ลัทธิขงจื๊อแบบเกาหลี

ไฟล์:Korean_Confucianism-Chugyedaeje-01.jpg|thumb|230x230px| ชูกฺเยแดเจ พิธีกรรมแบบขงจื่อในฤดูใบไม้ร่วงที่เกาะเชจู ประเทศเกาหลีใต้ 
ลัทธิขงจื่อแบบเกาหลี เป็นรูปแบบของลัทธิขงจื่อที่ปรากฏและพัฒนาในประเทศเกาหลี  หนึ่งในอิทธิพลที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ปัญญาชนของเกาหลี คือ การนำแนวคิดขงจื่อมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากประเทศจีน 
วันนี้มรดกของลัทธิขงจื่อยังคงเป็นรากฐานสำคัญของสังคมเกาหลี   การสร้างระบบคุณธรรม  วิถีชีวิต  ความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างคนแก่กับคนหนุ่มสาว  วัฒนธรรมชั้นสูง  อันเป็นพื้นฐานของระบบกฎหมายส่วนใหญ่  บางครั้งลัทธิขงจื่อในเกาหลีนั้นก็ถือว่าเป็นวิธีปฏิบัติที่ยึดครองประเทศด้วยกันโดยปราศจากสงครามกลางเมืองและความขัดแย้งภายในที่สืบทอดมาจากราชวงศ์โครยอ 

**ต้นกำเนิดแนวคิดของขงจื่อ**
ขงจื๊อ (孔夫子 KǒngFūzǐ, "ปรมาจารย์ขงจื่อ") โดยทั่วไปคิดว่าเกิดในปี 551 ก่อนคริสตศักราชและได้รับการเลี้ยงดูจากมารดาของท่านหลังจากการตายของบิดาเมื่อขงจื่ออายุได้สามขวบ  ชื่อในภาษาละติน คือ "Confucius" ซึ่งชาวตะวันตกส่วนใหญ่รู้จักเขาโดยผ่านจากคำว่า " ข่งฟูจื่อ " ซึ่งอาจเป็นคำประกาศเกียรติคุณครั้งแรกโดยมิชชันนารีนิกายเยซูอิตที่เผยแผ่ศาสนาในประเทศจีนในศตวรรษที่ 16   คัมภีร์หลุนอวี่ (論語; " คำสอนคัดสรร ") ซึ่งเป็นชุดคำพูดและแนวคิดที่เกิดจากนักปรัชญาชาวจีนและผู้ที่มีชีวิตร่วมสมัยกับท่าน  เชื่อกันว่าเขียนโดยสาวกของขงจื่อในยุคจ้านกว๋อ (475 ปีก่อนคริสตกาล - 221 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งได้จัดระบบแนวคิดให้สมบูรณ์ในสมัยราชวงศ์ฮั่น  (206 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 220)  ขงจื่อถือกำเนิดในชนชั้นนักรบ (士) ระหว่างชนชั้นสูงและสามัญชน  ชีวิตสาธารณะของท่านรวมถึงการแต่งงานเมื่ออายุ 19 ปีซึ่งมีลูกชายคนหนึ่งและมีอาชีพหลากหลายในฐานะคนงานในไร่  เสมียน  และผู้ดูแลหนังสือ   ในชีวิตส่วนตัวของท่านนั้น  ท่านได้ศึกษาและไตร่ตรองถึงความถูกต้อง  ความประพฤติที่เหมาะสม  และลักษณะของการปกครองเมื่ออายุ 50 ปี ท่านก็ได้สร้างชื่อเสียง  อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่เพียงพอสำหรับความสำเร็จของเขาในการสนับสนุนรัฐบาลกลางที่เข้มแข็งและนิยมใช้การทูตมากกว่าการทำสงครามอันเป็นอุดมคติสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐ  กล่าวกันว่าท่านใช้เวลาหลายปีในช่วงบั้นปลายชีวิตในการสอนกลุ่มลูกศิษย์ที่กระตือรือร้นเกี่ยวกับค่านิยมที่จะได้รับการชื่นชมในชดงานเขียนโบราณที่ระบุว่าเป็น คัมภีร์ห้าเล่ม   คาดว่าขงจื่อเสียชีวิตในปี 479 ก่อนคริสตศักราช
ความคิดของขงจื่อได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางมากขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์ถังจนเกิดความคิดที่เป็นระบบและประสบความสำเร็จ ในสมัยราชวงศ์ซ่ง  นักวิชาการขงจื่ออย่างจูซี (ค.ศ. 1130–1200) ได้เพิ่มแนวคิดจากลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาเข้าไปในลัทธิขงจื่อ  ในขณะที่จูซียังมีชีวิตอยู่  เขามักถูกมองข้ามเป็นส่วนใหญ่  แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตได้ไม่นาน  ความคิดของเขากลับกลายเป็นมุมมองดั้งเดิมของความหมายในตำราขงจื่อที่ได้รับการฟื้นฟูใหม่  นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่มองว่า จูซีเป็นผู้สร้างบางสิ่งที่ค่อนข้างแตกต่างจากเดิม และเรียกแนวคิดของเขาว่าเป็นลัทธิขงจื่อใหม่  ลัทธิขงจื่อใหม่มีอิทธิพลในจีน  ญี่ปุ่น  เกาหลี  และเวียดนาม  จนกระทั่งศตวรรษที่ 19

**พัฒนาการช่วงแรกสู่ลัทธิขงจื่อในเกาหลี**
ลักษณะขององค์กรทางการเมืองและวัฒนธรรมเกาหลีในยุคแรกมีศูนย์กลางอยู่ที่ตระกูลและชนเผ่ามากกว่าสังคมเมืองและรัฐ  บันทึกของจีนเกี่ยวกับอาณาจักรโคโชซอน (1,000 ปีก่อนคริสตกาล - 300 ปีก่อนคริสตกาล) เรียกผู้ที่อยู่อาศัยในคาบสมุทรตง - อีว่า "คนป่าเถื่อนแห่งตะวันออก" หรือ "พลธนูตะวันออก"  แม้ว่าราชวงศ์ชาง (1600 ปีก่อนคริสตกาล - 1040 ปีก่อนคริสตกาล) จะได้รับการยอมรับในด้านความสำเร็จทางการผลิตวัตถุทางโลหะเป็นส่วนใหญ่  แต่ความสำเร็จขององค์กรยังรวมถึงการเรียกร้องอำนาจผ่านบรรพบุรุษของตน  เมื่อราชวงศ์ซางถูกโค่นลงโดยราชวงศ์โจวตะวันตก (1122 ปีก่อนคริสตกาล - 771 ปีก่อนคริสตกาล) พวกโจวได้ปรับเปลี่ยนความเชื่อของราชวงศ์ซางที่ศรัทธาในบรรพบุรุษเพื่อเรียกร้อง "อาณัติแห่งสวรรค์" ซึ่งเป็นวิธีระบุสิทธิอันศักดิ์สิทธิ์ในการปกครอง  อาณัติแห่งสวรรค์ตั้งอยู่บนกฎเกณฑ์ของธรรมาภิบาลและจักรพรรดิได้รับสิทธิ์ในการปกครองโดยสวรรค์ตราบเท่าที่ปฏิบัติตามกฎของธรรมาภิบาลเหล่านั้น
กฎที่กระจัดกระจายของการถือครองกึ่งอิสระจำนวนมากถูกนำมาอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลกลางมากขึ้นในฐานะจงฝ่าหรือ "เครือข่ายเครือญาติ" แม้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปดินแดนที่ปกครองนั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ขุนนางทั้งหมดจะเป็นญาติทางสายเลือด  ขุนนางของกษัตริย์มีความสุขกับตำแหน่งทางพันธุกรรมและคาดว่าจะจัดหาแรงงานและกองกำลังต่อสู้ตามสถานการณ์ที่ดี ในหลาย ๆ วิธีเหล่านี้อาณาจักรโคโชซอนจะได้รับการ “ตรวจสอบ” โดย “พี่ใหญ่” ของพวกเขาที่อยู่ทางใต้และในขณะที่กษัตริย์โคโชซอนยังคงปกครองอยู่ “อาณัติแห่งสวรรค์” ได้วางภาระหน้าที่ให้เขาปกครองอย่างยุติธรรมและเป็นธรรมและเพื่อผลประโยชน์ของประชาชนของเขา  ไม่ใช่แค่รายการโปรดหรือญาติของเขา เมื่อราชวงศ์โจวตะวันตกสิ้นสุดลง  จีนก็เข้าสู่ยุคชุนชิว (771 - 471 ปีก่อนคริสตกาล) และ "เครือข่ายเครือญาติ" ก็ลดลงเช่นกัน การควบคุมการถือครองศักดินาจำนวนมากตกอยู่กับขุนนางศักดินาและอัศวินหรือ "สุภาพบุรุษต่อสู้" (C. SHI) ชายเหล่านี้ไม่ได้ผูกมัดด้วยความสัมพันธ์ในครอบครัว  ชายเหล่านี้มีอิสระที่จะโจมตีเพื่อนบ้านและมีการถือครอง ในช่วงเวลานี้เองที่ขงจื่อถือกำเนิดและใช้เวลาทั้งชีวิตของเขาซึ่งดูเหมือนจะมุ่งมั่นในการสร้างอุดมคติของรัฐบาลในลักษณะของการปกครองแบบรวมศูนย์ของโจว  อย่างไรก็ตามใน 109 ปีก่อนคริสตกาลจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ ได้ยึดครองอาณาจักรโคโชซอนทั้งทางบกและทางทะเลและได้จัดตั้งฐานที่มั่นทั้งสี่แห่งหรือผู้บัญชาการสี่คนของราชวงศ์ฮั่นในภูมิภาคเพื่อรักษาเสถียรภาพของพื้นที่ทางการค้า  การเปิดตัวหน่วยงานบริหารที่แยกจากกันสี่ฝ่ายเพื่อดูแลภูมิภาคนี้เป็นเพียงการยืดระยะเวลาธรรมชาติที่แบ่งแยกของคาบสมุทรเกาหลีและขัดขวางการยอมรับรูปแบบของขงจื่อ
ในขณะที่ยุคสามอาณาจักรเกิดขึ้นจากผู้บัญชาการทั้งสี่  แต่ละอาณาจักรต่างก็แสวงหาอุดมการณ์ที่จะรวมประชากรของพวกเขาและสามารถตรวจสอบอำนาจได้  จากการเริ่มต้นสู่อาณาจักรแพ็กเจ ในปี ค.ศ.338  พุทธศาสนาแบบเกาหลีได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังทุกรัฐในยุคสามอาณาจักร  แม้ว่าลัทธิคนทรงของเกาหลีจะเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเกาหลีที่มีประวัติตั้งแต่ยุคแรกสุด  แต่พุทธศาสนาก็สามารถสร้างความสมดุลระหว่างผู้คนและการบริหารของพวกเขาได้โดยการตัดสินความรับผิดชอบของอีกฝ่ายหนึ่ง

**สมัยโครยอ**
ในสมัยอาณาจักรโครยอ (918–1392) ตำแหน่ง อิทธิพลและสถานะของพุทธศาสนามีบทบาทเกินกว่าที่จะเป็นเพียงการศรัทธาทางศาสนา วัดแบบพุทธซึ่งเดิมก่อตั้งขึ้นเพื่อการแสดงความศรัทธาได้เติบโตขึ้นเป็นที่ดินที่มีอิทธิพลซึ่งประกอบไปด้วยโครงสร้างพื้นฐานที่กว้างขวาง  ผู้เช่าทาสและกิจการทางการค้า รัฐสังเกตเห็นวันหยุดทางพุทธศาสนาหลายวันในช่วงปีที่ความเจริญรุ่งเรืองและความมั่นคงของประเทศเชื่อมโยงอย่างแยกไม่ออกกับการปฏิบัติและพิธีกรรมที่มักผสมผสานความเชื่อของชาวพุทธและชาวเกาหลีในท้องถิ่น  เช่นเดียวกับในประเทศจีน  ศาสนาพุทธแบ่งออกเป็นความเชื่อในเมืองที่ฝังรากลึกมากขึ้นและความศรัทธาที่ครุ่นคิดมากขึ้นในพื้นที่ชนบท  การให้ความสำคัญกับตำราและการเรียนรู้นี้ทำให้เกิด "การตรวจสอบพระ" โดยที่นักบวชในศาสนาพุทธสามารถต่อสู้กับนักวิชาการขงจื่อเพื่อดำรงตำแหน่งในรัฐบาลท้องถิ่นและระดับชาติได้  ในช่วงเวลานี้ความคิดของขงจื่อยังคงอยู่ในเงามืดของคู่แข่งทางพุทธศาสนาโดยแย่งชิงจิตใจและความคิดของวัฒนธรรมเกาหลี แต่มีการต่อต้านกันมากขึ้น 
เมื่ออาณาจักรโครยอล่มสลาย  ตำแหน่งของชนชั้นสูงที่ตกอยู่ในดินแดนก็ถูกแทนที่ด้วยอำนาจที่เพิ่มขึ้นของผู้ไม่รู้หนังสือชาวเกาหลีที่สนับสนุนการปฏิรูปที่ดินอย่างแข็งขัน  ความสนใจในวรรณกรรมจีนในสมัยราชวงศ์โครยอได้สนับสนุนให้มีการเผยแพร่ลัทธิขงจื่อใหม่ ซึ่งเป็นคำสอนดั้งเดิมของขงจื่อที่ได้หลอมรวมเข้ากับลัทธิเต๋าและพุทธศาสนา   บัณฑิตลัทธิขงจื่อใหม่สามารถเสนอราชวงศ์โชซอนใหม่ (ค.ศ. 1392–1910) เป็นทางเลือกให้กับอิทธิพลของพุทธศาสนา ในสมัยโครยอ  กษัตริย์กวางจง (949–975) ได้สร้างการสอบราชการแห่งชาติขึ้นและกษัตริย์ซองจง (ค.ศ. 1083–1094) เป็นผู้สนับสนุนหลักสำหรับลัทธิขงจื่อโดยการจัดตั้งกุกจากัมซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาสูงสุดของราชวงศ์โครยอ  สิ่งนี้ได้รับการปรับปรุงในปี 1398 โดย ซองกยองกวาน (Sunggyungwan) ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาที่มีหลักสูตรลัทธิขงจื่อใหม่และการสร้างแท่นบูชาในพระราชวังซึ่งกษัตริย์จะสักการะบรรพบุรุษของเขา แนวคิดของลัทธิขงจื่อใหม่เน้นที่จริยธรรมและอำนาจทางศีลธรรมของรัฐบาลให้เหตุผลอย่างมากสำหรับการปฏิรูปที่ดินและการกระจายความมั่งคั่ง แทนที่จะโจมตีพุทธศาสนาอย่างตรงไปตรงมานักวิจารณ์ลัทธิขงจื่อใหม่ก็ยังคงวิพากษ์วิจารณ์ระบบของวัดและความตะกละของคณะสงฆ์

**ลัทธิขงจื่อใหม่ในสมัยราชวงศ์โชซอน**
ภาพเหมือนของ โชกวางโจ
เมื่อถึงสมัยของ กษัตริย์เซจง (ปกครอง ค.ศ. 1418–1450) การเรียนรู้ทุกแขนงมีรากฐานมาจากความคิดของขงจื๊อ โรงเรียนขงจื้อของเกาหลีได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างมั่นคงโดยส่วนใหญ่มีนักวิชาการที่มีการศึกษาจากต่างประเทศห้องสมุดขนาดใหญ่การอุปถัมภ์ของช่างฝีมือและศิลปินและหลักสูตรของงานขงจื้อ 13 ถึง 15 ผลงานที่สำคัญ สาขาของ ศาสนาพุทธในเกาหลี ยังคงอยู่นอกศูนย์กลางทางการเมืองที่สำคัญ ในหมิงจีน (1368–1644) ลัทธิขงจื่อใหม่ ถูกนำมาใช้เป็นอุดมการณ์ของรัฐของ ราชวงศ์โชซอน ใหม่ (ค.ศ. 1392–1910)  ตามชุดและยังนำลัทธินีโอ - ขงจื๊อมาใช้เป็นระบบความเชื่อหลักในหมู่นักวิชาการและผู้บริหาร ความพยายามของ โจกวางโจ ในการประกาศลัทธินีโอ - ขงจื๊อในหมู่ประชาชนตามมาด้วยการปรากฏตัวของนักวิชาการขงจื๊อที่โดดเด่นที่สุดสองคนของเกาหลี Yi Hwang (1501–1570) และ Yi I (1536–1584) ซึ่งมักถูกอ้างถึงด้วยปากกาของพวกเขา ชื่อ Toe gye และ Yul gok หลังจากแทนที่แบบจำลองอื่น ๆ ทั้งหมดสำหรับรัฐชาติเกาหลีในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 ความคิดแบบนีโอ - ขงจื๊อได้ประสบกับการแบ่งแยกระหว่างชาวตะวันตกและชาวตะวันออกเป็นครั้งแรกและอีกครั้งระหว่างชาวใต้และชาวเหนือ ศูนย์กลางของการแบ่งแยกเหล่านี้คือคำถามของการสืบทอดอำนาจในสถาบันกษัตริย์ของเกาหลีและวิธีการที่ฝ่ายตรงข้ามควรได้รับการจัดการ
นักวิชาการขงจื่อใหม่จำนวนมากก็เริ่มตั้งคำถามกับความเชื่อและแนวปฏิบัติทางอภิปรัชญาโดยเฉพาะขบวนการเคลื่อนไหวที่เรียกว่าซิลฮัก (Silhak) (lit. "การเรียนรู้เชิงปฏิบัติ") ทำให้เกิดความคิดที่ว่าลัทธิขงจื่อใหม่ควรได้รับการก่อตั้งขึ้นในการปฏิรูปมากกว่าการรักษาสภาพที่เป็นอยู่  ความแตกต่างระหว่างสำนักความคิดของลัทธิขงจื่อกับลัทธิขงจื่อใหม่หลายแห่งขยายตัวไปสู่ความขัดแย้งเนื่องจากประเทศตะวันตกพยายามบังคับให้สังคมเกาหลี  จีนและญี่ปุ่นเปิดกว้างสู่การค้าแบบตะวันตกเทคโนโลยีตะวันตกและสถาบันตะวันตก  สิ่งที่น่ากังวลเป็นพิเศษคือจำนวนโรงเรียนมิชชันนารีแบบคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ที่เพิ่มขึ้นซึ่งไม่เพียงแต่จัดการเรียนการสอนแบบตะวันตกเท่านั้น  แต่ยังรวมถึงความเชื่อทางศาสนาคริสต์ด้วย ในปี ค.ศ.1894  กลุ่มอนุรักษ์นิยม  กลุ่มชาตินิยมและกลุ่มลัทธิขงจื่อใหม่ชาวเกาหลีได้ก่อกบฏในสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นการสูญเสียสังคมและวัฒนธรรมเกาหลีไปสู่อิทธิพลของคนต่างด้าวโดยการละทิ้งประเพณีดั้งเดิมแบบจีนและพิธีกรรมแบบขงจื่อ 
ขบวนการกบฏทงฮัก เรียกอีกอย่างว่าสงครามชาวนาปี ค.ศ. 1894 (นงมิน ชอนแจง)—ขยายขอบเขตไปที่การกระทำของกลุ่มเล็กๆ ของทงฮัก (ตามตัวอักษร Eastern Learning) เริ่มเคลื่อนไหวในปี ค.ศ.1892 กลุ่มกบฏรวมตัวกันเป็นกองทัพกองโจรชาวนาเดียว (กองทัพชาวนาทงฮัก) ติดอาวุธ บุกเข้าไปในหน่วยงานของรัฐ และสังหารเจ้าของที่ดิน พ่อค้า และชาวต่างชาติที่ร่ำรวย ความพ่ายแพ้ของกลุ่มกบฏทงฮักขับไล่ลัทธิขงจื่อใหม่ที่กระตือรือร้นออกจากเมืองและเข้าไปในพื้นที่ชนบทและพื้นที่ห่างไกลของประเทศ อย่างไรก็ตาม การจลาจลได้ดึงจีนเข้าสู่ความขัดแย้งและเป็นความขัดแย้งโดยตรงกับญี่ปุ่น (สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง) ภายหลังความพ่ายแพ้ของรัฐบาลชิงของจีน เกาหลีถูกแย่งชิงจากอิทธิพลของจีนเกี่ยวกับการบริหารและการพัฒนา ในปี 1904 ญี่ปุ่นรบชนะรัสเซีย (สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น) ทำให้ยุติอิทธิพลของรัสเซียในเกาหลีเช่นกัน อันเป็นผลให้ญี่ปุ่นผนวกเกาหลีเป็นอาณานิคมในปี 1910 สิ้นสุดอาณาจักรโชซอนและสร้างอาชีพสามสิบปี (เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น) ซึ่งพยายามแทนที่วัฒนธรรมเกาหลีด้วยวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในช่วงเวลานี้ รัฐบาลญี่ปุ่นได้กำหนดภาษาญี่ปุ่น การศึกษาภาษาญี่ปุ่น การปฏิบัติของญี่ปุ่น และแม้แต่นามสกุลของญี่ปุ่นกับประชากรเกาหลีส่วนใหญ่ในเมืองใหญ่และพื้นที่ชานเมืองโดยรอบ  อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่ห่างไกลของเกาหลีและในแมนจูเรีย ชาวเกาหลียังคงทำสงครามกองโจรต่อญี่ปุ่นและพบเห็นอกเห็นใจต่อเป้าหมายการปฏิรูปลัทธิขงจื่อใหม่และความเท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจในหมู่ขบวนการคอมมิวนิสต์ที่กำลังเติบโต เมื่อการยึดครองของญี่ปุ่นสิ้นสุดลง ลัทธิขงจื่อและลัทธิขงจื่อใหม่ยังคงถูกละเลยหากไม่จงใจกดขี่ระหว่างสงครามเกาหลี ตลอดจนเผด็จการที่กดขี่ตามมา 

**สังคมร่วมสมัยกับลัทธิขงจื่อ**
การล่มสลายของราชวงศ์โชซอนในปี 1910 ลัทธิขงจื่อใหม่ได้สูญเสียอิทธิพลมากมาย   ในสังคมเกาหลีใต้ร่วมสมัย มีคนเพียงไม่กี่คนที่ระบุว่าตนเองเป็นชาวขงจื่อเมื่อถูกขอให้เข้าร่วมทางศาสนา   อย่างไรก็ตาม การศึกษาทางสถิติในเรื่องนี้อาจทำให้เข้าใจผิดได้ ลัทธิขงจื่อไม่มีศาสนาที่เป็นระเบียบ ทำให้ยากต่อการนิยามบุคคลว่าเป็นชาวขงจื่อหรือไม่   แม้ว่าความโดดเด่นของลัทธิขงจื่อจะจางหายไป แต่ก็มีแนวความคิดและแนวปฏิบัติของขงจื่อมากมายที่ยังคงอิ่มตัวในวัฒนธรรมและชีวิตประจำวันของเกาหลีใต้   
การนับถือลัทธิขงจื่อในด้านการศึกษายังคงเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมเกาหลีใต้  การสอบรับราชการเป็นประตูสู่ศักดิ์ศรีและอำนาจของสาวกลัทธิขงจื่อในราชวงศ์โชซอน วันนี้ การสอบยังคงเป็นส่วนสำคัญของชีวิตชาวเกาหลีใต้  เนื้อหาของสิ่งที่ศึกษามีการเปลี่ยนแปลงตลอดหลายปีที่ผ่านมา คำสอนของขงจื่อถูกแทนที่ด้วยหัวข้ออื่นๆ เช่น ภาษาต่างประเทศ ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ เศรษฐศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ เช่นเดียวกับลัทธิขงจื่อในอดีต การให้ความสำคัญกับความสามารถในการศึกษาและความจำเป็นอย่างมาก  เนื่องจากการสอบมีความสำคัญมากในการเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนและการจ้างงานที่ดีขึ้น ชีวิตทั้งชีวิตของนักเรียนทั่วไปจึงมุ่งเน้นไปที่การเตรียมตัวสอบผ่านที่จำเป็น 
บางทีหลักฐานที่แน่ชัดที่สุดบางประการเกี่ยวกับอิทธิพลของลัทธิขงจื่อที่ต่อเนื่องสามารถพบได้ในชีวิตครอบครัวชาวเกาหลีใต้ ไม่เพียงแต่จะเห็นได้เฉพาะในเกาหลีใต้ที่เน้นย้ำถึงวิถีชีวิตแบบครอบครัวและแบบกลุ่มเท่านั้น แต่ยังเห็นในพิธีกรรมของลัทธิขงจื่อที่ยังคงทำกันในปัจจุบัน นั่นคือ พิธีรำลึกถึงบรรพบุรุษ เป็นการแสดงความเคารพต่อบิดามารดา ปู่ย่าตายาย และบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว และเป็นวิธีแสดงความกตัญญูกตเวทีของขงจื่อ   ในบางกรณี พิธีการได้มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้เข้ากับทัศนะทางศาสนา นี่เป็นตัวอย่างของลัทธิขงจื่อที่ผสมผสานกับศาสนาในเกาหลีใต้ แทนที่จะแข่งขันกับศาสนานั้น 
ในปี 1980 ได้มีการออกกฎหมาย "แนวทางปฏิบัติของครอบครัว"  ซึ่งประกาศว่าพิธีบรรพบุรุษสามารถจัดขึ้นได้สำหรับพ่อแม่และปู่ย่าตายายเท่านั้น ทำให้พิธีศพง่ายขึ้น และลดระยะเวลาไว้ทุกข์ที่อนุญาต กฎหมายไม่ได้บังคับใช้อย่างเข้มงวด และไม่มีใครถูกตั้งข้อหาละเมิด 
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการนำแนวคิดดั้งเดิมของขงจื๊อในเรื่องการเคารพและยอมจำนนต่ออำนาจของผู้ปกครองออกไปอย่างสมบูรณ์ จะเห็นได้ว่าการแต่งงานกลายเป็นการตัดสินใจของครอบครัวน้อยลงและเป็นการเลือกของปัจเจกบุคคลมากขึ้น 
ลัทธิขงจื่อที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวและกลุ่มบุคคลนั้นขยายไปสู่ธุรกิจของเกาหลีใต้ด้วยเช่นกัน พนักงานถูกคาดหวังให้ถือว่าสถานที่ทำงานเป็นเหมือนครอบครัว โดยมีหัวหน้าบริษัทเป็นผู้เฒ่าผู้ได้รับสิทธิพิเศษในขณะที่คนงานถูกคาดหวังให้ทำงานหนักขึ้น ธุรกิจมีแนวโน้มที่จะดำเนินการตามหลักจริยธรรมของลัทธิขงจื่อ เช่น ความสำคัญของความสัมพันธ์ที่ปรองดองระหว่างพนักงานและความภักดีต่อบริษัท ความสำคัญอยู่ที่คุณลักษณะต่างๆ เช่น ความแตกต่างด้านอายุ สถานะเครือญาติ เพศ และสถานะทางสังคมการเมือง  
สำนวนเชิงจริยธรรมของขงจื่อยังคงถูกใช้ในเกาหลีใต้ร่วมสมัย ศาสนาอื่นจะรวมไว้ในการอภิปรายเกี่ยวกับพฤติกรรมของมนุษย์ที่เหมาะสม สามารถพบได้ในรัฐบาลและในโลกธุรกิจที่ใช้เพื่อส่งเสริมให้ผู้คนให้ความสำคัญกับความต้องการของกลุ่มเหนือความต้องการส่วนบุคคล   
ปรัชญาขงจื่อใหม่ที่ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 15 ได้ผลักไสผู้หญิงเกาหลีให้เหลือมากกว่าการขยายอำนาจการปกครองของผู้ชายและผู้ผลิตลูกหลานที่จำเป็นเพียงเล็กน้อยdate=March 2015 มุมมองดั้งเดิมเกี่ยวกับบทบาททางสังคมของผู้หญิงกำลังจะหมดไป  มีนักศึกษาหญิงที่มีตำแหน่งดีในมหาวิทยาลัยและกำลังแรงงานเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับในด้านการเมือง  อดีตประธานาธิบดีเกาหลีใต้ Park Geun-hye เป็นผู้หญิง
ศิลปะยังคงรักษาประเพณีที่สำคัญ เช่น  เครื่องปั้นดินเผาแบบเกาหลี พิธีชงชาแบบเกาหลี สวนแบบเกาหลีและการจัดดอกไม้แบบเกาหลี ตามหลักการขงจื่อและสุนทรียศาสตร์แบบขงจื่อ การประดิษฐ์ตัวอักษรและกวีนิพนธ์เชิงวิชาการยังคงดำเนินต่อไปในจำนวนที่น้อยลงมรดกนี้ ในภาพยนตร์ เรื่องราวของมารยาทและสถานการณ์ตลกในโรงเรียนในกรอบการศึกษาเข้ากันได้ดีกับถ้อยคำเกี่ยวกับลัทธิขงจื่อจากงานเขียนก่อนหน้านี้ ความภักดีต่อโรงเรียนและการอุทิศตนให้กับครูยังคงเป็นรูปแบบที่สำคัญในภาพยนตร์ตลกยอดนิยม
ด้วยแนวคิดขงจื่อใหม่ที่ถูกนำออกจากหลักสูตรของโรงเรียนและถูกลบออกจากความโดดเด่นในชีวิตประจำวันของชาวเกาหลี  ความรู้สึกที่ว่าบางสิ่งที่จำเป็นต่อประวัติศาสตร์เกาหลีขาดหายไปทำให้เกิดการถือกำเนิดใหม่ของลัทธิขงจื่อในเกาหลีใต้ในช่วงปลายทศวรรษ 1990  
เป็นการยากที่จะหาข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับลัทธิขงจื่อในศาสนาหรือแนวปฏิบัติของเกาหลีเหนือ  อย่างไรก็ตาม ลัทธิจูเช สนับสนุนคุณธรรมของขงจื่อในเรื่องความจงรักภักดี ความเคารพและการเชื่อฟัง 

**ลัทธิขงจื่อร่วมสมัยกับสิทธิสตรี**
ตามเนื้อผ้าผู้หญิงในเกาหลีได้รับบทบาทแม่บ้านเนื่องจากบทบาททางเพศแบบขงจื่อ ผู้หญิงจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานนอกบ้าน สิ่งนี้เริ่มเปลี่ยนไปและในปี 2001 การมีส่วนร่วมของผู้หญิงในแรงงานอยู่ที่ 49.7 เปอร์เซ็นต์เทียบกับเพียง 34.4 เปอร์เซ็นต์ในทศวรรษ 1960  ในปี 1987 ได้มีการนำกฎหมายเปิดโอกาสให้เท่าเทียมกันและได้รับการปรับปรุงโดยการปฏิรูปตั้งแต่นั้นมาเพื่อปรับปรุงสิทธิในการทำงานของสตรี  เมื่อองค์กรสตรีนิยมของเกาหลีมีอิทธิพลมากขึ้นรัฐบาลก็รับฟังและในปี 2000 ได้จัดตั้งกรมความเท่าเทียมทางเพศเพื่อให้ผู้หญิงมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย  แม้ว่าผู้หญิงจะได้รับความนิยมจากการทำงาน  แต่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนบทบาททั้งหมดเมื่ออยู่ที่บ้าน ผู้หญิงวัยทำงานยังคงเป็นคนทำงานบ้านหลักในครอบครัว  อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ทำให้ผู้หญิงในเกาหลีใต้มีตัวเลือกมากขึ้นระหว่างการเป็นแม่บ้านหรือทำงานนอกบ้าน
ผู้หญิงที่เลือกทำงาน  เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงในรัฐบาลและกฎหมายยังคงมีความท้าทายที่สำคัญที่ต้องเผชิญในแรงงาน บริษัทใหญ่ๆ ในเกาหลีใต้เริ่มเปลี่ยนแนวทางการจ้างงาน เช่น Samsung ซึ่งเป็นหนึ่งในบริษัทใหญ่ๆ รายแรกๆ ที่ทำเช่นนั้น ในปี 1997 ซัมซุงได้ยกเลิกการเลือกปฏิบัติทางเพศในการสรรหาบุคลากร และภายในปี 2012 ได้ว่าจ้างพนักงานหญิงจำนวน 56,000 คน  อย่างไรก็ตาม ก่อนปี 1997 ผู้หญิงบางคนทำงานให้กับ Samsung ได้ และบริษัทที่ดูแลโดยปรมาจารย์ก็เกิดการเลือกปฏิบัติ งานของผู้หญิงที่ทำงานที่ Samsung ส่วนใหญ่เป็นพนักงานระดับต่ำ เมื่อบริษัทพยายามเสนอตำแหน่งที่สูงขึ้นให้กับผู้หญิง ผู้บริหารชายระดับสูงหลายคนก็ฉวยโอกาสจากผู้หญิงและทำงานบ้านน้อยๆ ให้กับพวกเขา  ไม่ต่างจากที่สามีบางคนอาจคาดหวังจากภรรยาที่บ้าน อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้เริ่มเปลี่ยนไปในปี 1994 เมื่อการปฏิรูปบุคลากรแบบเปิดจากประธานของ Samsung บังคับให้ผู้บริหารระดับสูงปฏิบัติและจ่ายเงินให้ชายและหญิงอย่างเท่าเทียมกัน  เป้าหมายล่าสุดของ Samsung คือการเพิ่มเปอร์เซ็นต์ของผู้บริหารระดับสูงที่เป็นผู้หญิงจาก 2% เป็น 10 เปอร์เซ็นต์ภายในปี 2020  อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้ในเกาหลีใต้ ผู้หญิงถูกกีดกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพแวดล้อมการทำงาน

**ศิลปะขงจื่อแบบเกาหลี**
ศิลปะและปรัชญาขงจื่อแบบเกาหลีมีอิทธิพลอย่างมากและลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมเกาหลี

**ดูเพิ่ม**
 ประมวลกฎหมายแพ่งเกาหลี มาตรา 809 - วัฒนธรรมเกาหลี - ปรัชญาเกาหลี - ลัทธิเต๋าแบบเกาหลี - รวมหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับเกาหลี - Munmyo - ศาสนาในเกาหลี - ซอนบี - ชิลฮัก

**อ่านเพิ่ม**
 คู่มือเกาหลี ; บริการข้อมูลข่าวสารต่างประเทศของเกาหลี พ.ศ. 2546; หน้า- ลี, คี-เบก; ประวัติศาสตร์ใหม่ของเกาหลี ; สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, 1984; หน้า 130–135- ลี, คี-เบก; ประวัติศาสตร์ใหม่ของเกาหลี ; สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, 1984; หน้า 163–166- แมคอาเธอร์, เมเฮอร์; ขงจื๊อ: ราชาผู้ไร้บัลลังก์ ; หนังสือเพกาซัส, 2011; หน้า 163–165- Kimm, He-young; ปรัชญาของอาจารย์ ; สำนักพิมพ์แอนดรูว์แจ็คสันคอลเลจ 2544; หน้า 52–58- Palais, เจมส์บี.; สำนักขงจื๊อและสถาบันเกาหลี ; สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยวอชิงตัน 1995

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Introduction and translation of Jeong and Gihwa's texts

**อ้างอิง==