Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ

พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ (Sapporo Bīru Hakubutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในซัปโปโระการ์เดนพาร์กในเขตฮิงาชิ เมืองซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกของฮกไกโดในปี ค.ศ. 2004 และเป็นพิพิธภัณฑ์เบียร์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่น อาคารก่อด้วยอิฐสีแดงของพิพิธภัณฑ์เดิมสร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงงานของบริษัทน้ำตาลซัปโปโระในปี ค.ศ. 1890 ภายหลังจึงเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 อาคารยังเป็นที่ตั้งของลานเบียร์ซัปโปโระในปีกอาคารทิศใต้ด้วย 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Sapporo Beer Museum en-  Happy Jappy — Sapporo Beer Museum
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2433
เบียร์ซัปโปโระ
เบียร์
เบียร์ซัปโปโระ
ซัปโปโระ
ซัปโปโระ
ไลฟ์นั้นที่ฉันลืมปิด พลิกลิขิตสู่ตำนาน VTuber

เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย นานะ นานาโตะ และวาดภาพประกอบโดย ชิโอคาซุโนโกะ ซีรีส์นี้มีต้นกำเนิดมาจากเว็บไซต์โพสต์นิยาย Hameln และ Kakuyomu ในปี พ.ศ. 2563 ก่อนที่จะเริ่มตีพิมพ์ภายใต้ฟูจิมิโชโบ ในเครือสำนักพิมพ์ Fujimi Fantasia Bunko ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ซึ่งตีพิมพ์ไปแล้ว 8 เล่ม ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
มังงะดัดแปลงวาดภาพโดย โรโตะ ฟูจิซากิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ของคาโดกาวะโชเต็ง ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอ ทีเอ็นเค ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2567

**ตัวละคร**
 Kokorone Awayuki
 
 Utsuki Sei
 Voiced by|ยู โคบายาชิ
 Irodori Mashiro
 Voiced by|ซากุ มิซูโนะ
 Matsuriya Hikari
 Voiced by|มาจิโกะ
 Yanagase Chami
 Voiced by|ซายากะ คิกูจิ
 Kaminari Shion
 Voiced by|ซูมิเระ โมโรโฮชิ
 Hirune Nekoma
 Voiced by|อายากะ โอฮาชิ
 Asagiri Hareru
 Voiced by|โยโกะ ฮิกาซะ
 Sōma Arisu
 Voiced by|อาซูสะ ทาโดโกโระ
 Sonokaze Eirai
 Voiced by|M.A.O
 Yamatani Kaeru
 Voiced by|อาอิ คายาโนะ

**สื่อ**

**ไลต์โนเวล**
ไลต์โนเวลเรื่องนี้เขียนโดยนานะ นานาโตะ และวาดภาพโดยชิโอคาซุโนโกะ มีจุดเริ่มต้นมาจากเว็บโนเวลที่ตีพิมพ์บนเว็บไซต์โนเวล Hameln เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2563 และบนเว็บไซต์นวนิยายออนไลน์ คากูยามุ เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ต่อมาถูกซื้อไปตีพิมพ์โดยฟูจิมิโชโบ ซึ่งเริ่มเผยแพร่ซีรีส์นี้ภายใต้สำนักพิมพ์ไลต์โนเวล Fujimi Fantasia Bunko เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 โดยเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 ได้วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 9
ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2566Width=100%

**มังงะ**
มังงะดัดแปลงได้รับการประกาศจัดทำเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2564 วาดภาพประกอบโดยโรโตะ ฟูจิซากิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ของของคาโดกาวะโชเต็งเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2566

**อนิเมะ**
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ได้รับการประกาศดัดแปลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2566 ที่สร้างโดยสตูดิโอ ทีเอ็นเค กำกับซีรีส์อนิเมะโดย Takuya Asaoka เขียนบทโดย เดโกะ อากาโอะ และออกแบบตัวละครโดย Reina Iwasaki ซีรีส์นี้ใช้ Live2D โดยทิศทางของ Live2D จัดการโดย Live2D Juku และตัวติดตามการเคลื่อนไหวของ Live2D จัดการโดย Nizima Live มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 เพลงเปิดคือ "Virtual Show Time!" ร้องโดย อายาเนะ ซากูระ

**รายชื่อตอน**

**ช่องยูทูบ**
ช่องยูทูบชื่อ "Live-On" เปิดตัวเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2567

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Web novel at Hameln ja- Web novel at Kakuyomu ja- Official light novel website ja- Official manga website ja- Official anime website ja- 25708
หมวดหมู่:เวอร์ชวลยูทูบเบอร์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเสี้ยวชีวิต
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:ไลต์โนเวลที่เผยแพร่ครั้งแรกทางออนไลน์
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่สร้างจากไลต์โนเวล
หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวยูริ
บีเอ็นเอ

BNA อาจหมายถึง- มนุษย์สัตว์พันธุ์ใหม่ หรือ บีเอ็นเอ: แบรนด์นิวแอนิมอล ( Bī Enu Ē ; BNA: Brand New Animal )- ธนาคารแห่งชาติแองโกลา (Banco Nacional de Angola)- British North America ชื่อในอดีตของประเทศแคนาดา
พระองค์เจ้าดำ

พระองค์เจ้าดำ เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติแต่พระสนม เป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดากับสมเด็จพระเจ้าเสือ จึงมีศักดิ์เป็นพระปิตุลา (อา) ของสมเด็จพระเจ้าท้ายสระ และสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
พระองค์ได้พระองค์เจ้าแก้วพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าเสือมาเป็นบาทบริจาริกา ต่อมาพระองค์ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ ซึ่งตามพระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม และพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ได้ระบุไว้ตรงกันว่า "มาจากการที่พระองค์ละลาบละล้วงเข้าไปในเขตพระราชฐานซึ่งเป็นเขตต้องห้าม โดยมิได้เกรงกลัวพระราชอาญาอยู่หลายครั้ง" สมเด็จพระเจ้าท้ายสระจึงปรึกษากับเจ้าฟ้าพร พระราชอนุชาที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เห็นเป็นมหันตโทษจึงโปรดให้พันธนาการพระองค์เจ้าดำและสำเร็จโทษเสีย ณ วัดโคกพระยา ส่วนพระองค์เจ้าแก้วก็เสด็จไปทรงผนวชเป็นพระรูป (ชี) อยู่กับกรมพระเทพามาตย์ (กัน) พระอัยยิกาของสมเด็จพระเจ้าท้ายสระที่วัดดุสิดาราม
ส่วนพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) กล่าวแตกต่างออกไปว่า เจ้าพระองค์ดำถูกสำเร็จโทษในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี10 เนื่องจากทรงเข้าร่วมคิดก่อกบฏซ่องสุมกำลังคนกับกรมขุนเสนาบริรักษ์ (พระองค์แก้ว) พระบุตรของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) อำมาตย์หลอ พระรักษ์มณเทียรกรมวัง และเจ้าพระองค์แขก หลังจากสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีขึ้นครองราชย์แล้วมีรับสั่งให้เจ้าฟ้าเพชรกับเจ้าฟ้าพรจับตัวผู้ก่อกบฏทั้งหมดไปสำเร็จโทษแต่ไม่มีกล่าวถึงการฝังศพที่วัดโคกพระยาเหมือนพระราชพงศาวดารฉบับอื่น
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) กล่าวว่า :-
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอสองพระองค์ พระเชษฐา เจ้าฟ้าเพชร พระชนม์ได้ ๒๔ พระวสา พระอนุชา เจ้าฟ้าพร พระชนม์ได้ ๒๐ พระวสา รับพระบัณฑูรทั้งสองพระองค์แล้ว ให้จับเจ้ากรมขุนเสนาบริรักษ์ว่าคบคิดกันกับอำมาตย์หลอ พระรักษ์มณเทียร จ้าวพระองค์แขก จ้าวพระองค์ดำ ว่าซ่องสุมผู้คนคิดขบถมิได้ถวายเครื่องสาตราวุธ ให้ไปประหารชีวิตเสีย222
หากยึดตามพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) เจ้าพระองค์ดำจะสิ้นพระชนม์ราว พ.ศ. 2246

**พระโอรสธิดา**
พระองค์เจ้าดำ มีพระบุตรธิดา ดังนี้- กรมขุนสุรินทรสงคราม345265

**ในวัฒนธรรมสมัยนิยม**
ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่อง พรหมลิขิต ได้มีการกล่าวถึง พระองค์เจ้าดำ ซึ่งผู้ที่รับบทพระองค์เจ้าดำคือ เอ-พศิน เรืองวุฒิ

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
หมวดหมู่:ราชวงศ์บ้านพลูหลวง
หมวดหมู่:ผู้ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระเพทราชา
หมวดหมู่:พระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ไทย
หมวดหมู่:เจ้าชายกรุงศรีอยุธยา
ประเทศปาเลาในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศปาเลา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 7 ของปาเลาในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1999

**นักกีฬา**
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**อ้างอิง**
ปาเลา
2023
ปาลิน นารดาสิริ

ปาลิน นารดาสิริ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการรับบทกรมหลวงโยธาเทพ ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต

**ประวัติ**
ปาลิน นารดาสิริ มีชื่อเล่นว่า ฝุ้น เกิดเมื่อปี 2538 ที่จังหวัดนนทบุรี จบการศึกษาระดับปริญญาตรีนิเทศศาสตรบัณฑิตจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต เอกการประชาสัมพันธ์ เกียรตินิยมอันดับ 1

**เข้าสู่วงการ**
ปาลินเข้าสู่วงการจากการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2562 ซึ่งเธอได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน ก่อนจะหายไปจากวงการถึง 3 ปี 
กระทั่งเดือนเมษายน 2565 เธอก็ได้มีโอกาสแสดงละครซีรีส์เรื่องแรกคือเรื่อง มาเฟียเดอะซีรีส์ ปืนกลและคนเพี้ยน ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 รับบทเป็น ใบเฟิร์น ตามมาด้วยละครเรื่อง พาย สายน้ำแห่งความฝัน ทางช่องไทยพีบีเอส รับบทเป็น บัว ในช่วงเดือนกันยายนปีเดียวกัน
ในปี 2566 เธอมีละครถึง 2 เรื่องคือ It’s ok to be 30 สามสิบกำลังดี ทางช่องไทยพีบีเอส โดยรับบทเป็น จ๊ะจ๋า และเรื่องพรหมลิขิต ในบท กรมหลวงโยธาเทพ พระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และจากเรื่องพรหมลิขิตที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากแฟนละครถึงแม้จะออกมาไม่มาก

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดนนทบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
หมวดหมู่:นางงามไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
มอดูล:Adjacent stations/Nanjing Metro

local p = {
	"system icon" = "",
	"system title" = "รถไฟใต้ดินหนานจิง",
	"system color" = "bbbbbb",
	"station format" = {
		"สถานี%1",
		""="",
	},
	"lines" = {
		"_default" = {
			"title" = "สาย %1"
		},
		"1" = {
			"color" = "009ace",
			"left terminus" = "Baguazhoudaqiaonan",
			"right terminus" = "China Pharmaceutical University",
		},
		"2" = {
			"color" = "a6093d",
			"left terminus" = "Yuzui",
			"right terminus" = "Jingtianlu",
		},
		"3" = {
			"color" = "009a44",
			"left terminus" = "Linchang",
			"right terminus" = "Mozhoudonglu",
		},
		"4" = {
			"color" = "7d55c7",
			"left terminus" = "Longjiang",
			"right terminus" = "Xianlinhu",
		},
		"5" = {
			"color" = "f2da51",
			"left terminus" = "Fangjiaying",
			"right terminus" = "Jiyindadao",
		},
		"6" = {
			"color" = "4bbbb4",
			"left terminus" = "Qixiashan",
			"right terminus" = "Nanjing South Railway Station",
		},
		"7" = {
			"color" = "4a7729",
			"left terminus" = "Xianxinlu",
			"right terminus" = "Xishanqiao",
		},
		"8" = {
			"color" = "666666",
			"left terminus" = "Shiyueguangchang",
			"right terminus" = "Zhonghuamen",
		},
		"9" = {
			"color" = "fa4616",
			"left terminus" = "Danxialu",
			"right terminus" = "Binjiang Park",
		},
		"10" = {
			"color" = "b9975b",
			"left terminus" = "Andemen",
			"right terminus" = "Yushanlu",
		},
		"11" = {
			"color" = "ef426f",
			"left terminus" = "Puzhoulu",
			"right terminus" = "Maluowei",
		},
		"S1" = {
			"color" = "4bbbb4",
			"left terminus" = "Nanjing South Railway Station",
			"right terminus" = "Konggangxinchengjiangning",
		},
		"S2" = {
			"color" = "666666",
			"left terminus" = "Zhonghuamen",
			"right terminus" = {"Dangtu South", "Zhenhuailu"},
		},
		"S3" = {
			"color" = "ba84ac",
			"left terminus" = "Nanjing South Railway",
			"right terminus" = "Gaojiachong",
		},
		"S4" = {
			"color" = "ff631b",
			"left terminus" = "Chahe",
			"right terminus" = "Chuzhou Railway Station",
		},
		"S5" = {
			"color" = "666666",
			"left terminus" = "Xianlinhu",
			"right terminus" = "Yangzhou West Railway Station",
		},
		"S6" = {
			"color" = "c98bdb",
			"left terminus" = "Maqun",
			"right terminus" = "Jurong",
		},
		"S7" = {
			"color" = "b46b7a",
			"left terminus" = "Konggangxinchengjiangning",
			"right terminus" = "Wuxiangshan",
		},
		"S8" = {
			"color" = "ff8000",
			"left terminus" = "Changjiangdaqiaobei",
			"right terminus" = "Jinniuhu",
		},
		"S9" = {
			"color" = "ffc600",
			"left terminus" = "Xiangyulunan",
			"right terminus" = "Gaochun",
		},
	},
	"aliases" = {
		"s1" = "S1",
		"s2" = "S2",
		"s3" = "S3",
		"s4" = "S4",
		"s5" = "S5",
		"s6" = "S6",
		"s7" = "S7",
		"s8" = "S8",
		"s9" = "S9",
	}
}
return p
วัลลภ ตังคณานุรักษ์

วัลลภ ตังคณานุรักษ์ หรือ ครูหยุย เป็นนักพัฒนาสังคมชาวไทย ได้รับการสรรหาเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 และเป็นที่รู้จักในฐานะกรรมการเลขาธิการ มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก

**ประวัติ**
วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ที่ตำบลแตล อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนสุรวิทยาคาร จังหวัดสุรินทร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนสิรินธร จังหวัดสุรินทร์ และปริญญาครุศาสตรบัณฑิต จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัลลภ ได้รับปริญญามหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากคณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

**การทำงาน**
วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เป็นครูที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก จังหวัดกาญจนบุรี เมื่อปี 2523 เป็นหัวหน้าโครงการศูนย์เด็กก่อสร้าง มูลนิธิเด็ก ปี 2526 และผู้จัดการมูลนิธิเด็กอ่อนในสลัมฯ ปี 2527
วัลลภ ได้ก่อตั้งมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ขึ้นในปี 2529 และเขาทำหน้าที่เลขาธิการมูลนิธิ มีบทบาทในการอุปการะช่วยเหลือเด็กและ เยาวชนที่ค่อนข้างมีพื้นฐานยากลำบาก นอกจากนั้นเขายังเป็นอาจารย์พิเศษให้กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
วัลลภ ได้รับแต่งตั้งเป็นสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี 2549 และเป็น ประธานคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการ สภานิติบัญญํติแห่งชาติชุดดังกล่าว ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี 2562 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการการการพัฒนาสังคม และกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ คนพิการ และผู้ด้อยโอกาส

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
หมวดหมู่:สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบแต่งตั้ง
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสุรวิทยาคาร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสิรินธร
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอศีขรภูมิ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
โค่วโถว

โค่วโถว (叩頭) เป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงโดยการหมอบกราบ คือการคุกเข่าและก้มศีรษะลงถึงพื้น ในวัฒนธรรมเขตจีน การโค่วโถวเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงที่สุด การมีใช้อย่างแพร่หลายเพื่อใช้แสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส ผู้บังคับบัญชา หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิจีน เช่นเดียวกับวัตถุสักการะทางศาสนาและวัฒนธรรม ในยุคปัจจุบัน การโค่วโถวมีการใช้ที่ลดลง

**ศัพทวิทยา**
คำว่า "โค่วโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 叩頭/叩头 (p=kòutóu) มีอีกคำเรียกหนึ่งว่า "เคอโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 磕頭/磕头 (j=hap6 tau4) แต่ความหมายของตัวอักษรมีความแตกต่างกัน โดย 叩 มีความหมายโดยทั่วไปว่า "เคาะ" หรือ "โขก" ส่วน 磕 มีความหมายว่าทั่วไปว่า "แตะบน (พื้นผิว)" และ 頭/头 มีความหมายว่าศีรษะ ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้น่าจะอยู่ในช่วงยุควสันตสารทหรือยุครณรัฐของประวัติศาสตร์จีน (771–221 ก่อนคริสตกาล) เพราะเป็นธรรมเนียมที่มีสมัยราชวงศ์ฉิน (221 – 206 ก่อนคริสตกาล)

**ดูเพิ่ม**
โดเงซะ
*การหมอบกราบ
*วันทยหัตถ์

**อ้างอิง**

**รายการอ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Fairbank, John K., and Ssu-yu Teng. "On the Ch'ing tributary system." Harvard Journal of Asiatic Studies 6.2 (1941): 135–246.  online- Frevert, Ute. "Kneeling and the Protocol of Humiliation." in by Benno Gammerl, Philipp Nielsen, and Margrit, eds. Encounters with Emotions: Negotiating Cultural Differences since Early Modernity (2019): pp. 133–159 excerpt.- Gao, Hao. "The "Inner Kowtow Controversy" During the Amherst Embassy to China, 1816–1817." Diplomacy & Statecraft 27.4 (2016): 595–614.- Hevia, James L. "‘The ultimate gesture of deference and debasement’: kowtowing in China." Past and Present 203.suppl_4 (2009): 212–234.- Pritchard, Earl H. "The kotow in the Macartney embassy to China in 1793." Journal of Asian Studies 2.2 (1943): 163–203.  online- isbn = 9781474227292 - Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question I," The American Historical Review, Vol. 2, No. 3 (Apr. 1897), pp. 427–442.  online- Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question II," The American Historical Review, Vol. 2, No. 4 (Jul. 1897), pp. 627–643.   online

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 kowtow
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:มารยาท
หมวดหมู่:การแสดงความเคารพ
โดเงซะ

สองท่าทางที่ใช้ในการโดเงซะ
โดเงซะ (Dogeza) เป็นองค์ประกอบของมารยาทญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ได้แก่การคุมเข่ากับพื้นโดยตรงแล้วโค้งมอบกราบโดยนำศีรษะแตะกับพื้น เพื่อใช้แสดงความเคารพต่อบุคคลที่มีสถานะสูงกว่า เพื่อแสดงความขอโทษอย่างสูง หรือเพื่อแสดงความต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลดังกล่าว
คำว่าโดเงซะใช้ในการเมืองของประเทศญี่ปุ่น เช่น 土下座外交 มีความหมายว่า "คุกเข่าคำนับทางการทูต" 

**ดูเพิ่ม**
 โค่วโถว- วัฒนธรรมญี่ปุ่น- การหมอบกราบ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัฒนธรรมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ท่าของมนุษย์
หมวดหมู่:การแสดงความเคารพ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศศรีลังกา

ศรีลังกา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศศรีลังกา
หมวดหมู่:วัฒนธรรมศรีลังกา
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศศรีลังกา
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศลัตเวีย

ลัตเวีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศลัตเวีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมลัตเวีย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศลัตเวีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในซีแอตเทิล

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในรัฐวอชิงตัน 
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในซีแอตเทิล
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในซีแอตเทิล
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในรัฐวอชิงตัน

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐวอชิงตัน
วอชิงตัน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในรัฐวอชิงตัน
หมวดหมู่:CS1 errors: archive-url

This is a tracking category for CS1 citations that have errors due to the incorrect use of archive-url, archive-date, url-status, and/or dead-url.  In general, the CS1 citations emit error messages that identify the type of error. Cite web does not emit error messages for all error conditions though malformed cite web templates are included in Category:Pages with archiveurl citation errors.
*archive_url_help_text
*archive_missing_date_help_text
*archive_missing_url_help_text
*archive_date_url_ts_mismatch_help_text
*archive_date_missing_url_help_text
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี

พิพิธภัณฑ์หมู่บ้าน (Muzeul Satului) หรือชื่อทางการ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี (Muzeul Național al Satului „Dimitrie Gusti”) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้ง ตั้งอยู่ในอุทยานพระเจ้ามีไฮที่ 1 บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวิถีชีวิตในหมู่บ้านชนบทของโรมาเนีย มีขนาดพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร ภายในประกอบไปด้วยนิคมชาวชนบทแท้ 123 นิคม, สิ่งปลูกสร้าง 363 แห่ง และวัตถุจัดแสดงมากกว่า 50,000 ชิ้นจากทั่วประเทศโรมาเนีย สิ่งปลูกสร้างในพิพิธภัณฑ์มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 และเคลื่อนย้ายมาจากและแสดงถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโรมาเนีย ซึ่งรวมถึงบานัต, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวีย, มารามูเรช, ออลเตนียา, ดอบรูจา, มุนเตนียา
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยดีมีตรีเย กุสตี นักคติชนวิทยาและนักสังคมศาสตร์ แปลนแรกเริ่มของหมู่บ้านเป็นผลงานออกแบบโดยวิกตอร์ อียอน ปอปา นักเขียนบทละครและผู้กำกับ และอ็องรี อัช. ชตาล นักออกแบบฉาก เงินทุนในการก่อสร้างได้รับมาจากมูลนิธิวัฒนธรรมหลวง มีพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ในปี 1936 โดยมีพระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเข้าร่วมในพิธี ในเวลานั้น พิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งที่สี่ของยุโรป ถัดจากสกันเซิน (สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน), น็อชก์ฟ็อลเกอมือเซอึมที่บิกเดย (ออสโล ประเทศนอร์เวย์) และพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียที่ป่าฮอยาในนครกลุฌ-นาปอกา ในช่วงแรกพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีเนื้อที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท 33 แห่งซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากหมู่บ้านที่ผ่านการค้นคว้าวิจัยแล้ว ในจำนวนนี้รวมถึงโบสถ์ไม้แบบมารามูเรชที่ขนย้ายมาจากดรากอมีเรชต์ เทศมณฑลมารามูเรช อาคารหลังนี้ยังคงเป็นอาคารสำคัญชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์และรวมอยู่ในตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในบูคาเรสต์
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลโลก 2034

หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลโลก
หมวดหมู่:ฟุตบอลโลก 2034
หมวดหมู่:สนามฟุตบอลในประเทศซาอุดีอาระเบีย
บอริสลัฟ อีฟก็อฟ

บอริสลัฟ อีฟก็อฟ (Борислав Ивков; 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022) เป็นแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย เขาเป็นผู้ท้าชิงหมากรุกสากลชิงแชมป์โลกใน ค.ศ. 1965 และเล่นในการแข่งระหว่างโซนอลอีกสี่สมัยใน ค.ศ.1967, 1970, 1973 และ 1979
อีฟก็อฟเป็นแชมป์ยูโกสลาเวียสามสมัย (แชมป์ร่วม ค.ศ. 1958, แชมป์ร่วม ค.ศ. 1963, แชมป์ ค.ศ. 1972) และเป็นแชมป์เยาวชนโลกคนแรกใน ค.ศ. 1951
เขาเป็นตัวแทนของประเทศยูโกสลาเวีย 12 สมัยในการแข่งหมากรุกสากลโอลิมเปียด ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1980 และหกสมัยในการแข่งชิงแชมป์ทีมยุโรป
อีฟก็อฟชนะการแข่งระดับสูงจำนวนมากในอาชีพของเขา ซึ่งชัยชนะของทัวร์นาเมนต์ที่โดดเด่น ได้แก่ มาร์เดลปลาตา ค.ศ. 1955, บัวโนสไอเรส ค.ศ. 1955, เบเวอร์เวก ค.ศ. 1961, ซาเกร็บ ค.ศ. 1965, ซาราเยโว ค.ศ. 1967, อัมสเตอร์ดัม-ไอบีเอ็ม ค.ศ. 1974 และมอสโก ค.ศ. 1999 โดยเป็นเวลากว่า 15 ปีนับตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาเป็นนักหมากรุกชาวยูโกสลาเวียอันดับสองรองจากสแวตอซาร์ กลิกอริช และได้เขียนอัตชีวประวัติ 60 ปีของฉันในหมากรุกสากล

**ชีวิตส่วนตัวและการเสียชีวิต**
อีฟก็อฟมีลูกชายหนึ่งคนและหลานชายหนึ่งคนกับโอลกา มาริอา เกซิช ผู้เป็นภรรยา ต่อมา เขามีลูกสองคนกับบรังกา วุยนอวิช ผู้เป็นภรรยาคนที่สอง
อีฟก็อฟเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 สิริอายุได้ 88 ปี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 id=14727
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตจากโรคโควิด-19 ในประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวยูโกสลาเวีย
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
หมวดหมู่:บุคคลจากเบลเกรด
วัดโกรกพระเหนือ

วัดโกรกพระเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโกรกพระ อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ปัจจุบันมีพระครูนิวาตปุญญานุยุต (สุวฑฺฒโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดโกรกพระเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 เดิมเรียกว่า วัดโกรกพระ ต่อมาได้มีวัดอีกวัดหนึ่งอยู่ทางใต้เรียก วัดโกรกพระใต้ จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดโกรกพระเหนือ" วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอุโบสถหลังใหม่ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถเก่า ซึ่งใช้เป็นวิหารชาวบ้านเรียก หลวงพ่อโตวัดโกรกพระเหนือ เจดีย์โบราณ 3 องค์ และปรางค์ อีก 1 องค์

**อ้างอิง**
โกรกพระเหนือ
หมวดหมู่:อำเภอโกรกพระ
เสือโค ก กา

เสือโค ก กา หรือ ทศมูลเสือโค เป็นแบบเรียนไทยที่แต่งขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่งโดยหมื่นพรหมสมพัตสร (มี) 

**ลักษณะและเนื้อหา**
วรรณกรรมแต่งเป็นกาพย์ชนิดต่าง ๆ เช่น กาพย์ฉบัง 16 กาพย์ยานี 11 กาพย์สุวัณมาลา 28 ฯลฯ ตอนท้ายเรื่องแต่งเป็นกลอนสุภาพ โดยมีลักษณะแสดงให้เห็นเป็นแบบฝึกหัดอ่านมาตราตัวสะกดต่าง ๆ ใช้รูปแบบคำประพันธ์ที่ไม่ปรากฏในกวีนิพนธ์ของกวีท่านอื่นและกวียังใช้รูปแบบคำประพันธ์กลบทชนิดต่าง ๆ ทำให้เป็นเอกลักษณ์
เนื้อเรื่อง เสือโค ก กา ดำเนินตามเรื่อง เสือโคคำฉันท์ และบทละครเรื่อง คาวี ซึ่งเรื่องดังกล่าวเป็นที่รู้จักในสังคมไทยมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่เนื้อเรื่องไม่จบ ดำเนินถึงตอนที่นางคาวีได้เป็นนางชายา

**ประวัติ**
หมื่นพรหมสมพัตสร (มี) แต่งขึ้นขณะยังเป็นภิกษุเพื่อใช้เป็นแบบเรียนสอนลูกศิษย์ หลังจากลาสิกขาจนรับราชการย้ายจากมหาดเล็กช่างเขียนมาเป็นอาลักษณ์แล้วจึงได้แต่งปรับปรุงกาพย์ตอนต้นขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2381 เพื่อใช้ถวายพระอักษรพระเจ้าลูกเธอตามรับสั่ง
ต้นฉบับมีทั้งสมุดไทยขาวและสมุดไทยดำ ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่กลุ่มหนังสือตัวเขียนและจารึก สำนักหอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร มีอยู่ 4 ฉบับ
เสือโค ก กา หรือ ทศมูลเสือโค ได้รับการตีพิมพ์สองครั้ง ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2474 ครั้งที่สองพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2521

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หนังสือเรียนภาษาไทย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในซานมารีโน (เมือง)

หมวดหมู่:ซานมารีโน (เมือง)
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศซานมารีโน
ซานมารีโน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน (Национальный музей Таджикистана; Osorkhonai Millii Tojikiston) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงดูชานเบ เมืองหลวงของทาจิกิสถาน
พิพิธภัณฑ์ถูกจัดตั้งในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2477 ตามคำสั่งกฤษฎีการ่วมของคณะกรรมการบริหารกลางและคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต คณะกรรมการราษฎรแห่งสาธารณรัฐทาจิกออกคำสั่งจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งชื่อตาม Kamāl ud-Dīn Behzād ในกรุงดูชานเบ ใน พ.ศ. 2502 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ตำนานท้องถิ่น และวิจิตรศิลป์แห่งสาธารณรัฐ พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามกฤษฎีกาของรัฐบาลทาจิกิสถาน 
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 มีการเปิดอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน

**พื้นที่และส่วนต่าง ๆ**
พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางเมตร2 โดยในจำนวนนี้เป็นห้องนิทรรศการมากกว่า 15,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยส่วนนิทรรศการ 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ส่วนประวัติศาสตร์โบราณและยุคกลาง ส่วนประวัติศาสตร์สมัยใหม่และร่วมสมัย และส่วนวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศทาจิกิสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในดูชานเบ
สถานีแจ้งวัฒนะ 14

สถานีแจ้งวัฒนะ 14 (Chaeng Watthana 14 station; รหัส: PK11) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะในพื้นที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร และเป็นสถานีแรกของสายสีชมพูที่อยู่ในเขตการปกครองของกรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีแจ้งวัฒนะ 14 ตั้งอยู่เหนือถนนแจ้งวัฒนะ ระหว่างซอยหมู่บ้านเบฟเวอรีฮิลล์กับซอยแจ้งวัฒนะ 15/2 ในพื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1, Chan (ชาน) แจ้งวัฒนะ- 2 ซอยแจ้งวัฒนะ 14 (เมืองทอง 1)- 3 ซอยแจ้งวัฒนะ 15/2, ธนาคารกรุงไทย สาขาแจ้งวัฒนะ- 4 ซอยหมู่บ้านเบฟเวอรีฮิลล์

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 มณฑลทหารบกที่ 11- ตลาดเมืองทอง 1- โรงพยาบาลสัตว์บ้านหมอรักหมา- โลตัส แจ้งวัฒนะ- บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1- Chan ชาน แอท ดิ อเวนิว แจ้งวัฒนะ 14- โรงแรม ทีเค พาเลซ แอนด์ คอนเวนชั่น

**อ้างอิง**
แจ้งวัฒนะ 14
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
แจ้งวัฒนะ 14
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน

พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน (Türkmen Milli haly muzeýi) หรือ พิพิธภัณฑ์พรมแห่งชาติ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนโกร็อกลี ในกรุงอาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน
พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2537 มีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ โดยมีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนตั้งแต่ยุคกลางจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 รวมถึงพรมมากกว่า 1,000 ผืนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 นอกเหนือจากคอลเลกชันพรมโบราณมากมายแล้ว ยังมีส่วนที่เกี่ยวกับพรมชูวาล คูร์จุน ทอร์บา และอืน ๆ
บริเวณชั้น 1 ของพิพิธภัณฑ์มีพรมเตกเกและสาริก พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นชื่อจากพรมเตกเกขนาดใหญ่ พรมเตกเกหนึ่งผืนมีขนาด 193 ตารางเมตร² และหนัก 1 ตัน ผลิตโดยคนประมาณ 40 คนใน พ.ศ. 2484 เพื่อใช้ปูม่านให้กับโรงละครบอลชอยในกรุงมอสโก พรมอีกผืนหนึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดยมีขนาดใหญ่กว่า โดยมีขนาด 301 ตารางเมตร² และยาว 14 คูณ 21.2 เมตร โดยสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึง 10 ปีเอกราชของเติร์กเมนิสถานจากสหภาพโซเวียต พรมได้รับการบันทึกว่าเป็นพรมทอมือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พรมผืนหนึ่งซึ่งผลิตใน พ.ศ. 2511 เป็นตัวแทนของชนเผ่าทั้งหมดในเติร์กเมนิสถาน โดยผสมผสานสไตล์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีพรมที่อุทิศให้กับประธานาธิบดีซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ พรมบางผืนที่จัดแสดงเป็นแบบสองด้าน ซึ่งมักจะมีการออกแบบที่แตกต่างกันในแต่ละด้าน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศเติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอาชกาบัต
สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติ

สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติ (National Telecom station; รหัส: PK13) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะในพื้นที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติตั้งอยู่เหนือถนนแจ้งวัฒนะ บริเวณด้านหน้าบริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ในพื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
ก่อนหน้านี้สถานีแห่งนี้ใช้ชื่อโครงการและชื่อในระหว่างการก่อสร้างว่า "สถานีทีโอที" แต่เนื่องมาจากคณะรัฐมนตรีมีมติให้ทีโอทีควบรวมกิจการกับ กสท โทรคมนาคม เป็นโทรคมนาคมแห่งชาติ เอ็นบีเอ็มจึงเสนอให้มีการเปลี่ยนชื่อสถานีถึงสองครั้ง โดยครั้งแรกใช้ชื่อสถานีว่า "สถานีสำนักงานเขตหลักสี่" แต่ต่อมา รฟม. ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติ" ในที่สุด

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยแจ้งวัฒนะ 10, ศรีสวัสดิ์ สำนักงานใหญ่- 2 อาคาร ณ นคร, ซอยแจ้งวัฒนะ 10 - 3 บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ประตู 1, ศูนย์กีฬา บมจ. โทรคมนาคมแห่งชาติ, เอ็นทีสเตเดียม- 4 บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ประตู 2, บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน)- บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด
** ศูนย์ไปรษณีย์ด่วนพิเศษกรุงเทพ
** โรงเรียนการไปรษณีย์
** ที่ทำการไปรษณีย์หลักสี่- อาคาร ณ นคร- บริษัท ศรีสวัสดิ์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) สำนักงานใหญ่

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**รถเอกชน**

**รถชานเมืองและรถหมวด 4**

**อ้างอิง**
โทรคมนาคมแห่งชาติ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
โทรคมนาคมฯ
หมวดหมู่:ถนนในรัฐแคลิฟอร์เนีย

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐแคลิฟอร์เนีย
แคลิฟอร์เนีย
หมวดหมู่:การขนส่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย
สโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24

การแข่งขันวอลเลย์บอลของสโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา หรือ นครราชสีมา ฮุ่ยหวาง คิวมินซี วีซี ตามชื่อผู้สนับสนุน ประจำปี พ.ศ. 2566–พ.ศ. 2567

**รายชื่อผู้เล่น**

**ผู้เล่นต่างชาติ**
 ที่มา : รายชื่อกีฬาสโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24 เพจเฟสบุ๊ก Volleyball Thailand League

**การแข่งขันไทยแลนด์ลีก**

**เลกแรก**
ตารางคะแนน 

**ผลการแข่งขัน**

**เลกสอง**
ตารางคะแนน 

**ผลการแข่งขัน**

**รอบไฟนอล 4**

**ผลการแข่งขัน**

**รอบรองชนะเลิศ**

**รอบชิงชนะเลิศ**

**ผลการแข่งขันประจำฤดูกาล**

**รางวัลบุคคล**
ผู้เล่นทรงคุณค่า
 JPN โคโตเอะ อิโนอูเอะ
*ผู้เล่นทำคะแนนสูงสุด
 THA ศศิภาพร จันทวิสูตร 
*ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
 THA ศศิภาพร จันทวิสูตร 
*ตัวเซตยอดเยี่ยม
 THA สิริมา มานะกิจ 
*เสิร์ฟยอดเยี่ยม
 THA ศศิภาพร จันทวิสูตร 
*ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
  JPN โคโตเอะ อิโนอูเอะ 

** ดูเพิ่ม**
 สโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ฤดูกาลแข่งขันของสโมสรวอลเลย์บอลนครราชสีมา
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในประเทศไทย
นครราชสีมา
นครราชสีมา
พาร์เฟต์ทงกัตสึ

ไฟล์:Tonkatu_parfait.JPG|right|thumb|300x300px| พาร์เฟ่ต์ทงกัตสึจากร้านคิโยมารุสาขาโตเกียวมีเทรีย กล่องบุหรี่ด้านซ้ายขนาด 88 x 55 มม. มีไว้เทียบขนาด
พาร์เฟต์ทงกัตสึ (とんかつパフェ) เป็นเครื่องหมายการค้าของไอศกรีมจดทะเบียนของร้านทงกัตสึ คิโยมารุ มีสำนักงานใหญ่ในเมืองมัตสึยามะ จังหวัดเอฮิเมะ โดยเป็นพาร์เฟต์ที่ผสมทงกัตสึและผลไม้ เช่น แอปเปิล ส้มเช้ง และ กีวี ไอศกรีม ครีมสด ฯลฯ พร้อมโรยหน้า

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมูของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ไอศกรีม
หมวดหมู่:เกล็ดขนมปัง
หมวดหมู่:จังหวัดเอฮิเมะ
ซุนเล้

ซุนเล้ หรือ ซุนเล (เสียชีวิตธันวาคม ค.ศ. 250 หรือมกราคม ค.ศ. 251)name=death date มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน หลี่ (p=Sūn Lǐ) ชื่อรอง เต๋อต๋า (p=Dédá) เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นชาวอำเภอหรงเฉิง เมืองตุ้นก้วน ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอหรงเฉิง มณฑลเหอเป่ย์ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ใจกว้าง ซื่อสัตย์ และกล้าหาญ 
ต่อมาโจซองผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊กแต่งตั้งให้ซุนเล้มียศเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลยังจิ๋ว (揚州 หยางโจว) ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของมณฑลอานฮุยและมณฑลเจียงซูในปัจจุบัน ซุนเล้ยังได้รับตำแหน่งเป็นขุนพลผู้สงบคลื่น (伏波將軍 ฝูปัวเจียงจฺวิน) และบรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว)
ในปี ค.ศ. 241 จวนจ๋อง (全琮 เฉฺวียน ฉง) ขุนพลวุยก๊กยกทัพบุกอาณาเขตของวุยก๊ก ซุนเล้จึงถูกส่งไปป้องกันพื้นที่และได้เผชิญหน้ากับจวนจ๋องในยุทธการที่เชฺว่เปย์ (芍陂) ซุนเล้ขับไล่จวนจ๋องไปได้สำเร็จ จึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีเจ้ากรมมหาดเล็ก (少府 เฉาฝู่) และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ามณฑล (牧 มู่) ของมณฑลกิจิ๋ว (冀州 จี้โจว) ซึ่งอยู่ในมณฑลชานซีในปัจจุบัน
ภายหลังอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลงในปี ค.ศ. 249 ทีจบลงด้วยการประหารชีวิตโจซอง สุมาอี้ได้แต่งตั้งซุนเล้เป็นผู้กำกับการมณฑลนครหลวง และมอบตำแหน่งเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) กับบรรดาศักดิ์ต้าลี่ถิงโหว (大利亭侯)
หลังจากซุนเล้เสียชีวิต ได้รับสมัญญานามว่าจิ่งโหว (景侯)

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในมณฑลชานตง
คูโบต้า

คูโบต้า คอร์ปอเรชัน (株式会社クボタ) เป็นบริษัทข้ามชาติของญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในโอซากะ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1890 บริษัทผลิตผลิตภัณฑ์หลายชนิด เช่นรถแทรกเตอร์ เครื่องจักรกลการเกษตร อุปกรณ์ก่อสร้าง เครื่องยนต์ เครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ ท่อ วาล์ว โลหะหล่อ เครื่องสูบน้ำ และอุปกรณ์สำหรับการทำน้ำให้บริสุทธิ์ บำบัดน้ำเสีย และเครื่องปรับอากาศ
เครื่องยนต์คูโบต้ามีทั้งแบบดีเซลและเบนซินหรือแบบจุดระเบิดตั้งแต่เครื่องยนต์ขนาดเล็ก 0.276 ลิตรไปจนถึงเครื่องยนต์ 6.1 ลิตร ในรูปแบบระบายความร้อนด้วยอากาศและระบายความร้อนด้วยของเหลว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มบริษัทของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โอซากะ
หมวดหมู่:บริษัทญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2433
พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ

ทางเข้าพิพิธภัณฑ์ มีนาคม พ.ศ. 2550
พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ ()  เป็นภัตตาคารและพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของแกงกะหรี่ในเขตอิเซซากิโจของเมืองท่าโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2550 ภัตตาคารของพิพิธภัณฑ์มีแกงกระหรี่ชนิดต่าง ๆ มีให้เลือกหลายรายการ ตั้งแต่อาหารมื้อใหญ่ไปจนถึงตัวเลือกแบบจานด่วน
พิพิธภัณฑ์มีการจำลองท่าเรือโยโกฮามะในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ไว้ด้วย การจัดแสดงเรียงรายตามผนังและส่วนหนึ่งของพื้นที่ส่วนกลางที่สร้างขึ้นเป็นรูปเรือที่ท่าเรือ บนชั้น 8 มีห้องในเรือที่สร้างขึ้นใหม่พร้อมอุปกรณ์วิทยุรหัสมอร์ส
พิพิธภัณฑ์ดำเนินการโดยบริษัท มาตาฮาริ จำกัด เปิดทำการเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2544 และปิดทำการในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 เมื่อสิ้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มีผู้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ทั้งหมด 8.7 ล้านคน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูล**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ja-  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบริษัท มาตาฮาริ จำกัด ja
แกงกะหรี่
หมวดหมู่:ภัตตาคารในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แกง
แกงกะหรี่
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศทาจิกิสถาน

ทาจิกิสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศทาจิกิสถาน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมทาจิกิสถาน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศทาจิกิสถาน
พิพิธภัณฑ์ซูโม่

พิพิธภัณฑ์ซูโม่  (Sumō Hakubutsukan) เป็นสถาบันที่ตั้งอยู่ในอะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังในเขตซูมิดะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์บริหารงานโดยสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์เปิดทำงานในเดือนกันยายน พ.ศ. 2497 เมื่ออะรีนาคูรามาเอะ โคกูงิกังสร้างเสร็จ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มาจากสิ่งของที่ทาดามาซะ ซากาอิผู้ชื่นชอบกีฬาซูโม่ที่มีชื่อเสียงและผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์สะสมมาเป็นเวลาหลายปี พันธกิจของพิพิธภัณฑ์คือการป้องกันการสูญหายของสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับซูโม่ด้วยการรวบรวมและจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 เมื่ออะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังเปิดทำการ จึงมีการย้ายพิพิธภัณฑ์มาในตำแหน่งปัจจุบัน

**คลังภาพ**

**ดูเพิ่ม**
 ซูโม่

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 List of Sumo Museum past exhibits ja

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในโตเกียว
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์กีฬาในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2497
พิพิธภัณฑ์ซูโม่
หฺวางหลง (ง่อก๊ก)

หฺวางหลง  (p=Huánglóng) เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชหฺวางหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 229 ถึง ค.ศ. 231 รวมเวลา 3 ปี
ในเดือน 4 ของศักราชหฺวางอู่ปีที่ 8 (ค.ศ. 229) ซุนกวนขึ้นเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งง่อก๊ก เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหลงปีที่ 1
ซุนกวนใช้หฺวางหลงเป็นชื่อศักราชเพื่อประกาศความชอบธรรมในการสถาปนารัฐง่อก๊กของตน

**การเปลี่ยนชื่อศักราช**
 ศักราชหฺวางอู่ปีที่ 8 (ค.ศ. 229) —— เดือน 4 วันที่ 13 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหลงปีที่ 1- ศักราชหฺวางหลงปีที่ 4 (ค.ศ. 232) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียเหอปีที่ 1

**ตารางเทียบศักราช**

**ดูเพิ่ม**
 ศักราชของจีน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
id=ISBN 7101025129
*archive-url=https://web.archive.org/web/20070825002742/http://www.eastasia.ntu.edu.tw/chinese/05_a04.htm
หมวดหมู่:ศักราชของง่อก๊ก
ลัทธิบะอษ์

ลัทธิบะอษ์ (Ba'athism, Baathism) เป็นอุดมการณ์ชาตินิยมอาหรับที่ส่งเสริมการสร้างและพัฒนารัฐอาหรับเดียวผ่านการนำโดยพรรคแนวหน้าของรัฐบาลสังคมนิยมปฏิวัติ อุดมการณ์นี้อิงจากทฤษฎีของมีชีล อัฟลัก (พรรคบะอษ์อิรัก), ซะกี อัลอัรซูซี (พรรคบะอษ์ซีเรีย) และเศาะลาห์ อัดดีน อัลบีฏอรp=8 ซึ่งทั้งสามเป็นปัญญาชนชาวซีเรีย ผู้นำบะอษ์สมัยใหม่คนสำคัญ ได้แก่ ซัดดัม ฮุสเซน อดีตประธานาธิบดีอิรัก, ฮาฟิซ อัลอะซัด และบัชชาร อัลอะซัด อดีตประธานาธิบดีซีเรีย
ลัทธิบะอษ์สนับสนุน "ยุคเรืองปัญญาของชาวอาหรับ" รวมถึงการฟื้นฟูวัฒนธรรม คุณค่าและสังคม บะอษ์ยังส่งเสริมการจัดตั้งรัฐพรรคการเมืองเดียวและปฏิเสธแนวคิดพหุนิยมทางการเมืองโดยไม่ระบุช่วงเวลา ซึ่งพรรคบะอษ์จะใช้ช่วงเวลาที่ไม่ระบุนี้ในการพัฒนาสังคมอาหรับที่ "รุ่งเรือง" ลัทธิบะอษ์อิงจากหลักโลกิยนิยม ชาตินิยมอาหรับ อุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับและสังคมนิยมอาหรับ ลัทธิบะอษ์มีมุมมองคล้ายกับลัทธิมากซ์ที่มองศาสนาเป็นเครื่องมือของชนชั้นนำดั้งเดิมในการกดขี่ผู้ที่อ่อนแอกว่าในสังคมและรักษาระเบียบทางสังคมของพวกตน
ลัทธิบะอษ์สนับสนุนนโยบายเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม เช่น รัฐมีอำนาจควบคุมทรัพยากรธรรมชาติ จำกัดการนำเข้าจากประเทศอื่น กระจายการถือครองที่ดินให้ชาวไร่ชาวนาและนิยมระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน นักคิดบะอษ์ยุคแรกปฏิเสธการต่อสู้ระหว่างชนชั้นแม้จะได้รับอิทธิพลส่วนใหญ่จากกลุ่มสังคมนิยมตะวันตกก็ตาม โดยแย้งว่ามันขัดขวางเอกภาพของชาวอาหรับ พวกเขายืนกรานว่าสังคมนิยมเป็นหนทางเดียวในการพัฒนาสังคมอาหรับให้เป็นหนึ่งเดียว
ชื่อลัทธิบะอษ์มาจากวลีภาษาอาหรับว่า อัลบะอ์ษียะฮ์ (البعثية) ซึ่งมาจากคำว่า บะอษ์ (بعث) หมายถึง "การเกิดใหม่" หรือ "การคืนชีพ" รัฐที่พรรคบะอษ์ปกครองในอดีต (อิรักและซีเรีย) กีดกันการวิจารณ์อุดมการณ์พรรคผ่านการปกครองแบบอำนาจนิยม ซิเปรียน บลาไมเอิร์ส วิจารณ์ลัทธิบะอษ์ว่าเป็น "ลัทธิฟาสซิสต์สายพันธุ์ตะวันออกกลาง" เนื่องจากมีลักษณะหลายอย่างร่วมกับลัทธิฟาสซิสต์ในยุโรป เช่น ความพยายามในการผสาน "ชาตินิยมมูลวิวัติแบบไม่เสรี สังคมนิยมที่ไม่ใช่มากซ์และวิสัยทัศน์แบบนักปฏิวัติของชนชั้นนำ เพื่อสร้าง 'สิ่งใหม่' และ 'รื้อฟื้นความยิ่งใหญ่ในอดีต'"p=84 ขณะที่อับราฮัม เบน-ซูร์ ขนานนามพรรคบะอษ์ที่เถลิงอำนาจในซีเรียหลังรัฐประหารใน ค.ศ. 1963 ว่าเป็น "ลัทธิบะอษ์ใหม่" เนื่องจากไปไกลกว่าอุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับและเน้นย้ำความสำคัญทางทหาร1968 ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดเดิมของอัฟลักและอัลบีฏอร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:อุดมการณ์ทางการเมือง
หมวดหมู่:สังคมนิยมอาหรับ
หมวดหมู่:ชาตินิยมอาหรับ
หมวดหมู่:ชาตินิยมฝ่ายซ้าย
หมวดหมู่:ขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองเชิงผสาน
ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน

ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน (Statens centrum för arkitektur och design; Swedish Centre for Architecture and Design) หรือ อาร์คเดส (ArkDes) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรม (Arkitekturmuseet) เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของสวีเดนด้านการออกแบบและสถาปัตยกรรม ตั้งอยู่บนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมนในนครสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน โดยตั้งอยู่เป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารเดียวกับมอเดอร์นามูเซต พิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม, หารวางผังเมือง และการออกแบบ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจุจุบันคือ คีราน ลอง และอยู่ภายใต้การบริหารงานของกระทรวงวัฒนธรรม

**ประวัติศาสตร์**
พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมก่อตั้งขึ้นในปี 1962 ภายใต้การนำของสมาคมแห่งชาติสถาปนิกสวีเดน (National Association of Swedish Architects; (Sveriges Arkitekters Riksförbund) โดยตั้งขึ้นเป็นมูลนิธิเอกชน ก่อนที่จะถูกแปรเป็นของรัฐในปี 1978 ณ เวลานั้น พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในอาคารของกรมแผนที่ทะเลบนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมน อาคารหลังใหม่ออกแบบโดยเจ้าของรางวัลพริทซ์เคอร์ ราฟาเอล โมเนโอ เปิดในปี 1998
ในปี 2013 รัฐบาลสวีเดนออกระเบียบใหม่และเปลี่ยนชื่อศูนย์เป็นชื่อในปัจจุบัน และนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s กระทรวงวัฒนธรรมของสวีเดนเป็นผู้บริหารงาน

**อาคาร**
อาร์คเดสตั้งอยู่ในสองอาคาร ได้แก่อดีตโถงฝึกซ้อมของกองทัพเรือ เอ็กเซอร์ซีสฮูเซท และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบโดยสถาปนิกชาวสเปน ราฟาเอล โมเนโอ สร้างขึ้นในปี 1994 ถึง 1997 นิทรรศการทั้งถาวรและชั่วคราวมีจัดแสดงในอาคารเก่าแก่ที่ออกแบบโดยเฟรดริค บล็อม และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบด้วยรูปแบบอัตถประโยชน์นิยม อาคารหลังที่โมเนโอออกแบบได้รับรางวัลคัสเพอร์ ซาลีน ในปี 1998 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในสต็อกโฮล์ม
หมวดหมู่:ศิลปะสต็อกโฮล์ม
สกันเซิน

สกันเซิน (Skansen, pron; "ป้อมเล็ก ๆ") เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งและสวนสัตว์ ตั้งอยู่บนเกาะยือร์กัวเดิน สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 1891 โดยอัตตือร์ ฮาเซียลิอุส (1833–1901) เพื่อแสดงวิถีชีวิตในต่างจังหวัดของสวีเดนส่วนต่าง ๆ ก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม เริ่มแรกพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยบ้านเรือนกว่า 150 หลัง ที่ฮาเซียลิอุสเดินทางไปซื้อมาจากทั่วประเทศ และมีหนึ่งหลังที่มาจากเทเลอมาร์กในประเทศนอร์เวย์) ในพิพิธภัณฑ์มีเพียงสามอาคารเท่านั้นที่ไม่ใช่อาคารหลังต้นฉบับ แต่มาจากการสร้างขึ้นเลียนแบบให้สมจริงที่สุด
ยอดเข้าชมของสกันเซินอยู่ที่มากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี สกันเซินมีขนาดพื้นที่ 75 เอเคอร์ (300,000 ตารางเมตร) ภายในจัดแสดงบ้านเรือนและอาคารที่จำลองวิถีชีวิตในศตวรรษที่ 19 ในอาคารยังมีการจำลองวิถีชีวิตของช่างสาขาต่าง ๆ ในชุดแบบดั้งเดิม เช่น ช่างขัดหนัง ช่างทำรองเท้า ช่างเงิน ช่างเป่าแก้ว คนอบขนมปัง ภายในยังมีแปลงปลูกใบยาสูบขนาดเล็กสำหรับใช้ทำบุหรี่ รวมถึงยังมีสวนสัตว์ที่มีสัตว์สแกนดิเนเวียจำนวนมาก เช่น หมีสีน้ำตาล, กวางมูส, แมวน้ำเทา, ลิงซ์ยูเรเชีย,  หมาป่า, หมาจิ้งจอกแดง, นาก, กวางเรนเดียร์, แมวน้ำอ่าว, นกเค้าใหญ่ยูเรเชีย, นกฮูกเทาใหญ่ และวุลเวอรีน นับตั้งแต่ปี 1903 มีการจัดตลาดนัดคริสต์มาสในต้นเดือนธันวาคมที่จัตุรัสกลาง "บ็อลเนิส" (Bollnäs)
นับตั้งแต่ปี 1897 สกันเซินให้บริการโดยสกันเซินส์แบร์ยบานา รถไฟจิ๋วความยาวรางระยะทาง 196.4 เมตร และไต่ไปถึงความสูง 34.57 เมตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Skansen-akvariet-  Panoramic virtual tour of brown bear enclosure at Skansen date=2017-10-17
เวลคัมทูนิวยอร์ก

"เวลคัมทูนิวยอร์ก" (Welcome to New York) เป็นเพลงของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ในชื่อ 1989 (2014) เพลงนี้ประพันธ์โดยสวิฟต์ และไรอัน เท็ดเดอร์ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากการย้ายถิ่นฐานของสวิฟต์ไปยังนครนิวยอร์กในเดือนเมษายนปี 2014 บทประพันธ์เพลงกล่าวถึงอิสรภาพที่เพิ่งค้นพบในเมืองนี้และทัศนคติที่เบิกบานใจต่อความอกหักในอดีต
สวิฟต์, สวิฟต์ และสวิฟต์ ผลิตเพลง "เวลคัมทูนิวยอร์ก" ซึ่งเป็นเพลงที่ขับเคลื่อนโดยเครื่องสังเคราะห์เสียงด้วยการสั่นเป็นจังหวะ โปรแกรมกลอง และเสียงขับร้องมัลติแทร็ก นักวิจารณ์เพลงอธิบายว่ามีลักษณะเป็นเพลงแนวซินท์ป็อป อิเล็กโทรป็อป และดิสโก โดยเพลงนี้เปิดให้ดาวน์โหลดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2014 หนึ่งสัปดาห์ก่อนการเปิดตัวอัลบั้ม 1989 "เวลคัมทูนิวยอร์ก" ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายโดยนักวิจารณ์ ซึ่งส่วนใหญ่วิจารณ์ถึงบทประพันธ์เพลงว่าไม่ซับซ้อนสำหรับเพลงสรรเสริญเมืองนิวยอร์ก ผู้ที่ชื่นชอบเพลงบางคนยกย่องผลงานว่ามีความสดใสและทำนองที่ติดหู และตีความเนื้อเพลงว่าสนับสนุนสิทธิของแอลจีบีที
เพลงนี้ติด 20 อันดับสูงสุดของชาร์ตเพลงในแคนาดา นิวซีแลนด์ และสกอตแลนด์ โดยในสหรัฐขึ้นถึงอันดับที่ 48 ในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และได้รับการรับรองระดับแพลตตินัมโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) สวิฟต์บริจาครายได้ทั้งหมดจากการจำหน่ายให้กับกองการศึกษาของนครนิวยอร์ก เธอยังรวมแทร็กไว้ในรายการแสดงของเดอะ 1989 เวิลด์ทัวร์ (2015) และแสดงในวันที่กำหนดของการทัวร์ครั้งต่อ ๆ ไปของเธอ หลังจากข้อพิพาทในปี 2019 เกี่ยวกับการเป็นเจ้าของสิทธิ์การถือครองเพลงของสวิฟต์ เธอได้บันทึกเพลงอีกครั้งในชื่อ "เวลคัมทูนิวยอร์ก (เทย์เลอร์เวอร์ชัน)" สำหรับอัลบั้มที่บันทึกเสียงในชื่อ 1989 (เทย์เลอร์เวอร์ชัน) (2023)

**ชาร์ต**

**การรับรอง**

**อ้างอิง**
 Cite book |last=Busà |first=Alessandro |title=The Creative Destruction of New York City: Engineering the City for the Elite |url=https://archive.org/details/creativedestruct0000busa |publisher=Oxford University Press |year=2017 |pages= 171–208 |isbn=978-0-19-061009-8 |chapter=The Power Branders of New York City- cite book |last=Perone |first=James E. |title=The Words and Music of Taylor Swift |publisher=ABC-CLIO |year=2017 |isbn=978-1-4408-5295-4 |series=The Praeger Singer-Songwriter Collection- Cite journal |last=Smialek |first=Eric |date=2021 |title=Who Needs to Calm Down? Taylor Swift and Rainbow Capitalism |journal=Contemporary Music Review |volume=40 |issue=1 |pages=99–119 |doi=10.1080/07494467.2021.1956270 |via=Taylor & Francis
หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:เพลงของเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:เพลงบันทึกเสียงที่ผลิตโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:เพลงบันทึกเสียงที่ผลิตโดยไรอัน เท็ดเดอร์
หมวดหมู่:เพลงที่ประพันธ์คำร้องโดยไรอัน เท็ดเดอร์
หมวดหมู่:เพลงที่ประพันธ์คำร้องโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:เพลงเกี่ยวกับนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:เพลงซินท์ป็อปอเมริกัน
หมวดหมู่:เพลงที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:เพลงบันทึกเสียงที่ผลิตโดยไรอัน เท็ดเดอร์

หมวดหมู่นี้สำหรับเพลงที่ผลิตหรือร่วมผลิตโดย ไรอัน เท็ดเดอร์
ไรอัน เท็ดเดอร์
หมวดหมู่:เพลงที่ประพันธ์คำร้องโดยไรอัน เท็ดเดอร์

หมวดหมู่นี้สำหรับเพลงที่ประพันธ์คำร้องหรือร่วมประพันธ์คำร้องโดยไรอัน เท็ดเดอร์
ไรอัน เท็ดเดอร์
หมวดหมู่:เพลงที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ

เพลงที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ ตัวละคร และ/หรือประเด็น หรือการดึงดูดความสนใจของชุมชนของแอลจีบีที/เควียร์
หมวดหมู่:ดนตรีที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:เพลงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเพศ
มิลเลิสกัวเดิน

มิลเลิสกัวเดิน (Millesgården) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและสวนประติมากรรม ตั้งอยู่บนเกาะลีดิงเงอ สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนพื้นที่ของอดีตบ้านพักของสถาปนิกคอล มิลเลิส (ค.ศ. 1875–1955) และศิลปินผู้เป็นภรรยา อ็อลกา มิลเลิส (ค.ศ. 1874–1967) มิลเลิสกัวเดินประกอบด้วยสามส่วนหลัก คือ บ้านหลังเดิมของศิลปิน, หอศิลป์ และอุทยานประติมากรรม

**ประวัติศาสตร์**
ใน ค.ศ. 1906 คอลและอ็อลกา มิลเลิส คู่สามีภรรยา ได้ซื้อที่ดินแปลงหนึ่งบนเกาะลีดิงเงอ ตัวบ้านสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1908 เป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกคอล เอ็ม. เบ็งต์ซ็อน (Karl M. Bengtson; ค.ศ. 1878–1935) ต่อมามีการปรับสภาพและต่อเติมตามมาผ่านความร่วมมือกับเอียเว็ต มิลเลิส (Evert Milles; ค.ศ. 1885–1960) สถาปนิกผู้เป็นน้องชายของมิลเลิส ผลงานส่วนใหญ่ในมิลเลิสกัวเดินเป็นผลงานของคอล นอกจากนี้ภายในยังมีโรงช่างประติมากรรมลิลลา อาเตอลีเยน (Lilla Ateljén) คอลและอ็อลกาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นหลักจนกระทั่ง ค.ศ. 1931 ใน ค.ศ. 1936 มิลเลิสกอร์เดนได้แปรสภาพเป็นมูลนิธิและมอบเป็นของขวัญแก่สาธารณะ
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ได้มีการตั้งโบสถ์น้อยสร้างจากไม้หลักหนึ่งขึ้นตรงจุดที่เป็นที่ฝังร่างของคอลและอ็อลกา ตามด้วยในคริสต์ทศวรรษ 1950 มีการสร้างบ้านของอันเนอ (Annes hus) ซึ่งสร้างขึ้นตามภาพเขียนของเอียเว็ต มิลเลิส ซึ่งออกแบบมาให้แก่อันเนอ เฮียดมาร์ก (Anne Hedmark; ค.ศ. 1899–1993) ผู้ที่ต่อมาเป็นเลขานุการและภัณฑารักษ์ของบ้านใน ค.ศ. 1950 เธออาศัยอยู่ที่นี่จนถึง ค.ศ. 1986
อาคารหลังใหม่สุดในพื้นที่คือหอศิลป์ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกยูฮัน เซ็ลซิง (Johan Celsing) เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1999

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Anders Bergström (2004) Millesgården - Arkitektur och trädgård (Stockholm: Atlantis) 91-7486-799-7-  Millesgården website (in English and Swedish)
เทรูโอะ อาเบะ

เทรูโอะ อาเบะ (安部輝雄) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ซึ่งทำหน้าที่ให้แก่ทีมชาติญี่ปุ่น

**อาชีพสโมสร**
อาเบะทำหน้าที่ให้แก่สโมสรกังกากุที่ประกอบด้วยนักฟุตบอลเก่าและผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกังเซกากูอิงที่เขาเคยศึกษามา เขาได้ทำหน้าที่ร่วมกับนักฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นหลายคน ทั้งยูกิโอะ โกโต, ฮิเดโอะ ซากาอิ และอื่น ๆ

**อาชีพทีมชาติ**
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1934 อาเบะได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมชาติญี่ปุ่นในการแข่งกีฬาตะวันออกไกล 1934 ที่มะนิลา ซึ่งในการแข่งครั้งนี้ เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม เขาได้รับการเปิดตัวเพื่อปะทะกับทีมดัตช์อีสต์อินดีส์ และวันที่ 15 พฤษภาคม เขายังได้ปะทะกับทีมชาติฟิลิปปินส์ โดยเขาทำหน้าที่ 2 เกมให้แก่ญี่ปุ่นในปีดังกล่าว

**สถิติทีมชาติ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 50008
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายทีมชาติญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กองหลังฟุตบอลชาย
พรรครวมใจไทย (พ.ศ. 2566)

พรรครวมใจไทย เป็นพรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนก่อตั้งเป็นลำดับที่ 1/2566 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2566 โดยมีนายบุญรวี ยมจินดา พี่ชายแท้ ๆ ของนายจักรพันธุ์ ยมจินดา ดีเจชื่อดัง อดีตผู้ประกาศข่าว และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระยอง พรรคประชาธิปัตย์ และพรรคไทยรักไทย และนายอรุณ คูณคำ เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนแรก พร้อมกับกรรมการบริหารพรรคอีก 7 คน
ก่อนที่นายบุญรวีจะก่อตั้งพรรครวมใจไทยนั้น ในช่วงปี 2564 เขาเคยเป็นประธานยุทธศาสตร์พรรคภราดรภาพ ในช่วงที่มีกระแสข่าวลือว่าพิมรี่พาย แม่ค้าและอินฟลูเอ็นเซอร์ชื่อดัง จะมาสมัครเป็นสมาชิกพรรคเพื่อลงลงเล่นการเมือง ก่อนที่ต่อมาเขาจะลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคและประธานยุทธศาสตร์พรรคภราดรภาพเพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น นายกองค์การบริหารส่วนตำบลนากลาง จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นถิ่นฐานบ้านเกิดของมารดา
ต่อมานายอรุณ เลขาธิการพรรค และสิบเอกอรัญ คูณคำ โฆษกพรรคขาดสมาชิกภาพ ทำให้พ้นจากตำแหน่งกรรมการบริหารพรรคเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2566 พรรครวมใจไทยจึงได้จัดประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 1/2566 เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2566 เพื่อแก้ไขข้อบังคับพรรคโดยยกเลิกฉบับเดิมทั้งฉบับและประกาศใช้ข้อบังคับพรรคฉบับปี 2566 และเลือกตั้งกรรมการบริหารพรรคแทนตำแหน่งที่ว่างจำนวน 2 คนซึ่งที่ประชุมมีมติเลือกนางสาวจินดารัตน์ สุขสังวาลย์ และพลตรีฉัตรมงคล เกิดปั้น เป็นเลขาธิการพรรคและโฆษกพรรคคนใหม่
ต่อมาในวันที่ 12 กันยายน 2566 พลตรีฉัตรมงคลได้ยื่นหนังสือลาออกจากสมาชิกพรรคทำให้พ้นจากตำแหน่งโฆษกพรรค ส่งผลให้เหลือคณะกรรมการบริหารพรรคทั้งสิ้น 5 คน

**อ้างอิง**
รวมใจไทย (พ.ศ. 2566)
หมวดหมู่:พรรคการเมืองไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
พิพิธภัณฑสถานกลางแห่งรัฐคาซัคสถาน

พิพิธภัณฑสถานกลางแห่งรัฐคาซัคสถาน (Қазақстан мемлекеттік орталық музейі / Qazaqstan memlekettık ortalyq muzeiı) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐในอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของเมืองและหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของเอเชียกลาง พิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1931 ในอาคารอาสนวิหารอัลมาเตอ ต่อมาได้ย้ายไปยังอาคารแห่งใหม่เริ่มต้นในปี 1985 และใช้งานมาจนปัจจุบัน
ในปี 1920 รัฐกฤษฎีกาของรัฐบาลคาซัคสถานได้ประกาศตั้งพิพิธภัณฑ์ส่วนภูมิภาคกลางคาซัคสถาน (Kazakh Central Regional Museum) ขึ้น ในเวลานั้นได้ของสะสมบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ผู้ว่าการโอเรนบุร์ก เคลื่อนย้ายมาเป็นของพิพิธภัณฑ์ ต่อมามีการเปลี่ยนผ่านพิพิธภัณฑ์สู่นครอัลมาเตอในปี 1929
อาคารหลังปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นในปี 1985 โดยภายในยังมีส่วนของสำนักงานฟื้นฟูสภาพโบราณวัตถุเช่นกัน ในปี 2005 พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะองค์การค้นคว้าวิจัยอย่างเป็นทางการ ทำให้พิพิธภัณฑ์สามารถมีโอกาสประกอบการสำรวจทางประวัติศาสตร์และขยายขอบงานขององค์การ นับตั้งแต่ปี 2006 พิพิธภัณฑ์เข้าร่วมกิจกรรมนานาชาติ "ราตรีพิพิธภัณฑ์" (Музейлер түні / Muzeiler tünı)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศคาซัคสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอัลมาเตอ
สถานีลาดปลาเค้า

สถานีลาดปลาเค้า (Lat Pla Khao station; รหัส: PK18) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีลาดปลาเค้าตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา ระหว่างซอยรามอินทรา 21 (สุขาภิบาล 3) กับซอยรามอินทรา 23 (สุขาภิบาล 4) ทางทิศตะวันออกของทางแยกลาดปลาเค้า (จุดตัดระหว่างถนนรามอินทรากับถนนลาดปลาเค้า) ในพื้นที่แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยรามอินทรา 21 (สุขาภิบาล 3)- 2 ซอยรามอินทรา 23 (สุขาภิบาล 4), สุกี้ตี๋น้อย รามอินทรา- 3 บิ๊กซี เอ็กซ์ตร้า รามอินทรา- 4 ซอยรามอินทรา 4/3, ตลาดลาดปลาเค้า

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ทางแยกลาดปลาเค้า- กองตำรวจสื่อสาร สำนักงานตำรวจแห่งชาติ- ตลาดลาดปลาเค้า- บิ๊กซี เอ็กซ์ตร้า รามอินทรา

**รถโดยสารประจำทาง**

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**อ้างอิง**
ลาดปลาเค้า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
ลาดปลาเค้า