Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
โจ วิลล็อก

โจเซฟ จอร์จ วิลล็อก (Joseph George Willock; เกิด 20 สิงหาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้แก่นิวคาสเซิลยูไนเต็ด สโมสรในพรีเมียร์ลีก

**อาชีพ**
วิลล็อกเข้าร่วมทีมเยาวชนของอาร์เซนอลด้วยวัยเพียง 4 ปีครึ่ง และได้เล่นร่วมกับพี่ชายของเขา เขาลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2017 ในการแข่งขันอีเอฟแอลคัพนัดที่พบกับดองคัสเตอร์โรเวอส์

**อาร์เซนอล**
วิลล็อกลงเล่นนัดแรกในพรีเมียร์ลีกในนัดที่พบกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2018 และทำประตูแรกให้กับทีมชุดใหญ่เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ในยูฟ่ายูโรปาลีกนัดที่บุกเอาชนะ Vorskla Poltava 3–0 ต่อมาเขาทำสองประตูในเอฟเอคัพนัดที่บุกเอาชนะแบล็กพูล 3–0 เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2019
วันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2019 มีการรายงานว่าวิลล็อกได้ขยายสัญญาระยะยาวกับอาร์เซนอลออกไป ต่อมาวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2019 เขาทำประตูช่วยให้ทีมบุกเอาชนะไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท 3–0 ในยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2019–20 ต่อมาวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2019 วิลล็อกทำประตูแรกในการลงเล่นที่เอมิเรตส์สเตเดียม ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะนอตทิงแฮมฟอเรสต์ในอีเอฟแอลคัพไปได้ 5–0 โดยประตูที่เขาทำได้มีจุดเริ่มต้นจากเอกตอร์ เบเยริน ต่อมาวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2020 เขาทำประตูแรกในพรีเมียร์ลีกช่วยให้ทีมบุกเอาชนะเซาแทมป์ตัน 2-0

**นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (ยืมตัว)**
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 วิลล็อกถูกปล่อยยืมตัวให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในช่วงที่เหลือของฤดูกาล 2020–21 เขาทำประตูในนาทีที่ 16 ในนัดแรกที่เขาลงเล่นให้กับสโมสรที่พบกับเซาแทมป์ตันเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ต่อมาหลังจากที่ทำประตูจากการลงเล่นเป็นตัวสำรองในนัดที่พบกับทอตนัมฮอตสเปอร์, เวสต์แฮมยูไนเต็ด และลิเวอร์พูล เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดที่ออกไปเยือนเลสเตอร์ซิตี โดยเขาทำประตูแรกให้กับทีมจนช่วยให้ทีมบุกเอาชนะไปได้ 4–2 ต่อมาวันที่ 14 พฤษภาคม เขาทำประตูให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในนัดที่เปิดบ้านแพ้ต่อแมนเชสเตอร์ซิตี 4–3 ต่อมาวันที่ 19 พฤษภาคม เขาทำประตูในลีกเป็นนัดที่ 6 ติดต่อกับ ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดที่ทำสถิติเช่นนี้ได้ในพรีเมียร์ลีกด้วยวัยเพียง 21 ปี 272 วัน และเป็นการทำลายสถิติเก่าของโรเมลู ลูกากู สี่วันถัดมา การแข่งขันนัดสุดท้ายของพรีเมียร์ลีก เขาทำประตูได้อีกครั้ง นับเป็นการทำประตูให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดติดต่อกันถึง 7 นัด ซึ่งมากที่สุดเทียบเท่ากับตำนานสโมสรอย่างอลัน เชียเรอร์

**เกียรติประวัติ**
อาร์เซนอล- เอฟเอคัพ: 2019–20- เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์: 2017, 2020- ยูฟ่ายูโรปาลีก รองชนะเลิศ: 2018–19

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Profile at the Arsenal F.C. website-  Profilefix-attempted=yes  at the Football Association website
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากลอนดอน
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอนโบโรวอลทัมฟอเรสต์
วัดศิริจันทาราม

วัดศิริจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี 
วัดศิริจันทารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยมีนายศิริ วิมุกตานนท์ เป็นผู้ถวายที่ดิน 15 ไร่ และดำเนินการสร้างวัด ใช้ชื่อว่า วัดศิริอินราม ตามนามผู้บริจาค ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น วัดนาขวัญ ต่อมาทายาทผู้สร้างวัดได้บริจาคที่ดินเพิ่มเติม 3 ไร่และผู้บริจาคที่ดินขอให้เปลี่ยนนามวัดใหม่ จึงได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดศิริจันทาราม" เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2507 และยังให้ราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลระดับประถมศึกษาในที่ดินทางทิศใต้และยังมีศูนย์พัฒนาตำบลอีกด้วย
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ลักษณะทรงไทยสร้างด้วยไม้ กุฏิสงฆ์ 9 หลังส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงปั้นหยา หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463  ต่อมาเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ได้สร้างอุโบสถใหม่ กว้าง 24 เมตร ยาว 43 เมตร และได้สร้างกุฏิทรงไทยอีก 3 หลัง ได้รื้อกุฏิเก่าไป 3 หลัง

**อ้างอิง**
ศิริจันทาราม
เคานต์และดยุกแห่งซาวอย

ตราประจำราชวงศ์ซาวอย (ศตวรรษที่ 16)
เคานต์และดยุกแห่งซาวอย เป็นบรรดาศักดิ์ของผู้ปกครองดินแดนซาวอย นับแต่การสถาปนาในศตวรรษที่ 11 อาณาจักรเคาน์ตีแห่งนี้ปกครองโดยราชวงศ์ซาวอย ต่อมาเคาน์ตีแห่งซาวอยได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นดัชชีในต้นศตวรรษที่ 15 มีอมาเดโอที่ 8 เป็นดยุกพระองค์แรก ต่อมาในศตวรรษที่ 18 ดยุกวิตโตรีโอ อาเมเดโอที่ 2 ทรงผนวกราชอาณาจักรซาร์ดิเนียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของดัชชี ทำให้ดยุกแห่งซาวอยทรงเป็นพระมหากษัตริย์ซาร์ดิเนียด้วย

**เคานต์แห่งซาวอย**

**ดยุคแห่งซาวอย**

**พระมหากษัตริย์ซาร์ดีเนีย**

**แหล่งอ้างอิง**
 Savoy Genealogy
หมวดหมู่:ดยุกแห่งซาวอย
แมคโครฟาจ

แมคโครฟาจ (macrophage) เป็นเซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดหนึ่งและเป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกัน มีหน้าที่กลืนกินและย่อยสลายสิ่งใดๆ ที่ไม่มีโปรตีนผิวที่บ่งบอกว่าเป็นเซลล์ร่างกายปกติ เช่น เซลล์มะเร็ง จุลชีพ ชิ้นส่วนของเซลล์ สิ่งแปลกปลอม และอื่นๆ กระบวนการนี้เรียกว่าฟาโกซัยโตซิส มีประโยชน์ในการป้องกันร่างกายจากการติดเชื้อและการบาดเจ็บ
แมคโครฟาจเป็นเซลล์กลืนกินชนิดหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่ พบได้ในเนื้อเยื่อแทบทุกชนิด เซลล์นี้จะเคลื่อนที่ไปยังบริเวณต่างๆ ของเนื้อเยื่อด้วยการเคลื่อนที่แบบอะมีบาเพื่อหาสิ่งที่อาจจะเป็นสารก่อโรค มีรูปร่างและชื่อแตกต่างออกไปหลายแบบในแต่ละส่วนของร่างกาย เช่น ฮิสติโอซัยต์ เซลล์คุฟเฟอร์ แมคโครฟาจถุงลม ไมโครเกลีย และอื่นๆ โดยทั้งหมดต่างก็ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของระบบเซลล์กลืนกินแบบนิวเคลียสทรงเดี่ยว นอกจากจะทำหน้าที่ในกระบวนการฟาโกซัยโตซิสแล้วยังมีบทบาทสำคัญในระบบภูมิคุ้มกันแบบดั้งเดิมที่ทำหน้าที่แบบไม่จำเพาะ และมีส่วนกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันแบบปรับตัวที่ทำหน้าที่แบบจำเพาะด้วยการส่งสัญญาณเรียกเซลล์อื่นในระบบ เช่น ลิมโฟซัยต์ เข้ามารับช่วงต่อ ตัวอย่างเช่น แมคโครฟาจทำหน้าที่เป็นเซลล์นำเสนอแอนติเจน ช่วยนำเสนอแอนติเจนให้กับเซลล์ที ในมนุษย์จะพบว่าหากแมคโครฟาจทำหน้าที่ผิดปกติอาจทำให้เกิดโรคได้หลายอย่าง เช่น โรคแกรนูโลมาตัสแบบเรื้อรัง ซึ่งมีผลให้ผู้ป่วยติดเชื้อโรคอื่นๆ ได้บ่อย เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แมคโครฟาจ
หมวดหมู่:เซลล์กลืนกิน
หมวดหมู่:ชีววิทยาของเซลล์
หมวดหมู่:ระบบภูมิคุ้มกัน
หมวดหมู่:เซลล์มนุษย์
หมวดหมู่:ระบบน้ำเหลือง
วัดสว่างชาติประชาบำรุง

วัดสว่างชาติประชาบำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
วัดสว่างชาติประชาบำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2497 เดิมวัดนี้ชื่อ วัดบ้านยาง ซึ่งตั้งติดกับตลาดบ้านยางซึ่งเป็นชุมชนในสมัยโบราณ ปัจจุบันทั้งวัดและตลาดได้เปลี่ยนชื่อไปตามกาลเวลา ได้รับการบริจาคที่ดินจากนางสาริ้ว วิมูลชาติ จำนวน 97 ไร่ 3 งาน 13 ตารางวา และได้แบ่งที่ดินส่วนหนึ่งสร้างโรงเรียน จำนวน 9 ไร่  3 งาน
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2562  มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนอุโบสถหลังเก่า โดยชาวบ้านและพระภิกษุสงฆ์กว่าครึ่งร้อย ร่วมกันผูกเหล็กอุโบสถ
วัดสว่างชาติประชาบำรุงมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อทราวดี (พระเมืองเก่ากำแพงแสน) อายุกว่า 1,600 ปี ขุดค้นพบที่เมืองเก่ากำแพงแสน

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระสุนทร ชิตมาโร พ.ศ. 2500- พระอาจารย์บัว พ.ศ. 2510- พระจอม โชติธมฺโม พ.ศ. 2513- พระครูโอภาสประชานุกูล (ฉาว เกสโร) พ.ศ. 2520–2545 - พระมหาถิรเดช จนฺทสุทฺโธ พ.ศ. 2547

**อ้างอิง**
สว่างชาติประชาบำรุง
วัดจุฬามุนี (จังหวัดอ่างทอง)

วัดจุฬามุนี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลองครักษ์ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดจุฬามุนี เดิมชื่อ วัดจุฬามณีศรีองครักษ์ราษฎร์บำรุง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่สันนิษฐานว่าสร้างภายหลังเสียกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2310 ชาวบ้านรวมทั้งพระถูกพม่ากวาดต้อนไป ภายหลังพระภิกษุรูปหนึ่งหนีกลับมาได้จึงมาสร้างวัดนี้  
วัดมีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบศิลปะอยุธยา โดยเฉพาะวิหารมีฐานโค้งสำเภา มีการเจาะช่องโค้งแหลม ส่วนเจดีย์อาจสร้างยุคหลัง ซึ่งได้รับอิทธิพลตะวันตกและจีนแล้ว เจดีย์สูง 38 เมตร เป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในเมืองอ่างทอง เจดีย์มีฐานมี 2 ชั้น ฐานชั้นบนมีบันไดทางขึ้น และมีใต้ถุนเดินได้ มีซุ้มประตูทางเข้าถึงเจดีย์ 
ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ทรงจัตุรมุข สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างเป็นแบบหลังคาลดระดับ ไม่มีการตกฝ้าเพดาน วัดมีพระพุทธรูปทองคำได้มาจากลำพูน เดิมพระพุทธรูปองค์นี้ใช้รักแดงพอกไว้ พอขูดรักแดงออก ก็พบว่าเป็นพระพุทธรูปทองคำ ปัจจุบันพระพุทธรูปทองคำองค์นี้อยู่ที่กุฎิเจ้าอาวาส และศาลาท่าน้ำสาระสำคัญ เข้าใจว่าสร้างขึ้นในสมัยหลวงพ่อปริก พ.ศ. 2472 มีความสวยงามและเก่าแก่ที่หน้าบันมีรูปพระพิฆเนศวร ซึ่งทางกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน

**สมุดภาพ**

**อ้างอิง**
จุฬามุนี
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอ่างทอง
โรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์

โรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก  ประเภทสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 36 จังหวัดพะเยา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ

**ประวัติและความเป็นมา**
วันก่อตั้งโรงเรียน วันที่ 9 มกราคม 2523
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้มีนายอ้าย ยานะ กำนันตำบลบ้านต๊ำได้ร่วมมือกับชาวบ้านมารังวัดที่ดินสงวนเป็นที่ของส่วนรวม ต่อจากนั้นมากำนันแก้ว นามบ้าน ได้ร่วมมือกับชาวบ้านร่วมกันขุด  สระน้ำของตำบล  เพื่อทำหมายเขตแดนกั้นบุกรุกที่ดินสงวนเป็นที่แน่นอน  ต่อมาในปี พ.ศ. 2523  ได้มีกำนันผล  มั่นคง  และคณะกรรมการสภาตำบลบ้านต๊ำได้ปรึกษากันและได้ร่วมมือกันสร้างอาคารเรียนชั่วคราวขึ้น  1  หลัง  ขนาด  3  ห้องเรียน  คิดเป็นมูลค่า  800,000  (แปดแสนบาทถ้วน)  โดยไม่ใช้เงินทางราชการแต่อย่างใด สำหรับที่ดินของโรงเรียนมีอาณาเขตที่แน่นอนในปัจจุบันดังนี้
ปัจจุบัน ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 9 หมู่ 10 ตำบลท่าจำปี อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา เปิดทำการสอนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1- 6 

**รายนามผู้บริหารโรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์ ==
วัดโพรงอากาศ

วัดโพรงอากาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา  ปัจจุบันมีเจ้าอธิการสมชาย พุทธสโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดโพรงอากาศสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เกิดจากชาวบ้านที่เลื่อมใสในตัวพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ระหว่างออกธุดงด์ จึงได้บริจาคที่ดินบริเวณตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว รวมเนื้อที่ทั้งหมด 48 ไร่ และพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2539 อุโบสถใหญ่ที่สร้างแล้วเสร็จเป็นทรงมหาเจดีย์ องค์สีทอง ได้แนวคิดมาจากทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย โดยมีลักษณะเป็นเจดีย์ 3 องค์ องค์กลางเป็นพระสถูปใหญ่ ด้านข้างเป็นพระสถูปบริวาร ภายในวัดมีอุทยานพระพิฆเนศซึ่งมีองค์พระพิฆเนศปางนั่งประทานพรองค์ใหญ่  โดยใช้เสาทั้งหมด 196 ต้น และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดีย 
นอกจากนี้วัดยังมีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อโต หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา

**อ้างอิง**
โพรงอากาศ
อัลมักดิซี

ชัมซุดดีน อะบู อับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ อะห์มัด อิบน์ อะบี บักร์ อัลมักดิซี (شَمْس ٱلدِّيْن أَبُو عَبْد ٱلله مُحَمَّد ابْن أَحْمَد ابْن أَبِي بَكْر ٱلْمَقْدِسِي) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อัลมักดิซี (ٱلْمَقْدِسِي) และ อัลมุก็อดดะซี (ٱلْمُقَدَّسِي; ประมาณ ค.ศ. 945/946 – 991) เป็นนักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับในสมัยกลาง ผู้แต่งหนังสือ อะห์ซานุตตะกอซีม ฟีมะอ์ริฟะตุลอะกอลีม กับ คำอธิบายซีเรีย (รวมปาเลสไตน์) เขาเป็นหนึ่งในบุคคลทางประวัติศาสตร์ในสมัยแรกเริ่มสุดที่ระบุตัวเองว่าเป็นชาวปาเลสไตน์ระหว่างการเดินทาง

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
url=https://books.google.com/books?id=2aTFAgAAQBAJ
*cite book|title=Palestine Under the Moslems: A Description of Syria and the Holy Land from A.D. 650 to 1500|url=https://archive.org/details/palestineundermo00lestuoft|first=G.|last= Le Strange|author-link= Guy Le Strange|year=1890|publisher=Committee of the Palestine Exploration Fund
*cite journal | author = Gildemeister, J. | author-link=Johann Gildemeister| title = Mukaddasi | journal = Zeitschrift des Deutschen Palästina-Vereins| volume = 7 | pages = 143 – 172,  215 –  230| year = 1884   
*pages=462–493
*cite book|author=Mukaddasi|year=1886|editor=Le Strange, G.|editor-link=Guy Le Strange|url=https://archive.org/details/cu31924028534265|title=Description of Syria, including Palestine|location=London|publisher=Palestine Pilgrims' Text Society   
*chapter=Al-Muqaddasi, c. 945-c. 988

**ข้อมูล**
 Al-Muqaddasi- Al-Muqaddasi: An Encyclopaedic Scholar

**อ่านเพิ่ม**
Collins, Basil Anthony: Al-Muqaddasi; the man and His Work, Michigan Geographical Publication, 1974,
*Al-Muqaddasi (Basil Anthony Collins (Translator)): The Best Divisions for Knowledge of the Regions. Ahsan al-Taqasim Fi Ma'rifat al-Aqalim. Garnet Publishing, Reading, 1994,  1-873938-14-4
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 940
หมวดหมู่:ชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 10
หมวดหมู่:นักภูมิศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 10
หมวดหมู่:สำนักบัลคี
หมวดหมู่:นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับสมัยกลาง
หมวดหมู่:นักภูมิศาสตร์ชาวซีเรียสมัยกลาง
หมวดหมู่:ปาเลสไตน์สมัยกลาง
หมวดหมู่:นักเขียนจากเยรูซาเลม
หมวดหมู่:บุคคลจากเยรูซาเลม
พระนางศุภยาจี

พระนางศุภยาจี (စုဖုရားကြီး; พ.ศ. 2397 – 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455) เป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าธีบอ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โก้นบอง

**พระประวัติ**
พระนางศุภยาจี พระราชสมภพใน พ.ศ. 2397 พระนามเดิมว่า อไท้ซุ พญาจี (ထိပ်စုဖုရားကြီး) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสามพระองค์ของพระเจ้ามินดงและพระนางอเลนันดอ พระองค์เป็นพระเชษฐภคินีในพระนางศุภยาลัตและพระนางศุภยาเล แฮโรลด์ ฟีลดิ้ง ฮอลล์ บรรยายว่า เจ้าหญิงศุภยาจี ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก เป็นคนเงียบ ๆ เรียบร้อย พร้อมที่จะทำตามคำสั่ง ต่อมาพระนางอเลนันดอได้จัดการให้พระเจ้าธีบอได้ครองบัลลังค์ แล้วจึงได้เสนอให้ อไท้ซุ พญาจี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ เป็นพระราชินี เมื่อเจ้าหญิงศุภยาลัตทรงทราบว่าพระเจ้าธีบออภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงศุภยาจี เจ้าหญิงศุภยาลัต ทรงเขียนจดหมายถึงพระเจ้าธีบอ และเสด็จไปเข้าเฝ้า ทรงมุ่งตรงไปยังที่ประทับของกษัตริย์และพำนักที่นั่น แม้ว่าพระชนนีจะทรงรับสั่งอย่างไร เหล่าเสนาบดีทูลทัดทานอย่างไร ก็ไม่เป็นผล พระองค์จึงรับพระนางไว้ เหตุการณ์ที่น้องสาวแย่งสิทธิครอบครองจากพี่สาว และสถาปนาตัวเองเป็นราชินีถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรัชสมัยก่อนหน้านี้ และเป็นการฝ่าฝืนประเพณีโบราณ
รัชสมัยของพระราชวงศ์กินเวลาเพียงเจ็ดปี เมื่อพระเจ้าธีบอพ่ายแพ้ในสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สามและถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยอังกฤษในปี พ.ศ. 2428 เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2428 เหล่าพระราชวงศ์ทรงถูกเชิญออกจากพระราชวังมัณฑะเลย์ผ่านประตูทางทิศใต้ของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ ตามถนนที่เรียงรายไปด้วยทหารอังกฤษและอาสาสมัครที่ร่ำไห้ไปยังแม่น้ำอิรวดีที่ซึ่งเรือกลไฟรอคอยอยู่ พระนางศุภยาจีและพระราชชนนีถูกส่งไปทวาย พระองค์สวรรคตในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 ในเมืองมี่นกู้นหลังจากพระชนนีของพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2443 พระศพถูกฝังไว้ด้านทิศใต้ของเจดีย์ชเวดากองเมืองย่างกุ้งในปัจจุบัน

**ในวัฒนธรรมสมัยนิยม**
มีนักแสดงผู้รับบท พระนางศุภยาจี ได้แก่- เจ้านางเรณุมาศ รับบทโดย เกวลิน คอตแลนด์ จากละครเรื่อง เพลิงพระนาง ช่อง 5 (พ.ศ. 2539)- เจ้านางเรณุมาศ รับบทโดย วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร จากละครเรื่อง เพลิงพระนาง ช่อง 7 (พ.ศ. 2560)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวพม่า
หมวดหมู่:พระอัครมเหสีราชวงศ์โก้นบอง
เชย์ฆแจร์รอฮ์

เชย์ฆแจร์รอฮ์ (شیخ جراح) เป็นหมู่บ้านในตำบลเมฮ์แรบอเนโซฟลอ อำเภอโกลแทปเพฮ์ เทศมณฑลแคบูแดรอแฮงก์ จังหวัดแฮเมดอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,074 คน 212 ครัวเรือน

**อ้างอิง ==
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก

ยูฟ่ายูโรปาลีก
หมวดหมู่:ผู้ชนะเลิศในยูฟ่ายูโรปาลีก
หมวดหมู่:กัปตันในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลกหญิง

หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลกหญิง
หมวดหมู่:กัปตันกีฬา
โรตีโบเลิน

โรตีโบเลิน (roti bolen) เป็นขนมอบอินโดนีเซียอย่างหนึ่ง มีเปลือกซ้อนกันหลายชั้นคล้ายครัวซ็องซึ่งได้จากการรีดชั้นแป้งโดกับชั้นเนยหรือเนยเทียม แล้วสอดไส้เนยแข็งและกล้วย บางสูตรสอดไส้ทุเรียน ขนมชนิดนี้แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากแป้งพายแบบยุโรป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เค้ก
หมวดหมู่:ของหวานอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:กูเว
ซายูมิ โฮริเอะ

ซายูมิ โฮริเอะ (Horie Sayumi; เกิดวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ที่โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น) เป็นพนักงานและอดีตผู้ประกาศข่าวช่องเอ็นเอชเค โดยจบการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ในมหาวิทยาลัยโตเกียว
ซายูมิ มิจิชิเงะ อดีตสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะ ได้รับชื่อจริงนี้มาจากพ่อของเธอ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิธีกรชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากโยโกฮามะ
เจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี (เสือ สนธิรัตน์)

เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ นามเดิมว่า เสือ เป็นเสนาบดีกรมวังในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรชายของเจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน สนธิรัตน์) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวดำรงตำแหน่งเป็นพระยาราชนิกูล เป็นแม่ทัพในสงครามอานามสยามยุทธ

**ประวัติ**
เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (เสือ สนธิรัตน์) เป็นบุตรชายของเจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน สนธิรัตน์) แม่ทัพและสมุหนายกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก มารดาคือเจ้าสุมณฑาเชื้อพระวงศ์ลาวเวียงจันทน์ มีพี่น้องได้แก่ เจ้าจอมอำพัน ในรัชกาลที่ 2 พระยาเสนาพิพิธ (หมี) เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (มั่ง) และเจ้าจอมมารดาปุก ในรัชกาลที่ 3
เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (เสือ) ปรากฏครั้งแรกดำรงตำแหน่งเป็นพระยาราชนิกูล ปลัดทูลฉลองกรมมหาดไทยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในสงครามอานามสยามยุทธ พ.ศ. 2374 เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ยกทัพไปตีเมืองไซ่ง่อน พระยาราชนิกูล (เสือ) เป็นแม่ทัพติดตามเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) ไปกับการศึกในครั้งนี้ เมื่อยกทัพถึงเมืองพนมเปญ เจ้าพระยาบดินทรเดชามอบหมายให้เจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) และพระยาราชนิกูล (เสือ) ยกทัพบกจำนวน 7,000 คน ไปทางตะวันออกทางเมืองบาพนมตัดตรงสู่เมืองไซ่ง่อน ในขณะที่เจ้าพระยาบดินทรเดชาและเจ้าพระยาพระคลัง (ดิศ) ยกทัพเรือไปทางแม่น้ำบาสักไปเมืองไซ่ง่อน ปรากฏว่าทัพเรือญวนสามารถเอาชนะทัพเรือสยามได้ในยุทธนาวีที่คลองหวั่มนาว (Vàm Nao) เจ้าพระยาบดินทรเดชาและเจ้าพระยาพระคลังถอยทัพกลับ ชาวกัมพูชาจึงลุกฮือขึ้นต่อต้านกองทัพสยาม ฝ่ายเจ้าพระยานครราชสีมาและพระยาราชนิกูลถูกชาวกัมพูชาโจมตีจึงทราบว่าทัพหลักของสยามพ่ายแพ้และถอยกลับไปแล้ว จึงยกทัพกลับปรากฏว่าพอถึงแม่น้ำโขงเรือที่ใช้ข้ามแม่น้ำถูกชาวกัมพูชาเก็บหายไปสิ้น พระยาพิไชยสงคราม (เพชร) ผูกแพเป็นทุ่นข้ามแม่น้ำโขง ทัพของพระยาราชนิกูล (เสือ) จึงสามารถข้ามแม่น้ำโขงกลับมาได้ พระยาราชนิกูลและพระยาจ่าแสนยบดี ไปตั้งหลักที่บ้านอินกุมารแขวงเมืองกำพงสวาย เจ้าพระยาบดินทรเดชาจึงมีคำสั่งให้พระยาราชนิกูลถอยทัพกลับนครราชสีมา
สงครามอานามสยามยุทธครั้งต่อมาในพ.ศ. 2383 ขุนนางกัมพูชาทั้งหลายต่างลุกฮือขึ้นต่อต้านการปกครองของเวียดนาม เจ้าพระยาบดินทรเดชามอบหมายให้พระยาราชนิกูล (เสือ) ยกทัพจากเมืองเสียมราฐขึ้นไปทางด้านเหนือของทะเลสาบเขมรเข้าโจมตีค่ายของญวนที่เมืองชีแครงและเมืองกำปงสวาย พระยาราชนิกูลสามารถยึดเมืองชีแครงและกำปงสวายได้สำเร็จ แต่ต่อมาไม่นาน"องเตียนกุน" เจืองมิญสาง (Trương Minh Giảng) แม่ทัพญวนยกทัพมาตีเมืองกำพงสวายและชีแครงคืนไปทัพของพระยาราชนิกูลแตกพ่ายกลับมา
ในช่วงปลายรัชกาลที่ 3 พระยาราชนิกูล (เสือ) ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งเป็นพระยาเพชรพิไชย เจ้ากรมล้อมพระราชวัง เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชสมบัติในพ.ศ. 2394 ทรงแต่งตั้งพระยาเพชรพิไชย (เสือ) ขึ้นเป็นเจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี ศรีสุวีรมหามัตยวงศ์ ราชพงศนิกรานุรักษ์ มหาสวามิภักดิบรมราโชประการาภิรมย์ สรรโพดมกิจวิจารณ์ มหามนเทียรบาลบดินทร์ ราชนิเวศนินทรามาตย์ อันเตบุริกนารถเสนาธิบดี อภัยพิรียบรากรมพาหุ เสนาบดีกรมวัง
เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (เสือ) ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ปีระกา พ.ศ. 2404 น้องชายของเจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (เสือ) คือพระยาอุไทยมนตรี (มั่ง) เจ้าเมืองปราจีนบุรี ได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (มั่ง) เสนาบดีกรมวังในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

**ครอบครัว**
เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (เสือ) ปรากฏบุตรธิดาดังนี้;- เจ้าจอมพุ่ม ในรัชกาลที่ 3- พระยามหาเทพ (แสง)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เสนาบดีกรมวัง
สือ
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
วัดราษฎร์อุปถัมภ์ (จังหวัดพังงา)

วัดราษฎร์อุปถัมภ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาล้านในตำบลบางเหรียง อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา
วัดราษฎร์อุปถัมภ์ หรือ วัดบางเหรียง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 ผู้สูงวัยมักเล่าว่า เดิมวัดบางเหรียงตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของคลองมะรุ่ย ณ บริเวณเชิงเขาอันที่ประดิษฐานพระมหาธาตุเจดีย์พุทธธรรมบันลือในปัจจุบัน แต่การเดินทางไม่สะดวกต้องลุยน้ำข้ามคลอง ประกอบกับที่ตั้งเดิมถูกน้ำกัดเซาะยากแก่การบูรณะซ่อมแซม พ่อท่านเกตุซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอสมัยนั้น พร้อมกับชาวบ้าน จึงได้ร่วมกันย้ายวัดมาตั้ง ณ สถานที่ใหม่ ซึ่งตั้งอยู่บนเนื้อที่ 6 ไร่เศษ และเป็นที่ตั้งวัดในปัจจุบัน ต่อมา พ.ศ. 2529 พระอาจารย์ชัย (พระเทพวชิรากร ปัจจุบัน) ได้พัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรือง
ถาวรวัตถุทางธรรมที่สำคัญ คือ พระธาตุเจดีย์เทพนิมิต ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระราชทานนามว่า พระมหาธาตุ เจดีย์พุทธธรรมบันลือ ขนาดความสูงจากฐานชั้นล่างถึงยอด 109 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 41 เมตร มี 3 ชั้น ชั้นที่ 1 เป็นรูปแปดเหลี่ยมด้านเท่า ชั้นที่ 2 เป็นเรือนคูหาแปดเหลี่ยม ชั้นที่ 3 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ มีลักษณะเป็นศิลปะผสมระหว่างพระบรมธาตุเมืองนครศรีธรรมราชทางใต้และพระบรมธาตุทางเหนือ ในวัดยังมีเจ้าแม่กวนอิม พระพุทธอัฐิมงคลชัยนาคปรก และอุโบสถเรือสุพรรณหงส์ และรูปหล่อหลวงปู่ทวดจำลอง

**อ้างอิง**
ราษฎร์อุปถัมภ์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอทับปุด
หมวดหมู่:สโมสรที่ชนะเลิศยูฟ่าซูเปอร์คัพ

หมวดหมู่:ผู้ชนะเลิศในยูฟ่าซูเปอร์คัพ
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
วัดเขาบันไดอิฐ

วัดเขาบันไดอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนยอดเขาบันไดอิฐ ในตำบลไร่ส้ม อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

**ประวัติ**
วัดเขาบันไดอิฐเชื่อกันว่าเป็นศาสนสถานตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นราชธานี แต่หลักฐานในทางโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่เป็นยุคช่วงกลางของกรุงศรีอยุธยา ราว พ.ศ. 2171 ในสมัยสมเด็จพระเชษฐาธิราชได้จับพระศรีศิลป์ (เชื้อสายสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม) เนรเทศมาคุมขังในถ้ำภายใต้เขาบันไดอิฐแห่งนี้ ก่อนที่จะนำกลับไปสำเร็จโทษที่อยุธยา 
ส่วนอีกตำนานระบุว่า ราว พ.ศ. 2240 ที่นี่เป็นที่ที่พระอาจารย์แสงผู้ชำนาญเรื่องเวทย์มนต์คาถาและเป็นอาจารย์ของสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี เคยอาศัยเป็นที่นั่งวิปัสสนา และพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ประจำก่อนออกศึกทุกครั้ง พระอาจารย์แสงอยู่จนกระทั่งมรณภาพ จึงถือว่า พระอาจารย์แสงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเขาบันไดอิฐ อย่างไรก็ตาม เมื่อพระอาจารย์แสงมาจำพรรษาที่นี่ พระเจ้าเสือก็เสด็จมาเยือนหลายครั้ง และนิมนต์กลับกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่สำเร็จ จึงได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดเขาบันไดอิฐ สร้างพระพุทธรูปปางประทับยืนไว้ในถ้ำ (ชาวบ้านเรียกพระพุทธเจ้าเสือ) และได้พระราชทานเรือแก่พระอาจารย์เพื่อใช้ในการสัญจรไปมา (ปัจจุบันประทุนเรือยังเก็บไว้ภายในถ้ำพระเจ้าเสือ) 
เมื่อครั้งสุนทรภู่เดินทางมาเพชรบุรี ระหว่าง พ.ศ. 2388–2392 ได้ประพันธ์นิราศเมืองเพชร ได้พรรณาถึงวัดเขาบันไดอิฐ

**ถ้ำและเสนาสนะ**
ประทุนเรือภายในถ้ำพระเจ้าเสือ
เขาบันไดอิฐ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเขาขนาดเล็กซึ่งมีความสูง 121 เมตร และบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของวัดเขาบันไดอิฐ จุดเด่นของวัดแห่งนี้ก็คือมีถ้ำอยู่มากมาย ดังนี้ ถ้ำประทุนสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ถ้ำพระเจ้าเสือมีพระพุทธรูปปางประทานพร (ปางเปลื้องทุกข์) เล่ากันว่าพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ ถ้ำพระนอน มีพระปางไสยาสน์สีทอง ถ้ำพระจันทร์ ด้านบนเหมือนพระจันทร์ทรงกลด ถ้ำพระอาทิตย์ ด้านบนมีช่องกว้างกว่าช่องตรงถ้ำพระจันทร์ ถ้ำปู่ฤาษีตาไฟ มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่และมีรูปปั้นพ่อปู่ฤาษีห่มหนังเสือ และถ้ำดุ๊ค ซึ่งดยุกจากเยอรมนีสหายรัชกาลที่ 5 ดยุกจอห์นอัลเบิร์ตแห่งเมคเลินบวร์ค (Duke John Albert of Mecklenburg) เคยมานั่งสมาธิที่นี่
กลุ่มโบราณสถานสำคัญตั้งอยู่บนไหล่เขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย อุโบสถ อาคารก่ออิฐถือปูนมีฐานปัทม์อ่อนโค้ง หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเป็นลายกระหนกก้านขด หางโตมีก้านลายเป็นภาพครุฑ อันเป็นลวดลายปูนปั้นที่งดงาม โครงสร้างไม้หลังคาทุกชิ้นเขียนลายสีขาวบนพื้นแดง ทางด้านทิศตะวันออกของอุโบสถมีวิหารตั้งเรียงต่อในแนวเดียวกัน ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนฐานปัทม์อ่อนโค้ง เจดีย์อยู่ระหว่างอุโบสถและวิหาร ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ มีระเบียงเตี้ย ๆ ล้อมรอบ ตัวระเบียงมีกระเบื้องเคลือบปรุลายจีนสีเขียวประดับ

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอาจารย์แสง ในสมัยพระเจ้าเสือแห่งกรุงศรีอยุธยา- หลวงพ่อมั่น- หลวงพ่อแดง- พระอธิการทองอยู่- พระอธิการมี- พระอธิการแดง- พระอธิการชิต- พระอธิการเปลี่ยน- พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)- พระครูโสภณพัฒนกิจ (บุญส่ง ธมฺมปาโล)- พระปลัดบุญมี ปุญฺญภาโค

**อ้างอิง**
เขาบันไดอิฐ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดเพชรบุรี
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

หอการค้าไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
หมวดหมู่:Wikipedia articles incorporating a citation from the New International Encyclopedia

ควรเพิ่มแม่แบบ Cite NIE ลงในบทความวิกิพีเดียที่มีการอ้างอิงแหล่งที่มานี้ สำหรับบทความที่มีข้อความจากบทความของ NIE ควรเพิ่มแม่แบบ NIE
New International Encyclopedia
วัดพระยืน (จังหวัดลำพูน)

วัดพระยืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ 2 งาน อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกวง เป็นวัดสำคัญหนึ่งในสี่ของวัดสี่มุมเมืองที่พระนางจามเทวีปฐมกษัตริย์แห่งหริภุญชัยนคร

**ประวัติ**
วัดพระยืน แต่เดิมไม่ได้มีชื่อนี้ สันนิษฐานว่าพระนางจามเทวีทรงสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 1213 (หลังครองราชย์ได้ 7 ปี) ตามตำนานเรียกชื่อวัดนี้ว่า อรัญญิการาม
ชื่อของวัดพระยืน มาจากองค์พระพุทธรูปยืน ที่ตามเอกสารของวัดระบุว่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1606 ในสมัยพระเจ้าธรรมมิกราช (กษัตริย์องค์ที่ 32 แห่งหริภุญชัย) พระยืนองค์นี้หล่อด้วยทองสำริด สูง 18 ศอก (9 เมตร) เดิมประดิษฐานอยู่ในปราสาทสถูป (หลังวิหาร) ในสมัยนี้เรียกชื่อวัดว่า วัดพุทธอาราม
ต่อมาในปี พ.ศ. 1912 พระยากือนา ผู้ครองพิงนครเชียงใหม่และลำพูน ได้สร้างพระพุทธรูปยืนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 องค์ ใน ตำนานมูลศาสนา ได้กล่าวถึงตอนที่พระญากือนาได้อาราธนานิมนต์พระสุมนเถระจากเมืองสุโขทัย เพื่อมาเชียงใหม่ โดยได้พักที่วัดพระยืนในเมืองหริภุญชัย ซึ่งขณะนั้นได้มีพระยืน 1 องค์อยู่ก่อนแล้ว 
จนกระทั่ง พ.ศ. 2447 พระครูศีลวิลาศ (พระคันธวงศ์เถระหรือครูบาวงศ์) เจ้าคณะจังหวัดลำพูน พร้อมด้วยเจ้าหลวงอินทยงยศ เจ้าผู้ครองนครลำพูน ได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์สถูปเจดีย์ขึ้นมาใหม่ โดยสร้างก่อหุ้มคลุมองค์พระยืนทั้ง 4 ไว้ภายใน พร้อมกับสร้างพระพุทธรูปยืนองค์เล็กกว่าขึ้นมาประดับเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน
พ.ศ. 2471 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์วัดพระยืนเป็นมรดกของชาติ จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2548–2549 กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระเจดีย์วัดพระยืน รวมทั้งการปรับภูมิทัศน์โดยรอบของวัด ได้พบสิ่งปลูกสร้าง ก่อด้วยฐานอิฐถือเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่อาจสาวไปถึงการก่อสร้างวัด โดยมีการขุดพบฐานเจดีย์สมัยสุโขทัย ถนนที่ปูลาดด้วยอิฐโบราณ รวมถึงการขุดพบฐานเสนาสนะ จนเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปสมัยหริภุญชัย สันนิษฐานว่ามีอายุในสมัยพุทธศตวรรษที่ 17–18 และโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก อยู่ในฐานพระเจดีย์ที่ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณหลังวิหารพระเจ้าทันใจ 

**อาคารและเสนาสนะ**
วิหาร เห็นเจดีย์ด้านหลัง
เจดีย์ศิลปะพุกาม คล้ายกับเจดีย์วัดสัพพัญญูในเมืองพุกาม สร้างยกพื้นลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ มีบันไดเดินขึ้นสู่ลานประทักษิณชั้นบนที่ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว และมีเจดีย์บริวารองค์เล็กอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนเรือนธาตุเป็นองค์ 4 เหลี่ยม มีซุ้มจรนำทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานองค์พระพุทธรูปยืนสีทอง เหนือขึ้นไปเป็นมาลัยเถา 4 เหลี่ยม ซ้อน 3 ชั้น ยอดเป็นฉัตรสีทองอร่าม บันไดทางขึ้นลานประทักษิณด้านหนึ่ง มีการสร้างรูปปูนปั้นนูนต่ำรูปเสือประดับไว้ 
อาคารหลังเล็ก ๆใต้ร่มไม้เป็น หลักศิลาจารึกวัดพระยืน (หลักที่ 62) เป็นหินชนวนรูปใบเสมา ระบุปีชัดเจนว่าเป็นจุลศักราช 732 (พ.ศ. 1913) ใกล้ ๆ มีศาลาบาตร หรือ ศาลาเก้าห้อง ในอดีตใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
วิหารที่แต่เดิมสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวี ก่อนจะทำการบูรณะครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานเก่าแก่รุ่นราวคราวเดียวกับการก่อสร้างวิหาร ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นผลงานวาดใหม่ฝีมือช่างท้องถิ่นเรื่องราวพุทธประวัติ องค์พระประธานมีพระยืนองค์เล็ก ๆ ประดิษฐานอยู่ อุโบสถตรงบันไดทางเข้ามีตัวมอม ประดิษฐานองค์พระประธาน คือ พระศักยมุนีศรีสุมนะ หรือ หลวงพ่อใหญ่
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นทางด้านหลังวัดที่ก่อตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2547 จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ต่าง ๆ อาทิ ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องเขิน ถ้วยชาม สัตตภัณฑ์ ขันโตก ผ้าพระบฏ เป็นต้น

**อ้างอิง**
พระยืน
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดลำพูน
วัดศรีศรัทธาธรรม

วัดศรีศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ในในสวนลึก หมู่บ้านสวนทุ่ง ด้านหน้าวัดจดคลองขุดหรือคลองเจ๊ก
วัดศรีศรัทธาธรรมจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 โดยคุณศรี หอมรสระรื้น มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้อุทิศที่ดินจำนวน 9 ไร่เศษ ให้สร้างวัด ต่อมาทางวัดได้ซื้อที่ดินขยายออกไปอีก ปีละ 1–2 ไร่ ปัจจุบันบริเวณวัดมีเนื้อที่กว้างขวางพอสมควร
บริเวณวัดร่มรื่น ด้วยสวนผลไม้ และสวนมะพร้าว อาคารเสนาสนะที่สำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถปัจจุบันสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ประชาชนในหมู่บ้าน และสถานที่ใกล้เคียงได้ร่วมกันบริจาคบ้านเรือนของตน คนละ 1–2 หลัง ให้แก่วัด และร่วมกันสร้างวัด ศาสนสถานของวัดจึงยังมีสภาพเป็นเรือนไม่อยู่ และยังต้องพัฒนาอีกมาก วัดนี้มีหมอพระ รักษาคนไข้ด้วยสมุนไพรไทย มีคนไปหาให้ช่วยรักษา จำนวนมากทุกวัน

**อ้างอิง**
ศรีศรัทธาธรรม
วัดบ้านพร้าวใน

วัดบ้านพร้าวใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดบ้านพร้าวในสร้างโดยพระภิกษุที่เดินทางมาจากภาคอีสาน มาปักกลดในย่านนี้ ต่อมาชาวบ้านเกิดความศรัทธาจึงได้ถวายที่ดินให้ท่านใช้สร้างวัดและได้ถวายบ้านให้รื้อมาสร้างเป็นกุฏิ ตั้งวัดเมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อวีนที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2420
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระปางมารวิชัย ที่วัดบ้านพร้าวในมีด้วยกัน 2 องค์คือ องค์เล็กและองค์ใหญ่ องค์เล็กเคยเป็นพระประธานเก่าของวัดพร้าวในเดิม หล่อด้วยทองเหลือง ปัจจุบันยังคงอยู่โดยประดิษฐานไว้ในโบสถ์คู่กับพระปางมารวิชัยองค์ที่หล่อใหม่ มีขนาดหน้าตัก 6 ศอก 9 นิ้ว สูง 6 เมตร และมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่กลางลานวัดใกล้กับหอระฆัง 
เมื่อ พ.ศ. 2558 วิหารได้ถูกลมพายุพัดพังลงมาได้รับความเสียหายทั้งหลัง เป็นวิหารที่อยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จ ที่สร้างคลุม หลวงพ่อโต พระพุทธรูปองค์ใหญ่

**อ้างอิง**
บ้านพร้าวใน
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
ซีโมเน อินซากี

ซีโมเน อินซากี (Simone Inzaghi, siˈmoːne inˈtsaːɡi; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมอินเตอร์มิลาน
เขาเป็นน้องชายของฟีลิปโป อินซากี ซิโมเนเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับสโมสรต่าง ๆ ในอาชีพของเขา ซึ่งรวมถึงปีอาเชนซา และลาซีโอด้วย เขาเล่นให้กับสโมสรโรมันมานานนับทศวรรษ โดยชนะเลิศในรายการใหญ่มากมาย รวมไปถึงดับเบิลแชมป์ แต่เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่บนม้านั่งสำรองและถูกส่งยืมไปยังสโมสรต่าง ๆ ซีโมเนเคยเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 3 นัด
หลังจากเกษียณจากการเป็นผู้เล่น เขาเริ่มต้นอาชีพผู้จัดการโดยคุมทีมเยาวชนของลาซีโอก่อนที่จะรับหน้าที่ในทีมชุดใหญ่ในปี 2016 และพาทีมคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลีย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา สองครั้ง ซีโมเนเป็นที่รู้จักจากการใช้แผนการเล่นระบบ 3–5–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในโค้ชชาวอิตาลีหลายคนที่แผนนี้มาปรับใช้ได้อย่างน่าทึ่ง

**เกียรติประวัติ**

**นักเตะ**
ลาซีโอ
*เซเรียอา: 1999–2000
*โกปปาอีตาเลีย: 1999–2000, 2003–04, 2008–09
*ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2000, 2009
*ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 1999

**ผู้จัดการทีม**
ลาซีโอ
*โกปปาอีตาเลีย: 2018–19
*ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2017, 2019
อินเตอร์มิลาน- เซเรียอา: 2023–24- โกปปาอีตาเลีย: 2022–23

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Italia1910 profile it
*10716
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรกีฬาลัตซีโย
หมวดหมู่:ผู้เล่นอูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรีย
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรกีฬาลัตซีโย
วัดหน้าไม้

วัดหน้าไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
วัดหน้าไม้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2466 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 ผู้ริเริ่มสร้างวัดมี นายทรัพย์ แผ่พร กำนันตำบลหน้าไม้ในขณะนั้นเป็นหัวหน้ากับ นายอ่อน แจ่มจันทร์ เป็นผู้ให้ที่ดินสร้างคนละ 8 ไร่ ต่อมานายแหยม มีขันทอง ให้อีก 10 ไร่ รวมเป็นที่ดินทั้งหมด 28 ไร่ นายเล็ก กลมเกลา นายอยู่ โรจนาวี นายเปลี่ยน เลิศแล้ว ให้เรือนคนละ 1 หลังใช้เป็นกุฏิสงฆ์ แล้วได้ปลูกเป็นศาลาดินขึ้น ต่อมาใน พ.ศ. 2468 ได้สร้างโบสถ์ชั่วคราวขึ้นเป็นเรือนไม้ โดยมีพระหนู นาคเสนเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาสมัยพระอุทัยกลมเกลาเป็นเจ้าอาวาส ได้ปลูกสร้างศาลาการเปรียญถาวรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 มีการตั้งโรงเรียนสอนพระธรรมวินัยแก่ภิกษุสามเณรและธรรมศึกษาแก่ฆราวาส ส่วนอุโบสถนั้นมาเริ่มก่อสร้างเมื่อสมัยพระอธิการทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2508 
นอกเหนือไปจากการทำบุญเป็นประจำทางศาสนาแล้ว ทางวัดยังได้จัดทำบุญเป็นพิเศษประจำปีอีกเช่นการตักบาตรเทโวในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 คือการใส่บาตรรอบอุโบสถ มีการแสดงพระธรรมเทศนาเรื่องโปรดพุทธมารดาของพุทธองค์งานไหว้พระปิดทอง และแสดงพระธรรมเทศนาเพื่อหาเงินบูรณะะวัดการหล่อเทียนเข้าพรรษาจัดให้มีในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 แล้วจะหล่อในวันรุ่งขึ้น

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระหนูนาคเสน พ.ศ. 2466–2473- พระตุ๊(ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2474–2475- พระอุทัยกลมเกลา พ.ศ. 2475–2480- พระสง่าพึ่งพักตร์ พ.ศ. 2480–2484- พระปุ่ม (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2484–2487- พระวน (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2487–2489- พระลบจันทร์ พ.ศ. 2489–2493- พระเลิศเนตรน้อย พ.ศ. 2493–2497- พระทองวงศ์สมิง พ.ศ. 2497–2503- พระทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2503–2512- พระสังวาลยี่สมบุญ รักษาการแทนเจ้าอาวาส

**อ้างอิง **
หน้าไม้
หน้าไม้
รายชื่อผลงานเพลงของเจเจโพรเจกต์

เจเจโปรเจกต์ (JJ Project, hangul=제이제이 프로젝트) ศิลปินดูโอ้ชายสังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ได้แก่ เจบี (JB) และ จินยอง หรือ จูเนียร์ (Jr.) เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 กับเพลง Bounce หลังจากนั้น 2 ปี วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2014 สมาชิกทั้ง 2 คนจากเจเจโปรเจกต์ได้เปิดตัวอีกครั้งในฐานะสมาชิกของ ก็อตเซเว่น ร่วมกับสมาชิกใหม่อีก 5 คน ปัจจุบัน เจบี และ จินยอง แยกย้ายกันไปเติบโตตามทางของตนเอง โดย เจบี เซ็นสัญญากับค่ายเพลงฮิปฮอปอย่าง ไฮเออร์มิวสิค (H1ghr Music) ทำกิจกรรมต่อในฐานะศิลปินเดียว ในขณะที่ จินยอง เซ็นสัญญากับค่ายนักแสดงอย่าง บีเอชเอนเตอร์เทนเมนต์ (BH Entertainment) มุ่งในสายงานแสดงเป็นหลัก

**แนวดนตรี**
แนวดนตรีของเจเจโปรเจกต์ เริ่มแรกในอัลบั้ม Bounce เป็นแนว ป๊อป ร็อค ฮิปฮอป ต่อมาในอัลบั้ม Verse 2 ได้ปรับเปลี่ยนแนวดนตรีเป็น ป๊อป ร็อค อัลเทอร์เนทีฟ และผสมความเป็นอาร์แอนด์บีเข้าไปด้วยให้เข้ากับความเป็นตัวตนของ เจบี และ จินยอง มากขึ้น

**Extended Play Album ==
วัดสันริมปิง

วัดสันริมปิง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมปิง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสว่าง อาภสฺสโร เริ่มรับตำแหน่งเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541
วัดสันริมปิงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2176 เดิมเป็นวัดร้าง เป็นสัน เป็นป่าไม้ไผ่ และมีต้นไม้นาน ๆ ชนิดหนาทึบ หมู่บ้านนี้ก็มีไม่กี่หลังคาเรือน ไปมาหาสู่กันก็แสนลำบาก เพราะไม่มีถนน ต่อมาครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) ได้มาอยู่จำพรรษา ได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น และตั้งชื่อวัดว่า "วัดสันริมปิง" เพราะอาศัยว่าวัดอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ชาวบ้านเรียกว่า วัดท่าบ้านสัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2217 นอกจากนี้มีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัยศูนย์โภชนาการเด็กก่อนเกณฑ์ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2525 ในสมัยของพระอธิการสวิง สิริมงคโล ตั้งอยู่ในบริเวณวัด และได้ใช้สถานที่เป็นที่จัดประชุมเกษตรตำบล อบรมกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และประชุมสมาชิกธนาคารเกษตร 
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย  อุโบสถหลังเดิมตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าวัดได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ได้รื้อถอนแล้วมาสร้างใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 วิหาร ศาลาการเปรียญ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน พระสิงห์ 1 พระทองสำริด หีบที่เก็บคัมภีร์พื้นเมือง และเจดีย์

**รายนามเจ้าอาวาส**
 ครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) กิจฺจสาโร  พ.ศ. 2176–2225- ครูบาปินตา  ขนฺติธโร  พ.ศ. 2225–2275- พระอธิการอ้าย  อินฺทวํโส  พ.ศ. 2275–2321- พระอธิการเฮือน ธมฺมทินฺโน พ.ศ. 2321–2368- พระอธิการก๋อง กตปุญฺโญ พ.ศ. 2368–2410- พระอธิการปัน  ทนันชัย  พ.ศ. 2410–2465- พระอธิการเสาร์  สุริโย พ.ศ. 2465–2505- พระอธิการพรหม  อินทนฺนโท  พ.ศ. 2505–2510- พระอธิการเสน่ห์  สุภาจาโร พ.ศ. 2510–2521- พระอธิการอุดม ธมฺมวิจาโร  พ.ศ. 2521–2523- พระอธิการสนั่น  ธีรปญฺโญ พ.ศ. 2523–2525- พระครูสุเมธวรวัฒน์  สุเมธี ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เป็นต้นมา  

**อ้างอิง**
สันริมปิง
หมวดหมู่:การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย

ไทย
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:CatAutoTOC generates no TOC
มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า

มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า (t=澳門伊斯蘭清真寺及墳場; Mesquita e Cemitério de Macau) เป็นมัสยิดและป่าช้ามุสลิมเพียงแห่งเดียวในมาเก๊า ตั้งอยู่เขตนอซาซึโญราดึฟาตีมา

**ประวัติ**
มีการสันนิษฐานว่ามัสยิดมาเก๊าแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวมุสลิมจากเอเชียใต้ ซึ่งเป็นทหารที่ร่วมกับกองทัพโปรตุเกสซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมในขณะนั้น เดินทางเข้ามาตั้งแต่เมื่อศตวรรษก่อน เพราะป้ายหลุมศพบางหลุมมีอายุกว่าร้อยปี ปัจจุบันมีความพยายามที่ขยายมัสยิดแห่งนี้ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ด้วยพื้นที่ 1,881 ตารางเมตร สูง 50 เมตร รองรับผู้ประกอบพิธีทางศาสนาได้ 600 คน มีการก่อสร้างศูนย์อาหารฮาลาลราคาประหยัด ห้องเรียนและโฮสเทลขนาด 30 ห้อง และอาคารอยู่อาศัยสูง 127 เมตร จำนวน 38 ชั้น

**กิจกรรม**
มัสยิดมาเก๊าเป็นที่ตั้งของสมาคมอิสลามมาเก๊า (t=澳門伊斯蘭會; Associação Islâmica de Macau) ซึ่งจัดการกิจการต่าง ๆ ของมัสยิด ก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ในยุคอาณานิคมโปรตุเกส
จะมีศาสนิกชนเข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนามากในวันอาทิตย์ งานแต่งงาน หรือวันอีดิลอัฎฮา โดยมากจะมีการจัดกิจกรรมอ่านพระคัมภีร์อัลกุรอาน ส่วนวันอีดิลอัฎฮาจะมีการเชือดวัวที่โรงฆ่าสัตว์มาเก๊า

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามในมาเก๊า
หมวดหมู่:ป่าช้าในมาเก๊า
หมวดหมู่:ศาสนสถานในมาเก๊า
มาเก๊า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมาเก๊า
ศาสนาพุทธตามประเทศ

อัตราร้อยละของพุทธศาสนิกชนแบ่งตามประเทศ จากสำนักวิจัยพิว
รายชื่อ ศาสนาพุทธตามประเทศ นี้แสดงถึงการกระจายตัวของผู้ที่นับถือศาสนาพุทธซึ่งในคริสต์ทศวรรษ 2010 มีจำนวนประมาณ 500 ล้านคน  และเป็นตัวแทนประชากรโลกรวมร้อยละ 7 ถึง 8
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติใน 4 ประเทศเหล่านี้ คือ ภูฏาน, กัมพูชา, พม่า และศรีลังกา ศาสนานี้ยังมีสถานะพิเศษในสี่ประเทศนี้ คือ ไทย,ญี่ปุ่น,ลาวและมองโกเลีย
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ในประเทศภูฏาน, พม่า, กัมพูชา, ญี่ปุ่น,ศรีลังกา, ไทย, มองโกเลีย และลาว และยังเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในประเทศหรือดินแดนที่ไม่มีศาสนาที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ เช่น จีนแผ่นดินใหญ่, ฮ่องกง, มาเก๊า, , สิงคโปร์, ไต้หวัน, เวียดนาม และสาธารณรัฐคัลมืยเคียในประเทศรัสเซีย ประชากรชาวพุทธจำนวนมากอาศัยอยู่ในเกาหลีเหนือ, เนปาล, อินเดีย และเกาหลีใต้ ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีพุทธศาสนิกชนมากที่สุด โดยมีผู้นับถือประมาณ 244 ล้านคน หรือร้อยละ 18.2 ของประชากรทั้งประเทศ 
มากกว่าครึ่งหนึ่งของพุทธศาสนิกชนในโลก โดยเฉพาะในบริเวณเอเชียตะวันออก นับถือนิกายมหายาน รองลงมาคือนิกายเถรวาท ซึ่งมีผู้นับถือส่วนใหญ่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และศรีลังกา อันดับที่ 3 คือนิกายวัชรยาน ที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ในประเทศทิเบต, ภูฎาน, เนปาล, มองโกเลีย และรัสเซียบางพื้นที่ แต่ก็มีผู้นับถือกระจายอยู่ทั่วโลก นิกายที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับที่ 4 คือนวยาน ซึ่งมีผู้นับถือส่วนใหญ่ในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย

**ตามภูมิภาค**

**ประเทศที่มีพุทธศาสนิกชนมากที่สุด 10 ประเทศแรก**

**ดูเพิ่ม**
ศาสนาพุทธแบบเอเชียตะวันออก
*ศาสนาพุทธและศาสนาตะวันออก
*ศาสนาพุทธในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ทั่วไป:
*รายประชากรที่นับถือศาสนา
*ศาสนาตามประเทศ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The US State Department's  International Religious Freedom Report 2010-  CIA FactBook date=10 May 2013 -  adherents.com
Acanthoscurria theraphosoides

Acanthoscurria theraphosoides เป็นสปีชีส์ของแมงมุมจากวงศ์ Theraphosidae (แมงมุมทารันทูล่า) พบในเปรู โบลิเวีย บราซิล และเฟรนช์กายอานา

**ลักษณะ**
เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์ (F. O. Pickard-Cambridge) เก็บตัวเมียโตเต็มวัยมาเป็นตัวอย่างอ้างอิง (holotype) ระหว่างการเดินทางไปยังลุ่มแม่น้ำแอมะซอนตอนล่าง หรือโดยเจาะจงคือ รัฐปาราของบราซิล เขาเรียกสปีชีส์นี้ว่า Acanthoscurria brocklehursti ซึ่งในปัจจุบันถือว่าเป็นชื่อพ้องของ A. theraphosoides ตัวอย่างดังกล่าวถูกนำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในลอนดอน เขาอธิบายสปีชีส์นี้จากการสังเกตตัวอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่ว่า "มีคาราเพซสีน้ำตาลเข้มที่ปกคลุมด้วยขนละเอียดคล้ายกำมะหยี่สีน้ำตาลเทา" และ  "ขาปกคลุมไปด้วยขนละเอียดสีน้ำตาลช็อกโกแลตอย่างหนาแน่น และด้วยขนยาวสีออกแดงที่ปกคลุมอย่างกระจัดกระจาย"p=739

**อนุกรมวิธาน**
Acanthopalpus theraphosoides ได้รับการอธิบายรูปพรรณครั้งแรกโดย คาร์ล ลุดวิก โดลชาล (Carl Ludwig Doleschall) เมื่อ ค.ศ. 1871 ก่อนหน้าที่เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์จะอธิบายรูปพรรณของ Acanthoscurria brocklehursti ใน ค.ศ. 1896 ซึ่งในภายหลังพอลลาและคณะได้ชำระใหม่ โดยในปัจจุบัน A. brocklehursti เป็นชื่อพ้องรองของ A. theraphosoides

**สปีชีส์ที่มักสับสน**
ในการเลี้ยงสัตว์แปลกต่างถิ่น (exotic pet) มักมีการซื้อขายสปีชีส์อื่นอย่างไม่ถูกต้องนักในชื่อ Acanthoscurria brocklehursti ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าและมีแถบสีสว่างสลับเข้มที่ขา  บางครั้งอาจถูกเรียกว่าทารันทูล่ายักษ์สีดำขาว เนื่องจากความกว้างที่วัดขาข้างหนึ่งไปยังคู่ตรงข้ามสามารถกว้างได้ถึง 18–23 เซนติเมตร ในความเป็นจริงทารันทูล่าชนิดนี้เป็นเพียงพันธุ์ (variant) ทางภูมิภาคที่มีแถบสีบางกว่าของ Acanthoscurria geniculata ซึ่งมาจากลุ่มน้ำแอมะซอนเช่นเดียวกันกับ Acanthoscurria theraphosoides

**ดูเพิ่ม**
รายชื่อแมงมุมในวงศ์ Theraphosidae

**อ้างอิง==
แม่แบบ:Species list/doc

== Usage**
This template is one of a number intended for use in taxoboxes under the subdivision or synonyms parameters, to produce a list of taxa in a consistent format. The table below shows the behaviour of the available templates.
Use like this:
Both the taxon name and authority will be automatically formatted to produce:
Note that if the authority is not known, the "|" must still be present after the taxon name.
Mark incomplete lists using yes, which will add "(incomplete)" to the end of the list.

**Variations**
To automatically link the content of every taxon name, use . 
For example:
โบสถ์เคปทูนา

มุมมองด้านนอกของโบสถ์เคปทูนา
โบสถ์เคปทูนา (Skepptuna kyrka; Skepptuna Church}) เป็นโบสถ์คริสต์ลูเธอรันในสังฆมณฑลอุปซอลา ตั้งอยู่ในมณฑลสต็อกฮ็อล์ม ประเทศสวีเดน

**ประวัติศาสตร์**
ในโบสถ์ปรากฏหลักฐานเป็นจารึกหินอักษรรูน (จารึก U 358) ว่าปรากฏมีการนับถือศาสนาคริสต์ในพื้นที่มาตั้งแต่อย่างน้อยต้นศตวรรษที่ 11 ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของโบสถ์อายุราวศตวรรษที่ 13 และขยายมาเรื่อย ๆ ตลอดยุคกลาง จนเริ่มคงที่รูปร่างในปัจจุบันนับตั้งแเมื่อไหร่าวศตวรรษที่ 15 และในปี 1776 ได้มีการเปลี่ยนยอดหอคอยของโบสถ์ใหม่เพราะพบว่าของเดิมกำลังผุกร่อน และนับจากนั้นโบสถ์ก็แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงหรือต่อเติมใด ๆ อีก กระทั่งมีการทำนุบำรุงใหญ่ในปี 1907 ที่ซึ่งภาพเขียนเฟรสโกจำนวนมากถูกค้นพบและซ่อมแซม

**ระเบียงภาพ**
Skepptuna kyrka int08.jpg|ธรรมาสน์
Skepptuna kyrka int05.jpg|ฟอนต์สำหรับบัปติสมา
Skepptuna kyrka int07.jpg|ภาพเขียนบนผนังระเบียงทางเหนือ
Skepptuna kyrka int09.jpg|ออร์แกน
Skepptuna kyrka int10.jpg|พอร์ทัล 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Skepptuna Church- Official site (in Swedish) date=2016-03-10 
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลสต็อกโฮล์ม
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศสวีเดน
นอนไวโอเลนซ์ (ประติมากรรม)

นอนไวโอเลนซ์ (Non-Violence) หรือ เดอะนอตเท็ดกัน (The Knotted Gun) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ ผลงานโดยศิลปินชาวสวีเดน คาร์ล เฟรดริก รึยเตอชวัด แสดงปืนรีวอล์เวอร์ โคลต์ไพธอน .357 แม็กนัม ที่ปากกระบอกปืนถูกมัดเป็นปม
คอฟี อันนันเคยกล่าวถึงงานชิ้นนี้ว่ามัน "เติมเต็มความตระหนักในมนุษยชาติด้วยสัญลักษณ์อันทรงพลังที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้ประติมากรรมชิ้นนี้ เพียงเส้นโค้งไม่กี่เส้นนี้คือคำวิงวอนอันยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ที่ว่าไม่ได้ขอให้ได้ชัยชนะ แต่เพื่อสันติภาพ"

**ประวัติ**
คาร์ล เฟรดริก รียเตอชวัด สร้างสรรค์ประติมากรรมนี้ขึ้นหลังจากจอห์น เลนนอนถูกฆาตกรรม สำหรับชิ้นที่ตั้งอยู่ที่หน้าสำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติที่นิวยอร์กซิตีเป็นชิ้นงานที่บริจาคให้โดยประเทศลักเซมเบิร์กในปี 1988
นับตั้งแต่ปี 1993 ประติมากรรมนี้เป็นสัญลักษณ์ของเดอะนอนไวโอเลนซ์โปรเจ็กต์ (NVPF) องค์กรไม่แสวงผลกำไร
ในปี 2011 ริงโก สตารร์ เปิดตัวประติมากรรมเดียวกันในรูปแบบของตนเองซึ่งมีสีสันสดใส
ในโอกาศครบรอบ 30 ปีของประติมากรรม NVPF ร่วมกับผู้ค้างานศิลปะ ฮันเซินไฟน์อาร์ท (Hansen Fine Art) เปิดตัวประติมากรรมขนาดยาวหนึ่งฟุตจำหน่ายทางออนไลน์ สำนักไปรษณีย์สหประชาชาติเคยออกดวงตราไปรษณียากรสามชิ้นเป็นรูปประติมากรรมนี้ ในปี 2019  NVPF ร่วมกับดาไลลามะผลิตประติมากรรมจำลองขนาดเล็กจำนวน 150 ชิ้นซึ่งผลิตจากโลหะที่ได้จากการหลอมปืนที่ถูกยึดมา (โลหะฮิวเมเนียม) ในจำนวนนี้มีชิ้นหนึ่งที่ลงนามโดยท่านดาไลลามะและออกประมูลที่ซอเธบีส์

**ที่ตั้ง**
ปัจจุบันมีประติมากรรมจำนวน 31 ชิ้นทั่วโลก ได้แก่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พ.ศ. 2528
หมวดหมู่:ผลงานโดยชาวสวีเดน
หมวดหมู่:จอห์น เลนนอน
หมวดหมู่:งานสะสมของสหประชาชาติ
หมวดหมู่:ประติมากรรมต่อต้านสงคราม
หมวดหมู่:นครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศจีน
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศแอฟริกาใต้
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศสวีเดน
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมัลเมอ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเบรุต
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเจนไน
หมวดหมู่:รูปปั้นในประเทศอินเดีย
สุดใจ

"สุดใจ" เป็นเพลงมโหรีไทยสมัยอาณาจักรอยุธยา ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองแห่งราชอาณาจักรสยาม (Histoire Naturelle et Politique du Royaume de Siam) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2231 เป็นงานเขียนของนีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) นักเดินทางชาวฝรั่งเศส ผู้เคยเดินทางมาพร้อมกับคณะบาทหลวงที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาในกรุงศรีอยุธยาช่วง พ.ศ. 2224-2229 หรือก่อนการเดินทางของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ (Simon de La Loubère) คณะทูตชาวฝรั่งเศสผู้บันทึกโน้ตเพลง "สายสมร" ถึงสี่ปี ด้วยเหตุนี้ "สุดใจ" จึงกลายเป็นโน้ตเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศไทย
แม้จะได้รับการบันทึกโน้ตอย่างสากล แต่ก็ไม่ปรากฏที่มาหรือชื่อเสียงเรียงนามของเพลงนี้ แฌร์แวสทำการบันทึกเพลงของอยุธยาไว้สองเพลง แต่เมื่อตีพิมพ์ออกมา กลับมีเพลงนี้เพลงเดียว โดยชื่อ "สุดใจ" หรือบ้างว่า "ฉุยฉาย" ก็นำมาจากเนื้อร้องที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า "Sout Chai..." ซึ่งบันทึกเป็นภาษาไทยที่ถูกถอดเป็นอักษรโรมัน ธีรพงศ์ เรืองขำ สันนิษฐานว่าเพลง "สุดใจ" นี้ น่าจะหมายถึงนางอันเป็นที่รัก คือพระอัครมเหสีที่สวรรคตไปแล้วของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยแปลงเพลงมโหรีเป็นโน้ตสากล ตามเนื้อเพลงที่สุกรี เจริญสุข ถอดไว้ ดังนี้
 "สุดใจเอ๋ย ไสเจ้าจำจะพราก ไปสู่อันน่านวล เจ้ามาชิดถึงพี่บ้าง สุดใจเอย
 สายใจฤๅชัง ไปต้นเรือง เรือง เรือง ในเอย"
อติภพ ภัทรเดชไพศาล อธิบายถึงโน้ตเพลง "สุดใจ" ไว้ว่า "...เป็นโน้ตเพลงที่เห็นได้ชัดว่าเขียนขึ้นสำหรับเปียโน มีบุคลิกเป็นดนตรีตะวันตกแบบ exotic ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในขณะนั้น และไม่เห็นร่องรอยว่าเกี่ยวเนื่องกับเพลงสยามแต่อย่างใด" สอดคล้องกับข้อมูลของกลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ กรมศิลปากร ที่ให้ข้อมูลว่า "...เขียนขึ้นด้วยการร้อยทำนองสองทำนองเข้าด้วยกัน มีทำนองหลักอยู่ด้านบน และให้ทางเบสอยู่ไลน์ต่ำ ซึ่งเป็นขนบนิยมของของดนตรีตะวันตก ซึ่งเมื่อได้ทดลองบรรเลงดูแล้ว เสียงที่ออกมาก็ไม่คล้ายดนตรีตะวันออกแต่อย่างใด ในส่วนของเนื้อร้องก็ยังไม่ไปกับท่วงทำนองดนตรีมากนัก" ส่วนศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ ให้ความเห็นว่า งานเขียนของแฌร์แวสอาจเขียนขึ้นจาก "ความแปลกประหลาด" ที่ชาวตะวันตกมองคนนอกยุโรป จึงสร้างเนื้อเพลงมาประกอบเท่านั้น เพลงนี้จึงอาจไม่มีอยู่จริง หรือ "สุดใจ" อาจเป็นเพลงที่ร้องกันในโบสถ์คริสต์ในยุคอยุธยา แต่แต่งเนื้อร้องให้เป็นภาษาไทย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เพลงไทย
หมวดหมู่:เพลงไทยเดิม
เอลวาวรัวเล็ต

เอลวาวรัวเล็ต (Elvavrålet; การกรีดร้องสิบเอ็ด) เป็นธรรมเนียมในนักศึกษาของวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศสวีเดนที่ซึ่งทุก ๆ เวลาที่มีกำหนดกันไว้ นักศึกษาในเขตพื้นที่อยู่อาศัย (หอพัก) นักศึกษา จะเปิดหน้าต่างออกมา, ออกมายืนตามระเบียงหรือดาดฟ้าตึก และกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความเครียด
การกรีดร้อวนี้มีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น การกรีดร้องเดลฟิ (Delphi roar; จากย่านที่อยู่อาศัยนักศึกษา เดลฟิ ในเมืองลุนด์), การกรีดร้องโฟลกสตา (the Flogsta scream; จากย่านโฟลกสตา ในเมืองอุปซอลา), การกรีดร้องลัปป์แชร์ (the Lappkärr cry; จากย่านลัปป์แชรร์สเบร์เยต; Lappkärrsberget ในสต็อกโฮล์ม), การกรีดร้องวันอังคาร และการกรีดร้องคลายกังวล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Flogsta scream tradition would annoy our neighbors for sure (VIDEO) Huffington Post, 2013-01-13-  Livet i korridorenfix-attempted=yes , Upsala Nya Tidning, 2011-08-25
เมหตาบบาฆ

เมหตาบบาฆ (मेहताब बाग़, , Mehtab Bagh; แปล: สวนแสงจันทร์) เป็นหมู่จารบาฆในอาครา รัฐอุตตรประเทศ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทัชมาฮาลบนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำยมุนา บนที่ราบน้ำท่วมขัง สวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาด m และตั้งอยู่ตรงกันข้ามกับทัชมาฮาลบนอรกฝั่งของแม่น้ำพอดี
เชื่อกันว่าที่ตั้งของสวนนี้เคยเป็นตำแหน่งที่ตั้งใจจะก่อสร้างทัชมาฮาลดำ หรือ กาลาตาชมหัล สุสานในตำนานสร้างด้วยหินอ่อนดำ เชื่อว่าสร้างขึ้นเพื่อฝังพระศพของจักรพรรดิชาห์ชะฮันเป็นรูปร่างเดียวกับทัชมาฮาลสีขาวซึ่งฝังพระศพของมุมตาชมหัล พระมเหสีdate=July 2017

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สวนโมกุล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอาครา
หมวดหมู่:สวนในประเทศอินเดีย
ทัชมาฮาล บังกลาเทศ

ทัชมาฮาลบังกลาเทศ
ทัชมาฮาล บังกลาเทศ (তাজ মহল বাংলাদেশ; Taj Mahal Bangladesh) เป็นอาคารเลียนแบบทัชมาฮาล ขนาดเท่าจริง ตั้งอยู่ order=flip ทางตะวันออกของธากา เมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ ใช้เวลาก่อสร้างห้าปีโดยนักสร้างภาพยนตร์ชาวบังกลาเทศผู้ร่ำรวย อาห์ซาน อุลลอห โมนี (Ahsan Ullah Moni) หลังเขาประกาศก่อสร้าง 'ทัชมาฮาลสอง' (Copycat version of Taj Mahal) เมื่อปี 2008 โครงการก่อสร้างด้วยงบประมาณ US$56 ล้าน โดยโมนีระบุว่าเข้าสร้างทัชมาฮาลปลอมนี้ขึ้นมาเพื่อให้เพื่อนบ้านผู้ยากไร้ในบังกลาเทศที่ไม่สามารถมีโอกาสเดินทางไปยังประเทศอินเดียเพื่อชมความงามของทัชมาฮาลหลังจริงได้ มีโอกาสได้ชื่นชมความงามตระการตาอันโด่งดังของอินเดียชิ้นนี้ เจ้าหน้าที่ทางการอินเดียแสดงความไม่พอใจต่อโครงการนี้โดยหนึ่งในเจ้าหน้าที่อัครทูตอินเดียประจำกรุงธาการะบุกับสื่อว่า "คุณไม่สามารถลอกโบราณสถานของประเทศอื่นมาสร้างตรง ๆ แบบนี้ได้"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Bangladesh to open own Taj Mahal-  Replica of Taj Mahal opens to public in Bangladesh-  Bangladesh gets its own Taj date=2010-12-02
บีบี กา มักบะรา

บีบี กา มักบะรา (बीबी का मकबरा; Bibi Ka Maqbara, แปล: "สุสานของพระนาง") เป็นสุสาน ตั้งอยู่ในเมืองเอารังคาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1660 โดยจักรพรรดิโมกุล เอารังเซบ เพื่อระลึกถึงพระอัครมเหสีและมเหสีพระองค์แรก ดิลรัส บานู เบกุม (หรือพระนามหลังสิ้นพระชนม์ ราเบียอุดดาวรานี; Rabia-ud-Daurani) ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ถึง 'ความภักดีซื่อสัตย์ในคู่ครอง' (conjugal fidelity) ของเอารังเซบ อาคารมีหน้าตาที่คล้ายคลึงอย่างมากกับทัชมาฮาล ซึ่งเป็นสุสานของมุมตาช มหัล พระมารดาของจักรพรรดิเอารังเซบ เอารังเซบไม่มีความสนพระทัยในการสถาปัตยกรรม ถึงแม้จะเคยก่อสร้างมัสยิดโมตีในเดลีซึ่งมีขนาดเล็กแต่สง่างาม บีบีกามักบะรานี้เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองที่เอารับเซบเคยดำริให้สร้าง รองจากมัสยิดบาดชาฮี
เนื่องจากความคล้ายอย่างมากต่อทัชมาฮาล ทำให้อาคารนี้ได้รับการเรียกขานว่า ทักขณีตาช (Dakkhani Taj; ทัชมาฮาลแห่งเดกกาน) ในปัจจุบัน บีบีกามักบะราเป็นอนุสรณ์หลักของเมืองเก่าเอารังคาบาด ที่ประตูทางเข้าปรากฏจารึกผู้ออกแบบสร้างคือ อะตาอุลลอห (Ata-ullah) ผู้เป็นสถาปนิก และ ฮันสปัต ราอี (Hanspat Rai) ผู้เป็นวิศวกร อะตาอุลลอหเป็นบุตรของอุสตาดอะห์มาดลาฮาวรี ผู้ออกแบบหลักของทัชมาฮาล

**ประวัติ**
ภาพถ่ายเมื่อทศวรรษ 1880s
ดิลราส บานู เบกุม เป็นเจ้าหญิง ธิดาในจักรพรรดิแห่งซาฟาวิดในเปอร์เซีย แลดมีร์ซา บาดีอุซซามาน ซาฟาวี และมียศเป็นอุปราชแห่งคุชราต ต่อมาเธอสมรสกับมูฮี-อูด-ดิน (Muhi-ud-din) (ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเอารังเซบ) เมื่อ 8 พฤษภาคม 1637 ที่เมืองอัคระ ดิลราชเป็นทั้งอัครมเหสี, มเหสีองค์แรก และมเหสีองค์โปรของเอารังเซบ ทั้งคู่มีลูกห้าคน
หลังพระนางคลอดบุตรคนที่ห้า ก็สิ้นพระชนม์ในหนึ่งเดือนต่อมาในวันที่ 8 ตุลาคม 1657 เป็นไปได้ว่าเกิดจากอาการแทรกซ้อนจากการคลอดบุตร ที่ซึ่งนำความเศร้าโศกอย่างรุนแรงมายังจักรพรรดิเอารังเซบและบุตร อะซัม ชาห์ ในปี 1660 จักรพรรดิเอารังเซบได้มีดำริให้สร้างสุสานขึ้นเพื่อไว้ศพของดิลราส โดยตั้งชื่อบีบี กา มักบะรา ("สุสานของพระนาง") ที่ซึ่งพระนางดิลราสได้รับการฝังภายใต้พระนามใหม่หลังสิ้นพระชนม์ 'ราเบียอุดดุรานี' (Rabia-ud-Daurani; "ราเบียแห่งยุค") ส่วนพระศพของเอารังเซบฝังไว้ที่สุสานที่สร้างในเมืองขุลดาบาด

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara - The Taj Of Deccan.jpg|สุสานยามสายัณห์
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara By Swapnil Bhiungade.jpg|สุสานท่ามกลางหมอก
ไฟล์:BIBI KA MAQBARA (TOMB OF THE LADY) 9.jpg|เซโนทาฟของพระนาง
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara-Aurangabad-Dr. Murali Mohan Gurram (5).jpg|ลวดลายดอกไม้ในอาคาร
ไฟล์:IAshishTripathi Renovation work Bibi ka Maqbara backside.jpg|ขณะดำเนินการซ่อมแซม
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara overview.jpg|สระน้ำของสวน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 cite book |title=Architecture of Mughal India, Part 1 |year=1992 |url=https://archive.org/details/architectureofmu0000ashe |author=Asher, Catherine Blanshard |isbn=978-0-521-26728-1 |publisher=Cambridge University Press

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Government of India's Press Information Bureau: Bibi Ka Maqbara -  Archaeological Survey of India: Bibi Ka Maqbara
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในออรังคาบาด
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมโมกุล