Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ตำบลปทุม

ตำบลปทุม เป็นตำบลในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้รับการจัดตั้งเป็นตำบลเมืองปี พ.ศ. 2437 เดิมมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีเกือบทั้งหมด จนกระทั่งถูกลดขนาดลงจากการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานีใน พ.ศ. 2527 จากนั้นได้มีการจัดตั้งสภาตำบลปทุมขึ้นในปี พ.ศ. 2528 เพื่อดูแลบริหารจัดการพื้นที่ตำบลปทุมที่เหลือทั้งหมด และได้มีการยกฐานะสภาตำบลดังกล่าวขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลและเทศบาลตำบลในปี พ.ศ. 2539 และ 2551 ตามลำดับ
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การจัดการดูแลของเทศบาลตำบลปทุมทั้งหมด มีประชากรทั้งสิ้น  10,564 คน จากทั้งหมด 4,036 ครัวเรือน ประกอบไปด้วยหมู่บ้านจำนวน 12 หมู่บ้าน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพรับจ้าง (22.50%) และรับราชการ (18.04%) ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และพูดภาษาท้องถิ่นอีสาน

**ประวัติ**
ตำบลปทุมถูกจัดตั้งขึ้นประมาณ ปี พ.ศ. 2437 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลปทุม และพื้นที่ส่วนใหญ่ของตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีในปัจจุบัน เมื่อครั้งมีการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้มีการโอนย้ายชุมชนส่วนใหญ่ของตำบลปทุมให้อยู่ภายในการปกครองของตำบลในเมือง จนทำให้เหลือเพียงบ้านปากห้วยวังนองเพียงหนึ่งชุมชนที่อยู่ในเขตปกครองของตำบลปทุม โดยอำเภอเมืองฯ มีนโยบายที่จะยุบตำบลปทุมและให้ชุมชนดังกล่าวโอนย้ายไปขึ้นตรงต่อตำบลกุดลาด แต่ได้รับการคัดค้านจากประชาชนในพื้นที่ จึงยังคงให้มีชื่อตำบลปทุมต่อไป และได้แบ่งบ้านปากห้วยวังนองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านปากห้วยวังนอง บ้านสร้างทราย บ้านดองห่องแห่ และบ้านโนนสมบูรณ์ โดยในภายหลังได้มีการเข้ามาตั้งถิ่นฐานของประชาชนในพื้นที่ตำบลปทุมมากขึ้น เนื่องจากการขยายตัวของชุมชนในเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี ทำให้มีหมู่บ้านในพื้นที่เพิ่มจำนวนขึ้นเป็น 12 หมู่บ้านในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการจัดตั้งสภาตำบลขึ้นเพื่อบริหารงานต่าง ๆ ในพื้นที่ตำบลปทุม และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล และเทศบาลตำบล ในปี พ.ศ. 2539 และ 2541 ตามลำดับ

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลปทุมมีพื้นที่ทั้งหมด 10.5 ตารางกิโลเมตร สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มริมน้ำ พื้นที่มากกว่าร้อยละ 80 เป็นที่อยู่อาศัย ส่วนที่เหลือเป็นที่รกร้าง และพื้นที่สำหรับทำการเกษตร มีแม่น้ำมูลไหลผ่านทางทิศใต้ และห้วยวังนองทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
ทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลไร่น้อย  อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลคำน้ำแซบ อำเภอวารินชำราบ
ทิศตะวันออก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลกุดลาด อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี

**เขตปกครองและประชากร**
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การบริหารของเทศบาลตำบลปทุมทั้งตำบล โดยแบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน มีประชากรและจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 10,564 คน และ 4,036 ครัวเรือน ตามลำดับ
จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
 border=1px solid #AAAAAA

**สถานที่สำคัญ**
 โรงเรียนปทุมพิทยาคม- วัดมงคลโกวิทาราม- วัดใหม่ประชาสรรค์- หลิงอิ่นซื่อ จังหวัดอุบลราชธานี

**ดูเพิ่ม**
 เทศบาลนครอุบลราชธานี- ตำบลกุดลาด

**อ้างอิง**
ปทุม
เอปามีโนนดัส

ยุทธการที่เลฟก์ตรา (371 ปีก่อนคริสตกาล)
เอปามีโนนดัส (กรีกโบราณ: Ἐπαμεινώνδας) เป็นขุนพลชาวกรีกจากนครธีบส์และเป็นรัฐบุรุษของศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล เขาผู้พลิกโฉมของนครธีบส์ของกรีกโบราณ เขานำพาแว่นแคว้นกรีกให้รอดพ้นจากการตกอยู่ใต้อำนาจของสปาร์ตา เขาสามารถทำลายอำนาจทางของสปาร์ตาในยุทธการที่เลฟก์ตราในปี 371 ก่อนคริสตกาล และสามารถปลดปล่อยทาสเชื้อชาติกรีกจำนวนมากที่ตกเป็นทาสของสปาร์ตามายาวนานกว่า 230 ปี เอปามีโนนดัสเปลี่ยนแผนที่ทางการเมืองของกรีกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาหันหลังให้มิตรเก่าและแสวงหามิตรใหม่ และควบคุมการก่อร่างสร้างเมืองทั้งหมด 
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้คิดค้นและประยุกต์ยุทธวิธีในสนามรบหลายอย่าง ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือการจัดทัพแบบแทยงมุม จัดกองที่เก่งสุดไว้หน้าสุด และลดหลั่นตามความเก่งลงไป ซึ่งทำให้สามารถเอาชนะทัพสปาร์ตาที่มีจำนวนมากกว่าได้ ยามที่เขาเสียชีวิต สปาร์ตาอยู่ในภาวะอ่อนแอมาก อย่างไรก็ตาม ความเปลี่ยนแปลงที่เขานำมาสู่ระบอบการปกครองของกรีกกลับไม่ยืนยาวนักหลังเขาเสียชีวิต นครธีบส์อันเกรียงไกรถูกทำลายล้างจนสิ้นซากโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชในเวลา 27 ปีหลังเขาเสียชีวิต

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รัฐบุรุษกรีกโบราณ
หมวดหมู่:แม่ทัพกรีกโบราณ
หมวดหมู่:เสียชีวิตในสงคราม
วัดสมรโกฏิ (กรุงเทพมหานคร)

วัดสมรโกฏิ สะ-หฺมอ-ระ-โกด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

**ประวัติ**
หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร ของกรมการศาสนาระบุว่า วัดสมรโกฏิสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2294 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2319 สันนิษฐานว่าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นน่าจะเป็นสำนักเรียนที่สำคัญแห่งหนึ่ง เนื่องจากปรากฏในเอกสารโบราณ เมื่อปีขาล โทศก จ.ศ. 1192 (พ.ศ. 2373) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า มีพระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดสมรโกฏิเล่าเรียนคัมภีร์มูลกัจจายน์ได้จนถึงชั้นเอก โดยบันทึกว่าชื่อ "วัดสมรโกษบางลมาศ"
ปี พ.ศ. 2543 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ปรับปรุงอุโบสถใหม่โดยใช้แผ่นใยขัดขัดภาพจิตรกรรมฝาผนังออกและปูวอลเปเปอร์แทน
ราวปี พ.ศ. 2546–2547 ชาวบ้านร่วมใจกันบริจาคที่ดินของตนเพื่อตัดถนนจากถนนตัดใหม่คือถนนราชพฤกษ์เข้าสู่ซอยวัดสมรโกฏิและทำซุ้มประตูวัดขึ้นใหม่

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ตั้งขนานไปกับคลองบางระมาด มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ประตูด้านหน้า 2 ช่อง ด้านหลังไม่มีประตู ผนังด้านหลังภายนอกติดแผ่นหินอ่อน จารึกการบูรณะใน พ.ศ. 2538 ซึ่งได้เปลี่ยนลวดลายหน้าบัน เดิมเป็นหน้าบันปูนปั้นประดับด้วยถ้วยชาม ในปัจจุบันเป็นรูปธรรมจักร ด้านหน้ามีมุข หน้าบันเป็นปูนปั้นรูปพระนารายณ์ 4 กร ยืนบนนาค เดิมไม่มีมุข เพิ่งสร้างเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระธนนายก พระพุทธรูปประธานแบบสุโขทัย ปางมารวิชัย ลักษณะพระพักตร์ยิ้มแย้ม อิ่มเอิบ เดิมมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ได้ปูวอลเปเปอร์แทน อกเลาประตูเป็นไม้แกะสลักลวดลายต่าง ๆ เช่น พระนารายณ์ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ครุฑ มีภาพจับและรูปสัตว์เล็ก ๆ แทรกอยู่ รูปแบบศิลปะน่าจะเก่าแก่ถึงสมัยอยุธยาตอนปลายหรือต้นรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมีสภาพลบเลือน ทั้งยังถูกทาสีทองทับจนหนา ด้านหลังบานประตูหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมเป็นรูปเทพทวารบาล ยืนถือพระขรรค์ น่าจะมีอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5
ภายนอกมีเสมารอบอุโบสถ น่าจะสลักขึ้นจากหิน แต่มาปั้นปูนทับ แล้วทาสีขาวหมดทุกใบ ตั้งอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ประดับลวดลายง่าย ๆ เอวเสมาเป็นกระหนกเล็ก ๆ งอนขึ้น ใบเสมาเอกสลักจากหินอ่อนแบบที่นิยมกันในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ถูกปิดประดับด้วยกระจกสีจนหมด 
วิหารตั้งอยู่ในกำแพงแก้วข้างอุโบสถ หน้าบันปั้นปูนทาสีเป็นลายธรรมจักร มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง มีประตูด้านหน้า 1 ช่อง ไม่มีประตูหลัง วิหารได้รับการบูรณะระหว่างปี พ.ศ. 2524–2527 ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ น่าจะอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลาย เพิ่งมีการลงรักปิดทองหลวงพ่อดำใหม่ทั้งองค์เมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งคาดว่าลงรักปิดทองเพื่อซ่อมแซมร่องรอยผุพังชำรุด ข้างวิหารมีพระปรางค์ขนาดเล็กประดิษฐานอยู่องค์หนึ่ง
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2530 ภายในมีธรรมาสน์ซึ่งมีจารึกอยู่บนพนักพิงหลังว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 หอระฆังได้รับการบูรณะใหม่แต่ยังคงลักษณะเดิมในสมัยอยุธยาตอนปลาย หมู่กุฏิเป็นอาคารไม้เรือนไทย
วัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นอาคารขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตสังฆาวาส สร้างใน พ.ศ. 2535

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการเฑียร- พระอธิการบอน อมโร- พระมหาลมูล- พระครูโสภณสาธุวัฒน์ (ทัน ยุตติธมฺโม)- พระปลัดบุญชู เตชวโร ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน

**อ้างอิง**
สมรโกฏิ
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตตลิ่งชัน
วัดกระจัง

วัดกระจัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดมีศูนย์การเรียนรู้ชุมชนตั้งอยู่ในที่ดินวัด

**ประวัติ**
วัดกระจังสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2326 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะมีผู้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดและชาวบ้านละแวกนั้นร่วมกันสร้างขึ้นมา และน่าจะได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2330

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถเดิม เป็นโบสถ์มหาอุต มีฐานเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลาย สถาปัตยกรรมใบเสมาเป็นศิลาแลงนั่งแท่น ไม่มีซุ้มเสมา และยังคงใช้กระเบื้องว่าวดินเผาแบบอยุธยา ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2516 ได้บูรณะอุโบสถจากเดิม 3 ห้อง ขยายเป็น 5 ห้อง ณ พัทธสีมาเดิม ประตูด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง การบูรณะครั้งนี้ได้รับการบริจ่คทรัพย์จาก พ.ต.ญ.อัญชัน แปลกสุวรรณ จำนวน 700,000 บาท เมื่อแล้วเสร็จ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณสมเด็จพระสังฆราช วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เสด็จพระดำเนินที่ท่าราชวรดิฐ ประทับเรือพระที่นั่งมาขึ้นท่าน้ำวัดกระจัง เป็นองค์ประธานยกช่อฟ้าอุโบสถ สมโภชอุโบสถ และประทับ ณ ศาลารับเสด็จด้านข้างอุโบสถ ประทานของที่ระลึกให้พระสงฆ์และประชาชน  เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง พระประธาน 1 องค์ และพระพุทธบริวารประดิษฐานบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ครบทั้ง4ทิศ จำนวน 17 องค์ พระอัครสาวก 2 องค์ เป็นการสร้างตามคติพระรักษาเมือง จึงได้ถวายพระนามพระประธานในอุโบสถว่า พระพุทธรักษาเมือง
ศาลาการเปรียญ หลังเดิมตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นอาคาร 2 ชั้น ขั้นบนเป็นไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต ปัจจุบันได้ทำการรื้อถอนและสร้างใหม่ เป็นอาคารคอนกรีต2ชั้น ชั้นบนศาลามีธรรมาสน์ไม้ ฐาน 8 เหลี่ยม รอบฐานเขียนภาพจิตรกรรมเรื่องรามเกียรติ์ สร้างด้วยศรัทธาของนางสาวอำนวย เฉยพ่วง และนางสาววัชรี เฉยพ่วง อุทิศแด่บุพการี
อาคารปฏิบัติธรรมสนธยาภาวนานิมิตรมงคล เป็นอาคารเอนกประสงค์2ชั้น เพื่อใช้จัดงานบำเพ็ญกุศล ศาสนพิธีและกิจกรรมของชุมชน โดยการบริจาคทรัพย์ของ ดร.สนธยา กล่อมเปลี่ยน
วิหารอดีตเจ้าอาวาสตั้งอยู่ด้านหน้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานรูปอดีตเจ้าอาวาส ได้แก่ พระอาจารย์แย้ม และพระครูสังฆรักษ์ (ต่วน) 
หมู่กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ทรงไทย ยกพื้น ตั้งอยู่ฝั่งด้านทิศตะวันตกของวัด หอระฆังเก่าสร้างด้วยไม้สักแบบโบราณ เครื่องบนตัวลำยองสลักไม้ ส่วนหอระฆังใหม่ก่ออิฐถือปูน อยู่บริเวณปากคูน้ำภายในวัด 
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระอินทร์ พระยม และท้าวเวสสุวรรณ ด้านหน้าอุโบสถ
ปัจจุบันมีการจัดแสดงจุดเรียนรู้เรือกำปั่นและเรือบิณฑบาต

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอาจารย์แดง- พระอธิการแย้ม ธมฺมสโร- พระครูสังฆรักษ์ต่วน อุตฺตรธมฺโม- พระสมุห์ฟุ้ง วิจารธมฺโม พ.ศ. 2508–2547- พระครูสิทธิวัฒนคุณ (พรพรหม ฐิตคุโณ) พ.ศ. 2548-ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
กระจัง
วัดน้อยใน

วัดน้อยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร งานประจำปีที่สำคัญคืองานเทศน์มหาชาติในปลายเดือน 10 เริ่มจัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 วัดมีโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ ตั้งอยู่ในที่ดินวัด

**ประวัติ**
วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ครอบครัวของนางน้อยซึ่งเป็นหญิงหม้าย มีบุตรสาว 2 คน คือ ผึ้งและจีด พร้อมด้วยพระสงฆ์รูปหนึ่งคือ พระอาจารย์หน่าย ซึ่งเป็นพระวิปัสสนา และข้าทาสบริวารของนางน้อยได้อพยพโดยทางเรือจากบ้านป่าถ่าน เกาะเมืองอยุธยา จนมาถึงบริเวณนี้ นางน้อยเห็นว่าบริเวณนี้เป็นป่ารกปราศจากผู้คน จึงจับจองที่ทำมาหากิน และทางตอนใต้ที่ดินมีวัดร้างตั้งอยู่ มีโบสถ์เก่าและวิหารรูปเรือสำเภา 
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่บ้านเมืองสงบแล้ว มีผู้คนมาอาศัยอยู่ในบริเวณนี้มากขึ้น นางน้อยกับพระอาจารย์หน่ายและชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะวัดร้าง มีพระอาจารย์หน่ายเป็นสมภาร มีพระสงฆ์มาสมัครเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิปัสสนากรรมฐานกันมากมาย จนเมื่อสิ้นพระอาจารย์หน่ายกับนางน้อย นางผึ้งบุตรสาวคนโตผู้ไปได้สามีอยู่ที่บางเขนก็ได้สร้างวัดหนึ่ง แล้วจะตั้งชื่อวัดว่า "วัดน้อย" ตามชื่อมารดา แต่นางจีดผู้เป็นน้องไม่ยินยอม เพราะอยากจะให้วัดที่มารดาบูรณะมีชื่อว่าวัดน้อยเช่นกัน ทั้งสองคนตกลงกันไม่ได้ พระอาจารย์จีนผู้เป็นสมภารต่อจากพระอาจารย์หน่าย ได้ตัดสินใจให้วัดที่นางผึ้งสร้างใหม่มีชื่อว่า "วัดน้อยนอก" ส่วนวัดที่นางน้อยผู้เป็นมารดาได้บูรณะมีชื่อว่า "วัดน้อยใน"

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถหลังเก่ารื้อถอนเมื่อปี พ.ศ. 2524 แล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ณ ตำแหน่งเดิม มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นอุโบสถทรงไทย มุงกระเบื้องดินเผาเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นต่าง ๆ มีเครื่องหมาย "พร" ประดับมงกุฎอันเป็นพระนามย่อของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระประธานในอุโบสถหล่อขึ้นใหม่ตามแบบพระพุทธรูปสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว ลงรักปิดทอง ประดิษฐานบนฐานชุกชีปิดทองประดับกระจก มีนามว่า พระพุทธวชิรสุวัทนาสิริโสภาบพิตร
เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบอยุธยาขนาดใหญ่ทาสีทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทยยกพื้น ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมรุ ศาลาริมน้ำอยู่ริมคลองบางกอกน้อย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร) และพระอธิการนิ่ม โกวิโท

**รายนามเจ้าอาวาส**
 หลวงตาบุญมา- พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร)- พระอธิการนิ่ม โกวิโท, หลวงตาขัณท์ (รักษาการ 2 ปี)- พระมหาวิรัต จนฺทเทโว- พระครูอดุลย์สาธุวัฒน์ (ชื้น ธมฺมสาโร)

**อ้างอิง**
น้อยใน
อาหารชานตง

Map showing major regional cuisines of China
อาหารชานตง (p=Shāndōngcài) เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในภาษาจีนว่า หลู่ไช่ เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีน และเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลการทำอาหารที่ยิ่งใหญ่ (四大菜系) มีต้นกำเนิดมาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลชานตง ซึ่งเป็นมณฑลชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือของจีน
วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)

วัดเรไร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ใกล้ปากคลองบางระมาด ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

**ประวัติ**
วัดเรไรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านี้ กล่าวกันว่าผู้สร้างวัดคือเจ้าต่างกรม 3 องค์ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงได้ช่วงกันบูรณปฏิสังขรณ์ให้กลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 บางสำนวนเล่าว่าผู้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่คือเจ้านาย 3 พระองค์ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้แก่ กรมพระนราเทเวศน์ กรมหลวงนเรศโยธี และกรมหลวงเสนีบุรีรัตน์
จากหลักฐานเอกสารในราชกิจจานุเบกษา รัชกาลที่ 5 เล่ม 1 แผ่นที่ 43 ระบุผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ตรงกับวันศุกร์ เดือน 8 ขึ้น 14 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก พ.ศ. 2424 คือ หม่อมเจ้ากำพร้า หม่อมเจ้าเขียน หม่อมเจ้าสว่าง กับหลวงพุทธมากร พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าทั้งสามเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร
พ.ศ. 2554 เริ่มมีการประกาศเชิญชวนให้ผู้มี่จิตศรัทธาร่วมซื้อที่ดินเพื่อทำถนนเข้าวัด

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถมีพาไลรอบ หน้าบันก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าเป็นปูนปั้นแบบนกหัวเจ่า (รูปหัวนาค) หน้าบันประดับลายปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นลายเครือเถาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ด้านล่างเป็นลายก้านขด หน้าบันด้านหลังตอนบนเป็นลายรูปวิมาน มีปราสาทอยู่บนก้อนเมฆ ตอนล่างเป็นรูปครุฑเบือน จับลายก้านขดช่อหางโต มีสิงห์เกาะอยู่ที่ตัวลาย กรอบซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนเป็นลายเทศประดับสวยงาม ในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หล่อด้วยโลหะ หน้าตัก 3 ศอก 9 นิ้ว ครองจีวรลายดอกพิกุลแบบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์
ใบเสมาเป็นเสมาหินใบเล็ก ส่วนที่มุมทางด้านหน้าของกำแพงแก้วอุโบสถ มีเจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆังองค์เล็ก ๆ อยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เป็นแบบเจดีย์ที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 เจดีย์องค์ใหญ่เป็นทรงระฆัง คล้ายเจดีย์ที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 วิหารหลวงพ่อดำติดกับเจดีย์องค์ใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 3 องค์ ปิดทองทั้งหมด ที่สำคัญคือ หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย
มณฑปพระพุทธฉาย ผนังด้านในมีภาพปูนปั้นนูนรูปพระพุทธเจ้าประทับยืนอุ้มบาตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก 2 องค์ เบื้องซ้าย-ขวา อยู่ในอิริยาบถยืนอุ้มบาตรเช่นเดียวกัน

**งานประเพณี**
วัดเรไรการจัดงานในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ เช่น งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำและพระพุทธฉายจำลอง จัดขึ้น 3 วัน ระหว่างวันที่ 13–15 มีนาคม

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอาจารย์ลื่น- พระอาจารย์เผือก- พระอาจารย์เอี่ยม- พระสมุห์ด้วง- พระอาจารย์บัว- พระครูสุนทรธรรมกิจ- พระครูใบฎีกาสุพจน์- พระครูธรรมกิจสุนทร พ.ศ. 2502–2528- พระครูสิริจันทโสภิต (สมจิตต์ จนฺทูปโม) พ.ศ. 2528–2554- พระมหากฤษณะ ดรุโณ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
100.453512
เรไร
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตตลิ่งชัน
การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์

การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์ (controlled human infection trial, human challenge study) เป็นการทดลองทางคลินิกชนิดหนึ่งที่นำมาใช้ในการพัฒนาวัคซีนหรือยาอื่นๆ โดยอาศัยการทำให้อาสาสมัครติดเชื้อโรคโดยจงใจ การทดลองประเภทนี้เป็นการทดลองที่ยังมีข้อถกเถียงอยู่มาก เพราะมีการเพิ่มความเสี่ยงให้แก่อาสาสมัครที่มากเกินกว่าผลข้างเคียงของยาที่ต้องการทดลอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การวิจัยในมนุษย์
วัดช่างเหล็ก (กรุงเทพมหานคร)

วัดช่างเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

**ประวัติ**
วัดช่างเหล็กเดิมชื่อ วัดปางเหล็ก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2330 แต่สันนิษฐานว่าวัดน่าจะเก่าแก่กว่านั้น ดังเห็นได้จากพระพุทธรูปหินทรายหรือหลวงพ่อดำ และตำแหน่งของเขตพุทธาวาสของวัดที่ตั้งที่อยู่ห่างจากฝั่งคลองชักพระซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมมาก เชื่อว่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา ก่อนที่จะได้รับการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เช่น รูปทรงอุโบสถที่อาจเก่าถึงรัชกาลที่ 1 และเจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น 2 องค์ที่หน้าอุโบสถ
ชื่อของวัดนั้นมาจากอาชีพของชาวบ้านรอบ ๆ วัดที่มีอาชีพตีเหล็ก โดยเฉพาะทำเคียวเกี่ยวข้าว เพราะฝีมือการตีเคียวเป็นที่เลื่องลือ
วัดมีโรงเรียนปริยัติธรรมเปิดสอนเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484 นอกจากนี้ยังได้ให้ที่ดินสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาขึ้นในที่วัดและจัดให้มีห้องสมุดประชาชนอีกด้วย

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2497 มีขนาด 7 ห้อง ด้านหน้ามีประตู 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าบันด้านหน้าเป็นรูปเทวดาทรงครุฑ ด้านหลังเป็นเทวดาทรงหนุมาน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีน้ำมัน เป็นรูปพุทธประวัติฝีมือช่างร่วมสมัย ใบเสมาเป็นหินแกรนิตสีเทาดำ มีกนกเอวเป็นเศียรนาค ยอดเป็นมงกุฎครอบ
วิหารอยู่ข้างอุโบสถเป็นอาคารทรงไทย หน้าบันเป็นภาพพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ หรือ หลวงพ่อปราการ พระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 4 ศอก ผู้คนนิยมมาบนบานศาลกล่าวหลวงพ่อดำ โดยเฉพาะไม่ให้ติดทหาร มีการแก้บนคือไข่ต้มและลิเก วิหารยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส เช่น พระครูศีลขันธ์วิจารณ์ (ทองดี)
เจดีย์ทรงเครื่องย่อมุม 2 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งอยู่ลานด้านหน้าวิหารและอุโบสถ และมีเจดีย์ทรงระฆัง 2 องค์ ขนาดใกล้เคียงกันอยู่ด้านหน้าวัดด้านริมคลองบางกอกน้อย อีกองค์หนึ่งอยู่ใกล้ปากคลองบางระมาด มณฑปพระพุทธบาทตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระภิกษุเพิก- พระภิกษุบ่าย พ.ศ. 2451- พระครูศีลขันธ์วิจารณ์ (ทองดี) พ.ศ. 2481–2525- พระอธิการเอื้อน โอภาโส (โบ)- พระวินัยธรสมพิศ ชุตินทโร- พระครูเกษมจิตตานุยุต (สวง)- พระครูวิมล วัชรกิตติ (วิเชียร มหาวีโร) - พระครูสังฆรักษ์วรท อภิวโร (2560-ปัจจุบัน)

**อ้างอิง**
ช่างเหล็ก
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตตลิ่งชัน
กลาดิส วิลเลิมส์

กลาดิส วิลเลิมส์
กลาดิส วิลเลิมส์ (Gladys Willems) เกิดวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1977 ที่สโคเติน ประเทศเบลเยียม เป็นนักยิงธนูทดกำลังชาวเบลเยียม เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากล, เวิลด์คัพรายการสำคัญ โดยการรับเหรียญรางวัลบนเวที และการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์โลก ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันในร่ม เธอสร้างสถิติโลกที่ 149 สำหรับรอบ 15 ลูกธนูในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งเป็นสถิติที่ยืนหยัดกระทั่งถูกทำลายโดยผลงานสมบูรณ์แบบครั้งแรกของซารา โลเปซ ที่สถิติ 150 ในปี ค.ศ. 2013 และสถิติโลกของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากลที่ 1411 แต้มในปี ค.ศ. 2007 ที่โลซาน อันดับโลกสูงสุดที่เธอทำได้คือที่ 4 ในปี ค.ศ. 2007

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักยิงธนูหญิงชาวเบลเยียม
หมวดหมู่:บุคคลจากสโคเติน
เอลีซา โลมัน

เอลีซา โลมัน (Elisa Lohmann) เกิดวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ที่เฟลิร์สไฮม์ เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเยอรมัน

**อาชีพ**
เธอเข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี 2015 และวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2018

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เอลีซา โลมัน-  FIVB profile date=2020-10-27 - https://www.cev.eu/Competition-Area/PlayerDetails.aspx?TeamID=8957&PlayerID=60451&ID=757- https://www.schweriner-sc.com/mannschaft/1-liga-saison-201718/
หมวดหมู่:นักวอลเลย์บอลหญิงชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเฮ็สเซิน
วัดเทพากร (กรุงเทพมหานคร)

วัดเทพากร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดเทพากรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือท้าวเทพากร (ทอง) เป็นชาวมอญและเป็นเสนาอำมาตย์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทราบมาว่าพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างวัดโดยไม่ออกพระนามจึงพระราชทานเงินแก่เสนาอำมาตย์ไปสร้างวัด อำมาตย์ผู้พี่คือท้าวเทพากรได้สร้างวัดเทพากร ส่วนอำมาตย์ผู้น้องคือท้าวเทพนารีได้สร้างวัดเทพนารี
เมื่อแรกสร้างมีชื่อว่า วัดทอง ตามชื่อเดิมของผู้สร้าง ขณะที่เจ้าฟ้ามงกุฎยังผนวช ได้เสด็จพระราชดำเนินมาที่วัดแห่งนี้และได้พระราชทานนามวัดอย่างเป็นทางการว่า วัดท้าวเทพากร เพื่อให้ตรงกับยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้สร้าง (เข้าใจว่าเวลานั้นนายทองทูลเกล้าถวายเป็นพระอารามหลวง) ต่อมาในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสให้ใช้คำเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดบางพลูบน หรือ วัดบน เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางพลู ขณะเดียวกันวัดเทพนารีก็เรียกว่า "วัดบางพลูล่าง"
วัดเทพากรหันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา พระอุโบสถได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ทรงมอญ ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา ผสมผงสีขาว บรรจุไว้ในเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่ บริเวณใกล้กันกับพระอุโบสถของวัด และได้ทำการลำเลียงพระเครื่องจากวัดเลียบ ซึ่งสมเด็จพระศรีมหาโพธิ์หรือท่านขรัวอีโต้ได้สร้างไว้ก่อนมรณภาพ โดยขนย้ายมาทางเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาบรรจุไว้ในองค์พระเจดีย์ใหญ่ดังกล่าว เจดีย์ย่อมุมไม้สิบของวัด ปัจจุบันอยู่ในโรงเรียนวัดเทพากร

**อ้างอิง**
เทพากร
เทพากร
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางพลัด
วัดเทพนารี

วัดเทพนารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูปลัดนายกวัฒน์ (กมล ถาวโร)
วัดเทพนารีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2329 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ชาวมอญสองพี่น้องที่มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเป็นผู้สร้าง โดยผู้พี่สร้างวัดเทพากร ผู้น้องสร้างวัดเทพนารี เมื่อแรกสร้างน่าจะชื่อ วัดเงิน เพื่อคู่กับวัดทอง ในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสเรียก วัดบางพลูล่าง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงแปลงนามวัดเทพนารีเป็น วัดเทพากรนารี ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ (ขำ บุนนาค)
ถึงแม้ว่าตามประวัติจะระบุว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ดูได้จากพระเจดีย์ยุคสมัยพระบรมโกศด้วยใบเสมาคู่เป็นของสมัยนั้น รวมถึงพระพุทธรูปในวิหารบางองค์เป็นของสมัยอยุธยา
พระอุโบสถและพระวิหารวางตัวขนานกัน ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่สี่มุมของกำแพงแก้วมีพระปรางค์ประจำมุมตั้งอยู่ อุโบสถปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วิหารหลังใหญ่ทรวดทรงแอ่นโค้งคล้ายรูปเรือ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 79 นิ้ว ศิลปะสุโขทัย พุทธลักษณะสวยงาม สีทองอร่ามเรือง พระพุทธรูปปูนปั้นนี้ปัจจุบันพบว่ามีพระพุทธรูปทองคำอยู่ภายใน มีเนื้อทองคำร้อยละ 89.84 ด้านหลังพระวิหารและพระอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองเป็นเจดีย์ประธาน

**อ้างอิง**
เทพนารี
เทพนารี
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางพลัด
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นกัปตันเรือเดินทะเล

หมวดหมู่:กัปตันเรือเดินทะเล
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นกัปตันยานบิน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นกัปตัน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นกะลาสี
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นกัปตันทางทหาร

หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นกัปตัน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นทหาร
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนายทหาร
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นพยาบาล

หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นบุคลากรทางการแพทย์
หมวดหมู่:พยาบาล
หมวดหมู่:ตัวละครเพศหญิง
แม่แบบ:Stack/styles.css

/* Styling for Template:Stack */
/*  */
@media all and (max-width: 720px) {
.stack-container {
		float: none !important;
		width: 100% !important;
	}
}
.stack-container {
	box-sizing: border-box;
}
.stack-clear-left {
	float: left;
	clear: left;
}
.stack-clear-right {
	float: right;
	clear: right;
}
.stack-left {
	float: left;
}
.stack-right {
	float: right;
}
.stack-margin-clear-left {
	float: left;
	clear: left;
	margin-right:1em;
}
.stack-margin-clear-right {
	float: right;
	clear: right;
	margin-left:1em;
}
.stack-margin-left {
	float: left;
	margin-right:1em;
}
.stack-margin-right {
	float: right;
	margin-left:1em;
}
.stack-item {
	margin: 1px;
	overflow: hidden;
}
หมวดหมู่:พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก

หมวดหมู่นี้มีเฉพาะหมวดหมู่ย่อย ซึ่งเพิ่มในหมวดหมู่นี้โดยใช้ หมวดหมู่พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก
ดูเพิ่ม หมวดหมู่:กล่องข้อมูลใช้พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก
บทความจะถูกเพิ่มลงในหมวดหมู่ย่อยของหมวดหมู่นี้ เมื่อใช้แม่แบบเดียวกัน โดยแม่แบบดังกล่าวใช้ :มอดูล:ตรวจสอบพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก
!
ยาฉะฮิเมะ: เจ้าหญิงครึ่งอสูร

ยาฉะฮิเมะ: เจ้าหญิงครึ่งอสูร (Han'yō no Yashahime) เป็นภาคแยกและภาคต่อ ออริจินอลอนิเมะเนื้อหาสืบเนื่องต่อจาก อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน ผลงานของนักเขียนการ์ตูน รูมิโกะ ทากาฮาชิ โดยภาคนี้ก็ได้มีบทบาทส่วนร่วมสำคัญในการออกแบบตัวละครหลักและวางพล็อตเรื่องร่วมกับทีมงานสร้างอนิเมะชุดเดิม 
เรื่องราวในภาคนี้เน้นไปที่รุ่นลูกตัวละครหลักของผลงาน ยาฉะฮิเมะ: เจ้าหญิงครึ่งอสูร โทวะ เซ็ตสึนะ ลูกสาวฝาแฝดของเส็ตโชมารู และ โมโรฮะ ลูกสาวของอินุยาฉะกับคาโงเมะ ใน พ.ศ. 2563 (ค.ศ.2020) เดือนพฤษภาคม นิตยสารโชเน็งซันเดย์ ฉบับที่ 24 ได้ประกาศข่าวอนิเมะและเปิดเผยตัวละครหลัก ไม่นานจากนั้นกำหนดการออกอากาศระบุเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง โดยต่อมาได้ยืนยันวันเริ่มในวันเสาร์ที่ 3 ตุลาคม วิซมีเดีย (Viz Media) ได้สิทธิ์การฉายในแบบดิจิตัลในทวีปอเมริกาเหนือและลาตินอเมริกา ส่วนในเอเชีย มีเดียลิงก์ (Medialink) ได้สิทธิ์การฉาย ซึ่งทั้งนี้มีเขตสตรีมมิ่งรวมถึงประเทศไทย ที่สามารถรับชมได้ผ่านช่อง Ani-One (Ani-One動漫專區) ทางยูทูบ ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 3 ตุลาคม ในเวลา 17:00 นาฬิกา ตามเวลาประเทศไทย ลักษณะเสียงพากษ์ญี่ปุ่น-คำบรรยาย(มีบรรยายไทย) ออกอากาศในทุกวันเสาร์ จำนวน 24 ตอนจบ 

**เนื้อเรื่อง**
เรื่องราว ในยุคสงครามกลางเมืองเซนโกคุ สองพี่น้องฝาแฝด โทวะ และเซตสึนะ ที่เป็นลูกครึ่งอสูร ได้พรากจากกันจากเหตุไฟป่าครั้งใหญ่ โทวะออกเดินทางตามหาน้องสาวที่หายไป ในขณะที่เซตสึนะถูกเลี้ยงดูโดยอสูร พวกเธอเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กสาวที่แข็งแกร่งและกล้าหาญ จนมีเหตการ์ณที่ทำให้ฝาเเฝดทั้งสองพบกัน เเละได้ฟังคำบอกเล่าจากผู้ที่เลี้ยงดูพวกเขาก็เริ่มออกเดินทางมุ่งสู่สุดขอบของประจิม เพื่อช่วยเหลือโลกให้พ้นภัย เเะเพื่อได้พบพ่อเเม่ของตนอีกครั้ง

**รายชื่อตอน**

**เพลงประกอบ**

**เพลงเปิด-เพลงปิด**
เพลงเปิด: เพลง NEW ERA  ขับร้อง SixTONES / เนื้อเพลง Page Grace, Dr. Loui, Naoki Itai / เรียบเรียงและจัดเรียง Naoki Itai, MEG
เพลงปิด: เพลง Break  ขับร้อง Uru / เนื้อเพลงและเรียบเรียง Uru / จัดเรียง Yaffle

**ดนตรีเพลงประกอบ === 
ดนตรีพื้นหลัง OST (Original Soundtrack) / BGM (Background Music) 
สร้างสรรค์ทำนองและอำนวยเพลง คาโอรุ วาดะ 

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Cite web|title=Yashahime: Princess Half-Demon - The Spring 2022 Manga Guide|url=https://www.animenewsnetwork.com/feature/2022-05-22/the-spring-2022-manga-guide/yashahime-princess-half-demon/.185414|publisher=Anime News Network| date=May 22, 2022

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการ ยาฉะฮิเมะ: เจ้าหญิงครึ่งอสูร ja- Yashahime: Princess Half-Demon official website at Yomiuri TV ja- Yashahime: Princess Half-Demon official website at Aniplex ja- Yashahime: Princess Half-Demon official website at Viz Media- 23278
ย
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลา
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์เกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลา
หมวดหมู่:โยไกในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:การไล่ผีในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:อินุยาฉะ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ภาคต่อ
หมวดหมู่:อนิเมะภาคแยก
หมวดหมู่:ซันไรส์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นครึ่งปิศาจ
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของนิปปงทีวี
หมวดหมู่:อะนิเพล็กซ์
แม่แบบ:หมวดหมู่พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก

หมวดหมู่นี้ประกอบด้วยหน้าที่เพิ่ม  ที่มีพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก (ไม่ได้กำหนด, สะกดผิด, อื่น ๆ) 
หน้าจะเรียงลำดับตามตัวอักษรตามพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จักที่ใช้ เช่น หน้าที่ใช้พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก foo จะถูกจัดเรียงภายใต้ "F" โดยชื่อของหน้าจะใช้เป็นคีย์ในการเรียงลำดับรอง
สามารถตรวจพบพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จักโดยใช้ มอดูล:ตรวจสอบพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก ในแม่แบบ หากต้องการแสดงข้อมูลที่แสดงที่นี่ในหน้าหมวดหมู่ ให้ใช้ หมวดหมู่พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก ในหน้าหมวดหมู่
แม่แบบ:หมวดหมู่พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก/doc

== การใช้งาน**
แม่แบบนี้เป็น ส่วนหัวของหน้า สำหรับหน้าหมวดหมู่ที่เพิ่มโดย มอดูล:ตรวจสอบพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก.
หากต้องการใช้ ให้เพิ่มสิ่งต่อไปนี้ในหน้าหมวดหมู่
 ชื่อแม่แบบ
 ที่ ชื่อแม่แบบ คือ ชื่อของเทมเพลตที่หมวดหมู่กำลังติดตาม
ส่วนหัวจะปรากฏกล่องข้อความ, สารบัญ และจะเพิ่มหน้าหมวดหมู่ใน :หมวดหมู่:พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก
คำแรกของ ชื่อแม่แบบ คือ กล่องข้อมูล และแม่แบบยังเพิ่มหน้าหมวดหมู่ใน :หมวดหมู่:กล่องข้อมูลใช้พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก ด้วย- 1 คือ ชื่อแม่แบบ

**ตัวอย่าง**
(ดู :หมวดหมู่:หน้าที่ใช้กล่องข้อมูลนักเขียนที่มีพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก)
(ตัวอย่างนี้จะเพิ่มหน้าหมวดหมู่ :หมวดหมู่:พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก และ :หมวดหมู่:กล่องข้อมูลใช้พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก)

**ดูเพิ่ม**
 พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก- กล่องข้อมูลใช้พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก- มอดูล:Check for unknown parameters
หมวดหมู่:กล่องข้อมูลใช้พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก

หมวดหมู่นี้เพิมโดยอัตโนมัติด้วย หมวดหมู่พารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก
จัดเรียงตามส่วนหัวเรื่องที่เกี่ยวข้อง: "Infobox actor": A, "Infobox writer": W, "กล่องข้อมูล กันดั้ม": ก, "กล่องข้อมูล ฮีเลียม": ฮ
หมวดหมู่:กล่องข้อมูลที่ต้องการเก็บกวาด
*
พีระมิดแห่งการเรียนรู้

พีระมิดแห่งการเรียนรู้ (learning pyramid) บางตำราเรียกว่า กรวยประสบการณ์ หรือ กรวยแห่งการเรียนรู้  เป็นกลุ่มของรูปแบบการเรียนรู้ที่เป็นที่รู้จักและแสดงถึงความสัมพันธ์ของระดับการจดจำความรู้ที่เกิดจากประเภทของการเรียนรู้ที่หลากหลาย การแสดงค่าจะอยู่ในรูปของร้อยละ และแบ่งเป็นระดับชั้นที่แยกออกจากกันภายใน "พีระมิดแห่งการเรียนรู้" โดยทั่วไปแล้วมักแบ่งระดับการเรียนรู้ที่ร้อยละ 10, 20, 30, 50 และ 90

**ลักษณะ**
การแสดงข้อมูลในลักษณะนี้น่าเชื่อว่าเริ่มในหนังสือชื่อ Audio-Visual Methods in Teaching ใน ค.ศ. 1954 ส่วนรูปแบบพีระมิดถูกพัฒนาโดย National Training Laboratories (NTL) ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ซึ่งการวิจัยภายในฉบับดั้งเดิมสูญหาย อย่างไรก็ตามรูปแบบพีระมิดของ NTL ได้กลายมาเป็นตัวแทนกลางของมโนทัศน์นี้ จากการที่มีการวาดรูปแบบที่มีพื้นฐานจากพีระมิดนี้เป็นจำนวนมาก โดยทั่วไปแล้วรูปแบบของ NTL มักแสดงข้อมูลดังนี้
พีระมิดแห่งการเรียนรู้

**การวิจารณ์**
การวิจารณ์เกิดขึ้นกับรูปแบบฉบับแรก ๆ เช่น รูปแบบกรวยประสบการณ์ของเดล นักวิจารณ์รายงานถึงความไม่สอดคล้องกันระหว่างพีระมิดแห่งการเรียนรู้และการวิจัย การวิจัยเรื่องพีระมิดแห่งการเรียนรู้ของ NTL สูญหาย ทำให้การศึกษาในศาสตร์นี้มีที่มาจากระเบียบวิธีและการควบคุมคุณภาพที่ไม่เป็นที่รู้จัก ประกอบกับการไม่ทราบข้อมูลเกี่ยวกับการลดอิทธิพลของตัวแปรต่าง ๆ เช่น เวลา ประชากร การทดสอบ เป็นต้น ส่งผลให้ผลการศึกษาไม่เป็นที่น่าเชื่อถือ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเรียนรู้
หมวดหมู่:ประชานศาสตร์
หมวดหมู่:จิตวิทยาการศึกษา
หมวดหมู่:จิตวิทยาพัฒนาการ
หมวดหมู่:เชาวน์ปัญญา
หมวดหมู่:การประเมินทางประสาทจิตวิทยา
หน่วยซีลราชสิทธฯ

หน่วยซีลราชสิทธฯ เป็นกลุ่มการเคลื่อนไหวทางการเมือง ซึ่งเกิดจากการรวมตัวของนักศึกษาอาชีวะ ที่มีจุดยืนในการปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์

**ประวัติ**
หน่วยซีลราชสิทธฯ เริ่มต้นชุมนุมครั้งแรกจากสมาชิกจำนวน 280 คน และเคยได้รับการขอกำลังจากสุเทพ เทือกสุบรรณ ในการทำหน้าที่ตั้งด่านตรวจที่ศาลาแดง ซึ่งหน่วยนี้ยืนยันว่าไม่มีอาวุธใด ๆ ในการร่วมชุมนุม
ส่วนข้อมูลจากชุดสืบสวนนครบาล และรายงานพิเศษของโพสต์ทูเดย์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ระบุว่า หน่วยซีลราชสิทธฯ ได้เรียนรู้ทักษะการใช้ปืนสั้นมาพอสมควร พวกเขามีรถขนเงินที่ใช้ในการปฏิบัติการพิเศษช่วงสถานการณ์ไม่ปกติ รวมถึงเป็นกองกำลังติดอาวุธ และการ์ดอาสา ซึ่งสมาชิกที่เป็นศิษย์เก่าและปัจจุบันได้ร่วมกันเพื่อปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 หน่วยซีลราชสิทธฯ ได้กำหนดการจัดกิจกรรม "อาชีวะปกป้องสถาบัน" เนื่องในวันปิยมหาราช ณ ลานพระราชวังดุสิต กรุงเทพมหานคร

**กิจกรรมอาสา**
หน่วยซีลราชสิทธฯ ยังมีส่วนร่วมในการรายงานความคืบหน้าของปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง โดยเพจเฟซบุ๊กของหน่วยซีลราชสิทธฯ ได้เผยคลิปการทำหน้าที่ของเจ้าหน้าที่หลายฝ่าย รวมถึงภาพปรากฏการณ์น้ำบริเวณถ้ำหลวงนางนอนและถ้ำทรายทองที่เป็นสีเขียวมรกตเช่นในอดีต

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 SEALRAJASIT
หมวดหมู่:องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:ขบวนการทางการเมืองในประเทศไทย
หมวดหมู่:การเมืองภาคประชาชน
วัดใหม่เทพนิมิตร (กรุงเทพมหานคร)

วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางจาก ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดใหม่เทพนิมิตรสร้างราว พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2301 เดิมชื่อ วัดใหม่ แต่ชาวบ้านเรียก วัดใน เนื่องจากอยู่ถัดจากวัดนอกหรือวัดภคินีนาถวรวิหารที่อยู่ด้านปากคลองบางจาก
อุโบสถรูปทรงแบบอยุธยาแอ่นโค้งสำเภา ใบเสมาหินทรายแดงแบบอยุธยาตอนกลาง อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่มุมกำแพงแก้วทั้งสี่มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่ยอดพังทลายหมดแล้ว บานประตูภายในพระอุโบสถทั้ง 4 ด้าน เขียนภาพทวารบาลอย่างคติทวารบาลไทย เป็นรูปเทพยืนถือพระขรรค์บนฐานสิงห์ มีลายกนกเปลวปิดทอง
ภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถมีร่องรอยการซ่อมแซมในสมัยรัตนโกสินทร์บางตอน แต่ท่วงทีของศิลปะสมัยอยุธยายังคงมีปรากฏอยู่ เสนอเรื่องราวทศชาติชาดกเขียนแบบเวียนอุตราวัฏ การวางภาพ ผนังระหว่างช่องประตูกับหน้าต่างเขียนภาพเวสสันดรชาดก ผนังช่วงเหนือขอบประตูหน้าต่างเขียนภาพเทพชุมนุม 3 ชั้น ผนังด้านตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังด้านหลังพระประธานเขียนภาพไตรภูมิ

**อ้างอิง**
ใหม่เทพนิมิตร
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางพลัด
วัดบางพลัด

วัดบางพลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางพลัด ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมหาหาญ รตนปญฺโญ
วัดบางพลัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2240 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2244 เดิมชื่อ วัดบางพลัดใน คู่กับวัดบางพลัดนอกหรือวัดอาวุธวิกสิตาราม ไม่ทราบประวัติการสร้าง ทราบเพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา
อุโบสถมีฐานแอ่นท้องสำเภาเรือ อุโบสถและวิหารตั้งขนานกัน ผนังตัน ใบเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลายหรือแบบสมัยพระเจ้าทรงธรรมก็เป็นไปได้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอยุธยาหลายองค์ ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองร้างยอดหักอยู่

**อ้างอิง**
บางพลัด
วัดเพลง (เขตบางพลัด)

วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)
วัดเพลงตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง

**อาคารเสนาสนะ**
พระอุโบสถทรงไทยมุงหลังคามุกลด 2 ชั้น ในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนาม พระพุทธวิเศษมงคล (หลวงพ่อเพชร) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยลงรักปิดทอง พระพุทธรูปองค์อื่นคือ พระพุทธนิรมิตมงคล (หลวงพ่อนาคปรกศิลาแลง) สมัยลพบุรี พระสารีบุตรและพระโมคคัลลาปูนปั้นลงรักปิดทอง
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น 8 หลัง หอฉัน หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งศพ ศาลาการเปรียญทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย (หัตถโกศล) ศาลาปฏิบัติธรรม เมรุปลอดมลพิษ วัดมีธรรมาสน์บุษบก

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการวงษ์- พระอธิการไข่- พระอธิการทุ้ย- พระอธิการเปล่ง- พระครูถาวรศิริธรรม- พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)

**อ้างอิง**
เพลง
วัดอมรคีรี

วัดอมรคีรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 94 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบ ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระราชปริยัตยาภรณ์ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธิสาโร)
วัดอมรคีรีสร้างขึ้นเมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ แต่สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399 เดิมชื่อ วัดสามกุฏิ อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.20 เมตร ยาว 18.20 เมตร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ประดิษฐานพระประธานสมัยอยุธยา ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.50 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ มี 6 หลัง เป็นตึก 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ 5 หลัง

**อ้างอิง**
อมรคีรี
วัดเพลง (เขตภาษีเจริญ)

วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีที่ดินที่ตั้งวัด 6 ไร่ ทิศเหนือจรดถนนเทอดไท ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูสุตวัชรโสภณ (สีน้ำ สิริปุญฺโญ)
วัดเพลงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 นอกจากนี้มีศูนย์การเรียนชุมชน กศน. เขตภาษีเจริญ

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถกว้าง 8.55 เมตร ยาว 23.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงไทยสองชั้น กว้าง 17.6 เมตร ยาว 34.6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธานขนาดหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว สูง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารเฉลิมพระเกียรติ 50 ปี ศาลาบุณยากร ศาลาภิรมณ์บุญ และมีมณฑปกว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523

**อ้างอิง**
เพลง
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตภาษีเจริญ
วัดอินทราวาส

วัดอินทราวาส อาจหมายถึง- วัดอินทราวาส กรุงเทพมหานคร- วัดอินทราวาส จังหวัดขอนแก่น- วัดอินทราวาส จังหวัดพัทลุง- วัดอินทราวาส จังหวัดสงขลา- วัดอินทราวาส จังหวัดสุพรรณบุรี- วัดอินทราวาส จังหวัดอุดรธานี- วัดอินทราวาส จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดอินทราวาส จังหวัดอ่างทอง- วัดต้นเกว๋น จังหวัดเชียงใหม่
วัดโคนอน (กรุงเทพมหานคร)

วัดโคนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งขวาของคลองขวางหรือคลองวัดโคนอน ในแขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร  ปัจจุบันมีท่านเจ้าคุณ พระสุธรรมภาณี เป็นเจ้าอาวาส

**ประวัติ**
วัดโคนอนสร้างราวปี พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2515 สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยสันนิษฐานได้จากอุโบสถหลังเก่าซึ่งเป็นแบบมหาอุด รวมถึงตู้พระไตรปิฎกลายรดน้ำ แต่ประวัติที่แท้จริงของวัดยังไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง แต่มีหลักฐานกล่าวถึงวัดโคนอนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า พระภาวนาโกศลเถระ (เจ้าคุณรอด) เจ้าอาวาสวัดนางนองซึ่งมีสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ถูกตำหนิโทษและถอดออกจากสมณศักดิ์และถอดจากตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดนางนอง เป็นพระภิกษุรอด ท่านจึงย้ายมาอยู่วัดโคนอน พระปลัดเอี่ยม สุวณฺณสโร ผู้เป็นศิษย์และพระฐานานุกรม ได้ย้ายติดตามท่านอาจารย์มาอยู่วัดโคนอนด้วย และได้มาเป็นเจ้าอาวาสสืบแทนอาจารย์รอด

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถหลังใหม่วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 และลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 กว้าง 7 เมตร ยาว 21.75 เมตร พื้นสูงจากพื้นดิน 2.60 เมตร ทั้งประตูและหน้าต่างเป็นไม้สักซึ่งใช้ไม้ท่อนเดียวล้วน พื้นปูด้วยหินอ่อน เสามุขทั้ง 4 ต้น ใช้หินอ่อน หน้าบันอุโบสถมีพระปรมาภิไธย ภปร. ขึ้นประดิษฐานไว้ทั้งสองด้าน นอกจากนั้นวัดยังมีกุฏิเก่าแก่เรือนไทย วิหารหลวงปู่เอี่ยม หลวงปู่รอด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานครfix-attempted=yes -  เฟสบุ๊ก วัดโคนอน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:วัดในเขตภาษีเจริญ
หมวดหมู่:วัดราษฎร์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สายมหานิกาย

**หมวดหมู่**
โคนอน
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตภาษีเจริญ
โปเกมอน มินิ

โปเกมอนมินิ (Pokemon Mini ポケモン ミニ) เป็นเครื่องเล่นเกมพกพาได้ถูกออกแบบและผลิตโดยนินเทนโด และธีมรอบลายโปเกมอน เป็นเครื่องเกมที่เล็กที่สุดที่มีตลับแบบถอดเปลี่ยนได้ที่ผลิตโดยนินเท็นโดเช่นกัน โดยมีน้ำหนักไม่เกินสองออนซ์ครึ่ง (71 กรัม) วางจำหน่ายครั้งแรกในอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544  (สองวันก่อนที่เกมคิวบ์จะวางจำหน่าย) จากนั้นวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2544  เครื่องได้รับการเปิดตัวในสามลาย: อูปาบูล, ชิโคริตากรีน และ มูชูรุเพอร์เพิล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Pokémon mini page on Nintendo's official Japanese site date=2002-12-16  (ภาษาญี่ปุ่น)-  Pokémon-Mini.net - Pokémon Mini Database and Dev Site by Team Pokémé-  Pokémon mini development Wiki (technical information)-  Pokémon Mini date=2019-12-01  at  NinDB
หมวดหมู่:เครื่องเล่นเกมพกพา
หมวดหมู่:เครื่องเล่นเกมพกพาแบบโมโนโครม
หมวดหมู่:เครื่องเกมนินเทนโด
หมวดหมู่:2000s toys
หมวดหมู่:Products introduced in 2001
หมวดหมู่:Products introduced in 2002
Mini
หมวดหมู่:เครื่องเล่นวิดีโอเกมยุคที่หก
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักเจี๋ยฉวนเต้า

ตัวละครที่เป็นนักเจี๋ยฉวนเต้า
เจี๋ยฉวนเต้า
หมวดหมู่:นักเจี๋ยฉวนเต้า
หมวดหมู่:นักเจี๋ยฉวนเต้า

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้องกับนักเจี๋ยฉวนเต้า
หมวดหมู่:เจี๋ยฉวนเต้า
เจี๋ยฉวนเต้า
วัดปากน้ำฝั่งใต้

วัดปากน้ำฝั่งใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของคลองบางเชือกหนัง ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูโสภิตบุญรังสี (บุญเรือง อินฺทสโร)
วัดปากน้ำฝั่งใต้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ไม่ปรากฏประวัติแน่ชัดในการสร้าง ทราบแต่เพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง มีกันสาดยื่นยาวทั้งด้านหน้าและหลัง รูปแบบเหมือนพระวิหารวัดปากน้ำฝั่งเหนือ ใบเสมาทำด้วยหินทรายสีแดง พระวิหารตั้งขนานกับพระอุโบสถและลำคลอง เป็นอาคารผนังอุด คือ ผนังด้านหลังพระประธานไม่มีช่องเปิด ภายในไม่มีเสาร่วมใน ประดิษฐานพระพุทธรูปจำนวนมาก และเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์หลายองค์ มีพระพุทธรูปทรงเครื่องด้วย พระพุทธรูปโบราณเก็บไว้ด้านหลังสุดของวิหารโดยมีเหล็กดัดกั้น เพื่อกันขโมย

**อ้างอิง**
ปากน้ำฝั่งใต้
วัดกำแพง (เขตภาษีเจริญ)

วัดกำแพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนัง ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร บริเวณวัดมีชุมชนหนาแน่น ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกำแพงและศูนย์บริการสาธารณสุข
วัดกำแพงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 กล่าวกันว่าเป็นวัดโบราณริมคลองบางเชือกหนัง ซึ่งปัจจุบันก็ยังอยู่ริมคลองอยู่ เข้าใจว่าน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับวัดพิกุล คือ สมัยอยุธยาตอนต้น
อุโบสถหันหน้าสู่คลอง มีลักษณะรูปทรงแบบอยุธยาแต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในยุคปัจจุบัน ในระหว่างการบูรณะ มีการขุดดินเพื่อทำถนนหน้าวัดและสะพานข้ามคลองบางเชือกหนัง ได้พบซากเจดีย์อิฐเก่าและพระพุทธรูปหินทรายสมัยอยุธยาตอนต้น เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ 1 องค์ (หลวงพ่อแดง) และปางมารวิชัย 1 องค์ (หลวงพ่อดำ) ปัจจุบันพระพุทธรูปทั้งสององค์ประดิษฐานที่วิหารน้อยด้านหน้าอุโบสถ ยังพบเศษชิ้นส่วนพระพุทธรูปทำจากหินทรายจำนวนมาก

**อ้างอิง**
กำแพง
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตภาษีเจริญ
ศิดดีกุย

ศิดดีกุย (صدیقی) เป็นสังคมชัยค์ของมุสลิม ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศปากีสถาน, อินเดีย และบังกลาเทศ และมีสังคมที่ย้ายภูมิลำเนาในประเทศซาอุดีอาระเบียและตะวันออกกลาง พวกเขาอ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากอะบูบักร์ อัศศิดดีก
"อัศศิดดีก" (الصديق) เป็นตำแหน่งที่มุฮัมมัดยกให้กับอะบูบักร์ ส่วน "ศิดดีกุย" เป็นชื่อที่มาจากภาษาอาหรับของคำว่า อัศศิดดีก เขาเป็นสหายและพ่อตาของมุฮัมมัดผ่านทางอาอิชะฮ์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอิสลาม
หมวดหมู่:นามสกุล
หมวดหมู่:นามสกุลภาษาอุรดู
หมวดหมู่:ชื่อปากีสถาน
อาหารฝูเจี้ยน

อาหารฝูเจี้ยน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ หมิ่นไช่ หรือ ฮกเกี้ยนไช่ เป็นหนึ่งในอาหารจีนพื้นเมืองที่มาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลฝูเจี้ยนของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลคือ ฝูโจว อาหารฝูเจี้ยนเป็นที่รู้จักกันอย่างดีว่าเป็นอาหารเบาแต่มีรสชาติดี นุ่มนวล และละมุน โดยเน้นเฉพาะด้วยรสชาติอูมามิซึ่งเป็นที่รู้จักกันในการทำอาหารจีนในชื่อว่า เซียนเว่ย์(鲜味; 鮮味; xiān wèi; sian bī), อีกทั้งยังคงรสชาติดั้งเดิมเอาไว้ของส่วนผสมหลักแทนการถูกปกปิด
มีการใช้อาหารทะเลและอาหารป่าที่มีความหลากหลาย รวมทั้งปลา หอย และเต่ามากมายในท้องถิ่น หรือเห็ดที่กินได้และหน่อไม้ ซึ่งหาได้โดยบริเวณชายฝั่งและภูเขาของฝูเจี้ยน เทคนิคการปรุงอาหารที่ใช้กันมากที่สุดในภูมิภาคนี้ ได้แก่ การตุ๋น การเคี่ยว การนึ่ง และการต้ม
การเอาใจใส่เป็นพิเศษจะต้องจ่ายด้วยทักษะพลิกแพลงของการใช้มีดและเทคนิคการทำอาหารของเชฟ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มเติมรสชาติ กลิ่นหอม และเนื้อสัมผัสของอาหารทะเลและอาหารอื่นๆ เน้นหนักในการทำและการนำน้ำซุปและน้ำแกงไปใช้ มีคำกล่าวในอาหารของภูมิภาคนี้ว่า: "หนึ่งน้ำซุปสามารถเปลี่ยนเป็นหลาย (สิบ) รูปแบบ" (一汤十变; 一湯十變; yī tāng shí biàn; chit thong sip piàn) และ "เป็นที่ยอมรับไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหาร หากปราศจากน้ำซุป" (不汤不行; 不湯不行; bù tāng bù xíng; put thong put hêng)
น้ำปลาดอง เป็นที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า "น้ำมันกุ้ง" (labels=no), ยังนิยมใช้ในอาหาร พร้อมกับหอยนางรม ปู และกุ้ง ถั่วลิสง(ใช้สำหรับทั้งอาหารคาวและของหวาน) ยังเป็นที่แพร่หลายและสามารถที่จะทำการต้ม การทอด การคั่ว การบด หรือแม้แต่กระทั่งทำเป็นน้ำพริก ถั่วลิสงสามารถใช้เป็นเครื่องปรุง ซึ่งมีอยู่ในน้ำซุปและสามารถเพิ่มเติมลงในอาหารประเภทตุ๋นหรือผัดได้
อาหารฝูเจี้ยนนั้นมีผลกระทบอย่างมากต่ออาหารไต้หวันและอาหารจีนโพ้นทะเลที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากชาวจีนไต้หวันและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษในมณฑลฝูเจี้ยน

**อ้างอิง ==
อาหารหูหนาน

อาหารหูหนาน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ เซียงไช่ ประกอบไปด้วยอาหารของภูมิภาคแม่น้ำเซียง ทะเลสาปต่งติ้งและทางตะวันตกของมณฑลหูหนานในจีน เป็นหนึ่งในแปดตระกูลที่ยิ่งใหญ่ของอาหารจีน และเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในเรื่องรสชาติที่ร้อนและเผ็ด กลิ่นที่สดชื่นและสีสันที่เข้มข้น เทคนิคการปรุงอาหารโดยทั่วไป ได้แก่ การทำน้ำสตูว์ การทอด การอบในหม้อ การตุ๋นเนื้อ และการรมควัน เนื่องจากผลผลิตทางเกษตรกรรมในภูมิภาคนี้มีจำนวนมาก วัตถุดิบสำหรับอาหารหูหนานจีงมีมากมายและหลากหลาย

**อ้างอิง ==
แม่แบบ:Subpage other/doc

== การใช้งาน**
แม่แบบนี้ตรวจสอบว่าหน้าปัจจุบันเป็นหน้าย่อยหรือไม่ A subpage is a page that has a slash:  หน้าย่อยคือหน้าที่มีเครื่องหมายทับ (/):

ข้อยกเว้น: ในชื่อบทความ เครื่องหมายทับเป็นส่วนหนึ่งของชื่อเรื่อง และไม่มีหน้าย่อย ตัวอย่าง: เอซี/ดีซี คือ หน้าหลักไม่ใช่หน้าย่อย
Usage example: both Template:Infobox element isotopes and Template:Infobox element isotopes/infotable use documentation page Template:Infobox element isotopes/doc. We only want to categorise the parent page. So in the /doc page we add:

Note: WP:Subpage uses an other definition than magic word . This template uses the former definition (pagename has an after-slash part). 

**ดูเพิ่ม**
 Sandbox other- Testcases other- Template other- When on basepage- Subpage other
มอดูล:Uses Wikidata

local p = {}
function p.usesProperty(frame)
	local args = frame.getParent(frame).args or nil
	if mw.text.trim(args1 or ) ==  then
		args = frame.args
	end
	local result = 
	local ii = 1
	while true do
		local p_num = mw.text.trim(argsii or )
		if p_num ~=  then
			local label = mw.wikibase.getLabel(p_num) or "NO LABEL"
			result = result .. "alt= " .. label .. " (" .. string.upper(p_num) .. ") (ดูเพิ่มที่ .. p_num .. "%20%3Fvalue%20.%20%23Collecting%20all%20items%20which%20have%20" .. p_num .. "%20data%2C%20from%20whole%20Wikidata%20item%20pages%0A%09OPTIONAL%20%7B%3FThai_Wikipedia_article%20schema%3Aabout%20%3FWikidata_item_%3B%20schema%3AisPartOf%20%3Chttps%3A%2F%2Fth.wikipedia.org%2F%3E%20.%7D%20%23If%20collected%20item%20has%20link%20to%20Thai%20Wikipedia%2C%20show%20that%0A%09SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22th%22%20%20%7D%20%23Show%20label%20in%20this%20language.%20%22th%22%20is%20Thai.%20%20%20%0A%7D%0ALIMIT%201000 จำนวนการใช้)"
			ii = ii + 1
		else break
		end
	end
	result = result..""
	return result
end
function p.tuProperty(frame)
	local parent = frame.getParent(frame)
	local result = 
	local ii = 1
	while true do
		local p_num = mw.text.trim(parent.argsii or )
		if p_num ~=  then
			local label = mw.wikibase.getLabel(p_num) or "NO LABEL"
			result = result .. "●  " .. label .. " (" .. p_num .. ")"
			ii = ii + 1
		else break
		end
	end
	result = result..""
	return result
end
return p
อัลเกาษัร

อัลเกาษัร (ألْكَوْثَر) เป็นซูเราะฮ์ที่ 108 และเป็นบทที่สั้นที่สุดในอัลกุรอาน โดยมีสามอายะฮ์:
อัลเกาษัร
۝  แท้จริงเราได้ประทานอัลเกาษัรแก่เจ้าแล้ว
۝ ดังนั้นเจ้าจงละหมาดเพื่อพระเจ้าของเจ้าและจงเชือดสัตว์พลี
۝ แท้จริงศัตรูของเจ้านั้นเขาเป็นผู้ถูกตัดขาด

**ข้อความและความหมาย**

**ข้อความและคำอ่าน**
ฮัฟซ์จากอาศิม อิบน์ อบีอัลนะญูด
1 ’innā ’a‘ṭaynāka l-kawthar(a)
2 Faṣalli lirabbika wanhar
3 ’inna shāni’aka huwa l-’abtar(u)
*วัรช์จากนาฟิอ์ อัลมะดะนี
1 ’innā ’a‘ṭaynāka l-kawthar(a)
2 
3 

**ความหมาย**
แท้จริงเราได้ประทานอัลเกาซัร (แม่น้ำในสวรรค์) แก่เจ้าแล้ว (โอ้มุฮัมมัด);
ดังนั้นเจ้าจงละหมาดเพื่อพระเจ้าของเจ้าและจงเชือดสัตว์พลี (แก่พระองค์เท่านั้น)
แท้จริงศัตรูของเจ้านั้น (โอ้มุฮัมมัด) - เขาเป็นผู้ถูกตัดขาด (จากสิ่งดี ๆ ทั้งโลกนี้และปรโลก)

**ฮะดีษ**
 รายงานจากอะนัส อิบน์ มาลิก: ท่านศาสดาได้กล่าวว่า: ในขณะที่ผมเดินในสวรรค์ (ในคืนมิอ์รอจญ์) ผมเห็นแม่น้ำที่สองฝั่งของมันมีเต้นท์ที่ทำมาจากไข่มุกกลวง ผมถามว่า "นี่คืออะไร โอ้ญิบรีล' ท่านตอบว่า 'นั่นคือเกาษัรที่พระเจ้าของเจ้าประทานแก่เจ้า' จงดู! กลิ่นหรือโคลนของมันคือกลิ่นชะมดเชียง!" (ผู้บรรยายย่อย, มีข้อสงสัยว่าจะแปลฮูฎบะฮ์ให้ตรงตามคำกล่าวอย่างไร)- รายงานจากอิบน์ อับบาส: คำว่า 'อัลเกาษัร' หมายถึงความดีมากมายที่อัลลอฮ์ให้แก่ท่าน (ศาสดามุฮัมมัด) อบูบิชร์กล่าวว่า: ผมพูดกับซะอีด อิบน์ ญุบัยร์ว่า "บางคนอ้างว่ามัน (อัลเกาษัร) คือแม่น้ำในสวรรค์" ซะอีดตอบว่า "แม่น้ำในสวรรค์เป็นหนึงในสิ่งดีที่อัลลอฮ์ทรงประทานแก่ท่าน (มุฮัมมัด)" - รายงานจากอบูอุบัยดะฮ์: ผมถามอาอิชะฮ์ด้วยโองการว่า:--'แท้จริงเราได้ประทานอัลเกาษัรแก่เจ้าแล้ว' เธอตอบว่า "เกาษัรคือแม่น้ำที่ยกให้ศาสดาของคุณ ที่ชายฝั่งมี (เต้นท์ที่ทำมาจาก) ไข่มุกกลวง และเครื่องใช้มีมากเท่าดวงดาว"- รายงานจากฮาริษะฮ์ อิบน์ วะฮ์บ: ผมได้ยินท่านศาสดากล่าวถึงริมฝั่งทะเลสาบ (อัลเกาษัร) ไว้ว่า "(ความกว้างของริมฝั่งทะเลสาบ) เท่ากับระยะทางระหว่างมะดีนะฮ์ถึงศ็อนอาอ์ (เมืองหลวงเยเมน)"...- รายงานจากซะฮัล อิบน์ ซะอัด: ผมได้ยินท่านศาสดากล่าวว่า "ข้าคือผู้มาก่อนของเจ้าที่ริมฝั่งทะเลสาบ (เกาษัร) และใครก็ตามที่มาที่นี่ จะดื่ามน้ำจากมัน และใครก็ตามที่ดื่มน้ำจากมัน จะไม่กระหายน้ำอีกต่อไป จะมีคนบางคนที่ข้ารู้จักและพวกเขาก็รู้จักข้า และจากนั้นจะมีที่กั้นระหว่างข้ากับพวกเขา"...- รายงานจากอบูฮุร็อยเราะฮ์: ท่านศาสดาได้กล่าวว่า "มีสวนจากบรรดาสวนสวรรค์ระหว่างบ้านผมกับแท่นเทศน์ และแท่นเทศน์ของผมอยู่ที่ริมฝั่งทะเลสาบ (อัลเกาษัร)"- รายงานจากอะนัส อิบน์ มาลิก: ศาสนทูตของอัลลอฮ์เดินทางไปยังชาวอันศอรแล้วรวมตัวกันในเต้นท์ และพูดกับพวกเขาว่า "จงใจเย็น จนกว่าคุณพบกับอัลลอฮ์กับอัครสาวกของพระองค์ และข้าจะอยู่ที่ทะเลสาบ (อัลเกาษัร)"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Quran 108 Sahih International translation 
หมวดหมู่:บทในอัลกุรอาน
แม่แบบ:กล่องข้อมูล หลอดน้ำเหลือง/doc

== การใช้งาน**

**หมวดหมู่ติดตาม**
 หน้าที่ใช้กล่องข้อมูลกายวิภาคศาสตร์ที่มีพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก

**ดูเพิ่ม**
กล่องข้อมูล กายวิภาคศาสตร์
*กล่องข้อมูล หลอดเลือดแดง
*กล่องข้อมูล หลอดเลือดดำ
SERPINB1

ลิวโคไซต์ อีลาสเตสอินฮิบิเตอร์ หรือ เซอร์ปิน บี1 (Leukocyte elastase inhibitor; LEI หรือ serpin B1) เป็นโปรตีนที่พบในมนุษย์ที่ถูกถอดรหัสได้จากยีน SERPINB1 บนโครโมโซมคู่ที่ 6 และจัดเป็นสมาชิกลำดับที่ 1 ในเคลดบี (โอแวลบูมิน) ของมหาวงศ์เซอร์ปิน
LEI ของมนุษย์มี Ortholog ที่พบในหนู คือ โมโนไซต์/นิวโตรฟิล อีลาสเตสอินฮิบิเตอร์ (monocyte/neutrophil elastase inhibitor; MNEI)

**หน้าที่**
ลิวโคไซต์ อีลาสเตสอินฮิบิเตอร์จัดเป็นสารต้านซีรีนโปรตีเอส (serine protease inhibitor) จากนิวโตรฟิลที่พบได้ในไซโทพลาซึม เมื่อเปรียบเทียบกับซีรีนโปรตีเอสแต่ละชนิดแล้วพบว่า LEI จะมีฤทธิ์ยับยั้งที่จำเพาะต่อ นิวโทรฟิลอีลาสเตส, PR3 และ คาเทพซิน จี ซึ่งโปรตีเอสทั้ง 3 ชนิดนี้ล้วนพบได้ทั่วไปในแกรนูลของนิวโตรฟิล ทั้งนี้ จากการศึกษาพบว่า LEI ทำหน้าที่ช่วยลดการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อที่อาจเกิดขึ้นได้ระหว่างกระบวนการอักเสบ ซึ่งเป็นผลมาจากเอนไซม์ซีรีนโปรตีเอสข้างต้น และยังมีบทบาทสำคัญต่อภาวะธำรงดุลของนิวโตรฟิลในหนูไมซ์ด้วย นอกจากนี้ การศึกษาในสัตว์ทดลองที่ติดเชื้อ (เช่น ปอดอักเสบ) พบว่า มีความสัมพันธุ์กันระหว่างการขาด LEI กับความสามารถในการกำจัดเชื้อจุลชีพของเนื้อเยื่อที่ติดเชื้อนั้นๆ จึงอาจพออนุมานได้ว่า LEI มีบทบาทสำคัญในการต้านเชื้อจุลชีพในสัตว์ทดลองดังกล่าว

**ดูเพิ่ม**
 เซอร์ปิน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
s2cid=41855774 
*doi=10.1016/0167-4889(95)00113-7  
*doi=  10.1165/ajrcmb.13.3.7654387
*doi=10.1016/0378-1119(94)90802-8  
*doi= 10.1006/geno.1995.1136 
*doi=10.1016/S0378-1119(97)00411-3  
*doi=10.1016/S0378-1119(98)00189-9  
*s2cid=23659776 
*doi= 10.1006/bbrc.2000.3191 
*doi=10.1021/bi0113925  
*doi-access= free 
*doi-access= free - pmc=139241 
*s2cid=23783563 
*doi-access= free - pmc=528928 
*doi= 10.1021/pr050024a - ฐานข้อมูลออนไลน์ MEROPS สำหรับเปปทิเดส และสารยับยั้งเปปทิเดส:  I04.006 date=18 May 2024- SERPINB1+protein,+human
หมวดหมู่:เซอร์ปิน
แม่แบบ:กล่องข้อมูล หลอดเลือดดำ/doc

จะแสดงผลกล่องข้อมูลด้านขวาที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับหลอดเลือดดำในร่างกาย สามารถแสดงผลรูปภาพที่ส่วนบนของกล่องได้ 2 ภาพ

**การใช้งาน**

**ตัวอย่าง**

**หมวดหมู่ติดตาม**
 หน้าที่ใช้กล่องข้อมูลกายวิภาคศาสตร์ที่มีพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก

**ดูเพิ่ม**
 กล่องข้อมูล กายวิภาคศาสตร์- กล่องข้อมูล หลอดเลือดแดง- กล่องข้อมูล หลอดน้ำเหลือง