Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
การเติมหมู่ซัลเฟอร์ในไทโรซีน

การเติมหมู่ซัลเฟอร์ในไทโรซีน (Tyrosine sulfation) เป็นกระบวนการดัดแปลงโมเลกุลของโปรตีนหลังการแปลรหัสโดยการเติมหมู่ซัลเฟตลงในกรดอะมิโนไทโรซีนที่อยู่ในโมเลกุลโปรตีน โปรตีนที่ส่งออกไปนอกเซลล์และส่วนนอกเซลล์ของโปรตีนของเยื่อหุ้มเซลล์ที่ส่งผ่านกอลจิแอปพาราตัสอาจถูกเติมหมู่ซัลเฟต ปฏิกริยาซัลเฟชันถูกค้นพบครั้งแรกในสายไฟบริโนเพปไทด์บี (fibrinopeptide B) ของสัตว์จำพวกวัว ใน ค.ศ. 1954 โดย Frederic Raphael Bettelheim-Jevons และต่อมาพบว่ามีอยู่ในสัตว์และพืช แต่ไม่มีในโปรคาริโอตและยีสต์

**การทำงาน**
การเติมหมู่ซัลเฟตมีบทบาทในการเสริมสร้างปฏิกิริยาระหว่างโปรตีนและโปรตีน ประเภทของโปรตีนของมนุษย์ที่ทราบว่ามีการเติมหมู่ซัลเฟตในไทโรซีน ได้แก่ โมเลกุลเชื่อมติดเซลล์, หน่วยรับที่จับคู่กับจีโปรตีน, ปัจจัยการแข็งตัวของเลือด, สารยับยั้งซีรีนโปรตีเอส, โปรตีนเมตริกซ์นอกเซลล์ และฮอร์โมน ไทโรซีนโอ-ซัลเฟต (Tyrosine O-sulfate) เป็นโมเลกุลที่เสถียรและถูกขับออกทางปัสสาวะในสัตว์ ไม่มีกลไกทางเอนไซม์ของกระบวนการสลายซัลเฟตในไทโรซีนซัลเฟตที่เป็นที่รู้จัก
โดยการยับยั้งการแสดงออกของยีน TPST (tyrosylprotein sulfotransferase genes) ในหนู อาจสังเกตได้ว่าการเติมหมู่ซัลเฟตในไทโรซีนมีผลต่อการเจริญเติบโตของหนู เช่น น้ำหนักตัว ความดกของไข่ และความอยู่รอดได้หลังคลอด

**กลไก**
ปฏิกริยาซัลเฟชันถูกเร่งโดยเอนไซม์ไทโรซิลโปรตีนซัลโฟทรานสเฟอเรส (TPST) ในกอลจิแอปพาราตัส ปฏิกิริยาดังกล่าวคือการถ่ายโอนซัลเฟตจาก 3'-ฟอสโฟอะดีโนซีน-5'-ฟอสฟอสซัลเฟต (3'-phosphoadenosine-5'-phosphosulfate, PAPS) ของผู้ให้ซัลเฟตสากลไปยังหมู่ไฮดรอกซิลในสายโซ่ด้านข้างของกรดอะมิโนไทโรซีน บริเวณที่เกิดปฏิกริยาซัลเฟชันคือบริเวณที่ไทโรซีนตกค้างอยู่บนพื้นผิวของโปรตีนซึ่งโดยทั่วไปจะล้อมรอบด้วยโมเลกุลตกค้างที่เป็นกรด คำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับลักษณะของบริเวณที่เกิดปฏิกริยาซัลเฟชันนั้นหาได้จากฐานข้อมูล PROSITE (รูปแบบ PROSITE: PS00003) และทำนายได้โดยเครื่องมือออนไลน์ชื่อ Sulfinator มีการจำแนกเอนไซม์ไทโรซิลโปรตีนซัลโฟทรานสเฟอเรสเป็นสองชนิดคือ TPST1 และ TPST2

**การควบคุม**
มีหลักฐานจำกัดมากว่ายีน TPST อยู่ภายใต้การควบคุมการถอดรหัส และไทโรซีนโอ-ซัลเฟตมีความเสถียรมากและไม่สามารถย่อยสลายได้ง่ายโดยเอนไซม์ซัลฟาเทสของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไทโรซีนโอ-ซัลเฟตเป็นกระบวนการในร่างกาย (in vivo) ที่ไม่สามารถย้อนกลับได้

**ความสำคัญทางคลินิก**
มีการแสดงให้เห็นว่าปฏิกริยาซัลเฟชันของไทโรซีน 1680 (Tyr1680) ในแฟกเตอร์ VIII เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการจับกับวอนวิลลิแบรนด์แฟคเตอร์ (vWF) อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นเมื่อยีนมีการกลาย ผู้ป่วยอาจมีอาการของสภาวะเลือดไหลไม่หยุดชนิดไม่รุนแรงเนื่องจากการหมุนเวียนของโปรตีนที่เพิ่มขึ้น

**แอนติบอดีตรวจหาเอพิโทปของไทโรซีนที่ถูกเติมหมู่ซัลเฟต**
ในปี พ.ศ. 2549 มีบทความตีพิมพ์ในวารสาร Journal of Biological Chemistry ซึ่งอธิบายถึงการผลิตและลักษณะของแอนติบอดีที่เรียกว่า PSG2 แอนติบอดีนี้แสดงความไวและความจำเพาะอย่างสูงกับเอพิโทปที่ประกอบด้วยซัลโฟไทโรซีนอิสระที่ไม่ขึ้นกับลำดับของโปรตีน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 url-status=dead - pmc=1764208

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  PROSITE pattern: PS00003fix-attempted=yes -  Sulfinator
หมวดหมู่:การดัดแปลงโมเลกุลหลังการแปลรหัส
การปลดปล่อยอาร์เนม

ปฏิบัติการแองเกอร์(บางครั้งเป็นที่รู้จักคือ ปฏิบัติการควิกแองเกอร์) เป็นปฏิบัติการทางทหารเพื่อยึดเมืองอาร์เนมในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 ในช่วงสิ้นสุดลงของสงครามโลกครั้งที่สอง มันยังเป็นที่รู้จักคือ ยุทธการที่อาร์เนมครั้งที่สองหรือการปลดปล่อยอาร์เนม ปฏิบัติการดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของการปลดปล่อยเนเธอร์แลนด์ของกองทัพแคนาดาที่หนึ่งและนำโดยกองพลทหารราบบริติชที่ 49 ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยยานเกราะของกองพลยานเกราะแคนาดาที่ 5 การโจมตีทางอากาศของกองทัพอากาศหลวง และเรือของราชนาวี
ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกได้พยายามครั้งแรกเพื่อปลดปล่อยอาร์เนมในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 ในช่วงปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดน การวางแผนที่ไม่ดีพอ การปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิดของหน่วยยานเกราะเยอรมันและการรุกคืบที่ล่าช้าของกองกำลังภาคพื้นดินทำให้กองพลขนส่งทางอากาศบริติชที่ 1 ต้องพ่ายแพ้และแนวรบใหม่ที่มั่นคงทางใต้ของเมือง การวางแผนใหม่ครั้งใหม่เพื่อยึดอาร์เนมได้เริ่มต้นขึ้นในปีใหม่ ในขณะที่กองทัพแคนาดาที่หนึ่งได้เสาะหาวิธีบรรจบหน่วยของตนเองที่รุกคืบเข้าสู่เนเธอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้จนกระทั่งเดือนเมษายนที่การปลดปล่อยเมืองกลายเป็นความเป็นไปได้อย่างชัดเจน หลังจากกองทัพน้อยแคนาดาที่ 2 ได้ชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไอส์เซิล และรุกคืบทางเหนือ กองทัพน้อยแคนาดาที่ 1 ได้เตรียมพร้อมโจมตีอาร์เนม
ปฏิบัติการดังกล่าวได้เริ่มต้น เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1945 และดำเนินตามแผน ในขณะที่กองพลน้อยทหารราบทั้งสามของกองพลที่ 49 ได้ทำการเฝ้าตรวจ-เคลื่อนที่สลับ(leapfrogged) ซึ่งกันและกันตลอดเมือง ภายในสี่วัน อาร์เนมอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างสมบูรณ์ เพื่อให้แคนาดารุกคืบมากขึ้นเข้าสู่เนเธอร์แลนด์ น้อยกว่าสองสัปดาห์หลัง การพักรบทั่วไปทำให้ปฏิบัติการรบครั้งใหญ่ในประเทศได้สิ้นสุดลงและในวันที่ 5 พฤษภาคม ผู้บัญชาการทหารสูงสุดเยอรมันในเนเธอร์แลนด์ได้ยอมจำนนต่อกองทัพแคนาดา สามวันต่อมา เยอรมนีได้ยอมจำนนแบบไม่มีเงื่อนไข ทำให้สงครามในยุโรปได้สิ้นสุดลง
หมวดหมู่:แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่สอง)
หมวดหมู่:ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สงครามประกาศอิสรภาพ
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2488
อัลบูไฟรา

อัลบูไฟรา (Albufeira) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตฟารูทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส เขตเทศบาลมีประชากร 44,158 คน (พ.ศ. 2564) บนพื้นที่ 140.66 ตารางกิโลเมตร เฉพาะเขตเมืองมีประชากร 28,645 คน (พ.ศ. 2564)
อัลบูไฟราตั้งอยู่ห่างจากกรุงลิสบอน 250 กิโลเมตร (160 ไมล์) ใกล้กับปราสาทปาแดร์นึ เมืองลาโกวาตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตก 30 กิโลเมตร และเมืองฟารูตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 45 กิโลเมตร อัลบูไฟราเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งเนื่องจากมีทำเลที่ตั้งติดทะเล ประชากรในพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 300,000 คนในช่วงฤดูร้อน ช่วงคริสต์มาส และช่วงปีใหม่เนื่องจากมีโรงแรมและสถานตากอากาศพร้อมด้วยท่าจอดเรือเล็ก ร้านอาหาร บาร์ และสนามกอล์ฟ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศโปรตุเกส
ไปรยาดึเซาราฟาแอล

ไปรยาดึเซาราฟาแอล
ไปรยาดึเซาราฟาแอล (Praia de São Rafael) เป็นหาดริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ใกล้กับหมู่บ้านตากอากาศซึชมารียัชในเขตเทศบาลอัลบูไฟรา เขตฟารู ประเทศโปรตุเกส ห่างจากย่านเมืองเก่าอัลบูไฟราไปทางทิศตะวันตก 4 กิโลเมตร และห่างจากเมืองฟารู (เมืองหลักของเขตฟารู) ไปทางทิศตะวันตก 47.8 กิโลเมตร ไปรยาดึเซาราฟาแอลเป็นหนึ่งในหาดธงฟ้า 69 หาดในภูมิภาคอัลการ์วึ (พ.ศ. 2555) และได้รับการรับรองว่ามีสิ่งอำนวยความสะดวกที่เหมาะสมสำหรับผู้ทุพพลภาพ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชายหาดในประเทศโปรตุเกส
หมวดหมู่:หาดธงฟ้า
ไปรยาดูกัชแตลู

ไปรยาดูกัชแตลู
ไปรยาดูกัชแตลู (Praia do Castelo; หาดปราสาท) เป็นหาดริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ใกล้กับหมู่บ้านตากอากาศซึชมารียัชในเขตเทศบาลอัลบูไฟรา เขตฟารู ประเทศโปรตุเกส ห่างจากย่านเมืองเก่าอัลบูไฟราไปทางทิศตะวันตก 6.4 กิโลเมตร และห่างจากเมืองฟารู (เมืองหลักของเขตฟารู) ไปทางทิศตะวันตก 51.3 กิโลเมตร ไปรยาดูกัชแตลูเป็นหนึ่งในหาดธงฟ้า 69 หาดในภูมิภาคอัลการ์วึ (พ.ศ. 2555) 
ไปรยาดูกัชแตลูแท้จริงแล้วประกอบด้วยหาดหลักหนึ่งหาดกับหาดบริวารและเวิ้งอ่าวเล็ก ๆ อีกหลายแห่ง หาดหลักมีความยาวประมาณ 200 เมตร โอบล้อมด้วยหน้าผาตะปุ่มตะป่ำสูงประมาณ 9 เมตร ในแต่ละทิศทางจากหาดหลักมีเวิ้งอ่าวเล็ก ๆ หลายแห่งสลับกับโขดหิน หาดแห่งนี้ได้ชื่อมาจากหอสังเกตการณ์ซึ่งเคยตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่ หอดังกล่าวสร้างขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อใช้เป็นที่ตรวจตราแนวชายฝั่งและเฝ้าระวังการโจมตีของโจรสลัดบาร์บารีที่มาจากแอฟริกาเหนือ ปัจจุบันยังหลงเหลือซากบางส่วนของหอให้เห็นใกล้กับทางลงสู่หาด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชายหาดในประเทศโปรตุเกส
หมวดหมู่:หาดธงฟ้า
ฟรังซึซีญา

ฟรังซึซีญา (francesinha; สาวน้อยฝรั่งเศส) เป็นแซนด์วิชชนิดหนึ่งตามแบบฉบับของอาหารโปรตุเกสสมัยใหม่ มีต้นกำเนิดจากเมืองโปร์ตูในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
ฟรังซึซีญาประกอบด้วยขนมปังปิ้งใส่ไส้ที่เป็นไส้กรอกและเนื้อสัตว์ต่าง ๆ เช่น ไส้กรอกท้องถิ่น แฮม มอร์ตาเดลลาไส้มะกอกออลิฟ เนื้อวัวหรือเนื้อหมูทอด จากนั้นหุ้มตัวแซนด์วิชด้วยเนยแข็งแผ่น อบในเตาอบเฉพาะไฟบนให้เนยแข็งพอละลาย นำออกมาราดซอสเผ็ดที่มีส่วนผสมของเบียร์ มะเขือเทศบด และเครื่องเทศ (ตัวแซนด์วิชอาจมีมากกว่าหนึ่งชั้น หรืออาจเพิ่มไข่ดาวไว้ด้านบนก่อนราดซอสก็ได้) โดยทั่วไปนิยมเสิร์ฟอาหารจานนี้กับเฟรนช์ฟรายส์และเบียร์ 
ฟรังซึซีญายังมีรูปแบบที่ต่างออกไปอีก เช่น ฟรังซึซีญาปอวูวา (francesinha poveira) ซึ่งใช้ขนมปังและซอสอีกประเภทหนึ่งและใช้มือหยิบกินได้อย่างสะดวก

**ดูเพิ่ม**
 คร็อก-เมอซีเยอ- เวลช์แรร์บิต

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารโปรตุเกส
หมวดหมู่:แซนด์วิช
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อวัว
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมู
หมวดหมู่:อาหารจากแฮม
หมวดหมู่:อาหารจากไส้กรอก
หมวดหมู่:อาหารจากไข่
หมวดหมู่:อาหารจากเนยแข็ง
บีฟานา

บีฟานา (bifana) เป็นแซนด์วิชชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานกันทั่วประเทศโปรตุเกส หนังสือพิมพ์ เดอะซิดนีย์มอร์นิงเฮรัลด์ ระบุว่าอาหารจานนี้เป็น "ความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งของชาติ" ในโปรตุเกส ส่วนเว็บไซต์ เทสต์แอตลัส รายงานว่าอาหารจานนี้อาจปรากฏขึ้นครั้งแรกในเมืองเว็งดัชนอวัชทางตอนกลางของประเทศ
ส่วนผสมแบบฉบับของบีฟานา ได้แก่ เนื้อหมูสันนอกติดกระดูกที่นำไปทุบหรือแล่ให้บาง เคี่ยวกับมันหมู กระเทียม หัวหอม ใบกระวาน และไวน์ขาว จากนั้นนำขนมปังอุ่นมาประกบเป็นแซนด์วิช อาหารจานนี้ยังมีรูปแบบที่แตกต่างไปตามภูมิภาคซึ่งรวมถึงการหมัก การอบ หรือการย่างเนื้อหมู การทำซอสแยกต่างหากก่อนราดบนขนมปัง หรือการเสิร์ฟกับมัสตาร์ด ซอสพริก หรือหัวหอมผัด เป็นต้น ทางตอนเหนือของโปรตุเกสมักใช้เนื้อหมูฉีกเส้นเคี่ยวในซอสเข้มข้น ในขณะที่ทางตอนใต้มักใช้เนื้อหมูสันนอกเคี่ยวในซอสที่มีลักษณะเบากว่า
บีฟานามีจำหน่ายในงานเทศกาลต่าง ๆ ที่จัดขึ้นทั่วประเทศ โดยทั่วไปถือว่าเป็นอาหารราคาถูกที่ทำได้ง่ายและรวดเร็ว แมคโดนัลด์ในโปรตุเกสจำหน่ายอาหารจานนี้ในรูปแบบที่เรียกว่า แมคบีฟานา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารโปรตุเกส
หมวดหมู่:แซนด์วิช
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมู
ฟอกซิต พีดีเอฟ รีดเดอร์

ฟอกซิต (Foxit) หรือ ฝูซิน (福昕) ชื่อเต็มว่า ฟอกซิต พีดีเอฟ รีดเดอร์ (Foxit PDF Reader) ชื่อเดิมว่า ฟอกซิต รีดเดอร์ (Foxit Reader) เป็นเครื่องมือหลายภาษาแบบฟรีเมียมสำหรับสร้าง ดู แก้ไข ลงลายมือชื่ออิเล็กทรอนิกส์ และพิมพ์ไฟล์พีดีเอฟ ผู้พัฒนา คือ บริษัทฟอกซิต ซอฟต์แวร์ ซึ่งตั้งอยู่ในนครฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน ฟอกซิตรุ่นแรก ๆ เป็นที่เลื่องชื่อเพราะการทำงานแบบสตาร์ตอัปและการมีขนาดไฟล์เล็ก ต่อมารุ่น 3.0 จึงเทียบขั้นได้กับอะโดบี รีดเดอร์ ฟอกซิตฉบับวินโดวส์ยังสามารถเพิ่มความเห็นในไฟล์พีดีเอฟ บันทึกไฟล์พีดีเอฟที่ยังทำไม่เสร็จ แปลงสกุลไฟล์อื่นมาเป็นไฟล์พีดีเอฟ แปลงไฟล์พีดีเอฟเป็นไฟล์สกุลอื่น แปลงไฟล์พีดีเอฟเป็นข้อความ เน้นข้อความในไฟล์พีดีเอฟ และวาดรูปในไฟล์พีดีเอฟ นอกจากนี้ ฟอกซิตจนถึงรุ่น 9.7.2 ยังเคยมีจุดเด่นที่ใช้พิมพ์ไฟล์ออกมาเป็นไฟล์พีดีเอฟได้ แต่ยกเลิกไปในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 นอกจากฉบับทั่วไปที่ใช้งานได้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายแล้ว ฟอกซิตยังมีฉบับวิสาหกิจ ซึ่งต้องเปิดบัญชีกับฟอกซิตเพื่อใช้งาน

**แพลตฟอร์มที่รองรับ**
ฟอกซิตใช้งานได้ในแพลตฟอร์มใหม่ ๆ ขณะที่แพลตฟอร์มเก่า ๆ อาจไม่รองรับฟอกซิตอีก เช่น ระบบปฏิบัติการไมโครซอฟต์รุ่นเก่า ๆ อย่างวินโดวส์ 95, วินโดวส์ โมบายล์, วินโดวส์ อาร์ที, และวินโดวส์ โฟน เคยรองรับฟอกซิต แต่ปัจจุบันไม่รองรับแล้ว
แพลตฟอร์มที่รองรับฟอกซิตนั้น มีรายชื่ออยู่ในเว็บไซต์ของฟอกซิตเอง ซึ่งปรากฏว่า รวมถึงวินโดวส์และแมคหลายรุ่น ตลอดจนลินุกซ์รุ่นเก่า ๆ บางรุ่น
สำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่นั้น ใช้ฟอกซิตได้ทั้งในระบบปฏิบัติการแบบแอนดรอยด์และไอโอเอส

**ปัญหา**
ตัวช่วยติดตั้งฟอกซิตเคยพ่วงมากับโปรแกรมซึ่งไม่น่าจะเป็นที่ต้องการ เช่น แถบเครื่องมือแอสก์ และมัลแวร์ที่ชื่อ โอเพนแคนดี
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ศูนย์อินเทอร์เน็ตสตอร์มรายงานว่า ฟอกซิตสำหรับไอโฟนส่งข้อมูลในโทรศัพท์ไปเก็บไว้ยังเซิร์ฟเวอร์ทางไกลซึ่งตั้งอยู่ในประเทศจีน แม้ผู้ใช้งานจะเลือกให้หยุดสะสมข้อมูลเช่นนั้นแล้วก็ตาม
ฟอกซิตรุ่นต่าง ๆ จนถึงรุ่น 9.7.2 มีจุดเด่นที่ฝังเข้ากับโปรแกรมต่าง ๆ แล้วช่วยให้โปรแกรมนั้นพิมพ์ไฟล์ออกมาเป็นไฟล์พีดีเอฟได้ แต่เลิกไปตั้งแต่รุ่นหลังจากนั้น ทำให้ผู้ใช้งานวิพากษ์วิจารณ์อย่างยิ่ง ต่อมาในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ฟอกซิตแถลงว่า ยังไม่มีนโยบายนำตัวพิมพ์ไฟล์เช่นนั้นกลับมาในอนาคตอันใกล้ และแนะนำให้หันไปใช้โปรแกรมพีดีเอฟ เอดิเตอร์ ของฟอกซิตแทน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ฟรีแวร์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์บนวินโดวส์
ฮัคกี ไอเคิลมานน์

ฮัคกี ไอเคิลมานน์ (Hucky Eichelmann; เกิด มีนาคม 1956) เป็นนักกีตาร์คลาสสิกระดับโลกชาวเยอรมัน ที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในเอเชีย โดยเฉพาะในประเทศไทย ซึ่งชื่อของเขากลายเป็น "สัญลักษณ์ของกีตาร์คลาสสิก"

**การศึกษา**
ปริญญาโทที่ State Academy of Music and Dramatic Arts, เมืองชตุทการ์ท ประเทศเยอรมนี

**ประวัติ**
ไอเคิลมานน์มาจากซูลซ์บวร์ก ในมาร์กเกรฟเลอร์แลนด์ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี เขาอาศัยอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ปี 1979 ซึ่งการบันทึกเสียงเพลงพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ของเขาทำให้กีตาร์คลาสสิกกลายเป็นเครื่องดนตรีที่ได้รับความนิยม
แม้จะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านดนตรีคลาสสิก แต่ไอเคิลมานน์ก็ได้พัฒนาดนตรีที่หลากหลายของเขาเองโดยเชื่อมโยงวัฒนธรรมของตะวันออกและตะวันตก ตลอดจนดนตรีคลาสสิกกับเพลงพื้นบ้านและเพลงยอดนิยม

**การทำงานร่วมกัน**
ฮัคกีเล่นดนตรีร่วมกับรวี ศังกร (บิดาของนอราห์ โจนส์), ริชาร์ด ฮาร์วีย์ (ผู้ประพันธ์เพลงประกอบภาพยนตร์มหากาพย์เรื่องสุริโยไทและตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และคืนบาป พรหมพิราม), นีน่า คอร์ติ และ Carlos Bonell และนักกีตาร์ชื่อดังมากมาย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:ชาวเยอรมันในประเทศไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ริชาร์ด ฮาร์วีย์

ริชาร์ด อัลเลน ฮาร์วีย์ (Richard Allen Harvey; เกิด 25 กันยายน 1953) เป็นนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวอังกฤษ เดิมทีฮาร์วีย์มาจากวง Gryphon ซึ่งเป็นวงโปรเกรสซีฟร็อก ปัจจุบันเขาเป็นที่รู้จักจากผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์ เขายังเป็นที่รู้จักจากกีตาร์คอนแชร์โต Concerto Antico ซึ่งแต่งขึ้นสำหรับจอห์น วิลเลียมส์ มือกีตาร์ (คนละคนกับจอห์น วิลเลียมส์ ซึ่งเป็นวาทยกร) และลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา
ในเดือนเมษายน 2012 ผู้ฟังวิทยุในสหราชอาณาจักรลงคะแนนออกเสียงให้เพลง Concerto Antico ของริชาร์ด ฮาร์วีย์ เข้าสู่ Classic FM Hall of Fame เป็นครั้งแรก

**ชีวิตในวัยเด็กและอาชีพ**
ฮาร์วีย์เกิดในเอนฟีนด์ ลอนดอน ฮาร์วีย์เริ่มสนใจดนตรี โดยเรียนรู้เรื่องการบันทึกเสียงเมื่ออายุได้ 4 ขวบ โดยเริ่มเล่นเพอร์คัชชันก่อน และเปลี่ยนมาเล่นแคลริเน็ตในวง British Youth Symphony Orchestra ในเวลาต่อมา เมื่อเขาสำเร็จการศึกษาจากราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ในลอนดอนในปี 1972 เขาสามารถเข้าร่วมวงลอนดอนฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตราได้ แต่เขากลับเลือกที่จะทำงานกับ Musica Reservata ซึ่งเป็นวงดนตรีในยุคแรก ๆ ต่อมาเขาได้พบกับไบรอัน  กัลแลนด์ผู้สำเร็จการศึกษาจากราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์อีกคนและได้ร่วมกันก่อตั้งกริฟฟอน วงดนตรีแนวโปรเกรสซีฟร็อกและโฟล์ก

**ผลงาน**
ฮาร์วีย์เป็นผู้แต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ สุริโยไท, คืนบาป พรหมพิราม และภาพยนตร์ชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอนโบโรเอนฟีลด์
ไลบิน

ไลบิน ( ทศวรรษ 160 – ทศวรรษ 260)name=death year มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลาย หมิ่น (p=Lái Mǐn) ชื่อรอง จิ้งต๋า (p=Jìngdá) เป็นขุนนางและบัณฑิตของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**ประวัติ**
ไลบินเป็นชาวอำเภอซินเอี๋ย (新野縣 ซินเหย่เซี่ยน) เมืองงีหยง (義陽郡 อี้หยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอซินเหย่ มณฑลเหอหนาน ไลบินเกิดในช่วงทศวรรษ 160 ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก บรรพบุรุษของไลบินคือหลาย ซี (來歙; เสียชีวิต ค.ศ. 35) ขุนนางผู้รับใช้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ (漢光武帝 ฮั่นกวังอู่ตี้; ครองราชย์ ค.ศ. 25–57) จักรรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกpp=401-402 บิดาของไลบินชื่อหลาย เยี่ยน (來豔) มีชื่อเสียงในฐานะผู้ขยันหมั่นเพียรและมีอัธยาศัยดีงามต่อบริวาร หลาย เยี่ยนรับราชการเป็นขุนนางในราชสำนักและขึ้นมามีตำแหน่งเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) ในรัชสมัยพระเจ้าเลนเต้ (ครองราชย์ ค.ศ. 168–189)p=402

**ครอบครัว**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).- ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.- page=668
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 2
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ศตวรรษที่ 3
หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าปี่
ถนนลาซาล

ถนนลาซาล
ถนนลาซาล เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่เชื่อมต่อถนนสุขุมวิทกับถนนศรีนครินทร์
พ.ศ. 2506 ภาครัฐได้ก่อสร้างและเปิดใช้ ซอยสุขุมวิท 105 ซึ่งแยกจากถนนสุขุมวิทที่เปิดใช้เมื่อ พ.ศ. 2479 ถนนลาซาลเป็นถนนที่ขนานไปกับคลองบางนา โดยถนนตัดผ่ากลางนาของชาวมอญคลองบางนาหลายครอบครัว สภาพเดิมเป็นถนนรถไถ รัฐมาขอที่ริมถนนจากชาวนาครอบครัวละ 8 เมตร โดยเจ้าของที่ขุดดินทำถนนกันเอง จ้างคนขุดดินไร่ละ 700 บาท จากนั้นกลายเป็นถนนดิน พอถึงโรงเรียนลาซาลจึงเป็นถนนลูกรัง
ชื่อซอยลาซาลมาจาก "โรงเรียนลาซาล" เปิดทำการสอนเเมื่อ พ.ศ. 2506 สภาพเดิมล้อมรอบด้วยทุ่งนา นอกจากนั้นภายในซอยยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนบางกอกพัฒนา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2500 แต่เดิมอยู่บนถนนเพลินจิต ต่อมาย้ายมาที่ช่องนนทรี และย้ายมายังถนนลาซาลราว พ.ศ. 2532 รวมถึงมีโรงพยาบาลศิครินทร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 บนพื้นที่ 11 ไร่ จนกระทั่งในช่วงปี พ.ศ. 2555 เป็นต้นมา ถนนลาซาลเริ่มเป็นย่านที่อยู่อาศัยที่มีประชากรอยู่ค่อนข้างหนาแน่น โดยเริ่มจากการเป็นย่านที่อยู่อาศัยแนวราบ อาคารพาณิชย์ แหล่งรวมหอพักพนักงานโรงงานอุตสาหกรรมที่ราคาไม่แพง อพาร์ทเมนต์คนทำงานให้เช่าระดับกลาง ไปจนถึงเซอร์วิสอพาร์ทเมนต์
บริเวณใกล้ปลายถนนลาซาลทั้งสองฝั่งมีสถานีแบริ่งของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท และสถานีศรีลาซาลของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ซึ่งทั้งสองเป็นสถานีสุดท้ายในเขตกรุงเทพมหานคร ก่อนเข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรปราการ

**อ้างอิง**
ลาซาล
ลาซาล
บลูแบนิสเตอส์

บลูแบนิสเตอส์ (Blue Banisters) คือสตูดิโออัลบั้มลำดับที่แปดของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ลานา เดล เรย์ วางจำหน่ายในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2021 โดยค่ายโพลีดอร์และอินเตอร์สโคป หลังจากอัลบั้มก่อนหน้า เคมเทรลส์โอเวอร์เดอะคันทรีคลับ ประมาณเจ็ดเดือน  อัลบั้มนี้ถูกผลิตโดยเดล เรย์ เอง และกับทีมผู้ผลิตอื่น ๆ เช่น แซ็กคารี ดอว์ส, ลอเรน ฮัมฟรีย์, ไมก์ ดีน, แบร์รี-เจมส์ โอนีลล์, ริก เนาเวลส์ และอีกมากมาย
ก่อนการเปิดตัวอัลบั้ม มีการปล่อยซิงเกิลออกมาก่อนจำนวนสองซิงเกิล ได้แก่ เพลงชื่อเดียวกันกับอัลบั้ม "บลูแบนิสเตอส์" และ "อาร์เคเดีย" นอกจากนี้ยังมีเพลง "เทกซ์บุก" และ "ไวลด์ฟลาวเวอร์ไวลด์ไฟร์" ที่ปล่อยออกมาในฐานะซิงเกิลโปรโมตก่อนเปิดตัวอัลบั้ม อัลบั้ม"บลูแบนิสเตอส์" ทำอันดับสูงสุดบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐอเมริกาที่อันดับแปด และยังคว้าอันดับหนึ่งบนชาร์ตอัลบั้มในอาร์เจนตินาและเนเธอร์แลนด์ได้อีกด้วย อัลบั้มนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ดนตรี ซึ่งส่วนใหญ่ชมเชยเนื้อเพลงที่มีความลุ่มลึกของเดล เรย์

**รายชื่อเพลง**
  ผู้ผลิตเพิ่มเติม- "Interlude - The Trio" มีท่อนแซมเปิลมาจาก "The Trio", ที่เป็นเพลงจากอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ The Good, the Bad and the Ugly (1966) ที่ถูกแต่งโดยเอนนิโอ มอริโคเน่- "Dealer" มีเสียงร้องที่ไม่ได้ระเครดิตจาก ไมลส์ เคน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของลานา เดล เรย์
สยาม แยปป์

สยาม แยปป์ (Siam Yapp; เกิด 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย-อังกฤษ ซึ่งเล่นตำแหน่งกองหน้าหรือปีกซ้าย เล่นให้กับสโมสรนครราชสีมา เอฟซี ในไทยลีก

**อาชีพ**

**ระดับสโมสร**
ในฐานะนักเตะเยาวชน แยปป์ได้เข้าร่วมทีมโรงเรียนนานาชาติบริติช ภูเก็ต ในประเทศไทย ก่อนฤดูกาล 2022 เขาเซ็นสัญญากับทีมชั้นนำของไทยคือโปลิศเทโร ในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2565 เขาเปิดตัวให้กับโปลิศเทโร โดยแพ้ 1–4 ให้กับ แบงคอกยูไนเต็ด เขาเป็นหนึ่งในผุ้เล่นของ FC Bayern Munchen U19 World Squad 2022
ในช่วงเลกที่สองของศึก ไทยลีก ฤดูกาล 2566–67 สยาม เปิดตัวร่วมทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เขาสวมหมายเลข 22 ถึงแม้สยามจะไม่ค่อยได้รับโอกาสลงสนามมากนัก แต่เขาก็ได้ร่วมรับแชมป์ไทยลีกสมัยที่ 9 กับบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด

**ระดับนานาชาติ**
แยปป์มีสิทธิ์เป็นตัวแทนอังกฤษในระดับนานาชาติ
ในปี ค.ศ. 2019 แยปป์เป็นตัวแทนของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี ในปี ค.ศ. 2019 ในการแข่งขันฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 15 ปี โดยลงเล่น 2 เกมในทัวร์นาเมนต์

**เกียรติประวัติ**
บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
*ไทยลีก: 2566–67

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 811566- siam_yapp
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากจังหวัดภูเก็ต
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:ผู้เล่นในไทยลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลโปลิศ เทโร
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบางกอก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า
ฟุตบอลโลกหญิง 2031

ฟุตบอลโลกหญิง 2031 (2031 FIFA Women's World Cup) จะเป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง ครั้งที่ 11 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลหญิงระดับนานาชาติทุกสี่ปีโดยทีมชาติที่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงครั้งนี้มี 32 ทีมเข้าร่วม โดยรวมทั้งเจ้าภาพ ที่จะประกาศในปี ค.ศ. 2025

**การคัดเลือกเจ้าภาพ**
ประเทศเจ้าภาพสำหรับฟุตบอลโลกหญิง 2031 มีกำหนดจะลงมติในการประชุมฟีฟ่าคองเกรส ในไตรมาสที่สองของปี ค.ศ. 2025 หนึ่งปีหลังจากการเลือกเจ้าภาพสำหรับฟุตบอลโลกหญิง 2027 โดยมีหลักเกณฑ์การคัดเลือกเพื่อขออนุมัติในไตรมาสที่ 2 ของปี ค.ศ. 2024

**ประเทศที่สนใจเสนอตัว**

**AFC**
 China

**UEFA**
 England หรือ United Kingdom และ Ireland- Spain

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศมาเลเซีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อนทุก ๆ ครั้ง นับตั้งแต่เปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ภายใต้ชื่อ มาลายา ยกเว้น มอสโก 1980 ในมอสโก เนื่องจาก การคว่ำบาตรที่นำโดยสหรัฐ

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้

**อ้างอิง**
มาเลเซีย
2024
ประเทศเวียดนามในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศเวียดนาม มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 11 ของประเทศในโอลิมปิกในฐานะสาธารณรัฐที่รวมกันเป็นหนึ่งอีกครั้ง แม้ว่าก่อนหน้านี้นักกีฬาเวียดนามจะเข้าร่วมการแข่งขันอีก 6 ครั้งภายใต้ธงของรัฐเวียดนาม หรือ เวียดนามใต้

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**จักรยาน**
ผลการแข่งขันดังนี้

**อ้างอิง**
เวียดนาม
2024
คิม โด-ฮุน

คิม โด-ฮุน (Kim Do-hoon; เกิด 15 กันยายน พ.ศ. 2541) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้

**ผลงานการแสดง**

**ภาพยนตร์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2541
ชาตรี หล้าพรหม

ชาตรี หล้าพรหม (เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 1 สมัย และเป็นอดีตรองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสกลนคร

**ประวัติ**
ชาตรี เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่บ้านเชียงสือ อำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร เป็นบุตรนายหงษ์ นางก้าน หล้าพรหม ด้านครอบครัวสมรสกับนางขวัญจิตร หล้าพรหม มีบุตร 3 คน
สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิคสกลนคร

**การทำงาน**
ชาตรี เคยทำงานเป็นผู้จัดการภาคสนามของลูกทุ่งเวทีไทย และเป็นนักจัดรายการวิทยุ ตั้งแต่ปี 2542 ในชื่อ "บ่าวตี๋ เมืองสกลนคร" ต่อมาเขาได้ทำงานเป็นนักการเมืองท้องถิ่น คือเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสกลนคร และเป็นรองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) สกลนคร และเป็นอดีตที่ปรึกษานายกเทศมนตรี ตำบลเชียงสือ
ชาตรี ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร เขต 2 ในปี 2562 สังกัดพรรคประชาชาติ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในปี 2566 ลงสมัครในพื้นที่เดิมอีกครั้ง ในนามพรรคประชาธิปัตย์ โดยเอาชนะ นิยม เวชกามา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสังกัดพรรคเพื่อไทยไปเพียง 706 คะแนน ทั้งนี้ เขาเป็นเพียง 1 ใน 2 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคประชาธิปัตย์ในภาคอีสาน (อีกคนคือ วุฒิพงษ์ นามบุตร) และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ที่พรรคประชาธิปัตย์ชนะการเลือกตั้งในจังหวัดสกลนคร
ชาตรี เป็นสมาชิกในกลุ่มของเฉลิมชัย ศรีอ่อน และเดชอิศม์ ขาวทอง

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดสกลนคร
หมวดหมู่:นักจัดรายการวิทยุชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร
หมวดหมู่:พรรคประชาชาติ (พ.ศ. 2561)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
การเดินทางแบบสะพายหลัง

นักเดินทางแบบสะพายหลังที่โรงละครแห่งรัฐเวียนนาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005
การเดินทางแบบสะพายหลัง (backpacking) เป็นรูปแบบหนึ่งของการเดินทางอย่างอิสระที่มีค่าใช้จ่ายต่ำ อย่างการพักในที่พักราคาไม่แพงและแบกของที่จำเป็นทั้งหมดไว้ในกระเป๋าสะพายหลัง เป็นรูปแบบการเดินทางโดยจำกัดที่ดำเนินการด้วยความจำเป็นเท่านั้น จึงเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวกระแสหลัก
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วการท่องเที่ยวแบบสะพายหลังจะเป็นรูปแบบหนึ่งของการเดินทางของคนหนุ่มสาวซึ่งส่วนใหญ่ทำกันในช่วงปีว่าง (gap year) ของหนุ่มสาว แต่ก็มีการเดินทางแบบนี้โดยผู้มีอายุมากกว่าด้วยอย่างในช่วงพักงานหรือเกษียณอายุ

**ลักษณะเฉพาะ**
ลักษณะเฉพาะการท่องเที่ยวแบบสะพายหลังโดยทั่วไปมักมีลักษณะดังนี้- เดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะ การใช้บริการที่พักราคาไม่แพง เช่น หอพักหรือเรือนแรมและวิธีการอื่น ๆ เพื่อลดค่าใช้จ่าย- การเดินทางที่มีระยะเวลายาวนานกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับวันหยุดพักผ่อนทั่วไป- มีการทำงานในประเทศอื่นในช่วงเวลาสั้น ๆ ขึ้นอยู่กับกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายใบอนุญาตทำงาน นอกจากนี้ยังมีคนเร่ร่อนทางดิจิทัล คือผู้ที่ทำงานโดยใช้เทคโนโลยีในขณะที่ใช้ชีวิตเร่ร่อนไปตามที่ต่าง ๆ- ค้นหาของแท้ การเดินทางแบบสะพายหลังไม่ได้เป็นเพียงการท่องเที่ยวเท่านั้น แต่เป็นวิธีการศึกษาเรียนรู้ด้วย นักเดินทางแบบสะพายหลังต้องการสัมผัสกับสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นจุดหมายปลายทางที่คิดว่าเป็น "ของแท้" มากกว่ารูปแบบการท่องเที่ยวแบบมวลชน- ความปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมหรือสร้างเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทาง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเดินทาง
ปีว่าง

ปีว่าง (gap year หรือ sabbatical year) คือช่วงเวลาที่นักเรียนหยุดพักจากการเรียน โดยปกติหลังจากจบมัธยมปลายหรือก่อนเริ่มเรียนระดับบัณฑิตศึกษา ในช่วงเวลานี้ นักเรียนจะมีส่วนร่วมในกิจกรรมด้านการศึกษาและการพัฒนาที่หลากหลาย เช่น การเดินทาง การทำงาน อาสาสมัคร หรือการเรียนในหลักสูตรต่าง ๆ ระยะเวลาของปีว่างไม่ได้จำกัดอยู่ที่การหยุดยาวหนึ่งปี แต่อาจมีระยะเวลาตั้งแต่หลายเดือนไปจนถึงสองสามปี
กิจกรรมที่ทำกันในช่วงปีว่างจะแตกต่างกันอย่างมากและขึ้นอยู่กับความสนใจและเป้าหมายของแต่ละคน นักเรียนบางคนอาจลงเรียนหลักสูตรเพื่อพัฒนาทักษะทางวิชาการในสาขาต่าง ๆ เช่น คณิตศาสตร์หรือการเรียนภาษา ในขณะที่บางคนอาจเรียนด้านการค้า ศิลปะ หรือมีส่วนร่วมในกีฬา งานอาสาสมัครก็เป็นกิจกรรมยอดนิยม เพราะช่วยให้นักศึกษาได้ตอบแทนสังคมและได้รับประสบการณ์อันมีค่า
การวิจัยชี้ให้เห็นว่านักเรียนที่ใช้เวลาช่วงปิดภาคเรียนมีแนวโน้มที่จะมีผลการเรียนดีกว่านักเรียนที่ไม่ได้เรียน อย่างไรก็ตาม ผู้ปกครองบางคนอาจกังวลว่าบุตรหลานของตนจะเรียนจบช้าลง แทนที่จะกลับมาศึกษาต่อเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาที่วางแผนไว้ในตอนแรก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัฒนธรรมของนักเรียน
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวรรค์อนันต์วิทยา

บุคคลจากโรงเรียนสวรรค์อนันต์วิทยา
หมวดหมู่:บุคคลจากสถานศึกษาในจังหวัดสุโขทัย
สุลต่านนัซริน มูอิซซุดดิน ชะฮ์

สุลต่าน นัซริน มูอิซซัดดิน ชาห์ อิบนิ อัล-มัรฮูม สุลต่าน อัซลัน มูฮิบบุดดิน ชาห์ อัล-มัฆฟูร-ลาห์  (มลายู:Duli Yang Maha Mulia Paduka Seri Sultan Nazrin Muizzuddin Shah Ibni Al-Marhum Sultan Azlan Muhibbuddin Shah Al-Maghfur-Lah) เป็นรองยังดีเปอร์ตวนอากง แห่งมาเลเซียตั้งแต่เดือนธันวาคม 2016 และเป็นสุลต่านแห่งรัฐเประองค์ที่ 35 นับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ในเดือนพฤษภาคม 2014
พระองค์ยังเป็นพระภาดา (ลูกพี่ลูกน้อง) ของตุนกู อิสมาอิล อิดริส (มกุฎราชกุมารแห่งรัฐยะโฮร์) เนื่องจากทั้งสองมีบรรพบุรุษร่วมกัน คือสุลต่านอิดริส ชาห์ที่ 1 แห่งรัฐเประ

**พระราชประวัติ**
สุลต่านนัซรินชาห์ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 1956 ที่จอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ในรัชสมัยของสุลต่าน ยุสซุฟ อิซซุดดิน ชาห์ พระอัยกาของพระองค์ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของสมเด็จพระราชาธิบดีอัซลัน มูฮิบบุดดิน ชาห์ อดีตสุลต่านแห่งรัฐเประผู้ล่วงลับ และอดีตราจาเปอร์ไมซูรีแห่งเประ ราจาเปอร์ไมซูรี ตวนกู บัยนุน

**การศึกษา**
พระองค์ทรงจบการศึกษาได้แก่ วิทยาลัย Worcester College แห่งมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด และวิทยาลัย Magdalene มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ทรงเป็นสมาชิกของสถาบันป้องกันและรักษาความปลอดภัยแห่งมาเลเซีย สมาชิกของศูนย์การเงินอิสลามระหว่างประเทศของมาเลเซีย
พระองค์ทรงจบการศึกษาจากวิทยาลัยมาเลย์กัวลาลัมเปอร์คังซาร์ และปริญญาเอกด้านปรัชญาการเมือง เศรษฐศาสตร์ และราชอาณาจักรจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ พระองค์ยังสําเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาปรัชญา การเมือง และเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดอังกฤษในปี พ.ศ. 2522 และปริญญาตรีสาขาการบริหารสาธารณะจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2527
สุลต่าน นัซรินมีส่วนร่วมในโครงการการกุศลและชุมชนเพื่อประโยชน์ของประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อช่วยเหลือคนยากจนและคนด้อยโอกาส สุลต่านทรงรอบรู้ในมุมมองและความคิดของพระองค์ในประเด็นต่าง ๆ เช่น การเมือง สังคม เศรษฐกิจ สังคม ศาสนา และประเด็นต่าง ๆ ในยุคปัจจุบันมักถูกติดตามด้วยความสนใจของประชาชน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สุลต่านรัฐเประ
หมวดหมู่:ชาวมาเลเซียเชื้อสายมลายู
หมวดหมู่:มุสลิมชาวมาเลเซีย
หมวดหมู่:ราชวงศ์เประ
พลอยนิรา หิรัญทวีศิลป์

พลอยนิรา หิรัญทวีศิลป์ หรือชื่อเดิม พัชรา ทับทอง (เกิด 29 ตุลาคม พ.ศ. 2537) ชื่อเล่น กระปุก เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นน้องสาวของ จอย พัชรี ทับทอง อดีตนักแสดง มีชื่อเสียงจากซีรีส์ Friend Zone 2 และ The Player รัก เป็น เล่น ตาย

**ประวัติ**
กระปุก พัชรา ทับทอง เกิดวันที่ 29 ตุลาคม 2537 มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน กระปุกเป็นลูกคนกลาง เธอมีพี่สาว 1 คน คือ จอย พัชรี ทับทอง เป็นอดีตนักแสดง และมีน้องชาย 1 คน ด้านการศึกษากระปุกจบการศึกษาจากระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ปัจจุบันพัชราเป็นนักแสดงในสังกัด GMMTV มีผลงานการแสดงตามมาอีกหลายเรื่อง เช่น Love Songs Love Series ตอน สบาย สบาย, Friend Zone 2 Dangerous Area, ต้นหน ชลที, คุณแม่มาเฟีย, รักนี้หัวใจเราจอง, My Bubble Tea, The Player รัก เป็น เล่น ตาย, นิทานพันดาว, F4 Thailand, คืนนับดาว (Astrophile)  

**ผลงาน**

**ละคร / ซีรีส์**

**ภาพยนตร์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงสังกัดจีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
ฟุตบอลโลกหญิง 2023 รอบชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน ฟุตบอลโลกหญิง 2023 รอบชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จะเกิดขึ้นในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ที่ สนามกีฬาออสเตรเลีย, ในเมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เพื่อหาผู้ชนะของ ฟุตบอลโลกหญิง 2023 เป็นการพบกันระหว่าง สเปน จะเผชิญหน้ากับ อังกฤษ.

**สถานที่แข่งขัน**

**ภูมิหลัง**

**เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ**

**การแข่งขัน**

**รายละเอียด**
ข้อมูลในแมตช์- แข่งขันครบ 90 นาที.- ต่อเวลา 30 นาที หากเสมอกันในเวลา 90 นาที.- ยิงจุดโทษตัดสิน หากเสมอกันในเวลา 120 นาที.- มีตัวสำรองที่เหมาะสม 12 คน.- เปลี่ยนตัวสำรองได้สูงสุด 5 คน, แต่อนุญาตให้เปลี่ยนตัวสำรองคนที่ 6 ได้ในช่วงต่อเวลาพิเศษ.Each team will be given only three opportunities to make substitutions, with a fourth opportunity in extra time, excluding substitutions made at half-time, before the start of extra time and at half-time in extra time.

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
รอบชิงชนะเลิศ
หมวดหมู่:ฟุตบอลโลกหญิงรอบชิงชนะเลิศ
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันฟุตบอลหญิงทีมชาติสเปน
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันฟุตบอลหญิงทีมชาติอังกฤษ
ไปรยาดามารีญา

ไปรยาดามารีญา
หน้าผาและโขดหินบริเวณหาด
ไปรยาดามารีญา (Praia da Marinha; หาดนาวี, หาดกองเรือ) เป็นหนึ่งในชายหาดที่โดดเด่นที่สุดของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกในหมู่บ้านการามูไฌราซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลลาโกวา เขตฟารู ภาคใต้ของประเทศ ตัวหาดมีขนาดค่อนข้างเล็ก มีหน้าผาหินปูนสีส้มโอบล้อม และเข้าถึงได้ลำบากเล็กน้อยเนื่องจากตั้งอยู่ไกลจากถนนสายหลักและทางลงสู่หาดมีความชันมาก
มิชลินไกด์ได้คัดเลือกให้ไปรยาดามารีญาเป็นหนึ่งในหาด 10 หาดที่สวยที่สุดในยุโรป ใน พ.ศ. 2541 หาดนี้ยังได้รับรางวัล "หาดทองคำ" จากกระทรวงสิ่งแวดล้อมโปรตุเกสเนื่องจากมีคุณสมบัติทางธรรมชาติที่โดดเด่น นอกจากนี้ยังมีการนำภาพถ่ายของหาดนี้ไปใช้ในสื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโปรตุเกสอีกด้วย
ใน พ.ศ. 2561 ซีเอ็นเอ็นได้คัดเลือกให้ไปรยาดามารีญาเป็นหนึ่งในหาด 20 หาดที่สวยที่สุดในโลกในประเภทชายหาดที่มีหน้าผา และใน พ.ศ. 2562 ได้คัดเลือกให้ชายหาดแห่งนี้เป็นหนึ่งในหาดที่ดีสุดสำหรับการไปเที่ยวในเดือนกันยายน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชายหาดในประเทศโปรตุเกส
ซิลวึช

ซิลวึช (Silves) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตฟารูทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส ในเขตเทศบาลมีประชากร 37,126 คน (ค.ศ. 2011) บนพื้นที่ 680.06 ตารางกิโลเมตร เฉพาะเขตเมืองมีประชากรประมาณ 11,000 คน
ซิลวึชเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของราชอาณาจักรอัลการ์วึ (ค.ศ. 1249–1910) ซึ่งเป็นอาณาจักร (แต่เพียงในนาม) ภายในราชอาณาจักรโปรตุเกส (ค.ศ. 1139–1910) และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เป็นอย่างมาก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศโปรตุเกส
ปราสาทซิลวึช

กำแพงเชิงเทินของปราสาท มองจากตัวเมืองที่อยู่ด้านล่าง
ปราสาทซิลวึช (Castelo de Silves) เป็นปราสาทในเขตเทศบาลซิลวึช เขตฟารู ทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส สันนิษฐานกันว่าชาวโรมันหรือไม่ก็ชาววิซิกอทเป็นผู้สร้างป้อมปราการสมัยแรกขึ้นบนที่ตั้งถิ่นฐานเดิมของชาวลูซิเทเนีย ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 13 ชาวมัวร์เข้าครอบครองปราสาทแห่งนี้และขยายต่อเติมออกไป ทำให้ปราสาทซิลวึชเป็นหนึ่งในป้อมปราการมัวร์ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในโปรตุเกส และส่งผลให้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติใน ค.ศ. 1910

**สถาปัตยกรรม**
ปราสาทซิลวึชตั้งอยู่บนยอดเนินแห่งหนึ่งที่มองเห็นเมืองซิลวึช มีผังเป็นรูปหลายเหลี่ยมด้านไม่เท่า ประกอบด้วยหอหลัก 4 หอ และหอเล็ก 7 หอ เชื่อมถึงกันด้วยกำแพงเชิงเทิน
บริเวณกำแพงเชิงเทินมีประตู 2 ประตู ได้แก่ ประตูหลักซึ่งตั้งอยู่ระหว่างหอ 2 หอด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ และ "ประตูทรยศ" (Porta da Traição) ซึ่งเป็นประตูเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในกำแพงด้านทิศเหนือ
ลานภายในปราสาทมีโครงสร้างใต้ดินต่าง ๆ ซึ่งมีทางขึ้นมาถึงพื้นที่ระดับดินได้ ซิชแตร์นาดาโมรา (Cisterna da Moura) มีความสูง 10 เมตร และมีเนื้อที่ 820 ตารางเมตร ทำหน้าที่เป็นโถงกักเก็บน้ำใต้ดิน ส่วน ซิชแตร์นาดุชไกช์ (Cisterna dos Cães) เป็นหลุมแนวตั้งที่มีความลึก 60 เมตร และช่วยกักเก็บน้ำไว้ใต้ปราสาทเช่นกัน

**ภายใน**
ที่จัตุรัสทหารด้านตะวันตกเฉียงใต้ของกำแพงเชิงเทิน ปรากฏร่องรอยของอาคารหลังหนึ่งซึ่งสันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็นที่ประทับของเจ้าชายเอ็งรีกึเมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการอัลการ์วึ ชั้นล่างมีฐานรากเป็นดิน บันไดหินแบบไม่มีชานพัก และเพดานทรงโค้ง ส่วนชั้นบนมีห้องสองห้องคลุมด้วยเพดานไม้ทาสี ห้องหนึ่งประดับตราอาร์มราชวงศ์ในกรอบใบอะแคนทัส ใช้เป็นห้องเก็บอาวุธที่ยึดได้จากข้าศึก ประกอบด้วยชุดเกราะ ธง ทวน ปืนใหญ่ ปืนคาบศิลา และกลอง ส่วนอีกห้องประดับภาพเขียนอุปมานิทัศน์เทพเจ้ามาร์สขนาบข้างด้วยลายดอกไม้

**อ้างอิง**
ซิลวึช
ธงฟ้า

ตราสัญลักษณ์ธงฟ้า
ธงฟ้า (Blue Flag) เป็นเครื่องหมายการค้าของมูลนิธิเพื่อการศึกษาสิ่งแวดล้อม (italic=no) ซึ่งเป็นองค์การนอกภาครัฐที่ไม่แสวงหาผลกำไร ประกอบด้วยองค์การ 65 องค์การในประเทศสมาชิก 77 ประเทศ ธงฟ้าเป็นการรับรองเป็นลายลักษณ์อักษรจากมูลนิธิฯ ว่าชายหาด ท่าจอดเรือเล็ก หรือผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางเรือรายหนึ่ง ๆ มีการจัดการที่เป็นไปตามมาตรฐานของมูลนิธิฯ 
เกณฑ์ธงฟ้าของมูลนิธิฯ ประกอบด้วยมาตรฐานด้านคุณภาพ ความปลอดภัย การศึกษาและสารสนเทศด้านสิ่งแวดล้อม การให้บริการ และการจัดการสิ่งแวดล้อมทั่วไป ธงฟ้าเป็นที่ต้องการของชายหาด ท่าจอดเรือเล็ก และผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางเรืออย่างยั่งยืนเนื่องจากเป็นตัวบ่งชี้ถึงมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมและด้านคุณภาพสูง
มูลนิธิฯ จะออกใบรับรองซึ่งเรียกว่ารางวัลเป็นประจำทุกปีให้แก่ชายหาดและท่าจอดเรือเล็กของประเทศสมาชิกมูลนิธิฯ รางวัลนี้ประกาศเป็นประจำทุกปีในวันที่ 5 มิถุนายนสำหรับยุโรป แคนาดา โมร็อกโก ตูนิเซีย และประเทศอื่น ๆ ในทำเลที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ใกล้เคียง และในวันที่ 1 พฤศจิกายนสำหรับแคริบเบียน นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ และประเทศอื่น ๆ ในซีกโลกใต้
ใน พ.ศ. 2559 สเปนมีหาดธงฟ้ามากกว่าประเทศอื่น ๆ มาทุกปี นับตั้งแต่เริ่มมีการมอบรางวัลใน พ.ศ. 2530

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:น้ำกับสิ่งแวดล้อม
หมวดหมู่:มาตรฐานสิ่งแวดล้อม
หมวดหมู่:ชายหาด
หมวดหมู่:มาตรฐานสากล
หมวดหมู่:หาดธงฟ้า
มงชีกึ

มงชีกึ (Monchique) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตฟารู ทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส ใน พ.ศ. 2554 มีประชากร 6,045 คน บนพื้นที่ 395.30 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลมงชีกึตั้งอยู่ในทิวเขามงชีกึและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวร่วมกับเมืองมงชีกึซึ่งเป็นศูนย์กลางการบริหารเทศบาล สิ่งที่น่าสนใจได้แก่ ย่านเมืองเก่า ทิวทัศน์จากยอดเขาฟอยยาและยอดเขาปีกอตา การเดินป่า การดูนก และการขี่จักรยาน มีพุน้ำร้อนกำมะถันพร้อมห้องอาบน้ำและสปาเพื่อสุขภาพห่างจากตัวเมืองออกไป 6 กิโลเมตร ยูคาลิปตัส ไม้ก๊อก ส้ม มะนาว น้ำผึ้ง น้ำมันมะกอก เกาลัด เก้าอี้สนามที่ทำจากไม้เกาลัด แฮมและไส้กรอกหมูดำเป็นผลิตภัณฑ์หลักของเทศบาล นอกจากนี้มงชีกึยังมีอุตสาหกรรมขนาดเล็กที่ผลิตของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยว และผลิตมึโดรญูซึ่งเป็นบรั่นดีท้องถิ่นที่กลั่นจากผลสตรอว์เบอร์รีต้น (Arbutus unedo)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศโปรตุเกส
บากัลเยาอาบรัช

บากัลเยาอาบรัช (bacalhau à Brás; lit|ปลาค็อดแบบบรัช) เป็นอาหารโปรตุเกสชนิดหนึ่ง ได้จากการนำเนื้อปลาค็อดเค็มฉีก มันฝรั่งทอด (หั่นเป็นชิ้นเล็กประมาณก้านไม้ขีดไฟ) และหอมใหญ่หั่นเสี้ยวมาผัดรวมกับไข่ โรยหน้าด้วยมะกอกออลิฟดำและพาร์สลีย์สดก่อนเสิร์ฟ
ต้นกำเนิดของสูตรอาหารชนิดนี้ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่กล่าวกันว่าบากัลเยาอาบรัชในรูปแบบปัจจุบันถือกำเนิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในไบรูอัลตูซึ่งเป็นย่านเก่าแก่ของลิสบอน โดยอาจดัดแปลงมาจากสูตรปรุงปลาค็อดที่เก่าแก่กว่าและมีชื่อเรียกอื่นแต่มีเทคนิคการปรุงคล้ายกัน คำว่า บรัช ในชื่ออาหารชนิดนี้น่าจะเป็นชื่อผู้คิดสูตรขึ้น
เทคนิคการปรุงอาหาร "แบบบรัช" นี้ยังใช้ได้กับวัตถุดิบอื่น ๆ เช่น เนื้อไก่ ผัก เห็ด เป็นต้น อาหารอย่าง ฟรังกูอาบรัช (frango à Brás) หรือที่เรียกว่า บรัชดึฟรังกู (Brás de frango) ซึ่งใช้เนื้อไก่แทนเนื้อปลาค็อดก็ได้รับความนิยมเช่นกัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารโปรตุเกส
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อปลา
หมวดหมู่:อาหารจากไข่
หมวดหมู่:อาหารจากมะกอกออลิฟ
ไม้ก๊อก

250px
250px
ไม้ก๊อก (cork) คือชั้นเฟลเลมของเนื้อเยื่อเปลือกไม้ที่เก็บเกี่ยวมาใช้ในเชิงพาณิชย์ ส่วนใหญ่ลอกออกมาจากต้นโอ๊กก๊อก (Quercus suber) ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้และแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ไม้ก๊อกประกอบด้วยซูเบอรินซึ่งเป็นสารไม่ชอบน้ำ เนื่องจากมีคุณสมบัติน้ำและแก๊สซึมผ่านไม่ได้ ลอยน้ำได้ ยืดหยุ่น และหน่วงการติดไฟ จึงมีการนำไม้ก๊อกมาใช้ในผลิตภัณฑ์หลากหลายประเภท ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่จะเป็นจุกขวดไวน์
ภูมิทัศน์มงตาดูในประเทศโปรตุเกสผลิตไม้ก๊อกประมาณครึ่งหนึ่งของไม้ก๊อกที่เก็บเกี่ยวได้ทั่วโลกในแต่ละปี โดยกูร์ตีไซราอามูริง (Corticeira Amorim) เป็นบริษัทชั้นนำในอุตสาหกรรมนี้ รอเบิร์ต ฮุก นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ได้ตรวจสอบไม้ก๊อกผ่านกล้องจุลทรรศน์ นำไปสู่การค้นพบเซลล์และการบัญญัติศัพท์ เซลล์
องค์ประกอบของไม้ก๊อกแตกต่างกันไปตามแหล่งที่มาทางภูมิศาสตร์ ภูมิอากาศและสภาพดิน ที่มาทางพันธุศาสตร์ ขนาดต้นไม้ อายุ (ลอกเปลือกครั้งแรกหรือลอกเปลือกซ้ำ) และสภาพการเจริญเติบโต อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้วไม้ก๊อกประกอบด้วยซูเบอริน (เฉลี่ยประมาณร้อยละ 40), ลิกนิน (ร้อยละ 22), พอลิแซ็กคาไรด์ (เซลลูโลสและเฮมีเซลลูโลส) (ร้อยละ 18), สารสกัดได้ (ร้อยละ 15) และอื่น ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การบรรจุและการเก็บไวน์
หมวดหมู่:ผลผลิตจากป่าที่ไม่ใช่เนื้อไม้
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของพืช
หมวดหมู่:สัณฐานวิทยาของพืช
อินเบก

อินเบก หรือ อินเบด (มีบทบาทในช่วงทศวรรษ 200– ค.ศ. 234) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อิ่น มั่ว (p=Yǐn Mò) ชื่อรอง ซือเฉียน (p=Sīqián) เป็นบัณฑิตในลัทธิขงจื๊อและขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**ประวัติ**
อินเบกเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน เวลานั้นผู้คนจำนวนมากในมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ชื่นชอบงานเขียนร่วมสมัยมากกว่าบทกวีโบราณซึ่งไม่คุ้นเคย อินเบกเดินทางไปตะวันออกไปยังมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ร่วมกับหลี่ เหริน (李仁) ซึ่งมาจากบ้านเกิดเดียวกันกับอินเบก เพื่อไปเรียนบทกวีโบราณจากสุมาเต๊กโชและซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง; รู้จักในอีกชื่อว่า ซ่ง จ้งจื่อ 宋仲子) อินเบกกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญคัมภีร์ของลัทธิขงจื๊อ และเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ในคัมภีร์จั่วจฺว้าน (左傳) อินเบกเจริญรอยตามบัณฑิตรุ่นก่อนอย่างหลิว ซิน (劉歆) ผู้ใช้จั่วจฺว้าน ในการอธิบายขยายขวามคัมภีร์ชุนชิว และเจิ้ง จ้ง (鄭眾) กับเจี่ย ขุย (賈逵) ผู้เขียนอรรถาธิบายของจั่วจฺว้าน ผลงานของอินเบกได้รับความนิยมอย่างมากจนผู้อ่านไม่จำเป็นต้องอ้างไปถึงต้นฉบับหลังจากได้อ่านผลงานอรรถาธิบายของอินเบกแล้ว
ในปี ค.ศ. 214 หลังขุนศึกเล่าปี่ยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยงผู้เป็นเจ้ามณฑล เล่าปี่ตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้ช่วยด้านการศึกษา (勸學從事 เชฺวี่ยนเสฺวฉงชื่อ) ในปี ค.ศ. 221 เล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิและก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก หลังจากเล่าปี่ตั้งให้เล่าเสี้ยนพระโอรสเป็นรัชทายาท อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสารถีประจำองค์รัชทายาท (太子僕 ไท่จื่อผู) เป็นผู้สอนคัมภีร์จั่วจฺว้านและคัมภีร์ลัทธิขงจื๊อแก่เล่าเสี้ยน เล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 และเล่าเสี้ยนขึ้นสืบราชบัลลังก์ เล่าเสี้ยนแต่งตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู) ในราชสำนักจ๊กก๊ก ราวปี ค.ศ. 227 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กตั้งกองทัพรักษากาณ์อยู่ที่เมืองฮันต๋งเพื่อเตรียมสำหรับการทัพหลายครั้งต่อวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางผู้ประกอบพิธีบวงสรวงประจำกองทัพ (軍祭酒 จฺวินจี้จิ่ว) ภายใต้จูกัดเหลียง ในปี ค.ศ. 234 หลังจูกัดเหลียงเสียชีวิต อินเบกกลับไปยังเซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊กและได้ดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาราชวัง (太中大夫 ไท่จงต้าฟู) ไม่มีการระบุแน่ชัดว่าอินเบกเสียชีวิตในปีใดวันใด หลังอินเบกเสียชีวิต อิ่น จง (尹宗) ขึ้นสืบทอดตำแหน่งและขึ้นเป็นบัณฑิต (博士 ปั๋วชื่อ) ประจำราชสำนักจ๊กก๊ก

**คำวิจารณ์**
ตันซิ่วผู้เขียนชีวประวัติอินเบกในจดหมายเหตุสามก๊ก ให้ความเห็นเกี่ยวกับอินเบกว่า "อินเบกเชี่ยวชาญคัมภีร์จั่วจฺว้าน แม้ว่าจะไม่มีชื่อเสียงในด้านคุณธรรม แต่ก็ยังเป็นยอดบัณฑิตในเวลานั้น"

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 2
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ศตวรรษที่ 3
หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าปี่
ลิจวน

ลิจวน (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 223 – ทศวรรษ 260) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลี่ จฺว้าน (p=Lǐ Zhuàn) ชื่อรอง ชินจ้ง (p=Qīnzhòng) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีนp=442

**ประวัติ**
ลิจวนเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน บิดาของลิจวนชื่อหลี่ เหริน (李仁) ชื่อรอง เต๋อเสียน (德賢) เป็นเพื่อนสนิทของอินเบกซึ่งเป็นชาวอำเภอเดียวกัน หลี่ เหรินและอินเบกจากบ้านเกิดในมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เดินทางไปยังมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) เพื่อไปเรียนคัมภีร์กับสุมาเต๊กโชและซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง; รู้จักในอีกชื่อว่า ซ่ง จ้งจื่อ 宋仲子)
ลิจวนสืบทอดความรู้ของบิดา ร่วมกับอินเบกในการศึกษาห้าคัมภีร์และร้อยสำนักคิด และกลายเป็นบัณฑิตผู้รอบรู้ นอกเหนือจากวิชาการและปรัชญาแล้ว ลิจวนยังเชี่ยวชาญศิลปะและงานฝีมือหลายด้าน คณิตศาสตร์ การทำนาย การแพทย์ การยิงเกาทัณฑ์ และกลศาสตร์

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- isbn=9789004156050
หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าปี่
ลิหงี

ลิหงี (เสียชีวิต ค.ศ. 251)p=631 มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ลฺหวี่ อี้ (p=Lǚ Yì) ชื่อรอง จี้หยาง (p=Jìyáng) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**ประวัติ**
บ้านเกิดของลิหงีคือเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครหนานหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บิดาของลิหงีคือลฺหวี่ ฉาง (呂常) ได้คุ้มกันเล่าเอี๋ยนไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เมื่อราวปี ค.ศ. 188 เมื่อเล่าเอี๋ยนได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกให้เป็นเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว หลังสำเร็จภารกิจ ลฺหลี่ ฉางไม่สามารถกลับไปเมืองลำหยงบ้านเกิดได้เพราะถนนถูกขวางกั้น จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการคงอยู่ในมณฑลเอ๊กจิ๋วต่อไปและปักหลักอยู่ที่นั่น ลิหงีจึงน่าจะเกิดในมณฑลเอ๊กจิ๋ว
ลิหงีกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่อายุยังเยาว์ ลิหงีชื่นชอบการอ่านหนังสือ การเขียนอักษรวิจิตร การเล่นกลอง และการเล่นกู่ฉิน ไม่ทราบแน่ชัดว่าลิหงีรับราชการกับเล่าเอี๋ยนหรือเล่าเจี้ยงบุตรชายของเล่าเอี๋ยนขณะเป็นเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋วหรือไม่
ในปี ค.ศ. 214 หลังจากขุนศึกเล่าปี่เข้ายึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยง เล่าปี่จัดตั้งสำนักเกลือ (鹽府 เหยียนฝู่) เพื่อกำกับดูแลและควบคุมการผลิตและการค้าเกลือในมณฑลเอ๊กจิ๋ว ในเวลานั้นลิหงีรับราชการในสำนักเกลือในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย รับผิดชอบการติดตามผลกำไรจากการค้าเกลือและเหล็ก เมื่ออองเลี้ยนดำรงตำแหน่งนายกองสำนักเกลือ (鹽府校尉 ซือเหยียนเซี่ยวเว่ย์) ได้เลื่อนขั้นให้ลิหงี, ตอกี๋ (杜祺 ตู้ ฉี)p=181 และหลิว ก้าน (劉幹)p=505 ให้ดำรงตำแหน่งเตี่ยนเฉาตูเว่ย์ (典曹都尉) ในสังกัดของตน

**ครอบครัว**

**คำวิจารณ์**

**ในนิยาย สามก๊ก**
ในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ชื่อของลิหงีเขียนด้วยตัวอักษรจีนว่า 呂義 (อักษรจีนตัวเต็ม) / 吕义 (อักษรจีนตัวย่อ)

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.- ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้).- isbn=9789004156050
หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าปี่
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอลจีบีทีอเมริกัน

หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศแบ่งตามประเทศ
เทพศาสตร์ซากาโมโต้

เทพศาสตร์ซากาโมโต้ (Sakamoto desu ga?) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนามิ ซาโนะ มังงะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักเรียนมัธยมปลายชื่อซากาโมโต้ ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่นักเรียนว่าเป็นคนที่ "เท่ที่สุด" มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอดีนออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2559

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ ที่ TBS 
*15603
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของคาโดกาวะโดวังโงะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:สตูดิโอดีน
หมวดหมู่:ผู้ชนะครันชีโรลอนิเมะอะวอดส์
หมวดหมู่:นักหนังสือพิมพ์แบ่งตามสัญชาติ

สัญชาติ
หนังสือพิมพ์
หมวดหมู่:บุคคลในธุรกิจหนังสือพิมพ์แบ่งตามสัญชาติ
แบล็กอีสคิง

แบล็กอีสคิง (Black Is King) เป็นภาพยนตร์เพลงอเมริกันและอัลบั้มวิชวลปี ค.ศ. 2020 กำกับ เขียนบท และอำนวยการสร้างโดยนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ เป็นวิชวลที่แสดงพร้อมกับอัลบั้มเพลงในปี ค.ศ. 2019 เดอะไลออนคิง: เดอะกิฟต์ ซึ่งดูแลกำกับโดยบียอนเซ่สำหรับประกอบภาพยนตร์ เดอะไลออนคิง (2019) เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของเจ้าชายน้อยแอฟริกัน (โฟลาโจมี อาคินมูเรเล) ที่ถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรหลังจากการตายของบิดา เมื่อเขาเติบโตเป็นชายหนุ่ม (นียานิโซ เดเซดเซ) เขาต้องผ่านการเดินทางแห่งอัตลักษณ์ของตนเอง โดยได้รับจากคำแนะนำของบรรพบุรุษ (บียอนเซ่) ความรักในวัยเด็ก (นันดี มาดิดา) และจิตใต้สำนึกของตนเอง (สตีเฟน โอโจ) เพื่อทวงบัลลังก์ของเขากลับคืนมา การเดินทางของเจ้าชายเป็นเหมือนสัญลักษณ์แทนการเดินทางของชาวแอฟริกันพลัดถิ่น ในการค้นพบ การเรียกคืน และการเฉลิมฉลองวัฒนธรรมและมรดกของพวกเขา ซึ่งสะท้อนด้วยการรวมบทกวีคำพูดที่เน้นคำถามเกี่ยวกับตัวตนของคนผิวดำ
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการผลิตนานกว่าหนึ่งปี ในหกประเทศ กับสามทวีป บียอนเซ่เปิดรับสมัครนักแสดงและทีมงานที่หลากหลาย และเพื่อมอบโอกาสให้กับผู้มีความสามารถใหม่ ๆ ในด้านดนตรี การเต้นรำ เครื่องแต่งกาย ทรงผม และฉากได้รับการออกแบบมาเพื่อแสดงความงามและความรุ่มรวยของวัฒนธรรมแอฟริกาและการพลัดถิ่น ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายทั่วโลกทางดิสนีย์+ ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 และออกอากาศในวันรุ่งขึ้นทั่วซับซาฮาราแอฟริกา ทาง M-Net และ Canal+ Afrique และในทั่วตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ทาง OSN ในเพลง "Black Parade" เป็นเวอร์ชันขยายสำหรับเครดิตของภาพยนตร์เรื่องนี้ และรวมอยู่ใน เดอะกิฟต์ รุ่นดีลักซ์ที่วางจำหน่ายพร้อมกับภาพยนตร์เรื่องนี้

**นักแสดง**
 บียอนเซ่ รับบทเป็น วิญญาณนำทาง, รูปมารดา, และ/หรือ บรรพบุรุษ- โฟลาโจมี อาคินมูเรเล รับบทเป็น เจ้าชายในวัยเด็ก, แรงบันดาลใจจากซิมบ้า- ญานิโซ เอ็นซิเคเลโล่ เดเซเดซ รับบทเป็น เจ้าชายในวัยผู้ใหญ่, แรงบันดาลใจจากซิมบ้า- สตีเฟน โอโจ รับบทเป็น ชายสีน้ำเงิน, เป็นตัวแทนของจิตใต้สำนึกของเจ้าชาย- นันดี มาดิดา รับบทเป็น หญิงที่เป็นความสนใจของเจ้าชาย, แรงบันดาลใจจากนาลา- วอร์เรน มาเซโมลา รับบทเป็น จอมวายร้ายที่ยึดครองอาณาจักร, แรงบันดาลใจจากสการ์- ซิบูซิโซ เอ็มเบเจ รับบทเป็น พ่อของเจ้าชาย, แรงบันดาลใจจากมูฟาซา- คอนนี ชีอูเม รับบทเป็น มารดาของเจ้าชาย, แรงบันดาลใจจากซาราบี- แมรี ทวาลา รับบทเป็น ผู้สูงอายุ, แรงบันดาลใจจากราฟิกิ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นบทบาทสุดท้ายของทวาลา และได้รับการปล่อยตัวหลังจากที่เธอเสียชีวิต- ฟูมี โอเดดี

**รับเชิญ**
 ทีนา โนวส์- เจย์-ซี- บลู ไอวี คาร์เตอร์- รูมิ คาร์เตอร์- เซอร์ คาร์เตอร์- เคลลี โรว์แลนด์- ลอร์ด อาฟรีซานา- เยมี อาเลด- เจสซี เรเยซ- สัตตา วาเลย์- ซาลาเทล- ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์- วิซคิด- เนโอมี แคมป์เบลล์- อดึต อาเคช- อาเวง ชอล- ลูพีตา ญองอ- ติวา ซาเวก- เออร์เนสทีน เชพเพิร์ด- โอซี เอ็นเซริเบ- มิสเตอร์อีซี- นิจา- เทียรา แวก- เบิร์นนา บอย- บุศศิวา- มูนไชลด์ ซาเนลลี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official season 2 premiere screenplay
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:บียอนเซ่ โนวส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐแอริโซนา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐแคลิฟอร์เนีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในลอนดอน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์จินตนิมิตเพลงอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษในคริสต์ทศวรรษ 2020
นามิ ซาโนะ

นามิ ซาโนะ (Sano Nami; 17 เมษายน พ.ศ. 2530 – 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักจากผลงานซีรีส์มังงะเรื่องเทพศาสตร์ซากาโมโต้

**ประวัติและการทำงาน**
นามิ ซาโนะเกิดที่จังหวัดเฮียวโงะในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2530 เปิดตัวในฐานะนักเขียนการ์ตูนในปี พ.ศ. 2553 ด้วยผลงานเรื่องสั้น Non-Sugar Coffee ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร Fellow! เทพศาสตร์ซากาโมโต้ เป็นผลงานซีรีส์มังงะเรื่องแรก ซึ่งเปิดตัวในฐานะเรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเฟลโลส์!ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 ก่อนจะตีพิมพ์เป็นซีรีส์ในนิตยสารเดียวกันซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อนิตยสารเป็นฮาร์ตา ซีรีส์ตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2558 เรื่องราวเกี่ยวกับเกี่ยวกับนักเรียนมัธยมปลายชื่อซากาโมโต้ ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่นักเรียนว่าเป็นคนที่ "เท่ที่สุด" ซีรีส์ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะในปี พ.ศ. 2559 ซีรีส์มังงะเรื่องที่ 2 คือ มิกิ & ดาลิ ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2564 และได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะ มีกำหนดฉายในปี พ.ศ. 2566
ซาโนะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ขณะอายุ 36 ปี การเสียชีวิตของซาโนะได้รับการประกาศต่อสาธารณชนเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม

**ผลงาน**
 ノンシュガーコーヒー (พ.ศ. 2553, เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในเฟลโลส์!)- 肩幅ひろし (พ.ศ. 2554, เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ใน Costume Fellows! 2011)- Nihongo4|เทพศาสตร์ซากาโมโต้|坂本ですが?|Sakamoto desu ga? (พ.ศ. 2554–2558, ซีรีส์ที่ตีพิมพ์ในฮาร์ตา)- 人よんで8823 (พ.ศ. 2559, เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในฮาร์ตา)- Nihongo4|มิกิ & ดาริ|ミギとダリ|Migi to Dari (พ.ศ. 2560–2564, ซีรีส์ที่ตีพิมพ์ในฮาร์ตา)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2530
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2566
ศูนย์ทดสอบจรวดโนชิโระ

ศูนย์ทดสอบจรวดโนชิโระ
ศูนย์ทดสอบจรวดโนชิโระ (Noshiro roketto jikkenjō) เป็นหน่วยงานขององค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น (JAXA) ที่ตั้งอยู่ใน เมืองโนชิโระ จังหวัดอากิตะ อยู่ภายใต้การควบคุมของสถาบันวิทยาศาสตร์อวกาศและอวกาศ ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี 1962 โดยสถาบันวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมแห่งมหาวิทยาลัยโตเกียว เพื่อดำเนินการทดสอบการยิงภาคพื้นดินของมอเตอร์จรวดชนิดต่าง ๆ ที่จำเป็นสำหรับการวิจัยและพัฒนาจรวดมิว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:องค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2505
หมวดหมู่:สถาบันวิจัยเทคโนโลยีอวกาศ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอากิตะ
หมวดหมู่:ฐานปล่อยจรวด
มิกิกับดาริ

มิกิกับดาริ (Migi to Dari) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนามิ ซาโนะ ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตา นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 7 เล่ม ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอกีกทอยส์และคอมพ์ทาวน์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2566

**ตัวละคร**
Migi
Voiced by|ชุง โฮริเอะ
Dari
Voiced by|อายูมุ มูราเซะ
Akiyama Shunpei
Voiced by|ชินตาโร อาซานูมะ
Tsutsumi Maruta
Voiced by|ชุนซูเกะ ทาเกอูจิ
Ichijō Eiji
Voiced by|เค็งโงะ คาวานิชิ
Sonoyama Yōko
Voiced by|โคโตโนะ มิตสึอิชิ
Sonoyama Osamu
Voiced by|ทากาชิ มัตสึยามะ
Metorī
Voiced by|ซูมิเระ โมโรโฮชิ
Micchan
Voiced by|คิมิโกะ ไซโต
Ichijō Reiko
Voiced by|พัก โร-มี
Ichijō Akira
Voiced by|โทกูโยชิ คาวาชิมะ
Ichijō Karen
Voiced by|อากิระ เซกิเนะ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 มิกิกับดาริ ที่ComicWalker - เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
*25048
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:กีกทอยส์
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของคาโดกาวะโดวังโงะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวรหัสคดี
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง