Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ตำหรับสายเยาวภา

ตำหรับสายเยาวภา เป็นตำราอาหารที่เป็นการรวบรวมตํารับอาหารส่วนพระองค์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสายปัญญาสมาคม เพื่อเป็นหนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท
พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์และหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ มีความประสงค์ที่จะจัดพิมพ์หนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท จึงได้ชักชวนพระประยูรญาติและข้าหลวงในพระองค์ เลือกเฟ้นเขียนตำราปรุงอาหาร โดยมีหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ เป็นผู้รวบรวม และหม่อมหลวงติ๋ว ชลมารคพิจารณ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ ช่วยหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ คัดแยกหมวดหมู่กับข้าว และช่วยเขียนคำอธิบายวิธีการฝีมือในการจัดปรุงอาหาร หม่อมราชวงศ์ดัน สนิทวงศ์ ช่วยเขียนคำอธิบายคุณสมบัติของวัตถุที่ประกอบอาหารทางเทคนิคโดยละเอียด
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร พระอนุชา ได้ประทานลิขสิทธิ์ของตำราเล่มนี้แก่หม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ อาจารย์ใหญ่คนแรกของโรงเรียนสายปัญญา และเป็นธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ ภายหลังมีการตีพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2482, พ.ศ. 2494 จนถึง พ.ศ. 2514
เนื้อหาอาจแบ่งได้กว้าง ๆ เป็น 2 กลุ่ม คือ ตํารับอาหารของพระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารฝรั่งและอาหารจีน แต่ทรงดัดแปลงให้เป็นไทย เช่น ซูปผักโหมหรือซุปผักโขม ซุปสาคู และแกงจืดจากผลไม้ไทย เป็นต้น อีกกลุ่มเนื้อหา คือ ตํารับอาหารในสายราชสกุลสนิทวงศ์และผู้ใกล้ชิด สูตรอาหารเช่น อาหารฝรั่งที่มักมีวิธีการทำไม่ซับซ้อน และอาหารไทยบางตำรับที่ลดความซับซ้อนลง มีหลายตํารับที่คิดค้นหรือดัดแปลงขึ้นใหม่ รวมทั้งตั้งชื่อใหม่ด้วย เช่น "แกงตูมี้" และ "ไข่ฟูใจน้อย" เป็นต้น ตํารับในส่วนที่เป็นของสมาชิกในราชสกุลสนิทวงศ์นั้น มีทั้งที่เป็นตํารับของเจ้านายและราชสกุลฝ่ายชาย เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในขณะที่ตํารับอาหารส่วนใหญ่เป็นตํารับที่ตกทอดมายังสายของสะใภ้ในราชสกุล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วรรณกรรมไทย
หมวดหมู่:อาหารไทย
หมวดหมู่:ตำราอาหาร
งารี

จังหวัดงารี (t=མངའ་རིས་ས་ཁུལ།) หรือ จังหวัดอาหลี่ (阿里地区) เป็นเขตการปกครองแห่งหนึ่งของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ตอนเหนือของที่ราบสูงทิเบต เป็นพื้นที่หนึ่งของโลกที่มีประชากรเบาบางที่สุด มีพื้นที่ 337,174.95 ตร.กม. 

**ภูมิศาสตร์**
มีพรมแดนติดกับประเทศเนปาลและกัศมีร์ของอินเดีย โดยมีแนวพรมแดนยาว 1,170 กิโลเมตร พื้นดินระดับความสูงเฉลี่ยราว ๆ 4500 เมตร รู้จักกันในนาม "หลังคาของโลก" เทือกเขาหิมาลัย เทือกเขาการาโกรัม และ เทือกเขาคุนหลุน นั้นได้มาบรรจบกันที่นี่แม่น้ำต่างๆในอินเดียหลายแห่งที่สำคัญเช่น แม่น้ำคงคา รวมถึงแม่น้ำยาร์ลุงจังโปภายในประเทศจีนล้วนมีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ พื้นที่ผืนน้ำ 12,418 ตารางกิโลเมตร ความยาวแม่น้ำรวม 9,089 กิโลเมตร จึงอุดมไปด้วยทรัพยากรน้ำ
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
คิโซซากิ

คิโซซากิ (Kisosaki-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคูวานะ จังหวัดมิเอะ มีขนาดเนื้อที่ทั้งหมด sqmi 01 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,134 คน 2,518 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร

**ภูมิศาสตร์**
ภาพถ่ายทางอากาศเมืองคิโซซากิ
คิโซซากิตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดมิเอะ ติดกับอาณาเขตของจังหวัดไอจิ เมืองนี้ตั้งอยู่บนเกาะที่เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสามสายคิโซะ ที่ไหลออกมายังอ่าวอิเซะ

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดมิเอะ
** คูวานะ- จังหวัดไอจิ
** ยาโตมิ

**ภูมิอากาศ**
คิโซซากิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) ซึ่งมีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายและมีหิมะตกเบาบางไม่จนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคิโซซากิอยู่ที่ 14.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1656 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของคิโซซากิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1980

**ประวัติศาสตร์**
หมู่บ้านคิโซซากิก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในปี 1989

**การเมืองการปกครอง**
คิโซซากิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 8 คน เมืองคิโซซากิประกอบกับนครคูวานะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะ 4 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะที่ 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

**เศรษฐกิจ**
เศรษฐกิจในท้องถิ่นที่เด่น ๆ คือ การปลูกมะเขือเทศ และอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร

**การศึกษา**
คิโซซากิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง 2 แห่ง ดังรายชื่อด้านล่าง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย- โรงเรียนประถมคิโซซากิ (木曽岬町立木曽岬小学校)- โรงเรียนมัธยมต้นคิโซซากิ (木曽岬町立木曽岬中学校)

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
คิโซซากิไม่มีรถไฟให้บริการ แต่สามารถเดินทางโดยใช้สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ ยาโตมิ หรือ คินเต็ตสึ-ยาโตมิ ในนครยาโตมิที่อยู่ใกล้เคียง

**ทางหลวง**
 24x24px ทางด่วงอิเซวังงัง- 23

**สถานที่ท่องเที่ยว**
 水郷県立自然公園 (水郷県立自然公園)- 木曽三川 (木曽三川)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการเมืองคิโซซากิ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดมิเอะ
ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2022

ไฟล์:Max_Verstappen_2017_Malaysia_3.jpg|thumb| มักซ์ แฟร์สตัปเปิน เป็นแชมป์ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2022
การแข่งขัน เอฟไอเอ ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2022 (2022 FIA Formula One World Championship) เป็นการแข่งขันรถฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลกครั้งที่ 73 เป็นการแข่งขันชิงแชมป์โลกที่รับรองโดย สหพันธ์รถยนต์ระหว่างประเทศ (เอฟไอเอ) ซึ่งเป็นหน่วยงานกำกับดูแลการแข่งขันรถยนต์ระดับนานาชาติ ในฐานะการแข่งขันระดับสูงสุดของการแข่งรถประเภทล้อเปิด (open-wheel racing cars) โดยการแข่งขันชิงแชมป์โลกจะมีกำหนดการเข้าร่วมการแข่งขันหรือกรังด์ปรีซ์ที่จัดขึ้นทั่วโลก นักขับและทีมผู้ผลิตจะแข่งขันกันเพื่อชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศประเภทนักขับ และผู้ชนะเลิศประเภททีมผู้ผลิตตามลำดับ ในปีนี้จะมีการแข่งขัน 23 กรังด์ปรีซ์ ซึ่งจะจัดขึ้นทั่วโลก และมีกำหนดจะสิ้นสุดเร็วกว่าในปีอื่น ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้การแข่งขันทับซ้อนกับฟุตบอลโลก  นักขับและทีมผู้ผลิตจะแข่งขันกันเพื่อชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศประเภทนักขับ และผู้ชนะเลิศประเภททีมผู้ผลิตตามลำดับ
การแข่งขันชิงแชมป์โลกในปี 2022 จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในกฎระเบียบทางเทคนิคของกีฬา การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายที่จะนำมาใช้ในปี 2021 แต่ถูกเลื่อนออกไปจนถึงปี 2022 เนื่องจากการระบาดของโควิด-19
มักซ์ แฟร์สตัปเปิน นักแข่งของ เร็ดบุลเรซซิง เป็นผู้ชนะเลิศประเภทนักขับในฤดูกาลก่อนหน้า ในขณะที่ เมอร์เซเดส เป็นผู้ชนะเลิศประเภททีมผู้ผลิตในฤดูกาลก่อนหน้า

**ผู้เข้าแข่งขัน**
ทีมและนักขับต่อไปนี้อยู่ภายใต้สัญญาที่จะเข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 2022 โดยทุกทีมจะใช้ยางรถของปีเรลลี  แต่ละทีมจะต้องมีนักขับอย่างน้อยสองคนสำหรับรถสองคัน

**ปฏิทินการแข่งขัน**
การแข่งขันในปี 2022 ประกอบไปด้วยการแข่งขัน 23 รายการ 

**ผลการแข่งขันและตารางคะแนน**

**กรังด์ปรีซ์**

**ระบบคะแนน**
คะแนนจะมอบให้กับนักขับ 10 อันดับแรกและนักขับที่ทำรอบเร็วที่สุด ซึ่งนักขับที่ทำรอบที่เร็วที่สุดจะต้องอยู่ใน 10 อันดับแรกเพื่อรับคะแนน และคะแนนรอบสปรินต์จะมอบให้กับนักขับ 8 อันดับแรก ในกรณีที่คะแนนเสมอกันระบบนับถอยหลังจะถูกใช้โดยที่นักขับที่มีผลการแข่งขันดีที่สุดจะได้รับการจัดอันดับสูงกว่า หากผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเหมือนกันจะตัดสินโดยผลลัพธ์ถัดไปที่ดีที่สุด คะแนนจะมอบให้สำหรับทุกการแข่งขันโดยใช้ระบบต่อไปนี้:

**ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทนักขับ**
หมายเหตุ:-  – นักขับที่ไม่จบการแข่งขัน แต่ถูกจัดอันดับเพราะแข่งขันมากกว่า 90% ของระยะทางการแข่งขัน

**ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทผู้ผลิต**
หมายเหตุ:-  – นักขับที่ไม่จบการแข่งขัน แต่ถูกจัดอันดับเพราะแข่งขันมากกว่า 90% ของระยะทางการแข่งขัน

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ฤดูกาลการฟอร์มูลาวัน
อำเภอคูวานะ

ที่ตั้งของอำเภอคูวานะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดมิเอะ
อำเภอคูวานะ (Kuwana-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
ประมาณการจำนวนประชากรปี ค.ศ. 2003 (ก่อนการควบรวมเทศบาลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004) อำเภอคูวานะมีประชากรประมาณ 7,091 คน และมีความหนาแน่น 451 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 15.72 ตารางกิโลเมตร

**เมือง**
 คิโซซากิ

**การควบรวมเทศบาล**
 วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2004 เมืองนางาชิมะ และเมืองทาโด ได้ถูกผนวกเข้ากับนครคูวานะ

**อ้างอิง**
คูวานะ
ชัมโต

ชัมโต ( t=ཆབ་མདོ་གྲོང་ཁྱེར།) หรือชางตู (昌都) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในเขตคัมของทิเบตในอดีต
ชัมโตตั้งอยู่ในภาคตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์มีความสำคัญมาก เพราะเป็นต้นน้ำของแม่น้ำหลานชางหรือแม่น้ำโขงในภาษาไทย เป็นประตูตะวันออกสู่เขตปกครองตนเองทิเบต แลมีแม่น้ำอีกสามสายอยู่ในพื้นที่ ได้แก่ แม่น้ำอ๋างชวี (昂曲, áng qū) แม่น้ำจ๋าชวี (扎曲, zhá qū) แม่น้ำเซ่อชวี (色曲, sè qū) ชื่อชัมโตในภาษาทิเบตนั้นหมายถึง "จุดที่น้ำมาบรรจบกัน"

**ภูมิศาสตร์**

**ขอบเขตที่ตั้ง**
ชัมโตตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 93°6′-99°2′ ตะวันออกและละติจูด 28°5′-32°6′ เหนือ ทางตะวันออกจรดมณฑลเสฉวน ทางเหนือจรดมณฑลชิงไห่ พื้นที่ทั้งหมด 110,000 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 8.9% ของพื้นที่ทั้งหมดของเขตปกครองตนเองทิเบต
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
หมวดหมู่:อำเภอในจังหวัดมิเอะ

อำเภอในจังหวัดมิเอะ ในภูมิภาคคันไซของประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดมิเอะ
มิเอะ
อิโนะ

อิโนะ (Ino-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออางาวะ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีชื่อเสียงด้านการผลิตกระดาษญี่ปุ่น หรือ วาชิ (washi)
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2004 หมู่บ้านโกโฮกุ จากอำเภออางาวะ และหมู่บ้านฮงงาวะ จากอำเภอโทซะ ถูกควบรวมกลายเป็นเมืองอิโนะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่เพิ่มขึ้นถึงเกือบห้าเท่า
เมืองอิโนะมีพื้นที่ทั้งหมด 470.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 เมษายน 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 22,155 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 47 คนต่อตารางกิโลเมตร

**ดูเพิ่ม**
 いの町紙の博物館 (いの町紙の博物館)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Ino, Kōchi-  เว็บไซต์ทางการเมืองอิโนะ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโคจิ
อวีจัง

อวีจัง (t=དབུས་གཙང) หรือ เว่ย์จ้าง (衛藏) เป็นหนึ่งในเขตทิเบตดั้งเดิมส่วนหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันนี้คือพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตปกครองตนเองทิเบต
อวีจังตั้งอยู่ในภาคกลางและตะวันตกของภูมิภาคทิเบต ซึ่งรวมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโปทางตะวันตกจรดเขาไกรลาส ทางเหนือจรดชังทัง และทางใต้จรดเทือกเขาหิมาลัย บางครั้งพื้นที่ชังทังและงารีก็รวมอยู่ในเขตอวีจังด้วย

**ประวัติศาสตร์**
อวีจังเป็นชื่อเรียกรวมของสองภูมิภาคคือ "อวี" (དབུས) และ "จัง" (གཙང) โดยเขต "อวี" นั้นเดิมในภาษาจีนยังเรียกว่า "เฉียนจ้าง" (前藏) ตั้งอยู่แถวเมืองลาซา เมืองซานหนาน และส่วนตะวันตกของเมืองญิงจี ส่วนเขต "จัง" นั้นในภาษาจีนยังเรียกว่า "โฮ่วจ้าง" (后藏) ตั้งอยู่บริเวณเมืองซีกาเจ (ยกเว้นบางส่วนทางตอนเหนือ) ทั้งเฉียงจ้างและโฮ่วจ้างนี้เป็นเขตที่แบ่งในสมัยราชวงศ์ชิง ชาวทิเบตไม่ได้เรียกแบบนี้ไปด้วย
ในยุคแรกสุด "อวี" และ "จัง" ถูกปกครองโดยพุทธศาสนาทิเบตสองนิกายคือนิกายเกลุกใน "อวี" และ นิกายสักยะ  ใน"จัง" สมัยราชวงศ์ชิงแถบนี้ถูกเรียกว่า "เว่ย์จ้าง" (衛藏) และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ซีจ้าง" (西藏) ระหว่างปี 1906 และ 1913 และในปี 1950 ปันเชนลามะจะขอทวงคืนพื้นที่บริเวณโฮ่วจ้าง แต่ถูกทางรัฐบาลจีนปฏิเสธ  266–267,277–286
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต

**อ้างอิง ==
ชานหนาน

นครชานหนาน (山南市) หรือ โลคา (t=ལྷོ་ཁ་གྲོང་ཁྱེར།) เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโป ทางทิศเหนือติดกับนครลาซ่า ทางทิศตะวันตกติดกับนครซีกาเจ ทางทิศตะวันออกติดกับนครญิงจี ทางทิศใต้ติดกับอินเดียและภูฏาน และยังมีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับทั้งสองประเทศนี้อยู่ด้วย

**ประวัติศาสตร์**
ตำนานของพื้นที่นี้เป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าพื้นที่ชานหนานนี้มีตำแหน่งที่แน่นอนในประวัติศาสตร์ของทิเบต ตามตำนานแล้วเผ่าพันธุ์มนุษย์ในแถบที่เต็มไปด้วยหิมะแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยการรวมตัวกันของลิงเทพและผู้หญิง 
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ได้ยุบเลิกจังหวัดชานหนานและอำเภอเนตง และก่อตั้งเมืองชานหนานเป็นนครระดับจังหวัด ส่วนเขตเนตงก็กลายเป็นเขตตัวเมืองของนครชานหนาน 

**ภูมิศาสตร์**
เมืองชานหนาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 79,700 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 1 ใน 15 ของพื้นที่ทั้งหมดในเขตปกครองตนเองทิเบต ส่วนหนึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่เทือกเขาหิมาลัย มีพรมแดนติดกับ อินเดียและภูฏาน โดยมีความยาวพรมแดน 630 กิโลเมตร  
หยางจั๋วยงชั่ว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล

วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล สามารถหมายถึง- พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 1 แห่งซาร์ดิเนีย (1759–1824) - กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย- พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งอิตาลี (1820–1878) - กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนียและอิตาลี- พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี (1869–1947) - กษัตริย์แห่งอิตาลี

**ดูเพิ่ม**
 พระราชาธิบดีวิกเตอร์ เอ็มมานูเอล- เจ้าชายวิกเตอร์ เอ็มมานูเอล เจ้าชายแห่งเนเปิลส์- อนุสาวรีย์วิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2- วิกเตอร์ (แก้ความกำกวม)- ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
หมวดหมู่:ชื่อภาษาตะวันตก
ซีกาเจ

ซีกาเจ (z=xigazê) หรือ รื่อคาเจ๋อ (p=Rìkāzé) เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่ 179,903 ตร.กม. สถานที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ในเขตซัมจุบเจ นครซีกาเจนั้นเป็นทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเมือง ศาสนา และวัฒนธรรม ของเขตโฮ่วจ้าง

**ประวัติศาสตร์**
เดิมทีซีกาเจมีชื่อเรียกว่า "ญังชู" (t=མྱང་ཆུ་) แม้ว่าจะมีผู้อยู่อาศัยตั้งแต่นานมาแล้ว แต่ก็ยังถือเป็นเขตที่ค่อนข้างรกร้าง

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
  Shigatse Annals

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 short=x
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
คามิโนกาวะ

คามิโนกาวะ (Kaminokawa-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคาวาจิ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด sqmi 01 มีประชากรประมาณ 31,243 คน 12,061 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 570 คนต่อตารางกิโลเมตร

**ภูมิศาสตร์**
นาข้าวในคามิโนกาวะ
คามิโนกาวะตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโทจิงิ อยู่ทางเหนือของมหานครโตเกียวห่างไปประมาณ 90 กิโลเมตร พื้นที่ของเมืองประกอบด้วยพื้นที่ราบและแม่น้ำ ไม่มีภูเขา และตั้งอยู่ในส่วนที่ยื่นขึ้นไปทางทิศเหนือของที่ราบคันโต มีแม่น้ำคินูงาวะไหลผ่านเมือง เมืองนี้มีอาณาเขตติดกับนครอุสึโนมิยะทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัด

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดโทจิงิ
** อุตสึโนมิยะ
** โมโอกะ
** ชิมตสึเกะ

**ภูมิอากาศ**
คามิโนกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (Köppen Cfa) มีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และะฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคามิโนกาวะอยู่ที่ 13.8 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,378 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.4 °C

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคามิโนกาวะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา

**ประวัติศาสตร์**
มีการก่อตั้งหมู่บ้านคามิโนกาวะ ฮงโงะ และทาโกะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2432 ซึ่งเป็นการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ ต่อมาวันที่ 26 ธันวาคม 1891 หมู่บ้านทาโกะได้เปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านเมจิ และยกฐานะหมู่บ้านคามิโนกาวะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1893 และในวันที่ 29 เมษายน 1955 เมืองคามิโนกาวะก็ได้ผนวกหมู่บ้านเมจิและฮงโงะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเมือง

**การเมืองการปกครอง**
คามิโนกาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน เมืองคามิโนกาวะกับนครอุตสึโนมิยะ ประกอบกับเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดโทจิงิจำนวน 13 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโทจิงิที่ 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

**เศรษฐกิจ**
เมืองคามิโนกาวะเป็นที่ตั้งของโรงงานนิสสันโทจิงิ และเป็นผู้ว่าจ้างรายใหญ่ในท้องถิ่น

**การศึกษา**
คามิโนกาวะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 7 แห่ง และโรงเรียมัธยมต้น 3 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทจิงิ

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
เมืองคามิโนกาวะไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ

**ทางหลวง**
 E4 – ออกจากทางด่วน E4 ที่ชุมทางต่างระดับโทจิงิ-สึงะ แล้วมาตามทางด่วน E50 และออกที่ทางแยกต่างระดับอุตสึโนมิยะ-คามิโนกาวะ- 4- 352

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโทจิงิ
ญิงจี

นครญิงจี (t=ཉིང་ཁྲི་གྲོང་ཁྱེར།) หรือ หลินจือ (林芝市) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งตอนตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองทิเบตในสาธารณรัฐประชาชนจีน
ทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้จรดลาซาและชานหนาน ทางตะวันออกและทิศเหนือจรดชัมโตและนักชู ทางตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดปกครองตนเองชนชาติทิเบต ตี๋ชิ่ง และจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง ในมณฑลยูนนาน และทางใต้ติดกับประเทศอินเดียและพม่า
ทางใต้มีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับอินเดีย โดยทางจีนถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ทิเบต

**ประวัติศาสตร์**
การเก็บเกี่ยวข้าวสาลีในญิงจี ค.ศ. 1962
"ญิงจี" (ཉིང་ཁྲི་) ในภาษาทิเบตหมายถึง "บัลลังก์แห่งดวงอาทิตย์" เมืองญิงจีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองทิเบต ในตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำพรหมบุตร ระหว่างละติจูด 26°52'-30°40' เหนือ และลองจิจูด 92°09'-98°47' ตะวันออก
พื้นที่มีความกว้าง 646.7 กิโลเมตรในแนวตะวันออกและตะวันตก กว้าง 353.2 กิโลเมตรในแนวเหนือใต้ มีเส้นแบ่งเขตยาว 1006.5 กิโลเมตร และมีพื้นที่รวม 117,000 ตารางกิโลเมตร แต่อยู่ในการควบคุมจริง ๆ แค่ 76,000 ตารางกิโลเมตร
ที่ทำการตั้งอยู่ในเขตปาอี๋ (巴宜) ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 3,000 เมตร และอยู่ห่างจากลาซา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองนี้ไปมากกว่า 400 กิโลเมตร

**ภูมิอากาศ**
เทือกเขาในโปโว
การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินจัดให้เมืองนี้อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบแห้งแล้งในฤดูหนาวอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Cwb)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Tibetinfor.com-  Nyingchi information and travel guides at Nyingchi.com
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ

จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย (1830–1916) - เป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี โครเอเชีย และ โบฮีเมีย
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ หรือ ฟรานซ์ โจเซฟ สามารถหมายถึง

**ชื่อจริงของบุคคล**
 เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (1726–1781)- เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (1906–1989)- ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ (ศิลปิน) (1914–1994)

**ชื่อต้นของบุคคล**
 ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน (1732–1809)- ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค (1912–2011)- ฟรันทซ์ โจเซฟ ชเตราสส์ (1915–1988)

**สถานที่**
 ฟรานซ์โจเซฟแลนด์

**ดูเพิ่ม**
 ฟรานซ์- วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
หมวดหมู่:ชื่อภาษาตะวันตก
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส

เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส (Order of Brilliant Jade, 采玉大勳章) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์พลเรือนของสาธารณรัฐจีน สำหรับมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐเท่านั้น ประธานาธิบดีจะมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่เป็นพันธมิตรระหว่างประเทศ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1933 ดาราประดับด้วยหยกฝังด้วยทองคำและไข่มุก ตรงกลางดวงดารามีดวงอาทิตย์ล้อมรอบด้วยท้องฟ้าสีครามอันเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ ก่อนหน้านี้ เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสแบ่งเป็นสองระดับ คือเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสนี้กับเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสที่มี 9 ชั้น

**ข้อโต้แย้งและข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่ออิสริยาภรณ์**
ชื่อในภาษาจีนของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ตั้งตามชื่อมารดาของอดีตประธานาธิบดีเจียง ไคเช็ก ซึ่งทำให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าเสนอต่อสภานิติบัญญัติแห่งไต้หวันให้เปลี่ยนชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ใหม่เป็น "เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งไต้หวัน" แต่ไม่ผ่านการพิจารณาเนื่องจากก๊กมินตั๋งคัดค้าน

**สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์**
 Belgium พระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม- Thailand พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร- Saudi Arabia สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด- Haiti ฌอเวอแนล มออีซ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐจีน
แม่น้ำหวงกัง

แม่น้ำหวงกัง หรือ แม่น้ำเฟิ่ง (p=Huánggāng Hé หรือ Fèng Jiāng)  ตั้งอยู่ในอำเภอเหราผิง เมืองเฉาโจว มณฑลกวางตุ้ง เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอนี้ และเป็นระบบลำน้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองในภูมิภาคเฉาช่าน (แต้ซัว) มีต้นกำเนิดจากที่ราบสูงต้าตง (大岽坪) เมืองช่างเหรา อำเภอเหราผิง และลำน้ำหลักไหลจากเหนือลงใต้ผ่าน 11 อำเภอและเมืองได้แก่ เหราผิง (饶平县上饶), เหราหยาง (饶洋)、ซินเฟิง (新丰)、ซานเหรา (三饶)、ทังซี (汤溪)、ฝูชาน (浮山)、ฝูปิน (浮滨)、จางซี (樟溪)、เกาถัง (高堂)、เหลียนเหรา (联饶) และหวงกัง (黄冈) ลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ฉือเหมี่ยนโถว (石黾头) หมู่บ้านปี้โจว (碧洲村) เมืองหวงกัง มีความยาวรวม 87.2 กิโลเมตร (54.2 ไมล์) และพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,621 ตารางกิโลเมตร (626 ตารางไมล์)

**ที่ราบลุ่มน้ำ **
ความยาวของแม่น้ำหวงกัง 87.2 กิโลเมตร ความลาดชันเฉลี่ยของพื้นแม่น้ำคือร้อยละ 1.44 และพื้นรับน้ำฝนของลุ่มน้ำประมาณ 1317 ตารางกิโลเมตร แต่ไม่มีขอบเขตที่แน่นอนสำหรับการแบ่งสันปันน้ำของแม่น้ำ ที่ต้นน้ำมีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ มีพื้นที่ลุ่มน้ำมีเนื้อที่ประมาณ 1,621 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเหราผิง เขตเฉาอัน ในกวางตุ้ง (เป็นเนื้อที่ประมาณ 1,588 ตารางกิโลเมตร) และบางส่วนเล็ก ๆ ของอำเภอเจ้าอาน ในจางโจว มณฑลฝูเจี้ยน

**แม่น้ำสาขา**
แควของแม่น้ำหวงกังประกอบด้วยแม่น้ำสาขาหลัก 8 สายและสาขาย่อยอีกกว่า 10 สาย แม่น้ำเดิมมีทางคดเคี้ยวและน้ำท่วมบ่อยมาก ต่อมาแม่น้ำถูกปรับให้ตรง ทำให้ลดปัญหาน้ำท่วมให้หมดไปได้ นอกจากนี้ยังมีคลองชลประทานและคลองผันต่าง ๆ ตามแนวชายฝั่งมากมาย

**สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ**
แต่เดิมปากแม่น้ำออกสู่ทะเล ก่อนปี ค.ศ. 1958 ปลายน้ำตอนล่างของมันถูกแบ่งออกเป็นหกแคว ได้แก่ ห้วยซี (西溪), ห้วยจูเกอ (猪哥溪), ห้วยหฺยวีฉู (渔橱溪), ห้วยต้าอ้าว (大澳溪), ห้วยตง (东溪) และห้วยตงน้อย (东溪仔) ซึ่งก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหวงกัง หลายหมู่บ้านและเมืองหวงกัง ตั้งขึ้นบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำนี้ ในปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากการถมทะเลของอำเภอเหราผิง และโครงการปรับปรุงแม่น้ำหวงกัง ลำน้ำกระแสหลักจึงเปลี่ยนไปที่ห้วยตงไหลออกสู่ทะเลเพียงสายเดียว แม้ยังมีห้วยที่เหลืออยู่แต่ไม่สามารถออกสู่ทะเลได้ จากการปรับขยานคลองชลประทาน ลำน้ำบางส่วนในเมืองไม่เหมาะสำหรับดื่มเนื่องจากมลพิษร้ายแรง

**อ่างเก็บน้ำ**
อ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำห้วยทัง (汤溪水库) ซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้งฝั่งตะวันออก หรือที่มักเรียกว่าทะเลสาบเหราผิงเหนือ (饶平北湖) อ่างเก็บน้ำอื่น ๆ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำเชิ่งลี่ อ่างเก็บน้ำหนิวเจี่ยวหลง และอ่างเก็บน้ำต้าถาน

**ดูเพิ่ม**
 ทะเลจีนใต้

**อ้างอิง**
หวงกัง
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์มณฑลกวางตุ้ง
นักชู

นักชู (t=ནག་ཆུ་གྲོང་ཁྱེར།) หรือ น่าชวี (p=Nàqū shì) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนเหนือของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน

**ที่ตั้ง**
นครนักชูตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิเบต ในเขตชนบทของที่ราบสูงทิเบต เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำแยงซี แม่น้ำนู่เจียง แม่น้ำลาซ่า แม่น้ำอี้ก้ง และแม่น้ำสายสำคัญอื่น ๆ มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ และมณฑลชิงไห่ ติดกับนครชัมโต ทางตะวันออก ส่วนทางใต้ติดกับนครลาซา นครญิงจี และนครซีกาเจ ส่วนทางตะวันตกติดกับจังหวัดงารี ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์อยู่ที่ประมาณลองจิจูด 83°55′–95°5′ ตะวันออกและละติจูด 29°55′–36°30′ เหนือ
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
ชาวทะเล

ไฟล์:Seevölker.jpg|thumb|upright=1.5|รูปนูนบนกำแพงทิศเหนือของวิหารเมดิเน็ตฮาบู แสดงภาพชาวทะเลบนเรือกำลังสู้รบกับชาวอียิปต์ในยุทธการที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ แม้จะมีการระบุฝ่ายตรงข้ามกับอียิปต์เพียงแค่ว่ามาจาก "ดินแดนทางเหนือ" แต่นักวิชาการพบความคล้ายคลึงของทรงผมและเครื่องประดับของฝ่ายนี้กับรูปนูนอื่น ๆ ที่มีการเรียกชื่อกลุ่มชน
ชาวทะเล หมายถึงกลุ่มคนเชื่อว่าเป็นสมาพันธรัฐชาวเรือที่โจมตีอียิปต์โบราณและภูมิภาคอื่น ๆ ในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกช่วงก่อนและระหว่างการล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์ (1200–900 ปีก่อนคริสตกาล) แนวคิดเกี่ยวกับชาวทะเลเกิดขึ้นสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นหนึ่งในหัวข้อสำคัญในประวัติศาสตร์อียิปต์ ดังที่วิลเฮ็ล์ม มัคส์ มึลเลอร์ นักบูรพคดีศึกษาชาวเยอรมัน–อเมริกันกล่าวในค.ศ. 1888 ว่าชาวทะเลเป็น "คำถามสำคัญที่สุดในทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของชนชาติคลาสสิก"ps=: "In Egyptian history, there is hardly any incident of so great an interest as the invasion of Egypt by the Mediterranean peoples, the facts of which are connected with the most important questions of ethnography and the primitive history of classic nations." ไม่มีการบันทึกถึงที่มาของชาวทะเลและมีการเสนอแหล่งกำเนิดไว้หลายแห่ง เช่น อานาโตเลียตะวันตก ทะเลอีเจียน หมู่เกาะทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและยุโรปใต้ แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีไม่ได้กล่าวถึงการอพยพ แต่คาดว่าชาวทะเลแล่นเรือไปรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและรุกรานอานาโตเลีย ซีเรีย ฟินิเชีย คานาอัน ไซปรัสและอียิปต์จนสิ้นยุคสัมฤทธิ์
แอมานุแอล เดอ รูเช นักอียิปต์วิทยาชาวฝรั่งเศสใช้คำว่า peuples de la mer (กลุ่มคนแห่งทะเล) เป็นครั้งแรกในค.ศ. 1855 เพื่อบรรยายถึงรูปนูนบนเสาที่สองของวิหารเมดิเน็ตฮาบูที่บันทึกปีที่ 8 ในรัชกาลฟาโรห์แรเมซีสที่ 3p=269Translation: "For a long time Kefa has been identified, with verisimilitude, with Caphthorim of the Bible, to whom Gesenius, along with most interpreters, assigns as a residence the islands of Crete or Cyprus. The people of Cyprus had certainly to take sides in this war; perhaps they were then the allies of Egypt. In any case, our entry does not detail the names of these people, from the islands of the Mediterranean. Champollion noted that T'akkari which he names Fekkaros; see appendix at the following entry and Schartana, were recognizable, in enemy ships, with unique hairstyles. In addition, in the crests of the conquered peoples, the Schartana and the Touirasch bear the designation of the peoples of the sea. It is therefore likely that they belong to these nations from islands or coasts of the archipelago. The Rabou are still recognizable among the prisoners." ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กัสตง มัสแปโร ผู้สืบทอดตำแหน่งเดอ รูเชที่กอแลเดอฟร็องส์ทำให้คำนี้เป็นที่นิยมและเชื่อมโยงเข้ากับทฤษฎีการอพยพ อย่างไรก็ตามนักวิชาการจำนวนหนึ่งตั้งคำถามถึงแนวคิดอพยพของมัสแปโรตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา
นักวิชาการสมัยใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถระบุตัวตนชาวทะเลและสมมติฐานเกี่ยวกับที่มาของชนกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา มีการเสนออย่างหลากหลายว่าชาวทะเลเป็นชนเผ่าอีเจียน ผู้รุกรานจากยุโรปกลาง ทหารแตกทัพที่ผันตัวเป็นโจรสลัดหรือผู้ลี้ภัย โดยโยงเข้ากับภัยธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวและภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มชนโบราณ
หมวดหมู่:อียิปต์โบราณ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ภูมิภาคเมดิเตอเรเนียน
แม่แบบ:Infobox film or theatre festival/doc

แม่แบบ Infobox film or theatre festival อาจใช้ในบทความเกี่ยวกับเทศกาลภาพยนตร์ (film festival) หรือเทศกาลละครเวที (theatre festival)

**การใช้งาน**

**ไมโครฟอร์แมต**

**หมวดหมู่ติดตาม**
 Pages using infobox film or theatre festival with unknown parameters

**ดูเพิ่ม**
 กล่องข้อมูล เหตุการณ์- กล่องข้อมูล เหตุการณ์ที่เกิดซ้ำ
คัตสึรางิ (จังหวัดวากายามะ)

คัตสึรางิ (Katsuragi-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออิโตะ จังหวัดวากายามะ ประเทศญี่ปุ่น 30 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 16,170 คน 7,137 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด sqmi เมืองนี้ตั้งชื่อตามเทือกเขาคัตสึรางิ

**ภูมิศาสตร์**
คัตสึรางิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดวากายามะ มีรูปร่างยาวและแคบตั้งแต่เหนือจรดใต้ มีแม่น้ำคิโนกาวะไหลจากตะวันออกไปตะวันตกในเขตเมืองคัตสึรางิเดิม และมีแม่น้ำคิชิไหลจากตะวันออกไปตะวันตกในพื้นที่ชินชิโระที่ปลายทางใต้สุดของเมืองคัตสึรางิเดิม นอกจากนี้ ยังมีแม่น้ำอาริตะที่ไหลผ่านพื้นที่ที่เดิมเป็นหมู่บ้านฮานาโซโนะอีกด้วย ภูมิประเทศของคัตสึรางิถูกประกบด้วยเทือกเขาคิอิและเทือกเขาอิซูมิ ก่อตัวเป็นแอ่งระหว่างกลาง

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดวากายามะ
** ฮาชิโมโตะ
** คิโนกาวะ
** คูโดยามะ
** โคยะ
** คิมิโนะ
** อาริดางาวะ- จังหวัดโอซากะ
** คาวาจินางาโนะ
** อิซูมิ
** คิชิวาดะ- จังหวัดนาระ
** โนเซงาวะ

**ภูมิอากาศ**
คัตสึรางิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) ลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคัตสึรางิอยู่ที่ 13.7 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,771 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.4 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.3 °C พื้นที่นี้อาจมีพายุไต้ฝุ่นในฤดูร้อน

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคัตสึรางิลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา

**ประวัติศาสตร์**
เมืองคัตสึรางิก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมเมืองอิโตะ เมืองเมียวจิ และหมู่บ้านมิโยชิ (ทั้งหมดขึ้นกับอำเภออิโตะ) เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1958 ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2005 หมู่บ้านฮานาโซโนะ ซึ่งขึ้นกับอำเภออิโตะ ได้ผนวกรวมเข้ากับเมืองคัตสึรางิ

**การเมืองการปกครอง**
ศาลาว่าการเมืองคัตสึรางิ
คัตสึรางิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน คัตสึรางิกับเทศบาลอื่น ๆ ในอำเภออิโตะ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดวากายามะจำนวน 1 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งวากายามะที่ 2 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

**เศรษฐกิจ**
คัตสึรางิเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในวากายามะ เศรษฐกิจในท้องถิ่นส่วนใหญ่จะเป็นเกษตรกรรม พืชสวน และการแปรรูปอาหาร

**การศึกษา**
คัตสึรางิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 5 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง เมืองนี้มีโรงเรียนมัธยมปลาย 2 แห่ง ซึ่งดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดวากายามะ

**การขนส่ง**

**รถไฟ**
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก – สายวากายามะ
** นากาอิบูริ – เมียวจิ – จังหวัดวากายามะ – คาเซดะ – นิชิ-คาเซดะ

**ทางหลวง**
 alt= ทางด่วนเคนาวะ- 24- 370- 371- 480

**สถานที่ท่องเที่ยว**
 ศาลเจ้านิอุตสึฮิเมะ - โบราณสถานแห่งชาติและมรดกโลก- โคยาซัง โชอิชิ-มิจิ - โบราณสถานแห่งชาติและมรดกโลก

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**
 ฮิโรฟูมิ ฮิราโนะ - นักการเมือง- เน็นจิ โคบายาชิ - นักแสดง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการเมืองคัตสึรางิ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดวากายามะ
วัดดอนชัย (จังหวัดชุมพร)

วัดดอนชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพ้อแดง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 4 งาน
วัดดอนชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมชื่อว่า วัดดอนยาง ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดินวัด ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง กุฎิเจ้าอาวาสซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หลังคาทรงปั้นหยาใต้ถุนสูง ฝาทำด้วยไม้ เจาะช่องหน้าต่าง บานหน้าต่างเป็นบานประกบ หน้าอาคารมีบันไดทางขึ้น ต่อกับส่วนระเบียงที่มีซี่กรงฉลุ เป็นช่อง เหนือซี่กรงระเบียง เป็นตารางโปร่งจนถึงส่วนหลังคา บริเวณมุขยื่น ส่วนหลังคามีช่องแสงทำด้วยไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ฌาปนสถาน หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ พระพุทธรูปอีก 8 องค์ แบ่งเป็นปางห้ามญาติ ปางรำพึง และปางอุ้มบาตร นอกจากนั้นยังมีเรือมะเขือยำอายุกว่า 100 ปี เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหลังสวน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2432 เรือนี้เป็นเรือนำเสด็จ

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระไพ- พระหยด- พระสมห์มี- พระทอง- พระเพชร- พระครูธรรมรักจิตคุณ - พระอธิการไชยวัฒน์ พ.ศ. 2528–2534- พระชนะ สุจิณฺโณ พ.ศ. 2534–- พระสมุทัย 

**อ้างอิง**
ดอนชัย
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดชุมพร
นิโคลัสแห่งรัสเซีย

นิโคลัสแห่งรัสเซีย (Nicholas of Russia) อาจหมายถึง- จักรพรรดินิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1796–ค.ศ. 1855)- จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1868–ค.ศ. 1918)

**ดูเพิ่ม**
 ซาร์นิโคลัส- พระราชาธิบดีนิโคลัส- อุมแบร์โตแห่งอิตาลี
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
อุมแบร์โตแห่งอิตาลี

อุมแบร์โตแห่งอิตาลี (Umberto of Italy) อาจหมายถึง- พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1844–ค.ศ. 1900)- สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1904–ค.ศ. 1983)

**ดูเพิ่ม**
 อุมแบร์โต- นิโคลัสแห่งรัสเซีย
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
เซนต์นิโคลัส (แก้ความกำกวม)

เซนต์นิโคลัส หรือ นักบุญนิโคลัส อาจหมายถึง:- นักบุญนิโคลัส- ซานตาคลอส- ซินเตอร์คลาส- เซนต์นิโคลัส (นิทานพื้นบ้านยุโรป)- วันนักบุญนิโคลัส

**นักบุญอื่น**
 นิโคลัสแห่งญี่ปุ่น- จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย- นีลส์แห่งออร์ฮูส

**สถานที่**
 ยอดเขาเซนต์นิโคลัส- โบสถ์เซนต์นิโคลัส โบสถ์คาทอลิกในเมืองพัทยา- โรงเรียนเซนต์นิโกลาส พิษณุโลก โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพิษณุโลก
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
น
น
หมวดหมู่:องค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสมุทรสงคราม

สมุทรสงคราม
หมวดหมู่:องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรสงคราม
รายพระนามจักรพรรดิแห่งทิเบต

แจ็นโป (t=བཙན་པོ།) หรือจักรพรรดิแห่งถู่ปัว (吐蕃君主) คือผู้ปกครองสูงสุดของจักรวรรดิทิเบต 
หมวดหมู่:จักรพรรดิทิเบต
ทะเลฮีวงะ

เกาะในทะเลฮีวงะLocation map| Japan|width=220|float=right|caption=ที่ตั้งของทะเลฮีวงะในมหาสมุทรแปซิฟิก|label=ทะเลฮีวงะ|position=bottom|mark=Red pog.png|marksize=10|lat_deg=31|lat_min=47.4|lat_dir=N|lon_deg=132|lon_min=00.1|lon_dir=E|lat=|long=
ทะเลฮีวงะ  (Hyūga Nada) เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางทิศตะวันออกของเกาะคีวชู และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฮนชู ชื่อของทะเลฮีวงะถูกตั้งตามแคว้นฮีวงะซึ่งในปัจุบันคือจังหวัดมิยาซากิ ทะเลแห่งนี้เป็นสถาที่เกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้งเช่น แผ่นดินไหวฮีวงะ-นาดะ พ.ศ. 2511

**อ้างอิง**
ฮีวงะ
เลาดาแอร์

เลาดาแอร์ (Lauda Air) เป็นสายการบินสัญชาติออสเตรีย โดยมีสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา โดย นิกิ เลาดา อดีตแชมป์โลกฟอร์มูลาร์วัน ได้ก่อตั้งสายการบินนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1979 ในช่วงเวลาต่อมา เลาดาแอร์ได้กลายเป็นสายการบินเช่าเหมาลำในเครือของออสเตรียนแอร์ไลน์ ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2013 กิจการของเลาดาแอร์ได้ถูกโอนย้ายไปยังออสเตรียนเอ็มฮอลิเดย์

**ประวัติ**
เลาดาแอร์ก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979 โดยอดีตแชมป์แข่งรถฟอร์มูลาร์วัน นิกิ เลาดา และเริ่มดำเนินการในปีค.ศ. 1985 โดยเริ่มดำเนินการเป็นบริการเช่าเหมาลำ เครื่องบินเจ็ตประเภทแรกของเลาดาแอร์คือ บีเอซี 1-11 โดยเครื่องบินเหล่านี้เช่าจากทารอม เลาดาเปิดสำนักงานใหญ่ในชเวแชต ประเทศออสเตรีย 
เลาดาแอร์กลายเป็นบริษัทในเครือของออสเตรียนแอร์ไลน์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 และมีพนักงาน 35 คนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ในปี 2005 เที่ยวบินของเลาดาแอร์ได้รวมเข้ากับสายการบินออสเตรียนแอร์ไลน์ และป้ายชื่อ "เลาดาแอร์" เป็นผู้ดำเนินการเที่ยวบินเช่าเหมาลำภายในกลุ่มสายการบินออสเตรียน
เลาดาแอร์ได้ผนวกเข้ากับออสเตรียนแอร์ไลน์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เครื่องบินทุกลำในฝูงบินของเลาดาแอร์นี้ถูกย้ายไปยังออสเตรียนแอร์ไลน์เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เพื่อให้สามารถใช้ประโยชน์จากโครงสร้างสายการบินออสเตรียน 
เลาดาร์แอร์เริ่มยกเลิกเที่ยวบินฤดูร้อนในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2013 ก่อนถูกแทนที่ด้วย "ออสเตรียนเอ็มฮอลิเดย์" 

**จุดหมายปลายทาง**
สายการบินออสเตรียนแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 38 แห่งภายใต้ชื่อเลาดาแอร์เป็นประจำจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 

**ฝูงบิน**
เลาดาแอร์เคยมีเครื่องบินในฝูงดังนี้:
ไฟล์:Lauda Air Airbus A320 Zammit.jpg|แอร์บัส เอ320-200
ไฟล์:OE-LNK.jpg|โบอิง 737-800
ไฟล์:Boeing 767-31A-ER, Lauda Air AN0192375.jpg|โบอิง 767-300อีอาร์
ไฟล์:Lauda Air Boeing 777-200ER SYD Gilbert-1.jpg|โบอิง 777-200อีอาร์

**เลาดาเอ็กซ์คลูทีฟ**
เลาดาแอร์ให้บริการฝูงบินซึ่งประกอบด้วยเครื่องบินเจ็ตขนาดเล็ก 3 ลำ ได้แก่ เซสนา ไซเทชั่นทู (9 ที่นั่ง), บอมบาร์ดิเอร์ เลียร์ 60 (7 ที่นั่ง) และ แดสซอล์ท ฟอลคอน 20 (12 ที่นั่ง) เครื่องบินทุกลำใช้สำหรับเที่ยวบินเช่าเหมาลำส่วนตัว

**อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ**
 เที่ยวบินที่ 004 ในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 โบอิง 767-300อีอาร์ ได้ดำเนินเที่ยวบินจากฮ่องกงไปยังเวียนนา โดยมีจุดแวะพักที่กรุงเทพมหานคร หลังจากขึ้นบินจากท่าอากาศยานดอนเมืองได้ไม่นาน เครื่องบินได้ตกลงสู่อุทยานแห่งชาติพุเตย สาเหตุเกิดจากการตัวย้อนกลับแรงขับตัวใดตัวหนึ่งได้เกิดกางออกขณะบิน ทุกคนบนเที่ยวบินเสียชีวิต

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  (Archive)
หมวดหมู่:สายการบิน
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติออสเตรีย
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2021–22

สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2021–22 เป็นฤดูกาลที่ 122 ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 91 ที่ได้อยู่บนลีกสูงสุดของสเปน นอกเหนือไปจากลีกในประเทศ บาร์เซโลนาจะมีส่วนร่วมในแต่ละครั้งของฤดูกาลนี้ของโกปาเดลเรย์, ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา, ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และ ยูฟ่ายูโรปาลีก.
นี่เป็นฤดูกาลแรกนับตั้งแต่ ฤดูกาล 2003–04 ที่จะไม่แสดงให้เห็น ลิโอเนล เมสซิ, ผู้ที่ย้ายไป ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง หลังจากสัญญาของเขาหมด.

**ชุดแข่งขัน**

**ภาพรวมฤดูกาล**

**พฤษภาคม**
ในวันที่ 31 พฤษภาคม, บาร์เซโลนาได้ประกาศเซ็นสัญญากับ เซร์ฆิโอ อาเกวโร มาจาก แมนเชสเตอร์ซิตี ด้วยการย้ายฟรี.

**มิถุนายน**
ในวันที่ 1 มิถุนายน, บาร์เซโลนาได้ประกาศจรดปากกาเซ็นสัญญากับ เอริก การ์ซิอา จากแมนเชสเตอร์ซิตีด้วยการย้ายฟรี.
ในวันที่ 2 มิถุนายน, บาร์เซโลนาได้ประกาศจรดปากกาเซ็นสัญญากับ อีเมร์ซง จาก เรอัลเบติส. บาร์ซาได้แจ้งเบติสว่าพวกเขาจะใช้ทางเลือกของพวกเขาเพื่อนำเอเมอร์สันกลับมาหลังจากถูกยืมตัวมาสองปีกับ เบร์ดิบลันโกส.
ในวันที่ 19 มิถุนายน, บาร์เซโลนาได้ประกาศจรดปากกาเซ็นสัญญากับ แม็มฟิส เดอไป จาก ออแล็งปิกลียอแน ด้วยการย้ายฟรี.
ในวันที่ 27 มิถุนายน, โอเฌเซ นิส เปิดใช้งานออปชั่นที่จะซื้อ ฌ็อง-แกลร์ โตดีโบ ถาวรจากการยืมตัวของเขา 8.5 ล้านยูโรบวกกับตัวแปร 7 ล้านยูโร.
ในวันที่ 29 มิถุนายน, บาร์เซโลนาและ ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ บรรลุข้อตกลงในการย้ายออกของ คอนราด เด ลา ฟูเอนเต ในราคา 3 ล้านยูโร. บาร์ซ่าจะได้รับเปอร์เซ็นต์ของค่าธรรมเนียมการโอนในอนาคตด้วย. Barça also terminated the contract of Matheus Fernandes.

**กรกฎาคม**
ในวันที่ 1 กรกฎาคม, สัญญาของ ลิโอเนล เมสซิ หมดสัญญาระหว่างการเจรจาเซ็นสัญญาฉบับใหม่, ส่งผลให้เมสซี่กลายเป็นนักเตะฟรีเอเจนต์หรือไร้สังกัด.
ในวันที่ 4 กรกฎาคม, บาร์เซโลนาและ วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ บรรลุข้อตกลงในการย้ายออกของ ฟรังซิชกู ตริงเกา ตลอดช่วงที่เหลือของฤดูกาลพร้อมออปชั่นซื้อขาดในราคา 29 ล้านยูโร.
ในวันที่ 6 กรกฎาคม, บาร์เซโลนาและ ลีดส์ยูไนเต็ด บรรลุข้อตกลงในการย้ายออกของ ยูนิออร์ ฟีร์โป สำหรับค่าตัว €15 ล้าน.

**การย้ายและยืมตัว**

**ผู้เล่นย้ายเข้า**

**ผู้เล่นย้ายออก**

**ภาพรวมการย้าย**
ค่าตัวที่ไม่เปิดเผยราคาจะไม่นับอยู่ในยอดรวม
รายจ่าย
ฤดูร้อน:  €10,500,000
ฤดูหนาว:  €55,000,000
รวม:  €65,500,000
รายรับ
ฤดูร้อน:  €95,800,000
ฤดูหนาว:  €0,000,000
รวม:  €95,800,000
ผลรวมสุทธิ
ฤดูร้อน:  €85,300,000
ฤดูหนาว:  €55,000,000
รวม:  €30,300,000

**การแข่งขัน**

**ภาพรวมทั้งหมด**

**ลาลิกา**

**ตารางคะแนน**

**ผลงานในลีกโดยรวม**

**ผลงานในลีกในแต่ละนัด**

**นัด**
โปรแกรมการแข่งขันลีกได้ประกาศไว้เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2021

**โกปาเดลเรย์**

**ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา**

**ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก**

**รอบแบ่งกลุ่ม**
การจับสลากสำหรับรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2021.

**ยูฟ่ายูโรปาลีก**

**รอบแพ้คัดออก**

**=รอบแพ้คัดออก เพลย์ออฟ=**
การจับสลากสำหรับรอบแพ้คัดออก เพลย์ออฟ ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2021.

**=รอบ 16 ทีมสุดท้าย=**
การจับสลากสำหรับรอบ 16 ทีมสุดท้าย ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022.

**=รอบก่อนรองชนะเลิศ=**
การจับสลากสำหรับรอบก่อนรองชนะเลิศได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2022.

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
หมวดหมู่:ลาลิกา ฤดูกาล 2021–22
แป็นเช็นลามะ

ไฟล์:Tashilhunpo.JPG|thumb|250x250px| วัดจาซีลวินโปที่แป็นเช็นลามะอาศัยอยู่
แป็นเช็นลามะ (t=པན་ཆེན་བླ་མ་) คือผู้นำในศาสนาพุทธนิกายเกลุก รองลงมาจากทะไลลามะ คำว่า "แป็นเช็น" (པན་ཆེན་) มาจากคำยืมภาษาสันสกฤต "ปัณฑิตะ" (पण्डित, paṇḍita) ซึ่งหมายถึง "บัณฑิต" ในภาษาทิเบตอ่านว่า "แป็นที" (t=པཎྜིཏ) กับภาษาทิเบตคำว่า "เช็นโป" (t=ཆེན་པོ་) ซึ่งมีความหมายว่า "ยิ่งใหญ่"

**รายชื่อแป็นเช็นลามะ**
หมวดหมู่:พระพุทธเจ้า
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธแบบทิเบต
หมวดหมู่:แป็นเช็นลามะ
ตำบลเฆร์กู

เฆร์กู (خيرگو) เป็นตำบลในอำเภอแอลอแมร์ฟแดชต์ เทศมณฑลลอเมร์ด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 22 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,259 คนใน 1,314 ครัวเรือน

**อ้างอิง**
เฆร์กู
วัดจาซีลวินโป

thumb
วัดจาซีลวินโป
วัดจาซีลวินโป (t=བཀྲ་ཤིས་ལྷུན་པོ) หรือ วัดจาสือหลุนปู้ (扎什伦布寺) หรือ วัดจี๋เสียงซวีหมี (吉祥须弥寺) เป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซีกาเจ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของเขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน เป็นที่พักของแป็นเช็นลามะตั้งแต่รุ่นที่สี่เป็นต้นมา มักเรียกรวมกับสามวัดใหญ่ในลาซ่าคือวัดกันแต็น วัดเซรา วัดแจปุง ว่าเป็น "สี่วัดใหญ่" และยังเรียกรวมพร้อมกับวัดกูปุม (塔尔寺) ในมณฑลชิงไห่ และวัดลาจัง (拉卜楞寺) ในมณฑลกานซู่ ว่าเป็น "หกวัดใหญ่" แห่งนิกายเกลุก
หมวดหมู่:พุทธศาสนสถาน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
หมวดหมู่:Coordinates on Wikidata
หมวดหมู่:พุทธารามในทิเบต
แชฮ์เรพีร์

แชฮ์เรพีร์ (شهرپير) เป็นเมืองและเมืองหลักในอำเภออีแซดฆวอสต์ เทศมณฑลแซร์รีนแดชต์ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 7,161 คนใน 1,549 ครัวเรือน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในประเทศอิหร่าน
ระบบการถอดอักษรแบบไวลี

ตารางระบบการถอดอักษรทิเบตแบบไวลี
ระบบการถอดอักษรแบบไวลี (Wylie transliteration; 威利转写) เป็นหนึ่งในวิธีการถอดอักษรทิเบตเป็นอักษรโรมัน คิดค้นขึ้นโดยเทอเรล ไวลี (Turrell Wylie) ในปี ค.ศ. 1959 และได้กลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการทับศัพท์ภาษาทิเบตแบบถอดตัวอักษรเพื่อการศึกษา

**ภาพรวม**
อักษรทิเบตเป็นอักษรแสดงเสียงซึ่งได้รับการคิดขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 7 เพื่อแสดงเสียงภาษาทิเบตในสมัยนั้น แต่เสียงอ่านภาษาทิเบตในปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมาก ในขณะที่อักษรยังเขียนเหมือนเดิมอยู่ ดังนั้นเมื่อพยายามเขียนภาษาทิเบตโดยใช้อักษรโรมันจึงมีความแตกต่างอย่างมากระหว่างการถอดอักษรกับการถอดตามเสียง ระบบการถอดอักษรไวลีนี้เป็นวิธีทับศัพท์โดยการถอดอักษรทิเบตโดยตรง เน้นการถอดอักษรให้เห็นรากศัพท์มากกว่าที่จะแสดงเสียงอ่านจริง ต่างจากระบบพินอินทิเบตที่ถอดตามเสียงโดยอิงสำเนียงลาซ่าเป็นมาตรฐาน

**ประวัติศาสตร์**
ในปี ค.ศ. 1959 เทอเรล ไวลี ได้ชี้ให้เห็นว่าระบบการทับศัพท์ทิเบตที่ใช้กันมาก่อนหน้านั้นมีปัญหา จึงได้เรียบเรียงระบบการถอดอักษรนี้ขึ้น โดยเขาไม่ได้คิดขึ้นเองใหม่ทั้งหมดแต่ปรับปรุงจากระบบที่มีการใช้อยู่ในมหาวิทยาลัยวอชิงตัน

**พยัญชนะ**
อักษรพยัญชนะแต่ละตัวถอดเป็นอักษรโรมันตามระบบไวลีได้ดังนี้
อักษรทิเบตตัวสุดท้ายคือ ཨ นั้นเป็นเสียง "อ" ซึ่งจะไม่แสดงในการเขียนระบบไวลี

**สระ**
อักษรทิเบตมีรูปสระมีอยู่ 4 ตัวคือสระอี อู เอ โอ โดยสระอะจะไม่แสดงรูปในอักษรทิเบตแต่จะแทนด้วยตัว a ในระบบไวลี

**เพิ่มเติม**
เครื่องหมาย (་) ที่วางต่อท้ายแต่ละพยางค์จะแทนด้วยการเว้นวรรค
หมวดหมู่:การทับศัพท์
คั่ม

คัม (t=ཁམས) หรือ คัง (p=kāng) เป็นเขตหนึ่งในการแบ่งเขตของทิเบตสมัยก่อน ซึ่งมักจะแบ่งเป็น 3 ส่วน โดยที่เหลือคืออวีจังและอัมโต กินพื้นที่ตรงตอนตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต และตอนตะวันตกของมณฑลเสฉวน รวมถึงตอนเหนือของมณฑลยูนนาน
ในสมัยจักรวรรดิทิเบต อัมโตและคัมถูกเรียกรวมกันเรียกว่า "โตคัม" (t=མདོ་ཁམས)
ผู้อยู่อาศัยหลักของพื้นที่คัมนี้เรียกว่า คัมปา (t=ཁམས་པ, 康巴) 
หมวดหมู่:มณฑลเสฉวน
หมวดหมู่:มณฑลชิงไห่
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ทิเบต
หมวดหมู่:นครในจังหวัดคาโงชิมะ

นครในจังหวัดคาโงชิมะ ในภูมิภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดคาโงชิมะ
คาโงชิมะ
อัมโต

อัมโต (t=ཨ༌མདོ།) หรือ อานตัว (安多) หนึ่งในเขตดั้งเดิมของชาวทิเบตจากการแบ่งเขตเป็นสามเขต โดยอีก 2 ส่วนคืออวีจังและคัม ตั้งอยู่บนที่ราบสูงทิเบต กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลชิงไห่ และบางส่วนของมณฑลกานซู่ ของสาธารณรัฐประชาชนจึน ในปัจจุบัน 
ไฟล์:Tibet_provinces.png|thumb| การแบ่งเขตพื้นที่ทิเบตแบบดั้งเดิม: อวีจัง (แดง), อัมโต (น้ำเงิน), คัม (เขียว)

**ถอดความ**
อัมโตนั้นยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า โตแม ( t=མདོ་སྨད།) และในสมัยราชวงศ์หยวนยังถูกเรียกว่า "ตั่วซือหมา" (朵思麻) หรือ "ทัวซือหมา" (脫思麻)
ในสมัยจักรวรรดิทิเบต อัมโตและคัมได้ถูกเรียกรวมว่า "โตคัม" (ทิเบต: མདོ་ཁམས, ไวลี: mDo Khams, พินอินทิเบต: do kam)
ไฟล์:Kumbum_Monastery_in_Amdo.jpg|thumb| วัดกูปุม (塔尔寺) ในอัมโต
ในอัมโตมีวัดที่มีชื่อเสียงที่สุดคือวัดลาจัง (拉卜楞寺) อยู่ในมณฑลกานซู่ และวัดกูปุม (塔尔寺) ในมณฑลชิงไห่
ภาษาที่ใช้ในพื้นที่นี้คือภาษาทิเบตสำเนียงอัมโต ซึ่งเป็นสำเนียงที่ยังคงอนุรักษ์การออกเสียงตามแบบภาษาทิเบตโบราณไว้ได้มากกว่าภาษาทิเบตมาตรฐานสำเนียงลาซ่า เนื่องจากไม่ได้รับผลกระทบจากภาษาถิ่นเหมือนดั่งในพื้นที่ส่วนอื่นของทิเบต
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ทิเบต
ชินะ

ชินะ () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนเกาะโอกิโนเอราราบุ ในอำเภอโอชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ เดือนมิถุนายน 2013 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,506 คน มีความหนาแน่นของประชากร 122 คนต่อตารางกิโลเมตร (320 คนต่อตารางไมล์) มีพื้นที่ทั้งหมด 53.29 ตารางกิโลเมตร (20.6 ตารางไมล์)

**ภูมิศาสตร์**
เมืองชินะตั้งอยู่ทางใต้สุดของเกาะโอกิโนเอราราบุ มีหาดยาโกโมะความยาว 1 กิโลเมตร ซึ่งใช้เวลาเดินทางจากท่าเรือประมาณ 5 นาทีโดยรถบัส เอ็นเอชเคได้ระบุว่าเป็นชายหาดที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งบนเกาะ สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติริมทะเลอื่น ๆ เช่น หาดอูชิชิ (ウシシ海岸) และแหลมทามินะ (田皆岬)
สถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งของเมืองนี้คือ ถ้ำโชรีว (昇竜洞) ความยาว 3,500 เมตร (11,483 ฟุต หรือ 2.2 ไมล์) ถูกค้นพบในปี 1963 และเริ่มเปิดให้สาธารณชนเข้าชมบางส่วนในปีเดียวกัน

**เทศบาลข้างเคียง**
 วาโดมาริ

**ภูมิอากาศ**
เมืองชินะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นมากและฤดูหนาวที่ไม่รุนแรง ปริมาณน้ำฝนมีมากตลอดทั้งปี แต่จะสูงที่สุดในเดือนพฤษภาคม มิถุนายน และกันยายน พื้นที่นี้มีพายุไต้ฝุ่นบ่อยครั้ง

**ประวัติศาสตร์**
หมู่บ้านชินะก่อตั้งขึ้นในปี 1888 หมู่บ้านนี้รวมทั้งเกาะโอกิโนเอราบุทั้งเกาะอยู่ภายใต้การควบคุมของสหรัฐมาตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 1946 จนถึงวันที่ 25 ธันวาคม 1953 หมู่บ้านชินะได้รับการยกฐานะจากหมู่บ้านเป็นเมืองในปี 1946

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดคาโงชิมะ
วัดตะเคียนงาม (จังหวัดระยอง)

วัดตะเคียนงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
วัดตะเคียนงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2449 ภายในวัดมีต้นตะเคียนที่ได้รับการลงทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน อายุกว่า 400 ปี มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับตะเคียนใหญ่นั้นว่าต้นตะเคียนนั้นมีโอ่งน้ำอยู่ภายใน เนื่องจากเคยมีโอ่งน้ำตั้งอยู่ใต้ต้น เมื่อเวลาผ่านไป ต้นตะเคียนจึงได้โตโอบเอาโอ่งใบนั้น เป็นต้นตะเคียนคู่ ชาวบ้านเรียกว่าต้นตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ จากจดหมายเหตุเมืองจันทบูรบันทึกไว้ว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีรับสั่งให้นำไม้ตะเคียนจากปากน้ำประแส เพื่อไปทำเรือพระที่นั่งอนันตนาคราช จนเมื่อมีการสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดตะเคียนงาม"
ตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ ต้นแม่ปัจจุบันวัดโดยรอบได้ 7.40 เมตร ส่วนต้นพ่อนั้นวัดรอบวงได้ 5.60 เมตร แต่สูงและแผ่กิ่งก้านไปเป็นวงราว ๆ 20 เมตร เมื่อชาวประมงจะออกไปหาปลากลางทะเล จะใช้พิกัดระหว่าง ยอดไม้ 2 ต้น ซึ่งมองเห็นแต่ไกลเป็นจุดนัดพบกันบนฝั่ง

**อ้างอิง**
ตะเคียนงาม
หมวดหมู่:นครในจังหวัดคูมาโมโตะ

นครในจังหวัดคูมาโมโตะ ในภูมิภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดคูมาโมโตะ
คูมาโมโตะ
ทะเลฮาริมะ

ทะเลฮาริมะ
ทะเลฮาริมะ (Harima Nada) เป็นทะเลตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลในเซโตะของประเทศญี่ปุ่น อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ทางทิศตะวันออกติดกับเกาะอาวาจิ ทางทิศตะวันตกติดกับเกาะโชโดชิมะ และทางทิศใต้ติดกับเกาะชิโกกุ โดยมีหมู่เกาะอิเอชิมะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ  
ทะเลฮาริมะมีพื้นที่ 2,500 ตารางกิโลเมตร (970 ตารางไมล์) และมีความลึกประมาณ 40 เมตร (130 ฟุต) ซึ่งในบางพื้นที่มีความลึกเกิน 100 เมตร (330 ฟุต) ทะเลแห่งนี้เป็นเส้นทางสําคัญในการเดินทางระหว่างภูมิภาคคันไซ ไปยังภูมิภาคชูโงกุ ชิโกกุ และคีวชู
ในทะเลฮาริมะมีแนวปะการังหินจํานวนมาก ซึ่งทำให้ทะเลแห่งนี้เป็นสถานที่มีวงศ์ปลาจาน ปลาแซนด์แลนซ์ และสึกุดานิซึ่งเคยมีการผลิตสูงมากในจังหวัดฮาริมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดเฮียวโงะ) แต่ก็ได้ลดการผลิตลงเนื่องจากเกิดผลกระทบต่อที่อยู่อาศัยปลาแซนด์แลนซ์ 

**อ้างอิง**
ฮาริมะ
ฮาริมะ
จัสติน แนปป์

จัสติน แอนโทนี แนปป์ (Justin Anthony Knapp; เกิดในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) รู้จักกันในนามแฝงในโลกออนไลน์ว่า Koavf เป็นผู้ใช้วิกิพีเดียสัญชาติอเมริกันที่เป็นบุคคลแรกที่มีส่วนร่วมในการแก้ไขข้อมูลในวิกิพีเดียมากกว่าหนึ่งล้านครั้ง ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 จัสตินได้แก้ไขในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษไปแล้วมากกว่า 2.1 ล้านครั้ง เขาเคยอยู่ในอับดับ 1 ของผู้มีส่วนร่วมในวิกิพีเดียมากที่สุดตลอดกาลในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2012 จนกระทั่งสตีเวน พริวอิตแซงเขาในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Justin Knapp- IGOSBhwAAAAJ-  "Seven Years, One Million Edits, Zero Dollars: Wikipedia's Flat Broke Superstar" date=2018-11-16 -  "Justin Knapp Becomes Wikipedia Legend With One Million Edits" date=2016-04-03 -  "Justin Knapp: One man, one million Wikipedia edits" date=2012-10-20 -  "Week in Wiki out: Hoosier is top contributor to online encyclopedia"fix-attempted=yes -  Meet The Guy Who's Made 1.4 Million Wikipedia Edits And Counting
หมวดหมู่:ชาววิกิพีเดียสัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาววิกิพีเดีย
หมวดหมู่:นักเขียนจากอินเดียแนโพลิส
หมวดหมู่:เมืองหลวงในทวีปอเมริกาใต้

อเมริกาใต้
ใต้
หมวดหมู่:เมืองในทวีปอเมริกาใต้
หมวดหมู่:แม่แบบคอมมอนส์หมวดหมู่ไม่มีข้อมูลบนวิกิสนเทศ
หมวดหมู่:เมืองหลวงในทวีปอเมริกาเหนือ

อเมริกาเหนือ
เหนือ
หมวดหมู่:เมืองในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:แม่แบบคอมมอนส์หมวดหมู่ไม่มีข้อมูลบนวิกิสนเทศ
ฟูจิซาโตะ

ฟูจิซาโตะ (Fujisato-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น 31 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,180 คน 1,354 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 11 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด sqmi

**ภูมิศาสตร์**
ฟูจิซาโตะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือติดกับจังหวัดอาโอโมริ โดยมีเส้นแบ่งอาณาเขตคือเทือกเขาชิรากามิ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก ตัวเมืองตั้งอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ ที่บริเวณฐานของเทือกเขาชิรากามิ ในฤดูร้อนจะเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของเนินเขา สีส้มในฤดูใบไม้ร่วง และปกคลุมด้วยหิมะสีขาวในฤดูหนาว และเนื่องจากตั้งอยู่กลางภูเขา อุณหภูมิในฟูจิซาโตะจึงอาจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดในตอนกลางคืน โดยมีปริมาณหิมะที่มีแนวโน้มที่ค่อนข้างสูงกว่าในเขตเทศบาลข้างเคียง

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดอากิตะ
** โนชิโระ
** โอดาเตะ
** คิตะอากิตะ
** ฮัปโป- จังหวัดอาโอโมริ
** อาจิงาซาวะ
** นิชิเมยะ

**ภูมิอากาศ**
ฟูจิซาโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างฤดูกาลอย่างมาก โดยในฤดูร้อนจะอบอุ่นจนถึงร้อน (และมักจะชื้น) และฤดูหนาวที่หนาวเย็น (บางครั้งอาจหนาวจัด) มีปริมาณน้ำฝนอย่างมีนัยสำคัญตลอดทั้งปี แต่จะมีฝนตกหนักสุดในตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฟูจิซาโตะอยู่ที่ 10.3 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1471 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.3 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -2.1 °C

**ประวัติศาสตร์**
บริเวณที่เป็นฟูจิซาโตะในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเดวะในอดีต ซึ่งปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นผู้ปกครองแคว้นศักดินาคูโบตะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1884 พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดระเบียบเป็นหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฟูจิซาโตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 1955 จากการควบรวมหมู่บ้านฟูจิโงโตะและหมู่บ้านคาซูเงะ ทั้งสองขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ ต่อมาหมู่บ้านฟูจิซาโตะก็ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1963

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของฟูจิซาโตะทำยอดสูงสุดประมาณปี 1950 และลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

**เศรษฐกิจ**
เศรษฐกิจของฟูจิซาโตะมาจากการเกษตรเป็นหลัก

**การศึกษา**
ฟูจิซาโตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย

**การขนส่ง**
ฟูจิซาโตะไม่มีรถไฟให้บริการ และไม่มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน ถนนสายหลักในเมืองจะเป็นทางหลวงจังหวัดอากิตะหมายเลข 200 และ 317

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดอากิตะ
หมวดหมู่:เมืองหลวงในเขตโอเชียเนีย

โอเชียเนีย
หมวดหมู่:เมืองในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:แม่แบบคอมมอนส์หมวดหมู่ไม่มีข้อมูลบนวิกิสนเทศ