Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พระองค์เจ้าอรรคนารี

พระองค์เจ้าอรรคนารี (หรือ อัครนารี) หรือ หม่อมเจ้าปุก อิศรศักดิ ประสูติช่วง พ.ศ. 2391 หรือ พ.ศ. 2393 เป็นพระธิดาพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งเป็นเจ้านายวังหน้าของกรุงสยาม เมื่อจำเริญพระชันษาขึ้นหม่อมเจ้าปุกจึงเสด็จออกไปอยู่กรุงกัมพูชา เพื่อเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ราว พ.ศ. 2414 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดมโปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมเจ้าปุก ขึ้นเป็นพระองค์เจ้าอรรคนารี ในตำแหน่งพระเทพี
เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2467 พระองค์เจ้าอรรคนารีกราบทูลขอเข้าเฝ้าด้วย แต่ด้วยพระองค์พำนักอยู่กรุงกัมพูชามานาน จึงมีกิริยาที่ต่างออกไปจากคนไทยในกรุงเทพมหานคร สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงไว้ ความว่า "...ยังมีหม่อมเจ้าหญิงปุก ในเจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งออกมาอยู่กรุงกัมพูชา ได้เปนหม่อมสมเด็จพระนโรดม ยกขึ้นเปนพระองค์เจ้าอรรคนารี เดี๋ยวนี้อายุได้ ๗๖ ปี ยังอยู่ในวัง ทูลขอมาพบพวกเราอิกองค์หนึ่ง แต่กิริยาอาการดูเปนพันทาง จะเปนเขมรก็ไม่ใช่จะเปนไทยก็ไม่เชิง ไม่ชวนสมาคมเหมือนเจ้านายพวกกรุงกัมพูชา จึงเปนแต่ทักทายพอมิให้เสียอัชฌาสัย..."
พระองค์เจ้าอรรคนารีสิ้นพระชนม์กในกัมพูชา ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวของสยาม

**พงศาวลี**

**อ้างอิง**
 หมายเหตุ 
ในไทยจะใช้คำว่า "สิ้นชีพิตักษัย" เพราะมีฐานันดรศักดิ์เป็นหม่อมเจ้าในราชสำนักไทย
 เชิงอรรถ
หมวดหมู่:ราชสกุลนโรดม
หมวดหมู่:บาทบริจาริกาในราชสำนักกัมพูชา
หมวดหมู่:หม่อมเจ้าหญิง
หมวดหมู่:ราชสกุลอิศรศักดิ์
หมวดหมู่:พระองค์เจ้าหญิง
หมวดหมู่:เจ้าหญิงกัมพูชา
หมวดหมู่:ชาวไทยในประเทศกัมพูชา
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตพระนคร
หมวดหมู่:ชาวไทยที่เสียชีวิตในประเทศกัมพูชา
วัดพลับ (จังหวัดจันทบุรี)

วัดพลับ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะจะ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523

**ประวัติ**
วัดพลับเป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อว่า วัดพลับสุวรรณพิมพราราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสุวรรณติมพรุธาราม มีความหมายว่า "วัดพลับทอง" และท้ายสุดเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพลับ"
เมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้นกรุงศรีอยุธยาล่มสลาย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งตีฝ่าวงล้อมข้าศึกมาตั้งทัพที่ภาคตะวันออก พระองค์ทรงใช้วัดพลับเป็นที่พักทัพและจัดเตรียมกองทัพก่อนเข้าตีเมืองจันทบุรี ทั้งยังทรงประกอบพิธีบำรุงขวัญทหาร สร้างพระยอดธงแจกจ่าย และนำน้ำในบ่อน้ำมาทำน้ำพระพุทธมนต์ประพรมเหล่าทหารหาญ โดยกระทำพิธีปลุกเสกในอุโบสถหลังเก่า ภายหลังเมื่อพระองค์กอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระองค์พร้อมด้วยแม่ทัพนายกองได้เสด็จกลับมาบูรณะวัดพลับอีกครั้ง และได้นำพระยอดธงที่เหลือจากการแจกจ่ายทหารในครั้งนั้นเข้าบรรจุในพระเจดีย์กลางน้ำถวายเป็นพุทธบูชา
วัดพลับยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนบากะจะ โรงเรียนประถมศึกษาวัดพลับจันทบุรชีบาอุทิศ และศูนย์เด็กเล็กก่อนเกณฑ์ของวัดอีก 1 ศูนย์ และเมื่อ พ.ศ. 2543 กรมการศาสนาได้ประกาศให้วัดพลับเป็นอุทยานการศึกษาในวัด

**อาคารและเสนาสนะ**
อุโบสถหลังเก่าได้รับการปฏิสังขรณ์หลายครั้ง  มีหน้าบันเป็นลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หลังคาตกแต่งด้วยเครื่องลำยองปูนปั้น เคยเป็นสถานที่ปลุกเสกมุรธาภิเษกในพระพิธีพระบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์จักรีทุกพระองค์ สร้างใหม่ พ.ศ. 2506 ปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2533 ด้านหลังพระประธานภายในพระอุโบสถ มีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่เชื่อว่าสร้างตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
เจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่กลางน้ำ ศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลางสูงประมาณ 7 เมตร ตัวองค์ระฆังก่ออิฐถือปูนธรรมดา ไม่ประดับกระเบื้องมีฐานประทักษิณ โดยรอบ 4 ด้าน กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์ แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 หอไม้ทรงไทยสร้างอยู่กลางสระน้ำ หลังคา 2 ชั้นทรงจั่วโครงสร้างไม้ตกแต่งด้วยเครื่องลำยอง มีระเบียงรอบหอเสารองรับหลังคาเป็นเสาเดิมยังเห็นร่องรอยการตกแต่งด้วยลายรดน้ำลงรักปิดทอง กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 
พระปรางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สูง 20 เมตร องค์พระปรางค์ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณ 2 ชั้น มีบันไดมีมุขยื่นทั้ง 4 ด้านโดยรอบ ส่วนยอดของพระปรางค์ มีการซ้อนชั้น องค์พระปรางค์เล็กมีชั้นฐานเชิงบาตรรองรับประดับซุ้มด้วยรูปปั้นเศียรช้างทั้ง 4 ทิศ และส่วนยอดสุดตกแต่งด้วยยอดปรางค์ประดับด้วยตรีศูล ได้รับการบูรณะเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
วิหารไม้รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนยอดของหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข มีเจดีย์ขนาดเล็กประดับบนยอดจัตุรมุขมีเครื่องลำยองที่ทำด้วยไม้ แกะสลัก สวยงามตกแต่งจตุรมุขและบริเวณช่องลมทั้ง 4 ด้านประดับด้วยการแกะสลักลวดลายไม้ฉลุที่งดงาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์วิหารไม้แห่งนี้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 นอกจากนั้นวัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และอนุสรณ์สถานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดจันทบุรี
พลับ
การพัฒนาอย่างยั่งยืน

แผนการพัฒนาอย่างยั่งยืนประกอบด้วยสามส่วน คือ สังคม เศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม
การพัฒนาอย่างยั่งยืน (sustainable development) เป็นหลักการจัดองค์การเพื่อให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนามนุษย์ พร้อมกับยังรักษาความสามารถของระบบธรรมชาติไว้เพื่อให้ทรัพยากรธรรมชาติและบริการระบบนิเวศซึ่งเศรษฐกิจและสังคมต้องพึ่งพา โดยผลที่คาดหวังคือ สภาพสังคมที่มีการใช้ภาวะการครองชีพและทรัพยากรเพื่อบรรลุความต้องการของมนุษย์โดยไม่บ่อนทำลายบูรณภาพและเสถียรภาพของระบบธรรมชาติ การพัฒนาอย่างยั่งยืนยังนิยามได้ว่าเป็นการพัฒนาที่บรรลุความจำเป็นในปัจจุบันโดยไม่ลดทอนความสามารถของชนรุ่นหลังในการบรรลุความจำเป็นของพวกเขา เป้าหมายความยั่งยืน เช่น เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนระดับสหประชาชาติปัจจุบัน จัดการกับความท้าทายทั่วโลก รวมทั้งความยากจน ความเหลื่อมล้ำ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การเสื่อมโทรมของธรรมชาติ สันติภาพและความยุติธรรม
มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนสมัยใหม่ส่วนใหญ่รับมาจากรางานบรุนดท์ลันด์ ค.ศ. 1987 แต่ยังมีรากในความคิดก่อนหน้านั้นเกี่ยวกับการจัดการป่าอย่างยั่งยืนและความกังวลเรื่องสิ่งแวดล้อมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อการพัฒนามโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนดำเนินไป มันได้เลื่อนความมุ่งสนใจต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคมและการปกป้องสิ่งแดวล้อมสำหรับชนรุ่นหลังมากขึ้น ๆ เศรษฐกิจสมัยใหม่กำลังต่อสู้เพื่อประนีประนอมระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างทะเยอทะยานและข้อผูกมัดในการสงวนทรัพยากรธรรมชาติและระบบนิเวศ ซึ่งปกติทั้งสองประเด็นนี้มักมองว่ามีสภาพขัดแย้งกัน 
มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นเรื่องที่ถูกวิจารณ์มาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน รวมทั้งปัญหาว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนนั้นจะให้อะไรยั่งยืน มีการให้เหตุผลว่าการใช้ทรัพยากรธรรมชาติแบบใช้แล้วหมดไปอย่างยั่งยืนไม่มีอยู่จริง เพราะการสำรวจขุดเจาะใด ๆ สุดท้ายจะทำให้ปริมาณที่มีอยู่จำกัดในโลกหมดไปอยู่ดี เมื่อใใช้ทัศนะดังนี้แล้วทำให้การปฏิวัติอุตสาหกรรมทั้งหมดไม่ยั่งยืนตามไปด้วย20f61–6722f มีการให้เหตุผลว่าความหมายของมโนทัศน์ดังกล่าวถูกฉวยโอกาสขยายจาก "การจัดการอนุรักษ์" มาสู่การพัฒนาเศรษฐกิจ และรายงานบุรนดท์ลันด์ส่งเสริมยุทธศาสตร์ธุรกิจแบบเดิม ๆ สำหรับการพัฒนาโลก โดยแนบมโนทัศน์ที่กำกวมและไม่มีแก่นสารไปด้วยเพื่อใช้เป็นการประชาสัมพันธ์48–5494–99
Viable - ปฏิบัติได้ : สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง ก่อให้เกิดผลเชิงบวกทั้งต่อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม
Bearable - รับได้ : สภาพแวดล้อมเกิดสมดุล โดยใช้ทรัพยากรอย่างเหมาะสมและธรรมชาติสามารถแบกรับได้ ส่วนในด้านสังคม มีการพัฒนาในเชิงบวกด้านสิทธิเสรีภาพและโอกาสของเด็ก สตรี และผู้ด้อยโอกาสอื่นๆ และเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชุมชนยอมรับ
Equitable - ยุติธรรม : การพัฒนาก่อให้เกิดความเท่าเทียมทางด้านเศรษฐกิจและโอกาสของทุกคนในสังคม

**ดูเพิ่ม**
 เกษตรกรรมยั่งยืน- การศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Sustainable Development Knowledge Platform, United Nations platform on sustainable development.- UK Sustainable Development Commission- World Bank website on sustainable development.

หมวดหมู่:มโนทัศน์สังคมศาสตร์สิ่งแวดล้อม
หมวดหมู่:ความยั่งยืน
หมวดหมู่:การพัฒนาอย่างยั่งยืน

หมวดหมู่:สาขาวิชา
หมวดหมู่:การพัฒนาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:ความยั่งยืน
หมวดหมู่:มโนทัศน์สังคมศาสตร์สิ่งแวดล้อม
วัดจูมค้องสุรินทาราม

วัดจูมค้องสุรินทาราม (ວັດຈຸມຄ້ອງສຸຣິນທະຣາຣາມ) เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง  ประเทศลาว อยู่ติดกับวัดเชียงม่วน สร้างขึ้นโดยครูบาแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยเจ้าสุกเสริม ที่มาของชื่อวัดมาจากการเอาฆ้องทอง (ทอง หมายถึงทองเหลือง) มาหล่อเป็นพระพุทธรูปของวัด
สิมมีศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในแบ่งเป็น 3 ห้อง ยาว 4 ห้องขวาง สิมตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังไม่สูงมากนัก หลังคาซ้อนกันหลายชั้น และมีความอ่อนโค้ง มีแขนนาง (คันทวย) รองรับน้ำหนักหลังคา ป้านลมเรียบ มีโหง่ (ช่อฟ้า) ที่ปลายสันหลังคา มีมุขด้านหน้า มีรูปตุ๊กตานักรบ หรือทหารแต่งกายโอ่อ่าในชุดออกรบจีนมีหนวดเครายาว ใบหน้าเคร่งขรึม ทำจากหินทรายสีเขียวซึ่งพระเจ้าจักรพรรดิของจีนถวายแก่พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ สิมได้รับบูรณะภายหลังหลายครั้งได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม โดยปิดทองผนังด้านหลังสิมทั้งสองด้านและวาดดอกดวงใส่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน ภาพฝาผนังเก่าเป็นเรื่องราวพระเวสสันดรชาดก นอกจากนี้ยังมีอูบมุง (หอไหว้ขนาดเล็ก) ที่มีการประดับตกแต่งหน้าบันอย่างงดงาม และพระธาตุทรงระฆังสี่เหลี่ยม 

**อ้างอิง**
จูมค้องสุรินทาราม
พระองค์ผิว

สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ พระนามเดิม พระองค์ผิว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ต่อมาเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง นพวงศ์ พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส

**พระประวัติ**
สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ มีพระนามเดิมว่า พระองค์ผิว ประสูติที่กรุงเทพมหานคร เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ประสูติแต่หม่อมเนียม (នាម) พระชนนีชาวไทย ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ไปเป็นพระแก้วฟ้าที่กรุงกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2413 พระองค์ผิวยังอยู่ที่กรุงเทพมหานครจนเป็นสาว และเข้าเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง ในกรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส (พ.ศ. 2401–2431) ใน พ.ศ. 2422 มีพระบุตรด้วยกันสี่คน แต่เสียชีวิตไปเสียสองคน เหลือพระธิดาที่มีชีวิตอยู่จนโตสองคน
หลังหม่อมเจ้าขุนช้างสิ้นชีพิตักษัยลงใน พ.ศ. 2431 พระองค์ผิวจึงไปอยู่กับพระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดาระยะหนึ่ง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์จึงออกไปรับพระองค์ผิวพร้อมพระธิดาที่เหลืออยู่สองคนกลับกรุงกัมพูชา พระธิดาทั้งสองคนมีฐานันดรเป็นหม่อมเจ้าในราชสำนักกัมพูชา คือ หม่อมเจ้าเกศสุดาสี (Ketsodasi) เสกสมรสกับพระองค์เจ้านโรดม จันทเลขา และอีกคนคือหม่อมเจ้าหรินรัตนา (Harinaratna) เสกสมรสกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ดวงมธุรา ภายหลังพระองค์ผิวได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระศรีวรศักดิ์
เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2468 มีพระองค์ผิวขณะพระชันษา 67 ปี เสด็จออกมารับ พร้อมกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ปิ่นดาราสุทธาเรศ (ពិន្តរា សុដារ៉េត) พระชันษาราว 30 ปี พระขนิษฐาต่างพระชนนีที่เกิดกับนักนางมะเฟือง (ម៉ៈហ្វឿង) ส่วนพระธิดาสองคนของพระองค์ผิวสิ้นชีพไปแล้ว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงพระองค์ผิวไว้ว่า "...พูดไทยชัดกิริยามารยาทก็เป็นอย่างผู้ดีชาวกรุงเทพฯ อัธยาศัยเรียบร้อยน่าชม ได้พบพวกเราสังเกตดูว่ายินดีมาก ยังยกย่องพระคุณของพระอัครชายาฯ ซึ่งได้มีมาแต่หนหลัง สนทนาปราศรัยกับพวกเราเข้ากันได้อย่างสนิท..."

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม- อ้างหนังสือ | ผู้แต่ง = ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จกรมพระยา | ชื่อหนังสือ = นิราศนครวัด | URL =| พิมพ์ที่ = บรรณาคาร | จังหวัด = พระนคร | ปี = 2515 | ISBN =| จำนวนหน้า = 244
หมวดหมู่:หม่อม
หมวดหมู่:พระองค์เจ้าหญิง
หมวดหมู่:เจ้าหญิงกัมพูชา
หมวดหมู่:ราชสกุลสีสุวัตถิ์
หมวดหมู่:ราชสกุลนพวงศ์
หมวดหมู่:ชาวกัมพูชาเชื้อสายไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตพระนคร
หมวดหมู่:ชาวกัมพูชาในประเทศไทย
การแทรกแซงทางเศรษฐกิจ

ยุทธศาสตร์การแทรกแซงทางเศรษฐกิจแบบต่าง ๆ ตามสถานการณ์
การแทรกแซงทางเศรษฐกิจ (economic interventionism) หรือบ้างเรียก การแทรกแซงของรัฐ เป็นจุดยืนนโยบายเศรษฐกิจซึ่งสนับสนุนให้รัฐบาลแทรกแซงในกระบวนการตลาดเพื่อแก้ไขความล้มเหลวของตลาดและส่งเสริมสวัสดิการโดยทั่วไปของประชาชน การแทรกแซงทางเศรษฐกิจเป็นการกระทำของรัฐบาลหรือสถาบันระหว่างประเทศในเศรษฐกิจแบบตลาดเพื่อพยายามให้มีผลกระทบต่อเศรษฐกิจเกินกว่าการวางระเบียบพื้นฐานซึ่งกลฉ้อฉล, การบังคับใช้สัญญา และการจัดหาสินค้าและบริการสาธารณะ การแทรกแซงทางเศรษฐกิจอาจมีเป้าหมายเพื่อจุดประสงค์ทางการเมืองหรือเศรษฐกิจต่าง ๆ เช่น ส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ เพิ่มการจ้างงาน เพิ่มค่าจ้าง เพิ่มหรือลดราคา ส่งเสริมความเสมอภาคทางรายได้ จัดการปริมาณเงินและอัตราดอกเบี้ย เพิ่มกำไรหรือแก้ไขความล้มเหลวของตลาด
คำว่า "แทรกแซง" มักใช้โดยผู้สนับสนุนระบบปล่อยให้ทำไปและทุนนิยมแบบตลาดเสรี และสันนิษฐานว่าในระดับปรัชญา รัฐและเศรษฐกิจในตัวควรแยกออกจากกัน และการกระทำของรัฐบาลนั้นอยู่ภายนอกเศรษฐกิจ ประเทศเศรษฐกิจแบบตลาดทุนนิยมที่มีการแทรกแซงทางเศรษฐกิจสูงมักเรียกว่าเป็นเศรษฐกิจแบบผสม

**ผลลัพธ์**
ผลลัพธ์ของการแทรกแซงทางเศรษฐกิจของรัฐบาลมีการถกเถียงอย่างกว้างขวาง เจ้าหน้าที่วางระเบียบไม่ได้ปิดตลาดอยู่เสมอ แต่ตามที่เห็นในความพยายามเปิดเสรีทางเศรษฐกิจโดยรัฐและสถาบนต่าง ๆ ในละตินอเมริกา "การเปิดเสรีการเงินและการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนเกิดพร้อมกับการทำให้เป็นประชาธิปไตย" การศึกษาหนึ่งเสนอว่าทศวรรษที่เสียไปหลังเกิด "การแพร่หลายของเจ้าหน้าที่วางระเบียบ" เพิ่มขึ้น และตัวแสดงเหล่านี้เข้าร่วมในการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจในละตินอเมริกา ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1980 ละตินอเมริกาผ่านวิกฤตหนี้และอัตราเงินเฟ้อสูง (ระหว่าง ค.ศ. 1989 และ 1990) ผู้มีส่วนได้เสียระดับนานาชาติเหล่านี้จำกัดข้อได้เปรียบทางเศรษฐกิจของรัฐ และผูกมันไว้ในสัญญาให้ร่วมมือ หลังมีโครงการต่าง ๆ และพยายามยินยอมอย่างล้มเหลวมาหลายปี รัฐอาร์เจนตินาดูจะยุติการรื้อฟื้นและการแทรกแซงทางเศรษฐกิจ ปัจจัยการแทรกแซงสำคัญสองปัจจัยที่กระตุ้นความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจในประเทศอาร์เจนตินาเพิ่มการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนอย่างสำคัญ และตั้งคณะกรรมการเงินตรา เหตุการณ์นี้เป็นตัวอย่างแก่สถาบันโลก รวมทั้งกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก ในการกระตุ้นและโฆษณาการเปิดกว้างทางเศรษฐกิจเพื่อเพิ่มการลงทุนจากต่างประเทศและการพัฒนาเศรษฐกิจในพื้นที่ต่าง ๆ เช่น ละตินอเมริกา
ในประเทศตะวันตก ตามทฤษฎีข้าราชการชั่งน้ำหนักค่าใช้จ่ายกับประโยชน์สำหรับการแทรกแซงแก่ประชากร มิฉะนั้นจะตกอยู่ภายใต้การบีบบังคับจากเอกชนภายนอกและต้องดำเนินการ การแทรกแซงเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจยังขึ้นอยู่กับดุลยพินิจและประโยชน์ส่วนตนของผู้มีส่วนได้เสีย การตีความความก้าวหน้าที่หลากหลายและทฤษฎีการพัฒนา โดยจะยกตัวอย่างรัฐบาลและสถาบันระหว่างประเทศมิได้รีบเข้าช่วยเหลือเลห์แมนบราเธอส์ในช่วงวิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2007–2008 จึงปล่อยให้บริษัทยื่นล้มละลาย ไม่กี่วันให้หลัง เมื่ออเมริกันอินเตอร์เนชันแนลกรุ๊ปมีท่าทีจะล้มเช่นเดียวกัน รัฐจึงใช้งบประมาณสาธารณะเพื่อเข้าไปอุ้ม บริษัทเหล่านี้มีผลประโยชน์เชื่อมโยงถึงกัน ดังนั้นสิ่งจูงใจของบริษัทคือการใช้อิทธิพลให้รัฐบาลกำหนดนโยบายวางระเบียบเพื่อจะไม่ยับยั้งการสะสมสินทรัพย์ของบริษัทเอง

**ดูเพิ่ม**
 สำนักอเมริกา (เศรษฐศาสตร์)- สำนักออสเตรีย- งบประมาณขาดดุล- นโยบายการคลัง- เศรษฐศาสตร์แบบเคนส์- นโยบายการเงิน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อุดมการณ์ทุนนิยม
หมวดหมู่:ทฤษฎีอิสรเสรีนิยม
หมวดหมู่:นโยบายทางเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:ชาตินิยมทางเศรษฐกิจ
เจ้าชายอูเอลีงาโตนี งู

เจ้าชายอูอีลีอามู อูเอลีงาโตนี งู ตูโปอูมาโลฮี (ʻUiliamu ʻUelingatoni Ngū Tupoumālohi) (3 สิงหาคม ค.ศ. 1854 – 11 มีนาคม ค.ศ. 1885) เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ที่สามของราชอาณาจักรตองงาระหว่าง ค.ศ. 1879 ถึง 1885 พระองค์มีพระนามที่แผลงเป็นอังกฤษคือ "เวลลิงตัน งู"pages=94–95
พระองค์ประสูตเมื่อ ค.ศ. 1854 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สองและพระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายเตวิตา อูงา และฟีฟีตา วาวาอู ซึ่งเป็นธิดาคนที่สองของลีอูเฟา มีบรรดาศักดิ์เป็นตูอิฮาอะงานา งาตา และภรรยาคนที่สองคือฮูลีตา ตูอิฟัว แม้ว่าพระอัยกาของพระองค์จะขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ซึ่งมีส่วนสำคัญในการรวมชาติตองงาใน ค.ศ. 1845 แต่พระบิดาของพระองค์ถูกพิจารณาว่าเป็นบุตรนอกกฎหมายตามมาตรฐานทางศาสนาคริสต์ เนื่องจากพระมารดาเป็นชายารองpage=173 หลังจากที่เจ้าชายวูนา ตากีตากีมาโลฮีสิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็นบุตรตามกฎหมายตามความในรัฐธรรมนูญตองงาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1875 และทำให้พระบิดาของพระองค์มีสถานะเป็นมกุฎราชกุมารpages=26–27 ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามความในรัฐธรรมนูญได้ระบุไว้ว่าให้สิทธิ์แก่พระบิดาของพระองค์ก่อน ตามมาด้วยพระองค์และทายาทของพระองค์ จากนั้นเป็นเจ้าชายนาเลโซนี ไลโฟเน (พระอนุชา) และเจ้าหญิงเอลีซีวา ฟูซีปาลา เตากีโอเนตูกา (พระเชษฐภคินี) และทายาทของบุคคลเหล่านั้นpage=324
ระหว่าง ค.ศ. 1875–77 พระองค์เป็นราชองครักษ์ของพระอัยกา  ใน ค.ศ. 1879 ขณะที่พระบิดาของพระองค์กำลังเข้ารับการรักษาในออกแลนด์ พระบิดาของพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลง จึงทำให้พระองค์ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของตองงา และดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 นอกจากนี้พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเขตฮาอะไปและวาวาอูระหว่าง ค.ศ. 1877–85pages=125–128
พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1885page=314 โดยไม่มีพระราชบุตรตามกฎหมาย ดังนั้นตำแหน่งรัชทายาทจึงตกอยู่แก่พระอนุชา และเมื่อพระอนุชาสิ้นพระชนม์ก็ตกอยู่กับพระเชษฐภคินี ใน ค.ศ. 1879 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 มีพระราชประสงค์ว่า "เมื่อฟูซีสิ้นพระชนม์ บุคคลที่จะสืบต่อจากไลโฟเน เป็นเตาฟาอาเฮาที่ควรสืบทอด"page=324 ใน ค.ศ. 1889 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 จะดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าพระโอรสทั้งสอง พระราชนัดดาทั้งสาม ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายเตาฟาอาเฮา พระราชปนัดดาของพระองค์เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ต่อมา ซึ่งต่อมาจะได้สืบราชสมบัติใน ค.ศ. 1893pages=309, 314, 322, 324page=202

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 oclc=245762652- oclc=6749498- oclc=247978391- oclc=35760773- oclc=611102698- oclc=262293605
หมวดหมู่:ราชวงศ์ตูโปอู
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2397
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2428
หมวดหมู่:รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงที่ไม่เคยสืบราชสันตติวงศ์
โซโฮ

โซโฮ หรือ โซโห (Soho) เป็นย่านหนึ่งในนครเวสต์มินสเตอร์ในภูมิภาคเวสต์เอนด์ของลอนดอน โซโฮเคยย่านแฟชั่นของชนชั้นสูงและในปัจจุบันเป็นย่านบันเทิงหลักของลอนดอนซึ่งเป็นมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19
พื้นที่นี้พัฒนาขึ้นจากการเป็นพื้นที่เกษตรโดยเฮนรีที่แปดในปี 1536 โดยใช้เป็นอุทยานหลวง ในปลายศตวรรษที่ 17 พื้นที่เริ่มมีอาคารที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูงและมีการตั้งจัตุรัสโซโฮในทศวรรษที่ 1680s ในขณะที่โบสถ์เซนต์แอนน์ตั้งขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 และยังคงตั้งสง่าในฐานะแลนด์มาร์กของย่านถึงปัจจุบัน โบสถ์คริสต์อื่น ๆ ในพื้นที่ได้แก่โบสถ์พระมารดาอัสสัมชัญและเซนต์เกรเกอรี และโบสถ์เซนต์แพทริกในจัตุรัสโซโฮ ชนชั้นสูงเริ่มย้ายออกจากพื้นที่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ที่ซ่งเกิดอหิวาห์รุนแรงในย่านเมื่อปี 1854 ในศตวรรษที่ 20 โซโฮเป็นที่รู้จักในฐานะย่านค้าบริการทางเพศและสถานบันเทิงยามราตรี รวมถึงเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทภาพยนตร์ชั้นนำ จนกระทั่งนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1980s ย่านโซโฮเกิดการย้ายเข้าของผู้อยู่อาศัยกลุ่มใหม่ครั้งใหญ่ ในปัจจุบันย่านโซโฮเป็นย่านแฟชั่นและเต็มไปด้วยร้านอาหารระดับบนและสำนักงานสื่อ ในขณะที่สถานเริงราตรีและค้าบริการทางเพศยังคงมีอยู่เล็ก ๆ ในย่าน นอกจากนี้ชุมชนเกย์ของลอนดอนยังมีศูนย์กลางอยู่บนถนนโอลด์คอมพ์ทันในย่านโซโฮ

**ชื่อ**
คำว่า "Soho" ปรากฏครั้งแรกในศตวรรษที่ 17 เป็นไปได้ว่าอาจมาจากเสียงร้องขณะออกล่า (hunting cry) ในอดีต เจมส์ สก็อต ดยุกที่หนึ่งแห่งมอนมัธใช้คำว่า "soho" เป็นเสียงเรียกเดินขบวน (rallying call) สำหรับนายทหารของเขาในระหว่างยุทธการที่เซจมัวร์เมื่อ 6 กรกฎาคม 1685 หรือกว่าครึ่งศตวรรษหลังปรากฏชื่อโซโฮเป็นพื้นที่หนึ่งในลอนดอนp=113
ชื่อโซโฮยังปรากฏเป็นชื่อในย่านบันเทิงและย่านภัตตาคารทั่วโลก เช่นที่โซโฮ ย่านบันเทิงของฮ่องกง และย่านโซโฮ small|:es:Soho (Málaga)|es ในมาลากา ส่วนย่านโซโฮในเขตแมนฮัตตันของนิวยอร์กซิตีนั้นได้มาจากตำแหน่งของย่านซึ่งอยู่ทางใต้ของถนนฮิวสตัน (South of Houston Street) และจงใจให้พ้องกับชื่อของย่านโซโฮในลอนดอนไปพร้อมกัน ย่านอัปทาวน์ของพิตส์เบิร์ดในอดีตคือโซโฮเช่นกัน

**ที่ตั้ง**
แผนที่ย่านโซโฮ
โซโฮมีพื้นที่รวมประมาณ sqmi ล้อมรอบด้วยถนนชาฟทสบรีทางใต้, ถนนออกซเฟิดทางเหนือ, ถนนเรเจินท์ทางตะวันตก และ ถนนชาริงครอสทางตะวันออกp=47 พื้นที่รอบข้างของโซโฮได้แก่เมย์แฟร์ทางตะวันตก, ฟิตซรอเวียทางเหนือ, เซนต์ไจลส์ และ คอเวินท์การ์เดินทางตะวันออก, เซนต์เจมเมิสทางใต้ สมาคมโซโฮ (Soho Society) ระบุว่าย่านไชน่าทาวน์ซึ่งจั้งอยู่ระหว่างเลสเตอร์สแควร์ เป็นส่วนหนึ่งของโซโฮเช่นกัน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
isbn=978-1-445-65820-9
*url=https://archive.org/details/cambridgeguideto0000banh/page/400
*isbn=978-0-948-66786-2
*isbn=978-1-604-62251-5
*isbn=978-0-674-03439-6
*isbn=978-1-445-63091-5
*isbn=978-0-718-19203-7
*isbn=9781860743023 
*isbn=978-0-857-20700-5
*isbn=978-1-445-61231-7
*isbn=978-1-101-15853-1
*isbn=978-1-781-59350-9
*isbn=978-1-4456-4239-0
*isbn=978-0-099-43386-6
*isbn=978-0-141-93340-5
*isbn=978-0-19-211590-4
*isbn=978-1-4050-4924-5

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The museum of Soho-  Soho memoriesfix-attempted=yes -  The Soho Society
เขาปารวตี

เขาปารวตี (Parvati Hill) เป็นเขาในปูเณ ประเทศอินเดีย มีความสูงที่ยอด ft จากระดบัน้ำทะเล บนยอดเขาเป็นที่ตั้งของมนเทียรปูชาพระแม่ปารวตี สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยจักรวรรดิของเปศว เขาปารวตีสูงที่สุดในปูเณเป็นอันดับสองรองจากเขาเวตัล 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น==
จตุรศรึงคีเทวสถาน

จตุรศรึงคีเทวสถาน (चतुर्श्रुंगी देवस्थान; Chaturaśruṅgī หรือ Chattushrungi) หรือ จตุรศริงคีเทวสถาน (चतुरश्रिंगी देवस्थान; Chattushringi) เป็นมนเทียรในเมืองปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนเชิงเขาจตุรศริงคีบนถนนเสนาบดีบาปาต (Senapati Bapat Road) โดยชื่อ จตุรศริงคี แปลว่า เขาสี่ยอด

**อ้างอิง==
พระเจ้าโจวเสี่ยน

พระเจ้าโจวเสี่ยน (p=Zhōu Xiǎn Wáng; King Xian of Zhou; สิ้นพระชนม์ 321 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า จี เปี่ยน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 35 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระราชประวัติของพระองค์ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวเลี่ย พระเชษฐาของพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง พระราชโอรสในพระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระองค์ทรงส่งของกำนัลไปยังรัฐประเทศราชของโจวหลายแห่ง อาทิเช่น รัฐฉิน และ รัฐฉู่ ในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ผู้นำของรัฐอื่นต่างประกาศตัวเป็นกษัตริย์ และไม่นับถือพระองค์เป็นกษัตริย์อีกต่อไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรพรรดิราชวงศ์โจว
พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง

พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง (p=Zhōu Shènjìng Wáng King Shenjing of Zhou; สิ้นพระชนม์ 315 ปีก่อนคริสตกาล), พระนามเดิม จี ติ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 36 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก
พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวเสี่ยน เป็นพระราชภาติยะในพระเจ้าโจวเลี่ย เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าโจวอาน
ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวหนั่นพระอนุชา ขึ้นครองราชย์ต่อและเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดองค์หนึ่งในราชวงศ์โจว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรพรรดิราชวงศ์โจว
ยุคสิบแปดรัฐ

ตำแหน่งโดยประมาณของทั้งสิบแปดอาณาจักร
ยุคสิบแปดรัฐ (p=Shíbā guó; Eighteen Kingdoms) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ รัฐทั้งสิบแปดในอาณัติเซี่ยงอวี่ (项羽十八诸侯列表) คือ รัฐสิบแปดแห่งที่ฌ้อปาอ๋อง (ชื่อเดิม เซี่ยงอวี่ –項羽) ผู้นำทางทหารในจีน แต่งตั้งขุนนางต่าง ๆ ไปครอบครองเมื่อ 206 ปีก่อนคริสตศักราชหลังการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน รายละเอียดของสิบแปดรัฐและผู้ปกครองรัฐ มีดังนี้
ยุคสิบแปดรัฐมีอายุสั้นมาก การสิ้นสุดอาจนับจากการก่อกบฏในรัฐฉี เมื่อเทียนหรงเข้ายึดครองเจียวตงและจี้เป่ยเป็นการรวมรัฐฉีเดิม ในขณะเดียวกันฌ้อปาอ๋องได้สังหารพระเจ้าฉู่อี้ และเฉิงเจ้านครรัฐหาน จากนั้นหลิวปังได้พิชิตดินแดนสามของรัฐฉิน และเกิดสงครามฉู่-ฮั่น ซึ่งในเวลาไม่นานฮั่นนำโดยหลิวปังชนะฉู่ และปราบรัฐอื่น ๆ ทั้งหมดได้ หลิวปังจึงตั้งตนเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฮั่น ในปี 202 ก่อนคริสตกาล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์ฉิน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ฮั่น
วิกิพีเดีย:เสนอชื่อเพื่อเป็นผู้ดูแล/ร้อยตรี โชคดี

เหตุผลในการเสนอ: มีส่วนร่วมที่เป็นประโยชน์ต่อวิกิพีเดียภาษาไทยมาอย่างยาวนาน ทั้งปรับปรุงบทความ และเปิดโครงการวิกิที่เป็นประโยชน์ต่อวิกิพีเดียภาษาไทยมากมาย ด้วยที่ผมกล่าวมานี้ผมจึงขอเสนอให้ผู้ใช้:ร้อยตรี โชคดี เป็นผู้ดูแลระบบในวิกิพีเดียภาษาไทยครับ ขอบคุณครับ (ทั้งนี้ ผมได้ทาบทามเขาไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วด้วยครับ  ดังนี้)--Sir.B.T. (cn.Dr.Man) (คุย) 11:42, 29 เมษายน 2564 (+07)

**คำถามต่อผู้ถูกเสนอชื่อ**

**คำถามบังคับ**
ผู้ที่ถูกเสนอชื่อต้องตอบคำถามทุกข้อด้านล่าง ก่อนมีการถามคำถามเพิ่มเติม
# เมื่อได้รับเลือกเป็นผู้ดูแลระบบแล้ว คุณตั้งใจจะมีส่วนร่วมในด้านใดบ้าง
# คุณคิดว่าผลงานที่ดีที่สุดในวิกิพีเดียของคุณคืออะไร เพราะเหตุใด
# ในอดีต คุณเคยพิพาทกับผู้ใช้คนอื่นจนคุณรู้สึกเครียดหรือไม่ คุณมีวิธีรับมืออย่างไร และคิดว่าจะรับมือกับการพิพาทในอนาคตอย่างไร
# คุณคิดว่าการบล็อกผู้ใช้กับการล็อกบทความมีวัตถุประสงค์อย่างไร

**คำถามเพิ่มเติม**
คำถามเพิ่มเติมจากชุมชน
#
#

**สนับสนุน**
#
#

**เป็นกลาง**
#
#

**คัดค้าน**
#
#

**ความเห็นอื่น**
# ร้อยตรี โชคดี เท่าที่ผมดูในหน้าคุยของคุณ เข้าใจว่าเป็นการกล่าวขอบคุณมากกว่าที่จะตอบรับการเสนอชื่อถูกหรือไม่ครับ --Geonuch (คุย) 12:56, 29 เมษายน 2564 (+07)
#:ผมขอตอบแทนนะครับ ใช่ครับเป็นการกล่าวขอบคุณ แต่ผมเห็นเขาช่วยเหลือสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่วิกิพีเดียมามาก ผมจึงได้เสนอชื่อเขาเป็นผู้ดูแลระบบครับ^^ (ถ้าผิดประการใดผมก็ขออภัยนะครับ)--Sir.B.T. (cn.Dr.Man) (คุย) 15:02, 29 เมษายน 2564 (+07)
#:: บุญพฤทธิ์ ทวนทัย ทำไมคุณไม่ถามอีกทีวันสองวันก่อนเสนอชื่อล่ะครับ ปกติถ้าไม่เขียนมาว่า ผมยอมรับการเสนอชื่อ ก็ยังเสนอชื่อคนอื่นแทนไม่ได้นะครับ --Horus (พูดคุย) 15:04, 29 เมษายน 2564 (+07)
#:::ครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำในการเสนอชื่อฯ ครับ--Sir.B.T. (cn.Dr.Man) (คุย) 15:08, 29 เมษายน 2564 (+07)
แจ้งให้ทราบครับ ผมไม่ต้องการที่จะเป็นผู้ดูแลระบบในขณะนี้ ดังนั้น ปิดการเสนอชื่อเพื่อเป็นผู้ดูแลในครั้งนี้เลยครับ (บุญพฤทธิ์ ทวนทัย ขอบคุณมาก แต่คราวหน้าแจ้งในหน้าพูดคุยก่อนจะดีกว่าครับ) --ร้อยตรี โชคดี (คุย) 11:25, 30 เมษายน 2564 (+07)
รัฐสภาแห่งชาติเบลเยียม

อนุสรณ์สถานในกรุงบรัสเซลส์
รัฐสภาแห่งชาติ (Congrès national, Nationaal Congres) เป็นการรวมตัวกันเพื่อก่อตั้งสภานิติบัญญัติชั่วคราวเพื่อร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของเบลเยียมภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 ซึ่งได้ประกาศเอกราชเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1830 โดยรัฐบาลชั่วคราว

**ประวัติ**
รัฐสภาแห่งชาติได้รับการจัดตั้งขึ้นภายหลังการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1830 โดยผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งประมาณ 30,000 คนจากทั่วประเทศ และมีองค์ประกอบคือสมาชิกรัฐสภาจำนวน 200 ที่นั่ง เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย เป็นประธานรัฐสภาคนแรก
รัฐสภาได้มีมติเลือกใช้การปกครองแบบราชาธิปไตยของปวงชนภายใต้รัฐธรรมนูญ และได้มีมติเลือกเจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเนอมูร์ พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์แรก โดยมีตัวเลือกอื่น ๆ เช่น โอกุสต์ เดอ โบอาร์แน และอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรีย พระอนุชาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และผู้ปกครองแห่งเนเธอร์แลนด์ใต้คนสุดท้าย อย่างไรก็ตาม เจ้าชายหลุยส์ได้รับการต่อต้านจากรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักร จึงจำเป็นต้องคัดเลือกใหม่ เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนในระหว่างการคัดเลือกพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ส่วนตำแหน่งประธานรัฐสภาได้เปลี่ยนเป็นของเอเตียน กงส์ต็องแต็ง เดอ แฌร์ลัช แทน
ในที่สุดรัฐสภาได้มีมติเลือกเจ้าชายเลออปอลแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-โกทาขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม โดยทรงได้รับการรับรองจากรัฐสภาเมื่อ 4 มิถุนายน และในอีกหกสัปดาห์ต่อมาได้ทรงเข้าพิธีสาบานตนต่อหน้ารัฐธรรมนูญแห่งเบลเยียมที่บริเวณหน้าโบสถ์นักบุญเจมส์แห่งเกาเดินแบร์คที่กรุงบรัสเซลส์ ต่อมาวันที่ทำพิธี (21 กรกฎาคม) ได้ถือเป็นวันชาติเบลเยียม
ต่อมารัฐธรรมนูญแห่งเบลเยียม ค.ศ. 1831 ซึ่งถือกันว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่ทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 รัฐบาลชั่วคราวก็ค่อย ๆ ยุติบทบาทในเวลาต่อมา ในขณะที่รัฐสภาแห่งชาติยังดำรงอยู่จนกระทั่งการเลือกตั้งทั่วไปครั้งแรกเมื่อ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1831 มีการสร้างอนุสรณ์สถานรัฐสภา (Congress Column) มีลักษณะเป็นเสาหินขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์ ที่ฐานทั้งสี่ทิศประกอบด้วยรูปหล่อทองสำริดที่เป็นตัวแทนแห่งเสรีภาพทั้งสี่ในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1831 ได้แก่ เสรีภาพในการนับถือศาสนา เสรีภาพในการสมาคม เสรีภาพในการศึกษา และเสรีภาพสื่อ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การปฏิวัติเบลเยียม
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เบลเยียม
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเนอมูร์

เจ้าชายหลุยส์แห่งออร์เลอ็อง ดยุกแห่งนามูร์ (Louis Charles Philippe Raphaël d'Orléans; 25 ตุลาคม ค.ศ. 1814 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1896) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส กับสมเด็จพระราชินีมารีอา อะเมเลีย
ในช่วง ค.ศ. 1825 ขณะที่มีการปฏิวัติกรีซ พระนามของพระองค์ได้ปรากฎอยู่ในรายพระนามของพระราชวงศ์ที่จะได้รับเลือกเป็นปฐมกษัตริย์เพื่อก่อตั้งราชอาณาจักรกรีซขึ้นอันเป็นผลพวงมาจากการประชุมลอนดอน ค.ศ. 1832 และต่อมาใน ค.ศ. 1831 ก่อนการปฏิวัติเบลเยียมจะลุล่วงเพื่อก่อตั้งราชอาณาจักรเบลเยียม พระนามของพระองค์ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งหนึ่งในการเข้ารับเลือกเป็นปฐมกษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม โดยในขณะนั้นนานาชาติร่วมกันห้ามพระราชบิดาของพระองค์เพื่อไม่ให้เจ้าชายหลุยส์ทรงรับตำแหน่งนี้ เจ้าชายหลุยส์ยังเป็นผู้เข้าร่วมบัญชาการรบร่วมกับกองทัพเหนือของฝรั่งเศสเพื่อเข้าช่วยเหลือเบลเยียมในสงครามอิสรภาพจากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ โดยทรงเข้าร่วมในยุทธการที่แอนต์เวิร์ป

**พระโอรสและธิดา**
 เจ้าชายหลุยส์ ฟีลิป มารี แฟร์ดีน็อง กัสตง แห่งออร์เลอ็อง เคานต์แห่งเออ (28 เมษายน ค.ศ. 1842 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 1922) พระสวามีในเจ้าหญิงอีซาแบลแห่งบราซิล พระราชธิดาพระองค์ใหญ่และพระรัชทายาทในจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล- เจ้าชายแฟร์ดีน็อง ฟีลิป มารี แห่งออร์เลอ็อง ดยุกแห่งอาล็องซง (12 กรกฎาคม – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1910) เสกสมรสกับดัชเชสโซฟี ชาร์ล็อทเทอ แห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1847–1897) พระขนิษฐาในจักรพรรดินีเอลีซาเบ็ทแห่งออสเตรีย-ฮังการี
*เจ้าหญิงมาร์เกอริต อาเดลาอีด แห่งออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1846–1893)- เจ้าหญิงบล็องช์ มารี อาเมลี การอลีน หลุยส์ วิกตัวร์ แห่งออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1857–1932)

**อ้างอิง**
René Bazin, Le Duc de Nemours (1907); Paul Thureau-Dangin, Histoire de la monarchie de France (4 vols., 1884, etc.).
หมวดหมู่:ราชวงศ์ออร์เลอ็อง
หมวดหมู่:ดยุกแห่งเนอมูร์
จักรพรรดิจิ้นคัง

จักรพรรดิจิ้นคัง (w=Chin K'ang-ti; Emperor Kang of Jin; ค.ศ. 322 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 344) พระนามเดิมว่า ซือหม่า เยว่ (司馬岳) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 แห่ง ราชวงศ์จิ้น และเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิจิ้นหมิง พระราชอนุชาของจักรพรรดิจิ้นเฉิง รัชสมัยของพระองค์สั้นมากครองราชย์เพียงสองปีเท่านั้น

**พระราชประวัติ**
จักรพรรดิจิ้นคังพระราชสมภพในปีค.ศ. 322 เป็นพระโอรสคนที่สองในจักรพรรดิจิ้นหมิง และพระมารดาจักรพรรดินีหมิงมู่ ในปี ค.ศ. 325 จักรพรรดิจิ้นเฉิง พระเชษฐาขึ้นครองราชย์ต่อจากการสวรรคตของพระราชบิดา ซือหม่าเยว่ถูกสถาปนาเป็นอู่หวังในปี ค.ศ. 326 ต่อมาในปี ค.ศ. 327 พระปิตุลา (อา) ซือหม่ายฺวี่แห่งหลางหยา ต้องการตำแหน่งที่มีเกียรติมากกว่านั้น ซือหม่ายฺวี่จึงได้รับสถาปนาเป็นกุ้ยจีหวัง (會稽王) และสุมาเยว่ก็เป็นหลางหยาหวัง (琅琊王) สงครามในช่วงปีค.ศ. 326–328 ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าพระองค์เป็นองค์ประกันเหมือนพระเชษฐาที่แคว้นอู๋ และในช่วงการครองราชย์ของจักรพรรดิจิ้นเฉิง (พระเชษฐา) แม้พระองค์ได้รับความก้าวหน้าในด้านยศศักดิ์แต่ไม่มีหลักฐานการมีส่วนร่วมในงานราชการสำคัญ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรพรรดิราชวงศ์จิ้น
การทัพสิบวัน

การทัพสิบวัน (Tiendaagse veldtocht; campagne des Dix-Jours) เป็นความล้มเหลวทางการทหารของฝ่ายกองทัพสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ต่อกองกำลังแบ่งแยกดินแดนชาวเบลเยียม เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 2–12 สิงหาคม ค.ศ. 1831p=32 การทัพนี้เป็นความพยายามของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ที่จะหยุดการปฏิวัติเบลเยียมที่เกิดขึ้นในปีก่อนหน้า (ค.ศ. 1830)
กองทัพดัตช์ได้เข้ารุกรานเบลเยียมในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1831 และได้มีชัยชนะเหนือกองกำลังเบลเยียมในหลายยุทธการในไม่กี่วันต่อ มา โดยสามารถรุกคืบเข้าไปในดินแดนของเบลเยียมได้พอสมควร ต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม รัฐบาลเบลเยียมได้ยื่นขอความช่วยเหลือทางการทหารจากรัฐบาลฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสซึ่งนำโดยจอมพลเอเตียน มอริส เฌราร์ ได้ส่งกองทัพเข้ามาช่วย เมื่อกองทัพดัตช์รู้ข่าวความช่วยเหลือของฝรั่งเศสก็ถอนทัพออกไปทันที ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1832 ในยุทธการแอนต์เวิร์ป กองทัพฝรั่งเศสได้เข้าปิดล้อมและยึดเมืองแอนต์เวิร์ปซึ่งเป็นศูนย์สั่งสมกำลังของกองทัพดัตช์แห่งสุดท้ายในเบลเยียม จึงเป็นการสิ้นสุดของสงครามระหว่างสองประเทศลงโดยปริยาย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การปฏิวัติเบลเยียม
สนธิสัญญาสิบแปดข้อ

สนธิสัญญาสิบแปดข้อ (Treaty of the Eighteen Articles; Traité des XVIII articles; Verdrag der XVIII artikelen) เป็นสนธิสัญญาที่เสนอให้ระหว่างเบลเยียมกับเนเธอร์แลนด์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแบ่งพรมแดนระหว่างสองประเทศ โดยสนธิสัญญานี้มีผลเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1831 โดยลงนามตกลงกัน ณ กรุงลอนดอน

**มูลเหตุ**
การปฏิวัติเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 ได้มีผลกระทบโดยตรงต่อข้อตกลงด้านการแบ่งดินแดนในยุโรปอันเป็นผลโดยตรงจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา โดยฝรั่งเศสได้สนับสนุนเบลเยียม แต่มหาอำนาจอื่น ๆ ในยุโรปที่ไม่เห็นด้วยนั้นอาจทำให้เกิดสงครามใหญ่ขึ้นในยุโรปอีกครั้งหนึ่งได้ จึงจำเป็นจะต้องจัดการประชุมตกลงกันขึ้นที่ลอนดอน โดยให้อังกฤษและฝรั่งเศสเป็นคู่เจรจาในการหาข้อยุติ

**ผลลัพธ์**
ผลการตกลงในสนธิสัญญานี้ครอบคลุมถึงเรื่องการตกลงกันด้านการเงินระหว่างเบลเยียมกับฮอลแลนด์ ปัญหาด้านเขตแดน และการจัดการเรื่องลักเซมเบิร์กและลิมเบิร์กซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาความขัดแย้ง
ถึงแม้ว่าฝั่งเบลเยียมจะตกลงในสนธิสัญญานี้ (เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1831) แต่สนธิสัญญาเป็นอันล้มเหลวเนื่องจากการต่อต้านของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ ด้วยการส่งกองทัพเข้ารุกรานเบลเยียมในการทัพสิบวัน ฝ่ายมหาอำนาจจึงเข้ามาแทรกแซงเพื่อให้หยุดยิง โดยได้มีการปรับสนธิสัญญาให้ฝ่ายดัตช์ได้เปรียบมากขึ้น กลายเป็น "สนธิสัญญายี่สิบสี่ข้อ" แทน ซึ่งในอีกหลายปีต่อมาฝ่ายรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ใช้สนธิสัญญานี้ในการเรียกร้องดินแดนส่วนของลักเซมเบิร์กและลิมเบิร์กในส่วนของตนจากการปกครองของเบลเยียม 
ต่อมาสนธิสัญญาสิบแปดข้อนี้ได้รวมเข้ามาอยู่ในสนธิสัญญาลอนดอน โดยผนวกรวมเข้ากับสนธิสัญญายี่สิบสี่ข้อของเดือนตุลาคม ค.ศ. 1831

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:สนธิสัญญาแนวพรมแดน
หมวดหมู่:เขตแดนเนเธอร์แลนด์–เบลเยียม
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับประเทศเบลเยียม
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
พระไชยเชษฐาที่ 2

พระไชยเชษฐาที่ 2 (ជ័យជេដ្ឋាទី២; 2119-2171) กษัตริย์แห่งกัมพูชาซึ่งครองสิริราชสมบัติจาก อุดงมีชัย 40 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของ กรุงพนมเปญ ในทุกวันนี้ระหว่างปี พ.ศ. 2161 ถึง 2171 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ พระบรมราชาที่ 7 หรือ พระศรีสุพรรณมาธิราช (พ.ศ. 2143-2161) พระองค์ได้ย้ายราชธานีจาก ศรีสุนทร ไปยัง อุดงมีชัย และพระองค์ได้ร่วมมือกับญวนในการต่อสู้กับสยาม พระไชยเชษฐาที่ 2 เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2171 ที่ อุดงมีชัย ขณะพระชนมายุได้ 52 พรรษาหลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 10 ปีโดย พระยาตู ผู้เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ได้ขึ้นสืบราชสมบัติต่อมาเป็น พระศรีธรรมราชาที่ 2

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์กัมพูชา
สถานีย่อย:การบินอวกาศ/แม่แบบหลัก/page header/doc

== การใช้งาน**
ใช้สำหรับใส่ header บนหน้าใน สถานีย่อย:การบินอวกาศ เพื่อให้ผู้ใช้เดินทางระหว่างหน้าได้ง่าย โดยสามารถใส่ |dark ไปด้านหลังเพื่อเปลี่ยนให้เป็นประเภทที่ใช้กับหน้าสีเข้ม หากไม่ใส่จะเป็นแบบพื้นฐานสำหรับหน้าสีอ่อน


**ดูเพิ่ม ==
นักพเนจรเหนือทะเลหมอก

จิตรกรรม นักพเนจรเหนือทะเลหมอก
นักพเนจรเหนือทะเลหมอก (Der Wanderer über dem Nebelmeer) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันโดยคัสพาร์ ดาวิด ฟรีดริช จิตรกรชาวเยอรมันซึ่งวาดขึ้นในค.ศ. 1818 ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในงานชิ้นเอกของยุคศิลปะจินตนิยม ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ที่หอวัฒนธรรมฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Wanderer above the Sea of Fog Analysis-  Sketches for the painting de
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 19
การล้อมแอนต์เวิร์ป (ค.ศ. 1832)

การล้อมแอนต์เวิร์ป (Siège d'Anvers; Beleg van Antwerpen) อุบัติขึ้นภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมได้สิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1832 กองทัพฝรั่งเศสเหนือ นำโดยจอมพลเอเตียน มอริส เฌราร์ นำกองทัพเข้าปิดล้อมกองทัพดัตช์ซึ่งนำโดยนายพลดาฟิด แฮ็นดริก ชาเซ โดยมีชัยชนะเมื่อ 23 ธันวาคม ในปีเดียวกัน 
สืบเนื่องจากสถานการณ์ในยุทธการสิบวัน ที่กองทัพฝรั่งเศสได้เข้าช่วยเบลเยียมใน ค.ศ. 1831 กองทัพดัตช์ได้ถอนกำลังออกจากเบลเยียมเกือบทั้งหมด เหลือไว้เพียงแต่กองกำลังในปราการแอนต์เวิร์ปซึ่งใช้เป็นที่ยิงปืนใหญ่ถล่มเมืองแอนต์เวิร์ป กองทัพฝรั่งเศสเหนือและฟร็องซัว อักโซ ผู้เชี่ยวชาญด้านการปิดล้อม ได้ใช้เวลาเพียง 24 วันในการปิดล้อมและยึดคืนปราการนี้ และส่งมอบคืนให้กับเบลเยียมในที่สุด 
พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม ได้พระราชทานปืนใหญ่หลายขนาดให้กับฝรั่งเศสเป็นน้ำใจในความช่วยเหลือทางการทหาร และสภาสูงของฝรั่งเศสได้มอบ "ดาบแห่งเกียรติยศ" (Epée d'honneur) เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่เอเตียน มอริส เฌราร์ ต่อมาใน ค.ศ. 1897 ได้มีการปั้นประติมากรรมเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ทหารชาวฝรั่งเศสผู้พลีชีพ แต่เมืองแอนต์เวิร์ปปฏิเสธไม่ขอรับไว้ โดยในปัจจุบันได้ตั้งอยู่ที่เมืองตูร์แน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การปฏิวัติเบลเยียม
โทเคนที่ไม่สามารถทดแทนกันได้

โทเคนที่ไม่สามารถทดแทนกันได้ (non-fungible token) หรือ เอ็นเอฟที (NFT) หน่วยของที่จัดเก็บข้อมูลในบัญชีแยกประเภทดิจิทัล หรือบล็อกเชน ที่รับรองว่าสินทรัพย์ดิจิทัลที่ไม่ซ้ำกัน ดังนั้นจึงไม่สามารถทดแทนกันได้ เอ็นเอฟทีสามารถใช้แทน รูปถ่าย วิดีโอ เสียง และไฟล์ดิจิทัลประเภทอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม การเข้าถึงสำเนาของไฟล์ต้นฉบับไม่จำกัดเฉพาะผู้ซื้อเอ็นเอฟที สำเนาของรายการดิจิทัลเหล่านี้พร้อมให้ทุกคนได้รับ เอ็นเอฟทีมีการติดตามในบล็อกเชน เพื่อให้เจ้าของมีหลักฐานการเป็นเจ้าของที่แยกออกจากลิขสิทธิ์
บางศิลปะดิจิทัลเอ็นเอฟทีก็คล้ายกับตัวละครภาพพิกเซล เช่น ศิลปะเจนเนอร์เรทีฟ
เอ็นเอฟที เป็นหน่วยของที่จัดเก็บข้อมูลในบัญชีแยกประเภทดิจิทัล หรือบล็อกเชน ที่รับรองว่าไฟล์ดิจิทัลไม่ซ้ำกัน ดังนั้นจึงไม่สามารถทดแทนกันได้ ที่รับรองไฟล์ดิจิทัลใด ๆ ที่ไม่ซ้ำกันฟังก์ชัน เอ็นเอฟทีทำหน้าที่เหมือนโทเคนการเข้ารหัส แต่แตกต่างจากสกุลเงินดิจิทัลอย่างบิตคอยน์ คือไม่สามารถใช้แทนกันได้หรือไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ถูกสร้างขึ้นเมื่อบล็อกเชนสตริงเรคคอร์ดของความยุ่งยากในการเข้ารหัส ชุดอักขระที่ตรวจสอบชุดข้อมูลว่าไม่ซ้ำกัน ลงในบันทึกก่อนหน้าดังนั้นจึงสร้างห่วงโซ่ของบล็อกข้อมูลที่สามารถระบุตัวตนได้ กระบวนการธุรกรรมการเข้ารหัสนี้ช่วยให้มั่นใจได้ถึงการพิสูจน์ตัวตนของไฟล์ดิจิทัลแต่ละไฟล์โดยจัดเตรียมลายเซ็นดิจิทัลที่ใช้เพื่อติดตามความเป็นเจ้าของผลงานเอ็นเอฟที อย่างไรก็ตามการเชื่อมโยงข้อมูลที่ชี้ไปยังรายละเอียดเช่นสถานที่จัดเก็บงานศิลปะอาจสูญหายได้ นอกจากนี้การเป็นเจ้าของผลงานเอ็นเอฟที ไม่ได้ให้ลิขสิทธิ์โดยเนื้อแท้ในเนื้อหาดิจิทัลใด ๆ ที่โทเคนแสดงถึง แม้ว่าอาจขายผลงานเอ็นเอฟที ที่เป็นตัวแทนของผลงานของเขา แต่ผู้ซื้อจะไม่จำเป็นต้องได้รับสิทธิพิเศษด้านลิขสิทธิ์เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงความเป็นเจ้าของผลงานเอ็นเอฟที ดังนั้นเจ้าของเดิมจึงได้รับอนุญาตให้สร้างเอ็นเอฟทีของงานเดียวกันได้อีก ในแง่นั้นเอ็นเอฟทีเป็นเพียงหลักฐานแสดงความเป็นเจ้าของที่แยกออกจากลิขสิทธิ์

**เอ็นเอฟทีในประเทศไทย**
ในประเทศไทย ตามประกาศคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ที่ปรากฏในราชกิจจานุเบกษา ห้ามซื้อขายโทเคนเอ็นเอฟทีในศูนย์ซื้อขายสินทรัพย์ดิจิทัล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:คริปโทเคอร์เรนซี
หมวดหมู่:การพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์
หมวดหมู่:เทคโนโลยีการเงิน
หมวดหมู่:การประยุกต์ใช้วิทยาการรหัสลับ
หมวดหมู่:สกุลเงินดิจิทัล
หมวดหมู่:วิทยาการรหัสลับ
นโยบายเศรษฐกิจ

นโยบายเศรษฐกิจ ของรัฐบาลครอบคลุมระบบการตั้งระดับการเก็บภาษีอากร งบประมาณภาครัฐ ปริมาณเงินและอัตราดอกเบี้ย ตลอดจนตลาดแรงงาน การเป็นเจ้าของกิจการของรัฐและการแทรกแซงทางเศรษฐกิจอย่างอื่นของรัฐบาล
นโยบายเศรษฐกิจส่วนใหญ่จำแนกได้เป็นนโยบายการคลังซึ่งว่าด้วยการกระทำของรัฐเกี่ยวกับภาษีอากรและรายจ่าย หรือนโยบายการเงินซึ่งว่าด้วยมาตรการของธนาคารกลางเกี่ยวกับปริมาณเงินและอัตราดอกเบี้ย

**ประเภทของนโยบายเศรษฐกิจ**
ตัวอย่างการแบ่งประเภทนโยบายเศรษฐกิจ เช่น- นโยบายรักษาเสถียรภาพมหภาค ซึ่งพยายามรักษาการเติบโตของปริมาณเงินไว้ในอัตราที่ไม่ก่อให้เกิดเงินเฟ้อมากเกิน และพยายามปรับวัฏจักรธุรกิจให้ราบรื่นขึ้น- นโยบายการค้า ซึ่งหมายถึง พิกัดศุลกากร ความตกลงการค้าและสถาบันระหว่างประเทศที่ควบคุมการค้า- นโยบายที่ออกแบบมาเพื่อสร้างการเติบโตทางเศรษฐกิจ- นโยบายที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐศาสตร์การพัฒนา- นโยบายที่จัดการกับการกระจายรายได้ ทรัพย์สิน และ/หรือ ความมั่งคั่ง- ตลอดจน นโยบายข้อบังคับ นโยบายต่อต้านการรวมกันผูกขาด นโยบายอุตสาหกรรม และนโยบายการพัฒนาเศรษฐกิจแบบอาศัยเทคโนโลยี

**อ้างอิง ==
เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย

เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย (Austrian Netherlands) เป็นอาณาจักรส่วนใหญ่ในเนเธอร์แลนด์ใต้ระหว่าง ค.ศ. 1714 จนถึง ค.ศ. 1797 โดยเริ่มต้นจากการยึดครองจากเนเธอร์แลนด์ของสเปนอันเป็นผลจากสนธิสัญญาราสตัทท์ ใน ค.ศ. 1714 และสิ้นสุดในการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยการควบรวมเขตแดนซึ่งเป็นผลจากยุทธการที่สปรีมงใน ค.ศ. 1794 และการสงบศึกบาเซิล ใน ค.ศ. 1795 อย่างไรก็ตามออสเตรียก็ไม่ยอมละทิ้งการอ้างสิทธิ์ในดินแดนนี้จนกระทั่ง ค.ศ. 1797 ตามผลของสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ
เนเธอร์แลนด์ของออสเตรียนั้นครอบคลุมเขตแดนที่ไม่ติดต่อกันในดินแดนของเบลเยียมภาคกลาง และภาคตะวันตกในปัจจุบัน รวมถึงบริเวณส่วนใหญ่ของลักเซมเบิร์ก โดยคั่นกลางด้วยราชรัฐมุขนายกลีแยฌ ภาษาที่ใช้เป็นหลักคือเยอรมัน ดัตช์ และฝรั่งเศส รวมทั้งปิการ์ดและวัลลูน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของออสเตรีย
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:เขตการปกครองของราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค
อันโทน ด็อสท์เลอร์

พลเอกทหารราบ อันโทน ด็อสท์เลอร์ (Anton Dostler) เป็นนายทหารบกชาวเยอรมันและถูกประหารชีวิตหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองฐานกระทำอาชญากรรมสงคราม พลเอกด็อสท์เลอร์ถูกยิงประหารโดยกองทัพสหรัฐหลังเจ้าตัวสั่งการให้ประหารชเลยสงครามชาวอเมริกันในช่วงการทัพอิตาลี พลเอกด็อสท์เลอร์ถือเป็นอาชญากรสงครามรายแรกที่ถูกประหารชีวิตโดยฝ่ายสัมพันธมิตรหลังสิ้นสุดสงครามบนภาคพื้นยุโรป

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Ginny II Mission-  Dostler's defense Explained by Kent Emery, Jr., son of one of Dostler's defense attorneys.- Video of General Dostler's last minutes on 1 December 1945
1945
หมวดหมู่:บุคคลจากมิวนิก
หมวดหมู่:ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
หมวดหมู่:อาชญากรสงครามชาวเยอรมัน
ความหลากหลาย

การประชุมของอาสาสมัครวิกิพีเดียที่มีความหลากหลายทางเพศ
ในการศึกษาสังคมวิทยาและการเมือง ความหลากหลาย (diversity) เป็นระดับความแตกต่างในลักษณะพิสูจน์รูปพรรณในหมู่สมาชิกที่นิยามไว้โดยมีวัตถุประสงค์หนึ่ง ๆ เช่น ความแตกต่างด้านกลุ่มชาติพันธุ์และเชื้อชาติ อายุ เพศ ศาสนา ปรัชญา ความสามารถทางกาย ภูมิหลังทางสังคมและเศรษฐกิจ อัตลักษณ์ทางเพศ สติปัญญา สุขภาพจิต ลักษณะทางพันธุกรรม บุคลิกภาพ พฤติกรรมหรือความสวยงาม ในกลุ่มหนึ่ง ๆ
เมื่อวัดความหลากหลายของมนุษย์ ดัชนีความหลากหลายเป็นตัวอย่างโอกาสที่สมาชิกที่สุ่มเลือกมาสองคนจะมีชาติพันธุ์ต่างกัน 

**ดูเพิ่ม**
 ความหลากหลายทางวัฒนธรรม- การเลือกปฏิบัติ- อัตลักษณ์ (สังคมศาสตร์)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเลือกปฏิบัติ
เจ้าหญิงนีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก

เจ้าหญิงนีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก (Her Royal Highness Princess Nina of Greece and Denmark) (พระนามเดิม:นีนา นาสตาสเซีย โฟลห์ร) ประสูติเมื่อวันที่ 22 มกราคม 2530 เป็นบุตรีของ โทมัส โฟลห์ร และ แคทธารีน คอนนี พระบิดาของพระองค์เป็นนักธุรกิจบริษัทเครื่องบินเช่าเหมาลำ ส่วนพระองค์นั้น ทรงก่อตั้งมูลนิธิ Kisawa Sanctuary และ Bazaruto ซึ่งทั้ง 2 องค์กรนั้น มีจุดประสงค์เพื่อการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ โดยทั้งสองที่อยู่ใน เกาะเบนกูเอรา ไอส์แลนด์ ประเทศโมซัมบิก ก่อนหน้านี้ทรงเคยทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของVistaJet ซึ่งเป็น บริษัท สายการบินส่วนตัวสุดหรู
พระบิดาและพระมารดาของพระองค์หย่ากันในปี 2544 พระมารดาของพระองค์ได้ย้ายไปประทับใน ลอนดอน ซึ่งพระมารดาประกอบอาชีพเป็นบรรณาธิการ สำหรับพระองค์ ทรงมี ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ เป็นพระมารดาทูลหัว

**เสกสมรส**
นีนา นาสตาสเซีย โฟลห์ร ได้พบกับ เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระสวามีในอนาคต พระราชโอรสพระองค์สุดท้องใน สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ และ สมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ ในปี 2561 และได้พบกับอีกครั้งในงานเสกสมรสของ ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน และ โอลิมเปีย โบนาปาร์ต เจ้าหญิงนโปเลียน และอีกครั้งในงานเสกสมรสของ เจ้าหญิงยูเชนี กับ แจ็ก บรุกส์แบงก์ ทั้ง 2 ตัดสินใจหมั้นหมายกันที่เกาะอีทากา ประเทศกรีซ โดยการหมั้นหมายนั้นได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการจากสำนักพระราชวังเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2563 ก่อนจะเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ในปีเดียวกัน โดยนีนา นาสตาสเซีย โฟลห์ร รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระชายา พร้อมฐานันดรศักดิ์ 'รอยัลไฮเนส

**อ้างอิง**
"King and Queen of Greece Announce Son Prince Philippos Is Engaged to Nina Flohr". E! Online. 1 September 2020.
*Sports+, DH Les (5 September 2020). "Le prince Philippos de Grèce se fiance". DH Les Sports +.
*Bourne, Leah. "The Woman Selling Tsar Fantasies To A New Breed Of Super-Rich". Forbes.
*"Nina Flohr Is Flying High". W Magazine.
*https://www.revistavanityfair.es/realeza/articulos/nina-flohr-novia-principe-felipe-grecia/32295
*"Introducing Nina Flohr, New-Age Aviation Royalty". 5 June 2016.
*David, Mark; David, Mark (10 January 2014). "A Wee Mea Culpa (and Correction)".
*"Princess Diana's Godson Prince Philippos of Greece Engaged To Girlfriend Nina Flohr". Marie Claire.
หมวดหมู่:เจ้าหญิงกรีก
หมวดหมู่:เจ้าหญิงเดนมาร์ก
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
หมวดหมู่:ชาวสวิส
โรงแรมเซซิล (ลอสแอนเจลิส)

ทางเข้าโรงแรมเซซิล
โรงแรมเซซิล (Cecil Hotel) เป็นโรงแรมราคาประหยัดในย่านดาวน์ทาวน์ของเมืองลอสแองเจลิส ตั้งอยู่บนเลขที่ 640 ถนนเซาธ์เมน เปิดทำการในัวนที่ 20 ธันวาคม 1924 โรงแรมในภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น สเตย์ออนเมน (Stay On Main) เพื่อลบภาพจำเดิมของโรงแรมในอดีต โรงแรมมีขนาด 19 ชั้นและมีห้องพัก 700 ห้อง โรงแรมเซซิลเป็นที่ขึ้นชื่อจากประวัติอันน่ากลัวของโรงแรม มีทั้งการฆ่าตัวตายและการเสียชีวิตในโรงแรมหลายครั้ง รวมถึงในอดีตเคยเป็นแหล่งค้ายาและซ่องสำหรับซื้อขายบริการทางเพศ ภายหลังการปรับปรุงโรงแรมในปี 2017 โรงแรมตั้งเป้าจะเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนตุลาคม 2021

**อ้างอิง==
หมวดหมู่:เอาชีวิตรอดซีรีส์

หมวดหมู่:หนังสือการ์ตูนเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แอนิเมชันเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แฟรนไชส์การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อนิเมะที่สร้างจากมันฮวา
หมวดหมู่:แกลลอป (สตูดิโอ)
หมวดหมู่:โทเอแอนิเมชัน
หมวดหมู่:หนังสือเกี่ยวกับทักษะการเอาตัวรอด
หมวดหมู่:นานมีบุ๊คส์
สกิดโรว์ (ลอสแอนเจลิส)

สกิดโรว์ (Skid Row) เป็นย่านในภูมิภาคดาวน์ทาวน์ของลอสแอนเจลิส บางทีเรียกพื้นที่นี้ว่าย่าน กลางเมืองฝั่งตะวันออก (Central City East) มีประชากรในปี 2019 อยู่ที่ 4,757 และเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีจำนวนคงตัว (อยู่ที่ราว 4,200–8,000) ของคนไร้บ้านมากที่สุดในสหรัฐ และเป็นที่รู้จักในฐานะย่านที่เต็มไปด้วยคนไร้บ้านอาศัยอย่างแออัดมาตั้งแต่ทศวรรษ 1930s จนถึงปัจจุบัน

**ดูเพิ่ม**
สกิดโรว์
*การปล่อยออกจากสถานพยาบาลโรคจิตเวชและคุก
*กรมบริหารความยากจนลอสแอนเจลิส

**อ่านเพิ่ม**
Down, Out, and Under Arrest: Policing and Everyday Life in Skid Row by Forrest Stuart, 2016, University of Chicago Press

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Homeless Bound LA Skid Row date=2021-06-21  A cinéma-vérité film by Michael C. Clark about homelessness on Skid Row in Los Angeles, interlaced with interviews of the homeless inhabitants. Shot in Spring of 2013. -  L.A. Police Initiative Thins Out Skid Row - Washington Post-  History of Skid Row, published by the Los Angeles Chamber of Commerce-  Lost Angels A 2010 documentary picturing a number of inhabitants of Skid Row
หมวดหมู่:ลอสแอนเจลิส (รัฐแคลิฟอร์เนีย)
การเปลี่ยนแปลงประชากร

การเปลี่ยนแปลงประชากร เป็นการเปลี่ยนแปลงจำนวนประชากรในเขตหนึ่งระหว่างช่วงเวลาหนึ่ง ประชากรศาสตร์เป็นการศึกษาสถิติประชากร ความผันแปรและสาเหตุของความผันแปรนั้น สถิติเหล่านี้ เช่น อัตราเกิด อัตราตาย (และอายุคาดหมายครองชีพ) อัตราย้ายถิ่นและสัดส่วนเพศ สถิติเหล่านี้มีการเก็บรวบรวมในสำมะโนและการสำรวจในช่วงเวลาหนึ่ง  สารนิเทศประชากรศาสตร์บางส่วยังได้มาจากแผนที่ประวัติศาสตร์และภาพถ่ายทางอากาศ
ประชากรศาสตร์มีความมุ่งหมายหลักเพื่อเป็นข้อมูลแก่การวางแผนภาครัฐและธุรกิจในเรื่องทรัพยากรที่จำเป็นต้องใช้อันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงประชากร

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประชากรศาสตร์
หมวดหมู่:สถิติประชากร
นโยบายการเงิน

นโยบายการเงิน (monetary policy) เป็นนโยบายที่องค์การเงินตรา (monetary authority) ใช้เพื่อควบคุมอัตราดอกเบี้ยที่ใช้เงินสำหรับการกู้ยืมระยะสั้นมาก หรือปริมาณเงิน ซึ่งมักเป็นความพยายามเพื่อลดเงินเฟ้อหรืออัตราดอกเบี้ย เพื่อประกันเสถียรภาพราคาและความเชื่อมั่นทั่วไปในคุณค่าและเสถียรภาพของเงินตราของประเทศ
นโยบายการเงินเป็นการดัดแปลงปริมาณเงิน คือ "การพิมพ์" เงินเพิ่ม หรือลดปริมาณเงินโดยเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยหรือถอนเงินสำรองส่วนเกิน ทั้งนี้ ต่างจากนโยบายการคลัง ซึ่งอาศัยการเก็บภาษีอากร การใช้จ่ายภาครัฐและการกู้ยืมภาครัฐ เพื่อจัดการปรากฏการณ์วัฏจักรธุรกิจ เช่น ภาวะเศรษฐกิจถดถอย
นอกจากนี้นโยบายการเงินปกติยังมีส่วนต่อเสถียรภาพของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) การลดและคงการว่างงานให้ต่ำ และเพื่อคงอัตราแลกเปลี่ยนกับเงินตราสกุลอื่นที่ทำนายได้

**ขยายตัวหรือหดตัว**
นโยบายการเงินแบ่งได้เป็นนโยบายแบบขยายตัวหรือหดตัว
นโยบายขยายตัวเกิดขึ้นเมื่อองค์การเงินตราใช้วิธีการกระตุ้นเศรษฐกิจ รักษาอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นให้ต่ำกว่าอัตราปกติ หรือเพิ่มปริมาณเงินรวมในเศรษฐกิจเร็วกว่าปกติ แต่เดิมใช้เพื่อพยายามลดการว่างงานระหว่างภาวะเศรษฐกิจถดถอยโดยการลดอัตราดอกเบี้ยด้วยหวังว่าเครดิตที่ถูกลงจะจูงใจให้ธุรกิจกู้ยืมเงินมากขึ้นและขยายกิจการ นโยบายนี้จะเพิ่มอุปสงค์มวลรวม ซึ่งจะเพิ่มการเติบโตทางเศรษฐกิจระยะสั้นที่วัดได้จาก GDP ที่เพิ่มขึ้น การเพิ่มเงินตราในการหมุนเวียน ปกติจะลดค่าของเงินตราเมื่อเทียบกับเงินตราสกุลอื่น ซึ่งผู้ซือต่างประเทศจะสามารถซื้อสินค้าและบริการด้วยเงินตราของตนได้มากขึ้นในประเทศที่มีค่าเงินอ่อนตัวลง
นโยบายหดตัวเป็นการคงอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นให้ต่ำกว่าปกติ ชะลอการเติบโตของปริมาณเงิน หรือลดปริมาณเงินในระบบเพื่อชะลอการเติบโตทางเศรษฐกิจระยะสั้นและลดเงินเฟ้อ นโยบายแบบหดตัวอาจทำให้การว่างงานเพิ่มขึ้นและลดการกู้ยืมและใช้จ่ายของผู้บริโภคและธุรกิจ ซึ่งอาจทำใหเกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยได้หากใช้เข้มงวดเกินไป

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:นโยบายเศรษฐกิจมหภาค
หมวดหมู่:การคลังสาธารณะ
ศิภัชรดา ผิวทอง

ศิภัชรดา ผิวทอง (เกิด 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2545) วินนี่ เป็นนักแสดง นางแบบหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากการชนะเลิศการประกวด มิสทีนไทยแลนด์ 2017 ในปี พ.ศ. 2560 ปัจจุบันเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี มีชื่อเสียงจากการแสดงละครเรื่อง มธุรสโลกันตร์ และ ฟ้า หิน ดิน ทราย เป็นต้น

**ประวัติ**
ศิภัชรดา เกิดในจังหวัดยโสธร ประเทศไทย โดยเธอเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ปัจจุบันเธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี ที่คณะศิลปศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารนานาชาติ มหาวิทยาลัยนานาชาติสแตมฟอร์ด จากการสอบเทียบวุฒิการศึกษา GED จากโรงเรียนสอนภาษาภูเก็ตอะคาเดมิคส์
ศิภัชรดา เข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวดมิสทีนไทยแลนด์ 2017 ในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2560 และชนะเลิศการประกวดนี้ พร้อมด้วยรางวัลขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน และ Miss B' Me สาวสวยบุคลิกภาพดี รับเงินรางวัลกว่า 350,000 บาท หลังจากนั้น จึงได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี โดยมีผลงานละครเรื่องแรกในปีถัดมา  ในละครเรื่อง "มธุรสโลกันตร์" ในฐานะนักแสดงรับเชิญรับบทเป็น "สารภี" ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2564 เธอจะได้มีผลงานละครเรื่อง "ฟ้าหินดินทราย" โดยรับเป็น "ฟ้าใส" นางเอกของเรื่องคู่กับธนากร ศรีบรรจง นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2562 เขายังมีผลงานการแสดงมิวสิควีดีโอเพลง "สอนใคร" ของศิลปินอารักษ์ อมรศุภศิริ อีกด้วย

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**
 ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี
2561 
กองพันรักลั่นฟ้า 
เกลลี่ (รับเชิญ)
2562 
มธุรสโลกันตร์ 
สารภี
2564 
ฟ้า หิน ดิน ทราย 
ฟ้าใส / ฟ้า 
2565 
อุ้มรักปาฏิหาริย์ 
ภัคธิดา โสภณเมธากุล (ภัค)
2566 
ลมพัดผ่านดาว 
เพชร
2568
รักร้ายสายลับ 
ทอฝัน
กุหลาบเล่นไฟ 
พรพิมล บุญนาแทน (พอลล่า)
พรหมพยศ 
น้ำอบ

**มิวสิกวิดีโอ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยสแตมฟอร์ด
หมวดหมู่:นางงามไทย
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
ยุทธการที่นนทบุรี

ยุทธการที่นนทบุรี (Battle of Nonthaburi) การรบกันระหว่างกรุงศรีอยุธยา และราชวงศ์โก้นบอง เมื่อกองทัพพม่าจำนวน 20,000 นายสามารถเอาชนะกองทัพกรุงศรีอยุธยาจำนวน 60,000 นายได้สำเร็จ

**การรบ**
หลังจากการรบที่เมืองกาญจนบุรี กองทัพทางใต้ภายใต้การนำของมังมหานรธา เคลื่อนตัวสู่ทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา และพวกเขาเคลื่อนทัพมาจนถึงเมืองนนทบุรีประมาณ 60 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา พวกเขาเผชิญหน้ากับกองกำลังป้องกันของสยามตลอดทางสู่กรุงศรีอยุธยา และมังมหานรธาได้จัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ และการรบหลักครั้งแรกทางใต้เกิดขึ้นเมื่อกองทัพสยามโจมตีกองทหารรักษาการณ์ของพม่าทั้งทางบกและทางเรือ กองทัพเรือของสยามประกอบด้วยเรือรบหลายลำและเรือของอังกฤษ แต่พม่าก็ป้องกันเป็นสามารถ และสยามต้องล่าถอยไป เรืออังกฤษแล่นหนีออกทะเล
กองทัพพม่าพวกเขาเคลื่อนขึ้นเหนือ และได้พบกับกองทัพสยามจำนวน 60,000 นายทางตะวันตกของเมือง ซึ่งมีจำนวนมากกว่า 3 ต่อ 1 แต่ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่าของกองทัพพม่า พวกเขาสามารถบีบให้ทหารสยามต้องล่าถอยกลับราชธานีไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของจังหวัดนนทบุรี
นนทบุรี
วัดลาดหลุมแก้ว

วัดลาดหลุมแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 20 ไร่ ซึ่งเดิมมี 12 ไร่ และได้ซื้อเพิ่มเติมอีก 8 ไร่
วัดลาดหลุมแก้วสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2468 โดยมีนายดาพงษ์ นางจันทร์ เอกเอี่ยม ถวายที่ดินและสร้างวัด ได้ขนานนามตามนามท้องที่ตั้งวัดว่า "วัดลาดหลุมแก้ว" วัดได้รับพระทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2482 กำหนดเขตวิสุงคามสีมา 40 เมตร ยาว 30 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้สัก 11 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ วัดนี้มีปูชนีย์วัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อเพ็ชร หลวงพ่อเกสรสร้างขึ้นด้วยเกสรและว่านร้อยแปด พระไตรปิฎกที่ทำจากใบลาน จำนวน 50 ชุด เป็นอักษรไทย และมีหุ่นขี้ผึ้งหลวงพ่อบุญเทียม ภูริปัญโญ

**อ้างอิง **
ลาดหลุมแก้ว