Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
อารามฮลาลุง

อารามฮลาลุง (Lhalung Monastery) เป็นอารามพุทธแบบทิเบตเก่าแก่ในสปีตี รัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นโดยรินเชน ซังโป กษัตริย์แห่งกูเกในปลายศตวรรษที่ 10 ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,658 เมตรจากระดับน้ำทะเล
คำว่า "ฮลาลุง" มาจากคำว่า เทวดา (lha) กับ สถานที่ (lung) จึงแปลว่า สถานที่แห่งเทวดา ว่ากันวาเทสดาแห่งฮลาลุงเป็นเจ้าแห่งเทวดาทั้งปวงในแถบนี้ และมาจากเขาทังมาร์ (Tangmar mountain) ด้านหลังของหมู่บ้าน เขาลูกนี้ว่ากันว่าจะเปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของเทวดา หากเขาเป็นสีแดงหมายถึงอารมณ์โกรธ สีเหลืองหมายถึงอารมณ์สุข เป็นต้น
หมู่บ้านฮลาลุงประกอบด้วยบ้าน 45 หลัง และตั้งอยู่ห่างไป 14 กิโลเมตรจากถนนเส้นหลัก หมู่บ้านนี้ถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในหุบเขาลิงที (Lingti valley) ในบางส่วนสามารถพบซากกำแพงโบราณที่ล้อมรอบอารามไว้อยู่ เป็นไปได้ว่าพื้นที่นี้สร้างขึ้นเป็นมโชชอร์ (choshor) หรือสถานที่สำหรับเรียนและถกประเด็น มากกว่าจะเป็นหมู่บ้านอารามหรือเพียงอารามสำหรับศาสนิกชนเพียงเท่านั้น ภายในอารามยังมีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเชื่อว่าอายุเก่าแก่พอกับอารามหลังแรกสุด

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
Handa, O. C. (1987). Buddhist Monasteries in Himachal Pradesh. Indus Publishing Company, New Delhi. 81-85182-03-5.
*Kapadia, Harish. (1999). Spiti: Adventures in the Trans-Himalaya. Second Edition. Indus Publishing Company, New Delhi. 81-7387-093-4.
หมวดหมู่:อารามพุทธในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐหิมาจัลประเทศ
มุกตินาถ

มุกตินาถ (मुक्तिनाथ; Muktinath) เป็นโบสถ์พราหมณ์พระวิษณุที่เป็นที่สักการะบูชาทั้งโดยชาวฮินดูและพุทธศาสนิกชน ตั้งอยู่ในเทือกเขามุกตินาถ เชิงเขาโตโรงลา ในอำเภอมุสตาง ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามธรรมเนียมฮินดู ที่นี่เป็นหนึ่งใน 108 ทิพยเทสัม โดยเป็นทิพยเทสัมแห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่นประเทศอินเดีย ในศาสนาพุทธแบบทิเบตเรียกที่นี่ว่า ชูมิกกัตซา (Chumig Gyatsa) อันแปลว่า "หนึ่งร้อยน้ำ" ตามคติพุทธแบบทิเบตเชื่อว่า ฑากินี มีความสัมพันธ์กับมุกตินาถอย่างมาก และที่นีาเป็นหนึ่งในศาสสถาน 24 แห่งในคติตตันตระ และเชื่อว่ามูรติภายในเป็นของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
มุกตินาถเป็นที่สักการะเป็นพิเศษในนิกายศรีไวษณวะ ติรุมังคาอี อัลวาร์ (Thirumangai Alvar) เขียนสรรเสริญที่นี่ไว้ในนาลยิรา ทิพยะ ประพันธัม ติดกันกับมนเทียรนี้มีแม่น้ำคัณฑกีไหลผ่าน และมีหินศลิครามอยู่ภายในแม่น้ำ หินรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการเคารพบูชาเป็นปางต่าง ๆ ของพระวิษณุ หินสีขาวเชื่อว่าเป็นพระวาสุเทพ, หินสีดำเป็นพระวิษณุ, หินสีเขียวเป็นพระนารายณ์, สีน้ำเงินเป็นพระกฤษณะ, สีเหลืองทองหรือเหลืองแดงเป็นพระนรสิงห์ และสีเหลืองเป็นพระวามนะ นอกจากนี้ยังมีหินที่เป็นรูปของปัญจชันยะ และ สุทรรศนจักร อันเป็นเครื่องสัญลักษณ์ของพระวิษณุ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในประเทศเนปาล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐคัณฑกี
เช่าฮั่น

เช่าฮั่น (p=Shàohàn) เป็นชื่อศักราชของกองซุนเอี๋ยนเมื่อสถาปนาตนเป็นเอียนอ๋อง (燕王 เยียนหวาง) แห่งรัฐเอียน (燕 เยียน) ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเช่าฮั่นใช้ตั้งแต่ ค.ศ 237 เดือน 7 ถึง ค.ศ. 238 เดือน 8 รวมเวลา 13 เดือน
ชื่อ "เช่าฮั่น" มีความหมายว่า "สืบต่อจากราชวงศ์ฮั่น"

**เหตุการณ์สำคัญ**
 รัชศกเช่าฮั่นปีที่ 1 (ค.ศ. 237) เดือน 7 — กองซุนเอี๋ยนก่อตั้งรัฐเอียนที่เลียวตั๋ง- รัชศกเช่าฮั่นปีที่ 2 (ค.ศ. 237) เดือน 8 — รัฐเอียนล่มสลาย

**ตารางเทียบศักราช**

**ดูเพิ่ม**
 ศักราชของจีน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศักราชในยุคสามก๊ก
หมวดหมู่:พ.ศ. 780
หมวดหมู่:พ.ศ. 781
พิปลวะ

เนตร วิกรม จันทะ (नेत्र विक्रम चन्द) หรือรู้จักในชื่อ พิปลวะ สี  (विप्लव सी ) เป็นนักการเมืองลัทธิเหมาชาวเนปาล และผู้นำการกบฏ เขากับผู้นำลัทธิเหมาราม พหาทูร ฐาปา เป็นสองผู้บังคับบัญชาของประจัณฑะในสงครามกลางเมืองเนปาล (1996-2006) เขาแยกตัวออกจากพรรคซีพีเอ็นเหมา และมาเป็นประธานของพรรคคอมมิวนิสต์เนปาลในปี 2014 เขานำการรบต่อต้านรัฐบาลเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ที่ซึ่งมีการลงนามสันติภาพ
ในปี 2017 เขานำการต่อต้านการเลือกตั้งสถานิติบัญญัติเนปาล ในปี 2018 เขาได้นำการประท้วงต่อต้านการแสดงดนตรีของซัลมาน ข่าน ในเนปาล โดยอ้างว่าเป็น "การขยายตัวของการแทรกแซงทางวัฒนธรรมบนผืนแผ่นดินเนปาล" ซึ่งการประท้วงนี้สำเร็จ ในปี 2019 เขานำการวางระเบิดเอ็นเซล รัฐบาลเนปาลประกาศให้เขาเป็นอาชญากร และสมาชิกที่มีส่วนช่วยเหลือเขาล้วนมีความผิดในฐานอาชญากรเช่นกัน

**อ้างอิง==
บี. บี. ดี. บาฆ

วินัย วาทัล ทีเนศ บาฆ (อักษรโรมัน: Binoy-Badal-Dinesh Bagh) หรือรู้จักในชื่อ บี. บี. ดี บาฆ (อักษรโรมัน: B. B. D. Bagh) หรือชื่อเดิม จัตุรัสดัลฮูซี (Dalhousie Square ในระหว่างปี 1847 ถึง 1856) เป็นบริเวณย่านการค้าของเมืองโกลกาตา รัฐเวสต์เบงกอล ประเทศอินเดีย และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลรัฐ รวมทั้งสามสาขาของรัฐบาล บริเวณนี้ล้อมรอบไปด้วยอาคารนักเขียน ซึ่งเป็นอาคารสำนักเลขานุการรัฐ, ราชภวัน ที่พำนักของรัฐบาลรัฐ, วิธานสภาภวัน อาคารสภานิติบัญญัติรัฐ และศาลสูงกัลกัตตา
ชื่อ B. B. D. มาจากชื่อของนักเคลื่อนไหวเอกราชอินเดียสามคน ได้แก่ วินัย วสุ, วาทัล คุปตะ และ ทีเนศ คุปตะ ผู้ก่อการลอบสังหาร เอ็น เอส ซิมป์สัน ผู้อำนวยการเรือนจำ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1930 บนระเบียงของอาคารนักเขียน ชื่อเดิมของจัตุรัสนี้ตั้งตามลอร์ดดัลฮูซี ผู้ว่าการอินเดีย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โกลกาตา
อำเภอกียาญาร์

กียาญาร์ (Gianyar; ᬕᬶᬳᬜᬃ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 368 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2010 ตามสำมะโนอยู่ที่ 469,777 คน และ 515,344 คน ตามสำมะโนปี 2020 ทำให้อำเภอนี้มีประชากรมากที่สุดในบาหลีเป็นอันดับสองรองจากอำเภอบาดุง ส่วนประชากรตามการประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 523,973 แบ่งเป็นชาย 262,708 และหญิง 261,264 คน เมืองหลักของอำเภอคือกียาญาร์ จากประชากร 480,447 คนของกียาญาร์ มี 469,929 คนที่ระบุตนเป็นศาสนิกชนของศาสนาฮินดู
เมืองอูบุดซึ่งเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของบาหลี ตั้งอยู่ในอำเภอนี้

**อ้างอิง**
กียาญาร์
อำเภอบูเลเล็ง

บูเลเล็ง (Buleleng; ᬩᬸᬮᭂᬮᭂᬂ) เป็นอำเภอ (kabupaten) ในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย กินพื้นที่ริมหาดทางตอนเหนือของเกาะบาหลีตั้งแต่ช่องแคบบาหลีไปถึงปลายตะวันออกของเกาะ บูเลเล็งมีเนื้อที่ 1,365.88 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 624,125 คน และ 791,910 คนตามสำมะโนปี 2020 จำนวนคาดากรณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 825,141 คน ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอคือเมืองซีงาราจา
บูเลเล็งตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรโดยกุซตี ปันจี ซักตี ซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1660-1700 โดยประมาณ เขาได้รับการระลึกถึงในฐานะบรรพชนและวีรชนผู้ขยายอำนาจของบูเลเล็งไปถึงบลัมบางันในชวาตะวันออก ต่อมาในสมัยถัด ๆ มา บูเลเล็งอ่อนแอลงและถูกผนวกเข้ากับการังอาเซิมในศตวรรษที่ 18 บูลเลงถูกเนเธอร์แลนด์โจมตีในปี 1846, 1848 ก่อนที่บูเลเล็งพ่ายให้กับเนเธอร์แลนด์ในปี 1849 และสูญสถานะเอกราชแก่เจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1882

**อ้างอิง**
บูเลเล็ง
อำเภอบังลี

บังลี (Bangli; ᬩᬂᬮᬶ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นอำเภอเดียวของจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล อำเภอบังลีมีเนื้อที่ 520.81 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 215,353 ตามสำมะโนปี 2010 และ 258,721 คนตามสำมะโนปี 2020 ส่วนจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 267,133 คน ประกอบด้วยชาย 134,500 คน และหญิง 132,600 คน เมืองหลักของอำเภอคือบังลี
กระทั่งปี 1907 บังลีเป็นหนึ่งในเก้าอาณาจักรของบาหลี  ใจกลางของบังลีเป็นที่ตั้งของปูราเกอเฮินซึ่งสร้างึข้นในศตวรรษที่ 11
ทางตอนเหนือของอำเภอประกอบด้วยถนนเส้นหลักที่วิ่งไปทางชายฝั่งตอนเหนือ ผ่านกินตามานีและกูนุงบาตูร์

**อ้างอิง**
บังลี
อำเภอตาบานัน

ตาบานัน (Tabanan; ᬢᬩᬦᬦ᭄) เป็นหนึ่งในอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย อำเภอนี้ถือว่าไม่มีการพัฒนามากนักเมื่อเทียบกับอำเภออื่นเช่นบาดุงและเด็นปาซาร์ทางตะวันออก อำเภอตาบานันมีขนาดพื้นที่ 839.33 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 386,850 คนในปี 2000, 420,913 คนในปี 2010 และ 461,630 คนในปี 2020 การประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 469,340 คน เมืองหลักของอำเภอคือตาบานัน สถานที่สำคัญของอำเภอคือตานะฮ์ลตและระบบซูบักในนาข้าวขั้นบันไดจาตีลูวิฮ์
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 10 ตำบล (kecamatan)

**อ้างอิง**
ตาบานัน
อำเภอการังอาเซิม

การังอาเซิม (Karangasem; ᬓᬭᬂᬳᬲᭂᬫ᭄) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ขนาด 839.54 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 396,487 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 492,402 คนในปี 2020 และจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 511,300 เมืองหลักของอำเภอคืออัมลาปูรา การังอาเซิมได้รับความเสียหายอย่างหนักเมื่อครั้งเขาอากุงปะทุในปี 1963 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1,900 ราย การังอาเซิมเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีก่อนที่จะถูกเนเธอร์แลนด์เข้ายึดครอง 
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 8 ตำบล
อำเภอการังอาเซิมเป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย และโบราณสถานจากสมัยของอาณาจักรการังอาเซิม เช่น ปูรีอากุงการังอาเซิม ซึ่งเป็นหมู่วังหลวงในสมัยการังอาเซิมเป็นอาณาจักร เป็นต้น

**อ้างอิง**
การังอาเซิม
อำเภอกลุงกุง

กลุงกุง (Klungkung; ᬓ᭄ᬮᬸᬂᬓᬸᬂ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดของจังหวัด ด้วยขนาดพื้นที่ 315 ตารางกิโลเมตร อำเภอมีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 170,543 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 206,925 คนในปี 2020; ค่าประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 214,012 ประกอบด้วยชาย 107,177 คน หญิง 106,815 คน เมืองหลักของอำเภอกลุงกุงคือเซอมาราปูรา
เมืองเซอมาราปูราสามารถเดินทางเข้าถึงได้ผ่านทางกียาญาร์ ผ่านทางทางหลวง เซอมาราปูราเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากงานจิตรกรรมแบบบาหลีที่บอกเล่าเรื่องราวมหากาพย์เช่นมหาภารตะ ดังที่สามารถพบได้ตามฝาผนังของพระราชวังในบาหลี รวมถึงวังกลุงกุงและพิพิธภัณฑ์เซอมาราจานาที่ตั้งอยู่ใกล้กัน ราว 64.4% ของพื้นที่กลุงกุงทั้งหมดเป็นเกาะนอกชายฝั่งของบาหลี อันได้แก่เกาะนูซาเปอนีดา, นูซาเจอนีงัน, นูซาเลิมโบงัน และเกาะเล็กอีกสิบเอ็ดเกาะ ทั้งหมดรวมกันเป็นตำบลนูซาเปอนีดา ในขณะที่ตำบลที่เหลือของอำเภอนี้ล้วนอยู่บนแผ่นดินของเกาะบาหลี
ในอดีตกลุงกุงเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีที่มีอยู่มาก่อนการมาถึงของยุโรป แม้อาณาจักรกลุงกุงจะมีขนาดเล็กแต่ก็มีความสำคัญในบาหลี

**อ้างอิง**
กลุงกุง
คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร

บารอน คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร (Kitasato Shibasaburō; 29 มกราคม ค.ศ. 1853 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1931) เป็นแพทย์และนักวิทยาแบคทีเรียชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในฐานะผู้ร่วมค้นพบกาฬโรคต่อมน้ำเหลืองในฮ่องกงระหว่างเกิดการระบาดในปี ค.ศ. 1894 โดยค้นพบเกือบจะพร้อมกันกับอเล็กซานเดอร์ เยอร์ซิน
คิตาซาโตะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ประจำปีครั้งแรกในปี ค.ศ. 1901 คิตาซาโตะและเอมีล อาด็อล์ฟ ฟ็อน เบริงทำงานร่วมกันในกรุงเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1890 ได้ประกาศการค้นพบเซรุ่มสารต้านพิษของโรคคอตีบ ฟ็อน เบริงได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1901 จากผลงานนี้ แต่คิตาซาโตะไม่ได้รับ
ชิบาซาบูโรจะเป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์บนด้านหน้าของธนบัตร 1,000 เยนแบบใหม่ของญี่ปุ่นที่จะออกสู่ตลาดในวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 ในฐานะผู้บุกเบิกการแพทย์ญี่ปุ่นที่มีส่วนร่วมในการป้องกันและรักษาโรคติดเชื้อในญี่ปุ่นและต่างประเทศ ร่วมกับภาพวาด "คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ" ที่ปรากฎบนด้านหลังของธนบัตร

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่มเติม**
 doi-access=free - issn=0167-5699- issn=0025-6196- isbn=0-7432-3685-8-  edition=Reprint

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Kitasato University homepage- Portraits of Modern Japanese Historical Figures
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2396
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2474
หมวดหมู่:คาโซกุ
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดคูมาโมโตะ
หมวดหมู่:กาฬโรค
อำเภอบาดุง

บาดุง (Badung; ᬩᬤᬸᬂ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี มีเมืองหลักคือมางูปูรา มีขนาดพื้นที่ 418.52 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 543,332 คนในปี 2010 และ 548,191 คนในปี 2020 ส่วนกลางปี 2022 อยู่ที่ 549,527 ตามการประมาณ โดยประกอบด้วยชาย 275,168 คน และหญิง 274,359 คน บาดุงมีประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษก่อน 2010 เและเติบโตเป็นบริเวณย่านชานเมืองของนครเด็นปาซาร์
บาดุงมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ยอมนิยมในการท่องเที่ยวของบาหลี ทั้งกูตา, เลอกียัน, เซอมีญัก, จิมบารัน, นูซาดูวา, จังกู, อูลูวาตู, บาดุง และเมิงวี พื้นที่ทางตอนเหนือของอำเภอไม่มีประชากรมากนัก เมื่อเทียบกับบริเวณชายฝั่งตั้งแต่จิมบารันไปถึงจังกูนั้นมีประชากรอยู่อย่างหนาแน่น อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของสนามบินนานาชาติของบาหลี

**อ้างอิง**
บาดุง
อัมลาปูรา

อัมลาปูรา (Amlapura) เป็นเมืองหลักของอำเภอการังอาเซิม จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีชื่อเมืองการังอาเซิม และเปลี่ยนมาเป็นที่ปัจจุบันหลังการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่โดยเจ้าอาณานิคมดัตช์ในเวลานั้นหลังอาคารที่ทำการรัฐของเดิมถูกทำลายจากการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นชื่อที่แปลว่านครผลอัมลา ซึ่งมาจากชื่อเดิมคือ ปูราอัมลาราจา
เพลง "อัมลาปูรา" ของวงทินมาชีนในอัลบัม ทินมาชีน 2 ปี 1991 ได้รับการตั้งชื่อตามเมืองนี้ หลังจากที่เดวิด โบวี หัวหน้าวง เดินทางมาที่อัมลาปูรา
อัมลาปูราได้รับรางวัลเมืองเล็กที่สะอาดที่สุดของอินโดนีเซียติดต่อกันหลายปี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จังหวัดบาหลี
หมวดหมู่:เมืองในประเทศอินโดนีเซีย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ (Kumamoto Kenritsu Bijutsukan) เปิดทำการในบริเวณปราสาทคูมาโมโตะ นครคูมาโมโตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2519 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งได้รับการสนับสนุนโดยส่วนจังหวัด
สิ่งสะสมถาวรในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่งานศิลปะและงานฝีมือของจังหวัดคูมาโมโตะ และยังมีผลงานโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโอกุสต์ รอแด็ง มีห้องหนึ่งที่จัดแสดงแบบจำลองของโคฟุงซึ่งพบในจังหวัดคูมาโมโตะ

**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ- พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ja  พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ- en  พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
คูมาโมโตะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519 ในประเทศญี่ปุ่น
อำเภอดาร์มัซรายา

ดาร์มัซรายา (Dharmasraya) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,961.13 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 191,422 คนในปี 2010 และ 228,591 คนในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 234,713 คน ประกอบด้วยชาย 119,505 และหญิง 115,208 คน เมืองหลักของอำเภอคือปูเลาปุนจุง ในอดีตอำเภอนี้เป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรดาร์มัซรายาซึ่งเรืองอำนาจในศตวรรษที่ 11
อำเภอนี้แบ่งเป็นสิบเอ็ดตำบล 

**อ้างอิง**
ดาร์มัซรายา
อำเภอโบเน

โบเน (Bone) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีเป็นราชธานีของรัฐโบเนก่อนจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียในปี 1950 อำเภอนี้มีขนาดพื้นที่รวม 4,559.00 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 717,682 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 801,775 คนตามสำมะโนปี 2020 ปริมาณคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 813,188 ประกอบด้วยชาย 397,348 และหญิง 415,840 คน ผลิตภัณฑ์หลักของอำเภอได้แก่สาหร่าย ข้าว ปลา เมืองหลักของอำเภอคือวาตัมโปเน
ในอดีตรัฐโบเนเป็นอาณาจักร อาดัต ของชาวบูกิซ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมานูรูงุง รีมาตาจัง ในปี 1330Departemen, Bone ก่อนจะเข้าร่วมพันธมิตรกับวาโจและซปเป็งเพื่อช่วยเหลือกันในการป้องกันตนเองDepartemen, Bone ในปี 1605 ระหว่างสมัยของกษัตริย์คนที่สิบของโบเน ศาสนาอิสลามได้เข้ามาที่อิทธิพลต่อวัฒนธรรมท้องถิ่นของโบเนจนเกิดการเปลี่ยนแปลงPamelleri, Riwayat โบนีมีความเจริญสูงสุดในศตวรรษที่ 17Departemen, Bone ในปี 1950  ประท้วงการปกครองของระบบราชาธิปไตยในโบเน ท้ายที่สุดโบเนจึงเข้าร่วมกับประเทศอินโดนีเซียในปีเดียวกันหลังสุลต่านแห่งโบเนยอมสละบัลลังก์Pamelleri, Riwayat

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
บน
อำเภอลูวู

ลูวู (Luwu) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ขอบเขตอำเภอในปัจจุบันเกิดจากการแยกอำเภอลูวูเหนือออกไปในปี 1999 และปาโลโป เมืองหลัก แยกออกมาเป็นเทศบาลนครในปี 2002 ขนาดพื้นที่ของลูวูในปัจจุบันอยู่ที่ 3,000.25 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 287,472 คน และ 365,608 คนตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 369,820 คน ประกอบด้วยชาย 186,326 และหญิง 183,494 คน ปัจจุบันเมืองหลักของลูวูคือเบอโลปา
ชื่อลูวูมาจากชื่อของอาณาจักรลูวู หนึ่งในสามอาณาจักรโบราณของซูลาเวซีใต้ อีกสองอาณาจักรคือโกวาตัลโล (ซึ่งต่อมาคืออำเภอโกวาและนครมากัซซาร์) และโบเน (ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอโบเน) คำว่า "ลูวู" ปรากฏมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 เมื่อปฐมกษัตริย์นามว่า ลนตารา ก่อตั้งลูวูขึ้น 

**อ้างอิง**
ลว
อำเภอโตราจาเหนือ

โตราจาเหนือ หรือ โตราจาอูตารา (Toraja Utara) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีลักษณะไม่มีอาณาเขตติดต่อกับทะเล และเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์โตราจา เมืองหลักของโตราจาเหนือคือรันเตปาโอซึ่งเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมโตราจาเช่นกัน ในอดีต อำเภอนี้เป็นส่วนตอนเหนือของอำเภอตานาโตราจา ก่อนที่จะแยกออกมาในปี 2008 โดยคิดเป็นพื้นที่ 36% ของตานาโตราจาเดิม อำเภอมีขนาดพื้นที่ 1,151.47 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 216,762 คนในปี 2010 และ 261,086 คน ในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 มีประชากรอยู่ที่ 268,198 ประกอบด้วยชาย 136,998 และหญิง 131,200 คน

**อ้างอิง**
โตราจาเหนือ
อำเภอวาโจ

วาโจ (Wajo) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,506.19 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 384,694 คนตามสำมะโนปี 2010 379,079 คนตามสำมะโนปี 2020 และการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 379,706 คน อำเภอวาโจตั้งขึ้นในปี 1959 โดยมีเมืองหลักคือเซิงกัง อำเภอวาโจกินพื้นที่ของอดีตอาณาจักรวาจก ปัจจุบันอำเภอวาโจประกอบด้วยสิบสี่ตำบล (kecamatan)

**อ้างอิง**
วาโจ
อำเภอซินไจ

ซินไจ (Sinjai) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เกิดจากการแบ่งออกมาจากอำเภอโบเนซึ่งมีแม่น้ำตังกาคั่นอยู่ทางตอนเหนือ อำเภอมีขนาดพื้นที่ 819.96 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 228,936 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 259,478 คน ตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยูที่ 263,827 คน ประกอบด้วยชาย 130,565 และกญิง 133,262 คน อำเภอนี้รวมถึงเกาะทั้งเก้าในอ่าวโบเนนอกชายฝั่งแหลมตอนใต้ของซูลาเวซี หมู่เกาะทั้งเก้ารวมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอซินไจ เมืองหลักของอำเภอคือซินไจซึ่งเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเกาะ

**อ้างอิง**
ซนจ
อำเภอลีมาปูลุฮ์โกตา

ลีมาปูลุฮ์โกตา (Lima Puluh Kota; แปลว่า สิบห้าเมือง ในภาษามีนังกาเบา) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 3,354.40 ตารางกิโลเมตร และประชากร 348,249 คน ตามสำมะโนปี 2010 และ 383,525 คน ตามสำมะโนปี 2020 การประมาณจำนวนประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 388,375 คน ประกอบด้วยชาย 194,292 คน และหญิง 194,083 คน เมืองหลักของอำเภอคือซารีลามัก

**อ้างอิง**
ลีมาปูลุฮ์
แม่แบบ:Historical template/doc

== การใช้งาน**
ควรวางแม่แบบนี้บนหน้าแม่แบบที่มีความเห็นพ้องต้องกันว่าจะเลิกใช้แม่แบบนั้นแล้ว (ไม่ควรใช้งานอีกต่อไป) แต่การลบแม่แบบออกจะทำให้ฟังก์ชันการทำงานหน้าประวัติโครงการเสียหายอย่างร้ายแรง เช่น- การอภิปรายการลบที่เก็บถาวร- กรุหน้าพูดคุย- การตัดสินของอนุญาโตตุลาการ- เหตุผลทางเทคนิคอื่น ๆ
แม่แบบนี้จะทำให้หน้าต่าง ๆ ถูกเพิ่มให้อยู่ใน :หมวดหมู่:Deprecated templates kept for historical reasons ในขณะที่หน้าที่ใช้แม่แบบที่เลิกใช้แล้วจะปรากฏใน :หมวดหมู่:หน้าที่มีแม่แบบที่เลิกการใช้งานแล้ว
วังกลุงกุง

สระน้ำและศาลากลางน้ำในวังกลุงกุง
วังกลุงกุง (Puri Klungkung) หรือ ปูรีอากุงเซอมาราปูรา (Puri Agung Semarapura) เป็นหมู่โบราณสถานในเซมาปูรา เมืองหลวงของอำเภอกลุงกุงในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย วังนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนจะถูกทำลายลงอย่างหนักในระหว่างการรุกรานของเจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1908 ซากของวังที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือส่วนของศาลยุติธรรม, ศาลาเกอร์ทาโกซา และซุ้มประตูหลักซึ่งจารึกปีศกะที่ 1622 (ค.ศ. 1700) ภายในบริเวณของหมู่อาคารในวังเก่านี้ยังมีศาลากลางน้ำ บาเลเกิมบัง (Bale Kembang) เช่นกัน ผู้สืบสกุลมาจากราชาแห่งกลุงกุงในปัจจุบันอาศัยอยู่ภายในปูรีอากุง (Puri Agung) ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยสร้างขึ้นหลังปี 1929 อยู่ติดกันกับกระราชวังเก่าของกลุงกุง
อาณาจักรกลุงกุงถือว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุดของเก้าอาณาจักรในบาหลีระหว่างศตวรรษที่ 17 กระทั่งถูกดัตช์รุกรานในปี 1908 อาณาจักรกลุงกุงสืบทอดมาจากอาณาจักรเกลเกลซึ่งมีอำนาจเหนือเกาะบาหลีมาอย่างยาวนานถึงศตวรรษที่ 17 ในปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 เจ้าชายแห่งเกลเกลนามว่า เดวา อากุง จัมเบ ที่หนึ่ง (Dewa Agung Jambe I) ย้ายราชธานีมายังเซมราปูราแล้วสร้างวังขึ้นใหม่ซึ่งคือวังกลุงกุงนี้ 
วังมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีขนาดด้านละประมาณ 150 เมตร และมีประตูทางเข้าหลักตั้งอยู่ทางฝั่งทิศเหนือ วังนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วนย่อยเพื่อใช้งานทั้งการใช้ชีวิตและในประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และแบ่งออกตามระบบสัญลักษณ์ของคติฮินดูแบบบาหลี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 R. Pringle (2004), A short history of Bali; Indonesia's Hindu realm. Crows Nest: Allen & Unwin.- H, Schulte Nordholt (1996), The spell of power; A history of Balinese Politics, 1650-1940. Leiden: KITLV Press.- Ida Bagus Sidemen et al. (1983), Sejarah Klungkung. Klungkung: Pemerintah Kabupaten Daerah Tingkat II Klungkung.- Klungkung Royal Palace date=2015-01-28 
หมวดหมู่:วังในประเทศอินโดนีเซีย
มุนตีลัน

มุนตีลัน (Muntilan) เป็นตำบลในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตรทางใต้ของมาเกอลัง, 10 กิโลเมตรจากมุงกิด และ 25 กิโลเมตรทางเหนือของยกยาการ์ตา นักท่องเที่ยวมักเดินทางผ่านมุนลีตันระหว่างทางไปยังบุโรพุทโธ ตัวเมืองมุนตีลันเป็นศูนย์กลางการค้าขายหนึ่งบนเชิงเขาเมอราปี 
ประชากรตามการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 80,262 คน ในพื้นที่ 28.61 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,805 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองมุนตีลันมีนักบวชคณะเยซูอิตอยู่มาอย่างยาวนาน โดยมีโรงเรียน สามเณราลัย ตลอดจนสุสานใหญ่ ฟรันซ์ ฟาน ลีท นักบวชคณะเยซูอิตจากเนเธอร์แลนด์เดินทางถึงมุนตีลันในปี 1897 และมีบทบาทอย่างมากในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในพื้นที่ พระคาร์ดินัลองค์แรกของอินโดนีเซีย ยูสตีนูส ดาร์โมจูโวโน ฝังร่างไว้ในสุสานคริสต์ที่นี่

**อ้างอิง==
กเนเซ็ตเอลียาฮู

กเนเซ็ตเอลียาฮู (בית הכנסת אליהו) เป็นโบสถ์ยิวออร์ทอดอกซ์ตั้งอยู่ในย่านกลางเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย ถือเป็นโบสถ์ยิวจารีตเซฟาร์ดิกที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองของเมือง โบสถ์ยิวนี้ตั้งขึ้นในปี 1884 โดยยาอาก็อฟ เอลียาฮู ซาซ็อน ซึ่งเป็นบุตรของเอลียาฮู ดาวิด ซาซ็อน และหลานของดาวิด ซาซ็อน ดาวิด ซาซ็อน อพยพมาจากแบกแดดมายังอินเดียในปี 1832 เพื่อหลีกหนีการเบียดเบียนชาวยิว โบสถ์ยิวหลังนี้มีความสำคัญที่การผสมผสานจารีตของยิวเข้ากับรูปแบบสถาปัตยกรรมของอาณานิคมอังกฤษและอินเดีย
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยกอสต์ลิงแอนด์มอร์ริส (Gostling & Morris) บริษัทออกแบบสัญชาติอังกฤษที่มีสำนักงานในบอมเบย์ ส่วนชั้นใต้ดินของอาคารสร้างขึ้นโดยการก่อหิน ส่วนตัวอาคารสร้างจากอิฐ ผนังด้านนอกทาด้วยสีเทอร์คอยส์ และซุ้มบูชาภายในหันหน้าไปยังทิศของเยรูซาเลม
โบสถ์ยิวนี้ตั้งอยู่ที่โกลาบาในย่านฟอร์ต ใกล้กับโรงแรมทัชมาฮาลพาเลซและโรงแรมโอเบอรอยไทรเดนต์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์ยิวในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมุมไบ
ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ภาษาราชการในประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีทั้งหมด 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษารูมันช์ โดยภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลีได้รับการรับรองให้เป็นภาษาราชการของรัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์อย่างเป็นทางการ ขณะที่ภาษารูมันช์ถูกใช้แค่ในการติดต่อราชการกับประชาชน บางครั้งก็มีการใช้ภาษาละตินสำหรับกรณีที่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อแสดงถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาติ (อย่างคำว่า Confoederatio Helvetica)
จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรชาวสวิสที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ถึงร้อยละ 62.3% ของทั้งหมด (ไม่ว่าจะเป็นภาษาเยอรมันสวิสหรือภาษาเยอรมันมาตรฐาน) ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 22.8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาฝรั่งเศสสวิส โดยนับรวมภาษาย่อยอย่างภาษาฝรั่งเศสพรอว็องส์ด้วย) ภาษาอิตาลีประมาณร้อยละ 8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาอิตาลีสวิส ในที่นี้นับรวมภาษาลอมบาร์ดด้วย); และภาษารูมันช์ประมาณร้อยละ 0.5% โดยพื้นที่ที่ใช้ภาษาเยอรมัน (Deutschschweiz) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันออก เหนือ และตอนกลางโดยประมาณ ขณะที่พื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส (la Romandie) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันตก ส่วนพื้นที่ที่ใช้ภาษาอิตาลี (Svizzera italiana) จะตั้งอยู่ทางทางตอนใต้ของประเทศ โดยที่ยังมีประชากรในท้องถิ่นที่ใช้ภาษารูมันช์ในภูมิภาคตะวันออกของรัฐเกราบึนเดินอยู่บ้าง ภาษารูมันช์ได้รับการยกฐานะภายในรัฐฟรีบูร์ รัฐแบร์น และรัฐวาเลให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมัน และได้รับการยกสถานะภายในรัฐเกราบึนเดินให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลี

**ความเป็นมา**
ภาษาแม่ของชาวสวิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จนถึง 2015 คิดเป็นสัดส่วนดังนี้:
ในปี ค.ศ. 2012 เป็นครั้งแรกที่ผู้ตอบแบบสอบถามสามารถระบุภาษาที่พูดได้มากกว่าหนึ่งภาษาขึ้นไป ทำให้สัดส่วนในการทำแบบสอบถามมีมากกว่า 100%

**ดูเพิ่ม**
 ชาวสวิส- ประชากรศาสตร์สวิตเซอร์แลนด์- เริสติกราเบิน ในที่นี้หมายถึงความแตกต่างทางความคิดระหว่างชาวสวิสเยอรมันและชาวโรมังที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส- วรรณกรรมสวิส- รายชื่อประเทศและดินแดนพหุภาษา

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Swiss German- A quick guide to the Swiss German language- Characteristics of Swiss German dialects- swiss-linguistics.com date=2012-04-22  Information portal on current linguistic research in Switzerland- sieps.ch date=2021-04-21  Information Services on Swiss Private Schools and Universities- Pimsleur Swiss German Pimsleur Swiss German Course
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:ภูมิภาคในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์สวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:ดินแดนพหุภาษาในทวีปยุโรป
ไอวีโก

ไอวีโก้ เอสพีเอ (Iveco S.p.A.) ย่อมาจาก อินดัสเตรียล วีฮิเคิลส์ คอร์ปอเรชัน (Industrial Vehicles Corporation) เป็นบริษัทผู้ผลิตยานพาหนะขนส่งข้ามชาติสัญชาติอิตาลี มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ดำเนินการออกแบบและผลิตยานพาหนะเชิงพาณิชย์ทั้งขนาดเล็ก กลาง และใหญ่ ชื่อ IVECO ปรากฏขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975 หลังจากการควบรวมกิจการของแบรนด์รถยนต์จากอิตาลี ฝรั่งเศส และเยอรมนี บริษัทฯ มีโรงงานผลิตอยู่ในทวีปยุโรป จีน รัสเซีย ออสเตรเลีย และลาตินอเมริกา และมีศูนย์จำหน่ายและบริการกว่า 5,000 แห่งในกว่า 160 ประเทศ ปริมาณการผลิตยานพาหนะเชิงพาณิชย์ทั่วโลกของบริษัทมีจำนวนประมาณ 150,000 คัน พร้อมด้วยยอดขายรวมประมาณ 10,000 ล้านยูโร
บริษัทฯ ได้แยกตัวออกมาจากซีเอ็นเอช อินดัสเตรียล (CNH Industrial) เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 เป็นบริษัทในเครือของไอวีโก้ กรุป เอ็นวี (Iveco Group N.V.) ซึ่งเป็นบริษัทโฮลดิงที่จดทะเบียนในเมืองอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ และมีการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อิตาลี

**ประวัติ**

**ฐานผลิต**

**การปล่อยมลพิษและเชื้อเพลิงทางเลือก**

**ผลิตภัณฑ์**

**แกลเลอรี**
File:2014 Iveco Daily 35 S13 MWB 2.3.jpg|รถตู้ไอเวโก เดลี 35 S13 (2014)
File:2019 Iveco S-Way in Madrid.jpg|ไอเวโก เอสเวย์ (2019)
File:Iveco Eurocargo 2015.jpg|ไอเวโก ยูโรคาร์โก (2015)
File:IVECO Tector 8 e 11 toneladas.jpg|ไอเวโก เท็กเตอร์ (2017)
File:Iveco 682 Truck.jpg|ไอเวโก 682 (2018)
File:IvecoStralisAllBlacksVysokeMyto.JPG|ไอเวโก สตราลิส (2007)
File:Iveco Trakker 310 F.jpg|ไอเวโก แทร็กเกอร์ (2016)
File:Iveco Evadys n°8288 (vue avant gauche) - Transisère (Lumbin).jpg|รถบัสไอเวโก อะเวดีส (2016)
File:Crossway 937.jpg|รถบัสไอเวโก ครอสเวย์ (2017)
File:Iveco Stralis X-Way AS440X46TP NP - Front and right side IAA 2018.jpg|ไอเวโก สตราลีส เอกซ์เวย์ (2018)

**ดูเพิ่ม**
 ไอเวโกบัส- สมาคมการขนส่งสาธารณะระหว่างประเทศ- รายชื่อบริษัทของอิตาลี- โซฟิม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชนในปี พ.ศ. 2565
หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์

หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์ (ຫໍພິພິທະພັນແຂວງຈຳປາສັກ) เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว จัดแสดงประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของแขวง ซึ่งรวบรวมโบราณวัตถุและเอกสารทุกประเภทที่บันทึกประวัติการณ์ของจำปาศักดิ์ 

**สิ่งจัดแสดง**
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมภาพถ่ายในอดีตของกิจกรรมทางวัฒนธรรม การประชุมนานาชาติ รวมถึงภาพของไกสอน พมวิหาน, หนูฮัก พูมสะหวัน และคำไต สีพันดอน ขณะปฏิบัติภารกิจทางภาคใต้ของประเทศ มีการจัดแสดงเครื่องดนตรี ศิลาจารึกอักษรธรรมลาวสมัยพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 ภาชนะสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 หรือ 12 เครื่องปั้นดินเผาจากทั่วแขวง และยังมีแบบจำลองของโบราณสถานวัดพู ในชั้นบนของพิพิธภัณฑ์ มีการจัดแสดงสิ่งสะสมประเภทสิ่งทอและเครื่องประดับ รวมทั้งเสื้อผ้าประจำชนเผ่าต่าง ๆ 
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ย้ายที่ทำการออกไปบริเวณชานเมือง (ຫໍພິພິດຕະພັນ. ສວນຫຼັກ 7) ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะปากเซ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 pages= 200

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์
จำปาศักดิ์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแขวงจำปาศักดิ์
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (กยูมรี)

อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (Սուրբ Աստվածածին Մայր Եկեղեցի; Cathedral of the Holy Mother of God) หรือ อาสนวิหารเจ็ดแผล หรือ พระแม่เจ็ดแผล (Սուրբ Աստվածամոր Յոթ Վերք; Our Lady of Seven Wounds) เป็นโบสถ์ในกยูมรี ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 ตั้งอยู่ฝั่งตอนเหนือของจัตุรัสวาร์ตานานตส์ อาสนวิหารนี้เป็นอาสนวิหารของสังฆมณฑลชีรากในคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย อาสนวิหารสร้างขึ้นในปี 1873 และแล้วเสร็จในปี 1884 โบสถ์สร้างขึ้นด้วยแปลนรูปกางเขน และมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบอาร์มีเนีย บนยอดมีโดมขนาดใหญ่หนึ่งโดม และโดมย่อยสองโดม
แม้ในสมัยการปกครองของโซเวียต โบสถ์นี้ก็ยังคงใช้ประกอบศาสนพิธีอยู่ โดมน้อยสองอันทลายลงในระหว่างเกิดแผ่นดินไหวปี 1988 ต่อมามีการบูรณะโดมใหม่ขึ้นไปติดตั้งแทน ส่วนซากของโดมน้อยเดิมทั้งสองจัดวางอยู่ที่ลานของโบสถ์ในปัจจุบัน

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 About Saint Astvatsatsin Church in Gyumri date=2022-06-28
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในรัฐวิกทอเรีย

วิกทอเรีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐวิกทอเรีย
หมวดหมู่:องค์การในรัฐวิกทอเรีย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในรัฐวิกทอเรีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศออสเตรเลียแบ่งตามรัฐหรือดินแดน

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศออสเตรเลียแบ่งตามรัฐหรือดินแดน
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศออสเตรเลีย

ออสเตรเลีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมออสเตรเลีย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศออสเตรเลีย
เกาะแรด (จังหวัดชลบุรี)

เกาะแรด เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ตั้งอยู่ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ที่ละติจูด 12° 35´.0 เหนือ ลองจิจูด 100° 58´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 800 เมตร ยาว 1.1 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 791,635 ตารางเมตร สูง 86 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 530 เมตร
เกาะมีรูปร่างค่อนข้างกลม แต่จะมีแหลมเล็ก ๆ อยู่แหลมหนึ่งยื่นออกมาคล้ายนอแรด จึงเรียกว่าเกาะแรด ด้านทิศเหนือของเกาะเป็นหาดทรายขาวไม่ยาวนัก แต่เต็มไปด้วยปะการัง ด้านทิศใต้มีสภาพเป็นกรวดและโขดหิน สภาพโดยทั่วไปบริเวณรอบเกาะเป็นป่าดิบแล้งและป่าชายหาด

**อ้างอิง**
แรด
เกาะขาม (จังหวัดชลบุรี)

เกาะขาม เป็นเกาะที่อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 12° 34´.2 เหนือ ลองจิจูด 100° 56´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 500 เมตร ยาว 600 เมตร มีเนื้อที่ 159,170 ตารางเมตร สูง 64 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 900 เมตร
ลักษณะทั่วไปของเกาะขาม เป็นหาดทรายขนาดเล็กเต็มไปด้วยหินภูเขาไฟและเต็มไปด้วยซากลาวา แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้เคยมีภูเขาไฟในช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์
ชายหาดของเกาะขามมีสองหาดใหญ่ ๆ คือ ชายหาดด้านทิศเหนือเป็นทรายค่อนข้างละเอียดเหมาะสําหรับการว่ายน้ำและสันทนาการทางน้ำ และชายหาดด้านทิศใต้เป็นหาดทรายหยาบมีหินกรวดและซากปะการังทับถมเต็มชายหาด สภาพป่าในบริเวณเกาะขามเป็นประเภทป่าดิบแล้งและป่าชายหาด มีจันผาที่มีอายุกว่า 100 ปี และพรมตีนสูงที่เกิดขึ้นอยู่ทั่วไปตามเส้นทางรอบ ๆ เกาะ

**อ้างอิง**
ขาม
เกาะขาม

เกาะขาม อาจหมายถึง- เกาะขาม จังหวัดตราด- เกาะขาม จังหวัดชลบุรี- เกาะขาม จังหวัดระยอง- เกาะขาม จังหวัดระนอง- เกาะขาม จังหวัดสงขลา
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดนางงามนานาชาติ

หมวดหมู่:นางงามนานาชาติ
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดนางงาม
หมวดหมู่:ผู้เข้าร่วมประกวดนางงาม
ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว

ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว (Kaettekita meitantei pikachu; Detective Pikachu Returns) เป็นวิดีโอเกมผจญภัยพัฒนาโดยบริษัทครีเชอร์ส จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น จัดจำหหน่ายทั่วโลกโดยนินเท็นโด ออกจำหน่ายนินเท็นโด สวิตช์ทั่วโลกในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เป็นภาคต่อของยอดนักสืบพิคาชู ที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2559 ได้ประกาศทำภาคต่อเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference แต่ยังไม่ประกาศชื่อเกมภาคต่อในช่วงนั้น ในปี พ.ศ. 2566 ยอดนักสืบพิคาชูฉบับภาคต่อ ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของนินเท็นโดไดเร็คเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 แล้วก็ได้ประกาศชื่อเกมภาคต่ออย่างเป็นทางการแล้วใช้ชื่อว่า ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว ส่วนเนื้อเรื่องภาคต่อจากยอดนักสืบพิคาชู
ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ทางบริษัท โปเกมอน จำกัดได้ปล่อยแอนิเมชันเรื่องสั้นของยอดนักสืบพิคาชูมีชื่อว่ายอดนักสืบพิคาชู กิจวัตรสุดยอดในยามเช้า เปิดให้รับชมฟรีแล้วทางยูทูบ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ -  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ -  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
หมวดหมู่:วิดีโอเกมโปเกมอน
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:เกมผลิตโดยครีเชอร์ส
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เกาะแรต

เกาะแรต หรือ เกาะแรด เป็นเกาะตั้งอยู่ในตำบลดอนสัก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 9° 19'.8 เหนือ ลองจิจูด 99° 42'.2 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 200 เมตร ยาว 370 เมตร มีเนื้อที่ 58,312 ตารางเมตร สูง 20 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของบ้านแหลมลื่น ระยะห่าง 540 เมตร มีสะพานเฉลิมสิริราช เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับไว้เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ โดยมีกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง มีระยะทางประมาณ 500 เมตร เชื่อมระหว่างบ้านแหลมลื่น ตำบลดอนสักเข้าไปยังเกาะแรต
ชื่อของเกาะเรียกตามชื่อต้นไม้ท้องถิ่นที่อยู่บนเกาะที่ชื่อว่า ต้นขี้แรด ชาวจีนได้ขนานนามเกาะแห่งนี้ว่า "ฮีเด้ง"
แต่เดิมเกาะนี้ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย จนเมื่อหลายร้อยปีก่อนมีชาวจีนอพยพมาจากเกาะไหหลำมาแวะพักที่เกาะแห่งนี้ แล้วตั้งรกรากอยู่อาศัย ปัจจุบันประชากรทั้งหมดบนเกาะร้อยละ 85 เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน บนเกาะมีศาลเจ้าพ่อกวนอูและศาลเจ้าแม่ทับทิม อาชีพส่วนใหญ่ของชาวบ้านทำอาชีพประมงพื้นบ้าน มีบางส่วนที่ปรับเปลี่ยนบ้านเรือนให้เป็นโฮมสเตย์ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:อำเภอดอนสัก
วังน้ำค้าง

วังน้ำค้าง เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติกดราม่า สร้างโดยปริทรรศน์ฟิล์ม ชุติมา สุวรรณรัต เขียนเรื่องและกำกับการแสดง แก้วฟ้า สร้างบทภาพยนตร์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี แสดงเป็น ธนนท์, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา แสดงเป็น รัตติกาล, กำธร สุวรรณปิยะศิริ แสดงเป็น บันลือ, เมตตา รุ่งรัตน์ แสดงเป็น สีมา, นันทวัน เมฆใหญ่ แสดงเป็น ลำเพา, วิทยา สุขดำรงค์ แสดงเป็น เดียว และสุพรรณ บูรณะพิมพ์ แสดงเป็น ระริน
ในปี 2552 กันตนา ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคพร้อมกับขยายเนื้อหาและเพิ่มตัวละคร ออกอากาศทางช่อง 7 กำกับการแสดงโดยเอกภพ ตันหยงมาศกุล นำแสดงโดย ธาวิน เยาวพลกุล แสดงเป็น ธนนท์, สาวิกา ไชยเดช, เคลลี่ ธนะพัฒน์ แสดงเป็น บันลือ, เอมี่ กลิ่นประทุม แสดงเป็น สีมา, อุษณีย์ วัฒฐานะ แสดงเป็น ลำเพา, ชาติชาย งามสรรพ์ แสดงเป็น เดียว และ มัณฑนา หิมะทองคำ แสดงเป็น ระริน และในเวอร์ชั่นนี้ก็ได้ โย ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ผู้รับบท รัตติกาล ในเวอร์ชั่นภาพยนตร์มาร่วมแสดงในบท ยายเมี้ยน

**นักแสดง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 7
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยกันตนา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ชุติมา สุวรรณรัต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย เอกภพ ตันหยงมาศกุล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับดนตรีและนักดนตรี

ดนตรีและนักดนตรี
หมวดหมู่:เพลงและวิดีโอ
หมวดหมู่:ดนตรีในนวนิยาย
หมวดหมู่:ผลงานเกี่ยวกับดนตรีและนักดนตรี
ดนตรี
หมวดหมู่:สื่อดนตรี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฟรานซิส ลอว์เรนซ์

ภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยผู้กำกับชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามผู้กำกับ
หมวดหมู่:เม็สเซอร์ชมิท เม 262

หมวดหมู่:เครื่องบินเม็สเซอร์ชมิท
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:หมวดหมู่ตั้งตามชื่ออากาศยาน
หมวดหมู่:เดอ ฮาวิลแลนด์ มัสคีโต

หมวดหมู่:เครื่องบินเดอ ฮาวิลแลนด์
หมวดหมู่:เครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่กลางคืนในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินสหราชอาณาจักรในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินแคนาดาในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินออสเตรเลียในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:หมวดหมู่ตั้งตามชื่ออากาศยาน
สวนยฺวี่-ยฺเหวียน

สวนยฺวี่ หรือ สวนยฺวี่-ยฺเหวียน (, เซี่ยงไฮ้ Yuyoe ออกเสียง, แปลว่า สวนแห่งความสุข) เป็นสวนจีนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ด้านหลังของศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเก่าเซี่ยงไฮ้ ในอำเภอหฺวังผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนมีอาณาเขตติดต่อกันกับตลาดท่องเที่ยวยฺวี่-ยฺเหวียน, ศาลาน้ำชาหูซินถิง (Huxinting Teahouse) และตลาดใหญ่สวนยฺวี่-ยฺเหวียน
สวนนี้สามารถเข้าถึงได้ทางรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ สาย 10 และสาย 14 สถานีสวนยฺวี่-ยฺเหวียน
สิ่งก่อสร้างหลักกลางของสวนคือหินหยกอันวิจิตร (ยู่หลิงหลง; ) หินมีรูพรุนหนัก 5 ตัน ขนาด 3.3 เมตร ซึ่งมีตำนานเล่าขานกันว่าหินนี้เดิมทีตั้งใจจะนำไปบรรณาการให้แก่จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงแห่งซ่งเหนือ (ครองราชย์ 1100 - 1126) เพื่อไปตั้งที่ราชอุทยานในเปี้ยนจิง แต่เรือที่ขนหินนี้จมลงและหินถูกกู้ขึ้นมาได้จากแม่น้ำหวงผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1559 ในสมัยราชวงศ์หมิง โดยปัน ยฺหวิ่นตฺวัน ให้แก่ปัน เอิน บิดาซึ่งชราแล้ว ปัน ยฺหวิ่นตฺวัน เริ่มโครงการก่อสร้างนี้ทันทีหลังสอบการสอบขุนนางมิสำเร็จ เขาตั้งชื่อสวนนี้ว่าสวนยฺวี่-ยฺเหวียน โดย ยฺวี่ (豫) แปลว่า "ให้บิดามารดาพึงใจ" สวนนี้สร้างขึ้นเพื่อให้บิดาของเขามีที่พักผ่อนหย่อนใจในยามชรา บางครั้งจึงเรียกชื่อสวนนี้ว่า "สวนแห่งความสงบและความสบาย" อย่างไรก็ตาม เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐเสฉวนในเวลาต่อมา ทำให้โครงการก่อสร้างเลื่อนออกไปอีกเกือบยี่สิบปี การก่อสร้างสวนเริ่มต้นในปี 1577
สวนยฺวี่-ยฺเหวียนในปัจจุบันมีขนาด 2 เฮกตาร์ ทางเข้าสวนมีสะพานเก้าช่องข้ามบ่อน้ำขนาดจิ๋วซึ่งมีศาลาน้ำชาตั้งอยู่ รูปแบบสวนที่สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสะท้อนคือสวนเจียงหนันแบบสถาปัตยกรรมหมิงและฉิง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สวนสาธารณะในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้
ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้

ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้ หรือ เฉิงหวงเมี่ยว (; เซี่ยงไฮ้: Zånhae Zenwånmio) เป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองในศาสนาพื้นถิ่นจีนตั้งอยู่ในย่านเมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการได้รับยกสถานะเป็นเทศบาลนครของเซี่ยงไฮ้ ภายในบูชาเทพเจ้าจีนสามองค์ที่บูชาในฐานะเจ้าพ่อหลักเมือง ในภาษาจีน ชื่อ "เฉิงหวงเมี่ยว" ยังคงใช้งานเป็นชื่อเรียกเขตการค้าบริเวณโดยรอบของศาลเจ้า 
ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองมีที่มาจากการเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจินชานแห่ง "จินชาน" หรือภูเขาทอง ซึ่งเป็นเกาะนอกชายฝั่งเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี 1403 ในรัชสมัยของจักรพรรดิหยงเหลอได้แปรสภาพมาเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ในระหว่างสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม ศาลเจ้าถูกแปรสภาพไปใช้งานทางการค้า และมีร้านอัญมณีเปิดอยู่ภายในแทน กระทั่งปี 1994 ได้มีนักบวชเต๋ากลับมาดูแลและแปรสภาพศาลเจ้านี้กลับมาสู่การใช้งานทางศาสนาดังเดิม การก่อสร้างบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในปี 2005 - 2006 โดยมีพิธีเปิดในเดือนตุลาคม 2006 และมีการประกอบพิธีเสกโดยนักบวชอีกครั้ง

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
Shanghai Local History Office.  老城隍庙 (Old City God Temple). Shanghai Tong. Accessed 13 May 2007.
หมวดหมู่:ศาลเจ้าเต๋าในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้
หมวดหมู่:เครื่องบินไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง

หมวดหมู่:เครื่องบินทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ยุทโธปกรณ์ของไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เครื่องบินทหารไทย
หมวดหมู่:เครื่องบินไทย
หมวดหมู่:กองทัพอากาศไทย
วิกรมสัมวัต

วิกรมสัมวัต (IAST: Vikrama Samvat; ย่อเป็น VS) หรือ พิกรมสัมพัต (IAST: Bikrama Sambat; ย่อเป็น BS) หรือ ปฏิทินวิกรมี เป็นปฏิทินฮินดูที่มีใช้ในประวัติศาสตร์ของอินเดียและเนปาล โดยปกติปีของวิกรมสัมวัตจะเร็วกว่าคริสต์ศักราชตามปฏิทินเกรกอเรียนอยู่ 57 ปี ยกเว้นในระหว่างเดือนมกราคมถึงเมษายน ซึ่งจะเหลือที่ไวกว่า 56 ปี วิกรมสัมวัตเป็นหนึ่งในสองปฏิทินทางการของประเทศเนปาล ควบคู่กับเนปาลสัมพัต
เอกสารและจารึกโบราณจากยุคกลางจำนวนมากที่พบในอินเดียใช้ระบบปีแบบวิกรมสัมวัต ว่ากันว่าชื่อนี้ตั้งตามกษัตริย์ในตำนาน วิกรมาทิตยะ และไม่ปรากฏชื่อวิกรมสัมวัตในหลักฐานใด ๆ ก่อน ศตวรรษที่ 9 มีพบระบบปฏิทินเดียวกันแต่ใช้คนละชื่อ เช่น กฤตะ (Krita) และ มลวะ (Malava) ในสมัยอาณานิคม นักวิชาการเชื่อว่าระบบปีวิกรมสัมวัตอ้างอิงจากการฉลองการที่วิกรมาทิตยะสามารถขับไล่สกะออกจากอุชไชนะสำเร็จ กระนั้น ในภายหลังไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สนับสนุนข้อเสนอแนะนี้ งานเขียนเริ่มปรากฏใช้วิกรมสัมวัตในศตวรรษที่ 9 โดยเฉพาะของฮินดู ในขณะที่ชิ้นงานพุทธและไชนะยังคงใช้ปีที่อ้างอิงจากพระพุทธเจ้าและพระมหาวีระตามลำดับ
วิกรมสัมวัตปราฏใช้งานโดยชาวฮินดู, ซิกข์ และ ปาทาน วิกรมสัมวัตเป็นหนึ่งในระบบปฏิทินฮินดูท้องถิ่นมากมายที่มีใช้ในอนุทวีปอินเดีย ระบบวิกรมสัมวัตใช้สิบสองเดือนซีนอดิกแบบจันทรคติ และ 365 วันตามสุริยคติ ส่วนในเนปาล ระบบปฏิทินนี้ถูกนำมาใช้โดยราชวงศ์รานาซึ่งประกาศให้ปฏิทินวิกรมสัมวัตเป็นปฏิทินทางการของประเทศในปี ค.ศ. 1901 หรือ ปีวิกรมสัมวัตที่ 1958

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ปฏิทิน
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของอินเดีย
หมวดหมู่:เครื่องบินฝรั่งเศสในสงครามโลกครั้งที่สอง

หมวดหมู่:เครื่องบินทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:กองทัพอากาศฝรั่งเศส
มอดูล:Location map/data/Oceania

return {
	name = 'เขตโอเชียเนีย',
	x = '(50.8671)*( cos( $1*0.01745329252 )*sin( ($2 + ($2<0)*360-(170.0))*0.01745329252 ) ) * ( ((1 + sin( $1*0.01745329252 )*sin( -5.0*0.01745329252 ) + cos( $1*0.01745329252 )*cos( -5.0*0.01745329252 )*cos( ($2 + ($2<0)*360-(170.0))*0.01745329252 ) ) *0.5)^ -0.5) - (-50.0)',
	y = '(100 + (-56.5869) ) - (58.926)*( cos( -5.0*0.01745329252 )*sin( $1*0.01745329252 ) - sin( -5.0*0.01745329252 )*cos( $1*0.01745329252 )*cos( ($2 + ($2<0)*360-(170.0))*0.01745329252 ) ) * ( ((1 + sin( $1*0.01745329252 )*sin( -5.0*0.01745329252 ) + cos( $1*0.01745329252 )*cos( -5.0*0.01745329252 )*cos( ($2 + ($2<0)*360-(170.0))*0.01745329252 ) ) *0.5)^ -0.5)',
	image = 'Oceania_laea_location map.svg',
	image1 = 'Oceania_laea_relief_location_map.jpg'
}
หมวดหมู่:เครื่องบินโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง

หมวดหมู่:เครื่องบินทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:กองทัพอากาศโซเวียต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันในปี พ.ศ. 2561

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:แอนิเมชันใน พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันแบ่งตามปี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันแบ่งตามปี

หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามปีที่ออกฉาย
หมวดหมู่:แอนิเมชันแบ่งตามปี
หมวดหมู่:เครื่องบินแคนาดาในสงครามโลกครั้งที่สอง

หมวดหมู่:เครื่องบินทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:กองทัพอากาศแคนาดา
กองทัพปลดปล่อยชาติตะอ้อง

กองทัพปลดปล่อยชาติตะอ้อง (တအောင်း အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်; Ta'ang National Liberation Army ตัวย่อ TNLA) บ้างเรียก กองทัพตะอ้อง เป็นหน่วยติดอาวุธของแนวร่วมปลดปล่อยรัฐปะหล่อง (PSLF) ในประเทศพม่า 
กองทัพตะอ้องเป็นที่รู้จักจากการต่อต้านการค้ายา, ออกปฏิบัติการทำลายล้างไร่ฝิ่น โรงผลิตเฮโรอีน และโรงผลิตแอมเฟตามีน กองทัพตะอ้องกล่าวอ้างว่ามีพวกตนได้ทำการจับกุมคนลักลอบส่งฝิ่นและยาเสพติด สารเสพติดที่ถูกยึดได้จะถูกนำมาเผาในที่สาธารณะเพื่อป้องกันการค้ายา
กองทัพตะอ้องเดิมทีตั้งขึ้นในชื่อ องค์การ/กองทัพปลดปล่อยรัฐปะหล่อง (Palaung State Liberation Organization/Army หรือ PSLO/A) ซึ่งต่อมาได้ลงนามสงบศึกกับรัฐบาลในปี 1991 และสลายตัวในปี 2005 หลังสลายตัว ผู้นำของกองทัพปลดปล่อยรัฐปะหล่อง Tar Aik Bong กับTar Bone Kyaw ได้ร่วมกันก่อตั้งกองทัพตะอ้อง ควบคู่กับแนวร่วมปลดปล่อยรัฐปะหล่อง เพื่อยืนกรานการต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งการปกครองตนเองสำหรับชาวตะอ้อง ในปัจจุบัน กองกำลัง TNLA เป็นพันธมิตรกับกองกำลังเอกราชกะฉิ่น และ กองทัพรัฐฉานภาคเหนือ กองกำลังมีปฏิบัติการอยู่ในตอนเหนือของรัฐฉาน
ในปี 2021 หลังการรัฐประหาร Tar Bone Kyaw ผู้บังคับบัญชาลำดับที่สองของกองทัพตะอ้อง ได้ประกาศตนว่าสนับสนุนรัฐบาลเอกภาพแห่งชาติที่ตั้งขึ้นเพื่อต่อต้านรัฐบาลคณะรัฐประหารของกองทัพพม่า

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:องค์การกึ่งทหารในประเทศพม่า
หมวดหมู่:เครื่องบินออสเตรเลียในสงครามโลกครั้งที่สอง

หมวดหมู่:เครื่องบินทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:กองทัพอากาศออสเตรเลีย
โซลมิวสิกอะวอดส์ ครั้งที่ 33

โซลมิวสิกอะวอดส์ ครั้งที่ 33 (rr=33rd Seoul Gayo Daesang) เป็นพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2024 โดยวายโกลบอลมิวสิกและสปอร์ตโซล และมี อี ซึง-กี, ทิฟฟานี, แบมแบม และย็องแจ ทำหน้าที่เป็นพิธีกร

**เกณฑ์**
เฉพาะเพลงและอัลบั้มที่วางจำหน่ายตั้งแต่เดือนมกราคมถึงธันวาคม 2023 เท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้รับการเสนอชื่อ
	

**ผล**
ผู้ชนะได้แก่เอ็นซีทีดรีม (รางวัลใหญ่); นิวจีนส์ (เพลงยอดเยี่ยม); เซเวนทีน (อัลบั้มยอดเยี่ยม); และคิม โฮ-จุง (รางวัลความนิยม)

**ผู้ได้รับการเสนอชื่อ**
รายชื่อผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อเรียงตามลำดับตัวอักษรภาษาอังกฤษ ผู้ชนะจะถูกระบุเป็นอันดับแรกและเน้นด้วยตัวหนา
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2023 ผ่านเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เปิดให้โหวตบนแอปพลิเคชันเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2023 และมีกำหนดปิดในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2023

**รางวัลหลัก**

**รางวัลตามแนวเพลง**

**รางวัลอื่น ๆ**

**การแสดง**
รายชื่อศิลปินชุดแรกประกอบด้วยแบมแบม, คัง แดเนียล, คิสออฟไลฟ์, เอ็นซีทีดรีม, เอ็นมิกซ์, ไรซ์, พัก ซันดารา, สเตย์ซี, ทิฟฟานี, ย็องแจ, ย็อง ทัก, และซีโรเบสวัน ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2023

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ja
หมวดหมู่:รางวัลดนตรีในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ดนตรีเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2567
ลอกแลก

ลอกแลก (The Lorax) เป็นหนังสือเด็กที่เขียนโดยดร.ซูสส์ และตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2514 เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสภาพการณ์ของสิ่งแวดล้อมและโลแรกซ์ ตัวละครหลักที่ "พูดแทนต้นไม้" และเผชิญหน้ากับวันซ์เลอร์ เจ้าสัวธุรกิจที่เป็นต้นเหตุของการทำลายสิ่งแวดล้อม
หนังสือเรื่องนี้ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นนิทานเกี่ยวกับอันตรายของความโลภที่ก่อให้เกิดการทำลายสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติของมนุษย์ โดยใช้องค์ประกอบทางวรรณกรรมของการสวมบทบาทเพื่อสร้างตัวละครที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรม (วันซ์เลอร์) สิ่งแวดล้อม (ต้นทรัฟฟูลา) และการเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม (โลแรกซ์) เรื่องราวส่งเสริมการเคลื่อนไหวและการมีส่วนร่วมในการทำให้สถานการณ์ดีขึ้น คำพูดจากโลแรกซ์กล่าวว่า "ถ้าไม่มีคนอย่างคุณที่รักต้นไม้มากมาย มันก็จะไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มี" โลแรกซ์แสดงให้เห็นมุมมองของดร.ซูสส์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและมลพิษ โดยสอนเด็ก ๆ ว่าการทำหน้าที่ในส่วนของเราเพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมหรือในกรณีนี้คือต้นทรัฟฟูลามีความสำคัญเพียงใด
ลอกแลก เป็นหนังสือที่ดร. ซูสส์ชื่นชอบเป็นการส่วนตัว โดยเขาสามารถสร้างเรื่องราวที่น่าสนใจซึ่งกล่าวถึงประเด็นทางอุตสาหกรรม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมได้ ดร. ซูสส์ กล่าวว่า "โลแรกซ์ออกมาจากฉันด้วยความโกรธ หนังสือนิเวศวิทยาที่ฉันอ่านนั้นน่าเบื่อ... ใน ลอกแลก ฉันออกไปโจมตีสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายและปล่อยให้ชิปตกลงไปในที่ที่พวกมันจะทำได้"

**อ้างอิง ==
ยูดี ทรัคส์

ยูดี ทรัคส์ คอร์ปอเรชั่น (UD Trucks Corporation; UD Torakkusu Kabushikigaisha) เป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจหลักในการผลิตและจำหน่ายรถบรรทุกดีเซล รถโดยสาร โครงรถบัส และยานพาหนะเพื่องานเฉพาะกิจสัญชาติญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองอาเงโอะ จังหวัดไซตามะ เป็นบริษัทย่อยที่อีซูซุถือหุ้นทั้งหมดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2564 เดิมเป็นที่รู้จักกันในชื่อ นิสสันดีเซล (Nissan Diesel) จนถึงปี พ.ศ. 2553
ชื่อ ยูดี เดิมเป็นชื่อย่อของเครื่องยนต์ยูนิโฟลว์ (Uniflow scavenging Diesel engine) ของบริษัทที่พัฒนาขึ้นในปี พ.ศ. 2498 แต่ปัจจุบันได้วางตลาดในความหมายว่า "ความไว้วางใจได้สูงสุด" (Ultimate Dependability)
รถดัมพ์ ยูดี ควอน CW (2560)

**ผลิตภัณฑ์**
thumb

**รถบรรทุก**
ยูดี คูเซอร์
*ควอน - รถบรรทุกขนาดใหญ่ มีให้เลือกทั้งเครื่องยนต์ 8 ลิตรหรือ 11 ลิตรในรุ่น 4×2, 6×2, 6×4 หรือ 8×4
*คอนดอร์ - รถบรรทุกขนาดกลาง
*คาเซ็ท - รถบรรทุกขนาดเล็ก
*เควสเตอร์ - รถบรรทุกขนาดใหญ่สำหรับประเทศกำลังพัฒนา
*โครเนอร์ - รถบรรทุกขนาดกลางสำหรับประเทศกำลังพัฒนา
*คูเซอร์- รถบรรทุกขนาดเล็กสำหรับประเทศกำลังพัฒนา
ในอดีต:
*บิ๊กธัมบ์

**รถบัส**
นิสสันดีเซล JA450SSN ตัวถังรถบัสยุโรป ในซานตาโรซ่า
สเปซรันเนอร์ RA
รถบัสในธารวาฑ อินเดีย
ยูดี ทรัคส์ยุติการผลิตรถบัสในญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2554 แต่ในปี 2557 บริษัทก็ได้เปิดตัวรถบัสรุ่นใหม่สำหรับตลาดอินเดีย
*SLF - รถบัสขนาดใหญ่
*BRT - รถบัสขนาดใหญ่
*โคช - รถโคชขนาดใหญ่
รุ่นในอดีต:
*สเปซแอร์โรว์ - รถบัสขนาดใหญ่
*สเปซวิง - รถบัสขนาดใหญ่
*สเปซรันเนอร์ A - รถบัสขนาดใหญ่
*สเปซรันเนอร์ RA - รถบัสขนาดใหญ่
*สเปซรันเนอร์ RM - รถบัสขนาดกลาง
*สเปซรันเนอร์ RP - รถบัสขนาดใหญ่
*สเปซรันเนอร์ JP - รถบัสขนาดใหญ่
*UA - รถบัสขนาดใหญ่
*RN - รถบัสขนาดกลาง
รุ่นในอดีต (ฟิลิปปินส์)
รถบัสเครื่องยนต์วางหน้า- CMF87L- CPB87N
*LKA211N
*NU41B
*SP210P- SP215NSB- PKB212N
รถบัสเครื่องยนต์วางหลัง- RE10S- RB31S/X- RB46S/X- JA430SAN- JA450SSN- JP251PSN- JA520SAN
ยูดี LKA211N

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตราสินค้าญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทของญี่ปุ่น
อเล็กซานเดอร์ ลี

อเล็กซานเดอร์ ลี ยูเซบิโอ (알렉산더; เกิด 29 กรกฎาคม 1988) เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ นักแสดง และพิธีกรชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นอดีตสมาชิกวงบอยแบนด์ยู-คิสของเกาหลีใต้ระหว่างปี 2008 ถึง 2011

**เพลง**

**2008–2011: ยู–คิส**
อเล็กซานเดอร์เปิดตัวในฐานะสมาชิกของวงยู-คิส วงบอยแบนด์ของเกาหลีใต้ในปี 2008 ออกมินิอัลบั้ม 4 อัลบั้มและอัลบั้มเต็ม 1 อัลบั้มกับยู-คิส
ในช่วงเวลาที่เขาอยู่กับวง เขายังร้องเพลงร่วมกับนักร้องคนอื่นด้วย เช่นท่อนแร็พในเพลง "Finally" ของ Brave Brothers และ "Your Love" ของ Hye Ji
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2011 เอ็นเอช มีเดีย ซึ่งเป็นต้นสังกัดของยู-คิส ยืนยันและออกแถลงการณ์ว่าอเล็กซานเดอร์และเพื่อนร่วมวงของเขาคือคิบอมออกจากวงแล้ว เพลงสุดท้ายของอเล็กซานเดอร์กับวงคือ "Shut Up
" ซึ่งเป็นซิงเกิลนำจากอีพีที่ 4 ของพวกเขาคือ Break Time
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2020 หรือ 9 ปีหลังจากออกจากวง อเล็กซานเดอร์เปิดเผยในการให้สัมภาษณ์ว่าเขาถูกไล่ออกจากวงยู-คิส เนื่องจากเขาไม่ได้รับความนิยม

**2011–ปัจจุบัน: ศิลปินเดี่ยว**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ไอดอลชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์ชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักร้องป็อปเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวเกาหลีใต้
ทางด่วนในประเทศกัมพูชา

ทางด่วนในประเทศกัมพูชา ในปัจจุบันประกอบด้วยทางด่วนที่เปิดให้บริการแล้ว 1 สาย อยู่ระหว่างการก่อสร้าง 1 สาย และอีก 1 สายอยู่ในระหว่างการศึกษาความเป็นไปได้ รัฐบาลได้ตั้งเป้าหมายในการพัฒนาโครงข่ายทางด่วนไว้ 3 ประการ ได้แก่- บูรณาการระดับภูมิภาคกับประเทศเพื่อนบ้าน- เชื่อมโยงพนมเปญกับเมืองอื่น ๆ เพื่อให้ได้รับประโยชน์จากการพัฒนา- ปรับปรุงการขนส่งในประเทศกัมพูชา ลดความแออัด และเพื่อให้มีถนนที่เหมาะสมกับรถบรรทุกหนักมากขึ้น

**ทางด่วนพนมเปญ–พระสีหนุ**
ทางด่วนสายแรกคือ ทางด่วนพนมเปญ–พระสีหนุ ได้รับทุนสนับสนุนจากบริษัท 中交路橋建設 มูลค่า 2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ภายใต้สัญญาก่อสร้าง-ดำเนินการ-ถ่ายโอน (build-operate-transfer หรือ BOT)
ทางด่วนสายนี้ประกอบด้วยทิศทางละ 2 ช่องจราจร รวม 4 ช่องจราจร และมีการจำกัดความเร็วไว้ที่ mph สำหรับยานพาหนะขนาดเล็ก mph สำหรับรถบรรทุกสองเพลา รถประจำทาง และรถจักรยานยนต์ และ mph สำหรับรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ และกำหนดความเร็วขั้นต่ำไว้ที่ mph สำหรับยานพาหนะทุกชนิด ซึ่งจะทำให้ระยะเวลาการเดินทางระหว่างพนมเปญกับพระสีหนุลดลงครึ่งหนึ่งจาก 6 ชั่วโมง
ทางด่วนสายนี้เปิดทดลองให้บริการโดยไม่เสียค่าผ่านทาง 1 เดือน ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2022 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2022

**ทางด่วนพนมเปญ–บาเว็ต**
เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 สมเด็จฮุนเซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชา และหลี่ เค่อเฉียง นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจเพื่อสร้างทางด่วนพนมเปญ–บาเว็ต ระยะทาง 138 กิโลเมตร
ทางด่วนสายที่ 2 สายพนมเปญ–บาเว็ต อยู่ระหว่างการศึกษาและวางแผนโดยบริษัท 中交路橋建設 และคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างได้ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023 ทางด่วนสายนี้จะมีความยาว 138 กิโลเมตร กว้าง 25.5 เมตร ประกอบด้วย 4 ช่องจราจร (ทิศทางละ 2 ช่องจราจร)
ทางด่วนพนมเปญ–บาเว็ต คาดว่าจะช่วยส่งเสริมการขนส่งและการนำเข้า-ส่งออกระหว่างกัมพูชาและเวียดนาม ลดต้นทุนและระยะเวลาการขนส่งระหว่างทั้งสองประเทศ
เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2023 สมเด็จฮุนเซนได้ประกาศอย่างเป็นทางการและเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์ทางด่วนพนมเปญ–บาเว็ต ระยะทาง 135.10 กิโลเมตร การก่อสร้างทางด่วนสายนี้จะดำเนินการโดยบริษัท China Road and Bridge Corporation โดยมีกำหนดเวลาการก่อสร้าง 48 เดือน และมีกำหนดแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2027

**ทางด่วนพนมเปญ–เสียมราฐ–ปอยเปต**
เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2023 กระทรวงโยธาธิการและการขนส่งของกัมพูชา ได้ประกาศในจดหมายถึงหน่วยงานระดับจังหวัดที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับการศึกษาความเป็นไปได้ของทางด่วนพนมเปญ–เสียมราฐ การประกาศดังกล่าวได้รับการตอบรับอย่างดีจากสาธารณชน เนื่องจากเสียมราฐเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของชาวกัมพูชา และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 6 ปัจจุบันเป็นถนนที่มีการจราจรหนาแน่นที่สุดสายหนึ่งในประเทศกัมพูชา เนื่องจากมีเส้นทางผ่านจังหวัดที่มีประชากรจำนวนมาก เช่น จังหวัดกำปงจาม จังหวัดกำปงธม และจังหวัดเสียมราฐ
ควบคู่ไปกับการเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์สำหรับทางด่วนพนมเปญ–บาเว็ต สมเด็จฮุนเซนยังได้ประกาศถึงความเป็นไปได้ของทางด่วนพนมเปญ–เสียมราฐ–ปอยเปต ซึ่งเป็นโครงการขนาดใหญ่ที่คาดว่าจะมีมูลค่าประมาณ 4 พันล้านดอลลาร์ โครงการทางด่วนพนมเปญ–เสียมราฐ–ปอยเปต เป็นโครงการทางด่วนสายที่ 3 ของกัมพูชาที่จะผ่าน 5 จังหวัดหลัก ได้แก่ พนมเปญ จังหวัดกันดาล จังหวัดกำปงจาม จังหวัดกำปงธม และจังหวัดเสียมราฐ โดยมีระยะทางรวมประมาณ 400 กิโลเมตร

**รายชื่อ**

**ดูเพิ่ม**
 การขนส่งในประเทศกัมพูชา- 中交路橋建設

**อ้างอิง ==