Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1680

บทความและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1680 โดยเฉพาะ
วิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์แบ่งตามทศวรรษ
สโมสรกีฬาอัสซัลฏ์

สโมสรกีฬาอัสซัลฏ์ (نادي السلط الرياضي) เป็นสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพที่ตั้งอยู่ในเมืองอัสซัลฏ์ ประเทศจอร์แดน ซึ่งทีมอัสซัลฏ์ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 1965 และเข้าร่วมในจอร์แดเนียนโปรลีกครั้งแรกระหว่างฤดูกาล 2018–2019

**ประวัติ**
หลังจากครองตำแหน่งแชมป์ของจอร์แดนลีก ดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2017–2018 ทีมอัสซัลฏ์ก็ได้รับการเลื่อนชั้นสู่จอร์แดเนียนโปรลีกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ โดยในการเข้าร่วมดิวิชันสูงสุดครั้งแรก ทีมอัสซัลฏ์จบอันดับที่ 5 ในฤดูกาล 2018–2019 ส่วนฤดูกาลถัดมาใน ค.ศ. 2020 พวกเขาจบอันดับที่ 4 และพวกเขาผ่านเข้ารอบเอเอฟซีคัพ 2021 เนื่องจากเป็นเพียงหนึ่งในสามทีมของประเทศจอร์แดนที่ได้รับการอนุมัติจากเอเอฟซี

**เกียรติประวัติ**
 จอร์แดนลีก ดิวิชัน 1
** ชนะเลิศ (1 สมัย): ฤดูกาล 2017–2018

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 id=Alsalt.club.officials-  Al-Salt SC at Kooora.com

อัสซัลฏ์
เอส. ไอ. ปัทมาวตี

ศิวรามกฤษณะ อัยยัร ปัทมาวตี (อักษรโรมัน: Sivaramakrishna Iyer Padmavati, 20 มิถุนายน 191729 สิงหาคม 2020) เป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจชาวอินเดีย ผู้อำนวยการสถาบันหัวใจแห่งชาติในเดลี และอดีตประธานมูลนิธิหัวใจออลอินเดีย สถาบันของเธอเป็นสถาบันร่วมขององค์การอนามัยโลก (WHO) ในการฝึกสอนวิชาเวชศาสตร์ป้องกันโรคหัวใจ ปัทมาวตีได้รับรางวัลเกียรติยศพลเมืองสูงสุดระดับสอง ปัทมวิภูษาณในปี 1992 และเป็นเฟลโลว์ผ่านการเลือกตั้งประจำสถาบันแพทยศาสตร์แห่งชาติ เธอเป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจคนแรกของอินเดียที่เป็นสตรี และเป็นผู้สถาปนาคลินิกโรคหัวใจแห่งแรก ตลอดจนศูนย์ใส่สายสวนหัวใจแห่งแรกในอินเดีย
เธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2020 จากภาวะแทรกซ้อนจากโควิด-19 ระหว่างการระบาดทั่วในอินเดีย ขณะเข้ารับการรักษาที่สถาบันหัวใจแห่งชาติในนิวเดลี สิริอายุ 103 ปี ถือเป็นแพทย์ที่อายุยืนที่สุดของอินเดียคนหนึ่ง ร่างของเธอปลงศพตามกระบวนการพิเศษสำหรับผู้ติดเชื้อโควิด-19 ที่ปัญจาบีบาฆ นิวเดลี

**อ้างอิง==
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในประเทศจอร์แดน

หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศจอร์แดน
จอร์แดน
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาในประเทศจอร์แดน
จังหวัดมุกดาหารในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมุกดาหาร พ.ศ. 2548 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รวมทั้งจังหวัดมุกดาหาร)**

**ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รายเขตเลือกตั้ง)**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รวมทั้งจังหวัดมุกดาหาร)**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รายเขตเลือกตั้ง)**

**ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ**
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดมุกดาหาร
พรรค
คะแนนเสียง
ร้อยละ
ชาติไทย (1)
19,094
11.89
กิจสังคม (2)
500
0.31
พัฒนาชาติไทย (3)
321
0.20
ประชาธิปัตย์ (4)
3,764
2.34
ประชาชนไทย (5)
285
0.18
คนขอปลดหนี้ (6)
1,624
1.01
ธรรมชาติไทย (7)
204
0.13
แผ่นดินไทย (8)
574
0.36
ไทยรักไทย (9)
126,020
78.47
ความหวังใหม่ (10)
472
0.29
มหาชน (11)
3,895
2.43
ประชากรไทย (12)
316
0.20
ไทยช่วยไทย (13)
300
0.19
แรงงาน (14)
106
0.07
ชาติประชาธิปไตย (15)
170
0.11
กสิกรไทย (16)
138
0.09
ทางเลือกที่สาม (17)
48
0.03
รักษ์ถิ่นไทย (18)
203
0.13
พลังเกษตรกร (19)
2,181
1.36
พลังประชาชน (20)
388
0.24
บัตรดี
160,603
96.69
บัตรเสีย
4,659
2.80
ไม่ประสงค์ลงคะแนน
840
0.51
ผู้มาใช้สิทธิ์เลือกตั้ง
166,102
70.43
ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง
235,843
100.00

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองมุกดาหาร (ยกเว้นตำบลนาโสก ตำบลผึ่งแดด และตำบลดงมอน) อำเภอดอนตาล และอำเภอหว้านใหญ่

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองมุกดาหาร (เฉพาะตำบลนาโสก ตำบลผึ่งแดด และตำบลดงมอน) อำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอหนองสูง อำเภอคำชะอี และอำเภอดงหลวง

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดมุกดาหารในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544- จังหวัดมุกดาหารในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

**อ้างอิง**
มุกดาหาร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดมุกดาหาร
ราเอ็ล เฮียร์ช

ราเอ็ล เฮียร์ช
ราเอ็ล เฮียร์ช (Rahel Hirsch; 15 กันยายน 1870 – 6 ตุลาคม 1953) เป็นแพทย์ชาวเยอรมันและอาจารย์ประจำวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชาริเตในเบอร์ลิน ในปี 1913 เธอกลายมาเป็นสตรีคนแรกในอาณาจักรปรัสเซียที่ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์วิชาแพทยศาสตร์

**ชีวประวัติ**
ราเอ็ล เฮียร์ช เกิดเมื่อ 15 กันยายน 1870 ที่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ เป็นหนึ่งในลูกสิบเอ็ดคนของ Mendel Hirsch (1833–1900) ผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีประจำชุมชนชาวยิวในฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ พ่อของเมนเดิลคือ ซัมโซน รัฟฟาเอล เฮียร์ช แรบไบคนสำคัญ
ระหว่างปี 1885 ถึง 1889 ราเอ็ล เฮียร์ช เข้าศึกษาที่วีสบาเดิน และทำงานเป็นครูจนถึงปี 1898 เนื่องในเวลานั้น ไรค์เยอรมันไม่อนุญาตให้สตรีศึกษาวิชาแพทยศาสตร์ เธอจึงออกเดินทางไปศึกษาต่อแพทยศาสตร์ที่ซือริช ในปี 1899 เธอเดินทางมาศึกษาต่อที่ไลป์ซีก และสตราส์บูร์ก จนจบการศึกษาวุฒิแพทยศาสตร์ในปี 1903
ในปี 1906 เธอเป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรกที่สาธิตให้เห็นว่าอนุภาคของแข็งขนาดเล็กกว่า 0.1 มิลลิเมตรสามารถซึมผ่านไตและเข้าวู่ปัสสาวะได้ ก่อนหน้านี้เป็นที่เชื่อกันแค่ว่ามีเพียงของเหลวเท่านั้นที่ผ่านไตได้ เธอถูกเยาะเย้ยที่สภาผู้อำนวยการของชาริเตและงานค้นคว้าของเธอถูกปฏิเสธ กระทั่งปี 1957 เก. โฟล์คไฮเมอร์ (G. Volkheimer) ซึ่งประจำอยู่ที่ชาริเตมาพบผลงานของเธอและนำออกมาตีพิมพ์สู่สาธารณะ และตั้งชื่อให้ว่า "เฮียร์ชเอฟเฟคท์" (Hirsch Effekt)
จากนั้นเธอได้ถูกจ้างทำงานประจำคลินิกแพทย์ระจำมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ที่ชาริเต เป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ (intern) เธอถือเป็นสตรีคนที่สองที่ชาริเตจ้าง และทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับศาสตราจารย์ด้านสรีรวิทยา ฟรีดริค เคราเซอ (Friedrich Krause) และต่อมาได้ทำงานร่วมดับศัลยแพทย์ เอิร์นสท์ ฟอน แบร์คมันน์ (Ernst von Bergmann) และนักกายวิภาคศาสตร์ วิลเฮล์ม ฟอน วัลเดเยร์-ฮาร์ทซ์ (Wilhelm von Waldeyer-Hartz)
ในปี 1908 เฮียร์ชได้รับการแต่งตั้งเป๋นหัวหน้าพอลีคลินิกประจำคลินิกแพทย์ของชาริเต กระนั้นเธอไม่เคยได้รับว่าจ้างเป็นพนักงานเงินเดือน หลังถูกแทนที่ตำแหน่ง เธอออกจากชาริเตและเปิดคลินิกอายุรกรรมของตนเองในเบอร์ลิน ที่คลินิกเอกชนของเธอ เธอมีอุปกรณ์รังสีเอ็กซ์รวมถึงมีลูกค้าที่รำ่รวยซึ่งช่วยให้เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
เฮียร์ชได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ในปี 1913 เป็นสตรีคนแรกในปรัสเซียที่ได้ตำแหน่งนี้ และในปี 1914 เธอตีพิมพ์ผลการศึกษาชื่อ “อุบัติเหตุและอายุรกรรม” 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Jewish Women's Archive article-  Hirsch memorial at the Charité- 120141957
สาวิกา กาญจนมาศ

สาวิกา กาญจนมาศ  (เกิด 19 มิถุนายน 2524) เป็นนักแสดงและแอร์โฮสเตสชาวไทย ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ

**ประวัติ**
สาวิกา กาญจนมาศ มีชื่อเล่นว่า ตวง เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2524 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น
สาวิกามีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับชาญณรงค์ ขันทีท้าว หรือติ๊ก กลิ่นสี ซึ่งเป็นนักแสดงและพิธีกรชื่อดัง

**เข้าสู่วงการ**
สาวิกาเข้าสู่วงการจากการแสดงละครพื้นบ้านเรื่อง มณีนพเก้า เมื่อปี 2539 โดยรับบทเป็น นาคี ตามด้วยละครเรื่อง น้ำใจแม่ ในปี 2540 รับบทเป็น ผกากรอง จากนั้นจึงมีผลงานละครเรื่อยมา กระทั่งปี 2545 จึงได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง อารมณ์ อาถรรพณ์ อาฆาต ในตอน The Wheel โดยรับบทเป็น สอิ้ง หลังจากนั้นก็ได้กลับมาแสดงละครอีก และได้แสดงละครเรื่องสุดท้ายคือเรื่อง รักติดลบ ในปี 2549 โดยรับบทเป็น โสมส่องแสง 
จากนั้นจึงได้ออกจากวงการไปเป็นแอร์โฮสเตส หลังจากนั้นอีก 8 ปีจึงได้กลับมาแสดงละครอีกครั้งคือละครพื้นบ้านเรื่อง อุทัยเทวี และมีผลงานทั้งละครและภาพยนตร์มาจนถึงปัจจุบัน

**ผลงาน**

**ภาพยนตร์**

**ละครโทรทัศน์**

**ละครสั้น**

**ซีรีส์**

**ละครพื้นบ้าน**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
name=สาวิกา กาญจนมาศ
*tuangsavika
หมวดหมู่:นักแสดงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ ดารา ที่ยังไม่สมบูรณ์
หมวดหมู่:นักแสดงอิสระชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:โทรทัศน์ในทวีปอเมริกาเหนือ

อเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:การบันเทิงในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:โทรคมนาคมในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:การแพร่สัญญาณในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:โทรทัศน์แบ่งตามทวีป

หมวดหมู่นี้มีไว้สำหรับบทความเกี่ยวกับโทรทัศน์ในทวีปต่าง ๆ
ทวีป
หมวดหมู่:หมวดหมู่แบ่งตามทวีป
โทรทัศน์
หมวดหมู่:ผลงานเกี่ยวกับภูมิภาค

หมวดหมู่:หมวดหมู่แบ่งตามภูมิภาค
ภูมิภาค
หมวดหมู่:วรรณกรรมภูมิภาคศึกษา
อินทิรา หินทุชา

อินทิรา หินทุชา (อักษรโรมัน: Indira Hinduja) เป็นนรีแพทย์, สูติแพทย์ และผู้ชำนาญการพิเศษด้านภาวะมีบุตรยาก ประจำอยู่ในนครมุมไบ เธอเป็นผู้ริเริ่มการทำกิฟต์ (GIFT) จนเกิดทารกคนแรกของอินเดียที่เกิดด้วยวิธีนี้ในวันที่ 4 มกราคม 1988 ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นผู้ทำคลอดเด็กหลอดแก้วคนแรกของอินเดียืี่โรงพยาบาลเคอีเอ็มเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 1986 รวมถึงยังได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้พัฒนาเทคนิกการบริจาคไข่ให้กับผู้ป่วยที่หมดประจำเดือนแล้ว หรือมีภาวะไข่ฝ่อก่อนวัย และให้กำเนิดทารกคนแดกที่เกิดจากไข่ที่เก็บเกี่ยวด้วยวิธีนี้ในวันที่ 24 มกราคม 1991

**รางวัล**
ยุวชนอินเดีย (Young Indian Award (1987))
*พลเมืองสตรีดีเด่นรัฐมหาราษฏระ ชัยจี (Outstanding Lady Citizen of Maharashtra State Jaycee Award (1987))
*ภารตนิรมานสำหรับสตรีที่มีพรสวรรค์ (Bharat Nirman Award for Talented Ladies (1994))
*วันสตรีนานาชาติโดยนายกเทศบาลนครบอมเบย์ (International Women's Day Award by the Mayor of Bombay (1995; 2000))
*ความสำเร็จตลอดช่วงชีวิตโดยสมาคมสูติศาสตร์นรีเวชวิทยาแห่งอินเดีย (Lifetime Achievement Award by Federation of Obstetrics and Gynaecological Society of India (1999))
*พระธันวันตริโดยรัฐบาลรัฐมหาราษฏระ (Dhanvantari Award by The Governor of Maharashtra (2000))
*ปัทมศรี โดยรัฐบาลอินเดีย (2011)

**อ้างอิง**
language=en-US
หมวดหมู่:การแพร่สัญญาณในทวีปอเมริกาเหนือแบ่งตามประเทศ

การแพร่สัญญาณในทวีปอเมริกาเหนือแบ่งตามประเทศ
การแพร่สัญญาณ
ประเทศ
คคันทีป กางค์

คคันทีป กางค์ (อักษรโรมัน: Gagandeep Kang, FRS เกิด 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) เป็นนักอนูชีววิทยาและวิทยาไวรัสชาวอินเดีย มีผลงานพิเศษในสาขาโรคติดเชื้อทางเดินอาหาร และนำการทำงานด้านโรคติดเชื้อทางเดินอาหาร ท้องร่วง ประจำมูลนิธิบิลแอนด์เมลินดา เกตส์ นับตั้งแต่ปี 2023
ก่อนหน้านี้ กางค์เคยเป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาวิทยาศาสตร์ระบบทางเดินอาหาร วิทยาลัยแพทยศาสตร์คริสเตียนในนครเวลูรุ ประเทศอินเดีย และระหว่างปี 2016 ถึง 2020 เป็นผู้อำนวยการใหญ่ของสถาบันเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์การแพทย์เชิงปฏิบัติ ในนครฟารีดาบาด องค์การอิสระภายใต้รัฐบาลอินเดีย ผลงานค้นคว้าของเธอมุ่งเน้นไปที่เรื่องการติดเชื้อไวรัสในเด็กและการทดลองวัคซีนโรตาไวรัส เธอได้รับรางวัลอินฟอซิสในสาขาวิทยาการชีวิตในปี 2016 จากบทบาทในการช่วยสร้างความเข้าใจและการค้นคว้าเกี่ยวกับโรตาไวรัสและโรคติดเชื้อ และในปี 2019 เธอได้รับเลือกตั้งเป็นเฟลโลว์ของรอยัลโซไซตี ถือเป็นสตรีชาวอินเดียคนแรกที่ได้รับสิทธิ์นี้
กางค์เป็นผู้ประพันธ์หนังสือ Till We Win: India's Fight Against The COVID-19 Pandemic (จนกว่าเราจะชนะ: การต่อสู้การระบาดของโควิด-19 ในอินเดีย) ร่วมกับจันทรกันต์ ลหาริยะ แพทย์และผู้ชำนาญการพิเศษด้านนโยบายสาธารณะและระบบสาธารณสุข กับ รันทีป คุเลริยะ ผู้อำนวยการสถาบัน AIIMS นิวเดลี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักชีววิทยา
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดีย
วัดประทุมธรรมชาติ

วัดประทุมธรรมชาติ บ้างเขียน วัดปทุมธรรมชาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์

**ประวัติ**
วัดประทุมธรรมชาติ ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดบ้านแกใหญ่ หรือ วัดแกใหญ่ ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน แต่เดิมวัดตั้งอยู่บนที่เนินสูงในดินธรณีสงฆ์ หรือในปัจจุบันคือหอประชุมและสถานีอนามัยหลังเก่าของบ้านแกใหญ่ หมู่ที่ 10 ต่อมาพระครูธรรมธัชพิมล (หลวงปู่ทุน ธฺมมปญโญ) ท่านได้ย้ายมาสร้างในพื้นที่ปัจจุบัน เหตุที่ชื่อว่า วัดประทุมธรรมชาติ เพราะมีดอกบัวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในสระน้ำ (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530

**สิม**
อุโบสถหรือสิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 แล้วเสร็จและมีการผูกพัทธสีมาเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2462 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 117 ง หน้า 9 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 4 ไร่ 0 งาน 46 ตารางวา
สิมสร้างโดยการนำของพระครูธรรมธัชพิมล อดีตเจ้าอาวาส ช่างเป็นชาวเขมรที่มาอยู่ที่บ้านแกใหญ่ มีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นบ้าน สร้างด้วยไม้ที่ได้มาจากบริเวณป่าใกล้เคียง ขนาด 5 ช่วงเสา กว้าง 7.25 เมตร ยาว 10.60 เมตร หลังคาทรงจั่วสองชั้น ชั้นบนลดมุขด้านหน้าและด้านหลังหน้าบันมีชานจั่วแกะสลักลวดลาย ส่วนบนหลังคาประดับด้วยโหง่ ลำยอง นาคสะดุ้งและหางหงส์ไม้ หลังคาชั้นลดแบบปั้นหยาคลุมตลอดทั้งสี่ด้าน ตัวอาคารตั้งอยู่บนพื้นดิน มีเสาไม้สี่เหลี่ยม รวม 24 ต้น จุดเด่นของสิมคือมีหน้าบันมีชานจั่วเป็นไม้แกะสลักลวดลายด้านทิศตะวันออกแกะสลักลวดลายรูปเทพพนม ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา ด้านทิศตะวันตกแกะสลักลวดลายราหู ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา บริเวณเชิงชายมีการแกะสลัก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสุรินทร์
ประทุมธรรมชาติ
เกาะคอร์ตึตเซีย

คอร์ตึตเซีย (Хортиця, pron) เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดบนแม่น้ำนีเปอร์ ด้วยขนาดยาว 2 และช่วงกว้างสุดอยู่ที่ 2 เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติคอร์ตึตเซีย และตั้งอยู่ในเขตแดนของนครซาปอริฌเฌีย ประเทศยูเครน เกาะนี้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในประวัติศาสตร์ของยูเครน โดยเฉพาะต่อประวัติศาสตร์ของชาวคอสซักซาปอริฌเฌีย
เกาะได้รับการประกาศเป็นพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ในปี 1965 และพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่กินพื้นที่กว้างขึ้นกว่าได้จัดตั้งขึ้นในปี 1974 โดยมีพื้นที่อนุรักษ์รวม adj=ri0 และได้รับสถานะระดับชาติในปี 1993
บนเกาะเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ชาวคอนซักซาปอริฌเฌีย (Zaporizhian Cossack Museum) ซึ่งเปิดในเดือนตุลาคม 1983 ภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของยูเครน จัดแสดงอาคารสิ่งปลูกสร้างจำลองและประวัติศาสตร์ของซาปอริฌเฌียตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงสมัยสังคมนิยม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แม่น้ำนีเปอร์
หมวดหมู่:เกาะในประเทศยูเครน
มอดูล:Location map/data/Ukraine Zaporizhzhia Oblast

return {
	name = 'แคว้นซาปอริฌเฌีย',
	top = 48.233333,
	bottom = 46.15,
	left = 33.983333,
	right = 37.4,
	image = 'Zaporozhskaya oblast location map.svg',
	image1 = 'Zaporizhzhia province physical map.svg'
}
หมวดหมู่:สื่อมวลชนในทวีปอเมริกาเหนือ

หมวดหมู่:วัฒนธรรมชาวอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:การสื่อสารในทวีปอเมริกาเหนือ
อเมริกาเหนือ
ปราสาทกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย

ปราสาทกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย (Кам'янець-Подільська фортеця; twierdza w Kamieńcu Podolskim; Podolės Kameneco tvirtovė ) เป็นอดีตปราสาทและป้อมปราการรูเธเนีย-ลิธัวเนีย ที่ต่อมาเป็นป้อมปราการโปแลนด์แบบสามส่วน ตั้งอยู่ในนครประวัติศาสตร์กามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย ประเทศยูเครน
มีบันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับปราสาทนี้ย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 14 ตอนต้น แม้ว่าการขุดค้นทางโบราณคดีบ่งบอกว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ในแถบนี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12-13 เดิมทีปราสาทนี้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันสะพานที่เชื่อมต่อแหลมเข้ากับแผ่นดินใหญ่ ปราสาทตั้งอยู่บนแหลมตามธรรมชาติที่เกิดจากการกัดเซาะของแม่น้ำสมอตรึช
ด้วยที่ตั้งของปราสาทซึ่งเป็นจุดตัดของเส้นทางขนส่งสำคัญในแถบปอดอลิยา ทำให้ปราสาทนี้เป็นเป้าการรุกรานจากต่างชาติบ่อยครั้ง โดยทุกครั้งที่ถูกยึดได้ก็จะมีการปรับเปลี่ยนสภาพภายในไปตามความต้องการของตน หมู่อาคารของปราสาทประกอบไปด้วยเมืองเก่าที่มีกำแพงล้อม สร้างขึ้นโอยกษัตริย์กาซีมีร์ที่สี่, ปราสาทหลังเก่าที่สร้างขึ้นใหม่โดยกษัตริย์ซีกิสมุนด์ที่หนึ่ง และ สตีเฟน บาตอรี, ปราสาทหลังใหม่ที่สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ซีกิสมุนด์ที่สาม และ วลาดีสลาวที่สี่ แม้จะมีการปรับเปลี่ยนทางโครงสร้างอยู่หลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ แต่ปราสาทโดยรวมยังคงมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทางสถาปัตยกรรมอยู่ และเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างยุคลกางไม่กี่แห่งที่ยังคงอยู่ในยูเครนยุคปัจจุบันในสภาพดีพอสมควร
ปราสาทนี้และย่านเมืองเก่าที่ล้อมรอบปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตอนุรักษ์สถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์แห่งชาติ และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ หมู่อาคารโดยรวมยังเคยได้รับการเสนอชื่อในปี 1989 เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของยูเครน ในปัจจุบัน ปราสาทเป็นจุดหมายตาสำคัญของนคร และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของทั้งภูมิภาคและประเทศยูเครน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ปราสาทในประเทศยูเครน
หมวดหมู่:ป้อมปราการในประเทศยูเครน
มารียา ปรือมาแชนกอ

มารียา ออกแซนตียิวนา ปรือมาแชนกอ (Марі́я Оксе́нтіївна Примаче́нко; 30 ธันวาคม 1908 – 18 สิงหาคม 1997) เป็นศิลปินศิลปะพื้นบ้านชาวยูเครน สร้างสรรค์ผลงานศิลปะไร้มายา และมีผลงานในด้านจิตรกรรม งานเย็บปักถักร้อย และเครื่องเคลือบ
ในปี 1966 เธอได้รับรางวัลแห่งชาติ ตารัส แชวแชนกอ และในปี 2009 ยูเนสโกประกาศให้เป็นปีของเธอ มีการตั้งชื่อถนนสายหนึ่งในเคียฟและดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งตามชื่อของเธอ ปาโบล ปิกาโซ เคยกล่าวหลังจากชมนิทรรศการของเธอในนิทรรศการโลกปี 1937 ที่ปารีสว่า "ข้าพเจ้าขอโค้งคำนับต่อปาฏิหาริย์ทางศิลปะของชาวยูเครนผู้เก่งกาจผู้นี้"
ผลงานของเธอได้รับแรงบันดาลใจมาจากธรรมเนียมชาวบ้านแบบยูเครน (โดยเฉพาะปอลิสเซีย) รวมถึงการอ้างอิงโลกธรรมชาติและเทพนิยาย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศิลปินชาวยูเครน
สะพานโกะเทะ

สะพานโกะเทะ (ဂုတ်ထိပ်တံတား, MLCTS: gu.hti.ta.aa.) เป็นสะพานรถไฟเหนือช่องเขาโกะเทะ บนแม่น้ำมยิแง ทางตะวันตกของรัฐฉาน ประเทศพม่า สะพานนี้อยู่ระหว่างเมืองหนองเขียวและโกะเทะ เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟระหว่างปยีนอู้ลวีน เมืองหลวงฤดูร้อนของบริติชอดีตผู้ปกครองอาณานิคมในพม่า และล่าเสี้ยวเมืองหลักทางตอนเหนือของรัฐฉาน เป็นสะพานที่สูงที่สุดในประเทศพม่า และเมื่อสร้างเสร็จถือเป็นสะพานรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 100 กม.
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2442 โดยบริษัทก่อสร้างสะพานเพนซิลเวเนียและแมริแลนด์ และเปิดในปี พ.ศ. 2443 ส่วนประกอบต่าง ๆ ผลิตโดยบริษัทเหล็กเพนซิลเวเนียและถูกส่งมาจากสหรัฐ เส้นทางรถไฟถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยขยายอิทธิพลของจักรวรรดิบริติชในภูมิภาคนี้ โครงการก่อสร้างได้รับการดูแลโดยเซอร์อาเธอร์ เรนเดล วิศวกรของบริษัทการรถไฟพม่า

**ข้อมูลสะพาน**
สะพานโกะเทะ พ.ศ. 2442 หรือ 2443
สะพานมีความยาวจากปลายด้านหนึ่งถึงอีกด้าน ft และประกอบด้วยหอคอย 15 แห่งซึ่งกว้าง ft พร้อมด้วยหอคอยคู่ที่กว้าง ft หอคอยทั้ง 15 แห่งรองรับโครงถัก 10 ชั้น มีช่วงห่าง ft แหล่งข่าวหลายแห่งระบุความสูงของสะพานไว้ที่ ft คาดว่าเป็นการวัดจากระดับแม่น้ำที่ไหลลงอุโมงค์ใต้ดิน ณ จุดที่ไหลผ่านใต้สะพาน ความสูงที่แท้จริงของสะพานโดยวัดจากรางรถไฟถึงบริเวณล่องน้ำของหอคอยที่สูงที่สุดคือ ft งบก่อสร้างอยู่ที่ 111,200 ปอนด์สเตอร์ลิง

**ทางเบี่ยง**
เนื่องจากเส้นทางจากมัณฑะเลย์ไปยังลาเสี้ยวถือเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ เส้นทางเบี่ยงไปยังพื้นหุบเขาซึ่งมีทางโค้งรูปเกือกม้าอันน่าประทับใจจึงถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2519-2521 เพื่อให้รถไฟวิ่งต่อไปได้หากสะพานโกะเทะถูกก่อวินาศกรรม เส้นทางเหล่านี้ยังมองเห็นได้จากสะพานในปี พ.ศ. 2556 แต่เส้นทางเบี่ยงเหล่านี้ถูกปล่อยทิ้งร้างให้พืชปกคลุมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545

**กล่าวถึง**
สะพานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือท่องเที่ยว The Great Railway Bazaar ของPaul Theroux เขาบรรยายสะพานแห่งนี้ว่า "สัตว์ประหลาดแห่งเรขาคณิตสีเงินในป่าและหินที่ขรุขระ การมีอยู่ของมันช่างแปลกประหลาด"

**ดูเพิ่ม**
 การขนส่งระบบรางในประเทศพม่า

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Wohlers, David. Potential structural deficiencies within the Gokteik Viaduct Railway Bridge in Upper Burma (https://www.icevirtuallibrary.com/doi/full/10.1680/jenhh.21.00102?src=recsys)- Wohlers, David C., and Tony Waters. 2022. "The Gokteik Viaduct: A Tale of Gentlemanly Capitalists, Unseen People, and a Bridge to Nowhere" Social Sciences 11, no. 10: 440.  https://www.mdpi.com/2076-0760/11/10/440
หมวดหมู่: สะพานรถไฟในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐฉาน
หมวดหมู่:บทเรียนอิเล็กทรอนิกส์

หมวดหมู่:การศึกษาทางไกล
หมวดหมู่:สภาพแวดล้อมการเรียนรู้เสมือนจริง
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การศึกษา
หมวดหมู่:โทรทัศน์เพื่อการศึกษา

หมวดหมู่นี้รวมบทความเกี่ยวกับรายการโทรทัศน์ เทคโนโลยี เครือข่าย และบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการใช้โทรทัศน์เพื่อการศึกษา
หมวดหมู่:การแพร่สัญญาณเพื่อการศึกษา
หมวดหมู่:วัสดุทางการศึกษา
หมวดหมู่:เทคโนโลยีการศึกษา
การศึกษา
ลิขิตฮ่องเต้

ลิขิตฮ่องเต้ (真命天子) เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวบันเทิงคดีกำลังภายในของฮ่องกงปี 1986 นำแสดงโดยหลิว เต๋อหัว, หลัน เจี๋ยอิง, โจว ไห่เม่ย์, เลี่ยว ฉีจื้อ, โอวหยาง เพ่ย์ซาน และเซี่ย เสียน ผลิตโดยทีวีบี ซีรีส์นี้ออกอากาศทางช่อง Jade ตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายนถึง 4 กรกฎาคม 1986

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ฮ่องกง
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ฮ่องกง
หมวดหมู่:ละครแนวกำลังภายใน
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ฮ่องกงในปี พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องทีวีบี
กระทรวงมหาดไทย (จีนโบราณ)

กระทรวงมหาดไทย หรือ ลี้ปู้ (p=Lì bù) เป็นหน่วยงานระดับกระทรวงในยุคจีนโบราณ

**ประวัติศาสตร์**
ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเริ่มจัดตั้ง ลี้เฉา (吏曹) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ซ่างซูฉางซื่อเกา (尚书常侍曹) หลังราชวงศ์เว่ย และราชวงศ์จิ้น มันถูกเรียกว่ากระทรวงมหาดไทย (吏部 "ลี้ปู้") ในสมัยราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร เป็นหนึ่งในหกกระทรวงภายใต้สังกัด (尚书省"ซ่างซูเฉิ่ง") ขุนนางที่เป็นหัวหน้าของกระทรวงมหาดไทยถูกเรียกว่าเสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书 "ลี้ปู้ซ่างซู")
กระทรวงมหาดไทยประกอบด้วย 4 กรม ดังนี้ (吏部司"ลี้ปู้ซือ")、(司封司 "ซือเฟิงซือ")、(司勋司 "ซือซุนซือ")、(考功司 "ข่าวกงซือ")

**กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง**
หลังจากจักรพรรดิหงอู่ยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี ทำให้กระทรวงทั้งหกอยู่ภายใต้การควบคุมจักรพรรดิโดยตรง กระทรวงมหาดไทยในราชวงศ์หมิง รับผิดชอบในการประเมิน แต่งตั้ง โยกย้าย ลดเลื่อนตำแหน่ง ถอดถอนข้าราชการ และมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการทหารในสังกัดกระทรวงกลาโหม (兵部 "ปิงปู้") แต่ไม่มีอำนาจแต่งตั้งคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ (内阁大学士)

**ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง**
 เสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书"ลี้ปู้ซ่างซู") จำนวน 1 คน เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นเอก- เสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 3 ชั้นเอก- ปลัดทูลฉลอง (司务厅"ซืออู้วทิง") จำนวน 2 คน เป็นขุนนางขั้น 9 ชั้นรอง- จางวางกรม (郎中 "หลางจง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก- เจ้ากรม (员外郎 "หยวนไว่หลาง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นรอง- สมุบาญชีย์ (主事 "จู่ซื่อ") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 6 ชั้นเอก

**กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิง**
ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิงประกอบด้วยเสนาบดีว่าการ (尚书 "ซ่างซู") เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นรอง และมีเสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นรอง

**อ้างอิง**
 《晋书·职官志》：“后汉光武改常侍曹为吏部曹，主选举祠祀事……灵帝以侍中梁鹄为选部尚书，于此始见曹名。及魏改选部为吏部，主选部事。”- 《新唐书·百官志一》：“吏部。尚书一人，正三品；侍郎二人，正四品上；郎中二人，正五品上；员外郎二人，从六品上，掌文选、勋封、考课之政。以三铨之法官天下之材，以身、言、书、判、德行、才用、劳效较其优劣而定其留入，为之注拟……其属有四：一曰吏部，二曰司封，三曰司勋，四曰考功。”
หมวดหมู่:หน่วยงานจีนโบราณ
หมวดหมู่:ระบบราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ประเทศจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
แม่แบบ:ขาดข้อมูล/doc

== วัตถุประสงค์**
This template should be used when certain necessary information is absent from the article. Please open a corresponding discussion detailing the missing information on the article's discussion page before placing the tag. This may assist in avoiding edit-warring by making a good faith attempt to achieve consensus before putting a particular piece of information in an article, especially if it's controversial information. If a consensus is reached that the information should be included, or no one contested the proposal, the information is inserted in the article and the tag is removed.

**Caveats**
This template:- sorts articles into :Category:Articles to be expanded
** true can be used to subdue categorization if necessary- is a self-reference- cannot be substituted

**ตัวอย่าง**
แสดงผลเป็น
แสดงผลเป็น
แสดงผลเป็น
พารามิเตอร์แสดงข้อมูลที่ขาดไปสามารถใช้ about, on หรือ reason ได้เพื่อความชัดเจน

**ดูเพิ่ม**
 Explain (inline)- Incomplete list- Expand section- Refideas

**TemplateData**
{
	"params": {
		"1": {
			"label": "(overloaded)",
			"description": "Specify \"section\" to indicate this template applies to a section.  Defaults to whole article",
			"type": "line",
			"autovalue": "",
			"suggested": true
		},
		"2": {
			"label": "Info missing",
			"description": "The information missing from the article, if not supplied by (overloaded)",
			"example": "a succinct statement of the theorem",
			"type": "line",
			"suggested": true
		},
		"talksection": {
			"type": "string",
			"autovalue": "",
			"label": "Talk page section",
			"description": "Name of a valid anchor in the article talk page noting this issue. All headings are automatically valid anchors.",
			"example": "Cultural impact missing"
		},
		"date": {
			"type": "date",
			"autovalue": " ",
			"suggested": true
		}
	},
	"description": "This template should be used when certain necessary information is absent from the article. Please open a corresponding discussion detailing the missing information on the article's discussion page before placing the tag. This may assist in avoiding edit-warring by making a good faith attempt to achieve consensus before putting a particular piece of information in an article, especially if it's controversial information. If a consensus is reached that the information should be included, or no one contested the proposal, the information is inserted in the article and the tag is removed. "
}
ซินเป

ซินเป มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซิน ฉ่าง (p=Xīn Chǎng) ชื่อรอง ไท่ยง (p=Tàiyōng) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของซินผีและเป็นน้องชายของซินเหียนเอ๋ง

**ภูมิหลังครอบครัวและประวัติช่วงต้น**
บ้านเกิดของซินเปคือในอำเภอหยางจ๋าย (陽翟縣 หยางจ๋ายเซี่ยน) เมืองเองฉวน (潁川郡 อิ่งชฺวานจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครยฺหวี่โจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บรรพบุรุษของซินเปแท้จริงแล้วมาจากเมืองหลงเส (隴西郡 หล่งซีจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครติ้งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) แต่ย้านถิ่นฐานมายังเมืองเองฉวนในช่วงศักราชเจี้ยนอู่ (建武; ค.ศ. 25–56) ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นกองบู๊ช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
บิดาของซินเปคือซินผี ผู้รับราชการเป็นขุนนางของขุนศึกโจโฉผู้กุมอำนาจราชสำนักส่วนกลางและคุมองค์พระเจ้าเหี้ยนเต้จักรพรรดิหุ่นเชิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หลังราชวงศ์ฮั่นตะวันออกล่มสลาย ซินผีได้รับราชการต่อมากับรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กและมีตำแหน่งสูงสุดเป็นเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 เว่ย์เว่ย์) ซินเปมีพี่สาวชื่อซินเหียนเอ๋ง ผู้แต่งงานกับหยาง ตาน (羊耽) เสนาบดีกรมพิธีการ (太常 ไท่ฉาง)
ซินเปสืบทอดบรรดาศักดิ์อิ่งเซียงโหว (潁鄉侯) ของซินผีผู้บิดาหลังซินผีเสียชีวิตเมื่อราวปี ค.ศ. 235 
ต้นรัชสมัยจักรพรรดิโจฮอง (ครองราชย์ ค.ศ. 239-254) ช่วงที่โจซองเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซินเปรับราชการเป็นเสนาธิการทัพ (參軍 ชานจฺวิน) ของโจซอง และพำนักในนครหลวงลกเอี๋ยง

**การก่อรัฐประหารของสุมาอี้**
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249efn|name=coup d'état|วันเจี๋ยอู่ (甲午) ของเดือน 1 ในศักราชเจียผิงปีที่ 1 ตามพระราชประวัติโจฮองในจดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 4 สุมาอี้ก่อการรัฐประหารยึดอำนาจโจซองในนครลกเอี๋ยง เวลานั้นโจซองตามเสด็จจักรพรรดิโจฮองออกจากลกเอี๋ยงไปสุสานโกเบงเหลง (高平陵 เกาผิงหลิง) ส่วนซินเปอยู่ในลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ผู้เป็นนายกองพันหรือสุมา (司馬 ซือหม่า) ได้นำกำลังทหารของโจซองที่อยู่ในลกเอี๋ยงเข้าสังหารทหารเฝ้าประตูเพื่อหนีจากลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ยังเรียกซินไปให้ไปพบโจซองด้วยกันกับตน ซินเปหวาดกลัวสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงไปปรึกษากับซินเหียนเอ๋งผู้เป็นพี่สาว ซินเหียนเอ๋งเชื่อว่าสุมาอี้ไม่ได้ตั้งใจจะก่อกบฏ เพียงแต่ต้องการโค่นล่มโจซองผู้เป็นเผด็จการเท่านั้น แต่ซินเหียนเอ๋งก็ยังแนะนำซินเปให้ยังปฏิบัติตามหน้าที่ของตนให้ดีเพราะซินเปมีฐานะเป็นเสนาธิการทัพของโจซอง ซินเปฟังคำแนะนำของพี่สาวแล้วจึงติดตามสุมาเล่าจี๋ออกทางประตูนครลกเอี๋ยงไป ต่อมาเมื่อสุมาอี้สั่งประหารชีวิตโจซองและละเว้นโทษให้ซินเป ซินเปจึงพูดว่า "ถ้าเราไม่ปรึกษาพี่สาวเสียก่อน ก็คงทำสิ่งที่ไม่ชอบธรรมไปแล้ว"

**การรับราชการในภายหลัง**
ในช่วงศักราชเสียนซี (ค.ศ. 264-265) ซินเปมีตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองโห้ลาย (河內 เหอเน่ย์) ท้ายที่สุดได้ขึ้นมามีตำแหน่งสูงสุดที่ตำแหน่งเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 เว่ย์เว่ย์)

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).- ฝาน เสฺวียนหลิง (648). พงศาวดารราชวงศ์จิ้น (จิ้นชู).- ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.- isbn=9789004156050
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม (Universitätsklinikum der Ruhr-Universität Bochum, อักษรย่อ: UK RUB) เป็นองค์การของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยหกแห่งและสถานที่ที่เกี่ยวข้องของมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม ซึ่งได้รับการก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 2008 โดยการควบรวมกิจการของโรงพยาบาลอิสระอย่างเป็นทางการของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม ปัจจุบันเป็นผู้ให้บริการด้านสุขภาพรายใหญ่ในเขตเมืองรัวร์ ซึ่งให้การรักษาผู้ป่วยมากกว่า 400,000 คนต่อปี ด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าในการวิจัยและการสอน

**ประวัติ**
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม เกิดขึ้นจากแบบจำลองโบคุม ซึ่งมีโรงพยาบาลที่ไม่ใช่ของรัฐหลายแห่งในโบคุม และปริมณฑลโดยรอบได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอน การกำหนดนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเป็นการแก้ปัญหาชั่วคราวสำหรับปัญหาการขาดแคลนทางการเงิน และปัญหาทางการเมืองในการพัฒนาคณะแพทย์ในโบคุมในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่อูนีแฟร์ซีเท็ทสกลีนีคุม เอ็สเซิน แยกตัวออกจากมหาวิทยาลัยรัวร์ใน ค.ศ. 1972 และรวมเข้ากับอูนีแฟร์ซีเท็ท-เกซัมท็อคชูเลอ เอ็สเซิน ที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่
ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1998 ความร่วมมือระหว่างโรงพยาบาลที่ได้รับการกำหนด และมหาวิทยาลัยรัวร์ได้รับการสถาปนาอย่างถาวร ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ซึ่งเป็นรากฐานสำหรับการก่อตั้งแฟร์บันด์ กลีนีคุม แดร์ รัวร์-อูนีแฟร์ซีเท็ท โบคุม โดยมีหน้าที่ประสานงานในด้านคลินิก, วิทยาศาสตร์ และการสอน

**ที่ตั้ง**

**โรงพยาบาลสอนมหาวิทยาลัย**
 โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแบร์กมันไชล์ โบคุม- คนัพชัฟทสครันเค็นเฮาส์ โบคุม-ลังเกนแดร์- คาโทลิสเคสคลีนีคุม โบคุม
** โรงพยาบาลซังคท์โยเซ็ฟ โบคุม
** โรงพยาบาลซังคท์เอลีซาเบ็ท โบคุม
** โรงพยาบาลซังคท์มารีอาฮิล์ฟ โบคุม
** คลีนิคบลันเค็นสไตน์ ฮัททิงเงิน- มาเรียนฮ็อสพีทัลแฮร์เนอ แฮร์เนอ- เอ็ลเวเอ็ล-อูนีแวร์ซีเท็ทส์คลีนิค โบคุม- ศูนย์หัวใจและเบาหวาน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน (แฮทซ์- อุนด์ ดีอาเบเท็สเซ็นทรุม รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน) บัดเอินเฮาเซิน

**โรงพยาบาลและสถาบันเพิ่มเติม**
 คลีนิคฟือร์พซือโคโซมาทิสเชเมดิซินอุนด์พซือโคเทราพีเดสเอ็ลเวเอ็ล-อูนีแวร์ซีเท็ทส์คลีนิคคุมส์ แดร์รัวร์-อูนีแวร์ซีเท็ท โบคุม- เอ็ลเวเอ็ล-อูนีแวร์ซีเท็ทส์คลีนิค ฮัม ฮัม- อินสตีทูทฟือร์เพรเว็นทีอ็อนอุนด์อาร์ไบท์สเมดีซีนแดร์ด็อยท์เชินเฌเซทซลีเชินอุนฟัลแวร์ซีเชรุง (สถาบันวิจัยเพื่อการป้องกันและอาชีวเวชศาสตร์ / IPA)- อินสตีทูทฟือร์พาโทโลจีแดร์รัวร์-อูนีแวร์ซีเท็ท โบคุม (สถาบันพยาธิวิทยา)

**โรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนวิชาการภายนอก**
 คนัพชัฟทสครันเค็นเฮาส์ ดอร์ทมุนท์- อัลเกไมเนิสครันเค็นเฮาส์ ฮาเกิน- คนัพชัฟทสกรันเค็นเฮาส์ เร็คลิงเฮาเซิน- โรงพยาบาลพร็อสเพอร์ เร็คลิงเฮาเซิน- โรงพยาบาลมาเรียน วิทเทิน

**ศูนย์พัฒนาขีดความสามารถที่อยู่บนพื้นฐานของความร่วมมือแบบสหวิทยาการ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Web site of the Ruhr University Hospitals-  Web site of the medical faculty of the Ruhr-Universität Bochum
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม
หมวดหมู่:โรงพยาบาลสอนในประเทศเยอรมนี
ปทุมคงคา (แก้ความกำกวม)

ปทุมคงคา อาจหมายถึง:- วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อ วัดสำเพ็ง- โรงเรียนปทุมคงคา โรงเรียนมัธยมศึกษาชายล้วน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
ซาร์มีซา บิลเชสกู

ดวงตราไปรษณียากรเฉลิมฉลองซาร์มีซา บิลเชสกู ของไปรษณีย์โรมาเนียปี 2021
ซาร์มีซา บิลเชสกู  (Sarmisa Bilcescu หรือ Sarmiza หรือ ซาร์มีเซเกตูซา; Sarmisegetuza, หรือสกุลในภายหลังของชีวิต บิลเชสกู-อาลีเมอนิชเตอานู, Bilcescu-Alimănişteanu; 27 เมษายน 1867 – 26 สิงหาคม 1935) เป็นนักฎหมายชาวโรมาเนีย สตรีคนแรกที่ศึกษาวิชานิตศาสตร์ ได้รับปริญญาเอกในสาขานิติศาสตร์จากคณะนิติศาสตร์ปารีส และเป็นสตรีคนแรกของโรมาเนียที่ได้ประกอบอาชีพในสายงานกฎหมาย สามีของเธอคือวิศวกร กอนซตันติน อาลีเมอนิชเตอานู

**ชีวประวัติ**
เธอมีภูมิหลังจากครอบครัวที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับอีโยน เบรอตีอานู
เธอเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยปารีสในปี 1884 และได้รับการต้อนรับที่ไม่สู้ดีนัก ตามคำบอกเล่าของ Edmond Louis Armand Colmet De Santerre ศาสตราจารย์ด้านกฎหมายแพ่ง ซึ่งระบุว่า "เราลังเลที่จะให้คำยินยอมตามที่นางบิลเชสกูเรียกร้อง ไม่ฉะนั้นเราคงต้องให้มีตำรวจประจำการที่โถงสอนหนังสือ" และแม้เธอจะได้รับเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยปารีสแล้วก็ตาม เจ้าหน้าที่หน้าประตูไม่ยอมเปิดประตูให้เธอเข้าไปภายในอาคารของมหาวิทยาลัย เธอเคยเขียนบ่นถึงพฤติกรรมนี้ว่าช่างขัดกันเหลือเกินกับคติพจน์ เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ ที่จารึกไว้เหนือบานประตูนั้น กระนั้นหลังสิ้นสุดปีแรกของการศึกษา Colmet De Santerre ได้รายงานแก่นักศึกษาที่มารวมตัวกัน โดยกล่าวถึงบิลเชสกูว่ามี "ความมุมานะมากยิ่งไปกว่าคำเชิดชูทั้งปวง และเป็นผู้ปฏิบัติตนเป็นตัวอย่าง" และขอขบคุณนักศึกษาชายที่ได้ "ต้อนรับเธอประดุจพี่/น้องสาวคนหนึ่ง" สุนทรพจน์นี้ของเขาได้รับการปรบมือกราวในหอประชุมจากผู้ฟัง
เธอได้รับใบอนุญาตประกอบอาชีพในปี 1887 ในปี 1890 ซึ่งรายงานจำนวนนักศึกษาสตรีทั้งหมดในฝรั่งเศสมี 71% เป็นชาวต่างชาติ บิลเชสกูถือเป็นหนึ่งในสตรีชาวยุโรปคนแรก ๆ ที่จบการศึกษาปริญญาเอกด้านนิติศาสตร์ เป็นรองจาก Marie Popelin ในปี 1888 วิทยานิพนธ์จบของเธอมีชื่อว่า De la condition légale de la mère ("ว่าด้วยสถานะทางกฎหมายของมารดา") ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันในทศวรรษ 1880s โรมาเนียยังได้รับสตรีโรมาเนียคนแรกที่จบการศึกษาแพทยศาสตร์ ซึ่งคือ คริสตีนา คุตซารีดา
ในปี 1891 ภายใต้การสนับสนุนของกอนซตันติน ดิสเศสกู เธอได้การยอมรับเข้าร่วมสถานะเต็มในสมาคมเนติบัณฑิตเทศมณฑลอิลฟอฟซึ่งมีเขตรับผิดชอบครอบคลุมเมืองหลวงบูคาเรสต์ นอกจากจะเป็นสตรีคนแรกในโรมาเนียที่ได้รับตำแหน่งเข้าสู่เนติบัณฑิตยสภาแล้ว ยังถือเป็นครั้งแรก ๆ ที่เกิดก่อนหลายประเทศอื่นในยุโรป นักกฎหมายชาวเบลเยียมและนักการเมืองเสรีนิยม ลุยส์ ฟรังค์ ยินดีกับเหตุการณ์นี้อย่างมาก และเชิดชูว่าเป็น "นวัตกรรมครั้งใหญ่"
อย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยได้ประกอบอาชีพว่าความ ในขณะที่สตรีคนต่อมาที่สมัครเข้ายังสมาคมเนติบัณฑิตในปี 1901 (ประจำเขตเทศมณฑลอิลฟอฟเช่นกัน) เอเลนา ปอปอวีชี (Elena Popovici) ถูกปฏิเสธการเข้าร่วม บิลเชสกูสมรสกับวิศวกร กอนซตันติน อาลีเมอนิชเตอานู หกปีหลังเข้าร่วมสมาคมเนติบัณฑิตและเกษียณจากอาชีพการงาน ในขณะนั้นเธอยังคงมีบทบาทในการเรียกร้องสิทธิสตรี และเป็นหนึ่งในสมาชิกชุดแรกของ Societatea Domnişoarelor Române (สมาคมยุวสตรีโรมาเนีย) ในปี 1915 เธอร่วมกับอานา ฮาเรต, ซาบีนา กันตากูซีโน และ มารียา ฟีลีเปสกู จัดตั้งคณะกรรมการภายใต้พระบรมราชินูปถัมภ์ของสมเด็จพระราชินีมารี ทำการเรียกร้องการให้การศึกษาทดแทนสำหรับสตรีที่ถูกปฏิเสธการศึกษาขั้นสูง กระนั้นข้อเรียกร้องนี้ไม่สำเร็จ

**อ้างอิง ==
มหาอำมาตย์พระที่นั่งจงจี้

มหาอำมาตย์พระที่นั่งจงจี้ หรือ จงจี้เตี้ยนต้าเสวียซื่อ (p=Zhōng jí diàn dàxué shì) เดิมเรียกว่าฮั่วไกเตี้ยนต้าเสวียซื่อ (華蓋殿大學士) คือ ตำแหน่งหนึ่งในคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ปรากฏครั้งแรกในช่วงต้นราชวงศ์หมิง เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก ทำหน้าที่ตรวจฎีกา กลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร

**ประวัติศาสตร์**
ในรัชศกหงหวู่ปีที่ 13 (ค.ศ. 1380) ช่วงต้นราชวงศ์หมิง หมิงไท่จู่เกาหวงตี้สังหารหู เหวย์ยง และยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี ที่มีมานานกว่า 2,000 ปี แล้วตั้งให้กระทรวงทั้งหกขึ้นตรงต่อจักรพรรดิ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากภาระงานที่มากเกินไป ในรัชศกหงหวู่ปีที่ 15 หมิงไท่จู่เกาหวงตี้จึงต้องตั้งต้าเสวียซื่อขึ้นเพื่อช่วยแบ่งเบางานของจักรพรรดิ ในตอนแรกต้าเสวียซื่อยังไม่มีอำนาจที่มากนัก โดยทำหน้าที่คล้ายกับเลขานุการในปัจจุบัน หลังจากนั้น จักรพรรดิหมิงเฉิ่งจู่ นับแต่สมัยจักรพรรดิหมิงซวนจง เนื่องจากจักรพรรดิเริ่มพึ่งพาต้าเสวียซื่อในการทำงานมากขึ้น ประกอบกับฎีกาทั้งหมดจะต้องผ่านต้าเสวียซื่อก่อนแล้วจึงจะส่งให้จักรพรรดิ จึงทำให้อำนาจของต้าเสวียซื่อเริ่มมีมากขึ้น
ในรัชกาลของจักรพรรดิเจียจิ้ง ได้เปลี่ยนชื่อจากฮั่วไกเตี้ยนเป็นจงจี้เตี้ยน และในสมัยราชวงศ์ชิงได้เปลี่ยนชื่อจงจี้เตี้ยนเป็นจงเหอเตี้ยน
ในรัชศกคังซีปีที่ 20 (ค.ศ. 1681) หลังจากถู่ไห่ (圖海) ถึงแก่กรรม ก็ไม่มีใครรับตำแหน่งนี้อีกเลย
ในวันที่ 4 ธันวาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 13 (22 มกราคม ค.ศ. 1749) คณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ได้เปลี่ยนจากสี่พระที่นั่งสองศาลา เป็นสามพระที่นั่งสามศาลา และตำแหน่งมหาอำมาตย์พระที่นั่งจงเหอ ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยงานจีนโบราณ
หมวดหมู่:ระบบราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ประเทศจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ข้าราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวน

มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวน หรือ เหวินหยวนเก๋อต้าเสวียซื่อ (p=Wén yuān gé dàxué shì) คือ ตำแหน่งหนึ่งในคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ปรากฏครั้งแรกในช่วงต้นราชวงศ์หมิง เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก ทำหน้าที่ตรวจฎีกา กลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร
ในรัชศกหงหวู่ปีที่ 15 (ค.ศ. 1382) หมิงไท่จู่ได้จัดตั้งคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อขึ้นเพื่อช่วยแบ่งเบางานของจักรพรรดิ โดยคัดเลือกบันฑิตจากสำนักฮั่นหลิน ให้ดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ซึ่งตอนแรกต้าเสวียซื่อยังไม่มีอำนาจที่มากนัก โดยทำหน้าที่คล้ายกับเลขานุการในปัจจุบัน หลังจากนั้น จักรพรรดิหมิงเฉิ่งจู่ นับแต่สมัยจักรพรรดิหมิงซวนจง เนื่องจากจักรพรรดิเริ่มพึ่งพาต้าเสวียซื่อในการทำงานมากขึ้น ประกอบกับฎีกาทั้งหมดจะต้องผ่านต้าเสวียซื่อก่อนแล้วจึงจะส่งให้จักรพรรดิ จึงทำให้อำนาจของต้าเสวียซื่อเริ่มมีมากขึ้น
ในสมัยราชวงศ์ชิง ได้รับการเลื่อนขั้นจากขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นเอก อย่างไรก็ตาม อำนาจและความรับผิดชอบไม่มีมากเท่าของราชวงศ์หมิง เพราะจักรพรรดิหย่งเจิ้งได้ก่อตั้ง สภาความลับทหาร ทำให้มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวนมีหน้าที่ดูแลกิจการทั่วไปของรัฐและออกประกาศฎีกาเท่านั่น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยงานจีนโบราณ
หมวดหมู่:ระบบราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ประเทศจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ข้าราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
มีววิง (เทคนิคการปรับโครงสร้างใบหน้า)

การมีววิง (Mewing) เป็นหนึ่งในรูปแบบของการฝึกท่าทางในช่องปากที่มีจุดประสงค์เพื่อปรับปรุงโครงสร้างขากรรไกรและใบหน้า  ได้รับการตั้งชื่อตามไมค์และจอห์น มีว ทันตแพทย์จัดฟันชาวอังกฤษซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันในวงการ ผู้คิดค้นเทคนิคนี้โดยเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติที่พวกเขาเรียกว่าออร์โธโทรปิกส์ (Orthopedics) โดยเกี่ยวข้องกับการวางลิ้นไว้ที่เพดานปากและใช้แรงดันขึ้น โดยมีจุดประสงค์เพื่อปรับเปลี่ยนโครงสร้างของขากรรไกร   ไม่มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่น่าเชื่อถือใด ๆ พิสูจน์ถึงประสิทธิภาพของออร์โธโทรปิกส์ได้  ตั้งแต่ ค.ศ. 2019 มีววิงได้รับการรายงานข่าวจากสื่ออย่างกว้างขวางเนื่องจากมีกระแสไวรัลบนโซเชียลมีเดีย  โดยเฉพาะในวัฒนธรรมย่อยอินเซลและลุคส์แมกซ์ซิง (looksmaxxing) 
ในขณะที่เทคนิคนี้ได้รับการกล่าวอ้างถึงข้อสรุปที่น่าเชื่อถือ  ทันตแพทย์จัดฟันจำนวนมากเชื่อว่าการมีววิงยังไม่มีหลักฐานว่าเป็นวิธีทางเลือกในการรักษาแทนการผ่าตัดจัดฟันได้  ไมค์ มีวถูกขับออกจากสมาคมทันตกรรมจัดฟันแห่งอังกฤษ  และกำลังเผชิญกับการพิจารณาคดีประพฤติมิชอบเนื่องจากอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้ป่วยเด็กที่เข้ารับการรักษาของเขา 

**ในสื่อต่าง ๆ**
เทคนิคนี้ถูกใช้เป็นอินเทอร์เน็ตมีม บนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย เช่นติ๊กต็อก ผู้สร้างเนื้อหาชี้ไปที่กรามเพื่อสื่อถึงการมีววิงต้องการอ้างอิง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์เทียม
หมวดหมู่:ความสวยงาม
ผยอง

ผยอง เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า โรแมนติก สร้างจากบทประพันธ์ของ ดวงดาว ซึ่งเป็นนามปากกาของหม่อมเจ้าสวาสดิ์วัฒโนดม ประวิตร ถูกนำมาสร้างแล้วทั้งหมด 2 ครั้ง ครั้งแรกคือในปี 2536 สร้างโดยดาราวิดีโอ จากการกำกับของจรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย หนุ่ม ศรราม เทพพิทักษ์ และกบ สุวนันท์ คงยิ่ง ออกอากาศทางช่อง 7 ทุกวันจันทร์–อังคาร เวลา 21.00–22.15 น. ระหว่างวันที่ 2 มีนาคม ถึง 25 พฤษภาคม 2536 มีจำนวนทั้งสิ้น 26 ตอน
ส่วนครั้งที่ 2 คือในปี 2543 ออกอากาศทางช่อง 3 จากการกำกับของอดีตนักแสดงและผู้กำกับระดับตำนานผู้ล่วงลับ อดุลย์ ดุลยรัตน์ นำแสดงโดย ออย ธนา สุทธิกมล และโบว์ ปรารถนา องค์ชัยศักดิ์
โดยก่อนหน้านั้นได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม สร้างโดย อินทรวิจิตรภาพยนตร์ จากการกำกับของครูชาลี อินทรวิจิตร เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2518 นำแสดงโดย ตุ้ย สุริยา ชินพันธุ์ รับบท เหินฟ้า ซึ่งนับเป็นการรับบทพระเอกเต็มตัวครั้งแรกของสุริยา และ ปุ๊ ปิยะมาศ โมนยะกุล รับบท สวยหรือนะสื่อ

**นักแสดง**

**เกร็ด**
ในตอนแรกละครเรื่อง ผยอง เวอร์ชั่นปี 2536 ได้มีการวางตัว ปู วิชชุดา สวนสุวรรณ ซึ่งกำลังโด่งดังจากละครเรื่องอรุณสวัสดิ์ ให้มารับบท สวย หรือ นะสื่อ โดยมีการถ่ายทำไปบ้างแล้วแต่เสียชีวิตไปเสียก่อนจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้บทนี้ตกเป็นของ กบ สุวนันท์ นางเอกรุ่นน้องร่วมช่องและต้องเริ่มถ่ายใหม่ทั้งหมด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 7
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2518
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยดาราวิดีโอ
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2536
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย จรูญ ธรรมศิลป์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย อดุลย์ ดุลยรัตน์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ชาลี อินทรวิจิตร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1990
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:ศึกตำนาน 7 อัศวิน

หมวดหมู่:แฟรนไชส์การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ตัวละครกลุ่มเจ็ด
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นอัศวิน
หมวดหมู่:องค์กรสมมุติ
หมวดหมู่:สตูดิโอดีน
หมวดหมู่:เอ-1 พิกเจอร์ส
คณะมหาอำมาตย์

คณะมหาอำมาตย์ หรือ เน่ย์เก๋อต้าเสวียซื่อ (p=Nèigé dàxué shì) คือ คณะรัฐบาลที่ก่อตั้งขี้นในสมัยราชวงศ์หมิง ประกอบด้วย 
*มหาอำมาตย์พระที่นั่งจงจี้ (中极殿大学士)
*มหาอำมาตย์พระที่นั่งเจี้ยนจี่ (建极殿大学士)
*มหาอำมาตย์พระที่นั่งเหวินฮั่ว (文华殿大学士) 
*มหาอำมาตย์พระที่นั่งอู่อิง (武英殿大学士)
*มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวน (文渊阁大学士)
*มหาอำมาตย์ศาลาตง (东阁大学士)
หน้าที่หลัก คือ ตรวจฎีกา กลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร ซึ่งสมาชิกอาวุโสสุดเรียกกันทั่วไปว่า อำมายต์นายก  (首輔 "โฉวฝู่")
ในสมัยราชวงศ์ชิง หลังรัชศกหย่งเจิ้งปีที่ 8 (ค.ศ. 1730) คณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อได้เลื่อนขั้นจากขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นเอก และในวันที่ 4 ธันวาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 13 (22 มกราคม ค.ศ. 1749) คณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ได้เปลี่ยนจากสี่พระที่นั่งสองศาลา เป็นสามพระที่นั่งสามศาลา และตำแหน่งมหาอำมาตย์พระที่นั่งจงเหอถูกยกเลิก มีการตั้งมหาอำมายต์ศาลาถี่เริ่น (体仁阁大学士) ขึ้นมาแทน

**โฉวฝู่**
โดยทั่วไปแล้วในสมัยราชวงศ์หมิง โฉวฝู่หมายถึงขุนนางที่เข้าร่วมรัฐบาลต้าเสวียซื่อนานที่สุด เป็นผู้อาวุโสที่สุด และมีตำแหน่งทางการสูงสุด ด้วยปัจจัยนี้มักจะได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดิมากที่สุด  ทำให้มีอำนาจและสถานะที่สำคัญ นอกจากจะมีโฉวฝู่ ยังมีตำแหน่งรองอำมายต์นายก (次輔"ชื่อฝู่")

**อำนาจของโฉวฝู่**
ในสมัยราชวงศ์หมิงโฉวฝู่เป็นประธานของรัฐบาลต้าเสวียซื่อและมีอำนาจมากที่สุด โดยเฉพาะอำนาจในการ "ร่างหมาย" - ประการแรกโฉวฝู่มีอำนาจในการลงหมึกสีชาดแทนจักรพรรดิ- ประการที่สองโฉวฝู่อิทธิพลต่อหกกระทรวง- ประการที่สามโฉวฝู่มักจะควบตำแหน่งอื่นด้วย
นอกจากนี้ยังมีอำนาจในการหักล้างพระราชโองการที่ไม่เหมาะสมของ จักรพรรดิด้วยการส่งคืนจักรพรรดิ ซึ่งอำนาจที่แท้จริงของโฉวฝู่นั่นจะแตกต่างกันไปในแต่ละคน แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าที่ใช้อำนาจที่แท้จริงของโฉวฝู่ เช่น จาง จฺวีเจิ้ง เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยงานจีนโบราณ
หมวดหมู่:ระบบราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ประเทศจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ข้าราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันรายการเรียลลิตีโชว์แบ่งตามประเภท

หมวดหมู่นี้รวบรวมหมวดหมู่ของผู้เข้าแข่งขันในการแข่งขันรายการเรียลลิตีโชว์ โดยแยกตามประเภท

+
หมวดหมู่:ผู้เข้าประกวดรายการประกวดร้องเพลง

หมวดหมู่นี้รวบรวมผู้เข้าแข่งขันรายการเรียลลิตีโชว์แข่งขัน และ/หรือ ประกวดร้องเพลง
ร้องเพลง
ผู้เข้าแข่งขัน
ร้องเพลง
ร้องเพลง
กระทรวงธรรมการ (จีนโบราณ)

กระทรวงธรรมการ หรือ หลี่ปู้ (p=Lǐbù) เป็นหน่วยงานระดับกระทรวงในยุคจีนโบราณ

**ประวัติศาสตร์**
กระทรวงธรรมการก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ ภายหลังราชวงศ์สุย ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในหกกระทรวง ทำหน้าที่ดูแลเครื่องบรรณาการ พิธีเซ่นไหว้ พิธีกรรม การศึกษา การสอบขุนนาง
ในสมัยราชวงศ์ซ่งอยู่ภายใต้สำนักซ่างซู ต่อมาในสมัยราชวงศ์หยวน และช่วงต้นราชวงศ์หมิงอยู่ภายใต้สำนักจงซู ต่อมาจักรพรรดิหมิงไท่จู่ได้ยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี และให้กระทรวงทั้งหกปฏิบัติตามคำสั่งของจักรพรรดิโดยตรง
ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง กระทรวงธรรมการประกอบด้วย 4 กรม ดังนี้ (仪制清吏司"อี้จื้อชิงลี้ซือ")、(祠祭清吏司 "ฉื่อจี้ชิงลี้ซือ")、(主客清吏司 "จู๋เค้อชิงลี้ซือ")、(精膳清吏司 "จิงซ้านชิงลี้ซือ")
ในรัชศกซวนถงปีที่ 3 (ค.ศ.1911) กระทรวงธรรมการเปลี่ยนชื่อเป็นสภามหกรรม (典礼院 "เตี๋ยนหลี่ย่วน")

**กระทรวงธรรมการราชวงศ์ถัง**
กระทรวงธรรมการของราชวงศ์ถังสืบทอดระบบเก่าของราชวงศ์สุย และเป็นหนึ่งในหกกระทรวงภายใต้สำนักซ่างซู ประกอบด้วย 4 กรม ดังนี้
*กรมธรรมการ (礼部司 "หลี่ปู้ซือ"): รับผิดชอบงานพระราชพิธีและดนตรี โรงเรียน สถาบัน เสื้อผ้า ตราของทางราชการ ฤกษ์มงคล พิธีศพ และเรื่องอื่นๆ
*กรมพิธีการ (祠部司 "ฉื่อปู้ซือ"): รับผิดชอบในการจัดการการบูชาบรรพบุรุษ การบูชายัญ ดาราศาสตร์ นาฬิกาน้ำ การแกะสลัก วันครบรอบการสวรรคตของจักรพรรดิและจักรพรรดินี ข้อห้ามพระอารามนาม การทำนายดวงชะตา การแพทย์ นักบวช และกิจการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
*กรมเกษตรอาหาร (膳部司 "ซ้านปู้ซือ"): รับผิดชอบการจัดหาสุราอาหาร และเก็บน้ำแข็ง
*กรมอาคันตุกะ (主客司 "จู๋เค่อซือ"): รับผิดชอบในการจัดการต้อนรับและจัดหาสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันแก่พระบรมราชวงศ์ เครื่องบรรณาการ

**ขุนนางในกระทรวงธรรมการราชวงศ์ถัง**
เสนาบดีว่าการกระทรวงธรรมการ (礼部尚书"หลี่ปู้ซ่างซู") จำนวน 1 คน เป็นขุนนางขั้น 3 ชั้นเอก
*เสนาบดีช่วยกระทรวงธรรมการ (礼部侍郎 "หลี่ปู้ซื่อหลาง") จำนวน 1 คน เป็นขุนนางขั้น 4 ชั้นเอก
*จางวางกรม (郎中 "หลางจง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นรอง
*เจ้ากรม (员外郎 "หยวนไว่หลาง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 6 ชั้นรอง
*สมุบาญชีย์ (主事 "จู่ซื่อ") กรมละ 2 คน เป็นขุนนางขั้น 8 ชั้นรอง
*เสมียน (令史 "ลิ่งซือ") กรมละ 5 คน
*เสมียนผู้ช่วย (书令史 "ซูลิ่งซือ") กรมละ 11 คน
*ผู้กำกับ (亭长 "ถิ่งจาง") กรมละ 6 คน
*ผู้ดูแล (掌固 "จางกู้") กรมละ 8 คน

**อ้างอิง**
 《新唐书·百官志一》：“吏部。尚书一人，正三品；侍郎二人，正四品上；郎中二人，正五品上；员外郎二人，从六品上，掌文选、勋封、考课之政。以三铨之法官天下之材，以身、言、书、判、德行、才用、劳效较其优劣而定其留入，为之注拟……其属有四：一曰吏部，二曰司封，三曰司勋，四曰考功。”- 《增修互注礼部韵略》版本考述——兼释元代屡刊《增修互注礼部韵略》的原因- 高福顺.  辽朝礼部贡院与知贡举考论。- 杨惠玲.  论辽的礼部贡院及科举。
หมวดหมู่:หน่วยงานจีนโบราณ
หมวดหมู่:ระบบราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ประเทศจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
เอลีซาเบตา รีเซอา

เอลีซาเบตา รีเซอา (Elisabeta Rizea; 28 มิถุนายน 1912 – 4 ตุลาคม 2003) เป็นสมาชิกแนวร่วมต้านคอมมิวนิสต์ชาวโรมาเนียในแถบเขาเฟอเกอรัชในวอลเลเกียเหนือ หลังการปฏิวัติโรมาเนียปี 1989 เธอกลาขมาเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการต้านทานคอมมิวนิสต์

**ชีวประวัติ**
รีเซอาเกิดเมื่อปี 1912 ในดอมเนชต์ หมู่บ้านในเทศมณฑลอาร์เจช ในเทือกเขาคาร์เพเทียนใต้ บิดและมารดาคืออียอน ชุตซา (Ion Șuța) และมารียา ชุตซา (Maria Șuța) ซึ่งเป็นไพร่ติดที่ดิน เมื่ออายุ 19 ปี เธอย้ายไปยังหมู่บ้านใกล้ ๆ ซึ่งคือนุกชออารา ที่เธอแต่งงานกับกียอร์กีเย รีเซอา (Gheorghe Rizea) ซึ่งเป็นลูกจ้างของกียอร์กีเย ชุตซา (Gheorghe Șuța) ลุงเธอ
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพโซเวียตนำเอารัฐบาลคอมมิวนิสต์มาประกาศใช้ในโรมาเนีย ลุงของรีเซอาซึ่งเป็นผู้นำท้องถิ่นของพรรคชาวนาแห่งชาติถูกฆาตกรรมโดยตำรวจลับในวันเลือกตั้ง แต่ไม่ทราบว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในปี 1946 หรือ 1948 สามีของรีเซอาจึงเข้าร่วมเป็นทหารกองโจรต้านคอมมิวนิสต์ ไฮดูชีย์ มุสเชลูลุย ซึ่งนำโดยกียอร์กีเย อาร์เซเนสกู ส่วนเอลีซาเบตาให้การสนับสนุนอาหารและอื่น ๆ แก่กองทหาร เมื่อคืนวันที่ 18 มิถุนายน 1949 สมาชิกขอบกลุ่มอาร์เซเนสกูถูกตำรวจลับลอบโจมตี มีผู้เสียชีวิตสองราย และที่เหลือหลบหนีไปได้ หลังจากนั้นกองพลของตำรวจลับจึงทำการสำรวจพื้นที่ครั้งใหญ่ใช้พลทหารรวมสองกองพันรอบบริเวณ รีเซอาถูกจับกุมจากการให้ความช่วยเหลือกลุ่ม ถูกทุบตี และนำตัวไปเรือนจำปีเตชต์ ถูกคุมขังนาน 18 เดือนขณะรอการตัดสิน จากนั้นจึงถูกตัดสินจำคุกเจ็ดปี
หลังถูกปล่อยตัวจากคุก เธอยังคงให้อาหารและส่งข่าวสารแก่นักต่อสู้ต้านคอมมิวนิสต์ในเทือกเขาคาร์เพเทียนใต้ เมื่ออาร์เซเนสกูถูกจับกุมในปี 1961 เธอก็ถูกดำเนินคดีเช่นกัน และถูกประกาศให้เป็น "dușman al poporului" (ดุชมันอัลปอปอรูลุย; ศัตรูของประชาชน) และตัดสินจำคุก 25 ปี อยู่ที่เรือนจำสตรีในมิสเลอา สามปีต่อมา ในปี 1964 จึงได้รับการปล่อยตัวจากข้อตกลงนิรโทษกรรม (general amnesty)
ตลอดสิบสองปีในคุก เธอถูกกระทำทารุณหลายรูปแบบ เช่น ถูกจับมัดแขวนโดยใช้เส้นผมของเธอเองจากตะขอ แล้วจึงถูกทุบตีจนสลบไปเพราะมีซี่โครงหัก นอกจากนี้ถูกโกนหัว, เผา, ทุบตีด้วยพลั่ว เมื่อออกจากเรือนจำ เธอไม่มีทั้งผมและเดินไม่ได้ เพราะเข่าถูกทุบทำลายไปหมด
หลังการปฏิวัติล้มล้างคอมมิวนิสต์เสร็จสิ้นในปี 1989 เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นที่รับรู้อย่างกว้างขวางจากการให้สัมภาษณ์ซึ่งปรมกฏในสารคดีปี 1992 เรื่อง Memorialul Durerii โดยลูชียา ฮอสซู-ลองกิน (ro) ในปี 2001 พระเจ้ามีไฮ อดีตสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งโรมาเนีย เสด็จเยี่ยมรีเซอาที่บ้านของเธอในนุกชออารา
รีเซอาเสียชีวิตในปี 2003 ด้วยปอดอักเสบไวรัส ที่โรงพยาบาลในปีเตชต์
มีถนนในเมืองยัช, นุกชออารา, ตีมีชออารา และวอลุนตาร์ ที่ตั้งชื่อตามชื่อเธอ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
ro  Website dedicated to the memory of Elisabeta Rizea
วิทยาเทวี ภัณฑารี

วิทยาเทวี ภัณฑารี (विद्यादेवी भण्डारी, อักษรโรมัน: Bidya Devi Bhandari, pron; เกิด 19 มิถุนายน 1961) เป็นอดีตนักการเมืองชาวเนปาบ ผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเนปาลระหว่างปี 2015-อดีตรัฐมนตรีกลาโหม และสิ่งแวดล้อม เธอเป็นสตรีคนแรกที่ได้เป็นประธานาธิบดีเนปาล เธอเป็นประธานพรรคคอมมิวนิสต์เนปาล (ร่วมมาร์กซ์-เลนิน) ก่อนหน้าเป็นประธานาธิบดี ภัณฑารีได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกลาโหม ระหว่างปี 2009 ถึง 2011 ถือเป็นสตรีคนแรกที่ดำรงตำแหน่งนี้ รวมถึงเป็นรัฐมนตรีสิ่งแวดล้อมและประชากรในปี 1997 ก่อนหน้านี้เธอทำการรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อมและสิทธิสตรีในเนปาล ในปี 2016 ฟอบส์ จัดอันดับเธออยู่ที่ 52 ใน 100 รายชื่อสตรีที่ทรงอิทธิพลที่สุดของโลก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักการเมืองเนปาล
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอโภชปุระ
ปุษปา พัสเนต

ปุษปา พัสเนต (เนปาลี: पुष्पा बस्नेत, อักษรโรมัน: Pushpa Basnet) เป็นนักสังคมสงเคราะห์ ประธานและผู้ก่อตั้งศูนย์พัฒนาเด็กตอนต้น (ECDC) และบ้านผีเสื้อ (Butterfly Home) ซึ่งเป็นองค์การไม่แสวงผลกำไรในกาฐมาณฑุซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาสิทธิเด็กที่อาศัยในเรือนจำกับบิดามารดาที่ถูกจองจำ
ความทุ่มเทของเธอได้รับการยอมรับจากนานาชาติ โดยเธอได้รับรางวัลวีรชนของซีเอ็นเอ็นประจำปี 2012 และปี 2016
เธอเริ่มต้นอาชีพของเธอเมื่อออายุได้ 21 ขณะยังศึกษาสังคมเคราะห์ที่วิทยาลัยนักบุญซาเวียร์ เธอเดินทางเยี่ยมเรือนจำสตรีในกาฐมาณฑุในฐานะส่วนหนึ่งของงานมอบหมาย และเศร้าใจอย่างมากที่ต้องพบเด็ก ๆ อาศัยกับมารดาของตนในเรือนจำ เธอเรี่ยไรเงิน 70,000 รูปีเนปาล (ราว 885 ดอลลาร์สหรัฐ) จากมิตรสหายและพี่น้องเพื่อก่อตั้งศูนย์ ECDC ให้บริการเดย์แคร์แก่เด็ก ๆ ในปี 2005

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากกาฐมาณฑุ
หมวดหมู่:นักสังคมสงเคราะห์ชาวเนปาล
อนุราธา โกอิราลา

อนุราธา โกอิราลา (อักษรโรมัน: Anuradha Koirala, สกุลเดิม กุรุง; Gurung, เกิด 14 เมษายน 1949) เป็นนักสังคมสงเคราะห์ชาวเนปาล ผู้ก่อตั้งองค์การไม่แสวงผผลกำไร ไมติเนปาล ซึ่งดูแลเหยื่อการค้าเพศในเนปาล เธอได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการคนที่หนึ่งของแคว้นพคมาตี ดำรงตำแหน่งระหว่างปี 2018 – 2019 โดยรัฐบาลเนปาลเป็นผู้มอบหมาย
ไมติเนปาลเปิดให้บริการศูนย์พักพิงฟื้นฟูในกาฐมาณฑุและบ้านพักรอการเปลี่ยนถ่ายในเมืองบนพรมแดนกับอินเดีย และสถาบันในกาฐมาณฑุหนึ่งแห่ง คำว่าไมติ มาจากภาษาเนปาลแปลว่าบ้านแม่ องค์การดำเนินกิจกรรมในการให้ที่พักพิงแก่เหยื่อค้าเพศจากอินเดียจนกว่าจะสามารถเดินทางกลับภูมิลำเนา หรือจนกว่าจะสามารถออกไปตั้งต้นใช้ชีวิตเองได้โดยอิสระ ระหว่างปี 1993 ถึง 2022 มีสตรีและเด็กหญิงมากกว่า 50,002 คนที่ได้รับการฟื้นฟูและดูแลโดยองค์การนี้ นอกจากการให้ที่พักพิงแล้ว องค์การยังมีภารกิจในการส่งคืนสตรีกลับยังครอบครัว ตรวจตราพื้นที่พรมแดนเนปาลกับอินเดียร่วมกับตำรวจและหน่วยกฎหมาย รวมถึงช่วยสตรีที่ค้าบริการในอินเดียโดยความช่วยเหลือร่วมกับหน่วยงานรัฐของอินเดีย
โกอิราลาได้รับรางวัลความกล้าหาญแห่งจิต (Courage of Conscience Award) โดยเดอะพีชแอบบี (The Peace Abbey) ในเชอร์บอร์น รัฐแมสซาชูเซตส์เมื่อ 25 สิงหาคม 2006 และชนะรางวัลวีรชนแห่งปีของซีเอ็นเอ็นประจำปี 2010 และยังได้รับการเชิดชูให้เป็น "แม่ชีเทเรซา" ของเนปาล
ในปี 2017 โกอิราลาเข้าร่วมเป็นสมาชิกพรรคคองเกรสเนปาล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักสังคมสงเคราะห์ชาวเนปาล