Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ชาตรี ศิษย์ยอดธง

ชาตรี ตรีศิริพิศาล หรือฉายา ชาตรี ศิษย์ยอดธง เป็นผู้บริหาร ครูฝึกสอนศิลปะป้องกันตัว เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้ง ประธานและซีอีโอของวันแชมเปียนชิพซึ่งเป็นโปรโมเตอร์ของสิงคโปร์ประเภทกีฬาต่อสู้

**ประวัติ**
ชาตรี ศิษย์ยอดธง เกิดเมื่อ พ.ศ. 2514 บิดาเป็นชาวไทย ส่วนมารดาเป็นชาวญี่ปุ่น เติบโตที่ประเทศไทย ธุรกิจที่บ้านล้มละลายตอนอายุ 20 คุณแม่ได้พาเขาและน้องชายไปปักหลักที่อเมริกา ชาตรีจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาเศรษฐศาสตร์ที่ Tufts University และสอบชิงทุนได้ในระดับปริญญาโทสาขา MBA ที่ Harvard Business School, Harvard University หลังเรียนจบ ชาตรีตั้งบริษัทไอทีขึ้นมา และขายต่อได้ในราคา 1 ล้านเหรียญ จากนั้นเขาก็เข้าสู่วงการเฮดจ์ฟันด์หรือกองทุนเก็งกำไร มีคนเสนอทุนให้ตั้งกองทุนมูลค่า 500 ล้านเหรียญในวอลล์สตรีต ทำได้ร่วม 10 ปี จนมีความร่ำรวยมีเงินหลายพันล้าน
ชาตรีตัดสินใจกลับมาปักหลักที่เอเชีย ด้วยความชื่นชอบศิลปะการป้องกันตัว จึงตั้งอีโวลฟ์เอ็มเอ็มเอ (Evolve MMA) และวันแชมเปียนชิพขึ้นที่สิงคโปร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยไทย
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
เครื่องปรุงรส

เครื่องปรุงรสที่จำเป็นในร้านอาหารชาฮ่องกง
ไฟล์:Salt,_sugar_and_pepper_shakers.jpg|thumb|200x200px| เกลือ พริกไทยดำ และ น้ำตาล เป็นเครื่องปรุงรสทั่วไปบนโต๊ะในร้านอาหารแบบตะวันตก
ไฟล์:Kruiden_in_Egyptische_bazaar_Eminönü_Istanbul.JPG|thumb|200x200px| ตลาดขายเครื่องปรุงรสใน อิสตันบูล
เครื่องปรุงรส หมายถึง ส่วนประกอบ ของอาหาร เช่น เครื่องเทศ ซอส หรือสิ่งปรุงแต่งต่าง ๆ ที่เติมลงในอาหารก่อนหรือระหว่างการปรุง ก่อนหรือระหว่างการบริโภค เพื่อให้รสชาติเฉพาะ เพิ่มรสชาติ หรือเสริมอาหาร 
เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่มาจากส่วนต่าง ๆ ของพืชทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่บางส่วนก็มาจากส่วนประกอบจากสัตว์ เช่น คัตสึโอบุชิที่ใช้ในซุปมิโซะในอาหารญี่ปุ่น หรือส่วนผสมสังเคราะห์ เช่น โมโนโซเดียมกลูตาเมต
เครื่องปรุงรสบางชนิดใช้เป็นอาหารหลักหรือส่วนประกอบหลักได้ด้วย เช่น หอมใหญ่ ยังสามารถใช้เป็นส่วนผสมผักหลักในซุปหัวหอมของฝรั่งเศส

**รูปภาพ**
Image:Dijon mustard on a spoon - 20051218.jpg|มัสตาร์ดดีฌง
Image:Oeufsmayo.JPG|มายองเนส
Image:Ketchup-01.jpg|ซอสมะเขือเทศ
Image:BasilkumPesto.jpg|เปสโต
Image:HAT YAI MARKET 2.jpg|ผงแกงกะหรี่
Image:Duck sauce packets.jpg|ซอสเป็ด
Image:Worcester Sauce 001.jpg|ซอสวุร์สเตอร์เชอร์
Image:Acar and chili sauce.jpg|อาจาด และ ซัมบัล ในอาหารอินโดนีเซีย
Image:Flying goose sriracha th.jpg|ซอสศรีราชา
Image:Shichimi 002.jpg|ชิจิมิโตงาราชิ
Image:Wasabi 002.jpg|วาซาบิ
Image:Ssamjang.png|ซัมจัง
หมวดหมู่:เครื่องปรุงรส
ทาเระ

ทาเระงา
ทาเระ (tare) เป็นเครื่องปรุงรสเหลวชนิดหนึ่งที่ใช้ในการปรุงอาหาร มักใช้ในอาหารญี่ปุ่น

**ภาพรวม**
เป็นเครื่องปรุงรสผสมที่มีลักษณะเป็นของเหลวข้นหนืด หากมีเครื่องปรุงรสเพียงชนิดเดียว เช่น เมื่อใช้แค่โชยุ โดยทั่วไปจะไม่เรียกว่าทาเระ คำว่า "ทาเระ" นั้นมีที่มาจาก "ทาเระมิโซะ (垂れ味噌, แปลว่า "มิโซะย้อย") คือ มิโซะละลายน้ำแล้วเคี่ยวในถุงผ้าแล้วห้อยให้ย้อยลงมาข้างล่าง ซึ่งใช้เป็นเครื่องปรุงรสเมื่อไม่มีโชยุ
ทาเระทำโดยการต้มเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ มิริง มีลักษณะเด่นตรงที่ความหวานและกลมกล่อม ยกเว้นทาเระเกลือในอาหารบางประเภท เช่น ชาบูชาบู ในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อาจมีการเติมเครื่องปรุงรส เช่น โปรตีนไฮโดรไลเสต สารเพิ่มความเป็นกรด และ น้ำเชื่อมข้าวโพดฟรักโทสสูง และสารเพิ่มความข้น เช่น แป้งที่ผ่านกระบวนการ
ทาเระยังถูกใช้ราเม็งชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่นโชยุราเม็งจะใช้น้ำซุปที่ปรุงรสด้วยทาเระโชยุใส่ในดาชิ ส่วนชิโอราเม็งจะใช้ทาเระเกลือ และมิโซราเม็งจะใส่ทาเระมิโซะเป็นส่วนประกอบหลัก
ทาเระอาจเทอลงไปในดมบูริ เช่นอูนาดง โดยใช้อุปกรณ์พิเศษที่มีพวยกาแบบท่อ เรียกว่า "อุนางิทาเรกาเกะ" (うなぎたれかけ) นอกจากนี้ เมื่อใช้สำหรับ ยากิโตริ จะใช้แปรงทา สำหรับคาบายากิปลาไหลอาจปรุงปลาไหลย่างโดยการแช่ในภาชนะที่ใส่ทาเระ
ซอสบางชนิดในอาหารจีนและอาหารเกาหลี นั้นก็มีลักษณะคล้ายกับทาเระ มักใช้น้ำมันพืช เป็นหนึ่งในส่วนผสม และยังมีน้ำมันงาผสมเกลือ หรือขิง และต้นหอม แต่ละภูมิภาคมีทาเระเฉพาะของตนเอง เช่น อาหารกุ้ยโจว ใช้น้ำจิ้มหลายชนิดที่เรียกว่า "จ้านสุ่ย" (蘸水)
หมวดหมู่:ซอส
หมวดหมู่:เครื่องปรุงรสญี่ปุ่น
หมวดหมู่:คำศัพท์เกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่น
โชยุราเม็ง

โชยุราเม็ง
โชยุราเม็ง (醤油ラーメン) คือ ราเม็งที่ใช้โชยุเป็นน้ำซุป
ต้นกำเนิดของราเม็งชนิดนี้มาจาก ราเม็งโตเกียว ซึ่งเสิร์ฟที่ร้านไรไรกัง (来々軒) ในอาซากุสะ ในปี 1910 ในบรรดาราเม็งในญี่ปุ่น โชยุราเม็ง มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเช่นเดียวกับชิโอราเม็ง โดยทั่วไปถ้าพูดว่า "ราเมน" บ่อยครั้งก็จะหมายถึงโชยุราเม็งนั่นเอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราเม็ง
ชิโอราเม็ง

ชิโอราเม็ง
ชิโอราเม็ง (塩ラーメン) เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใส่เส้นราเม็งที่ต้มในน้ำซุปที่ทำจากดาชิที่ปรุงรสด้วยเกลือ
น้ำซุปจะมีลักษณะใส ไม่ขุ่นเนื่องจากไม่เดือดรุนแรงเหมือนอย่างในทงกตสึราเม็ง

**รายละเอียด**
 การปรุง
 ใส่น้ำซุปดาชิและซอสเกลือลงในชามสำหรับทำซุป ใส่เส้นราเม็งต้มลงไป แล้วจึงใส่เครื่อง
 น้ำซุป
 ทำโดยการเคี่ยวส่วนผสมต่าง ๆ เช่น กระดูกไก่และสาหร่ายคมบุ
 ซอสปรุง
 ใช้เกลือเป็นส่วนประกอบหลัก และอาจมีการใช้โชยุด้วย โดยมักจะใช้เป็นโชยุขาวหรือเครื่องปรุงรสทำจากพวกปลา
 เครื่อง
 เครื่องที่ใส่อาจได้แก่ เม็มมะหรือต้นหอมที่นำมาตัดเป็นชิ้นเล็กแล้วผัดหรือต้ม หรืออาจเป็นผัก หรือ นารูโตมากิ หรือ คามาโบโกะ นอกจากนี้อาจใส่กุ้งลงไปทำเป็นชิโอราเม็งอาหารทะเล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราเม็ง
กำเนิดบาปทาโกปี้

กำเนิดบาปทาโกปี้ (Takopī no Genzai) เป็นซีรีส์เว็บมังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ไทซัง 5 เผยแพร่ทางเว็บแพลต โชเน็งจัมป์+ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 2 เล่ม  ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ออริจินัลเน็ตแอนิเมชันที่ผลิตโดย Enishiya มีกำหนดออกอากาศในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568

**ตัวละคร**
Takopī
voiced by|คุรุมิ มามิยะ (PV, การ์ตูนเสียง, อนิเมะ)
Kuze Shizuka
voiced by|เรนะ อูเอดะ (PV, การ์ตูนเสียง, อนิเมะ)
Kirarazaka Marina

Azuma Naoki
voiced by|อันนะ นางาเซะ (อนิเมะ)

**สื่อ**

**มังงะ**
ซีรีส์มังงะ กำเนิดบาปทาโกปี้ แต่งเรื่องและวาดภาพโดยタイザン5 เผยแพร่ทางเว็บแพลตโชเน็งจัมป์+ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ถึง 25 มีนาคม พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์ชูเอชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 2 เล่ม วางจำหน่ายในวันที่ 4 มีนาคมและ 4 เมษายน พ.ศ. 2565 ตามลำดับ
บริการมังงะมังงะพลัสของสำนักพิมพ์ชูเอชะเผยแพร่แต่ละตอนซีรีส์มังงะในรูปแบบแปลเป็นภาษาอังกฤษพร้อมการเผยแพร่ในรูปแบบภาษาญี่ปุ่น 
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566

**หนังสือมังงะ**

**อนิเมะ**
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าซีรีส์นี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ ภายหลังได้มีการเปิดเผยว่าเป็นออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน ที่ผลิตโดย Enishiya โดยมีทีบีเอส รับผิดชอบด้านการวางแผนและการผลิต ซีรีส์ 6 ตอนนี้จะกำกับและเขียนบทโดย ชินยะ อิโนะ ออกแบบตัวละครโดยเคตะ นางาฮาระ และแต่งเพลงโดยโยชิอากิ ฟูจิซาวะ มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2568 บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งต่าง ๆ รวมถึง เน็ตฟลิกซ์, แอมะซอนไพรม์วิดีโอ และอาเบมะ เพลงเปิดเรื่องคือ "Happy Lucky Chappy" ร้องโดยเอโนะ ในขณะะที่เพลงปิดคือ "Glass no Sen" ร้องโดย lt=Tele เมเดียลิงก์ ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

**ดูเพิ่ม**
 บาปพิศวงแห่งตระกูลอิจิโนเสะ อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการที่โชเน็งจัมป์+ - เว็บไซต์ทางการที่มังงะพลัส- noparen=true
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:เว็บคอมิกญี่ปุ่น
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเขย่าขวัญ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นประเภทบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์ชูเอชะ
หมวดหมู่:เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
หมวดหมู่:สยามอินเตอร์คอมิกส์
มิโซราเม็ง

มิโซราเม็ง
มิโซราเม็ง (miso rāmen) เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใช้มิโซะมาทำเป็นทาเระใส่ในน้ำซุปราเม็ง
มิโซราเม็งที่เป็นที่รู้จักกันดีนั้นคือราเม็งซัปโปโระ มีต้นกำเนิดในเมืองซัปโปโระ ฮกไกโด แต่ก็มีมิโซราเม็งที่มีต้นกำเนิดในภูมิภาคอื่นด้วยเช่นกัน เช่น ราเม็งเซ็นได จากเมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ, ราเม็งอากายุ จากเมืองนันโย จังหวัดยามางาตะ, ราเม็งคาโงชิมะ จากเมืองคาโงชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ เป็นต้น
มิโซราเม็งในซัปโปโระถูกคิดค้นขึ้นในปี 1955 โดยโมริฮิโตะ โอมิยะ (大宮 守人) เจ้าของร้านอาจิโนะซัมเปย์ (味の三平) ซึ่งเป็นร้านอาหารยอดนิยมในเมืองซัปโปโระ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราเม็ง
ชิงฉือลู่

ชื่อเต็มของ ชิงฉือลู่ (清实录) คือ ต้าชิงหลี่เฉาฉือลู่ (大清历朝实录) ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของจักรพรรดิแต่ละพระองค์ตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ชิง และเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ขั้นพื้นฐานสำหรับการศึกษาประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ชิง
ในประเทศไทยมีการแปล หมิงฉือลู่ และ ชิงฉือลู่ เฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับสยาม ออกเผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2549 ใช้ชื่อว่า หมิงสือลู่-ชิงสือลู่ บันทึกเรื่องจริงแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ตอนว่าด้วยสยาม

**โครงสร้าง**
ชาวแมนจูเริ่มปรับปรุง "ชิงฉือลู่" ชิงไท่จู่ฉือลู่ และ "เซฺวียนถง เจิ้งจี้" ของจักรพรรดิเซฺวียนถงหรือผู่อี๋จักรพรรดิองค์สุดท้ายจำนวน 70 เล่ม โดยชิงฉือลู่มีจำนวน 4,326 เล่ม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์ชิง
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม

เพลงที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม
หมวดหมู่:รางวัลแกรมมี สาขาดนตรีป็อป
รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม

รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม (Grammy Award for Best Pop Duo/Group Performance) เป็นรางวัลที่นำเสนอในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ซึ่งจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1958 และเดิมเรียกว่ารางวัลแกรมโมโฟน ตามกฎของหมวดหมู่รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 63 "หมวดหมู่นี้แสดงถึงความเป็นเลิศทางศิลปะในการขับร้องประเภทคู่ กลุ่ม หรือการร้องร่วมกันหรือบรรเลงเพลงป็อป การบันทึกเสียงที่กลุ่มได้รับการเรียกเก็บเงินจากศิลปินจะมีสิทธิ์ที่นี่ แม้ว่าจะมีเสียงร้องของสมาชิกเพียงคนเดียวในกลุ่มก็ตาม ทั้งกลุ่ม หรือการทำงานร่วมกัน แทนที่จะเป็นการขับร้องของนักร้องนำ เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของหมวดหมู่นี้"
รางวัลตกเป็นของศิลปินที่ขับร้อง โปรดิวเซอร์ ผู้เรียบเรียงเสียงประสาน วิศวกร และนักแต่งเพลงสามารถยื่นขอให้พิจารณาได้
เป็นหนึ่งในหลายสาขาใหม่สำหรับพิธีมอบรางวัลแกรมมีประจำปีที่จะเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 โดยเป็นการรวมสาขาก่อนหน้าสำหรับการทำงานร่วมกันเพลงป็อปยอดเยี่ยม รางวัลแกรมมีสำหรับการขับร้องเพลงป็อปคู่หรือกลุ่มยอดเยี่ยม และการดนตรีเพลงป็อปยอดเยี่ยม การปรับโครงสร้างหมวดหมู่เหล่านี้เป็นผลมาจากความปรารถนาของสถาบันการบันทึกเสียงที่จะลดรายชื่อหมวดหมู่และรางวัล และลดความแตกต่างระหว่างการทำงานร่วมกันและคู่หรือกลุ่ม
เลดีกากาเป็นศิลปินที่ได้รับรางวัลในสาขานี้มากที่สุด โดยได้ทั้งหมด 3 รางวัล ขณะที่โคลด์เพลย์เป็นศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในสาขานี้ โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 5 ครั้ง แต่พวกเขายังไม่เคยชนะในสาขานี้

**ผู้รับ**
ไฟล์:Amy Winehouse f4962007 crop.jpg|right|upright|thumb|เอมี ไวน์เฮาส์ ผู้ชนะปี ค.ศ. 2012 ได้รับรางวัลหลังเสียชีวิตครั้งแรกจากเพลง "Body and Soul" ร่วมกับโทนี เบนเนต
ไฟล์:Christina Aguilera Sanremo.jpg|thumb|upright|คริสตินา อากีเลราผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 3 สมัย และผู้ชนะในปี ค.ศ. 2015
ไฟล์:Lady Gaga JWT Toronto, 2017-09-06 (cropped2).jpg|thumb|upright|เลดีกากาผู้ชนะปี ค.ศ. 2019 และ ค.ศ. 2021 เป็นศิลปินเพียงคนเดียวที่ชนะสองครั้งนับตั้งแต่มีการปรับปรุงหมวดหมู่ใหม่
ไฟล์:Dangerous Woman Tour2.jpg|thumb|upright|ผู้ได้รับการเสนอชื่อสามครั้งและผู้ชนะในปี ค.ศ. 2021 อารีอานา กรานเด ในเพลง "Rain on Me" กับเลดีกากา เป็นการร่วมงานกันครั้งแรกของผู้หญิงล้วนที่ชนะในหมวดนี้
ไฟล์:Kim Petras 2018.jpg|thumb|upright|คิม เปตราส ซึ่งได้รับรางวัลร่วมกับแซม สมิธ ในปี ค.ศ. 2023 กลายเป็นผู้หญิงข้ามเพศอย่างเปิดเผยคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้
note|1|I แต่ละปีเชื่อมโยงกับบทความเกี่ยวกับรางวัลแกรมมีที่จัดขึ้นในปีนั้น

**ศิลปินที่ได้รับรางวัลมากที่สุด**
3 รางวัล- เลดีกากา
2 รางวัล- ซีซา- บรูโน มาส์

**ศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุด**
5 การเสนอชื่อ- โคลด์เพลย์
4 การเสนอชื่อ- อารีอานา กรานเด- เลดีกากา- มารูนไฟฟ์- เทย์เลอร์ สวิฟต์
3 การเสนอชื่อ- คริสตินา อากีเลรา- โทนี เบนเนต- จัสติน บีเบอร์- บีทีเอส- โพสต์ มาโลน
2 การเสนอชื่อ- กามิลา กาเบโย- เดอะเชนสโมเกอส์- ชาร์ลี เอ็กซ์ซีเอ็กซ์- โดจา แคต- บิลลี ไอลิช- ฟลอเรนซ์แอนด์เดอะแมชชีน- วิซ คาลิฟา- รีแอนนา- เน็ต รูส- ซีซา- จัสติน ทิมเบอร์เลก- ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์- เซดด์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official website of the Grammy Awards
หมวดหมู่:รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม
เม็มมะ

ไฟล์:Tokyoramen.jpg|right|thumb| เม็มมะวางอยู่ใจกลางราเม็งโตเกียว ดูเหมือนแท่งเสาสีเหลืองที่มีการตัดเป็นสี่เหลี่ยม
โฮซากิเม็มมะ
เม็มมะ (メンマ, 麺麻, 麺媽) เป็นส่วนประกอบอาหาร ที่เกิดจากการหมักหน่อไม้กับกรดแล็กติก มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าชินาจิกุ (支那竹)
เม็มมะเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ใช้กินได้ ซึ่งแต่เดิมหมักจาก หน่อไม้พันธุ์มาจิกุ (Dendrocalamus latiflorus Munro) ทางตอนใต้ของประเทศจีน และ ไต้หวัน
ต้นไผ่แบ่งเป็นไผ่เขตอบอุ่น (ชนิดก้านเดี่ยว) ไผ่กึ่งเขตร้อน (ชนิดก้านกึ่งต่อเนื่อง) และไผ่ เขตร้อน (ชนิดก้านต่อเนื่อง) มาจิกุเป็นไผ่ชนิดหนึ่งที่ขึ้นในจีนตอนใช้และไต้หวันซึ่งเป็นกึ่งเขตร้อน เมื่อเก็บเกี่ยวมาจิกุจะนุ่มมากจนสามารถตัดด้วยเคียวได้ และเนื้อสัมผัสของมันจะแตกต่างจาก ไผ่มาดาเกะ ที่ปลูกในญี่ปุ่น ในจีนตอนใต้และไต้หวัน มาจิกุที่เก็บเกี่ยวได้จะถูกนึ่งแล้วนำไปดองเกลือแล้วหมักโดยใส่ในภาชนะปิดสนิท แล้วเอาไปตากแห้งก็จะได้เม็มมะมา นั้นจึงนำไปดองใน เกลือ และหมักในสภาวะที่ปิดสนิท นอกจากนี้ยังมีการจำหน่ายอาหารปรุงรสและปรุงสำเร็จที่สามารถรับประทานได้ตามต้องการ
ในไต้หวันมีชื่อเรียกเม็มมะหลายแบบ ได้แก่ สุ่นกาน (筍乾), สุ่นซือ (筍絲), สุ่นหรง (筍茸), สุนเหว่ย์เพี่ยน (筍尾片) เป็นต้น ในโอกินาวะ จะเรียกว่า เรียกว่าซุนชี (スンシー) และขายในลักษณะต้มจนนิ่ม และรับประทานเป็น ซุนชีอิริจี (スンシーイリチー) ซึ่งย่างกับซี่โครงหมู ในไต้หวันและ จีนแผ่นดินใหญ่นั้นมีการใช้เม็มมะเป็นกับข้าวในเบนโต

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องปรุงรสญี่ปุ่น
เทคเคน 8

เทคเคน 8 (鉄拳8; Tekken 8) เป็นเกมต่อสู้ที่พัฒนาร่วมกันโดยบริษัทบันไดนัมโกะสตูดิโอส์กับอาริกะ และเผยแพร่โดยบันไดนัมโกะเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยเป็นภาคหลักที่แปดและเป็นเกมลำดับที่สิบในซีรีส์เทคเคน ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2024 สำหรับเพลย์สเตชัน 5, วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส

**รูปแบบการเล่น**
ตามที่ผู้กำกับคือคัตสึฮิโระ ฮาราดะ เผยว่ารูปแบบการเล่นของเทคเคน 8 จะเน้นที่ "ความกล้ารุก" และจะมีระบบเกจ "ฮีต" ใหม่ นอกเหนือจากการกลับมาของคุณสมบัติรูปแบบการเล่นจากเทคเคน 7 เช่น การโจมตีจากระบบเรจ ด้วยเรจไดร์ฟที่ถูกแยกออกและทำใหม่ในรูปแบบท่าที่ใช้ระบบฮีตที่เรียกว่าฮีตสแมช ทำให้สถานะเรจนั้นสามารถเข้าถึงได้เพื่อใช้เรจอาร์ตอีกครั้งเหมือนเวอร์ชันเฟเท็ดเรทริบิวชันของเทคเคน 7 ก่อนหน้า รูปแบบการเล่นจะให้รางวัลแก่ความกล้ารุกมากกว่าผู้ที่เอาแต่ "ขดตัวป้องกัน" โดยคล้ายกับสถานะโซลชาร์จจากเกมโซลคาลิเบอร์ VI ส่วนสถานะฮีตไม่เพียงแต่สร้างความเสียหายจากการบล็อกเท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนคุณสมบัติของท่าตัวละครบางตัว เช่น การทำลายการ์ดหนัก และเหล่านักสู้ยังสามารถรีบยกเลิกท่าที่กำหนดเข้าสู่สถานะฮีตได้ ซึ่งคล้ายกับโหมดแมกซ์จากซีรีส์เดอะคิงออฟไฟเทอส์ ส่วนตัวจับเวลาของสถานะฮีตหากมีการใช้ชุดท่าของนักสู้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เทคเคน 8- TEKKEN_Project
หมวดหมู่:เกมของบันไดนัมโค
หมวดหมู่:เกมจากค่ายนัมโค
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 5
หมวดหมู่:วิดีโอเกมภาคต่อ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
ปาเป่าไช่

ปาเป่าไช่
ไฟล์:Happosai, at Gyoza-no-Ohsho (2012.08.18).jpg|thumb|250px|ฮัปโปไซในร้านเกี๊ยวซ่าโนะโอโชในญี่ปุ่น
ปาเป่าไช่ (p=bā bǎo cài) หรือ ฮัปโปไซ (happōsai) คือผัดผักนานาชนิด เป็นหนึ่งในอาหารจีน 

**การทำ**
ทำได้โดยใช้เนื้อสัตว์ เช่น หมู ไก่ แฮม ทอด ในน้ำมัน ใส่ ปลาหรือหอยหรืออาหารทะเลอย่าง กุ้งฝอย หอยเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล หมึกกระดอง ฯลฯ และใส่ เห็ดรา เช่น เห็ดหอม หรือ เห็ดหูหนู รวมทั้ง ผัก เช่น หน่อไม้ แคร์รอต พริกหยวก กะหล่ำปลี แปะก๊วย และ ไข่นกกระทา รอให้ส่วนผสมเยอะ ๆ ผัดให้ข้นเข้ากันปรุงรสด้วย ซีอิ๊ว

**ความหมายของ "แปด"**
ปาเป่าไช่ในภาษาจีน แปลตรงตัวคือ "ผักแปดสมบัติ" โดยทั่วไปจึงมีการใช้ผัก 8 อย่าง
ในลุ่มแม่น้ำแยงซีของจีน โดยทั่วไปได้ระบุส่วนผสม 8 อย่างในการทำปาเป่าไช่ไว้ แต่ประเภทของส่วนผสมหลักนั้นแตกต่างกันในแต่ละภูมิภาคและแม้แต่ครอบครัวที่แตกต่างกัน
ยกตัวอย่างเช่นอาหารเจ้อเจียง ส่วนประกอบของปาเป่าไช่ ได้แก่ เต้าหู้ขาว ตั้งฉ่าย หัวไชเท้าขาว แคร์รอต เต้าหู้ทอด แห้ว พริกแดง และต้นอ่อนกระเทียม ต่อมาก็นับพริกแดงและกระเทียมเขียวเป็นเครื่องปรุงรส และใส่ถั่วงอกและหน่อไม้ ซึ่งยังคงมีอยู่แปดชนิด
ในเมืองอู๋หู มณฑลอานฮุย มีหัวผักกาด แคร์รอต เห็ดหูหนู เห็ด ผักดอกเหลือง หอมแห้ง ฟองเต้าหู้ หน่อไม้ (หรือซึงฉ่ายแท่ง) 
อย่างไรก็ตาม ในญี่ปุ่นนั้นคำว่า 8 ในที่นี้จะหมายถึงว่ามีจำนวนมาก โดยอาจไม่จำเป็นต้องมีแค่ 8 อย่างเสมอไป

**อ้างอิง ==
สตาบัลลอย

หัวกระสุนเจาะเกราะเพลิงโลหะผสมยูเรเนียมด้อยสมรรถนะชนิด PGU-14/B ขนาด 30 มม.
สตาบัลลอย (staballoy) เป็นชื่อของโลหะผสมที่แตกต่างกันสองประเภท ประเภทหนึ่งใช้เป็นวัสดุสำหรับทำหัวกระสุน และอีกประเภทหนึ่งพัฒนาขึ้นสำหรับทำแท่งเจาะ

**กระสุนเจาะเกราะด้วยพลังงานจลน์**
ในทางการทหาร สตาบัลลอยเป็นโลหะผสมที่มียูเรเนียมด้อยสมรรถนะในสัดส่วนที่สูงผสมกับโลหะอื่น ๆ ซึ่งโดยปกติจะเป็นไททาเนียมหรือโมลิบดีนัม ซึ่งออกแบบมาเพื่อใช้ในกระสุนเจาะเกราะด้วยพลังงานจลน์ สูตรผสมอาจมีส่วนประกอบของยูเรเนียมด้อยสมรรถนะ 99.25% และไททาเนียม 0.75% ขณะที่บางสูตรอาจมีไททาเนียมผสมได้ถึง 3.5% สตาบัลลอยมีความหนาแน่นมากกว่าตะกั่วประมาณ 65%
ทางเลือกอื่นนอกจากการใช้สตาบัลลอยในกระสุนเจาะเกราะด้วยพลังงานจลน์คือการใช้โลหะผสมทังสเตน แต่วัสดุมีราคาแพงกว่า ยากต่อการขึ้นรูปมากกว่า และไม่เป็นวัสดุไพโรโฟริก ดังนั้นกระสุนจึงไม่ก่อให้เกิดเปลวเพลิงหลังกระทบเป้าหมาย กระสุนเจาะเกราะจากโลหะผสมทังสเตนยังมีแนวโน้มที่ส่วนปลายจะบานออกเป็นรูปเห็ดระหว่างการเจาะเกราะ ในขณะที่โลหะผสมยูเรเนียมมักจะสามารถรักษาทรงแหลมของหัวกระสุนไว้ได้
โลหะผสมจากยูเรเนียมด้อยสมรรถนะที่เกิดขึ้นใหม่อีกชนิดคือ สตากัลลอย (stakalloy) ซึ่งสร้างจากไนโอเบียม (ร้อยละ 0.01–0.95 โดยน้ำหนัก), วานาเดียม (ร้อยละ 1–4.5 โดยน้ำหนัก ระหว่างปฏิกริยาแบบแกมมา-ยูเทกตอยด์ และยูเทกติก) และยูเรเนียม (สมดุล) ซึ่งมีการปรับปรุงความสามารถในการขึ้นรูป และสามารถประยุกต์ใช้ในงานโครงสร้างได้

**แท่งเจาะ**
สตาบัลลอย ยังเป็นชื่อที่ใช้ในเชิงพาณิชย์ของเหล็กกล้าไร้สนิมประเภทหนึ่งซึ่งใช้เป็นแท่งเจาะสำหรับแท่นขุดเจาะ ตัวอย่างเช่น สตาบัลลอย เอจี17 (italic=no) เป็นวัสดุที่แตกต่างจากสตาบัลลอยทางการทหาร โดยมีส่วนผสมเป็นแมงกานีส 20.00%, โครเมียม 17.00%, ซิลิคอน 0.30%, คาร์บอน 0.03%, ไนโตรเจน 0.50% และโมลิบดีนัม 0.05% เจือผสมกับเหล็ก ซึ่งโลหะผสมนี้มีคุณสมบัติที่ไม่เป็นแม่เหล็ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
  bibcode = 2004ScTEn.327..337T- df=dmy-all
หมวดหมู่:โลหะเจือ
หมวดหมู่:กระสุนปืน
หมวดหมู่:ยูเรเนียม
เกียวซะ โนะ โอโช

โลโก้ร้านเกียวซะ โนะ โอโช
เกียวซะ โนะ โอโช (gyōza no oshō) เป็นร้านอาหารจีนของญี่ปุ่นที่ขายเกี๊ยวซ่าและอาหารอื่น ๆ มีต้นกำเนิดที่เกียวโต ดำเนินการโดย บริษัทโอโชฟูดเซอร์วิสจำกัด และเปิดสาขาไปทั่วประเทศ โดยเฉพาะในพื้นที่เคฮันชิง
บางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า โอโช แต่ก็อาจชวนให้สับสนกับโอซากะโอโช (大阪王将) ได้ ดังนั้นเพื่อแยกให้ต่างจึงอาจเรียกว่า "เกียวโตโอโช" (京都王将) นอกจากนี้ยังมีร้านบางสาขาที่เขียนคำว่า "เกียวโต" บนป้ายร้านอย่างชัดเจน
ณ วันที่ 31 มีนาคม 2020 มีร้านค้าสาขาที่บริหารจัดการโดยตรงอยู่ 523 แห่ง (รวมร้านค้าในต่างประเทศ 3 แห่ง) และร้านค้าแฟรนไชส์ 214 แห่ง รวมเป็น 737 แห่ง จังหวัดที่ยังไม่มีร้านนี้อยู่คือ จังหวัดคาโงชิมะ, อาโอโมริ, อิวาเตะ, ฟูกูชิมะ, อากิตะ, ยามางาตะ, ชิมาเนะ, มิยาซากิ และโอกินาวะ

**ภาพ**
Ousyou1.jpg|ร้านเกียวซะ โนะ โอโชสาขาชิโจโอมิยะ (เขตนากาเงียว นครเกียวโต จังหวัดเกียวโต)
餃子の王将_(15834669506).jpg|เกี๊ยวซ่า เมนูหลักของร้าน
OHSHO_Kukosen_Toyonaka.JPG|เกียวซะ โนะ โอโชสาขาคูโกเซ็งโทโยนากะ (นครโทโยนากะ จังหวัดโอซากะ)
餃子の王将_早稲田夏目坂通り店CIMG3579.jpg|เกียวซะ โนะ โอโชสาขาวาเซดะนัตสึเมะซากะโดริ (ปี 2018)
Ousyou_dairen.jpg|ร้านเเกียวซะ โนะ โอโชในนครต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน)
2016-06-12_Ohshou,Gokuoh_Tenshin-han_王将・極王天津飯_630円.jpg|โกกุโอเทนชินฮัง (極王天津飯) เมนูเท็นชินดงของร้าน
Happosai, at Gyoza-no-Ohsho (2012.08.18).jpg|ฮัปโปไซของร้านนี้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บริษัทอาหารของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศักราชจีน

หมวดหมู่:ศักราช
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จักรวรรดิจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาหลี
หมวดหมู่:ยุคสมัยในประวัติศาสตร์
อิโมนิ

ไฟล์:Imoni.jpg|thumb| อิโมนิแบบยามางาตะ จัดขึ้นที่ริมแม่น้ำ
ไฟล์:Imoni_Sendai_Miyagi_Style.jpg|thumb| อิโมนิแบบเซ็นได จังหวัดมิยางิ
อิโมนิในช่วงเทศกาล สามารถเห็นผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่ริมแม่น้ำ
อิโมนิ (imoni) หรือ อิโมนิไก (芋煮会) เป็นงานประจำฤดูกาลที่จัดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ ภูมิภาคโทโฮกุ เช่น จังหวัดยามางาตะ และ จังหวัดมิยางิ ในญี่ปุ่น ใน ฤดูใบไม้ร่วง โดยจะมารวมตัวกันที่ ริมแม่น้ำหรือสถานที่อื่น ๆ ทำนาเบโมโนะโดยใช้เผือกต่าง ๆ กินร่วมกันหลายคน มักจัดควบคู่ไปกับบาร์บีคิว

**ภาพรวม**
อิโมนิจัดขึ้นเพื่อเป็นกิจกรรมกระชับมิตรภาพระหว่างครอบครัว เพื่อน ชุมชน โรงเรียน ที่ทำงาน และกลุ่มอื่นๆ เป็นที่นิยมเป็นพิเศษในจังหวัดยามากาตะและจังหวัดมิยางิ และได้กลายเป็นประเพณีประจำฤดูใบไม้ร่วง เป็นหนึ่งในการเลี้ยงโต๊ะกลางแจ้ง เช่นเดียวกับงานฮานามิ ในฤดูใบไม้ผลิ ในจังหวัดนีงาตะ และ ภูมิภาคคันโต อิโมนิอาจจัดขึ้นในฐานะกิจกรรมท้องถิ่นเป็นหลัก 
การเพาะปลูกเผือกในภูมิภาคโทโฮกุโดยใช้เมล็ดมันฝรั่งพันธุ์พื้นเมืองมักจะเก็บเกี่ยวประมาณ เดือนตุลาคม ดังนั้นอิโมนิไกทั่วไปจึงค่อย ๆ เริ่มตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม หลังจากนั้น ฤดูท่องเที่ยวโดยทั่วไปคือตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนพฤศจิกายน และจะสิ้นสุดเมื่อจบฤดูที่ใบไม้เปลี่ยนสีหรือหิมะแรกตก
นอกจากนี้ ยังมีการรวมคำว่า "คอมมิวนิเคชัน" (コミュニケーション) ที่แปลว่าการสื่อสาร เข้ากับคำว่า "อิโมนิ" กลายเป็น "อิโมนิเคชัน" (イモニケーション) เพื่อหมายถึงปฏิสัมพันธ์ในงานอิโมนิ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารหม้อไฟของญี่ปุ่น
เกรอัม ซูนิสส์

เกรอัม เจมส์ ซูนิสส์ (Graeme James Souness; เกิด 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1953) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวสกอตแลนด์ และปัจจุบันเป็นผู้เชี่ยวชาญฟุตบอลทางโทรทัศน์
ซูเนสเป็นกัปตันทีมของลิเวอร์พูลที่ประสบความสำเร็จในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980, ผู้เล่น-ผู้จัดการทีมของเรนเจอส์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และกัปตันทีมของทีมชาติสกอตแลนด์ เขายังเล่นให้แก่ทอตนัมฮอตสเปอร์, มิดเดิลส์เบรอ และซัมป์โดเรีย
อาชีพผู้จัดการทีมของซูนิสส์เริ่มต้นเมื่อเขาเข้าร่วมทีมเรนเจอส์ โดยพาพวกเขาคว้าแชมป์ลีกสกอตแลนด์ 3 สมัย และลีกคัพ 4 สมัย ก่อนจะเข้าร่วมทีมลิเวอร์พูลในฐานะผู้จัดการทีม เขาไปเป็นผู้จัดการทีมของกาลาตาซาราย, เซาแทมป์ตัน, โตรีโน, เบนฟิกา, แบล็กเบิร์นโรเวอส์ และนิวคาสเซิลยูไนเต็ด

**ระดับอาชีพ**

**เริ่มต้นอาชีพ**
ซูนิสส์เติบโตในย่านเซาตันเมนของเอดินบะระ และสนับสนุนสโมสรท้องถิ่นอย่างฮาตส์ และเรนเจอส์ ตอนเป็นวัยรุ่น ซูนิสส์เล่นให้กับ North Merchiston สโมสรเด็กในท้องถิ่น
อาชีพค้าแข้งของซูนิสส์เริ่มต้นจากการเป็นเด็กฝึกที่ทอตนัมฮอตสเปอร์ ภายใต้การคุมทีมของบิล นิโคลสัน (อดีตผู้เล่นของสเปอร์และผู้จัดการทีมชุดดับเบิลแชมป์ฤดูกาล 1960-61) เขาเซ็นสัญญาอาชีพเมื่ออายุ 15 ปีใน ค.ศ. 1968 เขาผิดหวังที่ขาดโอกาสในทีมชุดใหญ่ ซูนิสส์กล่าวกับนิโคลสันว่าเขาเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดของสโมสร ซูนิสส์ลงเล่นให้สเปอส์ในทีมชุดใหญ่ 1 นัดในยูฟ่าคัพในฐานะผู้เล่นสำรอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอล
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติสกอตแลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลมิดเดิลส์เบรอ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเรนเจอส์
หอยตลับลาย

หอยตลับลาย (Meretrix lusoria) หรือ ฮามางุริ (ハマグリ, 蛤, 文蛤, 蚌, 浜栗, 鮚) เป็นหอยสองฝาชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Veneridae เป็นหอยชนิดหนึ่งที่ใช้เป็นอาหารทั่วไป ในวัฒนธรรมไฮกุของญี่ปุ่น หอยชนิดนี้เป็นหนึ่งในคำคิโงะ (คำประจำฤดูกาล) สำหรับฤดูใบไม้ผลิ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์หอยลาย
เซนต์เซย์ย่า กำเนิดอัศวินจักรราศี

เซนต์เซย์ย่า กำเนิดอัศวินจักรราศี (Knights of the Zodiac; Seinto Seiya The Beginning) เป็นภาพยนตร์จินตนิมิตโลดโผนในปี พ.ศ. 2566 กำกับโดยโทมัส บากินสกี้ เขียนบทภาพยนตร์โดยทีมเขียนบทได้แก่ จอช แคมป์เบล และ แมตต์ สตูเกนร่วมกับคีล เมอร์เรย์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากมังงะเรื่อง เซนต์เซย์ย่า ของมาซามิ คูรูมาดะ ภาพยนตร์นำแสดงโดยมักเก็นยู อาราตะ, ฟัมเกอ ยันส์เซิน, Madison Iseman, Diego Tinoco, Mark Dacascos, Nick Stahl และ Sean Bean ภาพยนตร์มีกำหนดออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2566 ในประเทศไทยในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 และประเทศสหรัฐในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2566

**นักแสดง**
 มักเก็นยู อาราตะ รับบท เซย่า- เมดิสัน อิซแมน รับบท เซียนน่า/อาธีน่า- ฌอน บีน รับบท อัลมัน คิดโด- ดีเอโก ติโนโก รับบท นีโร- ฟัมเกอ ยันส์เซิน รับบท กูราด- นิค สตาห์ล รับบท คาซิออส- มาร์ค ดาคัสคอส รับบท มายล็อก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 tt6528290
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยโซนี่พิคเจอร์ส
หมวดหมู่:เซนต์เซย์ย่า
เรียลลี่คูลแอร์ไลนส์

เรียลลี่คูลแอร์ไลนส์ (Really Cool Airlines) เป็นสายการบินสตาร์ตอัปสัญชาติไทย ก่อตั้งในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2566 และเปิดตัวในวันที่ 22 มีนาคม เรียลลี่คูลนิยามตัวเองว่าเป็นสายการบินไลฟ์สไตล์–ฟูลเซอร์วิส คือจะไม่เน้นความหรูหราและไม่ได้เป็นสายการบินราคาประหยัด ปัจจุบันเรียลลี่คูลแอร์ไลนส์ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการบินพลเรือนจากสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทยแล้ว ขณะนี้อยู่ระหว่างรอการพิจารณาการออกใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศ โดยคาดว่าจะสามารถเริ่มทำการบินได้ภายในไตรมาสที่สองของปี พ.ศ. 2568

**จุดหมายปลายทาง**
เรียลลี่คูลแอร์ไลนส์จะให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศเป็นหลัก จะไม่ทำเที่ยวบินภายในประเทศ โดยได้มีการคาดการณ์ว่าจะเป็นเส้นทางสู่ญี่ปุ่น, จอร์เจีย, คาซัคสถาน, เกาหลีใต้, จีน, สหราชอาณาจักร, สหรัฐอเมริกา, สหภาพยุโรป, ตุรกี และออสเตรเลีย

**ฝูงบิน**
เรียลลี่คูลแอร์ไลนส์ได้มีการเจรจากับแอร์บัสและโบอิงในการนำเครื่องบินลำตัวกว้างประจำการในฝูงบิน โดยสายการบินมีแผนที่จะนำเครื่องบินเข้าประจำการจำนวนสองลำภายในปี 2566 และอีกสองลำภายในปี 2567 เริ่มแรกจะทำการเช่าเครื่องบินโบอิง 777-200อีอาร์และแอร์บัส เอ330 มาประจำการ แล้วจึงจะใช้แอร์บัส เอ350 ที่ใหม่กว่าแทน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติไทย
หมวดหมู่:สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
หอยอาซาริ

หอยอาซาริ (アサリ, 浅蜊, 蛤仔, 鯏, ชื่อวิทยาศาสตร์: Ruditapes philippinarum หรือ Lajonkairia lajonkairii) เป็น หอยสองฝา ที่อยู่ในวงศ์ Veneridae เป็นหอยกินได้ที่สำคัญที่สุดชนิดหนึ่ง ในความหมายกว้าง ๆ เป็นคำทั่วไปสำหรับเรียกหอยสองฝาที่อยู่ในสกุล Ruditapes ทั้งหมด
ในวัฒนธรรมไฮกุของญี่ปุ่น เป็นคำคิโงะ (คำประจำฤดูกาล) แสดงถึงฤดูใบไม้ผลิ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์หอยลาย
ชิงูเรนิ

ไฟล์:Shirauo-kobaini.jpg|right|thumb| ชิงูเรนิที่ใช้ชิราอูโอะ (ชิราอูโอะโคไบนิ)
ชิงูเรนิ  (shigureni) เป็นสึกูดานิชนิดหนึ่งที่ใส่ขิง ใช้อาหารทะเล (เช่น หอย เนื้อวัว) เป็นส่วนผสม อาจเรียกชื่อสั้น ๆ ว่า "ชิงูเระ" บางครั้งก็เขียนว่า 志ぐれ煮
ไฟล์:Shigure_hamaguri.jpg|right|thumb| ชิงูเรนิที่ใช้หอยตลับลาย 

**ที่มาของชื่อ**
คำว่า ชิงูเระ (時雨) หมายถึงฝนที่ตกในช่วงระหว่างฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว มักตกเป็นเวลาสั้น ๆ แล้วก็หยุด
สาเหตุที่ใช้คำว่า ชิงูเระ มาเป็นชื่อเรียกนั้นไม่เป็นที่แน่ชัด เชื่อกันว่าอาจมีที่มาดังต่อไปนี้- เนื่องจากมีรสชาติต่าง ๆ หลากหลายพรั่งพรูในปาก เปรียบได้กับฝนปรอย ๆ- เนื่องจากช่วยฤดูของหอยตลับลายที่ใช้เป็นวัตถุดิบนั้นตรงกับฤดูฝน- เนื่องจากวิธีการปรุงอาหารให้เสร็จในเวลาอันสั้นคล้ายกับชิงูเระซึ่งมักตกมาเป็นเวลาสั้น ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารญี่ปุ่น
เอสลอมอบอด (เทศมณฑลแซร์แดชต์)

เอสลอมอบอด (اسلام اباد) เป็นหมู่บ้านในตำบลออลอน อำเภอกลาง เทศมณฑลแซร์แดชต์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 942 คนใน 176 ครัวเรือน จากนั้นใน พ.ศ. 2554 มีประชากรถึง 989 คนใน 262 ครัวเรือน และในสำมะโน พ.ศ. 2559 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,056 คนใน 302 ครัวเรือน ทำให้เป็นหมู่บ้านที่มีขนาดใหญ่สุดในตำบลนี้

**อ้างอิง ==
เอสลอมอบอด (เทศมณฑลเซพีดอน)

เอสลอมอบอด (اسلام اباد) เป็นหมู่บ้านในตำบลเบย์ซอ อำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 248 คนใน 53 ครัวเรือน.

**อ้างอิง ==
ชูกาดง

ชูกาดง
ชูกาดง (chūkadon) เป็น อาหารจีนแบบญี่ปุ่นที่มีการใช้ปาเป่าไช่วางบนข้าวสวย

**ประวัติ**
ในประเทศจีน ผู้คนจำนวนมากรับประทานปาเป่าไช่กับข้าวมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นของระดับสูงมากนัก ว่ากันว่าชูกาดงมีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น มีทฤษฎีว่าชื่อ "ชูกาดง" นั้นริเริ่มโดยร้านไรไรเก็ง (来々軒) ที่ย่านอาซากุสะ

**วิธีปรุง**
# ตั้งน้ำมันในกระทะแล้วผัดเนื้อหมู เครื่องใน และ ผัก ต่าง ๆ (เช่น หอมใหญ่ แคร์รอต ผักกาดขาว หน่อไม้ เห็ดหูหนู ฯลฯ) และอาจใส่อาหารทะเล เช่น กุ้ง หมึก และไข่นกกระทา 
# หลังจากนั้นก็เคี่ยวเบา ๆ ในซุป และสุดท้ายทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่งที่ละลายน้ำได้ และปรับแต่งรสชาติ
# ใส่ข้าวลงในชามแล้วเทเครื่องไว้ด้านบน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากข้าวของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ดมบูริ
โรงเตี๊ยมแห่งรัก

โรงเตี๊ยมแห่งรัก (꽃선비 열애사) เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ นำแสดงโดย ชิน เย-อึน, รยออุน, ช็อง กุน-จู และคังฮุน ออกอากาศตอนแรกทางเอสบีเอสทีวีในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2023 และออกอากาศทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 22:00 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังมีสตรีมบน Wavve ในเกาหลีใต้และบน Viki และวิว ในบางภูมิภาค

**เรื่องย่อ**
ซีรีส์เกี่ยวกับหญิงสาวเจ้าของเกสต์เฮาส์ชื่อ สวนบุปผา และผู้อยู่อาศัยที่มีความลับรวมตัวกันเพื่อตามหา อี ซ็อล องค์รัชทายาทที่หายตัวไปเมื่อ 13 ปีก่อน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องเอสบีเอส
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรหัสคดีเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวสุขนาฏกรรมจินตนิยมเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่มีฉากในยุคราชวงศ์โชซ็อน
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวประวัติศาสตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในคริสต์ทศวรรษ 2020
ถนนประดิพัทธ์

ถนนประดิพัทธ์ เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กับแขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร มีขนาดของความกว้างถึง 4 ช่องจราจร มีความยาว 1.808 กิโลเมตร ต้นถนนเริ่มต้นจากทางแยกสะพานแดง ท้ายถนนคือทางแยกสะพานควายบริเวณย่านสะพานควาย ชื่อถนนประดิพัทธ์ตั้งชื่อตามพระยาประดิพัทธภูบาล (คอยู่เหล ณ ระนอง)

**ประวัติ**
ในอดีตบริเวณนี้เป็นทุ่ง ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตั้งหน่วยงานทหารจำนวนมากบริเวณทิศเหนือของเขตดุสิตและอยู่ทางทิศตะวันตกของแขวงสามเสนใน (หรือแขวงพญาไทในปัจจุบัน) หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองนายทหารเข้ามาอยู่อาศัยบริเวณนี้รวมถึงบริเวณใกล้เคียงอย่างซอยราชครูและอารีย์
บริเวณทางรถไฟสายเหนือตัดกับถนนประดิพัทธ์ เป็นจุดสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นที่นัดหมายผู้นำทหารของคณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ตอนเช้ามืดเวลา 05.00 น. ของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ตามที่ปรากฏใน บันทึกการปฏิวัติ 24 มิถุนายน 2475 ของพันเอกพระยาทรงสุรเดช เพราะจุดนี้เป็นจุดเป้าหมายของคณะที่จะเข้าไปจู่โจมยึดกำลังอาวุธยุทโธปกรณ์และขนกำลังพลก็อยู่บนถนนทหาร โดยในช่วงเวลานั้นบริเวณนี้น่าจะเปลี่ยวมาก ในช่วง พ.ศ. 2505–2510 ย่านนี้ก็ยังไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่มากนัก
ในช่วงสงครามเวียดนาม เกิดโรงแรมและผับเพื่อรองรับทหารจีไอ เช่น โรงแรมประดิพัทธิ์ โรงแรมกานต์มณี โรงแรมอลิซาเบธ โรงแรมแอมบาสซี่ เป็นต้น ในช่วงปี พ.ศ. 2520–2532 ชาวอาหรับจากซาอุดีอาระเบียก็มักมาพักโรงแรมเหล่านี้ด้วย ในอดีตเป็นที่ตั้งของห้างเมอร์รี่คิงส์สะพานควาย เป็นที่ตั้งของโรงหนังพหลโยธินรามา รวมทั้งเป็นศูนย์รวมของโรงเรียนกวดวิชาในยุคก่อน หลังจากมีสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสะพานควาย ทำให้บริเวณนี้ได้รับการพัฒนาด้านอสังหาริมทรัพย์เกิดคอนโดมิเนียม เปลี่ยนจากย่านเชิงพาณิชย์กลายเป็นย่านที่อยู่อาศัยระดับกลางบน
ปัจจุบัน สองข้างทางเป็นตึกแถวอาคารพาณิชย์เกือบตลอดเส้นทาง โดยอาคารพาณิชย์ทั้งสองข้างทางนั้นเปิดเป็นร้านอาหาร ร้านทอง ธนาคาร ฯลฯ

**รายชื่อทางแยก**

**สถานที่สำคัญ**
 ไฟล์:ถนนประดิพัทธ์ มุ่งหน้าแยกสะพานควาย.jpg|thumb|ถนนประดิพัทธ์ มุ่งหน้าแยกสะพานควายสำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม ถนนประดิพัทธ์- กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 1 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์- กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์- กรมช่างอากาศ- กรมการขนส่งทหารบก

**อ้างอิง**
ประดิพัทธ์
ประดิพัทธ์
ประดิพัทธ์
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
ประตูซีเหอ

ประตูซีเหอ (t=熙和門; แมนจู: ᡳᠵᡳᠰᡥᡡᠨ ᡥᡡᠸᠠᠯᡳᠶᠠᠮᠪᡠᡵᡝ ᡩᡠᡴᠠ ijishūn hūwaliyambure duka; Gate of Glorious Harmony หรือ Gate of Xihe) หรือ ซีเหอเหมิน (Xihemen) เป็นประตูที่ตั้งอยู่บนถนนกลางของเขตพระราชฐานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม อยู่ที่ด้านนอกของประตูไท่เหอและอยู่ทางตะวันออกฝั่งตรงข้ามกับประตูเสียเหอ ประตูนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 18 ของรัชสมัยหย่งเล่อ (1420) และได้ชื่อว่า ประตูแห่งการเชื่อฟังทางขวา อาคารปัจจุบันสร้างขึ้นในปีที่ 23 ของรัชสมัยเฉียนหลง (1758)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Gate of Glorious Harmony (Forbidden City)
หมวดหมู่:พระราชวังต้องห้าม
ประตูเสียเหอ

ประตูเสียเหอ (s=协和门; Gate of Blending Harmony หรือ Gate of Xiehe) หรือ เสียเหอเหมิน (Xiehemen) เป็นประตูที่ตั้งอยู่บนถนนกลางของลานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม ด้านนอกของประตูไท่เหอ อยู่ทางทิศตะวันออกและตรงข้ามกับประตูซีเหอ ประตูนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 18 ของรัชสมัยหย่งเล่อ และตั้งชื่อว่า ประตูแห่งการเชื่อฟังด้านซ้าย อาคารหลังปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในช่วงต้นของรัชสมัยซุ่นจื้อ และตั้งชื่อตามปัจจุบัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Gate of Blending Harmony (Forbidden City)
หมวดหมู่:พระราชวังต้องห้าม
ประตูเจินตู้

ประตูเจินตู้ (t=貞度門; แมนจู: ᡨᠣᠪ ᡩᠠᠰᠠᠨ ᡳ ᡩᡠᡴᠠ tob dasan-i duka; Gate of Correct Conduct หรือ Gate of Moral Standards) เป็นประตูทางด้านทิศตะวันตกของประตูไท่เหอ สร้างขึ้นครั้งแรกพร้อมกับประตูไท่เหอและตั้งชื่อว่า ประตูซีเจี่ยว (西角门; West Corner Gate) ต่อมาในปี ค.ศ. 1526 จักรพรรดิเจียจิ้งเปลี่ยนชื่อประตูนี้เป็น ประตูเซฺวียนจื้อ (t= 宣治門; Gate of Proclaiming Governance) ประตูถูกไฟไหม้และทำลายลงในปีที่ 14 ของรัชสมัยกวังซฺวี่และสร้างใหม่ในปีถัดกัน ชื่อปัจจุบันของประตูนี้จักรพรรดิราชวงศ์ชิงพระราชทานให้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Gate of Moral Standards
หมวดหมู่:พระราชวังต้องห้าม
คาวาโงเอะ (จังหวัดมิเอะ)

คาวาโงเอะ (Kawagoe-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอมิเอะ จังหวัดมิเอะ 01 เมืองคาวาโงเอะมีประชากรประมาณ 15,455 คน มีความหนาแน่นของประชากร 1,770 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น sqmi

**ภูมิศาสตร์**
เมืองคาวาโงเอะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดมิเอะ บริเวณที่ราบต่ำติดกับอ่าวอิเซะ บางส่วนของเทศบาลเป็นที่ที่น้ำท่วมถึง มีระดับความสูงที่ระดับน้ำทะเลหรือใกล้เคียงกับระดับน้ำทะเล

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดมิเอะ
** นครยกกาอิจิ
** เมืองอาซาฮิ
** นครคูวานะ

**ภูมิอากาศ**
คาวาโงเอะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) โดยมีลักษณะเฉพาะคือฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อยไปจนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคาวาโกเอะอยู่ที่ 14.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,656 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C

**ประชากร**
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของคาวาโงเอะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา

**ประวัติศาสตร์**
พื้นที่ที่เป็นเมืองคาวาโงเอะในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่มีชื่อว่า แคว้นอิเซะ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาคูวานะในยุคเอโดะ มีการถมทะเลเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่เพื่อเพิ่มพื้นที่ปลูกข้าว ต่อมาในยุคเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งเทศบาลหมู่บ้านขึ้นภายในอำเภออาซาเกะเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 หมู่บ้านคาวาโวเอะก็เป็นหนึ่งในนั้น อำเภออาซาเกะถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอมิเอะเมื่อ ค.ศ. 1896 หมู่บ้านโควาโงเอะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1957

**การเมืองการปกครอง**
ศาลาว่าการเมืองคาวาโงเอะ
เมืองคาวาโงเอะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเมืองที่เป็นระบบสภาเดียว มีสมาชิก 12 คน ในการเมืองระดับจังหวัด เมืองคาวาโงเอะพร้อมกับเทศบาลอื่น ๆ ในอำเภอมิเอะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะจำนวน 2 คน ในการเมืองระดับชาติ เมืองคาวาโงเอะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะ เขต 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ

**เศรษฐกิจ**
เศรษฐกิจพื้นฐานของเมืองคาวาโงเอะ ได้แก่ การเกษตร และการประมงเชิงพาณิชย์ เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงไฟฟ้าคาวาโงเอะของบริษัทชูบุอิเล็กทริกพาวเวอร์ (Chubu Electric Power)

**การศึกษา**
คาวาโงเอะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดมิเอะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
 20px รถไฟคินเท็ตสึ: สายนาโงยะ
** สถานี: คาวาโงเอะโทมิซูฮาระ

**ทางหลวง**
 alt=E1A ทางด่วนอิเซวังงัง- 1- 23

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**
 ยูตะ อิชิกาวะ (石川 優太)นักโชงิ (นักหมากรุกญี่ปุ่น) อาชีพ- คูมิโกะ โองูระ (小椋 久美子)นักแบดมินตันอาชีพ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ja

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดมิเอะ
ประตูเจาเต๋อ

ประตูเจาเต๋อ (t=昭德門; Gate of Manifest Virtue) เป็นประตูในพระราชวังต้องห้าม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกถัดจากประตูไท่เหอ ประตูได้รับการตั้งชื่อครั้งแรกว่า ประตูมุมตะวันออก ในสมัยราชวงศ์หมิง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Gate of Manifest Virtue
หมวดหมู่:พระราชวังต้องห้าม
คาวาโงเอะ

คาวาโงเอะ (Kawagoe) อาจหมายถึง

**สถานที่**
 คาวาโงเอะ (จังหวัดไซตามะ) นครในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น- คาวาโงเอะ (จังหวัดมิเอะ) เมืองในจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น- แคว้นศักดินาคาวาโงเอะ แคว้นศักดินาในอดีตของประเทศญี่ปุ่น
จีนไทเปในเอเชียนเกมส์ 2022

ประเทศไต้หวัน เข้าร่วมแข่งขันในนามจีนไทเป ในเอเชียนเกมส์ 2022 ที่หางโจว, มณฑลเจ้อเจียง, ประเทศจีน ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายนถึง 8 ตุลาคม ค.ศ. 2023 แต่เนื่องจากการรระบาดของโควิด-19 ที่เพิ่มขึ้นในจีน การแข่งขันจึงถูกเลื่อนออกไปและกำหนดเวลาใหม่

**เหรียญรางวัลแบ่งตามชนิดกีฬา**

**อ้างอิง**
จีนไทเป
2022
โจ เพชชี

โจเซฟ แฟรงก์ เพชชี (Joseph Frank Pesci, i ee, lang; เกิด 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943) เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดงเป็นตัวละครที่มีความบึกบึนและแปรปรวนในหลากหลายแนว รวมถึงผลงานที่แสดงร่วมกับรอเบิร์ต เดอ นิโร และมาร์ติน สกอร์เซซี ในภาพยนตร์เรื่อง นักชกเลือดอหังการ์ (1980), คนดีเหยียบฟ้า (1990), ร้อนรัก หักเหลี่ยมคาสิโน (1995) และ คนใหญ่ไอริช (2019) นอกจากนั้นเขายังปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง เมืองอิทธิพล คนอหังการ์ (1984), มูนวอล์คเกอร์ ดิ้นมหัศจรรย์ (1988), รอยเลือดฝังปฐพี (1991), โค่นถนนสายเจ้าพ่อ (1993) และ ผ่าภารกิจเดือด องค์กรลับ (2006) บทบาทตลกขบขันของเขา รวมถึงภาพยนตร์สองภาคแรกในแฟรนไชส์ โดดเดี่ยวผู้น่ารัก (1990–1992), วินนี่ ญาติพี่รวมมิตร (1992) และแฟรนไชส์ ริกก์ส คนมหากาฬ
เพชชีได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากบทนักเลง ทอมมี เดวีโต ในเรื่อง คนดีเหยียบฟ้า และได้รับการเสนอชื่อในสาขาเดียวกันอีกสองครั้ง จากบทโจอี ลามอตตา และรัสเซลล์ บูฟาลีโน ในเรื่อง นักชกเลือดอหังการ์ และ คนใหญ่ไอริช ตามลำดับ เขาประกาศวางมือจากการแสดงในปี 1999 แต่ได้กลับมาแสดงภาพยนตร์อีกสี่เรื่องตั้งแต่นั้นมา
นอกจากอาชีพนักแสดง เขายังเป็นนักดนตรีผู้ออกสตูดิโออัลบั้มมาแล้วสามชุด ได้แก่ ลิตเติลโจชัวร์แคนซิง! (1968), วินเซนต์ลากวาร์เดียแกมบินีซิงส์จัสต์ฟอร์ยู (1998) และ เพชชี... สติลซิงอิง (2019)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 nm0000582
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2486
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักร้องชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดโคลัมเบียเรเคิดส์
ความสัมพันธ์บรูไน–เยอรมนี

ประเทศบรูไนและประเทศเยอรมนีสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตใน ค.ศ. 1984 โดยบรูไนมีสถานทูตในเบอร์ลิน ส่วนเยอรมนีมีสถานทูตในบันดาร์เซอรีเบอกาวัน

**ประวัติ**
ทั้งสองประเทศเริ่มสร้างความสัมพันธ์ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 จากนั้นใน ค.ศ. 1985 สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์เสด็จไปประเทศเยอรมนีเป็นการส่วนพระองค์ ก่อนจะเสด็จเยือนระดับอาคันตุกะใน ค.ศ. 1998 จากนั้นจึงเสด็จอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2002 และ 2011 ส่วนทางฝั่งเยอรมนี นายกรัฐมนตรีเฮ็ลมูท โคล เยือนประเทศบรูไนอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1997

**เศรษฐกิจ**
บรูไนมองประเทศเยอรมนีเป็นหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจที่สำคัญ โดยมีการเพิ่มการค้าทวิภาคีใน ค.ศ. 2011 ที่ประมาณ 346 ล้านยูโร สินค้าที่เยอรมนีส่งออกส่วนใหญ่ได้แก่ รถยนต์ เครื่องจักร เคมีภัณฑ์ และเครื่องจักรกลหนัก นอกจากนี้ยังมีการให้สัตยาบันข้อตกลงว่าด้วยการส่งเสริมและคุ้มครองการลงทุนซึ่งกันและกันระหว่างสองประเทศ

**การศึกษา**
ทั้งสองประเทศจัดโครงการนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 2008 ซึ่งเริ่มต้นด้วยกลุ่มนักเรียนชาวบรูไนเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยของเยอรมนี

**อ่านเพิ่ม**
  Germany, Brunei to discuss 'a whole range of issues' The Brunei Times

**อ้างอิง ==
แอวริล ลาวีน (อัลบั้ม)

แอวริล ลาวีน (italic=yes) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 5 ของนักร้องนักแต่งเพลงชาวแคนาดา แอวริล ลาวีน เปิดตัวเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 โดยอีพิกเรเคิดส์ในอเมริกาเหนือและโซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ในทั่วโลก ลาวีนร่วมมือกับโปรดิวเซอร์มากมายรวมถึงมาร์ติน จอห์นสัน, ปีเตอร์ สเวนส์สัน, เดวิด ฮอดจ์ส, แมตต์ สไควร์ และชาด โครเกอร์ ทั้งในด้านดนตรีและเนื้อเพลง อัลบั้มนี้มีความแตกต่างจากการผลิตที่เน้นเสียงอะคูสติกของอัลบั้มก่อนหน้าของเธอ กูดบายลอลาบาย (2011) ซึ่งมีเสียงป็อปอัพเทมโปที่ผสมผสานกับพลังและเปียโนบัลลาด แอวริล ลาวีนยังผสมผสานดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ อินดัสเทรียล และพังก์ร็อก อัลบั้มนี้มีการทำงานร่วมกันของนักร้องสองคน: โครเกอร์และนักร้องแนวอินดัสเทรียลเมทัลชาวอเมริกันมาริลีน แมนสัน ทำให้เป็นอัลบั้มแรกของแอวริล ลาวีนที่มีการร้องที่โดดเด่น อัลบั้มนี้ถือเป็นการเปิดตัวครั้งแรกและครั้งเดียวของเธอผ่านอีพิกเรเคิดส์ และเป็นการเปิดตัวครั้งสุดท้ายของเธอกับโซนี่มิวสิก ซึ่งเธอเซ็นสัญญากับบีเอ็มจีในปี ค.ศ. 2000
โดยทั่วไปแล้ว แอวริล ลาวีนได้รับคำวิจารณ์ในแง่บวกจากนักวิจารณ์เพลง โดยหลายคนยกย่องเพลงที่ให้บรรยากาศสบาย ๆ ไร้กังวล ขณะที่คนอื่น ๆ วิจารณ์ทัศนคติที่ "ดื้อรั้น" ในบางเพลง โดยมองว่าเป็นการบังคับและไม่เป็นธรรมชาติ อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับห้าในบิลบอร์ด 200 โดยขายได้ 44,000 ชุดในสัปดาห์แรก แม้ว่าอัลบั้มนี้จะพิสูจน์แล้วว่าเป็นอัลบั้มที่ติดอันดับสูงสุดในลำดับที่ 5 ของเธอในชาร์ต นอกจากนี้ยังขึ้นสูงสุดเป็นอันดับสองในญี่ปุ่น โดยขายได้ 47,873 ชุดในสัปดาห์แรก ซึ่งเป็นการเปิดตัวสูงสุดสำหรับอัลบั้มในประเทศใดประเทศหนึ่งทั่วโลก อัลบั้มนี้ส่งผลกระทบต่อชาร์ตในระดับปานกลาง โดยขึ้นถึงสิบอันดับแรกในกว่าสิบสองประเทศ ขณะที่สูงสุดในอันดับหนึ่งในจีนและไต้หวัน
ซิงเกิลสามเพลงของแอวริล ลาวีน ได้รับการปล่อยตัวทั่วโลก "Here's to Never Growing Up" เปิดตัวเป็นซิงเกิลนำในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 และประสบความสำเร็จในระดับสากล โดยขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตไต้หวันและฟิลิปปินส์ ขณะที่ติดอันดับสูงสุดสิบอันดับแรกในจีน ไอร์แลนด์ ญี่ปุ่น รัสเซีย และอื่น ๆ เพลงที่สอง "Rock n Roll" ส่งผลที่น้อยกว่า ในขณะที่เพลงที่สาม "Let Me Go" ทำผลงานได้ดีในระดับสากล โดยขึ้นถึง 20 อันดับแรกในสาธารณรัฐเช็ก เกาหลีใต้ และแคนาดา ลาวีนยังสร้างการประชาสัมพันธ์ด้วยมิวสิกวิดีโอที่เป็นที่ถกเถียงสำหรับซิงเกิลที่สี่ "Hello Kitty" ในญี่ปุ่นเท่านั้น เพื่อโปรโมตอัลบั้มเพิ่มเติม ลาวีนเริ่มทัวร์คอนเสิร์ตครั้งที่ห้าของเธอในชื่อดิแอวริล ลาวีนทัวร์

**การตอบรับเชิงวิจารณ์**

**รางวัล**

**รายการเพลง**
หมายเหตุ
*note|a|a หมายถึงผู้ผลิตเพิ่มเติม
*note|b|b หมายถึงผู้ผลิตเสียง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของแอวริล ลาวีน
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของค่ายอีพิกเรเคิดส์
เอ็นซีทีโทแจจ็อง

เอ็นซีทีโดแจจอง (Ensiti Dojaejeong; หรือตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด) เป็นยูนิตย่อยลำดับที่ 5 ของวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ เอ็นซีที ซึ่งก่อตั้งและบริหารโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกสามคนได้แก่ โดยอง, แจฮยอน, และ จองอู เปิดตัวเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2023 ด้วย อีพี (EP) ในชื่อ Perfume พวกเขามีชื่อเสียงจากการร้องเพลงแนวอาร์แอนด์บี และมีเสียงร้องที่ดีทั้งหมด ซึ่งแตกต่างจากยูนิตย่อยอื่น ๆของ เอ็นซีที

**สมาชิก**
 โทย็อง (도영)- แจฮย็อน (도영)- คิม ช็อง-อู (정우)

**ผลงานเพลง**

**อีพี**

**ซิงเกิล**

**ชาร์ตเพลงอื่นๆ**

**คอนเสิร์ตและทัวร์**
 คอนเสิร์ต NCT 127 2nd Tour 'Neo City – The Link' (2021–2023) เมื่อ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2022 ซิงเกิล Can We Go Back- งานเทศกาลดนตรีเอ็มบีซีมิวสิคเฟสติวัล 2022

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเคป็อป
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:บอยแบนด์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2566
เดนิส เออร์วิน

โจเซฟ เดนิส เออร์วิน (Joseph Denis Irwin; เกิด 31 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวไอริชและผู้จัดรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับฟุตบอล
ในฐานะผู้เล่น เขาเล่นเป็นฟูลแบ็คตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 ถึง ค.ศ. 2004 เออร์วินเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการเล่นที่ยาวนานและประสบความสำเร็จที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเขาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองเป็น 1 ในผู้เล่นที่สำคัญที่สุดในทีมยูไนเต็ดที่คว้าแชมป์ในประเทศและถ้วยรางวัลยุโรปในช่วงเวลาที่เขาอยู่ที่นั่นระหว่างปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2002 เขาได้รับการยกย่องจากอเล็กซ์ เฟอร์กูสันว่าเป็นการเซ็นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาแบบปอนด์ต่อปอนด์ ก่อนหน้านี้ในอาชีพของเขา เขาเล่นให้กับลีดส์ยูไนเต็ด และโอลดัมแอทเลติก และจบอาชีพของเขาด้วยการลงเล่น 2 ปีที่วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ซึ่งเป็นสโมสรที่เขาสนับสนุนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
เออร์วินลงเล่นให้ทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ 56 นัด ยิงได้ 4 ประตู และพาทีมเข้าถึงรอบ 2 (16 ทีมสุดท้าย) ในฟุตบอลโลก 1994 เออร์วินเป็นนักฟุตบอลชาวไอริชที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ ทำสถิติร่วมกับรอย คีน เพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด โดยคว้าถ้วยรางวัล 19 รายการในอาชีพของเขา

**ชีวิตวัยเด็ก**
เออร์วินเกิดและเติบโตในคอร์ก และได้รับการศึกษาที่โรงเรียน Togher Boys' National School และ Colaiste Chriost Ri

**เกียรติประวัติ**
โอลดัมแอทเลติก
*Football League Cup runner-up: 1989–90
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
*Premier League: 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2000–01
*FA Cup: 1993–94, 1995–96; runner-up: 1994–95
*Football League Cup: 1991–92; runner-up: 1990–91, 1993–94
*FA Charity Shield: 1990 (shared), 1993, 1996, 1997
*UEFA Champions League: 1998–99
*European Cup Winners' Cup: 1990–91
*European Super Cup: 1991
*Intercontinental Cup: 1999
วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
*Football League First Division play-offs: 2003

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กองหลังฟุตบอล
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลีดส์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
อำเภอเจอรันตุต

เจอรันตุต (Jerantut) เป็นอำเภอทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย เป็นที่ตั้งของตามันเนอการา
อำเภอนี้เป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในรัฐปะหัง โดยขอบเขตตอนเหนือติดกับรัฐกลันตันและรัฐตรังกานู ทางใต้ติดกับอำเภอเตอเมอร์โละฮ์และอำเภอมารัน ทางตะวันตกติดกับอำเภอลีปิซและอำเภอเราบ์ และทางตะวันออกติดกับอำเภอกวนตัน

**ประวัติ**
ในสมัยอาณานิคม เจอรันตุตเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกัวลาลีปิซ จากนั้นใน ค.ศ. 1951 จึงมีสถานะตำบลปกครองตนเอง (daerah kecil) ที่มีเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยเป็นรองจากสำนักงานอำเภอกัวลาลิปิซ เจอรันตุตกลายเป็นอำเภอใหม่ใน ค.ศ. 1959 แต่ไม่มีสิทธิ์ในรัฐสภาจนกระทั่ง ค.ศ. 1974

**เขตการปกครอง**
แผนที่อำเภอเจอรันตุต
อำเภอเจอรันตุตแบ่งออกเป็น 10 ตำบล ดังนี้:- บูเรา (12,120 เฮกเตอร์)- ฮูลูเจอกา (29,000 เฮกเตอร์)- ฮูลูเติมเบอลิง (416,897 เฮกเตอร์)- เกอโลลา (6,248 เฮกเตอร์)- กัวลาเติมเบอลิง (10,778 เฮกเตอร์)- เปอดะฮ์ (24,600 เฮกเตอร์) (เมืองหลัก)- ปูเลาตาวาร์ (84,435 เฮกเตอร์)- เตอบิงติงกี  (33,400 เฮกเตอร์)- เตะฮ์ (9,563 เฮกเตอร์)- เติมเบอลิง (135,718 เฮกเตอร์)

**ประชากร**
จำนวนประชากรมาจากสำมะโน ค.ศ. 2010 ของสำนักงานสถิติ2

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Jerantut- อำเภอเจอรันตุต
วงศ์หอยลาย

วงศ์หอยลาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Veneridae) เป็นวงศ์หนึ่งของหอยในชั้นไบวาลเวีย
ไฟล์:MercenariaDentition081111.jpg|thumb| Mercenaria mercenaria
thumb
เป็นวงศ์ที่ใหญ่ที่สุดของหอยสองฝา โดยมีประมาณ 500–800 สปีชีส์
มีหลายชนิดที่กินได้ ชนิดมักนิยมรับประทานได้แก่ หอยอาซาริ (Ruditapes philippinarum), หอยลาย (Paphia undulata) และ หอยตลับลาย (Meretrix lusoria)
ไฟล์:Austrovenus_stutchburyi_(tuangi_cockle).JPG|thumb| หอยแมลงภู่นิวซีแลนด์ (Austrovenus stutchburyi)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์หอยลาย
คิโงะ

"ดอกไม้" (花) ซึ่งเป็นคำทั่วไปของฤดูใบไม้ผลิส่วนใหญ่หมายถึงดอกซากุระ
ทั้ง "ใบไม้แดง" (紅葉) และ "พระจันทร์" (月) ต่างก็เป็นคำคิโงะประจำฤดูใบไม้ร่วง เมื่อรวมกับ "ดอกไม้" (花) "โฮโตโตงิสุ" (ほととぎす) และ "หิมะ" (雪) แล้ว กลายเป็น "ทิวทัศน์ทั้งห้า" (五箇の景物)
คิโงะ (kigo) เป็นคำที่ใช้ในเร็งงะ, ไฮไก, ไฮกุ เพื่อแสดงถึงฤดูกาลที่เฉพาะเจาะจง เช่น "หิมะ" (ฤดูหนาว) "พระจันทร์" (ฤดูใบไม้ร่วง) "ดอกไม้" (ฤดูใบไม้ผลิ) ในบางสำนักหรือสถาบัน คำที่เป็นหัวเรื่องของบทกวีหรือแก่นของไฮกุเรียกว่า "คิได" (季題きだい) เพื่อแยกความแตกต่างจาก "คิโงะ" ซึ่งหมายถึงแค่ฤดูกาล แต่ทั้ง 2 คำนี้ขอบเขตไม่ชัดเจนและบ่อยครั้งก็ใช้ในความหมายเดียวกัน ทั้ง "คิโง" และ "คิได"เป็นคำที่มีมาตั้งแต่สมัยใหม่ ส่วนในสมัยโบราณมีคำเรียกว่า "คิโนะโคโตบะ" (季の詞), "คิโนะได" (季の題), "ชิกิโนะโคโตบะ" (四季の詞) หรือแค่ "คิ" (季) เฉย ๆ หรือ "คิเซ็ตสึ" (季節)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ฤดู
รางวัลตำนานแกรมมี

รางวัลตำนานแกรมมี (Grammy Legend Award) เป็นรางวัลพิเศษที่มอบให้แก่ศิลปินที่ได้รับรางวัลแกรมมี ซึ่งเป็นพิธีมอบรางวัลทางดนตรีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1958 พิธีมอบเกียรติคุณในหลายประเภทจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีโดยสถาบันการบันทึกเสียงของสหรัฐอเมริกา สำหรับความสำเร็จอันโดดเด่นในอุตสาหกรรมดนตรี
รางวัลตำนานแกรมมีมอบครั้งแรกออกในปี ค.ศ. 1990 ให้แก่ สโมกีย์ โรบินสัน, วิลลี เนลสัน, แอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ และไลซา มินเนลลิ เป็นการเปิดตัวเพื่อเป็นเกียรติของ "การมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่องและอิทธิพลในด้านการบันทึกเพลง" ในปีถัดไปมีนักดนตรีอีกสี่คน (อารีทา แฟรงคลิน, บิลลี โจเอล, จอห์นนี แคช และควินซี โจนส์) ได้รับรางวัลตำนานแกรมมี รางวัลนี้มอบให้กับบาร์บรา สไตรแซนด์ ในปี ค.ศ. 1992 และไมเคิล แจ็กสัน ในปี ค.ศ. 1993
หลังจากปี ค.ศ. 1994 เมื่อนักดนตรีชาวอเมริกันเคอร์ทิส เมย์ฟิลด์ และแฟรงก์ ซินาตรา ต่างก็ได้รับรางวัลตำนานแกรมมี เป็นการให้เกียรติแก่ศิลปินที่บันทึกเสียงเป็นระยะ ๆ ลูชาโน ปาวารอตตี นักร้องโอเปราเทเนอร์ชาวอิตาลีเป็นผู้รับรางวัลในปี ค.ศ. 1998 ในปีต่อมา เอลตัน จอห์นนักร้องนักแต่งเพลงชาวอังกฤษได้รับการยกย่อง ส่วนบีจีส์กลายเป็นผู้รับรางวัลกลุ่มแรกในศตวรรษที่ 21 เมื่อสองพี่น้องได้รับการยอมรับจากแกรมมีในปี ค.ศ. 2003 โดยรวมแล้ว นักดนตรีเดี่ยว 14 คน และวงดนตรีหนึ่งวงได้รับรางวัลตำนานแกรมมี

**ผู้รับ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official website of the Grammy Awards
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลตำนานแกรมมี
ใต้เงาตะวัน

ใต้เงาตะวัน เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก และ ดราม่า ถูกสร้างขึ้นเป็นครั้งแรกทาง ช่อง 3 HD จากบทประพันธ์ของ ปิยะพร ศักดิ์เกษม นำแสดงโดย หมาก-ปริญ สุภารัตน์ และ โบว์-เมลดา สุศรี มาคู่กันเป็นครั้งแรก ออกอากาศทุกวัน พุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.30 น. (เวลามาตรฐานไทย) ต่อจากละครเรื่องเพราะรัก ระหว่างวันที่ 29 มีนาคม ถึง 1 มิถุนายน 2566

**งานสร้าง**
ละครเรื่อง ใต้เงาตะวัน ได้ทำการบวงสรวงเอาฤกษ์เอาชัย ณ สตูดิโอช่อง 3 หนองแขม เมื่อวันพุธที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ซึ่งตรงกับวันมาฆบูชา โดยก่อนหน้านั้นทางกองละครได้ทำการฟิตติ้งหรือลองเสื้อผ้าของนักแสดงเรียบร้อยแล้ว

**รายชื่อนักแสดง**

**การตอบรับ**

**เรตติ้งละคร**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3 เอชดี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์เจ
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย วรวุฒิ นิยมทรัพย์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่ถ่ายทำในประเทศออสเตรีย