Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
วัดธรรมศาลา

วัดธรรมศาลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านสามง่าม ตำบลธรรมศาลา อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม 
FB ศิษย์หลวงพ่อน้อย วัดธรรมศาลาhttps://www.facebook.com/share/P3SXenuiQCF96K8g/?mibextid=WC7FNe

**ประวัติ**
วัดธรรมศาลามีเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับตำนานพญากง พญาพาน คือ หลังจากที่พญาพานทำปิตุฆาตพระราชบิดากับยายหอม ได้ทรงสำนึกในบาปบุญคุณโทษของตนที่ทำไว้และทรงวิตกว่าจะได้รับสนองกรรมอย่างหนัก จึงโปรดให้ประชุมพระอรหันต์และพระสงฆ์จากอารามต่าง ๆ โดยได้ปลูกสร้างโรงธรรมขนาดใหญ่ไว้ใกล้เนินหรือถ้ำเพื่อใช้เป็นที่ประชุมสงฆ์ ผู้คนบริเวณนี้เรียกว่า ธรรมศาลา ชื่อนี้เองจึงเป็นที่มาของชื่อวัด
คาดว่าแต่เดิมมีเนินหรือถ้ำในวัดธรรมศาลา สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นสมัยแรกสร้างพระปฐมเจดีย์เมื่อประมาณ พ.ศ. 306 เชื่อว่ามีขุมทรัพย์อยู่ แต่นำออกมาไม่ได้เนื่องจากมีปู่โสมเฝ้าอยู่ แต่บางท่านเล่าลือว่าเป็นถ้ำที่ปรึกษาของผู้มีบุญและเจ้าผู้ครองนครสมัยเก่า และยังมีถ้วยโถโอชามมากมาย เนินนี้ตั้งอยู่หลังวิหารของวัดธรรมศาลา สภาพในปัจจุบันเป็นเนินดินโบราณ ด้านในเป็นโพรง เชื่อกันว่าเป็นอุโมงค์เชื่อมจากวัดพระเมรุมาถึงวัดธรรมศาลา แต่ปัจจุบันถูกปิดตายไปแล้ว 
ประวัติการตั้งวัดระบุว่าตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2396 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2553 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2476 โดยไม่ได้ลงระวางแนวเขต

**รายนามเจ้าอาวาส**
 หลวงพ่อแจ้ง - พระครูปุริมานุรักษ์ (นวม) - พระครูภาวนากิตติคุณ (น้อย) - พระอธิการบำเพ็ญ ปุญฺญาโภ - พระครูสันติธรรมรัตน์ (สมศักดิ์) - พระครูปลัดสุวัฒนพรหมวิหารคุณ (สุชิน ธมฺเมสโก)- พระครูวินัยธร ฉัตรชัย  ฐานสมฺปุณโณ

**อ้างอิง**
ธรรมศาลา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนครปฐม
วัดเสนหา

วัดเสนหา สะ-เน-หา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 36 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา ปัจจุบันมีพระวินัยโกศล (ธัญญวัฒน์ เขมธโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

**ประวัติ**
วัดเสนหาสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2452 โดยนายเพิ่มเสนหา บุญนาค บุตรพระยาศรีสรราชภักดี (วัน บุนนาค) กับเปี่ยม ได้ถวายที่ดินแปลงหนึ่ง เนื้อที่ประมาณ 45 ไร่ อยู่ใกล้เขตพระราชวังสนามจันทร์ สร้างเป็นวัดเมื่อเดือนอ้าย ปีระกา ตรงกับเดือนธันวาคม พ.ศ. 2452 โดยมีพระเถระผู้ใหญ่ 2 รูป คือ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร กับพระพุทธวิริยากร (จิตร ฉนฺโน) วัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร จังหวัดราชบุรี เป็นผู้รับที่ดินแทนคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ได้เป็นประธานช่วยอุปการะตั้งเป็นสำนักสงฆ์ขึ้น และยังจัดส่งพระภิกษุสามเณรจากวัดบรมนิวาสมาอยู่จำพรรษาอยู่บ้าง
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนเริ่มแรกสร้างพระอุโบสถกับหล่อพระประธานอีกส่วนหนึ่ง เป็นพระประธานหล่อด้วยทองเหลือง พระเพลากว้าง 3 ศอก และสูงตลอดถึงพระรัศมี 4 ศอก โดยจำลองแบบพระพุทธชินสีห์ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2466
วัดเสนหาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2462  เขตวิสุงคามสีมากว้าง 2 เส้น ยาว 3 เส้น ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2487 วัดยังได้ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2535 โดยเรียนควบคู่ไปกับนักธรรมและบาลี ยังมีโรงเรียนเทศบาล 2 วัดเสนหา (สมัครพลผดุง) ซึ่งเปิดทำการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2465
วัดมีการก่อสร้าง พระพุทธมงกุฎหิรัญเทวาธิราช ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องมหาจักรพรรดิปางนาคปรก ขณะกำลังอยู่ระหว่างก่อสร้างวิหารเพื่อประดิษฐานองค์พระ เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น มีมาณพหนุ่มรูปงามในมือถือบ่วงนาคบาศมาเข้านิมิตพระครูโชติธรรมาทร ผู้ช่วยเจ้าอาวาส แจ้งว่าตนเป็นเทพนาคราชอยู่ในนาคพิภพ ประสงค์จะช่วยในการสร้างพระวิหารเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูป จึงขอให้พระครูโชติตั้งศาลเทพนาคราชขึ้นในบริเวณวัด แล้วการสร้างวิหารจะสำเร็จ วัดจึงดำเนินการจัดตั้งศาลเทพนาคราชขึ้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
หมวดหมู่:วัดในอำเภอเมืองนครปฐม
หมวดหมู่:วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
วัดพิชัย (กรุงเทพมหานคร)

วัดพิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่รวมประมาณ 6 ไร่ 71 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจรดชุมชนวัดพิชัย ทิศตะวันออกจรดคลองสาธารณะวัดพิชัย ทิศใต้จรดคลองแสนแสบ และทิศตะวันตกจรดชุมชนวัดพิชัย
วัดพิชัยสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2410 โดยนายแก่นและนางน้อย คงบำรุง เป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ผู้ดำเนินการก่อสร้างได้แก่พระอธิการหนูและราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425  พื้นที่เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15.21 เมตร ยาว 24 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์เป็นอาคาร 2 ชั้น จำนวน 3 แถว กุฏิเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์ 2 หลัง หอระฆัง หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ ศาลาบำเพ็ญกุศล 6 หลัง ฌาปนสถาน โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม และอุโบสถหลังเก่า ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 41 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 อุโบสถหลังเก่ากว้าง 11.30 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 มีสภาพเก่าชำรุดทรุดโทรม จึงได้มีโครงการที่จะดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ โดยใช้วิธีการสร้างแบบครอบทับหลังเดิม

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการหนู พ.ศ. 2410–2418- พระอธิการอ้วน พ.ศ. 2418–2435- พระอธิการนุช พ.ศ. 2435–2456- พระอธิการพลัด พ.ศ. 2456–2461- พระอธิการเขียว พ.ศ. 2461–2476- พระอธิการเงิน พ.ศ. 2476–2483- พระอธิการเถิ่ง พ.ศ. 2483–2485- พระอธิการป๊อก พ.ศ. 2485–2501- พระอธิการปลิว พ.ศ. 2501–2502- พระอธิการยัง พ.ศ. 2502–2505- พระอธิการสุเมธ อภิธมฺโม พ.ศ. 2505–2522-  พระราชรัตนเมธี พ.ศ. 2522–2526- พระครูวิชัยกิจจานุรักษ์ พ.ศ. 2526–2545- พระครูสุภัทรสีลคุณ พ.ศ. 2545–ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
พิชัย
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบึงกุ่ม
ถนนมหาจักร

ถนนมหาจักร (Thanon Maha Chak) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เป็นถนนในลักษณะที่เป็นถนนตัดขวางกับพื้นที่เขตและถนนสายหลักสายอื่น ๆ 
ถนนมหาจักรเกิดขึ้นหลังจากการถมคลองสำเพ็งหรือคลองวัดจักรวรรดิ ที่เคยไหลผ่านบริเวณนี้ด้วยขยะเพื่อแปรสภาพเป็นถนน ตามนโยบายลดจำนวนคลอง ในสมัยรัชกาลที่ 7 ก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ไม่นาน ซึ่งเป็นคลองที่เชื่อมระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองมหานาค เมื่อถมสร้างเป็นถนนตามแนวคลองวัดจักรวรรดิ จึงให้ชื่อว่า "ถนนมหาจักร"
ถนนมหาจักรมีจุดเริ่มต้นจากถนนหลวงในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และทอดผ่านลงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับถนนเจริญกรุง และเข้าสู่พื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ ผ่านหน้าวัดชัยชนะสงคราม และต่อเนื่องไปตัดกับถนนเยาวราช เข้าสู่แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์ และไปสิ้นสุดลงที่ถนนอนุวงศ์
สองฝั่งถนนมหาจักรตลอดทั้งสายถือเป็นย่านการค้าที่คึกคักมาก ในช่วงพื้นที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและต่อเนื่องไปถึงแขวงสัมพันธวงศ์ในเขตสัมพันธวงศ์เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อคลองถม และในช่วงพื้นที่แขวงจักรวรรดิในเขตสัมพันธวงศ์คือสำเพ็ง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
100.50610 
มหาจักร
ตำบลกำพวน

กำพวน เป็นตำบลในอำเภอสุขสำราญ จังหวัดระนอง เป็นที่ตั้งของหมู่เกาะกำและเกาะค้างคาวในอุทยานแห่งชาติแหลมสน และบ้านทะเลนอกที่เป็นชุมชนที่มีผลกระทบจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เป็นส่วนหนึ่งในการฟื้นฟูหมู่บ้านได้ทำการอนุรักษ์ป่าโกงกาง ป่าฝน และสัตว์น้ำ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของพื้นที่ศูนย์ราชการทั้งหมดของอำเภอสุขสำราญ
ต้นไม้ริมชายหาดในตำบลกำพวน

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลกำพวนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลนาคา (อำเภอสุขสำราญ)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเขาพัง (อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี)- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคุระ (อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน

**ประวัติ**
ชื่อตำบลกำพวนมาจากชื่อหวายชนิดหนึ่งซึ่งมีในเขตพื้นที่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกขานพื้นที่บ้านแห่งนี้ว่า "บ้านกำพวน" เนื่องจากตำบลกำพวนมีท้องที่กว้างขวาง ในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2490 กระทรวงมหาดไทยจึงได้แยกท้องที่หมู่ที่ 5–7 (ในขณะนั้น) ของตำบลกำพวน ไปจัดตั้งเป็นตำบลนาคา ขณะนั้นขึ้นการปกครองอยู่กับกิ่งอำเภอกะเปอร์ อำเภอเมืองระนอง และย้ายมาขึ้นกับอำเภอกะเปอร์ใน พ.ศ. 2508  
ต่อมามีการจัดตั้งกิ่งอำเภอสุขสำราญขึ้นใน พ.ศ. 2535 จึงย้ายการปกครองมาขึ้นกับทางกิ่งอำเภอ และยกฐานะเป็นอำเภอใน พ.ศ. 2550ตามโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ตำบลกำพวนจึงกลายเป็นตำบลลำดับที่ 2 ของอำเภอสุขสำราญจนถึงปัจจุบัน 

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
ตำบลกำพวนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่ตำบลกำพวนมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลกำพวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกำพวนทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลกำพวนที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกำพวนใน พ.ศ. 2539
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลกำพวนมีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลกำพวนได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลกำพวน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และมีผลในวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน

**ประชากร**
พื้นที่ตำบลกำพวนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 7 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,974 คน แบ่งเป็นชาย 3,539 คน หญิง 3,435 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอสุขสำราญ
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
 border=1px solid #AAAAAA
ใน พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลกำพวน
กำพวน
กำพวน
หมวดหมู่:อำเภอสุขสำราญ
เอซี มิลานในฤดูกาล 2020–21

ฤดูกาล 2020–21 เป็นฤดูกาลที่ 122 ในประวัติศาสตร์ของสโมสร เอซี มิลาน และเป็นฤดูกาลที่ 87 ของพวกเขาใน ระดับสูงสุดของฟุตบอลอิตาลี. มิลานเข้าร่วมการแข่งขันใน เซเรียอา, โกปปาอีตาเลีย, และ ยูฟ่ายูโรปาลีก.

**ผู้เล่น**

**ข้อมูลผู้เล่น**
.

**การซื้อขายนักเตะ**

**ตลาดนักเตะฤดูร้อน**

**ย้ายเข้า**

**ยืมตัว**

**กลับมาจากการยืมตัว**
รวมการจ่ายเงินทั้งสิ้น:  €23.68M

**ย้ายออก**

**สื้นสุดสัญญา**

**การแข่งขัน**

**ภาพรวม**

**เซเรียอา**

**ตารางคะแนน**

**ผลงานในลีกโดยรวม**

**ผลงานในลีกในแต่ละนัด**

**แมตช์**

**โกปปาอีตาเลีย**

**ยูฟ่ายูโรปาลีก**

**รอบแบ่งกลุ่ม**
การจับสลากรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2020.

**รอบแพ้คัดออก**
การจับสลากรอบ 32 ทีมสุดท้าย ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2020.

**=รอบ 32 ทีมสุดท้าย=**

**=รอบ 16 ทีมสุดท้าย=**
การจับสลากสำหรับรอบ 16 ทีมสุดท้ายจะจัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021.

**สถิติ**

**ผู้ทำประตู**
ผู้เล่นที่อยู่ใน ตัวเอียง ออกจากทีมระหว่างฤดูกาล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ฤดูกาลของเอซี มิลาน
มิลาน
โทรทัศน์ความละเอียดสูงระบบแอนะล็อก

โทรทัศน์ความละเอียดสูงระบบแอนะล็อก (Analog high-definition television system) เป็นการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 เพื่อแทนที่ระบบทดลองในยุคแรก ๆ โดยมีเพียง 12 เส้นเท่านั้น เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 บีบีซีได้เริ่มให้บริการโทรทัศน์สาธารณะความละเอียดสูงระบบแอนะล็อกเป็นครั้งแรกของโลกจากโรงละครวิกตอเรีย พระราชวังอเล็กซานดรา ทางตอนเหนือของลอนดอน จึงอ้างว่าเป็นต้นกำเนิดของการแพร่ภาพโทรทัศน์อย่างที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน จอห์น โลจี เบร์ด, ฟิโล ฟาร์นสเวิร์ธ และวลาดิเมียร์ สวอไรคิน มีการแข่งขันกันพัฒนาระบบโทรทัศน์แต่ละระบบ แต่ความละเอียดไม่ได้เป็นปัญหาที่แยกเทคโนโลยีที่แตกต่างกัน แต่เป็นคดีข้อพิพาทเรื่องสิทธิบัตรและปัญหาการปรับใช้เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในช่วงปลายทศวรรษ 1920 และ 1930
สิทธิบัตรส่วนใหญ่หมดอายุเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ทั่วโลกไม่มีมาตรฐานโทรทัศน์ มาตรฐานที่นำมาใช้ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 ได้ถูกใช้อยู่นานกว่าครึ่งศตวรรษ
ระบบ 405 เส้น ของสหราชอาณาจักรที่นำมาใช้ในปี ค.ศ. 1936 ถูกอธิบายว่าเป็น "ความละเอียดสูง" อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงการเปรียบเทียบกับระบบการทดลอง 30 เส้น (ส่วนใหญ่) ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 และจะไม่ถือว่าเป็นความละเอียดสูงตามมาตรฐานสมัยใหม่

**ดูเพิ่ม**
ระบบทีวีแอนะล็อกระบบเหล่านี้มีขึ้นเพื่อแทนที่- เซกาม- เอ็นทีเอสซี- แพล
มาตรฐานที่เกี่ยวข้อง- ไนแคม หรือการเข้ารหัสเสียงที่เหมือน ใช้ในระบบ HD-MAC- การสุ่มตัวอย่างโครมา ในทีวีระบุเป็น 4:2:2, 4:1:1 เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูล**
  819lignes กู้คืนการทำงานบนเครื่องทีวีฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1951 (ภาษาฝรั่งเศสเท่านั้น)-  การรายงานข่าว HDTV ของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกบาร์เซโลนา โดย M. Romero และ E.Gavilan ( EBU )-  การสาธิต HDTV ในงาน Expo 92 โดย JL Tejerina และ F.Visintin ( EBU )-  สหภาพการกระจายเสียงแห่งยุโรป-  COUNCIL DIRECTIVE 92/38 / EEC วันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1992
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์โทรทัศน์
หมวดหมู่:โทรทัศน์ความละเอียดสูง
หมวดหมู่:เทคโนโลยีโทรทัศน์
ทานิน

ทานิน (Tanin เสียงสะท้อน) เป็นหนังสือพิมพ์ภาษาตุรกี เริ่มตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1908 หลังจากการปฎิวัติยังเติร์ก ทานิน ถูกก่อตั้งขึ้นโดยเทฟฟิค ฟิกเรท กวีชาวออตโตมันที่ถือกันว่าเป็นผู้ให้กำเนิดหลักกวีนิพันธ์ตุรกีสมัยใหม่ หนังสือพิมพ์นี้มีเนื้อหาสนับสนุนคณะสหภาพและความก้าวหน้า (Ittihat ve Terakki Cemiyeti) พรรคการเมืองแนวคิดพัฒนนิยม นอกจากนี้เนื้อหาข่าวของ ทานิน ยังสนับสนุนหลักการพหุนิยมและความหลากหลายอย่างชัดเจน กระนั้น แม้เทฟฟิคจะสนับสนุนการปฎิรูปในแนวทางประชาธิปไตยของพรรคคณะสหภาพในช่วงแรก ทว่าต่อมาเขาก็รู้สึกไม่พอใจนโยบายเกี่ยวกับการบริหารของคณะสามพาชา กลุ่มผู้นำของพรรค สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจลาออกจากหนังสือพิมพ์ ทานิน
สำนักงานของหนังสือพิมพ์ ทานิน และนิตยสาร ซูรา-ยูมเหม็ด ซึ่งมีเนื้อหาสนับสนุนพรรคคณะสหภาพเช่นกัน ถูกทำลายลงระหว่างเหตุอุบัติการณ์ 31 มีนาคม ซึ่งนำไปสู่การปลดสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ออกจากราชสมบัติ โดยในระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าว ฮือเซยิน จาฮิท บรรณาธิการของ ทานิน ได้ทำการหลบหนีไปอยู่ที่ออแดซา
หนังสือพิมพ์ ทานิน ยุติการตีพิมพ์ลงใน ค.ศ. 1947

**นักข่าวคนสำคัญ**
 อาเหม็ด อีมีน ยัลมาน- ฮือเซยิน จาฮิท ยัลชึน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ภาษาตุรกี
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ที่เผยแพร่ในจักรวรรดิออตโตมัน
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2451
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2490
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ที่หยุดตีพิมพ์ในประเทศตุรกี
มัสยิดช่องแคบมะละกา

มัสยิดช่องแคบมะละกา (มลายู: Masjid Selat Melaka) เป็นมัสยิดบนเกาะมะละกาในมะละกา รัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย มีค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างประมาณ 10 ล้านริงกิต

**ประวัติ**
มีพิธีเปิดมัสยิดในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 โดยยังดีเปอร์ตวนอากง สมเด็จพระราชาธิบดีซัยยิด ซีรอญุดดีน

**สถาปัตยกรรม**
โถงละหมาดในมัสยิด
ตัวมัสยิดสร้างขึ้นโดยการผสมผสานระหว่างหัตถศิลป์แบบตะวันออกกลางกับแบบมลายู ถ้าน้ำขึ้นสูง ตัวมัสยิดก็จะดูเหมือนลอยน้ำ ช่องโค้งตัดกันสองแห่งนำทางไปสู่ทางเข้าหลัก โดยมีกระจกสีประดับไว้ระหว่างช่องโค้ง ตัวมัสยิดมีมินาเรตที่สูงถึง 30 ที่สามารถใช้เป็นประภาคาร

**ดูเพิ่ม**
 ศาสนาอิสลามในประเทศมาเลเซีย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:มัสยิดในมะละกา
หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษามลายู (มหภาษา)
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2549
ซิงจงเอี๋ยน

"ซิงจงเอี๋ยน" (p=Xīn zhōng yuán bào; New Chinese Daily News) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน ที่ตีพิมพ์จำหน่ายในประเทศไทย

**ประวัติ**
"ซิงจงเอี๋ยน" ก่อตั้งขึ้นมาครั้งแรกด้วยแรงหนุนของบรรดานักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนชื่อดัง เมื่อปี 2481 ในยุคแรกใช้ชื่อว่า "ตงง้วน" ซึ่งอ่านออกเสียงตามภาษาจีนแต้จิ๋ว ในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ถูกญี่ปุ่นเข้าควบคุมกิจการอยู่ 1 ปี เพื่อใช้เป็นกระบอกเสียงให้กับรัฐบาลญี่ปุ่นในช่วงสงคราม เมื่อเข้าสู่ช่วงสงครามกลางเมืองจีน หนังสือพิมพ์ตงง้วนได้ถือนโยบายสายกลาง "แต่เอียงซ้ายนิด ๆ" ทำให้ได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่คนไทยเชื้อสายจีนในขณะนั้น ในเดือนตุลาคม 2501 ได้ปิดตัวลงหลังจากการขึ้นสู่อำนาจของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งปิดหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ในข้อหา "ซ้ายเกินไป" ตงง้วน กลับมาเปิดใหม่อีกครั้งโดยนายลี่ คี่ ย้งในปี 2517 หลังจากจอมพลถนอม กิตติขจร ออกนอกประเทศ พร้อมกับชื่อที่เปลี่ยนจาก "ตงง้วน" เป็น "ซิงจงเอี๋ยน" ซิง แปลว่า ใหม่ จงเอี๋ยน เป็นคำที่เขียนแบบเดิม ทว่าอ่านออกเสียงแบบจีนกลางแมนดาริน
ต่อมานายผิน คิ้วไพศาล เจ้าของภูเก็ตแฟนตาซี และซาฟารีเวิลด์ ได้ขายกิจการให้นางผุสดี คีตวรนาฎ กระทั่งปี 2538 นายชาตรี โสภณพาณิชย์ เจ้าของธนาคารกรุงเทพ มาขอซื้อหุ้นกว่า 50% จากนางผุสดี และบริหารงานเอง ปัจจุบันนางผุสดียังเป็นผู้ถือหุ้น และเป็นบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา โดยนายชาตรีได้มอบให้ที่ปรึกษาส่วนตัว นายสุเทพ ศุภภัทรานนท์ มาเป็นกรรมการผู้อำนวยการ และบรรณาธิการบริหาร นายชาญศักดิ์ หิรัญสินสุนทร เป็นผู้จัดการทั่วไป โดยนางผุสดีได้กล่าวว่า ตัวเองอายุมากแล้ว ลูกเต้าก็ไม่อยากจะมาทำหนังสือพิมพ์ ทางแบงก์กรุงเทพ ก็อยากจะได้ แล้วตอนนั้นเขาก็มีแผนกภาษาจีน คนรู้ภาษาจีนเยอะ เขาก็ซื้อไปส่วนหนึ่ง 50 เปอร์เซ็นต์ ขณะนี้ดิฉันก็ยังเป็นหุ้นส่วนใหญ่คนหนึ่งแต่ไม่ใช่ใหญ่ที่สุด แบงก์กรุงเทพถือหุ้นใหญ่ที่สุดเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยน

**สถานการณ์ปัจจุบัน**
ในปัจจุบัน หนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนตีพิมพ์อยู่ที่ 3,000 ฉบับต่อวัน โดยกระจายส่งไปยังสมาชิกที่บอกรับหนังสือพิมพ์ทั่วประเทศซึ่งทำให้ควบคุมปริมาณการพิมพ์ได้ และแทบจะไม่มีการวางขายตามแผงหนังสือพิมพ์
หนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนมีความต่างจากหนังสือพิมพ์ภาษาจีนฉบับอื่น จากการที่หน้าในค่อนข้างจะเน้นในเรื่องของสุขภาพผู้สูงวัย ทานอะไรทำให้อายุยืน ต้องออกกำลังกายอย่างไร ต้องหลีกเลี่ยงอะไร และมีคอลัมน์วิจารณ์การเมืองไทยและสังคมจีนที่รุนแรงและฉุนเฉียว ที่เขียนโดยสุเทพ ศุภภัทรานนท์ ในนามปากกา “及時風” (พินอิน: jíshí fēng) ซึ่งผู้อ่านบางคนที่ยังคงซื้อหนังสือหนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนกล่าวว่าเขายังซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับนี้เพื่ออ่านบทความของบุคคลผู้นี้บุคคลเดียว
ผุสดี คีตวรนาฎ ได้ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวอิศราไว้ว่า กองบรรณาธิการเน้นรับคนจีนจากแผ่นดินใหญ่เข้าทำงาน เพราะเกิดปัญหาขาดแคลนคนทำงาน เป็นผลจากชาวไทยเชื้อสายจีนขาดช่วงในการเรียนภาษาจีน และชาวจีนยูนนานที่มากับกองพล 93 มีจำนวนไม่พอ และบอกถึงคุณลักษณะที่ดีของคนจีนจากแผ่นดินใหญ่ไว้ว่าพวกเขาเพียงแค่เรียนภาษาไทยประมาณ 1 ปี ก็สามารถแปลข่าวจากไทยเป็นจีนได้
หนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนไม่มีนโยบายทำข่าวออนไลน์ มุ่งไปทางคนมีอายุ เพราะไม่ได้ผู้อ่านเท่าไร โดยอ้างถึงกรณีของหนังสือพิมพ์จีนสากล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ผู้นำ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2517
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ภาษาจีน
ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล

ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล (português do Brasil, português brasileiro) เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้กันในประเทศบราซิลซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสรูปแบบที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลพูดโดยผู้อยู่อาศัยในบราซิลเกือบทั้งหมดประมาณ 203 ล้านคน และพูดกันอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวบราซิลพลัดถิ่นซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วยชาวบราซิลประมาณสองล้านคนที่อพยพไปยังประเทศอื่น
Freddie ผู้พูดภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล
ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลมีความแตกต่างจากภาษาถิ่นต่าง ๆ ที่พูดในประเทศโปรตุเกสและประเทศที่พูดภาษาโปรตุเกสในแอฟริกา (โดยเฉพาะในด้านสัทวิทยาและสัทสัมพันธ์) ภาษาโปรตุเกสในประเทศกลุ่มหลังนี้มีแนวโน้มที่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปร่วมสมัย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการปกครองระบบอาณานิคมของโปรตุเกสในประเทศเหล่านี้สิ้นสุดลงช้ากว่าในบราซิล แม้จะมีความแตกต่างกันมากระหว่างวิธภาษาพูด แต่ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลและแบบยุโรปก็มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยในภาษาเขียนที่เป็นทางการ (คล้ายคลึงกับความแตกต่างที่พบระหว่างภาษาอังกฤษแบบอเมริกันกับแบบบริติชในหลาย ๆ ด้าน) และยังสามารถเข้าใจซึ่งกันและกันได้
ใน ค.ศ. 1990 ประชาคมประเทศผู้ใช้ภาษาโปรตุเกส (Comunidade dos Países de Língua Portuguesa) ซึ่งรวมตัวแทนจากทุกประเทศที่ใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาทางการได้บรรลุความตกลงว่าด้วยการปฏิรูปอักขรวิธีภาษาโปรตุเกสเพื่อรวมมาตรฐานที่ใช้ในบราซิลกับมาตรฐานที่ใช้ในประเทศอื่น ๆ เข้าเป็นหนึ่งเดียว การปฏิรูปอักขรวิธีนี้เริ่มมีผลบังคับในบราซิลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 ส่วนในโปรตุเกส ประธานาธิบดีโปรตุเกสได้ลงนามร่างกฎหมายการปฏิรูปเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยกำหนดให้มีระยะเวลาเปลี่ยนผ่านซึ่งในระหว่างนี้อักขรวิธีจากมาตรฐานทั้งสองจะปรากฏร่วมกัน ระยะเปลี่ยนผ่านในบราซิลสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ในขณะที่ระยะเปลี่ยนผ่านในโปรตุเกสได้สิ้นสุดลงก่อนหน้านั้นแล้วในปีเดียวกัน
ภาษาถิ่นต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลอาจแตกต่างกันในด้านต่าง ๆ เช่น การออกเสียงสระ ทำนองเสียงพูด เป็นต้น แม้ว่าจะยังคงเข้าใจซึ่งกันและกันได้ก็ตาม

**อ้างอิง**
บราซิล
โปรตุเกสแบบบราซิล
ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป

ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป (português europeu) หรือที่เรียกว่า ภาษาโปรตุเกสแบบโปรตุเกส (português de Portugal), ภาษาโปรตุเกสคาบสมุทร (português peninsular) และ ภาษาโปรตุเกสแบบไอบีเรีย (português ibérico) เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้ในประเทศโปรตุเกส
ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป
ตามกฎหมายของสหภาพยุโรป ภาษาโปรตุเกสเป็นหนึ่งในภาษาทางการของสหภาพ (เป็นภาษาทำงานของรัฐสภายุโรป แต่ไม่ใช่ภาษาทำงานของคณะกรรมาธิการยุโรป) ดังนั้นในเอกสารระหว่างประเทศรวมทั้งในเว็บไซต์ทางการต่าง ๆ ของสหภาพจึงใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป นอกจากนี้ยังมีการสอนภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปในประเทศสเปน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแคว้นเอซเตรมาดูรา) และทั่วโลกผ่านทางสถาบันกามอยช์ ประเทศและดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาหลัก (ยกเว้นประเทศบราซิล) ยังรับมาตรฐานภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปไปใช้ด้วยเนื่องจากยังไม่มีมาตรฐานทางภาษาเป็นของตนเอง
สิ่งที่เรียกว่า "วิธภาษามาตรฐาน" ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปนั้นแตกต่างกันไปตามความเห็นของนักวิชาการ บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้คือวิธภาษาภาคกลาง-ใต้ของผู้พูดที่มีการศึกษาในลิสบอน ในขณะที่บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้มาจาก "กลุ่มวิธภาษาของผู้มีการศึกษาในภูมิภาคลิสบอน–กูอิงบรา" อย่างไรก็ตาม "ภูมิภาคลิสบอน-กูอิงบรา" ไม่เคยมีปรากฏไม่ว่าจะเป็นในแง่ภูมิศาสตร์ ประชากรศาสตร์ สังคมวิทยา ภาษาศาสตร์ หรืออื่น ๆ บางคนจึงเห็นว่าการให้สถานะพิเศษแก่กูอิงบราในการเผยแพร่มาตรฐานทางภาษามาจากการที่เมืองดังกล่าวเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสำคัญเท่านั้น ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อานีแซตู ดุช ไรช์ กงซัลวึช วียานา นักภาษาศาสตร์และผู้บุกเบิกวงการสัทศาสตร์โปรตุเกส แม้จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของ "มาตรฐานกลาง" ใน "ภาคกลางของราชอาณาจักร ระหว่างกูอิงบรากับลิสบอน" แต่ก็เขียนตำราอธิบาย "การออกเสียงเชิงบรรทัดฐาน" ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปโดยอิงจากวิธภาษาที่ใช้ในลิสบอน
ปัจจุบัน หน่วยงานที่มีหน้าที่วางกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปคือ แผนกอักษรศาสตร์แห่งบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์ลิสบอน (Classe de Letras da Academia das Ciências de Lisboa)

**อ้างอิง**
ยุโรป
โปรตุเกสแบบยุโรป
ภาษาอัสตูเรียส-เลออน

ภาษาอัสตูเรียส-เลออน (asturleonés; asturlleonés) เป็นภาษาโรมานซ์ที่พูดกันเป็นหลักในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน กล่าวคือ แคว้นอัสตูเรียส แคว้นกัสติยาและเลออนทางตะวันตกเฉียงเหนือ และแคว้นกันตาเบรีย ชื่อภาษา อัสตูเรียส-เลออน ไม่เป็นที่นิยมเรียกในหมู่เจ้าของภาษาเนื่องจากภาษานี้ประกอบขึ้นจากแนวต่อเนื่องของภาษาถิ่นหรือวิธภาษาต่าง ๆ ที่เข้าใจซึ่งกันและกันได้ ดังนั้นจึงมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ เช่น กันตาเบรีย, เลออน, อัสตูเรียส หรือ มีรังดา (ในประเทศโปรตุเกส) บางครั้งก็มีผู้นับว่าภาษาเอซเตรมาดูราอยู่ในแนวต่อเนื่องนี้ด้วยเช่นกัน
ภาษาอัสตูเรียส-เลออนเป็นภาษาหนึ่งในสาขาไอบีเรียตะวันตกที่ค่อย ๆ พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญที่ใช้กันในราชอาณาจักรเลออน กลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออนแบ่งออกเป็นวิธภาษาหลักสามวิธภาษา (ตะวันตก กลาง และตะวันออก) ซึ่งรวมกันเป็นภูมิภาคทางภาษาอัสตูเรียส-เลออนในแนวตั้งจากแคว้นอัสตูเรียส ผ่านภูมิภาคเลออน ไปจนถึงภาคเหนือของประเทศโปรตุเกสและแคว้นเอซเตรมาดูรา ภาษาถิ่นกันตาเบรียทางทิศตะวันออกและภาษาเอซเตรมาดูราทางทิศใต้เป็นรูปแปรของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่มีร่องรอยการเปลี่ยนผ่านทางภาษาไปสู่แวดวงภาษากัสติยา
ภาษาเลออน (มักใช้ชื่อนี้ปนกันกับชื่อ อัสตูเรียส-เลออน) เคยถูกมองว่าเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการ (มูลภาษณ์) ที่มีวิวัฒนาการมาจากภาษากัสติยา แต่ใน ค.ศ. 1906 รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์สเปน ได้แสดงให้เห็นว่าภาษานี้มีวิวัฒนาการมาจากภาษาละตินอย่างเป็นเอกเทศโดยมีรูปแบบเด่นจำแนกแรกเริ่มสุดในสมัยราชอาณาจักรเลออน อิเนส เฟร์นันเดซ-ออร์ดอญเญซ นักวิชาการชาวสเปนให้ข้อสังเกตว่า เมเนนเดซ ปิดัล ยืนหยัดอยู่เสมอว่าภาษาสเปน (หรือ ภาษาสเปนร่วม ตามที่เขาเรียกในบางครั้ง) มีวิวัฒนาการมาจากฐานภาษากัสติยาซึ่งต่อมาจะซึมซับหรือผสานเข้ากับภาษาเลออนและภาษาอารากอน ในผลงาน อิสโตเรียเดลาเลงกัวเอสปัญโญลา ("ประวัติศาสตร์ภาษาสเปน") และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เอลเอสปัญโญลเอนซุสปริเมโรสติเอมโปส ("ภาษาสเปนในยุคแรก") เมเนนเดซ ปิดัล อธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการนี้โดยคำนึงถึงอิทธิพลที่ภาษาเลออนและภาษาอารากอนมีต่อการเริ่มต้นของภาษาสเปนถิ่นกัสติยาสมัยใหม่
ภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากแคว้นกัสติยาและเลออนใน พ.ศ. 2549 ส่วนในแคว้นอัสตูเรียส ภาษานี้ได้รับการคุ้มครองภายใต้ธรรมนูญการปกครองตนเองของแคว้น ภาษานี้ยังเป็นวิชาเลือกวิชาหนึ่งในโรงเรียนที่ซึ่งมีการเรียนการสอนกันอย่างแพร่หลาย
ในโปรตุเกส ภาษามีรังดาซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองจากรัฐสภาโปรตุเกสให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาโปรตุเกสสำหรับกิจการท้องถิ่น และมีการเรียนการสอนในโรงเรียนรัฐบาลในพื้นที่ที่ใช้ภาษามีรังดาเป็นภาษาแม่ แต่เดิมเชื่อกันว่าภาษามีรังดาเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการภาษาหนึ่งของภาษาโปรตุเกส แต่ฌูแซ ไลตึ ดึ วัชกงแซลุช นักชาติพันธุ์วรรณนาชาวโปรตุเกส ได้ศึกษาภาษานี้และสรุปว่าเป็นคนละภาษากัน

**อ้างอิง**

อัสตูเรียส-เลออน
อัสตูเรียส-เลออน
ภาษาเอซเตรมาดูรา

ภาษาเอซเตรมาดูรา (extremeño; estremeñu) คือกลุ่มของภาษาโรมานซ์ท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออน พูดกันในแคว้นเอซเตรมาดูราและพื้นที่ติดต่อกันในจังหวัดซาลามังกาของแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน
เป็นการยากที่จะกำหนดขอบเขตที่แน่นอนระหว่างภาษาเอซเตรมาดูรากับวิธภาษาสเปนที่พูดกันในพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นเอซเตรมาดูรา วิธภาษาของภาษาเอซเตรมาดูรามักได้รับการจัดอยู่ในสามสาขาหลัก ได้แก่ เอซเตรมาดูราสูง (artu estremeñu) เอซเตรมาดูรากลาง (meyu estremeñu) และเอซเตรมาดูราต่ำ (baju estremeñu) โดยทั่วไปถือว่าวิธภาษาสูงซึ่งใช้ในภาคเหนือของแคว้นเอซเตรมาดูราและในจังหวัดซาลามังกาเป็นภาษาเอซเตรมาดูราแท้ ส่วนวิธภาษากลางและวิธภาษาต่ำซึ่งใช้ในพื้นที่ส่วนอื่นของแคว้นเอซเตรมาดูรานั้นไม่มีลักษณะแตกต่างจากภาษาสเปนมาตรฐานมากพอที่จะถือว่าเป็นอะไรอย่างอื่นนอกจากภาษาถิ่นของภาษาสเปน อย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา

**อ้างอิง**

เอซเตรมาดูรา
เอซเตรมาดูรา
ภาษามีรังดา

ภาษามีรังดา (mirandés) เป็นภาษาหรือวิธภาษาหนึ่งของกลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออน ใช้พูดกันอย่างประปรายในเขตเทศบาลมีรังดาดูโดรู, มูกาโดรู และวีมีโยซูทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส รัฐสภาโปรตุเกสรับรองภาษานี้ควบคู่ไปกับภาษาโปรตุเกสในกิจการท้องถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2541 ตามกฎหมายเลขที่ 7/99 ลงวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2544 ภาษามีรังดาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสำนักงานภาษาที่มีผู้ใช้น้อยแห่งยุโรป (European Bureau for Lesser-Used Languages) ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการอยู่รอดของบรรดาภาษายุโรปที่มีผู้พูดน้อยที่สุด
ภาษามีรังดาสืบเชื้อสายมาจากวิธภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในอดีตราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย แต่มีระบบเสียง ระบบหน่วยคำ และวากยสัมพันธ์เป็นเอกเทศ และยังมีทั้งคำโบราณและคำใหม่ที่ทำให้ภาษานี้แตกต่างจากบรรดาวิธภาษาสมัยใหม่ของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดในประเทศสเปน เนื่องจากความแตกต่างดังกล่าวและความโดดเดี่ยวทางการเมืองจากดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาอัสตูเรียส-เลออน ภาษามีรังดาจึงมีบรรทัดฐานการสะกดที่แตกต่างจากบรรทัดฐานสำหรับภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่ใช้ในสเปน

**อ้างอิง**

มีรังดา
มีรังดา
ภาษาลีกูเรีย

ชายผู้พูดภาษาลีกูเรีย บันทึกในประเทศอิตาลี
ภาษาลีกูเรีย (ligure) หรือ ภาษาเจนัว (zeneize) เป็นภาษากลุ่มแกลโล-อิตาลิกภาษาหนึ่งที่ใช้กันเป็นหลักในดินแดนของสาธารณรัฐเจนัวในอดีต ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยแคว้นลีกูเรียทางภาคเหนือของประเทศอิตาลี, บางส่วนของพื้นที่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศฝรั่งเศส, ประเทศโมนาโก (ซึ่งเรียกว่า ภาษาถิ่นโมนาโก), หมู่บ้านบอนีฟาซีโยบนเกาะคอร์ซิกา รวมทั้งในหมู่บ้านคาร์โลฟอร์เตบนเกาะซันปีเยโตรและหมู่บ้านคาลาเซตตาบนเกาะซันตันตีโยโคนอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซาร์ดิเนีย ภาษาลีกูเรียเป็นส่วนหนึ่งของแนวต่อเนื่องภาษาถิ่นแกลโล-อิตาลิกและโรมานซ์ตะวันตก แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแกลโล-อิตาลิก แต่ก็มีลักษณะหลายประการของภาษาในกลุ่มอิตาลี-แดลเมเชียทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศอิตาลี ภาษาลีกูเรียถิ่นเจนัวซึ่งพูดกันในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย เป็นภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิและมาตรฐานทางภาษามีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นนี้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

ลีกูเรีย
ลีกูเรีย
ลีกูเรีย
ภาษาลาดิน

ภาษาลาดิน (ladin) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งในกลุ่มโรมานซ์ไรติอา ส่วนใหญ่ใช้พูดกันในหมู่ชาวลาดินซึ่งอาศัยอยู่บริเวณทิวเขาโดโลไมต์ในจังหวัดอัลโตอาดีเจ (ซืททีโรล), จังหวัดเตรนตีโน และจังหวัดเบลลูโนทางตอนเหนือของอิตาลี ภาษานี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารูมันช์ในสวิตเซอร์แลนด์และภาษาฟรียูลี
ขอบเขตพื้นที่ที่มีการพูดภาษาลาดินเป็นประเด็นในการถกเถียงทางวิชาการ นิยามที่แคบกว่านับเฉพาะบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขารอบ ๆ มวลเขาสูงเซลลา ในขณะที่นิยามที่กว้างกว่ายังรวมบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขาที่อยู่ติดกันในจังหวัดเบลลูโนและแม้กระทั่งบรรดาภาษาถิ่นที่พูดกันทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเตรนตีโนด้วย
วิธภาษาเขียนลาดินมาตรฐานวิธภาษาหนึ่ง (Ladin Dolomitan) ได้รับการพัฒนาโดยสำนักงานวางแผนภาษาลาดินเพื่อให้เป็นเครื่องมือสื่อสารกลางในภูมิภาคที่พูดภาษาลาดิน แต่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้พูดภาษานี้
ภาษาลาดินเป็นคนละภาษากับภาษาลาดิโน (ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่าภาษายิว-สเปน) ซึ่งแม้ว่าจะเป็นภาษากลุ่มโรมานซ์เหมือนกัน แต่ภาษาลาดิโนมีวิวัฒนาการมาจากภาษาสเปนเก่า

**อ้างอิง**

ลาดิน
ภาษารูมันช์

ภาษารูมันช์ (rumantsch, rumàntsch, romauntsch, romontsch) เป็นภาษา (หรือกลุ่มของภาษา) โรมานซ์ที่ใช้พูดกันอย่างแพร่หลายในรัฐเกราบึนเดินทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษารูมันช์ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 และเป็นภาษาทางการในการติดต่อกับประชาชนที่พูดภาษารูมันช์ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ร่วมกับภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลี นอกจากนี้ยังมีสถานะทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลีในรัฐเกราบึนเดิน และใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนในโรงเรียนในพื้นที่ที่พูดภาษารูมันช์
ภาษารูมันช์เป็นหนึ่งในภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละตินสามัญของจักรวรรดิโรมันซึ่งเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้เข้ามาแทนที่ภาษากลุ่มเคลต์และไรติอาที่ใช้พูดกันก่อนหน้านี้ในพื้นที่ ภาษารูมันช์ยังคงรักษาคำศัพท์จำนวนไม่มากนักจากภาษาเหล่านี้ โดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาเยอรมันในด้านวงศัพท์และไวยากรณ์ งานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการระบุว่าเป็นภาษารูมันช์มีอายุย้อนไปได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 แต่งานชิ้นสำคัญยังไม่ปรากฏจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อวิธภาษาเขียนระดับภูมิภาคต่าง ๆ เริ่มพัฒนาขึ้น อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการใช้ภาษารูมันช์ค่อย ๆ ถอยร่นสู่พื้นที่ปัจจุบันตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา โดยถูกแทนที่ด้วยภาษาถิ่นกลุ่มอะเลมันนีและไบเอิร์นในพื้นที่อื่น
จากสำมะโนประชากรของสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2000 มีชาวสวิส 35,095 คน (27,038 คนในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในรัฐเกราบึนเดิน) ระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง "ใช้การได้ดีที่สุด" และมีชาวสวิส 61,815 คนระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง "พูดเป็นประจำ" ใน ค.ศ. 2010 สวิตเซอร์แลนด์เปลี่ยนมาใช้ระบบการประเมินรายปีซึ่งนำทะเบียนราษฎรรายเทศบาลมารวมกับการสำรวจในจำนวนจำกัด ณ ค.ศ. 2017 มีผู้พูดภาษารูมันช์จำนวน 44,354 คนในสวิตเซอร์แลนด์ หรือร้อยละ 0.85 ของประชากรสวิสทั้งหมด และมีผู้พูดภาษานี้จำนวน 28,698 คนในรัฐเกราบึนเดิน หรือร้อยละ 14.7 ของประชากรรัฐเกราบึนเดินทั้งหมด
ภาษารูมันช์ประกอบด้วยภาษาถิ่นหลัก 5 ภาษา ได้แก่ ซูร์เซลวา, ซุตซิลวัน, ซูร์เมย์รา, ปูเตร์ และวาลาแดร์ แต่ละภาษาถิ่นมีภาษาเขียนที่ได้รับการวางมาตรฐานเป็นของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีการเสนอภาษาเขียนเพื่อให้เป็นมาตรฐานกลางที่มีชื่อว่า ภาษารูมันช์แบบเกราบึนเดิน (Rumantsch Grischun) ใน ค.ศ. 1982 แต่ไม่เป็นที่ยอมรับเท่าไรนักในหมู่ผู้พูดภาษารูมันช์

**อ้างอิง**

รูมันช์
ภาษาเวเนโต

ภาษาเวเนโต (veneto; vèneto) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ใช้พูดกันเป็นภาษาแม่ในหมู่ชาวเวเนโตเกือบสี่ล้านคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในแคว้นเวเนโตที่ซึ่งประชากรส่วนใหญ่เข้าใจภาษานี้ โดยมีศูนย์กลางอยู่ทั้งในและรอบ ๆ เมืองเวนิสซึ่งใช้ภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิของภาษาเวเนโต บางครั้งยังมีการสื่อสารด้วยภาษานี้นอกแคว้นเวเนโต กล่าวคือ ในจังหวัดเตรนตีโน ภูมิภาคฟรียูลี ภูมิภาคเวเน็ตเซียจูเลีย คาบสมุทรอิสเตรีย และบางเมืองของสโลวีเนียและแดลเมเชีย (โครเอเชีย) โดยชาวเวเนโตพื้นเพดั้งเดิมที่ยังมีชีวิตอยู่ และในบราซิล อาร์เจนตินา และเม็กซิโกโดยชาวเวเนโตพลัดถิ่น
แม้ว่าผู้พูดภาษาเวเนโตบางคนและผู้พูดภาษาอื่น ๆ ในอิตาลีมักมองว่าภาษานี้เป็นเพียงภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี แต่ภาษาเวเนโตก็เป็นภาษาต่างหากที่มีวิธภาษาท้องถิ่นหลายวิธภาษา ตำแหน่งที่แน่ชัดของภาษาเวเนโตภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อย่างไรก็ตาม ทั้งเอ็ทนอล็อกและกลอตโตล็อกต่างจัดให้ภาษานี้อยู่ในสาขาแกลโล-อิตาลิก

**อ้างอิง**

เวเนโต
เวเนโต
เวเนโต
ภาษาซาร์ดิเนีย

ภาษาซาร์ดิเนีย (Sardinian; sardu) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ชาวซาร์ดิเนียใช้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก
นักภาษาศาสตร์ภาษากลุ่มโรมานซ์หลายคนเห็นว่าภาษาซาร์ดิเนีย (และภาษาอิตาลี) เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดกับภาษาละตินมากที่สุดในบรรดาภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละติน อย่างไรก็ตาม ภาษานี้ยังได้รับอิทธิพลจากภาษาพื้นเดิม (substratum) ก่อนภาษาละตินอย่างภาษาซาร์ดิเนียดั้งเดิมและภาษาพิวนิก รวมทั้งจากภาษาเหนือกว่า (superstratum) อย่างภาษากรีกไบแซนไทน์ ภาษากาตาลา ภาษาสเปน และภาษาอิตาลี องค์ประกอบจากภาษาเหล่านี้เป็นผลมาจากประวัติศาสตร์การเมืองของเกาะซาร์ดิเนีย กล่าวคือ เกาะนี้อยู่ภายใต้การครอบครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์อยู่ช่วงหนึ่งก่อนสมัยกลาง ต่อมาหลังจากพ้นสมัยแห่งการปกครองตนเองก็ตกอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรจากคาบสมุทรไอบีเรียในสมัยกลางตอนปลาย และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมาก็อยู่ภายใต้การปกครองของอิตาลี
ใน พ.ศ. 2540 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาอื่น ๆ ที่มีผู้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียได้รับการรับรองจากกฎหมายระดับแคว้นว่าเป็นภาษาทางการของแคว้นซาร์ดิเนีย และใน พ.ศ. 2542 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาชนกลุ่มน้อยทางประวัติศาสตร์ (minoranze linguistiche storiche) อีกสิบเอ็ดภาษาได้รับการยอมรับในทำนองเดียวกันจากกฎหมายระดับประเทศ (กล่าวคือ กฎหมายเลขที่ 482/1999) ในบรรดาภาษาเหล่านี้ ภาษาซาร์ดิเนียมีความโดดเด่นเนื่องจากมีจำนวนผู้พูดมากที่สุด
อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้พูดภาษาซาร์ดิเนียเป็นภาษาแม่ได้ลดลงอย่างต่อเนื่อง ถือเป็นการคุกคามความมีชีวิตชีวาของประชาคมผู้พูดภาษาซาร์ดิเนีย แม้จะมีการประมาณใน พ.ศ. 2550 ว่าประชากรซาร์ดิเนียร้อยละ 68.4 สามารถพูดสื่อสารเป็นภาษาซาร์ดิเนียได้ดี แต่ผู้พูดเหล่านั้นส่วนใหญ่มีอายุพ้นวัยเกษียณแล้ว มีรายงานว่ามีผู้พูดวัยเด็กเพียงร้อยละ 13 ที่รู้ภาษาซาร์ดิเนียถึงระดับดังกล่าว โดยภาษาซาร์ดิเนียได้กลายเป็นภาษามรดก ยูเนสโกได้จัดให้ภาษาซาร์ดิเนียอยู่ในกลุ่มภาษาใกล้สูญอย่างแน่นอน (definitely endangered)

**อ้างอิง**

ซาร์ดิเนีย
ภาษาคอร์ซิกา

ภาษาคอร์ซิกา (Corsican; corsu) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งจากสาขาอิตาลี-แดลเมเชียที่ใช้พูดกันเป็นหลักบนเกาะคอร์ซิกาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ภาษาคอร์ซิกามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิธภาษาตอสคานาต่าง ๆ จากคาบสมุทรอิตาลี ดังนั้นจึงมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอิตาลีมาตรฐานซึ่งมีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นฟลอเรนซ์
ภายใต้อิทธิพลอันยาวนานเหนือเกาะคอร์ซิกาของสาธารณรัฐปิซาและสาธารณรัฐเจนัว ภาษาคอร์ซิกาเคยมีบทบาทเป็นภาษาท้องถิ่นร่วมกับภาษาอิตาลีซึ่งเป็นภาษาราชการของเกาะ เมื่อ ค.ศ. 1859 ภาษาอิตาลีถูกแทนที่ด้วยภาษาฝรั่งเศสเนื่องจากฝรั่งเศสเข้าครอบครองสาธารณรัฐเจนัวเมื่อ ค.ศ. 1768 ในอีกสองศตวรรษต่อมา การใช้ภาษาฝรั่งเศสแทนภาษาอิตาลีเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ชาวเกาะทั้งหมดมีความรู้ภาษาฝรั่งเศสในระดับทำงานเมื่อฝรั่งเศสได้รับการปลดปล่อยเมื่อ ค.ศ. 1945 ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเกาะได้เปลี่ยนแนวทางการใช้ภาษาจนกระทั่งไม่เหลือผู้รู้ภาษาคอร์ซิกาเพียงภาษาเดียวเมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อถึง ค.ศ. 1995 ชาวเกาะประมาณร้อยละ 65 มีความเชี่ยวชาญในภาษาคอร์ซิกาในระดับหนึ่ง และส่วนน้อยประมาณร้อยละ 10 ใช้ภาษาคอร์ซิกาเป็นภาษาที่หนึ่ง
บนเกาะซาร์ดิเนียของอิตาลียังมีการพูดและการเขียนภาษาบางภาษาที่มีต้นกำเนิดจากภาษาคอร์ซิกา แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาซาร์ดิเนียและในปัจจุบันถือว่าเป็นภาษาต่างหาก

**อ้างอิง**

คอร์ซิกา
คอร์ซิกา
สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโนในฤดูกาล 2020–21

ฤดูกาล 2020–21 เป็นฤดูกาลที่ 113 ของ อินเตอร์ มิลาน ในประวัติศาสตร์ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 105 ติดต่อกันในระดับสูงสุดของ ฟุตบอลอิตาลี. อินเตอร์ มิลานเข้าร่วมการแข่งขันใน เซเรียอา, โกปปาอีตาเลีย, และ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก. ฤดูกาลนี้ครอบคลุมช่วงระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ถึง 30 มิถุนายน ค.ศ. 2021.

**ผู้เล่น**

**ข้อมูลผู้เล่น**
หมายเหตุ: Serie A imposes a cap on the first team squad at 25 players, with additional requirements on homegrown players (marked as HG) and club-trained players (marked as CT). However, league rules allow for unlimited club-trained players that are under-21 (marked as U21).

**การแข่งขัน**

**ภาพรวม**

**เซเรียอา**

**ตารางคะแนน**

**ผลงานในลีกโดยรวม**

**ผลงานในลีกในแต่ละนัด**

**แมตช์**
โปรแกรมการแข่งขันลีกได้ประกาศไว้เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2020.

**โกปปาอีตาเลีย**

**ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก**

**รอบแบ่งกลุ่ม**
การจับสลากรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2020.

**สถิติ**

**ผู้ทำประตู**

**คลีนชีตส์**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน
อินเตอร์ มิลาน
เหตุแผ่นดินถล่มในแยร์ดรึม พ.ศ. 2563

เหตุแผ่นดินถล่มที่แยร์ดรึม พ.ศ. 2563 เป็นเหตุแผ่นดินถล่มจากโคลนอย่างฉับพลัน เกิดขึ้นในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 30 ธันวาคม 2020 ที่อัสค์ ศูนย์กลางการปกครองของเทศบาลแยร์ดรึม (Gjerdrum) ประเทศนอร์เวย์ กินพื้นที่ m ส่งผลให้อาคารจำนวนมากพังเสียหาย ส่วนใหญ่เป็นที่อยู่อาศัยและคอนโดมีเนียม ข้อมูลจากวันที่ 3 มกราคม 2021 ยืนยันผู้เสียชีวิต 7 ราย และมีอีก 3 รายที่ยังสูญหาย
รายงานแผ่นดินถล่มชุดแรกมีรายงานเมื่อเวลา 3:51 นาฬิกาตอนเช้า เวลาท้องถิ่น วันที่ 30 ธันวาคม 2020 มีผู้ได้รับบาดเจ็บสิบราย และมีผู้สูญหายแรกเริ่มยี่สิบหกราย ก่อนที่จะลดจำนวนลงเหลือเพียงสิบราย

**ปฏิบัติการกู้ภัย**
ในวันขึ้นปีใหม่ รัฐบาลได้ขอความช่วยเหลือจากประเทศสวีเดน และได้รับเจ้าหน้าที่ 14 รายเพื่อการค้นหาและกู้ชีพ จากสวีเดน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่สมทบจากนอร์เวย์เองอักจำนวนหนึ่งที่มาสมทบในช่วงเย็น
ในวันที่ 1 มกราคม 2021 ตำรวจได้เผยแพร่ข้อมูลของผู้สูญหายสิบราย และมีรายงานผู้เสียชีวิตรายแรกในวันเดียวกัน ในเช้าวันที่ 2 มกราคม 2021 พบร่างผู้เสียชีวิตรายที่สอง และในวันเดียวกันก็พบร่างผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกสองร่าง ในวันที่ 3 มกราคม พบร่างผู้เสียชีวิตอีกสามร่าง ยอดผู้เสียชีวิตรวมอยู่ที่เจ็ดราย สูญหายสามราย การค้นหายังคงดำเนินไปอยู่

**ดูเพิ่ม**
รายชื่อเหตุโคลนถล่ม
*เหตุแผ่นดินถล่มที่ทัฟฟียอร์ด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเทศนอร์เวย์
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:แผ่นดินถล่ม
ภาษาถิ่นพรอว็องส์

ภาษาถิ่นพรอว็องส์ (provençal; พรอว็องส์: provençau หรือ prouvençau) คือวิธภาษาหนึ่งของภาษาอุตซิตาที่พูดโดยชนกลุ่มน้อยในภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคพรอว็องส์ ในอดีต พรอว็องส์ เป็นชื่อที่ใช้เรียกภาษาอุตซิตาทั้งมวล แต่ในปัจจุบันถือว่าเป็นการเหมาะสมกว่าที่จะนำชื่อนี้มาใช้เรียกเฉพาะวิธภาษาของภาษาอุตซิตาที่พูดในพรอว็องส์
พรอว็องส์ ยังเป็นชื่อตามธรรมเนียมเดิมที่ใช้เรียกภาษาอุตซิตารูปแบบเก่าที่ใช้โดยบรรดานักขับลำตรูบาดูในสมัยกลางในขณะที่ภาษาฝรั่งเศสเก่าหรือ ล็องก์ดอยล์ ยังมีขอบเขตการใช้จำกัดอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ดังนั้นรหัสไอเอสโอ 639-3 สำหรับภาษาอุตซิตาเก่าจึงเป็น pro
ใน พ.ศ. 2550 รหัสไอเอสโอ 639-3 สำหรับภาษาอุตซิตาถิ่นทั้งหมด (รวมถึง prv สำหรับภาษาถิ่นพรอว็องส์) ได้ถูกยกเลิกและรวมเข้ากับ oci ภาษาอุตซิตา รหัสเก่า (prv, auv, gsc, lms, lnc) ไม่มีการใช้งานอีกต่อไป แต่ยังคงความหมายตามที่เคยได้รับการกำหนดไว้ในมาตรฐานไอเอสโอ

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ภาษาอุตซิตา
พรอว็องส์
พรอว็องส์
ภาษากัสกอญ

ภาษากัสกอญ (ฝรั่งเศสและกัสกอญ: gascon) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่พูดกันในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส แม้ว่าภาษากัสกอญมักถูกจัดให้เป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอุตซิตา แต่นักวิชาการหลายคนก็ถือว่าภาษานี้เป็นภาษาแยกต่างหากโดยสิ้นเชิง
ภาษากัสกอญส่วนใหญ่ใช้พูดกันในภูมิภาคกัสกอญและเบอาร์นทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส (สอดคล้องกับพื้นที่บางส่วนของจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก, ล็องด์, ฌีรงด์, ลอเตการอน, แฌร์, โอต-ปีเรเน, โอต-การอน และอาเรียฌ) และในหุบเขาอารันทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสเปน
ภาษาถิ่นอารันซึ่งเป็นวิธภาษาตะวันออกเฉียงใต้ของภาษากัสกอญมีผู้พูดในแคว้นกาตาลุญญาของสเปนและได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษากาตาลาและภาษาสเปนในสมัยหลังมานี้ อิทธิพลจากภาษาทั้งสองมีแนวโน้มที่จะทำให้ภาษาถิ่นอารันแตกต่างจากภาษากัสกอญถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในฝรั่งเศสมากขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่ที่แคว้นกาตาลุญญาใช้ธรรมนูญปกครองตนเองฉบับใหม่ใน พ.ศ. 2549 ภาษาถิ่นอารันก็มีฐานะเป็นภาษาทางการร่วมกับภาษากาตาลาและภาษาสเปนในแคว้นนี้ (ก่อนหน้านี้ฐานะนี้มีผลสมบูรณ์เฉพาะในหุบเขาอารันเท่านั้น)

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 language=fr- language=fr

**แหล่งข้อมูลอื่น**

หมวดหมู่:ภาษาอุตซิตา
กัสกอญ
กัสกอญ
หมวดหมู่:กัสกอญ
วัดเกตการาม (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดเกตการาม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดเกต ตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

**ประวัติ**
วัดเกตุการามสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ต่อมาถูกทิ้งร้างไป เล่ากันสืบต่อมาว่าเศรษฐีเป็นผู้สร้างไว้ ประมาณปี พ.ศ. 2433 นายนุช นางตะ ต้นสกุล บุญนุช จึงได้นิมนต์พระจากวัดบางคนทีนอกมาบูรณปฏิสังขรณ์ เดิมมีชื่อว่า วัดเกต สันนิษฐานกันว่าชื่อตามต้นเกดใหญ่ (พ.ศ. 2474 ขุดพบแก่นไม้เกดยาว 5 วา 2 นิ้ว จมดินลึก 2 ศอก 1 คืบ 3 นิ้ว) ต่อมาพระมหาสมณวงศ์ได้ต่อเติมนามวัดเป็น "วัดเกตราชยตนาราม" ในปี พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาประทับแรมที่วัดนี้ ทรงปรารภว่าชื่อวัดยาวและเรียกยากจึงเปลี่ยนเป็น "วัดเกตการาม" กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม 2539 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 5 ไร่ 3 งาน 2.54 ตารางวา 

**อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ**
พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น มีช่อฟ้าใบระกา ปูนปั้นประดับกระจก พระอุโบสถนี้เป็นพระอุโบสถหลังที่ 3 สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2473 สมัยรัชกาลที่ 7 วิหารของวัดประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดงที่นำมาจากวัดร้างที่ตั้งอยู่เชิงสะพานท่าข้ามบางนกแขวกซึ่งปัจจุบันเป็นวัดคริสต์ หมู่กุฏิสงฆ์ทำด้วยไม้สัก เป็นอาคารไม้ใต้ถุนสูงมีระเบียงโดยรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ฝาไม้ลูกปะกนทึบ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5–6
ปูชนียวัตถุของวัด หลวงพ่อพระศรีสัพพัญญู เป็นพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถหลังปัจจุบัน แต่เดิมพระพุทธรูปองค์นี้อยู่กลางแจ้งนานเท่าไรไม่มีใครทราบได้ มีต้นไม้ปกคลุมองค์ท่านเป็นป่ารก คาดว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ได้สร้างมาพร้อมกับวัดโบราณ ต่อมาประชาชนใกล้วัดได้ช่วยกันถางต้นไม้ออก แล้วเอาปูนขาวพอกหุ้มองค์ท่านไว้ คนสมัยนั้นจึงเรียกท่านว่า หลวงพ่อเผือก นอกจากนี้ยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานในอุโบสถ หลวงพ่อเกสมงคลพุทธพรหมบดี และพระพุทธนรสีห์ชินินทรมหามุนีศรีสมุทร

**อ้างอิง**
เกตการาม
เกตการาม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
วัดปากน้ำ (จังหวัดนนทบุรี)

วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดปากน้ำสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 
อุโบสถหลังเก่ามีลักษณะเป็นทรงไทยสมัยอยุธยาก่ออิฐตันที่สวยงาม ต่อมาปี พ.ศ. 2483 อุโบสถได้รับการบูรณะโดยเปลี่ยนลวดลายหน้าบันจากลายดอกไม้เป็นรูปธรรมจักร และเทปูนที่พื้นในอุโบสถแทนกระเบื้องดินเผา มีบันทึกไว้ที่หน้าบันว่าบูรณะโดยคณะสามัคคีธรรม ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทิ้งระเบิดบริเวณสะพานพระราม 6 ทำให้อุโบสถร้าว จึงได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2496
อุโบสถหลังเก่ามีขนาดกว้างประมาณ 10.2 เมตร ยาว 23.4 เมตร มีซุ้มประตูทางเข้าออกด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ซุ้มเป็นซุ้มหน้าต่าง ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ส่วนหลังคาเป็นทรงจั่วแบบกระเท่เซคลุมตัวอาคารหลัก มีปีกหลังคาขนาดเล็กรอบและมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 2 ตับ ส่วนหน้าบันเป็นแบบไทยประเพณียุคหลังการเปลี่ยนการปกครอง และเครื่องบนเป็นแบบป้านลม
วัดมีพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง และวัตถุมงคลชื่อดังของหลวงปู่เก๋ ถาวโร เช่น พระสมเด็จเนื้องาแกะ ใต้ฐานตะกรุด 3 ดอก, เหรียญชุดสร้างศาลาการเปรียญปี 2518, เหรียญข้างกระหนกปี 2518 เนื้อเงินและนวโลหะ, พระรูปเหมือนซุ้มระฆัง เป็นต้น มีวัตถุมงคลอีกหลายรุ่น เช่น บาตรน้ำมนต์, พระปิดตา, ตะกรุด, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถครึ่งนิ้ว, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถ 1.5 นิ้ว, พระบูชา 5 นิ้ว, พระบูชา 9 นิ้ว, ผ้ายันต์ เป็นต้น

**อ้างอิง**
ปากน้ำ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนนทบุรี
หมวดหมู่:แม่ทัพของสี่จักรพรรดิ (วันพีซ)

หมวดหมู่:สี่จักรพรรดิ (วันพีซ)
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นโจรสลัด
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นผู้บัญชาการ
วัดซองพลู

วัดซองพลู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดซองพลู ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี  
วัดซองพลูสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2275 มีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิสิฐกิตติญาณ (กิตฺติญาโณ จุฬาวัล แสงใส) 
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 มีฐานปัทม์บัวลูกแก้วอกไก่ เฉลียงเป็นฐานบัวคว่ำอันเป็นชุดเดียวกับส่วนฐานบัวคว่ำของอาคารหลัก ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง หลังคาเป็นทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น แบบมีไขรา ซ้อน 2 ตับ โดยตับล่างสุดมีคันทวยรับคลุมอาคารหลักและมีพาไลคลุมเฉลียงหน้าหลัง ส่วนหน้าบันด้านหน้าเป็นไม้แกะสลักรูปนารายณ์ทรงครุฑล้อมกรอบด้วยลายกระหนกก้านขดและที่หน้าบันชั้นลดมีการเจาะช่องบัญชร 1 ช่อง หน้าบันด้านหลังเป็นรูปเทพนม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการแย้ม- พระอธิการเชย- พระอธิการแต่ง- พระอธิการสา- พระอธิการเป้า พ.ศ. 2462–2471- พระครูสังฆวิทิต ฉ่ำ พุทฺธสโร พ.ศ. 2472–2522- พระอธิการนิพนธ์ พ.ศ. 2522–2527- พระครูวิสิฐกิตติญาณ พ.ศ. 2527–ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
ซองพลู
วัดวิสุทธาราม

วัดวิสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในหมู่ที่ 4 บ้านบางสีคต ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่จำนวน 18 ไร่  55 ตารางวา 
วัดวิสุทธารามสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2320 มีมะปากำนันสามีเม้ยโหนดเป็นผู้มอบที่ดินและริเริ่มสร้างวัด ที่ตั้งเดิมติดกับคลองสุนัขหอนตรงคุ้งน้ำ ทำให้น้ำเซาะตลิ่งพังลง ไม่สามารถตั้งวัดอยู่ได้ สมัยกรุงธนบุรี นางแพ ไม่ทราบนามสกุล ได้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ ใช้ชื่อวัดว่า วัดบางสีคต และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดวิสุทธาราม" ในปี พ.ศ. 2410 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 มีพระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถและพระพุทธรูปโสธรจำลองมาจากวัดโสธรวรารามวรวิหาร ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร ต่อมาได้สร้างพระสีวลีขึ้น โดยมีความสูง 1.99 เมตร และได้รับความเมตตาจากหลวงปู่ทิม อตฺตสนฺโต วัดพระขาว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อธิษฐานจิตพุทธาภิเษก วัดจึงได้นำพระสีวลีมาประดิษฐานหน้าวัดเพื่อให้สาธุชนได้สักการะบูชา กระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2550 พระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว ได้ดำเนินการสร้างพระสีวลีองค์ใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมขึ้นมาโดยมีความสูง 9 ศอก องค์พระทองเหลืองทั้งองค์ แทนองค์เดิมที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม

**อ้างอิง**
วิสุทธาราม
วิสุทธาราม
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดสมุทรปราการ)

วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองด่านปากอ่าว ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ประชาชนมักเรียกวัดสว่างอารมณ์ว่า วัดล่าง และ วัดบ้านล่าง เพราะตั้งอยู่บริเวณป่าชายเลนตรงสุดปากอ่าว สร้างสมัยพระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังจากวัดบางเหี้ยนอก (วัดมงคลโคธาวาสในปัจจุบัน) ได้มาปักกลดเป็นประจำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศตั้งวัดเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2452 วัดมีสภาพทรุดโทรมระยะหนึ่ง จนได้ซ่อมสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509
อุโบสถหลังที่หลวงพ่อปานสร้างไว้ถูกปล่อยร้างจากน้ำทะเลหนุนท่วมสูง ต้นแสมและต้นโกงกางปกคลุมแทบมองไม่เห็นตัวโบสถ์ สภาพพื้นล่างเต็มไปด้วยโคลนทะเล ตัวโบสถ์ที่สร้างนั้นพื้นต่ำกว่าปัจจุบันนี้ จวบจนปี พ.ศ. 2552 ทางวัดได้มีการจัดเตรียมงานสมโภชฉลองวาระที่วัดมีอายุครบ 100 ปี ได้ปรับภูมิทัศน์โบสถ์หลวงพ่อปาน ขุดลอกโคลนเลนและตัดต้นไม้ที่งอกพันดึงโบสถ์ให้ล้มลงเอาออกเสีย แล้วเทปูนหุ้มโคนเสาใช้เหล็กยึดตัวโบสถ์ถึงหลังคาช่อฟ้า และได้สร้างกุฏิจำลองไว้หน้าโบสถ์ ทั้งหล่อรูปเหมือนหลวงพ่อปาน
วัดได้ขุดพบเสือหินแกะโบราณซึ่งมีความเชื่อกันว่าน่าจะเป็นเสือต้นแบบของหลวงพ่อปาน ทางวัดจึงได้นำเสือหินที่พบมาวางบนหลังเสือ (ปูนปั้น) แล้วนำเสือหล่อโลหะที่สูง 100 นิ้ว ยกวางครอบเสือหิน เป็นอนุสาวรีย์เสือหลวงพ่อปานบางเหี้ย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
หมวดหมู่:วัดในอำเภอบางบ่อ
มีดโกน (ปรัชญา)

ในสาขาปรัชญา มีดโกน (razor) เป็นหลักการช่วยให้คัด (โกน) เอาคำอธิบายปรากฏการณ์ที่ไม่น่าจะใช่ออก
ซึ่งอาจรวม- มีดโกนอ็อกคัม - เมื่อมีสมมติฐานที่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ได้หลายอย่าง ให้เลือกที่มีข้อสมมุติน้อยสุด ไม่ควรตั้ง/สร้าง/สมมุติอะไรโดยไม่จำเป็น- มีดโกนของไกรซ์ เป็นหลักเลือกเอาความหมายที่คู่สนทนาบอกเป็นนัยหรือพูดพาดพิงแต่ไม่ได้กล่าวตรงๆ แทนที่จะเอาความหมายจากบทโดยตรง- มีดโกนของฮานลอน - ไม่ควรระบุว่าเป็นการมุ่งร้ายถ้าสามารถอธิบายได้ว่าเป็นความเขลา- มีดโกนของฮิวม์ - "ถ้าเหตุที่ยกเพื่อมุ่งอธิบายผลไม่พอก่อผล เราก็จะต้องปฏิเสธเหตุนั้น หรือเติมอะไรบางอย่างที่จะก่อผลนั้นได้อย่างสมสัดส่วน"- มีดโกนของฮิตเชนส์ - "สิ่งที่อ้างโดยไร้หลักฐานก็สามารถทิ้งไปได้โดยไร้หลักฐาน"- มีดโกนของอัลเดอร์ หรือ Newton's flaming laser sword - ถ้าประเด็นไม่สามารถยุติได้โดยทำการทดลองหรือสังเกตการณ์ ก็ไม่มีค่าพอที่จะเอามาโต้แย้งกัน- การพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ - ทฤษฎีจะเป็นวิทยาศาสตร์ได้ก็ต่อเมื่อพิสูจน์ว่าเป็นเท็จได้

**เชิงอรรถและอ้างอิง**
หมวดหมู่:มีดโกน (ปรัชญา)
หมวดหมู่:อาร์กิวเมนต์
หมวดหมู่:การอ้างเหตุผล
หมวดหมู่:เทคนิกวาทศิลป์
หมวดหมู่:กองทัพปฏิวัติ (วันพีซ)

หมวดหมู่:ตัวละครในวันพีซ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักปฏิวัติ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นคนนอกกฎหมาย
หมวดหมู่:องค์กรสมมุติ
แม่แบบ:Uw-coi

{alt=Information icon} สวัสดีคุณ  เราเปิดโอกาสให้คุณเข้ามีส่วนร่วมกับวิกิพีเดีย แต่ถ้าคุณมีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่หรือสิ่งใด ๆ ที่คุณได้เขียนขึ้น อาจถือว่าคุณมีผลประโยชน์ทับซ้อน (conflict of interest) ผู้ใช้ที่มีผลประโยชน์ทับซ้อนอาจได้รับการโน้มน้าวอย่างไม่เหมาะสมจากผู้ที่เกี่ยวข้องต่อหัวข้อดังกล่าว ดู แนวปฏิบัติเกี่ยวกับผลประโยชน์ทับซ้อน สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม เราขอให้คุณ:- หลีกเลี่ยงการแก้ไขหรือการสร้างบทความเกี่ยวกับตัวคุณเอง ครอบครัวของคุณ เพื่อน เพื่อนร่วมงาน บริษัท องค์กรหรือคู่แข่ง- เสนอการเปลี่ยนแปลงในหน้าคุยของบทความที่ได้รับผลกระทบ- เปิดเผยถึงผลประโยชน์ทับซ้อนของคุณเมื่อมีการอภิปรายถึงบทความที่ได้รับผลกระทบ- หลีกเลี่ยงการเชื่อมโยงไปยังเว็บไซต์ขององค์กรของคุณในบทความอื่น- ทำให้เต็มที่เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายด้านเนื้อหา (เขียนด้วยมุมมองที่เป็นกลาง สามารถพิสูจน์ยืนยันได้และงดงานค้นคว้าต้นฉบับ) ของวิกิพีเดีย
นอกจากนี้ คุณจำเป็นต้องเปิดเผยข้อมูลของผู้ว่างจ้าง ลูกค้าและความเกี่ยวข้องของคุณที่มีต่อการเข้ามีส่วนร่วมใด ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดหรือบางส่วนที่คุณได้รับมอบหมายหรือคาดว่าจะได้รับค่าตอบแทนตามข้อกำหนดของมูลนิธิวิกิมีเดีย
นอกจากนี้ ไม่อนุญาตให้ทำการแก้ไขเพื่อวัตถุประสงค์ในการโฆษณา ประชาสัมพันธ์หรือส่งเสริมบุคคลหรือสิ่งใด ๆ  
หมวดหมู่:แม่แบบผลประโยชน์ทับซ้อนวิกิพีเดีย
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 3

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 3 （อักษรจีนตัวเต็ม：南京地鐵三號線、อักษรจีนตัวย่อ：南京地铁三号线、ภาษาอังกฤษ：Nanjing Metro Line 3）เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1เมษายน พ.ศ. 2558 มีระยะทาง 44.9 กิโลเมตร จำนวน 29 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
ห