Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พระองค์เจ้าทับทิม

พระองค์เจ้าทับทิม, เจ้าติ่ง หรือออกพระนามว่า เจ้าครอกจันทบูร เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี และเป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ ซึ่งเป็นพระเชษฐาต่างพระมารดา พระองค์เจ้าทับทิมมีพระชนม์ชีพยาวนานจนถึงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระองค์เสด็จลี้ภัยไปเมืองจันทบุรี และได้รับการอนุเคราะห์จากสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและประทับอยู่ในราชสำนักธนบุรี

**พระประวัติ**
พระองค์เจ้าทับทิม เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กจากทั้งหมดห้าพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี ประสูติแต่พระสนมไม่ปรากฏพระนาม ทั้งนี้พระมารดาของพระองค์เป็นเครือญาติของพระยาจันทบุรี
ต่อมาพระองค์เจ้าทับทิมได้ถวายตัวแก่สมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ ซึ่งเป็นพระเชษฐาต่างพระมารดา เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ในตำแหน่งพระอัครมเหสี แต่ไม่ปรากฏพระนามพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน
ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระองค์เจ้าทับทิมพาพวกข้าไทอพยพลี้ภัยสงครามไปเมืองจันทบุรี เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีไปตีเมืองจันทบุรีก็ทรงพบพระองค์เจ้าทับทิม แล้วทรงรับมาไว้ในพระอุปการะ ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า 
"...ในเขตแดนแว่นแคว้นสยามประเทศ เหตุว่าหาเจ้าแผ่นดินจะปกครองบมิได้ เหมือนดุจสัตถันดรกัล์ปและทุพภิกขันดรกัล์ป และพระราชวงศานุวงศ์ ซึ่งเหลืออยู่พม่ามิได้เอาไปนั้น ตกอยู่ ณ ค่ายโพธิ์สามต้นก็มีบ้าง ที่หนีไปเมืองอื่นนั้นก็มีบ้าง และเจ้าฟ้าสุริยา 1 เจ้าฟ้าพินทวดี 1 เจ้าฟ้าจันทวดี 1 พระองค์เจ้าฟักทอง 1 ทั้ง 4 พระองค์นี้ เป็นราชบุตรีพระพุทธเจ้าหลวงในพระบรมโกศ และเจ้ามิตรบุตรีกรมพระราชวัง 1 หม่อมเจ้ากระจาดบุตรีกรมหมื่นจิตรสุนทร 1 หม่อมเจ้ามณีบุตรีกรมหมื่นเสพภักดี 1 หม่อมเจ้าฉิมบุตรีเจ้าฟ้าจีด 1 เจ้าทั้งนี้ตกอยู่กับพระนายกอง ณ ค่ายโพธิ์สามต้น อนึ่งพระองค์เจ้าทับทิมบุตรีสมเด็จพระอัยกานั้น พวกข้าไทพาหนีออกไป ณ เมืองจันทบูร เจ้าตากก็สงเคราะห์รับเลี้ยงดูไว้..."
ภายหลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียกทัพตีค่ายโพธิ์สามต้นแตก อันเป็นที่สิ้นสุดสงครามกู้กรุงศรีอยุธยา พระองค์ก็ทรงอุปการะเจ้าหญิงอยุธยามาไว้ในราชสำนักธนบุรี และมีรับสั่งให้จัดที่ประทับแก่เจ้านายตามสมควร ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า
"...อนึ่ง ซึ่งพระขัตติยวงศ์ครั้งกรุงเก่านั้น บรรดาเจ้าหญิงทรงพระกรุณาโปรดเลี้ยงไว้ในพระราชวัง และเจ้าฟ้าสุริยา เจ้าฟ้าจันทวดี สองพระองค์นั้นดับสูญสิ้นพระชนม์ ยังอยู่แต่เจ้าฟ้าพินทวดี พระองค์เจ้าฟักทอง พระองค์เจ้าทับทิม ซึ่งเรียกว่าเจ้าครอกจันทบูรนั้น และเจ้ามิตร บุตรีกรมพระราชวัง โปรดให้ชื่อ เจ้าประทุม หม่อมเจ้ากระจาด บุตรีกรมหมื่นจิตรสุนทร โปรดให้ชื่อ เจ้าบุปผา กับหม่อมเจ้าอุบล บุตรีกรมหมื่นเทพพิพิธ หม่อมเจ้าฉิม บุตรีเจ้าฟ้าจีด ทั้งสี่องค์นี้ทรงพระกรุณาเลี้ยงเป็นห้าม..."
พระองค์เจ้าทับทิมสิ้นพระชนม์ลงเมื่อใด ไม่ปรากฏหลักฐาน

**พงศาวลี**

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม-  จำนวนหน้า = 216-  จำนวนหน้า =536-  จำนวนหน้า = 800-  จำนวนหน้า = 488
หมวดหมู่:พระอัครมเหสีกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:พระองค์เจ้าหญิง
หมวดหมู่:ราชวงศ์บ้านพลูหลวง
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดจันทบุรี
หมวดหมู่:เจ้าหญิงกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี
หมวดหมู่:พระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ไทย
อักษรกอท

อักษรกอท เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษากอท โดยอุลฟิลัส (วัลฟีลา) เป็นผู้คิดค้นอักษรชุดนี้เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดยมีจุดประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกในการแปลคัมภีร์ไบเบิล
อักษรกอทใช้รูปอันเชียล (uncial) ของอักษรกรีกแต่ละตัว และได้มีการคิดค้นตัวอักษรเพิ่มบางตัวเพื่อให้สามารถแทนเสียงในภาษากอทได้ครบ:- F และ G จากอักษรละติน- อักษรรูนที่เป็นที่สงสัย เพื่อแยกเสียงกึ่งสระ IPA|w จากเสียงสระ IPA|u- อักษร hwair (𐍈) เพื่อแสดงเสียงริมฝีปาก-เพดานอ่อนของกอท

**ต้นกำเนิด**
คาดว่าอุลฟิลัสตัดสินใจหลีกเลี่ยงที่จะใช้อักษรรูนเก่าเพื่อใช้อักษรนี้ เนื่องจากอักษรรูนมีส่วนเชื่อมโยงอย่างมากกับความเชื่อและพิธีกรรมนอกรีต นอกจากนี้ อักษรที่มีฐานจากกรีกน่าจะมีส่วนช่วยในการรวมชาติกอทเข้ากับวัฒนธรรมกรีก-โรมันรอบทะเลดำ

**ตัวอักษร**
ตารางข้างล่างคือตารางชุดตัวอักษรกอท
อักษรกอทสามารถใช้ระบุค่าตัวเลขเหมือนกับชุดตัวอักษรกรีก ในกรณีเขียนป็นตัวเลข จะมีวิธีเขียนด้วยการเขียนระหว่างจุดสองจุด (•𐌹𐌱• = 12) หรือขีดเส้นบนตัวอักษร (𐌹𐌱 = 12) อักษรสองตัวนี้ 𐍁 (90) และ 𐍊 (900) ไม่มีรูปอ่าน
ชื่ออักษรมาจากเอกสารตัวเขียนที่บันทึกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ของ Alcuin (Codex Vindobonensis 795) ชื่อส่วนใหญ่ในรูปกอทก็ปรากฏในกวีอักษรรูน ชื่อเหล่านี้นำรูปที่ได้รับการรับรองแล้วมาสร้างรูปกอทและความหมายคำ

**ยูนิโคด**
อักษรกอทถูกเพิ่มในยูนิโคดในรุ่น 3.1 ซึ่งออกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 มีช่วงยูนิโคดอยู่ที่ U+10330–U+1034F

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Braune, Wilhelm (1952). Gotische Grammatik. Halle: Max Niemeyer.- Cercignani, Fausto, "The Elaboration of the Gothic Alphabet and Orthography", in Indogermanische Forschungen, 93, 1988, pp. 168–185.- Dietrich, Franz (1862). Über die Aussprache des Gotischen Wärend der Zeit seines Bestehens. Marburg: N. G. Elwert'sche Universitätsbuchhandlung.- Friesen, Otto von (1915). "Gotische Schrift" in Hoops, J. Reallexikon der germanischen Altertumskunde, Bd. II. pp. 306–310. Strassburg: Karl J. Trübner.- Haarmann, Harald (1991). Universalgeschichte der Schrift. Frankfurt: Campus.- Jensen, Hans (1969). Die Schrift in Vergangenheit und Gegenwart. Berlin: Deutscher Verlag der Wissenschaften.- Kirchhoff, Adolf (1854). Das gothische Runenalphabet. Berlin: Wilhelm Hertz.- Mees, Bernard (2002/2003). "Runo-Gothica: the runes and the origin of Wulfila's script", in Die Sprache, 43, pp. 55-79.- Streitberg, Wilhelm (1910). Gotisches Elementarbuch. Heidelberg: Carl Winter.- Weingärtner, Wilhelm (1858). Die Aussprache des Gotischen zur Zeit Ulfilas. Leipzig: T. O. Weigel.- Wright, Joseph (1910). Grammar of the Gothic Language. Oxford: Oxford University Press.- Zacher, Julius (1855). Das gothische Alphabet Vulvilas und das Runenalphabet. Leipzig: F. A. Brockhaus.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Omniglot's Gothic writing page- Pater Noster and Ave Maria in Gothic- JavaScript Gothic transliterator- Unicode code chart for Gothic- WAZU JAPAN's Gallery of Gothic Unicode Fonts- Dr. Pfeffer's Gothic Unicode Fonts- GNU FreeFont Unicode font family with the Gothic range in a serif face.
หมวดหมู่:อักษร
ตัวอักษรอันเชียล

ไฟล์:KellsFol309r.jpg|thumb|right|upright=1.36|หนังสือพระวรสารเคลล์ส เมื่อราว ค.ศ. 800 เขียนด้วยตัวอักษรอันเชียลชนิดหนึ่งที่มีแหล่งกำเนิดในไอร์แลนด์
ตัวอักษรอันเชียล (uncial) เป็นตัวอักษรชนิดที่เขียนด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด ตัวอักษรชนิดนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4-8 โดยพวกอาลักษณ์ชาวละตินและกรีก โดยใช้เขียนภาษากรีก ภาษาละติน และภาษากอธิก

**วิวัฒนาการ**
ความสัมพันธ์โดยย่อที่แสดงถึงวิวัฒนาการของตัวอักษรอันเชียลชนิดต่าง ๆ
ตัวอักษรอันเชียลในยุคแรกนั้นพัฒนามาจากอักษรตัวพิมพ์ใหญ่ที่ใช้กันในแถบชนบท โดยนำมาดัดแปลงเพื่อให้สามารถเขียนลงบนกระดาษหนังสัตว์และกระดาษหนังวัวได้สะดวกขึ้น ต่างจากแบบเดิมที่เหมาะสำหรับใช้เขียนลงบนกระดาษพาไพรัส เนื่องจากมีมุมแหลมและเส้นขีดมาก ตัวอักษรอันเชียลในยุคแรกไม่มีการแบ่งคำด้วยการเว้นวรรค แต่เริ่มพบในตัวอักษรอันเชียลยุคหลัง
ตัวอักษรชนิดนี้มีวิวัฒนาการมาตลอด ส่งผลให้ตัวอักษรมีความซับซ้อนยิ่งขึ้น จนกระทั่งราว ค.ศ. 600 จึงเริ่มพบว่ามีการลากเส้นบิดและโค้งมากจนเกินไปในการเขียนตัวอักษรชนิดนี้ สุดท้ายก็เสื่อมความนิยมลงไปหลังจากที่มีการคิดค้นอักษรตัวพิมพ์เล็กขึ้นมาในภายหลัง เนื่องจากตัวอักษรพิมพ์เล็กมีรูปอักษรที่ซับซ้อนน้อยกว่า และยังสามารถอ่านได้ง่ายกว่าอีกด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเขียน
หมวดหมู่:ต้นสมัยกลาง
อาลักษณ์

ฌ็อง มิเอโลต์ (Jean Miélot) นักเขียนและอาลักษณ์ชาวยุโรป
อาลักษณ์ (scribe) คือผู้ที่มีอาชีพคัดลอกหนังสือต่าง ๆ โดยเฉพาะในช่วงที่ยังไม่มีการคิดค้นเทคโนโลยีการพิมพ์ 
เมื่อครั้งก่อนคนไทยเรามีแต่หนังสือที่เราจารลงในใบลาน และเขียนในสมุดข่อยที่เรียกกันต่อมาว่าสมุดไทย หนังสือเรื่องหนึ่ง ๆ จะมีเพียงผูกเดียว หรือ ผนึกเดียว ถ้าใครมีความต้องการจะอ่านก็จะต้องจ้างคนมาคัดเอาไป มักเรียกทำหน้าที่นั้นว่า "คนคัดลอกหนังสือ" ซึ่งในสมัยนั้นมีคนรับจ้างคัดลอกหนังสืออยู่ทั่วไป ต่อมาอาชีพนี้ได้เสื่อมความนิยมลงไปมากภายหลังจากที่มีการคิดค้นเทคโนโลยีการพิมพ์แล้ว งานของอาชีพนี้มักมีจุดประสงค์ในการบันทึกข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับธุรกิจ คดีความ และประวัติศาสตร์. 
คำว่าอาลักษณ์ นอกจากนี้ยังหมายถึง ผู้ทำหน้าที่ทางหนังสือในราชสำนัก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาชีพพ้นสมัย
หมวดหมู่:อาชีพการเขียน
แท่นพิมพ์

แท่นพิมพ์ คือเครื่องจักรสำหรับพิมพ์หนังสือ หรือสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ โดยการใช้แท่นหนาหนักกดพื้นผิวที่มีน้ำหมึกลงบนวัสดุที่ต้องการพิมพ์ เช่น กระดาษ หรือผ้า จากนั้นน้ำหมึกจะถูกถ่ายทอดลงสู่วัสดุนั้น แท่นพิมพ์เป็นเทคโนโลยีการพิมพ์ชนิดหนึ่งซึ่งแพร่หลายไปทั่วโลกในคริสต์สหัสวรรษที่ 2
แท่นพิมพ์แบบกดแท่นแรกถูกประดิษฐ์โดยโยฮันเนิส กูเทินแบร์คเมื่อราว ค.ศ. 1440 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติเทคโนโลยีการพิมพ์ ซึ่งสามารถพิมพ์ได้มากถึง 3,600 หน้าต่อวัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การพิมพ์
หมึก (เครื่องเขียน)

หมึก (ink) คือของเหลวหรือเจลชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยสารสี ใช้สำหรับเขียนหนังสือหรือวาดภาพต่าง ๆ ด้วยเครื่องมือ เช่น ปากกา พู่กัน ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีหมึกอีกชนิดหนึ่ง คือ หมึกแบบเข้มข้น ซึ่งมักใช้ในอุตสาหกรรมการพิมพ์

**สารสีที่นิยมใช้ในหมึก**

**รงควัตถุ**
รงควัตถุ เป็นสารสีที่นิยมใช้ในหมึกมากกว่าสีย้อม เนื่องจากมีข้อดีคือติดได้เร็ว แต่มักมีราคาแพง และมีช่วงสีน้อยกว่าสีย้อม

**สีย้อม**
หมึกที่ใช้สีย้อมเป็นสารสีจะมีความทนทานมากกว่าหมึกที่ใช้รงควัตถุเป็นสารสี มักอยู่ในรูปของเหลว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การพิมพ์
ช่วงสี

ในการจำลองแบบสี คอมพิวเตอร์กราฟิกส์ และการถ่ายภาพ ช่วงสี (gamut) หมายถึงเซตย่อยที่สมบูรณ์ของสีต่าง ๆ แต่ละสี ซึ่งสามารถแสดงได้ภายในปริภูมิสีที่กำหนดหรืออุปกรณ์แสดงผลบางตัว

**การแสดงช่วงสี**
แผนภาพปริภูมิสีซีไออี 1931 ซึ่งเปรียบเทียบช่วงสีที่สามารถมองเห็นได้กับช่วงสีในระบบเอสอาร์จีบี และอุณหภูมิสี
โดยทั่วไปแล้ว ช่วงสีจะถูกแสดงเป็นปริภูมิในแผนภาพสีซีไออี 1391 ภายในขอบโค้ง ซึ่งแสดงสีที่มีความยาวคลื่นค่าเดียว หรือสีแบบสเปกตรัม
หมวดหมู่:ปริภูมิสี
หมวดหมู่:สี
ปริภูมิสี

แผนภาพเปรียบเทียบปริภูมิสีแต่ละชนิด
ปริภูมิสี (color space) เป็นการจัดองค์ประกอบพื้นฐานของช่วงสีไปพร้อมกับการสร้างโพรไฟล์สีในอุปกรณ์แสดงผลต่าง ๆ เพื่อให้รองรับการแสดงผลสีต่าง ๆ ได้ทั้งแบบแอนะล็อกและดิจิทัล ซึ่งเกิดจากการกำหนดค่าชื่อสีให้กับชุดสีต่าง ๆ ที่สอดคล้องกันตามจริง
หมวดหมู่:ปริภูมิสี
หมวดหมู่:การประมวลผลภาพ
หมวดหมู่:การวัดแสง
หมวดหมู่:รงคศาสตร์
มานะศักดิ์ อินทรโกมาลย์สุต

มานะศักดิ์ อินทรโกมาลย์สุต เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา 1 สมัย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 1 สมัย เขาเป็นสมาชิกในกลุ่ม 10 มกราของพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นอดีตกรรมการผู้จัดการธนาคารอาคารสงเคราะห์ เขามีบุตรชายเป็นนักการเมืองคือ ชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต

**ประวัติ**
มานะศักดิ์ เป็นบุตรของนายยศ อินทรโกมาลย์สุต อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา 5 สมัย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสหกรณ์ ในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม และเป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์ และเป็นบิดาของนายชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต โดยตระกูลอินทรโกมาลย์สุต มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา 

**การทำงาน**
มานะศักดิ์ เคยทำงานเป็นกรรกมารผู้จัดการธนาคารอาคารสงเคราะห์ โดยการสนับสนุนของสนั่น เกตุทัต อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และพลเอก อำนาจ ดำริกาญจน์ เป็นประธานกรรมการธนาคาร ระหว่างปี พ.ศ. 2518 - 2524 ซึ่งเป็นช่วงที่ธนาคารฯ ต้องเผชิญกับมรสุมสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนักแต่ท่านก็ยังสามารถประคับประคองให้ธนาคารฯ ดำเนินต่อไปได้ จนกระทั่งพลเอก อำนาจ เสียชีวิตอย่างกระทันหัน จึงมีการแต่งตั้ง ไกรศรี จาติกวณิช เข้ามาทำหน้าที่ประธานกรรมการแทน และนายไกรศรีได้มีคำสั่งปลดนายมานะศักดิ์ในทันที ซึ่งต่อมาถูกกล่าวถึงโดยนายพานทองแท้ ชินวัตร ว่านายมานะศักดิ์ได้กระทำการทุจริตจึงต้องพ้นจากตำแหน่ง แต่นายชวนนท์ บุตรชายยืนยันว่าเมื่อปี พ.ศ. 2533 สื่อมวลชนได้เปิดเผยคำพิพากษาของศาลแล้วว่านายมานะศักดิ์ ไม่มีความผิดแต่อย่างใด
มานะศักดิ์ ได้เข้าทำงานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ต่อมากลุ่ม 10 มกรา ได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์พร้อมกับกลุ่มวาดะห์ ภายหลังจากการที่ทั้งสองกลุ่มไม่ยกมือสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์และสิทธิบัตรจนทำให้ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรี ต้องประกาศยุบสภา เมื่อปี พ.ศ. 2531
มานะศักดิ์ จึงย้ายไปสังกัดพรรคประชากรไทยและในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 เขาย้ายมาลงสมัครรับเลือกตั้งในเขตกรุงเทพมหานคร และได้รับเลือกตั้งอีกสมัย

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักการธนาคารชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:พรรคประชากรไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ประจัญ กล้าผจญ

ประจัญ กล้าผจญ (เกิด 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2483) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคชาติไทย เขาถูกกล่าวถึงทางสื่อมวลชนในปี พ.ศ. 2552 ว่าเป็น สส.ตกยาก

**ประวัติ**
ประจัญ เกิดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 ที่อำเภอขามสะแกแสง จังหวัดนครราชสีมา
สำเร็จการศึกษา จากวิทยาลัยครูนครราชสีมา

**การทำงาน**
ประจญ เคยรับราชการเป็นครูประชาบาล 15 ปี ทำการสอนในโรงเรียนทั้งในเขตอำเภอชุมพวง อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา ตำแหน่งสุดท้ายคือ เป็นครูใหญ่โรงเรียนบ้านหญ้าคา ตำบลสีดา อำเภอสีดา จังหวัดนครราชสีมา หลังจากนั้นได้ลาออกมาสมัครเป็นทหารอาสาไปรบที่ประเทศเวียดนาม 1 ปี
ประจัญ เข้าสู่งานการเมืองโดยหลังจากการเป็นทหารอาสา เขาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา ตามคำชวนของชัย ชิดชอบ ในปี พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคไท (พ.ศ. 2517) และ พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคพิทักษ์ไทย แต่สอบตกทั้ง 2 ครั้ง ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 ไม่สังกัดพรรคการเมือง เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ก่อนที่จะเข้าสังกัดพรรคชาติไทย ในเวลาต่อมา และดำรงตำแหน่งจนครบวาระ จากนั้นจึงลงสมัครรับเลือกตั้งอีกสมัย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 ก็ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 จนกระทั่งมีการยุบสภาในปี พ.ศ. 2529 
ในระหว่างดำรงตำแหน่ง สส. เขาก็มีบทบาทในการตั้งกระทู้ถามโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่นครราชสีมา หลังจากนั้นเขาก็ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกหลายครั้ง แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง 
ในปี 2552 เขาถูกกล่าวถึงทางสื่อมวลชนเนื่องจากพบว่านายประจญ เป็นอดีต สส. 2 สมัย แต่กลับมีมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างน่ารันทด สภาพบ้านหลังดังกล่าวเป็นเพิงสังกะสีหลังคารั่วเป็นรูพรุน ฝาบ้านเป็นสังกะสีเก่าผุ ๆ มีแผ่นพลาสติก ป้ายโฆษณาปิดไว้พอกันแดดกันลมเท่านั้น ต่อมาสมชัย ฉัตรพัฒนศิริ สส.นครราชสีมา (ในขณะนั้น) จึงเข้ามาช่วยดูแล

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอขามสะแกแสง
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา
หมวดหมู่:พรรคไท (พ.ศ. 2517)
หมวดหมู่:พรรคพิทักษ์ไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคชาติไทย
หมวดหมู่:พรรคเสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2525)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคความหวังใหม่
หมวดหมู่:พรรคเสรีธรรม (พ.ศ. 2535)
หมวดหมู่:พรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)
หมวดหมู่:พรรคมหาชน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
หมวดหมู่:Drugs with non-standard legal status

บทความในหน้านี้ใช้แม่แบบ กล่องข้อมูล ยา หรือ กล่องข้อมูล สารเคมี ที่มีสถานะทางกฎหมายที่ไม่อยู่ในรายชื่อแบบแผนที่เป็นที่รู้จัก โดยรายการที่เป็นที่รู้จักได้รับการจัดรูปแบบไว้ล่วงหน้าสำหรับ: AU, DE, CA, NZ, UK, US, UN, EU (ดูรายละเอียดที่ :en:Template:Infobox drug/legal status/doc/options)- ดูเพิ่มเติมที่: Drugs with no legal status (legal_?? ไม่ระบุค่า)
Legal
Legal
สตีเว่น ยูนิเวิร์ส

สตีเว่น ยูนิเวิร์ส (Steven Universe) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา ออกอากาศทางช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค ดำเนินเรื่องโดย 4 ตัวละคร คือ สตีเว่น ยูนิเวิร์ส, การ์เนต, อเมทิสต์ และ เพิร์ล 

**ตัวละคร**

**ตัวละครหลัก**
 สตีเว่น ยูนิเวิร์ส (Steven Universe)
** สตีวอนนี่ (Stevonnie)- การ์เนต (Garnet)- อเมทิสต์ (Amethyst)- เพิร์ล (Pearl)

**ตัวละครสมทบ**
 เกร็ก ยูนิเวิร์ส (Greg Universe)- คอนนี่ มาเฮสวารัน (Connie Maheswaran)

**อ้างอิง**

**ข้อมูลเพิ่มเติม**
 3061046- Steven Universe

หมวดหมู่:การ์ตูน
หมวดหมู่:การ์ตูนอเมริกัน
หมวดหมู่:การ์ตูนทีวีแอนิเมชัน
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชัน
หมวดหมู่:ตัวละครกลุ่มสี่
หมวดหมู่:การ์ตูนทีวีแอนิเมชันตะวันตกที่ได้รับอิทธิพลจากสื่ออนิเมะ
หมวดหมู่:แอนิเมชันเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่มีฉากในรัฐเดลาแวร์
หมวดหมู่:ซูเปอร์ฮีโรเด็ก
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกันที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกันที่ยุติการออกอากาศในปี พ.ศ. 2562
ใบเลี้ยง

ภาพ:Cotyledon-Cercis siliquastrum.jpg|thumb|ใบเลี้ยงของต้นอ่อน Cercis siliquastrum
ภาพ:Mimosa pudica - cotyledon.jpg|thumb|ต้นอ่อนไมยราบ (Mimosa pudica) มีใบเลี้ยง 2 ใบ และใบแท้แรก 6 ใบ
ใบเลี้ยง (cotyledon) เป็นส่วนสำคัญในเอ็มบริโอภายในเมล็ดพืช พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดนิยามใบเลี้ยงว่า "ใบอ่อนในพืชมีเมล็ด ซึ่งหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งใบจะปรากฏเป็นครั้งแรกจากเมล็ดที่กำลังงอก"2019 ใบเลี้ยงเป็นสิ่งหนึ่งที่นักพฤกษศาสตร์ใช้ในการจำแนกพืชดอกออกเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว (monocots) และพืชใบเลี้ยงคู่ (dicots)
ใบเลี้ยงมีทั้งโรยไม่กี่วันหลังเมล็ดงอก หรือติดทนอย่างน้อยหนึ่งปี ใบเลี้ยงกักเก็บอาหารสะสมที่พืชใช้ในการเจริญเติบโต เมื่อต้นอ่อนใช้อาหารที่สะสมจนหมด ใบเลี้ยงจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวเพื่อทำหน้าที่สังเคราะห์ด้วยแสง หรือเหี่ยวเฉาเมื่อใบแท้ทำหน้าที่ผลิตอาหารแทน
ในกรณีต้นอ่อนพืชใบเลี้ยงคู่ ใบเลี้ยงจะทำหน้าที่สังเคราะห์ด้วยแสงคล้ายใบแท้ อย่างไรก็ตาม ใบเลี้ยงและใบแท้จะเจริญแยกกัน โดยใบเลี้ยงจะเจริญช่วงการเกิดเอ็มบริโอ พร้อมกับเนื้อเยื่อเจริญของรากและลำต้น ดังนั้นใบเลี้ยงจึงปรากฏในเมล็ดตั้งแต่ก่อนงอก ขณะที่ใบแท้เจริญหลังเมล็ดงอกจากเนื้อเยื่อเจริญส่วนปลายของลำต้น ซึ่งจะเจริญไปเป็นส่วนเหนือดินอื่น ๆ ของพืชในภายหลัง
ใบเลี้ยงของหญ้าและพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอื่น ๆ จำนวนมากเป็นใบที่เปลี่ยนรูปไปเป็นใบเลี้ยงธัญพืชและเนื้อเยื่อหุ้มยอดแรกเกิด ใบเลี้ยงธัญพืช (scutellum) เป็นเนื้อเยื่อในเมล็ดที่มีหน้าที่พิเศษในการดูดซึมอาหารที่สะสมไว้จากเอนโดสเปิร์มที่อยู่ใกล้กัน ส่วนเนื้อเยื่อหุ้มยอดแรกเกิด (coleoptile) ทำหน้าที่ปกป้องยอดแรกเกิด (plumule) หรือต้นอ่อนที่จะเจริญไปเป็นลำต้นและใบ
ต้นอ่อนพืชเมล็ดเปลือยมีใบเลี้ยงเช่นกัน โดยจำนวนใบเลี้ยงมีตั้งแต่ 2–24 ใบ ใบเลี้ยงของพืชเมล็ดเปลือยจะก่อตัวเป็นวงที่ยอดลำต้นใต้ใบเลี้ยง ล้อมรอบส่วนยอดแรกเกิด พืชเมล็ดเปลือยแต่ละชนิดมีจำนวนใบเลี้ยงต่างกัน เช่น สนมอนเทเรย์ (Pinus radiata) มี 5–9 ใบ สนเจฟฟรีย์ (Pinus jeffreyi) มี 7–13 ใบ แต่บางชนิดมีจำนวนแน่นอน เช่น ไซเปรสเมดิเตอร์เรเนียน (Cupressus sempervirens) มีใบเลี้ยง 2 ใบเสมอ มีรายงานว่าพืชเมล็ดเปลือยที่มีใบเลี้ยงมากที่สุดได้แก่ สนปิญอนโคนใหญ่ (Pinus maximartinezii) มีใบเลี้ยง 24 ใบ
ทั้งนี้คำว่า cotyledon ใช้ครั้งแรกโดยมาร์เซลโล มัลพิกี แพทย์และนักชีววิทยาชาวอิตาลี โดยมาจากคำภาษาละติน cotylēdōn และภาษากรีกโบราณ κοτυληδών (kotulēdṓn) แปลว่า โพรงรูปถ้วย จอห์น เรย์ นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษเป็นบุคคลแรกที่สังเกตเห็นความแตกต่างของจำนวนใบเลี้ยงในพืชแต่ละชนิด และบันทึกว่าอาจใช้ในการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ในหนังสือ Methodus plantarum (ค.ศ. 1682) อย่างไรก็ตาม ทีโอแฟรสตัส (คริสต์ศตวรรษที่ 3–4 ก่อนคริสตกาล) และอัลแบร์ตุส มาญุส (คริสต์ศตวรรษที่ 13) อาจทราบความแตกต่างระหว่างพืชใบเลี้ยงเดี่ยวและพืชใบเลี้ยงคู่ก่อนหน้านั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ใบไม้
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของพืช
หมวดหมู่:สัณฐานวิทยาของพืช
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย

หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันแบ่งตามเชื้อสาย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันที่นับถือศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอินเดียพลัดถิ่น
หมวดหมู่:โทรทัศน์อเมริกันเชื้อสายอินเดีย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอินเดียพลัดถิ่น

หมวดหมู่:ตัวละครชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีแบ่งตามการพลัดถิ่น
หมวดหมู่:การพลัดถิ่นของชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นเชื้อสายสหราชอาณาจักร

หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นแบ่งตามเชื้อสาย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นเชื้อสายยุโรป
หมวดหมู่:ตัวละครชาวสหราชอาณาจักรพลัดถิ่น
หมวดหมู่:ตัวละครชาวสหราชอาณาจักรพลัดถิ่น

หมวดหมู่:ตัวละครชาวสหราชอาณาจักรแบ่งตามเชื้อสาย
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีแบ่งตามการพลัดถิ่น
หมวดหมู่:การพลัดถิ่นของชาวสหราชอาณาจักร
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2020 นัดชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2020 นัดชิงชนะเลิศ เป็นนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2020, เป็นทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลสโมสรที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโดยประเทศกาตาร์. ครั้งนี้เป็นนัดชิงชนะเลิศครั้งที่ 17 ของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก, หนึ่งทัวร์นาเมนต์ที่รับรองโดยฟีฟ่า ระหว่างแชมป์สโมสรจากแต่ละหกสมาพันธ์ทวีป, เช่นเดียวกับแชมป์ลีกของประเทศเจ้าภาพ.

**ทีม**
ในตารางด้านล่างนี้, นัดชิงชนะเลิศตั้งแต่ปี 2005 จะเป็นยุคฟีฟ่าคลับเวิลด์แชมเปียนชิป, เมื่อปี 2006 จะเป็นในยุคฟีฟ่าคลับเวิลด๋คัพ.
หมายเหตุ: เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2017, ฟีฟ่า ได้รับการยอมรับเป็นทางการว่าแชมป์ทุกรายการของอินเตอร์คอนติเนนตัลคัพในฐานะแชมป์โลกของสโมสร, ในสถานะที่เท่าเทียมกับฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก.
*IC: อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ (1960–2004)
*FCWC: ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก นัดชิงชนะเลิศ (2000, 2005–ปัจจุบัน)

**เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ**

**แมตช์**

**รายละเอียด**
300px

**สถิติ**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
รอบชิงชนะเลิศ
2020
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาที่เลื่อนออกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค

มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในเมืองฮัลเลอและเมืองวิทเทินแบร์ค รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1817 จากการควบรวมมหาวิทยาลัยฮัลเลอ (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1502) กับมหาวิทยาลัยวิทเทินแบร์ค (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1694) และตั้งชื่อตามมาร์ติน ลูเทอร์ นักปฏิรูปศาสนาคริสต์

**คณะการศึกษา**
มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ ประกอบด้วย 9 คณะการศึกษา มหาวิทยาลัยนี้ใช้ระบบวิชาการแบบยุโรปภาคพื้นทวีป ซึ่งมีการรวมคณาจารย์และนักศึกษาในสาขาใกล้เคียงกันไว้ในคณะเดียว - คณะเทววิทยา- คณะนิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์- คณะแพทยศาสตร์- คณะปรัชญาวิทยา 1 (สังคมศึกษาและวัฒนธรรมศึกษา, ประวัติศาสตร์) - คณะปรัชญาวิทยา 2 (ภาษาโบราณและภาษาสมัยใหม่, นิเทศศาสตร์, การดนตรี)- คณะปรัชญาวิทยา 3 (ศาสตร์การสอน)- คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 1 (ชีวเคมี, ชีววิทยา, เภสัชศาสตร์)- คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 2 (ฟิสิกส์, เคมี, คณิตศาสตร์)- คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 3 (เกษตรศาสตร์, ธรณีวิทยา, วิทยาการคอมพิวเตอร์)

**อ้างอิง**
มาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์
ฮัรร็อตอัลบิรก์

ฮัรร็อตอัลบิรก์ในบริเวณริมทะเลแดงของประเทศซาอุดีอาระเบีย
ฮัรร็อตอัลบิรก์ (حَرَّة ٱلْبِرْك) เป็นทุ่งลาวาโบราณที่ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลแดงของประเทศซาอุดีอาระเบีย

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นอะซีร- รายชื่อภูเขาไฟในประเทศซาอุดีอาระเบีย- ทิวเขาซะเราะวาต
** เทือกเขาอะซีร- ติฮามะฮ์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ทุ่งภูเขาไฟ
หมวดหมู่:ทุ่งลาวา
หมวดหมู่:แคว้นอะซีร
พระนางโสมา

พระนางโสมา (សោមា) ตามภาษาอินเดีย หรือ หลิวเย่ ตามภาษาจีน หรือ นางนาค ตามภาษาเขมร หรือพระนามเต็มว่า พระนางโสมาสีวิกาเทวะนาคาเทวี (ព្រះនាងសូមាសិវិកាទេវៈនាគាទេវី) เป็นพระมหากษัตริยานีแห่งอาณาจักรฟูนาน ครองราชย์ประมาณศตวรรษที่ 1 นับเป็นปฐมกษัตริย์และกษัตริยานีพระองค์แรกของอาณาจักรฟูนานพระนางอภิเษกสมรสกับพราหมณ์ชาวอินเดียคนหนึ่ง นามว่ากามพู สวยัมภูวะ หรือ เกาฑิณยะ ซึ่งต่อมาก็ได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระนางโสมาเป็นพระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1หรือที่รู้จักกันในชื่อ พระทอง
ตามตำนานในพระราชพงศาวดารกัมพูชาในเอกสารมหาบุรุษเขมร และพระราชพงศาวดารกรุงกัมพูชา (ฉบับรบากษัตริย์) พระนางทรงสืบเชื้อสายมาจากเผ่านาค ราชวงศ์วรมันที่ได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1 (เกาฑิณยะ) ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในตำนานพระทอง-นางนาค
การอภิเษกสมรสระหว่างพระทองกับนางนาคทำให้เกิดราชวงศ์วรมันขึ้น ซึ่งเป็นราชวงศ์ที่ปกครองกัมพูชาตั้งแต่สมัยอาณาจักรฟูนาน
เหตุการณ์ในตำนานพระทอง-นางนาคของพระนางโสมายังมีความใกล้เคียงกับตำนานของ อามาเตราซุ ซึ่งเป็นตำนานเทพเจ้าและปฐมจักรพรรดิญี่ปุ่นตามคติชินโต ของญี่ปุ่น

**วัฒนธรรมสมัยนิยม**
 เพลง เรือมบูเจีย เปรี๊ยะเนียงโสมาสีวิกาเทวะนาคเทวี  โดยศิลปิน แก้วเพทาย มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับพระนางโสมา- ลายเพลงบูชา พระนางโสมาสีวิกาเทวะนาคาเทวี โดยศิลปิน แก้วเพทาย 

**ดูเพิ่ม**
  อามาเตราซุ (ตำนานเทพเจ้าญี่ปุ่น)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชินีแห่งกัมพูชา
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 1
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์กัมพูชา
หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินีนาถ
โฌแซ็ฟ พรุสต์

โฌแซ็ฟ หลุยส์ พรุสต์ (Joseph Louis Proust) เป็นนักเคมีชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการค้นพบกฎสัดส่วนคงที่เมื่อ ค.ศ. 1794 ซึ่งเป็นกฎที่กล่าวว่าอัตราส่วนระหว่างมวลของธาตุที่รวมตัวกันเป็นสารประกอบจะมีค่าคงที่เสมอ
พรุสต์เรียนวิชาเคมีในร้านขายยาของบิดาและต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าเภสัชกรประจำโรงพยาบาลซาลแปทรีแยร์ในกรุงปารีส ใน ค.ศ. 1786 พรุสต์ต้องเดินทางไปสอนวิชาเคมีที่ประเทศสเปนตามข้อตกลงระหว่างพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส กับพระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน เขาได้รับผิดชอบงานสอนวิชาเคมีในสถาบันการศึกษา และได้รับผิดชอบห้องปฏิบัติการเคมีของราชสำนักในกรุงมาดริด พรุสต์แต่งงานในสเปนเมื่อ ค.ศ. 1798 และตั้งครอบครัวที่นั่น แต่เมื่อนโปเลียนยกทัพบุกสเปน ห้องปฏิบัติการเคมีถูกทำลาย ทำให้เขาต้องเดินทางกลับฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1806

**อ้างอิง**

1754
หมวดหมู่:นักเคมีชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:บุคคลจากอ็องเฌ
แม่แบบ:สแลง/doc

== การใช้งาน**

This template can be used to flag text that contains an inappropriate use of slang terms. This template produces the superscripted message  and is installed with no spaces directly after punctuation.

**หมายเหตุ**
This template will add pages to :Category:Articles containing slang terms.

**TemplateData**
{
"description": "Use this inline template to flag text that contains an inappropriate use of slang terms.",
	"params": {
		"date": {
			"label": "Month and year",
			"description": "Month and year of tagging; e.g., 'January 2013', but not 'jan13'",
			"type": "string",
			"autovalue": " ",
			"example": "January 2013",
			"suggested": true
		}
	}
}
วัดบำรุงรื่น

วัดบำรุงรื่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 78 ตารางวา ทางทิศตะวันออกติดต่อกับโรงเรียนบำรุงรื่น ทางทิศตะวันตกติดต่อกับคลองสามประเวศน์
วัดบำรุงรื่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดคลองสาม ตามสภาพภูมิประเทศที่ตั้งวัด สร้างโดยนายโหน๊ด นางขาว มั่นสติ อุทิศที่ดินให้สร้างวัด ซึ่งมีนายรื่นกับประชาชนได้ร่วมกันสร้าง ครั้นแล้วได้ขนานนามว่า วัดราษฎร์บำรุงรื่น ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดบำรุงรื่น" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2544 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2493 วัดยังให้โรงเรียนตั้งอยู่ในที่ดินของวัด
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มติดคลองสามประเวศน์ ล้อมรอบวัดเป็นหมู่บ้านจัดสรร อาคารเสนาสนะมี อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารทรงโบราณ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางห้ามญาติและปางสมาธิ กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ 2 หลังคู่ และเจดีย์ 1 องค์

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอาจารย์เปิ้น พ.ศ. 2414–2431- พระอาจารย์พิศ พ.ศ. 2431–2433- พระครูสมุห์หวัง พ.ศ. 2433–2451- พระอาจารย์โลด พ.ศ. 2451–2489- พระอธิการชิต พ.ศ. 2489–2501- พระอาจารย์คล้าย พ.ศ. 2501–2505- พระครูอนุกูลสารกิจ (ประยูร) พ.ศ. 2505–2561- พระมหาบุญมา มหาปุญฺโญ ป.ธ.3 พ.ศ. 2561– (รักษาการแทนเจ้าอาวาส)

**อ้างอิง**
บำรุงรื่น
บำรุงรื่น
วัดบุญรอดธรรมาราม

วัดบุญรอดธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ตั้งวัด 6 ไร่ 20 ตารางวา ที่ตั้งของวัดนั้นจะรอบไปด้วย ชุมชนและโรงเรียนด้วยกัน 3 โรงเรียน คือ โรงเรียนพระโขนงวิทยาลัย โรงเรียนบางจาก (นาคเผื่อนอุปถัมภ์) โรงเรียนบพิธวิทยา
วัดบุญรอดเริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2515 โดยการบริจาคที่ดิน จำนวน 6 ไร่ 20 ตารางวา จากนางบุญรอด และนายบุญธรรม นาคเฉลี่ยว ได้อนุญาตสร้างวัด เมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ 2515  ชื่อของวัดตั้งตามนามผู้สร้างวัดทั้งสองท่าน กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518 ขนาดเนื้อที่กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะมีอุโบสถกว้าง 8.30 เมตร ยาว 25 เมตร ทรงไทยลานนา ประตูด้านหน้า 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าต่างข้างละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างทำด้วยไม้สักแกะสลัก กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 17.50 เมตร ยาว 56 เมตร เป็นศาลาอเนกประสงฆ์ และหอระฆัง

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูสังฆรักษ์ผล - พระใบฎิกาอินทนนท์ อินทนนฺโท - พระมหาสาคร ธีรปัญโญ - พระครูสังฆรักษ์สัมฤทธิ์ วิสุทธาจาโร - พระครูกิตติญาณวิสิฐ

**อ้างอิง**
บุญรอดธรรมาราม
วัดประดู่ธรรมาธิปัตย์

วัดประดู่ธรรมาธิปัตย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 88 ตารางวา ปัจจุบันพระครูสถิตปริยัติวงศ์ (เสถียร ป.ธ.3) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดประดู่ธรรมาธิปัตย์ ประชาชนมักเรียกว่า วัดประดู่ สร้างขื้นเมื่อ พ.ศ. 2365 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2375 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้โรงเรียนสร้างในพื้นที่วัด คือ โรงเรียนวัดประดู่ธรรมาธิปัตย์
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.52 เมตร ยาว 18.15 เมตร บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์จำนวน 14 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 10.20 เมตร ยาว 14.85 เมตร หอระฆัง หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานอุโบสถและมีพระพุทธรูปบนหอสวดมนต์

**อ้างอิง**
ประดู่ธรรมาธิปัตย์
วัดศิริเสาธง

วัดศิริเสาธง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดสมุทรปราการ โดยมีพระมงคลธรรมธัช (นฤพล สุขวฑฺฒโน) เป็นเจ้าอาวาสและเป็นเจ้าคณะอำเภอบางเสาธง มีที่ดินที่ตั้งวัด เนื้อที่ 11 ไร่ 35 ตารางวา
วัดศิริเสาธงได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2526 โดยมีนางซ่อนกลิ่น ศิริยิ่ง บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เนื้อที่ 6 ไร่ ต่อมาปี พ.ศ. 2529 นางปิ่นทอง ศาลยาชีวิน ในนามบริษัทสวนบางนา จำกัด ได้ถวายที่ดินที่ติดต่อกับวัดด้านทิศเหนือ ให้เป็นที่สร้างวัด เนื้อที่ 5 ไร่ 35 ตารางวา รวมเป็นที่ดินที่สร้างวัด ทั้งสองแปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 35 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531
วัดเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรปราการ แห่งที่ 5 จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2549 อุโบสถจัตุรมุขที่ประดับด้วยแก้ว หน้าบันปูนปั้นนารายณ์ทรงครุฑ เป็นงานปูนปั้นขนาดความกว้าง 8 เมตร ประตูโบสถ์เป็นงานจิตรกรรมลงลายน้ำทอง ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง มีภาพจิตรกรรมฝาผนังลงรักปิดทองเกี่ยวกับพุทธประวัติ วัดมีความร่มรื่นเป็นระเบียบ สวยงาม ไว้รองรับพุทธศาสนิกชนที่จะมาสร้างบุญปฏิบัติธรรมหรือมาทำบุญถวายสังฆทาน

**อ้างอิง**
ศิริเสาธง
ไวรัสโคโรนามนุษย์ NL63

ไวรัสโคโรนามนุษย์ NL63 (Human coronavirus NL63, HCoV-NL63) เป็นสายพันธุ์ของไวรัสโคโรนาในสกุลย่อย Setracovirus ในสกุล Alphacoronavirus พบเมื่อปลายปี ค.ศ. 2004 ในเด็กอายุ 7 เดือนที่เป็นโรคหลอดลมฝอยอักเสบในประเทศเนเธอร์แลนด์ การติดเชื้อไวรัสได้รับการยืนยันทั่วโลกและมีความสัมพันธ์กับอาการและโรคที่พบบ่อยหลายอย่างโรค ตัวอย่างโรคที่เกี่ยวข้อง เช่น การติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจส่วนบนเล็กน้อยถึงปานกลาง การติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนล่างอย่างรุนแรง กล่องเสียงอักเสบอุดกั้น และหลอดลมฝอยอักเสบ  
ไวรัสนี้พบในเด็กเล็ก ผู้สูงอายุ และผู้ป่วยที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่องที่มีอาการทางเดินหายใจเฉียบพลัน นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์ตามฤดูกาลในเขตอบอุ่น การศึกษาที่ดำเนินการในอัมสเตอร์ดัมประมาณว่ามี HCoV-NL63 อยู่ประมาณ 4.7% ของโรคทางเดินหายใจทั่วไป ไวรัสมีต้นกำเนิดมาจากชะมดและค้างคาวที่ติดเชื้อ มีการประมาณว่าแยกจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์อื่น (HCoV-229E) เมื่อประมาณ 1,000 ปีที่แล้ว ซึ่งน่าที่จะแพร่กระจายในมนุษย์มานานหลายศตวรรษ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Human coronavirus NL63
หมวดหมู่:Alphacoronavirus
วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์

วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 9 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 73 ตารางวา ลักษณะที่ตั้งวัดเป็นพื้นที่ลาบลุ่ม ทิศตะวันออกจดหมู่บ้านคลองต่อและถนนสุขุมวิท ด้วนทิศตะวันตกและทิศเหนือจดโรงงานอุตสาหกรรมและโรงเรียนมัธยมวัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ ด้านทิศใต้จดชายทะเลปากอ่าวไทย ด้านในวัดติดทะเลมีสะพานไม้ทอดยาวออกไปยังศาลากลางทะเล
วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ได้เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2508โดยนายบุญช่วย ดาวกระจ่าง เป็นผู้ขออนุญาตในการสร้างวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร นอกจากนี้วัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาในที่ดิน 8 ไร่ สถานีอนามัยเนื้อที่ 2 ไร่ จัดตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล และที่ทำการเพื่อสาธารณะอื่น ๆ
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง กุฏิสงฆ์ 11 หลัง โรงครัว 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปที่ปูนขาว ซึ่งเจ้าหน้าที่การท่าเรือขุดลอกสันดอนและค้นพบจึงได้นำมาถวายไว้ ไม่ปรากฏปีที่นำมาถวายไว้แน่ชัด พระพุทธรูปไม้ (พระบัวเข็ม) พระพุทธรูปปางประทานพร

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูสิริปัญโญภาส พ.ศ. 2505–2516- พระครูสิริจันทวิมล พ.ศ. 2516–2533- พระครูสถิติธรรมานุศาสก์ พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
ศรีจันทร์ประดิษฐ์
บัวใหญ่

บัวใหญ่ อาจหมายถึง- อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา- ตำบลบัวใหญ่ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน- ตำบลบัวใหญ่ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น- ตำบลบัวใหญ่ อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา- เทศบาลเมืองบัวใหญ่ อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา
วัดวิสุทธิวราวาส

วัดวิสุทธิวราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัด 30 ไร่ ปัจจุบัน พระครูสาครภัทรธรรม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดวิสุทธิวราวาส หรือ วัดกลางคลอง สร้างขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 เริ่มจากประชาชนช่วยกันสร้างศาลาหลังเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้เป็นที่ทำบุญ ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาช่วยกันสร้างเป็นวัดขึ้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511
อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง ด้านหน้าอุโบสถมี หลวงพ่อป่าเลไลย์ หรือ หลวงพ่อโตเฮง ศาลาการเปรียญ ศาลาการบำเพ็ญกุศล ศาลาหอฉันทรงไทยประยุกต์ บริเวณด้านหลังของวัดได้พบเรือจม มีนามว่า เรือพนมสุรินทร์ เป็นเรือขนาดใหญ่มีลักษณะการต่อเรือแบบอาหรับโบราณ พบภาชนะที่เป็นบรรจุภัณฑ์และภาชนะใช้งานภายในเรือ เป็นภาชนะที่ไม่เคยพบในแหล่งโบราณคดีในประเทศไทยมาก่อน สันนิษฐานว่าเรือลำนี้อยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 14–15 ร่วมสมัยกับเมืองทวาราวดี

**อ้างอิง**
วิสุทธิวราวาส
วัดบางพูดนอก

วัดบางพูดนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 ตำบลบางพูด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือยาว 200 เมตร ติดต่อกับที่เอกชน ทิศตะวันออกยาว 100 เมตร ติดต่อกับซอยสุขาประชาสรรค์ 2 ซอย 21 ทิศใต้ยาว 200 เมตร ติดต่อกับถนนสุขาประชาสรรค์ 2 และคลองบางพูด และทิศตะวันตกยาว 100 เมตร ติดต่อกับคลองอ้อมเกาะ
วัดบางพูดนอกสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2140 ไม่ทราบประวัติผู้สร้างวัด ที่ได้นามเช่นนั้นเพราะวัดตั้งอยู่ริมคลองบางพูดและที่บ้านบางพูด จึงได้รับการขนานนามตามภูมิประเทศที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2190 
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2140 ลักษณะทรงไทยแบบเก่า มีช่องประตู 3 ประตู ด้านหน้า 1 ประตู ด้านหลัง 2 ประตู ไม่มีหน้าต่าง กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารและครึ่งตึกครึ่งไม้ ทรงไทยประยุกต์ หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมีพระประธานในพระอุโบสถ มีพระพุทธรูปนั่งปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปเก่าอายุมากกว่า 200 ปี นอกจากนั้น บริเวณวัดยังมีรูปปั้นพระฤๅษี พระสีวลี พระประจำวันเกิดปางต่าง ๆ  และช้างพลายมหามงคล วัดบางพูดนอกยังมีวัตถุมงคล พระเครื่อง และเครื่องรางตะกรุดมหาระงับให้ผู้สนใจบูชาอีกด้วย ทางวัดเปิดคลินิกแพทย์ทางเลือกด้วยการฝังเข็มรักษาโรคต่าง ๆ รับรักษาโรคเบาหวาน ความดัน อัมพฤกษ์ อัมพาต และอื่น ๆ

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการมุ้ย- พระอธิการไพร ปคุโณ- พระครูนนทพุทธิสาร (สนั่น พุทฺธิสาโร) พ.ศ. 2521–2524- พระปลัดบุญแถม โชติวํโส พ.ศ. 2524–2529- พระสมุห์สมพงษ์ สุทฺธจิตฺโต

**อ้างอิง**
บางพูดนอก
บางพูดนอก
วัดกลางบางซื่อ

วัดกลางบางซื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดกลางบางซื่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2321 สันนิษฐานว่าเมื่อก่อนบริเวณนี้มีวัด 3 วัด คือ วัดหัวเมือง (ปัจจุบันคือโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า) วัดกลางบางซื่อ และวัดท้ายเมือง วัดนี้ตั้งอยู่ตรงกลาง ประชาชนจึงเรียกว่า วัดกลาง ส่วนคำว่า "บางซื่อ" มาจากการที่วัดตั้งอยู่ริมคลองบางซื่อ (น้อย) ประชาชนจึงนำคำว่า "บางซื่อ" มาต่อท้ายชื่อวัด วัดเปิดโรงเรียนสอนแผนกปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2484
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถหลังเก่าซึ่งสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา อุโบสถหลังใหม่ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สร้างด้วยศิลาแลง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 ศาลาการเปรียญซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ซึ่งสร้างด้วยไม้สักทองคำ กุฏิสงฆ์ซึ่งเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาบำเพ็ญกุศลซึ่งสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปซึ่งประดิษฐานรอยพระพุทธบาท และปรางค์ 1 องค์ ได้ซ่อมแซมและสร้างเจดีย์ขึ้นแทนปรางค์เดิมเป็นรูปจัตุรมุข ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธรูปปางห้ามญาติ มีนามว่า หลวงพ่อพระกาฬ ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ สูง 2.70 เมตร ตามประวัติเล่าลือกันว่า เป็นพระศิลาแลงลอยน้ำมาติดอยู่หน้าวัดเมื่อหลายชั่วอายุคนมาแล้ว วัดยังมีหลวงพ่อโตเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ใบเสมาทำด้วยศิลาแลง สันนิษฐานว่าทำขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการอยู่- พระอธิการนวน พ.ศ. 2472- พระครูนนทกิจจานุรักษ์ (กล่ำ) พ.ศ. 2472–2517- พระครูธรรมธร (วัน) พ.ศ 2517–2528- พระครูสิริบุญญาภินันท์ (ประจวบ สุขก้อน) พ.ศ. 2528–2548- พระปลัดศรีมอย พุทฺธิสาโร พ.ศ. 2549–2556- พระอธิการชาติชาย อชิโต พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
กลางบางซื่อ
วัดจุฬาจินดาราม

วัดจุฬาจินดาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี
วัดจุฬาจินดารามสร้างเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2509 โดยมีนายเสน่ห์ ดวงหิรัญ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ในที่ดินของนายจันทร์ นางเป้า สุขเกษม ซึ่งต่อมา นางละมูล ปิ่นวิเศษได้กรรมสิทธิ์ และยกให้สร้างวัด แต่เดิมนั้นวัดนี้ได้สร้างขึ้นมาประมาณกว่า 30 ปี ในที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ตั้งอยู่ ณ หมู่ที่ 1 ตำบลบึงชำอ้อ ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันประมาณ 3 เส้น มีนามว่า วัดโกฏฐาจินดาราม และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดจุฬาจินดาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511
ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด ได้แก่ พระแม่ธรณีหินทรายสูง 9.50 เมตร มีสรีระที่ยังคงไม่เน่าเปื่อยของหลวงปู่ผิด เมมวณโณ อดีตเจ้าอาวาสมรณะเมื่อ พ.ศ. 2544 และหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ประชาชนยังมากราบไหว้ขอพร ขอโชคลาภต่อไอ้ไข่นุ้ย โดยมักนำน้ำแดง ประทัดมาจุดถวาย

**อ้างอิง**
จุฬาจินดาราม
ภูมิอากาศแบบอบอุ่น

แผนที่ภูมิอากาศแบบอบอุ่นตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน
ในทางภูมิศาสตร์ ภูมิอากาศแบบอบอุ่น (Temperate climate) ของโลก เริ่มต้นตั้งแต่ละติจูดกลางซึ่งครอบคลุมระหว่างเขตร้อนกับบริเวณเขตขั้วโลก โดยทั่วไปแล้วเขตเหล่านี้จะมีช่วงอุณหภูมิที่กว้างตลอดทั้งปี และมีการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลที่แตกต่างกันมากเมื่อเทียบกับภูมิอากาศแบบร้อนซึ่งมักมีการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเพียงเล็กน้อย
ในภูมิอากาศแบบอบอุ่น ตำแหน่งละติจูดไม่เพียงแต่จะมีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิแล้ว แต่กระแสน้ำในทะเล ทิศทางลมที่พัดผ่านทวีป (ขนาดของผืนดินมีขนาดใหญ่เพียงใด) และระดับความสูง ยังเป็นตัวกำหนดอุณหภูมิในภูมิอากาศในแบบอบอุ่นอีกด้วย
การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน กำหนดสภาพภูมิอากาศว่า "อบอุ่น" เมื่ออุณหภูมิเฉลี่ยสูงกว่า 1 แต่ต่ำกว่า 1 ในเดือนที่หนาวที่สุด อย่างไรก็ตามยัมีการจำแนกประเภทสภาพอากาศแบบอื่น ๆ ที่กำหนดค่าต่ำสุดที่ 1

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน
เอ็มเอสเค

เอ็มเอสเค (MSK) เป็นแท็กทีมมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันซึ่งประกอบด้วยเวสลีและแนชคาร์เตอร์ทีมนี้เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ The Rascalz ซึ่งเป็นทั้งสามคนประกอบด้วย Lee และ Carter ภายใต้ชื่อสังเวียน Dezmond Xavier (หรือเรียกง่ายๆว่า Dez) และ Zachary Wentz (หรือเรียกง่ายๆว่า Wentz) ตามลำดับควบคู่ไปกับ Trey Miguel (หรือเพียงแค่ Trey) พวกเขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดใน Impact Wrestling ทั้งคู่ยังปรากฏตัวในสมาคมอิสระต่างๆเช่น Pro Wrestling Guerrilla (PWG) โดยที่ Xavier และ Wentz เป็นผู้ครองแชมป์ PWG World Tag Team Championship ในสมัยแรก
พวกเขาเริ่มทำงานร่วมกันเป็นครั้งแรกในค่ายอิสระในปี 2015 และแข่งขันในค่ายอิสระต่างๆ ในไม่ช้าพวกเขาก็เข้าร่วมกองกำลังที่เรียกว่า Scarlet and Graves ซึ่งส่วนใหญ่จะปล้ำใน Combat Zone Wrestling (CZW) รวมถึงสมาคมอิสระอื่น ๆ ในปี 2018 คอกม้าสิ้นสุดลงเมื่อ Xavier และ Wentz ได้ก่อตั้งทีมแท็กใหม่ชื่อ The Rascalz ไม่นานพวกเขาก็เข้าร่วมโดยไมรอนรีดและเทรย์มิเกล แต่ในไม่ช้ารีดก็ออกจากกลุ่มและอีกสามคนที่เหลือยังคงเป็นทั้งสามคนโดยเปิดตัวใน Impact Wrestling ไม่นานหลังจากนั้น
ในปี 2020 ทั้ง Xavier และ Wentz ได้เซ็นสัญญากับ WWE โดยสังกัดค่าย NXT ใช้ชื่อบนสังเวียนว่า Wes Lee และ Nash Carter ในนามทีม MSK และเป็นผู้ชนะคว้าถ้วย Dusty Rhodes Tag Team Classic ประจำปี 2021 และยังได้แชมป์แท็กทีม NXT

**ผลงานแชมป์ความสำเร็จ**
 All American Wrestling
** AAW Tag Team Championship (1 time) – Xavier and Wentz
*Combat Zone Wrestling
**CZW World Tag Team Championship (2 times) – Xavier and Wentz- Impact Wrestling
** Turkey Bowl (2018) – Xavier with KM, Alisha Edwards, Kikutaro, Fallah Bahh
*Pro Wrestling Guerrilla
**PWG World Tag Team Championship (1 time) – Xavier and Wentz
*Southside Wrestling Entertainment
**SWE Tag Team Championship (1 time) – Xavier and Wentz
*The Wrestling Revolver
**PWR Tag Team Championship (1 time) – Xavier and Wentz
**PWR Tag Team Championship One Night Tag Team Tournament (2018) – Xavier and Wentz
*WrestleCircus
**WC Big Top Tag Team Championship (1 time) – Miguel and Wentz
*WWE
**NXT Tag Team Championship (2 times)
**Men's Dusty Rhodes Tag Team Classic (2021) – Lee and Carter

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The Rascalz profile at Impact Wrestling- The Rascalz profile at Cagematch- The Rascalz profile at Wrestlingdata
หมวดหมู่:กลุ่มนักมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
กองทัพพลร่มที่ 1 (แวร์มัคท์)

กองทัพพลร่มที่ 1 (1. Fallschirm-Armee) เป็นหน่วยพลร่มเยอรมันของลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งเมื่อ 3 เมษายน ค.ศ. 1944 มีกำลังพลราว 30,000 นาย

**ประวัติ**
ผู้บัญชาการคนแรกของหน่วยนี้คือ พลเอกอาวุโส ควร์ท ชตูเด็นท์ ผู้บุกเบิกหน่วยพลร่มของกองทัพแวร์มัคท์ ในช่วงปฏิบัติการปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดนของฝ่ายสัมพันธมิตร กองทัพของสตูเดนท์สามารถชะลอการรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตรทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ได้ ทหารจำนวน 30,000 นายที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเขาอาจเป็นกำลังสำรองที่พร้อมรบเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ในเยอรมนีขณะนั้น อย่างไรก็ตาม มีเพียงสองหน่วยของกองทัพนี้ที่เป็นหน่วยพลร่มจริง ๆ
ชตูเด็นท์ถูกย้ายไปประจำการที่แนวรบด้านตะวันออก และในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 อำนาจการบังคับบัญชากองทัพพลร่มที่ 1 ได้ตกเป็นของ พลเอกทหารดิ่งพสุธา อัลเฟรท ชเล็ม ซึ่งได้ต่อสู้กับ กองทัพที่หนึ่งของแคนาดา ในยุทธการที่ไรช์วัลด์
กองทัพที่หนึ่งของแคนาดาและกองทัพที่เก้าของสหรัฐฯ ภายใต้การนำของพลโท วิลเลียม ฮู้ด ซิมป์สัน ได้ผลักดันกองกำลังของชเลมม์ให้ถอยร่นไปยังหัวสะพานเล็ก ๆ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ตรงข้ามกับเมืองเวเซล วันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1945 กองกำลังแนวหลังของกองทัพพลร่มที่ 1 ได้ถอนกำลังออกจากหัวสะพาน พร้อมทำลายสะพานตามหลัง ต่อมาอีกสิบเอ็ดวัน ชเลมม์ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีทางอากาศที่กองบัญชาการในเมืองฮาลเทิร์น และในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1945 การบังคับบัญชาจึงตกเป็นของ พลเอกทหารราบ กึนเทอร์ บลูเมินทริท
ก่อนปฏิบัติการวาร์ซิตี กองทัพพลร่มที่ 1 ได้จัดวางกำลังสามกองพลไว้ตามแนวแม่น้ำ ได้แก่
*กองพลพลร่มที่ 2 ทางเหนือ
*กองพลที่ 86 ตรงกลาง
*กองพลที่ 63 ทางใต้
ในจำนวนนี้ กองพลพลร่มที่ 2 และกองพลที่ 86 มีพื้นที่รอยต่อที่พาดผ่านโซนลงจอดที่วางแผนไว้สำหรับกองพลพลร่มฝ่ายสัมพันธมิตร หมายความว่า หน่วยแนวหน้าของทั้งสองกองพลจะต้องเผชิญกับการโจมตีทางอากาศโดยตรง — ซึ่งได้แก่ กองพลพลร่มที่ 7 (เยอรมนี) และ กองพลทหารราบที่ 84 (แวร์มัคท์) หลังจากถอยกลับสู่แม่น้ำไรน์ หน่วยทั้งสองอยู่ในสภาพขาดแคลนกำลัง โดยมีทหารไม่เกิน 4,000 นายต่อหน่วย และกองพลที่ 84 ได้รับการสนับสนุนด้วยปืนใหญ่ขนาดกลางเพียงประมาณ 50 กระบอกเท่านั้น ในช่วงสุดท้ายของสงคราม การบังคับบัญชาถูกส่งกลับไปยังสตูเดนท์อีกครั้งในวันที่ 10 เมษายน และสุดท้ายตกเป็นของเอริช ชเตราเบอ

**ผู้บัญชาการกองทัพฯ**
 พลเอกอาวุโส ควร์ท ชตูเด็นท์ ระหว่าง 4 กันยายน 1944 – 4 พฤศจิกายน 1944- พลเอกทหารดิ่งพสุธา อัลเฟรท ชเล็ม ระหว่าง 4 พฤศจิกายน 1944 – 28 มีนาคม 1945- พลเอกทหารราบ กึนเทอร์ บลูเมินทริท ระหว่าง 28 มีนาคม 1945 – 10 เมษายน 1945- พลเอกอาวุโส ควร์ท ชตูเด็นท์ ระหว่าง 10 เมษายน 1945 – 28 เมษายน 1945- พลเอกทหารราบ เอริช ชเตราเบอ ระหว่าง 28 เมษายน 1945 – 5 พฤษภาคม 1945

**หน่วยขึ้นตรง**
 กองพลร่มที่ 1 แห่งเยอรมนี- กองพลร่มที่ 2 แห่งเยอรมนี

**อ้างอิง**
กองทัพพลร่ม 01
กองทัพพลร่ม 01
เยอรมนี 01
กองทัพพลร่ม 01
กองทัพพลร่ม (เวห์รมาชท์)
กองทัพพลร่ม (เวห์รมาชท์)
อัชชะฟา

อัชชะฟา (الشفا) เป็นหมู่บ้านในแคว้นมักกะฮ์ในภาคตะวันตกของประเทศซาอุดีอาระเบีย

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อเมืองในประเทศซาอุดีอาระเบีย- แคว้นของประเทศซาอุดีอาระเบีย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในแคว้นมักกะฮ์
อีม

อีม (Eyam, pron) เป็นหมู่บ้านและเขตแพริชในเขตดาร์บิเชอร์เดลส์ของอังกฤษ จากสำมะโน ค.ศ. 2011 หมู่บ้านนี้มีประชากร 969 คน 
ชาวแองโกล-แซกซันเป็นผู้ก่อตั้งและตั้งชื่อหมู่บ้านนี้ แม้ว่าชาวโรมันจะเคยเข้ามาทำเหมืองตะกั่วก่อนหน้านั้นแล้วก็ตาม
หลังจากอีมสูญเสียโรงงานอุตสาหกรรมไปในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 เศรษฐกิจท้องถิ่นในปัจจุบันก็พึ่งพาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว หมู่บ้านนี้ได้รับการโฆษณาประชาสัมพันธ์ในฐานะ "หมู่บ้านกาฬโรค" (the plague village) โดยกล่าวถึงการที่หมู่บ้านตัดสินใจโดดเดี่ยวตนเองเพื่อยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคดังกล่าว

**ดูเพิ่ม**
โรคระบาดครั้งใหญ่ในลอนดอน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Documents on the  Eyam Village site- Carew, Jan, Eyam: Plague Village, Nelson Thomas, (Cheltenham), 2004.- Daniel, Clarence (1938), The Plague Village: A History of Eyam, (Tideswell), T.W. Warrington & Son.-  Holloway, Julian (2017), "Resounding the Landscape: The Sonic Impress of and the Story of Eyam, Plague Village", Landscape Research, Vol.42, No.6, (18 August 2017), pp.601-615.-  Massad, Eduardo, Coutinho, Francisco Antônio Bezerra, Burattini, Marcelo Nascimento, and Luis Fernandez Lopez (2004), "The Eyam Plague Revisited: Did the Village Isolation Change Transmission from Fleas to Pulmonary?", Medical Hypotheses, Vol.63, No.5, (January 2004), pp.911-915.fix-attempted=yes - Paul, David (2012), Eyam: Plague Village, (Stroud), Amberley Publishing, 1-445-60396-9-  Race, Philip (1995), "Some Further Consideration of the Plague in Eyam, 1665/6", Local Population Studies, No.54 (Spring 1995), pp.56-65.-  Wallis, Patrick 2006), "A Dreadful Heritage: Interpreting Epidemic Disease at Eyam, 1666–2000", History Workshop Journal, Vol.61, No.1, (Spring 2006), pp.31–56.-  White, Francis (1857), "Eyam Parish", pp.570-582, in F. White, History, Gazetteer and Directory of the County of Derby, etc., (Sheffield), Framcis White & Co.-  Whittles L.K. & Didelot, X. (2016), "Epidemiological Analysis of the Eyam Plague Outbreak of 1665–1666", Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, Vol.283, No.1830, (11 May 2016), 20160618.-  Wood, William (1842), The History and Antiquities of Eyam; With a Full and Particular Account of the Great Plague, Which Desolated that Village, A.D. 1666, Thomas Miller, (London), 1842.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Eyam Plague Village website date=2011-05-01 -  Guide to Eyam Village-  Photographs and Information on the Plague Village of Eyam-  Eyam Hall National Trust site-  Eyam at derbyshireuk.net- language=en กล่าวถึงเรื่องราวการกักด่านตนเองในอีมและการประยุกต์ใช้กับการระบาดทั่วของโควิด-19
หมวดหมู่:หมู่บ้านในดาร์บิเชอร์
หมวดหมู่:เมืองและหมู่บ้านในอำเภอพีก
หมวดหมู่:ดาร์บิเชอร์เดลส์
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรก่อตั้งในสหัสวรรษที่ 1
วิกิพีเดีย:สภากาแฟ/อภิปราย/การทับศัพท์ภาษาเปอร์เซีย

เนื่องจากในวิกิพีเดียภาษาไทยจำเป็นต้องเขียนทับศัพท์ภาษาต่าง ๆ หนึ่งในนั้นคือภาษาเปอร์เซีย แต่ในปัจจุบันยังไม่มีการกำหนดแนวทางการทับศัพท์ภาษานี้ไว้ทั้งจากราชบัณฑิตยสภา หน่วยงาน องค์กร หรือบุคคลอื่น ๆ คำในภาษาเปอร์เซียบางคำเขียนทับศัพท์ตามภาษาอาหรับ บางคำก็เขียนทับศัพท์ตามภาษาอังกฤษ ทำให้ไม่เป็นระบบเดียวกันและไม่รองรับการออกเสียงของภาษาเปอร์เซีย ผมจึงขอเสนอแนวทางการทับศัพท์ภาษาเปอร์เซียสำหรับใช้ในวิกิพีเดีย โดยมีหลักการคร่าว ๆ ดังนี้- เน้นการถอดเสียงเป็นหลัก (เท่าที่อักขรวิธีภาษาไทยปัจจุบันจะเอื้ออำนวย)- ในการถอดเสียงจะใช้ตัวอักษรไทยที่พบบ่อยที่สุด ยกเว้น ฌ ซึ่งใช้แทนเสียง ʒ (เทียบเคียงกับหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาฝรั่งเศสและภาษาเยอรมัน) และ ฆ ซึ่งใช้แทนเสียง x (เทียบเคียงกับหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาสเปน) และเสียง ɣ (เทียบเคียงกับหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาอาหรับ) เพื่อแยกให้ต่างจาก ช และ ค ที่ใช้แทนเสียงพยัญชนะอื่นแล้ว
สามารถดูร่างแนวทางการทับศัพท์ได้ที่หน้าผู้ใช้:Potapt/กระบะทราย3 และสามารถฟังการออกเสียงคำตัวอย่างได้ที่ https://forvo.com/languages/fa/ --Potapt (คุย) 03:57, 16 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)

**ความเห็น**

**เห็นด้วย**
#  ตามข้อเสนอครับ --Timekeepertmk (คุย) 22:06, 16 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  --EZBELLA (คุย) 09:52, 17 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  กับแนวทางครับ ถ้าอย่างไรรบกวนพิจารณาเผยแพร่การทับศัพท์ภาษาทาจิก ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มเดียวกัน เมื่อโอกาสเหมาะสมด้วยนะครับ --Siam2019 (คุย) 11:50, 17 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#:ผมคิดไว้ว่าจะทำภาษานี้เหมือนกันครับ แต่ขอศึกษาให้มากกว่านี้ก่อน --Potapt (คุย) 04:13, 18 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  --Mr.CN (คุย) 15:50, 17 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  --Tvcccp  (cn:Yesona)  (Talk)  13:30, 18 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  --Geonuch (คุย) 21:43, 18 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  --JMKTIN (คุย) 11:50, 24 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
#  --Sir.B.T. (cn.Dr.Man) (คุย) 12:23, 28 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)

**เป็นกลาง**
#

**คัดค้าน**
#

**ความเห็นเพิ่มเติม**
# อยากให้พิจารณาเพิ่มการทับศัพท์ภาษาอื่นที่ใช้อักษรอาหรับบ้าง เช่นในภาษาเคิร์ด ภาษาเติร์ก ภาษาอูรดู --Nakare✝｢T｣ 01:13, 20 กุมภาพันธ์ 2564 (+07)
# ผมเข้าใจว่าน่าจะมีความเห็นพ้องชัดเจนแล้ว ไม่ทราบว่าต้องย้ายไปหน้า การทับศัพท์ภาษาเปอร์เซีย หรือเนมสเปซอื่นครับ? --Geonuch (คุย) 18:30, 7 มีนาคม 2564 (+07)
:คิดว่าใช้เนมสเปซแบบนี้ครับ: วิกิพีเดีย:โครงการคำทับศัพท์/การทับศัพท์ภาษาโปแลนด์ --Potapt (คุย) 20:19, 7 มีนาคม 2564 (+07)
วิกิพีเดีย:สภากาแฟ/2564

== กุมภาพันธ์ 2564**
 16 กุมภาพันธ์ – การทับศัพท์ภาษาเปอร์เซีย- 23 กุมภาพันธ์ – Upcoming deployment: Growth team tools- 28 กุมภาพันธ์ – พิจารณาพฤติกรรมของ Pichaya n

**เมษายน 2564**
 12 เมษายน – สังคายนาบทความวันเดือนปี- 22 เมษายน – อภิปรายความเป็นไปได้ของกิจกรรม edit-a-thon ในโอกาส WikiForHumanRights 2021

**พฤษภาคม 2564**
 9 พฤษภาคม – โครงการหน้าอย่างเป็นทางการบนเฟซบุ๊กของวิกิพีเดียภาษาไทย

**มิถุนายน 2564**
 3 มิถุนายน – การขึ้นลิงก์ไปยังหน้าเฟซบุ๊กของวิกิพีเดียภาษาไทยบนเว็บ

**กันยายน 2564**
 2 กันยายน – การปรับปรุงแบบหน้าตาเดสก์ท็อป

**ตุลาคม 2564**
 15 ตุลาคม – ขอให้ผู้ดูแลระบบพิจารณาพฤติกรรมคุณ Horus

**พฤศจิกายน 2564**
 21 พฤศจิกายน - การปรับปรุงแกเจตในวิกิพีเดียภาษาไทย

**ธันวาคม 2564**
 4 ธันวาคม – รื้อฟื้นประเด็น "เขตการปกครองญี่ปุ่น"- 4 ธันวาคม – การเข้าถึงการใช้งานเครื่องมือตรวจฉบับร่าง- 5 ธันวาคม - การเพิ่มเกณฑ์สำหรับส่วน "เรื่องจากข่าว" ให้รวมกรณีข่าวท้องถิ่น