ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 140

ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 140 เป็นเที่ยวบินจากท่าอากาศยานนานาชาติเจียง ไคเชก กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินาโงยะ-โคมากิ นครนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกขณะกำลังลงจอดที่นาโงยะเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1994 มีผู้เสียชีวิต 264 คน นับเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของไชนาแอร์ไลน์ และร้ายแรงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศญี่ปุ่นรองจากเจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 123 ซึ่งตกเมื่อ ค.ศ. 1985

**เที่ยวบิน**
แผนผังที่นั่งบนเที่ยวบินที่ 140
เที่ยวบินที่ 140 ขึ้นบินจากท่าอากาศยานนานาชาติเจียง ไคเชกเมื่อเวลา 16:53 น. ตามเวลาท้องถิ่นในไต้หวัน (UTC+08:00) ซึ่งเร็วกว่าประเทศไทย 1 ชั่วโมง มีปลายทางที่ท่าอากาศยานนาโงยะ-โคมากิ นักบินประกอบด้วยกัปตันหวัง เล่อฉี (p=Wáng Lèqí) อายุ 42 ปี และผู้ช่วยกัปตันจวง เมิ่งหรง (labels=no) อายุ 26 ปี ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นระหว่างเดินทาง นักบินเริ่มลดระดับเมื่อเวลา 19:47 น. และเครื่องบินผ่านจุดระบุตำแหน่ง (marker beacon) ด้านนอกเวลา 20:12 น. เครื่องบินลดระดับมาถึงระดับความสูง m ที่ระยะทาง km จากปลายรันเวย์ก่อนจะรักษาระดับเดิมไว้ประมาณ 15 วินาที และลดระดับต่อมาจนถึงระดับความสูง m นักบินได้เร่งเครื่องยนต์เพื่อเพิ่มแรงขับสองครั้งติดต่อกันก่อนที่ส่วนหัวของเครื่องบินจะเชิดขึ้นทำมุมสูง ความเร็วลมลดลงอย่างรวดเร็ว เครื่องบินอยู่ในภาวะร่วงหล่น (stall) และกระแทกพื้นในเวลา 20:15:45 น. โนริยาซุ ชิราอิ ผู้รอดชีวิตได้ให้สัมภาษณ์ว่าพนักงานบนเครื่องบินแจ้งว่าเครื่องบินกำลังตกหลังจากที่เครื่องเข้าสู่ภาวะร่วงหล่นแล้ว ซิลวานี เดโตนิโอ ซึ่งรอดชีวิตก่อนจะเสียชีวิตในวันที่ 27 เมษายนได้ให้สัมภาษณ์ว่าผู้โดยสารไม่ได้รับคำเตือนก่อนเกิดเหตุ ผู้โดยสารที่รอดชีวิตทั้งหมดนั่งอยู่ระหว่างแถวที่ 7 และ 15
วันที่ 27 เมษายน เจ้าหน้าที่ได้แจ้งว่ามีผู้รอดชีวิต 10 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นเด็กอายุ 3 ขวบ โดยแบ่งเป็นชาวญี่ปุ่น 7 คน ชาวไต้หวัน 2 คน และชาวฟิลิปปินส์ 1 คน อย่างไรก็ตาม ผู้รอดชีวิตเหลือเพียง 7 คนในวันที่ 6 พฤษภาคม ซึ่งในจำนวนนี้มีเด็กอยู่ด้วย 3 คน

**การสืบสวน**
อุบัติเหตุครั้งนี้มีสาเหตุจากความผิดพลาดของนักบิน พวกเขาไม่สามารถแก้ไขการควบคุมเครื่องและความเร็วพร้อมกันได้ เก้าเดือนก่อนเกิดเหตุ แอร์บัสได้แจ้งเตือนลูกค้าให้ปรับปรุงระบบควบคุมเพื่อให้ระบบออโตไพลอตหยุดทำงานเมื่อนักบินขยับคันบังคับไปในทางที่กำหนดระหว่างที่เครื่องอยู่ในโหมดโกอะราวด์ "ทางที่กำหนด" ดังกล่าวรวมไปถึงการดันคันบังคับไปข้างหน้า ซึ่งเป็นสิ่งที่นักบินเที่ยวบินที่ 140 ทำก่อนตก ไชนาแอร์ไลน์วางแผนว่าจะรอปรับปรุงเครื่องบินลำที่เกิดเหตุตอนที่เครื่องบินลำดังกล่าวจะเข้าตรวจซ่อมบำรุงครั้งสำคัญ เพราะมองว่าการปรับปรุงนั้นไม่เร่งด่วน ซึ่งเป็นปัจจัยร่วมกับความผิดพลาดของนักบินที่นำไปสู่อุบัติเหตุในที่สุด นอกจากนี้ยังพบว่านักบินฝึกอบรมการบินกับเครื่องบินแอร์บัส เอ300 ที่ศูนย์จำลองการบินในกรุงเทพมหานคร ซึ่งชุดฝึกอบรมดังกล่าวไม่ได้รวมปัญหาระหว่างโกอะราวด์เข้าไปด้วย ทำให้นักบินเข้าใจว่าถ้าดันคันบังคับไปข้างหน้าก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ออโตไพลอตหยุดทำงาน เนื่องจากเครื่องบินโบอิง 747 ที่เขาคุ้นเคยก็ใช้วิธีการเดียวกัน

**หลังเกิดเหตุ**
กรมการบินพลเรือน (Civil Aeronautics Administration) ของประเทศไต้หวันสั่งการให้ไชนาแอร์ไลน์ปรับปรุงระบบตามที่แอร์บัสแจ้ง พร้อมทั้งปรับปรุงการฝึกอบรมและทดสอบนักบิน โดยให้ดำเนินการอย่างเร็วที่สุด
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 ศาลแขวงนาโงยะได้พิพากษาให้ไชนาแอร์ไลน์จ่ายค่าเสียหายให้ผู้รอดชีวิตและญาติของผู้เสียชีวิต 232 รายรวม 5 ล้านเยน ในขณะที่แอร์บัสนั้นศาลแขวงนาโงยะพิพากษายกฟ้อง อย่างไรก็ตาม ผู้รอดชีวิตและญาติของผู้เสียชีวิตบางส่วนเห็นว่าค่าเสียหายที่ได้นั้นยังไม่เพียงพอ จึงยื่นอุทธรณ์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ไชนาแอร์ไลน์ยินยอมที่จะจ่ายค่าเสียหายเพิ่มเติม
การรำลึกครบรอบ 20 ปีของอุบัติเหตุครั้งนี้มีขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2014 ที่เมืองคาซูงาอิ จังหวัดไอจิ โดยมีผู้เข้าร่วมประมาณ 300 คน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางการบินในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางการบินในปี พ.ศ. 2537
หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับไชนาแอร์ไลน์
หมวดหมู่:อุบัติเหตุของเครื่องบินแอร์บัส เอ300
หมวดหมู่:จังหวัดไอจิ