Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ไมเคิล อึนดีเวนี

ไมเคิล อึงโกบีเล อึนดีเวนี (Michael Nqobile Ndiweni; เกิด 2 ธันวาคม 2003) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษเชื้อสายซิมบับเว ปัจจุบันเล่นเป็นกองหน้าให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด

**ชีวิตวัยเด็ก**
เขามาจากทร็อกลีย์ เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเซนต์คัธเบิร์ต

**อาชีพ**
เขาเป็นแฟนบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ตั้งแต่ในวัยเด็ก เขาเข้าทีมเยาวชนของนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในปี 2016 เขาเซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกกับสโมสรในเดือนกรกฎาคม 2022 เขาขยายสัญญาฉบับนี้ในช่วงซัมเมอร์ปี 2023 เขาประเดิมสนามให้กับทีมชุดใหญ่ในลีกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2023 โดยลงมาเป็นตัวสำรองแทนที่แอนโทนี กอร์ดอนในนาทีที่ 90+2 ในเกมชนะเชลซี 4–1 ในบ้าน เขายังคงฝึกซ้อมกับทีมชุดใหญ่ของนิวคาสเซิลสำหรับนัดต่อไปซึ่งเป็นการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเจอกับปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2023

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายซิมบับเว
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของพิกซาร์

หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของดิสนีย์
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์
หมวดหมู่:พิกซาร์
เอียวหู (หยาง หยง)

เอียวหู มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง หยง (p=Yáng Yóng) ชื่อรอง จื่อเจา (p=Zǐzhāo) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**ประวัติ**
เอียวหูเป็นชาวเมืองซงหยง (襄陽 เซียงหยาง) ในมณฑลเกงจิ๋ว ซึ่งอยู่บริเวณนครเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน เอียวหูเป็นคนในตระกูลเดียวกันเอียวหงี ได้ติดตามเล่าปี่เข้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ได้รับตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองปากุ๋น (巴郡 ปาจฺวิ้น) และตำแหน่งนายทะเบียน (主簿 จู่ปู้) ของจูกัดเหลียง ทั้งเอียวหูและเอียวหงีอาศัยอยู่ริมแม่น้ำไกซุย (沔水 เหมี่ยนฉุ่ย) โดยเอียวหงีอาศัยอยู่ต้นน้ำและเอียวหูอาศัยอยู่ปลายน้ำ
ในช่วงที่เอียวหูเป็นนายทะเบียนของจูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก เอียวหูเห็นจูกัดเหลียงตรวจสอบบัญชีด้วยตนเอง จึงแนะนำจูกัดเหลียงอย่างตรงไปตรงมาว่า "การปกครองรัฐก็เฉกเช่นเดียวกับการปกครองบ้าน มีการระบบจัดการและการแบ่งหน้าที่ให้ทำเป็นที่แน่นอน ยกตัวอย่างในการปกครองบ้าน บ่าวไพร่มีหน้าที่ทำนา หญิงรับใช้มีหน้าที่ทำอาหาร ไก่มีหน้าที่ขัน สุนัขมีหน้าที่เฝ้าบ้านป้องกันผู้ร้าย วัวมีหน้าที่บรรทุกของ และม้ามีหน้าที่ควบทางไกล แต่ละคนมีหน้าที่ของตนเอง แบ่งสรรปันส่วนอย่างชัดเจน เจ้านายจึงพักผ่อนได้อย่างสงบ อยู่กินได้อย่างสบายใจ หากลงมือจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง โดยไม่แบ่งงานให้ทำ ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ในท้ายที่สุดก็ไม่สำเร็จการใด ๆ ความสามารถและสติปัญญาของนายท่านเทียบไม่ได้กับบ่าวไพร่ ไก่ และสุนัขไม่ใช่หรือ เทียบไม่ได้เลย แต่นายท่านกลับกระทำขัดกับหลักการของผู้เป็นนาย" เอียวหงียังยกตัวอย่างอุทาหรณ์จากกรณีของปิ่ง จี๋ (丙吉) และตันแผง (陳平 เฉินผิง) เพื่อเน้นย้ำถึงความสำคัญของการแบ่งงานและความรับผิดชอบ จูกัดเหลียงขอบคุณเอียวหูสำหรับความคิดเห็นนี้
ต่อมาเอียวหูได้เป็นขุนนางสำนักตะวันออก (東曹屬 ตงเฉาฉู่) ทำหน้าที่คัดเลือกคนเข้ารับราชการ เอียวหูเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ จูกัดเหลียงเสียใจอย่างมากและร้องไห้เป็นเวลา 3 วัน ในช่วงเวลาเดียวกัน ล่าย สฺยง (賴厷) บุตรชายของล่าย กง (賴恭)  ผู้เป็นเสมียนของสำนักตะวันตก (西曹令史 ซีเฉาลิ่งฉื่อ) ก็เสียชีวิตเช่นกัน จูกัดเหลียงเขียนจดหมายถึงเตียวอี้และเจียวอ้วนว่า "เหล่าขุนนางได้สูญเสียล่าย สฺยง ส่วนเหล่าขุนทหารก็สูญเสียเอียวหู นี่เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของราชสำนัก" 

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).- ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:แฟรนไชส์สื่อมวลชน

หมวดหมู่:การบันเทิง
หมวดหมู่:สื่อมวลชน
หมวดหมู่:อุตสาหกรรมด้านสื่อ
หมวดหมู่:ภาคต่อ
หมวดหมู่:แฟรนไชส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเป็นรายการโทรทัศน์

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงสำหรับสื่ออื่น
หมวดหมู่:ผลงานที่ดัดแปลงเป็นรายการโทรทัศน์
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร

หมวดหมู่:สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
เอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
เอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
เอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
รัฐสภาอิตาลี

รัฐสภาอิตาลี (อิตาลี: Parlamento italiano) เป็นสภาระดับชาติของสาธารณรัฐอิตาลี ใช้ระบบสภาคู่ประกอบไปด้วยสมาชิก 600 คน แบ่งเป็นสภาผู้แทนราษฎร 400 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรงทั้งหมด วุฒิสภา 200 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรงพร้อมทั้งยังมีสมาชิกวุฒิสภาอีกจำนวนเล็กน้อยในฐานะ "วุฒิสมาชิกตลอดชีพ" มาจากการแต่งตั้งของประธานาธิบดี
ทั้งสองสภาเป็นอิสระจากกันและไม่มีการประชุมร่วมกันยกเว้นสิ่งที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญอิตาลี โดยได้ระบุไว้ให้ทั้งสองสภามีอำนาจในการออกกฎหมายเท่ากันซึ่งไม่เหมือนกับการปกครองระบบรัฐสภาของประเทศส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตามสมาชิกรัฐสภาไม่สามารถดำรงตำแหน่งพร้อมกันทั้งสองสภาได้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รัฐสภาแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:สภานิติบัญญัติระบบสองสภา
หมวดหมู่:รัฐบาลอิตาลี
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร

หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
เอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
เอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:พระราชบุตรในจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย

หมวดหมู่:จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
หมวดหมู่:พระราชบุตรในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี

หมวดหมู่:จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
หมวดหมู่:พระราชบุตรในจักรพรรดิออสเตรีย

หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระจักรพรรดิ

หมวดหมู่:ราชวงศ์ออสเตรีย
หมวดหมู่:ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
หมวดหมู่:พระราชบุตรในจักรพรรดิเยอรมัน

หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระจักรพรรดิ

หมวดหมู่:ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
ฮานะ ชิมาโนะ

ฮานะ ชิมาโนะ (Shimano Hana, เกิด 17 สิงหาคม) เป็น นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดชิบะ สังกัดแอกเซลวัน เธอเริ่มต้นอาชีพนักพากย์ในปี พ.ศ. 2562 และในปี พ.ศ. 2567 เธอได้รับบทนำครั้งแรกในฐานะคิโนะ ฮิมาริ ใน กระซิบรักเป็นทำนองร้องบอกเธอ

**ชีวประวัติ**
ชิมาโนะเริ่มมีความสนใจในอนิเมะตั้งแต่เธอยังเด็กเมื่อเธอได้ชมเรื่อง แม่มดน้อยโดเรมี ทางโทรทัศน์ เมื่อเธออยู่ชั้นประถมศึกษา เธอชอบดู ซุปเปอร์
หัวหน้าห้องสาวเจ้าเสน่ห์ และ คิราริ สาวใสหัวใจเกินร้อย รวมถึงซีรีส์อื่น ๆ ทางโทรทัศน์ และยังอ่าน นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ และ กินทามะ อีกด้วย เธอเริ่มคิดว่าตัวเองเป็นโอตากุหลังจากที่กลายเป็นแฟนตัวยงของอนิเมะเรื่อง กินทามะ และ ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส เจ้าชายลูกสักหลาด เธอยังติดตามการฉายซ้ำทางโทรทัศน์และละครเวทีของพวกเขาด้วย
ความสนใจของเธอในการพากย์เสียงพัฒนาขึ้นหลังจากการค้นคว้าเกี่ยวกับซีรีส์ เคโมโนะ โนะ โซจา เอริน บนอินเทอร์เน็ต และค้นพบว่า เค็นอิจิ ซูซูมูระ ผู้ให้เสียง Ial ยังให้เสียงโอคิตะ โซโกะ ใน กินทามะ อีกด้วย เธอได้รับกำลังใจให้ทำงานพากย์เสียงมากขึ้น หลังจากเพื่อนร่วมชั้นฝากข้อความให้กำลังใจเธอให้ทำเช่นนั้นในหนังสือรุ่นการสำเร็จการศึกษา 
ชิมาโนะเริ่มร่วมงานกับสังกัดแอกเซลวัน ในปี พ.ศ. 2562 ในปี พ.ศ. 2566 เธอได้รับเลือกให้รับบทนำครั้งแรก โดยรับบทเป็นคิโนะ ฮิมาริ ตัวเอกจากซีรีส์อนิเมะเรื่อง กระซิบรักเป็นทำนองร้องบอกเธอ โดยเธอยังได้ร้องเพลงปิดของซีรีส์ด้วย นอกจากนี้ เธอยังรับหน้าที่เป็นพิธีกรรายการวิทยุส่งเสริมการขายของร้านค้าปลีกสินค้าอนิเมะมือสอง Lashinbang ระหว่างเดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2567 อีกด้วย

**ชีวิตส่วนตัว**
ชิมาโนะมีใบรับรองในด้านการทำบัญชีและการประมวลผลข้อมูล เธอบอกว่าการกิน การสะสมฟิกเกอร์ชิบะอินุ และการไปเยี่ยมศาลเจ้าและวัดต่าง ๆ เป็นงานอดิเรกของเธอ และเธอเล่นทรอมโบนได้

**ผลงานพากย์**

**อนิเมะโทรทัศน์**
พ.ศ. 2564- ลาก่อนคราเมอร์ของฉัน รับบทเป็น โคบายาชิ อาโออิ
พ.ศ. 2567- กระซิบรักเป็นทำนองร้องบอกเธอ รับบทเป็น คิโนะ ฮิมาริ- วันเดอร์ฟูล พรีเคียว! รับบทเป็น เอมะ, Nanami Kanie, Kirarin Fawn
พ.ศ. 2568- สุขใดเล่า จะเท่ามื้ออร่อย รับบทเป็น คาวาอิ มาโกะ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดชิบะ
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร

หมวดหมู่:สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร
จอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร
จอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร
จอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร
ถ้ำพระยานคร

ไฟล์:01-พระที่นั่งคูหาคฤหาสน์.jpg|thumb|พระที่นั่งคูหาคฤหาสน์ภายในถ้ำพระยานคร
ถ้ำพระยานคร เป็นถ้ำตั้งอยู่ที่อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด ในตำบลสามร้อยยอด อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในถ้ำมีพระที่นั่งคูหาคฤหาสน์ ซึ่งเป็นพลับพลาแบบจตุรมุขสร้างในสมัยรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระที่นั่งเป็นฝีพระหัตถ์ของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าขจรจรัสวงศ์ กรมหมื่นปราบปรปักษ์

**ประวัติ**
ถ้ำพระยานครตั้งอยู่บนไหล่เขาลูกหนึ่งในทิวเขาสามร้อยยอด อันเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด สาเหตุที่ถ้ำแห่งนี้ได้ชื่อว่าถ้ำพระยานคร เนื่องจากพระยานครผู้ครองเมืองนครศรีธรรมราชเป็นผู้พบ แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นพระยานครคนใด ที่พอจะเข้าเค้าว่าเป็นผู้มาพบถ้ำนี้มี 2 คนซึ่งมีชีวิตอยู่ในสองสมัย คือ สมัยกรุงศรีอยุธยาและสมัยรัตนโกสินทร์ สมัยกรุงศรีอยุธยา คือ ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (พ.ศ. 2199–2231) พระยานครสั่งประหาร ศรีปราชญ์ซึ่งถูกเนรเทศไปอยู่เมืองนครศรีธรรมราชโดยมิได้รับพระบรมราชานุญาต ในระหว่างเดินทางไปเข้าเฝ้าได้หลบคลื่นลมและพระราชอาญาไปอยู่ที่ถ้ำนี้แต่ท้ายที่สุดก็ถูกประหารชีวิตที่ถ้ำนี้ 
ส่วนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (พ.ศ. 2325–2352) ไทยมีการสงครามกับพม่า (ตรงกับสมัยพระเจ้าปดุง) พระยานครถูกพม่าหลอกว่าเมืองหลวงแตกจึงหนีต่อมาสอบสวนความจริงได้แล้ว โปรดฯ ให้กลับไปครองเมืองนครศรีธรรมราชตามเดิมระหว่างเดินทางเจอคลื่นลมจัด จึงได้หลบไป และพบถ้ำนี้เข้า โดยระหว่างทางไปถ้ำมีบ่อน้ำกรุด้วยอิฐดินเผารูปสี่เหลี่ยมคางหมู กว้าง 1 เมตร ลึก 4 เมตร เรียกว่า "บ่อพระยานคร" สันนิษฐานว่าพระยานครเป็นผู้สร้างขึ้น
ในสมัยรัตนโกสินทร์มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์เสด็จพระราชดำเนินมายังถ้ำนี้ ได้แก่ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีหลักฐานเสด็จพระราชดำเนินเมื่อคราวเสด็จพระราชดำเนินมณฑลปักษ์ใต้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ได้เสด็จไปที่ถ้ำนี้หลายครั้ง ได้แก่  พ.ศ. 2406, 2429, 2431, 2432 และ 2433 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว 
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ก็เคยเสด็จพระราชดำเนินมา

**ลักษณะ**
ถ้ำพระยานครเป็นถ้ำขนาดใหญ่ ภายในถ้ำมีหินงอก หินย้อยเป็นเชิงชั้นเหมือนม่าน บางส่วนก็หยดย้อยลงมาเป็นรูปร่างต่าง ๆ โดยสองคูหามีปล่องด้านบน ส่วนด้านล่างในถ้าเป็นป่าต้นไม้ค่อนข้างสูงชะลูด ภายด้านในถ้ำจะพบประติมากรรมธรรมชาติที่เกิดขึ้นจากหินปูน เช่น สะพานหินธรรมชาติ หินรูปร่างคล้ายหัวจระเข้ ซึ่งเกิดขึ้นจากการกัดกร่อนโดยน้ำตามธรรมชาติ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อำเภอสามร้อยยอด
หมวดหมู่:ถ้ำในประเทศไทย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
55:15 Never Too Late

55:15 Never Too Late เป็นละครโทรทัศน์ไทยแบบสตรีมมิ่งปี 2564 นำแสดงโดย กรภัทร์ เกิดพันธุ์, กัญญรัตน์ เรืองรุ่ง, ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล, เค เลิศสิทธิชัย, เบญญาภา จีนประสม, วสุ แสงสิงแก้ว, สินจัย เปล่งพานิช, ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี, อัมรินทร์ นิติพน และ คาร่า พลสิทธิ์
กำกับโดย ษรัณยู จิราลักษม์ ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวี และจัดจำหน่ายโดยดิสนีย์+ ฮอตสตาร์ แต่เพียงผู้เดียวเป็นครั้งแรก ซีรีส์เรื่องนี้เป็น 1 ใน 16 ซีรีส์ทางโทรทัศน์ของจีเอ็มเอ็มทีวี ประจำปี 2564 ที่ประกาศในงาน “GMMTV 2021: The New Decade Begins” เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2563 
ละครซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศตอนแรกทางช่องฮอตสตาร์ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2564 ขณะที่ออกอากาศตอนแรกทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2565 ออกอากาศทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20:30 น. (เวลามาตรฐานไทย) แทนที่ช่วงเวลาของรักของผม ขนมของคุณ ตัวอย่างอย่างเป็นทางการของซีรีส์นี้เผยแพร่เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 โดยจีเอ็มเอ็มทีวีพร้อมด้วยรายชื่อนักแสดงและตัวละครอย่างเป็นทางการ

**เรื่องย่อ**
ติดตามตัวละคร 5 ตัวในวัย 55 ปี ซึ่งวันหนึ่งพวกเขาตื่นขึ้นมาในวัย 15 ปีอีกครั้ง สันต์ นักพากย์มืออาชีพ เจญ่า นักร้องดังที่ดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 ทรงพล เจ้าของบาร์ อมรเทพ อดีตนักมวยที่ปัจจุบันเป็นเจ้าของเวทีมวย และ จารุณี ครูมัธยม ตัวละครทั้ง 5 มีโอกาสครั้งที่สองในการไล่ตามความฝันและแรงบันดาลใจของพวกเขาด้วยการพลิกชีวิตใหม่เมื่ออายุ 15 ปี

**นักแสดง**

**นักแสดงหลัก**
 วสุ แสงสิงแก้ว รับบท สันต์ (อายุ 55 ปี)- ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี รับบท ทรงพล (อายุ 55 ปี)- สินจัย เปล่งพานิช รับบท เจญ่า (อายุ 55 ปี)- อัมรินทร์ นิติพน รับบท อมรเทพ (อายุ 55 ปี)- คาร่า พลสิทธิ์ รับบท จารุณี (อายุ 55 ปี)- กรภัทร์ เกิดพันธุ์ รับบท สันต์ (อายุ 15 ปี)- เค เลิศสิทธิชัย รับบท อมรเทพ (อายุ 15 ปี)- กัญญรัตน์ เรืองรุ่ง รับบท เจญ่า (อายุ 15 ปี)- ธนวัฒน์ รัตน์กิจไพศาล รับบท ทรงพล (อายุ 15 ปี)- เบญญาภา จีนประสม รับบท จารุณี (อายุ 15 ปี)

**นักแสดงสมทบ**
 เกรซ มหาดำรงค์กุล รับบท ปริม- กฤษณ เศรษฐธำรงค์ รับบท พ่อของจารุณี- อนุสรณ์ มณีเทศ รับบท เมธี- ลักขณา ศิริวงศ์ รับบท เปา- อณูวรรณ จิรนันท์ธวัช รับบท- วีรยุทธ จันทร์สุข รับบท บอม- ไมเคิล เชาวนาศัย รับบท เพื่อนทรงพล- ทวินันท์ อนุกูลประเสริฐ รับบท ปังปอนด์- ภวินท์ กุลการัณยวิชญ์ รับบท พิภู- ปาหุณ จิยะเจริญ รับบท พฤกษ์- สุรีย์ญะเรศ ยะคะเรศ รับบท หนอยแน่- ปรียาภัทย์ หล่อสุวรรณศิริ รับบท จุ๋ม - ณัฐศารัศมิ์ พงศ์ภานุมาศไพศาล รับบท - นภสร วีระยุทธวิไล รับบท ปริม (วัยรุ่น)- แพรขวัญ ผ่องสกุล รับบท กีกี้- ณัฐชัย ศิรินันทโชติ รับบท 

**นักแสดงรับเชิญ**
 สุนทร มีศรี รับบท พ่อของแซน- สหภาพ วงศ์ราษฎร์ รับบท มิกซ์- พิรพัฒน์ วัฒนเศรษสิริ รับบท เอิร์ท

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยจีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:จีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:จีเอ็มเอ็ม 25
นาตาชา จุลานนท์

นาตาชา จุลานนท์ (เกิด 19 เมษายน พ.ศ. 2536) ชื่อเล่น แน็ตตี้ เป็นนักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

**ประวัติ**
นาตาชา จุลานนท์ มีชื่อเล่นว่า แน๊ตตี้ เกิดเมื่อวันที่ 19 เมษายน 2536 เป็นลูกสาวคนโตในบรรดาพี่น้อง 2 คน พ่อชื่อ ทวีรัตน์ ด่านอุดมกิจ (เสียชีวิตแล้ว) แม่ชื่อ ธัญรัตน์ จุลานนท์ เธอมีศักดิ์เป็นหลานตาของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ประธานองคมนตรีในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และอดีตนายกรัฐมนตรีคนที่ 24 ของประเทศไทย เนื่องจากคุณตาของเธอเป็นพี่ชายของพลเอกสุรยุทธ์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิชาภาษาอังกฤษจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย พร้อมกับยังเป็นดาวคณะอีกด้วย

**เข้าสู่วงการบันเทิง**
นาตาชาเข้าสู่วงการจากการถูกทาบทามให้มาถ่ายแบบโดยเธอได้รับค่าตัวครั้งแรก 3,500 บาท ต่อมาเธอถูกเพื่อนแอบส่งประวัติไปแคสเป็นพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก ทำให้ได้เข้าสู่วงการอย่างเต็มตัว ต่อมาเธอได้รู้จักกับอดีตผู้จัดการดาราและนักปั้นชื่อดังผู้ล่วงลับ นิรุณ ลิ้มสมวงศ์ หรือ โกโก้ ที่คอยป้อนงานให้เธอมากมาย จากนั้นจึงได้พาเธอมาเทสต์หน้ากล้องและเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 3 และได้ไปเรียนการแสดงกับรสสุคนธ์ กองเกตุ หรือ ครูเงาะ ครูสอนการแสดงชื่อดัง
โดยผลงานละครเรื่องแรกของเธอคือเรื่องพ่อครัวหัวป่าก์ เมื่อปี 2560 โดยแสดงเป็น มินนี่ เจ้าของบริษัททัวร์เพื่อนสนิทของ ทองตรา นางเอกของเรื่อง ตามด้วยบท แพรพรรณ คุณหนูโปรไฟล์เลิศในละครเรื่องพ่อยุ่งลุงไม่ว่าง ที่ออกอากาศในช่วงปลายปีเดียวกัน จากนั้นจึงมีผลงานเรื่อยมา

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**
 ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงสังกัดช่อง 3 เอชดี
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:พระราชบุตรในจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย

หมวดหมู่:จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร

หมวดหมู่:สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
จอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
จอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่

หมวดหมู่:พระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
จอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
จอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
อาริซะ คิโยโตะ

อาริซะ คิโยโตะ (Kiyoto Arisa, 7 พฤศจิกายน 1989 –) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น สังกัดอครอสเอนเทอร์เทนเมนต์ เกิดที่จังหวัดเฮียวโงะacross-ent

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเฮียวโงะ
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก

พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก (Museum at the Lowest Place on Earth; متحف أخفض مكان على الأرض) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่เฆารุศศอฟี (غور الصافي) อำเภออัลอัฆวารุลญะนูบียะฮ์ (الأغوار الجنوبية) เขตผู้ว่าราชการอัลกะร็อก ในหุบเขาจอร์แดน ประเทศจอร์แดน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อุทิศให้กับการจัดแสดงโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และซากทางโบราณคดี

**ประวัติ**
แนวคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์นี้มีประวัติย้อนไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งเสนอโดยกอนสตันดีโนส โปลีติส (Κωνσταντίνος Δ. Πολίτης) นักโบราณคดีจากสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้ (Hellenic Society for Near Eastern Studies) และกรมโบราณวัตถุของจอร์แดนหลังจากการขุดค้นในพื้นที่ ใน พ.ศ. 2539 บริษัทอาหรับโปแตช (البوتاس العربية) ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ โดยบริษัทอาหรับโปแตชได้ให้จอร์จ ฮะกีม (Georges Hakim) สถาปนิกชาวเลบานอนออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่งรัฐบาลจอร์แดนได้ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างใน พ.ศ. 2547 อาคารพิพิธภัณฑ์แล้วเสร็จในปี 2549 ต่อมาในปี 2550 กระทรวงการท่องเที่ยวและโบราณวัตถุจอร์แดนได้ติดต่อกับสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้เพื่อออกแบบนิทรรศการบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ให้เสร็จสมบูรณ์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2555

**งานสะสม**
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมชุดสิ่งสะสมเครื่องเซรามิกยุคสำริด โมเสกประดับอารามไบแซนไทน์ พิพิธภัณฑ์มีเครื่องแต่งกายแบบกรีก-โรมัน ซึ่งค้นพบที่ซากโบราณสถานก็อยซูน (خربة قيزون) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีป้ายสุสานของชาวคริสต์จากซากเมืองโศอาร์ (צוער) อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีกระเบื้องโมเสกทางเท้าที่สมบูรณ์จากvertical-align=sup พิพิธภัณฑ์มีห้องปฏิบัติการสำหรับการบูรณะโบราณวัตถุ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกระเบื้องโมเสกโบราณ นอกจากนี้ พิพิธภัณฑ์ยังมีเครื่องปั้นดินเผาอายุ 5,000 ปีที่ย้อนกลับไปถึงยุคสำริดอีกด้วย พิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงนิทรรศการหัตถกรรมที่มาจากชุมชนในจอร์แดน

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:MuLPE 06.jpg|เครื่องปั้นดินเผาโบราณ
ไฟล์:MuLPE 07.jpg|สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
ไฟล์:MuLPE 08.jpg|แม่พิมพ์เครื่องมือโลหะ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศจอร์แดน
หมวดหมู่:ทะเลเดดซี
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์โบราณคดี
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่

หมวดหมู่:พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
จอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
จอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
ดาวแอลกอล

ดาวแอลกอล (Algol) หรือรู้จักกันในอีกชื่อว่า ดาวปีศาจ (Demon Star) เป็นระบบดาวสามดวงที่อยู่ในกลุ่มดาวเพอร์ซิอัสซึ่งประกอบด้วย Aa1 ซึ่งเป็นดาวยักษ์น้ำเงินที่เราเห็นอยู่ และ Aa2 ซึ่งเป็นดาวแคระเหลืองอมขาว และสุดท้าย Ab ซึ่งเป็นดาวแคระส้ม นอกจากนี้ดาวแอลกอลยังเป็นดาวที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้าในลำดับที่ 59

**ดูเพิ่ม**
ระบบดาวสามดวง
ภาพของดาวแอลกอล Aa1 และ Aa2 ที่กำลังโคจรอยู่ ซึ่งถ่ายโดย CHARA (Center for High Angular Resolution Astronomy)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มดาวเพอร์ซิอัส
หมวดหมู่:ระบบดาวสามดวง
หมวดหมู่:ดาวแปรแสง
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระมหากษัตริย์ปรัสเซีย

หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระมหากษัตริย์

หมวดหมู่:ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
อาร์ป 299

อาร์ป 299 (Arp 299, หรือรู้จักกันในชื่อ ไอซี 694 และ เอ็นจีซี 3690) เป็นดาราจักรคู่หนึ่งที่ชนกัน อยู่ห่างจากโลกไปประมาณ 134 ล้านปีแสงในกลุ่มดาวหมีใหญ่

**ดูเพิ่ม**
ดาราจักรที่มีปฏิสัมพันธ์กัน
หมวดหมู่:ดาราจักรแปลก
หมวดหมู่:กลุ่มดาวหมีใหญ่
หมวดหมู่:ดาราจักรปฏิสัมพันธ์
การฟื้นฟูภาษาฮีบรู

หน้าแรกของหนังสือพิมพ์ HaZvi พร้อมหัวข้อย่อยที่เขียนว่า "หนังสือพิมพ์สำหรับข่าว วรรณกรรม และวิทยาศาสตร์"
การฟื้นฟูภาษาฮีบรู เกิดขึ้นในยุโรปและปาเลสไตน์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนเข้าสู่ศตวรรษที่ 20 ซึ่งภาษาฮีบรูถูกเปลี่ยนสถานะจากภาษาศักดิ์สิทธิ์ของศาสนายูดาห์ไปเป็นภาษาที่ใช้พูดใช้เขียนเป็นชีวิตประจำวันในอิสราเอล การฟื้นฟูนี้เริ่มต้นเมื่อชาวยิวจากภูมิภาคอันหลากหลาย ย้ายและมาตั้งถิ่นฐานในภูมิภาคปาเลสไตน์ข้าง ๆ ชาวยิวด้วยกันในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 เมื่อชาวยิวดั้งเดิมและชาวยิวที่ย้ายเข้ามาใหม่เริ่มใช้ภาษาฮีบรูเป็นภาษากลาง, ซึ่งเป็นภาษาประวัติศาสตร์ร่วมของชาวยิวทั้งหมด
ในขณะเดียวกันก็ได้มีการพัฒนาคู่ขนานขึ้นในยุโรปซึ่งเปลี่ยนภาษาฮีบรูจากศักดิ์สิทธิ์เป็นภาษาวรรณกรรม ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาแผนการศึกษาชาตินิยม ภาษาฮีบรูใหม่นี้เป็นหนึ่งในสามภาษาราชการของปาเลสไตน์ในอาณัติ และเป็นหนึ่งในสองภาษาทางการของอิสราเอลร่วมกับภาษาอาหรับหลังจากประกาศอิสรภาพของอิสราเอลในปี 1948 และในเดือนกรกฎาคม 2018 อิสราเอลได้ผ่านกฎหมายใหม่ซึ่งกำหนดให้ภาษาฮีบรูเป็นภาษาราชการเพียงหนึ่งเดียวของประเทศ และเปลี่ยนภาษาอาหรับเป็น "สถานะพิเศษ"
นอกจากกระบวกการทางภาษาแล้ว การฟื้นฟูนี้ก็ถูกใช้ในการทำให้ทันสมัยของชาวยิวและการเคลื่อนไหวทางการเมือง ทำให้ผู้คนจำนวนมากเปลี่ยนชื่อของตนเอง และกลายเป็นหลักการของอุดมการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการตั้งถิ่นฐานและการเปลี่ยนชื่อแผ่นดิน ขบวนการไซออนิสต์ และนโยบายของอิสราเอล
กระบวนการฟื้นฟูของภาษาฮีบรูเป็นภาษาในชีวิตประจำวันถือเป็นสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์อย่างมาก ไม่เคยมีภาษาธรรมชาติใดใดที่มีผู้พูดเป็นหลักล้านหลังจากไม่หลงเหลือผู้พูดเลย และไม่เคยมีประวัติศาสตร์ของภาษาศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
การฟื้นฟูภาษาฮีบรูก็ยังเป็นมีการเปลี่ยนแปลงของภาษาอีกด้วย ถึงแม้ว่าผู้นำกระบวนการนี้แรก ๆ จะเน้นว่าเป็นการดำเนินต่อ "หลังจากชีวิตของชาวฮีบรูสิ้นสุดลง" สิ่งที่เกิดขึ้นคือภาษาที่มีพื้นฐานการยอมรับที่กว้างขวางขึ้น เช่น คุณลักษณะต่าง ๆ ที่ได้รับมาจากภาษาฮีบรูของทุกยุคสมัย เช่นเดียวกับภาษาที่ไม่ใช่ฮีบรูที่ใช้โดยชุมชนชาวยิวทั่วยุโรป แอฟริกาเหนือ และตะวันออกกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากภาษายิดดิช

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาษาฮีบรู
หมวดหมู่:ขบวนการไซออนิสต์
ศานติสถูป (ลาดัก)

ศานติสถูป (อักษรโรมัน: Shanti Stupa) เป็นสถูปในศาสนาพุทธตั้งอยู่บนยอดเขาในจันสปา (Chanspa) อำเภอเลห์ ลาดัก ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1991 โดยภิกษุชาวญี่ปุ่น เคียวเมียว นาคามูระ ภายในพระสถูปประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าซึ่งอัญเชิญมาประดิษฐานโดยองค์ทะไลลามะที่สิบสี่ ศานติสถูปเป็นแนวคิดของนิชิดัตซุ ฟูจิอิ เพื่อแสดงเป็นสัญลักษณ์แทนสันติภาพในสมัยปัจจุบัน 
การก่อสร้างสถูปเริ่มต้นในปี 1983 ภายใต้การดูแลของภิกษุเคียวเมียว นาคามูระ โดยความช่วยเหลือของ กุโศก พกุละ หัวหน้าลามะประจำลาดักผ่านทางคณะกรรมการชนกลุ่มน้อยของรัฐบาลอินเดียที่นิวเดลี รวมถึงยังได้ความช่วยเหลือจากพุทธศาสนิกชนชาวลาดักซึ่งบริจาคทุนทรัพย์ และบางส่วนอาสาเป็นแรงงานในการก่อสร้าง เช่นเดียวกับพุทธศาสนิกชนจากญี่ปุ่นและอินเดียส่วนอื่น ๆ นายกรัฐมนตรีอินเดียในขณะนั้นสั่งยกเลิกโครงการสร้างถนนสำหรับยานพาหนะที่จะทอดไปยังสถูปในปี 1984 ทะไลลามะที่สิบสี่เสด็จวางศิลาฤกษ์สถูปในเดือนสิงหาคม 1985
สถูปมีตั้งภาพถ่ายของทะไลลามะ และที่ฐานประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ องค์สถูปมีความสูงสองชั้น ชั้นแรกประดับด้วยรูปธรรมจักรกับกวางหมอบ และมีพระพุทธรูปทองคำประทับบนอาสนะแทนช่วงเวลาของ “การหมุนกงล้อธรรมจักร” ชั้นที่สองมีภาพแกะสลักนูนต่ำที่แสดงพระพุทธเจ้าในปางต่าง ๆ ได้แก่ ประสูติ, มารวิชัย และปรินิพพาน ศานติสถูปนี้สร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนสันติภาพในโลก รวมถึงฉลองการครบรอบ 2500 ปีของพระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์อันดีระหว่างอินเดียกับญี่ปุ่น
ศานติสถูปเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในพื้นที่นับแต่แรก เดอะฮินดู บรรยายว่าสถูปนี้เป็น “สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุด” ในแถบเลห์ แม้ว่าจะไม่ได้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบเลห์ จากศานติสถูปยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของหมู่บ้านโดยรอบ และนัมคยังเจโม ตลอดจนเทือกเขาโดยรอบ รวมถึงยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นและลงแห่งหนึ่งในเลห์ที่สำคัญ เวลาเปิดปิดเข้าชมของสถูปคือ 8:00 น. ถึง 20 น.
ศานติสถูปตั้งอยู่ที่ความสูง ft จากระดับน้ำทะเล ห่างไป mi จากนครเลห์ บนเชิงเขาฝั่งที่หันหน้าออกสู่พระราชวังเลห์

**อ้างอิง==
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย

หมวดหมู่:พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศจอร์แดน

จอร์แดน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศจอร์แดน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจอร์แดน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศจอร์แดน
หมวดหมู่:พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย

ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย

หมวดหมู่:พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในรัฐปาเลสไตน์

ปาเลสไตน์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐปาเลสไตน์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมปาเลสไตน์
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในรัฐปาเลสไตน์
ดนตรีแปลงรูป

ดนตรีแปลงรูป (musique concrète) เป็นลักษณะหนึ่งของการประพันธ์เพลงที่ใช้การบันทึกเสียงแบบดิบ ๆ เสียงมักจะปรับเปลี่ยนผ่านการใช้เทคนิคการประมวลเสียงและการบันทึกเทป  และอาจอยู่ในรูปแบบของการปะติดเสียง อาจมีเสียงที่มาจากการบันทึกเครื่องดนตรี เสียงมนุษย์ และสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ รวมถึงเสียงที่สร้างขึ้นโดยใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง และการประมวลผลสัญญาณดิจิทัลผ่านทางคอมพิวเตอร์ การประพันธ์เพลงแบบนี้ไม่ได้จำกัดอยู่บนพื้นฐานกฎทางด้านดนตรีแบบทั่วไปอย่าง ทำนองเพลง เสียงประสาน จังหวะ และอัตราจังหวะ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 cite book|title=Electronic and experimental music: technology, music, and culture|first=Thom|last=Holmes|edition=3rd|publisher=Taylor & Francis|date=2008|isbn=978-0-415-95781-6|url=https://books.google.com/books?id=hCthQ-bec-QC&pg=PA156|access-date=2011-06-04
หมวดหมู่:เทคนิคทางดนตรี
หลิว ปั๋วเฉิง

หลิว ปั๋วเฉิง (w=Liu Po-ch'eng; 4 ธันวาคม พ.ศ. 2435 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2529) เป็นผู้บัญชาการทหารชาวจีนและจอมพลแห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน
หลิวเป็นที่รู้จักในนาม 'ครึ่งหนึ่ง' ของ "สามครึ่ง" ของนักยุทธศาสตร์ในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่ (อีกสามคนคือ หลิน เปียว และ ซู่ ยฺวี่ ผู้บัญชาการทหารของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และไป๋ ฉงซี ผู้บัญชาการทหารของพรรคก๊กมินตั๋ง) หลิวได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นนักปฏิวัติ นักยุทธศาสตร์การทหาร และนักทฤษฎี และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งกองทัพปลดปล่อยประชาชน ชื่อเล่นของหลิว ได้แก่ เทพมาส์ของจีน, คูตูซอฟ แห่งประเทศจีน และ มังกรตาเดียว เนื่องจากเขาสูญเสียดวงตาข้างขวาในระหว่างการสู้รบ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จอมพลชาวจีน
หมวดหมู่:จอมพลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1997

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1997 เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่เล่นที่โอลึมพีอาชตาดีอ็อนในมิวนิกเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 1997 เพื่อตัดสินหาผู้ชนะในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1996–97 การแข่งขันนัดนี้เป็นการแข่งขันระหว่างโบรุสซีอาดอร์ทมุนด์จากเยอรมนี และยูเวนตุสจากอิตาลี โบรุสซีอาดอร์ทมุนด์ ชนะ 3–1 โดยได้ประตูจาก คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเล และ ลาร์ส ริกเกน ; อเลสซานโดร เดล ปิเอโรเป็นผู้ทำประตูให้กับยูเวนตุส

**การแข่งขัน**

**สรุป**
คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเลอ ยิงให้ดอร์ทมุนด์ขึ้นนำในนาทีที่ 29 ในกรอบเขตโทษระยะ 6 หลา หลังจากที่พอล แลมเบิร์ตครอสบอลเข้ากรอบเขตโทษ รีดเลอทำประตูที่ 2 ในนาทีที่ 34 โดยโหม่งลูกเตะมุมทางขวาจากการครอสของอันเดรอัส เมิลเลอร์
ในครึ่งหลัง อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร กองหน้าดาวรุ่งของยูเวนตุส ซึ่งลงเป็นตัวสำรอง ทำประตูโดยการตอกส้นจากการจ่ายบอลของ อาเลน บ็อกชิช ในนาทีที่ 65 ทำให้ตีไข่แตกเป็น 2–1
ลาร์ส ริกเกิน กองกลางวัย 20 ปี ที่ลงเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 70 ลงมาแทน ชเตฟาน ชาปุยซา รับบอลจากการส่งบอลของอันเดรอัส เมิลเลอร์ เพียง 16 วินาทีหลังจากลงสนาม ริกเกินชิปบอลข้ามศีรษะของอันเจโล เปรุซซี ผู้รักษาประตูและกัปตันทีมยูเวนตุสในวันนั้น จากระยะ 20 หลาด้วยการสัมผัสบอลครั้งแรก กลายเป็น 3–1 สำหรับดอร์ทมุนด์ ประตูของริกเกินนั้นเร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมาโดยตัวสำรอง
โดยที่ซีเนอดีน ซีดานซึ่งย้ายมายูเวนตุสเป็นฤดูกาลแรกจากฌิรงแด็ง บอร์กโดซ์ ไม่สามารถสร้างความประทับใจให้กับแฟนบอลในการประกบแลมเบิร์ตได้ ชัยชนะ 3–1 ทำให้ดอร์ทมุนด์คว้าแชมป์แชมเปียนส์ลีกเพียงครั้งเดียวจนถึงปัจจุบัน

**รายละเอียด**
300px

**อ้างอิง**
1997
ธงชาติลิเบีย (ค.ศ. 1977–2011)

ธงชาติลิเบีย (1969–1972)
ธงชาติลิเบีย (1972–1977)
ธงชาติลิเบียตั้งแต่ปี 1977 ถึง 2011 เป็นธงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียในปี 1986 "สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย" ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย" โดยมีคำว่า "มหา" เพิ่มเข้ามาหลังเหตุการณ์ทิ้งระเบิดในลิเบียโดยสหรัฐในปีนั้น และธงประจำชาติของมหาสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย จนถึงปี 2011 การออกแบบเป็นธงสีเขียวในอัตราส่วน 1:2 และถือเป็นธงชาติสีทึบเพียงแห่งเดียวในโลกในช่วงเวลาดังกล่าว
ในปี 2011 หลังจากการสิ้นสุดรัฐบาลกัดดาฟี ธงชาติของราชอาณาจักรลิเบียในปี 1951-1969 ก็ได้ถูกนำมาใช้อีกครั้ง แต่ธงผืนนี้ยังนำมาใช้ยังคงใช้โดยกลุ่มผู้สนับสนุนกัดดาฟีและผู้จงรักภักดีต่อกัดดาฟี ก่อนปี 1977 ประเทศนี้ถูกเรียกว่าสาธารณรัฐอาหรับลิเบียตั้งแต่ปี 1969 ถึง 1977 และใช้ธงสีแดงขาวดำคล้ายกับธงชาติอาหรับแบบดั้งเดิมที่มีความคล้ายคลึงกับธงสมัยใหม่ของอียิปต์ อิรัก ซูดาน ซีเรีย และเยเมน ในปี 1977 หลังสงครามอียิปต์-ลิเบีย มีการใช้ธงสีเขียวเปล่าแทนธงแดง-ขาว-ดำ เพื่อหลีกเลี่ยงความคล้ายคลึงกับอียิปต์

**อ้างอิง**

**หมายเหตุ**
หมวดหมู่:ธงชาติในอดีต
หมวดหมู่:ธงชาติประเทศในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย

ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย

หมวดหมู่:พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย
การประชุมเตหะราน

การประชุมเตหะราน (ชื่อรหัส ยูเรกา) เป็นการประชุมทางยุทธศาสตร์ของโจเซฟ สตาลิน แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์  และวินสตัน เชอร์ชิล  ตั้งแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน ถึงวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2486 หลังสหราชอาณาจักรและสหภาพโซเวียตรุกรานอิหร่าน การประชุมเตหะรานถือเป็นการประชุมครั้งแรกของ "ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม" ของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง (สหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร) โดยจัดหลังจากการประชุมไคโร ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 22–26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และดำเนินต่อในการประชุมยัลตาและพ็อทซ์ดัมใน พ.ศ. 2488 แม้ว่าผู้นำทั้งสามมาถึงโดยมีวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน แต่ผลลัพธ์หลักของการประชุมเตหะรานก็คือความมุ่งมั่นของพันธมิตรตะวันตกในการเปิดแนวรบที่สองเพื่อต่อต้านนาซีเยอรมนี การประชุมยังกล่าวถึงความสัมพันธ์ของ 'พันธมิตรยิ่งใหญ่ทั้งสาม' กับตุรกีและอิหร่าน ปฏิบัติการในยูโกสลาเวียและการต่อต้านญี่ปุ่น และการตั้งถิ่นฐานหลังสงครามที่วางแผนไว้ สัญญาอีกฉบับหนึ่งที่ลงนามในการประชุมให้คำมั่นว่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามจะรับรองเอกราชของอิหร่าน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Encyclopædia Britannica, Teheran Conference-  United States Department of State
หมวดหมู่:การประชุมระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:พ.ศ. 2486
หมวดหมู่:วินสตัน เชอร์ชิล
หมวดหมู่:แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์
หมวดหมู่:โจเซฟ สตาลิน
หมวดหมู่:การยึดครองยุโรปของฝ่ายสัมพันธมิตร
หมวดหมู่:ฝ่ายสัมพันธมิตร (สงครามโลกครั้งที่สอง)
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส

หมวดหมู่:พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
หลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส

หมวดหมู่:พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
หลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
หมวดหมู่:พระราชบุตรนอกสมรสในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1

หมวดหมู่:พระราชบุตรในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1
นโปเลียนที่ 1
นโปเลียนที่ 1
วัดศรีจันทร์ (อำเภอเมืองขอนแก่น)

วัดศรีจันทร์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีที่ดินตั้งวัด 10,179   ตารางวา หรือ 25 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา ในวัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น(ธรรมยุต) สำนักงานยุวพุทธิกสมาคมจังหวัดขอนแก่น และสำนักงานมูลนิธิพระครูวิเวกวัฒนาทร (บุญเพ็ง กัปปโก)
วัดศรีจันทร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 โดยท่านญาคูหลักคำ (พิมพ์) เป็นผู้รวบรวมศรัทธาประชาชนในการก่อสร้าง และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก สันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดศรีจันทร์เพราะจะได้มีชื่อใกล้เคียงกับวัดศรีนวล (วัดเดิมของเจ้าอาวาสรูปแรก) ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดนอก เรียกวัดศรีนวลว่า "วัดใน" เพราะวัดตั้งอยู่ในคุ้มบ้านพระลับ ส่วนวัดศรีจันทร์ ตั้งอยู่นอกคุ้มมีบ้านเรือนอยู่น้อยและกระจัดกระจายออกมาทางหนองแสบง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545	
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานในพระอุโบสถ

**อ้างอิง**
ศรีจันทร์
ศรีจันทร์
แม่มด (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2563)

โรอัลด์ ดาห์ล แม่มด (Roald Dahl's The Witches) หรือ แม่มด เป็นภาพยนตร์แนวตลกสยองขวัญและดาร์กแฟนตาซีในปี 2020 ร่วมสร้างและกำกับโดย โรเบิร์ต เซเม็กคิส ผู้ร่วมเขียนบทร่วมกับเคนยา แบร์ริส และกิเยร์โม เดล โตโร อิงจากนวนิยายในปี 1983 เรื่อง แม่มด โดยโรอาลด์ ดาห์ล และเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 2 ที่ดัดแปลงจากนวนิยายนี้ ต่อจากเรื่อง อิทธิฤทธิ์ศึกแม่มด (1990) นำแสดงโดยแอนน์ แฮททาเวย์, ออคตาเวีย สเปนเซอร์, สแตนลีย์ ทุชชี และคริสติน เชโนเวธ
แม่มด เปิดตัวบนบริการสตรีมมิง เอชบีโอแม็กซ์ ในสหรัฐเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2020 และเข้าฉายในบางโรงภาพยนตร์เริ่มในวันที่ 28 ตุลาคม โดยวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ ซึ่งชื่นชมการแสดงและภาพ แต่ถูกวิจารณ์ในด้านของบทภาพยนตร์ โดยถือว่าด้อยกว่าภาพยนตร์ในเวอร์ชันปี 1990 แม้ว่าจะตรงตามต้นฉบับนวนิยายมากกว่าก็ตาม
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกนำออกจากเอชบีโอแม็กซ์ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2022

**นักแสดง**

**การตอบรับ**

**บ็อกซ์ออฟฟิศ**
ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 4.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน 12 ประเทศในสัปดาห์แรกของการฉาย สุดสัปดาห์ของวันที่ 20 พฤศจิกายน ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 1.2 ล้านเหรียญสหรัฐจาก 23 ประเทศ รวมมูลค่า 15.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภายในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2021 ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวม 26 ล้านดอลลาร์จาก 32 ประเทศ

**รางวัล**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 0805647
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:ภาพยนตร์จินตนิมิตเด็กอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกจินตนิมิตอเมริกัน
หมวดหมู่:ปีศาจในภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับคำสาป
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับหนู
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับการเปลี่ยนรูปร่าง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับมด (บุคคล)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากหนังสือเด็ก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากผลงานของโรอาลด์ ดาห์ล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย โรเบิร์ต เซเมกคิส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ไม่ได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ผลิตโดยกิเยร์โม เดล โตโร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐแอละแบมา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในโรงแรม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐแอละแบมา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐจอร์เจีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เอชบีโอแม็กซ์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 2020
เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก

ไฟล์:Bundesarchiv Bild 183-M0804-0734, Berlin, 10. Weltfestspiel, Demonstration.jpg|thumb|เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก ในเบอร์ลินตะวันออก ปี 1973
เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก เป็นมหกรรมระดับโลกที่จัดขึ้นโดย สหพันธ์เยาวชนประชาธิปไตยโลก (WFDY) และ สหพันธ์นักศึกษานานาชาติ (IUS) โดยจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1947 โดยภายในงานจะมีการจัดกิจกรรมในลักษณะของการชุมนุมและสัมมนาทางการเมืองประกอบกับการแสดงดนตรี และมีการแข่งขันทางกีฬาด้วย

**ประวัติ**
เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก จัดขึ้นครั้งแรกในปี 1947 ส่วนใหญ่จะจัดอยู่ในประเทศที่ปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ โดยเป็นมหกรรมของเยาวชนทั่วโลกที่เป็นแสดงถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเพื่อประชาธิปไตย และแสดงออกถึงการต่อต้านสงครามและจักรวรรดินิยม เทศกาลครั้งที่ใหญ่ที่สุดคือครั้งที่ 6 ซึ่งจัดขึ้นในปี 1957 ที่กรุงมอสโก โดยมีเยาวชนกว่า 34,000 คนจาก 131 ประเทศเข้าร่วมงาน เทศกาลนี้ยังถือเป็นการเปิดตัวเพลง "Moscow Nights" ในระดับนานาชาติ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงรัสเซียที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในเวลาต่อมา ส่วนครั้งที่มีจำนวนประเทศเข้าร่วมมากที่สุดคือ ครั้งที่ 19 ซึ่งจัดขึ้นในปี 2017 ที่เมืองโซชี ซึ่งมีประเทศเข้าร่วม 185 ประเทศ

**การจัดมหกรรม**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก
หมวดหมู่:สหพันธ์เยาวชนประชาธิปไตยโลก
หมวดหมู่:มหกรรมกีฬา
หมวดหมู่:เทศกาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2490
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2490
วิกิพีเดีย:สภากาแฟ/อภิปราย/บทสัมภาษณ์: บอกเราเกี่ยวกับประสบการณ์ของคุณในการใช้วิกิสนเทศ

สวัสดี ทีมงานวิกิสนเทศ สำหรับโครงการวิกิมีเดีย ที่วิกิมีเดียดอยช์แลนด์ กำลังตรวจสอบวิธีการต่างๆ ในการใช้วิกิสนเทศ ใน โครงการวิกิมีเดีย หากคุณต้องการพูดคุยกับเราเกี่ยวกับประสบการณ์ของคุณในการบูรณาการวิกิสนเทศ เข้ากับวิกิมีเดีย โปรดลงทะเบียนเพื่อรับการสัมภาษณ์ใน แบบฟอร์มการลงทะเบียน https://wikimedia.sslsurvey.de/Wikidata-for-Wikimedia-Interviews นี้ โปรดทราบว่าขณะนี้เราสามารถดำเนินการสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น
สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม โปรดไปที่ หน้าโครงการ ของเรา ยินดีต้อนรับคำติชมเสมอที่นี่. ขอบคุณ--Danny Benjafield (WMDE) (คุย) 19:39, 28 พฤศจิกายน 2566 (+07)
หมวดหมู่:ปีศาจในภาพยนตร์

ปีศาจในภาพยนตร์
หมวดหมู่:ปิศาจในวัฒนธรรมประชานิยม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตในตำนาน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สยองขวัญแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แฟนตาซีแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตในตำนาน

ภาพยนตร์เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต หรือสัตว์ในตำนาน (legendary creatures)
สิ่งมีชีวิต
สิ่งมีชีวิต
หมวดหมู่:ผลงานเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตในตำนาน
จังหวะ

จังหวะ โดยทั่วไปหมายถึง "การเคลื่อนที่ที่ได้สร้างรูปแบบที่ต่อเนื่องขององค์ประกอบหนักและเบา หรือในลักษณะตรงกันข้ามหรือแตกต่างกัน"1971 ความหมายทั่วไปคือ การเกิดซ้ำหรือการมีแบบแผนของเวลา สิ่งนี้เกิดขึ้นกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เป็นวัฏจักรซึ่งมีภาวะเป็นคาบหรือ ความถี่ของสิ่งใดก็ตาม ตั้งแต่หลักไมโครวินาทีไปจนถึงหลายวินาที ไปจนถึงหลายนาทีหรือหลายชั่วโมง จนถึงใช้เวลานานหลายปี
จังหวะมีความสัมพันธ์และแตกต่างจากจังหวะเคาะย่อย อัตราจังหวะ และจังหวะเคาะ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
หมวดหมู่:คำศัพท์ดนตรี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์นอกเหนือปรกติ

ภาพยนตร์เกี่ยวกับนอกเหนือปรกติ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แฟนตาซีแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สยองขวัญแบ่งตามประเภท
ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1968

ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1968 เป็นนัดชิงชนะเลิศของยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1967–68 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับสโมสรในยุโรป ลงเล่นที่สนามเวมบลีย์ในลอนดอน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1968 ระหว่างไบฟีกาของโปรตุเกสและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดของอังกฤษ ต่อหน้าฝูงชน 92,225 คน เป็นรอบชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพครั้งที่ 5 ของไบฟีกา ซึ่ง 2 ใน 5 ที่พวกเขาชนะคือปี 1961 และ 1962 และเป็นครั้งแรกของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

**การแข่งขัน**
รอบชิงชนะเลิศเล่นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ ในลอนดอน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1968 และเริ่มต้นเวลา 19:45 น. (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) ต่อหน้าฝูงชน 92,225 คน; นอกจากนี้ยังมีผู้ชมโทรทัศน์ทั่วยุโรปประมาณ 250 ล้านคน ผู้ตัดสินคือ คอนเชตโต โล เบลโลจากอิตาลี แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เล่นได้ดีในครึ่งแรก แต่การป้องกันอย่างดุดันของไบฟีกา ทำให้พวกเขาไม่สามารถบุกทะลวงได้ จากข้อมูลของเอริค ท็อดด์จากเดอะ การ์เดียน เบสต์ถูกทำฟาวล์ 6 ครั้งในครึ่งแรก; คนละ 3 ครั้งโดยเฟร์นันโด ครูซ และอุมแบร์โต ฟือร์นังดึช ซึ่งคนหลังถูกเตือนในนาทีที่ 20 และในนาทีที่ 28 ไบรอัน คิดด์ ส่งบอลให้ เดวิด แซดเลอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากประตู 10 หลา แต่เขายิงออกไป โอกาสทำประตูที่ดีที่สุด 3 ครั้งของเบนฟิก้าในครึ่งแรกทั้งหมดมาจากเอวแซบียู ซึ่งมีฉายาว่า เสือดำแห่งโมซัมบิก; ครั้งแรกมาจากฟรีคิกซึ่งข้ามกำแพงและเซฟโดยอเล็กซ์ สเต็ปนีย์ ผู้รักษาประตูมือ 1 ของยูไนเต็ด ฟรีคิกอีกลูกยิงข้ามคาน ก่อนที่เขาจะยิงชนคาน โดยที่ท็อดด์อธิบายว่าเป็น "ลูกยิงที่ดีที่สุดของครึ่งแรก"
แอสตันได้ยิง 2 ครั้งในช่วงต้นครึ่งหลัง แต่ทั้งสองครั้งเซฟได้โดยโฮเซ่ เฮนริเก้ ผู้รักษาประตูของไบฟีกา 8 นาทีของครึ่งหลัง โทนี ดันน์จ่ายบอลให้แซดเลอร์ก่อนจ่ายบอลให้บ็อบบี ชาร์ลตัน ซึ่งสวมปลอกแขนกัปตันทีมแทนเดนิส ลอว์ในแมตช์นี้กระโดดและโหม่งบอลเข้าประตูให้ยูไนเต็ดขึ้นนำ 1–0 อย่างไรก็ตามในนาทีที่ 79 ไชเม กราซา ยิงตีเสมอเป็น 1–1 ในช่วง 5 นาทีสุดท้ายของเวลาปกติ เอวแซบียูมีโอกาสทำประตู 2 ครั้ง แต่สเต็ปนีย์เซฟไว้ได้ ซึ่งได้รับการปรบมือให้กับความพยายามของเขาจากกองหน้าชาวโปรตุเกส
สกอร์ยังคงอยู่ที่ 1–1 จนกระทั่งจบช่วงเวลาปกติทำให้การแข่งขันต้องต่อเวลาพิเศษ ในนาทีที่ 3 ของช่วงต่อเวลาพิเศษ สเต็ปนีย์เตะบอลยาว คิดด์โหม่งบอล และเก็บโดยเบสต์; เขาเลี้ยงบอลผ่านแนวรับแล้วล็อคหลบผู้รักษาประตูก่อนที่จะยิงบอลเข้าประตูทำให้ยูไนเต็ดขึ้นนำไบฟีกา 2–1 ใน 2 นาทีต่อมา แซดเลอร์โหม่งบอล เฮนริเกเซฟไว้ได้ แต่บอลเด้งมาทางคิดด์ที่โหม่งเข้าประตูให้ยูไนเต็ดขึ้นนำ 3–1 ยูไนเต็ดยังคงครองเกมต่อไป และได้ยิงประตูแต่ยิงชนคาน ชาร์ลตันยิงประตูที่ 4 ในนาทีที่ 9 ของช่วงต่อเวลาพิเศษ จากลูกจ่ายของคิดด์ ทำให้จบเกมยูไนเต็ดชนะไบฟีกา 4–1

**อ้างอิง**
1968
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับหนู

หมวดหมู่:หนูในวัฒนธรรมสมัยนิยม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับสัตว์ฟันแทะ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ไม่ได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ได้รับผลกระทบจากการระบาดทั่วของโควิด-19
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในปี พ.ศ. 2511

ภาพยนตร์ที่มีฉากเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามปีที่จัดฉาก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในคริสต์ทศวรรษ 1960
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ใน พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์

ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
หมวดหมู่:เทศมณฑลฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เอชบีโอแม็กซ์

หมวดหมู่นี้สำหรับภาพยนตร์ที่ออกฉายทางเอชบีโอแม็กซ์ (HBO Max) ในรูปแบบภาพยนตร์ต้นฉบับหรือที่ออกฉายพร้อมกันในโรงภาพยนตร์
ภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันแบ่งตามสตูดิโอ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สื่อส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่อง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
เภลปุรี

เภลปุรี, เภฬปุรี หรือ เบลปูรี (อักษรโรมัน: Bhelpuri หรือ Bhel Puri) เป็นขนมขบเคี้ยวที่มีที่มาจากประเทศอินเดีย จัดเป็นจาตประเภทหนึ่ง ทำมาจากข้าวพอง, ผัก และน้ำจิ้มมะขามเปรี้ยว เภลปุรีมีลักษณะรสสัมผัสกรอบ
บ่อยครั้งมักเรียกเภลปุรีว่าเป็น “ขนมริมหาด” ('beach snack') เนื่องมาด้วยอาหารจานนี้มีความสัมพันธ์อย่างมากกับชายหาดของนครมุมไบ เช่น หาดจาวปตี หรือ จูฮู มีทฤษฎีหนึ่งเสนอว่าที่มาของเภลปุรีมาจากภัตตาคาร วิถัล (Vithal) ตั้งอยู่ในละแวกของสถานีปลายทางวิกตอเรียในมุมไบ ส่วนอีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่ามีที่มาจากชุมชนชาวคุชราตในมุมไบ ซึ่งสร้างสรรค์อาหาาจานนี้ขึ้นมาด้วยการเพิ่มรสชาติให้กับจาตที่มีรสธรรมดาของอินเดียเหนือ ก่อนที่จะแพร่กระจายจากชุมชนชาวคุชราตไปทั่วประเทศจนเกิดรูปแบบพื้นถิ่นขึ้นมากมาย
เภลปุรีตำรับมุมไบแพร่หลายไปทั่วประเทศอินเดีย ตลอดจนมีการปรับรสให้เข้ากับท้องถิ่น เภลแห้งทำมาจากภทัง (bhadang) ซึ่งเป็นนัมกีนรสเผ็ดของมหาราษฏระ โรยหน้าด้วยหอมใหญ่ ผักชี และน้ำมะนาว ส่วนในตำรับอาหารเบงกอลมีรูปแบบที่เรียกว่า ฌาฬมุรี (แปลว่า “ข้าวพองเผ็ด”) รูปแบบท้องถิ่นในรัฐกรณาฏกะ เรียกว่า จูรูมูรี (churumuri หรือ churmuri)
เภลปุรีทำมาจากข้าวพองและเสวะ (ซึ่งคิอขนมขบเคี้ยวทอด รูปลักษณะเหมือนเส้นบะหมี่เส้นเล็ก ทำมาจากแป้งเบซาน) ผสมกับมันฝรั่ง หอมใหญ่ จาตมสาลา และ ชัตนี ตลอดจนขนมทอดอื่น ๆ เภลปุรีให้รสที่สมดุลระหว่างรสหวาน เค็ม เปรี้ยว และเผ็ด รวมถึงมีรสสัมผัสหลากหลายโดยเฉพาะรสสัมผัสกรอบ ส่วนผสมอื่น ๆ ที่พบได้ทั่วไป เช่น มะเขือเทศ และพริก ส่วนในอินเดียเหรือยังนิยมใส่มันฝรั่งต้มหั่นเต๋า

**อ้างอิง ==
เสวาคราม

เสวาคราม (อักษรโรมัน: Sevagram, แปลว่า: “เมืองแห่งการบริการรับใช้”) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาศรมของมหาตมา คานธี และที่อยู่อาศัยของคานธีนับตั้งแต่ปี 1936 จนเสียชีวิตในปี 1948 อาศรมที่เสวาครามมีคสามสำคัญมากในฐานะที่พำนักของคานธี รองลงมาจากสาพรมตีอาศรม
ชื่อเดิมของเสาวครามคือ เสคาว (Segaon) เดิมทีเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ห่างไป 8 กิโลเมตรจากนครวรรธ มหาตมา คานธี ได้ตั้งอาศรมขึ้นในบริเวณชายขอบของหมู่บ้าน โดยมี เสฐ ชนมลาล พชัช แห่งวรรธ ผู้เป็นศิษย์ของคานธี เป็นผู้จัดสรรที่เดินขนาด 1.2 ตารางกิโลเมตรให้กับคานธีในการสร้างอาศรม  
เมื่อครั้งคานธีเริ่มต้นการเดินขบวนเกลือบาทยาตรในปี 1930 จากสาพรมตีอาศรมไปยังนครอัห์มดาบาดเพื่อทำสัตยาเคราะห์เกลือ เขาตัดสินใจจะไม่เดินทางกลับไปยังสาพรมตีอาศรม จนกว่าอินเดียจะได้รับเอกราช หลังถูกปล่อยจากการจำคุกนานกว่าสองปีจากการทำสัตยาเคราะห์เกลือ คานธีเดินทางไปทั่วอินเดีย และตัดสินใจเลือกหมู่บ้านหนึ่งในอินเดียตอนกลางเพื่อใช้เป็นศูนย์กลางการทำงานของเขส คานธีเดินทางเยือนวรรธในปี 1934 ด้วยคำเชิญของศิษย์ ชนมลาล พชัช และพักอยู่ที่บ้านบังกะโลของพชัชหลังหนึ่ง ในนครวรรธ สลับกับที่อาศรมอีกแห่ง
ในเดือนเมษายน 1936 คานธีได้ตั้งที่พำนักของตนขี้นในหมู่บ้านที่ในเวลานั้นชื่อ เสคาว (Segaon) ในชนบทของวรรธ เขาเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านนี้ใหม่เป็น เสวาคราม อันแปลว่า “สถานที่แห่งการบริการรับใช้” บ้านที่สร้างขึ้นที่นี่มีลักษณะเป็นบ้านแบบชาวบ้านทั่วไปในท้องถิ่น ต่อมาที่พำนักขอวเขาและศิษย์ค่อน ๆ พัฒนาขึ้นมาเป็นอาศรมของคานธี คานธีอาศัยอยู่ที่นี่กระทั่งเสียชีวิตในปี 1948

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
    The Sevagram Ashram – An introduction to Sevagram Ashram established by Mahatma Gandhi and its message- http://www.gandhiashramsevagram.org – Official Website of Gandhi Ashram, Sevagram, Wardha
สิริอมร อ่อนคูณ

สิริอมร อ่อนคูณ (เกิด 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น ฟิล์ม หรือ ฟิฟิล์ม เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากบทบาท "หมอปลาวาฬ" ในจักรวาลภาพยนตร์ ไทบ้าน เดอะซีรีส์

**ประวัติ**
สิริอมร อ่อนคูณ เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด มีชื่อเล่นว่า "ฟิล์ม" เป็นบุตรสาวของนายชุติเดช อ่อนคูณ เจ้าพนักงานราชทัณฑ์ ประจำเรือนจำจังหวัดร้อยเอ็ด และนางเพชราภรณ์ อ่อนคูณ เจ้าหน้าที่ควบคุมด้านตรวจพิสูจน์ ประจำเรือนจำจังหวัดมหาสารคาม
จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสตรีศึกษา และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี นิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการสารสนเทศ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

**เข้าสู่วงการบันเทิง**
สิริอมร อ่อนคูณ ได้สมัครเข้าคัดเลือกตัวนักแสดงในภาพยนตร์เรื่องไทบ้าน เดอะซีรีส์ ขณะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และผ่านการคัดเลือกให้ได้รับบท หมอปลาวาฬ ในปี พ.ศ. 2560 ก่อนจะได้แสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "มักอ้ายหลายเด้อ" ของ กวาง จิรพรรณ ซึ่งเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมจนมียอดผู้ชมในยูทูปมากกว่า 300 ล้านครั้ง จากนั้นเธอได้ถอนตัวจากบทหมอปลาวาฬ ในไทบ้าน เดอะซีรีส์ 2.1 เนื่องจากติดภารกิจด้านการเรียน
จนกระทั่งเธอได้กลับมารับบทหมอปลาวาฬในจักรวาลภาพยนตร์ไทบ้านอีกครั้ง ได้แก่ ไทบ้าน เดอะซีรีส์ 2.2 (พ.ศ. 2561), ไทบ้าน x BNK48 จากใจผู้สาวคนนี้ (พ.ศ. 2563),หมอปลาวาฬ (พ.ศ. 2565) และ สัปเหร่อ (พ.ศ. 2566)

**ผลงานการแสดง**

**ภาพยนตร์**

**ผลงานทางโทรทัศน์**

**มิวสิกวิดีโอ**

**ผลงานเพลง**
 2561 – โอ๊ะ โอ มหาลัย (ร่วมร้องกับ เจมส์ มหาซน)- 2562 – ขอให้เธอโชคดี (ร่วมร้องกับ ฟ้า จตุรพร  อ่อนคูณ ในชื่อ Fah Film)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
อาหารโยชนา

อาหารโยชนา (โอฑิศา: ଆହାର ଯୋଜନା, Āhār Yojanā) เป็นโครงการอุดหนุนที่ดำเนินการโดยกระทรวงอุปทานอาหารและสวัสดิการผู้บริภาคและสหกรณ์ รัฐบาลรัฐโอฑิศา ในประเทศอินเดีย เพื่อให้บริการอาหารเที่ยงแก่ผู้ยากไร้ในสังคมเมืองในราคาจำหน่ายห้ารูปี โครงการนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอัมมาอุนวกัมของรัฐทมิฬนาฑู โครงการอาหารโยชนาเริ่มต้นในปี 2015 โดยผู้ว่าการรัฐโอฑิศา นวีน ปัฏนายิก โดยเริ่มต้นในวันที่ตรงกับวันอุตกัลทิวาส โครงการนี้มีบริการในห้าเมืองใหญ่ของรัฐโอฑิศา ต้นทุนค่าอาหารต่อมื้ออยู่ที่ราว 20 รูปี แต่วางจำหน่ายในราคา 5 รูปี โดยใช้เงินสนับสนุนจากองค์การเหมืองแร่รัฐโอฑิศา
โครงการทดลองมีเริ่มต้นใน 5 เทศบาล ได้แก่ ภุพเนศวร, สัมพัลปุระ, เพรหมปุระ, รุรเกละ และ กัตตัก ประกอบด้วยศูนย์อาหาร (Āhār centers) 21 แห่ง ปัจจุบันมีศูนย์อาหารกว่า 100 แห่ง ใน 30 อำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ของ 73 เมือง ศูนย์อาหารส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่หรือละแวกพื้นที่โรงพยาบาล, ป้ายรถประจำทาง และสถานีรถไฟ ให้บริการอาหารที่ปรุงสุกในวันนั้น ๆ ด้วยราคา 5 รูปี โดยมาตรฐานความสะอาดของอาหารมีการตรวจสอบโดยโรงพยาบาลในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีศูนย์อาหาา 54 แห่งในบริเวณโรงพยาบาลซึ่งให้บริการอาหารมื้อดึกเช่นกัน

**อ้างอิง ==
นโยบายการจัดระเบียบใหม่ (คิวบา)

นโยบายการจัดระเบียบใหม่ หรือ เรคอนเซตราเซียน (reconcentración) เป็นนโยบายการสร้างค่ายกักกันคนคิวบาขนาดใหญ่ในพื้นที่ชนบทของทั้งเกาะคิวบา โดยรัฐบาลอาณานิคมสเปนที่นำโดยข้าหลวงใหญ่ประจำคิวบาในตอนนั้น วาราเลียโน เวเลอร์ เพื่อที่จะแยกระหว่างคนชนบททั่วไปกับกลุ่มกบฏคิวบา ที่กำลังก่อกำเริบขนาดใหญ่เพื่อแยกตัวออกจากสเปน
	นับตั้งแต่ปี 2438 เป็นต้นมา ความขัดแย้งระหว่างชาวคิวบากับสเปนอันเป็นเจ้าอาณานิคมเริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเข้าทุกที จนในที่สุดชาวคิวบาที่ไม่พอใจต่อนโยบายการบริหารประเทศของเจ้าอาณานิคม โดยเฉพาะกับพวกนายทุนน้ำตาล เลยตัดสินใจทำการลุกฮือก่อกบฏต่อต้านอำนาจของสเปน ด้วยศักยภาพของกองกำลังกบฏที่มีน้อยกว่าทั้งทางด้านอาวุธยุทโธปกรณ์และกำลังพล พวกเขาจึงเน้นการสู้รบในแบบสงครามกองโจรเป็นหลัก ซึ่งในการรบนี้ได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากชาวบ้าน ชาวสวนดั้งเดิมของคิวบาที่ไม่ใช่นายทุนน้ำตาลในประเทศ ทำให้กลุ่มกบฏมีเสบียงและสายข่าวที่ดีมาโดยตลอด ในทางกลับกันเจ้าอาณานิคมอย่างสเปนต้องเผชิญกับภาวะยุ่งยากในการจัดการกบฏ และทำให้การปราบปรามยืดเยื้อออกไปมากกว่าที่ควรจะเป็น
	ความขัดแย้งระหว่างกลุ่มกบฏคิวบาและเจ้าอาณานิคมสเปน ส่งผลกระทบต่อการผลิตน้ำตาลอันเป็นเศรษฐกิจหลักของคิวบา จนกระทั่งในปี 2439 รัฐบาลสเปนได้ส่งวาราเลียโน เวเลอร์เข้ามาประจำการเป็นข้าหลวงใหญ่ประจำคิวบา พร้อมมอบอำนาจเบ็ดเสร็จในการจัดการกลุ่มกบฏให้ราบคาบ ในฐานะทหารแล้วเวเลอร์เข้าใจยุทธศาสตร์การรบของกลุ่มกบฏคิวบา และมองเห็นต้นตอของปัญหานี้ว่า ชาวบ้านตามชนบทเป็นคนคอยช่วยเหลือกลุ่มกบฏ หากจะจัดการกลุ่มกบฏก็ต้องแยกกบฏออกมาจากชาวบ้าน ดังนั้นแล้วเวเลอร์จึงได้ประกาศใช้นโยบายการจัดระเบียบใหม่ เพื่อทำการจัดระเบียบพื้นที่ชนบททั้งหมดของเกาะ โดยแยกและอพยพชาวสวนยากจนตามชนบทเอามาไว้รวมกันในค่ายกักกันที่ถูกเรียกว่า “เมือง” ที่มีกำลังทหารโดยรอบ ค่ายกักกันหรือเมืองใหม่นี้มีพื้นที่จำกัดและไม่ได้มีพื้นที่เพาะปลูกกว้างขวางเหมือนพื้นที่ดั้งเดิม แต่รัฐบาลเวเลอร์ก็ประกาศบังคับให้ทุกคนในชนบทต้องย้ายอพยพมายังค่ายกักกันนี้ภายใน 8 วัน หากใครฝ่าฝืนก็จะถูกยิงทิ้งในข้อหากบฏ ส่งผลทำให้ทุกคนในชนบทถูกย้ายให้เข้ามายังค่ายกักกันที่กระจายไปตามเขตต่างๆทั่วทั้งเกาะ ส่วนที่ดินทำการเกษตรดั้งเดิมของชาวสวนผู้ยากจน รวมทั้งปศุสัตว์ของพวกเขาก็ถูกทำลายหลังจากย้ายคนเข้าไปอาศัยในเขตกักกัน 	
	ผลจากการประกาศใช้นโยบายนี้ของเวเลอร์ ส่งผลทำให้มีชาวคิวบากว่า 1 ใน 3 ของเกาะในตอนนั้น ต้องอพยพไปตั้งถิ่นฐานในค่ายกักกันที่ทางรัฐบาลจัดเตรียมเอาไว้ให้ ซึ่งภายในค่ายกักกันนั้นก็ไม่ได้มีสุขอนามัยที่เหมาะสม อาหารขาดแคลนและมีไม่พอต่อความต้องการของผู้คน ทำให้เกิดภาวะอดอยากรุนแรงภายในค่ายกักกัน ตลอดจนเกิดโรคระบาดเข้าซ้ำเติม ส่งผลโดยตรงทำให้มีพลเรือนร่วม 400,000 คน ต้องเสียชีวิตไป ซึ่งแม้ว่าจะมีพลเรือนเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก ทว่าตัวของเวเลอร์ก็ยังส่งให้คงนโยบายกักกันเอาไว้ตลอดสมัยที่เข้าเป็นข้าหลวงใหญ่ผู้ปกครองคิวบา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์คิวบา
หมวดหมู่:คิวบา
หมวดหมู่:การก่อกบฏ
หมวดหมู่:ค่ายกักกัน
มอดูล:Location map/data/Japan Kanagawa Prefecture

return {
	name = 'จังหวัดคานางาวะ',
	top = 35.679,
	bottom = 35.096,
	left = 138.925,
	right = 139.825,
	image = 'Kanagawa géolocalisation.svg',
	image1 = 'Kanagawa géolocalisation relief.svg'
}
มอดูล:Location map/data/Japan Tokyo Bay and Boso Peninsula

return {
	name = 'อ่าวโตเกียวและคาบสมุทรโบโซ',
	image = 'Location map Tokyo Bay and Boso Peninsula.png',
	image1 = ,
	top = 35.7777,
	bottom = 34.8713,
	left = 139.5305,
	right = 140.4643
	}
มี่เสวี่ย

มี่เสวี่ยปิงเฉิง (p=Mìxuě Bīngchéng) หรือ มี่เสวี่ย เป็นร้านแฟรนไชส์ไอศกรีมและชาเย็นจากประเทศจีน ก่อตั้งเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 ในนครเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ก่อตั้งโดยจาง หงเชา (p=Zhāng Hóngchāo) หลังจากพัฒนาในประเทศจีนมากว่า 20 ปี มี่เสวี่ยมีร้านมากกว่า 22,500 แห่ง ครอบคลุม 31 มณฑลและเขตปกครองตนเองของจีนและกำลังสำรวจตลาดต่างประเทศ ได้เปิดสาขาต่างประเทศแห่งแรกนอกประเทศจีนในเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2561 ต่อมาได้เปิดสาขาต่างประเทศในอินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2563 ปัจจุบันมี่เสวี่ยมีร้านนอกประเทศมากกว่าประมาณ 1,000 แห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงในฟิลิปปินส์ ไทย เวียดนาม และอินโดนีเซีย 

**มี่เสวี่ยในประเทศไทย**
ร้านมี่เสวี่ยได้เปิดให้บริการในประเทศไทยเมื่อ กันยายน 2565 บริหารงานโดยบริษัท มี่เสวี่ย (ประเทศไทย) จำกัด สาขาแรกตั้งอยู่ที่ซอยรามคำแหง 53 มี่เสวี่ยเตรียมตั้งเป้าจะขยายสาขาในประเทศไทยอีก 2,000 สาขาใน 3 ปี ในเดือนพฤษภาคม 2566 มี่เสวี่ยมีสาขาไทย 21 สาขา และมกราคม 2567 มี่เสวี่ยมีสาขาในไทย 200 สาขานอกจากนี้ มี่เสวี่ยมีแผนจะสร้างคลังสินค้าและโรงงานแปรรูปผลไม้ในประเทศไทย เพื่อนำผลไม้ที่มีคุณภาพสูงของไทยไปใช้เป็นวัตุถดิบในร้าน MIXUE

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 mixuethailand
มี่เสวี่ย
หมวดหมู่:บริษัทจีนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2540
หมวดหมู่:บริษัทของจีน
หมวดหมู่:เจิ้งโจว
หมวดหมู่:ไอศกรีม
หมวดหมู่:การเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชนในปี พ.ศ. 2568