดโดยกฎระเบียบ แต่โดยทั่วไปแล้วจะถูกกำหนดโดยข้อตกลงระหว่างผู้ประกอบกิจการวิทยุสมัครเล่น
หน่วยงานระดับชาติที่ควบคุมการใช้คลื่นความถี่วิทยุสมัครเล่น ย่านความถี่บางย่านอาจไม่มีใช้งานหรืออาจมีข้อจำกัดในการใช้งานในบางประเทศหรือภูมิภาค ข้อตกลงระหว่างประเทศจะกำหนดคลื่นวิทยุสมัครเล่นที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาค

**ลักษณะคลื่นความถี่**

**ความถี่ต่ำ**
 2200 เมตร – 135.7-137.8 kHz
 ต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศคลื่นยาวในเอเชียและยุโรป และต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มเชิงพาณิชย์มาก

**ความถี่ปานกลาง**
 630 เมตร – 472–479 kHz
 ต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มเชิงพาณิชย์และย่านความถี่วิทยุทางทะเล- 160 เมตร – 1 800–2 000 kHz (1.800–2.000 MHz)
 ต่ำกว่าย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มเชิงพาณิชย์ การจัดสรรในกลุ่มนี้แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ก่อนหน้านี้เคยใช้ร่วมกับระบบนำทางด้วยวิทยุ Loran-A ที่ส่วนใหญ่เลิกใช้งานไปแล้ว
 ย่านความถี่นี้ถือเป็นความท้าทายทางเทคนิค เนื่องจากการแพร่กระจายในระยะไกล (DX) มีแนวโน้มที่จะยากขึ้นเนื่องจากการดูดซับไอโอโนสเฟียร์ชั้น D ที่สูงขึ้น การแพร่กระจายในระยะไกลมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นเฉพาะในเวลากลางคืน และย่านความถี่อาจมีเสียงรบกวนโดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน
 160 เมตรเรียกอีกอย่างว่า "ย่านความถี่บน" หลายปีที่ผ่านมามันเป็นย่านความถี่สมัครเล่นที่มีความยาวคลื่นยาวที่สุด แม้ว่ามันมักจะรวมอยู่ในคลื่นสั้น แต่ก็ตั้งอยู่ใกล้กับปลายด้านบนของย่านความถี่ปานกลาง

**ความถี่สูง**
: ย่านความถี่ตามธรรมเนียมส่วนใหญ่ที่ระบุด้านล่างเป็นเพียงความยาวคลื่นที่กำหนด ไม่ใช่ความยาวคลื่นจริง ตัวอย่างเช่น
:* ในซีกโลกตะวันตก จริง ๆ แล้วย่านความถี่ 80 เมตร ระบุอยู่ระหว่างประมาณ 85.7–74.9 เมตร และค่าระหว่างประเทศอยู่ระหว่าง 85.7–83.3 เมตร
:* จริง ๆ แล้วย่านความถี่ "17 เมตร" ที่กำหนดครอบคลุมช่วง 16.6–16.5 เมตร
:* จริงๆ แล้วย่านความถี่ "15 เมตร" ที่ระบุนั้นอยู่ระหว่าง 14.28–13.98 เมตร ตามสามัญสำนึกแล้ว ย่านความถี่ "15 เมตร" ควรจะเรียกว่า "14 เมตร" แต่ชื่อนั้นถูกใช้กันมานานแล้วสำหรับย่านความถี่ออกอากาศคลื่นสั้น- 80 เมตร หรือ 80 / 75 เมตร – 3 500–4 000 kHz – 85.65–74.95 เมตร ในความเป็นจริง
 ดีที่สุดในเวลากลางคืน โดยจะเกิดการดูดซับสัญญาณในเวลากลางวันอย่างมีนัยสำคัญ ทำงานได้ดีที่สุดในฤดูหนาว เนื่องจากเสียงรบกวนในบรรยากาศจากพายุฝนฟ้าคะนองครึ่งซีกโลกในช่วงฤดูร้อน มีเพียงประเทศในอเมริกาและประเทศอื่นเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงย่านความถี่นี้ได้ ในส่วนอื่น ๆ ของโลก นักวิทยุสมัครเล่นจะถูกจำกัดไว้ที่ 300 kHz (หรือน้อยกว่า) (85.65–83.28 เมตร)
 ในสหรัฐและแคนาดา ส่วนของย่านความถี่ตั้งแต่ 3.600–4.000 MHz กฎระเบียบอนุญาตให้ใช้เสียงแบบแถบข้างเดียวและเสียง AM ย่านความถี่ย่อยนี้มักเรียกกันว่า "ย่านความถี่ 75 เมตร" ส่วนหนึ่งเพื่อแยกความแตกต่างจากความถี่ที่ใช้ได้ในระดับสากลด้านล่าง- 60 เมตร – 5 MHz ภูมิภาค – ประมาณ 56 เมตร
 การจัดสรรใหม่และเดิมมีให้บริการเฉพาะในประเทศจำนวนหนึ่ง เช่น สหรัฐ สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ นอร์เวย์ เดนมาร์ก และไอซ์แลนด์ แต่ขณะนี้ยังคงขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง ในประเทศส่วนใหญ่ (แต่ไม่ใช่ทั้งหมด) การจัดสรรจะแบ่งออกเป็นช่องและอาจต้องมีคำขอสิทธิ์ใช้งานพิเศษ
 ห้าช่องสัญญาณกว้าง 2.8 kHz มีให้บริการในสหรัฐ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ 5.332, 5.348, 5.368, 5.373 และ 5.405 MHz เนื่องจากวิทยุส่วนใหญ่ในโหมด SSB แสดงความถี่พาหะ (suppressed) ในโหมด USB (upper sideband) ความถี่การเรียกขานกันทั้งหมดจึงต้องตั้งค่าให้ต่ำลง 1.5 kHz โดยทั่วไปการใช้งานด้วยเสียงจะอยู่ในโหมดแถบด้านข้างด้านบน (upper sideband) ซึ่งเป็นข้อบังคับในสหรัฐ ซึ่งในสหรัฐและแคนาดาอนุญาตให้ใช้ 100 วัตต์ในช่องสัญญาณที่มีอยู่ในปัจจุบัน
 การประชุม ITU World Radiocommunication Conference (WRC-15) ประจำปี พ.ศ. 2558 อนุมัติการจัดสรรความถี่ทั่วโลกใหม่ที่ 5.351.5–5.366.5 MHz ให้กับนักวิทยุสมัครเล่นในระดับรอง การจัดสรรจะจำกัดกำลังส่งสถานีสมัครเล่นไว้ที่ 15 วัตต์ของกำลังไฟฟ้าใช้งานที่แผ่กระจาย (EIRP); อย่างไรก็ตาม สถานที่บางแห่งจะอนุญาตได้ถึง 25 วัตต์ EIRP- 40 เมตร – 7.000–7.300 MHz – 42.83–41.51 เมตร ในความเป็นจริง
 ถือเป็นย่านความถี่ระยะทางไกล (DX) สำหรับทุกฤดูกาลที่น่าเชื่อถือที่สุด เป็นที่นิยมสำหรับการ DX ในเวลากลางคืน ย่านความถี่ 40 เมตรยังเชื่อถือได้สำหรับการส่งในระยะทางปานกลาง (1,500 กิโลเมตร / 1,000 ไมล์) ในระหว่างวัน ย่านความถี่นี้ส่วนใหญ่แชร์กับผู้ออกอากาศ และในประเทศส่วนใหญ่ คลื่นความถี่ต่ำสุด 100 kHz หรือ 200 kHz นั้นมีไว้สำหรับนักวิทยุสมัครเล่น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูงในการดำเนินการสิ่งอำนวยความสะดวกกระจายเสียงเชิงพาณิชย์กำลังสูง ทำให้จำนวนผู้ฟังที่ลดลง และการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นจากบริการกระจายเสียงระหว่างประเทศบนอินเทอร์เน็ต บริการกระจายเสียงคลื่นสั้นจำนวนมากจึงถูกปิดตัวลง ปล่อยให้ผู้ใช้รายอื่นสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นใช้ย่านความถี่ 40 เมตร ในการออกาอากาศวิทยุสื่อสาร- 30 เมตร – 10.100–10.150 MHz – 29.68–29.54 เมตร ในความเป็นจริง
 ย่านความถี่ที่แคบมากซึ่งแชร์กับบริการที่ไม่ใช่กิจการวิทยุสมัครเล่น จึงแนะนำให้ใช้เฉพาะรหัสมอร์สและการส่งข้อมูลที่ย่านนี้ ซึ่งจริง ๆ แล้วในบางประเทศยังห้ามส่งสัญญาณเสียงในการสื่อสารวิทยุสมัครเล่นด้วย
: ตัวอย่างเช่น ในสหรัฐ ข้อมูล, RTTY และ CW เป็นโหมดเดียวที่อนุญาตที่กำลังเอนเวโลปค่ายอด (PEP) สูงสุด 200 วัตต์ ในขณะที่บางประเทศไม่เปิดให้ใช้งานในกิจการวิทยุสมัครเล่นเลย
 เนื่องจากเป็นตำแหน่งที่ศูนย์กลางของสเปกตรัมคลื่นสั้น แถบนี้จึงมอบโอกาสที่สำคัญสำหรับการสื่อสารทางไกลในทุกจุดของวัฏจักรสุริยะ ย่านความถี่ 30 เมตรคือย่านความถี่ตามที่ประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (WARC band) ย่านความถี่ "WARC" ถูกเรียกเช่นนี้เนื่องมาจากการประชุมพิเศษ World Administrative Radio Conference ในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการจัดสรรย่านความถี่ใหม่เหล่านี้เพื่อใช้ในวิทยุสมัครเล่น โดยที่การแข่งขันวิทยุสมัครเล่นจะไม่ใช้งานย่านความถี่ WARC- 20 เมตร – 14.000–14.350 MHz – 21.41–20.89 เมตร ในความเป็นจริง
 ถือเป็นย่านความถี่ DX ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด มักจะนิยมมากที่สุดในช่วงกลางวัน นักวิทยุที่นิยม QRP จะรู้กันว่าความถี่ 14.060 MHz เป็นความถี่เรียกขานหลักภายในย่านความถี่ ผู้ใช้โหมดข้อมูล PSK31 มักจะรวมตัวกันที่ความถี่ประมาณ 14.070 MHz กิจกรรม SSTV แบบอะนาล็อกมีศูนย์กลางอยู่ที่ความถี่ 14.230 MHz- 17 เมตร – 18.068–18.168 MHz – 16.6–16.5 เมตร ในความเป็นจริง
 คล้ายกับระยะ 20 เมตร แต่มีความไวต่อค่าต่ำสุดและค่าสูงสุดของการแพร่กระจายของแสงอาทิตย์มากกว่า ย่านความถี่ 17 เมตรคือย่านความถี่ตามที่ประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (WARC band)- 15 เมตร – 21.000–21.450 MHz – 14.28–13.98 เมตร ในความเป็นจริง
 มีประโยชน์มากที่สุดในช่วงโซลาร์แม็กซิมัม และโดยทั่วไปจะเป็นย่านความถี่เวลากลางวัน การแพร่กระจาย E ประปรายในเวลากลางวัน (1,500 กม. / 1,000 ไมล์) เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวบนย่านความถี่นี้- 12 เมตร – 24.890–24.990 MHz – 12.04–12.00 เมตร ในความเป็นจริง
 มีประโยชน์เป็นส่วนใหญ่ในช่วงกลางวัน แต่จะถูกใช้งานสำหรับกิจกรรม DX ในเวลากลางคืนในช่วงที่มีโซลาร์แม็กซิมัม ย่านความถี่ 12 เมตรคือหนึ่งย่านความถี่ตามที่ประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (WARC band) ซึ่งมีการแพร่กระจายโดยการขยาย E และแบบ F2 ประปราย- 10 เมตร – 28.000–29.700 MHz – 10.71–10.08 เมตร ในความเป็นจริง
 กิจกรรมทางไกลที่ดีที่สุด (เช่น ข้ามมหาสมุทร) คือในช่วงที่มีโซลาร์แม็กซิมัม ในช่วงที่มีกิจกรรมสุริยะปานกลาง กิจกรรมที่ดีที่สุดจะพบได้ที่ละติจูดต่ำ ย่านความถี่นี้มีการแพร่กระจายคลื่นพื้นดินระยะสั้นถึงปานกลางที่เป็นประโยชน์ทั้งกลางวันและกลางคืน
 เนื่องจากการแพร่กระจายของ E ประปรายในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนส่วนใหญ่ โดยไม่ต้องคำนึงถึงจำนวนจุดบอดบนดวงอาทิตย์ จึงมีการเปิดย่านความถี่สั้นในช่วงบ่ายไปยังพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ขนาดเล็กที่ยาวถึง 1,500 กม. (1,000 ไมล์) Sporadic E เกิดจากพื้นที่ของการแตกตัวเป็นไอออนเข้มข้นในชั้น E ของบรรยากาศรอบนอก สาเหตุของ E กระจัดกระจายไม่เป็นที่เข้าใจอย่างสมบูรณ์ แต่ "เมฆ" ของการไอออไนซ์เหล่านี้สามารถแพร่กระจายในระยะสั้นจากความสูง 17 เมตรไปจนถึงช่องเปิด 2 เมตรเป็น โดยปกติแล้วการทำงานของ FM จะอยู่ที่ระดับบนสุดของย่านความถี่ (และตัวทวนสัญญาณก็อยู่ในเซ็กเมนต์ 29.500–29.700 MHz ในหลายประเทศ)

**ความถี่สูงมาก และความถี่สูงยิ่ง**
ความถี่ที่สูงกว่า 30 MHz เรียกว่าความถี่สูงมาก (VHF) และความถี่ที่สูงกว่า 300 MHz เรียกว่าความถี่สูงยิ่ง (UHF) ย่านความถี่ที่จัดสรรสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นนั้นมีความกว้างหลายเมกะเฮิรตซ์ ทำให้สามารถใช้โหมดการส่งสัญญาณเสียงความเที่ยงตรงสูง (FM) และโหมดการรับส่งข้อมูลที่รวดเร็วมาก ซึ่งเป็นไปไม่ได้สำหรับการจัดสรรย่านความถี่กว้างกิโลเฮิรตซ์ในย่านความถี่ HF
แม้ว่าการแพร่กระจายตาม "เส้นสายตา" จะเป็นปัจจัยหลักในการคำนวณช่วง แต่ความสนใจในย่านความถี่ที่สูงกว่า HF ส่วนใหญ่มาจากการใช้โหมดการแพร่กระจายอื่น ๆ โดยทั่วไปสัญญาณที่ส่งผ่าน VHF จากวิทยุแบบมือถือพกพาจะเดินทางประมาณ 5–10 กิโลเมตร (3–6 ไมล์) ขึ้นอยู่กับภูมิประเทศ เมื่อใช้สถานีประจำที่ที่ใช้พลังงานต่ำและสายอากาศแบบธรรมดา ระยะจะอยู่ที่ประมาณ 50 กิโลเมตร (30 ไมล์)
ด้วยระบบสายอากาศขนาดใหญ่ เช่น ยากิยาว และกำลังที่สูงกว่า (โดยทั่วไปคือ 100 วัตต์ขึ้นไป) การติดต่อในระยะทางประมาณ 1,000 กิโลเมตร (600 ไมล์) โดยใช้รหัสมอร์ส (CW) และโหมดแถบข้างเดียว (SSB) เป็นเรื่องปกติ นักวิทยุสมัครเล่นพยายามที่จะใช้ประโยชน์จากขีดจำกัดของคุณลักษณะปกติของความถี่ที่ต้องการเรียนรู้ ทำความเข้าใจ และทดลองกับความเป็นไปได้ของโหมดการแพร่กระจายที่ได้รับการปรับปรุง

**ช่องเปิดของย่านความถี่แบบประปราย**
ในบางครั้ง สภาวะไอโอโนสเฟียร์ที่แตกต่างกันหลายประการจะทำให้สัญญาณเดินทางเกินขีดจำกัดจากแนวสายตาปกติได้ นักวิทยุสมัครเล่นบางคนในย่าน VHF พยายามใช้ประโยชน์จาก "ช่องเปิดของย่านความถี่" ซึ่งการเกิดขึ้นตามธรรมชาติในชั้นบรรยากาศและบรรยากาศรอบนอก จะช่วยขยายระยะการส่งสัญญาณวิทยุให้ไกลกว่าช่วงปกติ นักวิทยุสมัครเล่นจำนวนมากเฝ้าฟังเป็นเวลาหลายชั่วโมงโดยหวังว่าจะใช้ประโยชน์จาก "ช่องเปิด" การขยายระยะส่งสัญญาณที่ขยายออกไปเป็นครั้งคราวเหล่านี้
สภาวะไอโอโนสเฟียร์เรียกว่า การประปรายชั้น E และ การเพิ่มประสิทธิภาพที่ผิดปกติ โหมดความผิดปกติที่ใช้ไม่บ่อยนัก ได้แก่ การกระจัดกระจายในชั้นโทรโพสเฟียร์ และแสงเหนือ (แสงเหนือ) การสะท้อนกลับของดวงจันทร์ และการถ่ายทอดสัญญาณผ่านดาวเทียมก็เป็นไปได้เช่นกัน

**= การประปรายชั้น E =**
ช่องเปิดบางแห่งเกิดจากการไอออไนเซชันที่รุนแรงของชั้นบรรยากาศชั้นบน ที่เรียกว่าไอโอโนสเฟียร์ ชั้น E เกาะที่มีไอออนไนซ์เข้มข้นเหล่านี้เรียกว่า "การประปรายชั้น E" และส่งผลให้เกิดลักษณะการแพร่กระจายที่ไม่แน่นอนแต่มักจะรุนแรงบนความถี่วิทยุ VHF "ความถี่ต่ำ"
ย่านความถี่สมัครเล่นความยาว 6 เมตรจัดอยู่ในหมวดหมู่นี้ ซึ่งมักเรียกว่า "วงเวทย์" (the magic band) โดยมักจะ "เปิด" จากพื้นที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งไปยังพื้นที่ทางภูมิศาสตร์เล็ก ๆ อีกแห่งที่อยู่ห่างออกไป 1,000–1,700 กิโลเมตร (600–1,000 ไมล์) ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ และช่วงต้นฤดูร้อน ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วง แม้ว่าจะไม่บ่อยนักก็ตาม

**= การหักเหของโทรโพสเฟียร์ =**
ช่องเปิดบางครั้งเกิดจากปรากฏการณ์สภาพอากาศที่เรียกว่า "การผกผัน" ในชั้นบรรยากาศ ซึ่งบริเวณความกดอากาศสูงที่นิ่งทำให้เกิดอากาศอุ่นและเย็นที่แบ่งชั้นสลับกัน โดยทั่วไปจะกักอากาศเย็นไว้ข้างใต้ สิ่งนี้อาจทำให้เกิดวันที่มีหมอกควันหรือมีหมอกหนา แต่ยังส่งผลให้การส่งสัญญาณวิทยุ VHF และ UHF เดินทางหรือท่อไปตามขอบเขตของชั้นบรรยากาศที่อบอุ่น/เย็นเหล่านี้ เป็นที่ทราบกันว่าสัญญาณวิทยุสามารถเดินทางได้หลายร้อยหรือหลายพันกิโลเมตรเนื่องจากสภาพอากาศที่ไม่ซ้ำใครเหล่านี้
ตัวอย่างเช่น: ระยะทางที่ยาวที่สุดที่รายงานการติดต่อเนื่องจากการหักเหของแสงในชั้นบรรยากาศย่านความถี่ 2 เมตร คือ 4,754 กิโลเมตร  (2,954 ไมล์) ระหว่างฮาวายกับเรือทางตอนใต้ของเม็กซิโก มีรายงานการรับสัญญาณเที่ยวเดียวจากเรอูนียงไปยังรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ในระยะทางมากกว่า 6,000 กิโลเมตร (4,000 ไมล์)
การกระจัดกระจายโทรโปสเฟียร์ เกิดขึ้นเมื่อหยดน้ำและอนุภาคฝุ่นหักเหสัญญาณ VHF หรือ UHF เหนือขอบฟ้า การใช้กำลังส่งที่ค่อนข้างสูงและเสาอากาศกำลังขยายสูง การแพร่กระจายนี้จะทำให้การสื่อสาร VHF และ UHF เหนือขอบฟ้าได้รับการปรับปรุงเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร (ไมล์) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ผู้ออกอากาศแบบ "ไซต์กระจาย" เชิงพาณิชย์ที่ใช้เสาอากาศพาราโบลาขนาดใหญ่และมีกำลังสูงใช้โหมดนี้ในกิจการสื่อสารทางโทรศัพท์ในชุมชนห่างไกลทางตอนเหนือของอลาสกาและแคนาดา
การเข้าถึงดาวเทียม ใยแก้วนำแสงแบบฝัง และไมโครเวฟภาคพื้นดินทำให้ลดการใช้การกระจัดกระจายโทรโปสเฟียร์ในเชิงพาณิชย์และหลงเหลือเพียงในหนังสือประวัติศาสตร์ เนื่องจากมีต้นทุนและความซับซ้อนสูง โหมดนี้จึงมักอยู่ไกลเกินเอื้อมสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นทั่วไป

**= การเพิ่มประสิทธิภาพทรานส์อิเควทอเรียลที่ผิดปกติ =**
การเปิดย่านความถี่ F2 และ TE จากโหมดการสะท้อน/การหักเหของแสงไอโอโนสเฟียร์อื่น ๆ หรือการแพร่กระจายของคลื่นท้องฟ้าตามที่ทราบกันดีว่าสามารถเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวบนความถี่ VHF ย่านความถี่ต่ำที่ 6 หรือ 4 เมตร และน้อยมากที่ความถี่ 2 เมตร (ย่านความถี่สูง VHF) ในระหว่าง จุดสูงสุดในรอบดวงอาทิตย์ 11 ปี
การติดต่อภาคพื้นดินที่ไกลที่สุดเท่าที่เคยรายงานมาในย่านความถี่ 2 เมตร (146 MHz) อยู่ระหว่างสถานีในอิตาลีและสถานีในแอฟริกาใต้ ระยะทาง 7,784 กม (4,837 ไมล์) โดยใช้การปรับปรุงความผิดปกติเหนือเส้นศูนย์สูตร (TE) ของชั้นบรรยากาศรอบนอก เหนือเส้นศูนย์สูตรแม่เหล็กโลก การเพิ่มประสิทธิภาพนี้เรียกว่า TE หรือการแพร่กระจายข้ามเส้นศูนย์สูตร และ (โดยปกติ) เกิดขึ้นที่ละติจูด 2,500–3,000 กม (1,500–1,900 ไมล์) ภายในด้านใดด้านหนึ่งของเส้นศูนย์สูตร

**= การสะท้อนกลับของแสงออโรร่า =**
พายุสุริยะที่รุนแรงทำให้เกิดแสงออโรร่า (แสงเหนือ) จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการแพร่กระจายของคลื่นวิทยุความถี่ HF ต่ำ (6 เมตร) เป็นครั้งคราว ออโรร่าส่งผลต่อสัญญาณในย่านความถี่ 2 เมตรเป็นบางครั้งเท่านั้น สัญญาณมักจะผิดเพี้ยน และที่ความถี่ต่ำกว่าจะทำให้เกิด "วอเตอรี่ซาว" ที่น่าสงสัยกับสัญญาณ HF ที่แพร่กระจายตามปกติ สัญญาณสูงสุดมักจะมาจากทิศเหนือ แม้ว่าสัญญาณจะมาจากสถานีทางทิศตะวันออกหรือทิศตะวันตกของเครื่องรับก็ตาม ผลกระทบนี้มีส่งผลมากที่สุดในละติจูดทางตอนเหนือของ 45 องศา

**= สะท้อนผิวดวงจันทร์ (Earth-Moon-Earth) =**
นักวิทยุสมัครเล่นสามารถสื่อสารได้สำเร็จโดยการสะท้อนสัญญาณออกจากพื้นผิวดวงจันทร์ เรียกว่าการส่งสัญญาณระหว่างโลก-ดวงจันทร์-โลก (EME)
โหมดนี้ต้องใช้กำลังสูงปานกลาง (มากกว่า 500 วัตต์) และสายอากาศขนาดใหญ่พอสมควรและมีกำลังขยายสูง เนื่องจากการสูญเสียระหว่างเส้นทางไป-กลับอยู่ที่ 270 dB สำหรับสัญญาณ 70 เซนติเมตร สัญญาณย้อนกลับอ่อนและบิดเบี้ยวเนื่องจากความเร็วสัมพัทธ์ของสถานีส่งสัญญาณ ดวงจันทร์ และสถานีรับสัญญาณ พื้นผิวดวงจันทร์ยังมีหินมากและไม่สม่ำเสมออีกด้วย
เนื่องจากสัญญาณย้อนกลับที่อ่อนแอและบิดเบี้ยว การติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์จึงใช้โหมดดิจิทัล ตัวอย่างเช่น รหัสมอร์สรุ่นเก่าหรือ JT65 สมัยใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อทำงานกับสัญญาณอ่อน

**= รีเลย์ดาวเทียม =**
รีเลย์ดาวเทียมไม่ใช่โหมดการแพร่กระจายจริง ๆ แต่เป็นระบบทวนสัญญาณที่ทำงานอยู่ ดาวเทียมประสบความสำเร็จอย่างสูงในการให้ "การแพร่กระจายสัญญาณ" แก่ผู้ใช้ VHF/UHF/SHF นอกเหนือจากขอบฟ้า
กิจการวิทยุสมัครเล่นได้สนับสนุนการปล่อยดาวเทียมสื่อสารหลายสิบดวงนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ดาวเทียมเหล่านี้มักรู้จักกันในชื่อ OSCAR (Orbiting Satellite Carrying Amateur Radio) นอกจากนี้สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ยังมีเครื่องกระจายสัญญาณวิทยุสมัครเล่นและบริการระบุตำแหน่งวิทยุบนเครื่องอีกด้วย

**โทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น**
โทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น (ATV) เป็นงานอดิเรกในการส่งสัญญาณวิดีโอและเสียงที่รองรับการออกอากาศโดยนักวิทยุสมัครเล่น นอกจากนี้ยังรวมถึงการศึกษาและการสร้างเครื่องส่งและเครื่องรับ ดังกล่าวและการแพร่กระจายระหว่างทั้งสองนี้
ในประเทศที่ใช้ระบบ NTSC ในการออกอากาศโทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น ต้องใช้ช่องสัญญาณกว้าง 6 MHz ย่านความถี่ทั้งหมดที่ VHF หรือต่ำกว่ามีความกว้างน้อยกว่า 6 MHz ดังนั้นการทำงานของ ATV จึงถูกจำกัดไว้ที่ย่านความถี่ UHF ขึ้นไป ข้อกำหนดแบนด์วิธอาจจะแตกต่างจากนี้สำหรับการส่งสัญญาณในระบบ PAL และ SECAM
การออกอากาศโทรทัศน์วิทยุสมัครเล่นในย่านความถี่ 70 เซนติเมตรเป็นที่นิยมเป็นพิเศษ เนื่องจากสามารถรับสัญญาณได้จากโทรทัศน์ระบบเคเบิลทีวีทุกเครื่อง การทำงานในย่านความถี่ 33 เซนติเมตร และ 23 เซนติเมตร สามารถเสริมได้อย่างง่ายดายด้วยอุปกรณ์วิดีโอไร้สายระดับประชาชนหลากหลายประเภทที่มีอยู่และทำงานในความถี่ที่ไม่มีใบอนุญาตซึ่งตรงกับย่านความถี่เหล่านี้
การทำงานของรีพีทเตอร์โทรทัศน์วิทยุสมัครเล่น ต้องใช้รีพีทเตอร์ที่มีอุปกรณ์พิเศษ

**ต่ำกว่าย่านความถี่แพร่สัญญาณคลื่นกลาง**
ในอดีต สถานีวิทยุสมัครเล่นมักไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้ออกอากาศบนความถี่ที่ต่ำกว่าย่านความถี่แพร่สัญญาณคลื่นกลาง แต่ในครั้งล่าสุด เนื่องจากผู้ที่ใช้งานความถี่ต่ำในอดีตได้ละทิ้งคลื่นความถี่ จึงมีการเปิดข้อจำกัดเพื่อรองรับกิจการสมัครเล่นเข้ามา การจัดสรรวิทยุและการทดลองออกอากาศพิเศษ
บางประเทศอนุญาตให้ดำเนินการวิทยุโทรเลขวิทยุสมัครเล่นในย่านความถี่ได้ อย่างไรก็ตาม หลายประเทศยังคงจำกัดความถี่เหล่านี้ ซึ่งในอดีตสงวนไว้สำหรับการโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินทางทะเลและการบิน
ย่านความถี่ 2,200 เมตรมีใช้งานในหลายประเทศ และการประชุมวิทยุคมนาคมโลก (WRC-07) ปี พ.ศ. 2550 ได้แนะนำให้ใช้ความถี่ดังกล่าวเป็นการจัดสรรสำหรับวิทยุสมัครเล่นทั่วโลก ก่อนที่จะมีการเปิดตัวย่านความถี่ 2,200 เมตรในสหราชอาณาจักรในปี พ.ศ. 2541 ออกอากาศบนความถี่ที่ต่ำกว่า 73 kHz ในย่านความถี่ต่ำสัญญาณเวลานั้นได้รับอนุญาตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539–2546

**ITU ภูมิภาค 1**
ITU ภูมิภาค 1 สอดคล้องกับยุโรป รัสเซีย แอฟริกา และตะวันออกกลาง สำหรับ ITU ภูมิภาค 1 - ความถี่ต่ำ (LF) (30 to 300 kHz)
** 2200 เมตร (135.7 to 137.8 kHz)- ความถี่ปานกลาง (MF) (300 to 3 MHz)
** 630 เมตร (472 to 479 kHz)- ความถี่สูง (HF) (3 to 30 MHz)
** ตารางแผนความถี่วิทยุสมัครเล่นความถี่ปานกลาง และความถี่สูง- ความถี่สูงมาก (VHF) (30 to 300 MHz)
** 8 เมตร (39.9 to 40.7 MHz), สาธารณรัฐไอร์แลนด์ สโลวีเนีย และแอฟริกาใต้ บีคอนในสหราชอาณาจักรและเดนมาร์ก
** 6 เมตร (50 to 52/54 MHz)
** 5 เมตร (59.5 to 60.1 MHz), สาธารณรัฐไอร์แลนด์ บีคอนในสหราชอาณาจักร
** 4 เมตร (69.9 to 70.5 MHz), ITU ภูมิภาค 1 บางประเทศ
** 2 เมตร (144 to 146 MHz)- ความถี่สูงยิ่ง (UHF) (300 MHz to 3 GHz)
** 70 เซนติเมตร (430 MHz)
** 23 เซนติเมตร (1.3 GHz)
** 13 เซนติเมตร (2.3 GHz)- ความถี่ไมโครเวฟ
** 9 เซนติเมตร (3.4 GHz)
** 6 เซนติเมตร (5.7 GHz)
** 3 เซนติเมตร (10 GHz)
** 12 มิลลิเมตร (24 GHz)
** 6 มิลลิเมตร (47 GHz)
** 4 มิลลิเมตร (76 GHz)
** <2 มิลลิเมตร (134 และ 247 GHz)

**ตารางแผนความถี่วิทยุสมัครเล่นความถี่ปานกลาง และความถี่สูง**
แผนภูมิต่อไปนี้แสดงแผนความถี่วิทยุสมัครเล่นที่ใช้ใน ITU ภูมิภาค 1 ช่องสำหรับโหมดการส่งสัญญาณต่าง ๆ ไม่ได้ถูกกำหนดโดยใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นซึ่งต่างจากสหรัฐ แต่ผู้ใช้ส่วนใหญ่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์เหล่านี้

**160 เมตร**

**80 เมตร**

**60 เมตร**

**40 เมตร**

**30 เมตร**

**20 เมตร**

**17 เมตร**

**15 เมตร**

**12 เมตร**

**10 เมตร**

**= คำอธิบาย =**

**ITU ภูมิภาค 2**
ITU ภูมิภาค 2 ประกอบด้วยทวีปอเมริกา รวมถึงกรีนแลนด์
การจัดสรรความถี่สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นใน ITU ภูมิภาค 2 คือ:

**หมายเหตุพิเศษเกี่ยวกับช่องสัญญาณย่านความถี่ 60 เมตร**
ผู้ใช้หลัก (มีความสำคัญอันดับแรก) ของย่านความถี่ 60 เมตรแบบช่องสัญญาณคือ สำนักบริหารโทรคมนาคมและสารสนเทศแห่งชาติของสหรัฐ (U.S. National Telecommunications and Information Administration (NTIA)) ตั้งแต่วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการกลางกำกับดูแลกิจการสื่อสารสหรัฐ (FCC) อนุญาตให้ใช้งาน CW, USB และโหมดดิจิทัลบางโหมดบนความถี่เหล่านี้โดยกิจการสมัครเล่นเป็นกิจการรอง
รายงานและคำสั่งของ FCC อนุญาตให้ใช้โหมดดิจิทัลที่สอดคล้องกับลักษณะการแพร่คลื่น "60H0J2B" ซึ่งรวมถึง PSK31 เช่นเดียวกับสัญญาณ RTTY ใด ๆ ที่มีแบนด์วิดท์น้อยกว่า 60 Hz รายงานและคำสั่งยังอนุญาตให้ใช้โหมดที่สอดคล้องกับลักษณะการแพร่คลื่น "2K80J2D" ซึ่งรวมถึงโหมดดิจิทัลใด ๆ ที่มีแบนด์วิดท์ 2.8 kHz หรือน้อยกว่าซึ่งมีคุณลักษณะทางเทคนิคที่ได้รับการบันทึกไว้ต่อสาธารณะ ตามส่วนที่ 97.309 (4) ของกฎ FCC . โหมดดังกล่าวจะรวมถึง PACTOR I, II หรือ III, 300 บอดแพ็คเกจ, MFSK, MT63, Contestia, Olivia, DominoEX และอื่นๆ
บนย่านความถี่ 60 เมตร นักวิทยุสมัครเล่นจะถูกจำกัดไว้เพียงสัญญาณเดียวต่อช่องสัญญาณ และไม่อนุญาตให้ดำเนินการอัตโนมัติ นอกจากนี้ FCC ยังคงกำหนดให้การส่งสัญญาณดิจิทัลทั้งหมดมีศูนย์กลางอยู่ที่ความถี่ศูนย์กลางช่องสัญญาณ ซึ่งรายงานและคำสั่งกำหนดไว้ที่ 1.5 kHz เหนือความถี่พาหะที่ suppressed ของตัวรับส่งสัญญาณที่ทำงานในโหมดแถบด้านข้างด้านบน (USB) เนื่องจากอุปกรณ์วิทยุสมัครเล่นแสดงความถี่พาหะ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่นักวิทยุสมัครเล่นจะต้องเข้าใจการคำนวณความถี่ที่ถูกต้องสำหรับโหมด "การ์ดเสียง" แบบดิจิทัล เพื่อให้มั่นใจว่าสอดคล้องกับข้อกำหนดศูนย์กลางช่องสัญญาณ
ARRL มี  "ย่านความถี่โดยละเอียด" สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นของสหรัฐที่แสดงการจัดสรรภายในแต่ละย่านความถี่ ขณะที่ RAC มี  "แผนภูมิแสดงความถี่ที่มีให้สำหรับมือสมัครเล่นในแคนาดา" เช่นกัน

**ตารางการจัดสรรความถี่ปานกลาง และความถี่สูงวิทยุสมัครเล่นในสหรัฐและแคนาดา**

**80 เมตร**

**60 เมตร**

**40 เมตร**

**30 เมตร**

**20 เมตร**

**17 เมตร**

**15 เมตร**

**12 เมตร**

**10 เมตร**

**= คำอธิบาย =**

**ITU ภูมิภาค 3**
ITU ภูมิภาค 3 ประกอบด้วยออสเตรเลีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์ แปซิฟิกใต้ และเอเชียทางใต้ของไซบีเรีย การจัดสรรความถี่ IARU สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นใน ITU ภูมิภาค 3 คือ:
ย่านความถี่ที่สูงกว่า 1300 MHz: กลุ่มผู้ใช้งานควรปรึกษากับชุมชนผู้ใช้ดาวเทียมสมัครเล่นเกี่ยวกับความถี่ปฏิบัติการของดาวเทียมที่เสนอ ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกแผนความถี่วิทยุท้องถิ่นที่ความถี่สูงกว่า 1300 MHz
สหภาพสมาชิกบางแห่งไม่ปฏิบัติตามแผนนี้ ตามตัวอย่าง ACMA ไม่อนุญาตให้นักวิทยุสมัครเล่นชาวออสเตรเลียใช้คลื่นความถี่ 3.700 MHz ถึง 3.768 MHz และ 3.800 MHz ถึง 3.900 MHz โดยภูมิภาคจัดสรรนี้ให้กับบริการฉุกเฉินและผู้ป่วยนอก (สามารถพบการจัดสรรได้จากการดำเนินการค้นหาทะเบียน ACMA Radcomms)
สถาบันไร้สายแห่งออสเตรเลียมีแผนภูมิความถี่สมัครเล่นสำหรับออสเตรเลีย สมาคมเครื่องส่งสัญญาณวิทยุแห่งนิวซีแลนด์ (NZART) มีแผนภูมิสำหรับความถี่สมัครเล่นสำหรับนิวซีแลนด์ ชาวญี่ปุ่นมีแผนภูมิสำหรับความถี่สมัครเล่นในญี่ปุ่น

**ปฏิบัติการอวกาศ**
นักวิทยุสมัครเล่นอาจมีส่วนร่วมในการสื่อสารผ่านดาวเทียมและยานอวกาศ อย่างไรก็ตาม ความถี่ที่อนุญาตสำหรับกิจกรรมดังกล่าวได้รับการจัดสรรแยกต่างหากจากคลื่นความถี่สมัครเล่นที่ใช้งานโดยทั่วไป
ภายใต้กฎของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ การดำเนินการวิทยุสมัครเล่นทั้งหมดอาจเกิดขึ้นภายในรัศมี mi จากพื้นผิวโลกเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ สถานีวิทยุสมัครเล่นจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการดาวเทียม อย่างไรก็ตาม มีกิจการวิทยุในเครือ เรียกว่า กิจการดาวเทียมสมัครเล่น ซึ่งอนุญาตให้ใช้งานดาวเทียมเพื่อจุดประสงค์เดียวกับกิจการวิทยุสมัครเล่น
ในประเทศส่วนใหญ่ ใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นบ่งบอกถึงสิทธิพิเศษในการดำเนินงานในกิจการทั้งสอง และในทางปฏิบัติ ความแตกต่างทางกฎหมายระหว่างกิจการทั้งสองนั้นโปร่งใสต่อผู้ได้รับใบอนุญาตโดยเฉลี่ย เหตุผลหลักที่กิจการทั้งสองแยกจากกันคือการจำกัดความถี่ที่มีสำหรับการทำงานของดาวเทียม เนื่องจากลักษณะที่ใช้ร่วมกันของการจัดสรรวิทยุสมัครเล่นในระดับสากล และลักษณะของดาวเทียมที่จะสัญจรทั่วโลก ITU จึงไม่ถือว่าย่านความถี่วิทยุสมัครเล่นทั้งหมดเหมาะสมกับการดำเนินงานของดาวเทียม เนื่องจากแยกจาก กิจการวิทยุสมัครเล่น กิจการดาวเทียมสมัครเล่นจึงได้รับการจัดสรรความถี่ของตนเอง การจัดสรรทั้งหมดอยู่ภายในย่านความถี่วิทยุสมัครเล่น และมีข้อยกเว้นประการหนึ่ง การจัดสรรจะเหมือนกันในทั้งสามภูมิภาคของ ITU
การจัดสรรบางส่วนถูกจำกัดโดย ITU ในเรื่องทิศทางการส่งสัญญาณที่อาจจะถูกส่ง (เช่น: "โลก-สู่-อวกาศ" หรืออัปลิงก์เท่านั้น) การทำงานของดาวเทียมสมัครเล่นทั้งหมดเกิดขึ้นภายในการจัดสรรตามตารางด้านล่าง ยกเว้น AO-7 ซึ่งมีอัปลิงก์ตั้งแต่ 432.125 MHz ถึง 432.175 MHz

**ดูเพิ่ม**
 วิทยุสมัครเล่นในประเทศไทย

**อ้างอิง ==