Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล

เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล หรือ เขตการปกครองระดับอนุมณฑล (p=Fùshĕngjí Xíngzhèngqū) ในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นนครระดับจังหวัดที่ปกครองโดยมณฑล แต่ได้รับการยกฐานะขึ้นกึ่งหนึ่ง ดังนั้น จึงอยู่ภายใต้ระดับมณฑลครึ่งหนึ่ง แต่อยู่เหนือระดับจังหวัดครึ่งหนึ่ง (จึงได้ชื่อว่า กิ่งมณฑล/อนุมณฑล)
การยกฐานะเช่นนี้ใช้กับทุกเขตการปกครอง หน่วยงานการบริหาร และพรรคการเมือง ตัวอย่างเช่น นายกเทศมนตรีของเขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล จะมีฐานะเทียบเท่ารองผู้ว่าการมณฑล
เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑลยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑล เช่นเดียวกับเขตการปกครองระดับจังหวัด อย่างไรก็ตาม มีนครระดับกิ่งมณฑลจำนวน 5 แห่งที่มีสถานะเพิ่มเป็น นครที่กำหนดไว้โดยเฉพาะในแผนของรัฐ (计划单列市 / 計劃單列市) ด้วย ซึ่งมีอำนาจในระดับมณฑลที่เหนือไปกว่าประเด็นทางเศรษฐกิจ เช่น การเงินของรัฐบาล ศุลกากร การวางแผนกลยุทธ์ทางเศรษฐกิจ นโยบายเศรษฐกิจ กิจการเศรษฐกิจต่างประเทศ การธนาคาร ฯลฯ
เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑลมีส่วนประกอบหน่วยย่อยคล้ายกับเขตการปกครองระดับจังหวัด ซึ่งประกอบด้วย พื้นที่ใจกลางเมืองที่ล้อมรอบด้วยพื้นที่ชนบท พื้นที่ดังกล่าวรวมกันแบ่งออกเป็น เขต, และอำเภอหรือนครระดับอำเภอที่อยู่โดยรอบ (โดยทั้งหมดนี้ยกฐานะเป็นระดับกิ่งจังหวัด) ที่ปกครองโดยเขตการปกครองระดับกิ่งมณฑลในนามของมณฑล ซึ่งทั้งหมดมีเขตเมืองเป็นของตนเองที่ล้อมรอบด้วยพื้นที่ชนบทของตนเอง

**แผนที่เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑลในประเทศจีน**

**นครระดับกิ่งมณฑล**
นครเดิม 16 แห่ง ได้เปลี่ยนชื่อเป็น นครระดับกิ่งมณฑล เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 1994 โดยคณะกรรมการกลางฝ่ายองค์กร ร่วมกับมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัดด้วย นครดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นเมืองหลวงของมณฑลที่นครนั้นตั้งอยู่
หลังจากที่ฉงชิ่งได้รับการจัดตั้งเป็นนครปกครองโดยตรง ทำให้ปัจจุบันมีนครระดับกิ่งมณฑลจำนวน 15 แห่ง
ฉงชิ่งเคยเป็นนครระดับกิ่งมณฑลของมณฑลเสฉวน จนมาถึงวันที่ 14 มีนาคม 1997 ฉงชิ่งได้กลายเป็นนครอิสระโดยแยกออกจากมณฑลเสฉวนอย่างสิ้นเชิง นอกจากนี้ กองผลิตและก่อสร้างซินเจียงยังมีอำนาจในระดับกิ่งมณฑลอีกด้วย
เฉิงตูเป็นนครระดับกิ่งมณฑลที่มีประชากรมากที่สุด มากกว่าประชากรของนครอิสระอย่างเทียนจิน ในขณะที่ทั้งฮาร์บินและเฉิงตูก็มีพื้นที่ทางบกใหญ่กว่าเทียนจิน
รวมแล้วมีนครระดับกิ่งมณฑล 5 แห่งที่ไม่ใช่เมืองหลวงมณฑลของตนเอง นครทั้งห้านี้ถูกกำหนดให้เป็น "นครที่มีสถานะการวางแผนอิสระ" (p=Jìhuá Dānliè Shì)

**พื้นที่ใหม่ระดับกิ่งมณฑล**
นอกจากนี้ เขตใหม่ผู่ตงของเซี่ยงไฮ้ และเขตใหม่ปินไห่ของเทียนจิน ซึ่งเป็นเขตระดับอำเภอ ก็ยังได้รับอำนาจในระดับกิ่งมณฑลอีกด้วย

**จังหวัดปกครองตนเองระดับกิ่งมณฑล**
จังหวัดอีหลี ซึ่งเป็นจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค มี 2 จังหวัดอยู่ในความปกครองคือ จังหวัดอัลไต และจังหวัดถ่าเฉิง และอีก 11 เขตการปกครองระดับอำเภอที่ถูกควบคุมภายใต้เขตอำนาจของจังหวัดอีหลีโดยตรง แต่สถานะทางกฎหมายของจังหวัดอีหลีเป็นเพียงเขตการปกครองระดับจังหวัดเท่านั้น ซึ่งเป็นกรณีพิเศษในระบบเขตการปกครองของจีน และเป็นการไม่ถูกต้องที่จะถือว่าจังหวัดอีหลีเป็นเขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล ซึ่งไม่มีหลักเกณฑ์ทางกฎหมาย จนถึงปี 2001 จังหวัดอีหลีก็ได้มีจังหวัดที่ 3 มาอยู่ในความปกครอง หน่วยย่อยที่ควบคุมโดยตรงนั้นได้รับการปกครองในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีหลี (伊犁地区)

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศจีน
หมวดหมู่:เขตการปกครองระดับจังหวัดของสาธารณรัฐประชาชนจีน
แม่น้ำย่างกุ้ง

แม่น้ำย่างกุ้ง (เรียกกันอีกชื่อว่า แม่น้ำร่างกุ้ง หรือ แม่น้ำไลง์) เกิดขึ้นจากการบรรจบกันของ แม่น้ำพะโค และ แม่น้ำมยิเมคะ (မြစ်မခမြစ်) เป็นชะวากทะเล ที่ไหลจากย่างกุ้ง ลงสู่อ่าวเมาะตะมะ ในทะเลอันดามัน เป็นร่องน้ำที่เรือเดินมหาสมุทรร่องได้จึงมีบทบาทสำคัญในทางเศรษฐกิจของประเทศพม่า
คลองตูนเต้ เชื่อมแม่น้ำย่างกุ้งกับ ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี ที่ซึ่งครั้งหนึ่งถูกขนานนามว่า 'ชามข้าวแห่งเอเชีย' ประกอบด้วยพื้นที่ sigfig=1 อันเขียวชอุ่ม สวนไม้สักและที่ลุ่มน้ำขังป่าชายเลน ปัจจุบันที่หลายแห่งถูกแผ้วถางสำหรับปลูกข้าว

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:แม่น้ำในประเทศพม่า
อำเภอหย่งเจีย

อำเภอหย่งเจีย (p=Yǒngjiā Xiàn; ภาษาถิ่นเวินโจว: yon2ko1/ yu3 ion ko) เป็นอำเภอหนึ่งภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเวินโจว ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเวินโจวไปทางเหนือประมาณ km พื้นที่ชมวิวแม่น้ำหนานซีตั้งอยู่ในอำเภอนี้ และแม่น้ำสายนี้ก็ได้รับการประกาศเข้าสู่บัญชีรายชื่อชั่วคราวของศูนย์มรดกโลกองค์การยูเนสโก

**เขตการปกครอง**
แขวง- แขวงของคณะกรรมการปกครองชั่งถัง (上塘管委会):
** แขวงเป่ย์เฉิง (北城街道)
** แขวงตงเฉิง (东城街道)
** แขวงหนานเฉิง (南城街道)- แขวงของคณะกรรมการปกครองโอวเป่ย์ (瓯北管委会):
** แขวงตงโอว (东瓯街道)
** แขวงเจียงเป่ย์ (江北街道)
** แขวงหวงเถียน (黄田街道)
** แขวงซานเจียง (三江街道)
** แขวงอูหนิว (乌牛街道)
เมือง- เมืองเฉียวโถว (桥头镇)- เมืองเฉียวเซี่ย (桥下镇)- เมืองชาโถว (沙头镇)- เมืองปี้เหลียน (碧莲镇)- เมืองซวิ่นไจ๋ (巽宅镇)- เมืองหยานโถว (岩头镇)- เมืองเฟิงหลิน (枫林镇)- เมืองหยานถ่าน (岩坦镇)- เมืองต้ารั่วหยาน (大箬岩镇)- เมืองเฮ่อเชิ่ง (鹤盛镇)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เวินโจว
วันกีฬาแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)

วันกีฬาแห่งชาติ (Supōtsu no Hi) ตรงกับวันจันทร์ที่สองของเดือนตุลาคมของทุกปีในประเทศญี่ปุ่น เดิมเรียกว่า วันสุขภาพและกีฬาแห่งชาติ หรือ วันพลศึกษา (Taiiku no Hi) เพื่อฉลองการเปิดพิธีโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 การสร้างความสำคัญถึงสุขภาพที่ดีของประชาชน และเล่นกีฬาอย่างมีความสุข ในปี 2020 วันกีฬาแห่งชาติได้เลื่อนจากวันจันทร์ที่สองของเดือนตุลาคมของทุกปีเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม เพื่อให้ตรงกับวันเปิดพิธีของโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

**ประวัติและการเฉลิมฉลอง**
ไฟล์:Yoshinori_Sakai_1964c.jpg|left|thumb|216x216px|โยชิโนริ ซาไก ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
รัฐบาลฯ ได้กำหนดให้วันที่ 10 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันเปิดพิธีของโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เป็นวันพลศึกษาในปี 1966 เพื่อจุดประสงค์ที่จะให้ประชาชนมีสุขภาพร่างกายและจิตใจที่แข็งแรง ในวันดังกล่าวโรงเรียนหรือชุมชนท้องถิ่นจะจัดงานกีฬาสี (4=งานออกกำลังกาย) โดยก่อนที่จะเริ่มเล่นกีฬา ก็จะออกกำลังกายเพื่อยืดเส้นยืดสายด้วยการบริหารกาย (Rajio Taisō) ถึงจะเริ่มเล่นกีฬา โดยกีฬาที่เล่นจะสามารถเล่นเป็นหมู่ได้ง่าย เช่น ชักเย่อ โยนลูกบอล การวิ่งผลัด โยนถุงถั่วให้ลงตระกร้าที่ผูกไว้บนเสาไม้ค้ำสูงที่เรียกว่าทามะอิเระ (Tamaire) หรือการกลิ้งลูกบอลขนาดใหญ่ไปหาสมาชิกทีมอีกฝั่ง (Otama Korogashi) เป็นต้น
แต่ต่อมาในปี 2000 ได้มีการเปลี่ยนวันพลศึกษาเป็นวันจันทร์ที่สองของเดือนตุลาคมตามระบบแฮปปี้ซันเดย์ที่ย้ายวันหยุดราชการต่าง ๆ ไปเป็นวันจันทร์เพื่อสร้างวันหยุดติดต่อกันสามวัน และในปี 2018 ได้มีการเปลี่ยนชื่อวันพลศึกษาเป็นวันกีฬาแห่งชาติ โดยมีผลบังคับใช้ในปี 2020 เป็นต้นมา ด้วยเหตุผลที่คำว่า "พลศึกษา" ให้ความรู้สึกที่โน้มไปทางการศึกษาในโรงเรียนมากกว่าและชูความสำคัญของการเล่นกีฬาเพื่อให้สอดคล้องกับโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วันหยุดในญี่ปุ่น
กีฬาแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
ฮูสวน

ฮูสวน (มีบทบาทในช่วงคริสต์ทศวรรษ 200–230) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ฟู่ ซฺวิ่น  (p=Fù Xùn) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก เดิมรับราชการกับขุนศึกเล่าเปียวในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

**ประวัติ**
ฮูสวนเป็นชาวอำเภอหนีหนาง (泥陽縣; หนี่หยางเซี่ยน) เมืองเป่ย์ตี้ (北地郡; เป่ย์ตี้จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือเขตเย่าโจว นครถงชฺวัน มณฑลฉ่านซี ฮูสวนมีความเชี่ยวชาญในการประเมินลักษณะบุคคล ได้รับเลือกเข้ารับราชการเป็นขุนนางพลเรือน และมีตำแหน่งเป็นขุนนางในสำนักราชเลขาธิการ (尚書郎; ชั่งชูหลัง) ภายหลังได้ย้ายไปอยู่แคว้นเกงจิ๋ว (ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่มณฑลหูเป่ย์และหูหนาน) และกลายมาเป็นขุนนางของเล่าเปียวผู้ครองแคว้นเกงจิ๋ว
ในปี ค.ศ. 208 หลังจากเล่าเปียวเสียชีวิตไม่นาน ขุนศึกโจโฉรุกรานแคว้นเกงจิ๋ว ยกทัพมาถึงด้านนอกซงหยง (เซียงหยาง) เมืองเอกของแคว้นเกงจิ๋ว ฮูสวนซึ่งเวลานั้นมีตำแหน่งเป็นขุนนางผู้ช่วยสำนักตะวันออก (東曹掾; ตงเฉาเยฺวี่ยน) พร้อมด้วยเก๊งอวด และฮันสง (韓嵩; หัน ซง) โน้มน้าวเล่าจ๋องบุตรชายคนเล็กและผู้สืบตำแหน่งของเล่าเปียวให้ยอมจำนนต่อโจโฉ เล่าจ๋องปฏิบัติตามคำแนะนำ ฮูสวนเข้ารับราชการกับโจโฉและได้รับบรรดาศักดิ์เป็นกวนเน่ย์โหฺว (關內侯) เป็นบำเหน็จที่ช่วยโน้มน้าวให้เล่าจ๋องยอมจำนน
ในปี ค.ศ. 220 โจผีบุตรชายของโจโฉบังคับพระเจ้าเหี้ยนเต้จักรรพรรดิพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นให้สละบัลลังก์ให้ตน แล้วสถาปนารัฐวุยก๊กขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊ก ฮูสวนรับราชการเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中; ซื่อจง) และราชเลขาธิการ (尚書; ชั่งชู) ในราชสำนักของโจผี ฮูสวนเสียชีวิตในรัชศกไท่เหอ (ค.ศ. 227-233) ในรัชสมัยของโจยอยซึ่งเป็นจักรพรรดิผู้ครองราชย์สืบจากโจผี
เมื่อครั้งที่ฮูสวนอยู่ที่แคว้นเกงจิ๋ว ครั้งหนึ่งเคยแสดงความเห็นว่าบังทองเป็น "กึ่งผู้กล้า" และคาดการณ์ล่วงหน้าว่าเผย์ เฉียน (裴潛) จะกลายเป็นคนมีชื่อเสียงจากการประพฤติที่มีคุณธรรม ข้อคิดเห็นของฮูสวนเกี่ยวกับบังทองได้รับการพิสูจน์ในภายหลังว่าถูกต้อง จากการบังทองได้รับการปฏิบัติที่ด้อยกว่าเมื่อเทียบกับจูกัดเหลียงเมื่อมารับใช้เล่าปี่ ส่วนเผย์ เฉียนในที่สุดได้เป็นหัวหน้าราชเลขาธิการ (尚書令; ชั่งชูลิ่ง) ในวุยก๊กและมีชื่อเสียงในฐานะผู้มีคุณธรรม ระหว่างที่ฮูสวนรับราชการกับโจโฉ ได้คาดการณ์อย่างแม่นยำว่าเว่ย์ เฝิ่งจะก่อกบฏในสักวัน ซึ่งก็กลายเป็นจริงในปี ค.ศ. 219

**หมายเหตุ**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซันกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซันกั๋วจื้อจู้).
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:เล่าเปียวและผู้เกี่ยวข้อง
โบบอยบอย เดอะมูฟวี่ 2

โบบอยบอย เดอะมูฟวี่ 2 (BoBoiBoy Movie 2) เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรของประเทศมาเลเซีย เป็นภาคต่อจากภาพยนตร์โบบอยบอย เดอะมูฟวี่ กำกับโดยนิซาม ราซัก เขียนบทโดยนิซาม ราซักและอนาส อับดุล อาซิซ ดนตรีประกอบโดยยูริ หว่อง ผู้สร้างโดยAnimonsta Studios ออกฉายในโรงภาพยนตร์พร้อมกัน 4 ประเทศได้แก่ ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศบรูไนและประเทศสิงคโปร์ วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศเวียดนาม วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ส่วนในประเทศไทยฉายในทางเน็ตฟลิกซ์ เสียงภาษาอังกฤษและมาเลเซีย เฉพาะซับไทยเท่านั้น

**เรื่องย่อ**
โบบอยบอยและเพื่อนๆ ต้องปกป้องพลังเอเลเมนทัลจากวายร้ายยุคโบราณที่กลับมาทวงอำนาจคืนและวางแผนก่อมหันตภัยร้ายทำลายล้างจักรวาล

**นักแสดง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษามาเลเซีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์มาเลเซีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยAstro Shaw
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โบบอยบอย
ศังกราจารย์มนเทียร

ศังกราจารยมนเทียร เป็นมนเทียรบูชาพระศิวะตั้งอยู่บนเขาศังกราจารย์ในเทือกเขาซาบาร์วาน ในเมืองศรีนคร จัมมูและกัศมีร์, ประเทศอินเดีย
ครั้งหนึ่งอาทิศังกระเคยเดินทางมาที่มนเทียรนี้ และนับจากนั้นมนเทียรก็มีความเกี่ยวข้องกับท่านมาโดยตลอด จนถึงการนำชื่อของท่านมาตั้งชื่อมนเทียร นอกจากนี้มนเทียรนี้ยังเป็นที่สักการะในบรรดาพุทธศาสนิกชนเช่นกัน ชาวกัศมีร์ที่นับถือศาสนาฮินดูเฉลิมฉลองมหาศิวราตรีเป็นประจำที่ศังกราจารยมนเทียร
ในปัจจุบันมนเทียรมีผู้เข้ามาสักการะไม่ขาดสาย และเป็นหนึ่งในจุดจาริกแสวงบุญตามอมรนาถยาตราไปยังอมรนาถมนเทียร 

**อ้างอิง==
ลาล พิหารี

ลาล พิหารี หรือ ลาล พิหารี "มฤตัก" (लाल बिहारी "मृतक"; Lal Bihari "Mritak", เกิดปี 1955) เป็นเกษตรกรและนักเคลื่อนไหวชาวอินเดีย จากอมิโลใสอำเภออะฌัมครห์ รัฐอุตตรประเทศ ผู้เคยถูกทางการประกาศเป็นผู้เสียชีวิตแล้วในระหว่างปี 1975 ถึง 1994 เขาต่อสู้กับระบบราชการของอินเดียเป็นเวลา 19 ปีเพื่อยืนยันแก่รัฐว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ในขณะเดียวกัน เขาเติมชื่อ มฤตัก (เสียชีวิตแล้ว) เข้าไปในชื่อของเขา รวมทั้งตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" เพื่อสร้างความสนใจของสาธารณะเกี่ยวกับกรณีอื่นที่คล้ายกันกับเขา

**ชีวประวัติ**
พิหารีเป็นผู้ชายธรรมดาที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในชนบทของรัฐอุตตรประเทศ วันหนึ่งเขาประสงค์ทำเรื่องขอกู้ยืมเงินจากธนาคารซึ่งจำเป็นต้องใช้เอกสารยืนยันตัวตน เขาจึงเดินทางไปยังสำนักงานสรรพากรที่ศาลาว่าการอำเภออะฌัมครห์เพื่อขอเอกสารยืนยันตัวตน แต่เจ้าหน้าที่รัฐกลับแจ้งว่าเขาเป็นผู้เสียชีวิตไปแล้วตามระเบียนของรัฐ โดยมีลุงของพิหารีเป็นผู้แจ้งแก่รัฐว่าพิหารีเสียชีวิต เพื่อที่ลุงจะได้ครอบครองที่ดินขนาดไม่ถึงหนึ่งเอเคอร์ในฆาลีลาบาดที่เป็นทรัยพ์สินของพิหารี เนื่องจากรัฐขึ้นทะเบียนพิหารีว่าเป็นผู้เสียชีวิต จึงมีการถ่ายโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินให้แก่ลุงในฐานะผู้รับมรดก
นอกจากนี้ พิหารียังพบอีกว่ามีรายชื่อบุคคลอีกกว่า 100 คนที่เผชิญสถานการณ์เดียวกัน เขาจึงตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" ขึ้นมา ปัจจุบันสมาคมมีสมาชิกกว่า 20,000 คนทั่วประเทศ และสำเร็จในการกู้คืนสถานะของบุคคลจากเสียชีวิตมาแล้วสี่คน (ข้อมูลปี 2004)
ตลอดระยะเวลานับจากนั้น พิหารีพยายามจัดกิจกรรมและสร้างความสนใจในสาธารณชนขึ้นด้วยวิธีต่าง ๆ เขาจัดพิธีศพให้กับตัวเองพร้อมทั้งเรียกเงินชดเชยสำหรับแม่หม้ายให้กับภรรยาของเขา ในปี 1980 เข้าเติมคำว่า "มฤตัก" (เสียชีวิต) เข้าในชื่อของเขา รวมถึงลงนามในเอกสารต่าง ๆ ในชื่อ "ลาล พิหารี ผู้ล่วงลับ" เขาเคยสมัครลงแข่งเลือกตั้งกับราชีพ คานธี ในปี 1989 เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังไม่เสียชีวิต กระทั่งในปี 1994 หรือราว 19 ปีหลังเขาเคลื่อนไหวและต่อสู้ทางกฎหมาย รัฐบาลได้แก้ไขสถานะของเขาจากผู้เสียชีวิตเป็นผู้ยังมีชีวิตอยู่
พิหารีได้รับรางวัลอิกโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2003 และในปี 2004 เขาได้ลงสมัครเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาในเขตเลือกตั้งลาลคังช์ รัฐอุตตรประเทศ

**ในวัฒนธรรมสมัยนิยม**
ในปี 2021 สาติษ กาวศิกสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับเรื่องของพิหารี ในชื่อ กากัซ, ผลิตโดยซาลมาน ข่าน ภายใต้ซาลมาน ข่าน ฟิล์มส์ นำแสดงโดยปันกัช ตริปตี, โมนัล คัชชร และ อมร อุปัธยาย ออกฉายครั้งแรกบน ZEE5 ในวันที่ 7 มกราคม 2021

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 "Mritak" recommended for Independence Day award, The Hindu, 7 July 2006
*url=http://www.motherlandmagazine.com/ghost-issue/officially-dead
เขตเจียงฮั่น

เขตเจียงฮั่น () เป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมือง และเป็นหนึ่งในเขตทั้ง 13 เขตของนครระดับจังหวัดอู่ฮั่น เมืองหลวงของมณฑลหูเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เขตนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฮั่นโข่วในอดีต

**ภูมิศาสตร์**
เขตเจียงฮั่นตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ (ฝั่งซ้าย) ของแม่น้ำแยงซี เป็นเขตที่มีพื้นที่น้อยที่สุดและมีประชากรหนาแน่นที่สุดในบรรดาเขตของอู่ฮั่น มีพรมแดนทางทิศเหนือติดกับเขตตงซีหู ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเขตเจียงอั้น ทิศใต้ติดกับเขตฮั่นหยาง และทิศตะวันตกติดกับเขตเฉียวโข่ว ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำติดกับเขตอู่ชาง ตึกอู่ฮั่นเซนเตอร์ตั้งอยู่ในเขตเจียงฮั่น

**เขตการปกครอง**
เขตเจียงฮั่นแบ่งการปกครองออกเป็น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อู่ฮั่น
การขายไตในประเทศอิหร่าน

ป้ายภาษาเปอร์เซียในประเทศอิหร่าน เขียนว่า "ฉันกำลังจะบริจาคไต เลือดกรุ๊ป A+" พร้อมเบอร์โทรศัพท์
การค้าขายไตมนุษย์เพื่อแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจในประเทศอิหร่านเป็นเรื่องถูกกฎหมายและมีการควบคุมโดยรัฐบาล ปีหนึ่ง ๆ มีชาวอิหร่านราว 1400 คนที่ขายไตข้างหนึ่งให้กับผู้รับที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ปัจจุบัน อิหร่านเป็นประเทศเดียวบนโลกที่อนุญาตให้มีการขายไตของตนโดยแลกกับค่าตอบแทน อิหร่านจึงเป็นประเทศไม่ประสบปัญหาการต้องรอเป็นเวลานานเพื่อรับการบริจาคไตเพื่อปลูกถ่าย

**ภูมิหลัง**
การปลูกถ่ายไตครั้งแรกในภูมิภาคตะวันออกกลางมีขึ้นในอิหร่านเมื่อปี 1967 และเริ่มเป็นหัตถการที่พบได้ไม่ยากในราวกลางทศวรรษ 1980s อิหร่านยินยอมให้มีการนำไตมาปลูกถ่ายจากทั้งร่างของผู้เสียชีวิตที่มีเจตจำนงบริจาคร่างกายและผู้บริจาคอวัยวะเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ปัจจุบันมีการประมาณว่าราว 13 เปอร์เซ็นต์ของการบริจาคไตมรจากร่างผู้เสียชีวิต ลดลงจากก่อนกฎหมายอนุญาตให้มีการค้าไตจะผ่านในปี 2000 ซึ่งมีการพึ่งพาไตจากร่างผู้บริจาคที่เสียชีวิตแล้วอยู่ที่เกือบ 99 เปอร์เซ็นต์ ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของตลาดอย่างสถาบันแคโต อ้างว่านับตั้งแต่มีการนำเสนอแรงจูงใจทางธุรกิจเข้ามาในตลาดค้าไต อิหร่านสามารถกำจัดการรอคิวรับบริจาคไตเพื่อปลูกถ่ายได้ภายในปี 1999 อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบโดยละเอียดจะพบว่าชาวอิหร่านจำนวนมากที่ป่วยด้วยโรคไตระยะสุดท้ายไม่ได้รับการวินิจฉัย ไม่ได้รับการส่งไปเพื่อรับการฟอกไต และฉะนั้นจึงไม่มีสิทธิ์รับการปบูกถ่ายไตตั้งแต่แรก แอแฮด ฆอดส์ (Ahad Ghods) จากโรงพยาบาลไตแฮเชมี เนแญด (Hashemi Nejad Kidney Hospital) ระบุว่า "นี่เป็นสาเหตุหลักว่าทำไมอิหร่านจึงประสบความสำเร็จในการกำจัดการรอคิวปลูกถ่ายไตได้อย่างรวดเร็ว"

**การควบคุม**
การค้าและซื้อไตนั้นดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่แบะองค์กรเพื่อการกุศล โดยมีผู้รับไตและรัฐบาลจ่ายค่าตอบแทนให้กับผู้บริจาคไต รวมถึงมีองค์กรการกุศลอื่น ๆ ที่คอยอุดหนุนค่าใช้จ่ายให้กับผู้ต้องปลูกถ่ายไตแต่ขาดทุนทรัพย์
องค์การการกุศลเพื่อการสนับสนุนผู้ป่วยไต (Charity Association for the Support of Kidney Patients; CASKP) และ มูลนิธิการกุศลเพื่อโรคพิเศษ (CFSD) ภายใต้กระทรวงสาธารณสุขและแพทยศาสตร์ศึกษาเป็นผู้ควบคุมการค้าขายใตภายใน้การสนับสนุนของรัฐบาล โดยมีองค์กรทั้งสองเป็นผู้จับคู่ผู้ให้กับผู้รับ จัดการตรวจสอบทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้อง และเพื่อป้องกันไม่ให้มีความไม่โปร่งใสหรือการฉ้อโกงเกิดขึ้น รัฐบังมีมาตรการ “ไม่ให้สถานปลูกถ่ายหรือแพทย์ผู้ทำการปลูกถ่ายเลือกผู้บริจาคไต” ค่าตอบแทนของการบริจาคไตในอิหร่านแตกต่างกันไปตามสถานการณ์ โดยทั่วไปอยู่ที่ 2,000 ถึง 4,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ราว 60,000 ถึง 120,000 บาท) ต่อการค้าไตหนึ่งข้าง ในทางกลับกัน ไตหนึ่งข้างที่ค้าขายในตลาดมืดระดับโลก อาจราคาสูงได้ถึง 160,000 ดอลลาร์สหรัฐ (4,800,000 บาท) ในบางกรณี

**มุมมองในศาสนาอิสลาม**
ในปี 1996 สถาบันนิติศาสตร์มุสลิมแห่งสหราชอาณาจักรเคยออกฟัตวาอนุญาตให้มีการปลูกถ่ายอวัยวะได้ ในฐานะการบริจาคเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อการค้าขาย

**อ้างอิง==
แม่แบบ:Class/colour/doc

This template uses a single unnamed parameter to output the colour used by each class type as a six digit hex code prefixed with a # symbol.

**Accessibility**
To accommodate readers of Wikipedia who are partially or fully color-blind or visually impaired, the contrast of the text with its background colour should reach at least Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.0's AA level; see MOS:CONTRAST for further details. Class colours are typically used with blue linked text which uses colour #0645AD. You can check contrast levels with the following online tool:  WebAIM Contrast Checker

**Template data**
{
"description": "This template uses a single unnamed parameter to output the colour used by each class type as a six digit hex code prefixed with a # symbol",
"params": {
"1": {
"label": "Class type",
"description": "One of FA, FL, FM, A, GA, B, C, Start, Stub, List, NA, Category, Current, Disambig, Audio, File, Future, Merge, Needed, Portal, Project, Redirect, Template, Book, Deferred, SL, Unassessed, or User",
"type": "string",
"required": false
}
}
}

**See also ==
แม่แบบ:Class/doc

This template is used to show WP1.0 assessment ratings on WikiProject banners and other places.

**การใช้งาน**
 class|grade
*: Where grade is the classification of the article.- class|grade|image=yes
*: yes Displays a small icon next to the grade description for all assessments (produced by class/icon).
*: no does not ever display icons.
*: image (blank or undefined) displays icons for FA, FL, A and GA classes only.- class|grade|category=category
*: Define an alternative category link.- class|grade|header=yes
*: By default the class template generates a table cell using the td element. If the template is used in the header row of a sortable table, use yes so that the cell is constructed using the th element. If used elsewhere than a header row, omit this parameter.

**ตัวอย่าง**

**ข้อมูลแม่แบบ**
{
"description": "",
"params": {
"1": {
"label": "Grade",
"description": "The classification of the article",
"type": "string",
"required": true
},
"image": {
"label": "Image",
"description": "Set to 'yes' to display an icon; 'no' to not display an icon; or no value or blank to display an icon for FA, FL, A and GA classes only",
"type": "string",
"required": false
},
"category": {
"label": "Category",
"description": "An alternative category link",
"type": "string",
"required": false
},
"header": {
"label": "Header",
"description": "Set to 'yes' if the template is used in the header row of a sortable table, so that the cell is constructed using a \"th\" element rather than a \"td\" element",
"type": "string",
"required": false
}
}
}

**ดูเพิ่ม**
 Wikipedia:Version 1.0 Editorial Team/Assessment- Template:WPBannerMeta
เหตุการณ์รถไฟชนรถบัสในจังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2563

เหตุการณ์รถไฟขนส่งสินค้าชนรถบัสคณะกฐิน พ.ศ. 2563 เป็นเหตุการณ์ที่นับว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟไทยที่ร้ายแรงครั้งหนึ่งของไทย เหตุเกิดขึ้นเมื่อเวลา 08.05 น. ของวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2563 หลังจากรถบัสโดยสารหมายเลขทะเบียน 30-1476 พระนครศรีอยุธยา บรรทุกผู้โดยสารจำนวน 57 ราย ออกจากจังหวัดสมุทรปราการเพื่อไปทอดกฐินที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุเวลาประมาณ 08.05 น. ขณะขับผ่านทางข้ามรถไฟที่ไม่มีเครื่องกั้น นายบุญส่ง สวนยิ้ม คนขับรถบัสโดยสารขับรถบัสโดยสารชนกับรถไฟบรรทุกสินค้าคอนเทนเนอร์ ที่ 852 ดีเซลเลขที่ 5102 มีต้นทางสถานีแหลมฉบัง และสถานีปลายทางลาดกระบังขณะที่ขบวนผ่านสถานีคลองบางพระ ถึง สทล.51/1 บริเวณป้ายหยุดรถคลองแขวงกลั่น ตำบลบางเตย โดยรถพุ่งไปชนกับหัวขบวนรถไฟ ทำให้คนขับและผู้โดยสารเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ จำนวน 18 ราย และมีผู้บาดเจ็บ 30 ราย หลังเกิดเหตุได้มีการนำทีมกู้ภัยเข้าช่วยเหลือ ต่อมาในวันที่ 12 ตุลาคม 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลอีก 2 ราย รวม 20 ราย

**สาเหตุของอุบัติเหตุ**
ในวันที่ 12 ตุลาคม 2563 ตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้วิเคราะห์สาเหตุของอุบัติเหตุ ดังนี้:
# บนรถเปิดเพลงเสียงดัง ทำให้คนขับไม่ได้ยินเสียงหวีดรถไฟ
# คนขับไม่คุ้นชินกับเส้นทาง
# ที่เกิดเหตุเป็นทางลาดชันและบรรทุกผู้โดยสารเกิน ทำให้ต้องเร่งความเร็วและเร่งขึ้นเนินได้ช้า
# รถไฟวิ่งมาด้วยความเร็ว จึงไม่สามารถหยุดได้ทัน

**การแก้ไขปัญหาจุดตัดทางรถไฟที่เกิดเหตุ**
ผู้นำชุมชนเครื่องกั้นและป้ายหยุดตรวจมาตั้งที่ทางลักผ่านโดยมีเจ้าหน้าที่ของการรถไฟฯ คอยโบก
*ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 7 ของชุมชนบางเตยได้รับมอบคำสั่งจากนายอำเภอเมืองฉะเชิงเทราให้ประสานหน่วยงานท้องถิ่นนำป้ายสัญญาณไฟมาติดตั้งบริเวณทางข้ามรถไฟ

**ดูเพิ่ม**
เหตุรถไฟตกรางในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2552
*รายการอุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:การขนส่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:เชินเจิ้น

หมวดหมู่:นครระดับกิ่งมณฑลในสาธารณรัฐประชาชนจีน
หมวดหมู่:เขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลกวางตุ้ง
หมวดหมู่:เขตเศรษฐกิจพิเศษในประเทศจีน
หมวดหมู่:ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจู
วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)

วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา
วัดเชตวัน หรือ วัดพระนอน เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า วัดป่าแดด เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน

**อ้างอิง**
เชตวัน
วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)

วัดเชียงคาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
วัดเชียงคาน หรือ วัดหอสองนาง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย
จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า วัดศรีสองนาง ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ หอศรีสองนาง

**อ้างอิง**
เชียงคาน
เชียงคาน
วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)

วัดท่าแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา
วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526
ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี

**อ้างอิง**
ท่าแขก
ท่าแขก
แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ

แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ (Tobidase Dōbutsu no Mori; Animal Crossing: New Leaf) เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองสังคมที่พัฒนาโดยบริษัทนินเท็นโด EAD จำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส ในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ในอเมริกาเหนือในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ในยุโรปในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และในออสตราเลเซียในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ส่วนเนื้อเรื่องเรานั่งอยู่บนรถไฟอีกคนนั่งข้างๆ มีชื่อว่าRover ตอบคำถามนิสัยผู้เล่น เป็นแบบสุ่มหน้าตา อยากจะไปเมืองไหนเราตั้งชื่อเมืองอะไรก็ได้ เราถึงที่สถานีรถไฟ มีคนมารับมีชื่อว่าIsabelleเป็นเลขาส่วนตัวของเทศมนตรี เราจะรับบทเป็นนายกเทศมนตรีประจำเมืองที่ตั้งชื่อไว้แล้า
การอัปเดตครั้งใหญ่ปี พ.ศ. 2559 ทางนินเท็นโดได้ประกาศอัปเดตชื่อว่า แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ - เวลคัมอะมีโบ (Tobidase Dōbutsu no Mori Amiibo Purasu; Animal Crossing: New Leaf - Welcome Amiibo) เกมภาพนี้จะไม่คิดค่าใช้จ่ายบวกค่าเพิ่ม ออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในออสตราเลเซียในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในยุโรปในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 และในอเมริกาเหนือในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:เกมผลิตโดยนินเท็นโด
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์

เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์ (Her Serene Highness Princess Isabelle of Liechtenstein) ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2492 ณ ประเทศเบลเยียม เป็นพระชายาใน เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์ พระอนุชาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ โดยทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2514 มีพระบุตรดังนี้
#เจ้าชายอเล็กซานเดอร์
#เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์
#เจ้าชายรูดอล์ฟฟ

**อ้างอิง**
"Biographies of the Princes and Princesses". www.fuerstenhaus.li. Retrieved 2018-08-30.
*"Prince Philipp of Liechtenstein" (PDF). LGT Private Banking. 2018-08-30.
หมวดหมู่:เจ้าหญิงลีชเทินชไตน์
หมวดหมู่:ราชวงศ์ลีชเทินชไตน์
หมวดหมู่:ชาวเบลเยียม
โตเกียวไอต์

โตเกียวไอต์ (tokyoite) เป็นแร่แบเรียมแมงกานีสวานาเดตซึ่งมีสูตรเคมีว่า Ba2(Mn3+,Fe3+)OH(VO4)2) โตเกียวไอต์มีองค์ประกอบทางเคมีคล้ายกับกามากาไรต์ (gamagarite; Ba2(Fe3+,Mn3+)OH(VO4)2) แต่มีปริมาณแมงกานีสสูงกว่า และคล้ายกับบรัคเคอบุชไชต์ (brackebuschite; Pb2(Mn3+,Fe3+)(VO4)2(OH)) ซึ่งเป็นแร่ตะกั่ววานาเดต โตเกียวไอต์ปรากฏในแหล่งสินแร่แมงกานีสคุณภาพต่ำในหินแปรและมักพบร่วมกับไฮยาโลเฟน (hyalophane) เบราไนต์ (braunite) และทามาไอต์ (tamaite)
โตเกียวไอต์ถูกค้นพบที่เหมืองชิโรมารุ เมืองโอกูตามะ อำเภอนิชิตามะในพื้นที่โตเกียวตะวันตก จังหวัดโตเกียว และสมาคมวิทยาแร่นานาชาติ (ไอเอ็มเอ) รับรองการค้นพบใน ค.ศ. 2003 ซึ่งแร่นี้ยังพบในประเทศอิตาลีด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แร่แบเรียม
หมวดหมู่:แร่แมงกานีส
หมวดหมู่:แร่วานาเดต
หมวดหมู่:แร่ไฮดรอกไซด์
หมวดหมู่:แร่วานาเดต

แร่วานาเดต คือแร่ที่ประกอบด้วยกลุ่มแอนไอออน ออร์โทวานาเดต (VO43−),ไพโรวานาเดต (V2O74−)หรือไออนที่ใหญ่กว่า การจำแนกประเภทแร่ของ Dana และ การจำแนกประเภทแร่ของ Strunz กำหนดให้วานาเดตอยู่ในประเภทแร่ฟอสเฟต ดูเพิ่มเติมที่ :หมวดหมู่:แร่วาเนเดียม
หมวดหมู่:วานาเดต
วานาเดต
วานาเดต
หมวดหมู่:ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจู

พื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำอันกว้างขวาง ซึ่งแม่น้ำจูไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ ตั้งอยู่ในมณฑลกวางตุ้ง ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน
หมวดหมู่:แม่น้ำจู
จู
หมวดหมู่:ชายฝั่งของประเทศจีน
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานของมณฑลกวางตุ้ง
หมวดหมู่:ชะวากทะเลในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาคใต้ของประเทศจีน
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานของทะเลจีนใต้
อูนาดง

อูนาดง
อูนาจู
อูนาดง (鰻丼 ย่อมาจาก unagi donburi, "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส

**รูปแบบอื่น ๆ**
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)

**ประวัติศาสตร์**
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818) โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น 
ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋) ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม
สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้ นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดง

**ดูเพิ่ม**
 คัตสึดง- กิวดง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ดมบูริ
หมวดหมู่:อาหารทะเลของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:คำศัพท์เกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่น
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง

เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ของตำบลเจ๊ะบิลัง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเจ๊ะบิลังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,039 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 16 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 982 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.70 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,687.5 ไร่ กับแบ่งพื้นที่เทศบาลออกเป็น 8 ชุมชน ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง ได้แก่ ชุมชนบ่อหลวงก้าวหน้า ชุมชนหลังโรงเรียน ชุมชนประมง ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านใหม่ ชุมชนบนควนตอนล่าง ชุมชนบนควน และชุมชนบ้านนา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง
เจ๊ะบิลัง
เจ๊ะบิลัง
หมวดหมู่:อำเภอเมืองสตูล
เทศบาลตำบลฉลุง

เทศบาลตำบลฉลุง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 5 และ 13 ของตำบลฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลฉลุงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,358 คน ปัจจุบันเป็นเทศบาลขนาดกลางซึ่งมีความเจริญเติบโตของเมืองรองจากเทศบาลเมืองสตูล 
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 967 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.25 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 781.25 ไร่ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรฉลุง และนอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ฉลุง ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับที่ทำการไปรษณีย์สตูล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลฉลุง date=2021-11-29 
ฉลุง
ฉลุง
หมวดหมู่:อำเภอเมืองสตูล
อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย

อำเภอ หรือ กาบูปาเต็น (kabupaten; regentschap) เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียรองลงมาจากจังหวัด ชื่อในภาษาอินโดนีเซีย กาบูปาเต็น บางครั้งสามารถแปลได้ว่า "เทศบาล" อำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซียจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นตำบล ซึ่งมีชื่อเรียกสองชื่อได้แก่ เกอจามาตัน (kecamatan) และ ดิซตริก (distrik) คำว่า ดิซตริก จะใช้เฉพาะในพื้นที่นิวกินีตะวันตก

**ศัพทมูลวิทยา**
ไฟล์:COLLECTIE TROPENMUSEUM Portret van een Javaanse Regent in gala-uniform. TMnr 60042311.jpg|thumb|200px|นายอำเภอชาวชวาในชุดเต็มยศ ประมาณ ค.ศ. 1900
ในภาษาอังกฤษ อำเภอของประเทศอินโดนีเซียจะเรียกว่า regency ซึ่งมีที่มาจากสมัยอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ โดยอำเภอในสมัยนั้นปกครองโดยนายอำเภอหรือ บูปาตี (bupati) และมีชื่อเรียกว่า เรอเคนต์สคัป (regentschap) หรือ กาบูปาเต็น (kabupaten) ชื่อ กาบูปาเต็น ในภาษาชวาได้แพร่เข้ามาในภาษาอินโดนีเซียและใช้ในภาษาอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน ชื่อตำแหน่ง บูปาตี มีมาตั้งแต่ก่อนเนเธอร์แลนด์จะเข้าปกครองอินโดนีเซีย และเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้เข้าครองอินโดนีเซียและล้มล้างราชวงศ์เดิม บูปาตี ก็ยังคงได้รับการรักษาไว้ ชื่อตำแหน่ง บูปาตี นั้นมาจากภาษาสันสกฤต ภูมิปติ (भूमिपति) ซึ่งหมายถึงเจ้าผู้ครองนคร และปรากฏเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าร่วมพระราชพิธีแสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์บนจารึกเตอลากาบาตูในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย

**สมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์**
แม้ว่าชื่อตำแหน่ง บูปาตี จะส่อว่าผู้ปกครองท้องถิ่นจะสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนพื้นถิ่นก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว บูปาตี จะรับคำสั่งจากขุนนางชาวเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่าง บูปาตี กับตัวแทนของเนเธอร์แลนด์จะค่อนข้างก้ำกึ่งกัน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มีอำนาจทางกฎหมายและทางการทหารในอินโดนีเซีย (หรือหมู่เกาะอินเดียตะวันออก) แต่ขุนนางตัวแทนของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์จะมีฐานะเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับ บูปาตี เท่านั้น

**ยุคหลังซูฮาร์โต**
หลังจากที่ซูฮาร์โตประกาศลาออกจากตำแหน่ง ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะกระจายอำนาจออกจากศูนย์กลางเข้าสู่ระดับท้องถิ่นที่เรียกว่า เปอเมอการัน (pemekaran) กฎหมายสำคัญหลายฉบับเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นถูกประกาศใช้ใน ค.ศ. 1999 จำนวนอำเภอและนครในประเทศอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นจากประมาณ 300 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 เป็น 514 ใน ค.ศ. 2014 ซึ่งทำให้เป็นที่ถกเถียงในยุคปัจจุบันว่าอาจจะสิ้นเปลืองงบประมาณมากเกินไป รัฐบาลระดับสูงมองว่าควรชะลอหรือหยุดแบ่งเขตอำเภอหรือนครเพิ่ม ในขณะที่นักการเมืองท้องถิ่นสนับสนุนให้มีเขตอำเภอหรือนครใหม่เพิ่มขึ้น มีรายงานวิจัยว่าการกระจายอำนาจและงบประมาณสู่ระดับท้องถิ่นช่วยลดช่องว่างระหว่างรายได้ของแต่ละภูมิภาคได้

**สถิติ**
ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินโดนีเซียมี 416 อำเภอและ 98 นคร โดยเกาะสุมาตรามี 120 อำเภอ เกาะชวามี 85 อำเภอ หมู่เกาะซุนดาน้อยมี 37 อำเภอ เกาะบอร์เนียวมี 47 อำเภอ เกาะซูลาเวซีมี 70 อำเภอ หมู่เกาะโมลุกกะมี 17 อำเภอ และเกาะนิวกินีมี 40 อำเภอ

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่ออำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซีย- สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย- หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ

วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ (Tennō Tanjōbi) เป็นวันหยุดราชการที่ตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ปัจจุบันนี้ตรงกับวันที่ 23 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี ค.ศ. 1960

**ประวัติ**

**ยุคเก่า – ยุคกลาง**
ธงเนื่องในโอกาสวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิในปี 1877
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิมีมาตั้งแต่ช่วงยุคเมจิจนถึงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมี "พิธีเท็นโจเซ็ตสึไซ (Tenchō Setsusai)" ที่ได้รับอิทธิพลมาจากจักรพรรดิถังเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง โดยเท็นโจเซ็ตสึ มีความหมายว่า "สวรรค์นั้นยาวและโลกก็ยาว" ซึ่งหมายถึงการครองราชย์ฯ ของสมเด็จพระจักรพรรดินั้นจะคงอยู่ต่อไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคนิง (ยุคนารา) ได้มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซครั้งแรกขึ้นที่ปูชนียสถานวังสาม (Kyūchū sanden; Three Palace Sanctuaries, Three Sacred Halls) ในพิธีดังกล่าว เหล่าขุนนางชั้นสูงจะถวายสาเกและมื้ออาหารครั้งใหญ่

**ยุคสมัยใหม่**
ส่วนวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะเรียกว่า "ชิกีวเซ็ตสึ (Chikyū Setsu)" ในปีแรกของยุคเมจิ (ค.ศ. 1868) ไดโจกังได้มีการกำหนดให้วันที่มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซเป็นวันหยุดราชการ และต่อมาในปี 1873 รัฐบาลฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ (Tennō Tanjōbi) ตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะกำหนดตามวันพระราชสมภพของพระจักรพรรดิ ด้วยเหตุนี้วันดังกล่าวจึงไม่มีวันที่คงที่ เพราะฉะนั้นรัฐสภาญี่ปุ่นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องประชุมกันเพื่อแก้ไขกฎหมายเป็นรายโอกาสไป ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวันสีเขียวและวันโชวะในปี 1989 และ 2007 ตามลำดับ

**การเข้าเฝ้า**
ในวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ จะมีการจัดพิธีน้ำชาเพื่อรับรองอาคันตุกะที่สำคัญ เช่น นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา หรือคณะผู้แทนทางทูต หลังจากนั้นจึงมีการเสด็จออกมหาสมาคมต่อสาธารณชนในวันดังกล่าวที่พระราชวังหลวงโตเกียว ประชาชนจะสามารถเข้าไปในพระราชวังหลวงฯ ได้ สมเด็จพระจักรพรรดิ สมเด็จพระจักรพรรดินี และพระบรมวงศานุวงศ์จะออกมายังระเบียงรับรองและโบกพระหัตถ์ต่อประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ หลังจากพระบรมวงศานุวงศ์เสด็จพระราชดำเนินกลับ ประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ ก็จะเข้าชมอาคารภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ในปี 2020 และ 2021 (ยุคเรวะ) การเข้าเฝ้าและการลงนามถวายพระพรสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะถูกยกเลิกเนื่องด้วยสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วันหยุดในญี่ปุ่น
อินูโอโมโนะ

ภาพวาดของศิลปะการต่อสู้ อินูโอโมโนะ
อินูโอโมโนะ (Inuōmono) เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น
สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ
ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม
การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซามูไร
หมวดหมู่:ยุคคามากูระ
หมวดหมู่:ยุคมูโรมาจิ
เจ้าหญิงเซลดา

เจ้าหญิงเซลดา (Princess Zelda, Zeruda-Hime) เป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาของนินเท็นโด ถูกสร้างขึ้นโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ และเริ่มปรากฏตัวในเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาในปี 1986 เธอเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในชุดวิดีโอเกมนี้ โดยได้ปรากฏตัวมาเป็นเวลากว่าสามทศวรรษ ในเนื้อเรื่องสมมติของเกม เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฮรูล เป็นพรรคพวกกับตัวละครหลัก ลิงก์ และเป็นผู้ถือไทรฟอร์ซแห่งปัญญา
แม้ว่าเธอจะเป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมนี้ แต่บทบาทของเซลดามักจะเป็นสาวน้อยเดือดร้อนหรือผู้ช่วยลิงก์ ในหลาย ๆ เกม เซลดาถูกจับโดยกาน่อนศัตรูตัวของเกม ทำให้ลิงก์ต้องมาช่วยชีวิตเธอ ในหลายเกมเธอเป็นหนึ่งในนักปราชญ์หรือแชมป์เปี้ยนที่มีความกล้าหาญและเป็นตัวละครสำคัญในการเอาชนะกาน่อน ในเกมอื่น ๆ เช่น ออคารินาออฟไทม์ และเดอะวินด์เวกเกอร์ เธอมีบุคลิกอื่น ๆ และเข้ามามีบทบาทในเรื่องมากขึ้น ในสกายวอร์ดซอร์ด เธอได้เป็นร่างจุติของเทพธิดาไฮเลีย ทำให้ร่างของเธอมีพลังเวทมนตร์มากมาย 
เซลดาเป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในวิดีโอเกมและเป็นตัวละครยอดนิยมของนักเล่นเกมและนักคอสเพลย์ นอกจากปรากฏตัวในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาแล้ว เธอยังเป็นตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ในเกมสปินออฟและชุดวิดีโอเกมอื่น ๆ เช่น ไฮรูล วอริเออร์ส และเคเดนซ์ออฟไฮรูล เธอยังปรากฏตัวในชุดเกมซูเปอร์สแมชบราเธอส์อีกด้วย นักวิจารณ์มีตอบรับในเชิงบวกต่อการพัฒนาตัวละครของเธอ และระบุว่าเธอเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตัวละครที่สร้างโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ
หมวดหมู่:ตัวละครจากเกมชุดเดอะเลเจนด์ออฟเซลดา
หมวดหมู่:ตัวเอกจากนินเทนโด
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นเจ้าหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครมังกรในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีการสร้างตัวตนใหม่
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนินจาหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักยิงธนู
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นครอสเดรสเซอร์
หมวดหมู่:ตัวละครวิดีโอเกมที่ใช้เวทมนตร์
สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย

ตามกฎหมายของประเทศอินโดนีเซีย คำว่า "นคร" หรือ โกตา (kota) ใช้เรียกหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียและมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ หรือ กาบูปาเต็น (kabupaten) ซึ่งนครจะแตกต่างจากอำเภอในแง่ที่ว่ารายได้หลักของนครจะมาจากแหล่งอื่นนอกเหนือจากการเกษตร และประชากรของนครจะหนาแน่นกว่า อย่างไรก็ตาม คำว่า "นคร" ในอดีตมีหลักเกณฑ์ที่แตกต่างออกไป

**นิยามคำว่า "นคร" ในอดีต**
ไฟล์:Coat of Arms of Buitenzorg (1932).svg|thumb|เบยเตินซอร์คได้รับสถานะนคร (เคอเมนเตอ) จากรัฐบาลของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1905

**เคอเมนเตอ**
ในสมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ นครถูกปกครองโดยใช้ชื่อ เคอเมนเตอ (gemeente) หรือเทศบาลหลังจากที่มีการประกาศพระราชบัญญัติการกระจายอำนาจใน ค.ศ. 1903 เคอเมนเตอ เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม

**โกตาเบอซาร์ และ โกตาเกอจิล**
ชื่อ โกตาเบอซาร์ (kota besar) หรือ "เมืองใหญ่" และ โกตาเกอจิล (kota kecil) หรือ "เมืองเล็ก" ได้รับการประกาศใช้ตามรัฐบัญญัติฉบับที่ 22 ประจำ ค.ศ. 1948 โดย โกตาเบอซาร์ เทียบได้กับ กาบูปาเต็น หรืออำเภอซึ่งเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สอง ในขณะที่ โกตาเกอจิล เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม

**โกตารายา โกตามาดียา และ โกตาปราจา**
หลังจากที่รัฐบัญญัติฉบับที่ 18 ประจำ ค.ศ. 1965 มีผลบังคับใช้ นครในประเทศอินโดนีเซียแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ โกตารายา (kotaraya) ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับจังหวัด โกตามาดียา (kotamadya) ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ และ โกตาปราจา (kotapraca) ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับตำบลหรือ เกอจามาตัน (kecamatan) กรุงจาการ์ตาเป็นนครเพียงแห่งเดียวที่มีฐานะเป็น โกตารายา เนื่องจากเป็นเมืองหลวงของประเทศ
สถานะ โกตารายา และ โกตาปราจา ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1974 ในขณะที่ โกตามาดียา ใช้เรียกพื้นที่เขตเมืองส่วนใหญ่ในประเทศอินโดนีเซียจนถึง ค.ศ. 1999

**โกตา**
คำว่า "โกตา" ถูกนำมาใช้เรียกแทน โกตามาดียา หลังสิ้นสุดรัฐบาลของซูฮาร์โต โดย โกตา จะปกครองโดยนายกเทศมนตรีหรือ วาลีโกตา (walikota) ซึ่งได้รับเลือกตั้งจากประชาชนในท้องถิ่นและดำรงตำแหน่งสมัยละห้าปี ไม่เกินสองสมัยติดต่อกัน

**สถานะนครของกรุงจาการ์ตา**
อาคารศาลาว่าการกรุงจาการ์ตา
บาตาฟียาหรือจาการ์ตาในปัจจุบันเป็นเมืองแรกที่ได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นเมืองโดยจักรวรรดิดัตช์ ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1621 ได้มีการจัดตั้งสภานครหรือ สตัด (stad) ขึ้นที่บาตาฟียา และต่อมาในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1905 บาตาฟียาได้กลายเป็น เคอเมนเตอ แห่งแรกในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ และจนถึงการประกาศเอกราชของประเทศอินโดนีเซีย บาตาฟียาหรือจาการ์ตาก็ยังคงเป็นนครขึ้นกับจังหวัดชวาตะวันตก ก่อนที่จะเปลี่ยนสถานะเป็นนครระดับจังหวัดครั้งแรกหลังมีการประกาศใช้รัฐบัญญัติฉบับที่ 1 ประจำ ค.ศ. 1957 แม้ว่าตามกฎหมายของอินโดนีเซียจะถือว่าจาการ์ตาเป็นจังหวัด แต่โดยพฤตินัยแล้วจาการ์ตาก็ยังคงถูกมองว่าเป็น "นคร" อยู่ ในฐานข้อมูลสถิติของสหประชาชาติก็ยังคงระบุว่าจาการ์ตาเป็น "นคร"

**รายชื่อนครในประเทศอินโดนีเซีย**
หมายเหตุ
*note|a|a ในขณะนั้นใช้ชื่อ "บาตาฟียา"
*note|b|b ในขณะนั้นใช้ชื่อ "กูตาราจา"
*note|c|c ในขณะนั้นใช้ชื่อ "ตันจุงการัง-เตอลุกเบอตุง"

**ดูเพิ่ม**
 อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย- เขตการปกครองของประเทศอินโดนีเซีย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย

อินโดนีเซีย
อาสึนะ (ซอร์ดอาร์ตออนไลน์)

อาสึนะ ยูกิ (Yūki Asuna) เป็นตัวละครที่ปรากฏในไลท์โนเวลชุดซอร์ดอาร์ตออนไลน์โดยเรกิ คาวาฮาระ เธอมีชื่อเรียกสั้น ๆ ว่าอาสึนะ (Asuna) ซึ่งเป็นชื่อผู้เล่นของเธอในวิดีโอเกมตามเนื้อเรื่องในนิยาย อาสึนะปรากฏตัวในฐานะคนรักของคิริโตะและตัวละครหลักหญิง เธออยู่ในนิยายในฐานะรองหัวหน้าของกิลด์ภาคีอัศวินโลหิต (Ketsumei Kishidan) ซึ่งโดดเด่นในเรื่องการเป็นกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดในไอร์แครด เธอได้รับชื่อเสียงในฐานะผู้เล่นที่มีทักษะในเกม ทำให้เธอได้รับฉายาว่าประกายแสง (Lightning Flash, ライトニングフラッシュ) ซึ่งประกอบกับความน่าดึงดูดใจทางร่างกายของเธอ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักและเป็นที่ต้องการของผู้เล่นคนอื่นๆ
ทั้งอาสึนะและคิริโตะได้กลายเป็นตัวละครยอดนิยมในแฟนคลับอนิเมะและมังงะ มักปรากฏอยู่ในรายชื่อตัวละครอนิเมะยอดนิยม นอกจากนี้อาสึนะยังปรากฏตัวในสินค้าอย่างเป็นทางการของซอร์ดอาร์ตออนไลน์หลายรายการ และได้รับการตอบรับเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่ โดยเน้นที่ความสัมพันธ์ของเธอกับคิริโตะ ความน่าดึงดูดใจ และบทบาทในชุดนิยาย

**การสร้างและแนวคิด**
ในการให้สัมภาษณ์กับผู้เขียนเรกิ คาวาฮาระ เขาบอกว่าตัวละครหญิงในซอร์ดอาร์ตออนไลน์ไม่ได้อิงจากใครก็ตามที่เขารู้จักในโลกแห่งความเป็นจริง โดยเขากล่าวว่า "ปกติฉันไม่เคยสร้างตัวละคร ฉาก หรืออะไรมาก่อนฉันเริ่มเขียน ขณะที่ฉันเขียนเนื้อเรื่อง สาว ๆ กลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ยังไงก็เถอะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อย่างใดก็ตาม ความคิดที่อ่อนเกินหรืออารมณ์ที่ซ่อนอยู่บางอย่างของฉัน สร้างตัวละครที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยความสามารถ" คาวาฮาระยังเสริมอีกว่าเขาเขียนนิยายนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขามองว่าเกมออนไลน์ไม่ใช่การเจ็บป่วยทางสังคมหรือหลบหนีจากชีวิตจริง และด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจแสดงเกมในไลท์โนเวลในแง่บวก
ที่งาน Sakura-Con 2013 คาวาฮาระตอบว่า "ตัวละครของอาสึนะที่ฉันสร้างมาอาจจะสมบูรณ์แบบเกินไปสำหรับซอร์ดอาร์ตออนไลน์นิดหน่อย เมื่อร่วมงานกับคิริโตะก็แทบจะไม่มีปัญหาใด ๆ เลยที่ทั้งคู่ไม่สามารถเอาชนะได้" หลังจากได้รับคำถามว่าอาสึนะเป็น "ตัวละครที่ยุ่งยาก" ในการพัฒนาหรือไม่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ตัวละครในซอร์ดอาร์ตออนไลน์
หมวดหมู่:ตัวละครนักดาบในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักฟันดาบสากล
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นอัศวินหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครวัยทีนในอนิเมะและมังงะ
แม่แบบ:บทความคัดสรร/ธันวาคม 2564

มะเร็งท่อน้ำดี หรือ โคแลงจิโอคาร์ซิโนมา เป็นมะเร็งชนิดหนึ่งที่เกิดกับท่อน้ำดี อาการของโรค เช่น ปวดท้อง ดีซ่าน น้ำหนักลด คันทั่วร่าง และไข้ นอกจากนี้ อาจพบว่าอุจจาระสีจางและปัสสาวะสีเข้ม มะเร็งในตำแหน่งอื่น ๆ ที่นับเป็นมะเร็งท่อน้ำดี ได้แก่ มะเร็งถุงน้ำดี และมะเร็งของกระเปาะของวาเตอร์
ปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งท่อน้ำดี เช่น ท่อน้ำดีอักเสบแข็งปฐมภูมิ ลำไส้ใหญ่อักเสบเป็นแผล ตับแข็ง ตับอักเสบซี ตับอักเสบบี การติดเชื้อพยาธิใบไม้ตับบางชนิด และการผิดรูปของตับบางชนิด อย่างไรก็ดี บุคคลส่วนใหญ่ไม่สามารถหาปัจจัยเสี่ยงได้ การวินิจฉัยเป็นการตั้งข้อสงสัยโดยอาศัยการทดสอบเลือด การถ่ายภาพทางการแพทย์ การส่องกล้องลำไส้ และบางทีรวมถึงการสำรวจโดยผ่าตัด ยืนยันโรคโดยการตรวจสอบเซลล์จากเนื้องอกภายใต้กล้องจุลทรรศน์ ตรงแบบเป็นมะเร็งชนิดต่อม
หากผู้ป่วยมะเร็งท่อน้ำดีมีอาการครบตามแบบฉบับ มักอยู่ในระยะที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้แล้ว ในผู้ป่วยเหล่านี้การรักษาประทังอาจได้แก่การผ่าตัดออก เคมีบำบัด รังสีบำบัด และการใส่ท่อค้ำยัน การผ่าตัดสามารถตัดเนื้องอกออกได้ในผู้ป่วยประมาณหนึ่งในสามที่มะเร็งเกิดที่ท่อน้ำดีรวม และน้อยกว่านั้นหากเกิดในตำแหน่งอื่น ทำให้มีโอกาสหายขาดได้ กระนั้นแม้ผ่าตัดออกได้สำเร็จ แต่โดยทั่วไปยังแนะนำเคมีบำบัดและรังสีบำบัดอยู่ ในผู้ป่วยบางส่วนอาจรักษาด้วยการผ่าตัดอาจปลูกถ่ายตับ แม้การผ่าตัดสำเร็จ แต่โดยทั่วไปแล้วจะมีโอกาสรอดชีวิต 5 ปีไม่ถึง 50% (อ่านต่อ...)
บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด – เรนอินบลัด – แกรนด์เทฟต์ออโต Vที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
อำเภอเซี่ยน

อำเภอเซี่ยน หรือ เซี่ยนเซี่ยน (p=Xìàn Xiàn) เป็นอำเภอหนึ่งทางตะวันออกของมณฑลเหอเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน อำเภอนี้อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดชางโจว

**เขตการปกครอง**
อำเภอเซี่ยนแบ่งการปกครองออกเป็น 4 เมือง 13 ตำบล และ 1 ตำบลชนชาติ ดังนี้
เมือง:- เมืองเล่อโช่ว (乐寿镇)- เมืองหวยเจิ้น (淮镇镇)- เมืองกัวจวง (郭庄镇)- เมืองเหอเฉิงเจีย (河城街镇)
ตำบล:- ตำบลหานชุน (韩村乡)- ตำบลมั่วหนาน (陌南乡)- ตำบลเฉินจวง (陈庄乡)- ตำบลเกากวน (高官乡)- ตำบลชางหลิน (商林乡)- ตำบลต้วนชุน (段村乡)- ตำบลจางชุน (张村乡)- ตำบลหลินเหอ (临河乡)- ตำบลเสี่ยวผิงหวาง (小平王乡)- ตำบลฉืออู่จี๋ (十五级乡)- ตำบลเหล่ย์โถว (垒头乡)- ตำบลหนานเหอโถว (南河头乡)- ตำบลซีเฉิง (西城乡)
ตำบลชนชาติ:- ตำบลชนชาติหุย เปิ่นไจ (本斋回族乡)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชางโจว
การหยอกเย้าของอีฟ

การหยอกเย้าของอีฟ (Eve teasing) เป็นการเกลื่อนคำ ซึ่งพบได้เป็นหลักในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย ใช้สำหรับกล่าวถึงการคุกคามทางเพศและการล่วงละเมิดทางเพศจากผู้ชายที่มีต่อผู้หญิงในที่สาธารณะ ชื่อ "อีฟ" ถูกเท้าความถึงตำนานการสร้างในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้องกับอาดัมและอีฟ ปัญหาดังกล่าวได้รับการพิจารณาว่าเป็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับความประพฤติผิดของเยาวชนชาย ซึ่งเกี่ยวกับการคุกคามทางเพศในพิสัยความรุนแรงตั้งแต่การใช้คำพูดชี้นำทางเพศ, การสัมผัสเล็กน้อยในที่สาธารณะและการโห่แซวทางเพศจนถึงการลูบคลำ
คณะกรรมาธิการสตรีแห่งชาติอินเดียได้แนะนำว่าการใช้คำดังกล่าวเป็นการลดความจริงจังของพฤติกรรมที่ผิดและควรเปลี่ยนไปใช้คำอื่นที่มีความเหมาะสมมากกว่านี้  คณะกรรมาธิการพิจารณารากอรรถศาสตร์ของคำนี้ในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย ซึ่งการหยอกเย้าของอีฟใช้อ้างถึงธรรมชาติที่ยั่วยวนของอีฟ และจัดวางความรับผิดชอบให้แก่หญิงในฐานะผู้ยั่วยวนทางเพศ การหยอกเย้าผู้หญิง วิพากษ์วิจารณ์พวกเธอ, คุกคามด้วยคำพูดหรือร่างกาย และสร้างความลำบากให้พวกเธอโดยจงใจถือว่าเป็นการหยอกเย้าของอีฟ
ด้วยเป็นการคุกคามส่วนบุคคล การคุกคามทางเพศเป็นสิ่งที่ยากลำบากในการพิสูจน์ทางนิตินัย เนื่องจากผู้กระทำความผิดมักคิดหาวิธีล่วงละเมิดผู้หญิงอย่างรอบคอบ แม้ว่าการหยอกเย้าของอีฟจะเกิดขึ้นบ่อยครั้งในพื้นที่สาธารณะ ถนน และรถโดยสายก็ตาม หนังสือนำเที่ยวบางเล่มได้เตือนนักท่องเที่ยวหญิงให้หลีกเลี่ยงความสนใจจากชายกลุ่มดังกล่าวด้วยการสวมใส่ชุดสุภาพและมิดชิด อย่างไรก็ตามมีการรายงานการคุกคามดังกล่าวจากหญิงอินเดียและชาวต่างชาติที่สวมเสื้อผ้ามิดชิด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การทารุณทางเพศ
ซีนางัก

ซีนางัก (sinangag) ข้าวผัดกระเทียม หรือ ข้าวกระเทียม เป็นข้าวผัดแบบฟิลิปปินส์ที่ปรุงโดยการผัดข้าวสุกกับกระเทียม โดยทั่วไปจะนิยมใช้ข้าวเหลือจากมื้อก่อนหน้าเนื่องจากเนื้อข้าวจะแน่นกว่าและผ่านกระบวนการหมักมาแล้วเล็กน้อย ซีนางักที่ปรุงเสร็จแล้วจะโรยด้วยกระเทียมเจียว เกลือ พริกไทยดำ และบางครั้งจะโรยต้นหอมสับด้วย
ซีนางักนิยมรับประทานร่วมกับเนื้อแห้ง เช่น เบคอน ไส้กรอกแบบแห้งหรือ โลงกานีซา ตาปา หรือเนื้อเค็มตากแห้ง สแปม หรือแฮมกระป๋อง และ ดาอิง หรือปลาเค็มแห้ง เป็นต้น และอาจจะรับประทานร่วมกับไข่กวนหรือไข่ดาว ข้าวผัดชนิดนี้ไม่เหมือนกับข้าวผัดชนิดอื่นเนื่องจากมีเครื่องปรุงหลักเพียงสองอย่างได้แก่ข้าวและกระเทียม เพื่อไม่ให้กลบรสชาติของกับข้าว ในบริเวณหมู่เกาะวิซายัส ซีนางักมักจะปรุงแต่งด้วยเกลือเฉพาะที่เรียกว่า อาซินตีบูโอก
ซีนางักมักรับประทานเป็นอาหารเช้าและใช้ข้าวที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า บางครั้งก็จะปรุงในน้ำที่เหลือจากอาโดโบ ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าการใช้ข้าวหุงสุกใหม่มาผัดซีนางักเป็นเรื่องไม่สมควร

**ดูเพิ่ม**
 ข้าวผัดอาลีเก- ข้าวผัดบาโกโอง- ข้าวผัด- อาหารฟิลิปปินส์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ข้าวผัด