Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
สมุดข่อย

ไฟล์:Samut Khoi 1.jpg|thumb|upright=1.2|ตัวอย่าง สมุดไทยดำ ที่วัดคุ้งตะเภา จังหวัดอุตรดิตถ์
สมุดข่อย หรือ สมุดไทย เป็นสมุดเอกสารตัวเขียนแบบพับที่เคยนิยมใช้ในวัฒนธรรมพุทธ ได้แก่ ประเทศไทย, ประเทศกัมพูชา, ประเทศลาว, ประเทศพม่า และประเทศศรีลังกา เทคนิคในการผลิตน่าจะมาจากราชอาณาจักรซีลอนโบราณ (ปัจจุบันคือประเทศศรีลังกา) ส่วนใหญ่ทำมาจากข่อย โดยไม่เย็บเล่มเหมือนหนังสือตะวันตก แต่จะพับรวมกันแบบรอยพับ สมุดข่อยอาจทำมาจากกระดาษสีดำ (สมุดไทยดำ) หรือกระดาษขาว (สมุดไทยขาว) การใช้สมุดข่อยในประเทศไทยสามารถสืบไปได้ถึงสมัยสุโขทัย ส่วนใหญ่มักใช้เขียนตำราทางโลก เช่น พระราชพงศาวดาร เอกสารทางกฎหมาย และงานวรรณกรรม ในขณะที่เอกสารตัวเขียนใบลานมักใช้กับตำราทางศาสนา นอกจากนี้ สมุดนี้มีชื่อเรียกหลายแบบ เช่น ปะระไบ ในภาษาพม่า, สะหมุดข่อย ในภาษาลาว, พับสา ในภาษาไทยถิ่นเหนือและลาว และ ไกรง์ ในภาษาเขมร

**ไทย**
การใช้ สมุดข่อย ในประเทศไทยสามารถสืบได้ถึงสมัยอาณาจักรอยุธยา โดยใช้ในเอกสารฆราวาสเช่นพระราชพงศาวดาร, เอกสารทางกฎหมาย และผลงานวรรณกรรม เช่นเดียวกันกับคัมภีร์ศาสนาพุทธ ถึงแม้ว่าเอกสารทางศาสนาโดยทั่วไปจะใช้เอกสารตัวเขียนใบลานมากกว่า

**พม่า**
กระดาษที่ทำจากใบไผ่และใบลานp=556 ปะระไบ เคยเป็นสื่อหลักในการเขียนและการวาดรูปในของพม่าสมัยใหม่ตอนต้น
มีปะระไบอยู่สองประเภท: ในอดีต ปะระไบดำ (ပုရပိုက်နက်) เคยใช้ในการเขียน ในขณะที่ ปะระไบขาว (ပုရပိုက်ဖြူ) เคยใช้ในการวาดรูป นอกจากนี้ ปะระไบดำมักใช้กับผลงานที่มีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิค เช่น แพทยศาสตร์, คณิตศาสตร์, ดาราศาสตร์, โหราศาสตร์, ประวัติศาสตร์, สังคมและเศรษฐศาสตร์วิเคราะห์, ดนตรี, ลำนำประวัติศาสตร์, นิยาย, กวีนิพนธ์ เป็นต้น ส่วน ปะระไบขาว มักมีภาพสีของกิจกรรม, เรื่องราว, ประเพณีและมารยาททางสังคม, บ้าน, เครื่องแต่งกาย, ทรงผม, เครื่องประดับ เป็นต้น ของกษัตริย์และข้าราชสำนัก พงศาวดารพม่าส่วนใหญ่ได้รับการบันทึกลงไปในปะระไบ
ไฟล์:Bodleian MS. Burm. a. 12 Life of Buddha 03-12.jpg|720px|thumb|center| ปะระไบ แสดงภาพชีวประวัติของพระพุทธเจ้า

**กัมพูชา**
กระดาษที่ทำสมุดเขมร มีชื่อว่า ไกรง์ (kraing) ที่ทำมาจากเปลือกไม้ของต้นหม่อน เก็บไว้ในเจดีย์ทั่วประเทศ ในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชาและต่อมาในสมัยของเขมรแดงในคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 เจดีย์กัมพูชารวมถึงห้องสมุดมากถึงร้อยละ 80 ถูกเผาทำลาย ในประเทศกัมพูชา มี ไกรง์ ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเขมรจำนวนน้อยมากที่ยังคงอยู่

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 .-  isbn=9789971988005-  url=http://unesdoc.unesco.org/images/0003/000362/036248eb.pdf 
หมวดหมู่:ประเภทหนังสือ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมไทย
หมวดหมู่:วรรณกรรมไทย
มัวะห์กัมและมุตะชาบิฮ์

มัวะห์กัม และ มุตะชาบิฮ์ (محکم و متشابه) เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่ใช้ในอัลกุรอาน โดย มัวะห์กัม หมายถึง "ชัดเจน" และ มุตะชาบิฮ์ คือ "เป็นนัย"

**โองการอัลกุรอาน**
:"พระองค์คือผู้ทรงประทานคัมภีร์ลงมาแก่เจ้า โดยที่ส่วนหนึ่งจากคัมภีร์นั้นมีบรรดาโองการที่มีข้อความรัดกุมชัดเจน (มัวะห์กัม) ซึ่งโองการเหล่านั้น คือรากฐานของคัมภีร์ และมีโองการอื่นๆ อีกที่มีข้อความเป็นนัย (มุตะชาบิฮ์) ส่วนบรรดาผู้ที่ในหัวใจของพวกเขามีการเอนเอียงออกจากความจริงนั้น เขาจะติดตามโองการที่มีข้อความเป็นนัยจากคัมภีร์ ทั้งนี้ เพื่อแสวงหาความวุ่นวาย และเพื่อแสวงหาการตีความในโองการนั้น แลไม่มีใครรู้ในการตีความโองการนั้นได้นอกจากอัลลอฮฺ และบรรดาผู้ที่มั่นคงในความรู้เท่านั้น โดยที่พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราศรัทธาต่อโองการนั้น ทั้งหมดนั้นมาจากที่ที่พระผู้เป็นเจ้าของเราทั้งสิ้น และไม่มีใครที่จะรับคำตักเตือนนอกจากบรรดาผู้ที่มีสติปัญญาเท่านั้น"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:คำและประโยคภาษาอาหรับ
นีโอ (เดอะเมทริกซ์)

นีโอ (Neo; เกิดในชื่อ โทมัส เอ. แอนเดอร์สัน (Thomas A. Anderson) หรือที่รู้จักกันในนาม The One, คำที่เกิดจากการสลับคำของ Neo) เป็นตัวละครและตัวเอกของแฟรนไชส์เมทริกซ์ เขาได้รับบทโดยคีอานู รีฟส์ ซึ่งเป็นอาชญากรไซเบอร์และโปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์ใน The Matrix Trilogy รวมถึงมีผลงานแสดงในภาพยนตร์สั้นของเด็กเรื่อง The Animatrix  Andrew Bowen ให้เสียงของนีโอใน The Matrix: Path of Neo ในปี ค.ศ. 2008 นีโอได้รับเลือกจากเอ็มไพร์ให้เป็นตัวละครภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลลำดับที่ 68  นีโอยังเป็นแอนนาแกรมของ "one" ซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงชะตากรรมของเขาในฐานะ The One ซึ่งเป็นผู้ที่จะนำสันติสุขมาให้  มีการอ้างว่าไนต์คลับแห่งหนึ่งในชิคาโกสร้างแรงบันดาลใจให้กับชื่อของตัวละคร  นีโอถือได้ว่าเป็นซูเปอร์ฮีโร่ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เดอะ เมทริกซ์
หมวดหมู่:ตัวละครที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ในภาพยนตร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นไซบอร์ก
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นวิศวกรซอฟต์แวร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นแฮกเกอร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักกังฟูเส้าหลิน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักเจี๋ยฉวนเต้า
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักหย่งชุน
หมวดหมู่:ตัวละครที่ตาบอด
หมวดหมู่:ตัวละครที่ถูกทำให้เสียโฉม
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักล่าเครื่องจักร
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นผู้ทำตัวเป็นศาลเตี้ย
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีพลังเหนือมนุษย์
แบล็กอายด์พิลซึง

แบล็กอายด์พิลซึง (Black Eyed Pilseung; 블랙아이드필승) หรือรู้จักในชื่อ แบล็กอายด์วิกทรี เป็นโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน คือ ลาโด (ซง จู-ย็อง) และ ชเว คยู-ซึง พวกเขาได้แต่งเพลงฮิตหลายเพลงให้กับกลุ่มวงดนตรีทั้งเกิร์ลกรุปและบอยแบนด์ เช่น ซิสตาร์, มิสเอ, ทีนท็อป, ทไวซ์, เอพิงก์ เป็นต้น และในปี ค.ศ. 2017 แบล็กอายด์พิลซึงร่วมมือกับบริษัทซีเจ อีแอนด์เอ็มก่อตั้งค่ายเพลงไฮอัปเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดบริษัทอย่างเป็นทางการในปีค.ศ. 2018 และปีค.ศ. 2020 ทางค่ายได้เปิดตัวเกิร์ลกรุปวงแรกของค่ายในชื่อกลุ่ม สเตย์ซี

**ประวัติ**
ก่อนหน้านี้ ลาโด และ ชเว คยู-ซึง ได้ร่วมมือกับนักแต่งเพลง ชินซาดง ไทเกอร์ โดยลาโดแต่งเพลงฮิตให้กับกลุ่มดนตรี อาทิ โฟร์มินิต เพลง "วอลลุม อัพ" , เอพิงก์ เพลง "มาย มาย" และ "ฮัช" , ทรับเบิลเมกเกอร์ เพลง "ทรับเบิลเมกเกอร์" และ "นาว" ในขณะที่ ชเว คยู-ซึง แต่งเพลงฮิตให้กับกลุ่มดนตรี อาทิ ที-อารา เพลง "โลรี-โพรี" , คิม ฮย็อน-อา เพลง "บับเบิล ป็อป" , บีสต์ เพลง "ฟิกชัน"

**สมาชิก**
 ซง จู-ย็อง (Song Joo-young; 송주영) หรือรู้จักในชื่อ ลาโด (Rado; 라도) เกิดเมื่อวันที่ year=1984 ที่จังหวัดช็อลลา ประเทศเกาหลีใต้ ก่อนที่ลาโดจะมาเป็นโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงเขาได้เป็นสมาชิกของกลุ่มบอยแบนด์ Someday (썸데이) ในปีค.ศ. 2009 นอกจากนี้ลาโดยังเป็นที่รู้จักจากการร่วมงานกับแร็ปเปอร์อย่าง ดอกกี ในเอ็กซ์เทนเดด เพลย์ 2010 "อิทซ์ วี" และเพลง "เกิร์ล เกิร์ล" (ร่วมกับ เดอะไควเอ็ทท์ จาก Thunderground Mixtape Vol.2) และ "เบบี้ เลทซ์ โก" (ร่วมกับ เดอะไควเอ็ทท์ และ บี-ฟรี จาก Rapsolute Mixtape Vol.1) ในปีค.ศ. 2011 "เบรค บีทซ์" (ร่วมกับ ดับเบิล เค จาก Flow 2 Flow) "แดทซ์ มี" (จาก Hustle Real Hard ) และ "คัม โคลเซอร์ / โฟลว์2ไนท์" (ร่วมกับ เดอะไควเอ็ทท์ จาก Hustle Real Hard) และเพลงปีค.ศ. 2012 "เลิฟ & ไลฟ์" (จาก Love & Life, The Album)- ชเว คยู-ซึง (Choi Kyu-sung; 최규성) เกิดเมื่อวันที่ year=1984 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้

**ผลงานการแต่งเพลง**

**ค.ศ. 2014**

**ค.ศ. 2015**

**ค.ศ. 2016**

**ค.ศ. 2017**

**ค.ศ. 2018**

**ค.ศ. 2019**

**ค.ศ. 2020**

**รางวัล**

**Gaon Chart K-Pop Awards**
2015
Black Eyed Pilseung
Composer of the Year

2016

2019


**Mnet Asian Music Awards**
2016
Black Eyed Pilseung
Best Producer of the Year


**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:โปรดิวเซอร์เพลงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ผู้ชนะมามาอะวอดส์
พระกำพูฉัตร

พระกำพูฉัตร เป็นเทพยดาผู้รักษานพปฎลมหาเศวตฉัตร คอยอภิบาลรักษาพระมหากษัตริย์ และราชบัลลังก์ เชื่อว่าสิงสถิตอยู่ในกำพู ซึ่งเป็นส่วนที่ใช้ร้อยซี่ค้ำฉัตรรวมเป็นกำสู่คันของนพปฎลมหาเศวตฉัตร เดิมไม่มีรูปเคารพ แต่ต้นรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริสร้างรูปเทพยดารับกำพูพระนพปฎลมหาเศวตฉัตรติดไว้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

**ประวัติ**
คติการนับถือเทพยดาประจำนพปฎลมหาเศวตฉัตร คอยอภิบาลพระมหากษัตริย์ และราชบัลลังก์ คาดว่าได้รับมาจากคติอินเดีย คือเชื่อว่าฉัตรเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ตกทอดมาแต่ศาสนาพระเวทจนถึงศาสนาพุทธสำหรับบูชาศาสนสถานหรือศาสนวัตถุ หรืออาจมาจากการนับถือพระศรีหรือพระลักษมี เทพีแห่งความมั่งคั่งและโชคลาภ ซึ่งทรงสถิตอยู่ในเศวตฉัตร ใน อรรถกถาเตมียชาดก กล่าวถึงเทพธิดาประจำเศวตฉัตร ซึ่งเป็นมารดาของพระเตมีย์ในชาติก่อน เป็นผู้นำให้พระเตมีย์แสร้งเป็นง่อย หูหนวก และเป็นใบ้ ในพงศาวดาร มหาวงศ์ ของลังกา ระบุว่า พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัยมีพระราชประสงค์จะสร้างเจดีย์เป็นพุทธบูชา แต่ไม่มีโอกาส เพราะบ้านเมืองทุกข์เข็ญจากการถูกชาวทมิฬรุกราน ครั้นเทพธิดาประจำเศวตฉัตรทราบเข้า จึงไปบอกกับเทวดาอื่น ๆ จนไปถึงสักกเทวราช สักกเทวราชจึงให้พระวิศวกรรมเนรมิตอิฐ หิน ทองแดง สำหรับก่อสร้างแก่พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัย
เดิมพระกำพูฉัตรไม่มีรูปเคารพใด ๆ จนกระทั่ง พ.ศ. 2396 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปรับปรุงนพปฎลมหาเศวตฉัตรใหม่ และจากคติการนับถือว่ามีเทวดาสิงสถิตประจำอยู่ในเศวตฉัตร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชดำริสร้างรูปเทวดารับกำพูลักษณะเป็นเจว็ด มีรูปลักษณ์เป็นเทวดาในท่าเหาะ ทำจากทองคำลงยาราชาวดีประดับอัญมณี พระหัตถ์ข้างหนึ่งถือพระขรรค์ พระหัตถ์อีกข้างยกขึ้นเสมอพระเศียรกำก้านโลหะที่สอดตรึงไว้กับคันฉัตรใต้กำพู ในคราวเดียวกันนั้นทรงสร้างเทพยดาอีกสององค์คือ พระราชบันฦๅธารเชิญพระแสงขรรค์พิธี และพระราชมุทธาธรเชิญหีบพระราชมุทธา
ปัจจุบันรูปพระกำพูฉัตรยังถูกตรึงไว้ใต้นพปฎลมหาเศวตฉัตรในพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยองค์หนึ่ง และพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทองค์หนึ่งตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว องค์หนึ่งตรึงไว้พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และอีกองค์หนึ่งเคยตรึงไว้ที่พระราชวังบวรสถานมงคล แต่ปัจจุบันถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

**ความเชื่อ**
ตามธรรมเนียมราชสำนักไทย พระมหากษัตริย์จะต้องหลั่งน้ำขอพรจากเทพยดาประจำเศวตฉัตรตามแบบแผน หากประกอบเรื่องอื้อฉาวในพระบรมมหาราชวังก็จะถือเป็นการล่วงเกินเทวดารักษาเศวตฉัตรด้วย อย่างกรณีที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงมีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีจนตั้งพระครรภ์ ซึ่งถือเป็นดูถูกเทวดาในวังหลวงทำให้ประสูติการยาก ต้องแก้ไขด้วยการทำน้ำมนต์ที่จุ่มด้วยพระอังคุฐของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชในขันทองให้สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีดื่ม จึงประสูติการพระราชบุตรในที่สุด แต่พระราชโอรสพระองค์นั้นมีพระชนม์ชีพเพียงวันเดียวก็สิ้นพระชนม์
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงพระกำพูฉัตรในนามเทพยบุตรเจ้าซึ่งรักษาเศวตฉัตรในการสบถสาบานของข้าราชการ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทวดาตามความเชื่อของไทย
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา (University of Phayao  Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

**ประวัติ**
ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นศูนย์การแพทย์ ในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยพะเยาได้มีโครงการก่อสร้างศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา บนพื้นที่หน้ามหาวิทยาลัยพะเยา โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างจำนวน 1,200 ล้านบาท และในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 14.21 น. สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารศูนย์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการจัดการเรียนการสอนและการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพของนิสิตหลักสูตรสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ รวมทั้งเป็นศูนย์บริการด้านสุขภาพและการรักษาพยาบาลบุคลากร นิสิตและประชาชนจังหวัดพะเยา ตลอดจนพื้นที่ใกล้เคียง ประกอบด้วย โรงพยาบาลขนาด 60 เตียง, โรงพยาบาลทันตกรรม, อาคารเรียน, อาคารที่พักแพทย์และหอพักนิสิต และแล้วเสร็จในปี 2560
ต่อมาในคราวประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 3/2558 เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 ได้มีการอนุมัติให้ดำเนินการจัดตั้งศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยาขึ้น เป็นส่วนงานอื่นของมหาวิทยาลัยและประกาศลงในราชกิจานุเบกษา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป และในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2561 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุนาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
ต่อมา มติสภามหาวิทยาลัยพะเยา ในคราวประชุมครั้งที่ ๗/๒๕๖๓ เมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ จึงออกประกาศไว้ดังนี้ ให้รวมยุบศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยากับคณะแพทยศาสตร์ โดยให้ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานที่อยู่ภายใต้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา"  

**หน่วยงานภายใน**
 สำนักงานผู้อำนวยการ - สำนักงานสนับสนุนการบริการทางการแพทย์ - สำนักงานสารสนเทศและระบบปฏิบัติการ - ฝ่ายการแพทย์แผนตะวันออก - ฝ่ายการแพทย์ - ฝ่ายการพยาบาล - ฝ่ายการบริการเภสัชกรรม - ฝ่ายสหเวชกรรม - โรงพยาบาลทันตกรรม- สถาบันวิจัยและพัฒนาทางการแพทย์- พิพิธภัณฑ์ทางการแพทย์- ศูนย์ส่งเสริมสุขภาพและฟื้นฟูผู้สูงอายุ (เชียงราย)

**ทำเนียบผู้อำนวยการ**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 มหาวิทยาลัยพะเยา- รายชื่อคณะและวิทยาลัยแพทยศาสตร์ในประเทศไทย- การแพทย์แผนไทย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยพะเยา
มหาวิทยาลัยพะเยา
หมวดหมู่:โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองพะเยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2556
ชวาลาจี

ชวาลาจี (หิมาจัล: जवाला जी, ਜਵਾਲਾ ਜੀ, ज्वाला जी, : ) หรือ ชวาลา เป็นเทวีในศาสนาฮินดู การแสดงออกในรูปกายภาพ (physical manifestation) ของชวาลาจีจะแสดงออกในรูปของกลุ่มเปลวเพลิงที่เผาไหม้นิรันดร์ คำว่า ชวาลา แปลว่า เปลวเพลิง ในภาษาสันสกฤต (ตรงกับภาษาโปรโต-อินโด-ยูโรเปียน guelh, อังกฤษ: glow, ลิธัวเนีย: zvilti) ส่วน จี เป็นคำลงท้ายเพื่อสรรเสริญยกย่อง ใช้ทั่วไปในแถบอนุทวีปอินเดีย

**ศาสนสถาน**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Jwalaji/Jawalaji Website  jawalajitemple.com date=2020-06-05 
*How to reach, about the region and more information about plan a yatran  date=2021-01-27 
*Auspicious Nine Holy Flames at the Maa Jwalaji Temple 
*Nearby Temples in Jwalaji/Jawalaji  date=2021-01-27 
*Jwalaji/Jawalaji Temple contact  date=2021-01-27 
*All about Jwalaji 
หมวดหมู่:ไฟในวัฒนธรรม
หมวดหมู่:เทวีในศาสนาฮินดู
โอมพันนา

โอมพันนา (Om Banna) หรือ บาบากระสุน (Bullet Baba) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในอำเภอปาลีใกล้กับเมืองโชธปุระ ประเทศอินเดีย เพื่อบูชาเทพเจ้าชื่อเดียวกันที่อยู่ในรูปของรถจักรยานยนต์ ตัวศาลเจ้าตั้งอยู่ห่างไป mi จากตัวเมืองปาลี และ mi จากเมืองโชธปุระ รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวเป็นรถรุ่น รอยัลเอนฟีลด์บุลเลท RNJ 7773 ขนาด 350 ซีซี
เชื่อกันว่าโอมพันนาจะช่วยคุ้มครองเรื่องการเดินทางให้เป็นไปโดยราบรื่นและปลอดภัย

**ประวัติ**
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 1988 โอม พันนา ชายหนุ่มผู้มีชื่อเดิมคือ โอม สิงห์ รฐูร (Om Singh Rathore) (คำว่า banna เป็นคำเรียกเยาวชนวรรณะราชปุตในทางให้เกียรติ) เดินทางจากเมืองบังคที (Bangdi) ใกล้ สันเทราว (Sanderao) ในปาลีมุ่งหน้าโจติลา (Chotila) ด้วยรถจักรยานยนต์ ก่อนจะสูญเสียการควบคุมรถและชนเข้ากับต้นไม้ริมทาง และเสียชีวิตคาที่ เช้าวันถัดมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำรถจักรยานยนต์ไปไว้ที่สถานีตำรวจท้องถิ่น ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่ารถจักรยานยนต์สูญหายไปจากสถานีตำรวจ แต่กลับมาตั้งอยู่ตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงรุดไปยังที่เกิดเหตุ นำรถจักรยานยนต์กลับมาตั้งที่สถานีตำรวจพร้อมทั้งเทน้ำมันเครื่องทิ้งจนหมด และล็อกรถยนต์ไว้ด้วยกุญแจ ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่าจักรยานยนต์ไลคันดังกล่าวหายไปจากสถานีตำรวจ และกลับมาตั้งอยู่ที่จุดเกิดเหตุเหมือนเดิม

**การบูชา**
ชาวบ้านที่สัญจรผ่านบริเวณศาลจะโค้งคำนับหรือทำความเคารพองค์โอมพันนา บ้างมีการถวายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขวดเล็ก ๆ และมีการร้องเพลงสรรเสริญ
ของถวายบูชามีทั้งธูป, ดอกไม้, มะพร้าว, สุรา, ด้ายแดงและขนมหวาน รวมถึงมีการจุดเพลิงนิรันดร์ที่ศาลเจ้าด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Listen and Download Om Banna Bhajans and Songs date=2022-02-22 - Om Banna, Chotila- Listen to AUDIO "Om Banna Ri Katha" at Saavn.com
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
พรหมามนเทียร (ปุษกร)

ชคัตปิตาพรหมามนเทียร (Jagatpita Brahma Mandir) เป็นโบสถ์พราหมณ์ในเมืองปุษกร รัฐราชสถาน ใกล้กับทะเลสาบปุษกร ที่นี่เป็นหนึ่งในโบสถ์พระพรหมไม่กี่แห่งที่ยังหลงเหลือในประเทศอินเดีย และเป็นที่ที่มีความสำคัญมากที่สุดในบรรดาที่เหลืออยู่ อินเตอร์เนชั่นนัลบิสสิเนสไตมส์ ระบุว่าที่นี่และทะเลสาบปุษกรเป็นหนึ่งในห้าสถานที่แสวงบุญศักดิ์สิทธิ์ของประเทศอินเดีย
สิ่งปลูกสร้างหลังปัจจุบันของมนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 14 มีศิขระสีแดงขนาดใหญ่เป็นเอกลักษณ์ประดับด้วยภาพสลักนูนต่ำของ หงส์ ภายในครรภคฤห์ประดิษฐานจตุรพักตร์พรหม (พระพรหมสี่พักตร์) และพระแม่คายตรี ผู้ดูแลมนเทียรคือนักบวชกลุ่มสันยาสี

**อ้างอิง**
archivedate=9 April 2009 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Read Details about Pushkar temples
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:โบสถ์พระพรหม
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น (College of graduate study in management, Khon Kaen University) เป็นส่วนราชการไทยระดับวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น บัณฑิตวิทยาลัยมีฐานะเป็นคณะ/หน่วยงานหนึ่งในมหาวิทยาลัยขอนแก่น อยู่ภายใต้การบริหารงานของคณบดี มีคณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัยทำหน้าที่กำหนดนโยบายเกี่ยวกับการบริหารในวิทยาลัยและมีสำนักงานคณบดีวิทยาลัยเป็นหน่วยงานที่จะปฏิบัติงานด้านธุรการและให้บริการทางการศึกษาและวิชาการ และเพื่อขยายการศึกษาของมหาวิทยาลัยไปสู่ระดับปริญญาที่สูงถึงปริญญาโทและ ปริญญาเอกในด้านบริหารธุรกิจ เปิดรับนักศึกษาในสาขาวิชาต่าง ๆ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2540 มาจนถึงปัจจุบันนี้

**ประวัติ**
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ องค์กรในกำกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2540 พลตำรวจเอกเภา สารสิน เป็นประธานคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยฯ รองศาสตราจารย์พรสิริ ทิวาวรรณวงศ์ เป็นผู้อำนวยการ ในระยะเริ่มต้นได้ใช้อาคารศูนย์คอมพิวเตอร์ ชั้นที่ 4 เป็นสำนักงานและจัดการเรียนการสอน
สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น คราวประชุมครั้งที่ 1/2544 เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2544 อนุมัติให้เปิดการเรียนการสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ณ กรุงเทพมหานคร โดยมีที่ทำการวิทยาลัยฯ อยู่ที่ชั้น 25 อาคารกรุงเทพประกันภัย ถนนสาทรใต้ มีพื้นที่ประมาณ 980 ตารางเมตร เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกปีการศึกษา 2544 เดือนกันยายน และที่ประชุมคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ คราวประชุมครั้งที่ 2/2546 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2546 มีมติให้ขยายพื้นที่ของที่ทำการวิทยาลัยฯ ณ กรุงเทพมหานคร ออกไปอีก 238 ตารางเมตร รวมเป็นพื้นที่ทั้งสิ้น 1,218 ตารางเมตร
หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตของวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มุ่งเน้นให้ผู้เรียนได้เพิ่มทักษะและความรู้ความสามารถ เพื่อเป็นนักบริหารมืออาชีพที่มีคุณภาพทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก มีจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม พร้อมทั้งเป็นการยังประโยชน์ให้กับผู้ที่กำลังประกอบอาชีพสาขาต่างๆ ได้มีโอกาสพัฒนา เพิ่มพูน ความรู้ความสามารถ ทางด้านการบริหารได้อย่างเต็มศักยภาพ

**หลักสูตร**

**คณบดี**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  https://mba.kku.ac.th/th/index.php เว็บไซต์ทางการวิทยาลัย
ขอนแก่น
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ
วัคซีนเชื้อตาย

วัคซีนเชื้อตาย (killed vaccine, inactivated vaccine) เป็นวัคซีนประเภทหนึ่งที่ประกอบจากตัวไวรัส แบคทีเรีย หรือจุลชีพก่อโรคที่เพาะขึ้นแล้วทำให้ตายหรือไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้ จึงไม่สามารถก่อโรคได้ 
เทียบกับวัคซีนเป็นๆ (live vaccine) ที่ใช้จุลชีพก่อโรคที่ยังเป็นๆ ถึงแม้แทบทั้งหมดก็จะเป็นวัคซีนที่ลดฤทธิ์เชื้อแล้ว (attenuated vaccine)
จุลชีพก่อโรคของวัคซีนที่ฆ่าเชื้อจะเพาะในภาวะที่ควบคุมแล้วฆ่าเพื่อลดศักยภาพก่อโรคและป้องกันไม่ให้ติดโรคจากวัคซีน
ไวรัสอาจฆ่าด้วยวิธีต่างๆ เช่น ด้วยความร้อนหรือฟอร์มาลดีไฮด์
วัคซีนเชื้อตายยังสามารถแบ่งประเภทได้อีกตามวิธีที่ใช้ฆ่าเชื้อ - วัคซีนชนิดเต็ม (whole virus vaccine) ใช้ไวรัสทั้งตัวแต่ฆ่าด้วยความร้อน สารเคมี หรือการฉายรังสี - วัคซีนแยกส่วน (split virus vaccine) ผลิตโดยใช้สารซักฟอกเพื่อแยกตัวไวรัส - วัคซีนหน่วยย่อย (subunit vaccine) ผลิตโดยแยกเอาแอนติเจนของไวรัสที่กระตุ้นภูมิคุ้มกันได้ดีที่สุด และกำจัดองค์ประกอบอื่นๆ ที่จำเป็นในการรอดชีวิตและการแพร่พันธุ์ของไวรัส และที่อาจก่อผลที่ไม่พึงประสงค์
เพราะไวรัสฆ่าเชื้อมักทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าเทียบกับเมื่อใช้ไวรัสเป็นๆ การใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant)
หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
วัคซีนที่ลดฤทธิ์มักเลือกใช้กับคนสุขภาพดีเพราะการใช้วัคซีนเพียงโดสเดียวก็มักจะปลอดภัยและมีประสิทธิภาพดีมาก
แต่บางคนก็ไม่สามารถรับวัคซีนลดฤทธิ์ได้เพราะเสี่ยงเกิน (เช่น คนชรา หรือคนที่ภูมิคุ้มกันบกพร่อง)
สำหรับคนเหล่านั้น วัคซีนฆ่าเชื้อแล้วก็จะช่วยป้องกันโรคได้

**ตัวอย่าง**
ตัวอย่างของวัคซีนเชื้อตาย เช่น:- วัคซีนไวรัส:
** วัคซีนโรคโปลิโอแบบฉีด 
** วัคซีนไวรัสตับอักเสบเอ
** วัคซีนโรคพิษสุนัขบ้า 
** วัคซีนไข้หวัดใหญ่โดยมาก
** วัคซีนไข้สมองอักเสบจากเห็บ- วัคซีนแบคทีเรีย: 
** วัคซีนไข้รากสาดน้อยแบบฉีด
** วัคซีนอหิวาตกโรค
** วัคซีนกาฬโรค
** วัคซีนป้องกันโรคไอกรน

**กลไก**
เมื่อทำลายอนุภาคจุลชีพก่อโรคแล้ว จุลชีพก็จะไม่สามารถแพร่พันธุ์ แต่ยังคงสภาพบางอย่างที่ระบบภูมิคุ้มกันสามารถระบุแล้วตอบสนองด้วยกลไกแบบปรับตัวได้
เมื่อผลิตอย่างถูกต้อง วัคซีนย่อมไม่สามารถแพร่โรค แต่การฆ่าจุลชีพก่อโรคอย่างไม่ถูกต้องอาจทำให้ติดโรคได้
เพราะจุลชีพก่อโรคที่ฆ่าแล้วมักจะทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าจุลชีพเป็นๆ การผสมใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant) name = adjuvant หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัคซีน
หมวดหมู่:Inactivated vaccines
หมวดหมู่:วัคซีนฆ่าเชื้อแล้ว
ไข้สมองอักเสบเจอี

ไข้สมองอักเสบเจอี (Japanese encephalitis, JE) เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่งเกิดกับสมอง มีเชื้อก่อโรคคือไวรัสไข้สมองอักเสบเจอี (Japanese encephalitis virus, JEV) ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่มีอาการหรือมีอาการเพียงเล็กน้อย แต่ผู้ป่วยบางรายจะมีสมองอักเสบร่วมด้วย ในรายที่มีสมองอักเสบจะมีอาการปวดศีรษะ อาเจียน มีไข้ สับสน หรือชักได้ ระยะฟักตัวของโรคอยู่ที่ 5-15 วัน
การป้องกันโรคทำได้โดยการรับวัคซีนโรคไข้สมองอักเสบเจอีซึ่งมีความปลอดภัยและป้องกันโรคได้ วิธีอื่นๆ ได้แก่การป้องกันไม่ให้ยุงกัด เมื่อติดเชื้อแล้วยังไม่มีการรักษาจำเพาะ รักษาได้ด้วยการรักษาตามอาการเท่านั้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ผู้ป่วยราวครึ่งหนึ่งจะมีภาวะแทรกซ้อนหลังหายจากโรค

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน
อำเภอนากะ (จังหวัดคานางาวะ)

ไฟล์:Naka District Kanagawa.png|right|thumb|400px|แผนที่อำเภอนากะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว1. - โออิโซะ, 2. - นิโนมิยะ
อำเภอนากะ (Naka-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมือง 2 เมือง ได้แก่ โออิโซะ และนิโนมิยะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครฮาดาโนะ และพื้นที่ทั้งหมดของนครฮิรัตสึกะและอิเซฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 62,522 คน ความหนาแน่น 2,380 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 26.26 ตารางกิโลเมตร

**เมืองและหมู่บ้าน**
 เมืองนิโนมิยะ- เมืองโออิโซะ

**ประวัติศาสตร์**
แผนที่อำเภอนากะในอดีต
อำเภอนากะเป็นหนึ่งในสี่เขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยโชกุนในเอโดะ โดยผ่านทหารฮาตาโมโตะต่าง ๆ 

**ลำดับเวลา**
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 ดินแดนนี้ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอโอซูมิ (Ōsumi-gun) และอำเภอยูรูงิ (Yurugi-gun) ต่อมาวันที่ 26 มีนาคม 1896 ทั้งสองอำเภอได้รวมกันเป็นอำเภอนากะ ซึ่งในตอนแรกประกอบด้วยเมือง 5 เมือง และ 23 หมู่บ้าน ฮิรัตสึกะได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1932 ตามด้วยฮาดาโนะในปี 1955 และอิเซฮาระในปี 1971
นากะ
หมวดหมู่:อำเภอในจังหวัดคานางาวะ

อำเภอในจังหวัดคานางาวะในภูมิภาคคันโตของประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดคานางาวะ
คานางาวะ
โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน

โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีนหมายถึงโรคติดเชื้อที่มีวัคซีนที่ใช้ป้องกันได้แล้ว หากมีผู้ป่วยโรคเหล่านี้เสียชีวิตจะถูกนับเป็นการเสียชีวิตที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน
โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีนที่สำคัญและถูกติดตามโดยองค์การอนามัยโลกได้แก่ โรคคอตีบ โรคติดเชื้อฮีโมฟิลุสชนิดบี ตับอักเสบบี โรคหัด เยื่อหุ้มสมองอักเสบ คางทูม ไอกรน โปลิโอ หัดเยอรมัน บาดทะยัก วัณโรค และไข้เหลือง

**อ้างอิง==
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1 (p=Nánjīng Dìtiě S-Yī Hào Xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1กรกฎาคม พ.ศ.2557 มีระยะทาง 37.3 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7 (p=Nánjīng Dìtiě S-Qī Hào Xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 26พฤษภาคม พ.ศ.2561 มีระยะทาง 30.16 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดศาลเจ้า

วัดศาลเจ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีอาณาเขตติดต่อกับวัดมะขาม แม่น้ำเจ้าพระยา และคลองเชียงราก

**ประวัติ**
ประวัติการสร้างวัดมีคำบอกเล่าแตกต่างกันไป บ้างว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เนื่องจากตั้งอยู่ปากคลองศาลเจ้า จึงตั้งชื่อวัดตามทำเลที่ตั้ง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2333 ผู้สร้างเป็นชาวรามัญที่อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่า เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า สร้างเมื่อปลายกรุงศรีอยุธยา โดยเจ้าน้อยมหาพรหม บุตรเจ้าเมืองฝ่ายเหนือ เป็นผู้มีวิชาไสยศาสตร์แก่กล้า ได้ล่องแพมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาจนมาถึงวัดมะขามในและได้พบกับพระภิกษุเชื้อสายรามัญนามว่า พระอาจารย์รุ ทั้งสองได้ทดสอบวิชากัน เจ้าน้อยมหาพรหมเกิดความเคารพเลื่อมใสในวิทยาคมของพระอาจารย์รุ จึงขอสร้างวัดและศาลขึ้น แล้วตั้งชื่อว่าวัดศาลเจ้า มีที่มาของชื่อจากศาลที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้างขึ้น

**อาคารเสนาสนะ**
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถซึ่งเจ้าน้อยมหาพรหมสร้างถวายในสมัยพระอาจารย์รุ ได้รับการบูรณะใหม่ในเวลาต่อมา เจดีย์แบบรามัญ ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระพุทธรูปที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้าง ประชาชนมักมากราบไหว้เจ้าพ่อวัดศาลเจ้า ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารแบบจีนสูง 3 ชั้น ตั้งอยู่ริมน้ำ ส่วนด้านบนนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอีกด้วย และวัดมีศาลเซียนแปะ ฆราวาสชาวจีนผู้เรืองเวท ส่วนใหญ่นิยมมาขอพรเรื่องการเงินการงาน การทำธุรกิจการค้าให้เจริญรุ่งเรือง บริเวณวัดยังมีตลาดริมน้ำวัดศาลเจ้า เปิดทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์

**อ้างอิง**
ศาลเจ้า
ศาลเจ้า
วัดมะขาม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดมะขาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี อยู่ใกล้กับวัดศาลเจ้า
วัดมะขามสร้างประมาณ พ.ศ. 2170 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยชาวมอญที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์ไทย สันนิษฐานว่าสถานที่สร้างน่าจะมีต้นมะขามอยู่มาก บ้างก็่ว่าเป็นชื่อบ้านเดิมมาจากเมืองมอญ จึงได้ชื่อว่า "วัดมะขาม" ครั้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากแม่น้ำที่ขุดลัดผ่านมีขนาดกว้างขึ้น แม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมตื้นเขิน จึงได้สร้างวัดขึ้นใหม่หันหน้าสู่แม่น้ำสายใหม่ ทำให้มีวัดมะขามสองวัด เรียกวัดที่สร้างใหม่ว่า วัดมะขามนอก หรืออีกชื่อหนึ่งว่า วัดมะขามเหนือ ส่วนวัดมะขามเดิมเรียกว่า วัดมะขามใน ต่อมาในสมัยพระครูปทุมสารธรรม (วงศ์) วัดมะขามในซึ่งเป็นวัดเดิมได้ร้างลง และชำรุดผุพังเกินกำลังที่จะบูรณะขึ้นมาใหม่ได้ จึงได้ยุบรวมกันเป็นวัดเดียวและตัดคำว่า "เหนือ" ออกไป เป็น "วัดมะขาม" ตั้งแต่ พ.ศ. 2482 อนึ่งยังมีวัดมะขามอีกแห่ง คือ "วัดมะขามใต้" ซึ่งต่อมาเปลี่ยนนามวัดมาเป็นวัดชินวรารามวรวิหาร
โบสถ์วัดสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย มีฐานแท่นท้องสำเภา หน้าบันไม้แกะสลักรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ บานประตูหน้าต่างลงรักปิดทองลายรดน้ำเป็นรูปทวารบาล ด้านหลังของวัดมีวังมัจฉาเพื่อให้ทำบุญให้อาหารปลา

**อ้างอิง**
มะขาม
มะขาม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
ศูนย์เยาวชน (เคิร์กบี)

ศูนย์เยาวชนสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล (Liverpool FC Academy) เป็นสนามฝึกซ้อมของ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ที่ตั้งอยู่ในย่าน เคิร์กบี โดยทีมเยาวชนได้ใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 และเคิร์กบีเทรนนิงเซนเตอร์ ได้เปิดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 สำหรับทีมหลัก โดยทีมหลักได้ย้ายออกจากเมลวูดมาที่นี่ซึ่งมีพื้นที่ 56 เอเคอร์

**ดูเพิ่ม**
 เมลวูด- แอนฟีลด์- ชุดสำรองและชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
หมวดหมู่:สนามฝึกซ้อมฟุตบอลในประเทศอังกฤษ
วัดบางบ่อ

วัดบางบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองลัดวัดบางบ่อ ตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ 43 ไร่ 98 ตารางวา ทิศใต้ติดต่อกับคลองสำโรง
วัดบางบ่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2324  ตอนปลายสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี ไม่ทราบนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503 มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2499 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาขึ้นในที่ดินวัดด้วย ในสมัยหลวงพ่อชาญเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งศาลาการเปรียญ กุฏิทรงไทย ซุ้มประตู โรงเรียนพระปริยัติธรรม และเมรุไร้ควัน จนได้รับการยกเป็นวัดพัฒนาดีเด่นใน พ.ศ. 2547
อุโบสถ์กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 แทนโบสถ์หลังเก่า กุฏิ 9 หลัง ส่วนใหญ่เป็นทรงครึ่งไม้ครึ่งตึก ศาลาเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็ก 
วัดมีการสร้างวัตถุมงคลโดยหลวงปู่ชาญ วัตถุมงคลที่สร้างชื่อเสียงโด่งดัง คือ เสือแกะจากไม้พญางิ้วดำ พระเหรียญและพระผง 80 ปี เหรียญนั่งเสือ เสือหล่อ เสือไม้แกะ ฯลฯ 

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการโต- พระอธิการแดง- พระอธิการพร้อม- พระครูพินิจสมณคุณ (หลวงปู่ไผ่)- พระปลัดทรง สงฺฆวโร- พระครูสังฆรักษ์ (หม๋อง)- หลวงพ่อชาญ อิณมุตฺโต หรือพระครูวิจารณ์ธรรมคุณ

**อ้างอิง**
บางบ่อ
วัดสะแกงาม (กรุงเทพมหานคร)

วัดสะแกงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดสะแกงามตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2475 บริเวณที่ตั้งวัดมีต้นสะแกอยู่มากจึงเป็นที่มาของชื่อวัด ผู้บริจาคที่ดินคือ นายฉิม ผึ้งหลวง และญาติ ๆ ได้บริจาคที่ดินจำนวน 9 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา และได้นิมนต์พระแต๊ะมาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 พระครูประภัศร์สาสนกิจ โหม่ง ปภสฺสโร เจ้าอาวาสวัดรุ่นต่อมาได้ร่วมกับชาวบ้านพัฒนาวัดกันเรื่อยมา รวมถึงได้มีการสร้างโรงเรียนวัดสะแกงามขึ้นมาด้วย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปลัด วิเชียร อตฺตทนโต
วัดมีอุโบสถ 2 ชั้น มีพระพุทธชินราชจำลอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ผนังด้านหน้าอุโบสถเป็นภาพพระราชกรณียกิจพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร วัดมีวิหารพระฉัตรโมลี ประดิษฐานพระฉัตรโมลี ศาลเจ้าแม่ทับสะแกที่สร้างมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด นอกจากนี้มีมุมจำลองพระยายม บริเวณสวนหย่อม ด้านหน้าวิหารพระฉัตรโมลี มีสังเวชนียสถานจาลองสถานที่ประสูติ ตรัสรู้ แสดงพระธรรมเทศนาและสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธเจ้า

**อ้างอิง**
สะแกงาม
สตีเฟน แบล็กฮาร์ท

สตีเฟน ที. แบล็กฮาร์ท (Stephen T.Blackehart) เป็นนักแสดงตัวละคร, นักเขียน และโปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน

**อาชีพ**
แบล็กฮาร์ทเริ่มการศึกษาด้านศิลปะที่มหาวิทยาลัยเซาท์ฟลอริดา ภายใต้การดูแลของ Paul Massie นักแสดงที่ได้รับรางวัล BAFTA ก่อนจะย้ายไปต่างประเทศเพื่อเข้าเรียนที่ London Academy of Music and Dramatic Art ระหว่างศึกษาที่ LAMDA นอกเหนือจากหลักสูตรการศึกษาและการปฏิบัติตามปกติแล้ว แบล็กฮาร์ทยังศึกษาวิชาดาบภายใต้ปรมาจารย์การต่อสู้ที่มีชื่อเสียง Rodney Cottier และ John Waller  และได้รับการรับรองขั้นสูงจาก Society of British Fight Directors (ปัจจุบันเรียกว่า BASSC) เมื่อกลับมาที่สหรัฐเขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของโรงละคร Westside Repertory ของแมนฮัตตัน (ในเวลานั้นเป็นบริษัทละครคลาสสิกที่เก่าแก่ที่สุดในเมือง)  และเรียนที่ HB Studio ภายใต้ Uta Hagen และนักแสดงตัวละคร William Hickey

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
แอลฟรี วูดาร์ด

แอลฟรี วูดาร์ด (Alfre Woodard; d; เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495) เป็นนักแสดง, โปรดิวเซอร์ และนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวอเมริกัน เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีความสามารถหลากหลายและประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุคของเธอ  เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลแกรมมี่ อย่างละครั้ง และรางวัลเอ็มมี 18 ครั้ง (ชนะ 4 ครั้ง) และยังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 1 รางวัล และรางวัล Screen Actors Guild อีกสามรางวัล ในปี ค.ศ. 2020 The New York Times ได้จัดอันดับให้วูดาร์ดอยู่ในอันดับที่ 17 ในรายชื่อ "25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 21"  เธอยังเป็นที่รู้จักจากผลงานในฐานะนักเคลื่อนไหวทางการเมืองและโปรดิวเซอร์ วูดาร์ดเป็นผู้ก่อตั้ง Artists for a New South Africa ซึ่งเป็นองค์กรที่อุทิศให้กับการพัฒนาประชาธิปไตยและความเท่าเทียมกันในประเทศเหล่านั้น  เธอเป็นสมาชิกคณะกรรมการของ Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2495
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
โฮป เดวิส

โฮป เดวิส (Hope Davis; เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2507) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เธอได้แสดงในภาพยนตร์เช่น About Schmidt (2002) และ American Splendor (2003) สำหรับบทบาทของเธอในการแสดงละครบรอดเวย์ดั้งเดิมเรื่อง God of Carnage ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Tony Award สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากละคร นอกจากนี้เธอยังได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลเอ็มมีสองครั้งสำหรับบทบาททางโทรทัศน์ในปี ค.ศ. 2009 ในซีรีส์ In Treatment และในภาพยนตร์เรื่อง The Special Relationship ในปี พ.ศ. 2559 เธอปรากฏตัวในภาพยนตร์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง Captain America: Civil War รับบท Maria Stark แม่ของโทนี สตาร์ก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
วัดลุ่มเจริญศรัทธา

วัดลุ่มเจริญศรัทธา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงยานนาวา เขตสาทร และแขวงวัดพระยาไกร เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (หลวงพ่อเลี่ยม กิตฺติเมธี) เป็นเจ้าอาวาส
วัดลุ่มเจริญศรัทธาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 อุโบสถของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 มีการบูรณะซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ มาโดยตลอด พื้นที่ของอุโบสถเริ่มอยู่ต่ำกว่าพื้นถนนโดยรอบอย่างมาก เมื่อเกิดฝนตกน้ำท่วมขัง ก็จะเกิดปัญหาน้ำท่วมขังในบริเวณโบสถ์ ในช่วงปี พ.ศ. 2560 จึงริเริ่มบูรณะอุโบสถครั้งใหญ่ โดยจะใช้ระบบไฮโดรลิก ทำการยก (ดีด) พื้นโบสถ์ขึ้นไป 4 เมตร 45 เซนติเมตร ทำให้เป็นโบสถ์ 2 ชั้น ชั้นล่างสำหรับประกอบพิธีทางศาสนาทั่วไป ส่วนชั้นบนจะใช้ประกอบสังฆกรรมเฉพาะสำหรับพระภิกษุ สำหรับโบสถ์ใหม่ ประดับด้านนอกด้วยเซรามิกสีเขียวมรกตตัดกับสีทอง สื่อถึงพระอินทร์ เทวดาตามความเชื่อของชาวไทย
ปูชนียวัตถุในวัด ได้แก่ พระพิฆเนศวร หลวงปู่ทวด หลวงพ่อโต พระสีวลี ท้าวเวสสุวรรณ พระแม่โพสพ พระแม่นางกวัก พระสังกระจาย

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูปราโมทย์ธรรมโสภณ - พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (เลี่ยม กิตฺติเมธี)

**อ้างอิง**
ลุ่มเจริญศรัทธา
ลุ่มเจริญศรัทธา
วัดทุ่งครุ

วัดทุ่งครุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งครุ เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร
วัดทุ่งครุสร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2451 โดยมีนายผาดและนางละมัย พึ่งสาย เป็นผู้อุทิศที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด 12 ไร่ 22 งาน ต่อมานายเปลี่ยนและนางกลีบได้สร้างศาลาการเปรียญและได้สร้างอุโบสถไม้ขึ้น 1 หลัง เสร็จแล้วได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อเดือน 5 ปีเถาะ พ.ศ. 2458 ในปี พ.ศ. 2500 นายผล นางบาง บุญสม นายลา และนางละมัยได้ร่วมกันบริจาคที่ดินจำนวน 1 ไร่ เพื่อเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าซึ่งเป็นไม้และได้ชำรุดทรุดโทรม อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา (ตัดหวายลูกนิมิต) เมื่อวันที่ 31 กรกฏาคม พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ทรงเป็นประธานตัดหวายลูกนิมิต
พื้นที่ตั้งวัดอยู่ท่ามกลางชุมชนซอยประชาอุทิศ 84 เป็นที่ราบลุ่ม วัดมักจะถูกน้ำท่วมในฤดูฝน วัดมีกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ในอุโบสถมีพระประธาน นามว่า หลวงพ่อไกรสร บริเวณใกล้วัดยังมีตลาดนัด

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการผลัด- พระอธิการเชย- พระอธิการขอม- พระอธิการเปลี่ยน- พระอธิการชม- พระอธิการยม- พระอธิการปั่น- พระครูวิจารณ์ถาวรกิจ- พระครูพิพิธพัฒโนดมหรือพระอาจารย์เจริญ ฐิตสีโล - พระครูสุนทรจารุวรรณ

**อ้างอิง**
ทุ่งครุ
วัดบางมดโสธราราม

วัดบางมดโสธราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

**ประวัติ**
วัดบางมดโสธรารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 เจ้าภาพถวายที่สร้างวัดคือ คุณตาคราม คุณยายเปร่ง ชูสิน คุณพ่อเล็ก คุณแม่กรุด วาสนสมพงษ์ พร้อมบุตรธิดา และคุณโยมกิ่ง พัฒนเจริญ โดยมีพระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ ฐิตวังโส (หลวงเตี่ย) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ เนื่องจากยังเป็นบริเวณทุ่งนาอยู่ ชาวบ้านในละแวกนี้จึงมักเรียกชื่อว่า สำนักสงฆ์กลางนา ต่อมาสำนักสงฆ์แห่งนี้ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น จากนั้นเรียกชื่อว่า วัดเกตุแก้วโสธราราม แต่ยังไม่เป็นทางการ จนมาถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัดในพุทธศาสนา มีชื่อว่า "วัดบางมดโสธราราม"

**อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ**
อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เป็นอุโบสถ 3 ยุค คือ สมัยอยุธยา ลพบุรี สุโขทัย ลายวิจิตรแบบไทย ในอุโบสถมีพระประธานองค์ใหญ่ (หลวงพ่อเพชรจำลองจากวัดท่าหลวง จังหวัดพิจิตร) และมีพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายกเมื่อปี พ.ศ. 2549 นอกจากนั้นยังมีศพอดีตเจ้าอาวาสไม่เน่า ไม่เปื่อย ประดิษฐานไว้ที่โลงแก้ว และหลวงพ่อโอภาสีแกะสลักเป็นไม้มงคลองค์ใหญ่สูง 5 เมตร มีหลวงพ่อทันใจองค์สูง 4 เมตร เจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นทองเหลืองและเป็นไม้มงคล พระสีวลีองค์ใหญ่

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ - พระครูปลัดน่วม ชินวโร - พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท)

**อ้างอิง**
บางมดโสธราราม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 4

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 4 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2560 มีระยะทาง 33.8 กิโลเมตร จำนวน 18 สถานี

**รายชื่อสถานี**

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
หมวดหมู่:กูราเซา

หมวดหมู่:ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:ประเทศในเขตแคริบเบียน
หมวดหมู่:ประเทศที่ใช้ภาษาดัตช์เป็นภาษาทางการ
หมวดหมู่:แฟลนเดอส์

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศเบลเยียม
หมวดหมู่:ประเทศที่ใช้ภาษาดัตช์เป็นภาษาทางการ
หมวดหมู่:ภูมิภาคที่ถูกแบ่งแยก
อีเอฟแอลคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน ฟุตบอลลีกคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ หรือ อีเอฟแอลคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จะมีขึ้นในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ในกรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ. ระหว่าง แมนเชสเตอร์ซิตี และ ทอตนัมฮอตสเปอร์, ถูกเลื่อนออกไปจากกำหนดเดิมจะเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021. ความปรารถนาของอีเอฟแอลด้วยการที่มีแฟนๆ จำนวนมากขึ้นที่จะเข้าร่วมการแข่งขันเป็นสาเหตุหลักสำหรับการเปลี่ยนแปลงวันที่.
แมตช์นี้จะเป็นรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลลีก/อีเอฟแอลคัพครั้งที่เก้าที่จะลงเล่นโดยทอตนัม, ซึ่งทั้งสี่ทีมจะจบลงด้วยชัยชนะ. การชนะสี่ครั้งประกอบไปด้วยถ้วยรางวัลของสโมสรที่มากที่สุด, อ้างสิทธิ์ในปี 2008.

**เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ**

**แมนเชสเตอร์ซิตี**
แมนเชสเตอร์ซิตี, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก มีส่วนร่วมใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2020–21, เริ่มต้นการแข่งขันในรอบสาม. พวกเขาเอาชนะ บอร์นมัท 2–1 ในเกมเหย้านัดเดียวเท่านั้นของพวกเขาในทัวร์นาเมนต์นี้.
ในรอบสี่พวกเขากำจัด เบิร์นลีย์ 3–1.
ในรอบก่อนรองชนะเลิศพวกเขากำจัด อาร์เซนอล 4–1.
ในรอบรองชนะเลิศพวกเขาเอาชนะ อริร่วมเมือง แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 3-1.

**ทอตนัมฮอตสเปอร์**
ทอตนัม, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก จะมีส่วนร่วมใน ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2020–21, เป็นไปตามกำหนดเดิมที่จะเริ่มต้นลงเล่นในรอบสามเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2020. อย่างไรก็ตามนัดนี้, ออกไปเยือน ลีย์ตันโอเรียนต์, ได้เลื่อนการแข่งขันหลังจากผู้เล่นโอเรียนต์หลายคนได้ผลทดสอบสำหรับ โควิด-19. เมื่อวันที่ 25 กันยายน, ได้รับการยืนยันว่าทอตนัมจะขอรับสิทธิ์บายเข้าสู่รอบสี่, เนื่องจากไร้กำลังของโอเรียนต์ต่อการเติมเต็มโปรแกรมการแข่งขัน.
ในรอบสี่, ทอตนัม ชนะ เชลซี ที่บ้านของพวกเขา 5–4 การดวลลูกโทษ, หลังจบ 90 นาทีของการเล่นสิ้นสุดที่ผลเสมอ 1–1.
ทอตนัมออกมาเยือน สโตกซิตี ในรอบก่อนรองชนะเลิส, พวกเขากลับบ้านด้วยชัยชนะ 3–1.
ในรอบรองชนะเลิศ, ทอตนัมพบกับทีมเดียที่ไม่ได้มาจากพรีเมียร์ลีกที่ยังลงเล่นได้จนถึงรอบนี้, เบรนต์ฟอร์ด ของเดอะแชมเปียนชิป. ทอตนัมเข้าชิงชนะเลิศด้วยชัยชนะ 2–0.

**แมตช์**

**รายละเอียด**
300px

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
2021
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศอังกฤษในฤดูกาล 2020–21
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
หมวดหมู่:หมู่เกาะโอลันด์

โอลันด์
หมวดหมู่:ประเทศฟินแลนด์
หมวดหมู่:ประเทศกลุ่มนอร์ดิก
หมวดหมู่:เกาะในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:เขตปลอดทหาร
หมวดหมู่:รัฐสมาชิกประชาคมประเทศที่ใช้ภาษาโปรตุเกส

หมวดหมู่:ประชาคมประเทศที่ใช้ภาษาโปรตุเกส
หมวดหมู่:รัฐสมาชิกแบ่งตามองค์กร
*
มุณเฑศวรีมนเทียร

มุณเฑศวรีมนเทียรเป็นมนเทียรโบราณที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านรามครห์ (Ramgarh village) ในอำเภอไกมูร์ รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย บนเทือกเขามุณเฑศวรี มนเทียรนี้เป็นมนเทียรเก่าแก่ที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะและศักติ ถือกันว่าที่นี่เป็นมนเทียรที่เก่าแก่มากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศอินเดีย และถือกันว่าเป็นมนเทียรที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอินเดียที่ยังคงมีการดำเนินพิธีกรรมและมีการกราบไหว้บูชาจนถึงปัจจุบัน
ป้ายข้อมูลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ระบุอายุของมนเทียรว่าสร้างขึ้นในปี 625 มนเทียรนี้อยู่ภายใต้การดูแลของ ASI ตั้งแต่ปี  1915 

**สถาปัตยกรรม**
มนเทียรสร้างขึ้นด้วยหิน และจัดวางด้วยรูปแบบแปดเหลี่ยมซ่งถือว่าไม่พบบ่อยในสถาปัตยกรรมฮินดู มนเทียรที่หลงเหลืออยู่เป็นตัวอย่างชิ้นเก่าแก่ที่สุดของสถาปัตยกรรมแบบนครที่พบในรัฐพิหาร ในผนังทั้งสี่มีปรากฏประตู หน้าต่าง และฐานที่ซึ่งเคยรองรับรูปปั้นประดับ ส่วนยอดของอาคาร ศิขระ นั้นสูญหายหรือพังทลายไปแล้ว ในขณะที่ปัจจุบันได้มีการสร้างหลังคาราบขึ้นมาทดแทนศิขระที่สูญสลายไป ผนังด้านในของโบสถ์ปรากฏงานแกะสลักนูนต่ำและงานปั้นลอยในรูปของหม้อกลัศ แจกัน และงานออกแบบลวดลายดอกไม้และพรรณพืช ประตูทางเข้าออกนั้นประดับประดาด้วยทวารปาละ, พระแม่คงคา, พระแม่ยมุนา และมูรติอื่น ๆ เทพเจ้าองค์ประธานที่ประดิษฐานภายในครรภคฤห์คือพระแม่มุณเฑศวรี และจตุรมุขศิวลึงค์ (ศิวลึงค์สี่หน้า) เทวรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นมีสิบกร ประทับบนควาย ซึ่งสื่อถึงมหิศาสูรมรรทินี นอกจากนี้ภายในมนเทียรยังพบมูรติของเทพเจ้าองค์อื่น ๆ เช่า พระคเณศ พระสูรยะ และพระวิษณุ โครงสร้างหินจำนวนหนึ่งของมนเทียรนั้นได้รับความเสียหาย และสามารถพบซากโครงสร้างหินกระจัดกระจายทั่วบริเวณ อย่างไรก็ตาม มนเทียรนี้เป็นพื้นที่สำหรับการศึกษาโบราณคดีโดย ASI เป็นเวลาสักพักหนึ่งแล้ว

**การบูชา**
เทศกาลสำคัญของมนเทียรนี้ได้แก่รามนวมีและศิวราตรี เทศกาลใหญ่ประจำปีของมนเทียร (เมลา) จะมีจัดอยู่ใกล้เคียงในระหว่างช่วงนวราตรี คติการบูชาศักติในรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นเป็นตัวชี้ให้เห็นถึงวัฒนธรรมการบูชาแบบตันตระ ซึ่งมีปฏิบัติทั่วไปในแถบอินเดียตะวันออก เช่นรัฐพิหาร

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐพิหาร
หมวดหมู่:โบสถ์พระศิวะ
หมวดหมู่:โบสถ์ศักติ
หมวดหมู่:รัฐสมาชิกองค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้

หมวดหมู่:องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้
หมวดหมู่:รัฐสมาชิกแบ่งตามองค์กร
วีรภัทรมนเทียร (เลปักษี)

วีรภัทรมนเทียรเป็นมนเทียรในเลปักษี รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระวีรภัทระปางดุร้ายของพระศิวะ มนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 และสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมวิชัยนคร รัฐบาลอินเดียให้สถานะมนเทียรนี้เป็นอนุสรณ์ที่มีความสำคัญระดับชาติและถือกันว่าเป็นมนเทียรแบบวิชัยนครที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของอินเดีย ภาพเขียนเฟรสโกซึ่งประดับมนเทียรได้รับการอนุรักษ์อย่างดี เขียนแสดงเรื่องราวจากรามายณะ, มหาภารตะ และปุราณะ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอานธรประเทศ
หมวดหมู่:โบสถ์พระศิวะ
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในประเทศอินเดียแบ่งตามรัฐและดินแดนสหภาพ

หมวดหมู่:หัวข้อแบ่งตามรัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย
เขาซัลมา

เขาซัลมา (ญิบาล ซัลมา) เป็นเทือกเขาในแคว้นฮาอิล, ประเทศซาอุดีอาระเบีย เหมือนกับอะญา เทือกเขานี้เป็นส่วนหนึ่งของเขาชัมมัร

**ดูเพิ่ม**
 หุบเขาอะดัยเราะอ์- ฮาอิล- รายชื่อภูเขาในประเทศซาอุดีอาระเบีย- บุคคล:
** อัลฟัฎล์
** บนูญัรรอฮ์
** ฏ็อยยิอ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Map showing the study area of Salma Mountains-  Mid of Salma Mountains date=2021-01-09 
หมวดหมู่:ภูเขาของประเทศซาอุดีอาระเบีย
วัดสระบัว (กรุงเทพมหานคร)

วัดสระบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ  พระครูวินัยธรมานะ ธมฺมสุนฺทโร	 

**ประวัติ**
วัดสระบัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2406 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยพระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ (เจ้าจันทะราด) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2407 ชื่อของวัดที่ปรากฏในแผนที่กรุงเทพ จ.ศ. 1249 (พ.ศ. 2430) เรียกว่า วัดแคนอก ส่วนชื่อวัดสระบัวน่าจะมาจากบริเวณนั้นในอดีตเป็นสระบัว ต่อมาได้รับการบูรณะโดยท่านผู้หญิงจันทร์ ภริยาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ภายหลังพื้นที่ของวัดถูกแบ่งพื้นที่ตัดถนนและทางรถไฟทำให้พื้นที่วัดเล็กลงดังในปัจจุบัน
ไฟล์:(2023) วัดสระบัว เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร (2).jpg|thumb|150px|left|พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง

**อาคารเสนาสนะ**
สถาปัตยกรรมโดยรวมเป็นแบบช่างหลวงผสมศิลปะออกแบบช่างพื้นบ้าน 
เจดีย์
อุโบสถหลังเก่าสร้างในปี พ.ศ. 2415 น่าจะช่วงเดียวกับที่ท่านผู้หญิงจันทร์บูรณะวัด เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น มีขนาด 5 ห้อง มีมุขหน้าและหลัง หลังคาซ้อน 3 ชั้น หน้าบันด้านตะวันตกประดับรูปนารายณ์ทรงครุฑ มีซุ้มประตูหน้าต่างเป็นซุ้มยอดปราสาท ภายนอกอุโบสถมีใบเสมาเก่าตั้งอยู่ เป็นหินแกะสลัก รูปทรงค่อนข้างเตี้ย ปลายเป็นกระหนกตวัดงอนขึ้น มีดอกไม้ประดับที่ยอดและตรงกลาง เป็นทรงของเสมาโหลที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธชินราชจำลอง มีรูปพระอัครสาวกยืนพนมมืออยู่ 2 ข้าง บนฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ที่ด้านซ้ายและขวา มีจิตรกรรมฝาผนัง ผนังสกัดหน้าหรือผนังตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังสกัดหลังเขียนภาพเขาพระสุเมรุ ผนังแปหรือผนังด้านยาวตอนบนเขียนภาพเทพชุมนุมนั่งเรียงกันเป็นแถว ผนังระหว่างช่องประตูหน้าต่างเขียนภาพทศชาติชาดก
นอกกำแพงแก้วอุโบสถด้านทิศเหนือ มีเจดีย์ทรงกลมหรือทรงระฆังอยู่องค์หนึ่ง ตั้งอยู่บนฐานบัว มีชุดรองรับองค์ระฆังเป็นมาลัยเถา 2 ชั้นและฐานบัว 1 ชั้น บัลลังก์อยู่ในผังแปดเหลี่ยม ปล้องไฉนเป็นบัวคลุ่มเถาหรือรูปกลับบัวซ้อนกันขึ้นไป
กุฏิหลังคาทรงปั้นหยา มีจารึกว่า "นางสิทธิสาร (อิน มฤคทัต) สร้าง พ.ศ. 2478" ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงโรง หลังคาเครื่องไม้ประดับเครื่องลำยอง หน้าบันแกะสลักเป็นรูปดอกบัวล้อมรอบด้วยลายเครือเถา

**อ้างอิง**
สระบัว
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตปทุมวัน
สนิมย้อย

สนิมย้อย (rusticle) คือการก่อตัวของสนิมเหล็กที่เกิดขึ้นใต้น้ำลึก สะสมกันเป็นแท่งคล้ายกับน้ำแข็งย้อยหรือหินย้อย สนิมย้อยเป็นที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายใต้น้ำของซากเรืออับปางเช่น อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือประจัญบานบิสมาร์ค และเรือยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส สนิมย้อยถูกสร้างขึ้นโดยจุลินทรีย์ที่กินเหล็ก 
สนิมที่หลุดออกด้านล่างของที่ยึดสมอของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
คำว่า rusticle ในภาษาอังกฤษเป็นหน่วยคำควบที่ประกอบขึ้นจากคำ rust ("สนิม") และคำ icicle ("น้ำแข็งย้อย") และได้ถูกใช้ครั้งแรกโดยรอเบิร์ต แบลลาร์ด คนแรกที่สังเกตเห็นสนิมย้อยบนซากเรือไททานิกในปีพ.ศ. 2529 สนิมย้อยบนเรือไททานิกได้รับการตรวจสอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยรอย คัลลิมอร์ แห่งมหาวิทยาลัยริไจนาในแคนาดา แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ภายในสนิมย้อยของไททานิกคือ Halomonas titanicae ถูกค้นพบใน พ.ศ. 2553 โดยเฮนรีเอตตา แมนน์ สนิมย้อยสามารถก่อตัวบนวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่จมอยู่ใต้น้ำ ได้แก่โซ่สมอเรือ และอุปกรณ์ในงานใต้ทะเล สนิมย้อยจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่อบอุ่น และแม้กระทั่งในน้ำโดยมีออกซิเจนละลายน้ำเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย

**องค์ประกอบ**
สนิมย้อยประกอบด้วยสารประกอบเหล็กมากถึง 35% รวมทั้งเหล็กออกไซด์ เหล็กคาร์บอเนต และเหล็กไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เหลือเป็นสารประกอบที่ซับซ้อนของจุลินทรีย์ทั้งแบบซิมไบโอซิสและแบบพึ่งพากัน ได้แก่แบคทีเรีย Halomonas titanicae และเชื้อราที่ใช้สนิมโลหะเป็นแหล่งอาหาร ทำให้เกิดการกัดกร่อนและจุลินทรีย์เหล่านี้รวมกันขับถ่ายของเสียที่เป็นสารประกอบที่ก่อตัวเป็นสนิมย้อย

**โครงสร้าง**
โครงสร้างของสนิมสนิมย้อยมักมีช่องให้น้ำไหลผ่านและดูเหมือนว่าเกิดขึ้นในรูปวงแหวนคล้ายกับวงปีในต้นไม้ ซึ่งมีความละเอียดอ่อนมากและแตกตัวเป็นผงละเอียดได้แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อย

**สี**
พื้นผิวด้านนอกของสนิมย้อยมีสีแดงเรียบจากเหล็ก (III) ออกไซด์ และแกนกลางเป็นสีส้มสดจากผลึกของเกอไทต์ (เหล็กไฮเดรตออกไซด์)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การกัดกร่อน
หมวดหมู่:ชีวเคมี
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ ชีวเคมี ที่ยังไม่สมบูรณ์
อิซาโอะ มาจิอิ

อิซาโอะ มาจิอิ (Machii Isao; เกิดในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1973) เป็นปรมาจารย์อิไอโดะชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเฮียวโงะ, ประเทศญี่ปุ่น 
เขาถือครองสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ในทักษะดาบคาตานะหลายตำแหน่ง ได้แก่ "ศิลปะการต่อสู้ในการตัดเสื่อผืนเดียวด้วยดาบคาตานะมากที่สุด (ซูเองิริ)", "ศิลปะการต่อสู้การตัดดาบที่เร็วที่สุด", "การใช้ดาบตัดเสื่อฟางมากที่สุดภายใน 3 นาที" และ "การใช้ดาบตัดลูกเทนนิสที่เร็วที่สุด (708 กม/ชม)"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
   Modern Samurai Isao Machii - Stan Lee's Superhumans, History Channel.-  Official website of Shūshinryū Iaijutsu hyōhō, Shūshin-kan 
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักดาบชาวญี่ปุ่น
วัดบึง

วัดบึง อาจหมายถึง- วัดบึง จังหวัดปราจีนบุรี- วัดบึง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดบึง จังหวัดนครราชสีมา- วัดบึง จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดบึง จังหวัดสุโขทัย- วัดบึง จังหวัดสุรินทร์
เวงกเฏศวรมนเทียร (ติรุปติ)

เวงกเฏศวรมนเทียร (Venkateswara Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองหุบเขาติรุมลา นครติรุปติ อำเภอจิตตูร์ รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระเวงกเฏศวร ปางหนึ่งของพระวิษณุที่เชื่อว่าอวตารลงมา ณ สถานที่นี้เพื่อปกป้องมนุษย์จากปัญหาทั้งปวงในกลียุค จึงทำให้ที่นี่มีอีกชื่อว่า กาลียุคไวกูณฐ์ หรือ กาลียุควิษณุโลก และองค์เทพก็มีอีกพระนามว่า กลียุคปรัถยักษไทวัม (Kaliyuga Prathyaksha Daivam) คณะกรรมการผู้บริหารมนเทียรนี้คือติรุมลาติรุปตีเทวัสถานัม (TTD) ซึ่งอยู่ใต้การควบคุมของรัฐบาลรัฐอานธประเทศโดยตรง และรายได้จากมนเทียรก็เข้าสู่รัฐบาลรัฐอานธรประเทศเช่นกัน
หุบเขาติรุมาละเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเศษจลัม และมีความสูง ft เหนือระดับน้ำทะเล หุบเขานี้ประกอบด้วยยอดเขาเจ็ดยอด (สัปตคีรี) ซึ่งสื่อถึงศีรษะทั้งเจ็ดของอาทิเศษะ มนเทียรนี้ตั้งอยู่บนยอดเขาที่เจ็ดซึ่งชื่อว่า เวงกฏคีรี
มนเทียรนี้เป็นศาสนสถานที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในแง่ของเงินบริจาคและความมั่งคั่ง มนเทียรมีผู้เดินทางมาแสวงบุญอยู่ที่ 50,000 ถึง 100,000 คนต่อวัน (30 ถึง 40 ล้านคนต่อปีโดยเฉลี่ย) และจำนวนนี้อาจสูงขึ้นมากเป็นพิเศษในช่วงเทศกาลสำคัญของมนเทียร เช่น พรหโมสวัมที่ซึ่งมียอดผู้เดินทางมาแสวงบุญสูงถึง 500,000 คน ส่งผลให้เป็นที่เลื่องลือว่าที่นี่อาจจะเป็นศาสนสถานที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ในปี 2016 มีรายงานจำนวนผู้เดินทางมาแสวงุญอยู่ที่ 27.3 ล้านคน

มนเทียรนี้มีความเกี่ยวพันกับตำนานแห่งติรุมลาในฐานะความเกี่ยวข้องกับองค์เทพเจ้าที่อวตารลงมาในติรุมลา หนึ่งในตำนานเหล่านั้นระบุว่ามูรติของพระเวงกเฏศวรที่ประทับอยู่ที่ในมนเทียรนี้ เชื่อกันว่าจะคงอยู่ที่นี่ตราบจนสิ้นกลียุค

**ดูเพิ่ม**
 ข้อตกลงบรูซ- ตำนานติรุมาละ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 url=https://archive.org/stream/historyoftirupat035504mbp#page/n5/mode/2up - isbn=9780791440230  - url=https://timesofindia.indiatimes.com/india/Gold-coat-to-hide-Tirumala-carvings/articleshow/5039959.cms

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอานธรประเทศ
หมวดหมู่:โบสถ์พระวิษณุ
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา (Razafinandriamanitra; ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์

**พระประวัติ**
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู (Rasendranoro) พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี (Andrianaly) พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา (Rakatomena) และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา (Rasoherina) ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์
ขณะมีพระชันษาเพียง 14 ปี ก็ทรงครรภ์กับทหารฝรั่งเศสไม่ปรากฏนามนายหนึ่ง กระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา, เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พระชนนี และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉาของพระชนนี ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (Toamasina) ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (La Peyrouse) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็มีพระประสูติการพระธิดาคือเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1897
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์มาดากัสการ์
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ชาวมาดากัสการ์
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการคลอดบุตร
หมวดหมู่:ชาวต่างชาติในประเทศฝรั่งเศส