ปวดหลังส่วนล่าง

อาการปวดหลังส่วนล่าง หรือ อาการปวดเอว (low back pain, lumbago) เป็นความผิดปกติสามัญที่เกี่ยวข้องกับกล้ามเนื้อ เส้นประสาทและกระดูกสันหลัง ระหว่างซี่โครงล่างกับรอยพับใต้ก้น โดยจะมีอาการปวดเป็นระดับ ๆ โดยจำแนกตามระยะเวลาเป็นแบบเฉียบพลัน (ไม่เกิน 6 สัปดาห์) แบบกึ่งเรื้อรัง (6–12 สัปดาห์) หรือแบบเรื้อรัง (มากกว่า 12 สัปดาห์) หรือจำแนกเพิ่มจากสาเหตุมูลฐานว่าเกิดจากกลไกทางกายภาพ (mechanical) ไม่ใช่กลไกทางกายภาพ (non-mechanical) หรือปวดต่างที่จากอวัยวะอื่น อาการมักจะดีขึ้นในไม่กี่สัปดาห์ โดย 40–90% จะหายดีภายใน 6 สัปดาห์
ในกรณีส่วนมาก มักไม่ระบุสาเหตุหรือหาสาเหตุไม่พบ โดยเชื่อว่ามีเหตุจากกลไกทางกายภาพ เช่น การเคล็ดของกล้ามเนื้อ หรือข้อต่อ หากไม่หายปวดด้วยการรักษาหรือมี "สัญญาณเตือน" (red flags) เช่น น้ำหนักลดโดยไม่ทราบสาเหตุ มีไข้ หรือมีปัญหากับความรู้สึกหรือการเคลื่อนไหวอย่างสำคัญ อาจต้องรับการตรวจเพิ่มเพื่อหาปัญหาที่ร้ายแรง ในกรณีส่วนใหญ่ การเอกซเรย์หรือเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ ไม่แนะนำสำหรับอาการที่เป็นน้อยกว่า 6 สัปดาห์ (ที่ไม่มีสัญญาณเตือน) แม้ระบุไว้เช่นนี้ แต่ก็มีการเอกซเรย์หรือเอกซเรย์คอมพิวเตอร์เพื่อวินิจฉัยอาการนี้เพิ่มขึ้น
อาการบางกรณีเกิดจากหมอนรองกระดูกสันหลังที่เสียหาย การตรวจด้วยการให้ยกขาตั้งฉากกับตัวเมื่อนอน (straight leg raise) อาจช่วยระบุสาเหตุนี้
ในผู้ที่มีอาการปวดเรื้อรัง ระบบประสาทที่ประมวลผลความเจ็บปวดอาจทำงานผิดปกติ ทำให้รู้สึกเจ็บปวดรุนแรงแม้เพราะเหตุการณ์ที่ไม่ร้ายแรง
อาการปวดหลังส่วนล่างเรื้อรังที่ไม่เจาะจง (chronic non-specific low back pain) 
เป็นภาวะกล้ามเนื้อและกระดูกที่พบได้บ่อยมากซึ่งไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อร่างกาย แต่ยังมีผลต่อสถานะทางสังคมและเศรษฐกิจของบุคคลด้วย 
ซึ่งจะมีประโยชน์อย่างยิ่งหากสามารถคัดกรองปัญหาทางพันธุกรรม, วิถีชีวิตและพฤติกรรมที่ไม่ดีต่อสุขภาพ 
และปัจจัยทางจิตสังคมควบคู่ไปกับปัญหาทางกล้ามเนื้อและกระดูก
อาการเรื้อรังนิยามว่า เป็นอาการปวดหลังที่นานกว่าสามเดือน
อาการมักดีขึ้นในไม่กี่สัปดาห์หลังจากเริ่มมีอาการ ผู้ป่วย 40–90% จะหายดีภายใน 6 สัปดาห์
ควรทำกิจกรรมปกติให้มากที่สุดเท่าที่อาการปวดจะเอื้ออำนวย
แนะนำให้เริ่มรักษาด้วยวิธีที่ไม่ใช้ยา
รวมทั้งการประคบร้อน การนวด การฝังเข็ม หรือการจัดกระดูกสันหลัง
หากไม่ได้ผลพอ แนะนำให้ใช้ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (NSAIDs)
มีตัวเลือกอื่นอีกสำหรับผู้ที่ไม่ดีขึ้นด้วยการรักษาทั่วไป 
ยาโอปิออยด์อาจมีประโยชน์หากยาแก้ปวดธรรมดาได้ผลดีไม่พอ แต่โดยทั่วไปไม่แนะนำเนื่องจากผลข้างเคียง
รวมถึงอัตราการติดยาสูง การใช้ยาเกินขนาดโดยไม่ตั้งใจแล้วเสียชีวิต
การผ่าตัดอาจมีประโยชน์สำหรับผู้ที่มีอาการเรื้อรังและความพิการเหตุหมอนรองกระดูกหรือช่องไขสันหลังตีบ
ไม่พบประโยชน์ที่ชัดเจนของการผ่าตัดสำหรับอาการปวดหลังส่วนล่างที่ไม่ทราบสาเหตุ
อาการมักส่งผลต่ออารมณ์ ซึ่งอาจดีขึ้นได้ด้วยจิตบำบัดหรือยาแก้ซึมเศร้า
นอกจากนี้ยังมีการรักษาแพทย์ทางเลือกหลายอย่าง แต่ก็ไม่มีหลักฐานเพียงพอให้แนะนำอย่างมั่นใจ
หลักฐานการรักษาด้วยไคโรแพรกติก
และการจัดกระดูกสันหลังมีทั้งได้ผลและไม่ได้ผล
ประมาณ 9–12% ของประชากรหรือ 632 ล้านคนทั่วโลก มีอาการปวดหลังส่วนล่างไม่ว่าจะนับเมื่อไรก็ตาม
เกือบ 25% รายงานว่ามีอาการในเดือนที่ผ่านมา
ประมาณ 40% ของประชากรจะมีอาการในช่วงหนึ่งๆ ของชีวิต
โดยอาจสูงถึง 80% ในประเทศพัฒนาแล้ว
ทั่วโลกอาการเป็นสาเหตุหลักของการเสียงาน การลางาน ความพิการ และการเกษียณก่อนอายุ
ปัญหามักเริ่มต้นเมื่อถึงอายุ 20–40 ปี
ผู้หญิงและผู้สูงอายุมีอัตราการเกิดอาการและความพิการที่สูงกว่า
อาการพบได้บ่อยในผู้ที่มีอายุระหว่าง 40–80 ปี โดยคาดว่าจะมีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นเมื่อประชากรโดยรวมมีอายุมากขึ้น
ตามรายงานขององค์การอนามัยโลก ในบรรดาคนไข้โรคต่าง ๆ ที่สามารถได้ประโยชน์จากการจัดการที่เน้นการฟื้นฟู คือการฟื้นสมรรถภาพการทำกิจวัตรและลดความพิการ นี่เป็นภาวะที่มีคนไข้จำนวนมากที่สุดที่จะได้รับประโยชน์จากการฟื้นฟู

**อาการ**
ในกรณีทั่วไป อาการปวดมักเกิดขึ้นหลังจากการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวกับการยกของ บิดตัว หรือก้มตัวไปข้างหน้า 
อาการอาจเริ่มทันทีหรือหลังจากตื่นนอนในเช้าวันถัดไป 
ลักษณะอาการปวดอาจต่างกันไป ตั้งแต่กดเจ็บเฉพาะจุดไปจนถึงปวดกระจายเป็นบริเวณกว้าง 
อาจแย่ลงจากการเคลื่อนไหวบางอย่าง เช่น การยกขา หรือจากบางอิริยาบถ เช่น นั่งหรือยืน 
อาจปวดร้าวลงขา ซึ่งเรียกว่า อาการปวดหลังร้าวไปขา 
หรือ อาการปวดตามประสาทไซแอติก (sciatica) 
อาการเฉียบพลันมักเกิดขึ้นครั้งแรกในช่วงอายุ 20–40 ปี  
มักเป็นเหตุแรกที่ทำให้ไปหาหมอในวัยผู้ใหญ่
กว่าครึ่งหนึ่งจะเกิดอาการเกิดซ้ำอีก
แต่ละครั้งมักจะปวดมากกว่าครั้งแรก
อาจมีปัญหาอื่นๆ เกิดร่วม
อาการเรื้อรังมักสัมพันธ์กับปัญหาการนอนหลับรวมถึงใช้เวลานานขึ้นกว่าจะหลับ, หลับๆ ตื่นๆ, นอนได้สั้นลง และนอนอิ่มน้อยลง
ส่วนหนึ่งที่มีอาการเรื้อรังจะมีโรคซึมเศร้า (อาจถึง 50%)
หรือวิตกกังวลเกิดร่วมด้วย

**สาเหตุ**
ไฟล์:Lagehernia.png|thumb|
หมอนรองกระดูกเคลื่อนในภาพnowrap |เอ็มอาร์ไอ เป็นสาเหตุหนึ่งของอาการปวดหลังส่วนล่าง
อาการปวดหลังส่วนล่างไม่ใช่โรคโดยเฉพาะ แต่เป็นอาการจากปัญหาหลากหลายที่รุนแรงต่างๆ กัน
ส่วนใหญ่ไม่มีสาเหตุที่ชัดเจน
แต่เชื่อว่าเป็นผลจากปัญหากล้ามเนื้อหรือโครงกระดูกที่ไม่ร้ายแรง เช่น อาการเคล็ดหรือกล้ามเนื้อฉีก
โดยโรคอ้วน การสูบบุหรี่ น้ำหนักเพิ่มระหว่างตั้งครรภ์ ความเครียด สภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรง และท่านอนที่ไม่เหมาะสม ล้วนเป็นปัจจัยให้เกิดอาการได้
ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัดว่า ท่าทางการวางกระดูกสันหลังหรือกิจกรรมบางประเภทเป็นสาเหตุให้เกิดอาการหรือไม่
สาเหตุที่เป็นไปได้ทั้งหมดรวมภาวะที่พบได้น้อยหลายอย่าง
สาเหตุทางกายภาพอาจรวมถึงโรคข้อเสื่อม, หมอนรองกระดูกสันหลังเสื่อมหรือหมอนรองกระดูกเคลื่อน,
กระดูกสันหลังหัก เช่น จากโรคกระดูกพรุน หรือในกรณีที่พบได้น้อย การติดเชื้อหรือเนื้องอกในกระดูกสันหลัง
ผู้หญิงอาจมีอาการจากภาวะที่ส่งผลต่อระบบสืบพันธุ์ เช่น เยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่ ถุงน้ำ/ซีสต์ที่รังไข่ มะเร็งรังไข่ หรือเนื้องอกมดลูก
เกือบครึ่งหนึ่งของหญิงตั้งครรภ์รายงานว่ามีอาการปวดหลังส่วนล่าง ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะท่าทางและจุดศูนย์ถ่วงได้เปลี่ยนแปลงไป
แล้วทำให้เกิดความตึงเครียดต่อระบบกล้ามเนื้อและกระดูกรวมถึงกล้ามเนื้อ เอ็น และข้อต่อ
อาการสามารถแบ่งออกเป็นสี่ประเภทหลัก ได้แก่ - ระบบกล้ามเนื้อและกระดูก – มีเหตุจากกลไกทางกายภาพ เช่น กล้ามเนื้อฉีก กล้ามเนื้อกระตุก ข้อเสื่อม, หมอนรองกระดูกสันหลังทับเส้นประสาท (herniated nucleus pulposus), หมอนรองกระดูกสันหลังเคลื่อน, ช่องไขสันหลังตีบ หรือกระดูกสันหลังยุบตัว (vertebral compression fracture) - การอักเสบ – โรคข้ออักเสบที่เกี่ยวข้องกับยีน HLA-B27 เช่น กระดูกสันหลังอักเสบยึดติด ข้ออักเสบรีแอคทีฟ ข้ออักเสบสะเก็ดเงิน (psoriatic arthritis) การอักเสบในระบบสืบพันธุ์ และโรคลำไส้อักเสบเรื้อรัง (inflammatory bowel disease)- มะเร็ง – มะเร็งแพร่กระจายเข้าสู่กระดูกจากปอด จากเต้านม ต่อมลูกหมาก ไทรอยด์ และอวัยวะอื่นๆ - การติดเชื้อ – กระดูกอักเสบ (osteomyelitis), ฝี, การติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ

**พยาธิสรีรวิทยา**

**โครงสร้างของหลัง**
บริเวณเอว (หรือหลังส่วนล่าง) อยู่ระหว่างซี่โครงล่างกับรอยพับใต้ก้น ประกอบด้วยกระดูกสันหลังส่วนเอวห้าชิ้น (L1-L5) และกระดูกใต้กระเบนเหน็บ (sacrum)
ระหว่างกระดูกสันหลังมีหมอนรองกระดูกที่เป็นกระดูกอ่อนชนิดเส้นใย ทำหน้าที่เป็นเบาะรองเพื่อป้องกันไม่ให้กระดูกสันหลังเสียดสีกัน และช่วยปกป้องไขสันหลัง 
เส้นประสาทออกจากไขสันหลังผ่านช่องโดยเฉพาะๆ ระหว่างกระดูกสันหลัง ทำหน้าที่รับความรู้สึกและส่งสัญญาณไปยังกล้ามเนื้อ 
เสถียรภาพของกระดูกสันหลังมาจากเอ็นและกล้ามเนื้อบริเวณหลังและหน้าท้อง 
ข้อต่อเล็กๆ ที่เรียกว่าข้อต่อหน้าประกบ (facet joints) จำกัดและควบคุมการเคลื่อนไหวของกระดูกสันหลัง
กล้ามเนื้อมัลทิฟิดัส (multifidus muscle) ทอดยาวขึ้นและลงตามแนวด้านหลังของกระดูกสันหลัง 
มีบทบาทสำคัญในการรักษาความตรงและความมั่นคงของกระดูกเมื่อเคลื่อนไหวโดยทั่วไป เช่น การนั่ง เดิน และยกของ
ปัญหาเกี่ยวกับกล้ามเนื้อเหล่านี้มักพบในผู้มีอาการปวดหลังส่วนล่างเรื้อรัง 
เนื่องจากอาการปวดทำให้ใช้กล้ามเนื้อหลังอย่างไม่ถูกต้องเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด
ปัญหากล้ามเนื้อจะยังคงอยู่แม้ว่าจะหายปวดแล้ว และอาจเป็นเหตุสำคัญที่ทำให้กลับมาเป็นอีก
การฝึกให้ผู้มีอาการเรื้อรังใช้กล้ามเนื้อเหล่านี้อย่างถูกต้องเป็นส่วนหนึ่งที่แนะนำให้มีในโปรแกรมการฟื้นฟู
หมอนรองกระดูกสันหลังมีแกนเป็นวุ้นและล้อมรอบด้วยวงแหวนที่เป็นเส้นใย
ในสภาพปกติ บริเวณส่วนมากของหมอนรองกระดูกจะไม่มีหลอดเลือดหรือเส้นประสาทมาเลี้ยง 
โดยส่วนรอบนอกเท่านั้นที่ได้รับเลือดและเส้นประสาท
ในหมอนรองกระดูกมีเซลล์พิเศษที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องมีเลือดมาเลี้ยงโดยตรง
เมื่ออายุเพิ่มขึ้น หมอนรองกระดูกจะเสียความยืดหยุ่นและสมรรถภาพในการดูดซับแรงกระแทก
ซึ่งเพิ่มความเครียดเชิงกลต่อส่วนอื่นๆ ของกระดูกสันหลัง ทำให้เอ็นของกระดูกสันหลังหนาขึ้นและกระดูกสันหลังเกิดกระดูกงอก
ผลที่ตามมาคือ ช่องที่ไขสันหลังและรากประสาทวิ่งผ่านจะตีบลง
เมื่อหมอนรองกระดูกเสื่อมสภาพจากการบาดเจ็บหรือโรค องค์ประกอบของมันก็จะเปลี่ยนไปด้วย โดยอาจมีเส้นเลือดและเส้นประสาทงอกเข้าไปข้างใน หรือเนื้อหมอนรองกระดูกที่เคลื่อนอาจกดทับรากประสาท
ทั้งหมดนี้อาจก่ออาการปวดหลังได้

**ความรู้สึกเจ็บ**
ความเจ็บปวดเกิดขึ้นเป็นการตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่สร้างความเสียหายหรืออาจสร้างความเสียหายต่อเนื้อเยื่อของร่างกาย 
มีสี่ขั้นตอนหลักคือ การถ่ายโอนความรู้สึก การส่งความรู้สึก การรับรู้ความรู้สึก และการปรับเปลี่ยนความรู้สึก (modulation)
เซลล์ประสาทที่ตรวจจับความเจ็บปวดมีตัวเซลล์อยู่ในปมประสาทรากหลัง และมีเส้นใยประสาทที่ส่งสัญญาณไปยังไขสันหลัง
กระบวนการรับรู้ความเจ็บปวดเริ่มต้นขึ้นเมื่อสิ่งเร้าที่ก่อความเจ็บปวดกระตุ้นปลายประสาทรับความรู้สึกที่เหมาะสม 
เซลล์ประสาทชนิดนี้จะเปลี่ยนพลังงานที่ได้รับเป็นสัญญาณไฟฟ้าผ่านการถ่ายโอนความรู้สึก
เส้นใยประสาทหลายชนิดทำหน้าที่ส่งสัญญาณไฟฟ้าจากเซลล์ถ่ายโอนสัญญาณไปยังบริเวณ posterior horn ของไขสันหลัง แล้วส่งต่อไปยังnowrap |ก้านสมอง และจากก้านสมองไปยังสมองส่วนต่างๆ เช่น ทาลามัสและระบบลิมบิก
ในทาลามัส สัญญาณความเจ็บปวดจะส่งต่อไปยัง insular cortex
(ซึ่งเชื่อว่า มีบทบาททำให้ความเจ็บปวดเป็นความรู้สึกต่างกับความรู้สึกอื่น ๆ ในร่างกาย และจูงให้มีพฤติกรรมในการรักษาภาวะธำรงดุลของร่างกาย โดยเป็นความรู้สึกรวมทั้งความคันและความคลื่นไส้วิงเวียน)
และ Anterior cingulate cortex
(ซึ่งเชื่อว่า มีบทบาททางอารมณ์เกี่ยวกับความเจ็บปวด คือก่อทุกข์)
อนึ่ง ความเจ็บปวดที่กำหนดตำแหน่งได้อย่างแม่นยำจะทำให้คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิและทุติยภูมิทำงานด้วย
รวม ๆ แล้วในสมอง สัญญาณความเจ็บปวดจะได้รับการประมวลผลและให้บริบทในกระบวนการรับรู้ความเจ็บปวด
ส่วนในขั้นตอนการปรับเปลี่ยน สมองสามารถควบคุมการส่งสัญญาณมาจากปลายประสาทโดยเพิ่มหรือลดการหลั่งnowrap |สารสื่อประสาท
บางส่วนของระบบการรับความเจ็บปวดและประมวลผลอาจทำงานผิดปกติ 
ทำให้เจ็บปวดโดยไม่มีสาเหตุจากภายนอก รับรู้ความเจ็บปวดมากเกินไปเมื่อมีสาเหตุโดยเฉพาะ หรือทำให้เจ็บปวดเพราะเหตุการณ์ที่ปกติไม่เจ็บ
นอกจากนี้ กลไกการปรับเปลี่ยนความเจ็บปวดอาจทำงานผิดปกติ 
ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับอาการปวดเรื้อรัง

**การวินิจฉัย == 
เนื่องจากโครงสร้างของหลังส่วนล่างมีความซับซ้อน ความเจ็บปวดที่รายงานจะขึ้นอยู่กับบุคคลคือเป็นอัตวิสัย โดยได้รับอิทธิพลจากปัจจัยต่างๆ ทางสังคม ทำให้วินิจฉัยอาการปวดหลังส่วนล่างได้ไม่ง่าย
แม้สาเหตุส่วนใหญ่จะมาจากกล้ามเนื้อและข้อต่อ แต่ก็ต้องแยกออกจากปัญหาทางระบบประสาท เนื้องอกในกระดูกสันหลัง กระดูกสันหลังหัก และการติดเชื้อ เป็นต้น
รหัส ICD-10 สำหรับอาการปวดหลังส่วนล่างคือ M54.5

**การจำแนกประเภท === 
มีวิธีการจำแนกอาการปวดหลังส่วนล่างหลายวิธี โดยไม่มีมติว่าวิธีใดดีที่สุด
มีอาการสามประเภทโดยแบ่งตามสาเหตุ ได้แก่ - เหตุกลไกทางกายภาพ (mechanical) เช่น การเคล็ดของกระดูกและกล้ามเนื้อที่ไม่ทราบสาเหตุ หมอนรองกระดูกเคลื่อน รากประสาทถูกกดทับ หมอนรองกระดูกหรือข้อเสื่อม และกระดูกสันหลังหัก - เหตุที่ไม่ใช่กลไกทางกายภาพ (non-mechanical) เช่น เนื้องอก การอักเสบ (เช่น spondyloarthritis) และการติดเชื้อ - เหตุปวดต่างที่จากอวัยวะภายใน เช่น โรคถุงน้ำดี โรคนิ่วไต การติดเชื้อในไต และท่อเลือดแดงโป่งพอง เป็นต้น
ส่วนใหญ่ (ประมาณ 90% หรือมากกว่า) ของอาการปวดหลังส่วนล่างเกิดจากกลไกทางกายภาพหรือระบบกล้ามเนื้อและกระดูก
ในกลุ่มนี้ ประมาณ 75% จะไม่สามารถระบุสาเหตุโดยเฉพาะได้ แต่เชื่อว่าเกิดจากกล้ามเนื้อเคล็ดหรือเส้นเอ็นบาดเจ็บ
ในกรณีน้อยมาก จะเกิดจากปัญหาทั่วทั้งร่างกายหรือทางจิตวิทยา เช่น ไฟโบรไมอัลเจีย หรือโรคโซมาโตฟอร์ม (โรคทางร่างกายที่มีสาเหตุจากจิตใจ)
อาการปวดหลังส่วนล่างสามารถจำแนกตามอาการได้ 
แบบปวดกระจายที่ไม่เปลี่ยนตามการเคลื่อนไหว จำกัดอยู่ที่หลังส่วนล่างโดยไม่ร้าวไปเกินก้น จัดเป็นอาการปวดแบบไม่รู้สาเหตุ (nonspecific) ซึ่งเป็นประเภทที่พบบ่อยที่สุด
อาการปวดที่ร้าวลงขาต่ำกว่าหัวเข่า เกิดขึ้นข้างเดียวในกรณีหมอนรองกระดูกเคลื่อน หรือเกิดขึ้นทั้งสองข้างในกรณีช่องกระดูกสันหลังตีบ
และปวดมากน้อยโดยเปลี่ยนไปตามท่าทางหรือการปรับเปลี่ยนบางอย่าง จัดเป็นแบบรากประสาท (radicular) พบได้ใน 7% ของผู้ป่วย
อาการปวดที่มาพร้อมกับสัญญาณเตือนเช่น การบาดเจ็บ ไข้ ประวัติมะเร็ง หรือกล้ามเนื้ออ่อนแรงอย่างมีนัยสำคัญ อาจบ่งบอกถึงปัญหาร้ายแรง 
จึงจัดว่า "จำเป็นต้องได้รับการดูแลเร่งด่วนหรือเฉพาะทาง"
อาการสามารถจำแนกตามระยะเวลาเป็นแบบเฉียบพลัน กึ่งเรื้อรัง (หรือกึ่งเฉียบพลัน) และเรื้อรังได้ 
ระยะเวลาที่แน่นอนสำหรับแต่ละประเภทอาจไม่มีมติเป็นสากล แต่โดยทั่วไป อาการปวดที่นานไม่เกิน 6 สัปดาห์จัดว่าเป็นแบบเฉียบพลัน 
อาการปวดที่นาน 6–12 สัปดาห์จัดเป็นแบบกึ่งเรื้อรัง 
และที่นานกว่า 12 สัปดาห์เป็นแบบเรื้อรัง
แนวทางการรักษาและพยากรณ์โรคอาจเปลี่ยนแปลงไปตามระยะเวลาของอาการ

**สัญญาณเตือน === 
การมีสัญญาณเตือน (red flags) บ่งชี้ให้ตรวจเพิ่มเติมเพื่อหาปัญหาที่ร้ายแรงกว่าซึ่งอาจต้องรักษาโดยด่วนหรือเฉพาะทาง
แต่การมีสัญญาณเตือนก็ไม่ได้หมายความว่ามีปัญหาที่มีนัยสำคัญ
เพราะเป็นเพียงข้อบ่งชี้
และกรณีโดยมากที่มีสัญญาณเตือนก็ไม่มีปัญหามูลฐานที่ร้ายแรง
หากไม่มีสัญญาณเตือน การสร้างภาพเพื่อวินิจฉัยหรือการตรวจแหล็บในช่วง 4 สัปดาห์แรกหลังเริ่มมีอาการไม่พบว่ามีประโยชน์
ประโยชน์ของสัญญาณเตือนหลายอย่างไม่มีหลักฐานที่ดี
ที่มีประโยชน์มากที่สุดในการตรวจหากระดูกหักได้แก่ อายุมากขึ้น การใช้คอร์ติโคสเตอรอยด์ และการได้รับบาดเจ็บอย่างมีนัยสำคัญโดยเฉพาะหากมีรอยที่ผิวหนัง
ตัวบ่งชี้ที่ดีที่สุดของมะเร็งคือประวัติการเป็นมะเร็งมาก่อน
เมื่อตัดสาเหตุอื่นออกแล้ว ผู้ที่มีอาการปวดหลังส่วนล่างที่ไม่ทราบสาเหตุมักได้รับการรักษาตามอาการโดยไม่มีการกำหนดสาเหตุที่แน่ชัด
การค้นหาปัจจัยอื่นๆ ที่อาจทำให้การวินิจฉัยซับซ้อนขึ้น เช่น ภาวะซึมเศร้า การใช้สารเสพติด หรือแรงจูงใจเกี่ยวกับการเรียกร้องเงินประกัน อาจมีประโยชน์

**การตรวจ**
มีข้อบ่งชี้ให้ถ่ายภาพเพื่อการวินิจฉัยหากมีสัญญาณเตือน หรือมีอาการทางระบบประสาทที่ไม่หาย หรืออาการปวดไม่ทุเลาหรือแย่ลง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แนะนำให้ถ่ายภาพตั้งแต่ต้นๆ (ด้วยเอ็มอาร์ไอหรือเอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์) ในกรณีที่สงสัยว่ามีมะเร็ง ติดเชื้อ 
หรือมีกลุ่มอาการ cauda equina syndrome
เอ็มอาร์ไอดีกว่าเอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์เล็กน้อยในการระบุโรคหมอนรองกระดูก
ดีกว่าในการระบุช่องไขสันหลังตีบบางชนิด (เช่น ที่เกิดในช่องบรรจุไขสันหลัง) และเท่ากันสำหรับช่องไขสันหลังตีบบางชนิด (เช่น ซึ่งเกิดที่ช่องระหว่างกระดูกไขสันหลังเหตุกระดูก)
มีการทดสอบทางกายภาพไม่กี่อย่างเท่านั้นที่มีประโยชน์
การตรวจด้วยการให้ยกขาขึ้นตั้งฉากกับตัวเมื่อนอน (straight leg raise) เกือบจะเป็นบวกเสมอในผู้ที่มีหมอนรองกระดูกเคลื่อน
การทำ lumbar provocative discography
อาจเป็นประโยชน์ในการระบุหมอนรองกระดูกระหว่างข้อโดยเฉพาะที่เป็นสาเหตุในผู้มีอาการเรื้อรังและรุนแรง
หัตถการเพื่อรักษา เช่น การบล็อกหลัง สามารถใช้ระบุระดับข้อที่มาของความเจ็บปวด
มีหลักฐานบางส่วนที่สนับสนุนให้ฉีดยาชนิดต่างๆ เช่นที่ข้อต่อหน้าประกบของกระดูกสันหลัง (facet joint injection), transforminal epidural injection และ sacroiliac injection เป็นการทดสอบวินิจฉัย
การทดสอบทางกายภาพอื่นๆ เช่น การประเมินภาวะกระดูกสันหลังคด กล้ามเนื้ออ่อนแรงหรือฝ่อลีบ และการมีรีเฟล็กซ์บกพร่อง ส่วนใหญ่มีประโยชน์น้อย
อาการปวดหลังส่วนล่างเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไปพบแพทย์มากที่สุด
แต่อาการที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็มักจะหายไปเอง
ดังนั้น หากประวัติผู้ป่วยและการตรวจร่างกายไม่ชี้ถึงโรคโดยเฉพาะๆ สมาคมแพทย์แนะนำไม่ให้ตรวจด้วยการถ่ายภาพเช่น เอกซเรย์ เอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์ และเอ็มอาร์ไอ
ผู้ป่วยอาจต้องการตรวจ แต่หากไม่มีสัญญาณเตือน
ก็ถือว่าไม่จำเป็น
การตรวจด้วยภาพเพิ่มค่าใช้จ่ายและสัมพันธ์กับอัตราการผ่าตัดที่สูงขึ้นโดยไม่มีประโยชน์โดยรวม
รังสีที่ใช้ในการตรวจก็อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
กรณีที่ทำภาพน้อยกว่า 1% ระบุสาเหตุที่เป็นปัญหาได้
การตรวจภาพถ่ายยังอาจพบความผิดปกติที่ไม่เป็นอันตราย ทำให้ผู้ป่วยต้องการตรวจเพิ่มโดยไม่จำเป็น หรือกังวลมากขึ้น

**การป้องกัน**
แนะนำให้ออกกำลังกายเมื่อมีอาการปวดหลังส่วนล่างที่ระบุสาเหตุไม่ได้
วิธีลดความปวดที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือการยืดกล้ามเนื้อส่วนลำตัว สะโพก และขา 
ส่วนการผ่อนคลายและการออกกำลังกายเพื่อปรับปรุงท่าทางไม่ได้ทำให้ปวดน้อยลง
การออกกำลังกายเพียงอย่างเดียวหรือร่วมกับการให้ความรู้ดูจะมีประโยชน์เพื่อป้องกันอาการปวดหลังส่วนล่าง
การออกกำลังกายน่าจะมีประสิทธิภาพในการป้องกันการกลับมาของอาการในผู้ที่ปวดนานเกินหกสัปดาห์
งานทบทวนอาการปวดหลังส่วนล่างเรื้อรังปี2007 พบว่า ที่นอนแข็งไม่น่าจะช่วยบรรเทาอาการปวดได้เท่าที่นอนแข็งปานกลาง
ส่วนการทบทวนในปี2020 ระบุว่ายังไม่มีงานวิจัยยังเพียงพอที่จะให้ความเห็นเกี่ยวกับความแข็งของที่นอน
มีหลักฐานน้อยหรือแทบไม่มีเลยว่าสายรัดหลังช่วยป้องกันอาการมากกว่าการให้ความรู้เกี่ยวกับวิธีการยกของที่เหมาะสม
แผ่นรองในรองเท้าไม่ช่วยป้องกันอาการปวดหลังส่วนล่าง
การศึกษาได้พิสูจน์แล้วการแทรกแซงเพื่อลดความเจ็บปวดและความพิการในการทำงาน จำต้องมีการแทรกแซงทางจิตวิทยาร่วมด้วย เพื่อปรับปรุงแรงจูงใจและทัศนคติของผู้ป่วยในเรื่องการฟื้นฟู
การให้ความรู้เกี่ยวกับการบาดเจ็บและผลกระทบต่อสุขภาพจิตของบุคคลนั้นสำคัญพอๆ กับการฟื้นฟูร่างกาย 
อย่างไรก็ตาม การแทรกแซงเหล่านี้ควรดำเนินการร่วมกับโปรแกรมการออกกำลังกายบำบัดที่มีแนวทางชัดเจน โดยได้การช่วยเหลือจากนักกายภาพบำบัดที่เชี่ยวชาญ 

**การจัดการ**
คนส่วนใหญ่ที่มีอาการปวดหลังส่วนล่างแบบเฉียบพลันหรือกึ่งเฉียบพลันมักดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปไม่ว่าจะรักษาหรือไม่
โดยมักดีขึ้นในเดือนแรก
แม้จะทำให้กลัวแล้วไม่ทำกิจกรรม แต่พบว่านี่ทำให้พิการยิ่งขึ้น
จึงแนะนำให้ทำกิจกรรมเป็นปกติ โดยหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่ทำให้อาการแย่ลง และรู้จักดูแลตนเองเกี่ยวกับอาการ
การจัดการอาการปวดหลังส่วนล่างจะขึ้นอยู่กับสาเหตุสามประเภทหลัก ได้แก่ เหตุกลไกทางกายภาพ เหตุที่ไม่ใช่กลไก และเหตุอาการปวดต่างที่
สำหรับอาการปวดเฉียบพลันที่สร้างปัญหาเพียงเล็กน้อยจนถึงปานกลาง เป้าหมายคือการฟื้นฟูให้ทำกิจได้ตามปกติ ให้กลับไปทำงานได้ และลดความเจ็บปวดให้น้อยที่สุด 
โดยปกติแล้ว ภาวะนี้ไม่ร้ายแรง สามารถหายเองได้โดยไม่ต้องทำอะไรมาก 
และการฟื้นฟูจะดีขึ้นหากพยายามกลับไปทำกิจกรรมตามปกติโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทนความเจ็บปวดได้
การให้ทักษะรับมือกับอาการด้วยการยืนยันความจริงเหล่านี้ช่วยให้ฟื้นฟูได้เร็วขึ้น
สำหรับผู้ที่มีอาการปวดหลังส่วนล่างแบบกึ่งเรื้อรังหรือเรื้อรัง โปรแกรมการรักษาแบบสหวิทยาการอาจช่วยได้
สำหรับอาการแบบเรื้อรัง แนะนำให้เริ่มต้นการรักษาด้วยวิธีที่ไม่ใช้ยา
ซึ่งรวมถึงการออกกำลังกาย กายภาพบำบัดแบบสหวิทยาการ การฝังเข็ม การลดความเครียดอิงสติ (หลักฐานคุณภาพปานกลาง), 
ไท้เก๊ก โยคะ และการออกกำลังกายโดยควบคุมการเคลื่อนไหว (หลักฐานคุณภาพต่ำ)
หากวิธีเหล่านี้ไม่ได้ผลพอ แนะนำให้ใช้ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (NSAIDs)
ไม่แนะนำให้ใช้ยาพาราเซตามอลและสเตียรอยด์ชนิดออกฤทธิ์ทั่วร่างกาย เพราะไม่มีประสิทธิภาพในการบรรเทาอาการปวดหลังเฉียบพลันหรือกึ่งเรื้อรัง
การออกกำลังกายเชิงกายภาพบำบัดเพื่อเสริมเสถียรภาพของกระดูกสันหลังส่วนเอว และการบำบัดด้วยมือ พบว่าลดอาการปวดของผู้ป่วยได้ 
การบำบัดด้วยมือและผลของการเสริมสเถียรภาพมีผลใกล้เคียงกันในการบรรเทาอาการ ซึ่งมีผลดีกว่าการออกกำลังกายทั่วไป
การออกกำลังกายที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในการลดอาการปวดหลังเป็นประเภทที่เสริมความแข็งแรงของแกนกลางลำตัวและประเภทผสม 
การออกกำลังกายที่แนะนำชนิดหนึ่งคือโปรแกรมออกกำลังกายแบบแอโรบิก โดยให้ออกกำลังกายรวม 12 ชั่วโมงในช่วง 8 สัปดาห์
ความทุกข์ที่เกิดจากอาการส่งผลอย่างมากต่อความเจ็บปวดและความพิการโดยรวม 
ดังนั้น กลยุทธ์การรักษาที่มุ่งเปลี่ยนความเชื่อและพฤติกรรม เช่น การบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม อาจมีประโยชน์
การรักษาที่ผู้ป่วยปวดหลังส่วนล่างโดยมากทั่วโลกได้ ต่างกับที่แนะนำในแนวทางเวชปฏิบัติอย่างพอสมควร
ปัจจัยรวมทั้งการมีให้บริการ การเข้าถึงได้ และรูปแบบการชำระค่าบริการ เช่น ประกันสุขภาพและระบบบริการสาธารณสุข

**การจัดการทางกายภาพ**

**อาการแบบเฉียบพลัน**
แนะนำให้เพิ่มกิจกรรมทางกายโดยทั่วไป แต่ก็ไม่สัมพันธ์อย่างชัดเจนกับอาการปวด ความพิการ หรือการกลับไปทำงานได้เมื่อใช้รักษาอาการปวดเฉียบพลัน
มีหลักฐานคุณภาพต่ำถึงปานกลางที่สนับสนุนให้เดินสำหรับอาการปวดเฉียบพลัน
การออกกำลังกายแบบแอโรบิก เช่น การเดินเพิ่มเรื่อยๆ (progressive walking) ดูเหมือนจะมีประโยชน์ต่ออาการปวดหลังส่วนล่างแบบเฉียบพลันและกึ่งเฉียบพลัน แนะนำเป็นอย่างยิ่งสำหรับอาการปวดหลังเรื้อรัง และแนะนำหลังการผ่าตัด
การออกกำลังกายแบบเคลื่อนไหวไปในทางโดยเฉพาะๆ (directional exercise) ซึ่งมุ่งจำกัดอาการปวดหลังส่วนล่าง แนะนำสำหรับอาการแบบกึ่งเฉียบพลัน แบบเรื้อรัง และแบบร้าวลงขา 
การออกกำลังกายประเภทนี้จะได้ผลก็ต่อเมื่อช่วยจำกัดอาการปวดได้
ไม่แนะนำการออกกำลังกายที่มีแต่การยืดเหยียดเพียงอย่างเดียวสำหรับอาการแบบเฉียบพลัน
การยืดเหยียดโดยเฉพาะหากมีช่วงการเคลื่อนไหวที่จำกัด 
อาจขัดขวางความก้าวหน้าของการรักษาในอนาคต เช่น การออกกำลังกายที่จำกัดการออกแรงเกินหรือที่จำกัดการเคลื่อนไหว
โยคะและไท้เก๊กไม่แนะนำสำหรับอาการแบบเฉียบพลันหรือกึ่งเฉียบพลัน แต่แนะนำสำหรับแบบเรื้อรัง
กายภาพบำบัดด้วยวิธีแมคเคนซีมีประสิทธิภาพในระดับหนึ่งสำหรับอาการเฉียบพลันที่เกิดซ้ำ แต่ประโยชน์ในระยะสั้นไม่ปรากฏว่ามีนัยสำคัญ
มีหลักฐานเบื้องต้นที่สนับสนุนการประคบร้อนอาการแบบเฉียบพลันและกึ่งเฉียบพลัน
แต่มีหลักฐานน้อยในการใช้การประคบร้อนหรือประคบเย็นสำหรับอาการแบบเรื้อรัง
มีหลักฐานอ่อนที่ชี้ว่าเข็มขัดพยุงหลังอาจช่วยลดจำนวนวันที่ขาดงาน แต่ไม่มีหลักฐานว่าสามารถช่วยลดอาการปวดได้
การบำบัดด้วยอัลตราซาวด์และคลื่นกระแทกไม่มีประสิทธิภาพ จึงไม่แนะนำ
การดึงกระดูกสันหลังส่วนเอว (lumbar traction) ไม่มีประสิทธิภาพสำหรับอาการแบบร้าวลงขา
ยังไม่ชัดเจนด้วยว่าอุปกรณ์พยุงหลังส่วนเอวมีประสิทธิภาพในการรักษาหรือไม่

**อาการแบบเรื้อรัง**
การบำบัดด้วยการออกกำลังกายมีประสิทธิภาพในการลดความเจ็บปวด
และช่วยปรับปรุงสมรรถภาพทางกาย, ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว และสุขภาพจิตในผู้ที่มีอาการเรื้อรัง
ช่วยปรับปรุงการใช้การได้ในระยะยาว
และดูเหมือนจะลดอัตราการกลับเป็นซ้ำได้นานถึงหกเดือนหลังจากจบโปรแกรม
เมื่อเปรียบเทียบกับการไม่ได้รับการรักษา การดูแลตามปกติ หรือยาหลอก การออกกำลังกายช่วยบรรเทาอาการปวดได้ตามหลักฐานที่มีความแน่นอนต่ำ
อย่างไรก็ตาม ก็มีผลเพียงเล็กน้อยในการปรับปรุงให้ทำกิจกรรมต่างๆ ได้อย่างไม่จำกัดยิ่งขึ้นตามหลักฐานที่มีความแน่นอนปานกลาง
ไม่มีหลักฐานว่าการบำบัดด้วยการออกกำลังกายรูปแบบใดมีประสิทธิภาพมากกว่าวิธีอื่นๆ
ดังนั้น จึงสามารถเลือกรูปแบบได้ตามความต้องการของผู้ป่วยหรือผู้ให้การรักษา ตามความพร้อมและค่าใช้จ่าย
เทคนิคอเล็กซานเดอร์ (Alexander technique) ดูเหมือนจะมีประโยชน์สำหรับอาการปวดหลังเรื้อรัง
มีหลักฐานบ้างว่า โยคะอาจมีประโยชน์เล็กน้อย
หากผู้ป่วยมีแรงจูงใจ แนะนำให้ใช้โยคะและไท้เก๊กเพื่อเป็นการรักษาอีกอย่างสำหรับอาการเรื้อรัง
แต่ไม่แนะนำสำหรับอาการเฉียบพลันหรือกึ่งเฉียบพลัน
การออกกำลังกายเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหว ซึ่งใช้การเคลื่อนไหวที่ได้คำแนะนำและใช้กล้ามเนื้อปกติในงานง่ายๆ แล้วค่อยๆ ให้ทำงานที่ซับซ้อนขึ้น ลดความเจ็บปวดและปรับปรุงให้ทำกิจได้ดีขึ้น โดยโปรแกรมอาจทำนานถึง 20 สัปดาห์
แต่ก็ไม่มีผลต่างเมื่อเทียบกับการบำบัดด้วยมือและการออกกำลังกายรูปแบบอื่นๆ
การออกกำลังกายเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวร่วมกับการบำบัดด้วยมือ ช่วยลดความรุนแรงของอาการปวดได้ในระดับใกล้เคียงกับการสร้างกำลังและความแข็งแรงทั่วไป 
อย่างไรก็ตาม อย่างหลังเท่านั้นที่ช่วยเพิ่มความทนทานและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ พร้อมทั้งลดระดับความพิการที่ผู้ป่วยระบุเอง
การบำบัดด้วยการออกกำลังกายในน้ำ (aquatic therapy) เป็นทางเลือกที่แนะนำสำหรับผู้ที่มีปัญหาสุขภาพอื่นร่วมด้วย เช่น โรคอ้วนขั้นรุนแรง โรคข้อเสื่อม หรือภาวะอื่นที่จำกัดการรักษาด้วยการเดินเพิ่มเรื่อยๆ (progressive walking) 
แนะนำการบำบัดในน้ำสำหรับผู้ที่มีอาการเรื้อรังหรือกึ่งเฉียบพลันร่วมกับปัญหาสุขภาพอื่นๆ 
แต่ก็ไม่แนะนำสำหรับผู้ไม่มีปัญหาร่วมชนิดที่จำกัดการรักษาด้วยการเดินเพิ่มเรื่อยๆ
มีหลักฐานคุณภาพต่ำถึงปานกลางที่สนับสนุนว่า การออกกำลังกายแบบพิลาทิสช่วยลดอาการปวดและความพิการในผู้ที่มีอาการปวดหลังส่วนล่าง
แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าดีกว่าการออกกำลังกายรูปแบบอื่นๆ ในการรักษา
ผู้ป่วยอาการเรื้อรังที่ได้รับการฟื้นฟูแบบสหวิทยาการเชิงชีว-จิต-สังคม (biopsychosocial rehabilitation) 
มีแนวโน้มที่จะมีอาการปวดและความพิการลดลงมากกว่าผู้ที่ได้รับการรักษาแบบปกติหรือการรักษาทางกายภาพบำบัดเพียงอย่างเดียว 
MBR ยังมีผลบวกต่อการไปทำงานได้ของผู้ป่วยเมื่อเทียบกับกายภาพบำบัด 
ผลลัพธ์ของ MBR อยู่ในระดับปานกลาง และควรชั่งประโยชน์กับเวลาและทรัพยากรที่ต้องใช้ในโปรแกรม MBR
การกระตุ้นเส้นประสาทส่วนปลาย (peripheral nerve stimulation) ซึ่งเป็นหัตถการที่ต้องผ่าต้องตัดน้อย อาจมีประโยชน์ในกรณีเรื้อรังที่ไม่ตอบสนองต่อวิธีการรักษาอื่นๆ
แต่หลักฐานที่สนับสนุนก็ยังไม่แน่ชัด และยังไม่มีประสิทธิภาพสำหรับอาการปวดที่ร้าวลงขาอีกด้วย
หลักฐานการใช้แผ่นรองในรองเท้าเป็นวิธีรักษายังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัด
การกระตุ้นเส้นประสาทด้วยไฟฟ้าผ่านผิวหนัง (Transcutaneous electrical nerve stimulation) ไม่พบว่ามีประสิทธิภาพในการรักษาอาการเรื้อรัง
มีงานวิจัยน้อยที่รองรับให้ใช้เครื่องยืดหลังส่วนล่าง (lumbar extension machine) จึงไม่แนะนำ

**ยา**
เมื่อการรักษาเบื้องต้นโดยไม่ใช้ยาไม่ได้ผลพอ จึงอาจแนะนำให้ใช้ยา
เนื่องจากยาแก้ปวดมีประสิทธิภาพบ้างเท่านั้น ผลที่คาดหวังจึงอาจต่างกับความเป็นจริง ซึ่งอาจลดความพึงพอใจ
ยาที่มักจ่ายเป็นอันดับแรกคือพาราเซตามอล, ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (คือ NSAID แต่ไม่รวมแอสไพริน) หรือยาคลายกล้ามเนื้อ ซึ่งมักพอสำหรับคนส่วนใหญ่
ประโยชน์ของ NSAID เชื่อว่ามีเพียงเล็กน้อย
แต่มีประสิทธิภาพมากกว่าพาราเซตามอลซึ่งอาจไม่มีผลยิ่งกว่ายาหลอกในการบรรเทาอาการปวด, การปรับปรุงคุณภาพชีวิต หรือการทำกิจในชีวิตประจำวัน
แต่ NSAID มีความเสี่ยงผลข้างเคียงที่สูงขึ้น เช่น ไตวาย แผลในกระเพาะอาหาร โดยอาจรวมถึงปัญหาหัวใจ 
ดังนั้นจึงควรใช้ในขนาดต่ำสุดที่มีประสิทธิภาพและในระยะเวลาสั้นที่สุด
NSAIDs มีหลายกลุ่ม 
ไม่มีหลักฐานสนับสนุนว่าชนิดยับยั้ง COX-2 (COX-2 inhibitor) ให้ประโยชน์มากกว่า NSAID กลุ่มอื่นๆ
นาพรอกเซนอาจปลอดภัยสุด
ยาคลายกล้ามเนื้ออาจมีประโยชน์
คอร์ติโคสเตอรอยด์แบบออกฤทธิ์ทั่วร่างกายบางครั้งแนะนำสำหรับอาการปวดหลังส่วนล่าง และอาจให้ประโยชน์เล็กน้อยในระยะสั้นสำหรับอาการแบบร้าวลงขา 
แต่ประโยชน์สำหรับอาการที่ไม่ร้าวลงขา รวมถึงขนาดยาและระยะเวลาที่เหมาะสมในการรักษายังไม่ชัดเจน
ในปี2022 ศูนย์ควบคุมโรคติดต่อสหรัฐ (Centers for Disease Control) ได้ออกแนวทางสำหรับการใช้ยาโอปิออยด์ในการจัดการอาการปวดเรื้อรัง
โดยระบุว่า การใช้โอปิออยด์ไม่ใช่การรักษาที่แนะนำในการจัดการอาการปวดเรื้อรัง เนื่องจากมีความเสี่ยงสูงรวมถึงการเสพติด การใช้ยาเกินขนาดโดยอุบัติเหตุ และการเสียชีวิต
กลุ่มผู้เชี่ยวชาญต่างๆ แนะนำไม่ให้ใช้โอปิออยด์ในระยะยาวอย่างทั่วไปสำหรับอาการเรื้อรัง
ดังนั้น หากอาการปวดไม่ลดลงเพียงพอ อาจแนะนำให้ใช้โอปิออยด์ในระยะสั้น เช่น มอร์ฟีน
แม้ว่าผลที่ได้ในระยะยาวจะแย่กว่า
หากต้องใช้ยา ควรมีกำหนดการหยุดยาที่ชัดเจน เมื่อความเสี่ยงของยาเกินกว่าประโยชน์ที่ได้รับ
ยาเหล่านี้เสี่ยงการเสพติด อาจมีปฏิกิริยาเชิงลบกับยาอื่น และเสี่ยงผลข้างเคียงสูงขึ้น เช่น เวียนศีรษะ คลื่นไส้ และท้องผูก
การรักษาอาการปวดหลังส่วนล่างเรื้อรังด้วยโอปิออยด์เพิ่มความเสี่ยงใช้ยาอย่างผิดกฎหมายตลอดชีวิต
และผลของยาในระยะยาวสำหรับอาการปวดหลังส่วนล่างยังไม่แน่ชัด
สำหรับผู้สูงอายุที่มีอาการเรื้อรัง อาจใช้โอปิออยด์ในผู้ที่ไม่สามารถใช้ NSAIDs ได้เนื่องจากเสี่ยงเกินไป เช่น ผู้มีเบาหวาน ปัญหากระเพาะอาหาร หรือปัญหาหัวใจ 
อาจมีประโยชน์สำหรับผู้ป่วยบางคนที่มีอาการปวดเหตุโรคเส้นประสาท (neuropathic pain)
ยาแก้ซึมเศร้ากลุ่ม Serotonin–norepinephrine reuptake inhibitor อาจมีผลเล็กน้อยในการบรรเทาอาการเรื้อรัง แต่ก็มีผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ 
ส่วนการใช้ยากลุ่ม SSRI และกลุ่มไตรไซคลิกขาดหลักฐาน
แม้ยากันชัก เช่น gabapentin, pregabalin และ topiramate บางครั้งใช้รักษาอาการเรื้อรัง แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานสนับสนุนว่ามีประโยชน์
ยาสเตียรอยด์ชนิดรับประทานยังไม่พบว่ามีประโยชน์ในการรักษา
การฉีดยาที่ข้อต่อหน้าประกบ และการฉีดสเตียรอยด์เข้าหมอนรองกรดูก ไม่มีประสิทธิภาพในผู้ที่มีอาการปวดแบบไม่ร้าวลงขา 
แต่อาจพิจารณาสำหรับผู้มีอาการอย่างต่อเนื่องแบบร้าวลงขา
การฉีดสเตียรอยด์เข้าช่องเหนือเยื่อดูร่า (epidural corticosteroid injections) อาจให้ผลดีเล็กน้อยแต่ไม่แน่นอนในระยะสั้นสำหรับผู้ที่มีอาการร้าวลงขา และไม่มีประโยชน์ในระยะยาว
โดยยังเสี่ยงผลข้างเคียงด้วย

**การผ่าตัด**
การผ่าตัดอาจมีประโยชน์สำหรับผู้ที่มีหมอนรองกระดูกเคลื่อน (herniated disc) ซึ่งทำให้ปวดร้าวลงขาอย่างรุนแรง ขาอ่อนแรงอย่างมาก มีปัญหาทางกระเพาะปัสสาวะ หรือควบคุมการถ่ายอุจจาระไม่ได้
และยังอาจมีประโยชน์สำหรับผู้มีช่องไขสันหลังตีบ
หากไม่พบปัญหาดังกล่าวข้างต้น ยังไม่มีหลักฐานที่ชี้ชัดของประโยชน์การผ่าตัด
การผ่าตัดหมอนรองกระดูกบางส่วน (discectomy) ซึ่งเป็นการนำหมอนรองกระดูกที่กดทับเส้นประสาทแล้วทำให้ปวดขาออกบางส่วน 
อาจบรรเทาอาการปวดได้เร็วกว่าการรักษาแบบไม่ผ่าตัด
โดยมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าในช่วงหนึ่งปีแรก แต่ไม่ต่างกันในช่วง 4–10 ปี
การผ่าตัดแบบ microdiscectomy (เป็นการผ่าตัดแบบรุกล้ำน้อยกว่า) ยังไม่มีหลักฐานว่ามีผลลัพธ์ที่ดีกว่า discectomy ธรรมดา
สำหรับภาวะอื่นๆ ส่วนใหญ่ ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอให้แนะนำการผ่าตัดเพื่อรักษา
ผลการผ่าตัดในระยะยาวต่อโรคหมอนรองกระดูกเสื่อมยังไม่ชัดเจน
แม้ว่าการผ่าตัดแบบรุกล้ำน้อยกว่าจะทำให้ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันประสิทธิผลที่เพียงพอ
สำหรับผู้ที่มีอาการปวดหลังส่วนล่างเฉพาะที่เหตุหมอนรองกระดูกเสื่อม มีหลักฐานสนับสนุนว่าการผ่าตัดเชื่อมกระดูกสันหลัง (spinal fusion) 
ให้ผลลัพธ์เทียบเท่ากับการทำกายภาพบำบัดอย่างหนัก และดีกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการวิธีการแบบไม่ผ่าตัดที่ไม่หนักหน่วง
สำหรับผู้มีอาการจากเหตุกระดูกสันหลังเคลื่อน (ไม่ใช่แต่กำเนิด) ซึ่งไม่ดีขึ้นหลังจากรักษาด้วยวิธีดั้งเดิม อาจพิจารณาการผ่าตัดเชื่อมกระดูกสันหลัง
แม้ว่ามีผู้ได้ผลดีจากวิธีนี้น้อย
และการเปลี่ยนหมอนรองกระดูกอาจไม่เกิดผลที่ต่างอย่างสำคัญทางคลินิกเมื่อเทียบกับการเชื่อมกระดูกสันหลัง
มีวิธีการผ่าตัดเชื่อมกระดูกสันหลังหลายอย่าง แต่ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่าวิธีใดดีกว่าวิธีอื่น
การเพิ่มอุปกรณ์ฝังในกระดูกสันหลังเมื่อเชื่อมกระดูกเพิ่มความเสี่ยง แต่ไม่ได้ลดอาการปวดหรือเพิ่มหน้าที่ในการทำงาน
ยังไม่มีหลักฐานสนับสนุนการกระตุ้นไขสันหลังด้วยขั้วไฟฟ้าที่ฝังในร่างกายเนื่องจากปัจจัยเสี่ยงและต้นทุน

**การแพทย์ทางเลือก**
ยังไม่ชัดเจนว่าการแพย์ทางเลือกมีประโยชน์ต่ออาการปวดหลังที่ไม่เรื้อรังหรือไม่
แต่การดูแลทางไคโรแพรกติกหรือการจัดกระดูกสันหลัง (spinal manipulation therapy) ดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพใกล้เคียงกับการรักษาที่แนะนำอื่นๆ สำหรับอาการเรื้อรัง
แนวทางการรักษาของแต่ละประเทศไม่เหมือนกัน บางประเทศไม่แนะนำการจัดกระดูกสันหลัง บางประเทศระบุว่าเป็นทางเลือกเสริม 
และบางประเทศแนะนำให้ใช้ระยะสั้นสำหรับผู้ที่ไม่ดีขึ้นด้วยการรักษาอื่น
งานทบทวนปี2017 แนะนำการจัดกระดูกสันหลังโดยอิงหลักฐานคุณภาพต่ำ
ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะแนะนำการจัดกระดูกสันหลังโดยให้ยาชาหรือยาอื่นๆ
การจัดกระดูกสันหลังไม่มีประโยชน์อย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับการออกกำลังกายควบคุมการเคลื่อนไหว
หลักฐานที่สนับสนุนการรักษาด้วยการฝังเข็มเพื่อบรรเทาอาการแบบเฉียบพลันและเรื้อรังที่มีความสำคัญทางคลินิกนั้นอ่อนมาก
โดยไม่มีความแตกต่างกับการรักษาหลอกในการบรรเทาอาการปวดหรือการปรับปรุงคุณภาพชีวิต
มีหลักฐานที่อ่อนมากว่าการฝังเข็มอาจดีกว่าการไม่รักษาเลยเพื่อบรรเทาอาการโดยทันที
การทบทวนอย่างเป็นระบบปี 2012รายงานว่า สำหรับผู้ที่มีอาการปวดเรื้อรัง การฝังเข็มอาจช่วยลดอาการปวดได้เพียงเล็กน้อยเทียบกับการไม่ได้รับการรักษา 
และได้ผลใกล้เคียงกับการใช้ยา 
แต่ก็ไม่ช่วยในเรื่องความพิการ
ประโยชน์มีเฉพาะช่วงหลังการรักษาแต่ไม่มีเมื่อติดตามผล
การฝังเข็มอาจเป็นทางเลือกสำหรับผู้มีอาการเรื้อรังที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาอื่นๆ เช่น การดูแลแบบอนุรักษนิยมและการใช้ยา
โดยขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้ป่วย กำลังการจ่ายค่าบริการ และการไปหาผู้เชี่ยวชาญที่เหมาะสมได้
การนวดดูเหมือนจะมีประโยชน์ไม่มากสำหรับอาการแบบเฉียบพลัน
แต่ก็ยังดีกว่าไม่รักษา
โดยมีประโยชน์เฉพาะในระยะสั้น
และไม่มีผลต่อการใช้งานได้
สำหรับอาการแบบเรื้อรัง การนวดดีกว่าการไม่ได้รับการรักษาทั้งในด้านความเจ็บปวดและการใช้งานได้ แต่ได้เพียงในระยะสั้น
อย่างไรก็ตาม คุณภาพโดยรวมของหลักฐานอยู่ในระดับต่ำจนผู้วิจัยไม่มั่นใจว่าการนวดเป็นวิธีการรักษาอาการปวดหลังส่วนล่างที่มีประสิทธิภาพ
การนวดแนะนำให้ใช้กับผู้มีอาการแบบกึ่งเฉียบพลันและเรื้อรังบางราย แต่ควรใช้ร่วมกับวิธีการรักษาอื่น เช่น การออกกำลังกายแบบแอโรบิกหรือการฝึกความแข็งแรง 
สำหรับอาการที่ร้าวลงขา จะแนะนำให้ใช้การนวดก็ต่อเมื่ออาการปวดหลังส่วนล่างเป็นอาการหนึ่งเท่านั้น
เครื่องช่วยนวดไม่แนะนำให้ใช้สำหรับรักษาอาการปวดหลังส่วนล่างทุกรูปแบบ
Prolotherapy ซึ่งเป็นการฉีดสารละลายเข้าไปในข้อต่อหรือบริเวณอื่นเพื่อก่อการอักเสบและกระตุ้นการรักษาตัวของร่างกาย 
ไม่พบว่ามีประสิทธิภาพเมื่อใช้เพียงอย่างเดียว แต่อาจมีประโยชน์เมื่อใช้ร่วมกับวิธีการรักษาอื่น
ยาสมุนไพรโดยรวมมีหลักฐานสนับสนุนที่จำกัดมาก
สมุนไพรคือ Harpagophytum (Devil's claw) และ Salix alba (วิลโลว์ขาว) อาจช่วยลดจำนวนผู้ที่รายงานว่ามีอาการปวดรุนแรงได้ 
แต่สำหรับผู้ที่ใช้ยาแก้ปวดอยู่แล้ว ก็จะไม่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ
พริกในรูปของเจลหรือแผ่นแปะ พบว่าช่วยลดความเจ็บปวดและเพิ่มการใช้งานได้
การบำบัดพฤติกรรม (behavioral therapy) อาจมีประโยชน์สำหรับอาการปวดเรื้อรัง
มีหลายรูปแบบ รวมถึงการเรียนรู้ให้เกิดพฤติกรรม (operant conditioning) 
ซึ่งใช้การเสริมแรงเพื่อลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์และเพิ่มพฤติกรรมที่ต้องการ,
การบำบัดความคิดและพฤติกรรม ซึ่งช่วยให้สามารถกำหนดและแก้ไขความคิดและพฤติกรรมเชิงลบ
และการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนการตอบสนองทางสรีรวิทยาของบุคคลต่อความเจ็บปวด
อย่างไรก็ตาม ประโยชน์ของการบำบัดเหล่านี้ค่อนข้างน้อย
ผู้ให้บริการทางการแพทย์อาจจัดโปรแกรมที่รวมการบำบัดพฤติกรรมหลายรูปแบบเข้าด้วยกัน
หลักฐานยังไม่ชัดเจนว่าการลดความเครียดอิงสติ (ToReplace) ช่วยลดความรุนแรงของอาการเรื้อรังหรือความพิการที่เกี่ยวข้องหรือไม่
แต่ชี้ว่า อาจช่วยผู้ป่วยให้ยอมรับความเจ็บปวดได้ดีขึ้น
มีหลักฐานเบื้องต้นสนับสนุนการรักษาด้วย neuroreflexotherapy (NRT) เป็นการฝังชิ้นโลหะขนาดเล็กใต้ผิวหนังบริเวณหูและหลัง สำหรับอาการปวดหลังส่วนล่างที่ไม่รู้สาเหตุ
การฟื้นฟูเชิงชีวจิตสังคมแบบสหวิทยาการ (multidisciplinary biopsychosocial rehabilitation) ซึ่งเน้นรักษาทั้งร่างกายและจิตใจ อาจช่วยบรรเทาอาการปวดหลังได้ แต่หลักฐานยังมีจำกัด
ไม่มีหลักฐานคุณภาพดีที่สนับสนุนการตัดเส้นประสาทด้วยคลื่นความถี่วิทยุ (radiofrequency denervation) เพื่อบรรเทาอาการปวด
พบว่าการใช้เทปติด (KT Tape หรือ elastic therapeutic tape) ไม่ดีกว่าวิธีอื่นๆ ที่ยอมรับเพื่อบรรเทาอาการแบบเรื้อรังที่ไม่รู้สาเหตุ

**การให้ความรู้**
มีหลักฐานที่ดีว่า การให้ความรู้สามารถช่วยบรรเทาอาการปวดหลังส่วนล่างได้ 
โดยการให้ความรู้เป็นเวลา 2.5 ชั่วโมงมีประสิทธิภาพมากกว่าการดูแลตามปกติเพื่อช่วยให้กลับไปทำงานได้ทั้งในระยะสั้นและระยะยาว
นี้มีประสิทธิภาพกับผู้มีอาการเฉียบพลัน ไม่ใช่ผู้มีอาการเรื้อรัง
อย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพของการฝึกอบรมเพื่อป้องกันอาการปวดหลังในผู้ที่ทำงานยกย้ายพัสดุยังไม่ชัดเจน 
แต่หลักฐานคุณภาพปานกลางไม่พบว่าสามารถป้องกันอาการปวดหลัง

**พยากรณ์โรค**
โดยรวมแล้ว อาการปวดหลังส่วนล่างแบบเฉียบพลันมีผลลัพธ์ที่ดี
อาการปวดและความพิการมักดีขึ้นอย่างมากในช่วง 6 สัปดาห์แรก โดยมีการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ในอัตรา 40–90%
สำหรับผู้ที่ยังมีอาการหลังจาก 6 สัปดาห์ การฟื้นตัวทั่วไปจะช้ากว่า โดยจะดีขึ้นเล็กๆ น้อยๆ จนถึงหนึ่งปี 
หลังจากหนึ่งปี ความเจ็บปวดและความพิการในคนส่วนใหญ่มักอยู่ในระดับต่ำหรือแทบไม่มีเลย 
ความทุกข์ ประวัติการปวดหลังมาก่อน และความพึงพอใจในงานเป็นตัวพยากรณ์ผลลัพธ์ระยะยาวหลังจากมีอาการปวดเฉียบพลัน
ปัญหาทางจิตใจบางอย่าง เช่น ภาวะซึมเศร้าหรือความทุกข์ใจจากการสูญเสียงาน อาจยืดระยะเวลาของอาการ
หลังจากเกิดอาการครั้งแรก มากกว่าครึ่งจะเป็นซ้ำอีก
สำหรับอาการเรื้อรัง ผลลัพธ์ระยะสั้นก็เป็นบวกเช่นกัน โดยดีขึ้นในช่วง 6 สัปดาห์แรก แต่จะดีขึ้นน้อยมากหลังจากนั้น
หลังจากหนึ่งปี ผู้ที่มีอาการเรื้อรังมักยังคงปวดและพิการในระดับปานกลาง
ผู้ที่มีความเสี่ยงสูงต่อความพิการระยะยาวได้แก่ผู้ที่มีทักษะรับมือกับความเจ็บปวดได้ไม่ดี 
หรือกลัวการทำกิจกรรม โดยมีโอกาสได้ผลลัพธ์ไม่ดีมากกว่าปกติ 2.5เท่าที่หนึ่งปี
ปัจจัยเสี่ยงอื่นๆ ได้แก่ การรับมือกับความเจ็บปวดได้ไม่ดี การมีข้อจำกัดในการทำงาน สุขภาพโดยรวมที่ไม่ดี หรือมีปัจจัยทางจิตเวชหรือจิตใจที่เกี่ยวกับความเจ็บปวด (เช่น Waddell's signs)
ความคาดหวังอาจมีอิทธิพลต่อการพยากรณ์โรค 
ผู้ที่มีความหวังเชิงบวกในการฟื้นตัวสัมพันธ์กับโอกาสที่สูงขึ้นในการกลับไปทำงานและการฟื้นตัวที่ดีกว่า

**ระบาดวิทยา**
อาการปวดหลังส่วนล่างที่เกิดขึ้นอย่างน้อย 1วันและจำกัดกิจกรรมชีวิตเป็นปัญหาที่พบได้บ่อย
ทั่วโลก ประมาณ 40% ของประชากรเคยมีอาการดังกล่าวในช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิต
โดยในประเทศที่พัฒนาแล้ว อาจสูงถึง 80%
ประมาณ 9–12% ของประชากรหรือราว 632 ล้านคน มีอาการในขณะนี้ซึ่งคำนวณเป็น 7,460คนต่อประชากร 100,000คนทั่วโลกในปี2020
เกือบหนึ่งในสี่หรือ 23.2% รายงานว่ามีอาการ ณ ขณะหนึ่งในช่วงเวลาเดือน
อาการมักเริ่มระหว่างอายุ 20–40 ปี
แต่ก็พบบ่อยขึ้นตามอายุ โดยมากที่สุดในกลุ่มอายุ 85ปี
ผู้สูงอายุได้รับผลกระทบจากอาการปวดหลังมากกว่า 
โดยมักสูญเสียสมรรถภาพในการเคลื่อนไหวและความเป็นอิสระ และมีโอกาสน้อยลงที่จะเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมและครอบครัว
ผู้หญิงมีอัตราการเกิดอาการสูงกว่าผู้ชายในทุกช่วงอายุ โดยความต่างนี้จะชัดเจนขึ้นในผู้มีอายุมากกว่า 75ปี
การทบทวนงานวิจัย เมื่อ ค.ศ.2012 พบว่าอัตราการเกิดอาการในผู้หญิงสูงกว่าผู้ชาย ผู้ทบทวนคิดว่านี้อาจเป็นผลจากอัตราความเจ็บปวดที่สูงขึ้นเหตุโรคกระดูกพรุน ประจำเดือน และการตั้งครรภ์ในผู้หญิง 
หรืออาจเป็นเพราะผู้หญิงรายงานความเจ็บปวดมากกว่าผู้ชาย
ประมาณ 70% ของผู้หญิงมีอาการปวดหลังระหว่างตั้งครรภ์ และอัตราจะสูงขึ้นตามอายุครรภ์
แม้ว่าสาเหตุของอาการโดยมากไม่สามารถระบุได้อย่างชัดเจน แต่ปัจจัยทางการยศาสตร์ในที่ทำงาน การสูบบุหรี่ และโรคอ้วน ก็สัมพันธ์กับอุบัติการณ์ของโรคประมาณ 30%
การมีกิจกรรมออกกำลังน้อยก็สัมพันธ์กับอาการด้วย
ปัจจัยทางการยศาสตร์ในที่ทำงานซึ่งสัมพันธ์กับอาการได้แก่ การยกของ การก้มตัว การสั่นสะเทือน งานที่ต้องใช้แรงมาก รวมถึงการนั่ง ยืน หรืออยู่ในท่าทางที่ไม่เหมาะสมเป็นเวลานาน
ผู้ที่ยังสูบบุหรี่อต่อเนื่องยู่ในปัจจุบันโดยเฉพาะกลุ่มวัยรุ่น มีโอกาสมีอาการมากกว่าผู้ที่เคยสูบบุหรี่ 
และผู้ที่เคยสูบบุหรี่ก็มีโอกาสเกิดอาการมากกว่าผู้ที่ไม่เคยสูบเลย
จำนวนผู้ที่ได้รับผลกระทบจากอาการปวดหลังส่วนล่างคาดว่าจะเพิ่มขึ้นตามการเติบโตของประชากรและตามอายุขัยที่เพิ่มขึ้น
โดยจะเพิ่มมากที่สุดในประเทศที่มีรายได้ต่ำและปานกลาง

**ประวัติ**
ไฟล์:Harvey Cushing, Doris Ulmann 1920s.jpg|thumb|right|
ฮาร์วีย์ วิลเลียมส์ คุชชิง ในช่วงทศวรรษ 1920
อาการปวดหลังส่วนล่างปรากฏมาตั้งแต่ยุคสัมฤทธิ์
ตำราศัลยกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จัก คือ เอกสารพาไพรัสของเอ็ดวิน สมิธ ซึ่งมีอายุราว 1,500ปีก่อนคริสตกาล ได้บรรยายถึงวิธีวินิจฉัยและรักษาอาการเคล็ดของกระดูกสันหลัง 
ฮิปโปกราแตส (ประมาณ 460–370 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นคนแรกที่ใช้คำศัพท์เกี่ยวกับอาการปวดหลังส่วนล่างและอาการปวดตามประสาทไซแอติก
ต่อมาเกเลน (มีผลงานในช่วงกลางจนถึงปลายศตวรรษที่2) ได้อธิบายอาการนี้อย่างค่อนข้างละเอียด 
แพทย์จนถึงช่วงสิ้นสุดสหัสวรรษแรกมักแนะนำให้เฝ้าสังเกตอาการก่อนรักษา 
ตลอดสมัยกลาง แพทย์พื้นบ้านใช้วิธีรักษาโดยอ้างอิงความเชื่อว่า โรคนี้เกิดจากภูตผีปีศาจ
เมื่อต้นศตวรรษที่20 แพทย์เชื่อว่าอาการปวดหลังส่วนล่างเกิดจากการอักเสบหรือความเสียหายของเส้นประสาท
คำว่า neuralgia (อาการปวดประสาท) และ neuritis (ประสาทอักเสบ) จึงปรากฏบ่อยในวรรณกรรมทางการแพทย์ของยุคนั้น
ความนิยมของสาเหตุที่เสนอดังกล่าวลดลงในระหว่างศตวรรษที่20
ช่วงต้นศตวรรษที่20 ศัลยแพทย์ประสาทชาวอเมริกัน ฮาร์วีย์ วิลเลียมส์ คุชชิง ได้เพิ่มการยอมรับการรักษาอาการปวดหลังส่วนล่างด้วยการผ่าตัด
ช่วงทศวรรษ 1920 และ 1930 ก็เกิดทฤษฎีใหม่ๆ เกี่ยวกับสาเหตุของอาการปวดหลัง โดยแพทย์เสนอว่าปัจจัยด้านระบบประสาทและจิตวิทยามีบทบาทร่วมกัน เช่น ประสาทเปลี้ย (neurasthenia) กับโรคฮิสทีเรียในผู้หญิง
โรครูมาติซึมที่กล้ามเนื้อ (ปัจจุบันเรียกว่า ไฟโบรไมอัลเจีย) ก็กล่าวถึงบ่อยขึ้นในช่วงเวลานั้น
ต่อมาเทคโนโลยีใหม่ๆ เช่น เอกซเรย์ ได้ให้เครื่องมือวินิจฉัยใหม่แก่แพทย์ และเปิดเผยให้เห็นว่าหมอนรองกระดูกสันหลังเป็นแหล่งที่มาของอาการปวดหลังในบางกรณี
ในปี1938 ศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์ โจเซฟ เอส. บาร์ รายงานถึงกรณีผู้ป่วยอาการปวดร้าวลงขาที่เกี่ยวข้องกับหมอนรองกระดูก ผู้ดีขึ้นหรือหายดีหลังการผ่าตัดหลัง
จากผลงานนี้ ในช่วงทศวรรษที่1940 ทฤษฎีเกี่ยวกับหมอนรองกระดูกสันหลังจึงกลายเป็นแนวคิดหลักเกี่ยวกับอาการปวดหลังส่วนล่าง
จนถึงทศวรรษ1980 โดยได้รับแรงสนับสนุนเพิ่มจากเทคโนโลยีการถ่ายภาพใหม่ๆ เช่น เอกซเรย์คอมพิวเตอร์และเอ็มอาร์ไอ
แต่ต่อมาแนวคิดก็อ่อนแรงลง เมื่องานวิจัยพบว่า หมอนรองกระดูกเป็นสาเหตุของอาการปวดหลังเพียงส่วนน้อย 
ตั้งแต่นั้นมา แพทย์ได้ตระหนักว่า การระบุสาเหตุที่แน่ชัดทำไม่ค่อยได้ จึงตั้งโจทว่าจำเป็นต้องหาสาเหตุหรือไม่ เพราะส่วนใหญ่อาการจะหายไปใน 6–12 สัปดาห์ไม่ว่าจะรักษาหรือไม่

**สังคมและวัฒนธรรม**
อาการปวดหลังส่วนล่างสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก
ในสหรัฐอเมริกา อาการเป็นปัญหาความเจ็บปวดซึ่งพบบ่อยที่สุดในผู้ใหญ่ ทำให้ขาดงานมาก 
เป็นปัญหากล้ามเนื้อและกระดูกซึ่งพบบ่อยที่สุดในแผนกฉุกเฉิน
ในปี1998 ประเมินว่าเป็นสาเหตุของค่าใช้จ่ายด้านการดูแลสุขภาพประจำปี90,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 3.7 ล้านล้านบาท) โดยคนไข้ 5% ก่อค่าใช้จ่ายถึง 75%
ระหว่างปี 1990–2001 การผ่าตัดเชื่อมข้อกระดูกสันหลังในสหรัฐเพิ่มขึ้นเกินกว่าสองเท่า 
แม้ข้อบ่งชี้ของการผ่าตัดและหลักฐานใหม่ๆ จะไม่ได้ชี้ว่าควรทำเพิ่ม
ความเสียหายยังมาจากการสูญเสียรายได้และผลิตภาพ โดยอาการเป็นสาเหตุของวันขาดงานถึง 40% ในสหรัฐอเมริกา
อาการทำให้คนทำงานเกิดความพิการในอัตราที่สูงกว่าในประเทศแคนาดา สหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์ และสวีเดนเมื่อเทียบกับสหรัฐอเมริกาและเยอรมนี
ในสหรัฐอเมริกา อาการปวดหลังส่วนล่างเป็นเหตุก่อจำนวนปีที่มีชีวิตอยู่กับความพิการ (Years Lived With Disability) เป็นอันดับแรกในบรรดาสาเหตุหลัก 25 ประการของความพิการและการบาดเจ็บระหว่างปี 1990–2016
คนงานที่มีอาการปวดหลังส่วนล่างเฉียบพลันจากการบาดเจ็บที่ทำงาน อาจถูกนายจ้างขอให้ตรวจเอกซเรย์
แต่จริงๆ ก็เหมือนกับอาการรูปแบบอื่นๆ คือการตรวจด้วยเอ็กซเรย์ไม่จำเป็นยกเว้นจะมีสัญญาณเตือน
ความกังวลของนายจ้างเกี่ยวกับความรับผิดทางกฎหมายไม่ใช่ข้อบ่งชี้ทางการแพทย์ และไม่ควรใช้เป็นข้ออ้างเพื่อให้ตรวจเมื่อไม่จำเป็น
ไม่ควรมีเหตุผลทางกฎหมายให้สนับสนุนบุคคลเพื่อเข้ารับการตรวจที่แพทย์เห็นว่าไม่จำเป็น

**การวิจัย**
การเปลี่ยนหมอนรองกระดูกทั้งหมด (total disc replacement) ยังเป็นการทดลองรักษาอยู่
แต่ไม่มีหลักฐานอย่างมีนัยสำคัญที่สนับสนุนว่าดีกว่าการผ่าตัดเชื่อมข้อกระดูกสันหลังส่วนเอว (lumbar fusion)
นักวิจัยกำลังศึกษาความเป็นไปได้ในการปลูกสร้างหมอนรองกระดูกใหม่ด้วยการฉีด growth factor ของมนุษย์, ใช้วัสดุฝังใน, การบำบัดด้วยเซลล์ (cell therapy) และวิศวกรรมเนื้อเยื่อ (tissue engineering)

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Back Pain at MedlinePlus.gov
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์
หมวดหมู่:ความเจ็บปวด
หมวดหมู่:ระบบกล้ามเนื้อโครงร่าง
หมวดหมู่:อาการและอาการแสดงที่เกี่ยวกับระบบประสาทและระบบกล้ามเนื้อโครงร่าง