Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
คาธ

คาธ (The Eclipse The Series) เป็น ละครชุดทางโทรทัศน์ของไทยที่ออกอากาศในปีพ.ศ. 2565 นำแสดงโดย คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (เฟิร์ส) และ ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล (ข้าวตัง) ซีรีส์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง คาธ โดยผู้แต่ง ปราปต์
กำกับโดย ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์ และอำนวยการสร้างโดย จีเอ็มเอ็มทีวี ร่วมกับ ออล ดิส เอ็นเตอร์ทนเมนต์ เป็นหนึ่งใน 22 โปรเจ็กต์ซีรีส์ในปี 2022 เปิดตัวครั้งแรกในงาน "GMMTV 2022 Borderless" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20:30 น. (ตามเวลาไทย) ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 และย้อนหลังเวลา 22:30 น. (ตามเวลาไทย) ทางแอบพลิเคชันวิว เริ่มออกอากศวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2565

**เรื่องย่อ**

**นักแสดงและบทบาท**

**นักแสดงหลัก**
คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (เฟิร์ส) รับบท อักก์
*ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล (ข้าวตัง) รับบท อายัน

**นักแสดงสมทบ**
ตรัย นิ่มทวัฒน์ (นีโอ) รับบท ครรลอง
*ธณวิน ธีรโพสุการ (หลุยส์) รับบท ถั่วพู
*ชยพล จุฑามาศ (เอเจ) รับบท วสุวัฒน์
*ภวินท์ กุลการัณยวิชญ์ (ภวิน) รับบท นโม
*ภัชธร ธนวัฒน์ (พลอยภัช) รับบท อาจารย์ศนิ
*วัชรเกียรติ บุญภักดี (ใหญ่) รับบท อาจารย์ชาดก
*อินทิรา เจริญปุระ (ทราย) รับบท อาจารย์วารี
*ชวิศพงศ์ พูสมจิตสกุล (ภัค) รับบท จำนรรจ์
*วิศรุต สุวินิจจิต (ที) รับบม จำนงศ์
*ณัฐนนท์ เพรชแก้ว (เพรช) รับบท จำเนียร

**นักแสดงรับเชิญ**
ธนทัต ชัยอรรถ (แกงส้ม เดอะสตาร์) รับบท เซ้นต์

**เรตติง**

**เรตติงโทรทัศน์ไทย**
ในตารางด้านล่างนี้สีแดงหมายถึงเรตติงที่สูงที่สุดของรายการและสีน้ำเงินแสดงถึงเรตติงที่ต่ำที่สุดของรายการ

**เพลงประกอบซีรีส์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 คาธ บน เว็บไซต์ของจีเอ็มเอ็มทีวี
*title=คาธ- คาธ ที่ วิว
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยจีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์วัยรุ่นไทย
หมวดหมู่:ละครชายรักชายไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
อาหัส

อาหัส (ʼĀḥāz; Ἄχαζ, Ἀχάζ Akhaz; Achaz) ย่อจาก เยโฮอาหัสที่ 2 (แห่งยูดาห์) (Yŏhō’āḥāz /Yəhō’aḥaz/; 𒅀𒌑𒄩𒍣 Ya'úḫazi ia-ú-ḫa-zi) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่ง ราชอาณาจักรยูดาห์ ผู้เป็นพระราชโอรสและดำรงตำแหน่งถัดจากโยธาม พระองค์ครองราชย์ตอนมีพระชนมพรรษา 20 พรรษา และดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 16 ปี
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์เล้มที่ 2 กล่าวถึงพระองค์เป็นกษัตริย์ผู้ชั่วร้าย (2 พงศ์กษัตริย์ 16:2)
Edwin R. Thiele สรุปว่าอาหัสเป็นอุปราชร่วมกับโยธามใน 736/735 ปีก่อนคริสต์ศักราช และปกครองคนเดียวใน 732/731 ปีก่อนคริสต์ศักราช แล้วสิ้นสุดใน 716/715 ปีก่อนคริสต์ศักราช William F. Albright ระบุช่วงครองราชย์เป็น 744–728 ปีก่อนคริสต์ศักราช
พระวรสารนักบุญมัทธิวบันทึกพระนามอาหัสแห่งยูดาห์ลงในลำดับพงศ์ของพระเยซู และพระนามของพระองค์ยังปรากฏในอิสยาห์ 7 และ อิสยาห์ 14:28

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 work=Jewish Encyclopedia - url-status=dead 
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในทศวรรษที่ 710 ก่อนคริสต์ศักราช
หมวดหมู่:กษัตริย์แห่งยูดาห์
หมวดหมู่:Gilead
เกแซก

เกแซก (گزك) เป็นหมู่บ้านในตำบลบอเนช อำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 136 คนใน 31 ครัวเรือน

**อ้างอิง ==
แม่แบบ:ส่วนร่วมในว่าที่บทความ/doc

== Usage**
{
	"description": "A template to be used on the page which lists recently created Articles for Creation submissions.",
	"params": {
		"1": {
			"label": "Class",
			"description": "The assessment rating of the recently created article.",
			"required": true,
			"type": "string"
		},
		"2": {
			"label": "Submission",
			"description": "The full title (with namespace) of the recently created page.",
			"type": "string/wiki-page-name",
			"required": true
		},
		"3": {
			"label": "User",
			"description": "Either the username of a user or the IP address of an anonymous contributor.",
			"type": "string/wiki-user-name",
			"required": true
		}
	}
}

**See also**
วิกิพีเดีย:ว่าที่บทความ/ล่าสุด
หอบูรานา

หอบูรานา (Бурана мунарасы) เป็นหออะษานขนาดใหญ่ในหุบเขาชึยทางตอนเหนือของประเทศคีร์กีซสถาน หอนี้ตั้งอยู่ห่างจากกรุงบิชเคกไปทางตะวันออกประมาณ 80 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองตอกมอก ตัวหอ รวมทั้งป้ายหลุมศพ เชิงเทินบางส่วน และซากปราสาทกับสุสานสามแห่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือของเมืองโบราณบาลาซากุนซึ่งชาวคาราคานิดก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 9 หอนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และเป็นแม่แบบของหออะษานอื่น ๆ ในพื้นที่ ข้างในหอมีบันไดวนให้ผู้เข้าชมเดินขึ้นไปข้างบนได้ หอนี้ถือเป็นหนึ่งในโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง
เดิมหอนี้มีความสูง 45 เมตร (148 ฟุต) อย่างไรก็ตาม แผ่นดินไหวตลอดหลายศตวรรษได้สร้างความเสียหายต่อโครงสร้าง แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำลายส่วนบนของหอ ทำให้ความสูงในปัจจุบันลดลงไปอยู่ที่ 25 เมตร (82 ฟุต) จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 จึงมีโครงการบูรณะและซ่อมแซมฝั่งตะวันตกของหอซึ่งเสี่ยงต่อการพังทลาย
ในปัจจุบัน พื้นที่ทั้งหมด ทั้งสุสาน ฐานปราสาท และป้ายหลุมศพกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ และมีอาคารขนาดเล็กที่เป็นจัดเก็บข้อมูลทางประวัติศาสตร์และโบราณวัตถุที่พบในเขตโบราณสถานและพื้นที่โดยรอบ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศคีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:หอในประเทศคีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมอิสลาม
หมวดหมู่:หออะษาน
หมวดหมู่:จังหวัดชึย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศคีร์กีซสถาน
กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี

แผนที่การครองครองเหนือหมู่เกาะสแปรตลี
กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี คือการอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะสแปรตลีในหลายรัฐเอกราชบริเวณทะเลจีนใต้ คือ ประเทศบรูไน จีน ไต้หวัน มาเลเซีย ฟิลิปปินส์และเวียดนาม

**การเผชิญหน้า**
แผนที่การครองครองหมู่เกาะสแปรตลีในทะเลจีนใต้
แผนที่การอ้างสิทธิในทะเลจีนใต้- ข้อพิพาทดินแดนในทะเลจีนใต้- การบุกครองเกาะเซาท์เวสต์เคย์ (ค.ศ. 1975)- การปะทะกันที่แนวปะการังจอห์นสันใต้ (14 มีนาคม ค.ศ. 1988)- ความขัดแย้งเกาะปะการังสการ์โบโรห์ (เริ่มตั้งแต่ 8 เมษายน ค.ศ. 2012)- วิกฤตแท่นขุดเจาะน้ำมันจีน-เวียดนาม (ค.ศ. 2014)

**ดูเพิ่ม**
 การรวมประเทศจีน- กรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุ / เตียวหยู / เตียวหยูไท- กรณีพิพาทหมู่เกาะคูริล หรือ กรณีพิพาทดินแดนตอนเหนือ- กรณีพิพาทกองหินลีย็องกูร์ / ทกโด / ทาเกชิมะ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตจีน
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตบรูไน
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตมาเลเซีย
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตเวียดนาม
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตสาธารณรัฐจีน
หมวดหมู่:กองเรือทะเลใต้
ความสัมพันธ์บรูไน–มาเลเซีย

ประเทศบรูไนและประเทศมาเลเซียเริ่มต้นความสัมพันธ์ทางการทูตใน ค.ศ. 1984 โดยบรูไนมีสำนักงานข้าหลวงใหญ่ที่ปูตราจายาและกงสุลในโกตากีนาบาลูกับกูจิง ส่วนมาเลเซียมีสำนักงานข้าหลวงใหญ่ที่บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกเต็มตัวของอาเซียนกับเครือจักรภพแห่งประชาชาติ และมีชายแดนบนพื้นดินในเกาะบอร์เนียว

**เทียบประเทศ**

**ประวัติ**
ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศนี้จัดตั้งขึ้นตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 1984

**ความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม**
บรูไนและมาเลเซียมีความคล้ายคลึงทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะในมาเลเซียตะวันออกที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิบรูไน ใน ค.ศ. 2011 มีชาวบรูไนประมาณ 61,470 คนเดินทางเยี่ยมชมมาเลเซีย ส่วนบรูไนรับนักท่องเที่ยวจากมาเลเซีย 1,238,871 คนใน ค.ศ. 2013

**การเดินทาง**
รัฐซาราวักและรัฐซาบะฮ์ในมาเลเซียตะวันออกเชื่อมกับบรูไนที่ทางหลวงแพนบอร์เนียวในบริเวณสะพานมิตรภาพบรูไน–มาเลเซีย

**ข้อพิพาท**
ก่อน ค.ศ. 2009 ชายแดนบนพื้นดินของมาเลเซียกับรูไนในบริเวณลิมบังอยู่ในเขตพิพาท ทั้งบรูไนและมาเลเซียยอมรับที่จะหยุดการสำรวจน้ำมันและก๊าซในดินแดนพิพาทจนกว่าจะมีการเจรจาข้อตกลงใน ค.ศ. 2003  ดูเหมือนว่ามีทางแก้ปัญหาระหว่างรัฐบาลทั้งสองได้สำเร็จในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 โดยสื่อของมาเลเซียรายงานว่าบรูไนถอนการอ้างสิทธิ์ในลิมบังทั้งหมด ทำให้บริเวณนี้กลายเป็นดินแดนของมาเลเซีย อย่างไรก็ตาม บรูไนปฏิเสธรายงานข่าวของมาเลเซียทันที โดยระบุว่าในช่วงการเจรจาแลกเปลี่ยนหนังสือฯ ยังไม่มีการอภิปรายปัญหาลิมบัง 

**ดูเพิ่ม**
 ชาวบรูไนเชื้อสายมลายู- ชายแดนบรูไน–มาเลเซีย

**อ้างอิง**

บรูไน 
มาเลเซีย
มาเลเซีย
บรูไน
คลองอุดมชลจร

คลองอุดมชลจร เป็นคลองขุดที่แยกจากคลองนครเนื่องเขตไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ อยู่ในท้องที่ตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว และตำบลคลองอุดมชลจร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
แต่เดิมคลองนี้เรียกว่า คลองเดโช เนื่องจากพระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตขุดคลองอุดมชลจรในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2431–2433 โดยอ้างความจำเป็นว่าราษฎรในกรุงเทพและแขวงนครเขื่อนขันธ์จนถึงฉะเชิงเทราต้องการที่นา พระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) เห็นว่าหลวงแพ่งพาณิชย์มาจับจองที่นาได้หลังขุดคลองหลวงแพ่ง ตนเองจึงเข้ามาขุดคลองบ้าง โดยได้ขุดแยกจากคลองนครเนื่องเขตรฝั่งใต้ในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว ไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือในอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา มีความยาว 380 เส้น (15.2 กิโลเมตร) กว้าง 4 วา ลึก 4 ศอก ยืนสูงขึ้นไปฝั่งละ 33 เส้น เป็นที่นา 20,625 ไร่ แต่เมื่อขุดเสร็จเนื้อที่ไม่พอกับราษฎรที่ได้แจ้งลงทะเบียนไว้ จึงขอขุดคลองเพิ่มสองคลองโดยแยกจากคลองหลักทะลุถึงคลองหลวงแพ่ง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2433
หลังจากการขุดคลองแล้วเสร็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานยกเงินค่านาให้แก่ราษฎรที่ทำการหักร้างถางพงและจับจองที่ดินทั้งสองฝั่งคลองเป็นเวลา 3 ปี คลองทั้งสามคลองที่ขุดใช้แรงงานชาวจีนจำนวน 215 คน 

**อ้างอิง**
อุดมชลจร
อุดมชลจร
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศคีร์กีซสถาน

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศคีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:องค์การการศึกษาในประเทศคีร์กีซสถาน
คีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศคีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:องค์การทางวัฒนธรรมในประเทศคีร์กีซสถาน
คลองพระยาสมุทร

คลองพระยาสมุทร (หรือเรียกว่า คลองนิยมยาตรา โดยเฉพาะช่วงกลางคลองและปลายคลอง) เป็นคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ไปบรรจบคลองฉะบังและคลองต้นโพธิ์ มีความยาว 7.2 กิโลเมตร  ระยะทางส่วนใหญ่ของคลองเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ กับอำเภอบ้านโพธิ์และอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อราว พ.ศ. 2430–2435 พระยาสมุทบุรานุรักษ์ (สิน) ผู้ว่าราชการเมืองสมุทปราการและเมืองฉะเชิงเทรา ได้เป็นแม่กองดำเนินการขุดคลองนี้ขึ้นโดยขอแรงประชาชนทั่วไปมาช่วยขุดและใช้เวลาขุดนานถึง 3 ปี เมื่อแล้วเสร็จจึงชักชวนประชาชนจากบ้านบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา และชาวมอญจากบ้านบางเหี้ย บางเพรียง และคลองด่านที่ต้องการหาที่ทำการเกษตรแหล่งใหม่ที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์เข้ามาตั้งหลักปักฐาน
บริเวณริมคลองพระยาสมุทรแต่เดิมมีชาวมอญอาศัยอยู่กันมาก มีวัดมอญคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)

**อ้างอิง**
พระยาสมุทร
หมวดหมู่:อำเภอบ้านโพธิ์
พระยาสมุทร
กปาลิกะ

ในพุทธศาสนาวัชรยาน ตรีศูลที่ปักด้วยกะโหลกมนุษย์ ("ขัฏวางคะ"; ในภาพ) เชื่อว่ามาจากกปาลิกะ
กปาลิกะเป็นอดีตธรรมเนียมตันตระแต่ไม่ตามปุราณะของลัทธิไศวะ ที่มีต้นกำเนิดในอินเดียยุคกลางระหว่างศตวรรษที่ 7-8 คำนี้มาจากคำสันสกฤต กปาละ ตรงกับคำว่า กบาล แปลว่า "กะโหลก" ดังนั้น กปาลิกะ แปลว่า "ผู้ถือกะโหลก"
กปาลิกะหมายถึงนักพรตลัทธิย่อยของลัทธิไศวะที่ซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วเป็นผู้ถือตรีศูลที่มีกะโหลกปักอยู่ข้างบน (ขัฏวางคะ) และใช้กะโหลกมนุษย์เป็นบาตรขอทาน บูชาพระไภรวะ ซึ่งเป็นปางดุร้ายของพระศิวะ ผ่านการเลียนแบบพฤติกรรมและลักษณะของพระไภรวะในฐานะการปฏิบัติบูชา ใช้เถ้าถ่านจากที่เผาศพป้ายตามร่างกาย, ไว้ผมยาวและพันกันยุ่ง รวมถึงมีส่วนในพิธีกรรมที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม เช่น มีเพศสสัมพันธ์กับสตรีในวรรณะล่าง, บูชายัญมนุษย์, ทานทั้งเนื้อสัตว์และสุรา และถวายบูชาด้วยน้ำกาม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ลัทธิไศวะ
อโฆรี

อโฆรี (จากสันสกฤต अघोर อโฆร; "ผู้ไม่กลัว") เป็นนักพรตสาธุสำนักหนึ่งของลัทธิไศวะที่มีปฏิบัติมากในพื้นที่รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ถือเป็นสายเดียวของกปาลิกะที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน เช่นเดียวกับนักพรตสายกปาลิกะ อโฆรีประกอบพิธีกับศพ, มักอาศัยตามป่าช้า, ป้ายเถ้าจากการเผาศพตามร่างกาย และใช้กระดูกจากศพมนุษย์มาทำเป็น กปาละ (บาตรกะโหลกมนุษย์) และเครื่องประดับ โดยมากอโฆรีมักเป็นเพศชาย แต่ในภูมิภาคเบงกอล สตรีสามารถเป็นอโฆรีได้ โดยใช้ชีวิตบริเวณฌาปนสถาน หากแต่ต้องสวมใส่เครื่องนุ่งห่มกันอุจาด
นักพรตสายอโฆรีนับถือบูชาพระศิวะ ปางพระไภรวะ และเชื่อในการหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ("โมกษะ") นอกจากจะบริโภคซากศพอย่างไม่รังเกียจแล้ว อโฆรีบางส่วนนิยมสมสู่กับซากศพของสตรี มีพิธีกรรมสมสู่กับหญิงนครโสเภณี แต่จะไม่ร่วมสังวาสกับบุรุษเพศด้วยกัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ลัทธิไศวะ
จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร พ.ศ. 2548 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 5 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

**ภาพรวม**

**ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รวมทั้งจังหวัดกำแพงเพชร)**

**ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รายเขตเลือกตั้ง)**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รวมทั้งจังหวัดกำแพงเพชร)**

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รายเขตเลือกตั้ง)**

**ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ**
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดกำแพงเพชร
พรรค
คะแนนเสียง
ร้อยละ
ชาติไทย (1)
6,640
1.93
กิจสังคม (2)
929
0.27
พัฒนาชาติไทย (3)
1,031
0.30
ประชาธิปัตย์ (4)
88,375
25.70
ประชาชนไทย (5)
1,210
0.35
คนขอปลดหนี้ (6)
2,197
0.64
ธรรมชาติไทย (7)
563
0.16
แผ่นดินไทย (8)
1,491
0.43
ไทยรักไทย (9)
226,163
65.76
ความหวังใหม่ (10)
472
0.14
มหาชน (11)
3,877
1.13
ประชากรไทย (12)
423
0.12
ไทยช่วยไทย (13)
606
0.18
แรงงาน (14)
2,909
0.85
ชาติประชาธิปไตย (15)
1,107
0.32
กสิกรไทย (16)
240
0.07
ทางเลือกที่สาม (17)
176
0.05
รักษ์ถิ่นไทย (18)
412
0.12
พลังเกษตรกร (19)
4,796
1.40
พลังประชาชน (20)
225
0.07
บัตรดี
343,842
95.27
บัตรเสีย
13,714
3.80
ไม่ประสงค์ลงคะแนน
3,353
0.93
ผู้มาใช้สิทธิ์เลือกตั้ง
360,909
67.65
ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง
533,473
100.00

**ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต**

**เขตเลือกตั้งที่ 1**
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร (เฉพาะตำบลในเมือง ตำบลนครชุม ตำบลคณฑี ตำบลนิคมทุ่งโพธิ์ทะเล ตำบลเทพนคร ตำบลสระแก้ว ตำบลไตรตรึงษ์ ตำบลอ่างทอง และตำบลธำมรงค์)

**เขตเลือกตั้งที่ 2**
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร (เฉพาะตำบลหนองปลิง และตำบลลานดอกไม้) อำเภอพรานกระต่าย อำเภอลานกระบือ และกิ่งอำเภอโกสัมพีนคร

**เขตเลือกตั้งที่ 3**
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร (เฉพาะตำบลนาบ่อคำ ตำบลคลองแม่ลาย ตำบลท่าขุนราม ตำบลทรงธรรม และตำบลวังทอง) อำเภอคลองลาน และอำเภอปางศิลาทอง

**เขตเลือกตั้งที่ 4**
ประกอบไปด้วยอำเภอคลองขลุง อำเภอทรายทองวัฒนา (ยกเว้นตำบลทุ่งทอง) และอำเภอไทรงาม (ยกเว้นตำบลหนองแม่แตง)

**เขตเลือกตั้งที่ 5**
ประกอบไปด้วยอำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอทรายทองวัฒนา (เฉพาะตำบลทุ่งทอง) อำเภอไทรงาม (เฉพาะตำบลหนองแม่แตง) และกิ่งอำเภอบึงสามัคคี

**ดูเพิ่ม**
 จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544- จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

**อ้างอิง**
กำแพงเพชร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น

หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น
นอร์ทเวสเทิร์น
พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์

พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ (People's Park Complex; p=Zhēnzhū fāng) เป็นอาคารที่อยู่อาศัยและเชิงพาณิชย์ในสิงคโปร์ ตั้งอยู่บนถนนพาร์ก ออกมาจากถนนยู ทอง เซน ในย่านเอาตราม ติดกับเอ็มอาร์ทีสถานีไชน่าทาวน์
ในปี 1967 หลังการแตกหักกับสถาปนิกมลายา วิลเลียม ลิม ตั้ง "ดีไซน์ พาร์ทเนอร์ชิพ" (Design Partnership) ที่ซึ่งต่อมาเป็นดีพีอาร์คิเท็กส์ ร่วมกับ Tay Kheng Soon และ Koh Seow Chuan ในปีแรกของการก่อตั้ง บริษัทประสบความสำเร็จในการยื่นโครงการออกแบบพีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ สถาปัตยกรรมของโครงการเป็นแฟลตที่ใกล้เคียงกับอุดมคติของเลอกอร์บูซีเยร์ดังที่ปรากฏใน Unité d'Habitation ที่มาร์แซลส์ ทั้งในแง่ของแนวคิดและรูปแบบ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Wong Yunn Chii (2005), Singapore 1:1 City: A Gallery of Architecture & Urban Design, Urban Redevelopment Authority, 981-05-4467-7- Norman Edwards, Peter Keys (1996), Singapore - A Guide to Buildings, Streets, Places, Times Books International, 9971-65-231-5
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศสิงคโปร์
วิศวรูป

ไฟล์:Vishnuvishvarupa.jpg|thumb|วิศวรูป แสดงหลายศีรษะ หลายหัตถ์ และหลายบาท ราว ค.ศ. 1740, พิลาสปุระ
วิศวรูป (lit=รูปแห่งจักรวาล, IAST: Viśvarūpa) เป็นรูปเชิงประติมานวิทยาและรูปอวตารเป็นมนุษย์ของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู โดยเฉพาะพระวิษณุในฮินดูร่วมสมัย รูปปางอวตารเป็นวิศวรูปที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดพบใน ภควัตคีตา ซึ่งพระกฤษณะทรงอวตารมาในมหาภารตะระหว่างสงครามทุ่งกุรุเกษตร ถือกันว่าวิศวรูปเป็นปางสูงสุดของพระวิษณุ ที่ซึ่งมีจักรวาลทั้งหมดอยู่ภายในพระองค์

**ประติมานวิทยา**

**ยุคแรก**
แหล่งข้อมูเชิงวรรณกรรมหลายแหล่งระบุถึงวิศวรูปว่ามีศีรษะและแขน "หลาย" หรือ "พัน/ร้อย" หรือ "อนันต์" แต่ก็ไม่ได้ระบุจำนวนอวัยวะเฉพาะที่ปรากฏ ประติมากรรมยุคคุปตะและหลังคุปตะจึงต้องพยายามสร้างสรรค์ผลงานที่สามารถแสดงความอนันต์ของอวัยวะดังกล่าว การบรรยายลักษณะของวิศวรูปโดยอรชุนในภควัตคีตาทำให้มีความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์ประติมากรรมอยู่สองแบบ: วิศวรูปในฐานะเทพเจ้าหลายศีรษะและหลายแขน หรือเทพเจ้าที่ภายในร่างกายมีองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลอยู่ภายใน วิศวรูปแบบฮินดูนิยมสร้างด้วยแบบแรก ส่วนพระพุทธเจ้าแห่งจักรวาล (พระไวโรจนพุทธะ) แสดงในรูปแบบหลัง เทวรูปองค์หนึ่งที่พบในปาเรล นครมุมไบ อายุราว ค.ศ. 600 แสดงเทพเจ้าเจ็ดองค์ที่เชื่อมต่อกันและกัน ซึ่งเป็นวิศวรูปของพระศิวะ อันถือเป็นปางที่พบได้ยาก
วิศวรูปกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวิษณุในสมัยคุปตะ (คริสต์ศตวรรษที่ 6) เทวรูปวิศวรูปยุคคุปตะชิ้นแรก ๆ เป็นศิลปะมถุรา พบที่อำเภออันคฤห์ สร้างขึ้นราว ค.ศ. 430-60 โดยได้รูปแบบมาจากคำบรรยายที่ปรากฏในภควัตคีตา วิศวรูปนี้มีสามศีรษะ มนุษย์อยู่ตรงกลาง, สิงห์ (แทนนรสิงห์) และ หมูป่า (แทนวราหะ) และมีสี่แขน อีกหนึ่งเทวรูปยุคแรกพบที่ปัจจุบันประดิษฐานในจังงูนารายัณมนเทียร ประเทศเนปาล อายุราวศตวรรษที่ 5-6 แสดงเพทเจ้าสิบหัว สิบแขน และล้อมรอบด้วยสามพื้นที่ของจักรวาลวิทยาฮินดู ได้แก่สวรรค์, ปฤถวี (โลก) และ ปาตาล (ใต้โลก) ตามเทพเจ้า มนุษย์ และสัตว์ปาตาลอย่างนาค ตามลำดับ ทางขวาเป็นปิศาจ และทางซ้ายเป็นเทวะ แสดงให้เห็นถึงรูปที่เป็นสองขั้วในปาง เช่นเดียวกับที่พบในวราหะมนเทียร เทโอคฤห์

**ยุคใหม่**
ในงานศิลปะสมัยนิยม นิยมแสดงภาพของวิศวรูปในรูปเทพเจ้ามีหลายศีรษะ แต่ละศีรษะอาจแทนเทพเจ้าแต่ละองค์หรือแต่ละปาง แสดงจนถึงปางดุร้ายของเทพเจ้าเป็นต้น ในมือถืออาวุธหลากชนิด และหลายครั้งมักพบอรชุนปรากฏอยู่ในฉากเคารพแก่องค์วิศวรูปด้วย ที่ชโยติสระ ซึ่งเชื่อกันว่าพระกฤษณะแสดงภควัตคีตาแก่อรชุน มีประดิษฐานเทวรูปพระกฤษณะขนาด 40 ฟุตในรูปวิศวรูป สร้างขึ้นจาก อัษฏธาตุ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 chapter=Possible Brahmanic Influences in the cosmological Buddha- isbn=978-90-04-10758-8
หมวดหมู่:ประติมานวิทยาฮินดู
หมวดหมู่:พระวิษณุ
หมวดหมู่:พระกฤษณะ
อัษฏธาตุ

ศิวลึงค์หล่อจากอัษฏธาตุสำหรับจำหน่าย
อัษฏธาตุ (อักษรโรมัน: Ashtadhatu, เหล็กแปดประการ) เป็นโลหะอัลลอยที่นิยมใช้หล่อเทวรูปโลหะในเทวาลัยของศาสนาฮินดูและไชนะ ของอินเดีย องค์ประกอบของอัษฏธาตุมีระบุไว้ใน ศิลปศาสตร์ ซึ่งเป็นคัมภีร์โบราณที่บรรยายมาตรฐาน หลักการ และข้อกำหนดในการออกแบบงานศิลปะ งานหัตถกรรม และงานออกแบบอื่น อัษฏธาตุถือว่าเป็นสิ่งบริสุทธิ์สูงสุดหรือสัตตวในศาสนาฮินดูที่จะไม่สลายไป 
องค์ประกอบโดยธรรมเนียมของอัษฏธาตุประกอบด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, ตะกั่ว, ซิงก์, ดีบุก, เหล็ก และ ปรอท ในปริมาณเท่ากัน
เทวรูปหลายองค์เชื่อว่าหล่อมาจากอัษฏธาตุ แม้จะไม่ทราบว่าหล่อมาจากอะไร เทวรูปอัษฏธาตุบริสุทธิ์หาได้ยากและหลายครั้งถูกจารกรรมไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประติมานวิทยาฮินดู
หมวดหมู่:โลหะเจือ
อาคารริปัน

อาคารริปัน (Ripon Building) เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ขององค์การบริหารเจนไนและปริมณฑล ตั้งอยู่ในเจนไน รัฐทมิฬนาฑู ก่อสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิก

**ประวัติศาสตร์**
อาคารสร้างขึ้นในปี 1909 เป็นผลงานออกแบบของ G.T.S. Harris และมี Earl of Minto ผู้แทนพระองค์ประจำอินเดียเป็นผู้วางศิลาฤกษ์เมื่อธันวาคม 1909 อาคารสร้างขึ้นโดยโลคนาถ มุทลิยาร์ (Loganatha Mudaliar) ใช้เวลาก่อสร้างแล้วเสร็จ 4 ปีด้วยค่าใช้จ่ายรวม 750,000 ชื่อของอาคารตั้งตามลอร์ดริปอน ผู้ว่กาารอินเดียและบิดาของคนในรัฐบาลท้องถิ่น
ในปี 2012 ได้ริเริ่มโครงการบูรณะอาคารครั้งใหญ่ภายใต้งบประมาณ 77 ล้านภายใต้ JNNURM ในระหว่างนี้ยังได้สร้างอาคารแยก (annexe building) ขนาด 12540 ตารางเมตรต่อเติมอยู่ข้าง ๆ ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอินโดสาราเสน เพื่อรองรับเป็สสำนักงานหน่วยงานภายในอาคารริปัน รวมถึงจะมีการทุบทำลายสิ่งปลูกสร้างอื่นในเขตอาคารที่ไม่เกี่ยวข้องหรือไม่เข้ากันกับสุนทรีย์ของอาคารริปันในปี 2013 อาคารริปันถือเป็นอาคารแรกที่ได้รับเงินจาก JNNURM เพื่อบูรณะอาคาร

**อ้างอิง**
  The First Corporation - The Hindu, 2 April 2003-  Ripon Building - Chennai
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเจนไน
วัดพระเจ้าหลวง (จังหวัดเชียงราย)

วัดพระเจ้าหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า
วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553  ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี  เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์
ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร

**อ้างอิง**
พระเจ้าหลวง
วัดศรีเกิด (จังหวัดลำปาง)

วัดศรีเกิด  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง  ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา
วัดศรีเกิด มีหลักฐานปรากฏในคัมภีร์โบราณของวัดศรีเกิด ชื่อว่า ธรรมมูลละกัณฑ์ไตร จารึกไว้ว่าสามเณรตราวิละได้มาปฏิบัติครูบาวัดศรีเกิดเมื่อ พ.ศ. 2305 จึงสันนิษฐานว่าวัดศรีเกิดสร้างเมื่อประมาณก่อน พ.ศ. 2305  เดิมชื่อ วัดศรีเกิดแก้วหัวเวียงจัย แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดศรีเกิด" ต่อมาชื่อวัดก็เหลือแค่วัดศรีเกิดจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนแบบสิงห์หนึ่ง ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถที่สลักลวดลายสวยงาม ทางด้านซ้ายมีองค์พระสีวลี ทางด้านขวามีพระพิฆเนศ นอกจากนี้ในวิหารยังมีภาพวาดเกี่ยวกับอดีตชาติของพระพุทธเจ้าไว้บนกำแพงเป็นจำนวนมาก

**อ้างอิง**
ศรีเกิด
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา

ซัฟดัรจัง กา มักบะรา (सफदरजंग का मकबरा, Safdarjung's tomb) เป็นอนุสรณ์ไว้ศพที่สร้างจากหินทรายและหินอ่อน ตั้งอยู่ในเดลี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1754 ด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลยุคปลาย เพื่อไว้ศพของนาวับซัฟดัรจัง.  ผู้เป็นนาวับแห่งอูธ และนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิโมกุล (ที่เรีกยว่า วาซีร์อุลมัมลกีฮินดูสตาน; Wazir ul-Mamlak-i-Hindustan) มักบะราตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานซัฟดัรจัง บนวงเวียนที บนถนนโลธีและถนนเอาโรพินโทมรรค ในนิวเดลีp=12 ซัฟดัรจัง หรืออีกชื่อ มีรฌา มุฌิม อะบุล มันสูร ข่าน (Mirza Muqim Abul Mansur Khan) เป็นผู้ครองอวาธ เป็นผู้ที่มั่งคั่งและมีอำนาจมาก หลังจักรพรรดิมุฮัมมัดชาห์แห่งโมกุลสิ้นพระชนม์ ซัฟดัรจังได้ย้ายกลับไปเดลีpp=136-138 และหลังจักรพรรดิโมฮัมเม็ด ชาห์ อะห์เมด ชาห์ (Mohammed Shah Ahmed Shah) ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แห่งโมกุลในปี 1748 ซัฟดัรจังได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี (วาซีร์) แห่งจักรวรรดิโมกุp=11
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา สร้างขึ้นด้วยรูปแบบคล้ายคลึงกับหุมายูง กา มักบะราp=204

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
isbn=978-81-7993-446-3
*isbn=978-1-936614-25-7
*isbn=978-0-307-37177-5
*isbn=978-1-4443-9632-4
*isbn=978-1-101-12701-8
เกาะโอกอย

โอกอย (Ого́й; Ogoy จาก Уһагγй - ไม่มีน้ำ) เป็นเกาะร้างและเกาะที่มีขนาดใหญ่สุดในช่องแคบมาโลเอโมเร ในทะเลสาบไบคาล เกาะมีรูปออกไปทางยาว มีความยาว 2.9 กม. (1.8 ไมล์) และกว้าง 0.6 กม. (0.37 ไมล์) 
ในปี ค.ศ. 2005 ที่จุดสูงสุดของเกาะ ได้มีการสร้างสถูปแห่งการตรัสรู้ ซึ่งบูชาฑากินี Tröma Nagmo สร้างขึ้นโดยศูนย์พุทธศาสน์มอสโก (московского буддийского центра) ซึ่งกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวและจุดสนใจบนเกาะ นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามานี้ยังได้ส่งผลต่อความหลากหลายทางชีวภาพบนเกาะด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในทะเลสาบไบคาล
พิพิธภัณฑ์อินเดีย

พิพิธภัณฑ์อินเดีย (Indian Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์ภารตีย เป็นพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ชื่อเดิมในสมัยอาณานิคมคือ พิพิธภัณฑ์อิมปีเรียลแอตกัลกัตตา (Imperial Museum at Calcutta) ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งโบราณวัตถุ, เครื่องประดับ, ชุดเกราะ, ซากฟอสซิล, โครงกระดูกมนุษย์, มัมมี่มนุษย์ และจิตรกรรมโมกุล พิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นโดยสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอลในปี 1814 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเดนมาร์ก นาตาเนียล วอลลิช
องค์การเป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดีย ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury) ซึ่งยังเป็นผู้บังคับการสภาพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอสมุดแห่งชาติอินเดีย

**ประวัติศาสตร์**
พิพิธภัณฑ์อินเดียเริ่มต้นมาจากสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอล ตั้งขึ้นโดยวิลเลียม โจนส์ ในปี 1784 แนวคิดในการตั้งพิพิธภัณฑ์เริ่มมีในปี 1796 โดยสมาชิกของสมาคมเอเชียติก เพื่อที่จะเก็บรักษา ดูแล และจัดแสดงวัตถุโบราณและวัตถุจากธรรมชาติ โครงการเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในปี 1808 หลังรัฐบาลอินเดียเสนอพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการก่อสร้างตรงบริเวณ จาวริงหี-ถนนปาร์ก (Chowringhee-Park Street)
ในปี 1814 นาตาเนียล วอลลิช นักพฤกษศาสตร์ชาวเดน เขียนจดหมายไปยังสมาคมเอเชียติกเพื่อขอการตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงของสะสมส่วนตัวของเขา และของสมาคมเอเชียติกแห่งกัลกัตตา รวมถึงอาสาเป็นภัณฑากรประจำพิพิธภัณฑ์ เขาเสนอให้แบ่งพิพิธภัณฑ์เป็นห้าส่วนงาน ได้แก่ส่วนโบราณคดี ชาติพันธุ์วรรณา เทคนิก ธรณีวิทยา และ สัตววิทยา สมาคมตอบกลับและพิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้น
ส่วนงานสัตววิทยาและชาติพันธุ์วรรณาของพิพิธภัณฑ์นำไปสู่กรมสำรวจสัตววิทยาอินเดียในปี 1916 และกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 1945

**ของสะสม**
หนึ่งในของจัดแสดงและของสะสมของพิพิธภัณฑ์คือมัมมีอียิปต์ นอกจากนี้ยังมีของสะสมจากอินเดียยุคกลางและโบราณจำนวนมาก เช่น ซุ้มทางเข้าสถูปพุทธจากภารหุต, งานจำลองหัวเสาอโศกจากเสาอโศก (มาจากพิพิธภัณฑ์สารนาถ) ไปจนถึงซากฟอสซิลของสัตว์จากยุคก่อนประวัติศาสตร์ และซากอุกกาบาต
พิพิธภัณฑ์มีสี่แกลเลอรีที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ได้แก่ ส่วนพฤกษศาสตรฺ ส่วนแมลง ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม และส่วนสัตว์ปีก นอกจากนี้ยังมีของสะสมชิ้นสำคัญอย่างโครงกระดูกไดโนเสาร์ด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  History of Indian Museum-  Indian Museum Kolkata at Google Cultural Institute-  Don Bosco Museum-  The Indian Museum Completes 200 Years by Shakunt Pandey-  Publications of the Indian Museum
โรงแรมแบลเวแดร์

โรงแรมแบลเวแดร์เมื่อปี 2018
โรงแรมแบลเวแดร์ (hôtel Belvédère) เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่บนถนนในช่องเขาฟัวร์คา ใกล้กับธารน้ำแข็งโรนในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถนนช่องเขาฟัวร์คาเปิดในปี 1866 ส่วนตัวโรงแรมเปิดในปี 1882 และมีการปรับปรุงใหญ่ในปี 1890 และในปี 1903 
โรงแรมนี้มีชื่อเสียงมากหลังจากการปรากฏในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เรื่อง จอมมฤตยู 007 ในปี 1964 และได้ต้อนรับแขกคนสำคัญหลายคน รวมถึงสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 23 ซึ่งเสด็จมาพำนักที่นี่ในหลายโอกาส
โรงแรมปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี 2015 จนถึงปัจจุบัน

**อ้างอิง**
แบลเวแดร์
ยิวถือเหรียญ

ภาพเขียนยิวถือเหรียญ
ยิวถือเหรียญ (Żyd z pieniążkiem), ยิวน้อย (Żydki) หรือ ยิวนำโชค (Żyd na szczęście) เป็นเครื่องรางในโปแลนด์ที่เชื่อกันว่าช่วยนำพาความโชคดีโดยเฉพาะโชคทางการเงินมาให้ ชาวโปลส่วนใหญ่มองว่ายิวถือเหรียญเป็นความเชื่อโชคลางที่ไม่เป็นภัยและเป็นภาพแทนในเชิงบวกและออกไปทางเห็นใจความเป็นยิว ปรากฏการเขียนถึงยิวถือเหรียญครั้งแรกในปี 2000 แต่เข้าใจว่ามีต้นกำเนิดย้อนกลับไปถึงต้นทศวรรษ 1990 ถึงแม้จะเป็นเครื่องรางที่เป็นที่รู้จักดีของโปแลนด์ แต่นี่ไม่ใช่เครื่องรางที่เป็นที่นิยมที่สุดในโปแลนด์ 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Lucky Jews date=2022-08-22  online site for 2013 Souvenir, Talisman Toy exhibition at Ethnographic Museum of Kraków, curated by Erica Lehrer-  Lucky Jews Jason Francisco, description of Festivalt performance at annual Jewish Culture Festival in Kraków.
หมวดหมู่:การต่อต้านยิว
หมวดหมู่:วัฒนธรรมโปแลนด์
หมวดหมู่:ศิลปะร่วมสมัย
หมวดหมู่:ศิลปะพื้นบ้าน
หมวดหมู่:ภาพชีวิตประจำวัน
หมวดหมู่:ความเชื่องมงาย
หมวดหมู่:เครื่องราง
หมวดหมู่:ศาสนายูดาห์
อี กุซตี งูระฮ์ ไร

พันโท อี กุซตี งูระฮ์ ไร (I Gusti Ngurah Rai; 30 มกราคม 1917 – 20 พฤศจิกายน 1946) เป็นวีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซียผู้นำการทัพในบาหลีต่อต้านชาวดัตช์ในสงครามการประกาศเอกราชอินโดนีเซีย เขาเสียชีวิตในยุทธการที่มาร์การานา

**ชีวิตช่วงต้น**
งูระฮ์ ไร เกิดในจารังซารี เขตผู้สำเร็จราชการบันดุง บาหลี เมื่อ 30 มกราคม 1917 จบการศึกษาจากโรงเรียนประถมดัตช์ชื่อ HIS เด็นปาซาร์ ตามด้วยโรงเรียนมัธยมต้น MULO ที่มาลังในชวาตะวันออก เขาได้รับการฝึกการยุทธ์จากกองทัพดัตช์ที่โรงเรียนกะเด็ตกองทัพในกียาญาร์ในบาหลี และที่มาเกอลังในชวากลาง หลังจบการศึกษา เขาเข้าร่วมกองทัพที่เนเธอร์แลนด์สนับสนุนในบาหลี

**อาชีพการงาน**
หลังจากที่อินโดนีเซียประกาศเอกราช เขาตั้งกองทัพเพื่อความมั่นคงประชาชน (Tentara Keamanan Rakyat) ซึ่งต่อมาคือกองทัพอินโดนีเซีย ประจำหมู่เกาะซุนดาน้อย เขาออกเดินทางจากยกยาการ์ตาไปยังบาหลีเพื่อต่อสู้กับกองทัพชาวดัตช์กว่า 2,000 นาย ที่ลงพื้นที่ในเดือนมีนาคม 1946
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1946 กองทัพดัตช์โจมตีพื้นที่มาร์กาด้วยความช่วยเหลือจากกองพันจากเกาะลมบก งูระฮ์ ไร ออกคำสั่งให้กระทำปาปูตันหรือคือการสู้จนถึงทหารคนสุดท้าย เขาเสียชีวิตในการศึกนี้ กองทัพดัตช์จึงยึดครองเกาะบาหลีได้ในเวลาต่อมา

**สิ่งสืบเนื่อง**
ร่างของงูระฮ์ ไร ได้รับการฝังในมาร์กาเมื่อ 9 สิงหาคม 1975 เขาได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษแห่งชาติของอินโดนีเซีย ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร ในบาหลี ตั้งชื่อตามเขา และหน้าของเขายังปรากฏบนธนบัตรมูลค่า 50,000 รูปียะฮ์ 

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
isbn= 979-461-216-2- Mutiara Sumber Widya (publisher) (1999) Album Pahlawan Bangsa (Album of National Heroes), Jakarta (Indonesian)- Sudarmanto, Y.B. (1996) Jejak-Jejak Pahlawan dari Sultan Agung hingga Syekh Yusuf (The Footsteps of Heroes from Sultan Agung to Syekh Yusuf), Penerbit Grasindo, Jakarta 979-553-111-5 (Indonesian)
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 377ก

มาตรา 377ก (Section 377A) เป็นกฎหมายสิงคโปร์ที่เริ่มมีในสมัยอาณานิคมอังกฤษ กำหนดให้การร่วมประเวณีระหว่างผู้ใหญ่เพศชายสองคนด้วยความยินยอมซึ่งกันและกันเป็นความผิดอาญา มาตรานี้เพิ่มเข้าในประมวลกฎหมายอาญาเมื่อ ค.ศ. 1938 และยังคงอยู่ในประมวลกฎหมายอาญา แม้ว่าในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 จะได้มีการสังคายนากฎหมายอาญาและตัดบทบัญญัติอื่นเกือบทั้งหมดจากมาตรา 377 ก็ตาม
แม้ในทางนิตินัยจะยังคงกฎหมายข้อนี้ไว้ในประมวลกฎหมายอาญา แต่ในทางพฤตินัยกฎหมายนี้ไม่ได้รับการบังคับใช้ และนานหลายทศวรรษแล้วที่ไม่มีการตัดสินความผิดสำหรับการร่วมประเวณีระหว่างชายผู้ใหญ่สองคน เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ศาลอุทธรณ์ในศาลสูงสิงคโปร์ยืนยันว่า ไม่อาจนำมาตรา 377ก นี้มาใช้ดำเนินคดีชายเพราะร่วมประเวณีแบบรักร่วมเพศได้ ในปีเดียวกัน ผลสำรวจของ Ipsos พบว่า ประชากรสิงคโปร์ร้อยละ 44 สนับสนุนการคงกฎหมายไว้ ร้อยละ 20 ต่อต้านกฎหมาย และอีกร้อยละ 36 ไม่แน่ใจ
วันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2022 ลี เซียนลุง นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ ประกาศในการชุมนุมวันชาติว่า รัฐบาลจะยกเลิกมาตรา 377ก เพื่อยุติการกำหนดความผิดอาญาฐานนี้ทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กฎหมายสิงคโปร์
หมวดหมู่:บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:สิทธิบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:ทะเลสาบไบคาล

หมวดหมู่:เขตสงวนชีวมณฑลในประเทศรัสเซีย
หมวดหมู่:เขตภูมินิเวศแหล่งน้ำจืด
ไบคาล
ไบคาล
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในไซบีเรีย
ไบคาล
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในแคว้นอีร์คุตสค์
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในสาธารณรัฐบูเรียเตีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศรัสเซีย
หมวดหมู่:ไทยทาวน์ในสหรัฐ

สหรัฐ
หมวดหมู่:ดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในสหรัฐ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ไทย–สหรัฐ‎
หมวดหมู่:ดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในสหรัฐ

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในสหรัฐ
สหรัฐ
สหรัฐ
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในสหรัฐ
ฮัน จี-ฮย็อน

ฮัน จี-ฮย็อน (hangul=한지현; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดง และนางแบบชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในละครชุดเกาหลีใต้ เรื่อง เมื่อลมพัดผ่าน (The Wind Blows; ค.ศ. 2019) และ The Penthouse: เกมแค้นระฟ้า (The Penthouse: War in Life; ค.ศ. 2020–2021)

**ประวัติ**
ฮัน จี-ฮย็อน เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1996 มีน้องชายฝาแฝดชื่อว่า ฮัน ซึง-ซู ซึ่งเกิดหลังจากเธอ 2 นาที
ฮัน จี-ฮย็อน เข้าศึกษาที่ มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี ในสาขาวิชาศิลปะการแสดง ก่อนหน้านั้นเธอสามารถสอบผ่านเข้าศึกษาในสาขาวิชาศิลปะการแสดงที่มหาวิทยาลัยอื่น ๆ อีกหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยคอนกุก, มหาวิทยาลัยทงกุก, สถาบันศิลปะโซล, มหาวิทยาลัยซ็องกยุงกวัน, มหาวิทยาลัยเซจง และ มหาวิทยาลัยจุงอัง

**อาชีพ**
ฮัน จี-ฮย็อน เริ่มต้นเป็นนางแบบตั้งแต่ขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ก่อนที่จะเริ่มต้นเป็นนักแสดงใน ขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ในปี ค.ศ. 2017 ฮัน จี-ฮย็อน เซ็นสัญญากับ SBD Entertainment ต่อมาในปี ค.ศ. 2019 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง I Bet Everything ในบทบาท คัง ซ็อน-มี และในปีเดียวกัน ฮัน จี-ฮย็อน ยังได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเจทีบีซี เรื่อง เมื่อลมพัดผ่าน (The Wind Blows; ค.ศ. 2019) ในบทบาท อี ซ็อน-กย็อง ซึ่งเป็นการรับบทในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีครั้งแรกของ ฮัน จี-ฮย็อน
ในปี ค.ศ. 2020 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเอสบีเอส เรื่อง The Penthouse: เกมแค้นระฟ้า (The Penthouse: War in Life; ค.ศ. 2020–2021) ในบทบาท ชู ซ็อก-กย็อง
ในปี ค.ศ. 2022 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงหลักในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีเป็นครั้งแรก ในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเอสบีเอส เรื่อง Cheer Up ในบทบาท โท แฮ-อี

**ผลงานการแสดง**

**ภาพยนตร์**

**ละครชุดที่ออกอากาศทางโทรทัศน์**

**ละครชุดออนไลน์**

**รางวัล และการเสนอชื่อเข้าชิง**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ ko- id=nm12016815- id=Han_Ji-hyun
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2539
หมวดหมู่:บุคคลจากโซล
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจากโซล
เท็นเอ

เท็นเอ (Ten'ei) เป็นชื่อศักราชญี่ปุ่นหลังศักราชเท็นนิน และอยู่ก่อนศักราช เอกีว ศักราชนี้อยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1110 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1113  จักรพรรดิในรัชสมัยนี้คือจักรพรรดิโทบะ

**การเปลี่ยนศักราช**
 22 มกราคม ค.ศ. 1110 เท็นเอ กันเน็ง (天永元年): มีการสร้างศักราชใหม่ขึ้น โดยศักราชเก่าสิ้นสุดในปีเท็นนินที่ 4 วันที่ 16 เดือน 7 ค.ศ. 1110

**เหตุการณ์ในศักราช เท็นเอ**
 ค.ศ. 1109 (ปีเท็นเอที่ 1 เดือน 5): จักรพรรดิโทบะเสด็จไปยังโฮโชจิ โดยพระองค์ทรงบริจาคหนังสือตัวเขียนทางศาสนาพุทธที่มีอักษรสีทองบนกระดาษสีน้ำเงิน- ค.ศ. 1110 (ปีเท็นเอที่ 1 เดือน 6): มิอิเดระจิถูกเพลิงไหม้ โดยวัดนี้ถูกไฟไหม้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1081

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).   Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 978-0-520-03460-0;   OCLC 251325323- Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).   Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. 978-0-674-01753-5;   OCLC 58053128- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691- Varley, H. Paul. (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. New York: Columbia University Press.  9780231049405;   OCLC 6042764

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 National Diet Library, "The Japanese Calendar"  -- historical overview plus illustrative images from library's collection
บะฮาดูราบาด

จาร์มีนาร์จาวรังกี (Charminar Chowrangi)
บะฮาดูราบาด (; Bahadurabad) เป็นย่านในเขตกุลชาน, การาจี ประเทศปากีสถาน เดิมทีประชากรส่วนใหญ่ของย่านเป็นผู้ลี้ภัยชาวมุสลิมไฮเดอราบาดีชนชั้นกลางที่ลี้ภัยมาจากรัฐเดกกันไฮเดอราบาด (ปัจจุบันคือไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย) หลังการแบ่งอินเดียและปากีสถานเมื่อปี 1947 และอีกระลอกใหญ่หลังการผนวกไฮเดอราบาดเข้ากับอินเดียในปี 1948
บะฮาดูราบาดตั้งชื่อตามนักสู้เพื่อเอกราช บะฮาดูร์ ยาร์ จัง (1905 - 1944) ชาวไฮเดอราบาดเดกกัน ในปี 2007 ได้มีการก่อสร้างอนุสรณ์เลียนแบบจาร์มีนาร์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไฮเดอราบาดมาตั้งไว้ที่วงเวียนใจกลางย่านบะฮาดูราบาด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Karachi Metropolitan Corporation official website
เอ็ม. จี. รามจันทรัน

มรุตูร โกปาลัน รามัจจันติรัน หรือ มรุธูร โคปาลัน รามจันทรัน (மருதூர் கோபாலன் இராமச்சந்திரன், Marudhur Gopalan Ramachandran, 17 มกราคม 1917  24 ธันวาคม 1987) หรือรู้จักด้วยชื่อย่อ เอ็ม. จี. อาร์ (M.G.R.) เป็นนักการเมือง, นักแสดง, ผู้ใจบุญ และนักสร้างภาพยนตร์ชาวอินเดีย ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑูจากปี 1977 จนเสียชีวิตในปี 1987 เอ็มจีอาร์เป็นผู้ก่อตั้งพรรค AIADMK และเป็นที่ปรึกษาของเจ. ชัยลลิตา ในปี 1988 เอ็มจีอาร์ได้รับภารตรัตนะ เครื่องราชลำดับสูงสุดของพลเมืองอินเดีย หลังเขาเสียชีวิต
เอ็มจีอาร์ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดแบบคานธีและเข้าร่วมครองเกรสแห่งชาติ เขาเข้าสู่วงการแสดงภาพยนตร์เชได้สองสามปีก็ทำชื่อเสียงเดบิวต์ในภาพยนตร์ปี 1936 เรื่อง Sathi Leelavathi ในบทนักแสดงรอง และเริ่มไต่เต้าสู่บทบาทนักแสดงนำในทศวรรษ 1940s
เอ็มจีอาร์เข้าสู่พรรคทราวิฑมุนเนตรากฌคัม (DMK) และไต่เต้าไปจนถึงตำแหน่งสูง ๆ โดยใช้ความนิยมของตัวเองในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ชื่อดังสร้างฐานเสียงทางการเมืองให้ตน ในปี 1972 เขาออกจากพรรค DMK เพื่อตั้งพรรคของตนเอง AIADMK ห้าปีถัดมา เขานำพรรค AIADMK และพันธมิตรร่วมชนะในการเลือกตั้งรัฐทมิฬนาฑูปี 1977 และกลายมาเป็นผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑู ถือเป็นนักแสดงภาพยนตร์คนแรกที่ได้เป็นผู้ว่าการรัฐของอินเดีย เขาดำรงตำแหน่งต่อเนื่องเป็นเวลาสิบปีจนเสียชีวิต เว้นแต่เพียงช่วงสั้น ๆ ในปี 1980 ที่รัฐบาลรัฐถูกยึดอำนาจโดยรัฐบาลกลางชั่วคราว ตลอดระยะเวลาที่เขาเป็นผู้ว่าการรัฐ เขานำพรรค AIADMK ชนะการเลือกตั้งในรัฐอีกสองครั้ง คือในปี 1980 และ 1984
ในเดือนตุลาคม 1984 เขาได้รับการวินิจฉัยว่ามีไตวายจากเบาหวาน เขาเสียชีวิตเมื่อ 24 ธันวาคม 1987 ในบ้านพักของเขาในมนปักกัม ตราบจนปัจจุบัน เอ็มจีอาร์เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของทมิฬนาฑูและยังเป็นนักแสดงที่มีอิทธิพลสูงมากที่สุดคนหนึ่งในวงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ อัตชีวประวัติส่วนบุคคลของเขาตีพมิพ์ในชื่อ Naan Yaen Piranthaen (เหตุใดข้าพเจ้าจึงเกิดมา) ตีพิมพ์ในปี 2003

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวศรีลังกา
หมวดหมู่:ชาวทมิฬ
หมวดหมู่:นักการเมืองอินเดีย
สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน

สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน (McKean Senior Center) เป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่ต้องการการดูแลใกล้ชิด ให้บริการรักษาพยาบาลและดูแลสุขภาพผู้สูงอายุและผู้ป่วยทั่วไป ที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลทางการพยาบาลอย่างใกล้ชิด ผู้ป่วยโรคเรื้อรังต่าง ๆ ผู้ป่วยที่ต้องพักฟื้นหลังการผ่าตัดหรือผู้ป่วยที่ต้องฟื้นฟูสภาพ เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 68–69 หมู่ 8 ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ บนพื้นที่กว่า 300 ไร่ ที่เรียกว่า บ้านเกาะกลาง

**ประวัติ**
เมื่อ พ.ศ. 2451 นายแพทย์เจมส์ แมคเคน ได้ทูลขอพื้นที่บ้านเกาะกลางซึ่งเดิมเป็นพื้นที่เลี้ยงช้าง จากเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าเมืองเชียงใหม่ สร้างนิคมผู้ป่วยโรคเรื้อน จนถึง พ.ศ. 2473 พื้นที่เกาะกลางได้รับการพัฒนาเรื่อยมา จนกลายมาเป็นสถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน สถานพยาบาลโรคเรื้อนแห่งแรกในประเทศไทย และมีผู้ป่วยโรคเรื้อนอาศัยอยู่ที่นี่กว่าพันคน ศูนย์แห่งนี้ได้พัฒนาจนกลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ครัวเรือน 5 หมู่บ้าน โรงเรียน 2 โรง บ้านพักรับรอง คลินิก โรงพยาบาล ศูนย์ฝึกอาชีพ และคริสตจักร
สถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน เปิดดำเนินการมาจนถึง พ.ศ. 2525 ก็ถึงการเปลี่ยนแปลงเป็นสถาบันแมคเคนเพื่อการฟื้นฟูสภาพในเวลาต่อมา
ต่อมาได้ทำการจดทะเบียนกับกระทรวงสาธารณสุข เปลี่ยน โรงพยาบาลแมคเคน เดิม เป็น โรงพยาบาลผู้สูงอายุแมคเคน รองรับผู้สูงอายุ กลุ่มป่วยเรื้อรัง กลุ่มติดเตียง และกลุ่มผู้ป่วยระยะประคับประคอง ปัจจุบันและได้เปลี่ยนชื่อเป็น สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน (McKean Senior Center) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โรงพยาบาลในอำเภอเมืองเชียงใหม่
หมวดหมู่:โรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนตาบาร์บารา

แซนตาบาร์บารา
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนตาบาร์บารา
แม่แบบ:ตารางคะแนนไทยลีก 3 ฤดูกาล 2565–66

กรุณาอ่านก่อนแก้ไข: อย่าลืมระบุวันที่อัปเดตข้อมูล (update)หลังแก้ไข: บางครั้งหน้าที่มีแม่แบบนี้อาจจะยังไม่อัปเดตในทันทีหลังบันทึก อาจจะต้องล้างแคชก่อนจึงจะเห็นการเปลี่ยนแปลง
ชปล.ล่าง
โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด

โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด (Vansantvoord Hospital) เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดเล็ก มีจำนวนเตียง 29 เตียง เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 129 ถนนเจริญประเทศ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ริมแม่น้ำวัง
มีบันทึกไว้ว่าโรงพยาบาลเริ่มดำเนินการ เมื่อ พ.ศ. 2428 จากเงินพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนายแพทย์ซามูเอล พีเพิลส์ เป็นผู้อำนวยการคนแรก ใช้ชื่อว่า โรงพยาบาลอเมริกันมิชชั่น มีการเปลี่ยนชื่อโรงพยาบาลหลายครั้งเช่น โรงพยาบาลสนาม โรงพยาบาลประจำถิ่น โรงพยาบาลวิชิตสงคราม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
พ.ศ. 2493 สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ดเป็นการส่วนพระองค์ พ.ศ. 2507 สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ ได้เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ด

**บริการ**
 ศูนย์ไตเทียม- ตรวจโรคทั่วไป- ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพโรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด- กายภาพบำบัด- ศาสนกิจ- ศูนย์สุขภาพความงามและการชะลอวัย 

**อ้างอิง**
แวนแซนต์วูร์ด
หมวดหมู่:โรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย
โรงพยาบาลสิชล

โรงพยาบาลสิชล เป็นโรงพยาบาลทั่วไป ขนาด 300 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 189 หมู่ที่ 5 ถนนศุภโยคพัฒนา ตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช
โรงพยาบาลสิชลพัฒนามาจาก สุขศาลา ซึ่งก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2507 พัฒนาเป็นสถานีอนามัยชั้น 2 และ ยกฐานะเป็นสถานีอนามัยชั้น 1 และมีแพทย์ประจำตั้งแต่ พ.ศ. 2513 จนเมื่อ พ.ศ. 2521 ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลอำเภอสิชล ขนาด 10 เตียง ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2526 ได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 60 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2536 และได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 120 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2541 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2565 สร้างอาคารแห่งใหม่ 1 หลังสำหรับการผ่าตัด มีจำนวน 6 ชั้น ประกอบด้วยห้องผ่าตัดระดับมาตรฐาน 6 ห้อง (รวมเป็น 13 ห้อง) และห้องสวนหัวใจและเอ็กซ์เรย์หลอดเลือดอีก 1 ห้อง
โรงพยาบาลให้บริการให้หลายกลุ่มโรค เช่น จักษุ ทันตกรรม รังสีวินิจฉัย เวชกรรมฟื้นฟู ไตเทียม แพทย์แผนไทยและแพทย์ทางเลือก

**อ้างอิง**
สิชล
สิชล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอสิชล
แม่แบบ:สฟญ/doc

ใช้สำหรับชื่อสโมสรฟุตบอลหญิงในประเทศไทย หรือสโมสรฟุตบอลอื่น ๆ ที่มีคำนำหน้าชื่อสโมสรในบทความ โดยมีวากยสัมพันธ์ดังนี้
หมวดหมู่:ดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในประเทศไทย

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย
ไทย
ไทย
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในประเทศไทย
หมวดหมู่:บทความเพลงที่ไม่มีผู้ประพันธ์เพลง

หมวดหมู่นี้สำหรับบทความเกี่ยวกับเพลงที่ในบทความไม่ระบุผู้ประพันธ์เพลง เนื่องจากยังไม่มีการค้นคว้าและบันทึกไว้ในบทความที่เกี่ยวข้อง หรือไม่พบอยู่ในแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ หากไม่เคยทราบผู้ที่ประพันธ์เพลงมาก่อน (เช่น ผลงานในประวัติศาสตร์) โปรดใช้ :หมวดหมู่:ไม่ทราบผู้ประพันธ์เพลง
หมวดหมู่:ผลงานที่ไม่ทราบผู้ประพันธ์
เขตของประเทศเบลเยียม

เขต (ดัตช์และarrondissement) เป็นหน่วยย่อยของจังหวัดในประเทศเบลเยียม เขตยังสามารถจำแนกได้เป็นสามประเภทได้แก่เขตบริหาร เขตตุลาการ และเขตเลือกตั้ง ซึ่งอาจจะมีเขตแดนเหมือนหรือต่างกันก็ได้
ประเทศเบลเยียมมีลักษณะเป็นสหพันธรัฐประกอบด้วยสามแคว้น สองในสามแคว้นได้แก่แคว้นเฟลมิชและแคว้นวอลลูนจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นแคว้นละห้าจังหวัด ในขณะที่แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ไม่มีสถานะจังหวัดและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดใด

**เขตบริหาร**
เขตบริหารในประเทศเบลเยียม
เขตบริหารเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สามระหว่างจังหวัดและเทศบาลซึ่งมีทั้งหมด 43 เขต

**เขตตุลาการ**
เขตตุลาการในประเทศเบลเยียม
ในปัจจุบันประเทศเบลเยียมมีเขตตุลาการ 12 เขต ได้แก่- เขตตุลาการลีแยฌ รับผิดชอบพื้นที่จังหวัดลีแยฌที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส- เขตตุลาการอ็อยเพิน รับผิดชอบพื้นที่จังหวัดลีแยฌที่ใช้ภาษาเยอรมัน- เขตตุลาการบรัสเซลส์ รับผิดชอบพื้นที่แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์และเขตฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอในจังหวัดเฟลมิชบราบันต์- เขตตุลาการเลอเฟิน รับผิดชอบพื้นที่เขตเลอเฟินในจังหวัดเฟลมิชบราบันต์- เขตตุลาการอื่น ๆ อีก 8 เขตซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบเช่นเดียวกับเขตจังหวัด
ในอดีตประเทศเบลเยียมเคยมีเขตตุลาการ 27 เขต แต่หลังจากการปฏิรูปเขตตุลาการซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 เขตตุลาการดังกล่าวได้ลดฐานะลงเป็นแขวงตุลาการขึ้นกับเขตตุลาการ 12 เขตในปัจจุบัน

**เขตเลือกตั้ง**

**ดูเพิ่ม**
 เขตการปกครองของประเทศเบลเยียม

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศเบลเยียม
เบลเยียม
อำเภอของประเทศลักเซมเบิร์ก

อำเภอ (ลักเซมเบิร์กและKanton; canton) เป็นหน่วยการบริหารระดับแรกของราชรัฐลักเซมเบิร์กหลังจากที่เขต (ลักเซมเบิร์กและDistrikt; district) ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 2015 อำเภอยังแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเทศบาลจำนวน 102 แห่ง

**รายชื่อ**
แผนที่รัฐกิจแสดงเขตอำเภอต่าง ๆ ของประเทศลักเซมเบิร์ก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศลักเซมเบิร์ก
จุลยุทธการวงศ์

จุลยุทธการวงศ์ ผูก 2 พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา เป็นคัมภีร์ภาษามคธว่าด้วยพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา เหตุที่เรียกว่าผูก 2 เพราะเดิมมีจำนวน 2 ผูก แต่ต้นฉบับที่เหลือมีอยู่ผูกเดียวคือผูกที่ 2 เชื่อว่าผู้แต่งคือ สมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แปลเป็นภาษาไทยโดยพระญาณวิจิตร (สิทธิ โลจนานนท์) เมื่อ พ.ศ. 2462 พิมพ์ครั้งแรกในหนังสืองานพระราชทานเพลิงศพนายพลโท พระยาพหลโยธิน รามินทรภักดี (นพ พหลโยธิน) ปีวอก พ.ศ. 2463
การค้นพบต้นฉบับ เมื่อ พ.ศ. 2460 ที่วัดพระเชตุพน พบหนังสือพลัดติดตู้ตามกุฏิ พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) ได้เข้าไปตรวจดูว่ามีหนังสือใดที่แปลกแตกต่างจากหอพระสมุดบ้าง ในครั้งนี้ได้พบมหายุทธการวงส์มีจำนวน 4 ผูก รวมถึงได้พบจุลยุทธการวงศ์จำนวน 1 ผูก
เนื้อหาเกี่ยวกับราชตระกูลพระเจ้าอู่ทอง เช่นเรื่องเมืองไตรตรึงษ์ เมืองเทพนคร เรื่องท้าวแสนปม และพระราชกรณียกิจการเมืองของกษัตริย์แต่ละพระองค์อย่างสังเขปจนถึงสมัยของสมเด็จพระอินทราชา (พ.ศ. 1999)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา
พอลิเอสเทอร์

หมู่เอสเทอร์ (สีน้ำเงิน)  ซึ่งกำหนดพอลิเอสเทอร์
พอลิเอสเทอร์ หรือ โพลีเอสเตอร์ (polyester) เป็นกลุ่มพอลิเมอร์ที่มีหมู่ฟังก์ชันเอสเทอร์ในทุกหน่วยซ้ำของโซ่หลัก โดยทั่วไปพอลิเอสเทอร์มักหมายถึงพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลตเมื่อใช้กล่าวถึงวัสดุเฉพาะ พอลิเอสเทอร์รวมถึงสารที่พบในธรรมชาติอย่างพืชและแมลง และสารสังเคราะห์อย่างพอลิบิวทิเรต พอลิเอสเทอร์ธรรมชาติและสังเคราะห์ส่วนน้อยสามารถย่อยสลายทางชีวภาพ แต่พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ส่วนใหญ่ไม่สามารถย่อยสลายทางชีวภาพ พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ใช้อย่างกว้างขวางในเครื่องแต่งกาย เฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์รถยนต์
บางครั้งมีการผสมเส้นใยพอลิเมอร์ร่วมกับเส้นใยธรรมชาติเพื่อให้ได้ผ้าที่มีคุณสมบัติที่หลากหลาย ผ้าฝ้ายผสมพอลิเอสเทอร์มีความแข็งแรง ทนการฉีกขาด รอยย่นและลดการหดตัว เส้นใยสังเคราะห์จากพอลิเอสเทอร์มีความทนน้ำ ลมและสภาพแวดล้อมสูงเมื่อเทียบกับเส้นใยจากพืช แต่ทนไฟน้อยกว่าและหลอมละลายเมื่อติดไฟ
พอลิเอสเทอร์ผลึกเหลวเป็นหนึ่งในพอลิเมอร์ผลึกเหลวแรกที่ใช้ในอุตสาหกรรม มีคุณสมบัติเชิงกลและทนความร้อน ซึ่งคุณสมบัตินี้ใช้ในการเคลือบป้องกันการเสียดสีในเครื่องยนต์ไอพ่น

**ความเป็นมา**
ในปี ค.ศ. 1926 บริษัทดูปองท์เริ่มการวิจัยสารโมเลกุลขนาดใหญ่และเส้นใยสังเคราะห์ การวิจัยช่วงแรกนำโดยวอลเลซ แคโรเธอส์นำไปสู่การค้นพบไนลอนซึ่งเป็นเส้นใยสังเคราะห์ชนิดแรก แต่การวิจัยยังไม่สมบูรณ์และแคโรเธอส์ไม่ได้ศึกษาพอลิเอสเทอร์จากเอทิลีนไกลคอลกับกรดเทเรฟทาลิก งานของแคโรเธอส์ได้รับการต่อยอดโดยจอห์น เรกซ์ วินฟิลด์และเจมส์ เทนแนนต์ ดิกสัน นักวิทยาศาสตร์ชาวบริติชผู้จดสิทธิบัตรพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลต (PET) ในปี ค.ศ. 1941

**ชนิดของพอลิเอสเทอร์**
พอลิเอสเทอร์เป็นหนึ่งในชั้นพอลิเมอร์ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ ในปี ค.ศ. 2000 มีการผลิตพอลิเอสเทอร์ประมาณ 30 ล้านตันทั่วโลก พอลิเอสเทอร์มีความหลากหลายในด้านคุณสมบัติเนื่องจากหมู่ R ในโครงสร้าง

**พอลิเอสเทอร์ธรรมชาติ**
พอลิเอสเทอร์ที่พบในธรรมชาติ ได้แก่ คิวทินซึ่งเป็นผิวเคลือบชั้นนอกสุดของใบพืช คิวทินประกอบด้วยกรดโอเมกาไฮดรอกซีและอนุพันธ์ที่เชื่อมด้วยพันธะเอสเทอร์ นอกจากนี้ผึ้งสามารถผลิตพอลิเอสเทอร์ โดยผึ้งสกุล Colletes จะหลั่งสารพอลิเอสเทอร์คล้ายกระดาษเซลโลเฟนเพื่อใช้เลี้ยงดูตัวอ่อนในรัง บางครั้งผึ้งสกุลนี้รู้จักในชื่อ ผึ้งพอลิเอสเทอร์

**พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์**
พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ประกอบด้วย- พอลิเอสเทอร์อะลิฟาติกเส้นตรงมวลโมเลกุลสูง (Mn >10,000) เป็นพอลิเมอร์กึ่งผลึก มีจุดหลอมเหลวต่ำ (40–80 °ซ) และคุณสมบัติเชิงกลต่ำ พอลิเอสเทอร์กลุ่มนี้สามารถย่อยสลายจึงเหมาะสำหรับสิ่งของที่อาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม เช่น บรรจุภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์ใช้แล้วทิ้ง และวัสดุคลุมดิน- พอลิเอสเทอร์อะลิฟาติกเส้นตรงมวลโมเลกุลต่ำ (Mn < 10,000) เป็นพอลิเอสเทอร์ประเภท hydroxy-terminated ใช้ในการผลิตโพลียูรีเทน- พอลิเอสเทอร์แบบ hyperbranched มีความหนืดต่ำและละลายได้ดี ใช้เป็นตัวดัดแปลงทางวิทยากระแส (rheology modifiers) ในเทอร์โมพลาสติก และตัวเชื่อมโยงข้ามในการเคลือบ- พอลิเอสเทอร์อะลิฟาติก‐อะโรมาติก เป็นพอลิเอสเทอร์กึ่งผลึกที่มีจุดหลอมเหลวสูง (160–280 °ซ) ใช้ทำเทอร์โมพลาสติก เส้นใยและฟิล์มเชิงวิศวกรรม- พอลิเอสเทอร์ร่วมอะโรมาติกเส้นตรงทั้งหมด (wholly aromatic linear copolyesters) ใช้ในงานสมรรถนะสูงเนื่องจากมีคุณสมบัติเชิงกลสูงและทนความร้อน- พอลิเอสเทอร์ไม่อิ่มตัว เป็นพอลิเอสเทอร์ที่ผลิตจากแอลกอฮอล์อเนกประสงค์กับกรดไดเบสิก พอลิเอสเทอร์กลุ่มนี้ใช้เป็นวัสดุผสม วัสดุหล่อและสารเคลือบ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พลาสติก
หมวดหมู่:เรซินสังเคราะห์
หมวดหมู่:วัสดุบรรจุภัณฑ์
เงารักลวงใจ

เงารักลวงใจ เป็นละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2553 ที่สร้างจากบทประพันธ์ของพรดี ซึ่งเป็นนามปากกาของณัฐิยา ศิรกรวิไล นักเขียนบทละครโทรทัศน์ชื่อดัง บทละครโทรทัศน์โดย จิรัฏฐ์ นิรดา ดำเนินการผลิตโดยบริษัท เมคเกอร์วาย กรุ๊ป จำกัด โดย ยศสินี ณ นคร จากการกำกับของกฤษณ์ ศุกระมงคล นำแสดงโดยปริญ สุภารัตน์, ณัฐวรา วงศ์วาสนา, ณเดชน์ คูกิมิยะ และสุมณทิพย์ เหลืองอุทัย ออกอากาศทางช่อง 3 ทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันศุกร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2553 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
ต่อมาในเดือนตุลาคม​ พ.ศ. 2565 ทางช่อง 3​ ได้นำละครเรื่อง เงารักลวงใจ มารีเมคใหม่พร้อมฟิตติ้งและเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "กลเกมรัก" (Tricky in love) เขียนบทโทรทัศน์โดย “ภัทรวลัย วงษ์สินธุ์วิเสส”ดำเนินการผลิตโดย​ บริษัท ฟูจิแมน จำกัด โดย พิฐชญาณ์ เดชอินทรนารักษ์จากการกำกับของ ศุทธสิทธิ์ เดชอินทรนารักษ์​ นำแสดงโดย ภาณุวัฒน์ เปรมมณีนันท์, รัญชน์รวี เอื้อกูลวราวัตร,​ กิตติภณ ทิพยทยารัตน์ และเดนิส เจลีลชา คัปปุน ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2566  

**นักแสดง**

**รางวัลและการเข้าชิง**

**เงารักลวงใจ**

**กลเกมรัก**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์วาย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010