Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ไอซูจิ

ในภาษาญี่ปุ่น ไอซูจิ (ญี่ปุ่น|相槌 หรือ あいづち) คือคำอุทานระหว่างการสนทนาที่บ่งชี้ว่าผู้ฟังกำลังให้ความสนใจหรือเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนาใดบทหนึ่ง ในศัพท์ภาษาศาสตร์ คำอุทานนี้เป็นหนึ่งในรูปของข้อความเฉพาะทางภาษา (phatic expression)
ไอซูจิที่มักพบเห็นได้ทั่วไป เช่น ไฮ (はい, hai), เอ (ええ, ee), อึน (うん, un), โซเดซุเนะ (そうですね, sō desu ne, "อย่างนี้นี่เอง"), โซเดซุกะ (そうですか, sō desu ka, "เป็นเช่นนั้นหรือ") หรือ นารูโฮโดะ (なるほど, naruhodo) บางครั้งอาจมีการพยักหน้าร่วมด้วย
ผู้พูดภาษาญี่ปุ่นที่ไม่ใช่คนพื้นเมืองอาจตีความผิดว่าไอซูจินั้นบ่งบอกว่าผู้ฟังกำลังแสดงท่าทีเห็นด้วยหรือยอมรับ ความสัมพันธ์ทางธุรกิจอาจทำให้หยุดชะงักได้โดยผู้พูดที่ไม่ใช่คนพื้นเมืองสันนิษฐานว่าอีกฝั่งที่เป็นชาวญี่ปุ่นให้ความตกลงแก่พวกเขามาโดยตลอด โดยเฉพาะคำว่า ไฮ (はい, hai, "ใช่") ที่ผู้พูดชาวญี่ปุ่นพื้นเมืองต้องการเพียงจะสื่อว่าพวกเขาคล้อยตามหรือเข้าใจข้อเสนอเท่านั้น

**ดูเพิ่ม**
 ช่องทางสื่อสารย้อนกลับ (ภาษาศาสตร์)

**อ้างอิง**

**หนังสืออ่านเพิ่ม**
 Boye De Mente (2011). Japan's Cultural Code Words: 233 Key Terms That Explain the Attitudes and Behavior of the Japanese. Rutland, Vermont: Tuttle Publishing.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The Japanese art of aizuchi- Japanese Conversational Interjections - What is Aizuchi?
หมวดหมู่:เกียรติยศในภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วัจนปฏิบัติศาสตร์
เรือประจัญบานชั้นฮาพส์บวร์ค

เรือประจัญบานชั้นฮาพส์บวร์ค (Habsburg-class battleship) เป็นเรือประจัญบานที่สร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งประกอบด้วยเรือสามลำคือ ฮาพส์บวร์ค, อาร์พาด และ บาเบนเบิร์ก

**เรือ**

**อ้างอิง**

ฮ
ฮ
หมวดหมู่:เรือรบออสเตรีย-ฮังการีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์

เจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 (Aloys) พระนามเต็ม อาล็อยส์ มารีอา โยเซฟ โยฮัน บับทิสทา โยอาคิม ฟิลิพ เนริอุส (Aloys Maria Josef Johann Baptista Joachim Philipp Nerius) เป็นเจ้าผู้ครองราชรัฐลีชเทินชไตน์ ระหว่าง ค.ศ. 1836 ถึง 1858 พระองค์เป็นโอรสในเจ้าชายโยฮันที่ 1 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์
เจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 ได้รับอิทธิพลจากระบบการเมืองอังกฤษ ส่งผลให้พระองค์มีแนวคิดโน้มเอียงทางอิสรนิยม ท่ามกลางสังคมแบบอนุรักษนิยมภายในจักรวรรดิออสเตรีย พระองค์ทรงเป็นเจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์องค์แรกที่เสด็จเยือนราชรัฐลีชเทินชไตน์ของตนเองในปี 1842 (เนื่องจากเจ้าผู้ครองหลายองค์ที่ผ่านมา จะประทับและบริหารราชจากในกรุงเวียนนา และไม่เคยเสด็จเยือนลีชเทินชไตน์) และเสด็จเยือนอีกครั้งในปี 1847

**อ้างอิง**
1858
หมวดหมู่:เจ้าชายลีชเทินชไตน์
จันลูกา กอนเต

จันลูกา กอนเต (Gianluca Conte; เกิด 28 พฤษภาคม 1972) เป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีม นักวิเคราะห์ และอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี
กอนเต เริ่มอาชีพของเขาที่สโมสรบ้านเกิดคือ เลชเช กอนเตอยู่ในม้านั่งสำรองและไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมชุดใหญ่ได้ ต่อมาเขาได้ศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟอจจา ในสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา และติดตามพี่ชายของเขาเป็นเจ้าหน้าที่บริหาร อาชีพการบริหารของเขาเริ่มต้นในปี ค.ศ.2007 เขาช่วยพี่ชายของเขาเพื่อนำบารีไปสู่ตำแหน่งแชมป์เซเรีย บี ฤดูกาล 2008-09 และ เซียนา ได้เลื่อนชั้นจากดิวิชันเดียวกันในอีกสองปีต่อมา จากนั้นเขาก็มาถึงยูเวนตุสในปี ค.ศ. 2011 ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการทีมเขาได้แชมป์ลีก 3 สมัยติดต่อกัน จากนั้นเขาก็ติดตามพี่ชายของเขาอีกครั้งในการรับหน้าที่ดูแลทีมชาติอิตาลีในปี ค.ศ. 2014 จนถึงยูโร 2016

**ระดับสโมสร**
กอนเตเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับทีมเยาวชนของสโมสรในบ้านเกิดอย่าง เลชเช่ กอนเตลงเล่นให้กับเลชเช่เพียง 9 นัดตลอดอาชีพของเขา หลังจากล้มเหลวในการแย่งชิงตำแหน่งในทีมชุดใหญ่ กอนเตก็จบอาชีพของเขาเพื่อศึกษาต่อในด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กองหลังฟุตบอล
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:เจ้าหน้าที่สโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
วัดจันทาราม (จังหวัดระนอง)

วัดจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำจืด อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง ที่ตั้งอยู่ใกล้เขตแดนประเทศพม่า เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างของจังหวัดระนอง และทางราชการได้ใช้เป็นประชุมและอบรมข้าราชการประชาชน
วัดจันทาราม เดิมชื่อ วัดประทุมธาราเทพนิมิตร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ตามประวัติกล่าวว่าเมื่อพระยาอัษฎงคตทิศรักษา (คอซิมบี้ ณ ระนอง)  ย้ายที่ตั้งเมืองตระ จากตำบลปากจั่น มาตั้งที่ตำบลน้ำจืด เมื่อ พ.ศ. 2428 แล้ว ด้วยเหตุที่พระยาอัษฎงคตทิศรักษา (คอซิมบี้ ณ ระนอง) รู้จักชอบพอและเคารพนับถือ หลวงพ่อจันทรซึ่งจำพรรษาอยู่ที่วัดขี้ไฟ ซึ่งอยุ่ตรงข้ามตำบลน้ำจืด ห่างจากเมืองตระ ไปทางเหนือเล็กน้อย จึงได้นิมนต์หลวงพ่อจันทร์มาอยู่ที่ตำบลน้ำจืด โดยสร้างวัดให้ที่เชิงเขาชายคลองน้ำจืด ห่างจากตัวเมืองประมาณ 1 กิโลเมตร โดยสร้างเป็นกุฎิไม้หลังเล็ก ๆ มุงหลังคาจาก กั้นด้วยจากอยู่ได้เฉพาะรูปเดียว เรียกว่า "วัดปทุมธาราเทพนิมิตร" แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดน้ำจืด เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์ มีการสร้างอุโบสถที่หลังเขา ทำด้วยไม้ หลังคามุงจาก พอเป็นที่ทำสังฆกรรมได้ 
หลังจากที่หลวงพ่อจันทร์มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2455 ชาวบ้านจึงนำนามท่านมาตั้งเป็นชื่อวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์ว่า "วัดจันทาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2451 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพวาดเกี่ยวกับพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า และเรื่องเล่าจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ โดยไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้เขียน

**อ้างอิง**
จันทาราม
หมวดหมู่:อำเภอกระบุรี
วัดอนุภาษกฤษฎาราม

วัดอนุภาษกฤษฎาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่เนินเขาสูงสภาพแวดล้อมมีป่าไม้ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา 
วัดอนุภาษกฤษฎารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 ตามประวัติไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมมีนามว่า วัดเก็ตโฮ่ ตามชื่อหมู่บ้าน ตั้งอยู่ภายในโรงเรียนบ้านเก็ตโฮ่ เมื่อวัดชำรุดทรุดโทรม ประกอบกับที่ตั้งวัดเดิมเป็นที่ลุ่มถูกน้ำท่วม ต่อมาจึงย้ายวัดมาสร้างขึ้นใหม่ในที่ตั้งปัจจุบันและมีนามใหม่ว่า "วัดอนุภาษกฤษฎาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ในด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2490 
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่กว้าง 9.50 เมตร  ยาว 24.50 เมตร สำหรับหลังเดิมเป็นอุโบสถไม่ถาวร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2489  กุฏิสงฆ์จำนวน 16 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปโบราณสร้างมาพร้อมกับวัด ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อด้วน นอกจากนี้ยังจัดให้มีห้องสมุดไว้บริการประชาชนทั่วไปอีกด้วย

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูธรรมวุฒิ- พระใบฎีกาย่าน- หลวงพ่อหีด- หลวงพ่อกลัน- พระปลัดเชย- หลวงพ่อค้า- หลวงพ่อสมพุ่ม- หลวงพ่อจีน- พระครูปัญญาภิมณฑ์

**อ้างอิง**
อนุภาษกฤษฎาราม
วัดวชิรธรรมาวาส (กรุงเทพมหานคร)

วัดวชิรธรรมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงขุมทอง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนพื้นที่ ประมาณ 40 ไร่ วัดอยู่ติดกับคลองหลวงแพ่ง สุดเขตกรุงเทพมหานคร
วัดวชิรธรรมาวาส หรือ วัดเฉลิมพระเกียรติ พระบรมราชานุสรณ์ 200 ปี รัชกาลที่ 4 เป็นวัดสุดท้ายที่ได้รับอนุมัติให้สร้างในเขตกรุงเทพมหานครของคณะธรรมยุต ซึ่งเป็นวัดที่คณะสงฆ์ คณะกรรมการบริหารคณะธรรมยุตมีมติให้จัดสร้างเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  เนื่องในวโรกาส ครบรอบ 200 ปี แห่งวันพระราชสมภพ 18 ตุลาคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือนางแฉล้ม เครือคล้าย
พื้นที่เดิมเป็นทุ่งนา จากข้อมูลวันที่ 14 เมษายน​ พ.ศ. 2564 วัดอยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรม อุโบสถ เจดีย์ กุฏิสงฆ์ โรงเรียนพระปริยัติธรรม นอกจากนั้นยังดำเนินการปรับปรุงภูมิทัศน์ด้วยการขุดสระน้ำ ปลูกสวนป่า เพื่อให้เป็นสวนป่าร่มรื่นเหมาะกับเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม 

**อ้างอิง**
วชิรธรรมาวาส
วัดไก่เตี้ย (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)

วัดไก่เตี้ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านรุน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดไก่เตี้ยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ราษฎรชาวมอญประมาณ 20,000 คน นำโดยสมิงฉอดเมาได้ส่งใบบอกมากราบทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยให้ทรงทราบ มีราษฎรชาวมอญตั้งถิ่นฐานในอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี และในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ราษฎรชาวมอญได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นที่บำเพ็ญศาสนกิจและตั้งชื่อ "วัดไก่เตี้ย" ซึ่งเป็นชื่อวัดในเมืองหงสาวดี
ต่อมาในสมัยพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีขุนนางชื่อ พระยาพฤฒาธิบดี ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดไก่เตี้ย และได้ให้ชื่อว่า วัดไก่เตี้ยพฤฒารามราษฎร์บำรุง แต่ต่อมาราษฎรในหมู่บ้านเรียกเพียง "วัดไก่เตี้ย" ได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร 
ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 84 นิ้ว สูง 129 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 24 นิ้ว สูง 43 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 และยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง (สร้างด้วยไม้) 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ไก่เตี้ย
ไก่เตี้ย
วัดตึก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดตึก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ถนนอู่ทองห่างจากทางแยกไปวัดภูเขาทอง (ถนนสาย 309) ประมาณ 300 เมตร 
วัดตึกสร้างขึ้นเป็นวัดมาตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2240 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าเสือ (สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี) ทรงสถาปนาวัดนี้ขึ้นราว พ.ศ. 2240–2249 โดยมีพระตำหนักที่ประทับปรากฎอยู่ต่อมาได้แปลงเป็นวิหาร ครั้นถึง พ.ศ. 2310 ได้กลายสภาพเป็นวัดร้างไปช่วงระยะหนึ่งและได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้เป็นวัดมีพระสงฆ์สืบต่อมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2249 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14.50 เมตร ยาว 25 เมตร 
สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ศาลพันท้ายนรสิงห์ซึ่งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาในวัดย่อมได้เห็นศาลพันท้ายนรสิงห์วัดตึกนี้ก่อนเสมอ ภายในวัดที่ไม่กว้างขวางมากนักอย่างวัดตึก มีต้นไม้ร่มรื่น ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่องค์พระนอน ด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ตั้งเด่นอยู่หน้าทางเข้า
(2023) วัดตึก อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (13).jpg|พระพุทธสัมฤทธิ์ พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดตึก อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (3).jpg|พระบรมรูป สมเด็จพระเจ้าเสือ
(2023) วัดตึก อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา (5).jpg|พระบรมรูป สมเด็จพระเจ้าเสือภายในพระตำหนัก

**อ้างอิง**
ตึก
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดไก่เตี้ย

วัดไก่เตี้ย อาจหมายถึง- วัดไก่เตี้ย กรุงเทพมหานคร- วัดไก่เตี้ย จังหวัดปทุมธานี- วัดไก่เตี้ย อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดไก่เตี้ย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดไก่เตี้ย จังหวัดสุพรรณบุรี
ไก่เตี้ย
จักรพรรดิแห่งชาวฝรั่งเศส

จักรพรรดิแห่งชาวฝรั่งเศส (Empereur des Français) เป็นพระอิสริยยศของพระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งและสอง

**รายพระนามจักรพรรดิ**

**จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง**

**สมัยร้อยวัน**

**จักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง**

**อ้างอิง**


ฝ
จังหวัดบายันคองกอร์

จังหวัดบายันคองกอร์ (Bayanhongor aimag, pron) เป็นหนึ่งในยี่สิบเอ็ดจังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ มีเนื้อที่ 116,000 ตารางกิโลเมตร เป็นหนึ่งในจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศมองโกเลีย โดยมีเมืองหลักคือ บายันคองกอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากอูลานบาตาร์เมืองหลวงของประเทศไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 620 กิโลเมตร
จังหวัดมีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของประเทศจีนทางทิศใต้ จังหวัดเอิมเนอโกวีและจังหวัดเออเวอร์คังไกทางทิศตะวันออก จังหวัดอาร์คังไกทางทิศเหนือ จังหวัดซัฟคังและจังหวัดโกวี-อัลไตทางทิศตะวันตก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Bayankhongor Aimag- df=dmy-all
บายันคองกอร์
กาลอัจนา

ไฟล์:Ahalya_Indravalokan.jpg|thumb|จิตรกรรมแบบประเพณีอินเดีย ของนางกาลอัจนา (นางอหัลยา) โดยราชา รวิ วรรมา
นางอหัลยา (अहल्या; IAST: Ahalyā) ในรามายณะ หรือ นางกาลอัจนา ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์เป็นตัวละครของรามายณะ รามเกียรติ์และเรียมเกร์ในศาสนาฮินดู นางคือภรรยาของพระฤๅษีโคดมและเป็นหนึ่งในสาวงามในคติฮินดู โดยทั่วไปเรื่องราวของนางมีชื่อเสียงจากการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์pp=40–1

**ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์**
นางเป็นภรรยาของฤๅษีโคดมซึ่งทำตบะสมาธิอยู่และได้ยินถึงการสนทนาของนกกระจาบป่าคู่หนึ่งสนทนาถึงบาปของการไม่มีบุตรจึงทำพิธีโหมกูณฑ์เนรมิตสตรีนางหนึ่งขึ้นมาและให้นามว่า  นางกาลอัจนา  และมีบุตรีหนึ่งคน คือ นางสวาหะ ต่อมาได้มีเหตุให้ต้องมีการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์และพระอาทิตย์คือ พาลีและสุครีพ โดยที่นางสวาหะก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย และต่อมาฤๅษีโคดมดูแลเอ็นดูโอรสทั้งสองมาก ทำให้นางสวาหะ ธิดาคนโตไม่พอใจ จึงเปิดโปงเรื่องราวความจริง ทำให้ฤๅษีโคดมไม่พอใจในการประพฤติตนของนางกาลอัจนา โดยสาปให้นางนั้นเป็นหินให้พระรามในอนาคตใช้ถมเป็นถนนต่อไป และนางสวาหะก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อนที่นางให้กำเนิดหนุมานในเวลาต่อมา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์
หมวดหมู่:เบเลมไนต์

* เบเลมไนต์, Belemnitida — อันดับที่สูญพันธุ์แล้วของชั้นเซฟาโลพอดยุคก่อนประวัติศาสตร์- อันดับของมอลลัสก์ในมหายุคมีโซโซอิก อยู่ในกลุ่ม Paleozoic/Mesozoic Belemnoidea - ไม่จำกัดเฉพาะชนิดพันธุ์ในสกุล Belemnites ในยุคครีเทเชียสตอนปลาย
หมวดหมู่:Belemnoidea
หมวดหมู่:เซฟาโลพอดในมหายุคมีโซโซอิก
อัญชนา

ไฟล์:Anjani_with_Child_Hanuman_-_Bronze_-_Pallava_Period_-_ACCN_15-524_-_Government_Museum_-_Mathura_2013-02-24_6603.JPG|thumb|เทวรูปของนางอัญชนา (นางสวาหะ) อุ้มบุตรหนุมาน ศิลปะราชวงศ์ปัลลวะ จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑสถานนครมถุรา (Government Museum, Mathura ) รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
นางอัญชนา  (अञ्जना) ในรามายณะ หรือ  นางสวาหะ  ในรามเกียรติ์คือภรรยาของพญาวานรเกสรินในรามายณะและเป็นแม่ของหนุมาน 

**ในรามายณะ**
ในรามายณะตามตำนานเล่าว่า นางอัญชนาเป็นอัปสรมีนามว่า ปัญจิกัสตละ (Punjikastala) ซึ่งถือกำเนิดบนชมพูทวีปในฐานะเจ้าหญิงแห่งวานรอันเนื่องมาจากด้วยเหตุที่ต้องคำสาป และนางได้แต่งงานกับพญาวานรเกสริน ซึ่งเป็นบุตรของพระพฤหัสบดี

**ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์**
นางเป็นธิดาของฤๅษีโคดมและนางกาลอัจนา ต่อมาได้มีเหตุให้มารดาของนางต้องมีการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์และพระอาทิตย์และมีบุตรคือ พาลีและสุครีพ โดยที่นางสวาหะก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย และต่อมาฤๅษีโคดมดูแลเอ็นดูโอรสทั้งสองมาก ทำให้นางสวาหะ ธิดาคนโตไม่พอใจ จึงเปิดโปงเรื่องราวความจริง ทำให้ฤๅษีโคดมไม่พอใจในการประพฤติตนของนางกาลอัจนา โดยสาปให้นางนั้นเป็นหินให้พระรามในอนาคตใช้ถมเป็นถนนต่อไป และนางสวาหะก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อนที่นางให้กำเนิดหนุมานในเวลาต่อมา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตัวละครในรามายณะ
หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์ 
หมวดหมู่:อัปสร
กี่ต๋อง

กี่ต๋อง (p=tóngjī) คือ คนทรงในความเชื่อของจีน โดยธรรมเนียมของร่างทรงของเทพเจ้าจีนซึ่งจะลงมาประทับร่างม้าทรงเฉพาะทุก ๆ เทศกาลกินเจหรือในโอกาสสำคัญต่าง ๆ ตามแต่เทพเจ้าที่ประจำร่างม้าทรงนั้นจะลงมาประทับร่าง (กี่ต๋อง) แต่ก็มิใช้ว่าจะลงมาประทับได้ทุกวัน  เชื่อกันว่าการเข้าทรงของพระจีนเป็นการแสดงอิทธิฤทธิ์ของพระจีนและสามารถปัด เป่าสิ่งชั่วร้าย บันดาลความสุขให้แก่ผู้เคารพเลื่อมใสพระจีน
และเชื่อกันว่าผู้ที่เป็นม้าทรง (กี่ต๋อง) ของพระจีนได้ เป็นผู้มีบุญที่เทพเจ้าเลือกแล้ว แม้จะอยู่ไกลเพียงใด แต่อาการของคนจะเป็นม้าทรงจะออกมาเอง ชีวิต ของคนที่เป็นม้าทรงจะเกี่ยวข้องกับศาลเจ้าไปโดยปริยาย ม้าทรงแต่ละคนจะต้องมีพี่เลี้ยงอย่าน้อยสองถึงสามคน คือคนดูแลในเรื่องต่าง ๆ เช่น การใส่ต้อ การนำไปทำพิธีต่าง ๆ ถืออาวุธหรือสิ่งของ และม้าทรงจะต้องถือศีลกินเจ ไปทำความสะอาดศาลเจ้า เวลาศาลเจ้ามีงานวันเกิด (แซยิด) เทพเจ้าต่าง ๆ ก็ต้องเข้าร่วมงานไม่จำเป็นต้องไปประทับทรงแค่เข้ารวมในงานก็พอ และที่สำคัญม้าทรงมีหน้าที่เป็นตัวแทนของเทพเจ้าในการช่วยเหลือมนุษย์ เช่น คนป่วย คนมีเคราะห์ คนที่มีปัญหาทางจิตใจ ชีวิต ครอบครัว โดยรวมการเข้าทรงของ พระจีน จะมาช่วยขจัดปัดเป่าทุกข์ร้อน รักษาโรคภัยไข้เจ็บ บันดาลความเจริญรุ่งเรืองในการประกอบอาชีพ และอำนวยความเป็นสิริมงคลให้แก่ผู้ที่เคารพเลื่อมใส

การแสดงอิทธิฤทธิ์ของพระจีน เมื่อพระจีนเข้าทรงแล้ว บางครั้งจะคว้าอาวุธ คู่มือ มีทั้งดาบจีน ง้าว ขวาน มีด เหล็กแหลม ลูกตุ้มเหล็ก เป็นต้น ออกมาร่ายรำ ฟาดฟัน ทิ่มแทงร่างกายตนเอง เช่น แก้ม ลิ้น แขน หน้าอก หลัง สีข้าง ตัดลิ้นออกมาเขียนยันต์เขียนฮู้ให้ผู้เคารพเลื่อมใสเก็บไว้เป็นสิริมงคล การกระทำของพระจีนม้าทรงจะไม่รู้สึกตัวไม่มีความเจ็บปวดซึ่งหลังจากพระ จีนออกจากการเข้าทรงแล้ว ร่างม้าทรงจะมีร่องรอยบาดแผลอยู่เพียงเล็กน้อย ซึ่งจะหายไปเองโดยใช้ยันต์ปิดไว้ ร่องรอยที่แก้มก็เพียงเอาเถ้าขี้ธูปอุดรูไว้ก็จะหายสนิท
การรับปรึกษาแก่ผู้เลื่อมใส โดยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือจะเล่าเรื่องของตนซึ่งพระจีนก็จะให้คำปรึกษา แนะนำ ชี้แนะวิธีปฏิบัติตามแก่กรณี ระหว่างทำพิธี จะมีการประโคม "ตัวก้อ" กลองใหญ่ "กิมก้อ" กลองเล็ก และโกก้อ "กลอง แห่ขบวน" และจุดประทัดอึกทึกเร้าใจอยู่ตลอดเวลา การออกจากร่างม้าทรง เมื่อเสร็จภารกิจ หรือตามเวลาอันสมควร พระจีนก็จะออกจากร่างม้าทรง โดยมีพี่เลี้ยงคอยช่วยเหลือ

**ดูเพิ่ม**
 เทวรูปจีน- ศาลเจ้าจีน- วัดจีน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
เรือลาดตระเวนชั้นทาคาโอะ

เรือลาดตระเวนชั้นทาคาโอะ (Takao-class cruiser) เป็นเรือลาดตระเวนหนักสี่ลำของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJN) ซึ่งเปิดตัวระหว่างเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1930 ถึงเมษายน ค.ศ. 1931 ซึ่งทั้งหมดได้ใช้ต่อสู้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

**ดูเพิ่ม**
 เรือลาดตระเวนชั้นมัตสึชิมะ

**อ้างอิง**

ท
ท
ท
ท
ท
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่สอง
โลปามุทรา

พระแม่โลปามุทรา (लोपामुद्रा) เป็นเทพธิดาในศาสนาฮินดู พระนางคือเทพธิดาแห่งน้ำที่รักษาแม่น้ำกาเวรีและเป็นภรรยาแห่งพระฤๅษีอคัสตยะ นามอื่นของพระนามที่เป็นที่รู้จักเช่น เกาศิตกิ (Kaushitaki) และ วรปปรท (Varaprada) p=200

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แม่น้ำในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:เทวีในศาสนาฮินดู
โยชิโนริ โอซูมิ

โยชิโนริ โอซูมิ (Yoshinori Ohsumi) เป็นนักชีววิทยาสาขาเซลล์และอาจารย์ชาวญี่ปุ่น ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี 2016 จากการศึกษากลไกการกินตัวเองของเซลล์ (Autophagy) อันเป็นเป็นกลไกที่ทำลายและรีไซเคิลของเสียระดับเซลล์ภายในร่างกาย กลไกนี้จะทำงานเมื่อมนุษย์ทำการอดอาหารเป็นเวลาระยะเวลาหนึ่งแล้วแต่บุคคล ซึ่งทำให้ความเสี่ยงต่อโรคภัยลดลง  
โอซูมิเกิดเมื่อปี 1945 ที่นครฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีวิทยาศาสตร์บัณฑิตเมื่อปี 1967 และจบการศึกษาระดับปริญญาเอกวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิตเมื่อปี 1974 จากมหาวิทยาลัยโตเกียว จากนั้นทำงานวิจัยที่มหาวิทยาลัยร็อกเกอะเฟลเลอร์ นครนิวยอร์ก ระหว่างปี 1974–77 จากนั้น เขาเกินทางกลับญี่ปุ่นในปี 1977 แล้วทำงานที่มหาวิทยาลัยโตเกียวในฐานะนักวิจัย เขาได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์ในปี 1986 และได้ตำแหน่งรองศาสตราจารย์ในปี 1988 ต่อมาเขาย้ายไปทำงานที่สถาบันชีววิทยาพื้นฐานแห่งชาติ และได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์
โยชิโนริ โอซูมิ เป็นชาวญี่ปุ่นคนที่ยี่สิบห้าที่ได้รับรางวัลโนเบล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากฟูกูโอกะ
หมวดหมู่:นักชีววิทยาชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยโตเกียว
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีโตเกียว
มัตสึไดระ ฮิโรตาดะ

มัตสึไดระ ฮิโรตาดะ (extra=June 9, 1526 – April 3, 1549) เป็นขุนนางผู้ครองปราสาทโอกาซากิ แคว้นมิกาวะ ในช่วงยุคเซ็งโงกุ เป็นที่รู้จักในฐานะบิดาของโทกูงาวะ อิเอยาซุ ผู้ก่อตั้งและโชกุนคนแรกของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะแห่งประเทศญี่ปุ่น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ไดเมียว
หมวดหมู่:ตระกูลโทกูงาวะ
สโมสรฟุตบอลกาญจนบุรี ซิตี้

สโมสรฟุตบอลกาญจนบุรี ซิตี้ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันเล่นในไทยแลนด์ เซมิโปรลีก โซนภาคตะวันตก

**ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล**

**ผู้เล่น**

**ผู้เล่นชุดปัจจุบัน**

**ผู้ฝึกสอน**

**เกียรติประวัติ**
 ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก
** ชนะเลิศ โซนภาคตะวันตก : 2565
** ชนะเลิศ โซนภาคตะวันตกตอนล่าง : 2565

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Kanchanaburi-City-FC-105620992106938
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2565
แคมโซดา

แคมโซดา (CamSoda) เป็นแพลตฟอร์มหนึ่งสำหรับถ่ายทอดสดเว็บแคม
แคมโซดาเริ่มดำเนินการโดยดารอน ลุนดีน (Daron Lundeen) ใน พ.ศ. 2557 แพลตฟอร์มนี้เป็นสถานที่สำหรับถ่ายทอดสื่อสด (livestream) ทั้งเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่และที่ไม่ใช่ แคมโซดาเป็นแพลตฟอร์มแรกที่ให้บริการถ่ายทอดสดความเป็นจริงเสมือนแบบ 360 องศา และมีบริการจัดหาผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับความจริงเสมือน เทคโนโลยีหน้าจอสัมผัส เซ็กส์ทอยแบบอินเตอร์แอคทีฟและผลิตภัณฑ์ที่ควบคุมด้วยบิทคอยน์และอีเธอเรียม

**อ้างอิง ==
หมวดหมู่:บทความวิกิพีเดียรวมการอ้างอิงจากสารานุกรมบริแทนนิการุ่นที่ 9

หมวดหมู่นี้ประกอบด้วยบทความที่อ้างอิง สารานุกรมบริแทนนิการุ่นที่ 9 ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ บางบทความคัดลอกข้อความในรูปแบบดั้งเดิม ขณะที่บางส่วนมีการเรียบเรียงคำที่สำคัญของข้อความที่ตัดตอนมาและบางส่วนอาจเป็นเพียงข้อมูลสรุปที่มีที่มาจากสารานุกรมบริแทนนิกาฉบับที่ 9
บทความที่รวมข้อความจากสารานุกรมควรทำการอ้างอิงโดยการเพิ่มแม่แบบ EB9 ส่วนข้อมูลสรุปจากสารานุกรมควรเพิ่มแม่แบบ Cite EB9 ลงในบทความ ซึ่งจะทำให้บทความถูกรวมในหมวดหมู่นี้หรือในหมวดหมู่ย่อย
บริแทนนิการุ่นที่ 9
เหตุกราดยิงในออสโล พ.ศ. 2565

ในวันที่ 25 มิถุนายน 2022 มีผู้เสียชีวิตสองราย บาดเจ็บ 21 คน ในเหตุกราดยิงหมู่ในสถานที่ต่าง ๆ สามจุดในเมืองออสโล ประเทศนอร์เวย์ ตำรวจเข้าใจว่าการกราดยิงพุ่งเป้าไปที่งานออสโลไพรด์ ซึ่งเป็นกิจกรรมแอลจีบีทีไพรด์ จัดโดยองค์การนอร์เวย์เพื่อความหลากหลายทางเสพและเพศสภาพ สาขาออสโล ตำรวจจับกุมชายชาวอิหร่าน ชื่อ ซาเนียร์ มาตาปูร์ (Zaniar Matapour) และถูกจับกุมด้วยฐานฆาตกรรม, พยายามฆ่า และก่อการร้าย ตำรวจจัดการกับเหตุกราดยิงนี้ในฐานะการก่อการร้ายอิสลาม ถือเป็นเหตุกราดยิงหมู่ครั้งแรกในนอร์เวย์นับตั้งแต่เหตุยิงกันที่อูเตอยาเมื่อปี 2011

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การสังหารหมู่ในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ประเทศนอร์เวย์ในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:การก่อการร้ายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ออสโล
หมวดหมู่:อาชญากรรมในประเทศนอร์เวย์
หมวดหมู่:การก่อการร้ายในประเทศนอร์เวย์
หมวดหมู่:เหตุกราดยิงหมู่ในประเทศนอร์เวย์
ขอต้อนรับสู่ห้องเรียนนิยม (เฉพาะ) ยอดคน

ขอต้อนรับสู่ห้องเรียนนิยม (เฉพาะ) ยอดคน (lead=yes) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยโชโงะ คินุงาสะ และวาดภาพประกอบโดยโทโมเสะ ชุนซาคุ เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์ MF Bunko J ของเมเดียแฟกทอรี ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 ถึงกันยายน พ.ศ. 2562 โดยมีภาคต่อคือ lead=no เริ่มตีพิมพ์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดยยูยุ อิจิโนะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกอไลฟ์รายเดือนของเมเดียแฟกทอรีเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2559 มังงะที่ดัดแปลงจากไลต์โนเวลภาคต่อซึ่งวาดภาพโดยชิอะ ซาซาเนะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารฉบับเดียวกันในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอเลอร์เชอ ออกอากาศฤดูกาลแรกในปี พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565 และฤดูกาลที่ 3 ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2567 โดยมีการประกาศสร้างฤดูกาลที่ 4 แล้ว

**เรื่องย่อ**
รัฐบาลญี่ปุ่นได้จัดตั้งโรงเรียนส่งเสริมการศึกษาระดับสูงแห่งกรุงโตเกียวขึ้น ซึ่งอุทิศตนเพื่อสั่งสอนและส่งเสริมคนรุ่นที่จะสนับสนุนประเทศในอนาคต นักเรียนจะได้รับอิสระในระดับสูงเพื่อเลียนแบบชีวิตจริงอย่างใกล้ชิด 
เรื่องราวเป็นไปตามมุมมองของอายาโนะโคจิ คิโยทากะ เด็กชายที่เงียบสงบและถ่อมตัว ที่ไม่เก่งในการผูกมิตรและอยากจะรักษาระยะห่าง แต่มีสติปัญญาที่ไม่มีใครเทียบได้และความสามารถทางกายภาพที่น่าทึ่ง เขาเป็นนักเรียนของห้อง D ซึ่งเป็นที่ที่โรงเรียนทิ้งนักเรียนที่ด้อยกว่าซึ่งถูกมองว่า "บกพร่อง" อย่างกว้างขวาง หลังจากพบกับ โฮริคิตะ ซูซุเนะ และ คุชิดะ คิเคียว นักเรียนอีกสองคนในชั้นเรียนของเขา สถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไป และเขาเริ่มมีส่วนร่วมในเรื่องต่าง ๆ มากมาย และความคิดของเขาเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียนมัธยมปลายในอุดมคติก็เริ่มกระจัดกระจาย

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล date=2022-03-20  ja-  เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวลปี 2 date=2022-06-27  ja-  เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ date=2021-09-29  ja- 20395
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:โรงเรียนในวรรณกรรม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
หมวดหมู่:ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
หมวดหมู่:มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
โกะโจ ซาโตรุ

โกะโจ ซาโตรุ (Gojō Satoru) เป็นตัวละครจากมังงะเรื่อง มหาเวทย์ผนึกมาร ผลงานของเกเงะ อากูตามิ ปรากฏตัวครั้งแรกในซีรีส์มังงะเรื่องสั้นของอากูตามิเรื่อง โรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์นครโตเกียว  ในฐานะอาจารย์ของโรงเรียนไสยเวทผู้ฝึกสอนเด็กหนุ่มต้องสาป อคคทสึ ยูตะ ซีรีส์เรื่องนี้ได้กลายเป็นภาคย้อนอดีตของมหาเวทย์ผนึกมารในชื่อเรื่องว่า มหาเวทย์ผนึกมาร 0: โรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์นครโตเกียว ในมหาเวทย์ผนึกมาร โกะโจได้รับบทบาทเดิมจากซีรีส์ก่อน โดยครั้งนี้เป็นมาเป็นอาจารย์ของนักเรียนชื่ออิตาโดริ ยูจิ นักเรียนผู้ต้องสาปเช่นเดียวกัน และต้องการช่วยเหลือยูจิให้แข็งแกร่งขึ้นมา ในขณะที่ปกป้องตัวละครอื่น ๆ ในซีรีส์ด้วย
เกเงะ อากูตามิสร้างตัวละครโกะโจขึ้นมาให้เป็นตัวละครที่แข็งแกร่งแต่น่ารักและเอาใจใส่นักเรียนของตน ในรูปแบบอนิเมะดัดแปลงโดยสตูดิโอ MAPPA โกะโจให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดยยูอิจิ นากามูระ ส่วนเสียงพากย์ภาษาไทยให้เสียงโดยอภิชิต ลิขิตลิ้มปรีชา (อ้ายฉีอี้และมหาเวทย์ผนึกมาร 0) และธวัช รัตตะชัย (ทรูไอดี)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตัวละครในมหาเวทย์ผนึกมาร
หมวดหมู่:ตัวละครชายในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นหมอผี
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักล่าผี
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักล่าปีศาจ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นครูโรงเรียน
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีความสามารถเกี่ยวกับการรักษา
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีความสามารถเกี่ยวกับความโน้มถ่วง
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครในอนิเมะและมังงะที่มีพลังเหนือมนุษย์
เกาะแตน

เกาะแตน หรือ เกาะกระเต็น ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลตลิ่งงาม อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี อยู่ทางตอนใต้ของเกาะสมุย เกาะแตนมีรูปทรงสามเหลี่ยมยอดแหลมหรือคล้ายรูปเจดีย์ เกาะมีความกว้าง 3 กิโลเมตร ยาว 4.5 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 7.5 กิโลเมตร
ฝั่งตะวันออกเป็นชายหาดยาวขนานกับแนวปะการังชายฝั่ง เรียกว่า อ่าวออก ฝั่งตะวันตกเป็นอ่าวปิด มีป่าชายเลนและหาดหิน เรียกว่า อ่าวตก มีแนวปะการังและชายฝั่งที่ค่อนข้างสมบูรณ์ เกาะแตนไม่มีสุนัขอยู่อาศัยเนื่องจากเป็นบริเวณที่มีคลื่นเสียงและสนามแม่เหล็ก ซึ่งรบกวนการได้ยินของสุนัข  บ้างก็ว่าเป็นเพราะเป็นเกาะศักดิ์สิทธิ์หรือเทพารักษ์ไม่ต้องการสุนัข มีภูเขา 3 ลูก คือเขาเคี่ยม ทางตอนใต้มียอดสูงสุด 218 เมตร จากระดับน้ำทะเล ด้านบนของจุดชมวิวเป็นที่ประดิษฐานองค์พระพุทธรูปทันใจ องค์ใหญ่ ลักษณะของพืชพรรณมีความแตกต่างตามสภาพพื้นที่ ได้แก่ป่าดิบแล้ง ป่าดิบแล้งแคระ ป่าชายเลน และป่าชายหาด
ในอดีตเกาะแตนเป็นหมู่บ้านที่มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 100 ครัวเรือน ชาวบ้านประกอบอาชีพทำการเกษตร ปลูกมะพร้าวและพืชยืนต้น และทำอาชีพประมงพื้นบ้าน บางครอบครัวมีอาชีพค้าขายภายในชุมชน แต่เมื่อมีแมลงด้วงระบาดอย่างหนัก ทำให้มะพร้าวตายลงเกือบหมด ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงได้อพยพไปประกอบอาชีพต่างถิ่น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
แตน
ลีวาย สเตราส์

ลีวาย สเตราส์ (Levi Strauss) ชื่อเกิดคือ เลิพ ชเตราส์ (Löb Strauß) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมัน ซึ่งต่อมาอพยพและแปลงสัญชาติเป็นชาวอเมริกัน เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทผลิตกางเกงยีนส์สีน้ำเงินยี่ห้อลีวายในปี 1853 ที่นครซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา
บ้านเกิดของครอบครัวสเตราส์ ในประเทศเยอรมนี
ลีวายเกิดในครอบครัวชาวยิวอัชเกนัซที่เมืองบุทเทินไฮม์ ราชอาณาจักรบาวาเรีย ซึ่งขณะนั้นอยู่ในยุคสมาพันธรัฐเยอรมัน เมื่ออายุสิบแปดปี เขาเดินทางร่วมกับมารดาและพี่น้องสาวสองคนไปยังสหรัฐอเมริกา เพื่อไปอยู่กับลูอิสและโยฮัน สองพี่ชายคนโต ซึ่งประกอบกิจการจำหน่ายสินค้าแห้งอยู่ในนครนิวยอร์ก ลีวายช่วยกิจการครอบครัวโดยการเป็นพ่อค้าเร่ขายสินค้าของทางร้าน อาทิ กาน้ำ, ผ้าห่ม และสิ่งทอ
ต่อมา ฟันนีผู้เป็นน้องสาวของลีวาย อพยพไปยังรัฐมิสซูรีพร้อมกับสามีของหล่อน ในขณะที่ลีวายอพยพไปยังรัฐเคนทักกี และเป็นตัวแทนจำหน่ายสินค้าของร้านพี่ชาย และแล้วในปี 1853 ลีวายก็ได้สัญชาติอเมริกัน ต่อมาครอบครัวสเตราส์ตัดสินใจเปิดสาขาธุรกิจในซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ลีวายอาสาตัวไปเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบสาขาดังกล่าว 
ลีวายเดินทางถึงซานฟรานซิสโกในปี 1854 และจัดตั้งบริษัท Levi Strauss & Co. ซึ่งนำเข้าสินค้ามากมายจากบริษัทพี่ชายในนครนิวยอร์ก และแล้วเขาก็เริ่มผลิตผ้าเต็นท์และผ้ายีนส์ขายเอง จนได้รู้จักกับลูกค้าชาวลัตเวียคนหนึ่งนามว่า เจคอบ ดับเบิลยู. เดวิด (Jacob W. Davis) ซึ่งเป็นผู้คิดค้นกางเกงเดนิมตอกหมุด ในที่สุด ทั้งสองตัดสินใจทำธุรกิจร่วมกันเพื่อผลิตกางเกงบลูยีนส์ในปี 1871

**อ้างอิง**
1902
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวอเมริกัน
เรือลาดตระเวนชั้นเอตนา (ค.ศ. 1941)

เรือลาดตระเวนชั้นเอตนา เป็นเรือลาดตระเวนเบาสองลำที่สั่งซื้อจากอิตาลีสำหรับกองทัพเรือไทยในปี ค.ศ. 1938 และต่อมาได้ถูกโอนมาสู่กองทัพเรืออิตาลีหลังการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเรือยังไม่เสร็จสมบูรณ์และตัวเรือเกิดการชำรุดเสียหายหรือถูกทำลายจากสงคราม

**เรือ**

**ดูเพิ่ม**
 เรือปืนยามฝั่งชั้นธนบุรี

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ชั้นเรือของกองทัพเรือไทย
หมวดหมู่:ชั้นเรือลาดตระเวน
หมวดหมู่:เรือลาดตระเวนเบา
หมวดหมู่:เรือรบไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เรือรบอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เรือลาดตระเวนในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เรือลาดตระเวนของกองทัพเรือไทย
หมวดหมู่:เรือลาดตระเวนของเรจามารีนา
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เรือที่ต่อในอิตาลี
หมวดหมู่:เรือที่ต่อในตรีเยสเต
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ไทย–อิตาลี
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นกราฟเซ็พเพอลีน

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นกราฟเซ็พเพอลีน (Graf Zeppelin-class aircraft carrier) เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินจำนวนสี่ลำของครีคส์มารีเนอ ตั้งชื่อตามเรือบรรทุกเครื่องบินกราฟเซ็พเพอลีน แต่การสร้างได้ถูกระงับจนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง

**เรือ**
 เรือบรรทุกเครื่องบินกราฟเซ็พเพอลีน

**ดูเพิ่ม**
 ครีคส์มารีเนอ- แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เซ็พเพอลีน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 "Graf Zeppelin Rediscovered—Hitler's Showpiece Aircraft Carrier Found." Spiegel Online International article dated 27-7-2006. Retrieved 20-9-2010.- A video with photos of the unfinished Graf Zeppelin

ก
หมวดหมู่:ครีคส์มารีเนอ
หมวดหมู่:เรือในสังกัดครีคส์มารีเนอ
ก
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่สอง
ก
ก
หมวดหมู่:แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เซ็พเพอลีน
วิทยาธร ภัฏฏาจารย์

วิทยาธร ภัฏฏาจารย์ (বিদ্যাধর ভট্টাচার্য; Vidyadhar Bhattacharya, 1693-1751) เป็นหัวหน้าสถาปนิกและผู้วางผังนครชัยปุระในรัฐราชสถาน วิทยาธรเป็นชาวเบงกาล เกิดที่เมืองไนหตี ที่ซึ่งปัจจุบันอยู่ในรัฐเบงกอลตะวันตก เขาเคยทำงานเป็นออดิตประจำรัฐอาเมร์ ก่อนที่จะได้รับเกียรติโดยมหาราชาสไว ชัย สิงห์ ที่สองในปี 1727 ให้ออกแบบสร้างนครชัยปุระ ผังนครชัยปุระที่วิทยาธรออกแบบใช้หลักการของศิลปศาสตร์ และ วาสตุศาสตร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอินเดีย
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเบงกอลตะวันตก
หมวดหมู่:บุคคลจากชัยปุระ
นยินาตีวุ

นยินาตีวุ (நயினாதீவு) หรือ นาคทีปยะ (නාගදීපය) เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่มีชื่อเสียง ซึ่งตั้งอยู่นอกชายฝั่งของคาบสมุทรจัฟฟ์นาในจังหวัดเหนือของประเทศศรีลังกา ชื่อของเกาะหมายถึง ชนพื้นเมืองชาวนาคของลังกา 
เกาะนี้เป็นที่ตั้งของเทวสถานฮินดู ของวัดนาคปูร์ศนิอัมมัน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในหกสิบสี่ศักติปีฐที่สำคัญของนิกายศักติในศาสนาฮินดู และเป็นที่ตั้งของพุทธศาสนสถานคือ นาคทีปบุราณมหาวิหาร
โดยทั่วไปนักประวัติศาสตร์ทราบว่า เกาะนี้ถูกกล่าวถึงในวรรณกรรมภาษาทมิฬยุคสังคัมโบราณของทมิฬนาฑูอันมีชื่อเสียง เช่น มณิเมกะไล ซึ่งถูกกล่าวถึงในนามว่า เกาะมณิปัลลาวัม (மணிபல்லவம்) และถูกกล่าวถึงในวรรณกรรมพุทธโบราณของศรีลังกาเช่น มหาวงศ์ นอกจากนี้ ทอเลมี นักภูมิศาสตร์ชาวกรีก ซึ่งได้กล่าวถึงหมู่เกาะต่าง ๆ รอบคาบสมุทรจัฟฟ์นา และขนานนามว่า นาคทีปะ (Nagadiba) ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1

**ดูเพิ่ม**
 ศรีบาทา- กตรคามเทวาลัย- เมขลา- เทพเจ้าแห่งน้ำ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในประเทศศรีลังกา
หมวดหมู่:เกาะในประเทศศรีลังกา
สโมสรฟุตบอลกงไกรลาศ ยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลกงไกรลาศ ยูไนเต็ด เป็นอดีตสโมสรฟุตบอลในประเทศไทยเป็นสโมสรตัวแทนจากอำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย เคยเล่นในไทยลีก 3 โซนภาคเหนือ

**ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล**

**ผู้เล่น**

**ผู้เล่นชุดปัจจุบัน**

**ผู้ฝึกสอน**

**เกียรติประวัติ**
 ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก
** ชนะเลิศ โซนภาคเหนือ : 2565
*

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 KongkrailasUnited
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในจังหวัดสุโขทัย
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:อำเภอกงไกรลาศ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2565
ชิมบาชิ

ย่านชิมบาชิ
ด้านหน้าสถานีรถไฟชิมบาชิ
ชิมบาชิ (Shinbashi) เป็นย่านธุรกิจการค้าหนึ่งในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ใกล้กับย่านชิโอโดเมะ ในปี 1872 ชิมบาชิเป็นย่านที่ตั้งของสถานีรถไฟชิมบาชิ สถานีรถไฟต้นสายแห่งแรกของโตเกียว เส้นทางระหว่างชิมบาชิและโยโกฮามะ ทำให้ย่านชิมบาชิเป็นศูนย์กลางคมนาคมทางรถไฟที่สำคัญ และพัฒนาเป็นย่านธุรกิจการค้าที่สำคัญมาตั้งแต่อดีต จนกระทั่งมีการพัฒนาพื้นที่ย่านชิโอโดเมะขึ้นมาใหม่ในบริเวณใกล้เคียง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Shinbashi, Tokyo- Shinbashi, Tokyo
หมวดหมู่:ย่านในโตเกียว
โหมะ

พิธีโหมะ
ในศาสนาอินเดีย โหมะ (อักษรเทวนาครี: होम) หมายถึงพิธีไฟที่ประกอบในโอกาสพิเศษโดยนักบวช โดยมักประกอบพิธีนี้แก่ผู้ครองเรือน ("คฤหัสถ์") บางทีอาจเรียกพิธีโหมะว่าเป็น "พิธีบูชายัญ" เนื่องจากไฟในพิธีจะเผาทำลายเครื่องสักการะ เช่น ธัญพืช, กี, นม, ธูป และเมล็ดพันธุ์
โหมะมีที่มาจากศาสนาพระเวท และถูกนำมาปรับใช้ในสมัยโบราณทั้งในศาสนาพุทธและศาสนาเชน พิธีปฏิบัตินี้ยังแพร่หลายจากอินเดียไปสู่เอเชียกลาง เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พิธีโหมะยังคงเป็นส่วนสำคัญในพิธีการฮินดูจำนวนมาก และยังมีรูปแบบต่าง ๆ ที่ยังปฏิบัติอยู่ในศาสนาพุทธ โดยเฉพาะในแถบทิเบตและญี่ปุ่น รวมถึงในศาสนาเชนยุคใหม่เช่นกัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาฮินดู
วัดท้าวอู่ทอง (จังหวัดปราจีนบุรี)

วัดท้าวอู่ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกไม้ลาย อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
ประวัติของวัดมีเรื่องเล่าสืบกันมาว่า วัดท้าวอู่ทองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2000 โดยราษฏรที่อพยบหนีโรคอหิวาห์มาจากเมืองอู่ทอง โดยตายายคู่หนึ่ง ที่อพยพหนีโรคอหิวาห์มาจากเมืองอู่ทอง โดยนำเงินที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) พระราชทานทรัพย์มาให้จำนวนมาก ใช้ในการก่อสร้างวัดแห่งนี้ จึงตั้งชื่อตามพระนามของพระองค์ เพื่อเป็นการเทิดทูนและเฉลิมพระเกียรติ อย่างไรก็ดีข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1921 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420
โบราณสถานที่สำคัญของวัดคือ มณฑปรูปทรงสี่เหลี่ยม ตัวอาคารเป็นคอนกรีต คล้ายศิลปตะวันตก ขนาดตัวอาคารวัดโดยรอบได้ 130 เมตร สูง 10 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2453 ภายในอาคารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ 4 องค์ (พระพุทธรูปทั้ง 4 องค์ ศิลปะอู่ทอง ทรงพระนามว่า พระกกุสันธพุทธเจ้า พระโกนาคมณพุทธเจ้า พระกัสสปพระพุทธเจ้า พระศรีศากยมุนีโคดมพุทธเจ้า) สูง 6–8 เมตร มีพุทธลักษณะงดงาม ประทับนั่งหันพระปฤษฎางค์ (ด้านหลัง) เข้าหากัน นอกจากนั้นวัดยังมีต้นตะเคียนทองที่ได้รับเลือกเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน มีอายุกว่า 600 ปี

**อ้างอิง**
ท้าวอู่ทอง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปราจีนบุรี
สิทธิครอบครองและพกพาอาวุธ

สิทธิครอบครองและพกพาอาวุธ หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า สิทธิพกพาอาวุธ เป็นสิทธิของบุคคลในการครอบครองอาวุธเพื่อพิทักษ์ชีวิต เสรีภาพและทรัพย์สิน ความมุ่งหมายของสิทธิปืนคือเพื่อป้องกันตน รวมทั้งเป็นหลักประกันต่อต้านทรราช ตลอดจนเพื่อกิจกรรมล่าสัตว์และการกีฬา96 มีประเทศที่รับรองสิทธิครอบครองและพกพาอาวุธ ได้แก่ เช็กเกีย กัวเตมาลา สวิตเซอร์แลนด์ ยูเครน สหรัฐ และเยเมน
ปรากฏการบรรจุสิทธิดังกล่าวในรัฐธรรมนูญลายลักษณ์อักษรไม่บ่อยนัก ในปี ค.ศ. 1875 พบว่า ร้อยละ 17 ของรัฐธรรมนูญของประเทศต่าง ๆ มีสิทธิพกพาอาวุธ นับแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สัดส่วนดังกล่าวลดลงเหลือน้อยกว่าร้อยละ 9 และลดลงอย่างต่อเนื่อง การศึกษาของทอม กินสเบิร์ก และคณะ พบว่า มีรัฐธรรมนูญเพียง 15 ฉบับ (ใน 9 ประเทศ) ที่ระบุสิทธิพกพาอาวุธอย่างชัดแจ้ง เกือบทั้งหมดเป็นรัฐธรรมนูญในลาตินอเมริกา และส่วนใหญ่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 19

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิทธิและเสรีภาพพลเมือง
หมวดหมู่:การเมืองเรื่องปืน
หมวดหมู่:สิทธิมนุษยชน
วัดคชศิลาวนาราม

วัดคชศิลาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ใน ตำบลบาละ อำเภอกาบัง จังหวัดยะลา 
วัดคชศิลาวนารามมีนายนุกูล และนางกานดา เศรษฐกุล เป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด และผู้ก่อตั้งวัด คือ พระครูปลัดธวัธชัย ฉายา ญาณสุโข เจ้าอาวาสวัดปูแหล ตำบลบาโร๊ะ อำเภอยะหา จังหวัดยะลา และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดคชศิลาวนาราม กระทรวงศึกษาธิการประกาศแต่งตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนานามว่า "วัดคชศิลาวนาราม" ประกาศ ณ วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 
แม้จะอยู่ภายใต้สังคมพหุวัฒนธรรมชายแดนใต้ ประชาชนในท้องที่ก็ยังร่วมกันบูรณะวัดดังเช่นในวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ประชาชนพหุศาสนาร่วมกันทาสี ทำความสะอาดวัด

**อ้างอิง**
คชศิลาวนาราม
หมวดหมู่:อำเภอกาบัง
คดีระหว่างสมาคมปืนเล็กยาวและปืนสั้นรัฐนิวยอร์ก กับบรูเอน

คดีระหว่างสมาคมปืนเล็กยาวและปืนสั้นรัฐนิวยอร์ก กับบรูเอน (italic=yes), 597 U.S. ___ (2022), เป็นคำวินิจฉัยหลักหมุดของศาลสูงสุดสหรัฐที่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐครั้งที่ 2 คดีมีเนื้อหาเกี่ยวกับความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของรัฐบัญญัติซัลลิแวนปี 1911 ซึ่งเป็นกฎหมายของรัฐนิวยอร์กที่กำหนดให้ผู้สมัครเอาใบอนุญาตพกพาปืนสั้นแบบปกปิดติดตัวโดยไม่มีข้อจำกัดจะต้องแสดง "เหตุอันเหมาะสม" หรือความจำเป็นพิเศษที่ต่างจากสาธารณชนทั่วไปจึงจะใช้ได้
ในคำวินิจฉัย 6–3 องค์คณะผู้พิพากษาฝ่ายข้างมากวินิจฉัยว่ากฎหมายดังกล่าวขัดต่อรัฐธรรมนูญ และวินิจฉัยว่าการพาพาปืนสั้นในที่สาธารณะเป็นสิทธิตามรัฐธรรมนูญภายใต้การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 2 การขึ้นทะเบียนอาวุธปืนของรัฐนั้นไม่เป็นการละเมิดสิทธินั้นตราบเท่าที่รัฐยังอยู่ในขอบเขตระบบ "shall-issue" คือทางการห้ามใช้ดุลยพินิจนอกเหนือจากข้อกำหนดตามกฎหมายในการออกใบอนุญาต ซึ่งจะทำให้งดออกใบอนุญาตได้เฉพาะกรณีไม่ผ่านการตรวจสอบภูมิหลังหรือที่คล้ายกัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:คดีในสหรัฐ
หมวดหมู่:สหรัฐในปี พ.ศ. 2565
ตำบลพุนพิน

พุนพิน เป็น 1 ใน 16 ตำบลของอำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟชุมทางบ้านทุ่งโพธิ์ซึ่งเป็นทางแยกระหว่างทางรถไฟสายใต้กับทางรถไฟสายคีรีรัฐนิคมซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายสุราษฎร์ธานี–พังงา–ท่านุ่น และในอนาคตมีแผนจะขยายไปถึงท่านุ่น

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลพุนพินมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลศรีวิชัย (อำเภอพุนพิน)- ทิศใต้  ติดต่อกับตำบลท่าข้าม (อำเภอพุนพิน)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลท่าข้าม (อำเภอพุนพิน)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหัวเตยและตำบลมะลวน (อำเภอพุนพิน)

**ประวัติ**
พื้นที่ตำบลพุนพินตั้งอยู่ริมแม่น้ำตาปีและแม่น้ำพุมดวง มีประวัติศาสตร์ยาวนาน สืบเนื่องกรณีสำนักศิลปากรที่ 12 นครศรีธรรมราช พบหลักฐานที่แหล่งโบราณคดีเขาศรีวิชัย อำเภอพุนพิน โดยเฉพาะจักรที่ทำจากโลหะสัมฤทธิ์และเครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ถัง และเศษภาชนะดินเผาจากเปอร์เซีย สนับสนุนข้อสันนิษฐานว่าเป็นรัฐโบราณตามเอกสารจีนที่เรียกว่า "พันพัน" ถือเป็นเมืองท่าสำคัญทั้งการค้าและศาสนาที่รุ่งเรืองในอดีตเมื่อ 1,300 ปีก่อน เป็นที่มาของชื่ออำเภอในปัจจุบัน ซึ่งใช้ชื่อว่าอำเภอ "พุนพิน" ตั้งแต่แรกตั้ง ใน พ.ศ. 2463 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอ "ท่าข้าม" และใน พ.ศ. 2482 ได้กลับมาใช้ชื่ออำเภอ "พุนพิน" ดังเดิม เพื่อรักษาไว้ซึ่งชื่อประวัติศาสตร์แห่งท้องถิ่น อีกทั้งประชาชนในท้องที่คุ้นชินชื่อ "พุนพิน" มากกว่า
ตำบลพุนพินได้รับการจัดตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 พร้อมกับการตั้งอำเภอ  เดิมมีการปกครองทั้งหมด 11 หมู่บ้าน ซึ่งในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2481 ได้โอนพื้นที่หมู่ที่ 1–3 (ในขณะนั้น) ของตำบลพุนพิน ไปขึ้นกับตำบลท่าข้าม และโอนพื้นที่หมู่ที่ 11 (ในขณะนั้น) ของตำบลพุนพิน ไปขึ้นกับตำบลมะลวน และในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2492 ได้โอนพื้นที่หมู่ที่ 1 (ในขณะนั้น) ของตำบลพุนพิน ไปขึ้นกับตำบลท่าข้าม และในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ได้แยกพื้นที่หมู่ที่ 1 (บ้านดอนทราย) และหมู่ที่ 5 (บ้านหัวเขา) ของตำบลพุนพิน รวมกับพื้นที่หมู่ที่ 7 (บ้านทุ่งอ่าว) ของตำบลลีเล็ด ไปจัดตั้งเป็นตำบลศรีวิชัย จึงทำให้เขตตำบลพุนพินเหลือการปกครองเพียง 3 หมู่บ้าน จนปัจจุบัน

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลพุนพินแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่ตำบลพุนพินมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลพุนพิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพุนพินทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลพุนพินที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลพุนพินใน พ.ศ. 2540

**ประชากร**
พื้นที่ตำบลพุนพินประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 3 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,370 คน แบ่งเป็นชาย 1,158 คน หญิง 1,212 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีประชากรน้อยเป็นอันดับสองในอำเภอพุนพิน
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
ใน พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

**อ้างอิง**
พุนพิน
พุนพิน
หมวดหมู่:อำเภอพุนพิน
สโมสรฟุตบอลนอตทิงแฮมฟอเรสต์ในฤดูกาล 2022–23

ฤดูกาล 2022–23 เป็นฤดูกาลที่ 157 ในการดำรงอยู่ของ นอตทิงแฮมฟอเรสต์ และเป็นฤดูกาลแรกของสโมสรที่หวนคืนสู่ลีกสูงสุดของ ฟุตบอลอังกฤษ ตั้งแต่ฤดูกาล 1998–99 นอกจากพรีเมียร์ลีกแล้ว ฟอเรสต์จะเข้าร่วมการแข่งขัน เอฟเอคัพ และ อีเอฟแอลคัพ ในฤดูกาลนี้

**สรุปฤดูกาล**
หลังจากเลื่อนชั้นกลับสู่ลีกสูงสุดในรอบ 23 ปีแล้ว นอตทิงแฮมฟอเรสต์ ก็ได้ทำการปล่อยตัวและปล่อยยืมนักเตะไปหลายราย กระทั่งวันจันทร์ที่ 20 มิถุนายน ทางสโมสรได้ทำการซื้อตัวนักเตะเข้ามาเสริมทัพคือ ไรอัน แฮมมอนด์ นายทวารดาวรุ่งจาก มิลล์วอลล์ แบบไม่มีค่าตัวด้วยสัญญา 1 ปีโดยเข้ามาอยู่ในชุด ยู-23 ต่อมาในวันเสาร์ที่ 25 มิถุนายน ได้ซื้อตัว ไตโว อโวนิยี กองหน้าทีมชาติไนจีเรีย ซึ่งเป็นอดีตนักเตะของ ลิเวอร์พูล จาก อูนีโอนแบร์ลีน มาร่วมทีมแบบไม่เปิดเผยค่าตัว แต่มีรายงานระบุว่าประมาณ 17 ล้านปอนด์ (ประมาณ 731 ล้านบาท) โดยเป็นการทำลายสถิติสโมสร ซึ่งลิเวอร์พูลจะได้เงินส่วนแบ่ง 10% จากดีลนี้คือ 1.7 ล้านปอนด์ (ประมาณ 73.1 ล้านบาท)
จากนั้นในวันเสาร์ที่ 2 กรกฎาคม พวกเขาได้บรรลุข้อตกลงในการยืมตัว ดีน เฮนเดอร์สัน ผู้รักษาประตูมือ 2 ของ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด มาใช้งานเป็นเวลา 1 ฤดูกาลโดยไม่มีออปชั่นซื้อขาด ในวันถัดมา พวกเขาบรรลุข้อตกลงในการคว้าตัว ชูเลียน บียองกอน แบ็คซ้ายชาวฝรั่งเศสวัย 22 ปีจากสโมสร ทรัว ด้วยสัญญา 3 ปีค่าตัว 5 ล้านปอนด์

**การแข่งขัน**

**สถิติทั้งหมด**

**พรีเมียร์ลีก**

**ตารางคะแนน**

**นัด**
โปรแกรมการแข่งขันพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2022/23 ได้ถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2022 สำหรับฤดูกาลที่กำลังจะมาถึง.

**เอฟเอคัพ**
เดอะ เรดส์ ถูกจับสลากออกไปเยือน แบล็กพูล ในรอบที่สาม.

**อีเอฟแอลคัพ**
ฟอเรสต์เข้าสู่การแข่งขันในรอบสองและถูกจับสลากออกไปเยือน กริมสบีทาวน์. อีกหนึ่งเกมเยือน, พบกับ แบล็กเบิร์นโรเวอส์ ุถูกจับสลากในรอบที่สี่.

**อ้างอิง**
นอตทิงแฮมฟอเรสต์
หมวดหมู่:ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลนอตทิงแฮมฟอเรสต์
วัดดอยแท่นพระผาหลวง

วัดดอยแท่นพระผาหลวง  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่

**ประวัติ**
วัดดอยแท่นพระผาหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ประวัติวัดระบุว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 1924 มีตำนานเล่าว่าก่อนที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ได้เคยมาเสวยภัตกิจ ณ แท่นหินศิลาขนาดใหญ่ และได้ทรงตรัสกับพระอานนท์ว่า ภายหน้าหินก่อนนี้จะปรากฏชื่อ ผาหลวงแท่นพระ ซึ่งคือที่ตั้งวัดปัจจุบัน
ครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมาจำพรรษาที่วัดนี้ หลังจากนั้นจึงได้ถูกทิ้งร้างไป จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2519 พระอาจารย์วัลลภกิตติภัทโต อดีตเจ้าอาวาสวัดดอยแท่นพระผาหลวง ได้พบวัดนี้ระหว่างธุดงค์และได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้น ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จมายังบ่อน้ำของวัด เพื่อทอดพระเนตรสภาพผืนป่า ทรงมีรับสั่งให้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ กรมชลประทาน และหน่วยงานภาคส่วนต่าง ๆ ร่วมกันฟื้นฟูผืนป่าบ้านโปปง

**เสนาสนะและปูชนียวัตถุ**
อุโบสถมีลักษณะเก่าเป็น 4 เหลี่ยมผืนผ้าเป็นไม้สักทั้งหลังและชั้นเดียว พระที่อยู่ด้านในจะหันหลังให้ ส่วนประตูมีนางเทวดาติดที่ประตูและมีค้านกันให้เดินเข้าไปและมีรูปวาดติดประตูที่ต่างจากวัดอื่นและอุโบสถ์ตั้งอยู่หลังก้อนหินหรือแท่นพระ เจดีย์สีเงินและรอบเจดีย์มีนักสัตว์ซึ่งยอดเจดีย์เป็นสีทองและตรงด้านล่างของเจดีย์ประดับไปด้วยแก้วที่มีหลากหลายสีติดรอบเจดีย์และตั้งอยู่ที่สูงมีบันได 100 กว่าขั้น บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นพญานาคอยู่ขนาบทั้ง 2 ข้าง ระหว่างทางเดินขึ้นบันไดมีระฆังแขวน
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานศิลปะเชียงแสนยุคต้น อายุกว่า 700 ปี แท่นผาหินก้อนใหญ่ รอยพระพุทธบาท จารึกแผ่นไม้ รั้วเหล็กที่มีการจารึกอักษรล้านนาโบราณ

**อ้างอิง**
ดอยแท่นพระผาหลวง
วัดลอยเคราะห์

วัดลอยเคราะห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดลอยเคราะห์ เดิมชื่อว่า วัดร้อยข้อ (วัดฮ้อยข้อ) สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 1910 (สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1201)  ในสมัยพญากือนา กษัตริย์องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ช่วงปลายรัชสมัยพม่ายกทัพมาตีล้านนา และยึดครองล้านนาได้สำเร็จ วัดต่าง ๆ ในเชียงใหม่จึงถูกทิ้งร้างไป ต่อมาพระเจ้ากาวิละยกทัพไปตีเมืองเชียงแสนที่ยังคงอยู่ใต้การปกครองของพม่าได้สำเร็จ จึงได้กวาดต้อนชาวเชียงแสนมาอยู่ในเมืองเชียงใหม่ ชาวเชียงแสนได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดร้อยข้อขึ้นมาใหม่ และนำชื่อวัดในเมืองเชียงแสนมาตั้งเป็นชื่อใหม่ว่า "วัดลอยเคราะห์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2040 วัดได้รับการบูรณะระหว่าง พ.ศ. 2550–2551 ซึ่งเป็นการบูรณะที่ยังคงรักษารูปแบบเดิมที่สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2408
วิหารของวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัด เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสถาปัตยกรรมล้านนา ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2545 หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นพระพุทธรูปปางสมาธิ สัตว์ในวรรณคดี และลายพรรณพฤกษา ประตูเป็นลวดลายรดน้ำรูปเทพนม และตัวปั้นลมหรือนาคสะดุ้งด้านหลัง ที่ทำลวดลายด้วยการติดกระจกสีต่าง ๆ ภายในประดิษฐาน พระพุทธศุภโชคศรีลอยเคราะห์มิ่งมงคล

**อ้างอิง**
ลอยเคราะห์
วัดหัวฝาย

วัดหัวฝาย อาจหมายถึง- วัดหัวฝาย จังหวัดฉะเชิงเทรา- วัดหัวฝาย อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย- วัดหัวฝาย อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย- วัดหัวฝาย อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย- วัดหัวฝาย อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย- วัดหัวฝาย อำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่- วัดหัวฝาย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่- วัดหัวฝาย อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่- วัดหัวฝาย อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่- วัดหัวฝาย อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่- วัดหัวฝาย จังหวัดตาก- วัดหัวฝาย อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่- วัดหัวฝาย อำเภอลอง จังหวัดแพร่- วัดหัวฝาย จังหวัดมหาสารคาม- วัดหัวฝาย อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง- วัดหัวฝาย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง- วัดหัวฝาย อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง- วัดหัวฝาย อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง- วัดหัวฝาย จังหวัดลำพูน- วัดหัวฝาย อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย- วัดหัวฝาย อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย- วัดหัวฝาย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
วัดหัวฝาย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)

วัดหัวฝาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดหัวฝายตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2130 เดิมชื่อ วัดศรีสร้อยทรายมูล สันนิษฐานว่าชาวบ้านน่าจะร่วมกันสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจและประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของคนในหมู่บ้าน เพราะในอดีตที่ตั้งของวัดอยู่นอกกำแพงเมืองเชียงใหม่และอยู่กลางทุ่งนา คงไม่ใช่วัดที่สร้างขึ้นโดยกษัตริย์หรือข้าราชการ ขุนนาง  ชาวบ้านร่วมกันสร้างใช้ชื่อว่า "วัดศรีสร้อยทรายมูล" หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดปูคำ เพราะว่าสถานที่ตั้งของวัดอยู่บริเวณทุ่งนา มีปูมาอาศัยในบริเวณดังกล่าวเป็นจำนวนมาก จนเมื่อครั้งที่ยอดพระธาตุของวัดพังลงมา มีชาวบ้านเห็น ปูเงิน ปูคำ มาอาศัยอยู่บริเวณพระธาตุ เพื่อรักษาองค์พระธาตุ จึงเรียกกันว่า วัดปูคำ หรือบ้างก็เรียกว่า วัดน้ำปู เพราะวัดตั้งอยู่กลางทุ่งนามีปูมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหัวฝาย" เพราะบริเวณใกล้วัดเป็นฝ่ายกั้นน้ำ วัดหัวฝายได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดมีเจดีย์ซึ่งแต่เดิมเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงล้านนา เนื่องจากเวลาผ่านไป สภาพของเจดีย์ก็ทรุดโทรมและพังลงมาชาวบ้านจึงร่วมกับทางวัดบูรณะเจดีย์ใหม่โดยการประดับด้วยกระจกแก้วทั้งองค์ พระพุทธรูปเก่าแก่ประจำวัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่อยู่ทั้งหมด 4 องค์ คือ พระพุทธสิงห์หนึ่ง จำนวน 3 องค์ (แต่สูญหายไป 2 องค์) พระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะเชียงแสน 1 องค์

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระดี คนะวังโส พ.ศ. 2476–2478- พระตา รตนรัฐวตโณ พ.ศ. 2478–2489- พระยาน เขมงกโล พ.ศ. 2489–2504- พระครูชลธารพิทักษ์ คำปัน มหาวัณโณ พ.ศ. 2504–2538- พระปลัดมนตรี อภิวัณโณ พ.ศ. 2538–2540- พระไปฏิกา เอกรัตน์ ประภัสโร พ.ศ. 2540–2541- พระอธิการสุกิจ คนสีโล พ.ศ. 2541–2547- พระประดิษฐ์ ทินฺนญาโณ รักษาการแทนเจ้าอาวาส ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
หัวฝาย
อัลอะเกาะบะฮ์

อัลอะเกาะบะฮ์ (al-ʿAqaba, al-ʿAgaba, pron) เป็นเมืองชายฝั่งแห่งเดียวของประเทศจอร์แดน และเป็นเมืองใหญ่สุดที่ตั้งอยู่บนอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์ เมืองตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศ และเป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตผู้ว่าราชการอัลอะเกาะบะฮ์ เมืองมีประชากร 148,398 คน (ปี 2015) และมีพื้นที่รวม order=flip ปัจจุบัน อัลอะเกาะบะฮ์เป็นเมืองที่มีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจจอร์แดนทั้งจากการค้าขายและการท่องเที่ยว ท่าเรืออัลอะเกาะบะฮ์ยังถือเป็นท่าเรือสำคัญของทั้งจอร์แดนและประเทศอื่นในภูมิภาค
ที่ตั้งของอัลอะเกาะบะฮ์มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์มาก เนื่องจากตั้งอยู่บนปลายตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลแดงระหว่างทวีปเอเชียกับแอฟริกา รวมถึงทำให้อัลอะเกาะบะฮ์มีความสำคัญมายาวนานตั้งแต่ในประวัติศาสตร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศจอร์แดน
โยฮันเนิส ดีคมัน

โยฮันเนิส ดีคมัน (Johannes Dieckmann) เป็นนักข่าวและนักการเมืองชาวเยอรมัน ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐคนแรก (ในฐานะผู้รักษาการ) ของประเทศเยอรมนีตะวันออก ระหว่างปีค.ศ. 1949 ถึง 1969
ดีคมันเกิดในฟิชเชอร์ฮูเดอ มณฑลฮันโนเฟอร์ ราชอาณาจักรปรัสเซีย ภายในจักรวรรดิเยอรมัน เป็นบุตรชายของบาทหลวงนิกายโปรเตสแตนต์ เขาจบการศึกษาสาขาเศรษฐศาสตร์และปรัชญาจากมหาวิทยาลัยในเบอร์ลิน ต่อมาในปี 1916 เขาถูกเกณฑ์ทหารเพื่อร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และได้รับบาดเจ็บหนัก ต่อมาภายหลังสงคราม เขาเข้าร่วมกับพรรคประชาชนเยอรมัน (Deutsche Volkspartei) และกลายเป็นคนใกล้ชิดของกุสทัฟ ชเตรเซอมัน และกลายเป็นแกนนำพรรคประชาชนเยอรมันส่วนภูมิภาค และได้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภารัฐซัคเซินระหว่างปี 1929 ถึง 1933
เมื่อพรรคนาซีเรืองอำนาจในปี 1933 ดีคมันถูกปลดออกจากตำแหน่งในบริษัทเชื้อเพลิงและน้ำมัน ต่อมาในปี 1939 เขาถูกเกณฑ์ทหารอีกครั้งและเข้าร่วมในยุทธการที่ฝรั่งเศสเป็นเวลาปีเศษ จากนั้นในปี 1941 เขาก็เข้าทำงานที่บริษัทอุตสาหกรรมของไซลีเชีย ต่อมาในปี 1944 เขาตกอยู่ภายใต้การสอดส่องโดยตำรวจลับ เนื่องจากลูกพี่ลูกน้องของเขาชื่อว่าวิลเฮล์ม ดีคมัน มีความเกี่ยวพันกับผู้พยายามก่อการรัฐประหารโค่นล้มฮิตเลอร์
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี 1945 เขากับแฮร์มัน คัสเนอร์ เป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรคประชาธิปไตยเยอรมนี (Demokratische Partei Deutschlands) (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคพรรคเสรีประชาธิปไตยเยอรมนี) และมีตำแหน่งเป็นกรรมการบริหารพรรค ต่อมาในปี 1948 เขาได้รับตำแหน่งมนตรียุติธรรมของรัฐซัคเซิน และเป็นรองมุขมนตรีรัฐซัคเซิน ในปีเดียวกันนั้น เขาได้รับเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจเยอรมัน (Deutsche Wirtschaftskommission) และเป็นสมาชิกสภาประชาชน (Volksrat) ต่อมาในปี 1949 เขาได้รับเลือกเป็นประธานหอประชาชน (Volkskammer) ซึ่งเป็นรัฐสภาของเยอรมนีตะวันออก และดำรงตำแหน่งจนถึงแก่กรรมในปี 1969

**อ้างอิง**
1960
หมวดหมู่:นักการเมืองเยอรมัน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
หอประชาชน

หอประชาชน (Volkskammer) คือสถาบันนิติบัญญัติในระบบสภาเดี่ยวของประเทศเยอรมนีตะวันออก
เมื่อแรกก่อตั้งประเทศเยอรมนีตะวันออก หอประชาชนมีสถานะเป็นสภาล่างในระบบสองสภา โดยที่สภาสูงมีชื่อว่า หอประชารัฐ (Länderkammer) ซึ่งเป็นสภาผู้แทนรัฐ อย่างไรก็ตามในปีค.ศ. 1952 การปกครองระดับรัฐท้องถิ่นถูกยุบเลิกทั้งหมด ท้ายที่สุด หอประชารัฐจึงถูกยุบเลิกในปีค.ศ. 1958 ประเทศเยอรมนีตะวันออกจึงเหลือหอประชาชนเพียงสภาเดียวนับแต่นั้น และถือเป็นองค์กรที่มีอำนาจสูงสุดของประเทศ โดยเป็นผู้แต่งตั้งสภาแห่งรัฐ (Staatsrat), สภารัฐมนตรี (Ministerrat) และสภากลาโหมแห่งชาติ (Nationaler Verteidigungsrat)
หอประชาชนสิ้นสภาพไปพร้อมกับการล่มสลายของเยอรมนีตะวันออกในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1990

**ประธานหอประชาชน**
รายนามประธานหอประชาชน (Präsident der Volkskammer) ผู้ดำรงตำแหน่งแทบทุกคนไม่ใช่นักคอมมิวนิสต์ ยกเว้นเพียงนายฮอสท์ ซินเดอร์มัน
# โยฮันเนิส ดีคมัน (Johannes Dieckmann)  ระหว่าง 	7 ต.ค. 1949 ถึง 22 ก.พ. 1969
# เกรัลท์ เกิททิง (Gerald Götting) ระหว่าง 12 พ.ค. 1969 ถึง 29 ต.ค. 1976
# ฮอสท์ ซินเดอร์มัน (Horst Sindermann) ระหว่าง 29 ต.ค. 1976 ถึง 13 พ.ย. 1989
# กึนเทอร์ มาล็อยดา (Günther Maleuda) ระหว่าง 13 พ.ย. 1989 ถึง 5 เม.ย.1990
# ซาบีเนอ แบร์คมัน-โพล (Sabine Bergmann-Pohl) ระหว่าง 5 เม.ย. 1990 ถึง 2 ต.ค. 1990

**การเลือกตั้ง**
หอประชาชนเคยมีการเลือกตั้งสมาชิกจำนวนสิบครั้ง- การเลือกตั้งครั้งที่ 1: วันที่ 15 ตุลาคม 1950- การเลือกตั้งครั้งที่ 2: วันที่ 17 ตุลาคม 1954- การเลือกตั้งครั้งที่ 3: วันที่ 16 พฤศจิกายน 1958- การเลือกตั้งครั้งที่ 4: วันที่ 20 ตุลาคม 1963- การเลือกตั้งครั้งที่ 5: วันที่ 2 กรกฎาคม 1967- การเลือกตั้งครั้งที่ 6: วันที่ 14 พฤศจิกายน 1971- การเลือกตั้งครั้งที่ 7: วันที่ 17 ตุลาคม 1976- การเลือกตั้งครั้งที่ 8: วันที่ 14 มิถุนายน 1981- การเลือกตั้งครั้งที่ 9: วันที่ 8 มิถุนายน 1986- การเลือกตั้งครั้งที่ 10: วันที่ 18 มีนาคม 1990

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รัฐสภาเยอรมัน
หมวดหมู่:รัฐบาลเยอรมนีตะวันออก