แฟรนซิส โอลแดม เคลซีย์

แฟรนซิส แคธลีน โอลแดม เคลซีย์ (Frances Kathleen Oldham Kelsey, CM, 24 กรกฎาคม 1914 – 7 สิงหาคม 2015) เป็นนักเภสัชวิทยาและแพทย์ชาวแคนาดา-อเมริกัน ขณะดำรงตำแหน่งผู้ตรวจสอบประจำองค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) เธอปฏิเสธการขึ้นทะเบียนอนุญาตให้จำหน่ายยาทาลิโดไมด์ในตลาด เนื่องจากเธอกังวลว่าหลักฐานเกี่ยวกับความปลอดภัยของยาที่มีอยู่นั้นไม่มากพอ ความกังวลของเธอได้ถูกพิสูจน์ว่าเป็นจริงภายหลังมีการค้นพบว่าทาลิโดไมด์ก่อให้เกิดความผิดปกติแต่กำเนิดหลายประการ เคลซีย์เป็นสตรีคนที่สองที่ได้รับรางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่นซึ่งมอบให้โดยจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในปี 1962

**ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา**
เคลซีย์เกิดในเมืองคอบเบิลฮิล รัฐบริติชโคลัมเบีย และเข้าศึกษาที่โรงเรียนเซนต์มากาเรท ที่เมืองวิกตอเรีย ในปี 1928 - 1931 ซึ่งเธอจบการศึกษาด้วยวัย 15 ปี ในปี 1930–1931 เธอเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยวิกตอเรีย (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยวิกตอเรีย) หลังจากนั้นก็ได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแมคกิลล์ที่ซึ่งเธอได้รับวุฒิวิทยาศาสตร์บัณฑิตในปี 1934 และวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิตในปี 1935 ในสาขาเภสัชวิทยา ภายหลังจากได้รับการผลักดันโดยเคลซีย์ อาจารย์ท่านหนึ่งของเธอ เธอได้เขียนจดหมายถึงนายแพทย์ อีเอ็มเค ไกลิง (EMK Geiling, M.D.) นักวิจัยชื่อดังที่กำลังจะจัดตั้งแผนกเภสัชศาสตร์ขึ้นในมหาวิทยาลัยชิคาโก เพื่อที่จะหาตำแหน่งงานหลังเรียนจบ ไกลิงอ่านชื่อในจดหมายผิดจาก Frances (ชื่อในรูปสตรี) เป็น Francis (ชื่อในรูปบุรุษ) จึงคิดว่าเธอคือผู้ชายและตกลงรับเธอเข้าทำงานในปี 1936
ในช่วงปีที่สองของการทำงาน องค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) ได้มอบหมายให้ไกลิงทำการวิจัยเกี่ยวกับรายงานการเสียชีวิตที่ผิดปกติเกี่ยวกับยาเอลิเซียร์ซัลฟานิลาไมด์ ซึ่งเป็นยาในกลุ่มซัลโฟนาไมด์ตัวหนึ่ง เคลซีย์ช่วยเหลือไกลิงในการทำวิจัยนี้และพบว่ามีผู้เสียชีวิต 107 รายจากการใช้ไดเอทิลีนไกลคอลเป็นตัวทำละลาย ในปีต่อมา สภาคองเกรสได้อนุมัติรัฐบัญญัติอาหาร ยา และเครื่องสำอางของปี 1938 ในปีเดียวกัน เคลซีย์จบการศึกษาปริญญาดุษฎีบัณฑิตด้านเภสัชศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชิคาโก การทำงานกับไกลิงทำให้เธอเกิดความสนใจพิเศษในยาพวกเทราโทเจน ซึ่งคือยาที่ก่อให้เกิดความผิดปกติแต่กำเนิด

**ชีวิตการทำงานช่วงต้น **
เคลซีย์ ภาพถ่ายราวคริสต์ทศวรรษ 1960
ภายหลังจบการศึกษาปริญญาดุษฎีบัณฑิต เธอได้เข้าทำงานเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยชิคาโก ในปี 1942 เช่นเดียวกับนักเภสัชวิทยาคนอื่น ๆ เธอพยายามเสาะหาวิธีการรักษาแบบสังเคราะห์ที่จะรักษาโรคมาลาเรีย ซึ่งทำให้เธอได้เรียนรู้ว่ามีสารบางกลุ่มที่สามารถเดินทางผ่านรกได้ ขณะทำงาน เธอได้พบรักกับอาจารย์ผู้ร่วมงาน เฟรมอนต์ เอลลิส เคลซีย์ (Fremont Ellis Kelsey) และแต่งงานกันในปี 1943
ขณะเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยชิคาโก เธอได้รับปริญญาแพทยศาสตร์กิตติมศักดิ์ในปี 1950 นอกจากงานสอนแล้วเธอยังเป็นสมาชิกบรรณาธิการประจำวารสาร  เจเอเอ็มเอ ของสมาคมแพทย์สหรัฐเป็นเวลาสองปี เคลซีย์ลาออกจากมหาวิทยาลัยชิคาโกในปี 1954 และตัดสินใจเข้าเป็นอาจารย์สอนด้านเภสัชศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซาท์ดาโคตา พร้อมทั้งย้ายบ้านไปอาศัยกับสามีและลูกทั้งสองคนในเวอร์มิลเลียน  รัฐเซาท์ดาโคตา เธอสอนอยู่ที่นี่จนถึงปี 1957
เธอได้รับสถานะพลเมืองสองรัฐทั้งแคนาดาและสหรัฐฯ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เพื่อที่จะสามารถประกอบวิชาชีพแพทย์ในสหรัฐฯ ได้ แต่เธอยังคงมีความสัมพันธ์แนบแน่นกับแคนาดาที่ซึ่งเธอยังคงเดินทางไปเยี่ยมญาติของเธอเป็นประจำจนเสียชีวิต

**การทำงานที่ FDA และทาลิโดไมด์**
เคลซีย์ขณะเข้ารับรางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่น จากจอห์น เอฟ เคนเนดี เมื่อปี 1962
ในปี 1960 เคลซีย์ถูกจ้างงานโดยองค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) ในวอชิงตันดีซี ที่ซึ่งในเวลานั้น เธอ "เป็นสตรีหนึ่งในเจ็ดคนที่ทำงานเต็มเวลาในฐานะแพทย์ตรวจสอบยา" ให้กับ FDA หนึ่งในงานมอบหมายแรกของเธอจาก FDA คือการตรวจสอบใบขออนุญาตจากริชาร์ดสัน-เมอร์เรลสำหรับยาทาลิโดไมด์ (ภายใต้ชื่อการค้า Kevadon) ซึ่งถูกใช้เป็นยากล่อมประสาทและยาแก้ปวดสำหรับข้อบ่งใช้เฉพาะในสตรีตั้งครรภ์ที่ป่วยด้วยอาการแพ้ท้อง ถึงแม้ว่ายานี้จะได้รับการอนุมัติแล้วทั้งในแคนาดาและอีกมากกว่า 20 ประเทศในยุโรปและแอฟริกา เธอกลับตัดสินใจระงับการอนุมัติยาไว้ก่อนและเรียกของานวิจัยเพิ่มเติม ถึงแม้จะถูกกดดันโดยผู้ผลิตทาลิโดไมด์ เคลซีย์ยังยืนหยัดที่จะขอข้อมูลเพิ่มเติมเพื่ออธิบายผลการศึกษาของอังกฤษชิ้นหนึ่งที่รายงานอาการประสาทส่วนปลายอักเสบ ในฐานะผลข้างเคียงจากยา นอกจากนี้เธอยังเรียกขอผลงานวิจัยที่ยืนยันว่ายาไม่อันตรายต่อทารกในครรภ์
คำยืนกรานของเธอว่ายาจะต้องถูกทดลองโดยสมบูรณ์ก่อนที่จะได้รับการอนุมัติ ได้รับการพิสูจน์ยืนยันเมื่อมีรายงานว่าทารกที่มีความผิดปกติแรกเกิดจากมารดาที่ทานยาทาลิโดไมด์ขณะตั้งครรภ์ในยุโรป นักวิจัยในภายหลังได้พบว่าทาลิโดไมด์สามารถข้ามผ่านรกและก่อให้เกิดความผิดปกติแต่กำเนิดในทารกได้ เธอได้รับการเชิดชูเกียรติบนหน้าหนังสือพิมพ์ เดอะวอชิงตันโพสท์ ในฐานะวีรสตรี ผู้ช่วยป้องกันไม่ให้เกิดหายนะทาลิโดไมด์ขึ้นในสหรัฐฯ มอร์ทัน มิทซ์ ผู้เขียนบทความบนหนังสือพิมพ์ดังกล่าว ระบุว่า "เคลซีย์ได้ป้องกันความเสี่ยงของเด็กนับร้อยจนถึงนับพันคนที่จะเกิดมาโดยไม่มีแขนขา (ซึ่งเป็นความผิดปกติแรกเกิดจากทาลิโดไมด์)" เคลซีย์ยืนยันว่าผู้ช่วยของเธอทั้งสอง โอยามา จีโร (Oyama Jiro) และ ลี ไกส์มาร์ (Lee Geismar) รวมถึงผู้มีตำแหน่งสูงกว่าใน FDA ที่สนับสนุนจุดยืนของเธอ ล้วนสมควรได้รับเครดิตเช่นกัน วาทกรรมเกี่ยวกับความแน่วแน่ของเคลซีย์ถูกนำมาใช้ในการอนุมัติกฎหมายเกี่ยวกับการตรวจตรายาที่เข้มงวดขึ้นในปี 1962
หลังมอร์ทัน มินทซ์ (Morton Mintz) เปิดโปงเรื่องนี้ในเดือนกรกฎาคม 1962 ได้มีการเรียกร้องครั้งใหญ่ในหมู่สาธารณชน สภาคองเกรสได้อนุมัติการผ่านข้อแปรญัติเคฟอเวอร์ แฮร์ริสโดยไม่มีเสียงคัดค้านในเดือนตุลาคม 1962 เพื่อทำให้การตรวจสอบยาเคร่งครัดกว่าเดิม บริษัทยาจะต้องแสดงประสิทธิผลของยาตัวใหม่ รายงานผลข้างเคียงแก่ FDA และขออนุญาตจากผู้ป่วยที่เข้าร่วมในโครงการวิจัยยา การปฏิรูปการตรวจสอบยาครั้งนี้เป็นการตั้ง "ข้อจำกัดที่รัดกุมยิ่งขึ้นเกี่ยวกับการทดสอบและวางจ่ายยาใหม่ ๆ" เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาที่คล้ายกันอีก นอกจากนี้ข้อแปรญัตินี้ยังเป็นครั้งแรกที่ "ประสิทธิภาพถูกบังคับให้มาก่อนการตลาด"
จากการที่เคลซีย์ได้ป้องกันการอนุมัติยาทาลิโดไมด์ในสหรัฐฯ เธอได้รับรางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่นจากประธานาธิบดี จอห์น เอฟ เคนเนดีในวันที่ 7 สิงหาคม 1962 ทำให้เธอกลายเป็นสตรีคนที่สองที่ได้รับเกียรตินี้ หลังจากนั้น เคลซีย์ยังคงทำงานให้กับ FDA และยังมีบทควาทสำคัญในการร่างข้อแปรญัติของปี 1962 และได้รับตำแหน่งกำกับควบคุมดูแลการตรวจสอบยาประจำ FDA
เคลซีย์เกษียณอายุราชการจาก FDA ในปี 2005 ด้วยวัย 90 ปี และอายุงาน 45 ปี

**บั้นปลายชีวิตและการเสียชีวิต**
เคลซีย์เมื่ออายุ 87 ปี
เคลซีย์ยังคงทำงานให้กับ FDA ในขณะเดียวกันก็ได้รับการยอมรับจากงานที่ทำก่อนหน้า เธอยังคงทำงานประจำอยู่ที่ FDA ในศูนย์วิจัยและประเมินยา ในปี 1995 และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยกิจการแพทย์และวิทยาศาสตร์ ในปี 1994 โรงเรียนมัธยมแฟรนซิส เคลซีย์ ในมิลล์เบย์ ได้ตั้งชื่อโรงเรียนตามชื่อเธอ 
ในปี 2010 FDA ได้มอบรางวัลความปลอดภัยยายอดเยี่ยม (Drug Safety Excellence Award) เป็นครั้งแรกให้กับเคลซีย์ และตัดสินใจตั้งชื่อรางวัลรายปีนี้ตามชื่อเธอ โดยจะมีเจ้าหน้าที่ของ FDA หนึ่งคนที่ได้รับราวัลนี้ทุกปี ผู้อำนวยการศูนย์ สตีเฟน เค แกลซัน ระบุว่า "ผมดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้จัดตั้งรางวัลความปลอดภัยยายอดเยี่ยม พญ. แฟรนซิส โอ. เคลซีย์ (Dr. Frances O. Kelsey Drug Safety Excellence Award) เพื่อเป็นการระลึกถึงผู้รับรางวัลคนแรกที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่เกี่ยวกับกฎข้อบังคับด้านยาที่สำคัญนี้"
เคลซีย์อายุถึง 100 ปี ในเดือนกรกฎาคม 2014 และไม่นานจากนั้น ในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปี 2014 เธอย้ายจากวอชิงตันดีซีไปอาศัยกับลูกสาวในเมืองลอนดอน รัฐออนแทริโอ ในเดือนมิถุนายน 2015 ขณะที่เธอได้รับเครื่องยศแคนาดา เมอร์เซดีส เบเนกบี เหยื่อยาทาลิโดไมด์และประธานสมาคมเหยื่อทาลิโดไมด์ในแคนาดา (Thalidomide Victims Association of Canada) ได้เชิดชูเกียรติเคลซีย์จากการแสดงความแข็งแกร่งและความกล้าหาญโดยปฏิเสธแรงกดดันจากบริษัทยา และได้กล่าวว่า "สำหรับเรา เธอเป็นวีรสตรีตลอดมาและตลอดไป ถึงแม้ว่าคุณงามความดีที่เธอทำจะเป็นไปในอีกประเทศหนึ่ง"
เคลซีย์เสียชีวิตในลอนดอน รัฐออนแทริโอ เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2015 ด้วยอายุ 101 ปี ไม่ถึง 24 ชั่วโมงนับจากผู้ว่าการรัฐ (Lieutenant-Governor) เอลิซาเบธ ดาวเดสเวล ได้ไปเยี่ยมเธอที่บ้านและมอบตราประจำตำแหน่งสมาชิกเครื่องยศแคนาดา (Order of Canada) จากบทบาทของเธอในการต่อต้านทาลิโดไมด์

**เกียรติยศและรางวัล**
โรงเรียนมัธยมแฟรนซิส เคลซีย์ เขตโรงเรียนที่ 79 ในประเทศแคนาดา- 1962 • รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่น- 1963 • กุญแจทอง (Gold Key Award) จากมหาวิทยาลัยชิคาโก, สมาคมศิษย์เก่าแพทย์และชีววิทยาศาสตร์- 1994 • ชื่อของเธอได้นำไปตั้งเป็นชื่อของโรงเรียนมัธยมแฟรนซิส เคลซีย์ (Frances Kelsey Secondary School) ซึ่งเปิดเรียนในปี 1995- 2000 • เชิดชูเกียรติในหอเกียรติยศสตรีแห่งชาติ- 2001 • ชื่อของเธอถูกนำไปใช้ตั้งเป็นเมนเทอร์เสมือน (Virtual Mentor) ของสมาคมแพทย์สหรัฐ- 2006 • รางวัลฟอร์มาเธอร์ (Foremother Award) จากศูนย์วิจัยสุขภาพแห่งชาติ- 2010 • รางวัลความปลอดภัยยายอดเยี่ยม พญ. แฟรนซิส โอ เคลซีย์ (Dr. Frances O. Kelsey Award for Excellence) โดย FDA ซึ่งเธอเป็นคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้- 2012 • ปริญญาเอกกิตติมศักดิ์ด้านวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยแวนคูเวอร์ไอแลนด์- 2015 • ได้รับเครื่องยศแห่งแคนาดา

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่มเติม**
 df=dmy-all- citation |last=Harris |first=Gardiner |url=https://www.nytimes.com/2010/09/14/health/14kelsey.html?_r=1 |title=The Public's Quiet Savior From Harmful Medicines |work=The New York Times |date=September 13, 2010 |df=dmy-all.- df=dmy-all.- title=Autobiographical Reflections . This was drawn from oral history interviews conducted in 1974, 1991, and 1992; presentation, Founder's Day, St. Margaret's School, Duncan, B. C., 1987; and presentation, groundbreaking, Frances Kelsey School, Mill Bay, B. C., 1993.- citation |last=McGovern |first=James |date=2020 |title=Quieter Things: The Tale of Frances Oldham Kelsey |journal=Boulevard |volume=35 |issue=2 & 3 |pages=209–219.- lccn=65015156 .  Library of Congress catalog entry.- pages=79–93.- citation |last=Mulliken |first=J. |date=August 10, 1962 |title=A Woman Doctor Who Would Not be Hurried |journal=Life Magazine |volume=53 |pages=28–9 |lccn=37008367 |df=dmy-all.- df=dmy-all.- citation |last=Seidman |first=Lisa A. |author2=Warren, Noreen |title=Frances Kelsey & Thalidomide in the US: A Case Study Relating to Pharmaceutical Regulations |journal=The American Biology Teacher |date=September 2002 |doi=10.1662/0002-7685(2002)0640495:FKTITU2.0.CO;2 |volume=64 |pages=495 |id=7 |issue=7 |url=http://abt.ucpress.edu/content/64/7/495.full.pdf |df=dmy-all .- df=dmy-all.
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันที่มีอายุเกิน 100 ปี
หมวดหมู่:ชาวแคนาดาที่มีอายุเกิน 100 ปี
หมวดหมู่:นักเภสัชวิทยาชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเภสัชวิทยาชาวแคนาดา
หมวดหมู่:แพทย์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:แพทย์ชาวแคนาดา
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยชิคาโก
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบริติชโคลัมเบีย