Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พรรคแดง (ประเทศนอร์เวย์)

แดง (Rødt; Raudt; ซามีเหนือ: Ruoksat) เป็นพรรคการเมืองคอมมิวนิสต์ในนอร์เวย์ ก่อตั้งในเดือนมีนาคม 2007 เกิดจากการรวมกันระหว่างพันธมิตรเลือกตั้งแดงกับพรรคคอมมิวนิสต์แรงงาน มีจุดยืนระหว่างซ้ายถึงซ้ายจัด เป้าหมายที่สำคัญ คือ การสร้างสังคมที่ไร้ซึ่งการแบ่งแยกฐานะ พร้อมกล่าวว่า "สิ่งใดที่มาคส์ทำ สิ่งนั้นเรียกว่าคอมมิวนิสต์" ส่วนเป้าหมายอื่น ๆ ของพรรค ประกอบด้วยการแทนที่ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมด้วยสังคมนิยม การขยายบริการสาธารณะการโอนกิจการใหญ่ที่สำคัญให้กลายเป็นของรัฐ การสร้างสภานิติบัญญัติใหม่โดยให้มีสัดส่วนของแรงงาน และการคัดค้านการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปของนอร์เวย์
การเลือกตั้งรัฐสภา 2017 พวกเขาได้เข้าสภาครั้งแรกด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 2.4 ซึ่งนับเป็นครั้งล่าสุดที่พรรคการเมืองซ้ายจัดได้รับเลือกให้มีผู้แทนเข้าสภานับตั้งแต่อดีตพรรคอย่างพันธมิตรเลือกตั้งแดงซึ่งได้รับเลือกในปี 1993 ส่วนการเลือกตั้งครั้งล่าสุดในปี 2021 พวกเขาได้คะแนนเสียงร้อยละ 4.6 ครอง 8 ที่นั่งในรัฐสภานอร์เวย์

**ผลการเลือกตั้ง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พรรคการเมืองนอร์เวย์
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอิรัก

อิรัก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศอิรัก
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอิรัก
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศอิรัก
ข้อยกเว้นอันท่วมท้น

ข้อยกเว้นอันท่วมท้น (overwhelming exception) เป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัยด้านการวางนัยทั่วไป (generalization)
คือแม้จะเป็นการวางนัยทั่วไปที่ถูกต้อง แต่กลับมีข้อแม้ที่ยกเว้นกรณีเป็นจำนวนมาก จนกรณีที่เหลือก็จะน้อยจนเทียบกับที่คาดจากข้อความซึ่งวางนัยทั่วไปไม่ได้

**ตัวอย่าง**
 "นโยบายการต่างประเทศของเรา ได้ช่วยประเทศอื่นๆ มาตลอด ยกเว้นแต่เมื่อมันขัดแย้งกับประโยชน์ประเทศชาติของเรา..."
:นัยทั่วไปที่เป็นเท็จก็คือ นโยบายต่างประเทศของพวกเขาได้ช่วยประเทศอื่นๆ มาตลอด
สำนวนตลก
เหตุผลวิบัตินี้ สามารถนำมาเล่นสำนวนตลกได้ เช่น- "ถูก แต่นอกเหนือจากการสุขาภิบาล แพทยศาสตร์ การศึกษา ไวน์ ความสงบเรียบร้อยของประชาชน ชลประทาน ถนน ระบบน้ำใช้ และสาธารณสุข พวกชาวโรมันเคยได้ทำอะไรให้แก่พวกเราบ้าง!?" จากภาพยนตร์ Monty Python's Life of Brian
:นัยทั่วไปอันเป็นเท็จที่ทำให้ตลกก็คือ พวกชาวโรมันไม่เคยทำอะไรให้ 
*"โอเค ผมสัญญาว่า คำตอบจะเป็นเยสตลอด ยกเว้นแต่เมื่อต้องเป็นโน" - จากภาพยนตร์ มาดากัสการ์ 2 ป่วนป่าแอฟริกา
*"ลูกค้าสามารถมีรถที่พ่นสีอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ ตราบเท่าที่มันเป็นสีดำ" - จากหนังสือ My Life and Work โดย เฮนรี ฟอร์ด

**ดูเพิ่ม**
Faulty generalization แสดงเหตุผลวิบัติอื่นๆ ของการวางนัยทั่วไป

**เชิงอรรถและอ้างอิง**
หมวดหมู่:เหตุผลวิบัติโดยอุปนัย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันในปี พ.ศ. 2555

หมวดหมู่:ภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันแบ่งตามปี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 2010

หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันแบ่งตามทศวรรษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับต้นไม้

ภาพยนตร์เกี่ยวกับต้นไม้หรือเนื้อเรื่องที่เน้นต้นไม้
ต้นไม้
หมวดหมู่:ผลงานเกี่ยวกับต้นไม้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ประพันธ์ดนตรีโดยจอห์น พาวเวลล์

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ประพันธ์ดนตรีโดยนักประพันธ์เพลงชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:ดนตรีประกอบภาพยนตร์โดยนักประพันธ์เพลง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันในปี พ.ศ. 2555

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันแบ่งตามปี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกในปี พ.ศ. 2555

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกแบ่งตามปี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกในในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2555
อารามชเวน่านดอ

อารามชเวน่านดอ (MLCTS=hrwe. nan: taw kyaung:, pron; หมายถึง "อารามพระตำหนักทองคำ") เป็นวัดพุทธเก่าแก่ตั้งอยู่ใกล้เขามัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า
อารามชเวน่านดอสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2421 โดยพระเจ้าสีป่อ ซึ่งรื้อถอนและย้ายพระตำหนักของพระเจ้ามินดง พระราชบิดาซึ่งครอบครองก่อนสวรรคต โดยมีค่าใช้จ่าย 120,000 รูปีp=4 พระเจ้าสีป่อได้รื้อพระตำหนักออกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2421 โดยเชื่อว่ามีวิญญาณของพระราชบิดาสิงอยู่2002 การบูรณะอารามเสร็จสิ้นวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2421 เพื่ออุทิศแด่พระราชบิดา บนพื้นที่ติดกับอารามอะตุมะชิ2002 กล่าวกันว่าพระเจ้าสีป่อใช้เพื่อทำสมาธิ และพระราชอาสน์ที่พระองค์ทำสมาธิยังมองเห็นได้อยู่
เดิมพระตำหนักหลังนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังอมรปุระ ก่อนที่จะถูกย้ายไปยังมัณฑะเลย์ ซึ่งสร้างในพื้นที่ตอนเหนือของพระราชวังแก้ว และเป็นพระตำหนักประทับส่วนหนึ่งของกษัตริย์2002 ตัวอาคารปิดทองอย่างหนาแน่นและประดับด้วยงานโมเสกแก้วp=4
อารามแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องงานไม้สักแกะสลักเรื่องราวทางพุทธศาสนา ซึ่งประดับอยู่ที่ผนังและหลังคา อารามแห่งนี้สร้างขึ้นในสไตล์สถาปัตยกรรมพม่าแบบดั้งเดิม เป็นอาคารหลักของพระราชวังเดิมเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน2002

**คลังภาพ**

**อ้างอิง**
 access-date=11 November 2013
ชเวน่านดอ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในภาคมัณฑะเลย์
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
แผนห้าปีฉบับที่หนึ่ง

แผงโฆษณาชวนเชื่อที่อุทิศให้กับแผนห้าปีฉบับแรกในกรุงมอสโก ภาพถ่ายสี ค.ศ. 1931 โดยแบรนสัน เดอคู 
แผนห้าปีฉบับที่หนึ่ง (I пятилетний план, первая пятилетка) ของสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (สหภาพโซเวียต) เป็นรายการเป้าหมายทางเศรษฐกิจ ดำเนินการโดยโจเซฟ สตาลิน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ ตามนโยบายสังคมนิยมประเทศเดียว เลออน ทรอตสกีได้ส่งรายงานร่วมต่อการประชุมเต็มคณะประจำเดือนเมษายนของคณะกรรมการกลางใน ค.ศ. 1926 ซึ่งเสนอโครงการสำหรับการปรับให้เป็นอุตสาหกรรมระดับประเทศและการแทนที่แผนประจำปีด้วยแผนห้าปี ข้อเสนอของทรอตสกีถูกปฏิเสธโดยเสียงส่วนใหญ่ของคณะกรรมการกลางซึ่งถูกควบคุมโดยกลุ่มทรอยกาและถูกสตาลินดูถูกในเวลานั้น แผนห้าปีในฉบับของสตาลินถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1928 และมีผลใช้บังคับจนถึง ค.ศ. 1932
สหภาพโซเวียตเข้าสู่แผนห้าปีหลายชุดซึ่งเริ่มใน ค.ศ. 1928 ภายใต้การปกครองของโจเซฟ สตาลิน สตาลินได้เริ่มสิ่งที่ต่อมาเรียกว่า "การปฏิวัติจากเบื้องบน" เพื่อปรับปรุงนโยบายภายในประเทศของสหภาพโซเวียต นโยบายมีศูนย์กลางอยู่ที่การพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วและการรวมกลุ่มการเกษตร สตาลินปรารถนาที่จะลบและแทนที่นโยบายใด ๆ ที่สร้างขึ้นภายใต้นโยบายเศรษฐกิจใหม่access-date=2019-02-24 นักวิชาการบางคนแย้งว่าโครงการพัฒนาอุตสาหกรรมมวลชนซึ่งสนับสนุนโดยทรอตสกีและฝ่ายค้านซ้ายได้รับเลือกร่วมกันเพื่อใช้เป็นพื้นฐานของแผนห้าปีแรกของสตาลิน
โดยรวมแล้ว แผนห้าปีนี้เป็นการเปลี่ยนสหภาพโซเวียตจากรัฐเกษตรกรรมที่อ่อนแอและควบคุมแย่ไปสู่มหาอำนาจทางอุตสาหกรรม แม้ว่าวิสัยทัศน์จะยิ่งใหญ่และอยู่ในอุดมคติ แต่การวางแผนกลับไม่มีประสิทธิภาพและไม่สมจริง เนื่องจากใช้เวลาเพียงไม่นานในการบรรลุเป้าหมายที่ต้องการ

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Info on the first five-year plan from Infoplease
หมวดหมู่:เศรษฐกิจของสหภาพโซเวียต
กัวยานาเอเซกิบา

กัวยานาเอเซกิบา
กัวยานาเอเซกิบา (Guayana Esequiba) บางครั้งเรียกว่า เอเซกิโบ (Esequibo) หรือ เอสซิควีโบ (italic=yes) เป็นดินแดนพิพาทที่ครอบคลุมพื้นที่ 159,500 ตารางกิโลเมตร (61,600 ตารางไมล์) ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งประเทศกายอานาควบคุมและปกครอง แต่ประเทศเวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์ครอบครอง ข้อพิพาทเรื่องเขตแดนนี้ตกทอดมาจากมหาอำนาจเจ้าอาณานิคม (สเปนในกรณีของเวเนซุเอลา กับเนเธอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรในกรณีของกายอานา) และมีความซับซ้อนขึ้นหลังจากกายอานาเป็นเอกราชจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1966
สถานะของกัวยานาเอเซกิบาอยู่ภายใต้ความตกลงเจนีวาซึ่งสหราชอาณาจักร เวเนซุเอลา และบริติชกีอานาร่วมลงนามเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 สนธิสัญญาดังกล่าวกำหนดว่าทุกฝ่ายต้องตกลงที่จะหาแนวทางแก้ไขข้อพิพาทที่ปฏิบัติได้จริงโดยสันติและเป็นที่พอใจสำหรับทุกฝ่าย หากเกิดทางตันและจำเป็นต้องตัดสินใจ จะต้องส่งเรื่องไปให้ "องค์กรระหว่างประเทศที่เหมาะสม" พิจารณา หรือหากยังตกลงกันไม่ได้อีกก็ให้ส่งเรื่องต่อไปยังเลขาธิการสหประชาชาติ เลขาธิการสหประชาชาติได้ส่งเรื่องต่อไปยังศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ และเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศรับคำร้องของกายอานาไว้พิจารณาเพื่อยุติข้อพิพาท
ในปัจจุบัน เวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทั้งหมดทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งเวเนซุเอลาเรียกว่า "พื้นที่อ้างสิทธิ์" (Zona en Reclamación)date=June 2023 ในอดีตพื้นที่อ้างสิทธิ์ของเวเนซุเอลาไม่ได้ครอบคลุมถึงลำน้ำสาขาของแม่น้ำแอมะซอนและพื้นที่ปีราราซึ่งเพิ่งจะมารวมกับบริติชกีอานาเมื่อ ค.ศ. 1904 จากการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างสหราชอาณาจักรกับบราซิลเท่านั้น แนวพรมแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกัวยานาเอเซกิบาเป็นไปตามเขตแดน ค.ศ. 1905 ที่คณะกรรมาธิการเขตแดนร่วมผสมสหราชอาณาจักร–เวเนซุเอลาปักปันไว้ตาม คำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1899 แต่หลังจากนั้นเวเนซุเอลาพยายามที่จะบอกเลิกเขตแดนดังกล่าวและยอมรับเฉพาะแนวพรมแดนที่ใช้แม่น้ำเอสซิควีโบเป็นเส้นแบ่งเท่านั้น
กายอานาแบ่งเขตการปกครองในกัวยานาเอเซกิบาออกเป็น 6 แคว้น ได้แก่ บารีมา-ไวนี, คูยูนี-แมซารูนี, โพเมอโรน-ซูเพอนาม, โพทาโร-ซิพารูนี, อัปเปอร์ทาคูทู-อัปเปอร์เอสซิควีโบ และเอสซิควีโบไอแลนดส์-เวสต์เดเมอรารา เวเนซุเอลามักแสดงดินแดนนี้เป็นพื้นที่ที่มีลายทางบนแผนที่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตกายอานา
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตเวเนซุเอลา
หมวดหมู่:เขตแดนกายอานา–เวเนซุเอลา
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์กายอานา
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เวเนซุเอลา
หมวดหมู่:กรณีพิพาทระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:คดีศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:อุดมการณ์เรียกร้องดินแดนของชนชาติเดียวกัน
ปันเดซัล

ปันเดซัล (pandesal, lit=ขนมปังเกลือ) เป็นขนมปังและอาหารหลักในประเทศฟิลิปปินส์ที่มักรับประทานเป็นอาหารเช้า ทำมาจากแป้ง ยีสต์ น้ำตาล น้ำมัน และเกลือ

**คำอธิบาย**
ปันเดซัลเป็นขนมปังที่ทำฟูจากยีสต์ยอดนิยมในฟิลิปปินส์ เริ่มต้นด้วยการนวดแป้งเป็นแท่งยาว (bastón, คำภาษาสเปนที่แปลว่า "แท่ง") แล้วนำมานวดในเกล็ดขนมปังละเอียด จากนั้นจำทำการแบ่งส่วน พักให้ฟู และอบ
โดยทั่วไป ปันเดซัลจะเสิร์ฟในขณะร้อน และสามารถรับประทานเช่นนั้นโดยไม่เพิ่มเติมอะไร หรือจุ่มในกาแฟ ช็อคโกแลตร้อน หรือนม นอกจากนี้ยังสามารถเสริมด้วยการทาเนย มาการีน ชีส แยม เนยถั่ว ช็อกโกแลตทาขนมปัง หรือใส่ไส้อื่น ๆ เช่น ไข่ ปลาซาร์ดีน และเนื้อสัตว์
รสชาติและเนื้อสัมผัสปันเดซัลจะคล้าย ๆ กับ pan de agua ของปวยร์โตรีโก บาแก็ตของฝรั่งเศส และ bolillos ของเม็กซิโก ถึงแม้ชื่อจะหมายถึงขนมปังเกลือ แต่ในความจริงแล้วปันเดซัลมีรสหวานเล็กน้อย ร้านขนมปังส่วนใหญ่อบปันเดซัลในตอนเช้า เนื่องจากเป็นเวลาที่ผู้บริโภคส่วนใหญ่รับประทาน  อย่างไรก็ตามบางร้านก็อบปันเดซัลตลอดทั้งวัน

**ประวัติ**
ก่อนหน้าปันเดซัลมีขนมปังที่คล้ายคลึงกันในฟิลิปปินส์ที่ชื่อว่า pan de suelo (ขนมปังพื้น) ซึ่งเป็นบาแก็ตฝรั่งเศสในรูปแบบของคนสเปน-ฟิลิปปินส์ในท้องที่ ทำด้วยแป้งสาลีและมีความแข็งและกรอบกว่าปันเดซัล ถูกอบโดยตรงบนพื้นของเตาอบใช้ไม้ที่เรียกว่า pugón เนื่องจากข้าวสาลีไม่ได้ปลูกในฟิลิปปินส์ คนทำขนมปังจึงเปลี่ยนมาใช้แป้งที่ที่ด้อยกว่าแต่มีราคาไม่แพง ส่งผลให้เนื้อแป้งมีความนุ่มและเหนียวมากขึ้น
ปันเดซัลเริ่มรับประทานมากขึ้นในยุคที่ฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของอเมริกาในช่วงต้นทศวรรษ 1900 เมื่อผู้คนสามารถหาซื้อข้าวสาลีราคาถูกจากอเมริกาได้ ตั้งแต่นั้นมาปันเดซัลจึงกลายเป็นขนมปังอาหารเช้าหลักในฟิลิปปินส์
การอบปันเดซัลใน pugón ลดลงอย่างต่อเนื่องหลังจากการห้ามตัดต้นโกงกางเป็นเชื้อเพลิงทั่วประเทศ ผู้อบขนมปังจึงเปลี่ยนมาใช้เตาอบแก๊สแทน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ขนมปังฟิลิปปินส์
ที. เอส. เอเลียต

ทอมัส สเตินส์ เอเลียต (Thomas Stearns Eliot; 26 กันยายน ค.ศ. 18884 มกราคม ค.ศ. 1965) เป็นกวี นักเขียนเรียงความ ผู้จัดพิมพ์ นักเขียนบทละคร นักวิจารณ์และบรรณาธิการ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 และเป็นบุคคลสำคัญในบทกวีสมัยใหม่ในภาษาอังกฤษ การทดลองด้านภาษา รูปแบบการเขียน และโครงสร้างบทกลอนของเขาทำให้กวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษฟื้นพลังขึ้นมาอีกครั้ง เขายังมีชื่อเสียงจากบทความเชิงวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งมักจะตีความใหม่ในเรื่องความเชื่อทางวัฒนธรรมที่มีมายาวนาน
เอเลียตเกิดในเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี เขาย้ายไปอังกฤษเมื่อปี 1914 ขณะอายุ 25 ปี และตั้งถิ่นฐาน ทำงาน และแต่งงานที่นั่น เขาเข้ารับราชการตามกฎหมายอังกฤษเมื่อ 1927 ขณะอายุ 39 ปี และได้สละสัญชาติอเมริกัน
ผลงานของเอเลียตที่ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเป็นเรื่องแรกคือบทกวีเรื่อง "The Love Song of J. Alfred Prufrock" เผยแพร่ระหว่างปี 1914 ถึง 1915 ซึ่งเมื่อแรกที่เผยแพร่ถือว่าแปลกประหลาด ตามมาด้วยเรื่อง The Waste Land (1922), "The Hollow Men" (1925), "Ash Wednesday" (1930) และ Four Quartets (1943) เขายังเป็นที่รู้จักจากบทละครจำนวนเจ็ดเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง Murder in the Cathedral (1935) และ The Cocktail Party (1949) เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 1948 "สำหรับผลงานที่โดดเด่นและเป็นผู้บุกเบิกในกวีนิพนธ์ในปัจจุบัน"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคถุงลมโป่งพอง
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลโทนี
หมวดหมู่:ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นพลเรือน)
หมวดหมู่:ผู้ได้รับอิสริยาภรณ์เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หมวดหมู่:ชาวสหราชอาณาจักรผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยปารีส
หมวดหมู่:สมัยใหม่นิยม
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2508
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2431
หมวดหมู่:บุคคลจากเซนต์หลุยส์
กราเซีย เดเลดดา

กราเซีย มาเรีย โกซิมา ดาเมียนา เดเลดดา (Grazia Maria Cosima Damiana Deledda; 27 กันยายน ค.ศ. 1871 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1936) เป็นนักเขียนชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1926 "สำหรับงานเขียนในอุดมคติที่สร้างแรงบันดาลใจของเธอ ซึ่งแสดงรูปแบบที่ชัดเจนของภาพชีวิตบนเกาะบ้านเกิด (เช่น ซาร์ดิเนีย) และการจัดการกับปัญหาของมนุษย์โดยทั่วไปอย่างเห็นอกเห็นใจและลึกซึ้ง" เธอเป็นสตรีชาวอิตาลีคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ และเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ได้รับรางวัลนี้ถัดจากเซลมา ลาเกอร์ลอฟ ซึ่งได้รับรางวัลในปี 1909

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผู้หญิงผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ชาวอิตาลีผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2479
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2414
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอิตาลี
เจดีย์ซานดามุนิ

เจดีย์ซานดามุนิ (စန္ဒာမုနိစေတီ; จากชื่อเต็ม နန်းမြေဘုံသာစံနန်းတော်ရာစန္ဒာမုနိဘုရား) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขามัณฑะเลย์ สร้างขึ้นโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เจ้าชายกะนองพระอนุชาของพระองค์ ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์พร้อมกับพระราชโอรสสามองค์ ในการกบฏของเจ้าชายมยิ่นกุน พ.ศ. 24092002 เจดีย์ได้รับการสร้างขึ้น ณ ตำแหน่งชั่วคราวของพระราชวังน่าน-มเยโบนตา (နန်းမြေဘုံသာ) 2002
เจดีย์แห่งนี้เป็นที่ฝังพระศพเจ้าชายคะนองพร้อมกับพระราชโอรส 3 องค์p=12 นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเหล็กซึ่งหล่อโดยพระเจ้าปดุงเมื่อ พ.ศ. 2345 และเคลื่อนย้ายออกจากเมืองอมรปุระโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417p=12 มีรายงานว่าพระพุทธรูปนี้มีน้ำหนัก lb รอบเจดีย์หลักมีซุ้มเจดีย์จำนวนมาก ภายในประดิษฐานจารึกเกี่ยวกับพระไตรปิฎกจำนวน 
1,774 แผ่น

**คลังภาพ**
ไฟล์:Sandamuni Pagoda.JPG|ทางเข้าเจดีย์
ไฟล์:Sandamuni Pagoda 08.jpg|รอบเจดีย์หลัก
ไฟล์:Sandar Mu Ni Pagoda-1.jpg|ซุ้มเจดีย์พระไตรปิฎก
ไฟล์:Sandamuni Pagoda 07.jpg|จารึกพระไตรปิฎก
ไฟล์:018 Atthakatha Slabs, Sandamuni (8918995256).jpg|จารึกพระไตรปิฎก
ไฟล์:Sandar Mu Ni Pagoda-5.jpg|พระพุทธรูปเจดีย์ซานดามุนิ

**อ้างอิง**
 accessdate=12 July 2015
ซานดามุนิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในภาคมัณฑะเลย์
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
วังปัทมนาปปุรัม

วังปัทมนาปปุรัม (பத்மநாபபுரம் அரண்மனை; Padmanabhapuram Palace) หรือ วังปัตมนาภปุรัม (പത്മനാഭപുരം കൊട്ടാരം) เป็นพระราชวังที่สร้างขึ้นในสมัยติรุวิตางกูร ตั้งงอยู่ที่ปัทมนาปปุรัม อำเภอกันยกุมารี รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ปัจจุบันวังเป็นสมบัติของ และอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลรัฐเกรละซึ่งอยู่ติดกัน วังนี้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเวฬิ ส่วนหนึ่งของเทือกเขาฆาฏตะวันตก ไม่ไกลจากแม่น้ำวัฬฬิ
ในวังประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างมากมาย วังส่วนที่เก่าที่สุดคือ วังทิศใต้ หรือ ตาย กฏฏรัม (lit=วังแม่) ซึ่งเป็นสิ่งปลูกสร้างเก่าที่สุดในหมู่อาคารของวัง อายุมากกว่า 400 ปี ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ และ อุปปิริกกะ มาฬิกะ (ഉപ്പിരിക്ക മാളിക ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1745 โดยกษัตริย์อนิฬัม ตุรินัล มารตัณฑะ วรรมะ ชั้นล่างของอาคารใช้จัดแสดงสมบัติในพระคลังของติรุวิตางกูร ชั้นบนเป็นห้องบรรทมของกษัตริย์ ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของ สปรมัญจะ กัฏฏิฬ (സപ്രമഞ്ച കട്ടിൽ) แท่นบรรทมที่ว่ากันว่าทำมาจากไม้ซุง 64 ท่อนที่มีฤทธิ์เป็นยา ภายในห้องของกษัตริย์ยังมีบันไดซึ่งเชื่อมต่อเข้ากับโถงอดอาหาร (fasting chambers) สำหรับกษัตริย์พำนักระหว่างการจำพรตอดอาหาร

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วังในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐทมิฬนาฑู
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้

พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะระดับเทศบาลนคร จัดแสดงศิลปะจีนโชราณ ตั้งอยู่ในจัตุรัสประชาชนในอำเภอหวังผู่ นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน อาคารพิพิธภัณฑ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1996 
พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1952 และเปิดสู่สาธารณะครั้งแรกภายในอาคารสโมสรของลู่แข่งเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Racecourse club house) ซึ่งตั้งอยู่บนถนนหนานจิง ของสะสมชุดแรกสุดส่วนใหญ่มาจากสามแหล่ง ได้แก่ กองพันคอมมิวนิสต์ภาคพื้นที่สาม ซึ่งได้โบราณวัตถุมาระหว่างสงครามกลางเมืองและจากการค้นพบโดยบังเอิญขณะยึดบ้านเรือนของผู้คนก่อนจะนำมายังเซี่ยงไฮ้เสื่อคอมมิวนิสต์ยึดนครได้, โบราณวัตถุที่ยึดได้โดยศุลกากร และโบราณวัตถุที่ถูกขายโดยนักสะสมเอกชนเนื่องจากแรงกดดันทางสังคม ก่อนที่จะถูกซื้อโดยรัฐบาล ต่อมายังมีการเพิ่มเติมของสะสมจากของสะสมขององค์กรต่าง ๆ ในเซี่ยงไฮ้ เช่น the ของสะสมจากอดีตพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ของสมาคมเอเชียติกหลวงในทศวรรษ 1950s ต่อมาในปี 1959 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปเปิดบริการภายในอาคารจงฮุ่ย (Zhonghui Building) บนถนนเหอหนานใต้ ในระหว่างการก้าวไปข้างหน้าครั้งใหญ่ พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มีส่วนในการช่วยกู้วัตถุทองสัมฤทธิ์ที่ถูกยึดมาและกำลังจะถูกส่งไปหลอมทิ้ง
ในการประกาศแผนพัฒนานครเซี่ยงไฮ้ระยะห้าปีเมื่อปี 1992 ซึ่งประกอบด้วยการก่อสร้างอาคารใหม่จำนวนมาก ไม่ปรากฏชื่อของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้อยู่ในโครงการ แต่เนื่องด้วยของสะสมที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของพิพิธภัณฑ์ทำให้พื้นที่จัดแสดงคับแคบลง ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ หม่า เฉิงหยวัน (อยู่ในตำแหน่งระหว่างปี 1985 - 1999) ได้ทำการล็อบบีนายกเทศมนตรีของเซี่ยงไฮ้ หวัง จู ให้มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่สำหรับพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ หลัวนายกเทศมนตรีเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ในอาคารจงฮุ่ย เขาได้อนุมัติพื้นที่บนจัตุรัสประชาชนเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่ โดยมีข้อแม้ว่าพิพิธภัณฑ์จะต้องเป็นผู้ระดมทุนก่อสร้างเอง หม่า สามารถระดมทุนได้ 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐผ่านการปล่อยอาคารหลังเก่าให้แก่นักพัฒนาจากฮ่องกงเช่า รวมถึงยังเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้งเพื่อเรี่ยไรทุนจากชาวเซี่ยงไฮ้ที่อพยพออกนอกประเทศจีนหลังการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ ทำให้ระดมเงินได้เพิ่มอีก 10 ล้านดอลล่าร์ และเงินสมทบอีก 140 ล้านหยวนจากรัฐบาลนครเซี่ยงไฮ้ อาคารพิพิธภัณฑ์หลังใหม่เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1993 และเปิดเป็นทางการในปี 1996 และได้รับการตอบรับอย่างดี อาคารความสูง 29.5 เมตร ห้าชั้น พื้นที่ 39,200 ตารางเมตร ยังคงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มาจนปัจจุบัน
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวท้องถิ่น ซิง ทงเหอ (Xing Tonghe) โดยออกแบบเป็นทรงของหม้อประกอบอาหารยุคโบราณหรือ ติ่ง ว่ากันว่าได้รับแรงบันดาลใจเป็นพิเศษมาจากต่าเค่อติ่ง ซึ่งจัดแสดงอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ บนสุดของอาคารเป็นรูปวงกลม ส่วนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งสะท้อนคติจีนโบราณที่เชื่อว่า “ฟ้ากลม โลกเหลี่ยม” (links=no)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในเซี่ยงไฮ้
ยานนิส เซนาคิส

เซนาคิสราว ค.ศ. 1970
ยานนิส เซนาคิส (Iannis Xenakis, Γιάννης "Ιωάννης" Κλέαρχου Ξενάκης; 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001) เป็นนักประพันธ์เพลงกลุ่มล้ำยุค นักทฤษฎีดนตรี สถาปนิก ผู้กำกับการแสดง และวิศวกร ที่เป็นคอมมิวนิสต์ ซึ่งเกิดในโรมาเนีย ต่อมาเป็นชาวกรีก-ฝรั่งเศส
หลังจากปี 1947 เขาหนีออกจากประเทศกรีซ และเป็นพลเมืองสัญชาติฝรั่งเศส ในอีก 18 ปีต่อมา เซนาคิสเป็นผู้บุกเบิกการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในดนตรี เช่น การประยุกต์ ทฤษฎีเซต กระบวนการสโตแคสติกและ ทฤษฎีเกม และยังมีอิทธิพลสำคัญต่อการพัฒนา ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และดนตรีคอมพิวเตอร์อีกด้วย เขาบูรณาการดนตรีเข้ากับสถาปัตยกรรม ออกแบบดนตรีสำหรับพื้นที่เป็นอยู่ก่อน และการออกแบบพื้นที่ที่จะบูรณาการสำหรับการประพันธ์เพลงและการแสดงนั้นโดยเฉพาะ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2465
หมวดหมู่:คีตกวีชาวกรีก
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวกรีก
หมวดหมู่:ผู้ถืออเทวนิยมชาวกรีก
หมวดหมู่:คีตกวีชาวฝรั่งเศส
ดาราจักรแมงกะพรุน

ไฟล์:NASA's_Hubble_Finds_Life_is_Too_Fast,_Too_Furious_for_This_Runaway_Galaxy_(12952512944).jpg|right|thumb| แรงดันที่กระทำต่อวัตถุซึ่งดึงก๊าซออกจากดาราจักร ESO 137-001
ดาราจักรแมงกะพรุน เป็น ดาราจักรประเภทหนึ่งที่พบใน กระจุกดาราจักร มีลักษณะพิเศษคือการดึงก๊าซออกจากดาราจักรที่ได้รับผลกระทบแรงดันที่กระทำต่อวัตถุที่เกิดจากตัวกลางในกระจุกดาราจักรซึ่งคือพลาสมาที่ร้อนจัดจึงทำให้เกิดปฏิกิริยาดาวกระจ่ายอย่างหนักตลอดทางของแก๊ส
ดาราจักรแมงกะพรุนมีการพบเห็นในกระจุกดาราจักรหลายแห่ง รวมทั้ง กระจุกดาราจักรไฮดรา, เอเบลล์ 2125 ( การเลื่อนค่าความแดง z=0.20; ACO 2125 C153);   เอเบลล์2667 (z=0.23; G234144−260358);   เอเบลล์ 2744 (z=0.31; ACO 2744 ;  HLS001427–30234 / ACO 2744 F0083 ;     GLX001426–30241 / ACO 2744 F0237 / ACO 2733 CN104 ;   MIP001417–302303 / ACO 2744 F1228 ;   HLS001428–302334 ;  GLX001354–302212  )

**ตัวอย่างเช่น**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ดาราจักร
การแลกเปลี่ยนตัวประกันและนักโทษระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์ พ.ศ. 2566

ตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ.2566
ระหว่างสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566 มีการแลกเปลี่ยนหลายครั้งระหว่างอิสราเอลกับฮะมาสเพื่อแลกเปลี่ยนตัวประกันที่กลุ่มติดอาวุธจับกับนักโทษชาวปาเลสไตน์ การเจรจาดังกล่าวมีกาตาร์ อียิปต์ และสหรัฐเป็นตัวกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงหยุดยิงชั่วคราว

**ปูมหลัง**
มีประวัติของการแลกเปลี่ยนเชลยในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ที่โดดเด่นที่สุดคือการแลกเปลี่ยนนักโทษกิลัด ชาลิตในปี พ.ศ. 2554 ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 กลุ่มติดอาวุธปาเลสไตน์ได้ควบคุมตัวผู้คนประมาณ 250 คนจากอิสราเอล รวมทั้งชาวอิสราเอลและผู้ที่ไม่ใช่ชาวปาเลสไตน์ ระหว่างการโจมตีอิสราเอลที่นำโดยฮะมาส เจ้าหน้าที่ของฮะมาสจัดให้การปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์จากเรือนจำอิสราเอลเป็นหนึ่งในแรงจูงใจหลักสำหรับการโจมตีในอิสราเอลเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ก่อนหน้านั้น อิสราเอลได้ควบคุมตัวชาวปาเลสไตน์ 5,200 คนที่ถูกจองจำก่อนสงคราม แต่ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่ชาวปาเลสไตน์ จำนวนดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 10,000 คน ท่ามกลางคลื่นของการกักขังจำนวนมาก หลังจากการเนรเทศคนงานชาวกาซาที่ถูกคุมขังหลายพันคน คณะกรรมการเพื่อผู้ถูกคุมขังและกิจการอดีตนักโทษชาวปาเลสไตน์ได้วางจำนวนไว้ที่ประมาณ 8,300 คน

**การเจรจา**
ฮะมาสเสนอข้อตกลงที่เรียกว่า ทุกคนสำหรับทุกคน หรือ ทั้งหมดเพื่อทั้งหมด ซึ่งเป็นการปล่อยตัวประกันทั้งหมดที่ถูกจับในฉนวนกาซาเพื่อแลกกับการที่อิสราเอลปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์หลายพันคนในเรือนจำของอิสราเอล 
เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน มีรายงานว่ากลุ่มฮะมาสบอกกับผู้ไกล่เกลี่ยของกาตาร์ว่ากลุ่มนี้เต็มใจที่จะปล่อยตัวประกันผู้หญิงและเด็กมากถึง 70 คนที่ถูกคุมขังในฉนวนกาซาเป็นเวลา 5 วัน และปล่อยตัวผู้หญิงและเด็ก 275 คนที่ถูกอิสราเอลควบคุมตัว
เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน มีการประกาศว่าอิสราเอลและฮะมาสบรรลุข้อตกลงเกี่ยวกับการหยุดยิงและปล่อยตัวตัวประกัน 50 คน เพื่อเป็นการตอบสนองรัฐบาลอิสราเอลจะปล่อยตัวนักโทษชาวปาเลสไตน์ 150 คน กลุ่มฮะมาสยอมรับว่าเด็ก ๆ จะเป็นองค์ประกอบหลักของตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัว
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ไม่กี่วันหลังสิ้นสุดการหยุดยิงระหว่างอิสราเอลกับฮะมาส ศอเลียะห์ อัลอารูรี รองหัวหน้ากลุ่มฮะมาส กล่าวว่าจะไม่มีการแลกปลี่ยนนักโทษ/ตัวประกันกับอิสราเอลจนกว่าจะมีการหยุดยิงที่กาซา

**การปล่อยตัว**
เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 รัฐบาลอิสราเอลยืนยันว่าตัวประกันชาวอิสราเอล 13 คนได้รับการปล่อยตัวแล้ว เศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรีของไทย ยืนยันผ่านสื่อสังคมว่าตัวประกันชาวไทย 12 คนได้รับการปล่อยตัวจากฉนวนกาซาแล้ว ต่อมาในวันนั้น มีการรายงานว่าจากตัวประกัน 24 คนที่ปล่อยตัวครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยพลเมืองอิสราเอล 13 คน (ซึ่งบางคนเป็นพลเมืองสองสัญชาติ) พลเมืองไทย 10 คน และพลเมืองฟิลิปปินส์หนึ่งคนโดยกระทรวงการต่างประเทศกาตาร์ มีรายงานว่าคนไทยจำนวนหนึ่งได้รับการปล่อยตัวนอกข้อตกลงพักรบ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน มีพลเมืองที่ได้รับการปล่อยตัว 105 คน ซึ่งรวมชาวอิสราเอล 81 คน ชาวไทย 23 คน และชาวฟิลิปปินส์คนเดียว

**สุขภาพร่างกายของตัวประกัน**
ตัวประกันทั้งหมดได้รับรายงานว่ามีสุขภาพแข็งแรงดีคนหนึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัวเพียงไม่กี่คนได้พูดถึงประสบการณ์ของพวกเขา แต่คนที่เล่าว่าถูกขังอยู่ในที่แออัดซึ่งมีไฟฟ้าเพียงเล็กน้อยและไม่มีที่นอน มีอาหารอยู่ไม่มาก แต่พวกเขาได้รับไก่และข้าว ขนมปัง ฮัมมัสกระป๋อง เนยแข็ง และชา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566
บาซิลิกาเดลซันโตนิญโญ

มหาวิหารรองพระกุมารศักดิ์สิทธิ์ (Minor Basilica of the Holy Child) หรือชื่อท้องถิ่น บาซิลิกาเดลซันโตนิญโญเดเซบู (Basílica Minore del Santo Niño de Cebú) หรือมักเรียกกันว่า มหาวิหารซันตานิญโญ เป็นมหาวิหารรองในนครเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งขึ้นในปี 1565 โดยคุณพ่อ อังเดรส เด อูร์ดาเนตา และคุณพ่อ ดิเอโก เด อาร์แรรา ถือเป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ สร้างขึ้นบนจุดที่ค้นพบรูปเคารพซันโตนิญโญเดเซบูระหว่างการออกเดินทางขอบมิกุเอล โลเปซ เด เลกัซปี รูปเคารพพระกุมารเยซูองค์นี้ เป็นองค์เดียวกับที่ แฟร์ดีนันด์ มาเจลลัน ถวายแด่ราชาฮูมาโบนเมื่อครั้นประกอบศีลจุ่มเข้าสู่โรมันคาทอลิกในปี 1521  พระสันตะปาปาปอลที่หก ยกสถานะที่นี่จากโบสถ์เป็นมหาวิหารในปี 1965 และประกาศให้ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ของจุดกำเนิดและการเติบโตของศาสนาคริสต์ในประเทศฟิลิปปินส์
โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างในปี 1740 และพระสันตะสำนักได้ประกาศให้ที่นี่เป็น "มารดาของโบสถ์ทั้งปวงในฟิลิปปินส์" (Mother and Head of all Churches in the Philippines) มหาวิหารอยู่ภายใต้เขตของสังฆมณฑลเซบู และแคว้นเอากัสตินซันโตนิญโญเดเซบู 
โบสถ์หลังแรกสร้างขึ้นโดยใช้ไม้และนีปา ก่อนที่จะมีการสร้างหลังใหม่ในปี 1605 แล้วเสร็จในปี 1626 กระนั้นโลสถ์หลังนี้ถูกเพลิงไหม้ในปี 1628 คุณพ่อ ฌวน เมดินา (Juan Medina, list=O.S.A.) เริ่มการก่อสร้างโบสถ์หลังใหม่ขึ้นในปีเดียวกันโดยใช้หินกับอิฐ แต่หยุดการก่อสร้างไปเพราะพบว่าโครงสร้างมีปัญา ต่อมาในปี 1735 จึงเริ่มก่อสร้างโบสถ์หลังปัจจุบัน โดยเริ่มต้นที่ฐานทำจากหิน การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1740 ต่อมาในปี 1789 มีการบูรณปฏิสังขรณ์โบสถ์ และอีกครั้งในปี 1889 โดยคุณพ่อ มาเตโอ ดิเอซ (Mateo Diez, list=O.S.A.) โดยมีการเพิ่มเติมกน้าต่างเข้ามาในโครงสร้างเดิม มีการบูรณะครั้งใหญ่ในปี 1965 เนื่องมนโอกาสครบรอบสี่ศตวรรษในการเป็นคริสต์ของประเทศ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซบู
ซุมดาชุน

ซุมดาชุน (อักษรโรมัน: Sumda Chun) เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบตตั้งอยู่ในหมู่บ้านซุมดาชุน ทางตอนเหนือของเลห์ ในเทือกเขาหิมาลัยในลาดัก ประเทศอินเดีย
ซุมดาชุนอยู่ภายใต้การดูแลของอารามเฮมิส (Hemis Monastery) ซึ่งมอบหมายภิกษุให้ประกอบศาสนพิธีปนะจำวันและดูแลอารามซุมดาชุน ซุมดาชุนในอดีจเป็นส่วนหนึ่งของเกิมปาซึ่งสร้างขึ้นในสมัยของลตซาวา ริมเชน ซังโป (Lotsawa Rinchen Zangpo, 957-1055) และเชื่อกันว่าเป็นหนึ่งในสามวัดที่ท่านสร้างขึ้นภายในคืนเดียว อีกสองแห่งคืออารามอาจี และ มังยู ทั้งสามวัดยังคงเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญของพุทธศาสนิกชนซึ่งจะเดินทางสักการะทั้งสามวัดในวันเดียว หมู่บ้านซุมดาชุนตั้งอยู่ที่ความสูง 3500 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีการสร้างถนนเข้าสู่หมู่บ้านครั้งแรกในปี 2019 ส่วนไฟฟ้าเข้าถึงครั้งแรกในปี 2017 ซึ่งไฟฟ้านี้ติดตั้งโดยโครงการสำรวจหิมาลัยโลก หมู่บ้านมีประชากรราง 120 คน ซึ่งล้วนมีส่วนร่วมในการดูแลและถวายเครื่องสักการะในวัด
ในปี 2010 ได้มีการเริ่มต้นโครงการอยุรักษ์ทางสถาปัตยกรรมและโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมของอาราม ระยะเวลา 5 ปี โดยสถาบันวิจัยศิลปะวัฒนธรรมลาดัก นัมคยัล (Namgyal Institute for Research on Ladakhi Art and Culture) ภายใต้ทุนสนับสนุนโดยกองทุนอนุสรณ์โลก
สถูป (chorten) ซึ่งมีการทาสีอันมีลักษณะโดดเด่นเฉพาะตัวของวัด อายุราวศตวรรษที่ 13 ได้รับการอนุรักษ์โดย เอ็มเอส อาร์ตคอนเซอร์เวชั่นโซลูชั่นส์ (M/s. Art Conservation Solutions) ร่วมกับมูลนิธิมรดกวัฒนธรรมหิมาลัย (Himalayan Cultural Heritage Foundation) และได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลกอีกครั้งในปี 2013

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
url-status=dead
*url-status=dead
*via=Google Books
พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน

ไฟล์:Bhutan Postal Runner.jpg|thumb|หุ่นจำลองบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งของภูฏานจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน (འབྲུག་འགྲེམས་ཀྱི་འགྲེམས་སྟོན་ཁང; Bhutan Postal Museum) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ณ อาคารที่ทำการไปรษณีย์กลางในทิมพู เมืองหลวงของประเทศภูฏาน พิพิธภัณฑ์รวบรวมเรื่องราววิวัฒนาการของการสื่อสาร การขนส่ง และบริการไปรษณีย์ในภูฏาน โดยผ่านการจัดแสดงชุดสะสมที่เป็นเกร็ดประวัติต่าง ๆ สิ่งประดิษฐ์ และตราไปรษณียากรหลากหลายประเภทที่ภูฏานผลิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
ห้องจัดแสดงทั้งห้าห้องของพิพิธภัณฑ์ตามรอยประวัติการพัฒนาระบบไปรษณีย์ของภูฏาน ตั้งแต่ประวัติบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งที่เก่าแก่ที่สุด ไปจนถึงตราไปรษณียากรหายากและเป็นที่ต้องการสะสมของภูฏาน

**สิ่งจัดแสดง**
ห้องจัดแสดงแรกใช้จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราว สำหรับโอกาสพิเศษในประเทศและการออกตราไปรษณียากรใหม่
ห้องจัดแสดงที่สอง ย้อนรอยประวัติศาสตร์ของการสื่อสารในยุคก่อนการไปรษณีย์ซึ่งมีการใช้ผู้ส่งสารเพื่อส่งกฤษฎีกาและจดหมายของรัฐบาล
ห้องจัดแสดงที่สาม บอกเล่าเรื่องราวของการพัฒนาระบบไปรษณีย์และโทรเลขในภูฏาน โดยจัดแสดงอุปกรณ์และเครื่องใช้สำนักงานเก่าที่ เกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์และโทรเลข
ห้องจัดแสดงที่สี่ จัดแสดงตราไปรษณียากรเทิดพระเกียรติราชวงศ์วังชุก พร้อมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับระบอบราชาธิปไตยที่สถาปนาใน พ.ศ 2450 และพระราชประวัติโดยย่อของพระมหากษัตริย์ของภูฏานที่สืบทอดราชบัลลังก์ต่อมา
ห้องจัดแสดงที่ห้า จัดแสดงตราไปรษณียากรของภูฏาน ซึ่งเปรียบเสมือน "ยุวทูต" ในการเผยแพร่ความมีเอกราช วัฒนธรรมอันยาวนาน ตลอดจนสัตว์และพืชพรรณของภูฏาน สิ่งจัดแสดงที่โดดเด่นได้แก่ 'แสตมป์พูดได้' ของภูฏาน

**วันทำการ**
พิพิธภัณฑ์เปิดตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 9.00–17.00 น. ในช่วงฤดูร้อน และ 9.00–16.00 น. ในช่วงฤดูหนาว และวันเสาร์เปิดดำเนินการเวลา 9.00–13.00 น. นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการในช่วงเทศกาลทิมพูดรูบเชยฺอ (སྒྲུབ་མཆོད, Drubchoe) และทิมพูเชจยู (ཚེས་བཅུ, Tshechu) อีกด้วย พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏานได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปเยี่ยมชม" ในภูฏาน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศภูฏาน
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์
ตัคติบาเฮ

ตัคติบาเฮ (ปาทาน/; Takht-i-Bahi) เป็นแหล่งโบราณคดี ซากของอดีตอารามในศาสนาพุทธ ในมาร์ดัน แคว้นไคเบอร์ ประเทศปากีสถาน เป็นหนึ่งในพุทธศาสนสถานที่สำคัญที่สุดในแถบคันธาระ และได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี
อารามนี้ตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 1 และมีการใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 7 และได้รับการยอมรับโดยนักโบราณคดีว่าเป็นตัวแทนชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอารามในศาสนาพุทธจากยุคสมัยนี้ แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1980
ซากโบราณสถานนี้ตั้งอยู่ห่างไป km จากเมืองมาร์ดัน ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ใกล้กันยังมีซากของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบขนาดเล็ก สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน ตั้งอยู่ ซากโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านซึ่งเป็นนิคมที่มีการอยู่อาศัยในยุคปัจจุบันและใช้ชื่อเดียวกัน ตัคติบาเฮตั้งอยู่บนเขาที่ความสูง order=flip และห่างไปราว km จากตลาดปสานของหมู่บ้าน พื้นที่โดยรอบในปัจจุบันเป็นพื้นที่ทำการเกษตร

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศภูฏาน

ภูฏาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศภูฏาน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมภูฏาน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศภูฏาน
วัดยงเหอ

ผังของวัดหยงเหอ
ไฟล์:Peking Jonghe Tempel -20071022-RM-093428.jpg|thumb|ไผฟางซุ้มทางเข้าของวัดยงเหอ
วัดยงเหอ (c=雍和宫, "วังแห่งสันติภาพและความกลมเกลียว") หรือที่รู้จักกันในชื่อ อารามลามะหยงเหอ หรือ วัดลามะ เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต นิกายเกอลุกปะ ตั้งอยู่บนถนนหยงเหอกงหมายเลข 12 อำเภอตงเชิง ปักกิ่ง ประเทศจีน สถาปัตยกรรมและศิลปะของวัดเป็นการผสมผสานระหว่างรูปแบบของจีนฮั่นและทิเบต วัดแห่งนี้เป็นหนึ่งในอารามพุทธศาสนาทิเบตที่ใหญ่ที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ ลามะหูเสวียเฟิง วัดหยงเหอเคยเป็นวัดพุทธศาสนาที่มีสถานะสูงสุดของประเทศในช่วงกลางและปลายราชวงศ์ชิง
วัดยงเหอเริ่มสร้างขึ้นในปี 1694 ในสมัยราชวงศ์ชิง ตรงที่ในอดีตเป็นที่พำนักของขันทีประจำราชสำนักในสมัยราชวงศ์หมิง วัดยงเหอเป็นสถานที่ประสูติของจักรพรรดิเฉียนหลง และในสมัยราชวงศ์ชิงตอนกลางและตอนปลาย วัดยงเหอถือเป็นวัดพุทธที่มีระดับสูงที่สุดในจักรวรรดิ
เนื่องด้วยวัดยงเหอเป็นวัดพุทธแบบทิเบต จึงมีการประกอบศาสนพิธีแบบทิเบต ซึ่งรวมถึงการร่ายรัม “ชัม” (Cham Dance) ซึ่งมีบันทึกว่ามีประกอบครั้งแรกในปี 1746 จัดโดยจักรพรรดิเฉียนหลง การร่ายรำนี้จัดขึ้นทุกวันที่ 28 ของเดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ และวันที่สี่ของเดือนแรก ในช่วงแรกของการตั้งวัดขึ้น ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม วัดถูกปิด การร่ายรำนี้จึงหยุดไปก่อนที่จะกลับมาปฏิบัติอีกครั้งในปี 1987

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ. — zh-  Yonghe Lama Temple. Beijingtrip.com.  -  Satellite photo of the Yonghe Temple. GoogleMaps. — จุดศูนย์กลางอยู่ที่ห้องโถงแห่งการปกป้องชั่วนิรันดร์-  Beijing Lama Temple donates Buddha statue to Mongolia. Tibet.cn. — en
หมวดหมู่:สถานที่หลักทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติในปักกิ่ง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในปักกิ่ง
หมวดหมู่:ปักกิ่ง
หมวดหมู่:วัดในปักกิ่ง
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมราชวงศ์ชิง
หมวดหมู่:วัดและอารามนิกายเกลุก
อารามอามาร์บายัสกาลันท์

อารามอามาร์บายัสกาลันท์ (Амарбаясгалант хийд, hAmurbayasqulangtu keyid;  Urgun Elhe Sy, p=Qìngníng sì; Amarbayasgalant Monastery) เป็นหนึ่งในสามอารามในศาสนาพุทธที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมองโกเลีย อารามตั้งอยู่ในหุบเขาอีเวน (Iven Valley) ใกล้กับแม่น้ำเซเล็งก์ ในอำเภอบาโรบูเรน จังหวัดเซเล็งก์ ทางตอนเหนือของประเทศมองโกเลีย เมืองใกล้สุดคือเอร์เดเน็ท ซึ่งห่างไป 60 กิโลเมตรทางใต้
อารามนี้ตั้งขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยงเจิง แล้วเสร็จในสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง เพื่อใช้เป็นที่ไว้ร่างของซานาบาซาร์ (1635–1723) ผู้นำทางจิตวิญญาณในศาสนาพุทธแบบทิเบตแห่งคัลคาในมองโกเลียนอก ตลอดจนเป็นอาจารย์ทางจิตวิญญาณให้แก่จักรพรรดิคังซีซึ่งเป็นบรรพชนของจักรพรรดิทั้งสอง ว่ากันว่าเมื่อครั้นตามหาสถานที่ก่อสร้างอาราม คณะสำรวจได้พบกับเด็กชายสองคน คือ อามูร์ (Amur) กับ บายัสกูลังทู (Bayasqulangtu) กำลังวิ่งเล่นบนทุ่งหญ้าสเตปป์ จึงได้สร้างอารามขึ้นและตั้งชื่อตามเด็กทั้งสอง (Amur-Bayasqulangtu)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ของอาราม
ธันวาคม พ.ศ. 2566

ธันวาคม พุทธศักราช 2566 เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2566 วันแรกของเดือนเป็นวันศุกร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอาทิตย์

**สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน**
หมวดหมู่:ธันวาคม
*2566-12
หมวดหมู่:หน้าที่ใช้รุ่นใหม่ของแม่แบบ EstcatCountry

หน้าที่ใช้รุ่นใหม่ของแม่แบบ แม่แบบ:EstcatCountry, เช่น แม่แบบ:EstcatCountry/core
หมวดหมู่:Category series navigation isolated

หมวดหมู่การบำรุงรักษา/การติดตามนี้ มีหน้าที่ กล่องหมวดหมู่ฤดูกาล ไม่สามารถเชื่อมโยงไปยังหมวดหมู่ใด ๆ ที่แสดงในกล่องการนำทางได้ และถูกแยกออกจากระบบการนำทาง นี่อาจเป็นสำหรับ:
# การติดตามเท่านั้น: โครงสร้างหมวดหมู่ที่อยู่รอบๆ นั้นกระจัดกระจายโดยธรรมชาติ หรือ
# การบำรุงรักษา: กล่องหมวดหมู่ฤดูกาล ถูกเพิ่มก่อนเวลาอันควรหรือไม่ถูกต้อง
For large navigational gaps, or changes to the base category name, use succeeding category on both sides of the gap/name change in addition to Category series navigation. Even if Category series navigation is isolated, it has the benefit of confirming the absence of nearby categories to the reader/maintainer.
To remove a page from this category, fill in the surrounding category structure, if appropriate. Do not create empty surrounding categories for the sole purpose of removing this category.
Pages in this category should only be added by Module:Category series navigation.
M
เจค็อบ ดับเบิลยู. เดวิส

เจค็อบ วิลเลียม เดวิส (Jacob William Davis; 1831–1908) เป็นช่างตัดเสื้อชาวรัสเซีย–อเมริกันเชื้อสายยิว ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้นกางเกงยีนส์สมัยใหม่ เติบโตขึ้นมาในจักรวรรดิรัสเซีย เขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ยังเป็นชายหนุ่ม และใช้เวลาอยู่ที่แคนาดาด้วย เขาคิดค้นกางเกงยีนส์โดยใช้เนื้อผ้าที่แข็งแรงทนทานและหมุดย้ำเพื่อเสริมจุดอ่อนในตะเข็บ และร่วมมือกับลีวาย สเตราส์เพื่อผลิตกางเกงยีนส์เหล่านี้ในปริมาณมาก

**ชีวิตในวัยเด็ก**
เดวิสเกิดในครอบครัวชาวยิวในเมืองรีกาในปี 1831 ในช่วงเวลานี้ เขาได้ฝึกฝนและทำงานเป็นช่างตัดเสื้อ

**อพยพไปสหรัฐอเมริกา**
ในปี 1854 เมื่ออายุ 23 ปี เขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกา และมาถึงนิวยอร์กซิตีซึ่งเขาได้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลเป็นเจค็อบ เดวิส ที่นั่นเขาเปิดร้านตัดเสื้อก่อนที่จะย้ายไปเมน จากนั้นในปี 1856 ไปซานฟรานซิสโก ก่อนที่จะย้ายไปวีฟเวอร์วิลล์

**ช่วงเวลาในแคนาดา**
หลังจากการเดินทางครั้งนี้ในอเมริกา เชื่อกันว่าในช่วงเวลานั้นเขาทำงานเป็นช่างตัดเสื้อให้กับนักเดินทาง ในปี 1858 เดวิสออกจากแคลิฟอร์เนียและย้ายไปแคนาดาตะวันตกเพื่อพยายามหางานที่ทำกำไรได้มากขึ้น ที่นั่น เดวิสได้พบกับแอนนี่ พาร์คเชอร์ หญิงสาวผู้อพยพชาวเยอรมันซึ่งเขาแต่งงานและอยู่ด้วยกัน จาค็อบและแอนนี่มีลูก 6 คน ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในแคนาดา เดวิสทำงานร่อนหาทองที่แม่น้ำเฟรเซอร์

**กลับสู่อเมริกา**
ในเดือนมกราคม 1867 เดวิสกลับไปซานฟรานซิสโกพร้อมกับแอนนี่และครอบครัวของเขา ต่อมาในปีนั้น พวกเขาย้ายไปที่เวอร์จิเนียซิตี รัฐเนวาดา ซึ่งเขาขายยาสูบและเนื้อหมูขายส่งก่อนเริ่มทำงานเป็นช่างตัดเสื้ออีกครั้ง ในปี 1868 ครอบครัวได้ย้ายไปที่เมืองรีโน รัฐเนวาดา ซึ่งในเวลานั้นเป็นเมืองทางรถไฟเล็กๆ และที่นั่นเขาได้ช่วยเฟรดเดอริก เฮอร์ทลีนสร้างโรงเบียร์ ในปี 1869 เดวิสกลับมาทำธุรกิจเดิม โดยเปิดร้านตัดเสื้อที่ถนนสายหลักของเมือง

**ร้านตัดเสื้อในรีโน**
ในร้านตัดเสื้อของเขา เดวิสทำสิ่งของอเนกประสงค์ เช่น เต็นท์ ผ้าห่มม้า และผ้าคลุมเกวียน ให้กับคนงานรถไฟของทางรถไฟสายเซ็นทรัลแปซิฟิก ผ้าที่เดวิสใช้คือผ้าเป็ด ผ้าเดนิม และผ้าฝ้าย ที่เขาซื้อจาก ลีวาย สเตราส์ แอนด์ โค ซึ่งเป็นบริษัทสรรพสินค้าในซานฟรานซิสโก เพื่อเสริมความแข็งแรงให้กับสิ่งของที่เขาทำ เดวิสจึงตอกหมุดทองแดงลงไประหว่างตะเข็บ

**การถือกำเนิดของยีนส์**
ในเดือนธันวาคม 1870 ลูกค้าขอให้เดวิสทำกางเกงทำงานที่ทนทานให้กับสามีของเธอที่เป็นช่างตัดไม้ เขาสร้างกางเกงที่แข็งแรงเหมาะกับการทำงานโดยใช้ผ้าเป็ดรวมถึงเสริมความแข็งแรงทนทานของตะเข็บและกระเป๋าด้วยหมุดทองแดง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักประดิษฐ์ชาวรัสเซีย
มายฮีโร (วิดีโอเกม)

มายฮีโร (italic=yes) หรือที่รู้จักในชื่อเซชุงสแกนดัล (青春スキャンダル, การแปลตรงตัว 'วัยรุ่นฉาวโฉ่') ในประเทศญี่ปุ่น เป็นเกมแนวบีตเอ็มอัปแบบเลื่อนด้านข้างที่วางจำหน่ายโดยบริษัทเซกาสำหรับอาร์เคดใน ค.ศ. 1985 และสำหรับมาสเตอร์ซิสเตมในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1986 ซึ่งเกมนี้ได้รับการออกแบบโดยโคตาโร ฮายาชิดะ
รูปแบบการเล่นจะคล้ายกับเกมกังฟูมาสเตอร์ของบริษัทไอเรมที่วางจำหน่ายใน ค.ศ. 1984 แต่มายฮีโรแตกต่างจากเกมศิลปะการต่อสู้ก่อนหน้า โดยได้เบี่ยงเบนจากฉากศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิม และแทนที่ด้วยการเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมในเมืองร่วมสมัยที่มีแก๊งข้างถนน ซึ่งเหมือนเกมแนวบีตเอ็มอัปในเวลาต่อมา เช่น เรนอิเกด (ค.ศ. 1986) และดับเบิลดรากอน (ค.ศ. 1987)

**รูปแบบการเล่น**
ตัวละครหลัก (ทาเกชิ/สตีเวน) ขณะโจมตีศัตรูด้วยขวดในด่านที่ 1
เวอร์ชันอาร์เคดประกอบด้วยสามด่านที่ต่างกัน โดยแต่ละด่านจะดำเนินวนซ้ำต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าผู้เล่นจะหมดชีวิต ซึ่งเริ่มด้วยตัวละครของผู้เล่น (ที่ชื่อทาเกชิในประเทศญี่ปุ่น และชื่อสตีเวนตามปรากฏในใบปลิวอาร์เคดของทวีปยุโรป) ขณะเดินชมถนนในเมือง ก็ได้มีนักเลงวิ่งมาโฉบแฟนสาวของเขาไป (ที่ชื่อเรมีตามปรากฏในใบปลิวอาร์เคด หรือชื่อมาริในประเทศญี่ปุ่น) ขณะที่เขาไล่ตามมัน เขาจะต้องต่อสู้กับแก๊งอันธพาลข้างถนนคนอื่น ๆ เมื่อผ่านไปได้ครึ่งทางของด่าน สตีเวนมีโอกาสที่จะช่วยชีวิตผู้เห็นเหตุการณ์ที่ถูกคุมตัว ซึ่งหากได้รับการช่วยเหลือก็จะช่วยเขาต่อสู้จนกว่าผู้เห็นเหตุการณ์นี้จะถูกกำจัด ไม่นาน (หลังจากกระโดดข้ามบรรดาแท่นและหลบลูกไฟ) สตีเวนก็มาถึงชายหาดและต่อสู้กับอันธพาลที่จับกุมเรมีไว้ หลังจากที่บอสของด่านนี้พ่ายแพ้หลังจากถูกโจมตี 10 ครั้ง ก็จะผ่านด่านดังกล่าว ซึ่งกระบวนการเดียวกันนี้จะเกิดขึ้นซ้ำในช่วงที่เหลือของเกม เฉพาะการออกแบบกับบอสและด่านอีกสองด่านเท่านั้น ซึ่งการออกแบบด่านที่ 2 มีลักษณะคล้ายกับมหากาพย์นินจาญี่ปุ่นยุคเอโดะ โดยมีศัตรูและบอสในธีมนินจา ตามด้วยธีมไซไฟที่อิงจากซีรีส์พิภพวานรอย่างหลวม ๆ รวมถึงศัตรูที่เป็นมนุษย์วานร และบอส
เนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ในเซกาการ์ด พอร์ตเซกา มาสเตอร์ซิสเตม จึงนำเสนอเฉพาะแก๊งข้างถนนใน 3 ด่านที่จะวนซ้ำอย่างต่อเนื่องจนกว่าผู้เล่นจะเสียชีวิตทั้งหมดและเกมโอเวอร์ ส่วนศัตรูที่เป็นนินจา และมนุษย์วานรจากเวอร์ชันอาร์เคดจะถูกละไว้

**การตอบรับ**
ในประเทศญี่ปุ่น เกมแมชชีนฉบับวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1985 ได้จัดอันดับให้มายฮีโรเป็นยูนิตอาร์เคดบนโต๊ะที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของเดือน
ไมก์ รอเบิตส์ และสตีฟ ฟิปส์ จากนิตยสารคอมพิวเตอร์เกมเมอร์ได้วิจารณ์เกมเวอร์ชันอาร์เคดในเชิงบวก พวกเขากล่าวว่าถึงแม้ "จะธรรมดากว่าเกมแฮงก์-ออน ที่น่าทึ่งนิดหน่อย" แต่ก็ยัง "ค่อนข้างสนุก" และมี "รูปแบบที่สนุกสนานของธีมเกมกังฟู" พวกเขาเล่าว่า "ฉากและกราฟิกที่ดีทำให้เกมนี้เป็นเกมที่สนุกสนาน" พร้อมด้วยปริศนาที่ "ค่อนข้างยาก"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The My Hero arcade flyer-  My Hero at arcade-history
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2528
หมวดหมู่:วิดีโอเกมอาร์เคด
หมวดหมู่:วิดีโอเกมต่อสู้
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแพลตฟอร์ม
หมวดหมู่:เกมอาร์เคดจากค่ายเซกา
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เซอร์เบียในสงครามยูโกสลาเวีย

ไฟล์:Serbia_in_the_Yugoslav_Wars.png|right|thumb|250x250px|ดินแดนของสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและสาธารณรัฐโครเอเชียควบคุมโดยกองกำลังเซิร์บในบอสเนียและโครเอเชีย หลังจากปฏิบัติการซอรีดอร์ (กรกฎาคม 1992)
ไฟล์:Žrtve_rata_maj_2012.JPG|right|thumb|250x250px|อนุสาวรีย์รำลึกถึงเหยื่อในสงครามยูโกสลาเวียในกรุงเบลเกรด
เซอร์เบีย ได้มีส่วนร่วมในสงครามยูโกสลาเวีย ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างปี 1991 ถึงปี 1999 โดยมีสงครามสิบวัน สงครามประกาศอิสรภาพโครเอเชีย สงครามบอสเนีย และสงครามคอซอวอ โดยตั้งแต่ปี 1991 ถึงปี 1997 สลอบอดัน มีลอเชวิช ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเซอร์เบียในช่วงที่เซอร์เบียเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (FRY) แต่ศาลอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย (ICTY) ได้กำหนดว่ามีลอเชวิชเป็นผู้ควบคุมกองกำลังเซิร์บในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและโครเอเชียในช่วงสงครามมีการสู้รบตั้งแต่ปี 1991 ถึงปี 1995
สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียถูกกล่าวหาว่าสนับสนุนกองกำลังกบฏเซิร์บในโครเอเชียและบอสเนีย จึงได้ถูกองค์กรและสถาบันระหว่างประเทศส่วนใหญ่ระงับการเป็นสมาชิก และมีการบังคับใช้มาตรการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจและการเมือง ซึ่งส่งผลให้เกิดหายนะทางเศรษฐกิจและผู้คนจำนวนมหาศาลอพยพออกนอกประเทศ การทิ้งระเบิดของเนโทในยูโกสลาเวียในช่วงสงครามคอซอวอสร้างความเสียหายอย่างมากต่อโครงสร้างพื้นฐานและเศรษฐกิจของประเทศ หลังสงครามยูโกสลาเวีย เซอร์เบียกลายเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่นภายในประเทศจำนวนมากที่สุดในยุโรป
หลังจากการขึ้นสู่อำนาจของมีลอเชวิชและการปะทุของสงครามยูโกสลาเวีย ขบวนการต่อต้านสงครามก็ได้เพิ่มขึ้นในเซอร์เบียเป็นจำนวนมาก คาดว่ามีผู้คนระหว่าง 50,000 ถึง 200,000 คนถูกปลดจากกองทัพประชาชนยูโกสลาเวีย ในขณะที่ผู้คนระหว่าง 100,000 ถึง 150,000 คนอพยพออกจากเซอร์เบียหลังจากปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสงคราม การโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาลมีลอเชวิชมีบทบาทสำคัญในสงคราม
หลังจากพรรคของมีลอเชวิชพ่ายแพ้การเลือกตั้งท้องถิ่นเมื่อปี 1996 การประท้วงต่อต้านรัฐบาลในปี 1996-1997 และการคว่ำบาตรการเลือกตั้งปี 1997 โดยฝ่ายค้าน เนื่องจากการเลือกตั้งที่ผิดปกติ พันธมิตรฝ่ายค้านได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งในปี 2000 นำไปสู่การโค่นล้มมีลอเชวิชและยูโกสลาเวียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกสหประชาชาติ และได้จับกุมมีลอเชวิชเพื่อส่งผู้ร้ายข้ามแดนเพื่อเข้ารับการพิจารณาคดีในข้อหาอาชญากรสงคราม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สงครามยูโกสลาเวีย
หมวดหมู่:ประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เซอร์เบีย
หมวดหมู่:อุดมการณ์เรียกร้องดินแดนของชนชาติเซอร์เบีย
หมวดหมู่:การล่มสลายของยูโกสลาเวีย
หมวดหมู่:สงครามยูโกสลาเวีย

หมวดหมู่:สงครามยุคใหม่
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับทวีปยุโรป
หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:หมวดหมู่ตั้งตามชื่อสงคราม
คอซีย์ มามุ

คอซีย์ มามุ (เกิด 23 เมษายน พ.ศ. 2514) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี และกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ

**ประวัติ**
คอซีย์ เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2514 เป็นบุตรนายบาราเฮง แมะสง สาและ ด้านครอบครัวสมรสกับนางรอมือละ มามุ มีบุตร 3 คน
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาพัฒนาชุมชน จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการปกครองท้องถิ่น จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น

**งานการเมือง**
คอซีย์ เข้าสู่งานการเมืองท้องถิ่น เริ่มตั้งแต่การเป็นสมาชิกสภาตำบลนาประดู่ และสมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบลนาประดู่ ตามลำดับ จนกระทั่งมาดำรงตำแหน่งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลนาประดู่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 จนถึง พ.ศ. 2564 ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2566 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ โดยเอาชนะมูฮำมัดอารีฟีน จะปะกิยา อดีต สส.จากพรรคประชาชาติ และอับดุลบาซิม อาบู อดีต สส.จากพรรคภูมิใจไทย

**สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร**
คอซีย์ มามุ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดปัตตานี สังกัดพรรคพลังประชารัฐ

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายมลายู
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดปัตตานี
หมวดหมู่:นายกองค์การบริหารส่วนตำบลในประเทศไทย
หมวดหมู่:ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดปัตตานี
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคพลังประชารัฐ
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา
หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
Amanita subjunquillea

Amanita subjunquillea มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า East Asian death cap เป็นเห็ดในสกุล Amanita ซึ่งปรากฏในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หากกินเข้าไป อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ โดยมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับ A. phalloides
เดิมมีรายงานเกี่ยวกับพิษน้อย แต่ภายหลังมีการระบุถึงความเป็นพิษของ A. subjunquillea เป็นอย่างดี งานวิจัยในประเทศเกาหลีเปิดเผยว่าพิษของมันมีผลคล้ายกับ A. phalloides ได้แก่ อาการเกี่ยวกับทางเดินอาหาร, พิษต่อตับ และอัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ 12.5% เห็นชนิดนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตไป 5 ใน 6 คนที่กินเข้าไปในมณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีนใน ค.ศ. 1994
Amanita subjunquillea var. alba สายพันธ์ุสีขาวล้วน พบในจีนตะวันตกเฉียงใต้ ประเทศญี่ปุ่น และอินเดียเหนือ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Amanitaceae.org
**  Amanitaceae.org > Amanita subjunquillea 
**  Amanitaceae.org > Amanita subjunquillea var. alba-  自然毒のリスクプロファイル：タマゴタケモドキ（Amanita subjunquillea)　テングタケ科テングタケ属 (in Japanese) Ministry of Health, Labour and Welfare-  きのこ図鑑・撮れたてドットコム by 柳沢まきよし > タマゴタケモドキ (in Japanese) Morphological images
วัดสิริสีลสุภาราม

วัดสิริสีลสุภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต บนเนื้อที่ 38 ไร่ อยู่ห่างจากวัดฉลองเพียง 500 เมตร
วัดสิริสีลสุภาราม หรือ วัดหลวงปู่สุภา แต่เดิมชื่อ วัดสีลสุภาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 พระมงคลวิสุทธิ์ (หลวงปู่สุภา กนฺตสีโล) เดิมอยู่ที่วัดเขารังสามัคคีธรรม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2554 มีผู้ศรัทธาบริจาคที่ดินแปลง ณ ถนนเจ้าฟ้าตะวันตก ตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ท่านจึงย้ายมาอยู่ในที่ดินดังกล่าว และสร้างวัดใหม่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นวัดลำดับที่ 39 ที่หลวงปู่สุภาได้สร้างขึ้น  รวมถึงท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาส สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระราชทานนามว่า "วัดสิริสีลสุภาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554
วัดมีอุโบสถทรงกลมสีขาวและด้านล่างยังมีโบสถ์กลางน้ำและ พิพิธภัณฑ์รูปเหมือนของหลวงปู่สุภา

**อ้างอิง**
สิริสีลสุภาราม
ตลาดน้ำยะกัง

ตลาดน้ำยะกัง
ตลาดน้ำยะกัง ขนม 100 ปี เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดนราธิวาส ซึ่งมีการขายขนมโบราณ ที่ทำโดยคนในชุมชน

**ความเป็นมา**
ตลาดน้ำยะกัง ขนม 100 ปี อดีตเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัดนราธิวาส เพราะอยู่ติดแม่น้ำ เคยเป็นท่าเรือขนาดใหญ่เป็นตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าเพื่อลำเลียงไปยังเมืองต่าง ๆ เช่น ปัตตานี สายบุรี กลันตัน สิงคโปร์ อินโดนีเซีย เป็นต้น จึงทำให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้านอาหาร และขนม ที่สำคัญ
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2555 จังหวัดนราธิวาสได้สนับสนุนและมอบงบประมาณในการพัฒนาตลาดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2559 ชุมชนได้ก่อตั้งคณะกรรมการชุดแรกขึ้น เพื่อบริหารจัดการตลาด และเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ.2559

**ที่ตั้ง**
ตั้งอยู่บริเวณริมคลองยะกัง ชุมชนยะกัง 1 ตำบลบางนาค อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส ห่างจากตัวเมืองนราธิวาส ประมาณ 3 กิโลเมตร พื้นที่ยาวประมาณ 900 เมตร

**ขนมเด่น**
 บาตาบูโระ- ปูตูฮาลือบอ- ปุตรีรีอายู- กอดู- อาเกาะ

**กิจกรรม**
 จักรยานน้ำ- ล่องเรือชมบรรยากาศ- ประเพณีแข่งเรือยอกอง- ประเพณีจับเป็ดในน้ำ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตลาดในประเทศไทย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดนราธิวาส
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองนราธิวาส
หมวดหมู่:บีดีเอสเอ็ม

บีดีเอสเอ็ม (BDSM) เป็นความหลากหลายของกิจกรรมทางเพศหรือสวมบทบาทที่เกี่ยวกับผู้ถูกพันธนาการ (Bondage) ผู้ลงทัณฑ์ (discipline) ผู้มีอำนาจและผู้ยอมจำนน (dominance and submission) ความสุขจากการกระทำแก่ผู้อื่นและความสุขจากการถูกกระทำจนตัวเองเจ็บปวด (sadomasochism) และเปลี่ยนตัวกันระหว่างบุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง ด้วยการปฏิบัติที่หลากหลาย บางคนอาจมีส่วนร่วมด้วยโดยบุคคลที่ไม่คิดว่า ตัวเองเป็นผู้กระทำบีดีเอสเอ็ม การรวมตัวกันในชุมชนบีดีเอ็สเอ็มหรือวัฒนธรรมย่อยมักขึ้นอยู่กับการระบุตัวตนของผู้นั้น (self-identification) และแชร์ประสบการณ์ร่วมกัน
หมวดหมู่:จริยธรรมทางเพศ
หมวดหมู่:การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ
หมวดหมู่:เพศวิถีและวัฒนธรรมที่อิงอัตลักษณ์ทางเพศ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์คริสต์มาสอเมริกัน

หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันแบ่งตามเนื้อหา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์คริสต์มาสแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:คริสต์มาสในสหรัฐ
หมวดหมู่:ดวงจันทร์ในภาพยนตร์

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในอวกาศ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับระบบสุริยะ
ดวงจันทร์
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศบังกลาเทศ

หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศบังกลาเทศ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศบังกลาเทศ
บังกลาเทศ
หมวดหมู่:ซานตาคลอสในภาพยนตร์

ภาพของซานตาคลอสในภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์คริสต์มาส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากนิทานพื้นบ้าน
หมวดหมู่:ซานตาคลอสในนวนิยาย
ดานีเอล ริช

ดานีเอล ริช (Daniel Risch; เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักการเมืองชาวลีชเทินชไตน์ อดีตนายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์ อดีตรองนายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน กิจการเศรษฐกิจ และกีฬา ตั้งแต่ปี 2017 ถึง 2021 ในรัฐบาลของเอรีอัน ฮัลเลอร์

**ประวัติ**
ก่อนหน้านี้ดานีเอล ริชเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมลีชเทินชไตน์ในวาดุซ ตั้งแต่ปี 1990 ถึง 1998 และได้รับปริญญาตรีด้านธุรกิจ ต่อมาเขาศึกษาด้านการบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัย St. Gallen และ Zurich ของสวิตเซอร์แลนด์ รวมถึงมหาวิทยาลัย Ludwig-Maximilian ใน Munich ตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2003 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาสาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัย Zurich
จากนั้นดานีเอล ริชจึงเริ่มการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาสารสนเทศธุรกิจที่มหาวิทยาลัย Freiburg ในปี 2004 และในปี 2006 ถึง 2007 เป็นนักวิชาการรับเชิญที่มหาวิทยาลัย Melbourne ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเข้าพักวิจัย ระหว่างนี้เขายังทำงานเป็นอาจารย์ที่ University of Applied Sciences of Northwestern Switzerland  เขาสำเร็จการศึกษาที่เมืองท Freiburg ในปี 2007 และได้รับปริญญาเอกสาขาเศรษฐศาสตร์ (dr. rer. pol.)
ในปี 2007 เขาเป็นผู้จัดการโครงการ หัวหน้าฝ่ายขาย และประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ Unic AG ซึ่งเป็นบริษัทที่ปรึกษาด้านธุรกิจอิเล็กทรอนิกส์ในเมือง Zurich และ Bern ตั้งแต่ปี 2015 เขาทำงานเป็นประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ Liechtensteinische Post จนกระทั่งเข้าสู่การเป็นรัฐบาลในปี 2017
ในปี 2009 ดานีเอล ริชเป็นสมาชิกของคณะกรรมการผู้ก่อตั้งคณะกรรมการจัดงานและองค์กรอุปถัมภ์ของเทศกาล FL1.LIFE ในเมืองชาน เขาแต่งงานกับ Jasmin Schädler และมีลูกสองคน
ในปี 2015 ถึง 2017 เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการใน Liechtensteiner forum สำหรับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (IKT Forum Liechtenstein)
ในปี 2016 ดานีเอล ริชเป็นสมาชิกของรัฐสภาของ Liberal-conservative Patriotic Union (VU)หลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2017 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลผสมร่วมกับพรรค Progressive Citizens (FBP) ซึ่งเป็นพรรคอนุรักษ์นิยมแห่งชาติ ในฐานะรองนายกรัฐมนตรีเขายังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน เศรษฐกิจ และกีฬาอีกด้วย ในที่สุดเขาก็ได้เป็นนายกรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2021 เป็นหัวหน้ารัฐบาลผสมชุดใหม่ร่วมกับ Sabine Monauni จากพรรค FBP

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐซังคท์กัลเลิน