Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
แปร์ปีญ็อง

แปร์ปีญ็อง (Perpignan), ปาร์ปิญญา (Perpinyà) หรือ เปร์ปิญญา (Perpinhan) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล แคว้นอ็อกซีตานี ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบรูซียงบริเวณตีนเทือกเขาพิรินี ห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและแดนไม้พุ่มของมวลเขาสูงกอร์เบียร์เพียงไม่กี่กิโลเมตร แปร์ปีญ็องเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครแปร์ปีญ็องเมดีแตราเนเมทรอปอล (Perpignan Mediterranée Métropole) ใน พ.ศ. 2559 แปร์ปีญ็องมีประชากร 121,875 คนเฉพาะในเขตเทศบาล ส่วนเขตมหานครมีประชากรทั้งหมด 268,577 คน ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองหลักเมืองสุดท้ายของประเทศฝรั่งเศสก่อนเข้าเขตประเทศสเปน
แปร์ปีญ็องเคยเป็นเมืองหลักของจังหวัดและเคาน์ตีรูซียงในอดีต เคยเป็นเมืองหลวงภาคพื้นทวีปของราชอาณาจักรมาจอร์กาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 และปัจจุบันเป็นเมืองหลักของกาตาลุญญาส่วนที่อยู่ในฝรั่งเศส ที่นี่ยังคงรักษาตัวเมืองเก่าแก่ซึ่งมีอาคารบ้านเรือนสีสันสดใสเรียงรายไปตามแนวถนนและตรอกซอยที่งดงาม ทอดยาวไปตามฝั่งแม่น้ำแต็ตและแม่น้ำบัส นอกจากจะเป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญมานานหลายศตวรรษแล้ว ปัจจุบันยังเป็นเมืองที่มีการจัดงานต่าง ๆ และมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยมีชื่อเสียงในเรื่องเทศกาลวารสารศาสตร์ภาพถ่ายนานาชาติ เทศกาลสมัยกลาง และอุตสาหกรรมโกเมนอายุหลายศตวรรษ

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล

ปีเรเน-ออรีย็องตาล
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นอ็อกซีตานี
หมวดหมู่:จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล
อำเภออาชิงารากามิ

ไฟล์:Kanagawa AshigaraKami-gun.png|right|thumb|600px|แผนที่อำเภออาชิงารากามิ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว1 - นากาอิ, 2 - โออิ, 3 - มัตสึดะ, 4 - ยามากิตะ, 5 - ไคเซ
อำเภออาชิงารากามิ (Ashigarakami-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ พื้นที่ส่วนหนึ่งของนครฮาดาโนะ โอดาวาระ และพื้นที่ทั้งหมดของนครมินามิอาชิงาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 67,954 คน ความหนาแน่น 224 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 303.44 ตารางกิโลเมตร

**เมืองและหมู่บ้าน**
 เมืองนากาอิ- เมืองโออิ- เมืองมัตสึดะ- เมืองยามากิตะ- เมืองไคเซ

**ประวัติศาสตร์**
แผนที่อำเภออาชิงารากามิในอดีต
อำเภออาชิงารากามิเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนกามิ (Ashinokami-gun) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

**ลำดับเวลา**
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน
เมื่อ 1 เมษายน 1972 ส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิได้กลายเป็นนครมินามิอาชิงาระ
อาชิงารากามิ
บูร์ก็องแบร็ส

บูร์ก็องแบร็ส (Bourg-en-Bresse; Bôrg) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งและของอดีตจังหวัดแบร็ส ตัวเมืองตั้งอยู่ห่างจากลียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์)

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดแอ็ง
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโอต-ซาวัว

โอต-ซาวัว
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์
หมวดหมู่:จังหวัดโอต-ซาวัว
อำเภออาชิงาราชิโมะ

ไฟล์:Kanagawa AshigaraShimo-gun.png|right|thumb|600px|แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว1 - ฮาโกเนะ, 2 - มานาซูรุ, 3 - ยูงาวาระ
อำเภออาชิงาราชิโมะ (Ashigarashimo-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร

**เมืองและหมู่บ้าน**
เมืองฮาโกเนะ
*เมืองยูงาวาระ
*เมืองมานาซูรุ

**ประวัติศาสตร์**
แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะในอดีต
อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ (Ashinoshimo-gun) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

**ลำดับเวลา**
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004
อาชิงาราชิโมะ
อ็อช

อ็อช (Auch, pron) หรือ เอาช์ (กัสกอญ: Aush, Aux, pron) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดแฌร์
ชาโตรู

ชาโตรู (Châteauroux, fr-Paris--Châteauroux.ogg; Chasteurós) เป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งดร์ ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ทางตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองในอดีตจังหวัดเบรีรองจากเมืองบูร์ฌ

**ภูมิอากาศ**

**ประชากร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  City of Châteauroux Official Website date=2018-07-25 - https://web.archive.org/web/20080327174957/http://www.villes-et-villages-fleuris.com/chateaur.htm- page=964

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดแอ็งดร์
บัสตียา

บัสตียา (Bastia, pron; Bastìa, pron) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-กอร์ส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคอร์ซิกา ตรงส่วนฐานของแหลมกัปกอร์ส
บัสตียาเป็นเมืองท่าและเมืองการค้าหลักของเกาะและมีชื่อเสียงเรื่องไวน์ นอกจากนี้ยังเป็นเทศบาลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 บนเกาะรองจากอาฌักซีโย อย่างไรก็ตาม อัตราการว่างงานในบัสตียายังคงเป็นหนึ่งในอัตราที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส โดยอยู่ที่กว่าร้อยละ 20 ใน พ.ศ. 2547

**ประชากร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official website date=1 March 2017  fr-  Bastia Fansite fr-  Unofficial Guide to Bastia Airport date=2009-08-31 -  Corsica Cultural Heritage website date=7 April 2011  fr

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโอต-กอร์ส
อาฌักซีโย

อาฌักซีโย (Ajaccio, pron; Aiacciu, pron) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูดและของแคว้นคอร์ซิกา ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังเป็นนิคมที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคอร์ซิกา ตัวเมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะ ห่างจากเมืองมาร์แซย์บนแผ่นดินใหญ่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 210 ไมล์ทะเล (390 กิโลเมตร) 
เมืองอาฌักซีโยดั้งเดิมเสื่อมโทรมลงในสมัยกลาง แต่เริ่มกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งหลังจากที่ชาวเจนัวได้เข้ามาสร้างป้อมปราการทางทิศใต้ของตัวเมืองเก่าใน ค.ศ. 1492 หลังจากที่สาธารณรัฐคอร์ซิกาประกาศเอกราชจากสาธารณรัฐเจนัวใน ค.ศ. 1755 ชาวเจนัวยังคงครอบครองป้อมปราการหลายแห่งรวมทั้งอาฌักซีโย จนกระทั่งฝรั่งเศสเข้าควบคุมเกาะ
ชาวอาฌักซีโยมีชื่อเสียงที่สุดคือ นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งเกิดที่เมืองนี้ใน ค.ศ. 1769 บ้านประจำตระกูลของเขา (แมซงโบนาปาร์ต) ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ สถานที่อื่นที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในเมืองนี้ได้แก่ ท่าอากาศยานอาฌักซีโย-นโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นต้น

**ประชากร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการ fr- The Communauté d'Agglomération du Pays Ajaccien (CAPA) website fr- Tourism Office of Ajaccio website fr

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูด
ลีมอฌ

ลีมอฌ (Limoges; Lemòtges, Limòtges) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-เวียน และเคยเป็นเมืองหลักของแคว้นลีมูแซ็งทางภาคกลาง-ตะวันตกของฝรั่งเศส เมืองนี้มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นนูแวลากีแตนรองจากบอร์โด ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมวลเขาสูงตอนกลาง มีแม่น้ำเวียนไหลผ่านเมือง 

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโอต-เวียน
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9 (s=南京地铁宁高线; Nanjing Metro Line S9) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 30ธันวาคม พ.ศ.2560 มีระยะทาง 52.42 กิโลเมตร จำนวน 6 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง

วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2449 ผู้ดำเนินการก่อสร้างและบริจาคที่ดินคือ นายทัดและนางมา เดิมชื่อ วัดทัดมาราม โดยตั้งชื่อตามนามผู้สร้าง ต่อมาหลวงมัชกิจและญาติพี่น้องรวมถึงประชาชนได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่และเปลี่่ยนชื่่อเป็น "วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง" เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.๕)	
สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ พระอุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง วิหารพระป่าเลไลย์ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 6 หลัง ห้องเก็บพัสดุ 1 หลัง ห้องสมุดของวัด 1 หลัง ห้องสมุดกรุงเทพมหานคร 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธชยันตรีเมตตาโลกนาถ หันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระนิล พ.ศ. 2450–2483- พระลา พ.ศ. 2483–2507 - พระครูศรีขันติ พ.ศ. 2507–2530 - พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.5)

**อ้างอิง**
อินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางคอแหลม
วัดเรืองยศสุทธาราม

วัดเรืองยศสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร

**ประวัติ**
วัดเรืองยศสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535 เดิมชื่อ วัดบางโคล่ใน

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถของวัด มีถ้วยงานเคลือบและโลหะเครื่องถมประดับตามฝาผนังหน้าบันอุโบสถ แต่หลุดร่วงไปตามกาลเวลา ทางวัดได้เก็บไว้เป็นอนุสรณ์ 20 ชิ้น ส่วนมากแตกเสียหายไปและยังสังเกตเห็นใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นหัวพญานาค เขตสีมาเป็นแบบรูปบัณเฑาะว์ ใบสีมาใช้ใบสีมาหินทรายแดงซึ่งขนย้ายมาจากทางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา กุฏิเดิมของพระสงฆ์เป็นรูปทรงไทย ได้ชำรุดทรุดโทรมไปเหลือเพียงหลังเดียว พระสงฆ์และญาติโยมได้บูรณะ อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจัตุรมุขยอดมณฑป หน้าบันทั้งสี่ด้านประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประกอบลายปูนปั้น ลายกระหนกเปลว และกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัยและพระบรมสารีริกธาตุ ฐานชุกชีที่ประดิษฐานพระประธานซึ่งมีการตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามด้วยพระพุทธรูป งานปูนปั้น และภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวพุทธประวัติ

**อ้างอิง**
เรืองยศสุทธาราม
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางคอแหลม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10 (s=南京地铁十号线; Nanjing Metro Line 10) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 มีระยะทาง 37.55 กิโลเมตร จำนวน 26 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดเต็มรักสามัคคี

วัดเต็มรักสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

**ประวัติ**
วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า "วัดเต็มรักสามัคคี" ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด

**อาคารเสนาสนะ**
เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์
วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์

**อ้างอิง**
เต็มรักสามัคคี
วัดโบสถ์ (อำเภอสามโคก)

วัดโบสถ์ หรือรู้จักในชื่อ วัดโบสถ์หลวงพ่อโตองค์ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่เศษ
วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
จุดเด่นของวัด คือ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ปางเทศนาธรรม ซึ่งมีขนาดใหญ่ มีความสูงถึง 28 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดสร้างถวาย คือ นายวัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีวิหารคดล้อมสร้างในรูปแบบสมัยใหม่ ในวาระเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีทางเดินไปยังศาลาจัตุรมุขยอดมงกุฎ นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่และพระสีวลี ริมแม่น้ำมีวังมัจฉาที่ประชาชนมักมาให้อาหารปลากัน
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อเหลือ ถือว่าเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองปทุมธานี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างด้วยศิลาทราย ราวปี พ.ศ. 2507 มีโจรเข้ามาลักลอบตัดเศียรพระพุทธรูปภายในโบสถ์ เหลือแต่เพียงหลวงพ่อเหลือ ชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปนี้ว่า หลวงพ่อเหลือ

**อ้างอิง**
โบสถ์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
โบสถ์
วัดหนองบัว

วัดหนองบัว อาจหมายถึง- วัดหนองบัว จังหวัดกาญจนบุรี- วัดหนองบัว จังหวัดกาฬสินธุ์- วัดหนองบัว จังหวัดกำแพงเพชร- วัดหนองบัว อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี- วัดหนองบัว อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี- วัดหนองบัว จังหวัดฉะเชิงเทรา- วัดหนองบัว จังหวัดชัยนาท- วัดหนองบัว จังหวัดชุมพร- วัดหนองบัว อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย- วัดหนองบัว อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย- วัดหนองบัว ตำบลแม่แตง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่- วัดหนองบัว ตำบลช่อแล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่- วัดหนองบัว อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่- วัดหนองบัว จังหวัดตราด- วัดหนองบัว อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา- วัดหนองบัว อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา- วัดหนองบัว จังหวัดนครศรีธรรมราช- วัดหนองบัว อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์- วัดหนองบัว อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์- วัดหนองบัว อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน- วัดหนองบัว อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน- วัดหนองบัว อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์- วัดหนองบัว อำเภอปะคำ จังหวัดบุรีรัมย์- วัดหนองบัว จังหวัดประจวบคีรีขันธ์- วัดหนองบัว อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี- วัดหนองบัว อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี- วัดหนองบัว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดหนองบัว จังหวัดพะเยา- วัดหนองบัว อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร- วัดหนองบัว อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร- วัดหนองบัว อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก- วัดหนองบัว อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก- วัดหนองบัว อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก- วัดหนองบัว จังหวัดเพชรบุรี- วัดหนองบัว จังหวัดเพชรบูรณ์- วัดหนองบัว จังหวัดแพร่- วัดหนองบัว อำเภอกุดรัง จังหวัดมหาสารคาม- วัดหนองบัว อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม- วัดหนองบัว อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม- วัดหนองบัว จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดหนองบัว อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี- วัดหนองบัว อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี- วัดหนองบัว อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ- วัดหนองบัว อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ- วัดหนองบัว อำเภอศรีรัตนะ จังหวัดศรีสะเกษ- วัดหนองบัว อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ- วัดหนองบัว จังหวัดสมุทรสาคร- วัดหนองบัว จังหวัดสระแก้ว- วัดหนองบัว อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี- วัดหนองบัว อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี- วัดหนองบัว ตำบลไกรใน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย- วัดหนองบัว ตำบลท่าฉนวน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย- วัดหนองบัว อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย- วัดหนองบัว อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย- วัดหนองบัว จังหวัดสุพรรณบุรี- วัดหนองบัว อำเภออู่ทอง จังหวัดสุรินทร์- วัดหนองบัว อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์- วัดหนองบัว อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์- วัดหนองบัว อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์- วัดหนองบัว จังหวัดอำนาจเจริญ- วัดหนองบัว จังหวัดอุดรธานี- วัดหนองบัว อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี- วัดหนองบัว อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี- วัดหนองบัว อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี- วัดหนองบัว อำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี- วัดหนองบัว หรือวัดพระธาตุหนองบัว อำเภอเมืองอุบลราชธานี   จังหวัดอุบลราชธานี- วัดหนองบัว อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
วัดหนองบัว (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 

**ประวัติ**
วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน 
ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน หลวงพ่อแดง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระเชื้อ  - พระครูวินัยธรเล็ก ปภสสโร  - พระครูสาครสิริฑัต (ฉลวย นิยโต)

**อ้างอิง**
หนองบัว
ทองสัมฤทธิ์เบนิน

บรรดาทองสัมฤทธิ์เบนินที่จัดแสดงในบริติชมิวเซียม
ทองสัมฤทธิ์เบนิน หรือ เบนินบรอนซ์ (Benin Bronzes) เป็นกลุ่มของแผ่นโลหะประดับบางและประติมากรรมโลหะจำนวนมากกว่าหนึ่งพันชิ้น ที่เคยประดับพระราชวังของราชอาณาจักรเบนินที่ซ่งปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศไนจีเรีย เบนินบรอนซ์เป็นหนึ่งในกลุ่มของตัวอย่างที่ดีที่สุดของศิลปะเบนิน สร้างขึ้นตั้งแต่ในศตวรรษที่สิบสามเป็นต้นมาโดยชาวเอโด
ในปี 1897 แผ่นโลหะเบนินและวัตถุอื่น ๆ ได้ถูกปล้นไปจากราชอาณาจักรเบนินโดยกองกำลังอังกฤษระหว่างการเดินทางลงโทษราชอาณาจักรเบนิน วัตถุจำนวนสองร้อยชิ้นได้ถูกนำไปส่งมอบให้กับบริติชมิวเซียมในกรุงลอนดอน ในขณะที่ที่เหลือถูกขโมยและอยู่ภายใต้ครอบครองของพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในทวีปยุโรปp=124 ในปัจจุบันชิ้นงานส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การดูแลของบริติชมิวเซียม เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ในเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา
เบนินบรอนซ์ได้นำไปสู่การยอมรับวัฒนธรรมแอฟริกาและศิลปะแอฟริกาในยุโรปที่มากขึ้น แรกเริ่มเดิมทีเป็นเรื่องที่ดูเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบว่ากลุ่มคนที่ "ควรจะป่าเถื่อนและใช้ชีวิตแบบบรรพกาล" จะสามารถรังสรรค์ชิ้นงานที่มีความสวยงามและซับซ้อนเช่นนี้ได้ บางส่วนถึงกับเข้าใจผิดว่าการทำเหล็กในเบนินนั้นได้รับมาจากพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาติดต่อกับชาวเบนินในยุคสมัยใหม่ตอนต้น แต่ในความเป็นจริงแล้วอาณาจักรเบนินเคยเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมแอฟริกามายาวนานก่อนการเข้ามาของชาวโปรตุเกสเสียอีก และเป็นที่ประจักษ์ว่างานบรอนซ์เหล่านี้สร้างสรรค์ขึ้นในเบนินด้วยวัฒนธรรมพื้นถิ่น ชิ้นงานหลายชิ้นมีอายุเก่าแก่ถึงศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนการติดต่อกับชาวโปรตุเกส ส่วนชิ้นงานส่วนมากอายุราวศตวรรษที่สิบห้าและสิบหก เชื่อกันว่า "ยุคทอง" ของหัตถกรรมลมโลหะเบนินนั้นอยู่ในรัชสมัยของเอซีกี ( 1550) และเอเรโซเยน (1735–50) ที่ซึ่งงานหัตถกรรมเหล่านี้มีคุณภาพสูงสุดp=122
ชิ้นงานโลหะเหล่านี้หล่อขึ้นด้วยวิธีลอสท์-แวกซ์ และยอมรับกันว่าเป็นหนึ่งในบรรดาประติมากรรมที่ดีที่สุดที่สร้างสรรค์ขึ้นด้วยวิธีนี้pp=1,4,86-8, 95-6

**อ้างอิง**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 isbn=9780861543137- url-status=dead - language=es - isbn=978-0-521-80216-1- isbn=9780745341767- Lundén, Staffan (2016).  Displaying Loot. The Benin objects and the British Museum. Gotark Series B, Göteborgs Universitet.- doi=10.1162/afar.2004.37.1.1- doi=10.1162/afar.2005.38.2.66 - volume=I - edition=- edition=Reprint.- isbn=978-0-7397-5745-1 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Benin Plaques, Museum number Af1898,0115.23, Collection Online, British Museum
หมวดหมู่:ประเทศไนจีเรีย
วัดบางนางเกรง

วัดบางนางเกรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางนางเกรง ตำบลบางด้วน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่
วัดบางนางเกรงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 โดยมีนายเหลือ เศรษฐีคนหนึ่งเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อว่า วัดเหลือราษฎร์ศรัทธาธรรม ตามนามผู้ถวายที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบางนางเกรง" เพื่อให้สอดคล้องกับสถานที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2516 สร้างแทนหลังเก่า ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3 เมตร หอระฆัง สุสาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังสร้างห้องสมุดสำหรับค้นคว้าและมีโรงเรียนประชาบาลตั้งอยู่ในวัดอีกด้วย มีศาลาทั้งหมด 6 ศาลา 

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการแก้ว - พระอธิการจำปี ปภสฺโร - พระอธิการเนื่อง - พระครูอดุลสมุทรสาร (สำเภา เหมือนเดช)- พระครูสมุทรคุณาภรณ์                                                                           - พระปลัดเล็ก ปภาโส (ปั้นทอง) พ.ศ. 2543–2564- พระครูวินัยธรไมตรี ฐิตเปโม (เชาวน์สังเกตุ) พ.ศ. 2565 จนถึงปัจจุบัน

**อ้างอิง**
บางนางเกรง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา
แม่แบบ:Euronext/doc

== การใช้งาน**

**วิธีใช้แม่แบบนี้**
พิมพ์ข้อความต่อไปนี้แทนที่ XXXX ด้วยสัญลักษณ์หุ้นของบริษัท YYYY ด้วย ISIN และ ZZZZ ของบริษัทด้วยรหัส MIC code

ตัวอย่าง

ผลลัพธ์:

**จะใช้แม่แบบนี้ได้ที่ไหน**
ตำแหน่งที่ดีที่สุดสำหรับแม่แบบนี้อยู่ในกล่องข้อมูลเกี่ยวกับบริษัท เช่น กล่องข้อมูล บริษัท โดยใช้แม่แบบนี้ในพารามิเตอร์ traded_as

ในการใช้งานแบบเดิม คุณอาจพบแม่แบบนี้ในส่วนหัวของบทความ ขอแนะนำให้ย้ายไปที่กล่องข้อมูล ตามสัญลักษณ์หุ้นส่วนหัวของบทความ และชุมชน RFC
เนื่องจากไม่สนับสนุนการเชื่อมโยงที่ซ้ำซ้อน แม่แบบนี้ควรปรากฏในที่เดียวในบทความเกี่ยวกับบริษัทที่ซื้อขายต่อสาธารณะ

**ดูเพิ่ม**
Euronext link
แม่แบบ:Euronext link/doc

== การใช้งาน**

**วิธีใช้แม่แบบนี้**
พิมพ์ข้อความต่อไปนี้แทนที่ XXXX ด้วยสัญลักษณ์หุ้นของบริษัท YYYY ด้วย ISIN และ ZZZZ ของบริษัทด้วยรหัส MIC code

ตัวอย่าง


**ดูเพิ่ม**
 Euronext
แม่แบบ:EuronextParis/doc

== การใช้งาน**

**วิธีใช้แม่แบบนี้**
พิมพ์ข้อความต่อไปนี้แทนที่ XXXX ด้วยสัญลักษณ์หุ้นของบริษัท YYYY ด้วย ISIN:

ตัวอย่าง


**จะใช้แม่แบบนี้ได้ที่ไหน**
ตำแหน่งที่ดีที่สุดสำหรับแม่แบบนี้อยู่ในกล่องข้อมูลเกี่ยวกับบริษัท เช่น กล่องข้อมูล บริษัท โดยใช้แม่แบบนี้ในพารามิเตอร์ traded_as
ธีต้ารักษา

ธีต้ารักษา (ThetaHealing) เป็นวิธีบำบัดแบบช่วยเหลือตัวเองที่สร้างขึ้นโดย Vianna Stibal ในปี 1994 ซึ่งออกแบบมาเพื่อช่วยให้ผู้คนเปลี่ยนความเชื่อในจิตใต้สำนึกที่ขัดขวางไม่ให้พวกเขาบรรลุเป้าหมายด้านสุขภาพ ความมั่งคั่ง หรือความรัก

**การใช้งาน**
ThetaHealing ถูกนำไปใช้ในรูปแบบของเซสชันแต่ละรอบเวลาที่เรียกว่า 'งานความเชื่อ' ซึ่งลูกค้าและผู้ให้การบำบัดจะนั่งตรงข้ามกันหรือพูดคุยทางโทรศัพท์ นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นวิธีการทำสมาธิและวิปัสสนาประจำวันได้ด้วยตนเอง  แนวคิดคือผู้เข้าร่วมสามารถค้นหาและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เรียกว่า 'ความเชื่อ' ซึ่งอาจอยู่ในจิตใต้สำนึกในระดับแกนหลัก พันธุกรรม ประวัติศาสตร์ และจิตวิญญาณ
เป้าหมายคือการปรับปรุงสุขภาพโดยทั่วไปและความเป็นอยู่ที่ดีดังที่ Vianna กล่าวว่า 'งานด้านความเชื่อช่วยให้เราสามารถลบและแทนที่รูปแบบความคิดเชิงลบด้วยรูปแบบที่เป็นบวกและเป็นประโยชน

**หลักปรัชญา**
ตามแนวคิดของ Vianna Stibal ปรัชญาของ ThetaHealing มีศูนย์กลางอยู่ที่ ‘เจ็ดระดับชีวิต’ ที่ให้กรอบเพื่อแสดงความสำคัญของ ‘ผู้สร้างทุกสรรพสิ่งคือระดับชีวิตที่เจ็ด’ ซึ่งยังอธิบายอีกว่าเป็น ‘ระดับแห่งความรักที่สมบูรณ์แบบและสติปัญญา’
ระดับชีวิตทั้งเจ็ดอธิบายถึงโลกทางกายภาพและทางจิตวิญญาณเนื่องจากเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของอะตอมและอนุภาค ซึ่งระดับที่เจ็ดเป็นพลังชีวิตที่สร้างทุกสรรพสิ่ง
นอกจากนี้แนวคิดของระดับชีวิตทั้งเจ็ดสามารถผสมผสานกับแนวคิดทางศาสนาส่วนใหญ่ได้

**บทวิจารณ์**
ปรัชญาของ ThetaHealing ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากมีความลึกลับและมีพื้นฐานมาจากความเชื่อ
**ข้อมูลอ้างอิง =
หมวดหมู่:การแพทย์ทางเลือก
ตำบลกระแสสินธุ์

กระแสสินธุ์ เป็นตำบลในอำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอกระแสสินธุ์ เป็น 1 ใน 2 ตำบลของอำเภอที่มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลกระแสสินธุ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลเชิงแส- ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลเชิงแส- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคลองรี (อำเภอสทิงพระ) และตำบลเกาะหมาก (อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเกาะใหญ่

**ประวัติ**
ตำบลกระแสสินธุ์ เดิมอยู่ในเขตตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ทางกระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ด้านทิศเหนือของตำบลเกาะใหญ่ ได้แก่ หมู่ 8 บ้านโตนดด้วน, หมู่ 9 บ้านคลองโหน, หมู่ 10 บ้านทุ่งเมรุ และหมู่ 11 บ้านม่วงงาม รวม 4 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็นตำบล โดยใช้ชื่อว่า "กระแสสินธุ์" ตามที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอเพื่อให้ตรงกับความเป็นจริงของท้องที่ เป็นตำบลลำดับที่ 4 ของทางอำเภอจนถึงปัจจุบัน

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลกระแสสินธุ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลกระแสสินธุ์ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลกระแสสินธุ์ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกระแสสินธุ์ ได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลที่พื้นที่ตำบลแยกออกจากตำบลเกาะใหญ่ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในปี พ.ศ. 2542 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2551

**ประชากร**
พื้นที่ตำบลกระแสสินธุ์ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,820 คน แบ่งเป็นชาย 1,363 คน หญิง 1,457 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 2 ในอำเภอกระแสสินธุ์
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลกระแสสินธุ์
กระแสสินธุ์
กระแสสินธุ์
หมวดหมู่:อำเภอกระแสสินธุ์
แม่แบบ:Tokyo Stock Exchange/doc

ให้ลิงก์ตามสัญลักษณ์หุ้นตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
โปรดอย่าลืมจัดหมวดหมู่บทความที่ใช้แม่แบบนี้ด้วย :หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว

**การใช้งาน**
พิมพ์ข้อความต่อไปนี้แทนที่ XXXX ด้วยรหัสหุ้นของบริษัท

ตัวอย่าง
ตำบลเชิงแส

เชิงแส เป็นตำบลในอำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งสถานีตำรวจภูธรกระแสสินธุ์ ที่ทำการไปรษณีย์กระแสสินธุ์ สหกรณ์การเกษตรอำเภอกระแสสินธุ์ โรงเรียนกระแสสินธุ์วิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอ และโรงพยาบาลกระแสสินธุ์ เป็น 1 ใน 2 ตำบลของอำเภอที่มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลเชิงแส มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลโรง- ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลวัดสน ตำบลบ่อตรุ (อำเภอระโนด) และตำบลชุมพล (อำเภอสทิงพระ)- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคลองรี (อำเภอสทิงพระ) และตำบลเกาะหมาก (อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลกระแสสินธุ์ และตำบลลำปำ (อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง)

**ประวัติ**
ตำบลเชิงแสเดิมเป็นตำบลที่ขึ้นกับอำเภอจะทิ้งพระ จังหวัดสงขลา ปี พ.ศ. 2460 ได้มีผู้ลอบวางเพลิงที่ว่าการอำเภอปละท่า จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอปละท่าเสียเป็น "อำเภอจะทิ้งพระ" พร้อมกับยุบเมืองระโนด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอระโนด และให้ขึ้นกับอำเภอจะทิ้งพระ และปรับเปลี่ยนพื้นที่โดยโอนตำบลเชิงแส ตำบลเกาะใหญ่ ตำบลบ่อตรุ และตำบลวัดสน ของอำเภอจะทิ้งพระ (ในขณะนั้น) ไปขึ้นกิ่งอำเภอระโนด ก่อนที่ปี พ.ศ. 2466 กรมหลวงลพบุรีราเมศร อุปราชปักษ์ใต้เห็นว่าการคมนาคมไม่สะดวก จึงยุบอำเภอจะทิ้งพระ เป็นกิ่งอำเภอขึ้นกับอำเภอเมืองสงขลา ส่วนกิ่งอำเภอระโนดเดิมที่ขึ้นอำเภอจะทิ้งพระ ให้ยกฐานะเป็น อำเภอระโนด ตำบลเชิงแสจึงย้ายมาขึ้นกับอำเภอระโนดแทนอำเภอจะทิ้งพระ 
ในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่บ้านด้านทิศเหนือของตำบลเชิงแส ได้แก่ หมู่ 5 บ้านโคกพระ, หมู่ 6 บ้านกาหรำ, หมู่ 7 บ้านโคกแห้ว และหมู่ 8 บ้านโรง รวม 4 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็น ตำบลโรง ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2521 ทางตำบลเกาะใหญ่ได้ขอแยกการปกครองออกจากอำเภอระโนดเป็นกิ่งอำเภอ 1 แห่ง โดยมีการรวมพื้นที่ตำบลข้างเคียงอีก 2 ตำบล คือ ตำบลเชิงแสและตำบลโรง เนื่องจากการติดต่อราชการกับกิ่งอำเภอใหม่มีระยะทางเพียง 1.9 กิโลเมตร ซึ่งอำเภอสังกัดเดิมต้องใช้ระยะทาง 18 กิโลเมตร จึงรวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ และยกฐานะเป็น อำเภอกระแสสินธุ์ ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ตำบลเชิงแสจึงย้ายมาขึ้นกับทางอำเภอและเป็นตำบลลำดับที่ 3 ของทางอำเภอกระแสสินธุ์

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลเชิงแสแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ตำบลเชิงแสทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลเชิงแส เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเชิงแส ในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552

**ประชากร**
พื้นที่ตำบลเชิงแสประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,746 คน แบ่งเป็นชาย 1,372 คน หญิง 1,374 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 3 ในอำเภอกระแสสินธุ์
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลเชิงแส
เชิงแส
เชิงแส
หมวดหมู่:อำเภอกระแสสินธุ์
พลาสติกแรป

ม้วนพลาสติกแรป
พลาสติกแรป (plastic wrap) เป็นฟิล์มพลาสติกบางใสที่ใช้สำหรับห่อหุ้มอาหารเพื่อช่วยเก็บรักษาอาหารให้คงความสดเป็นเวลานานขึ้น

**วัสดุ**
พลาสติกชนิดแรกที่นิยมใช้ทำพลาสติกแรปคือ เซลโลเฟน (cellophane) ค้นพบโดยนักเคมีชาวสวิตเซอร์แลนด์ชื่อ ฌัก บรานเดนแบร์เกอร์ ในปี ค.ศ. 1911 และในราวต้นปี ค.ศ. 1924 เซลโลเฟนเริ่มนำมาผลิตฟิล์มใสใช้งาน จุดเด่นของฟิล์มเซลโลเฟนคือ ความใส การใช้ฟิล์มชนิดนี้ห่อหุ้มอาหารดึงดูดผู้บริโภคอย่างมากเนื่องจากมองเห็นอาหาร ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1933 ได้ค้นพบพลาสติกที่ใช้ผลิตพลาสติกแรปอีกชนิดหนึ่งคือ พอลิเอทิลีน (polyethylene, PE) ผลิตเป็นพลาสติกแรปครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1945 และพอลิไวนิลคลอไรด์ (polyvinyl chloride, PVC) เมื่อปี ค.ศ. 1950 ปัจจุบันพีวีซียังเป็นที่นิยมในการผลิตพลาสติกแรปแม้ว่าจะไม่ปลอดภัย อย่างไรก็ตามมีแนวโน้มที่จะใช้พอลิเอทิลีน โดยเฉพาะพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ (LDPE) มากขึ้น เนื่องจากไม่ต้องเติมพลาสติกไซเซอร์และมีราคาต่ำกว่า

**การใช้กับอาหาร**
พลาสติกแรปห่อทุเรียน
พลาสติกแรปห่อภาชนะอาหาร

**วัตถุประสงค์**
พลาสติกแรปที่มีบทบาทสำคัญในการบรรจุ การปกป้อง และการถนอมอาหาร พลาสติกแรปป้องกันอาหารไม่ให้เน่าเสียง่าย ยืดอายุการเก็บรักษา และรักษาคุณภาพของอาหาร

**ความกังวลด้านสุขภาพ**
วัสดุพลาสติกถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมอาหารเนื่องจากราคาถูกและสะดวกสบาย อย่างไรก็ตามความกังวลด้านสุขภาพที่มีมากขึ้น เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่พลาสติกเหล่านี้ปล่อยสารเคมีลงในผลิตภัณฑ์อาหาร และมีผลต่อสุขภาพ แม้ว่าตัวพลาสติกมีคุณสมบัติในการสกัดกั้นการปล่อยสารต่าง ๆ แต่สารเคมีที่ไม่พึงปรารถนาอาจมีที่มาจากสารเติมแต่งเพื่อปรับปรุงคุณภาพและคุณสมบัติของพลาสติกในบรรจุภัณฑ์พลาสติก ได้แก่ สารหล่อลื่น พลาสติไซเซอร์ สารดูดกลืนแสงยูวี และสารต้านอนุมูลอิสระ รวมทั้งสารเคลือบเงา และหมึกพิมพ์ 
มีความกังวลเกี่ยวกับการสัมผัสไดเอทิลเฮกซิลอดิเปต (DEHA) ซึ่งเป็นพลาสติไซเซอร์ที่เติมลงในพลาสติกแรปบางชนิดเพื่อให้มีความยืดหยุ่น เช่น พลาสติกแรป PVC แม้ว่าการี้ปล่อยสารจะมีระดับต่ำกว่ามาตรฐานการเกิดพิษในการทดลองกับสัตว์ก็ตาม และกรณีหนึ่งคือเกี่ยวกับไดออกซินที่ระบุว่า "น่าจะเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์" โดยสำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมของสหรัฐอเมริกา แต่ปัจจุบันยังไม่พบหลักฐานว่าพลาสติกแรปมีไดออกซิน โดยรวมแล้วการใช้พลาสติกแรปในอุตสาหกรรมอาหารยังไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของมนุษย์

**ความกังวลด้านสิ่งแวดล้อม**
พลาสติกแรปเป็นส่วนหนึ่งของขยะพลาสติก ที่มีผลทั้งทางตรงในการการสะสมตัวขยะพลาสติกทั้งในพื้นดินและแหล่งน้ำ และทางอ้อมจากการปล่อยสารประกอบที่เป็นพิษเข้าสู่ระบบนิเวศในระหว่างการย่อยสลาย ปัจจุบันมีความพยายามที่จะลดปริมาณการใช้งานพลาสติกแรปด้วยการใช้วัสดุอื่นห่ออาหาร เช่น ขี้ผึ้งห่ออาหาร และการพัฒนาพลาสติกที่สามารถย่อยสลายได้เพื่อนำมาผลิตพลาสติกแรป 

**การใช้ในทางการแพทย์**
ใช้ในการห่อตัวทารกที่คลอดก่อนกำหนด ทันทีหลังการคลอดจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดภาวะตัวเย็นเกินก่อนส่งไปถึงหน่วยอภิบาลทารกแรกเกิด และใช้เป็นเครื่องช่วยปฐมพยาบาลสำหรับแผลไฟไหม้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การทำอาหาร
หมวดหมู่:การประยุกต์ใช้พลาสติก
หมวดหมู่:วัสดุบรรจุภัณฑ์
วิง เรมส์

เออร์วิง ราเมเซส เรมส์ (Irving Rameses Rhames; เกิด 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2502) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากบทบาทนักแสดงในบท Luther Stickell ในซีรีส์ภาพยนตร์ Mission: Impossible และบทบาทสนับสนุนของเขาในฐานะหัวหน้าแก๊ง Marsellus Wallace ใน Pulp Fiction นอกจากนี้เขายังปรากฏตัวใน Jacob's Ladder (1990), Striptease (1996), Con Air (1997), Out of Sight (1998), Entrapment (1999), Bringing Out The Dead (1999) และ Dawn of the Dead (2004) เขาพากย์เสียง Cobra Bubbles ในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Lilo & Stitch (2002)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2502
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
สตีฟ เอจี

สตีเฟน ดักลาส เอจี (Steven Douglas Agee; iː; เกิด 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) เป็นนักแสดงตลก, นักแสดง, นักเขียน, ผู้กำกับ และนักดนตรีชาวอเมริกัน เอจีอาจเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางที่สุดจากบทบาทของเขาในบท สตีฟ ไมรอน ในซีรีส์ของ Comedy Central เรื่อง The Sarah Silverman Program
เอจีเกิดที่ริเวอร์ไซด์, แคลิฟอร์เนีย เอจีสัญญาว่าจะอ่านชื่อผู้ติดตามทวิตเตอร์ของเขาทุกคนหากเขามีผู้ติดตามถึง 5,000 คน ณ วันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2009 เพื่อเป็นโปรโมชันสำหรับบัญชีทวิตเตอร์ของเขา และเขาได้รับผู้ติดตามมากกว่า 7,700 คนภายในวันนั้น และทำตามสัญญาบน Ustream.tv วันรุ่งขึ้น  Rich Fulcher, James Gunn, Rainn Wilson, Sarah Silverman และเพื่อน ๆ ของเอจีพูดคุยกันผ่านทางโทรศัพท์และอ่านชื่อ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2512
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
ศีรษะจากเมโรเอ

ศีรษะจากเมโรเอ (Meroë Head) หรือ ศีรษะออกัสตัสจากเมโรเอ (Head of Augustus from Meroë) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ขนาดใหญ่กว่าตัวคนที่แสดงศีรษะของออกัสตัส จักรพรรดิโรมันแรก ซึ่งค้นพบในแหล่งโบราณคดีเมโรเอในภูมิภาคนูเบีย (ปัจจุบันคือประเทศซูดาน) ในปี 1910 เป็นที่ชื่นชมด้วยรูปลักษณ์ที่มีความโดดเด่น และมีสัดส่วนที่สวยงาม ปัจจุบันอยู่ภายใต้ความดูแลของบริติชมิวเซียม ศีรษะนี้ได้ปล้นมาจากโรมันอียิปต์เมื่อ 24 ปีก่อนคริสต์กาล โดยกองกำลังของพระนางอะมานิเรนาสแห่งอาณาจักรกูช ก่อนที่จะนำมันกลับมายังเมโรเอที่ซึ่งถูกฝังไว้ใต้บันไดของวิหารแห่งหนึ่ง

**การขุดค้นและค้นพบ**
ศีรษะนี้ค้นพบโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษ จอห์น การ์สทังในเดือนธันวาคม ปี 1910 ที่เมโรเอ ซึ่งเคยเป็ยเมืองหลวงของราชอาณาจักรกูชอยู่หลายศตวรรษ ศีรษะนี้ถูกค้นพบใกล้กับเนินดินที่ซึ่งเคยเป็นบันไดทางขึ้นของวิหารแห่งหนึ่ง ถือเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาระยะห่างระหว่างกรุงโรมและเมโรเอ รูปปั้นนี้ถูกฝังโดยจงใจเมื่อ 1900 ปีก่อน และถูกรักษาสภาพไว้อย่างดีในสภาวะที่ร้อนและแห้งเช่นนี้ ศีรษะนี้ได้บริจาคให้กับบริติชมิวเซียมโดยคณะกรรมการขุดค้นซูดาน (Sudan Excavation Committee) ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเนชั่นนอลอาร์ทคอลเลคชั่นในปี 1911
การขุดค้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของการขุดค้นเมืองเมโรเอทั้งเมือง และการขุดค้นพบศีรษะนี้ได้มาจากการขุดค้นเมืองในรอบที่สอง

**การออกแบบ**
ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์ของประติมากรรมนี้
ศีรษะเมโรเอมีขนาดใหญ่กว่าตัวคนและเลียนแบบศิลปะกรีกโดยการสร้างรูปเหมือนของจักรพรรดิออกัสตัสด้วยสัดส่วนแบบคลาสสิก เป็นที่ชัดเจนว่าการออกแบบนี้ทำขึ้นเพื่อสร้างภาพอุดมคติ (idealize) และยกยอ (flatter) จักรพรรดิให้สูงส่ง เช่นเดียวกันกับงานภาพเหมือนของออกัสตัสชิ้นอื่น ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสวยงามในการประดิษฐ์ประดอยภาพเหมือนของชายหนุ่มอย่างสวยงาม

**ดูเพิ่ม**
บลาคัสคาเมโอ
*การสร้างรูปเหมือนบุคคลแบบโรมัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูล**
D. E. L. Haynes, "The Date of the Bronze Head of Augustus from Meroe", in N. Bonacasa and A. Di Vita (eds), Alessandria e il mondo eltenistico- romano: studi in onore di Achille Adriani (Rome, 1983), pp. 177–81 (bibl.)
*D. Boschung, 'Die Bildnisse des Augustus' (Berlin, 1993, pp. 160–61, no.122 (bibl.)
*S. Walker, Greek and Roman Portraits (London, The British Museum Press, 1995)
*S. Walker, Roman art (London, 1991)
*L. Burn, The British Museum book of Greek and Roman Art, revised edition (London, The British Museum Press, 1999)
จิมมี ยูรีน

เจมส์ ยูรินเจอร์ (James Euringer; เกิด 7 กันยายน พ.ศ. 2512) หรือที่รู้จักกันในชื่อ จิมมี ยูรีน เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องนำและโปรแกรมเมอร์ของวงดนตรีอิเล็กโทรพังค์ ไมด์เลส เซลฟ์ อินดูลเจนซ์

**ชีวิตวัยเด็ก**
เจมส์ ยูรินเจอร์ เกิดและเติบโตในนครนิวยอร์ก เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมคาทอลิก เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะ แต่ก็ลาออกในเวลาต่อมา 

**อาชีพ**

**ภาพยนตร์**
ยูรีนเป็นผู้ให้เสียงพากย์ The Body ในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง ฮาร์ทสตริงมาเรียนเน็ตต์ ของ เอ็มดอทสเตรนจ์ ในปี ค.ศ. 2012  นอกจากนี้เขายังแสดงในเรื่อง แอลเลเลีย! เดอะเดวิลส์คาร์นิวัล ของ ดาร์เรน ลินน์ บอสแมน ร่วมกับภรรยาของเขาในบทนักแปล Batez ยูรีนรับบทเป็น ราเวเจอร์ ชื่อ ฮาล์ฟ-นัท ในเรื่อง รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 2 ของผู้กำกับ เจมส์ กันน์ เขายังแต่งเพลงสำหรับภาพยนตร์เรื่อง "Un Deye Gon Hayd (The Unloved Song)" ซึ่งได้ยินในฉากบนดาว Contraxia เพลงนี้้ไม่ปรากฏในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ แต่ได้รับเครดิต  ต่อมาในปี ค.ศ. 2017 มีการอัปโหลดวิดีโอ "อัน เดย์ กอน เฮยด์ (Un Deye Gon Hayd)" บนยูทูบ

**ชีวิตส่วนตัว**
ยูรินเจอร์แต่งงานกับ แชนทัล คลาเร็ต นักร้องนำวง มอร์นิงวู้ด เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551  ในปี พ.ศ. 2561 ทั้งคู่ย้ายจากลอสแองเจลิสไปนิวซีแลนด์  เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2562 ทั้งยูริงเจอร์และคลาเร็ตได้ประกาศผ่านอินสตาแกรมว่า คลาเร็ตตั้งครรภ์แฝดหญิง และให้กำเนิดในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2512
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักร้องชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวอเมริกัน
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S3

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S3 (s=南京地铁宁和线; Nanjing Metro Line S3) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2560 มีระยะทาง 36.22 กิโลเมตร จำนวน 19 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
ไมเคิล โรเซนบัม

ไมเคิล โอเวน โรเซนบัม (Michael Owen Rosenbaum; เกิด 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักแสดง, โปรดิวเซอร์, นักร้อง และนักแสดงตลกชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดงใน Sorority Boys และรับบท Lex Luthor ในซีรีส์โทรทัศน์ Superman เรื่อง Smallville เป็นบทบาทที่รวมอยู่ในรายการ "The 60 Nastiest Villains of All Time" ของ TV Guide ในปี ค.ศ. 2013 
โรเซนบัมเป็นที่รู้จักจากการรับบท Dutch Nilbog ในเรื่อง Breaking In ของ Fox และงานพากย์เสียงในแอนิเมชันเช่น บทบาทของ Wally West / The Flash ในซีรีส์ DC Animated Universe เรื่อง Justice League (2001-04) และภาคต่อ Justice League Unlimited (2004-06) ระหว่างปี พ.ศ. 2558 ถึง 2559 เขารับบทนำในซีรีส์ตลกเรื่อง Impastor ของ TV Land

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2515
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
อีวาน โจนส์ (นักแสดง)

อีวาน โจนส์ (Evan Jones; เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2519) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่ทำงานในภาพยนตร์เช่น 8 Mile, Jarhead, Gangster Squad, The Book of Eli, Glory Road, และ A Million Ways to Die in the West โจนส์เป็นสมาชิกของซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง October Road และได้ปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในซีรีส์เรื่อง Brothers & Sisters และ Going to California และเรื่องอื่น ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
แบบอักษรลูซี

ลูซี (Luxi) เป็นตระกูลไทป์เฟซที่ออกแบบให้กับเอ็กซ์วินโดวซิสเต็มโดยคริส โฮมส์กับชาร์ล บิเกโลว์จาก Bigelow & Holmes Inc ตัวแบบอักษรดูคล้ายกับลูซีดา – แบบอักษรก่อนหน้า
แบบอักษรลูซีเคยเป็นที่นิยมใช้ในระบบปฏิบัติการซอฟต์แวร์เสรี เช่น ลินุกซ์ ที่เผยแพร่ภายใต้ลิขสิทธิ์ในการใช้งานฟรีแต่ไม่สามารถแก้ไขได้ ทำให้แบบอักษรลูซีไม่ใช่ซอฟต์แวร์เสรี ซึ่งทำให้มีการถอดแบบอักษรนี้ออกในแพ็กเกจเดเบียนสำหรับ XFree86 เช่นเดียวกันกับเฟโดรา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Download the Luxi fonts-  XFree86 Changelog-  Announcement of availability-  License-  Discussion about inclusion in TeX Live date=2016-03-03 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตระกูลแบบอักษรเซรีฟกับแซนส์เซรีฟ
กลาฟูตี

กลาฟูตี (clafoutis) หรือ กลาฟูติส (clafotís) เป็นของหวานชนิดหนึ่งของฝรั่งเศส ได้จากการวางเรียงผลไม้ (สูตรดั้งเดิมใช้เชอร์รีดำ) ในภาชนะที่ทาเนยจนทั่ว ราดด้วยส่วนผสมที่ทำจากแป้ง นม และไข่ตีเข้าด้วยกัน จากนั้นนำไปอบจนสุก โรยหน้าด้วยน้ำตาลไอซิงและเสิร์ฟขณะอุ่น บางครั้งเสิร์ฟกับครีม
กลาฟูตีสูตรดั้งเดิมแบบลีมูแซ็งไม่เพียงแต่ใช้เนื้อของผลเชอร์รี แต่ยังใช้เนื้อในเมล็ดด้วย เนื้อในเมล็ดเชอร์รีมีเบ็นซัลดิไฮด์ซึ่งเป็นสารประกอบที่ทำให้เกิดกลิ่นอย่างกลิ่นอัลมอนด์ นอกจากนี้ยังมีอะมิกดาลินจำนวนเล็กน้อย อะมิกดาลินเป็นสารประกอบที่สามารถปล่อยไซยาไนด์ออกมาได้หากกินเข้าไป แต่ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายหากได้รับในปริมาณเล็กน้อย

**ต้นกำเนิด**
กลาฟูตีมีต้นกำเนิดจากแคว้นลีมูแซ็งในฝรั่งเศส และแม้ว่าตามสูตรดั้งเดิมจะใช้เชอร์รีดำ แต่ก็มีการใช้ผลไม้อื่น ๆ แทน เช่น เชอร์รีแดง พลัม พรุน แอปเปิล แพร์ แครนเบอร์รี แบล็กเบอร์รี เป็นต้น เมื่อใช้ผลไม้ชนิดอื่นแทนเชอร์รี จะเรียกของหวานชนิดนี้ว่า โฟลญาร์ด
ชื่อ กลาฟูตี มาจากคำว่า clafotís ในภาษาอุตซิตา ซึ่งมาจากคำกริยา clafir หรือ claufir แปลว่า "เติม" (ความหมายโดยนัยคือ "เติมส่วนผสมที่ตีไว้ด้วยเชอร์รี") เป็นที่ปรากฏว่ากลาฟูตีได้แพร่ไปทั่วฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19

**ดูเพิ่ม**
 โฟลญาร์ด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ของหวานฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ของหวานอุตซิตา
โฟลญาร์ด

โฟลญาร์ด (flaugnarde) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฟลาญาร์ด (flagnarde), ฟลอญาร์ด (flognarde) และ ฟลูญาร์ด (flougnarde) เป็นของหวานชนิดหนึ่งของฝรั่งเศส ได้จากการวางเรียงผลไม้ในภาชนะที่ทาเนยไว้ ราดส่วนผสมที่ทำจากแป้ง นม และไข่ตีเข้าด้วยกัน จากนั้นนำไปอบ ผลไม้ที่ใช้ทำโฟลญาร์ดได้แก่ แอปเปิล ท้อ แพร์ พลัม และพรุนเป็นต้น (หากใช้เชอร์รีจะเรียกว่า กลาฟูตี) เมื่อสุก ของหวานชนิดนี้จะมีลักษณะคล้ายพุดดิงอบหรือแพนเค้กขนาดใหญ่ และสามารถเสิร์ฟได้ทั้งแบบอุ่นหรือแบบเย็น
ชื่อ โฟลญาร์ด มาจากคำในภาษาอุตซิตาว่า fleunhe และ flaunhard ซึ่งทั้งคู่แปลว่า "อ่อนนุ่ม" ของหวานชนิดนี้พบได้ทั่วไปในภูมิภาคโอแวร์ญ, ลีมูแซ็ง และเปรีกอร์ของฝรั่งเศส

**ดูเพิ่ม**
 กลาฟูตี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ของหวานฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ของหวานอุตซิตา
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (Faculty of Public Health, Chiang Mai University) เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดตั้งเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2560 ตั้งอยู่ที่ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

**ประวัติ**
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับการจัดตั้งโดยสภามหาวิทยาลัยเชียงใหม่มีมติเห็นสมควรให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ ขึ้นเป็นคณะใหม่ ตามประกาศ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2560 ลงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2560 และได้ประกาศลงใน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนพิเศษ 114ง เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2560 โดยกำหนดให้เป็นส่วนงานวิชาการที่จัดตั้งขึ้นเพื่อทำหน้าที่จัดการศึกษาทางด้านสาธารณสุขศาสตร์ เป็นองค์กรหลักในการสร้างองค์ความรู้ด้านการสาธารณสุข มีการพัฒนาวิชาการและงานวิจัยด้าน สาธารณสุขอย่างเป็นระบบ เพื่อให้สามารถบริหารจัดการหลักสูตรอย่างเป็นเอกภาพ และตอบสนองการเปลี่ยนแปลงปัญหาด้านสุขภาพที่มีความ ซับซ้อนมากขึ้นในยุคปัจจุบัน

**หลักสูตร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  https://www.ph.cmu.ac.th เว็บไซต์คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่-  https://www.cmu.ac.th/th เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ date=2020-12-05 
เชียงใหม่
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ฉบับร่าง:คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

----
คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (Faculty of Agro-Industry, Chiang Mai University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 13 ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา

**รางวัลและความสำเร็จ**
รางวัล Thailand Quality Class (TQC) ประจำปี 2566: คณะอุตสาหกรรมเกษตร ได้รับรางวัลการบริหารสู่ความเป็นเลิศ (Thailand Quality Class) ประจำปี 2566 จากสำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ กระทรวงอุตสาหกรรม  (แหล่งอ้างอิง: )

**ประวัติ >**
พ.ศ. 2515: เริ่มเปิดสอนสาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร ภายใต้ภาควิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร คณะเกษตรศาสตร์
พ.ศ. 2533: เริ่มโครงการจัดตั้งคณะอุตสาหกรรมเกษตร โดยใช้อาคารของภาควิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร คณะเกษตรศาสตร์ เป็นสำนักงานชั่วคราว
พ.ศ. 2535: จัดตั้งเป็นคณะอย่างเป็นทางการ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา
พ.ศ. 2536: คณะรัฐมนตรีมีมติกำหนดให้สาขาอุตสาหกรรมเกษตรเป็นสาขาขาดแคลน
พ.ศ. 2542: ย้ายสำนักงานคณะไปยังสถานีวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรแม่เหียะ

**ทำเนียบคณบดี**
คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีรายนามคณบดีตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ดังต่อไปนี้

**หน่วยงาน**
Faculty of Agro-Industry
มีการปรับโครงสร้างองค์กรใหม่ ตามประกาศมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เรื่อง การแบ่งหน่วยงานในส่วนวิชาการและส่วนงานอื่น (ฉบับที่ 16) พ.ศ. 2567 เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2567 ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายน 2567 เป็นต้นไป โดยควบรวมศูนย์นวัตกรรมอาหารและบรรจุภัณฑ์ และวิทยาลัยการศึกษาและการจัดการทางทะเล ให้เป็นส่วนหนึ่งของคณะอุตสาหกรรมเกษตร โดยคณะอุตสาหกรรมเกษตร แบ่งหน่วยงานดังนี้
1.  สำนักงานคณะ
2.  สำนักวิชาอุตสาหกรรมเกษตร
3.  ศูนย์นวัตกรรมอาหารและบรรจุภัณฑ์

**หลักสูตร**
หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้แก่

**ศิษย์เก่าดีเด่น**
 อภิรักษ์ โกษะโยธิน 
2208139 วท.บ. (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร) ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี 2543- ยงยุทธ ติยะไพรัช
2208701 วท.บ. (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร) ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2545 - อาจารย์ พวงเพชร นิธยานนท์
ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2560 สาขาวิชาการ - ดร. ทิพย์วรรณ ปริญญาศิริ
ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2561 สาขาบริหารราชการ- มัทนา เมฆาอภิรักษ์
198065 ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2562 สาขาบริหารธุรกิจ- ศาสตราจารย์ ดร. ไพโรจน์ วิริยจารี
2008068 ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2563 สาขาวิชาการ- ติณณ์สัณห์ เทพเกษตรกุล
2008085 ศิษย์เก่าดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2565 สาขาบริหารธุรกิจ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ -  สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา -  Thailand Quality Award -  สมาคมที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย -  เว็บไซต์ admissionpremium.com -  เว็บไซต์ yakkhowmorchor.wordpress.com
เจ้าหญิงราเซนดรานูรู

เจ้าหญิงราเซนดรานูรู (Rasendranoro; ค.ศ. 1860 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1901) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และดำรงพระชนม์ในบั้นปลาย ณ อาณานิคมแอลจีเรียของฝรั่งเศส

**พระประวัติ**
เจ้าหญิงราเซนดรานูรู เป็นพระธิดาพระองค์หนึ่งจากทั้งหมดเก้าพระองค์ของเจ้าหญิงราเกตากา (Raketaka) กับพระภัสดานามอันดรีอันซีมีอานาตรา (Andriantsimianatra) ซึ่งเป็นพระประยูรญาติ พระชนนีเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวที่ยังทรงพระชนม์ของพระเจ้าราดามาที่ 1 เจ้าหญิงราเซนดรานูรูเป็นพระเชษฐภคินีของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 หลังพระขนิษฐภคินีเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติ เจ้าหญิงราเซนดรานูรูจึงย้ายไปประทับ ณ พระตำหนักภายในพระราชวังอันตานานาริโว
เจ้าหญิงราเซนดรานูรูเสกสมรสกับอันดรีอานาลี (Andrianaly) ซึ่งเป็นชายผู้ดี ใน ค.ศ. 1881 ประสูติการพระบุตรสามพระองค์คือ เจ้าชายรากาตูเมนา (Rakatomena), เจ้าหญิงราซูเฮรีนา (Rasoherina) และเจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา (Razafinandriamanitra)
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พร้อมด้วยเจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา พระธิดา และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉา ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (Toamasina) ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (La Peyrouse) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง เมื่อประทับอยู่โรงแรมยุโรป (Hotel de l'Europe) ในแซ็ง-เดอนีได้ไม่นานนัก เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา พระธิดา ก็มีพระประสูติการ และสิ้นพระชนม์ลงจากพระอาการแทรกซ้อนหลังจากนั้นไม่กี่วัน หนึ่งเดือนต่อมาได้ตามเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถและพระราชวงศ์ ไปประทับ ณ เรือนของมาดามเดอวีลเลนทรัว (Madame de Villentroy) ใกล้สถานที่ราชการของฝรั่งเศส พระองค์ดำรงพระชนม์ชีพที่นั่นได้สองปี ก็ถูกรัฐบาลฝรั่งเศสส่งไปประทับที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นไม่กี่เดือน สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าพระราชวงศ์ก็ถูกส่งไปประทับในวิลลาในเมืองแอลเจียร์ แอลจีเรียของฝรั่งเศส

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์มาดากัสการ์
หมวดหมู่:ชาวต่างชาติในประเทศฝรั่งเศส
แม่แบบ:London Stock Exchange/doc

== การใช้งาน**
พิมพ์ข้อความต่อไปนี้แทนที่ XXXX ด้วยสัญลักษณ์หุ้นของบริษัท:

ตัวอย่าง:

การป้อนเฉพาะสัญลักษณ์หุ้นจะลิงก์โดยตรงไปยังรายการหุ้น

**ดูเพิ่ม**
 LSE link
แม่แบบ:Singapore Exchange/doc

ให้ลิงก์ตามสัญลักษณ์หุ้นตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์
โปรดอย่าลืมจัดหมวดหมู่บทความที่ใช้แม่แบบนี้ด้วย :หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์

**การใช้งาน**
พิมพ์ข้อความต่อไปนี้แทนที่ XXXX ด้วยสัญลักษณ์หุ้นของบริษัท:

ตัวอย่าง
มารงกลาเซ

มารงกลาเซ (marron glacé) เป็นขนมหวานชนิดหนึ่ง มีต้นกำเนิดอยู่ทางภาคเหนือของอิตาลีและภาคใต้ของฝรั่งเศส ได้จากการเชื่อมเกาลัดแล้วฉาบเกาลัดนั้นด้วยน้ำเชื่อมอีกทีหนึ่ง มารงกลาเซเป็นส่วนผสมในของหวานหลายชนิด หรือนำมาจะกินต่างหากก็ได้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ของหวานฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ของหวานอิตาลี
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา

เจ้าหญิงรามาซินดราซานา  (Ramasindrazana) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ และเป็นพระมาตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และบั้นปลายพระชนม์ประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส

**พระประวัติ**
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา เป็นพระธิดาของเจ้านายพระองค์ใดไม่มีข้อมูลปรากฏ ทราบแต่เพียงว่าพระองค์มีศักดิ์เป็นพระมาตุจฉาของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเจ้าหญิงราเซนดรานูรู
28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (Toamasina)
ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (La Peyrouse) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง เมื่อประทับอยู่โรงแรมยุโรป (Hotel de l'Europe) ในแซ็ง-เดอนี ระหว่างนั้นพระองค์ตามเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ปรากฏตัวต่อสาธารณชนเพื่อทอดพระเนตรการก่อสร้างโบสถ์คริสต์หลังใหม่ และทรงมีพระปฏิสันถารกับผู้ว่าราชการเรอูว์นียงด้วย หนึ่งเดือนต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถพร้อมด้วยพระราชวงศ์ย้ายไปประทับ ณ เรือนของมาดามเดอวีลเลนทรัว (Madame de Villentroy) ใกล้สถานที่ราชการ พระองค์ดำรงพระชนม์ชีพที่นั่นได้สองปี ก็ถูกรัฐบาลฝรั่งเศสส่งไปประทับที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นไม่กี่เดือน สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าพระราชวงศ์ก็ถูกส่งไปประทับในวิลลาในเมืองแอลเจียร์ แอลจีเรียของฝรั่งเศส
หลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 เมื่อ ค.ศ. 1917 เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงออกจากแอลเจียร์ ย้ายไปประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ที่นั่น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์มาดากัสการ์
หมวดหมู่:ชาวต่างชาติในประเทศฝรั่งเศส