Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
โตเกียว รีเวนเจอร์ส

โตเกียว รีเวนเจอร์ส (lead=yes) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเค็น วากูอิ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์ ของสำนักพิมโคดันชะตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองเริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566 ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงออกฉายที่ประเทศญี่ปุ่นในเดือนกรฎาคม พ.ศ. 2564 ภาพยนตร์ภาคต่อมีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2566
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 หนังสือการ์ตูนโตเกียว รีเวนเจอร์สจำหน่ายได้มากกว่า 3 ล้านเล่ม มังงะได้ชนะรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 44 ในสาขาการ์ตูนโชเน็งในปี พ.ศ. 2563 ด้วยความสำเร็จของมังงะจึงได้มีการสร้างอนิเมะในเวลาต่อมาซึ่งก็ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของมังงะ -  เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ -  เว็บไซต์ทางการของภาพยนตร์ไลฟ์แอกชัน -  โตเกียว รีเวนเจอร์ส ที่ Kodansha Comics- อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส ที่มิวส์ไทยแลนด์
**  ฤดูกาลที่ 1 
**  ฤดูกาลที่ 1 (พากย์ไทย)- อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส ที่ปีลีปีลี
**  ฤดูกาลที่ 1 
**  ฤดูกาลที่ 1 (พากย์ไทย)- อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส ที่อ้ายฉีอี้
**  ฤดูกาลที่ 1 
**  ฤดูกาลที่ 1 (พากย์ไทย)- อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส ที่วีทีวี
**  ฤดูกาลที่ 1 
**  ฤดูกาลที่ 1 (พากย์ไทย)- อนิเมะ id=81442520-  อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส date=2023-01-13  ที่ทรูไอดี-   อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส ที่แอมะซอน ไพรม์วิดีโอ-  อนิเมะ โตเกียว รีเวนเจอร์ส (ฤดูกาลที่ 2) date=2023-01-13  ที่ดิสนีย์+ ฮอตสตาร์- 22854
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นประเภทบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นพวกนักเลง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นสมาชิกแก๊ง
หมวดหมู่:โรงเรียนในวรรณกรรม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลา
หมวดหมู่:ไลเดนฟิมส์
หมวดหมู่:วิบูลย์กิจ
หมวดหมู่:อนิเมะออริจินอลของดิสนีย์+
หมวดหมู่:อนิเมะของครันชีโรล
หมวดหมู่:มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
หมวดหมู่:มังงะที่ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์

มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดรามา ปี ค.ศ. 2020 ของเน็ตฟลิกซ์ ​กำกับการแสดงโดยจอร์จ ซี โวล์ฟ เขียนบทภาพยนตร์โดยรูเบน ซานตีอาโก-ฮัดสัน โดยสร้างมาจากละครเวที​เรื่อง Ma Rainey's Black Bottom ที่เขียนบทละครโดย ออกัส วิลสัน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชิคาโก​ ระหว่างการบันทึกแผ่นเสียงของมา เรย์นีย์ นักร้องเพลงบลูส์ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน​ที่ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของวงการเพลง ในปี ค.ศ. 1920 โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ 2 สาขา​ ได้แก่สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยมและ สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม จากการถูกเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ถึง 5 สาขารางวัล
ภาพยนตร์ผลิตโดยเดนเซล วอชิงตัน, ท็อดด์ แบล็ค และ ดานี โวล์ฟ โดยได้นักแสดงชื่อดังอย่างไวโอลา เดวิส​และแชดวิก โบสแมนมาเป็นนักแสดงนำ ร่วมด้วยกลินน์ เทอร์แมน, โคลแมน โดมิงโก และ ไมเคิล พ็อตส์ ในบทบาทนักแสดงสมทบ เดิมทีภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ เดนเซล วอชิงตัน จะผลิตให้กับเอชบีโอ ก่อนที่จะเปลี่ยนมาผลิตให้กับเน็ตฟลิกซ์​แทน โดยเริ่มถ่ายทำในปี ค.ศ. 2019 ที่เมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย​ ต่อมาแชดวิค โบสแมน ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่​ในปี ค.ศ. 2020 โดยนับเป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของเขา
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ ออกฉายแบบจำกัดโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ที่สหรัฐอเมริกา ก่อนจะเริ่มเผยแพร่แบบสตรีมมิง​ทางเน็ตฟลิกซ์​ และได้รับผลตอบรับที่ดีตลอดจนได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ โดยเฉพาะกับการแสดงของวิโอลา เดวิส และ แชดวิด โบสแมนรวมถึงความสวยงามของเครื่องแต่งกายและมูลค่าของการออกแบบงานสร้าง ทำให้ได้รับการจัดให้เป็น 1 ใน 10 ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในปี ค.ศ. 2020 โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ​ 2 สาขา โดยแชดวิก โบสแมน นักแสดงนำได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ดรามา นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา​ ได้แก่สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม, สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม, สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, สาขาออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม​ และได้รับรางวัลแซกอวอร์ด​ อีก 2 สาขาได้แก่นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (แชดวิก โบสแมน)​ และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ไวโอลา เดวิส)

**การเผยแพร่**
เน็ตฟลิกซ์​ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายแบบจำกัดโรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 จากนั้นเปิดให้รับชมผ่านทางระบบสตรีมมิง​เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม และได้มีการนำสารคดีเบื้องหลังการถ่ายทำที่ชื่อว่า Ma Rainey's Black Bottom: A Legacy Brought to Screen -​ มา เรนีย์ ตำนานเพลลงบลูส์สู่จอ ความยาว 31 นาทีให้เลือกรับชมควบคู่กันไปด้วย โดยภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่มีผู้รับชมมากที่สุดของเน็ตฟลิกซ์ในสัปดาห์แรกที่เปิดให้รับชม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ผลงานต้นฉบับของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:ค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศไทย

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในประเทศไทย
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:ค่ายผู้ลี้ภัยในเอเชีย
ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ

ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ (Ludwig Stubbendorf; เกิดวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1906 ณ ทัวร์ล็อฟ เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน – เสียชีวิตวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมันที่เข้าร่วมการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 โดยในปี ค.ศ. 1936 เขาและม้าที่ชื่อ นูร์มี ได้ชนะรางวัลเหรียญทองในการแข่งอีเวนติง ทั้งในประเภทบุคคลและในประเภททีม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ-  profile
หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าชายชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นักกีฬาเยอรมนีที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:ทหารชาวเยอรมันที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์การแพทย์

แพทย์
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:องค์การแพทย์และสุขภาพ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การแพทย์
เหตุฆาตกรรมวิชา รัตนภักดี

วิชา รัตนภักดี (5 ธันวาคม พ.ศ. 2479 – 30 มกราคม พ.ศ. 2564) เป็นชายชาวไทยที่อาศัยอยู่ในสหรัฐ เขาเสียชีวิตหลังถูกโจมตีด้วยการผลักลงชนกับพื้นอย่างจังในเวลากลางวันที่ซานฟรานซิสโก

**วิชา รัตนภักดี**
วิชา รัตนภักดี เกิดที่ประเทศไทย ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2479 เขาทำงานที่ธนาคารกสิกรไทย สำนักงานใหญ่ ก่อนที่จะโยกย้ายมาอาศัยอยู่ในสหรัฐdate=มีนาคม 2021
กงสุลใหญ่ไทย ณ นครลอสแองเจลิส นาย มังกร ประทุมแก้ว เดินทางไปเป็นประธานในพิธีฝ่ายคฤหัสถ์ใน พิธีณาปนกิจที่จัดขึ้นที่ซานฟรานซิสโก ผู้เข้าร่วมพิธีณาปนกิจ อาทิ นาย วัลลภ คชินทร นายกสมาคมไทยแคลิฟอร์เนียภาคเหนือ พิธีจัดขึ้นในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564

**การโจมตี**
เช้าวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2564 วิชา รัตนภักดี ชายชาวไทยในอเมริกาวัย 84 ปี กำลังเดินอยู่ในย่านแอนซาวิสทา ซานฟรานซิสโก ก่อนที่จะถูกชายชาวแอฟริกัน-อเมริกันวิ่งข้ามถนนและชนเข้ากับเขาอย่างแรงจนวิชาล้มฟาดพื้น ศีรษะของวิชากระทบเข้ากับพื้นอย่างจังตอนล้มและเสียชีวิตในอีกสองวัน ภายหลังนำส่งโรงพยาบาลdate=มีนาคม 2021

**ผู้ต้องสงสัย**
สองวันหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่จับกุมตัวชายผิวดำวัย 19 ปี อังตวน วัตสัน (Antoine Watson) จากแดลีซิที เข้าถูกดำเนินคดีด้วยข้อหาใช้อาวุธถึงแก่ชีวิต, ทำร้ายผู้สูงอายุ และฆาตกรรม วัตสันไม่ให้การรับสารภาพว่ากระทำความผิด  

**ดูเพิ่ม**
 เหตุฆาตกรรมอี ลี- เหตุฆาตกรรมวิเซนท์ ชิน- สตอปเอเอพีไอเฮท

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซานฟรานซิสโก (รัฐแคลิฟอร์เนีย)
หมวดหมู่:ฆาตกรรมในสหรัฐ
หมวดหมู่:สังคมชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในสหรัฐในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:อาชญากรรมในสหรัฐในปี พ.ศ. 2564
วิชา รัตนภักดี
วิชา รัตนภักดี
วิชา รัตนภักดี
อาสนวิหารพระตะบอง

อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (Cathédrale de Notre Dame de l'Assomption) หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพระตะบอง (ក្រុងបាត់ដំបងវិហារ) เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ครั้นสิ้นสงครามกลางเมืองกัมพูชา อาสนวิหารพระตะบองถูกเขมรแดงทำลายลงเมื่อ พ.ศ. 2518

**อ้างอิง**
พระตะบอง
หมวดหมู่:ศาสนสถานในพระตะบอง
บิชอปสเกท

บิชอปสเกท หรือ บิเชิพสเกท (Bishopsgate) เป็นอดีตหนึ่งในประตูเมืองเก่าทางตะวันออกในอดีตกำแพงเมืองลอนดอนเดิม ชื่อนี้ในปัจจุบันเป็นขื่อเรียกเขต (ward) หนึ่งในซิทีออฟลอนดอน เขตดั้งเดิมแล้วแบ่งออกเป็น บิเชิพสเกทวิทธิน (Bishopsgate Within) คือพื้นที่ภายในเส้นกำแพง และ บิเชิพสเกทวิทเธาท์ (Bishopsgate Without) คือด้านนอก พื้นที่ของ บิเชิพสเกทวิทเธาท์ เป็นส่วนหนึ่งของอีสท์เอนด์ของลอนดอน 

**ดูเพิ่ม**
 กำแพงเมืองลอนดอน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Ward map from the Corporation of London-  Bishopsgate ward newsletter-  Map of Early Modern London, with scholarly commentary. Bishopsgate is in grid square B6, right side.-  Pubs within the City of London-  Bishopsgate Ward Club- Michael Wood (2003) In Search of Shakespeare. London: BBC Worldwide.- ปรากฏในเพลง Being for the Benefit of Mr. Kite! ของเดอะบีเทิลส์ในท่อน: "The celebrated Mr. K. performs his feat on Saturday at Bishopsgate."-  St Helen's Bishopsgate
หมวดหมู่:ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์

ไฟล์:Nile Delta Surrounding.jpg|thumb|right|170x170px|ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ แสดงแม่น้ำแตกสาขาหลายสายลำน้ำสาขาดุมยาฏ และราชิด ยังคงไหลลงสู่ทะเล ขณะที่อีกหลายสายเป็นเพียงคลองเชื่อมต่อ- ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ — บริเวณขนาดใหญ่ในภาคเหนือของประเทศอียิปต์จรดชายฝั่งทะเลเมดิเตอเรเนียนตะวันออก
หมวดหมู่:อียิปต์ตอนล่าง
สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ
หมวดหมู่:ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในประเทศอียิปต์
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในทะเลเมดิเตอเรเนียน
หมวดหมู่:ทะเลเมดิเตอเรเนียนตะวันออก
203 มม. ฮาวอิตเซอร์ เอ็ม1931 (บี-4)

203 มม. ฮาวอิตเซอร์ เอ็ม1931 (บี-4) (203-мм гаубица обр. 1931 г. (Б-4), GRAU index 52-G-625) เป็นปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์หนักด้วยพลังแรงสูง ขนาด 203 มม. (8 นิ้ว) ของโซเวียต ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มันอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองกำลังสำรองทางยุทธศาสตร์ของสตาฟกา(Stavka) ชื่อเล่นของมันคือ "ค้อนปอนด์ของสตาลิน" โดยทหารเยอรมัน ปืนใหญ่เหล่านี้ได้ถูกนำมาใช้อย่างประสบความสำเร็จในการต่อสู้รบกับป้อมปืนฟินแลนด์ที่แนวมันเนอร์เฮม ป้อมปราการขนาดใหญ่ของเยอรมันและในการต่อสู้รบภายในเมืองเพื่อทำลายอาคารและบังเกอร์ที่ได้รับการป้องกัน อาวุธนี้ถูกใช้งานจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามในยุทธการที่เบอร์ลิน ซึ่งกองทัพแดงได้นำปืนใหญ่เหล่านี้มาตั้งในระยะเผาขนเพื่อถล่มป้อมปราการของเยอรมันด้วยปอกกระสุนหนักขนาด 203 มม. ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1944 ฐานรถถังของเควี-1 ได้ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างเป็นรุ่นปืนใหญ่อัตราจร เอ็ส-51 ด้วยแรงถีบถอยหลังอย่างหนักจากแรงยิงปากกระบอกปืนใหญ่ทำให้พลประจำปืนต้องกระเด็นตกจากที่นั่งและระบบส่งกำลังได้รับความเสียหาย ดังนั้นจึงถูกยกเลิกในที่สุด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ปืนใหญ่อัตตาจรสหภาพโซเวียต
อำเภออิมบะ

แผนที่แสดงอำเภออิมบะ (เน้นสีเหลือง)
อำเภออิมบะ (Inba-gun) เป็นอำเภอหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 2011 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 43,480 คน ความหนาแน่น 845 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 51.48 ตารางกิโลเมตร
อำเภอนี้ประกอบด้วย 2 เมือง ได้แก่ เมืองซากาเอะ และเมืองชิซูอิ

**ลำดับเวลา**
 1 มกราคม ค.ศ. 1957 - บางส่วนของเมืองยตสึไกโด รวมเข้ากับนครซากูระ- 1 กันยายน ค.ศ. 1964 - หมู่บ้านชิโรอิ ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง- 1 เมษายน ค.ศ. 1981 - เมืองยตสึไกโด ได้รับการยกฐานะเป็นนคร- 1 เมษายน ค.ศ. 1985 - หมู่บ้านโทมิซาโตะ ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง- 1 เมษายน ค.ศ. 1992 - เมืองยาจิมาตะ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร- 1 เมษายน ค.ศ. 1996 - เมืองอินไซ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร- 1 เมษายน ค.ศ. 2001 - เมืองชิโรอิ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร- 1 เมษายน ค.ศ. 2002 - เมืองโทมิซาโตะ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร- 23 มีนาคม ค.ศ. 2010 - หมู่บ้านอิมบะ และหมู่บ้านโมโตโนะ รวมเข้ากับนครอินไซ

**อ้างอิง**
อิมบะ
สินิตย์ เลิศไกร

สินิตย์ เลิศไกร (เกิด 6 ธันวาคม พ.ศ. 2507) หรือที่คนในพื้นที่เรียกว่า สส. ดำ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 5 สมัย

**ประวัติ**
สินิตย์ เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2507 ที่ตำบลไทรโสภา อำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นบุตรนายน่วม นางแอ่น เลิศไกร
สำเร็จการศึกษาประถมศึกษาจากโรงเรียนพระแสงวิทยา ชั้นประโยคมัธยมศึกษาจากวิทยาลัยเกษตรนครศรีธรรมราช (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย) ระดับปริญญาตรีสาขาเทคโนโลยีการเกษตร จากวิทยาลัยครูสุราษฎร์ธานี และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

**การทำงาน**
สินิตย์ เป็นนักการเมืองท้องถิ่นจังหวัดสุราษฎร์ธานี เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องมาในปี 2548, 2550, 2554 
สินิตย์ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการกิจการองค์กรตามรัฐธรรมนูญ รัฐวิสาหกิจ องค์การมหาชน และกองทุน ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ต่อในปี 2564 เมื่อนายถาวร เสนเนียม พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เนื่องจากคำพิพากษาของศาล ส่งผลให้นายสินิตย์ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์  จันทร์โอชา 
เป็นนักการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ในกลุ่มที่ได้รับการสนับสนุนจากบัญญัติ บรรทัดฐาน

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รัฐสภาไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ซูกุลฮะมีดียะฮ์

ซูกุลฮะมีดียะฮ์ (سُوق ٱلْحَمِيدِيَّة) เป็นตลาดในร่ม (ซูก) ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ในกำแพงเมืองเก่าดามัสกัสถัดจากป้อมปราการ ตลาดมีความยาวประมาณ -2 และกว้าง 0 และคลุมด้วยเหล็กโค้งสูง 0

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น==
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ

ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ (Ōsaka-shi Chūō Taiikukan) เป็นสนามกีฬาในร่มของเทศบาลนครโอซากะ ตั้งอยู่ในเขตมินาโตะ นครโอซากะ สนามกีฬาในร่มนี้สร้างขึ้นในสวนสาธารณะยาฮาตายะ อยู่บริเวณใกล้กับอ่าวโอซากะ และถูกสร้างให้อยู่ใต้ดินทั้งหมดโดยมีพืชปกคลุมชั้นหลังคาของสนาม

**ประวัติ**
 มิถุนายน พ.ศ. 2536 เริ่มการก่อสร้าง- เมษายน พ.ศ. 2539 ก่อสร้างเสร็จ

**การใช้งาน**
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะได้ถูกใช้ในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติมาหลายครั้ง เช่น ได้ถูกเลือกเป็นสนามแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลกมาถึง 3 ครั้ง ในปี 1998, 2006 และ 2010 ฟุตซอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2007 เป็นต้น และถูกจัดแข่งขันกีฬาศิลปะป้องกันตัวอีกหลายประเภท เช่น มวยปล้ำ มวยสากล คาราเต้ เป็นต้น
ในส่วนมวยสากลใช้เป็นที่จัดชกระหว่างนักมวยญี่ปุ่นกับนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น โจอิจิโร ทัตสึโยชิ - วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น (ครั้งแรก), พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ - ฮิเดโนบุ ฮนดะ, ไดกิ คาเมดะ - เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (ครั้งแรก) เป็นต้น

**ชื่อภายใต้ผู้สนับสนุน**
 พ.ศ. 2561 - พ.ศ. 2566 Maruzen Intec Arena Osaka (丸善インテックアリーナ大阪)

**ระเบียงภาพ**

**การเข้าถึง**
เดินออกจากโอซากะเมโทรของสายชูโอ เข้าถึงสนามในเวลาประมาณ 3 นาที

**อ้างอิง**

กลางเทศบาลโอซากะ
หมวดหมู่:สนามมวยในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สนามวอลเลย์บอลในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สนามบาสเกตบอลในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในโอซากะ
แอลอแมร์ฟแดชต์

แอลอแมร์ฟแดชต์ (علامرودشت) เป็นเมืองและเมืองหลักของอำเภอแอลอแมร์ฟแดชต์ เทศมณฑลลอเมร์ด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน ในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2549 พบว่าแอลอแมร์ฟแดชต์มีประชากร 3,502 คน ใน 811 ครอบครัว และในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ประชากรในเมืองนี้เพิ่มขึ้นเป็น 4,025 คน (ชาย 1,986 คน และหญิง 2,066 คน) ใน 969 ครอบครัว

**ภูมิศาสตร์**

**ภูมิอากาศ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดฟอร์ส
อัยนี (เขตอัยนี)

อัยนี (Айнӣ) เป็นหมู่บ้านและจามออัตในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศทาจิกิสถาน เป็นเมืองหลักของเขตอัยนีในแคว้นซุฆด์ ตั้งชื่อตามซัดริดดีน อัยนี กวีแห่งชาติทาจิก ตัวเมืองอยู่ที่ความสูง km จากฆูจันด์และ km จากดูชานเบ ที่ริมแม่น้ำซารัฟชอน จำนวนประชากรในจามออัตมี 14,862 คน (2015) ตัวเมืองมี 11 หมู่บ้าน รวมไปถึง อัยนี (ที่ตั้ง), ชอเร, คูชิกัต, คูมาร์ฆ, ซาซุน และซินดากอน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในแคว้นซุฆด์
หมวดหมู่:จามออัตในประเทศทาจิกิสถาน
บีรเฏาะวีล

บีรเฏาะวีล (بير طويل, pron, บ่อน้ำสูง) เป็นพื้นที่ขนาด 2,060 ตารางกิโลเมตร (795.4 ตารางไมล์) บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศอียิปต์กับประเทศซูดานที่ซึ่งไม่มีผู้อาศัยอยู่ และทั้งสองประเทศปฏิเสธสิทธิ์เหนือดินแดน
สถานะดินแดนที่ไม่ได้เป็นของผู้ใด (terra nullius) ของบีรเฏาะวีลเกิดจากความไม่ลงรอยกันระหว่างเส้นแบ่งพรมแดนของอียิปต์กับซูดานซึ่งมีสองแบบ ได้แก่แบบรัฐกิจซึ่งเขียนเป็นเส้นตรงในปี ค.ศ. 1899 และแบบการบริหารซึ่งเขียนเป็นเส้นไม่ตรงในปี ค.ศ. 1902 อียิปต์ยึดถือเส้นแบ่งตามรัฐกิจที่เป็นเส้นตรง ส่วนซูดานยึดเส้นแบ่งตามการบริหารที่ไม่เป็นเส้นตรง ส่งผลให้พื้นที่ของสามเหลี่ยมฮะลายิบ (مثلث حلايب) ถูกทั้งอียิปต์และซูดานอ้างสิทธิ์ ส่วนบีรเฏาะวีลถูกทั้งสองประเทศปฏิเสธสิทธิ์ในดินแดน ในปี ค.ศ. 2014 แอลัสเตอร์ บอนเนตต์ ผู้แต่งหนังสือ เรียกบีรเฏาะวีลว่าเป็นพื้นที่เดียวบนโลกที่อยู่อาศัยได้แต่ไม่มีรัฐบาลใดอ้างสิทธิ์

**ภูมิศาสตร์**
บีรเฏาะวีลมีพื้นที่ 2,060 ตารางกิโลเมตร (795.4 ตารางไมล์) ความยาวเส้นแบ่งทางเหนืออยู่ที่ mi และทางใต้อยู่ที่ mi ทางตะวันออกอยู่ที่ mi และทางตะวันตกอยู่ที่ mi ทางเหนือของพื้นที่คือเขาเฏาะวีล (جبل طويل) ซึ่งสูง ft ทางตะวันออกคือเขาฮะญะรุซซัรกออ์ (جبل حجر الزرقاء) ซึ่งสูง ft ส่วนทางใต้คือธารวาดีเฏาะวีล (وادي طويل) หรือที่รู้จักกันในชื่อโกรกธารอะบูบัรด์ (خور أبو برد‎)

**ภูมิอากาศ**
ตามการจัดแบ่งรูปแบบภูมิอากาศแบบเคิพเพิน บีรเฏาะวีลอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (Bwh) เวลาสามในสี่ของปีเป็นฤดูร้อน ซึ่งอากาศอาจร้อนได้ถึง C ส่วนสามเดือนที่ร้อนที่สุดคือมิถุนายนถึงสิงหาคม อุณหภูมิอาจขึ้นสูงถึง F ส่วนในช่วงฤดูหนาวสั้น ๆ นั้นอุณหภูมิอาจลงไปถึง C

**การอ้างสิทธิ์ในดินแดน**
ธงชาติของราชอาณาจักรซูดานเหนือ (Kingdom of North Sudan) หนึ่งในการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนบีรเฏาะวีล
เนื่องจากบีรเฏาะวีลยังไม่มีผู้ใดอ้างสิทธิ์ปกครองเหนือดินแดนตามกฎหมาย ทำให้มีบุคคลและองค์กรจำนวนหนึ่งพยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนนี้ในฐานะอนุรัฐ อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการอ้างสิทธิ์รายใดที่ได้รับการคำนึงถึงอย่างจริงจังในระดับนานาชาติ และเนื่องจากสภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศของพื้นที่ที่ร้อน ห่างไกล และไม่เป็นมิตร การอ้างสิทธิ์เหนือบีรเฏาะวีลส่วนใหญ่จึงกระทำผ่านการโพสต์ประกาศออนไลน์จากสถานที่อื่น จนถึงปัจจุบัน ยังคงไม่มีการอ้างสิทธิ์ใดที่ได้รับการยอมรับหรือรับรองจากรัฐบาลและหน่วยงานระหว่างประเทศใด ๆ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Google Sightseeing - Bir Tawil Triangle-  International Boundary Study
หมวดหมู่:อาณาเขตที่เป็นข้อพิพาทในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ประเทศอียิปต์
หมวดหมู่:ประเทศซูดาน
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตอียิปต์
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตซูดาน
การดับไฟป่า

ฐานข้อมูลความรุนแรงไฟโลกได้รับการออกแบบมาเพื่อให้เข้ากับเงื่อนไขพื้นฐานที่ทำให้เกิดไฟป่า
การดับไฟป่า (wildfire suppression) เป็นกลยุทธ์การดับเพลิงที่ใช้ในการระงับไฟป่า ความพยายามในการดับเพลิงในพื้นที่ป่าต้องใช้เทคนิค, อุปกรณ์ และการฝึกที่แตกต่างกันจากไฟไหม้ตัวอาคารที่คุ้นเคยมากกว่าที่พบในพื้นที่ที่มีประชากร การทำงานร่วมกับอากาศยานการดับเพลิงทางอากาศ ทีมงานที่ได้รับการฝึกด้านไฟป่าเหล่านี้จะระงับเปลวไฟ, สร้างแนวกันไฟ และดับเปลวไฟ รวมถึงบริเวณที่มีความร้อนเพื่อปกป้องทรัพยากรและความเป็นป่าธรรมชาติ การดับไฟป่ายังกล่าวถึงประเด็นของพื้นที่รวมของที่ดินในสภาพธรรมชาติ–ในเมือง โดยพื้นที่ที่มีประชากรอยู่ติดกับพื้นที่ป่า
ในสหรัฐและประเทศอื่น ๆ การดับไฟป่ามุ่งเป้าไปที่การลดไฟ ซึ่งมีส่วนทำให้เกิดการสะสมของเชื้อเพลิง, เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดเพลิงไหม้ขนาดใหญ่ และร้ายแรง

**ประวัติ**

**ออสเตรเลีย**
ไฟป่า หรือที่รู้จักในออสเตรเลียในชื่อบุชไฟเออร์ ได้มีส่วนอย่างมากในประเทศออสเตรเลียเนื่องจากสภาพแห้งแล้ง หน่วยงานดับเพลิงที่โดดเด่นซึ่งได้รับมอบหมายให้ดับไฟป่า ได้แก่ เอ็นพีดับเบิลยูเอส (หน่วยงานดับไฟป่าและอุทยานแห่งชาติ รัฐนิวเซาท์เวลส์), สำนักงานป้องกันอัคคีภัยในพื้นที่ห่างไกลของรัฐนิวเซาท์เวลส์, หน่วยบริการดับเพลิงเซาท์ออสเตรเลีย รวมถึงกระทรวงสิ่งแวดล้อม, ที่ดิน, แหล่งน้ำ และการวางแผน (DELWP) ของรัฐวิกทอเรีย ตลอดจนหน่วยดับเพลิงรัฐวิกทอเรีย

**ดูเพิ่ม**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 access-date=2009-02-13  - url=https://archive.org/details/taigasayr00sayr- postscript=.- postscript=.- Casals P, Valor T, Besalú A, Molina-Terrén D.  Understory fuel load and structure eight to nine years after prescribed burning in Mediterranean pine forests. DOI: 10.1016/j.foreco.2015.11.050- Valor T, González-Olabarria JR, Piqué M.  Assessing the impact of prescribed burning on the growth of European pines. DOI: 10.1016/j.foreco.2015.02.002.- Janos Besenyo:  Forest Fires as the New Form of Terrorism, Terrorism and Political Violence, pages 1–13, Published online: 11 Jul 2017

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The International Association of Wildland Fire-  Canadian Wildland Fire Information System-  The Canadian Interagency Forest Fire Centre (CIFFC)-  British Columbia Ministry of Forests Protection Branch --  FAQs-  United States National Interagency Fire Center-  Wildfire History and Ecology-  National Institute for Occupational Safety and Health - Fighting Wildfires-  Ballistic System for Fighting Forest Fire date=2009-08-14 -  sps services-  Proposed Wildfire Suppression Technology

หมวดหมู่:อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
หมวดหมู่:ไฟป่า
เกาะปึจ

เกาะฮ์ปึจ หรือ เกาะเพชร (កោះពេជ្) เป็นเกาะกลางแม่น้ำเกาะหนึ่งอยู่กลางสบน้ำสองสายคือแม่น้ำโขงกับแม่น้ำบาสัก ตั้งอยู่ในแขวงโตนเลบาสัก เขตจ็อมการ์มน กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
ในอดีตเกาะปึจมีบ้านเรือนตั้งอาศัยน้อยหลัง เพราะโดยมากเป็นพื้นที่สวน เมื่อ พ.ศ. 2543 เกาะปึจยังมีสภาพเป็นที่ลุ่มหนองน้ำ ต่อมามีการลงทุนจากประเทศจีนบนเกาะปึจ มีการขับไล่คนออกจากเกาะ แล้วแทนที่ด้วยโครงการก่อสร้างโรงเรียนนานาชาติ อาคารสำนักงาน อาคารชุด ห้องอยู่อาศัย ภัตตาคาร ที่ล้วนสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบยุโรป รวมทั้งมีสื่งก่อสร้างคล้ายประตูชัย ของประเทศฝรั่งเศสด้วย มีย่านหนึ่งบนเกาะเรียกว่าเอลีเซ (Elysée) มีก่อสร้างที่ได้รับแรงบันดาลใจสถาปัตยกรรมในกรุงปารีส และย่านอื่นของเกาะปึจก็มีการก่อสร้างตึกสูงใหม่ ๆ ส่งผลให้ราคาอสังหาริมทรัพย์บนเกาะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และประชากรบนเกาะส่วนใหญ่เป็นชาวจีน
วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ตรงกับเทศกาลน้ำของกัมพูชา เกิดเหตุเหยียบกันตายบนสะพานข้ามเกาะปึจ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 347 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 700 คน จากเหตุการณ์นี้ ฮุน เซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชากล่าวว่า เป็นโศกนาฏกรรมที่เลวร้ายที่สุดหลังสิ้นสุดยุคเขมรแดง

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:KohPichCityHall-2017-2.jpg|ศาลาว่าการเมืองเกาะปึจ
ไฟล์:HoresInKohPich-2017.jpg|ป้ายภาษาเขมร อังกฤษ และจีน สามารถพบได้ทั่วไปบนเกาะ
ไฟล์:KohPich-Caryatid-2017.jpg|ประติมากรรมบนเกาะปึจ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พนมเปญ
พิช
ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยในฟุตบอลโลกหญิง

บทความนี้กล่าวถึง สถิติของฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง

**สถิติ**

**โดยการแข่งขัน**

**โดยคู่แข่ง**

**ดูเพิ่ม**
 ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย- ฟุตบอลในประเทศไทย
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย
ท
หมวดหมู่:ประเทศที่ชนะเลิศฟุตบอลโลกหญิง

หมวดหมู่:ผู้ชนะเลิศในฟุตบอลโลกหญิง
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาติ
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น

ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กีฬาทีมชาติหญิงญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาติเยอรมนี

เยอรมนี
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:กีฬาทีมชาติหญิงเยอรมนี
เยอรมนี
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาติสหรัฐ

สหรัฐ
หมวดหมู่:ฟุตบอลในสหรัฐ
หมวดหมู่:ทีมกีฬาทีมชาติสหรัฐ
สหรัฐ
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาตินอร์เวย์

นอร์เวย์
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศนอร์เวย์
หมวดหมู่:กีฬาทีมชาติหญิงนอร์เวย์
นอร์เวย์
ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นในฟุตบอลโลกหญิง

ไฟล์:Japão comemora o título! (DSC01182).jpg | thumb | right |ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นได้แชมป์ฟุตบอลโลกหญิง 2011
บทความนี้กล่าวถึง สถิติของฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง

**สถิติ**
Draws include knockout matches decided on penalty kicks.

**ดูเพิ่ม**
 ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น- ฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น
ญ
คาโซะ

คาโซะ (Kazo-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มกราคม 2021 นครแห่งนี้มีประชากรประมาณ 112,792 คน 48,213 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 850 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด sqmi คาโซะมีชื่อเสียงไปทั่วญี่ปุ่นในเรื่องการประดิษฐ์โคอิโนะโบริ (ว่าวปลาคาร์ป), กีฬาเบสบอล, อุปกรณ์เค็นโด, และบะหมี่คาโซะอูดง

**ภูมิศาสตร์**
คาโซะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดไซตามะ มีพรมแดนติดกับจังหวัดกุมมะ จังหวัดโทจิงิ และจังหวัดอิบารากิ ตั้งอยู่บนที่ราบตะกอนน้ำพาของแม่น้ำวาตาราเซะและแม่น้ำโทเนะ ภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบต่ำ

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดไซตามะ
** เกียวดะ
** โคโนซุ
** คูกิ
** ฮานีว- จังหวัดกุมมะ
** อิตากูระ- จังหวัดโทจิงิ
** โทจิงิ- จังหวัดอิบารากิ
** โคงะ

**ภูมิอากาศ**
คาโซะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในคาโซะคือ 14.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1318 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C

**สถิติประชากร**
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของคาโซะได้เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ มาตั้งแต่ทศวรรษ 1980

**ประวัติศาสตร์**
พื้นที่บริเวณคาโซะในปัจจุบันมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ และมีเนินสุสานหลายแห่งจากยุคโคฟุงกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ ชื่อของ "คาโซะ" ปรากฏในเอกสารจากยุคนาระโดยบรรยายว่าอยู่ภายในแคว้นมูซาชิ ในยุคเอโดะ มีวัดพุทธโซงันจิซึ่งเป็นสถานที่แสวงบุญยอดนิยมจากเอโดะ
เมืองคาโซะก่อตั้งขึ้นภายในอำเภอคิตะไซตามะ จังหวัดไซตามะ ด้วยการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ต่อมาวันที่ 3 พฤษภาคม 1954 คาโซะได้ผนวกรวมเมืองและหมู่บ้านที่อยู่ข้างเคียง ได้แก่ เมืองฟูโดโอกะ หมู่บ้านมิตสึมาตะ ไรฮะ โอกูวะ มิซูฟูกะ ฮิรากิกาวะ และชิดามิ และได้รับการยกฐานะเป็นนคร
เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2010 นครคาโซะได้ควบรวมเมืองคิไซ คิตากาวาเบะ และโอโตเนะ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภอคิตะไซตามะ) ซึ่งถูกยุบไปอันเป็นผลมาจากการควบรวมเทศบาลครั้งนี้

**การปกครอง**
คาโซะมีการปกครองรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 28 คน นครคาโซะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 3 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 12 ของจังหวัดไซตามะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

**เศรษฐกิจ**
คาโซะเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของวาคอม บริษัทที่เป็นผู้ผลิตกราฟิกส์แท็บเล็ต

**การศึกษา**
 มหาวิทยาลัยนานาชาติเฮเซ (平成国際大学)- คาโซะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ได้แก่ โรงเรียนประถม 22 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 8 แห่ง และโรงเรียนมัธยมปลายของรัฐ 1 แห่งที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนมัธยมต้นเอกชน 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลายเอกชน 2 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการอีก 1 แห่ง

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
 40px รถไฟโทบุ - สายอิเซซากิ
** คาโซะ - จังหวัดไซตามะ - 40px รถไฟโทบุ - สายนิกโก
** ชิง-โคงะ - ยากีว

**ทางหลวง**
 E4 – ทางแยกต่างระดับคาโซะ- 122- 125- 354

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**
 ยูตากะ ทานิยามะ (谷山 豊) - นักคณิตศาสตร์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการ ja
หมวดหมู่:นครในจังหวัดไซตามะ
มอริอาร์ตี้ผู้รักชาติ

มอริอาร์ตี้ผู้รักชาติ (lead=yes) หรือ Moriarty the Patriot เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวรหัสคดี เขียนเรื่องโดยเรียวสูเกะ ทาเกอูจิ และวาดภาพโดยฮิการุ มิโยชิ ดัดแปลงจากนวนิยายชุด เชอร์ล็อก โฮมส์ ของอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ เป็นเรื่องราวก่อนหน้าเนื้อเรื่องในนวนิยายเชอร์ล็อก โฮมส์ เกี่ยวกับวิลเลียม เจมส์ มอริอาร์ตี้ คู่ปรับของโฮมส์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอโปรดักชัน ไอ.จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2563 ซีรีส์อนิเมะนี้แบ่งครึ่งออกอากาศ โดยครึ่งหลังออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2564

**ตัวละครหลัก**
 วิลเลียม เจมส์ มอริอาร์ตี้ (William James Moriarty) พี่คนรองในสามพี่น้องมอริอาร์ตี้ สมญานาม ไครม์ลอร์ด (Crime Lord)- อัลเบิร์ต เจมส์ มอริอาร์ตี้ (Albert James Moriarty) พี่คนโตในสามพี่น้องมอริอาร์ตี้ เป็นนายทหารยศพันโทและมียศขุนนางเป็น เอิร์ลมอริอาร์ตี้- ลูอิส เจมส์ มอริอาร์ตี้ (Louis James Moriarty) น้องคนเล็กในสามพี่น้องมอริอาร์ตี้- เชอร์ล็อก โฮมส์ (Sherlock Holmes) นักสืบที่ปรึกษาของสกอตแลนด์ยาร์ด- จอห์น เอช. วอตสัน (John H. Watson) นายแพทย์ทหารผ่านศึก เป็นเพื่อนร่วมชายคากับโฮมส์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของมังงะ - เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
*22943
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวรหัสคดี
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:รักพิมพ์
หมวดหมู่:มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
แม่แบบ:ตารางคะแนนไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563-64 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

กรุณาอ่านก่อนแก้ไข: อย่าลืมระบุวันที่อัปเดตข้อมูล (update)หลังแก้ไข: บางครั้งหน้าที่มีแม่แบบนี้อาจจะยังไม่อัปเดตในทันทีหลังบันทึก อาจจะต้องล้างแคชก่อนจึงจะเห็นการเปลี่ยนแปลง
ตะวันออกเฉียงเหนือ
แม่แบบ:ตารางคะแนนไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563-64 โซนภาคตะวันออก

กรุณาอ่านก่อนแก้ไข: อย่าลืมระบุวันที่อัปเดตข้อมูล (update)หลังแก้ไข: บางครั้งหน้าที่มีแม่แบบนี้อาจจะยังไม่อัปเดตในทันทีหลังบันทึก อาจจะต้องล้างแคชก่อนจึงจะเห็นการเปลี่ยนแปลง
ตะวันออก
แม่แบบ:ตารางคะแนนไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563-64 – โซนภาคตะวันตก

กรุณาอ่านก่อนแก้ไข: อย่าลืมระบุวันที่อัปเดตข้อมูล (update)หลังแก้ไข: บางครั้งหน้าที่มีแม่แบบนี้อาจจะยังไม่อัปเดตในทันทีหลังบันทึก อาจจะต้องล้างแคชก่อนจึงจะเห็นการเปลี่ยนแปลง
ตะวันตก
แม่แบบ:ตารางคะแนนไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563-64 – โซนภาคใต้

กรุณาอ่านก่อนแก้ไข: อย่าลืมระบุวันที่อัปเดตข้อมูล (update)หลังแก้ไข: บางครั้งหน้าที่มีแม่แบบนี้อาจจะยังไม่อัปเดตในทันทีหลังบันทึก อาจจะต้องล้างแคชก่อนจึงจะเห็นการเปลี่ยนแปลง
ใต้
เขตจ็อมการ์มน

เขตจ็อมการ์มน (ខណ្ឌចំការមន, "เขตสวนหม่อน") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 6.9 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 70,772 คน เดิมแบ่งเขตการปกครองเป็น 12 แขวง กับ 95 หมู่บ้าน ต่อมาได้แยกบางแขวงออกไปจัดตั้งเขตบึงเกงกัง เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2562 เขตจ็อมการ์มนจึงเหลือแขวงอยู่ 5 แขวง
เขตจ็อมการ์มนเป็นที่ตั้งของอาคารรัฐสภากัมพูชา เกาะปึจ และนาคาเวิลด์

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**อ้างอิง**
จ็อมการ์มน
แม่แบบ:ตารางคะแนนไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563-64 – กรุงเทพมหานครและปริมณฑล

กรุณาอ่านก่อนแก้ไข: อย่าลืมระบุวันที่อัปเดตข้อมูล (update)หลังแก้ไข: บางครั้งหน้าที่มีแม่แบบนี้อาจจะยังไม่อัปเดตในทันทีหลังบันทึก อาจจะต้องล้างแคชก่อนจึงจะเห็นการเปลี่ยนแปลง
หมวดหมู่:แม่แบบฟุตบอลไทย
หมวดหมู่:Association football templates
สตูดิโอไบด์

บริษัท สตูดิโอไบด์ (lead=yes) เป็นสตูโอแอนิเมชันญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ในฐานะกิจการร่วมค้าโดยไวต์ฟอกซ์และ เอกเฟิร์ม

**ประวัติ**
บริษัทก่อตั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ในฐานะกิจการร่วมค้าระหว่างสตูดิโอแอนิเมชันไวต์ฟอกซ์ กับบริษัทอำนวยการผลิต วางแผน และจัดการเอกก์เฟิร์ม งานแรกของสตูดิโอคืออนิเมะเรื่อง หุ่นเชิดสังหารเฉพาะตอนที่ 22 และ 31 ส่วนผลงานแรกของบริษัทในฐานะสตูดิโอแอนิเมชันนำคืออนิเมะเรื่องเกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ ซึ่งเปิดตัวในปี พ.ศ. 2564
ในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2564 ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของเอกก์เฟิร์มและหัวหน้าผู้อำนวยการสร้างอนิเมะเกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ โนบูฮิโระ โอซาวะ ได้กล่าวว่าเขาสร้างสตูดิโอผลิตใหม่เพื่อสร้างอนิเมะเรื่องเกิดชาตินี้พี่ต้องเทพโดยเฉพาะ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 บริษัทอำนวยการผลิตเอกก์เฟิร์มอธิบายเกี่ยวกับการจัดตั้งสตูดิโอที่แยกออกมาจากสตูดิโอไวต์ฟอกซ์ที่มีอยู่แล้วนั้นว่าพวกเขา "ต้องการระบบที่ช่วยให้ดำเนินโครงการได้อย่างต่อเนื่อง ระยะยาว และเป็นระบบ" พวกเขาจึง "จะสามารถจดจ่อกับการสร้างเกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ ได้มากขึ้น เอกก์เฟิร์มระบุว่า "สตูดิโอไบด์จะใช้เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพเป็นดั่งฐานยิงจรวดสำหรับธุรกิจการผลิตแอนิเมชันเต็มรูปแบบ"

**ผลงาน**

**ซีรีส์โทรทัศน์**

**OVAs**

**ความร่วมมือด้านการผลิต**

**โฆษณา**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ 

หมวดหมู่:บริษัทอนิเมะ
หมวดหมู่:เขตซูงินามิ
หมวดหมู่:สตูดิโอแอนิเมชันญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สตูดิโอแอนิเมชันในโตเกียว
ลอนดอนมิเธรียม

ลอนดอนมิเธรียม (London Mithraeum) หรือ วิหารมิทรัสที่วอลบรูค (Temple of Mithras, Walbrook) เป็นมิเธรียม (คือวิหารโรมันของเทพเจ้าโรมันปริศนา มิทรัส (Mithras)) ยุคโรมันที่ขุดค้นพบบนถนนวอลบรูค ซิทีออฟลอนดอน ระหว่างการก่อสร้างอาคารหนึ่งในปี 1954 โบราณสถานทั้งหมดถูกขุดย้ายไปตั้งไว้ที่อื่นเพื่อหลีกทางให้กับการก่อสร้างอาคารใหม่บนพื้นที่ 
พื้นที่นี้ขุดค้นโดย ดับเบิลยู เอฟ กริมส์ ผู้อำนวยการมิวเซียมออฟลอนดอน และนักโบราณคดี ออเดรย์ วิลเลียมส์ ในปี 1954 วิหารนี้คาดการณ์ว่าสร้างขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่สามIt was dated to the mid-second century in Maarten J. Vermaseren, "The New Mithraic Temple in London" Numen 2.1/2 (January 1955), pp. 139-145. เพื่อบูชามิทรัสหรืออาจมีบูชาเทพเจ้าองค์อื่น ๆ ที่ทหารโรมันบูาร่วมด้วย จากนั้นในช่วงต้นศตวรรษที่สี่ได้เปลี่ยนไปบูชาบัคคัสเป็นหลักแทน ในบรรดาโบราณวัตถุที่ขุดค้นขึ้นมาพบบันทึกที่มีระบุชื่อของลอนดอนที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งมาจากปี AD 62 และ AD 70p=23 ในชื่อลอนโดเนียม 
หลังการขุดค้น ได้มีการย้ายโบราณสถานทั้งหมดไปประกอบใหม่ในปี 1962 ในระดับถนน ห่างไปราว 100 เมตร การก่อสร้างโบราณสถานส่วนนี้ใหม่ถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าไม่ถูกต้องและขัดต่อหลักการอนุรักษ์p=91
ภายหลังการเปลี่ยนการใช้งานที่ดินไปจนกระทั่งบริษัทบลูมเบิร์กตัดสินใจสร้างสำนักงานภาคพื้นยุโรปขึ้นในปี 2010, จึงได้มีแนวคิดในการฟื้นฟูวิหารมิทรัสขึ้นมาใหม่p=21 โดยอาศัยเอกสารหลักฐานเก่าและวัสดุเทียบเท่ามาทดแทนในการประกอบวิหารขึ้นมาใหม่p=15 ในปัจจุบันเป็นนิทรรศการใน้ดินของอาคารซึ่งปัจจุบันชื่อบลูมเบิร์กสเปส

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
cite book |last1=Bryan |first1=Jessica |last2=Cubitt |first2=Rachel S. |last3=Hill |first3=Julian |last4=Holder |first4=Nick |last5=Jackson |first5=Sophie |last6=Watson |first6=Sadie |editor-last=Wright |editor-first=Susan M. |title=Archaeology at Bloomberg |date=2017 |publisher=MOLA |location=London |url=https://data.bloomberglp.com/company/sites/30/2017/11/BLA-web.pdf |format=pdf
*cite book |last=Bloomberg |title=London Mithraeum Bloomberg SPACE guide |date=2017 |publisher=Bloomberg L.P. |location=London |type=Booklet

**แหล่งข้อมูล**
 R. G. Collingwood and R. P. Wright, 1965. The Roman Inscriptions of Britain  (Oxford University Press), nos 3, 4.- W. F. Grimes, 1968. Excavation of Roman and Mediaeval London (London: Routledge & Kegan Paul).- Ralph Merrifield, 1965.  The Roman City of London (London: Benn).- John D. Shepherd, 1998. The Temple of Mithras, London: excavations by W. F. Grimes and A. Williams at the Walbrook (London: English Heritage).

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  London Mithraeum date=2017-08-28  Official web site.-  The Temple of Mithras at the Museum of London-  Discovering beliefs at Walbrook from the Museum of London at the Internet Archive-  The Grimes' London Archive-  Roman Britain: Londinivm Avgvsta-  Walbrook Discovery blog
มอดูล:Location map/data/City of London 1300

return {
	name = 'ซิทีออฟลอนดอนเมื่อปี ค.ศ. 1300',
	top = 51.524639972602749,
	bottom = 51.502489863013693,
	left = -0.128834122641509,
	right = -0.069822801886792,
	image = 'London c.1381, plain map.png',
	mark = 'Blue pog.svg'
}
ท่าอากาศยานอัลบัยฎออ์

อัลบัยฎออ์  เป็นท่าอากาศยานที่บริการเมืองอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  OurAirports - Yemen date=2019-04-04 -  Great Circle Mapper - Al Bayda'-  Al Bayda'
อัลบัยฎออ์
บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์

บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์  (จิ๋ว) นักร้องนักเรียนดาวรุ่งแห่งวงดนตรีสุนทราภรณ์ ผู้มีน้ำเสียงสดใสเป็นเอกลักษณ์

**ประวัติ**
บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ณ บ้านพักรถไฟ เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 8 คน บิดาชื่อนายแย้ม มารดาชื่อนางบุญจันทร์ พัฒนาสันต์ เริ่มเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนสรรพาวุธบำรุงโดยเป็นนักเรียนรุ่นแรกของโรงเรีนน หลังจากสำเร็จการศึกษาได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อปีพ.ศ.2512

**เข้าสู่วงการ**
ด้วยความที่ชื่นชอบในน้ำเสียงของมัณฑนา โมรากุลเป็นอย่างมากเธอจึงมาสมัครเป็นนักเรียนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2513 และในปีถัดมาได้รับการคัดเลือกให้มาร้องเพลงทดสอบกับครูเอื้อ สุนทรสนานผู้อำนวยการโรงเรียน เธอได้เลือกร้องเพลงทางที่ต้องกลับ ของมัณฑนา โมรากุล ให้ครูเอื้อฟัง แต่ครูเอื้อได้เปลี่ยนแนวให้เธอมาร้องเพลงเร็ว ๆ ของนักร้องรุ่นพี่ เช่นสุปาณี พุกสมบุญศรีสุดา รัชตะวรรณ จันทนา โอบายวาทย์ แทน
หลังจากการร้องเพลงทดสอบกับครูเอื้อแล้ว บรรจงจิตต์ได้รับการคัดเลือกเข้ามาเป็นดาวรุ่งสุนทราภรณ์ชุดสุดท้าย รุ่นเดียวกับ จิตราภรณ์ บุญญขันธ์, พรศุลี วิชเวช และสุพรรณิกา ฉายาพรรณ และได้รับโอกาสให้บันทึกเสียงเพลงแรกชื่อพลงว่า ยามหทัยต้องมนต์ ตามด้วยเพลงในจังหวะเร็ว ๆ เช่น เพลงบุหลันลืมฟ้า,นัยน์ตาพราน,เหมือนหลิวลู่ลม,สายัณห์ฉันคอย,พรานสังคม,สุดแท้แต่วาสนา,สาวไร่ผัก,หอมดอกอะไรเอ่ย ร้องคู่ ถวัลย์ พุกาธร และอื่น ๆ

**เจ็บป่วยและถึงแก่กรรม**
บรรจงจิตต์ป่วยด้วยโรคหนังแข็ง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา 
จนกระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 หลังจากกลับจากการร้องเพลงคอนเสิร์ตอนุสรณ์สถาน สุนทราภรณ์ ก็มีโรคแทรกซ้อนเกิดขึ้นคือน้ำท่วมปอด จนต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนกระทั่งเสียชีวิตลงด้วยอาการหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2548 เวลา 15.10 น. สิริรวมอายุได้ 52 ปี 7 เดือน 28 วัน

**อ้างอิง**
 ชีวประวัติ บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์
สมชาย วิษณุวงศ์

พลเอก สมชาย วิษณุวงศ์ (เกิด 8 กันยายน พ.ศ. 2488) เป็นทหารและนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย

**ประวัติ**
สมชาย เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2488 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 5 และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า

**การทำงาน**
สมชาย เริ่มรับราชการทหารที่ศูนย์สงครามพิเศษ ลพบุรี เคยเป็นนายทหารประจำตัว พลเอก ชัยสิทธิ์ ชินวัตร จนได้รับแต่งตั้งในตำแหน่งสูงสุดคือ ที่ปรึกษาพิเศษสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย และก่อนเกษียณจากราชการในปี 2548 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ต่อมาได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน และย้ายไปอยู่พรรคเพื่อไทย ภายหลังการยุบพรรคพลังประชาชน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยที่ 3 ในนามพรรคเพื่อไทย ต่อมาย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ และได้รับเลือกตั้งเป็น สส.ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
สมชาย ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการความมั่นคงแห่งรัฐ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และประธานคณะกรรมาธิการการทหารในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาหาแนวทางการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการใช้กัญชา กัญชง และกระท่อมอย่างเป็นระบบ
นอกจากนั้น สมชาย ยังเป็นอดีตประธานกรรมการบริษัททีไอจีเอ จำกัด (TIGA Co., Ltd.) หรือเรียกโดยย่อว่า ไทก้า เป็นบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์ในประเทศไทย

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอไทรโยค
หมวดหมู่:ทหารบกชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคไทยรักไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเพื่อไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคพลังประชารัฐ
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคภูมิใจไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมทหาร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
เลสลี กรีน

เลสลี วิลเลียม กรีน (Leslie William Green; 6 กุมภาพันธ์ 1875 –  31 สิงหาคม 1908) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานการออกแบบสถานีที่มีเอกลักษณ์ของระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนในลอนดอนตอนกลางในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีลักษณะเด่นการตกแต่งภายนอกด้วยไฟอันซ์สีเลือดวัวและสถาปัตยกรรมแบบอาร์ทนูโวอังกฤษสมัยใหม่.

**ชีวิตส่วนบุคคล**
กรีนเกิดที่ไมเดอะเวล ลอนดอน เมื่อปี 1875 เป็นบุตรคนที่สองจากสี่ของสถาปนิกให้กับคราวน์เซอร์เวเยอร์ อาเธอร์ กรีน และภรรยา เอมิลี เขาเข้าศึกษาที่วิทยาดอเวอร์ และสถาบันศิลปะเซาธ์เคนซิงทัน

กรีนสมรสกับ Mildred Ethel Wildy (1879-1960) ในแคลพแฮมในเดือนเมษายน 1902 และในปี 1904 มีธิดาด้วยกันหนึ่งคน คือ Vera (1904-1995)

**ผลงานสถานีรถไฟ**

**สายเบเคอร์ลู**
 เอดจ์แวร์โรด - เกรทเซนทรอล - ต่อมาเปลี่ยนขื่ออป็นมารีลโบนในปี 1917 สิ่งก่อสร้างหลังเดิมถูกทำลายไประหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง- เบเคอร์สตรีท – รื้อถอนแล้ว- เรเจินทส์พาร์ค - ออกซเฟิดเซอร์เคิส- พิคะดิลีเซอร์เคิส – รื้อถอนแล้ว- ทราเฟิลเกอร์สแควร์ - เปลี่ยนชื่อเป็นชาริงครอสส์ในปี 1915- เอมบังค์เมินท์- วอเทอร์ลู – สร้างใหม่ในทศวรรษ 1950s- เคนนิงทันโรด – เปลี่ยนชื่อเป็นแลมเบธนอร์ธในในปี 1917- เอเลฟันท์ & คัสเซิล

**สายพิคะดิลี**
 อาร์เซนอล – สร้างใหม่ในทศวรรษ 1930s- ฮอลโลเวย์โรด- คาเลดอเนียนโรด- ยอร์คโรด – สถานีปิดทำการในปี 1932 แต่อาคารยังคงอยู่- คิงส์ครอส – รื้อถอนแล้ว- รัสเซิลสแควร์- ฮอลบอร์น - รื้อถอนแล้ว- สแตรนด์ – เปลี่ยนชื่อเป็น อาลด์วิทช์ ในปี 1915 สถานีปิดทำการในปี 1994 อาคารยังอยู่และมีการทำนุบำรุง- คอเวินท์การ์เดิน- เลสเทอร์สแควร์- พิคะดิลีเซอร์เคิส - รื้อถอนแล้ว- ดอเวอร์สตรีท – รื้อถอนแล้ว- ดาวน์สตรีท – สถานีปิดทำการในปี 1932 อาคารยังคงอยู่- ไฮด์พาร์คคอร์เนอร์ – เลิกใช้เป็นทางเข้าสถานีในปี 2010- ไนทสบริดจ์ - บอรมพ์ทันโรด – ส่วนใหญ่รื้อถอนหมดแล้ว- เซาธ์เคนซิงทัน - เกลาส์เทอร์โรด

**สายนอร์เธิร์น**
 ไฮเกท - รื้อถอนแล้ว- ทัฟเนิลพาร์ค- เคนทิชทาวน์- เซาธ์เคนทิชทาวน์ – สถานีปิดบริการในปี 1924 อาคารยังคงอยู่- กอลเดอส์กรีน- ฮัมพสเตท - เบลไซด์พาร์ค- ชอล์คฟาร์ม- คามเดินทาวน์- มอร์นิงทันเครสเซินท์- ยิวสทัน – รอการรื้อถอน- ยิวสทันโรด – เปลี่ยนชื่อเป็น วอร์เรนสตรีท ในปี  1908, สร้างใหม่ในปี 1933.- ทอทเทินแฮมโรด – เปลี่ยนชื่อเป็น กูดจ์สตรีทในปี 1908- ออกซเฟิดสตรีท – เปลี่ยนชื่อเป็น ทอทเทินแฮมคอร์ทโรด ในปี 1908 - เลสเทอร์สแควร์- ชาริงครอส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
accessdate=31 August 2014- isbn = 1-85414-255-0
*isbn=978-1854143105
*accessdate=31 August 2014
*accessdate=31 August 2014
หมวดหมู่:บุคคลจากนครเวสต์มินสเตอร์
หมวดหมู่:สมาชิกสถาบันสถาปนิกอังกฤษหลวง
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:สถาปนิกทางรถไฟ
หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินลอนดอน
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากวัณโรค
ลัทธิคาร์โก

จอห์น ฟรัม บนเกาะทินนา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศวานูอาตู), 1967
ลัทธิคาร์โก (cargo cult) เป็นระบบความเชื่อมิลเลนาเรียนที่ซึ่งสาวกจะปฏิบัติพิธีการที่มีความเชื่อว่าจะนำมาซึ่งสังคมที่รุดหน้าทางเทคโนโลยีแล้วนำสินค้าและสิ่งของมาส่งให้ ลัทธิเหล่านี้ปรากฏอธิบายครั้งแรกในเมลาเนเซีย ภายหลังการติดต่อกับทหารชาวอเมริกันในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
วัฒนธรรมเกาะซึ่งโดดเดี่ยวและยังไม่เป็นอุตสาหกรรมพบทหารและสิน้คาเข้ามาในดินแดนเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ผ่านการปล่อยจากอากาศ หลังสงครามสิ้นสุด ทหารเดินทางจากไป ลัทธิคาร์โกก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีความพยายามในการจัดพิธีการเลียนแบบทหารที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามา มีการแต่งตัวเลียนแบบและใช้ โดยมีความเชื่อว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ทหารและคาร์โกของพวกเขากลับมาอีก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Butcher, Benjamin T. My Friends, The New Guinea Headhunters. Doubleday & Co., 1964.- Frerichs, Albert C. Anutu Conquers in New Guinea. Wartburg Press, 1957.- Harris, Marvin. Cows, Pigs, Wars, and Witches: The Riddles of Culture. New York: Random House, 1974.- Inglis, Judy. "Cargo Cults: The Problem of Explanation", Oceania vol. xxvii no. 4, 1957.- Jebens, Holger (ed.). Cargo, Cult, and Culture Critique. Honolulu: University of Hawaii Press, 2004.- Kaplan, Martha. Neither cargo nor cult: ritual politics and the colonial imagination in Fiji. Durham: Duke University Press, 1995.- Lawrence, Peter. Road belong cargo: a study of the Cargo Movement in the Southern Madang District, New Guinea. Manchester University Press, 1964.- Lindstrom, Lamont. Cargo cult: strange stories of desire from Melanesia and beyond. Honolulu: University of Hawaii Press, 1993.- Read, K. E. A Cargo Situation in the Markham Valley, New Guinea. Southwestern Journal of Anthropology, vol. 14 no. 3, 1958.- Tabani, Marc. Une pirogue pour le paradis: le culte de John Frum à Tanna. Paris: Editions de la MSH, 2008.- Tabani, Marc & Abong, Marcelin. Kago, Kastom, Kalja: the study of indigenous movements in Melanesia today. Marseilles: Pacific-Credo Publications, 2013. - Trenkenschuh, F. Cargo cult in Asmat: Examples and prospects, in: F. Trenkenschuh (ed.), An Asmat Sketchbook, vol. 2, Hastings, NE: Crosier Missions, 1974.- Wagner, Roy. The invention of culture. Chicago: University of Chicago Press, 1981.- Worsley, Peter. The trumpet shall sound: a study of "cargo" cults in Melanesia, London: MacGibbon & Kee, 1957.- Worsley, Peter. " Cargo Cults", Scientific American, May 1, 1959.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Several pages are devoted to cargo cults in Richard Dawkins' book The God Delusion.- A chapter named "Cargo Cult" is in David Attenborough's travel book Journeys to the Past: Travels in New Guinea, Madagascar, and the Northern Territory of Australia, Penguin Books, 1983. 0-14-00-64133.- A chapter named "The oddest island in Vanuatu" in Paul Theroux's book The Happy Isles Of Oceania pages 267–277 describes Theroux's visit to a John Frum village and provides answers about the faith and its practices. Penguin Books, 1992.-  Vanuatu cargo cult marks 50 years (BBC News)-  2006 Smithsonian Magazine article entitled: "In John They Trust"
หมวดหมู่:ลัทธิสหัสวรรษ
หมวดหมู่:ศาสนาเกิดใหม่
วัดหงษ์ทอง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดหงษ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 80 ตารางวา
วัดหงษ์ทอง หรือชาวบ้านเรียก วัดกลางน้ำ ตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 32 เมตร ภายในวัดได้ก่อสร้างศูนย์พัฒนาจิต ศาลาปฏิบัติธรรมกรรมฐาน ศรนิลอนุสรณ์ ตั้งยื่นไปในทะเล มีการสร้างเจดีย์ที่บรรจุพระธาตุในทะเลใช้ชื่อว่า พระธาตุคงคามหาเจดีย์ปรีชาประภากรณ์ปราชญ์ศรนิลอนุสรณ์ ซึ่งบรรจุพระธาตุอรหันต์ในทะเลเป็นแห่งแรกของโลก ภายในองค์พระเจดีย์ ชั้นล่างประดิษฐานหลวงพ่อโสธร ส่วนชั้นที่สองประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนจริงของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) แห่งวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ชั้นนี้ยังประดิษฐาน พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือ พระแก้วมรกตองค์จำลอง ชั้นบนสุดนั้นเป็นที่บรรจุพระอรหันต์ธาตุไว้ในเจดีย์สีทอง ทุกชั้นมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราว พุทธประวัติ ภาพวาดของพระมหากษัตริย์ตั้งแต่อดีตจนถึงรัชกาลปัจจุบัน รวมทั้งพระบรมวงศานุวงศ์ วัดมีกุฏิหลวงปู่ ด้านบนมีเจดีย์สีทองขนาดย่อมอยู่
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถกลางทะเล ภายในมีพระประธานสีทองและมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ด้านหลังอุโบสถมีรูปหล่อเสด็จเตี่ยหรือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ นอกจากนี้แล้วที่วัดหงษ์ทองแห่งนี้ ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ไอ้ไข่ เด็กวัดเจดีย์, หลวงพ่อโต, ศาลพ่อปู่ชีวกโกมารภัจจ์, พระแม่คงคา เป็นอาทิ
ในช่วงต้นเดือนเมษายนของทุกปีจะเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนมาบวชเนกขัมมะ (ชีพราหมณ์)

**อ้างอิง**
หงษ์ทอง
วัดหงษ์ปทุมาวาส

วัดหงษ์ปทุมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดได้รับรางวัลชนะเลิศโครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาหน้าวัดด้วยความที่มีพันธุ์ปลาต่าง ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นปลาสวาย ปลาเทโพ ปลาแรด ปลาตะเพียน และปลาอื่นอีกหลายชนิด มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา 
วัดหงษ์ปทุมาวาสหรือ วัดมอญ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2317 โดยชาวมอญที่อพยพหนีพม่ามาไทยในสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี เดิมมีชื่อว่า วัดหงษา จนกระทั่งใน พ.ศ. 2485 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหงษ์ปทุมาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2525
ภายในบริเวณวัดปรากฏสัญลักษณ์ของชนชาวมอญ คือ เสาหงส์และตัวหงส์บนยอดเสา มีเจดีย์ทรงมอญซึ่งเป็นเจดีย์ที่จำลองแบบมาจากเจดีย์จิตตะกอง ในอุโบสถมีพระพุทธชินราชจำลองและพระประธานจากอุโบสถหลังเก่าเป็นพระประธาน ในวิหารมีรูปหล่อพระพุทธชินราช หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดเขาตะเครา สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) หลวงปู่เฒ่า และมีศาลาการเปรียญประดับด้วยไม้แกะสลักสวยงาม

**อ้างอิง**
หงษ์ปทุมาวาส
หงษ์ปทุมาวาส
วัดโสภาราม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดโสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา 
วัดโสภารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตจำนวน 8 หลัง และหอสวดมนต์ 
เดิมวัดโสภารามมีประเพณีสรงน้ำพระในวันสงกรานต์ โดยนำรางน้ำมาให้ประชาชนที่มาร่วมงานได้สรงน้ำให้พระ แต่ในปัจจุบันทางวัดไม่ได้นำรางน้ำมาใช้แล้ว ทางวัดได้เก็บรางน้ำไว้และให้ผู้มาร่วมงานเข้าไปรดน้ำบนมือของพระสงฆ์แทนการสรงน้ำอย่างในอดีต

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระอธิการจำปา- พระครูโสภณพิทักษ์- พระครูสุตปทุมารักษ์ (นิพนธ์ นิปโก)

**อ้างอิง**
โสภาราม
โสภาราม
วัดธรรมโชติ

วัดธรรมโชติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา
เมื่อ พ.ศ. 2483 หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้จาริกธุดงค์มาทางเรือ จากวัดบางกะพ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม และได้มาพักอยู่ที่นี้ ได้มีนายเฉลิมและนางเจียม พรายน้อย บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อ วัดแหลมหาย แต่หลักฐานการมอบถวายที่ดินชื่อ วัดใหม่ธรรมโชติสหญาติกาวราราม ได้มาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดธรรมโชติ" ตามฉายาของพระอุปัชฌาย์คงวัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 25.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องสุโขทัย ภายในประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย (แบบหลวงพ่อชินราช) หน้าตักกว้าง 4 ศอก สูงประมาณ 5 ศอกเศษ พระอธิการสุวรรณ อุตตโม เป็นผู้ดำเนินการหล่อขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์ กว้าง 18 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องลอนคู่ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอระฆัง หอกลอง กุฏิชี และวิหารหลวงพ่อคง

**อ้างอิง**
ธรรมโชติ