Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
สถานีรามอินทรา กม.4

สถานีรามอินทรา กม.4 (Ram Inthra Kor Mor 4 station; รหัส: PK19) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีรามอินทรา กม.4 ตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 33 (ยอดยิ่ง) ซอยรามอินทรา 35 (อุ่นจิตร 1) และซอยรามอินทรา 37 (อุ่นจิตร 2) ในพื้นที่แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยรามอินทรา 33 (ยอดยิ่ง), ซอยรามอินทรา 35 (อุ่นจิตร 1)- 2 ซอยรามอินทรา 37 (อุ่นจิตร 2), ตลาดปั้นทอง กม.4 (มงคลไชย)- 3 ซอยรามอินทรา 10 (ชื่นฤทัย)- 4 ซอยรามอินทรา 8 (วัดไตรรัตนาราม)

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ตลาดปั้นทอง กม.4 (มงคลไชย)- ฟู้ดแลนด์ รามอินทรา- ไดนาสตี้ ไทล์ท้อป รามอินทรา

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
รามอินทรา กม.4
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
รามอินทรา
สถานีมัยลาภ

สถานีมัยลาภ (Maiyalap station; รหัส: PK20) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีมัยลาภตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา ระหว่างซอยรามอินทรา 41 และซอยรามอินทรา 43 กับซอยรามอินทรา 14 (มัยลาภ) และซอยรามอินทรา 20 (สะพาน 4) ในพื้นที่แขวงท่าแร้ง เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยรามอินทรา 41- 2 ซอยรามอินทรา 43, สถานีบริการน้ำมันบางจาก (เอสโซ่) รามอินทรา 41- 3 ซอยรามอินทรา 20 (สะพาน 4), สยามนิสสันกรุงไทย รามอินทรา, เบนซ์ทองหล่อ รามอินทรา- 4 ซอยรามอินทรา 16 (รัตนพิทักษ์), เกีย ตระการยนต์

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 สำนักงานจเรตำรวจ- กองบินตำรวจ

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
มัยลาภ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
มัยลาภ
สถานีวัชรพล

สถานีวัชรพล (Vacharaphol station; รหัส: PK21) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา ทางทิศตะวันออกของทางแยกต่างระดับวัชรพล ในพื้นที่แขวงท่าแร้ง เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยรามอินทรา 57, ซอยรามอินทรา 57/1, สมาคมหมู่บ้านสวัสดิการนายทหาร- 2 ซอยรามอินทรา 59 (สวัสดิการ 2)- 3 สำนักวิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา- 4 ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและกำลังคนอาชีวศึกษา, สำนักพัฒนาสมรรถนะครูและบุคลากรอาชีวศึกษา

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ตลาดนัดเลียบด่วนรามอินทรา- สำนักวิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา

**รถโดยสารประจำทาง**

**304 ถนนรามอินทรา**

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**รถเอกชน**

**การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น**
ในอนาคต สถานีวัชรพลแห่งนี้จะเชื่อมต่อกับสถานีวัชรพลของรถไฟฟ้าสายสีเทาซึ่งตั้งอยู่บริเวณถนนประดิษฐ์มนูธรรม ด้านหลังสำนักวิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา โครงการจะเชื่อมกันด้วยทางเดินยกระดับประมาณ 200 เมตร

**อ้างอิง**
วัชรพล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
วัชรพล
สถานีรามอินทรา กม.6

สถานีรามอินทรา กม.6 (Ram Inthra Kor Mor 6 station; รหัส: PK22) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างเขตคันนายาวกับเขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีรามอินทรา กม.6 ตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 42 และคลองบางชวดด้วน ทางทิศตะวันออกของทางแยกนวลจันทร์ ในพื้นที่แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว และแขวงนวลจันทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยหมู่บ้านนีโอ คลาสสิคโฮม- 2 สถานีบริการน้ำมันบางจาก (เอสโซ่) รามอินทรา กม.6- 3 ซอยรามอินทรา 42/1, โรงพยาบาลสัตว์ยูเว็ท รามอินทรา- 4 ซอยรามอินทรา 40 (นวลจันทร์), ทางแยกนวลจันทร์

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ทางแยกนวลจันทร์- โรงเรียนสายอักษร- บริษัท สยามสปอร์ต ซินดิเคท จำกัด (มหาชน)

**รถโดยสารประจำทาง**

**304 ถนนรามอินทรา**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
รามอินทรา กม.6
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
รามอินทรา
รามอินทรา
สถานีคู้บอน

สถานีคู้บอน (Khu Bon station; รหัส: PK23) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีคู้บอนตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 44/1 และซอยรามอินทรา 46 ใกล้กับคลองลำชะล่า ทางแยกคู้บอน (จุดตัดกับถนนคู้บอน) และทางแยกรามอินทรา กม.8 (จุดตัดกับถนนนวมินทร์) ในพื้นที่แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยรามอินทรา 69/1- 2 ซอยรามอินทรา 69/2- 3 ซอยรามอินทรา 46 (เปรมฤทัย)- 4 ซอยรามอินทรา 44/1

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ทางแยกคู้บอน- ทางแยกรามอินทรา กม.8

**รถโดยสารประจำทาง**

**304 ถนนรามอินทรา**

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
คู้บอน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
คู้บอน
มิสเอิร์ธ 2023

มิสเอิร์ธ 2023 (Miss Earth 2023) จะเป็นการประกวดมิสเอิร์ธ ครั้งที่ 23 ที่จะจัดขึ้นที่ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไซง่อน ใน นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ในวันที่ 22 ธันวาคม 2566 มีนา ซู ชเว จากเกาหลีใต้จะสวมมงกุฎให้เธอ ผู้สืบทอดในตอนท้ายการประกวด

**ผลการประกวด**

**ลำดับ**
§ – เข้ารอบ 20 คนสุดท้ายด้วยรางวัล Miss People's Choice 

**รางวัลพิเศษ**

**Best Appearance งานต้อนรับ**

**Best Bikini**

**Best National Costume**

**Best in Evening Gown**

**Miss People's Choice**

**ผู้เข้าประกวด**
ณ วันที่ 27 ตุลาคม 2023 ผู้เข้าแข่งขัน 88 รายได้รับการยืนยันแล้ว.

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Miss Earth-  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:มิสเอิร์ธ
หมวดหมู่:การประกวดความงามในปี พ.ศ. 2566
โซนิคซูเปอร์สตาร์ส

โซนิคซูเปอร์สตาร์ส (Sonikku Sūpāsutāzu) เป็นวิดีโอเกมแนวแพลตฟอร์มพัฒนาโดยโซนิคทีม และจัดจำหน่ายโดยเซกา โดยเป็นเกมในชุดเกม โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ตัวเกมมีรูปแบบการเล่นแบบเลื่อนด้านข้างคล้ายกับเกม โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ที่วางจำหน่ายสำหรับเซกา เมกาไดรฟ์ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ในฐานะหนึ่งในสี่ตัวละครของผู้เล่น ได้แก่โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก, ไมลส์ "เทลส์" พราวเวอร์, นัคเคิลส์ ดิอีคิดนา และเอมี โรส ผู้เล่นจะผ่านด่านเลื่อนด้านข้างในขณะที่พวกเขาออกเดินทางเพื่อเอาชนะด็อกเตอร์เอ้กแมนและ Fang the Hunter ซูเปอร์สตาร์ส นำเสนอการเพิ่มพลังที่ผู้เล่นสามารถรับได้จากการรวบรวม Chaos Emeralds เจ็ดอันและระบบผู้เล่นหลายคนในเครือข่ายเดียวกันพร้อมกัน 4 คน
ทาคาชิ อิซึกะ หัวหน้าโซนิคทีมต้องการปรับปรุงสูตรการเลื่อนด้านข้างแบบเดิม ๆ ของ โซนิค ให้ทันสมัย เพื่อให้สามารถดำเนินการต่อได้อย่างอิสระจากเกม 3 มิติ หลังจากที่แผนการทำงานร่วมกันอีกครั้งกับผู้พัฒนาเกม โซนิคมาเนีย (ค.ศ. 2017) ล้มเหลว อิซึกะก็เริ่มหารือเกี่ยวกับความร่วมมือกับ Arzest ซึ่งเป็นสตูดิโอที่ก่อตั้งโดย นาโอโตะ โอชิมะ ผู้สร้างเกม โซนิค การพัฒนา ซูเปอร์สตาร์ส เริ่มขึ้นในปี 2021 ซึ่งถือเป็นการมีส่วนร่วมครั้งแรกของโอชิมะในเกม โซนิค นับตั้งแต่เกม โซนิคแอดเวนเจอร์ (ค.ศ. 1998)  Arzest พยายามจำลองรูปแบบการเล่นของเกม โซนิค ฉบับเมกาไดรฟ์ ในขณะที่สร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ด้วยกลไกเกมใหม่ พร้อมด้วยพลัง Chaos Emerald ทั้งเจ็ดที่นำมาใช้เพื่อกระตุ้นให้ผู้เล่นค้นหา
ตัวเกมวางจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2023 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ นินเท็นโด สวิตช์ เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 เอกซ์บอกซ์วัน เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส ตัวเกมได้รับกระแสวิจารณ์ผสมทั้งสองแบบจากนักวิจารณ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 5
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
หมวดหมู่:โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแพลตฟอร์ม
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เชนมู (วิดีโอเกม)

เชนมู (Shenmū) เป็นวิดีโอเกมแนวแอคชั่นผจญภัยที่พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยเซกา สำหรับเครื่องดรีมแคสต์ใน ค.ศ. 1999 ตัวเกมจะติดตามเรื่องราวของริว ฮาซึกิ ศิลปินศิลปะการต่อสู้หมุ่ม ในขณะที่เขาออกเดินทางเพื่อแก้แค้นให้กับการฆาตกรรมพ่อของเขาในคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่เมืองโยโกซูกะ ประเทศญี่ปุ่น ผู้เล่นออกสำรวจเกมในรูปแบบโลกเปิด ต่อสู้กับคู่ต่อสู้ในการต่อสู้แบบวิวาท และพบกับควิกไทม์อีเวนต์ รายละเอียดด้านสิ่งแวดล้อมของตัวเกมถือว่าไม่เคยมีมาก่อน ด้วยวัตถุแบบโต้ตอบมากมาย ระบบกลางวันและกลางคืน เอฟเฟกต์สภาพอากาศที่แปรปรวน ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นพร้อมตารางประจำวัน และมินิเกมต่าง ๆ
หลังจากพัฒนาเกมอาร์เคดเซกาที่ประสบความสำเร็จหลายเกม อาทิ แฮงค์ออน (ค.ศ. 1985), เอาต์รัน (ค.ศ. 1986) และ เวอร์ชัวไฟเตอร์ (ค.ศ. 1993) ผู้กำกับ ยู ซูซูกิต้องการสร้างประสบการณ์ที่ยาวนานขึ้น และมองว่า เชนมู เป็นมหากาพย์ที่มีหลายภาค ใน ค.ศ. 1996 แผนกวิจัยและพัฒนาเซกาเอเอ็ม 2 เริ่มพัฒนาเกมเล่นตามบทบาทสำหรับเครื่องเซกา แซตเทิร์นที่มีฉากอยู่ในจักรวาลของ เวอร์ชัวไฟเตอร์ การพัฒนาได้เปลี่ยนไปที่เครื่องดรีมแคสต์ใน ค.ศ. 1997 และการเชื่อมจักรวาลกับ เวอร์ชัวไฟเตอร์ ถูกยกเลิก เชนมู กลายเป็นวิดีโอเกมที่ที่มีทุนสร้างสูงที่สุดเท่าที่เคยมีการพัฒนามาในเวลานั้น โดยมีค่าใช้จ่ายการผลิตและการตลาดโดยประมาณอยู่ที่ 47–70 ล้านดอลลาร์ แม้ว่าจะครอบคลุมบางส่วนของการพัฒนาเกม เชนมู II (ค.ศ. 2001) ด้วยก็ตาม
แม้ตัวเกมจะทำยอดขายได้ 1.2 ล้านชุด แต่ เชนมู ก็ไม่สามารถคืนต้นทุนในการพัฒนาได้และประสบความล้มเหลวในเชิงพาณิชย์ ตัวเกมได้รับกระแสวิจารณ์ในเชิงบวกในเรื่องกราฟิก เพลงประกอบ และความทะเยอทะยาน แม้ว่าเกมจะดำเนินไปอย่างช้า ๆ และเน้นไปที่รายละเอียดที่ธรรมดาของผู้เล่นที่แบ่งแยกกันก็ตาม ตัวเกมได้กลายเป็นการตามเกินวิสัย โดยถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้บุกเบิกกลไกเกม เช่น ควิกไทม์อีเวนต์และโลกเปิด การประเมินในภายหลังได้รับกระแสผสมกัน โดยมีการวิจารณ์ในเรื่องการควบคุม จังหวะ และการพากย์เสียง
หลังจากการวางจำหน่ายเกม เชนมู II เกม เชนมู อื่น ๆ ก็เข้าสู่การพัฒนาที่นานเกินไปและซูซูกิก็ออกจากเซกา ใน ค.ศ. 2018 เซกาได้เปิดตัวตัวเกมพอร์ตความละเอียดสูงของ เชนมู และ เชนมู II สำหรับหลายเครื่องเล่น หลังจากแคมเปญระดมทุนที่ประสบความสำเร็จ ซูซูกิก็ได้พัฒนาเกม เชนมู III อย่างเป็นอิสระ โดยวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 4 และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ใน ค.ศ. 2019 อนิเมะดัดแปลงจากเกม เชนมู ออกอากาศใน ค.ศ. 2022

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 archive-date=February 18, 2014 -  Shenmue at Mobygames
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2542
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัย
หมวดหมู่:เกมสำหรับดรีมแคสต์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์สันติภาพจังหวัดไซตามะ

พิพิธภัณฑ์สันติภาพจังหวัดไซตามะ (Saitama-ken Heiwa Shiryōkan) ตั้งอยู่ในเมืองฮิงาชิมัตสึยามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี ค.ศ. 1993 พิพิธภัณฑ์รวบรวมและจัดแสดงสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับแสนยนิยมในช่วงต้นยุคโชวะไปจนถึงสงครามแปซิฟิก โดยเน้นไปที่ความเชื่อมโยงของเหตุการณ์เหล่านี้กับจังหวัดไซตามะเป็นพิเศษ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  พิพิธภัณฑ์สันติภาพจังหวัดไซตามะ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ฮิงาชิมัตสึยามะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดไซตามะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2536
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2536 ในประเทศญี่ปุ่น
สันติภาพจังหวัดไซตามะ
ไซตามะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดไซตามะ

ไซตามะ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดไซตามะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดไซตามะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในซัปโปโระ

หมวดหมู่:วัฒนธรรมในซัปโปโระ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในซัปโปโระ
หมวดหมู่:การศึกษาในซัปโปโระ
ซัปโปโระ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในซัปโปโระ
ซัปโปโระ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด

ฮกไกโด
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดฮกไกโด
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดฮกไกโด
หมวดหมู่:การศึกษาในจังหวัดฮกไกโด
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดทตโตริ

ทตโตริ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดทตโตริ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดทตโตริ
ฉีช่าน

ฉีช่าน (; 18 มกราคม ค.ศ. 1786 – 3 สิงหาคม ค.ศ. 1854) ชื่อรองว่า จิ้งอัน  เป็นชาวมองโกลที่เป็นขุนนางและข้าราชการแห่งราชวงศ์ชิงตอนปลาย เขาเป็นชาวกาลคามองโกลและเชื้อสายตระกูลบอร์จิกิต และตระกูลของเขาอยู่ภายใต้ธงเหลืองของแปดกองธงของแมนจู เขาเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีจากการเจรจาต่อรองอนุสัญญาชวานปี๋ในนามของรัฐบาลชิงกับอังกฤษในช่วงสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1839-42

**อ้างอิง**
2397
หมวดหมู่:ชาวมองโกเลีย
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
เรือนจำอาบาชิริ

เรือนจำอาบาชิริ (Abashiri Keimusho) เป็นเรือนจำในนครอาบาชิริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ที่เปิดในปี ค.ศ. 1890 เป็นเรือนจำที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดในประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับแม่น้ำอาบาชิริและอยู่ทางตะวันออกของภูเขาเท็นโตะ เป็นที่คุมขังนักโทษที่มีโทษจำคุกน้อยกว่าสิบปี ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะในปี ค.ศ. 1983 ซึ่งถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำแห่งเดียวในประเทศ

**พิพิธภัณฑ์**
ภายในอาคารเรือนจำดั้งเดิม เป็นหนึ่งในทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของพิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
ภายในพิพิธภัณฑ์เรือนจำ ค.ศ. 2565
ในปี ค.ศ. 1983 ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะและเปิดทำการในฐานะพิพิธภัณฑ์เรียกว่า nihongo4|พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ|博物館網走監獄| เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำเพียงแห่งเดียวในประเทศ ในปี ค.ศ. 2016 อาคารแปดหลังที่ได้รับการอนุรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญโดยทบวงวัฒนธรรม โดยมีสองหลังที่ได้ขึ้นทะเบียนในฐานะทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้

**ผู้ต้องขังที่มีชื่อเสียง**
สึดะ ซันโซ ตำรวจผู้พยายามลอบปลงพระชนม์จักรพรรดินิโคไลที่ 2 แห่งรัสเซียเมื่อครั้งเป็นมกุฎราชกุมาร
*โยชิเอะ ชิราโตริ นักโทษเพียงคนเดียวที่เคยแหกคุกหนีจากเรือนจำอาบาชิริได้สำเร็จ
*คิวอิจิ โทกูดะ นักการเมืองที่ถูกคุมขังในเรือนจำอาบาชิริตั้งแต่ ค.ศ. 1934 ถึง ค.ศ. 1940
*เค็นจิ มิยาโมโตะ นักการเมือง
*Branko Vukelić สายลับชาวยูโกสลาเวีย
*ชูซูเกะ โนมูระ  นักเคลื่อนไหว
*จอร์จ อาเบะ นักเขียนและอดีตยากูซ่า
*โคโซ มิโนะ อดีตยากูซ่า ซึ่งบันทึกความทรงจำของเขาได้กลายเป็นซีรีส์ภาพยนตร์เรื่อง จิงงิ นากิ ทากาไก
*ฮาจิเมะ อิโต นักเขียนผู้เขียนนวนิยายเรื่อง อาบาชิริ บังงาอิจิ ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์สองเรื่อง

**ในบันเทิงคดี**
ในซีรีส์มังงะในปี พ.ศ. 2557 เรื่องโกลเดนคามุยซึ่งเป็นเรื่องราวภายหลังสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น มีเหตุการณ์เกี่ยวกับการโจมตีเรือนจำอาบาชิริซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญหนึ่งของเนื้อเรื่อง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
หมวดหมู่:อาบาชิริ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดฮกไกโด
หมวดหมู่:เรือนจำในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด
อาบาชิริ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น
โยชิเอะ ชิราโตริ

โยชิเอะ ชิราโตริ (Shiratori Yoshie; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1907 – 24 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1979) เป็นชาวญี่ปุ่นที่เกิดในจังหวัดอาโอโมริ มีชื่อเสียงจากการแหกคุก 4 ครั้งจากเรือนจำที่แตกต่างกัน 4 แห่ง ทำได้ชิราโตริได้เป็นตัวเอกปฏิลักษณ์ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น มีอนุสรณ์สถานของชิโรโตริที่พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
มีเรื่องเล่ามากมายที่บรรยายถึงการแหกคุกของชิโรโตริ แต่รายละเอียดบางอย่างอาจเป็นคติชาวบ้านมากกว่าข้อเท็จจริง

**ในสื่อ**
นวนิยายเรื่องฮาโงกุของอากิระ โยชิมูระสร้างจากชีวประวัติของชิราโตริ
ตัวละครชิราอิชิ โยชิทาเกะในมังงะโกลเดนคามุยโดยซาโตรุ โนดะ ได้รับการเผยในบทสัมภาษณ์ของผู้เขียนว่าอิงและตั้งชื่อตามชิราโตริ 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Hagoku from Charm of Hokkaido
*ja  Yoshie Shiratori from MONSTERS
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2450
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2522
หมวดหมู่:ผู้หนีคดี
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดอาโอโมริ
พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ

พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ (italic=yes) หรือชื่อเดิมว่า พิพิธภัณฑ์บ้านพ่อค้ามั่งมี (Boy savdogar xonadoni uy-muzeyi) เป็นอาคารอนุรักษ์ ตั้งชื่อตามรัฐบุรุษฟัยซุลลา โฆจายิฟ ตั้งอยู่ในเมืองบูฆอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน พิพิธภัณฑ์บ้านนี้ตั้งอยู่ภายในอาคารที่เป็นอะพาร์ตเมนต์ พิพิธภัณฑ์มีเนื้อที่ 3 เฮกตาร์ ประกอบไปด้วยสองส่วนซึ่งมีลานกลางภายในของตนเองแยกสำหรับผู้ชายกับผู้หญิง หลังโฆจายิฟเสียชีวิตลง อาคารหลังนี้ถูกทิ้งร้าง กระทั่งในปี 2023 ได้มีการสร้างและบูรณะพิพิธภัณฑ์บ้านหลังนี้ขึ้นใหม่เพื่อเปิดให้นักท่องเที่ยวและสาธารณชนเข้าชม

**นิทรรศการ**
อาคารหลังนี้ประกอบด้วยนิทรรศการกว่า 500 ชิ้น เช่น- นิทรรศการชาติพันธุ์วรรณา "ชีวิตของพ่อค้ามั่งมีในคริสต์ศตวรรษที่ 12–20"- นิทรรศการช่วงชีวิตและอาชีพการงานของฟัยซุลลา โฆจายิฟ นักการเมืองคนดังของอุซเบกิสถาน- นิทรรศการห้องครัวบ้านพ่อค้ามั่งมี- นิทรรศการการค้าขายทั้งในและนอกเขตแดนในบูฆอรอในคริสต์ศตวรรษที่ 19–20- เสื้อผ้ากำมะหยี่และผ้าไหมของชาวบูฆอรอในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในบูฆอรอ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ

ทางเข้าพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ (Hasegawa Machiko Bijutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในเขตเซตางายะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1974 มาจิโกะ ฮาเซงาวะวาดการ์ตูนช่องซาซาเอะซัง เกี่ยวกับครอบครัวธรรมดาในญี่ปุ่นที่นำโดยซาซาเอะ แม่และภรรยาของครอบครัวที่มีอัธยาศัยดี การ์ตูนช่องประสบความสำเร็จอย่างมากและส่วนใหญ่ตีพิมพ์เป็นรายวันในหนังสือพิมพ์อาซาฮิชิมบุง ความนิยมของซาซาเอะซังในประเทศญี่ปุ่นเทียบได้กับพีนัตส์ การ์ตูนช่องของอเมริกา ฮาเซงาวะยังเป็นนักสะสมผลงานศิลปะ สิ่งสะสมของเธอและของมาริโกะน้องสาวได้รับการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ 
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพวาดต้นฉบับ ตุ๊กตาดินเหนียว และภาพจิตกรรม ตลอดจนถึงผลงานของศิลปินชาวญี่ปุ่นและชาวตะวันออก

**การเดินทาง**
 เดินประมาณ 7 นาทีจากสถานีซากูระ-ชิมมาจิในสายโทคิว เด็ง-เอ็ง-โทชิผ่านถนนซาซาเอะซัง- ตั้งอยู่ที่ 1-30-6 ย่านซากูราชิมาจิ เขตเซตางายะ กรุงโตเกียว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ja
ฮาเซงาวะ มาจิโกะ
ฮาเซงาวะ มาจิโกะ
ฮาเซงาวะ มาจิโกะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์อนิเมะและมังงะในประเทศญี่ปุ่น

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหอศิลป์ในประเทศญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ในญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อนิเมะ
หมวดหมู่:มังงะ
หมวดหมู่:สถานีขนส่งผู้โดยสารในเขตคันนายาว

คันนายาว
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตคันนายาว
หมวดหมู่:การขนส่งในเขตคันนายาว
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลฉะเชิงเทรา ไฮ-เทค

ฉะเชิงเทรา ไฮ-เทค
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลฉะเชิงเทรา ไฮ-เทค
วัดกุฎีทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)

วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา 
วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า วัดโพไชย แต่ชาวบ้านเรียก วัดบ้านทราย เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง
จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกุฎีทอง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436

**อ้างอิง**
กุฎีทอง
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันเชื้อสายอาหรับ

หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอาหรับ
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันแบ่งตามเชื้อสาย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันเชื้อสายตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอาหรับ
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันเชื้อสายตะวันออกกลาง

หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันแบ่งตามเชื้อสาย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวตะวันออกกลาง
มุน จง-อ็อบ

มุน จง-อ็อบ (Moon Jong-up; เกิด 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) หรือที่รู้จักในชื่อ Jongup เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ นักเต้นและนักแสดง เขาเดบิวต์ในฐานะไอดอลในกลุ่มสมาชิกหกคนชื่อ บี.เอ.พี ภายใต้ TS Entertainment ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นนักร้องเสริมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 จนถึงยุบวงในปี ค.ศ. 2019 หลังจากที่เขาออกจากทีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ เขาได้ปล่อยเดบิวต์อัลบั้มเดี่ยวชื่อ Headache ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020

**ผลงานเพลง**

**อัลบั้ม**

**อีพี**

**อัลบั้มเดี่ยว**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเคป็อป
หมวดหมู่:เคป็อป
หมวดหมู่:นักร้องเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บอยแบนด์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติเกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติเกาหลี
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2538
รุ่นของผู้นำจีน

รุ่นของผู้นำจีน (Generations of Chinese leadership) เป็นศัพท์ที่นักประวัติศาสตร์ใช้เพื่ออธิบายช่วงเวลาที่แตกต่างกันของการเป็นผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และในความหมายกว้าง ๆ ยังหมายการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน นักประวัติศาสตร์ได้ศึกษาช่วงเวลาต่าง ๆ ของการพัฒนาของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนโดยอ้างอิงจาก "รุ่น" เหล่านี้ 

**ศัพทมูลวิทยา**

**รุ่นที่หนึ่ง**

**รุ่นที่สอง**

**รุ่นที่สาม**

**รุ่นที่สี่**

**รุ่นที่ห้า**

**รุ่นที่หก (ปัจจุบัน)**

**รุ่นที่เจ็ด**

**รุ่นที่แปด**

**เส้นเวลา**

**ดูเพิ่ม**
 ผู้นำสูงสุดของจีน- ศูนย์กลางความเป็นผู้นำ- การเมืองจีน- ลำดับความสำคัญในประเทศจีน- ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัฒนธรรมชั่วรุ่น
หมวดหมู่:การเมืองจีน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ (italic=yes) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่แหล่งโบราณคดีแอฟรอซียอบ นครโบราณที่ถูกมองโกลเข้าโจมตีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาคารพิพิธภัณฑ์และแหล่งโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครซามาร์กันต์ ประเทศอุซเบกิสถาน แอฟรอซียอบ (افراسياب) เป็นชื่อของกษัตริย์ในตำนานและวีรบุรุษแห่งทูรอน นิทรรศการถาวรภายในพิพิธภัณฑ์มุ่งนำเสนอประวัติศาสตร์ของนครแอฟรอซียอบและภูมิภาคโดยรอบ อาคารพิพิธภัณฑ์เป็นผลงานออกแบบโดยบัฆดาซาร์ อาร์ซูมันยัน สถาปนิกชาวอาร์มีเนีย ใน ค.ศ. 1970 (สมัยที่สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) พิพิธภัณฑ์เปิดตัวตรงกับการเฉลิมฉลอง 2,500 ปีของการสถาปนานครซามาร์กันต์ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นโถง 5 โถงซึ่งแทนวิถีชีวิตห้าช่วงภายในป้อมปราการแอฟรอซียอบ
นอกจากนิทรรศการซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุที่ขุดพบในซากนครแอฟรอซียอบและในซามาร์กันต์แล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีโบราณวัตถุจากภูมิภาคโดยรอบ และมีนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการสถาปนานครซามาร์กันต์ โบราณวัตถุที่มีจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ เช่น ดาบ มีด ผอบ ธนู เหรียญ เครื่องดินเผา เอกสารโบราณ หนังสือ รูปปั้น ประติมากรรม และวัตถุในชีวิตประจำวันของคนในยุคโบราณ ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่า 22,000 ชิ้น โดยชิ้นสำคัญคือจิตรกรรมฝาผนังแอฟรอซียอบจากพระราชวังซามาร์กันต์ สร้างสรรค์ขึ้นในสมัยจักรวรรดิเอฆชีด (คริสต์ศตวรรษที่ 7–8)

ใน ค.ศ. 2015 ภายใต้ความร่วมมือกับประเทศอาเซอร์ไบจาน ได้มีการเปิดตัวศาลาอาเซอร์ไบจานภายในพิพิธภัณฑ์ขึ้น โดยจัดแสดงวัตถุที่นำเสนอประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจาน มีตัวอย่างชิ้นงานที่แทนวัฒนธรรมเชิงวัตถุ เครื่องแต่งกายพื้นถิ่นเช่นหมวกและแคลาฆายือ และพรมอาเซอร์ไบจานเป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในซามาร์กันต์
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอุซเบกิสถาน
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี

พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี (Էրեբունի թանգարան, Ērebunu t'angaran; Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์
ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้

**อ้างอิง==
เรือนจำเก่าเจียอี้

เรือนจำเก่าเจียอี้ (p=Jiāyì Jiù Jiānyù) เป็นอดีตเรือนจำที่ตั้งอยู่ที่ 140 ถนนเหวย์ซิน เขตตะวันออก นครเจียอี้ ประเทศไต้หวัน  ได้รับการบูรณะและเปิดใหม่ในฐานะ พิพิธภัณฑ์เรือนจำเจียอี้ (p=Yùzhèng Bówùguǎn) ในปี ค.ศ. 2011 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของไต้หวันในปี ค.ศ. 2005

**ประวัติ**
เรือนจำเจียอี้เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1922 ภายใต้ชื่อว่าเรือนจำไถหนาน สาขาเจียอี้  ในปี ค.ศ. 1994 เรือนจำเจียอี้ถูกย้ายไปยังเมืองลู่เฉ่าในอำเภอเจียอี้

**สถาปัตยกรรม**
ลักษณะเด่นของเรือนจำเก่าเจียอี้คือการจัดวางห้องขังไปตามแนวรัศมีโดยมีโถงของเจ้าหน้าที่อยู่ที่ศูนย์กลางของรัศมี แตกต่างจากเรือนจำแบบสรรพทัศน์ (panopticon) โดยภายในห้องขังแต่ละห้องไม่สามารถมองเห็นโดยเจ้าหน้าทีในโถงกลางได้ เว้นแต่จะเดินเข้าไปในห้องขังแต่ละห้อง อาคารเรือนจำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้คือเรือนจำอาบาชิริ ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
โถงกลางของเรือนจำเก่าเจียอี้
โรงฝึกงาน 1 ในเรือนจำเก่าเจียอี้

**ดูเพิ่ม**
 เรือนจำอาบาชิริ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The Forgotten Corner – Old Chiayi Prison- Within these walls- a tour of Chiayi Prison
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศไต้หวัน
เจียอี้
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)

เสือของทีพู
พิพิธภัณฑ์อินเดียหลังใหม่ที่ไวทอลล์ยาร์ด (Whitehall-Yard) ภาพปี 1861
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (India Museum) เป็นอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนที่จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1801 และยุบเลิกไปในปี 1879 หลังจากนั้นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้กระจายไปทั่ว บางส่วนได้ถูกรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน

**ประวัติศาสตร์**
พิพิธภัณฑ์เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออก ตั้งขึ้นในปี 1801 ภายในอีสต์อินเดียเฮาส์บนถนนลีเดินฮอลล์ในลอนดอน ผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์คือ ชาลส์ วิลคินส์ นักบูรพคดีศึกษา ซึ่งเคยอาศัยในอินเดียระหว่างปี 1770 ถึง 1786 ในฐานะเจ้าพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออก และว่ากันว่าเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่เข้าใจภาษาสันสกฤตโดยแจ่มแจ้ง
หลังบริษัทอินเดียตะวันออกยุบเลิกไปเมื่อปี 1858 ได้มีการตั้ง อินเดียออฟฟิซ ขึ้นแทน และในปี 1861 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายของสะสมไปอยู่ที่ฟีเฟเฮาส์ที่ไวทอลล์ ส่วนอีสต์อินเดีนเฮาส์ถูกทุบทิ้งในปี 1863 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ในเวลานั้นคือจอห์น ฟอบส์ วัตซัน ในปี 1869 ได้ย้ายของสะสมไปยังอินเดียออฟฟิซ และในปี 1875 ได้ย้ายไปตั้งชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ท)
พิพิธภัณฑ์ยุบเลิกไปในปี 1879 ของสะสมส่วนใหญ่ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์บริทิช, คีวการ์เดินส์ และส่วนอินเดียของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Ray Desmond, The India Museum, 1801-1879 (London: HMSO, 1982)- Arthur MacGregor, Company Curiosities. Nature, Culture and the East India Company, 1600–1874 (Reaktion Books, 2018). 9781789140033-  V&A Research Project: The India Museum Revisited-  Guide to records in the V&A Archive relating to the India Museum and Indian objects
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต

พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต (Victoria and Albert Museum; V&A) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในลอนดอน และเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะประยุกต์, ศิลปะเพื่อการตกแต่ง และ การออกแบบ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีของสะสมเป็นการถาวรมากกว่า 2.27 ล้านชิ้น พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1852 และตั้งชื่อตามราชินีวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตตั้งอยู่ในเขตเคนซิงทันแอนด์เชลซี ในย่านอัลเบอร์เทอพอลิส ที่ซึ่งมีหน่วยงานทางวัฒนธรรมมากมายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายอัลเบิร์ตตั้งอยู่ เช่น อัลเบิร์ตเมเมอเรียล, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ และ อิมพีเรียลคอลเลจลอนดอน พิพิธภัณฑ์เป็นองค์การสาธารณะนอกกรมภายใต้การสนับสนุนของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา พิพิธภัณฑ์ไม่เก็บค่าเข้าชมเช่นเดียวกับหลายพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตมีพื้นที่ขนาด ha และมีโถงจัดแสดง 145 ห้อง ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีอายุย้อนกลับไปถึง 5,000 ปี ตั้งแต่ยุคโบราณจนปัจจุบัน จากวัฒนธรรมในยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และเอเชีย วัตถุสะสมทั้งเครื่องเซรามิกส์, แก้ว, ผ้า, เครื่องแต่งกาย, เครื่องเงิน, เครื่องโลหะ, อัญมณี, เฟอร์นิเจอร์, วัตถุจากยุคกลาง ประติมากรรม ภาพเขียน งานพิพม์ ถือว่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำพวกประติมากรรมยุคหลังคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวัตถุจากยุคเรนเนสซองส์ของอิตาลีมากที่สุดนอกประเทศอิตาลี แผนกเอเชียยังมีศิลปะจากเอเชียใต้ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และโลกอิสลาม ของสะสมจากเอเชียตะวันออกของพิพิธภัณฑ์ถือว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยเฉพาะงานโลหะและงานเซรามิกส์ ส่วนของสะสมอิสลามถือว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
นับตั้งแต่ปี 2001 พิพิธภัณฑ์ได้เริ่มโครงการบูรณะปรับปรุงมูลค่า 150 ล้านปอนด์ โถงจัดแสดงยุโรปศตวรรษที่ 17-18 เปิดในปี 2015 หลังการบูรณะปรับปรุงห้องแอสตัน เว็บส์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมี ยังวีแอนด์เอ ในลอนดอนตะวันออกเป็นพิพิธภัณฑ์สาขา รวมถึงยังมีโครงการวีแอนด์เออีสต์ซึ่งมีแผนจะสร้างเช่นกัน สาขาแรกนอกลอนดอนคือวีแอนด์เอดันดี เปิดให้บริการในปี 2018

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 year=1976 - oclc=230893308 - year=1975 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 V&A websites:
***  A list of past exhibitions held at the V&A- Historical images of V&A
**  Construction of V&A Museum date=24 February 2019 
**  The V&A Museum prior to opening date=25 February 2019 - Victoria and Albert Museum at the Survey of London online:
**  Architectural history (to 1975) and description
**  Plans- Architecture of the V&A
**  Albertopolis: Victoria and Albert Museum- Victoria and Albert Museum within Google Arts & Culture
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี
หมวดหมู่:เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ (Abashiri Shiritsu Bijutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์จดทะเบียนที่เปิดในนครอาบาชิริ จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2515 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งที่สอง และเป็นแห่งที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะบนเกาะ  สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับศิลปินในภูมิภาคโอค็อตสค์และยังมีการจัดนิทรรศการชั่วคราวด้วย

**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด- พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ- พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ date=2023-11-03 
หมวดหมู่:อาบาชิริ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหอศิลป์ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515 ในประเทศญี่ปุ่น
เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา

เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3 ตำบลตาสิทธิ์ ในอำเภอปลวกแดง จังหวัดระยอง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลจอมพลเจ้าพระยาที่ตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2523 และยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันเป็นเทศบาลตำบลและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ประชากรน้อยที่สุดในประเทศไทย
โรงงานอุตสาหรกรรมในเขตตำบลมาบยางพรและตำบลตาสิทธิ์ (เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา)

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยามีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใกล้เคียงดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตาสิทธิ์- ทิศใต้  ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเขาคันทรง (อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตาสิทธิ์- ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตาสิทธิ์

**ลักษณะภูมิประเทศ**
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเนินลูกคลื่น สลับสูงต่ำความลาดเท 3.5% ลักษณะเป็นดินร่วนปนทรายระบายน้ำได้ดี และมีอ่างน้ำหนองค้างคาว (สปริงเวย์) ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ พื้นที่ของเทศบาลฯ แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 ลักษณะ คือ- พื้นที่ที่เป็นแหล่งที่พักอาศัย ที่ตั้งของหน่วยงานราชการ และการพาณิชย์ของภาคเอกชน- พื้นที่ทางการเกษตร- พื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของภาคอุตสาหกรรม (นิคมอุตสาหกรรมเหมราชอีสเทิร์นซีบอร์ด)

**การศึกษาและศาสนา**
การศึกษาภายในเขตเทศบาล ประกอบด้วยโรงเรียนสังกัดเขตพื้นที่การศึกษาฯ คือ โรงเรียนชุมชนบริษัทน้ำตาลตะวันออก และศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยาส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และมีวัดอยู่ในเขตเทศบาล 1 วัด คือ วัดจอมพลเจ้าพระยา

**ประชากร**
พื้นที่เทศบาลในระยะเวลาที่เริ่มจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2523 มีประชากรทั้งสิ้น 2,519 คน ปัจจุบันมีจำนวนประชากรเหลือเพียง 388 คน แบ่งเป็นชาย 196 คน หญิง 190 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นเทศบาลตำบลที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดระยองและประเทศไทย 
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา
จอมพลเจ้าพระยา
หมวดหมู่:อำเภอปลวกแดง
มาเตนาดารัน

มาเตนาดารัน (Մատենադարան; Matenadaran) หรือชื่อทางการ สถาบันต้นฉบับตัวเขียนโบราณเมซโรป มาฌโดช (Մեսրոպ Մաշտոցի անվան հին ձեռագրերի ինստիտուտ) เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียน และสถาบันเพื่อการค้นคว้าวิจัย ตั้งอยู่ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย และเป็นสถานที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียนภาษาอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มาเตนาดารันตั้งขึ้นในปี 1959 เพื่อดูแลรักษาต้นฉบับตัวเขียนของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียที่เดิมทีเก็บรักษาที่เอจมียัตซินและต่อมาถูกส่งต่อให้เป็นของรัฐ นับจากนั้นมีการเพิ่มเติมของสะสมเข้ามาโดยเฉพาะจากของที่บริจาคโดยบุคคลต่าง ๆ ชื่อทางการของสถาบันตั้งขื่อตามเมซโรป มาฌโดช ผู้ประดิษฐ์อักษรอาร์มีเนีย รูปปั้นของเขาปรากฏตั้งอยู่ที่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ ของสะสมต้นฉบับตัวเขียนของสถาบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำโลกของยูเนสโก
มาเตนาดารันตั้งอยู่ที่เชิงเขาเล็ก ๆ ในทางขอบตอนเหนือของถนนมาฌโดช ซึ่งเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเยเรวานกลาง อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์ หรือที่เรียกว่าอาคารหลัก ได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นอาคารมหึมา และโดดเดี่ยว นักเขียนและนักเดินทางชาวรัสเซียบระะยายว่าอาคารนี้เป็นพระราชวังเมื่อมองด้วยมุมของมิติและสถาปัตยกรรม อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอาร์มีเนีย
อาคารหลังเก่านี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1958 โดยมีช่วงพักก่อสร้างในระหว่างปี 1947 ถึง 1953 เนื่องจากขาดแคลนแรงงานฝีมือp=12 อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์ก กรีกอรียัน โดยได้อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคกลาง มูรัด ฮัสรัตยัน ระบุว่าฟาซาดของอาคารนี้ได้อิทธิพลมาจากโบสถ์อัครทูตที่อานี ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 อานีเป็นราชธานีของอาร์มีเนียยุคบากราตีด

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
cite journal |last1=Grigorian |first1=M. V. |author-link1=Mark Grigorian |title=Մատենադարանի շենքի կառուցման մասին On construction of the Matenadaran building |journal=Banber Matenadarani |date=1960 |volume=5 |pages=9–20 |url=http://www.matenadaran.am/ftp/data/Banber5/1.M.Grigoryan.pdf |language=hy |access-date=2018-12-15 |archive-url=https://web.archive.org/web/20180721183437/http://www.matenadaran.am/ftp/data/Banber5/1.M.Grigoryan.pdf |archive-date=2018-07-21 |url-status=bot: unknown 
*cite book|last=Coulie|first=Bernard|author-link1=Bernard Coulie|editor1-last=Calzolari|editor1-first=Valentina|title=Armenian Philology in the Modern Era: From Manuscript to Digital Text|contribution=Collections and Catalogues of Armenian Manuscripts|date=2014|publisher=Brill Publishers|isbn=978-90-04-25994-2|pages=23–64 
*isbn=9781568591858 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 chapter=Matenadaran
*cite journal |last1=Grigorian |first1=Mark |author-link1=Mark Grigorian |title=Մատենադարանի նախագիծը The Design of the Matenadaran |journal=Etchmiadzin |date=1945 |volume=2 |issue=1–2 |pages=50–52 |url=http://echmiadzin.asj-oa.am/107/ |language=hy
*cite book |editor1-last=Ayvazyan |editor1-first=Hovhannes |title=Հայաստան Հանրագիտարան Armenia Encyclopedia |date=2012 |publisher=National Academy of Sciences of Armenia |pages= 736- 739 |language=hy |chapter=Մատենադարան Matenadaran-  Official website-  มาเตนาดารัน - virtual museum date=2024-02-19 
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอาร์มีเนีย
หมวดหมู่:สถาบันการศึกษาในประเทศอาร์มีเนีย
หมวดหมู่:หอจดหมายเหตุ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเยเรวาน
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย

พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย หรือ พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อยในฮาโกเนะ (Hoshi no Ōjisama Myūjiamu; Musée du Petit Prince de Saint-Exupéry à Hakone) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตเซ็งโงกูฮาระ เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับตัวละครในนวนิยายเรื่อง เจ้าชายน้อย โดยอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี พิพิธภัณฑ์เปิดในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาลของแซ็งแตกซูว์เปรีทั่วโลก พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงอย่างถาวรในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ในคำแถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าการขาดผู้เยี่ยมชมเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และการทรุดตัวของอาคารเป็นสาเหตุของการปิดให้บริการ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ja
หมวดหมู่:เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม

พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม (บอสเนีย: Muzej ratnog djetinjstva; War Childhood Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนมกราคม 2017 ภายในนำเสนอประสบการณ์ของผู้ที่ในวัยเด็กมีชีวิตผ่านสงครามในบอสเนียโดยบอกเล่าผ่านทางวัตถุ วิดีโอคำบอกเล่า และบางส่วนจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะ ในปี 2018 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลสภาพิพิธภัณฑ์ยุโรปในสาขารางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี
โครงการนี้เริ่มต้นในปี 2010 โดยยัสมินโค ฮาลีโลวิช (Jasminko Halilovic) นักธุรกิจชาวซาราเยโว นักเคลื่อนไหว และ "เด็กยุคสงคราม" ("war child") ใช้ช่องทางออนไลน์เพื่อเก็บรวบรวมการรื้อฟื้นความทรงจำของผู้ใหญ่ตอนต้นที่มีวันเด็กผ่านสงครามบอสเนีย มีผู้ส่งความทรงจำของตนเข้าร่วมมากกว่า 1,000 ชิ้น ฮาลีโลวิชรวบรวมเนื้อหาเหล่านี้ตีพิมพ์เป็นหนังสือในปี 2013 หนังสือดังกล่าวได้รับการแปลเป็นภาษาเยอรมันและญี่ปุ่น ในระหว่างการติดต่อประสานงานกับบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เขาได้พบว่าบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เหล่านี้ยังมีวัตถุเฉพาะพิเศษบางอย่างที่ผูกพันกับความทรงจำเหล่านี้ เขาเริ่มต้นทำงานกับคณะทำงานคนอื่น ๆ เพื่อพัฒนาของสะสมของพิพิธภัณฑ์ขึ้น และเก็บรวบรวมวัตถุกว่า 3,000 ชิ้น และคำบอกเล่ามากกว่า 60 เรื่อง จากปากบุคคลจริง
ในเดือนพฤษภาคม 2016 พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงครามได้จัดนิทรรศการชั่วคราวแรกขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ตามด้วยมีการจัดนิทรรศการอีกในเมืองเซนีซา และ วีโซโค ในปี 2017 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรขึ้น ตั้งอยู่บนถนนโลกาวีนาในซาราเยโว
วัตถุของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งบันทึก ของเล่น ภาพถ่าย เสื้อผ้า และวัตถุอื่น ๆ อีกหลากหลายที่ได้รับบริจาคโดยผู้รอดชีวิตจากช่วงสงคราม วัตถุทั้งหมดนี้นำเสนอควบคู่กับคำบอกเล่าเรื่องราวในรูปบุคคลที่หนึ่ง จากบุคคลที่เป็นคนบริจาควัตถุนี้ให้ นอกจากวัตถุแล้ว ผู้เข้าชมยังสามารถรับฟังคำบอกเล่าจากปากของผู้รอดชีวิตและบทสัมภาษณ์เช่นกัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในซาราเยโว
หมวดหมู่:สงครามบอสเนีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมในประเทศญี่ปุ่น

วรรณกรรม
ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์วรรณกรรมในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดคานางาวะ

คานางาวะ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดคานางาวะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดคานางาวะ
หมวดหมู่:ผู้ใช้ที่เข้าร่วมโครงการวิกิเทย์เลอร์ สวิฟต์

หมวดหมู่:โครงการวิกิเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:ชาววิกิพีเดียแบ่งตามโครงการวิกิ
ยุทธการที่กัรบะลาอ์

ยุทธการที่กัรบะลาอ์ (maʿraka Karbalāʾ) เป็นการสู้รบระหว่างกองทัพของยะซีดที่ 1 เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 2 กับกองทัพขนาดเล็กที่นำโดยฮุซัยน์ อิบน์ อะลี หลานชายของศาสดามุฮัมมัด ยุทธการนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 680 (10 มุฮัรร็อม ฮ.ศ. 61) สนามรบตั้งอยู่ที่เมืองกัรบะลาอ์ ซาวัด (ตอนใต้ของอิรักในปัจจุบัน)
มุอาวิยะฮ์ที่ 1 เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์แรก (ครองราชย์ ค.ศ. 661–680) เสนอยะซีด โอรสของตนเป็นผู้สืบทอดก่อนพระองค์จะสวรรคต การแต่งตั้งยะซีดได้รับการโต้แย้งจากบรรดาบุตรของเศาะฮาบะฮ์ (สหายของศาสดา) รวมถึงฮุซัยน์ บุตรของอะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนองค์ที่ 4 และอับดุลละฮ์ อิบน์ อัลสุบัยร บุตรของสุบัยร อิบน์ อัล-เอาวาม เมื่อมุอาวิยะฮ์สวรรคตในปี ค.ศ. 680 ยะซีดเรียกร้องความสวามิภักดิ์จากฮุซัยน์และผู้เห็นต่างคนอื่น ๆ แต่ฮุซัยน์ปฏิเสธและลี้ภัยจากนครอัลมะดีนะฮ์ไปยังนครมักกะฮ์p=61 อีกด้านหนึ่งชาวเมืองกูฟะฮ์อันเป็นศูนย์กลางของฝ่ายอะลีและเกลียดชังอุมัยยะฮ์p=47 ส่งคำเชิญให้ฮุซัยน์มาที่เมืองนี้เพื่อก่อการกบฏล้มล้างยะซีด ระหว่างที่ฮุซัยน์เดินทางไปที่กูฟะฮ์พร้อมผู้ติดตามราว 70 คน พวกเขาถูกขัดขวางโดยกองทัพอุมัยยะฮ์จำนวน 1,000 คน ฮุซัยน์จึงเดินทางขึ้นเหนือไปตั้งค่าย ณ ที่ราบกัรบะลาอ์ในวันที่ 2 ตุลาคมp=65 หลังจากนั้นกองทัพอุมัยยะฮ์มาสมทบอีก 4,000 คนpp=65–66 การเจรจาระหว่างฮุซัยน์กับอุบัยด์ อัลลอฮ์ อิบน์ ซิยาด ข้าหลวงอุมัยยะฮ์ไม่เป็นผลเมื่อซิยาดไม่อนุญาตให้ฮุซัยน์เข้าเมืองกูฟะฮ์หรือกลับไปยังมะดีนะฮ์ ขณะที่ฮุซัยน์ปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของยะซีดp=178 การสู้รบจึงเกิดขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคม ฮุซัยน์และผู้ติดตามเกือบทั้งหมดถูกสังหาร ส่วนสมาชิกในครอบครัวของเขาถูกจับเป็นเชลยp=77 ยุทธการนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของฟิตนะฮ์ครั้งที่สอง ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองหลายฝ่ายเพื่อล้มล้างยะซีด
ยุทธการที่กัรบะลาอ์กระตุ้นพัฒนาการของฝ่ายอะลี (ชีอะตุอะลี) ให้กลายเป็นนิกายที่มีพิธีกรรมและความทรงจำร่วมเป็นของตนเอง เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ ประเพณีและเทววิทยาของชีอะฮ์ และมักถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในวรรณกรรมชีอะฮ์ ชีอะฮ์มองว่าความทุกข์ทรมานและความตายของฮุซัยน์เป็นการเสียสละเพื่อความถูกต้องและความยุติธรรมp=614 มุสลิมชีอะฮ์ระลึกถึงยุทธการนี้ทุกปีเป็นเวลา 10 วันในเดือนมุฮัรร็อม โดยวันที่สำคัญที่สุดคือวันที่ 10 ของเดือนหรือวันอาชูรออ์ ซึ่งมุสลิมชีอะฮ์จะจัดงานเพื่อไว้ทุกข์ สวดเพลงไว้อาลัยหรือเพลงโศก จำลองเหตุการณ์ เลี้ยงอาหารแก่ผู้ร่วมงานและทำร้ายตนเอง ขณะที่มุสลิมซุนนีถือเหตุการณ์นี้เป็นโศกนาฏกรรมเช่นกันp=50 ทั้งมุสลิมชีอะฮ์และซุนนีต่างถือว่าฮุซัยน์และผู้ติดตามเป็นผู้พลีชีพเพื่อศาสนาpp=134–135

**เชิงอรรถ**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 cite web|url=https://www.britannica.com/event/Battle-of-Karbala|title=ยุทธการที่กัรบะลาอ์|website=สารานุกรมบริแทนนิกา
หมวดหมู่:ชีอะฮ์
สุรียานี อับดุลเลาะห์

สุรียานี อับดุลเลาะห์ (Suriani Abdullah) นามเดิม เอ็ง หมิงจิง (Eng Ming Ching; 23 มกราคม พ.ศ. 2468 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2556) เป็นอดีตสมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์มาลายา

**ประวัติ**
สุรียานีเกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2468 ที่เมืองซีเตียวัน รัฐเปรัก ซึ่งขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของบริติชมาลายา สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนหนานหฺวา ณ ที่นั่นเธอได้รู้จักกับ Tu Lung Shan และอ๋อง บุ๋นหัว หรือเป็นที่รู้จักในนาม จีนเป็ง นักการเมืองผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ กระทั่งสุรียานีเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ใต้ดินมาลายาเมื่อ ค.ศ. 1940 เธอมีส่วนร่วมในการระดมคนและจัดตั้งกลุ่มแรงงานสตรีในหุบเขากินตา ต่อมาสุรียานีก็ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางใน ค.ศ. 1975
สุรียานีสมรสกับเจ๊ะดะห์ อันยัง อับดุลเลาะห์ (Cik Dat bin Anjang Abdullah) หรือเป็นที่รู้จักในนาม อับดุลเลาะห์ ซีดี (Abdullah CD) ซึ่งเป็นอดีตนักการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาเมื่อ พ.ศ. 2498 เธอจึงเปลี่ยนชื่อและเข้ารีตศาสนาอิสลามตามความเชื่อของสามี หลังการกวาดล้างคอมมิวนิสต์โดยทางการสหราชอาณาจักร สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาหลายคนต้องหนีเข้าป่าและจับอาวุธขึ้นต่อสู้ จัดตั้งเป็นกรมกองกระจายตัวตามพื้นที่ต่าง ๆ แบ่งออกเป็น 10 กอง ซึ่งอับดุลเลาะห์ ซีดี เป็นผู้นำทหารกองร้อยที่ 10 (หรือเรียกว่า กรมสิบ) ที่เข้าไปเคลื่อนไหวในพื้นที่ประเทศไทย ดังพบการเคลื่อนไหวที่ตำบลดุซงญอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส ในช่วง พ.ศ. 2491 ก่อนเคลื่อนตัวมายังอำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส ในเวลาต่อมา
กระทั่งเกิดการลงนามเพื่อสันติภาพระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์มาลายากับประเทศไทยและมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2532 พรรคคอมมิวนิสต์มาลายาประกาศวางอาวุธและสลายตัวออกจากป่า ทางรัฐบาลไทยได้จัดสรรที่ดินทำกิน และสถานะผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยแก่อดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาด้วยการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านหลายแห่ง ซึ่งสุรียานีและสามีได้ลงหลักปักฐานอยู่ที่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 12 ตำบลสุคิริน อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส โดยสุรียานีอาศัยอยู่ร่วมกับสามีและบุตรสาวจนกระทั่งเธอเสียชีวิตลงใน พ.ศ. 2556 อย่างไรก็ตาม ทางการมาเลเซียปฏิเสธที่จะรับอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์กลับไปเป็นพลเมืองของมาเลเซียอีก และยังสงวนท่าทีดังกล่าวเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

**งานเขียน**
สุรียานีเป็นผู้เขียนหนังสือ Rejimen Ke-10 dan Kemerdekaan ("กองร้อยที่ 10 และอิสรภาพ") บอกเล่าเรื่องราวของกองร้อยที่ 10 ของกองทัพปลดปล่อยชาติมาลายา และหนังสือ Memoir Suriani Abdullah: Setengah Abad Perjuangan ("ความทรงจำของสุรียานี อับดุลเลาะห์: การต่อสู้ครึ่งศตวรรษ")

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักเขียนชาวมาเลเซีย
หมวดหมู่:คอมมิวนิสต์ชาวมาเลเซีย
หมวดหมู่:ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:มุสลิมชาวมาเลเซีย
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายมาเลเซีย
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากศาสนาพุทธที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม
หมวดหมู่:บุคคลจากซีเตียวัน
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอสุคิริน
หมวดหมู่:บุคคลที่ได้มาเป็นพลเมืองไทย
สถานีรามอินทรา กม.9

สถานีรามอินทรา กม.9 (Ram Inthra Kor Mor 9 station; รหัส: PK24) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีรามอินทรา กม.9 ตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 83 (รอดอนันต์ 5) ซอยรามอินทรา 85 (รอดอนันต์ 6) และซอยรามอินทรา 54 (รอดอนันต์ 7) ใกล้กับคลองครุและโรงพยาบาลสินแพทย์ รามอินทรา ในพื้นที่แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยรามอินทรา 83 (รอดอนันต์ 5), เคเอฟซี รามอินทรา 83 ไดรฟ์ทรู, โลตัส โก เฟรช รามอินทรา 83- 2 ซอยรามอินทรา 85 (รอดอนันต์ 6), ตลาดมิ่งมิตร รามอินทรา กม.9, ซอยหมู่บ้านเสนาพาร์ค รามอินทรา, ดิ แอลลี่ รามอินทรา- 3 ซอยรามอินทรา 56, โรงพยาบาลสินแพทย์ (อาคารเมดิคัลคอมเพล็กซ์)- 4 ซอยรามอินทรา 54 (รอดอนันต์ 7), โรงพยาบาลสินแพทย์ (อาคารหลัก)

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 โรงพยาบาลสินแพทย์- อิชิบะ สเตชั่น

**รถโดยสารประจำทาง**

**304 ถนนรามอินทรา**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
รามอินทรา กม.9
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
รามอินทราฯ
สถานีวงแหวนรามอินทรา

สถานีวงแหวนรามอินทรา (Outer Ring Road–Ram Inthra station; รหัส: PK25) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีวงแหวนรามอินทราตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา บริเวณปลายคลองลำนุ่น (ลำพธู) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทางแยกต่างระดับรามอินทรา (จุดตัดระหว่างถนนรามอินทรากับถนนกาญจนาภิเษก) ในพื้นที่แขวงคันนายาว เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 เดอะ พรอมานาด, ซอยรามอินทรา 97 (พงษ์วิเศษชัย) (ลิฟต์)- 2 แฟชั่นไอส์แลนด์, แกรนด์โฮม รามอินทรา, ซอยรามอินทรา 99 (ร่วมใจพัฒนา 88) (บันไดเลื่อน)- 3 ซอยรามอินทรา 64- 4 ถนนรามอินทราขาเข้า (มุ่งหน้าโรงพยาบาลสินแพทย์) (ลิฟต์)

**แผนผัง**

**เวลาให้บริการ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 สถานีตำรวจทางหลวง 2 กองกำกับการ 8- แฟชั่นไอส์แลนด์ และเดอะ พรอมานาด- แกรนด์โฮม สาขารามอินทรา- สนามกอล์ฟปัญญาอินทรา

**รถโดยสารประจำทาง**

**304 ถนนรามอินทรา**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
วงแหวนรามอินทรา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
วงแหวนรามอินทรา