นอร์ม็องดี (เรือ)

นอร์ม็องดี (Normandie) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติฝรั่งเศส สร้างขึ้นที่แซ็ง-นาแซร์ ประเทศฝรั่งเศส สำหรับบริษัทเฌเนราลทร็องซัตล็องติก (CGT) เริ่มให้บริการเมื่อ ค.ศ. 1935 โดยเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่และเร็วที่สุดในโลกในขณะนั้น สามารถข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้ภายในเวลาซึ่งเป็นสถิติที่ 4.14 วัน และยังคงเป็นเรือโดยสารที่ขับเคลื่อนด้วยกังหันไฟฟ้าที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาpp=46–47
ด้วยการออกแบบที่ทันสมัยและการตกแต่งภายในที่หรูหราอลังการ นอร์ม็องดีจึงได้รับการยกย่องจากหลายฝ่ายว่าเป็นเรือเดินสมุทรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสมัยนั้น แม้กระนั้น เรือลำนี้ก็ไม่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์นักและต้องพึ่งพาเงินอุดหนุนจากรัฐบาลในการดำเนินงาน ระหว่างทำหน้าที่เป็นเรือธงของ CGT เรือลำนี้ทำการเดินทางข้ามแอตแลนติกจากท่าเรือต้นทางที่เลออาฟวร์มุ่งหน้าไปยังนครนิวยอร์กเป็นจำนวน 139 เที่ยว นอร์ม็องดีได้รับบลูริบบันด์สำหรับการข้ามแอตแลนติกได้เร็วที่สุดในหลายช่วงของการให้บริการ โดยมีอาร์เอ็มเอส ควีนแมรี (RMS Queen Mary) เป็นคู่แข่งหลัก
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง นอร์ม็องดีถูกยึดโดยทางการสหรัฐที่นิวยอร์ก และเปลี่ยนชื่อเป็นยูเอสเอส ลาฟาแยต (USS Lafayette) ใน ค.ศ. 1942 ขณะกำลังถูกปรับปรุงให้เป็นเรือลำเลียงพล เรือลำนี้ได้เกิดเพลิงไหม้และพลิกคว่ำลงด้านกราบซ้าย จนจมลงครึ่งลำที่ก้นแม่น้ำฮัดสัน ณ ท่าเทียบเรือ 88 (ท่าเรือสำราญแมนแฮตตันในปัจจุบัน) แม้จะได้รับการกู้ซากด้วยค่าใช้จ่ายมหาศาล แต่การบูรณะก็ถูกมองว่ามีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป จึงถูกทำลายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1946p=391

**ต้นกำเนิด**
ต้นกำเนิดของนอร์มังดีสามารถสืบย้อนไปได้ถึงคริสต์ทศวรรษ 1920 เมื่อสหรัฐใช้ข้อจำกัดเกี่ยวกับการอพยพเข้าเมือง ส่งผลให้ตลาดผู้โดยสารชั้นประหยัดจากยุโรปลดลงอย่างมาก และทำให้เกิดการให้ความสำคัญกับนักท่องเที่ยวชั้นสูง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวอเมริกันจำนวนมากที่ต้องการหลีกหนีจากกฎหมายห้ามขายสุรา  บริษัทต่าง ๆ เช่น คูนาร์ดไลน์ และไวต์สตาร์ไลน์วางแผนที่จะสร้างซูเปอร์ไลเนอร์ของตนเองpp=268–269 เพื่อแข่งขันกับเรือรุ่นใหม่กว่าในขณะนั้น เรือดังกล่าวรวมถึงเบรเมินและอ็อยโรปาที่ทำลายสถิติ ทั้งคู่เป็นของเยอรมัน กงเปญีเฌเนราลทร็องซัตล็องติก (CGT) หรือเฟรนช์ไลน์ของฝรั่งเศสจึงเริ่มวางแผนสร้างซูเปอร์ไลเนอร์ของตนเองเช่นกันp=36
ภาพพรรณนาอันโด่งดังของนอร์ม็องดีใน ค.ศ. 1935 โดยอดอล์ฟ คาสซานดร์
เรือธงของ CGT คืออีลเดอฟร็องส์ ซึ่งมีการตกแต่งภายในแบบอาร์ตเดโคที่ทันสมัยแต่มีการออกแบบตัวเรือที่ค่อนข้างอนุรักษ์นิยมp=36 นักออกแบบตั้งใจให้ซูเปอร์ไลเนอร์ลำใหม่มีลักษณะคล้ายกับเรือรุ่นก่อนของเฟรนช์ไลน์ จากนั้น พวกเขาได้รับการติดต่อจากวลาดิมีร์ ยัวร์เควิช อดีตสถาปนิกเรือของกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซียผู้ซึ่งอพยพไปยังฝรั่งเศสหลังการปฏิวัติ ค.ศ. 1917p=36 แนวคิดของยัวร์เควิช ได้แก่ หัวเรือแบบเอียงคล้ายเรือใบและส่วนหน้าเรือแบบกระเปาะใต้แนวน้ำ ร่วมกับตัวเรือแบบไฮโดรไดนามิกที่เพรียวบาง แนวคิดของเขาใช้ได้ผลดีอย่างน่าอัศจรรย์ในแบบจำลองขนาดต่าง ๆ ที่ยืนยันถึงข้อได้เปรียบด้านประสิทธิภาพของการออกแบบpp=42–47 วิศวกรชาวฝรั่งเศสได้รับการโน้มน้าวจากยัวร์เควิชและขอให้เขาเข้าร่วมโครงการของพวกเขา เขาเข้าหาคูนาร์ดเพื่อเสนอแนวคิดแต่ถูกปฏิเสธเพราะถูกมองว่าสุดโต่งเกินไป
CGT ได้ว่าจ้างศิลปินให้สร้างโปสเตอร์และประชาสัมพันธ์เรือ ที่โด่งดังที่สุดชิ้นหนึ่งคือของอดอล์ฟ มูรอน คาสซานดร์ ผู้ย้ายถิ่นฐานชาวรัสเซียอีกคนในฝรั่งเศส อีกชิ้นโดยอัลเบิร์ต เซบีลล์ แสดงรูปแบบภายในด้วยแผนผังแบบตัดขวางยาว 4.5 เมตร (15 ฟุต) โปสเตอร์ดังกล่าวจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ทางทะเลแห่งชาติในปารีสp=267

**การสร้างและการเปิดตัว**
วลาดิมีร์ ยัวร์เควิช กำลังออกแบบเรือนอร์ม็องดี
นอร์ม็องดีระหว่างการสร้าง (ค.ศ. 1932)
งานของบริษัท เพนโฮเอต์ ชิปยาดส์ จำกัด (Société Anonyme des Chantiers de Penhoët) เริ่มต้นจากเรือธงที่ไม่มีชื่อเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1931 ที่แซ็ง-นาแซร์ ไม่นานหลังตลาดหุ้นตกต่ำ ค.ศ. 1929 ขณะที่ฝรั่งเศสยังคงดำเนินการสร้างต่อไป โอเชียนิกที่ไวต์สตาร์ไลน์วางแผนไว้ก็ถูกยกเลิก และอาร์เอ็มเอส ควีนแมรีของคูนาร์ดก็ถูกระงับการสร้างเช่นกันpp=268–269 ผู้รับเหมาชาวฝรั่งเศสก็ประสบปัญหาเช่นกันและต้องขอเงินจากรัฐบาล ซึ่งเงินอุดหนุนดังกล่าวถูกตั้งคำถามในสื่อ อย่างไรก็ตาม การสร้างเรือลำนี้ได้รับการติดตามจากหนังสือพิมพ์และได้รับความสนใจในระดับประเทศเป็นอย่างมาก เนื่องจากเรือได้รับการออกแบบให้เป็นตัวแทนของฝรั่งเศสในการแข่งขันเพื่อชาติของเรือโดยสารขนาดใหญ่และยังได้รับการสร้างขึ้นในอู่ต่อเรือของฝรั่งเศสโดยใช้ชิ้นส่วนของฝรั่งเศสอีกด้วยpp=269–272
ตัวเรือที่กำลังขยายตัวในแซ็ง-นาแซร์ไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ ยกเว้น "T-6" ("T" สำหรับ "Transat" ซึ่งเป็นชื่ออื่นของเฟรนช์ไลน์ และ "6" สำหรับ "6th") ซึ่งเป็นชื่อในสัญญา มีการเสนอชื่อหลายชื่อ เช่น ดูแมร์ ตั้งตามชื่อปอล ดูแมร์ ประธานาธิบดีฝรั่งเศสผู้เพิ่งถูกลอบสังหาร และชื่อเดิมคือลาเบลฟร็องส์ (La Belle France)p=272 ท้ายที่สุดชื่อนอร์ม็องดีก็ถูกเลือก ในฝรั่งเศส คำนำหน้าชื่อเรือจะขึ้นอยู่กับเพศของชื่อเรือนั้น แต่ผู้ที่ไม่ใช่ลูกเรือส่วนใหญ่มักใช้คำนำหน้าเพศชายp=272 ซึ่งสืบทอดมาจากศัพท์ภาษาฝรั่งเศสสำหรับเรือ ซึ่งอาจเป็น "paquebot", "navire", "bateau" หรือ "bâtiment" ส่วนชาวอังกฤษและเยอรมันมักใช้สรรพนามสตรีเพศเรียกเรือ (เช่น "เธอสวยมาก") CGT เรียกเรือของตนอย่างง่ายว่า "นอร์ม็องดี" เพียงอย่างเดียว โดยไม่นำคำว่า "เลอ" หรือ "ลา" (ศัพท์ฝรั่งเศสของเพศชาย/เพศหญิงสำหรับ "the") มาขยายเพื่อเลี่ยงความสับสนp=273
อู่แห้งนอร์ม็องดีในแซ็ง-นาแซร์ซึ่งสร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับเรือลำใหม่
วันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1932 สามปีหลังเหตุการณ์ตลาดหุ้นตกต่ำ นอร์ม็องดีได้ถูกเปิดตัวต่อหน้าผู้ชมกว่าสองแสนคนp=275 ตัวเรือขนาด 27,567 ตันที่ไถลลงแม่น้ำลัวร์ถือเป็นเรือลำใหญ่ที่สุดและคลื่นซัดเข้าชายฝั่งและมีผู้เข้าชมกว่าหลายร้อยคน แต่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บpp=7, 17–20 เรือได้รับการอุทิศโดยมาดามมาร์เกอริต เลอบรุง ภริยาของอัลแบร์ เลอบรุง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เรือลำนี้ได้รับการติดตั้งอุปกรณ์จนถึงต้นปี ค.ศ. 1935 โดยมีการติดตั้งอุปกรณ์ภายใน ปล่องไฟ เครื่องจักร และอุปกรณ์ติดตั้งอื่น ๆ เพื่อให้เรือลำนี้กลายเป็นเรือที่ใช้งานได้ ในที่สุดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1935 นอร์ม็องดีก็พร้อมสำหรับการทดลองเดินทะเล โดยมีนักข่าวคอยติดตามp=281 ความเหนือกว่าของตัวเรือของยัวร์เควิชนั้นชัดเจน แทบไม่มีคลื่นเกิดขึ้นจากหัวเรือแบบกระเปาะ เรือแล่นด้วยความเร็วสูงสุด 1 และหยุดฉุกเฉินด้วยความเร็วดังกล่าวในระยะ sp=us
นอกเหนือจากการออกแบบตัวเรือซึ่งทำให้เรือสามารถทำความเร็วได้โดยใช้กำลังน้อยกว่าเรือขนาดใหญ่ลำอื่น ๆ มากแล้วp=171 ยังมีระบบส่งกำลังแบบเทอร์โบไฟฟ้า พร้อมเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบเทอร์โบและมอเตอร์ขับเคลื่อนไฟฟ้าที่สร้างโดยอัลสตอมแห่งแบลฟอร์ CGT เลือกใช้ระบบส่งกำลังแบบเทอร์โบไฟฟ้าเนื่องจากไม่จำเป็นต้องติดตั้งกังหันถอยหลัง ทั้งยังสามารถใช้กำลังได้เต็มที่ในการถอยหลังpp=46–47 และเพราะเจ้าหน้าที่ของ CGT ระบุว่าระบบส่งกำลังแบบดังกล่าวเงียบกว่า รวมถึงควบคุมและบำรุงรักษาได้ง่ายกว่าpp=46–47 การติดตั้งเครื่องยนต์นั้นหนักกว่ากังหันธรรมดาและมีประสิทธิภาพด้อยกว่าเล็กน้อยที่ความเร็วสูงแต่ช่วยให้ใบจักรทั้งหมดทำงานได้ แม้เครื่องยนต์ตัวใดตัวหนึ่งจะไม่ได้ทำงานก็ตาม ระบบนี้ยังทำให้สามารถกำจัดกังหันถอยหลังได้อีกด้วยpp=46–47 มีการติดตั้งเรดาร์รุ่นแรกเพื่อป้องกันการชนp=160 โครงหางเสือพร้อมก้านสูบเหล็กหล่อน้ำหนัก 125 ตันผลิตโดยสโกดาเวิกส์ (Škoda Works) ในเชโกสโลวาเกีย
นอร์ม็องดีมีต้นทุนที่สำคัญ เมื่อถึงเวลาเดินทางครั้งแรก เรือมีราคา 812 ล้านฟรังก์ ซึ่งเท่ากับ 53.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น (เทียบเท่ากับ r=2 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. US)

**ภายใน**
การตกแต่งภายในสุดหรูหราของนอร์ม็องดีได้รับการออกแบบในสไตล์อาร์ตเดโคและสตรีมไลน์มอเดิร์น โดยสถาปนิก ปิแอร์ ปาตูต์ หนึ่งในผู้ก่อตั้งสไตล์อาร์ตเดโค ประติมากรรมและภาพวาดบนผนังหลายชิ้นมีความนัยถึงแคว้นนอร์ม็องดีของฝรั่งเศส ที่มาของชื่อเรือลำนี้p=80 ภาพวาดและภาพถ่ายแสดงให้เห็นห้องสาธารณะขนาดใหญ่ที่มีความสง่างามเป็นยิ่ง พื้นที่ภายในอันกว้างขวางของเรือเป็นไปได้ด้วยการแยกท่อควันให้ผ่านไปตามด้านข้างของเรือ แทนที่จะส่งขึ้นไปตรง ๆp=275 โรเจอร์-อ็องรี เอกซ์แปต์ สถาปนิกชาวฝรั่งเศส เป็นผู้รับผิดชอบรูปแบบการตกแต่งโดยรวม
พื้นที่สาธารณะส่วนใหญ่ได้รับการอุทิศให้กับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง รวมถึงห้องรับประทานอาหาร ห้องรับรองชั้นหนึ่ง ห้องย่าง สระว่ายน้ำชั้นหนึ่ง โรงละคร และสวนฤดูหนาว สระว่ายน้ำชั้นหนึ่งมีความลึกแตกต่างกันและมีชายหาดฝึกว่ายน้ำตื้นสำหรับเด็กpp=80–83 ห้องรับประทานอาหารเด็กได้รับการตกแต่งโดยฌ็อง เดอ บรุนอฟ ซึ่งได้ตกแต่งผนังด้วย Babar the Elephant และบริวารp=372
ภายในเต็มไปด้วยมุมมองอันโอ่อ่า ทางเข้าสุดตระการตา และบันไดที่ยาวและกว้าง ห้องชุดชั้นหนึ่งได้รับการออกแบบอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะโดยนักออกแบบที่คัดเลือกมา ห้องพักที่หรูหราที่สุดคืออพาร์ตเมนต์โดวิลล์ (Deauville) และทรูวิลล์ (Trouville)p=279 ซึ่งมีห้องอาหาร เปียโนขนาดเล็ก ห้องนอนหลายห้อง และระเบียงส่วนตัวpp=80–83
ห้องรับประทานอาหารหลักของนอร์ม็องดี ตกแต่งด้วยกระจกลาลีกเลียนแบบห้องกระจกที่วังแวร์ซาย
ห้องรับประทานอาหารชั้นหนึ่งของนอร์ม็องดีเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดบนเรือ ด้วยความยาว abbr=off ซึ่งยาวกว่าห้องกระจกของพระราชวังแวร์ซาย pp=86–87 กว้าง abbr=off และสูง abbr=off ผู้โดยสารเข้าถึงผ่านประตูสูง abbr=off ที่ประดับด้วยเหรียญทองแดงโดยศิลปิน เรย์มอนด์ ซูบส์pp=85–86 ห้องนี้สามารถรองรับได้ 700 คนที่ 157 โต๊ะpp=86–87 โดยที่นอร์ม็องดีทำหน้าที่เป็นโปรโมชันลอยน้ำสำหรับอาหารฝรั่งเศสที่ล้ำสมัยที่สุดในสมัยนั้น เนื่องจากแสงธรรมชาติไม่สามารถส่องเข้ามาได้pp=86–87 จึงได้รับแสงสว่างจากเสาแก้วลาลีกสูง 12 ต้นที่ขนาบข้างด้วยเสา 38 ต้นที่เข้าชุดกันตามผนังpp=86–87 มีโคมระย้าแขวนอยู่ที่ปลายห้องทั้งสองข้าง ทำให้นอร์ม็องดีได้รับสมญาว่า "เรือแห่งแสงสว่าง"pp=80–83 (คล้ายกับปารีสที่เป็น "เมืองแห่งแสงสว่าง")
จุดเด่นที่ได้รับความนิยมคือคาเฟ่กริลล์ที่จะถูกแปลงเป็นไนต์คลับp=88 ติดกับร้านกาแฟเป็นห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่งซึ่งมีจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ที่บรรยายถึงวิถีชีวิตของชาวอียิปต์โบราณ เรือลำนี้ยังมีสระว่ายน้ำในร่มและกลางแจ้ง โบสถ์ และโรงละครที่สามารถใช้เป็นเวทีและโรงภาพยนตร์ได้p=276
เครื่องจักรบนดาดฟ้าชั้นบนและหัวเรือของนอร์ม็องดีได้รับการรวมเข้าไว้ในเรือเพื่อปกปิดและเปิดพื้นที่ดาดฟ้าให้เปิดโล่งเกือบทั้งหมดสำหรับผู้โดยสาร ด้วยเหตุนี้ เรือลำนี้จึงถือเป็นเรือเดินสมุทรลำเดียวที่มีสนามเทนนิสแบบเปิดโล่งขนาดมาตรฐานบนเรือ ชุดเครื่องปรับอากาศถูกซ่อนไว้ใต้กรงภายในปล่องไฟหลอก (ต้นที่สาม)pp=273–275

**ประจำการ**
การเดินทางครั้งแรกของเรือนอร์ม็องดี
โปสการ์ดของนอร์ม็องดี
การเดินทางครั้งแรกของนอร์ม็องดีคือวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1935 ที่เลออาฟวร์ เรือรับผู้โดยสาร 812 คน แบ่งเป็นชั้นหนึ่ง 467 คน ชั้นท่องเที่ยว 244 คน และชั้นสาม 101 คน ผู้คนกว่า 50,000 คนเฝ้าดูเรือออกจากเลออาฟวร์ด้วยความหวังว่าจะเป็นเส้นทางข้ามทะเลที่ทำลายสถิติ ที่เซาแทมป์ตัน เรือรับผู้โดยสารเพิ่มอีก 195 คน แบ่งเป็นชั้นหนึ่ง 122 คน ชั้นท่องเที่ยว 53 คน และชั้นสาม 20 คน รวมมีผู้โดยสารทั้งสิ้น 1,007 คน ชั้นหนึ่งถูกจองจนเหลือสองในสามของความจุ โดยรับได้ 589 คน ชั้นท่องเที่ยวถูกจองไปครึ่งหนึ่งที่ 293 คน ขณะที่ชั้นสามถูกจองไปไม่ถึงหนึ่งในสี่ของความจุ โดยรับได้เพียง 121 คน
เรือเดินทางถึงนครนิวยอร์กหลังผ่านไป 4 วัน 3 ชั่วโมงและ 2 นาที สามารถชิงบลูริบบันด์จากเอสเอส เร็กซ์ เรือเดินสมุทรสัญชาติอิตาลีp=284 สิ่งนี้ทำให้ชาวฝรั่งเศสรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมากเพราะพวกเขาไม่เคยได้รับรางวัลนี้มาก่อน ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเรเน่ พูเนต์ ความเร็วเฉลี่ยของนอร์ม็องดีในการเดินทางครั้งแรกอยู่ที่ kn และเมื่อมุ่งตะวันออกสู่ฝรั่งเศส เรือมีความเร็วเฉลี่ยมากกว่า kn ทำลายสถิติในทั้งสองทิศทางp=147
โปสต์การ์ดของเรือนอร์ม็องดี
ระหว่างการเดินทางครั้งแรก CGT ไม่ได้คาดหวังว่าเรือของพวกเขาจะชนะบลูริบบันด์ อย่างไรก็ตาม เมื่อเรือมาถึงนิวยอร์ก เหรียญรางวัลแห่งชัยชนะบลูริบันด์ ซึ่งผลิตในฝรั่งเศส ได้ถูกส่งมอบให้กับผู้โดยสาร และเรือก็มีธงสีฟ้ายาว 9 เมตร (30 ฟุต)p=284 มีผู้ชมประมาณ 100,000 คนยืนเรียงรายอยู่ริมท่าเรือนิวยอร์กเพื่อรอชมการมาถึงของนอร์ม็องดีp=137 ผู้โดยสารทุกคนได้รับเหรียญที่ระลึกเนื่องในโอกาสนี้ในนามของ CGT
เรือนอร์ม็องดีในท้องทะเล
นอร์ม็องดีมีปีที่ประสบความสำเร็จ แต่ควีนแมรี ซูเปอร์ไลเนอร์ของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์เริ่มให้บริการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1936 ด้วยขนาด 80,774 ตันกรอส จึงมีขนาดใหญ่กว่านอร์ม็องดีที่มีขนาด 79,280 ตันกรอส และครองตำแหน่งเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทนpp=166–170 เพื่อตอบสนอง CGT ได้เพิ่มขนาดของนอร์ม็องดีด้วยการเพิ่มห้องรับรองนักท่องเที่ยวแบบปิดบนดาดฟ้าเรือบดท้ายเรือ หลังการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้และการเปลี่ยนแปลงอื่นๆ เรือก็มีขนาด 83,423 ตันกรอสpp=166–170 เมื่อนอร์ม็องดีกลับมาให้บริการอีกครั้ง ก็ได้แซงหน้าควีนแมรีถึง 2,000 ตัน และทวงคืนตำแหน่งเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกครั้งpp=166–170 นอร์ม็องดียังคงครองตำแหน่งนี้ไว้ได้กระทั่งอาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ ของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ ที่มีขนาด 83,673 ตันกรอส เริ่มให้บริการอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1946p=221
วันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1936 เครื่องบินแบล็กเบิร์น บัฟฟิน หมายเลข S5162 เที่ยวบิน A ของฐานทัพอากาศกอสพอร์ต บินโดยร้อยโทกาย เคนเนดี ฮอร์ซีย์ในระหว่างการฝึกซ้อมทิ้งตอร์ปิโด ได้บินผ่านนอร์ม็องดีห่างจากท่าเรือไรด์ไป abbr=off และชนกับเสาปั้นจั่นที่กำลังเคลื่อนย้ายรถยนต์ของอาเทอร์ อีแวนส์ สมาชิกรัฐสภา ขึ้นเรือบรรทุกสินค้าข้างเรือลำดังกล่าว เครื่องบินพุ่งชนหัวเรือของนอร์ม็องดี นักบินถูกนำตัวขึ้นเรือด้วยเรือยาง แต่ซากเครื่องบินยังคงอยู่บนนอร์ม็องดีเนื่องจากต้องล่องเรือต่อไปเพราะกระแสน้ำขึ้นน้ำลง มันถูกพาไปที่เลออาฟวร์ ต่อมา ทีมกู้ภัยจากกองทัพอากาศอังกฤษได้นำซากเครื่องบินดังกล่าวออกไป ฮอร์ซีย์ถูกศาลทหารตัดสินว่ามีความผิดในสองข้อกล่าวหา และรถของอีแวนส์ก็พังยับเยินในอุบัติเหตุครั้งนี้
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1936 ควีนแมรียึดบลูริบันด์ด้วยความเร็วเฉลี่ย kn ก่อให้เกิดการแข่งขันที่ดุเดือด เพื่อทำลายสถิติความเร็ว CGT จึงปรับปรุงนอร์ม็องดีเพื่อลดการสั่นสะเทือนและเพิ่มความเร็ว CGT ได้เปลี่ยนใบจักรสามพวงเป็นแบบสี่พวง และปรับปรุงโครงสร้างท้ายเรือส่วนล่าง การปรับปรุงเหล่านี้ช่วยลดการสั่นสะเทือนที่ความเร็วสูงpp=172–173 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1937 เรือได้ยึดบลูริบบันด์คืน แต่ควีนแมรียึดกลับใน ค.ศ. 1938 หลังจากนั้นกัปตันเรือนอร์ม็องดีได้ส่งข้อความไปว่า "ขอชื่นชมควีนแมรี่จนกว่าเราจะพบกันใหม่!" ความเป็นคู่แข่งกันนี้ดำเนินต่อไปจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1940 แต่ก็สิ้นสุดลงด้วยสงครามโลกครั้งที่สอง
นอร์ม็องดีบรรทุกผู้โดยสารที่มีชื่อเสียงหลายคน รวมถึงนักเขียนอย่างโคเล็ตต์ และเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์pp=325–326 ภริยาประธานาธิบดีอัลแบร์ เลอบรุง ของฝรั่งเศสp=284 
นักแต่งเพลงอย่างโนเอล คาวเวิร์ด และเออร์วิง เบอร์ลิน รวมถึงดาราฮอลลีวูดอย่างเฟร็ด แอสแตร์, มาร์ลีน ดีทริช, วอลต์ ดิสนีย์, ดักลาส แฟร์แบงส์ จูเนียร์ ผู้ควบคุมวงอย่างอาร์ตูโร ตอสกานีนี และเจมส์ สจวร์ตpp=147, 184–185, 205, 218, 238 ใน ค.ศ. 1938 เรือยังรับส่งนักร้องตระกูลฟอน แทรปป์ (ต่อมาได้รับการบันทึกไว้ใน The Sound of Music) จากนิวยอร์กไปยังเซาแทมป์ตัน และจากเซาแทมป์ตัน ครอบครัวได้เดินทางทัวร์แถบสแกนดิเนเวียก่อนจะเดินทางกลับสหรัฐ

**เรือแฝดที่วางแผนไว้ – เรือเบรอตาญ**
แม้นอร์ม็องดีจะไม่เคยมีผู้โดยสารเกินร้อยละ 60 ของความจุ แต่สถานะทางการเงินของเรือก็ไม่ได้ทำให้เรือต้องพึ่งพาเงินอุดหนุนจากรัฐบาลทุกปี และไม่เคยชำระคืนเงินกู้ใด ๆ ที่ทำให้การสร้างเรือลำนี้เป็นไปได้เลย CGT พิจารณาเรือแฝดอีกลำหนึ่ง คือเรือเบรอตาญ (Bretagne) ซึ่งจะยาวและใหญ่กว่า เรือลำนี้ได้รับการออกแบบที่แข่งขันกันสองแบบ แบบหนึ่งเป็นแนวอนุรักษ์นิยม อีกแบบหนึ่งเป็นแนวสุดโต่ง แบบอนุรักษ์นิยมโดยพื้นฐานแล้วคือนอร์ม็องดีที่มีปล่องไฟสองต้น และอาจมีขนาดใหญ่กว่า ส่วนแบบสุดโต่งเป็นผลงานวลาดิมีร์ ยัวร์เควิช นักออกแบบของนอร์ม็องดี โดยได้รับการออกแบบให้มีรูปทรงเพรียวลมเป็นพิเศษ และมีปล่องไฟแฝดขนาดกันที่ด้านหลังของสะพานเรือ แบบอนุรักษ์นิยมได้รับชัยชนะ แต่ด้วยการปะทุของสงครามทำให้แผนนี้ต้องหยุดลงpp=237, 423date=August 2021

**ความนิยม**
แม้นอร์ม็องดีจะได้รับคำชมเรื่องการออกแบบและการตกแต่ง แต่สุดท้ายผู้โดยสารในแอตแลนติกเหนือก็แห่กันมาขึ้นเรือควีนแมรีแบบดั้งเดิมแทน คุณสมบัติที่ดีที่สุด 2 อย่างของเรือ กลายเป็นข้อบกพร่องที่ใหญ่ที่สุด 2 อย่างแทน
นอร์ม็องดีปรากฎบนเหรียญที่ระลึก
มุมสูงของนอร์ม็องดีในทะเล
ปัญหาส่วนหนึ่งของนอร์ม็องดีอยู่ที่พื้นที่ผู้โดยสารส่วนใหญ่ถูกจัดสรรไว้สำหรับชั้นหนึ่ง ซึ่งสามารถรองรับได้มากถึง 848 คน มีพื้นที่และคำนึงถึงผู้โดยสารชั้นสองและชั้นท่องเที่ยวน้อยลง ซึ่งมีจำนวนเพียง 670 และ 454 คน ตามลำดับ ผลก็คือ ผู้โดยสารแอตแลนติกเหนือต่างเห็นพ้องกันว่าเรือลำนี้เป็นเรือสำหรับคนรวยและคนดังโดยเฉพาะ ตรงกันข้าม ในควีนแมรีของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ให้ความสำคัญกับการตกแต่ง พื้นที่ และที่พักในชั้นสองและชั้นท่องเที่ยวเท่า ๆ กับชั้นหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ ควีนแมรีจึงรองรับนักท่องเที่ยวชาวอเมริกันที่มีจำนวนมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1920 และ 1930 ผู้โดยสารจำนวนมากไม่สามารถจ่ายค่าตั๋วชั้นหนึ่ง แต่ต้องการเดินทางด้วยความสะดวกสบายเช่นเดียวกับที่ได้สัมผัสในชั้นหนึ่ง เป็นผลให้ชั้นสองและชั้นท่องเที่ยวกลายมาเป็นแหล่งรายได้สำคัญของบริษัทเดินเรือในเวลานั้น ควีนแมรีรองรับแนวโน้มเหล่านี้และต่อมาเรือโดยสารก็ได้รับความนิยมมากขึ้นในหมู่นักเดินทางแอตแลนติกเหนือในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930
ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่อีกประการหนึ่งของ CGT กลับกลายเป็นข้อบกพร่องครั้งใหญ่ที่สุดของนอร์ม็องดีเช่นกัน นั่นคือการตกแต่ง การตกแต่งภายในแบบอาร์ตเดโคที่ทันสมัยและเก๋ไก๋ของเรือลำนี้สร้างความกลัวและไม่สะดวกสบายให้กับนักเดินทางอยู่ไม่น้อย โดยบางคนอ้างว่าการตกแต่งภายในนั้นทำให้พวกเขาปวดหัว สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ควีนแมรีมีชัยชนะเหนือคู่แข่งชาวฝรั่งเศส แม้ควีนแมรีจะตกแต่งในสไตล์อาร์ตเดโคด้วย แต่มีระเบียบมากกว่าและไม่สุดโต่งเหมือนนอร์ม็องดี และท้ายที่สุดก็ได้รับความนิยมจากนักเดินทางมากกว่า
นอร์ม็องดีที่ท่าเทียบเรือ 88 ของ CGT ในนิวยอร์ก
เป็นผลให้ตลอดประวัติการให้บริการของนอร์ม็องดีหลายครั้งต้องขนส่งผู้โดยสารไม่ถึงครึ่งหนึ่งของจำนวนผู้โดยสารทั้งหมด คู่แข่งชาวเยอรมันอย่างเบรเมินและอ็อยโรปา รวมถึงคู่แข่งชาวอิตาลีอย่างเร็กซ์และกอนเตดีซาโวยาก็ประสบปัญหาเดียวกันนี้เช่นกัน แม้พวกเขาจะมีการออกแบบที่สร้างสรรค์และมีการตกแต่งภายในที่หรูหรา แต่พวกเขากลับสร้างกำไรให้บริษัทของตนเองได้ไม่มากนัก ปัจจัยหนึ่งที่สนับสนุนให้เกิดการคว่ำบาตรระหว่างประเทศต่อเยอรมนีและอิตาลีในช่วงที่สถานการณ์ทางภูมิรัฐศาสตร์ของยุโรปเสื่อมถอยลงตลอดคริสต์ทศวรรษ 1930 ก็คือเรือโดยสารอิตาลีต้องพึ่งเงินอุดหนุนจากรัฐบาลเป็นอย่างมาก ขณะที่เรือโดยสารล็อยท์ของเยอรมนีไม่เคยได้รับเงินทุนเลย เมื่อเทียบกันแล้ว นอร์ม็องดีไม่จำเป็นต้องได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลในการให้บริการ โดยรายได้ของเรือไม่เพียงแต่ครอบคลุมค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานเท่านั้น แต่ยังสร้างรายได้ถึง 158,000,000 ฟรังก์อีกด้วย
ตรงกันข้าม บริแทนนิก 3, จอร์จิก 2 ของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ และอาควิเทเนียที่เก่ากว่ามาก พร้อมด้วยเอสเอส นิวอัมสเตอร์ดัม ของฮอลแลนด์อเมริกาไลน์ เป็นเรือโดยสารแอตแลนติกเหนือเพียงไม่กี่ลำที่ทำกำไรได้ โดยบรรทุกผู้โดยสารเป็นจำนวนมากในช่วงหลายปีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
ใน ค.ศ. 1939 คณะนักร้องตระกูลฟอนแทรปป์ที่มีชื่อเสียงได้พักอยู่ในชั้นสามและเดินทางไปเซาแทมป์ตันโดยนอร์ม็องดี ในภาคที่ 2 บทที่ 5 ของ "เรื่องราวของนักร้องตระกูลแทรปป์" อัตชีวประวัติของมาเรีย ออกัสตา แทรปป์ เธอบรรยายถึงประสบการณ์ของตระกูลแทรปป์บนนอร์ม็องดี เธอกล่าวว่า "นอร์ม็องดี! เรือลำนี้ช่างสง่างามและมีลูกเรือที่ยอดเยี่ยมมาก! แม้ว่าเราจะเป็นผู้โดยสารชั้นสาม แต่สายการเดินเรือฝรั่งเศสก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้การเข้าพักของเราสนุกสนานมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ... บนนอร์ม็องดี เราได้รับการปฏิบัติราวกับศิลปินชื่อดัง ผู้คนทราบเกี่ยวกับคอนเสิร์ต Town Hall ของเรา และเราได้รับเชิญให้เล่นการแสดงอันอลังการในคืนสุดท้ายร่วมกับเรเน เลอ รอย นักเล่นฟลุต หลังจากนั้นก็มีการเสิร์ฟแชมเปญฟรี ตัวเรือเองก็เป็นความฝันอันสวยงาม ... แต่สี่วันนั้นไม่สั้นเกินไปที่จะสร้างความรู้สึกอบอุ่นให้กับเรือและลูกเรือ และเมื่อหลายปีต่อมา เราได้รับรู้ถึงภัยพิบัติอันเลวร้ายที่นอร์ม็องดีประสบในนิวยอร์ก เราก็รู้สึกราวกับว่ามีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับเพื่อนสนิทเราคนหนึ่ง"

**สงครามโลกครั้งที่สอง**
นอร์ม็องดี ควีนแมรี และควีนเอลิซาเบธในท่าเรือนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1940
เมื่อสงครามปะทุขึ้น นอร์ม็องดีก็อยู่ในท่าเรือนิวยอร์ก ความขัดแย้งที่กำลังเกิดขึ้นในยุโรปบังคับให้นอร์ม็องดีต้องหาที่หลบภัยในสหรัฐ รัฐบาลกลางกักเรือในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1939 วันเดียวกับที่ฝรั่งเศสประกาศสงครามต่อเยอรมนี ต่อมาควีนแมรีได้รับการปรับปรุงให้เป็นเรือขนส่งทหาร และเทียบท่าอยู่ใกล้ ๆ เป็นเวลากว่าห้าเดือนที่เรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกสามลำเทียบท่าติดกันpp=360–361 นอร์ม็องดียังคงอยู่ในการควบคุมของฝรั่งเศส โดยมีลูกเรือชาวฝรั่งเศสอยู่บนเรือ นำโดยกัปตันแอร์เว เลออูเด จนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1940
วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 ระหว่างยุทธการที่ฝรั่งเศส กระทรวงการคลังสหรัฐส่งเจ้าหน้าที่จากหน่วยยามฝั่งสหรัฐ (USCG) ประมาณ 150 นายไปบนเรือและท่าเทียบเรือ 88 ในแมนแฮตตันเพื่อป้องกันเรือจากการก่อวินาศกรรมที่อาจเกิดขึ้น (ในเวลานั้น กฎหมายสหรัฐกำหนดให้หน่วยยามฝั่งเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงการคลังในยามสันติ) เมื่อหน่วยยามฝั่งเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือสหรัฐในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 รายละเอียดของนอร์ม็องดีของหน่วยยังคงเหมือนเดิม ส่วนใหญ่เป็นการสังเกตการณ์ขณะที่ลูกเรือชาวฝรั่งเศสบำรุงรักษาหม้อไอน้ำ เครื่องจักร และอุปกรณ์อื่น ๆ ของเรือ รวมถึงระบบเฝ้าระวังไฟ วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ห้าวันหลังการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ หน่วยยามฝั่งสหรัฐได้ย้ายกัปตันเลออูเดกับลูกเรือของเขาออกไปและเข้ายึดนอร์ม็องดีภายใต้สิทธิ์โกรธแค้น โดยรักษาไอน้ำในหม้อน้ำและกิจกรรมอื่น ๆ บนเรือที่จอดพัก กระนั้น ระบบเฝ้าระวังไฟที่ซับซ้อนซึ่งรับประกันว่าจะดับไฟได้ก่อนจะกลายเป็นอันตรายถูกยกเลิกไปp=87

**ลาฟาแย็ต**
นอร์ม็องดีที่ท่าเทียบเรือ 88 ในนิวยอร์ก สถานที่ที่พยายามดัดแปลงเรือขนส่งทหาร
วันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1941 คณะกรรมการเรือช่วยรบได้ลงบันทึกอย่างเป็นทางการถึงการอนุมัติการโอนนอร์ม็องดีให้กับกองทัพเรือสหรัฐของประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ แผนดังกล่าวเรียกร้องให้เปลี่ยนเรือลำนี้เป็นเรือขนส่งทหาร ("หน่วยขบวนเรือบรรทุก") กองทัพเรือเปลี่ยนชื่อเรือเป็นยูเอสเอส ลาฟาแย็ต (USS Lafayette) เพื่อเป็นเกียรติแก่มาร์กี เดอ ลา ฟาแย็ต นายพลชาวฝรั่งเศสที่ต่อสู้เพื่ออาณานิคมในช่วงกาาปฏิวัติอเมริกา และเพื่อเป็นเกียรติแก่พันธมิตรกับฝรั่งเศสที่ทำให้สหรัฐสามารถประกาศเอกราชได้  ชื่อดังกล่าวเป็นข้อเสนอแนะของเจ. พี. "จิม" วอร์เบิร์ก ผู้ช่วยที่ปรึกษาของพันเอก วิลเลียม เจ. โดโนแวน ผู้ประสานงานด้านข้อมูล ซึ่งได้รับการส่งต่อผ่านหลายช่องทาง รวมถึงจากแฟรงก์ น็อกซ์ เลขาธิการกองทัพเรือ พลเรือโท แฮโรลด์ อาร์. สตาร์ก ผู้บัญชาการยุทธนาวี (CNO) และพลเรือเอก แรนดัล เจคอบส์ ผู้บัญชาการสำนักการเดินเรือ ชื่อลา ฟาแย็ต (ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อเป็นลาฟาแย็ต อย่างไม่เป็นทางการ) ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากเลขาธิการกองทัพเรือในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1931 โดยเรือลำนี้จัดอยู่ในประเภทเรือขนส่ง AP-53
ข้อเสนอก่อนหน้านี้รวมถึงการเปลี่ยนลาฟาแย็ตเป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน แต่ข้อเสนอนี้ถูกยกเลิกไปและเปลี่ยนเป็นการขนส่งทหารทันทีแทนpp=274–276 เรือยังคงจอดอยู่ที่ท่าเทียบเรือ 88 เพื่อการแปลงสภาพ สัญญาสำหรับการแปลงเรือเป็นเรือขนส่งทหารได้รับโดยบริษัท Robins Dry Dock and Repair เป็นบริษัทในเครือของ Todd Shipyards ในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ในวันนั้น กัปตัน เคลย์ตัน เอ็ม. ซิมเมอส์ นายทหารฝ่ายอุปกรณ์ของเขตทหารเรือที่ 3 รายงานต่อสำนักงานเรือ (BuShips) ว่างานแปลงจะเสร็จสิ้นภายในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1942 และการวางแผนงานก็ดำเนินการไปบนพื้นฐานดังกล่าว
กัปตัน รอเบิร์ต จี. โคแมน รายงานตัวเป็นผู้บัญชาการของลาฟาแย็ตในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1941 โดยมีหน้าที่กำกับดูแลกำลังทหารช่างที่มีจำนวน 458 นาย ความซับซ้อนโดยธรรมชาติและขนาดที่ใหญ่โตของความพยายามในการแปลงเรือ ทำให้ลูกเรือของโคแมนไม่สามารถยึดตามกำหนดการเดิมได้ ปัญหาคือความคุ้นเคยของลูกเรือกับเรือ และมีลูกเรือเพิ่มเติมเดินทางมาเพื่อช่วยเหลือความพยายามดังกล่าว วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 มีการส่งคำร้องขอให้เลื่อนการเดินเรือครั้งแรกของลาฟาแย็ตออกไปสองสัปดาห์ ที่เดิมกำหนดไว้ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ไปยังผู้ช่วยผู้บัญชาการยุทธนาวี ในวันนั้น มีการอนุมัติการขยายเวลาตามกำหนดการเนื่องจากมีการเปลี่ยนแผนการออกแบบ โดยชิ้นส่วนของโครงสร้างบนจะถูกถอดออกเพื่อปรับปรุงเสถียรภาพ คาดว่าจะใช้เวลาดำเนินการอีก 60 ถึง 90 วัน อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ วอชิงตันสั่งให้ยกเลิกการลดส่วนโครงหลังคา และลาฟาแย็ตจะออกเดินทางตามแผนในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ การกลับคำสั่งอย่างกะทันหันนี้ทำให้ต้องกลับมาดำเนินงานแปลงสภาพอีกครั้งอย่างเร่งด่วน และโคแมนกับซิมเมอส์ได้กำหนดการประชุมในวันที่ 9 กุมภาพันธ์date=December 2012 ในนิวยอร์กและวอชิงตันเพื่อผลักดันให้มีการชี้แจงแผนการแปลงสภาพเพิ่มเติม ท้ายที่สุดแล้ว การประชุมเหล่านี้ไม่มีวันเกิดขึ้น

**เพลิงไหม้และการล่ม**
ลาฟาแย็ต (AP-53) ถูกเพลิงไหม้ที่ท่าเรือนิวยอร์กเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942
เวลา 14:30 น. ของวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 ประกายไฟจากหัวเชื่อมที่คนงานชื่อเคลเมนต์ เดอริกใช้ได้เผากองเสื้อชูชีพซึ่งบรรจุใยสังเคราะห์ติดไฟได้ที่ถูกเก็บไว้ในห้องรับรองชั้นหนึ่งของลาฟาแย็ตp=299 ไม้ขัดเงาที่ติดไฟยังไม่ได้ถูกเคลื่อนย้ายออกไป และเพลิงก็ลุกลามอย่างรวดเร็ว เรือมีระบบป้องกันอัคคีภัยที่มีประสิทธิภาพมาก แต่ถูกตัดระบบระหว่างการแปลงและระบบปั๊มภายในก็ถูกปิดการใช้งานpp=272, 304–314 ท่อของกรมดับเพลิงนครนิวยอร์กไม่พอดีกับช่องทางเข้าของเรือ ก่อนที่กรมดับเพลิงจะมาถึง ประมาณ 15 นาทีหลังเกิดเพลิงไหม้ ลูกเรือบนเรือทุกคนต่างใช้แรงงานคนในการพยายามดับไฟ แต่ก็ไร้ผล ลมตะวันตกเฉียงเหนือที่พัดเข้ามาทางกราบซ้ายของลาฟาแย็ตทำให้เพลิงลามไปด้านหน้า และท้ายที่สุดก็ได้ผลาญชั้นบนทั้งสามของเรือภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงหลังเหตุเพลิงไหม้เริ่มต้นขึ้น กัปตันโคแมน พร้อมด้วยกัปตันซิมเมอส์ มาถึงในเวลาประมาณ 15:25 น. เพื่อดูอำนาจการบังคับบัญชาของเขาที่กำลังลุกเป็นไฟ
ยูเอสเอส ลาฟาแย็ต ล่มในท่าเรือนิวยอร์ก
ขณะที่นักดับเพลิงบนฝั่งและบนเรือดับเพลิงระดมฉีดน้ำเข้าใส่เปลวเพลิง ลาฟาแย็ตก็เริ่มเอียงอย่างอันตรายไปทางกราบซ้าย เนื่องจากน้ำที่เรือดับเพลิงฉีดเข้าไปในด้านที่ติดกับทะเล วลาดิมีร์ ยัวร์เควิช ผู้ออกแบบเรือ เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุเพื่อเสนอความเชี่ยวชาญ แต่ถูกตำรวจท่าเรือห้ามไว้pp=325–326 ข้อเสนอของยัวร์เควิชคือการเข้าไปในเรือและเปิดวาล์วน้ำทะเล สิ่งนี้จะทำให้น้ำท่วมดาดฟ้าชั้นล่างและทำให้เรือต้องจมลงไปถึงชั้นล่างสุดเพียงไม่กี่ฟุต เมื่อเรือคงที่แล้ว ก็สามารถสูบน้ำเข้าไปในพื้นที่ที่เพลิงไหม้ได้โดยไม่เสี่ยงต่อการล่ม ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธโดยพลเรือโท อโดลฟัส แอนดรูส์ ผู้บัญชาการเขตทหารเรือที่ 3
ระหว่างเวลา 17.45 ถึง 18.00 น. ของวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 เจ้าหน้าที่เห็นว่าสามารถควบคุมเพลิงได้แล้วและเริ่มยุติปฏิบัติการจนถึงเวลา 20.00 น. น้ำทะเลที่ไหลเข้าสู่ลาฟาแย็ตผ่านช่องเปิดที่จมอยู่ใต้น้ำและไหลไปสู่ชั้นล่างทำให้ไม่สามารถต้านน้ำท่วมได้ และเรือก็เอียงซ้ายขึ้นเรื่อย ๆ หลังเที่ยงคืนไม่นาน พลเรือโทแอนดรูส์ได้สั่งให้สละลาฟาแยตต์ เรือยังคงเอียงต่อไป โดยกระบวนการดังกล่าวเกิดขึ้นเร็วขึ้นเนื่องจากมีน้ำ 6,000 ตันถูกพ่นใส่ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนิวยอร์กกังวลว่าไฟอาจลามไปยังอาคารใกล้เคียง ท้ายที่สุด ลาฟาแย็ตก็พลิกคว่ำในช่วงกลางเวร (02:45 น.) ของวันที่ 10 กุมภาพันธ์ โดยเกือบจะทับเรือดับเพลิง และหยุดอยู่ที่ด้านซ้ายของเรือในมุมประมาณ 80 องศา พลเรือโทแอนดรูส์ตระหนักดีว่าความไร้ความสามารถของตนเป็นสาเหตุของภัยพิบัติ จึงสั่งห้ามนักข่าวทุกคนรายงานเหตุการณ์เรือล่มเพื่อลดระดับการประชาสัมพันธ์p=97
นอร์ม็องดี ที่เปลี่ยนชื่อเป็นยูเอสเอส ลาฟาแย็ต พลิกคว่ำอยู่บนโคลนแข็งบนท่าเรือในนิวยอร์กในช่วงฤดูหนาวของ ค.ศ. 1942
ชายคนหนึ่งเสียชีวิตในเหตุการณ์นี้ แฟรงก์ "เทรนต์" เทรนตาโคสตา วัย 36 ปี จากบรุกลิน เป็นสมาชิกของหน่วยเฝ้าระวังเพลิง  ทหารเรือของกองทัพเรือและหน่วยยามฝั่งสหรัฐประมาณ 94 นาย รวมถึงลูกเรือเตรียมประจำการของลาฟาแย็ตและชายที่ได้รับมอบหมายให้ไปประจำบนเรือรับซีแอตเทิล นักดับเพลิง 38 นาย และพลเรือน 153 รายได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บต่าง ๆ ทั้งแผลไฟไหม้ การสูดดมควัน และการสัมผัสกับสารเคมี

**Saboteur (ภาพยนตร์)**
ลาฟาแย็ตที่พังเสียหายหลังเกิดเพลิงไหม้สามารถเห็นได้สั้น ๆ ในภาพยนตร์เรื่อง Saboteur (1942) เรือลำนี้ไม่ได้รับการระบุตัวตนในภาพยนตร์ แต่ผู้ร้ายกลับยิ้มเมื่อเห็นมัน บ่งบอกเป็นนัยว่าเขาคือผู้รับผิดชอบ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ผู้กำกับภาพยนตร์กล่าวในเวลาต่อมาว่า "กองทัพเรือโวยวายอย่างหนัก" เกี่ยวกับนัยที่ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของพวกเขาย่ำแย่มากp= 253

**การสอบสวนและกู้ภัย**
เครื่องบินกรัมแมน วิเจียนของหน่วยยามฝั่งสหรัฐบินเหนือซากเรือลาฟาแย็ตในนิวยอร์ก (ค.ศ. 1943)
มีการสงสัยกันอย่างกว้างขวางว่ามีการก่อวินาศกรรมของศัตรู แต่การสอบสวนของรัฐสภาภายหลังเหตุการณ์เรือล่ม ที่มีประธานคือ ส.ส. แพทริก เฮนรี ดรูว์รี (พรรคเดโมแครตD-เวอร์จิเนีย) สรุปว่าเหตุเพลิงไหม้เป็นอุบัติเหตุ1972 จากการสอบสวนพบหลักฐานของความประมาท การละเมิดกฎ การขาดการประสานงานระหว่างฝ่ายต่าง ๆ บนเรือ การขาดโครงสร้างการบังคับบัญชาที่ชัดเจนระหว่างเกิดเหตุเพลิงไหม้ และความพยายามในการแปลงสภาพที่เร่งรีบและวางแผนไม่ดี
สมาชิกกลุ่มอาชญากรกล่าวอ้างย้อนหลังว่าพวกเขาเป็นผู้ก่อวินาศกรรมเรือลำดังกล่าว มีการกล่าวหาว่าแอนโทนี อานาสตาซีโอ อันธพาลที่มีอำนาจในสหภาพแรงงานขนถ่ายสินค้าในพื้นที่ ได้จัดแผนวางเพลิงเผาทรัพย์เพื่อหาทางปล่อยตัวชาลส์ "ลัคกี" ลูเซียโน หัวหน้าแก๊งมาเฟียออกจากคุก จุดสิ้นสุดข้อตกลงของลูเซียโนคือการทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีการก่อวินาศกรรมโดย "ศัตรู" เกิดขึ้นอีกในท่าเรือที่กลุ่มคนมีอิทธิพลอย่างมากกับสหภาพแรงงาน
ในปฏิบัติการกู้ซากเรือครั้งใหญ่ที่สุดและมีค่าใช้จ่ายสูงที่สุดครั้งหนึ่งในเรือประเภทเดียวกัน ซึ่งประเมินไว้ที่ 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น (เทียบเท่ากับ 1943ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. US) เรือลำนี้ถูกถอดโครงสร้างบนและตั้งตรงอีกครั้งในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1943p= เรือลำนี้ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นลาฟาแย็ตและได้รับการจำแนกประเภทใหม่เป็นเรือข้ามฟากขนส่ง APV-4 ในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1943 และถูกนำเข้าอู่แห้งในเดือนถัดมา อย่างไรก็ตาม ความเสียหายอย่างหนักต่อตัวเรือ การเสื่อมสภาพของเครื่องจักร และความจำเป็นในการจ้างแรงงานสำหรับโครงการสงครามที่สำคัญอื่น ๆ ทำให้ไม่สามารถกลับมาดำเนินโครงการแปลงเรือได้อีก เพราะมีค่าใช้จ่ายการบูรณะเรือสูงเกินไป ซากเรือยังคงอยู่ในความดูแลของกองทัพเรือจนกระทั่งสงครามสิ้นสุด
ลาฟาแย็ตถูกถอดจากทะเบียนเรือของกองทัพเรือในวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1945 โดยไม่เคยล่องเรือภายใต้ธงสหรัฐ ประธานาธิบดีแฮรี ทรูแมนอนุมัติการกำจัดเรือลำนี้ในคำสั่งฝ่ายบริหารในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1946 และเรือลำนี้ถูกขายเป็นเศษเหล็กในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1946 ให้กับ Lipsett, Inc. บริษัทกู้ซากเรือสัญชาติอเมริกันที่มีฐานอยู่ในนครนิวยอร์กในราคา 161,680 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1,997,000 ดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2017) หลังจากทั้งกองทัพเรือและเฟรนช์ไลน์ต่างก็ไม่ได้เสนอแผนการกู้เรือลำนี้ ยัวร์เควิชซึ่งเป็นผู้ออกแบบเรือลำแรกได้เสนอที่จะตัดเรือลำนี้และบูรณะให้กลายเป็นเรือโดยสารขนาดกลางp=392 แต่แผนนี้ล้มเหลวในการดึงดูดการสนับสนุน เรือถูกส่งไปเพื่อทำลายตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1946p=391 ที่ท่าเรือนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ และถูกทำลายทั้งหมดในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1948

**มรดก**
รูปร่างของนอร์ม็องดีมีอิทธิพลต่อเรือเดินสมุทรตลอดหลายทศวรรษ รวมถึงควีนแมรี 2 ด้วยdate=September 2023 บรรยากาศของเรือโดยสารข้ามแอตแลนติกคลาสสิกอย่างนอร์ม็องดีและควีนแมรีถือเป็นแรงบันดาลใจให้กับเรือที่เข้าคู่กันของดิสนีย์ครูซไลน์ ได้แก่ ดิสนีย์เมจิก, ดิสนีย์วันเดอร์, ดิสนีย์ดรีม และดิสนีย์แฟนตาซี
โรงแรมนอร์ม็องดีในซานฮวน เปอร์โตริโก
นอร์ม็องดียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับสถาปัตยกรรมและการออกแบบของโรงแรมนอร์ม็องดี ในซานฮวน ประเทศเปอร์โตริโก ป้ายบนหลังคาของโรงแรมเป็นป้าย 1 ใน 2 ป้ายที่ประดับอยู่บนดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือนอร์ม็องดีแต่ถูกถอดออกไประหว่างการปรับปรุงในระยะแรก นอกจากนี้ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับชื่อเล่น 'เดอะนอร์ม็องดี' ที่มอบให้กับอพาร์ตเมนต์สมาคมออมทรัพย์นานาชาติในเซี่ยงไฮ้ อาคารที่พักอาศัยที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในช่วงยุครุ่งเรืองก่อนการปฏิวัติของเมืองและเป็นบ้านของดาราหลายคนในอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20date=June 2022 ชื่อของนอร์ม็องดีอาจเป็นแรงบันดาลใจให้สร้างอาคารอพาร์ตเมนต์เดอะเนอร์ม็องดีในนครนิวยอร์ก
สิ่งของจากนอร์ม็องดีได้รับการนำไปขายในงานประมูลหลายครั้งหลังจากถูกทำลายpp=418–420 และยังมีชิ้นงานหลายชิ้นที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งสมัยอาร์ตเดโคในปัจจุบัน สิ่งของที่กู้มาได้ ได้แก่ เหรียญและอุปกรณ์ตกแต่งประตูห้องอาหารขนาดใหญ่ 10 ชิ้น และแผ่นกระจกแต่ละแผ่นของฌ็อง ดูปาส ที่ใช้เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ที่ติดไว้ทั้งสี่มุมของแกรนด์ซาลอนของเรือpp=418–420 มุมหนึ่งทั้งหมดได้รับการเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนในนิวยอร์ก ปัจจุบันเหรียญประตูห้องอาหารติดตั้งอยู่ที่ประตูภายนอกของอาสนวิหารแม่พระแห่งเลบานอนมารอไนต์ในบรุกลิน
เหรียญประตูห้องอาหาร
ยังมีตัวอย่างคริสตัลจำนวน 24,000 ชิ้นที่หลงเหลืออยู่ โดยบางชิ้นมาจากคบเพลิงขนาดใหญ่ของลาลีกที่ประดับตกแต่งห้องอาหารของเรือ นอกจากนี้ ยังมีโต๊ะ ช้อนส้อม เก้าอี้ และฐานโต๊ะสำริดชุบทองในห้องอีกด้วย เฟอร์นิเจอร์ชุดและห้องโดยสารที่ออกแบบพิเศษ รวมไปถึงงานศิลปะและรูปปั้นดั้งเดิมที่ใช้ตกแต่งเรือ หรือสร้างขึ้นเพื่อให้ CGT ใช้บนเรือนอร์ม็องดียังคงหลงเหลืออยู่จนถึงทุกวันนี้ 
ประติมากรรมสำริดรูปผู้หญิงชื่อ "ลา นอร์ม็องดี" สูง 2.4 เมตร (8 ฟุต) หนัก 450 กิโลกรัม (1,000 ปอนด์) ซึ่งอยู่บนบันไดใหญ่จากห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่งขึ้นไปยังคาเฟ่ห้องอาหาร ถูกค้นพบในอู่ตัดเรือในนิวเจอร์ซีย์ใน ค.ศ. 1954 และถูกซื้อมาเพื่อใช้ในโรงแรมฟงแตนโบลแห่งใหม่ในไมแอมีบีช รัฐฟลอริดา ก่อนจะจัดแสดงไว้ที่ภายนอกสวนปาร์แตร์ใกล้สระว่ายน้ำที่เป็นทางการและต่อมาจัดแสดงในร่มใกล้กับสปาของฟงแตนโบล ฮิลตัน ใน ค.ศ. 2001 โรงแรมได้ขายรูปปั้นดังกล่าวให้กับเซเลบริตีครูเซส ซึ่งได้นำไปวางไว้ในห้องอาหารหลักของเรือลำใหม่ เซเลบริตีซัมมิตpp=418–420 เรือสำราญลำนี้ยังมีร้านอาหารนอร์ม็องดีแยกต่างหาก ซึ่งออกแบบให้สะท้อนถึงการตกแต่งภายในของเรือ และมีแผงเคลือบเงาสีทองจากห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่งของนอร์ม็องดี The Normandie Restaurant and associated ocean liner decor was removed in 2015. รูปปั้น "ลาเปซ์" ซึ่งตั้งอยู่ในห้องอาหารชั้นหนึ่ง ปัจจุบันตั้งอยู่ในอุทยานอนุสรณ์ไพน์ลอว์น สุสานในนิวยอร์ก
หวูดไอน้ำสามโทนเสียง หลังจากกู้ซากได้ ถูกส่งไปยังโรงงานเบธเลเฮมสตีลในเบธเลเฮม รัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งนำมาใช้ในการแจ้งเปลี่ยนกะงาน ต่อมาถูกจัดเก็บไว้ที่สถาบันแพรตต์ในบรุกลินและใช้ในพิธีเป่าหวีดไอน้ำในคืนส่งท้ายปีเก่าจนถึง ค.ศ. 2014 ปัจจุบันหวูดอยู่ที่วิทยาลัยการเดินเรือ มหาวิทยาลัยแห่งรัฐนิวยอร์กแล้วdate=October 2014
ชิ้นงานจากนอร์ม็องดีปรากฏบนซีรีส์ Antiques Roadshow ทางโทรทัศน์ของบีบีซีเป็นครั้งคราว รวมถึงในซีรีส์ของอเมริกาด้วย มีการสร้างห้องรับรองสาธารณะและทางเดินสาธารณะจากแผงและเฟอร์นิเจอร์บางส่วนจากนอร์ม็องดีในโรงแรมฮิลตันชิคาโก ห้องอาหาร "นอร์ม็องดี" บนเรือสำราญคาร์นิวัลไพรด์ได้รับแรงบันดาลใจจากเรือลำนี้เช่นกัน ตามที่โจเซฟ ฟาร์คัส ผู้ออกแบบเรือกล่าว
แม้จะไม่ได้แสดงไว้อย่างชัดเจน แต่ "รูปร่างอันสง่างามของนอร์ม็องดี" ปรากฏอยู่ในการผจญภัยของตินตินเรื่องแกะรอยเทวรูปอารุมบายา

**รูปลักษณ์ตัวเรือ**
ภาพมุมมองจากด้านบนและกราบขวาของนอร์ม็องดี ปล่องไฟต้นที่สามคือปล่องหลอก ใช้ในการรักษาสมดุลของเรือให้มีความสวยงามและบรรจุเครื่องจักรปรับอากาศ
ภาพตัดด้านข้างของเรือ เผยให้เห็นพื้นที่ภายในอันกว้างใหญ่ของนอร์ม็องดี

**ดูเพิ่ม**
 แอ็สแอ็ส ปารีส (ค.ศ. 1916)- แอ็สแอ็ส อีล-เดอ-ฟร็องส์- เอ็สเอ็ส อ็อยโรปา- แอ็สแอ็ส ฟร็องส์ (ค.ศ. 1961)- ปิแอร์-มารี ปัวซอง- อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ- อาร์เอ็มเอ็มวี โอเชียนิก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เรือที่ต่อในฝรั่งเศส
หมวดหมู่:เรือเดินสมุทร
หมวดหมู่:เหตุเพลิงไหม้เรือ