Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
เชลพาง

เชลพาง (อักษรโรมัน: Jelbang) เป็นหมู่บ้านในอำเภอโรลปา รัฐลุมพินี ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ในตอนใต้ของภูเขาชลชลา ข้อมูลจากสำมะโนประชากรปี 2011 มีประชากรอยู่ที่ 2896 คน ใน 510 ครัวเรือน กลุ่มชาติพันธุ์หลักของหมู่บ้านคือชาวมัคร

**ประวัติศาสตร์**

**สงครามกลางเมืองเนปาล**
เชลพางถูกใช้งานโดยกลุ่มกบฏลัทธิเหมาในระหว่างสงครามกลางเมืองเนปาลเพื่อเป็นฐานทัพสำหรับฝึกกองกำลัง ในปี 2003, กองกำลังราชอาณาจักรได้ส่งเฮลิคอปเตอร์เข้าโจมตีเชลพางอย่างหนัก มียอดผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ในสงครามมีผู้เสียชีวิต 68 รายมาจากเชลพาง ในจำนวนนี้ 30 รายเสียชีวิตในเชลพาง เกือบทั้งหมดถูกสังหารโดยตำรวจหรือทหาร ยอดเสียชีวิตนี้ถือว่าสูงที่สุดในตลอดสงครามกลางเมือง และเป็นที่รู้จักในชื่อการสังหารหมู่ในเชลพาง ผู้สนับสนุนของลัทธิเหมาในเนปาลบางส่วนจึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า "หมู่บ้านแห่งผู้พลีกาย" ("Village of Martyrs")

**หลังสงคราม**
ในปี 2020 บทความหนึ่งบนนคริกรายงานว่าเหมืองร้างในเชลพางแห่งหนึ่งจะแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์โดยมุ่งหวังเพื่อกระตุ้นการท่องเที่ยวในเชลพาง 

**อ้างอิง==
บาบีเกอจัป

บาบีเกอจัป (babi kecap) เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ประกอบด้วยเนื้อหมูตุ๋นในเกอจัปมานิซหรือซีอิ๊วหวาน เป็นอาหารคลาสสิกในหมู่อาหารอินโดนีเซียแบบจีนเนื่องจากปรุงง่ายและเป็นที่นิยมในครอบครัวชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังได้รับความนิยมในกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซียที่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลามเช่นชาวบาหลี ชาวอัมบน ชาวบาตัก ชาวมีนาฮาซา ชาวไดยัก และชาวอินโด-ดัตช์ (Indo people) บาบีเกอจัปยังสามารถพบได้ในงานเลี้ยงไรส์ตาเฟิล (rijsttafel) ในประเทศเนเธอร์แลนด์ด้วย
เชื่อกันว่าบาบีเกอจัปมีที่มาจากอาหารทางภาคใต้ของจีนที่ประกอบด้วยเนื้อหมูตุ๋นในซีอิ๊ว ซึ่งในภาษาอินโดนีเซียเรียกว่า "บาบีเตาโจ" (babi taotjo) แต่เนื่องจากในอดีตนั้น เตาโจหาได้ยาก จึงทำให้ชาวอินโดนีเซียใช้เกอจัปมานิซหรือซีอิ๊วหวานแทน อาหารนี้จึงมีลักษณะคล้ายอาหารอินโดนีเซียมากขึ้น บางครั้งก็ใช้ซอสพริกหวานแทนเกอจัปมานิซ
บาบีเกอจัปยังนิยมรับประทานในเทศกาลกาลูงันและเญปีของชาวบาหลี

**ส่วนประกอบและการดัดแปลง**
บาบีเกอจัปเสิร์ฟเคียงกับผักและข้าว
ตำรับทั่วไปในครัวเรือนชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนนั้นจะใช้หมูสามชั้นตุ๋นกับซีอิ๊วหวาน ปรุงรสด้วยกระเทียม หอมแดง หรือหอมใหญ่ และเกลือเล็กน้อย ในขณะที่ตำรับอื่น ๆ เช่นตามร้านอาหารจีนในไชนาทาวน์อินโดนีเซีย ในบาหลี หรือในเนเธอร์แลนด์อาจจะดัดแปลงโดยใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นตะไคร้ ขิง มะเขือเทศ กะปิ ใบซาลัม (คล้ายกับใบกระวาน) พริกไทยขาว และพริก เป็นต้น ซีอิ๊วหวานนั้นอาจใช้ซีอิ๊วธรรมดาผสมน้ำตาลปี๊บหรือน้ำตาลแดงแทนได้ นอกจากนี้บางตำรับอาจจะใช้เนื้อส่วนอื่นหรือเครื่องในหมูแทน เช่นเซิงเกิลบาบีเกอจัป ซึ่งใช้กีบเท้าหมู หรือเซิกบาซึ่งเป็นสตูเครื่องในหมูประกอบด้วยตับ จมูก ลิ้น หู กระเพาะ ไส้ และเครื่องในอื่น ๆ

**ดูเพิ่ม**
 อายัมเกอจัป- บาบีฮง- เซอมูร์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สูตรการทำบาบีเกอจัป (ภาษาอินโดนีเซีย)
หมวดหมู่:อาหารอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:อาหารอินโดนีเซียแบบจีน
หมวดหมู่:อาหารบาหลี
หมวดหมู่:อาหารบาตัก
หมวดหมู่:อาหารมานาโด
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมู
หมวดหมู่:ซุปและสตู
ปัญจายัต (เนปาล)

กษัตริย์มเหนทระ (ภาพถ่ายปี 1967)
ปัญจายัต (เนปาล: पञ्चायत; Panchayat) เป็นระบบการเมืองพื้นถิ่นในเนปาล ที่บังคับใช้ในระหว่างปี  1961 ถึง 1990 ระบบปัญจายัตประกอบด้วยการที่อำนาจรัฐบาล รวมทั้งอำนาจเหนือคณะรัฐมนตรีและคณะรัฐสภา อยู่ภายใต้ราชการของกษัตริย์เพียงผู้เดียว อันหมายความว่าเป็นการปกครองสมบูรณาญาสิทธิราช นอกจากนี้ ในระบบนี้ยังประกาศให้พรรคการเมืองทั้งหมดผิดกฎหมาย
หลังรัฐบาลของพรรคคองเกรสเนปาล นำโดย บีพี โกอิราลา ชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลายในเดือนธันวาคม ปี 1960 กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบ ปัญจายัต ในเดือนมกราคม 1961 ภายใต้การปกครองนี้ กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบการปกครองสี่ระดับ คือ หมู่บ้าน, เมือง, อำเภอ และปัญจายัตแห่งชาติ ซึ่งมีที่มาจากคณะกรรมการบริหารที่ได้รับการเลือกตั้งมาอย่างจำกัด นอกจากนี้ กษัตริย์มเหนทระยังกระตุ้นแนวคิดสามเสาหลักของอัตลักษณ์ความเป็นชาติ อันประกอบด้วย ศาสนาฮินดู, ภาษาเนปาล และสถาบันกษัตริย์ เป็นรากฐานของวิถีชีวิตเนปาล แนวคิดนี้แสดงให้เห็นผ่านคติพจน์ว่า เอกราช เอกเภศ เอกภาษา เอกเทศ (กษัตริย์เดียว แต่งกายแบบเดียว ภาษาเดียว ชาติเดียว)
อย่างไรก็ตาม ระบบนี้ถูกต่อต้านอย่างหนักเรื่อยมา ในปี 1990 พรรคคคองเกรสเนปาลร่วมกับแนวหน้าพันธมิตรฝ่ายซ้ายซึ่งประกอบด้วยพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายต่าง ๆ ทำการรณรงค์ให้ฟื้นคืนระบบประชาธิปไตยหลายพรรคการเมือง และนำไปสู่การปฏิวัติซึ่งเริ่มต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1990 เพื่อสิ้นสุดระบบปัญจายัต ท้ายที่สุดกษัตริย์วิเรนทระได้ประกาศว่าจะฟื้นคืนระบอบประชาธิปไตยหลายพรรค คำสั่งห้ามการมีพรรคการเมืองถูกยกเลิกในเดือนเมษายน 1990 นับเป็นจุดสิ้นสุดของระบบปัญจายัตกว่า 30 ปีในเนปาล

**อ้างอิง ==
โรงพยาบาลสตรีและสูติกรรมปโรปการ

โรงพยาบาลสตรีและสูติกรรรมปโรปการ (Paropakar Maternity and Women's Hospital) หรือรู้จักในชื่อ ประสูติคฤหะ (प्रसूति गृह; Prasuti Griha) เป็นโรงพยาบาลสูติกรรมแห่งแรกของประเทศเนปาล ตั้งอยู่ในกาฐมาณฑุ สถาปนาขึ้นในปี 1959 และมีขนาด 415 เตียง มีรายงานจำนวนสตรีที่มาคลอดบุตรที่โรงพยาบาลนี้อยู่ที่ 15,000 คนต่อปี โรงพยาบาลมีขนาด 415 เตียง จำนวนนี้ 336 เป็นแผนผู้ป่วยใน; 241 เตียงเป็นของแผนกสูติศาสตร์, 61 เตียงสำหรับแผนกนรีเวชวิทยา และ 34 เตียงของเวชศาสตร์ทารกแรกเกิด และ 79 เตียงเป็นเตียงส่วนกลาง
โรงพยาบาลนี้เริ่มต้นโดยองค์การนอกรัฐ ปโรปการสันสถาน (Paropakar Sansthan) ซึ่งริเริ่มโดยทยาวีรสิงห์ กังสการ โดยเปิดขึ้นในพื้นที่ของพระราชวังหลวงจารพุรชะ และได้มงกุฏราชกุมารมเหนทระ เป็นผู้ตั้งชื่อให้ว่า โรงพยาบาลสูติกรรมปโรปการ ศรีปัญจอินทรราชยลักษมี (Paropakar Shree Panch Indra Rajya Lakshmi Maternity Hospital) เพื่อระลึกถึงอินทรราชยลักษมีเทวี ศาห์ พระชายาของมงกุฏราชกุมาร ซึ่งเสียชีวิตจากการตั้งครรภ์
โรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่ให้บริการประกอบด้วยแพทย์ 50 คน, พยาบาล 170 คน, เจ้าหน้าที่สนับสนุนการแพทย์ 40 คน และเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารและอื่น ๆ รวมอีก 360 คน นอกจากนี้โรงพยาบาลยังมีพื้นที่จัดสรรสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยของบุคลากร และมีหอพักสำหรับแพทย์และแพทย์ใช้ทุน โรงพยาบาลมีให้บริการในแผนกต่าง ๆ ได้แก่ สูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา, เวชศาสตร์ทารกแรกเกิด, รังสีวิทยา และ พยาธิวิทยา
โรงพยาบาลนี้ยังเป็นสถานที่เกิดของบุคคลที่มีชื่อเสียง รวมถึงยิกเม เขสาร์ นังเญล วังชุก กษัตริย์แห่งภูฏาน รวมถึงเป็นที่คลอดบุตรทั้งสองของเจ้าหญิงศรุติแห่งเนปาล

**อ้างอิง==
ฟัดจ์

ฟัดจ์รสผลไม้
ฟัดจ์ (fudge) เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งซึ่งทำจากน้ำตาล เนย และนมผสมเข้าด้วยกัน มีต้นกำเนิดจากสหรัฐในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยขณะนั้นได้รับความนิยมตามวิทยาลัยสตรีหลายแห่ง ฟัดจ์มีหลากหลายรสชาติซึ่งแตกต่างกันไปตามประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ โดยรสชาติที่เป็นที่นิยมได้แก่ รสผลไม้ ถั่ว ช็อกโกแลต และคาราเมล
หมวดหมู่:ของหวานอเมริกัน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน (p=Hā'ěrbīn yóutài lìshǐ wénhuà bówùguǎn) ตั้งอยู่ที่ถนนจิงเหว่ย์ (经纬街) เขตเต้าหลี่ (道里区) เมืองฮาร์บิน มณฑลเฮยหลงเจียง ในสถานที่เดิมของโบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน (哈尔滨犹太新会堂, בית הכנסת החדש בחרבין) ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นหน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งชาติ (全国重点文物保护单位) ชุดที่ 7 ใน พ.ศ. 2556

**ประวัติ**
โบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน เป็นศาสนสถานในศาสนายูดาห์นิกายฮาซิด ก่อตั้งเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจในเมืองฮาร์บินใน พ.ศ. 2451 เริ่มก่อสร้างเป็นโบสถ์ยิวแห่งที่สองในเมืองฮาร์บินเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2461 (ต่อจากโบสถ์ยิวฮาร์บิน ซึ่งปัจจุบันคือหอแสดงดนตรีโบสถ์ยิวเก่าฮาร์บิน) โดยเป็นโบสถ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจีน การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2464 อาคารหลังนี้ออกแบบโดยสถาปนิกชาวยิว โจเซฟ ยูเรวิช เลฟคิน (Joseph Yurievich Lievkin) สามารถรองรับศาสนิกได้ 500 คน อาคารสูง 2 ชั้น ด้านหน้าอาคารก่อด้วยอิฐและหินสลับกัน สีแดงและสีขาว พะไลยอดแหลมและหน้าต่างไม้ที่ทางเข้ามีรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันออกกลางที่แข็งแกร่ง โดมและหน้าต่างไม้ตกแต่งด้วยดาราแห่งดาวิด ประมาณ พ.ศ. 2493 ชาวยิวอพยพในจีนเริ่มเดินทางออกจากจีนทีละน้อย โดยมุ่งหน้าไปยังประเทศอิสราเอล สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย โบสถ์ยิวใหม่ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2499 และที่ตั้งเดิมได้เปลี่ยนเป็นอาคารรับรองของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะประจำเทศบาล

**สิ่งจัดแสดง**
ในปี 2547 เทศบาลเมืองฮาร์บินได้บูรณะรูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโบสถ์ยิว และเปลี่ยนให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มุ่งเน้นไปที่ประวัติของชาวยิวในฮาร์บินตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยจัดแสดงเอกสาร ภาพถ่าย ภาพยนตร์ และของใช้ส่วนตัวของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน ซึ่งมีมากกว่า 20,000 คนในช่วงเวลานั้น ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพถ่ายและภาพวาดของอาคารหลายหลังที่สร้างโดยชาวยิวในฮาร์บินในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชั้นสองและสามจัดแสดงเรื่องการศึกษา อุตสาหกรรม ศิลปะ และดนตรีของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 โบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน
หมวดหมู่:หน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งชาติเฮย์หลงเจียง
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในฮาร์บิน
หมวดหมู่:โบสถ์ยิวในประเทศจีน
โชกูปัง

โชกูปัง (shokupan) หรือ ขนมปังนมสดญี่ปุ่น หรือ ขนมปังฮกไกโด เป็นขนมปังขาวเนื้อนุ่มที่ขายทั่วไปตามร้านขนมปังในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร้านขนมปังในญี่ปุ่น แม้ว่าโชกูปังจะไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม แต่ก็ได้มีการนำมารับประทานกันอย่างแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และขนมปังดังกล่าวยังถือเป็นอาหารหลักยอดนิยม

**เบื้องหลังและประวัติศาสตร์**
ขนมปังขาวเนื้อนุ่มเป็นที่นิยมในเอเชียโดยเฉพาะในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามขนมปังไม่ใช่อาหารแบบดั้งเดิมในญี่ปุ่น แต่ชาวญี่ปุ่นนำมารับประทานเป็นอาหารหลังสงครามโลกครั้งที่สองในขณะที่เกิดการขาดแคลนข้าวในประเทศ ซึ่งส่งผลให้สหรัฐตอบรับด้วยการขนส่งข้าวสาลีเพื่อช่วยบรรเทาทุกข์ ขนมปังในรูปแบบนี้เริ่มได้รับความนิยมนอกเอเชียในช่วงปี 2020

**วัตถุดิบและวิธีการอบ**
โชกูปังที่อบในบ้าน
แป้งของโชกูปังผสมขึ้นโดยใช้ทังจ่ง การใช้ทังจ่งช่วยให้ขนมปังคงความสดได้นานขึ้น 
ส่วนผสมทั่วไป ได้แก่ แป้ง นมสด เนย ยีสต์ เกลือ น้ำตาล และมักผสมไข่ เริ่มต้นจากเตรียมทังจ่งแล้วพักให้เย็น จากนั้นผสมกับส่วนผสมที่เหลือแล้วนวดให้เป็นแป้งที่นุ่มและเหนียว ซึ่งมักจะถูกแบ่งและปั้นเป็นหลายม้วน และนำมาวางตามขวางลงในถาดขนมปังเพื่อให้ฟูก่อนอบ ทำให้ได้รูปลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การผลิตเชิงพาณิชย์มักอบในถาดอบรูปแบบพูลแมน (ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากคล้าย ๆ กับขนมปังแซนด์วิช) สำหรับผู้ที่อบเองที่บ้านมักจะใช้กระทะแบบเปิดซึ่งจะได้รูปทรงขนมปังที่แตกต่างแต่ไปแต่ก็ยังคงเอกลักษณ์ไว้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ขนมปังญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ขนมปังข้าวสาลี
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศจอร์เจีย

จอร์เจีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศจอร์เจีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจอร์เจีย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศจอร์เจีย
แฮลวอ

แฮลวอ
แฮลวอ (حلوا) เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดจากเปอร์เซีย (ประเทศอิหร่านในปัจจุบัน) และยังแพร่หลายไปทั่วภูมิภาคตะวันออกกลางรวมถึงเอเชียใต้ ซึ่งหมายถึงขนมหวานหลายชนิดที่ทำจากแป้งสาลี เนย น้ำมัน หญ้าฝรั่น น้ำดอกไม้เทศ นม แป้งโกโก้ และเติมความหวานด้วยน้ำตาล

**ประวัติ**
แฮลวอมีถิ่นกำเนิดจากเปอร์เซียหรือประเทศอิหร่านในปัจจุบัน หลักฐานการกล่าวถึงแฮลวอปรากฏขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งหมายถึงวัตถุดิบที่ประกอบไปด้วยอินทผลัมผสมกับนม และในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการนำคำนี้ไปใช้เรียกขนมหลายชนิด รวมไปถึงเซโมลินาหรือแป้งเปียกที่ผ่านการปรุงและเติมความหวานแล้ว
ตำรับอาหารเปอร์เซียในช่วงก่อนหน้านี้หลายอย่างได้รับการบันทึกไว้ในหนังสือภาษาอาหรับสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ชื่อว่า กิตาบุฏเฏาะบีค ("ตำราการครัว") รวมทั้งในตำราปรุงอาหารไม่ทราบชื่อเล่มหนึ่งจากชาวมัวร์ในสเปนสมัยเดียวกัน จากนั้นชาวเติร์กในจักรวรรดิออตโตมันได้รับเอาแฮลวอชนิดต่าง ๆ เข้ามา รวมทั้งชนิดที่ทำจากงา แล้วเผยแพร่ไปทั่วจักรวรรดิ

**ชนิด**

**เมล็ดพืช**
ทำด้วยการนำแป้งสาลีหรือแป้งข้าวโพดไปปิ้งในน้ำมัน จากนั้นผสมเข้าด้วยกันให้มีลักษณะเป็นรูส์ แล้วปรุงด้วยน้ำเชื่อมรสหวาน

**งา**
นิยมในบริเวณบอลข่าน ประเทศโปแลนด์ ตะวันออกกลาง และพื้นที่อื่น ๆ รอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีส่วนประกอบหลักได้แก่ทาฮีนีกับน้ำตาลหรือน้ำผึ้ง

**ทานตะวัน**
แฮลวอที่ทำจากทานตะวัน
นิยมในประเทศอดีตสหภาพโซเวียต รวมทั้งบัลแกเรียและโรมาเนีย ทำจากเมล็ดทานตะวันบด โดยอาจมีส่วนประกอบอื่นด้วย เช่น ถั่ว แป้งโกโก้ วานิลลา

**ถั่วลิสง**
ในประเทศอาร์เจนตินาสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้อพยพชาวกรีกได้คิดค้นแฮลวอชนิดใหม่ขึ้นจากเนยถั่วลิสง เรียกว่า มันเตโกล (Mantecol) โดยมีการบริโภคกันอย่างกว้างขวางในประเทศ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ของหวาน
จูล (บริษัท)

ตราสัญลักษณ์ของบริษัท
จูล (Juul) ชื่อเต็มว่า บริษัทจูลแลบส์ (Juul Labs, Inc.) เป็นบริษัทบุหรี่ไฟฟ้าอเมริกันซึ่งแยกตัวออกมาจากบริษัทแพกซ์แลบส์ใน ค.ศ. 2017 บริษัทจูลผลิตบุหรี่ไฟฟ้ายี่ห้อจูลโดยใช้อนุภาคเกลือนิโคตินจากยาสูบ
จูลมีสำนักงานใหญ่อยู่ในซานฟรานซิสโก แอดัม โบเวน และเจมส์ มอนซีส์ ร่วมกันก่อตั้งจูลขึ้น สำหรับหุ้นในจูลนั้น ร้อยละ 35 เป็นของบริษัทออลเทรียผู้ได้หุ้นจำนวนดังกล่าวไปเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2018 เป็นมูลค่า 12.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จูลยังได้เงินปันผลถึง 2 พันล้านบาท ซึ่งจูลแจกให้แก่พนักงาน 1,500 คนของตนต่อ
หลังจากรณรงค์ทางการตลาดผ่านสื่อสังคมเป็นการใหญ่ จูลก็กลายเป็นผู้ผลิตบุหรี่ไฟฟ้าซึ่งเป็นที่นิยมที่สุดในสหรัฐเมื่อสิ้นปี ค.ศ. 2017 และเมื่อถึงเดือนกันยายน ปีถัดมา ก็มีส่วนแบ่งทางการตลาดถึงร้อยละ 72 จูลยังซื้อพื้นที่สื่อในนิตยสารและเครือข่ายโทรทัศน์วัยรุ่นหลายราย เอกสารที่สำนักงานอัยการสูงสุดแห่งแมสซาชูเซตส์ได้รับมานั้นบ่งชี้ว่า จูลซื้อพื้นที่โฆษณาในสื่อการศึกษา เกม และคราฟติงหลายรายซึ่งมุ่งตรงต่อนักเรียนมัธยมศึกษา ทำให้ลูกค้าของจูลมีเยาวชนจำนวนมาก เป็นผลให้เกิดความห่วงกังวลในด้านสาธารณสุข จนองค์การอาหารและยาสหรัฐต้องเข้าตรวจสอบหลายครั้ง และพบว่า ปริมาณนิโคตินที่สูงมากในบุหรี่ไฟฟ้าของจูล ทำให้ความเสี่ยงด้านสุขภาพต่อเยาวชนที่เป็นลูกค้าของจูลนั้นอาจยิ่งร้ายแรงกว่าการใช้บุหรี่ไฟฟ้ายี่ห้ออื่น
ใน ค.ศ. 2018 หลังจากถูกองค์การอาหารและยาสหรัฐตรวจสอบ จูลก็ยอมถอนไส้บุหรี่ปรุงรสบางรสที่อาจจูงใจเยาวชนออกจากตลาด ครั้น ค.ศ. 2019 จูลตกลงกับศูนย์สุขภาพสิ่งแวดล้อมว่า จะลดระดับและจำกัดปริมาณควาพยายามทางการตลาดให้มุ่งต่อผู้มีอายุเหมาะสมเท่านั้น กระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 ส่วนแบ่งทางการตลาดของจูลก็ลดเหลือร้อยละ 40  และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 เหลือร้อยละ 28 การสำรวจใน ค.ศ. 2022 พบว่า จูลกลายเป็นยี่ห้อบุหรี่ไฟฟ้ายอดนิยมอันดับ 3 ในหมู่นักเรียนมัธยมศึกษา ในบรรดาผู้ใช้บุหรี่ไฟฟ้าทั้งหมดมีร้อยละ 22 ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ของจูล ครั้นวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2022 องค์การอาหารและยาสหรัฐห้ามจูลขายผลิตภัณฑ์ของตนในสหรัฐอีกต่อไป โดยออกเป็นคำสั่งปฏิเสธทางการตลาดซึ่งมีผลทันที แต่ในวันถัดมา จูลอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ในวอชิงตัน ดี.ซี. และศาลให้ระงับคำสั่งดังกล่าวไว้ก่อน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุหรี่ไฟฟ้า
หมวดหมู่:องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:เศรษฐกิจของรัฐแคลิฟอร์เนีย
มาร์ซิแพน

มาร์ซิแพนรูปหมู
มาร์ซิแพน (marzipan) เป็นของหวานที่มีน้ำตาล น้ำผึ้ง และอัลมอนด์บดเป็นส่วนประกอบหลัก บางครั้งอาจเติมน้ำมันอัลมอนด์หรือสารสกัดจากอัลมอนด์ลงไป มักนำมาใช้ทำขนมหวานชนิดต่าง ๆ โดยที่พบบ่อยคือนำมาเคลือบช็อกโกแลต และนำมาทำให้มีรูปทรงเลียนแบบผักผลไม้ต่าง ๆ นอกจากนี้ยังนำมาใช้ในบิสกิตหรือรีดเป็นแผ่นบาง ๆ และยังนำมาเคลือบเค้กชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะเค้กวันเกิด เค้กแต่งงาน และเค้กคริสต์มาส ในบางประเทศยังมีการนำมาปั้นเป็นรูปสัตว์ชนิดต่าง ๆ ขนาดเล็กสำหรับฉลองเทศกาลวันขึ้นปีใหม่หรือคริสต์มาส
หมวดหมู่:ของหวาน
นักช็อกโกแลต

นักช็อกโกแลตคนหนึ่งกำลังทำช็อกโกแลตรูปไข่
นักช็อกโกแลต (chocolatier) หมายถึงบุคคลผู้เชี่ยวชาญในการทำของหวานจากช็อกโกแลตโดยเน้นงานฝีมือและงานศิลป์เป็นหลัก โดยนำช็อกโกแลตไปผ่านกระบวนการหรือขั้นตอนต่าง ๆ รวมทั้งมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับช็อกโกแลต และยังสามารถจำแนกรสชาติของช็อกโกแลตชนิดต่าง ๆ ซึ่งแตกต่างกันได้ มักทำงานร่วมกับหัวหน้าคนทำขนมในครัวในเทศกาลหรือโอกาสพิเศษต่าง ๆ
หมวดหมู่:ช็อกโกแลต
หมวดหมู่:ช่างฝีมือ
ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล

ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล
thumb
ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล (chocolate truffle) เป็นขนมหวานจากช็อกโกแลตชนิดหนึ่งโดยมีไส้เป็นช็อกโกแลตเหลวซึ่งมีครีมเป็นส่วนผสมหรือที่เรียกว่ากานัช และเคลือบตกแต่งด้วยแป้งโกโก้ มะพร้าวหรือถั่วชิ้นเล็ก ๆ ปั้นเป็นรูปทรงกลม โดยชื่อของขนมหวานมาจากลักษณะที่คล้ายคลึงกับทรัฟเฟิล เห็ดฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ขนมหวาน
ช็อกโกแลตร้อน

ช็อกโกแลตร้อนตกแต่งด้วยวิปครีมและเกล็ดช็อกโกแลต
ช็อกโกแลตร้อน (hot chocolate) หรือ โกโก้ร้อน (hot cocoa) เป็นเครื่องดื่มร้อนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยช็อกโกแลตหรือเนื้อโกโก้ผสมกับนมหรือน้ำร้อน มักเติมความหวานลงไปและตกแต่งด้วยวิปครีมหรือมาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลตร้อนที่ทำจากช็อกโกแลตที่ละลายแล้วบางครั้งเรียกว่า ช็อกโกแลตสำหรับดื่ม (drinking chocolate) เนื่องจากมีความหวานน้อยกว่าและความเข้มข้นมากกว่า
เครื่องดื่มช็อกโกแลตชนิดแรกสันนิษฐานว่าคิดค้นขึ้นโดยชาวมายาเมื่อประมาณ 2,500–3,000 ปีก่อน และเครื่องดื่มโกโก้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอซเท็กในช่วง ค.ศ. 1400 ซึ่งเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า xocōlātl จากนั้นก็ได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปยุโรปหลังจากที่เข้ามาจากเม็กซิโกในดินแดนโลกใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ หลายอย่างนับจากนั้นเป็นต้นมา ช็อกโกแลตร้อนยังถูกใช้ทางการแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยบางอย่าง เช่น โรคตับ โรคกระเพาะอาหาร จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องดื่มช็อกโกแลต
หมวดหมู่:อาหารคริสต์มาส
หมวดหมู่:อาหารสองชนิดประกอบกัน
ช่างฝีมือ

ไฟล์:Bali 0701a.jpg|thumb|ช่างแกะสลักไม้คนหนึ่งในจังหวัดบาหลี
ช่างฝีมือ (artisan) เป็นบุคคลผู้มีอาชีพหรือมีทักษะในการประดิษฐ์ สร้างสรรค์สิ่งของ วัตถุ หรืองานหัตถกรรมต่าง ๆ ในบางส่วนหรือทุกส่วนด้วยมือ ซึ่งบางครั้งอาจใช้เครื่องมือหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ เข้ามาช่วยก็ได้ โดยอาศัยประสบการณ์และความรู้ความเชี่ยวชาญด้านงานฝีมือ พร้อมทั้งเน้นคุณภาพและความประณีตของชิ้นงานเป็นหลัก โดยอาจประดิษฐ์ได้ทั้งของใช้หรือของตกแต่ง เช่น เครื่องเรือน เสื้อผ้า งานประติมากรรม ฯลฯ
ในยุคก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม ช่างฝีมือถือเป็นกลุ่มผู้ผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ซึ่งมีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมาก
หมวดหมู่:ช่างฝีมือ
หมวดหมู่:ช่างฝีมือ

หมวดหมู่:การก่อสร้าง
หมวดหมู่:การจำแนกประเภทการจ้างงาน
หมวดหมู่:อาชีพตามประเภท
หมวดหมู่:บุคคลแบ่งตามอาชีพ
วังครรภา

วังครรภา (เนปาล: गर्भा दरबार; Garva Palace) เป็นโบราณสถานในชนบทของอำเภอไกลลิ ประเทศเนปาล ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรมและขาดการอนุรักษ์ วังครรภามีพื้นที่กว้างกว่า 10 โรปนี

**ประวัติศาสตร์**
วังครรภาสร้างขึ้นโดยขาทคา ชามเชร์ จัง บะฮาดูร์ รานา ระหว่างปี ว.ส. (วิกรมสามวัต) 1979 ถึง 1984 โดยมีการว่าจ้างช่างศิลป์จากอินเดียมาเพื่อการก่อสร้างวังนี้ วังนี้ถูกใช้งานเป็นสถานที่เก็บรวบรวมภาษีและพิพากษาคดีในเขตอำเภอไกลลิ, กาญจนปุระ และ โทตี ต่อมาวังนี้ได้สืบทอดและใช้งานต่อโดยบุตรชายของผู้ก่อสร้างวัง
หลังสิ้นสุดระบอบจักรวรรดิรานา วังถูกแปรสภาพมาใช้เป็นที่ทำการของคณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และไปรษณีย์ ในระหว่างสงครามกลางเมืองเนปาล อาคารถูกจุดไฟเผาโดยกลุ่มลัทธิเหมา และถูกทิ้งร้างในสภาพทรุดโทรมนับจากนั้น
รัฐบาลท้องถิ่นของรัฐสุนทรปัศจิมได้จัดสรรงบประมาณสำหรับการฟื้นสภาพของวัง อย่างไรก็ตามไม่พบความคืบหน้าใด ๆ  ในโครงการนี้ เคยมีการเดินขบวนทั่วประเทศโดยคนท้องถิ่นเพื่อเรียกร้องการฟื้นฟูสภาพอาคารหลังนี้

**สถาปัตยกรรม**
วังนี้มีความสูงสามชั้น ประกอบด้วยกระจกแกะสลัก 83 บาน และประตู 53 บาน ฝาหนังภายในมีจิตรกรรมประดับ รวมถึงยังมีอุโมงค์ใช้งานเพื่อความปลอดภัย

**ดูเพิ่ม**
วังรานาในเนปาล
*วังโทตี

**อ้างอิง==
มอดูล:Location map/data/Nepal Lumbini Province

return {
	name = 'รัฐลุมพินี',
	top = 29,
	bottom = 27.2,
	left = 80.9,
	right = 84.1,
	image = 'Nepal Province No. 5 adm location map.svg',
	image1 = 'Nepal Lumbini rel location map.svg',
}
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในโกปาอาเมริกา 2019

หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในโกปาอาเมริกา
หมวดหมู่:โกปาอาเมริกา 2019
ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา

ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา (potentially unwanted program หรือ PUP) หรือ แอปพลิเคชันที่อาจจะไม่พึงปรารถนา (potentially unwanted application หรือ PUA) คือซอฟต์แวร์ที่ผู้ใช้อาจจะไม่พึงปรารถนาหรือไม่จำเป็น ซอฟต์แวร์ความปลอดภัยและซอฟต์แวร์ควบคุมโดยผู้ปกครองมักจะมีเกณฑ์ที่ใช้จัดแยกประเภทซอฟต์แวร์ต่างๆ ว่าเป็นซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาหรือไม่ ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาอาจใช้การดำเนินการที่อาจส่งผลต่อความเป็นส่วนตัวหรือลดความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ บริษัทต่างๆ มักรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พึงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิทัล (wrapper) และอาจเสนอให้ติดตั้งซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา และในบางกรณีไม่มีการระบุวิธีการปฏิเสธที่ชัดเจน บริษัทแอนติไวรัสกำหนดซอฟต์แวร์ที่รวมมาว่าเป็นโปรแกรมที่อาจไม่เป็นที่ต้องการ   ซึ่งอาจรวมถึงซอฟต์แวร์ที่แสดงโฆษณาที่ล่วงล้ำ (แอดแวร์) หรือติดตามการใช้อินเทอร์เน็ตของผู้ใช้เพื่อขายข้อมูลให้กับผู้โฆษณา (สปายแวร์) แทรกโฆษณาของตัวเองลงในหน้าเว็บ ที่ผู้ใช้ดูหรือใช้บริการ SMS ระดับพรีเมียมเพื่อเพิ่มค่าบริการให้กับผู้ใช้   นับวันยิ่งมี โครงการซอฟต์แวร์โอเพนซอร์สจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่แสดงความไม่พอใจที่เว็บไซต์บุคคลที่สามรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พึงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิทัล (wrapper) ไปพร้อมๆ กับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาโดยที่โครงการไม่ทราบหรือไม่ยินยอม ไซต์ดาวน์โหลดฟรีของบุคคลที่สามเกือบทุกแห่งรวมการดาวน์โหลดเข้ากับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา  การปฏิบัตินี้ถือว่าผิดจรรยาบรรณอย่างกว้างขวางเนื่องจากเป็นการละเมิดผลประโยชน์ด้านความปลอดภัย ของผู้ใช้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา ชุดซอฟต์แวร์ไม่พึงประสงค์บางชุดจะติดตั้งใบรับรองหลักบนอุปกรณ์ของผู้ใช้ ซึ่งช่วยให้แฮกเกอร์สามารถดักจับข้อมูลส่วนตัว เช่น รายละเอียดธนาคาร โดยไม่ต้องมีเบราว์เซอร์ที่ให้คำเตือนด้านความปลอดภัย กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิของสหรัฐอเมริกาแนะนำให้ลบใบรับรองหลักที่ไม่ปลอดภัยออก เนื่องจากจะทำให้คอมพิวเตอร์เสี่ยงต่อการโจมตีทางไซเบอร์ที่ร้ายแรง  นักพัฒนาซอฟต์แวร์และผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยแนะนำให้ผู้คนดาวน์โหลดเวอร์ชันล่าสุดจากเว็บไซต์โครงการอย่างเป็นทางการ หรือจากตัวจัดการแพ็คเกจ หรือ App Store ที่เชื่อถือได้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การแจกจ่ายซอฟต์แวร์
หมวดหมู่:ประเภทของมัลแวร์
มัสยิดรัฐปีนัง

มัสยิดรัฐปีนัง (Masjid Negeri Pulau Pinang; பினாங்கு மாநில மசூதி) เป็นมัสยิดประจำรัฐที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว) ในจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย

**ประวัติ**
การก่อสร้างมัสยิดนี้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1977 โดยตุน ซาร์ดน จูบีร์ ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี (ผู้ว่าการ) รัฐปีนัง เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 มัสยิดนี้สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1980 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1980 โดยสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง ยังดีเปอร์ตวนอากงองค์ที่ 7

**ลักษณะ**
มัสยิดนี้ได้แรงบันดาลใจจากแบบอาสนวิหารบราซิเลียของโอสการ์ นีเยไมเยร์ สถาปัตยกรรมนี้ผสมเข้ากับนวยุคนิยมแบบตะวันตก มัสยิดนี้ออกแบบโดยเอฟเรน บรินเดซ ปัซ (Efren Brindez Paz) สถาปนิกชาวฟิลิปปินส์
มัสยิดรัฐปีนังมองจากถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Photo: http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=1833942 date=3 March 2016 
รัฐปีนัง
แม่แบบ:Periodic table legend/Metal–nonmetal

โลหะ
ธาตุกึ่งโลหะ|กึ่งโลหะ
อโลหะ|อโลหะ
ไม่ทราบคุณสมบัติ
หมวดหมู่:แม่แบบตารางธาตุ
แม่แบบ:Periodic table legend/Simple substance bonding

โลหะ
โคเวเลนต์ตาข่าย
โคเวเลนต์โมเลกุล
อะตอมเดี่ยว
ไม่ทราบ
หมวดหมู่:แม่แบบตารางธาตุ
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ (カップヌードルミュージアム 大阪池田) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า  หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โอซากะ อิเกดะ (安藤百福発明記念館 大阪池田) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครอิเกดะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในระยะที่เดินได้จากสถานีรถไฟอิกาดะบนสายฮังคีว-ทาการาซูกะ เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
นอกจากนี้ยังมี พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยอีกแห่งตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะซึ่งมีนิทรรศการ 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

**ลักษณะเฉพาะ**
พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
พิพิธภัณฑ์ทั้งสองแห่งมีโรงฝึกงานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดโอกาสให้ผู้เยี่ยมชมได้ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "สด" (แบบบะหมี่ที่อยู่ในบรรจุภัณฑ์) ด้วยตนเอง โดยต้องจองล่วงหน้าในการเข้าร่วมกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงงานบะหมี๋ผู้เยี่ยมชมสามารถประกอบถ้วยบะหมี่ของตนเองจากวัตถุดิบตั้งต้น โดยเสียค่าธรรมเนียม 500 เยน

**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The Momofuku Ando Instant Ramen Museum ja- The Momofuku Ando Instant Ramen Museum en- The Momofuku Ando Instant Ramen Museum en- CupNoodles Exhibitions/Attractions en- CupNoodles Museum ja- CupNoodles Museum en
บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542 ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอซากะ

โอซากะ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดโอซากะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโอซากะ
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ (カップヌードルミュージアム 横浜) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า  หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โยโกฮามะ (安藤百福発明記念館 横浜) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554
ตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการและสิ่งจัดแสดงทั้งหมด 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554 ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในโยโกฮามะ

โยโกฮามะ
หมวดหมู่:การศึกษาในโยโกฮามะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในโยโกฮามะ
โยโกฮามะ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในโยโกฮามะ
พิพิธภัณฑ์โฮกิ

ไฟล์:Hoki museum outside front 001.jpg|thumb|right|พิพิธภัณฑ์โฮกิในนครชิบะ จังหวัดชิบะ
พิพิธภัณฑ์โฮกิ (Hoki Bijutsukan) ตั้งอยู่ในเขตมิโดริ นครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นที่สร้างอุทิศให้กับจิตรกรรมที่เป็นผลงานศิลปะสัจนิยม สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่าสามพันชิ้น รวมถึงผลงานของnihongo4|โมริโมโตะ โซซูเกะ|森本草介 และnihongo4|โนดะ ฮิโรชิ|野田弘志 โทโมฮิโกะ ยามานาชิ และทาโร ทากาโมโตะ (นิกเก็ง เซ็กเก) เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์

**ดูเพิ่ม**
 สถานีรถไฟโทเกะ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  en
โฮกิ
โฮกิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชิบะ
โฮกิ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดชิบะ

ชิบะ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดชิบะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชิบะ
เจียเหอ

เจียเหอ  (p=Jiāhé) เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจียเหอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 232 ถึง ค.ศ. 238 รวมเวลา 7 ปี คำว่าเจียเหอแฝงความหมายมงคลบ่งบอกถึงการรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง
ในเดือน 8 ของศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1

**การเปลี่ยนชื่อศักราช**
 ศักราชหฺวางหลงปีที่ 4 (ค.ศ. 232) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียเหอปีที่ 1- ศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) —— เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1

**ตารางเทียบศักราช**

**ดูเพิ่ม**
 ศักราชของจีน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
id=ISBN 7101025129
*archive-url=https://web.archive.org/web/20070825002742/http://www.eastasia.ntu.edu.tw/chinese/05_a04.htm
หมวดหมู่:ศักราชของง่อก๊ก
ชิงหลง

ชิงหลง (p=Qīnglóng) เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้)  ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชชิงหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 233 ถึง ค.ศ. 237 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ของวุยก๊ก
ในศักราชชิงหลงปีที่ 5 เดือน 3 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1

**การเปลี่ยนชื่อศักราช**
 ศักราชไท่เหอปีที่ 7 (ค.ศ. 233) — เดือน 2 วันที่ 6 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชิงหลงปีที่ 1- ศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) — เดือน 3 วันที่ 27 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1

**ตารางเทียบศักราช**

**ดูเพิ่ม**
 ศักราชของจีน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 id=ISBN 7101025129
หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก

พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก (Sangokushi-jō Hakubutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เคยตั้งอยู่ในนครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี พ.ศ. 2541 และปิดทำการในปี พ.ศ. 2558
พิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่เรื่องราวของยุคสามก๊กของจีน  สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก และโบราณวัตถุที่ขุดพบจากยุคสามก๊ก กำกับดูแลโดยพิพิธภัณฑ์อู่โหวฉือ (武侯祠博物館) หรือพิพิธภัณฑ์ศาลจูกัดเหลียงในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในพิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงประติมากรรมจำลองขนาดเท่าจริง  ไดโอรามา (แบบจำลองสามมิติ) ภาพจิตรกรรม และภาพถู ที่สร้างภายใต้การกำกับดูแลของภัณฑารักษ์จากสมาคมศิลปินมณฑลเสฉวน
ทุกปีในวันที่ 4 พฤษภาคมและ 14 สิงหาคม มีการจัดงาน "ซังโกไก" (三顧会) เป็นกิจกรรมแฟนอีเวนต์ของสามก๊ก
พิพิธภัณฑ์ปิดทำการในปี พ.ศ. 2558 เนื่องจากภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ถึงแก่กรรม รวมระยะเวลาที่เปิดทำการ 17 ปี

**ที่ตั้งและเวลาทำการ**
 ที่ตั้ง 2585-1 ชิโอดะ นครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ- เวลาเปิดทำการ 10.00-15.00 น. (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)- พิพิธภัณฑ์ปิดทุกวันพุธ, วันพฤหัสบดี (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์), วันที่ 29-31 ธันวาคม (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)

**ดูเพิ่ม**
 สามก๊ก- ยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  三国志城 date=2015-08-12  (ลิงก์เสีย)
สามก๊ก
สามก๊ก
สามก๊ก
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:สามก๊ก
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดยามางูจิ

ยามางูจิ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดยามางูจิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดยามางูจิ
หมวดหมู่:เพ็กกี คาร์เตอร์

หมวดหมู่:ซูเปอร์ฮีโร่ในมาร์เวลคอมิกส์
หมวดหมู่:ยอดมนุษย์หญิง
หมวดหมู่:ยอดมนุษย์สหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:เจ้าหน้าที่ชีลด์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นสายลับชาวสหราชอาณาจักร
ระบบย่อยวินโดวส์สำหรับลินุกซ์

ระบบย่อยวินโดวส์สำหรับลินุกซ์ (Windows Subsystem for Linux หรือ WSL) เป็นคุณลักษณะหนึ่งของวินโดวส์ที่ช่วยให้นักพัฒนาสามารถใช้งานระบบลินุกซ์ ได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้ Virtual machine แยกต่างหากหรือ Multi-booting WSL มีสองเวอร์ชัน: WSL 1 และ WSL 2 โดย WSL 1 เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2559 และทำหน้าที่เป็นเลเยอร์ความเข้ากันได้สำหรับการรันไฟล์สั่งทำการลินุกซ์ (ในรูปแบบ ELF) โดยการนำการเรียกของระบบลินุกซ์ ไปใช้กับเคอร์เนลวินโดวส์ WSL 1 ใช้งานได้บน วินโดวส์ 10, Windows 10 LTSB/LTSC, วินโดวส์ 11, วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2016, วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2019 และ วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2022
ในเดือนพฤษภาคม 2562 มีการประกาศเปิดตัว WSL 2 แนะนำการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ เช่น ลินุกซ์เคอร์เนลแท้จริง ผ่านชุดย่อยของคุณสมบัติ ไฮเปอร์-วี WSL 2 แตกต่างจาก WSL 1 ตรงที่ WSL 2 ทำงานภายใน Virtual machine ที่ได้รับการจัดการผ่านลินุกซ์เคอร์เนลอย่างเต็มรูปแบบ ด้วยเหตุนี้ WSL 2 จึงเข้ากันได้กับไบนารีลินุกซ์มากกว่า WSL 1 เนื่องจากไม่ใช่ทุก syscalls ที่สามารถเรียกใช้ผ่าน WSL 1 ได้ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2562 WSL 2 พร้อมใช้งานสำหรับผู้ใช้ Windows 10 ผ่านทางโปรแกรม Windows Insider รวมถึง Home edition WSL ไม่สามารถใช้ได้กับผู้ใช้ Windows 10 ทุกคนตามค่าเริ่มต้น สามารถติดตั้งได้โดยการเข้าร่วมโปรแกรม Windows Insider หรือด้วยตนเองผ่าน ไมโครซอฟท์สโตร์หรือ Winget

**ดูเพิ่ม**
 Azure Sphere- OS compatibility layers- Virtualization- Windows Terminal- Xenix

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของวินโดวส์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ในปี พ.ศ. 2559
หอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก

หอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก (Kōbe Tetsujin Sangokushi Gyararī) เป็นสถาบันที่จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับมังงะเรื่อง เท็ตสึจิน หุ่นเหล็กหมายเลข 28 และ สามก๊ก ผลงานของมิตสึเตรุ โยโกยามะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น หอศิลป์ตั้งอยู่ในนครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นบ้านเกิดของมิตสึเตรุ  เปิดทำการเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2552 

**ค่าเข้าชม**
 ผู้ใหญ่ 100 เยน - เข้าชมฟรีสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาหรือต่ำกว่า

**เวลาทำการ**
 12.30 - 17.00 น.- ปิดทุกวันพุธ (เปิดในวันหยุดนักขัตฤกษ์)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของโคเบะเท็ตสึจินโพรเจกต์ date=2010-01-02 
**  เว็บไซต์ทางการของหอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก date=2020-12-20 
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดเฮียวโงะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์อนิเมะและมังงะในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2552 ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดเฮียวโงะ

เฮียวโงะ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดเฮียวโงะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดเฮียวโงะ
มิตสึเตรุ โยโกยามะ

มิตสึเตรุ โยโกยามะ (Yokoyama Mitsuteru; 18 มิถุนายน พ.ศ. 2477 – 15 เมษายน พ.ศ. 2547) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เกิดในเขตซูมะ นครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อตัวของมิตสึเตรุเดิมเขียนว่า 光照 ซึ่งออกเสียงว่า "มิตสึเตรุ" เช่นกัน  ผลงานมังงะของมิตสึเตรุได้แก่ เท็ตสึจิน หุ่นเหล็กหมายเลข 28, หุ่นยักษ์อหังการ, เงาแดง, ศึกเหนือมนุษย์, แม่มดน้อยแซลลี่, พรินเซสคอเม็ต และมังงะดัดแปลงจากวรรณกรรมจีน ซ้องกั๋ง และ สามก๊ก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของมิตสึเตรุ โยโกยามะ (ภาษาญี่ปุ่น)
*3144
*1047232
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2477
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2547
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะ
รัฐประหารในประเทศเนปาล พ.ศ. 2548

การรัฐประหารในราชอาณาจักรเนปาลเริ่มต้นเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2005 เมื่อสมาชิกรัฐสภาจากพรรคคองเกรสเนปาลซึ่งได้รับเลือกตั้งโดยชอบธรรมผ่านกระบวนการทางประชาธิปไตย ถูกโค่นล้มโดยกษัตริย์ชญาเนนทระแห่งเนปาล ท้ายที่สุด รัฐสภาได้รับการฟื้นคืนในปี 2006 หลังกษัตริย์ชญาเนนทระยอมสิ้นสุดระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของตนอันเป็นผลมาจากการปฏิวัติปี 2006

**ภูมิหลัง**
รัฐบาลของเนปาลในอดีตเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์หลังการรัฐประหารในปี 1960 ซึ่งนำโดยกษัตริย์มเหนทระ ต่อมาเนปาลกลายมาเป็นรัฐกษัตริย์ใต้รัฐธรรมนูญในปี 1991 ในรัชสมัยของกษัตริย์วิเรนทระ เมื่อกษัตริย์ชญาเนนทระขึ้นสู่บัลลังก์หลังเกิดการสังหารหมู่ราชวงศ์เนปาล ที่ซึ่งสมาชิกสิบคนในราชวงศ์ อันรวมถึงกษัตริย์วิเรนทระ, ราชินีไอศวรยะ และมงกุฏราชกุมารทิเปนทระ ถูกสังหาร กษัตริย์ชญาเนนทระได้ปฏิเสธคณะรัฐบาลที่ผ่านมารลแล้วสามคณะตั้งแต่ปี 2002 สงครามกลางเมืองเนปาลซึ่งนำโดยกลุ่มลัทธิเหมายังคงดำเนินอยู่และมียอดเสีชีวิตมากกว่า 11,000 ราย เนปาลคงสถานะเป็นประเทศไร้รัฐสภามาตั้งแต่ปี 2002 และความนิยมในตัวกษัตริย์ชญาเนนทระก็ลดต่ำลง

**การรัฐประหาร**
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์กษัตริย์ชญาเนนทระประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน และยุบสภา สมาชิกรัฐสภาถูกคุมขังในบ้านของตน, มีการยกเลิกข้อสิทธิที่สำคัญในรัฐธรรมนูญ, ทหารเข้าควบคุมสื่อโดยสมบูรณ์ และการติดต่อสื่อสารถูกตัด 
การรัฐประหารในครั้งนี้ถูกประณามโดยอินเดีย, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ การรัฐประหารของกษัตริย์ชญาเนนทระดำเนินอยู่ได้ปีเดียว โดยเมื่อ 24 เมษายน 2006 กษัตริย์ชญาเนนทระได้ออกมายอมคืนรัฐสภาเดิมและสิ้นสุดระบอบราชาธิปไตยของตน อันเนื่องมาจากขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยในตอนนั้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 issn=1080-0786
หมวดหมู่:พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:รัฐประหารในประเทศเนปาล
นอลินอร์เอวิเอชัน

นอลินอร์เอวิเอชัน (Nolinor Aviation) เป็นสายการบินเช่าเหมาลำสัญชาติแคนาดา โดยมีฐานการบินหลักและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติมอนทรีออล-มิราเบล นอลินอร์ให้บริการเที่ยวบินขนส่งผู้โดยสารและสินค้าแบบเช่าเหมาลำภายในประเทศแคนาดาและสหรัฐ

**ประวัติ**
ไฟล์:C-FAWV Convair 580 Nolinor Aviation at YUL.jpg|left|thumb|คอนแวร์ 580 เป็นเครื่องบินลำแรกๆ ของนอลินอร์
นอลินอร์เอวิเอชันก่อตั้งขึ้นในปี 1992 และเริ่มดำเนินการในปี 1997 สายการบินได้ใบอนุญาตการซ่อมบำรุงอากาศยานของตนเองตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999
ในปี 2001 นอลินอร์ได้รับมอบคอนแวร์ 580 ลำแรก แล้วได้นำเข้าบริการเที่ยวบินขนส่งสินค้าสู่สหรัฐและพื้นที่ทางตอนเหนือของแคนาดา และได้สั่งซื้อคอนแวร์ 540 เพิ่มเติมสองลำในปี 2004 เพื่อที่จะตอบสนองความต้องการขนส่งสินค้าทางอากาศที่เพิ่มมากขึ้น ในปี 2006นอลินอร์สั่งซื้อคอนแวร์ 540 ลำที่สี่ โดยเป็นเครื่องบินขนส่งผู้โดยสาร
ในปี 2004 กองทุนครอบครัวพรูด'ฮอม ได้เข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นหลักในสายการบิน และได้ย้ายสำนักงานใหญ่และฐานการบินมาที่มิราเบลในปี 2005พร้อมทั้งได้มีโรงเก็บเครื่องบินหลังใหม่ ที่มีพื้นที่กว่า 10,000 ตร.ม. และสามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 747-200, 777-300, 767, แอร์บัส เอ310, และเอ320 ได้ 
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 นอลินอร์ได้มีส่วนช่วยเคลื่อนย้ายผู้โดยสารของแอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 66 ที่ได้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานกูซเบย์ ในกูซเบย์, รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ หลังจากที่เครื่องยนต์เกิดระเบิดขณะบินอยู่เหนือมหาสมุทรแอตแลนติกโดยได้นำผู้โดยสารเดินทางสู่จุดหมายปลายทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสผ่านจุดแวะพักที่ท่าอากาศยานนานาชาติวินนิเพก เจมส์ อาร์มสตรอง ริชาร์ดสัน
ในปี 2020 นอลินอร์ได้เปิดตัวสายการบินลูกโอดับเบิลยูจี

**จุดหมายปลายทาง**
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 นอลินอร์ให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำเป็นหลัก โดยมีเที่ยวบินประจำจากมิราเบลสู่วาล-ดอร์เท่านั้น

**ฝูงบิน**
ไฟล์:Nolinor C-GNLN Boeing 737-200 (CYVO).jpg|thumb|โบอิง 737-200 ของนอลินอร์
ไฟล์:OWG Boeing 737-400 flying by the Gatineau Airshow.jpg|thumb|โบอิง 737-400 ในลวดลายของโอดับเบิลยูจี
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 นอลินอร์เอวิเอชันมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
นอลินอร์เอวิเอชันมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 38.1 ปี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการ
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติแคนาดา
หมวดหมู่:สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
หมวดหมู่:องค์กรความช่วยเหลือด้านความมั่นคงของสหรัฐ

หมวดหมู่:หน่วยงานกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
หมวดหมู่:คณะที่ปรึกษาทางการทหาร
หมวดหมู่:หน่วยงานกระทรวงกลาโหมสหรัฐ

หน่วยงาน
หมวดหมู่:หน่วยงานกลาโหมแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:หน่วยงานของกระทรวงบริหารกลางสหรัฐ
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนทหารร่วมของสหรัฐ

หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนทหารของสหรัฐ
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนทหารร่วม
เกรตเทอร์แอลเบเนีย

ดินแดนของแอลเบเนียที่นิยามโดยแนวคิดเกรตเทอร์แอลเบเนีย โดยเทียบเท่ากับดินแดนในปัจจุบัน
เกรตเทอร์แอลเบเนีย (Shqipëria e Madhe) เป็นคติชาตินิยมและแนวคิดเรียกร้องดินแดน ที่พยายามรวมดินแดนที่มีชาวแอลเบเนียจำนวนมากอาศัยอยู่ แนวคิดนี้อิงจากการกล่าวอ้างเกี่ยวกับดินแดนที่มีประชากรชาวแอลเบเนียในพื้นที่เหล่านั้น นอกเหนือจากแอลเบเนียที่มีอยู่แล้ว แนวคิดนี้ยังมีการอ้างสิทธิในภูมิภาคในรัฐใกล้เคียงด้วย โดยมีพื้นที่ต่าง ๆ รวมถึงคอซอวอ หุบเขาเปรเชวอของเซอร์เบีย ดินแดนทางตอนใต้ของมอนเตเนโกร ดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรีซ (ภูมิภาคของกรีซในเทสโปรเทียและเปรเวซา เรียกโดยชาวแอลเบเนียว่า ชาเมเรีย และดินแดนอื่น ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของวิลายะห์แห่งยะนีนะห์ในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน)  และดินแดนทางตะวันตกของมาซิโดเนียเหนือ
การรวมพื้นที่ที่ใหญ่กว่าให้เป็นดินแดนเดียวภายใต้อำนาจของแอลเบเนียนั้นเกิดขึ้นโดยสันนิบาตพริซเรน ซึ่งเป็นสันนิบาตที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อรวมดินแดนที่มีคนอาศัยอยู่เป็นชาวแอลเบเนีย (และภูมิภาคอื่น ๆ ซึ่งเป็นภูมิภาคมาซิโดเนีย และอีพีรุซ) ให้เป็นวิลายะห์แอลเบเนียที่เป็นอิสระแห่งเดียวภายในจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งบรรลุผลสำเร็จโดยนิตินัยในเดือนกันยายน 1912 และแนวคิดนี้ถูกนำมาใช้ภายใต้การยึดครองคาบสมุทรบอลข่านของอิตาลีและนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แนวคิดเรื่องการรวมชาติมีรากฐานมาจากเหตุการณ์ในสนธิสัญญาลอนดอนเมื่อปี 1913 เมื่อประมาณ 30% ของดินแดนแอลเบเนียส่วนใหญ่และ 35% ของประชากรถูกปล่อยให้อยู่นอกพรมแดนของประเทศใหม่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเทศแอลเบเนีย
หมวดหมู่:ชาตินิยม
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก

ทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก
หมวดหมู่:อาชีพเกี่ยวกับการสู้รบ

หมวดหมู่ย่อยนี้ ประกอบด้วยหมวดหมู่และบทความเกี่ยวกับอาชีพรับราชการทหารที่เกี่ยวข้องกับการมีส่วนร่วมในการสู้รบ โดยทั่วไปเป็นอาชีพของกองทัพ
อาชีพ
หมวดหมู่:ความเชี่ยวชาญทางทหาร
หมวดหมู่:กองกำลังทหารแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:หน่วยทางทหาร
หมวดหมู่:บุคลากรทหาร
หมวดหมู่:ราชองครักษ์

หน้านี้เป็นหมวดหมู่ที่รวบรวมหน่วยราชองครักษ์ของนานาประเทศที่มีการปกครองในระบอบกษัตริย์ หรือยังคงไว้ซึ่งหน่วยราชองครักษ์
หมวดหมู่:หน่วยรักษาความปลอดภัย
หมวดหมู่:กองทหารรักษาพระองค์
องค์รักษ์
หมวดหมู่:พิธีการทางทหาร
ภาษากลางเมดิเตอร์เรเนียน

แผนที่ยุโรปและบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนจากอัตลัสกาตาลาใน ค.ศ. 1375
ภาษากลางเมดิเตอร์เรเนียน (Mediterranean Lingua Franca) หรือ ซาบีร์ (Sabir) เป็นภาษาหรือกลุ่มภาษาติดต่อที่เคยใช้เป็นภาษากลางในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เอพริล มักมาน บรรยายว่าภาษาซาบีร์เป็น "พิดจินดั้งเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 15" และ "ส่วนหลงเหลือของภาษากลางเดิม ซึ่งเป็นภาษาสมัยกลางที่พ่อค้าแถบเมดิเตอร์เรเนียนและนักรบครูเสดใช้กัน" โอเปอร์สไตน์และมักมานจำแนกให้ภาษาซาบีร์และ "ภาษากลาง" เป็นภาษาต่างหากจากกัน แต่มีความเกี่ยวข้องกัน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Brown, Joshua. 2022. "On the Existence of a Mediterranean Lingua Franca and the Persistence of Language Myths". Language Dynamics in the Early Modern Period (edited by Karen Bennett and Angelo Cattaneo). London: Routledge, pp. 169–189. 9780367552145.- Dakhlia, Jocelyne, Lingua Franca – Histoire d'une langue métisse en Méditerranée, Actes Sud, 2008, 2-7427-8077-7.- John A. Holm, Pidgins and Creoles, Cambridge University Press, 1989, 0-521-35940-6, p. 607.- Henry Romanos Kahane, The Lingua Franca in the Levant: Turkish Nautical Terms of Italian and Greek Origin, University of Illinois, 1958.- Hugo Schuchardt, " The Lingua Franca". Pidgin and Creole languages: selected essays by Hugo Schuchardt (edited and translated by Glenn G. Gilbert), Cambridge University Press, 1980. 0-521-22789-5.- Nolan, Joanna. 2020. The Elusive Case of Lingua Franca. Switzerland: Palgrave Macmillan.- Drusteler, Eric R. 2012. "Speaking in Tongues: Language and communication in the Early Modern Mediterranean." Past and Present 217: 4-77. 10.1093/pastj/gts023.- Hitchcock, Louise A., and Aren M. Maeir. 2016. "A Pirate's Life for me: The Maritime culture of the Sea Peoples." Palestine Exploration Quarterly 148(4):245-264.- Lang, George. 1992. "The Literary Settings of Lingua Franca (1300-1830)." Neophilologus 76(1): 64-76. 10.1007/BF00316757.- Operstein, Natalie. 2018. "Inflection in Lingua Franca: from Haedo's Topographia to the Dictionnaire de la langue franque." Morphology 28: 145-185. 10.1007/s11525-018-9320-8.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Dictionnaire de la Langue Franque ou Petit Mauresque, 1830. cap=yes-  A Glossary of Lingua Franca date=2024-09-14 , fifth edition, 2005, Alan D. Corré. It includes articles about the language from various authors and sample texts.-  Tales in Sabir from Algeria-  Lingua franca in the Mediterranean (Google book)
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
หมวดหมู่:ภาษาอิตาลี
หมวดหมู่:กลุ่มภาษาโรมานซ์
จิ๋นเหลียง

จิ๋นเหลียง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ฉิน เหลียง (p=Qín Liáng) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นรองขุนพลใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นขุนพลแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
จิ๋นเหลียงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

**ในนิยายสามก๊ก**
จิ๋นเหลียงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 100efn|ตรงกับสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 76 ตามความในนวนิยายสามก๊ก สุมาอี้และโจจิ๋นเดิมพันกันว่าทัพจ๊กก๊กจะยกมาที่หุบเขาเสียดก๊ก/จำก๊ก (斜谷 เสียกู่) หรือที่หุบเขากิก๊ก (箕谷 จีกู่) หรือไม่ โจจิ๋นนำกำลังไปรักษาปากทางหุบเขาเสียดก๊กทางตะวันตกของเขากิสาน (祁山 ฉีชาน) จิ๋นเหลียงผู้เป็นรองแม่ทัพของโจจิ๋นได้ติดตามโจจิ๋นไปที่เสียดก๊ก หลังจากนั้น 7 วันมีสายสืบมารายงานว่าพบทหารจ๊กก๊กอยู่ในหุบเขา โจจิ๋นจึงให้จิ๋นเหลียงนำทหารห้าพันนายไปลาดตระเวน ทัพจ๊กก๊กได้ซุ่มกำลังและเข้าล้อมโจมตีกองกำลังของจิ๋นเหลียง จิ๋นเหลียงพยายามต่อสู้สุดกำลัง แต่ก็ถูกเลียวฮัวขุนพลจ๊กก๊กใช้ดาบฟันตกม้าตาย จากนั้นทหารจ๊กก๊กนำชุดเกราะของทหารจิ๋นเหลียงมาสวม ทำเป็นยกกลับไปค่ายของโจจิ๋น เข้าโจมตีทัพวุยก๊กใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นจนแตกพ่าย

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก- รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้), ตอนที่ 100.
หมวดหมู่:ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
สูตรลับตำรับดันเจียน

สูตรลับตำรับดันเจียน (Danjon Meshi) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิมิต แต่งเรื่องและวาดภาพโดย3=九井諒子 ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตา นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ถึงกันยา พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอทริกเกอร์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2567 ฤดูกาลที่ 2 ได้รับการประกาศสร้าง กบาก มานำ

**ตัวละคร**
Raiosu

Marushiru
Voiced by|ซายากะ เซ็มบงงิ|มนัสนันท์ เพชรดำรงค์สกุล
Chiruchakku
Voiced by|อาซูนะ โทมาริ|พิมพิดา พิทักษ์สงคราม
Senshi
Voiced by|ฮิโรชิ นากะ|รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม
Farin


**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ ja
*อนิเมะid=81564899
*17164

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวผจญภัย
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:การทำอาหารในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:เอลฟ์ในวัฒนธรรมประชานิยม
หมวดหมู่:คนแคระในวัฒนธรรมประชานิยม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:อนิเมะออริจินอลของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:เดกซ์เพรส
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
บาญัชกี

บาญัชกี (Banjački) เป็นภาษาลับของช่างปูนจากภูมิภาคปอดรีเญ (บอสเนียตะวันออกและเซอร์เบียตะวันตก)
ภาษานี้ได้รับการประดิษฐ์โดยช่างก่ออิฐจาก Osat ในบอสเนียตะวันออก และภายหลังจึงขยายไปยังภูมิภาคโดยรอบ ช่างก่ออิฐใช้ภาษานี้ในการซ่อนบางสิ่งจากนายจ้าง ดรากัน ปานิช นักเขียนชาวเซอร์เบีย จัดให้ภาษานี้เป็นวิธภาษาของ šatrovački

**ตัวอย่าง**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 location = Sarajevo- pages = 131–151
มัณฑาวา

มัณฑาวา (อักษรโรมัน: Mandawa) เป็นเมืองในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป29 จากนครฌุนฌุนู ในอำเภอฌุนฌุนู ตั้งอยู่ที่ความสูง 316 เมตรจากระดับน้ำทะเลโดยเฉลี่ย และมีสถานีรถไฟใกล้สุดคือสถานีฌุนฌุนู

**ประวัติศาสตร์**
บ่อน้ำใกล้มัณฑาวา
เมืองมัณฑาวาในอดีตเป็นติกนะในรัฐชัยปุระ รวมถึงเป็นเมืองหน้าด่านสำหรับเส้นทางคาราวานโบราณระหว่างจีนกับตะวันออกกลางที่เดินทางผ่านในแถบในเศขาวดี ฐากุรนวัล สิงห์ (Thakur Nawal Singh) ผู้ครองแคว้นนวัลครห์และมัณฑาวา ได้สร้างป้อมมัณฑาวาขึ้นเพื่อป้องกันเมืองหน้าด่านนี้ ซึ่งต่อมาได้เกิดเมืองขึ้นบริเวณรอบป้อมปราการนี้ และมีพ่อค้าจำนวนมากมาตั้งชุมชนอยู่ที่นี่ กลายเป็นเมืองมัณฑาวา
เมืองมัณฑวาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หอศิลป์แบบเปิด" ในระหว่างศตวรรษที่ 18 มัณฑาวาเป็นจุดพักที่สำคัญของพ่อค้าที่ร่ำรวยซึ่งเดินทางผ่านทางเส้นทางสายไหม จำนวนมากได้เลือกสร้างบ้านขึ้นในมัณฑาวา จึงเป็นที่มาของการสร้างหเวลีจำนวนมากที่ยิ่งใหญ่และสวยงามในมัณฑาวา ในปัจจุบัน หเวลีเหล่านี้กลายมาเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของเมือง เช่น มัณฑาวาหเวลี(Mandawa Haveli), มุรมูริยหเวลี (Murmuria Haveli) และ กุหลาบราอีลฑิยาหเวลี (Gulab Rai Ladia Haveli)

**อ้างอิง==
มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2

มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2 (Kingudamu 2 Harukanaru Daichi e) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2565 แนวสงครามอิงประวัติศาสตร์ กำกับโดยชินซูเกะ ซาโต เป็นภาพยนตร์ดัดแปลงจากซีรีส์มังงะสงครามผงาดบัลลังก์จิ๋นซี หรือ Kingdom ผลงานของ原泰久 และเป็นภาคต่อของภาพยนตร์ มหาสงครามกู้แผ่นดิน (พ.ศ. 2562) ภาพยนตร์นำแสดงโดยเค็นโตะ ยามาซากิ, เรียว โยชิซาวะ และคันนะ ฮาชิโมโตะ
ปลายปี พ.ศ. 2565 ภาพยนตร์มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2 ทำรายได้ 5.16 พันล้านเยน จึงกลายเป็นภาพยนตร์คนแสดงญี่ปุ่นที่ทำรายได้สูงที่สุดของปี พ.ศ. 2565

**นักแสดง**
 เค็นโตะ ยามาซากิ รับบท ซิ่น- เรียว โยชิซาวะ รับบท อิ๋งเจิ้ง- คันนะ ฮาชิโมโตะ รับบท เหอเหลี่ยวเตียว- นานะ เซโนะ รับบท เชียงฮุ่ย- เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ รับบท เปียวกง- อามาเนะ โอกายามะ รับบท เหว่ยผิง- ทากาฮิโระ มิอูระ รับบท เหว่ยเต้า- จุง คานาเมะ รับบท เถิง- มาซาฮิโระ ทากาชิมะ รับบท ชางเหวินจวิน- ชินโนซูเกะ มิตสึชิมะ รับบท ปี้- มาซายะ คาโต รับบท สื้อซื่อ- โทงิ มากาเบะ รับบท เพ่ยล่าง- ริวซูเกะ ทางูจิ รับบท หวงหลีเสียน- ทากายูกิ ฮามัตสึ รับบท เจ๋อกุย- ชิฮิโระ ยามาโมโตะ รับบท เชียงเซี่ยง- คิโยฮิโกะ ชิบูกาวะ รับบท ฟู่หู่เซิน- สึโตมุ ทากาฮาชิ รับบท กงหยวน- ยูกิโยชิ โอซาวะ รับบท อู่ชิ่ง- ยูซูเกะ ฮิรายามะ รับบท เหมิงอู่- ฮิโรชิ ทามากิ รับบท ชางผิงจวิน- โคอิจิ ซาโต รับบท หลี่ว์ปู้เหวย- ทากาโอะ โอซาวะ รับบท หวังฉี

**รางวัล**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
tt12415670
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในบันเทิงคดี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยโตโฮ
เดอะเดวิลส์แพลน

เดอะเดวิลส์แพลน (데블스 플랜) เป็น รายการเรียลลิตีโชว์ของเกาหลีใต้ ฤดูกาลแรกฉายวันที่ 26 กันยายน 2023 ทางเน็ตฟลิกซ์ ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 12 คนแข่งขันกันในเกมกลยุทธ์ทั้งแบบร่วมมือกันและแบบแข่งขันเพื่อชิงรางวัลเงินสด

**รูปแบบการแข่งขัน**
ผู้เข้าแข่งขันที่มีชื่อเสียงสิบสองคนจะได้รับชิ้นส่วนหนึ่งชิ้น ผู้เล่นที่ไม่มีชิ้นส่วนจะถูกกำจัด ชิ้นส่วนสามารถแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นหรือใช้สิทธิประโยชน์ในเกมได้ ชิ้นส่วนสามารถชนะและแพ้ได้ในสองแมตช์ประจำวัน: แมตช์หลักและแมตช์ชิงรางวัล
หลังจากแมตช์หลักที่แข่งขันกัน ผู้เล่นสองคนที่รอดชีวิตซึ่งมีชิ้นส่วนน้อยที่สุดจะถูกส่งเข้าคุกจนกว่าจะถึงแมตช์หลักถัดไป ผู้เล่นหรือผู้เล่นที่มีชิ้นส่วนมากที่สุดจะตัดสินว่าใครจะถูกส่งเข้าคุก การแข่งขันชิงรางวัลร่วมกันจะตัดสินว่าจะมีการเพิ่มเงินจำนวน 50,000,000  หรือ 100,000,000 วอน เข้าไปในเงินกองกลางสุดท้าย ซึ่งรวมทั้งหมดได้ถึง 500,000,000 วอน
เกมที่นำเสนอได้แก่เกมหักคะแนนทางสังคมเกมกระดานเกมไพ่และเกมแนววางแผนเชิงนามธรรมโดยทั่วไปแมตช์หลักจะเห็นผู้เล่นสร้างพันธมิตร ในขณะที่ทักษะการทดสอบแมตช์รางวัลรวมถึงการท่องจำ การคำนวณตัวเลข และการแสดงภาพ
การรวมชิ้นส่วนที่แตกต่างกันสามประเภทเข้าด้วยกันจะมีรูปร่างคล้ายกับทรงแปดหน้าซึ่งสามารถอ่านคำใบ้ NEXT YEAR ได้ การใช้เบาะแสนี้โดยพิมพ์ 2024 ลงในตู้นิรภัยที่ซ่อนอยู่ในคุกเพื่อปลดล็อก  โกโมกุ  เวอร์ชันหนึ่งซึ่งผู้เล่นจะต้องจำสีของแต่ละชิ้น

**ผู้เข้าแข่งขัน**
ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่เป็นนักร้อง นักแสดง หรือผู้ให้ความบันเทิง

**จำนวนตอน**

**ผลการแข่งขัน**

**การผลิต**
รายการนี้จัดทำโดยจอง จง-ยอน ซึ่งเคยทำงานในประเภทเรียลลิตี้โชว์เอาชีวิตรอดมาก่อน เช่น The Genius (เดอะ จีเนียส) เขากล่าวว่ามีการปรับเปลี่ยนในขณะที่การแสดงดำเนินไปเนื่องจากพฤติกรรมของผู้เข้าแข่งขันไม่สามารถคาดเดาได้ รองชนะเลิศ กเวโด ซึ่งขาดความสามารถในการแข่งขัน เล่นกับกลยุทธ์ที่ไม่ธรรมดาโดยร่วมมือกันเพื่อช่วยผู้เล่นจากการตกรอบกล่าวว่ามันไม่ใช่ทิศทางที่เขาต้องการให้เกมก้าวหน้าไป แต่มันสร้างการเล่าเรื่องใหม่สำหรับแนวนี้
ฤดูกาลแรกจบลงด้วยการที่ฮา ซ็อล-จินได้รับเงินรางวัล 250,000,000 วอน ฮาไม่ได้คาดหวังว่าจะชนะและไม่คุ้นเคยกับประเภทนี้ แต่พยายามพิสูจน์ว่าคนในวัย 40 ปียังสามารถแสดงความฉลาดได้ เขาเข้าใจว่าทำไมผู้เล่นถึงรู้สึกสะเทือนใจกับการคัดออกของผู้อื่นเนื่องจากนักแสดงถูกแยกออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงเขาไม่พอใจที่ซึวอนตกรอบ
ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2023 เน็ตฟลิกซ์ได้ประกาศทำซีซันที่ 2

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ko
หมวดหมู่:ผลงานต้นฉบับของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:เรียลลิตีโชว์
หมวดหมู่:เกมคำ
หมวดหมู่:เกมไพ่
หมวดหมู่:เกมเล่นตามบทบาท
หมวดหมู่:เกมโชว์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์เกาหลีใต้ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2566
วสวัตติ์ วีระกุล

วสวัตติ์ วีระกุล เป็นนักแสดงชายชาวไทยเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป–ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ ในละครโทรทัศน์แนวพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต

**ประวัติ**
วสวัตติ์ วีระกุล มีชื่อเล่นว่า กีตาร์ เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนคงคาราม ระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ สาขาวิชาดนตรีคีตศิลป์ไทยศึกษา แขนงวิชาดนตรีไทย ทำให้นอกจากงานแสดงแล้ว เขายังมีอาชีพเป็นครูสอนดนตรีไทยให้กับเด็กประถมและเด็กมัธยม รวมถึงรับแสดงตามงานต่าง ๆ 

**เข้าสู่วงการ**
วสวัตติ์ได้เข้าสู่วงการจากการเป็นเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบในโฆษณาหลายชิ้นก่อนจะขยับขึ้นเป็นเมนเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบหลักที่มีบทพูดหรือปรากฏตัวให้เห็นหน้าตา จากนั้นจึงได้ไปปรากฏตัวในรายการชื่อดังอย่างรู้ไหมใครโสด ในฐานะปรัศนีย์ 
ในปี 2558 เขาได้ร่วมแสดงเป็นนักแสดงประกอบในละครสร้างสรรค์สังคมเรื่อง บาปบริสุทธิ์ ทางช่อง 7 เอชดี โดยแสดงเป็น ภักดี ตามด้วย คู่หูคู่เฮี้ยน 2 ในปี 2560 ทางช่อง 7 เอชดีเช่นเดียวกัน แสดงเป็น โป้ง ต่อมาเขาต้องเข้าไปรับใช้ชาติเป็นเวลา 2 ปีเมื่อปลดประจำการจึงได้กลับมารับงานแสดงอีกครั้ง จากนั้นจึงได้รับการติดต่อจากรุ่นพี่คนหนึ่งให้ส่ง ส่วนสูง น้ำหนัก และสัดส่วน ไปให้กับโมเดลลิ่งทำให้ได้รับโอกาสแสดงเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป ธนวรรธน์ ในละครเรื่องพรหมลิขิต นอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสร่วมแสดงให้เห็นหน้าแต่ไม่มีบทพูดในบท หนุ่มจีนลูกชายเจ้าสัวที่มาฝากตัวกับออกญาโกษาธิบดี (จีน) ในตอนที่ 6 ทำให้เริ่มเป็นที่รู้จักและถูกพูดถึง

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**

**โฆษณา**
 ธนาคารกรุงไทย (2558) ในบท มือระนาด- CP Land (2565) ในบท มือเปียโน- ทิพยประกันภัย (2566) ในบท พนักงานประกันภัย- กระทรวงวัฒนธรรม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเพชรบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
หมวดหมู่:นักแสดงจากจังหวัดเพชรบุรี
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 21