Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ปาเวล เลดนีออฟ

ปาเวล เซราฟีโมวิช เลดนีออฟ (Павел Серафимович Леднëв; Pavel Serafimovich Lednyov; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1943 ณ นิจนีนอฟโกรอด นิจนี ประเทศรัสเซีย – เสียชีวิตวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ณ มอสโก ประเทศรัสเซีย) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียตและแชมป์โอลิมปิก เขาได้รับเหรียญโอลิมปิกเจ็ดเหรียญในปัญจกีฬาสมัยใหม่ ซึ่งมากกว่านักกีฬาคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เขาชนะการแข่งชิงแชมป์โลกประเภทบุคคลสี่รายการ และสองเหรียญทองในฐานะสมาชิกของทีมโซเวียต

**อาชีพ**
เลดนีออฟเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968, 1972, 1976 และ 1980 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองสองเหรียญ, เหรียญเงินสองเหรียญ และเหรียญทองแดงสามเหรียญ
เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์ของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1968 และผ่านเข้ารอบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่เม็กซิโกซิตี ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกของเขา เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงประเภทบุคคล และรางวัลเหรียญเงินกับทีมโซเวียต ซึ่งประกอบด้วยเลดนีออฟ, บอริส ออนิชเชนโก และสตาซีส์ สพาร์นิส ส่วนที่มิวนิกในปี ค.ศ. 1972 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังอ็อนดราช บ็อลโซ และรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกในการแข่งประเภททีม ร่วมกับบอริส ออนิชเชนโก และวลาดีมีร์ ชมีลีออฟ
ที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1973 เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์โลกสองรายการ โดยชนะการแข่งประเภทบุคคลด้วย 5,412 คะแนน ซึ่งนำหน้าชมีลีออฟ 145 คะแนน และทีมโซเวียตของเขาชนะการแข่งประเภททีมที่นำหน้าเยอรมนีตะวันตก ซึ่งในปี ค.ศ. 1973 เขาก็ได้เป็นแชมป์ระดับประเทศเป็นครั้งที่สอง กระทั่งเขากลายเป็นแชมป์โลกสองรายการอีกครั้งในปี ค.ศ. 1974 และในปี ค.ศ. 1975 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกของประเภทบุคคลเป็นครั้งที่สาม
ส่วนในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังยานุช ปีจัค-เปจัค ผู้ชนะรางวัลเหรียญทอง ครั้นในปี ค.ศ. 1978 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่สี่ของเขาในการแข่งประเภทบุคคล และในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภทบุคคล และยังได้รางวัลเหรียญทองโอลิมปิกกับทีมโซเวียตเป็นครั้งที่สอง ร่วมกับอนาโตลี สตารอสติน และเยฟเกนี ลีเปเยฟ

**รางวัลที่ได้รับ**
เลดนีออฟได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาสหภาพโซเวียตสิบอันดับแรกแห่งปีโดยสมาพันธ์นักข่าวกีฬาแห่งสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1973 และ 1975

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวโซเวียต
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญเงินโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองแดงโอลิมปิก
เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์

บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) (JWD InfoLogistics Public Company Limited ชื่อย่อ: JWD) เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522 และจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในปี พ.ศ. 2558 ให้บริการด้านโลจิสติกส์และซัพพลายเชนในภูมิภาคอาเซียน  
ในปี พ.ศ. 2566 ได้ควบรวมกิจการกับ บริษัท เอสซีจี โลจิสติกส์ แมเนจเม้นท์ จำกัด (SCGL) และเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท เอสซีจี เจดับเบิ้ลยูดี โลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) (SCGJWD) 

**ประวัติ**
บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522 ภายใต้ชื่อบริษัท เจวีเค อินเตอร์เนชั่นแนล มูฟเวอร์ส จำกัด ให้บริการขนย้ายบ้านและสำนักงาน จากนั้น บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2558 แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน ให้บริการด้านโลจิสติกส์และซัพพลายเชนใน 9 ประเทศ ได้แก่ ไทย กัมพูชา ลาว พม่า เวียดนาม ไต้หวัน อินโดนีเซีน สิงค์โปร์ และมาเลเซีย  

**การประกอบธุรกิจ**
แบ่งธุรกิจออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่

**กลุ่มธุรกิจโลจิสติกส์และซัพพลายเชน**

**กลุ่มธุรกิจอาหาร**

**กลุ่มธุรกิจไอทีโซลูชั่น**

**กลุ่มธุรกิจการลงทุน**

**บริษัทในเครือ และสัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท**
บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) มีบริษัทย่อยและบริษัทร่วม ทั้งหมด 41 บริษัท  (ข้อมูล ณ เดือนธันวาคม 2562)

**โครงสร้างผู้ถือหุ้น**
บริษัทเริ่มซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 และมีทุนจดทะเบียน 510 ล้านบาท 

**ผู้ถือหุ้นรายใหญ่**
 ข้อมูล ณ วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563  

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย-  เว็บไซต์ทางการของ บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน)-  ข้อมูลจากหนังสือชี้ชวนการเสนอขายหุ้นสามัญเป็นครั้งแรกต่อประชาชน (IPO)
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522
หมวดหมู่:ธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์
วัดไผ่เหลือง (อำเภอบางบัวทอง)

วัดไผ่เหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางแพรก ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

**ประวัติ**
วัดไผ่เหลืองเป็นวัดโบราณเดิมชื่อ วัดป่าไผ่เหลือง เดิมเป็นวัดร้างไม่มีพระภิกษุอยู่พำนัก ตามหนังสือทำเนียบสงฆ์กระทรวงธรรมการ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) ไม่ปรากฏว่ามีชื่อ "วัดป่าไผ่เหลือง" จึงคาดว่าอาจจะเป็นวัดร้างก่อนหน้านั้น หรือยังไม่ได้สร้าง แต่มาสร้างหลังจาก พ.ศ. 2448 สิ่งก่อสร้างก่อนการบูรณะมีแต่ฐานเจดีย์เพียง 1 แห่ง พื้นที่ของวัดร้างนั้นได้มีชาวบ้านมาเช่าทำนา	
ต่อมา ดำรงค์ อยู่สุข ผู้ใหญ่บ้านในตำบลบางรักใหญ่ (ต่อไปจะได้เป็นกำนันตำบลบางรักพัฒนา) ได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันพัฒนาวัดให้เป็นวัดใหม่ โดยเริ่มต้นจากการสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นก่อน โดยสร้างกุฏิด้วยไม้ไผ่มุงจากจำนวน 6 หลัง ราคาหลังละ 600 บาท และศาลาอีก 1 หลัง เป็นศาลาทำด้วยไม้ไผ่มุงจากเช่นกัน ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคเรือนไม้ จึงได้นำมาสร้างเป็นหอสวดมนต์และหอฉัน จากนั้นมีพระสงฆ์จากวัดโมลีมาอยู่จำพรรษาที่วัดจำนวน 5 รูป มีพระสง่า เกาฎีระ เป็นประธานพระสงฆ์ชุดแรก ใช้ชื่อวัดว่า "วัดไผ่เหลือง" ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถขนาด 5 ห้อง หลังคาลดซ้อน 3 ชั้น มีตับหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังชักออกมาเป็นมุข หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเต่า สีส้มออกแดง เครื่องลำยองเป็นปูน หน้าบันด้านหน้า ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว องค์พระพุทธรูปปั้นแบบพระพุทธรูปมอญ สังฆาฏิทับกันเป็นชั้น ปลายสังฆาฏิวางทับซ้อนเป็นริ้วสวยงาม มีเทวดา 2 องค์ อยู่ทางขวาและซ้ายของพระพุทธรูป องค์หนึ่งถือพัดโบก อีกองค์หนึ่งถือแส้จามรีคอยปรนนิบัติพระพุทธเจ้า เหนือซุ้มเรือนแก้วเป็นลายกระหนกก้านขดออกลายหัวโต หน้าบันด้านหลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่อง ท้าวมหาชมพูปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ด้านขวาและด้านซ้ายมีพระพรหมและเทวดาด้านละองค์ นั่งถวายอภิวาทแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว เหนือซุ้มเรือนแก้วมีลายกระหนกออกลายช่อหัวโต
ศาลาการเปรียญ หลังคาทรงไทยไม่มีลดชั้น มีเครื่องลำยองประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ แต่ทำรวยระกาแบบมอญ ไม่มีนาคสะดุ้ง หน้าบันด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด หน้าบันด้านหลังเป็นรูปพระสีวลีล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา มีดอกไม้สีสดสวยงามบานสะพรั่ง

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระสง่า เกาฎีระ- พระสมุห์ชุ่ม	- พระครูนนทการโกศล (บุญมา สิริมังคโล) ป.ธ.5- พระมหาอนุชาติ อนุภัทโท

**อ้างอิง**
ไผ่เหลือง
เกมพลิกโฉมนายกระจอก

เกมพลิกโฉมนายกระจอก (Jaku-kyara Tomozaki-kun) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยยูกิ ยากุ วาดภาพประกอบโดยฟลาย ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชงากูกัง วางจำหน่ายในเครือกากาก้าบุงโกะตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซีรีส์มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยเอท ชิดะ ตีพิมพ์ในนิตยสารกังกังโจกเกอร์รายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์สแควร์เอนิกซ์ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ถึงกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564  รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 6 เล่ม ทั้งไลต์โนเวลและมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอโปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2567

**ตัวละคร**
Tomozaki Fumiya

Hinami Aoi
Voiced by|ฮารูกะ โทมัตสึ (โฆษณา), ฮิซาโกะ คาเนโมโตะ (อนิเมะ)
Nanami Minami
Voiced by|อิกูมิ ฮาเซงาวะ
Kikuchi Fūka
Voiced by|อาอิ คายาโนะ
Natsubayashi Hanabi
เรียวโกะ มาเอกาวะ
Izumi Yuzu
Voiced by|เนเนะ ฮิเอดะ
Mizusawa Takahiro
Voiced by|โนบูนางะ ชิมาซากิ
Nakamura Shūji
Voiced by|โนบูฮิโกะ โอกาโมโตะ
竹井
ชุนทาโร่ มิซึโนะ
Kon'no Erika

Narita Tsugumi


**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล -  เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ - 22427
หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่สร้างจากไลต์โนเวล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:โปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์
หมวดหมู่:เดกซ์เพรส
หมวดหมู่:กังกังคอมิกส์
หมวดหมู่:อนิพลัส
วัดสังวรพิมลไพบูลย์

วัดสังวรพิมลไพบูลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองยายจับ ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
วัดสังวรพิมลไพบูลย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 แต่ว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและบริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อว่า วัดขนุน ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดใน และต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดสังวรพิมลไพบูลย์" ในสมัยพระครูนนทวุฒาจารย์ (อดีตเจ้าอาวาส) เพื่อให้สอดคล้องกับปากคลองบางม่วงที่มีวัดอัมพวันหรือวัดนอกตั้งอยู่ โดยสมเด็จพระวันรัต วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นผู้เปลี่ยนให้ เพราะบ้านเกิดของท่านอยู่ในคลองบางม่วง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุอื่นของวัด ได้แก่ พระนอน เจดีย์ และรูปหล่อหลวงปู่เหยียบ (อดีตเจ้าอาวาส)

**อ้างอิง**
สังวรพิมลไพบูลย์
วัดวชิรคาม

วัดวชิรคาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านท้ายหาด (วชิรคาม) ตำบลท้ายหาด อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระอธิการสมบูรณ์ กิตฺติสาโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส 
วัดวชิรคามเป็นวัดโบราณเก่าแก่ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง มีข้อมูลตั้งวัดในปี พ.ศ. 2300 เดิมเรียกกันว่า วัดบางนางจีนใน ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดใหม่ชีรคาม แล้วเปลี่ยนมาเป็น "วัดวชิรคาม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 สิ่งก่อสร้างที่ยังเหลือที่พอจะสันนิษฐานได้ว่าเป็นวัดโบราณคือ อุโบสถหลังเก่า ก่อด้วยอิฐมอญแบบเก่า หน้าอิฐเจาะชนิด 8 รู และ 12 รู ปัจจุบันได้ทรุดโทรมลงมาก ทางวัดจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ซึ่งงดงามมาก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 สิ่งสำคัญของวัดคือ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อว่า พระพุทธพิชัยสงคราม จากเชียงตุงประดิษฐานอยู่ที่วิหารเล็ก ๆ หน้าอุโบสถ

**อ้างอิง**
วชิรคาม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
วัดเสาธงกลาง

วัดเสาธงกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 54 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา อาณาเขตทิศตะวันออกติดต่อกับคลองบางเสาธง ทิศใต้และทิศตะวันตกติดต่อกับคลองชวดลาน
วัดเสาธงกลางสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2427 โดยนายปื้นได้ซื้อที่ดินประมาณ 20 ไร่ บริจาคให้เป็นที่สร้างวัด ต่อมานางสาวมุ้ยถวายที่ดินเพิ่มเติมให้วัด 2 ไร่ 2 งาน นายเสงี่ยมและนางฟัก อ่ำชิต ถวายอีก 9 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา และนางเน้ย มียิ้ม ขายและถวายให้วัดรวม 20 ไร่ เดิมวัดมีชื่อว่า วัดราษฎร์สโมสร เมื่อมีการบูรณปฏิสังขรณ์ชาวบ้านก็เรียกว่า วัดคลองเสาธง และเนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลกันนักคือวัดเสาธงนอก จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดเสาธงกลาง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 และได้เปิดสอนเด็กเล็กก่อนเกณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 นอกจากนั้นยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนวัดเสาธงกลางขึ้นในวัด สอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ให้สถานที่สร้างสถานีอนามัย จัดให้มีที่อ่านหนังสือประจำหมู่บ้าน และตั้งหน่วยอบรมประจำตำบลขึ้นภายในวัด
วัดมีปูชนียวัตถุคือ หลวงพ่อขาว เป็นพระประธานในอุโบสถหลังเก่า สร้างในสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร เป็นพระศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ประชาชนทั่วไปเคารพนับถือ วัดมีการจัดงานประจำปี ปิดทองหลวงพ่อขาว ในวันขึ้น 10 ค่ำ 11 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี

**อ้างอิง**
เสาธงกลาง
วัดนางวัง

วัดนางวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูบวรธรรมธัช (ธงชัย) เป็นเจ้าอาวาส

**ประวัติ**
วัดนางวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมเรียกว่า วัดเพชรน้อยนางวัง หรือ วัดยายวัง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงให้ตัดคำว่า "เพชรน้อย" ออก ให้เรียกว่า "วัดนางวัง" สันนิษฐานกันว่า ชาววังได้มาสร้างหรือปฏิสังขรณ์ไว้ เพราะตัววัดตั้งอยู่ไม่ไกลจากพระตำหนักที่ประสูติของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

**อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ**
พื้นที่ส่วนใหญ่ของวัดถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนพังทลายไปมาก พื้นที่จริงกับโฉนดของวัดจึงไม่ตรงกัน อุโบสถก็ถูกกระแสน้ำเซาะพังลงน้ำไปสองหลังแล้ว ปัจจุบันอุโบสถหลังที่สามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และเมื่อ พ.ศ. 2511 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เสด็จมายกช่อฟ้าอุโบสถหลังที่สามนี้ด้วย ภายในพระอุโบสถมีพระประธาน พระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ ซึ่งเป็นฝีพระหัตถ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ 
ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปศิลาแดงปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงพ่อแดง เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่คู่มากับวัด เป็นพระประธานในอุโบสถหลังแรก พระประธานในอุโบสถหลังปัจจุบัน หน้าตักกว้าง 42 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ห่างจากอุโบสถหลังแรกประมาณ 100 ปี ผนังอุโบสถมีภาพเขียนสวยงาม เป็นรูปพระอาทิตย์กับพระจันทร์คู่กัน รูปพระอาทิตย์ชิงดวง มีนัยว่าเป็นตรารูปประจำตระกูลบุนนาค จึงสันนิษฐานว่าผู้สร้างโบสถ์หลังที่สองคงเป็นสมาชิกตระกูลบุนนาค วัดยังมีพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่อง เคยอาราธนานำไปแห่รอบตลาดอัมพวาเพื่อให้ประชาชนสักการะทุก ๆ ปี ปัจจุบันได้ยกเลิกประเพณีนี้ไปแล้ว และมีธรรมาสน์บุษบกของเก่า ปัจจุบันชำรุดทรุดโทรมมาก

**อ้างอิง**
นางวัง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
เทศบาลตำบลเกษไชโย

เทศบาลตำบลเกษไชโย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลไชโย ในอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดไชโยวรวิหาร เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเกษไชโยที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 ก่อนที่ต่อมาจะยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลเกษไชโยมีประชากรทั้งหมด 2,765 คน 
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 สภาตำบลไชโยได้ยุบรวมกับพื้นที่เทศบาลตำบลเกษไชโย เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับเทศบาลตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน จึงรับพื้นที่สภาตำบลไชโยมาทั้งหมด 5.749 ตารางกิโลเมตร จากพื้นที่สุขาภิบาลเดิมมีพื้นที่ 0.750 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันจึงมีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 6.499 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลตำบลเกษไชโยเป็นที่ตั้งของวัดสำคัญในจังหวัดอ่างทอง ได้แก่ วัดไชโยวรวิหาร เดิมเป็นวัดราษฏร์โบราณ ซึ่งต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ได้สร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์ใหญ่เป็นปูนขาวไม่ปิดทองไว้กลางแจ้ง ณ วัดแห่งนี้ ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์ได้เสด็จมานมัสการและโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดไชโยใน พ.ศ. 2430 สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสองแห่งและมีโรงพยาบาลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลไชโย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลเกษไชโย
เกษไชโย
หมวดหมู่:อำเภอไชโย
แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ

แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ (lead=yes) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยโอกินะ บาบะ วาดภาพประกอบโดยสึกาสะ คิริว เป็นเรื่องราวเกี่ยวเด็กสาวที่เกิดใหม่เป็นแมงมุมในดันเจี้ยนและพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ และได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Millepensee เริ่มออกอากาศในเดือนมกราคมถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2564

**ตัวละคร**
ชิโร่(น้องแมงมุม)
เธอเป็นผู้กลับชาติมาเกิดที่ได้เกิดใหม่เป็นสมอลเลซเซอร์ทาราเทคต์ มอนสเตอร์ที่อ่อนแอที่สุดในเขาวงกตใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุดในโลก อย่างเขาวงกตยักษ์เอลโรว์ เธอต้องเอาชีวิตรอดในเขาวงกตที่แสนอันตรายในช่วงระยะเวลา 2 ปี จนกระทั่งเธอได้วิวัฒนาการมาเป็นอารัคเน่
ชเลน ซากัน อนาเลท
องค์ชายลำดับที่ 4 แห่งราชอาณาจักรอนาเลท เกิดจากพระสนมลำดับที่ 3 เขาเป็นผู้กลับชาติมาเกิด ชื่อในชาติที่แล้วคือ ยามาดะ ชุนสุเกะ
カティア / Ōshima Kanata
Voiced by|นาโอะ โทยามะ (anime)
Hūgo
Voiced by|ไคโตะ อิชิกาวะ (anime)
Sū
Voiced by|ยูอิ โองุระ (anime)
Fei
Voiced by|เอริ คิตามูระ (anime)
Firimesu / Okazaki Kanami
Voiced by|คายะ โอกูโนะ (anime)
Yūri
Voiced by|ไอมิ ทานากะ (anime)
Yuriusu
Voiced by|จุนยะ เอโนกิ (anime)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของนิยายบนเว็บ -  เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล date=2019-04-03  -  เว็บไซต์ทางการของมังงะ -  เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ - 19770- 21180
หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่สร้างจากไลต์โนเวล
หมวดหมู่:บันเทิงคดีเกี่ยวกับการกลับชาติมาเกิด
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่างโลก
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:อนิเมะที่เลื่อนการฉายเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
หมวดหมู่:ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
หมวดหมู่:โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง
ร่องทอร์นาโด

แผนภาพร่องทอร์นาโด (สีแดง) และสภาพอากาศที่เป็นปัจจัยก่อกำเนิด
ไฟล์:Tornado Alley.svg|thumb|upright=1.5|การเกิดทอร์นาโดในสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1950–2006 โดยนับจำนวนทอร์นาโดขนาดมาตรา EF3-EF5 ต่อพื้นที่ 2,470 ตารางไมล์
ร่องทอร์นาโด (Tornado Alley) เป็นพื้นที่ที่กำหนดขึ้นอย่างคร่าว ๆ ในบริเวณตอนกลางของสหรัฐ เนื่องจากบริเวณนี้มีการก่อตัวของทอร์นาโดอยู่บ่อยครั้ง มีการใช้ศัพท์นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1952 เพื่อใช้เป็นหัวข้องานวิจัยที่ศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่เท็กซัส ลุยเซียนา โอคลาโฮมา แคนซัส เซาท์ดาโคตา ไอโอวา และเนแบรสกา นักภูมิอากาศวิทยาได้จำแนกความถี่ของทอร์นาโดในบางพื้นที่ และนักล่าพายุก็มักจะมาล่าทอร์นาโดบริเวณเกรตเพลนส์
ถึงแม้จะยังไม่มีการกำหนดขอบเขตที่ชัดเจนอย่างเป็นทางการ แต่ร่องทอร์นาโดหลักจะเริ่มตั้งแต่รัฐเท็กซัสผ่านขึ้นไปทางโอคลาโฮมา แคนซัส เนแบรสกา และเซาท์ดาโคตา แต่บางครั้งรัฐรอบข้างอย่างมินนิโซตา วิสคอนซิน อิลลินอยส์ อินดีแอนา มิสซูรี นอร์ทดาโคตา และโอไฮโอก็ถูกรวมอยู่ในร่องทอร์นาโดด้วยเช่นกัน นอกจากนี้งานวิจัยยังแสดงให้เห็นว่าบ่อยครั้งพายุทอร์นาโดสามารถก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของร่องทอร์นาโดซึ่งขึ้นไปถึงบริเวณที่ราบแพรรีแคนาดาด้วย

**ที่มาของศัพท์**
ศัพท์ ร่องทอร์นาโด ถูกใช้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1952 โดยนักอุตุนิยมวิทยาของกองทัพอากาศสหรัฐนามว่า พันตรี เออร์เนสต์ เจ. ฟอว์บุช (ค.ศ. 1915–1982) และร้อยเอก รอเบิร์ต ซี. มิลเลอร์ (ค.ศ. 1920–1998) โดยใช้เป็นหัวข้องานวิจัย เพื่อศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่บางส่วนของเท็กซัสและโอคลาโฮมา

**ความถี่**
ตัวเลขนี้รายงานโดยศูนย์ข้อมูลภูมิอากาศแห่งชาติสหรัฐ โดยเป็นข้อมูลในช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2010 โดยแสดงชื่อรัฐ 17 รัฐที่มีอัตราการเกิดพายุเฉลี่ยมากที่สุดต่อพื้นที่ 10,000 ตารางไมล์ (25,899.9 ตารางกิโลเมตร) ต่อปี
# ฟลอริดา: 12.2
# แคนซัส: 11.7
# แมริแลนด์: 9.9
# อิลลินอยส์: 9.7
# มิสซิสซิปปี:  9.2
# ไอโอวา: 9.1
# โอคลาโฮมา: 9
# เซาท์แคโรไลนา: 9
# แอละแบมา: 8.6
# ลุยเซียนา: 8.5
# อาร์คันซอ: 7.5
# เนแบรสกา: 7.4
# มิสซูรี: 6.5
# นอร์ทแคโรไลนา: 6.4
# เทนเนสซี: 6.2
# อินดีแอนา: 6.1
# เท็กซัส: 5.9

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภูมิภาคของสหรัฐ
หมวดหมู่:ทอร์นาโด
วัดสุธรรมวดี

วัดสุธรรมวดี หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดสุธรรมวดีตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535
ตึกพระปริยัติธรรมสุธรรมวดีภายในวัดเป็นโรงเรียนสอนพระและเด็กนักเรียนที่ต้องการหาความรู้ไม่ว่าจะเป็นชาวมอญ เขมร และเชื้อสายอื่น ๆ ที่ไม่มีกำลังทรัพย์ วัดนี้มักมีประชาชนมาทำบุญตลอดเวลาโดยเฉพาะวันหยุด วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ส่วนมากจะเป็นชาวมอญ มีการดำรงรักษาประเพณีของชาวมอญไม่ว่าจะเป็นประเพณีปีใหม่ ประเพณีเปิงสงกรานต์ ฟังเทศน์ การทำบุญกัดทอน (ทอดกฐิน) การทำบุญข้าวยาคู เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2560 วัดมีการจัดงานพิธีประชุมเพลิงพระภิกษุมอญ 2 รูป ได้แก่ หลวงพ่อพระครูปลัดสมจิตร อุตตโม และหลวงพ่อประเสริฐ เอกวัณโณ ซึ่งเป็นพระภิกษุที่ชาวมอญศรัทธาเลื่อมใส โดยใช้เวลาสร้างปราสาทตั้งศพ 4 เดือนทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้ช่าง 10 คนพร้อมกับชาวมอญที่ศรัทธาอีกจำนวนมาก และประชุมเพลิงในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชาวมอญมาร่วมจากทุกสารทิศ ส่วนใหญ่เป็นแรงงานในภาคกลางและภาคตะวันออกของไทย พุทธศาสนิกชนชาวมอญนิยมไปงานศพมากกว่าที่จะไปงานทอดกฐิน เพราะการเผาศพพระเกจิอาจารย์มอญถือเป็นมหากาลทานซึ่งเป็นทานที่ใหญ่กว่า
ปราสาทมอญที่สร้างไว้เพื่อเผาปราสาทตั้งศพและโลงไปด้วยกัน เป็นโครงสร้างทำจากไม้ ประดับประดาด้วยกระดาษระบายสีและประดับไฟอย่างสวยงาม บนปราสาทมีชิงช้าไกวสำหรับนำร่างภิกษุจากโลงใส่ลงภายในซึ่งมีลักษณะเป็นตะแกรง

**อ้างอิง**
สุธรรมวดี
สุธรรมวดี
วัดเกาะสุวรรณาราม

วัดเกาะสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดเกาะสุวรรณารามสร้างประมาณ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณนี้เป็นที่ราบลุ่ม ล้อมรอบด้วยลำคลองและทุ่งนา พระครูพร พุทธสโร มาปักกลด ณ บริเวณนี้ ชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันนิมนต์พระครูพรให้เป็นผู้นำในการสร้างวัดและอุโบสถ และขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เจ้าของที่ดินชื่อว่า เกาะ ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ ได้รวบรวมที่ดินกับญาติพี่น้องถวายที่ดิน 13 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกชื่อวัดว่า วัดออเกาะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเกาะสุวรรณาราม" หลังจากนั้นคุณสินและคุณผุด รุ่งแกร ได้ถวายที่ดินข้างวัดจำนวน 4 ไร่ และผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมที่ดินซึ่งเป็นที่ทำนา 1 แปลง ถวายแก่วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541
ปัจจุบันสภาพบริเวณวัดเป็นถนน หมู่บ้าน อาคารพาณิชย์ ภายในวัดมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ เช่น อุโบสถ 2 ชั้น ซึ่งสร้างขึ้นแทนพระอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร หอระฆัง ฌาปนสถานไร้ควัน ศาลาบำเพ็ญศพ และซุ้มประตูเป็นต้น
วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยพระอาจารย์แม้น อัคคจิตโต เช่น ผ้ายันต์ ที่โด่งดังคือ ยันต์พระเจ้า 5 พระองค์ ท่านมักจะลงอักขระหลายตัวจนเต็มพื้นที่ โดดเด่นทางด้านเมตตามหานิยมเป็นพิเศษ 

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระดอม- พระถมยา- พระหยวก- พระหงษ์- พระครูพิศาลวิธิยคุณ (สงวน ธมฺมโชโต)- พระอธิการทองก้อน- พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (ลำไย สร้อยพลอย)- พระครูสถิตมงคลวัตร (มงคล กะสี)- พระครูปลัดสุวัฒนกวีคุณ (รุ่งแสง ฐิติญาโณ)

**อ้างอิง**
เกาะสุวรรณาราม
อำเภออัยน์

อัยน์ (عين) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 22,051 คน

**อ้างอิง**
อัยน์
อำเภออัฏฏ็อลห์

อัฏฏ็อลห์ (الطلح) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 9,404 คน

**อ้างอิง**
อัฏฏ็อลห์
ขนมถังแตก

ขนมถังแตก เป็นขนมไทยอย่างหนึ่ง ลักษณะคล้ายแพนเค้กที่มีลักษณะคล้ายขนมเบื้อง แต่มีขนาดใหญ่กว่าและนุ่มกว่าขนมเบื้อง ขนมถังแตกเป็นอาหารว่างที่เป็นเอกลักษณ์ของไทยในงานวัด เมื่อก่อนคนทั่วไปจะหาได้ตามงานวัดเท่านั้น ปัจจุบันสามารถหาซื้อได้ตามตลาดท้องถิ่นหรือริมถนน
ขนมถังแตกทำจากแป้งข้าวเจ้าและกะทิ (บางสูตรอาจผสมไข่) ราดด้วยมะพร้าวขูด น้ำตาล และงา บางครั้งก็อาจประกอบด้วยเครื่องโรยหน้าชนิดอื่น เช่น เนื้อหวาน กระเทียม พริกไทย นอกจากนี้ยังมีสูตรที่ใส่น้ำใบเตยเพื่อให้มีสีเขียวและมีกลิ่นหอม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ขนมไทย
หมวดหมู่:อาหารจากข้าว
หมวดหมู่:อาหารจากมะพร้าว
อำเภออัรเราเฎาะฮ์

อัรเราเฎาะฮ์ (الروضة) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 27,371 คน

**อ้างอิง**
อัรเราเฎาะฮ์
มอดูล:Type in location

local p = {}
local plaintext = require("Module:Plain text")._main
--Cleanup/format location for use in short descriptions
function p.prepareLoc (frame)
	return p._prepareLoc (frame.args1)
end
function p._prepareLoc (text)
	text = plaintext(text)
	text = text..',' --comma at the end makes things convenient
	text = text:gsub('%b()', ', ') --remove things in brackets as extraneous information
			   :gsub('^%s,*%d^%s,*', ) --remove things with digits as generally being unnecessary postal codes/road numbers etc
			   :gsub('(,%s-),', '%1') --fix possible blank separated commas from previous cleanup
			   :gsub('%s%s', ' ') --fix possible extra spaces from previous cleanup
			   :gsub('^%s,*', ) --trim commas and spaces from beginning
			   :gsub('%s,*$', ) --trim commas and spaces from end
	return text
end
--Gets general location from more specific one for short descriptions
--i.e if a location is specified to be "P. Sherman 42 Wallaby Way Sydney, Australia", return "Sydney, Australia"
--splits by commas and returns last two entries
function p.generalLoc (frame)
	return p._generalLoc (frame.args1)
end
function p._generalLoc (loc)
	loc = p._prepareLoc(loc)
	split = {}
	num = 0
	loc = loc..',' --comma at the end for convenient splitting with gmatch
	for k in loc:gmatch('(^,*),') do --split by commas
		table.insert(split, k)
		num = num + 1
	end
	if num == 1 then --if only comma was the one at the end return the whole thing
		return split1
	else
		return splitnum-1..','..splitnum --return last two entries separated by commas
	end
end
--validate type parameter
function p.validateTyp (typ, args)
	checkpatterns = args'check-patterns'
	invalidadd = args.invalidadd
	if checkpatterns then
		for k in (checkpatterns..';'):gmatch('(^;*);') do --split checkpatterns by ;, check if one of the patterns is in type
			if typ:match(k) then return typ end
		end
		if invalidadd then --if invalid, add to make it valid
			return typ..' '..invalidadd
		end
	else
		return typ
	end
end
--generates type in location
function p.main(frame)
	args = require('Module:Arguments').getArgs (frame, {frameOnly = true})
	return p._main(args, frame)
end
function p._main (args, frame)
	cleanupLoc = require('Module:Settlement short description').cleanupLoc
	typ = args1
	if typ then typ = plaintext(args1) end
	if not typ then return end --check after plaintexting if typ exists
	sep = ((args.sep == 'no') and ) or args.sep or ' in ' --if args.sep set to no, nothing between typ and loc, if it has other value put that
	local loc = args2
	if args'full-loc' then func = '_prepareLoc' else func =  '_generalLoc' end
	if loc then
		loc = pfunc(loc)
		loc = cleanupLoc (loc)
		if loc then loc =  sep..loc else loc = "" end
	else
		loc = ""
	end
	typ = p.validateTyp (typ, args)
	if typ then return frame:expandTemplate {title = 'Short description', args = {typ..loc, 'noreplace'}} end
end
return p
รถไฟใต้ดินหนานทง

รถไฟใต้ดินหนานทง (จีนตัวย่อ: 南通轨道交通; จีนตัวเต็ม: 南通軌道交通; อังกฤษ: Nantong Rail Transit) เป็นรถไฟใต้ดินในนครหนานทงมณฑลเจียงซู ประเทศจีน คาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2565

**เส้นทางในปัจจุบัน**

**เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง**

**ระบบรถไฟฟ้า**

ซ
อีกอร์ โนวีคอฟ (นักปัญจกีฬา)

อีกอร์ โนวีคอฟ (И́горь Алекса́ндрович Но́виков; 19 ตุลาคม ค.ศ. 1929 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 2007) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่และแชมป์โอลิมปิกชาวโซเวียต เขาเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภททีม (ร่วมกับอะเลคซันดร์ ทาราซอฟ และอีวาน เดรูฮิน) เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่โรม และเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภททีม (ร่วมกับอัลเบิร์ต โมเกเยฟ และวิกเตอร์ มีเนเยฟ) และเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล
หลังจากออกจากการแข่ง โนวีคอฟได้ทำงานในฐานะผู้ฝึกสอนและผู้ดูแลปัญจกีฬาสมัยใหม่ นอกจากนี้ ระหว่างปี ค.ศ. 1977 ถึง 1991 เขาได้เป็นประธานสหพันธ์ปัญจกีฬาสมัยใหม่ของสหภาพโซเวียต และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ถึง 1992 เขาได้เป็นประธานของสหภาพปัญจกีฬาสมัยใหม่นานาชาติ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวโซเวียต
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญเงินโอลิมปิก
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนกีฬาชาวรัสเซีย
เพอร์เพิลฮาร์ต

เพอร์เพิลฮาร์ต (Purple Heart, PH) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารของสหรัฐที่ปูนบำเหน็จในนามของประธานาธิบดีให้แก่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ทั้งในและภายหลังจากวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1917 กับกองทัพสหรัฐ เมื่อนับรวมกับแบดจ์ออฟมิลิเทรีเมริต (ซึ่งมีรูปหัวใจที่ทำด้วยผ้าสีม่วง) ที่มีมาก่อน เพอร์เพิลฮาร์ตเป็นรางวัลปูนบำเหน็จแก่ทหารที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงมอบให้แก่สมาชิกกองทัพสหรัฐ รางวัลปูนบำเหน็จเพียงรางวัลเดียวก่อนหน้านี้คือฟิเดลิตีมิแดเลียนซึ่งปัจจุบันไม่มีแล้ว หอเกียรติยศเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติตั้งอยู่ที่นิววินด์เซอร์ รัฐนิวยอร์ก

**ประวัติ**
เพอร์เพิลฮาร์ตแบบเดิม ซึ่งทำหน้าที่เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร ได้รับการจัดตั้งโดยจอร์จ วอชิงตัน (ณ เวลานั้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารในกองทัพภาคพื้นทวีป) ตามคำสั่งที่นิวเบิร์ก ศูนย์บัญชาการนิวยอร์กเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1782 วอชิงตันให้เครื่องอิสริยาภรณ์ทหารเฉพาะทหารในสงครามปฏิวัติเพียงสามคน เขาอนุญาตให้เจ้าหน้าที่ผู้ใต้บังคับบัญชาออกเครื่องอิสริยาภรณ์ตามความเหมาะสม ถึงแม้ว่าจะไม่ยุบเลิกรางวัลนี้ แต่ไม่มีการเสนอรางวัลนี้อย่างเป็นทางการอีกเลยจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ณ ค.ศ. 2009 เนชั่นแนล จีโอกราฟิก ประมาณการจำนวนเพอร์เพิลฮาร์ตไว้ดังนี้: 
*สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง: 320,518
*สงครามโลกครั้งที่สอง: 1,076,245
*สงครามเกาหลี: 118,650
*สงครามเวียดนาม: 351,794
*สงครามอ่าวเปอร์เซีย: 607
*สงครามในอัฟกานิสถาน: 12,534 (ณ วันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018)
*สงครามอิรัก: 35,411 (ณ วันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018)
*ความขัดแย้งทางการทหาร : 76 (ณ วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2020)
*ภารกิจการรักษาเสถียรภาพบูรณาการหลายมิติของสหประชาชาติในประเทศมาลี, MINUSMA super camp attack: 2 (df=US)
ทุก ๆ วันที่ 7 สิงหาคมของทุกปี เป็น "วันเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติ"

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
Case Reference Guide regarding verification and issuance of the Purple Heart Medal, Military Personnel Records Center, St. Louis, Missouri

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Army Regulation 670-1: Wear and Appearance of Army Uniform and Insignia-  Purple Heart History date=2016-05-07 -  The Purple Heart: Background and Issues for Congress Congressional Research Service
หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์สหรัฐ
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดท่าเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเก่า ตำบลท่าเสา อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศก์สาครธรรมหรือหลวงพ่อลำเจียกเป็นเจ้าอาวาส
วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อน ถูกทอดทิ้งมานานมาก อุโบสถหลังเก่าผุพังหมด จนในสมัยพระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาส ได้มาบูรณะใหม่ แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัด สาเหตุที่ตั้งชื่อว่าวัดท่าเสาเป็นเพราะเคยเป็นสถานที่นำเสามาขึ้นสำหรับนำไปปลูกสร้างบ้านเรือน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร  ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ คือ หอกลอง หอระฆัง หอฉัน และศาลาธรรมสังเวช

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูอาทรธรรมนิเทศก์ พ.ศ. 2531- พระครูนิเทศก์สาครธรรม พ.ศ. 2532–ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
ท่าเสา
วัดป่ากลางทุ่ง

วัดป่ากลางทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ทั้งหมดราว 32 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา
วัดป่ากลางทุ่งเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าอุโบสถเก่าที่มีภาพจิตรกรรมนั้นสร้างมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2385 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ วัดป่าใต้ จากนั้นมีอีกวัดหนึ่งมาสร้างติดคลองเรียกว่า "วัดกลางทุ่ง" เมื่อมีการรวมสองวัดเข้าด้วยกันจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่ากลางทุ่ง" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังจากที่สร้างอุโบสถหลังใหม่เสร็จใน พ.ศ. 2530

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทรงโถง หลังคามุงกระเบื้อง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกามีชายคากันฝนด้านหน้า หน้าบันเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายช่อดอกไม้ ติดกระเบื้องถ้วยเบญจรงค์ประดับที่ดอก อันเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประตูหน้าต่างเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมตกแต่งอย่างเรียบง่าย ซุ้มประตูแต่งลายปูนปั้นเป็นรูปเทพนม ซุ้มหน้าต่างแต่ละบานตกแต่งลายปูนปั้นต่าง ๆ กัน สีมาเป็นปูนปั้นสลักลวดลายตั้งอยู่บนฐานบัว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทาสีทองอยู่ 2 องค์เบื้องหน้าอุโบสถ สันนิษฐานว่าคงจะบรรจุอัฐิธาตุผู้สร้างอารามแห่งนี้ 
พระพุทธรูปในอุโบสถที่เก่าแก่นั้นได้ถูกโจรขโมยไปนานแล้ว ภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวทศชาติชาดก เขียนด้วยสีที่สกัดจากพืชและสารตามธรรมชาติ แต่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม บริเวณผนังด้านหลังพระประธานเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้าประทับนั่งในซุ้มเรือนแก้วปางมารวิชัย ฐานชุกชีประดับด้วยกระหนกใบเทศ ผ้าทิพย์ปูลาดลง ด้านหน้าประดับด้วยดอกบัวและลายประจำยาม พื้นผนังลงด้วยสีแดง บางส่วนมีการลงรักปิดทอง ระหว่างหน้าต่างด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติเขียนเป็นตอน ๆ สลับกันไป ส่วนฝาผนังด้านสกัดไม่ปรากฏจิตรกรรม
อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย หลังคามุงกระเบื้องซ้อน 2 ชั้น มีปีนกลาดลงด้านละ 2 ตับ ซุ้มประตูและหน้าต่างทรงมงกุฎ มีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรอยู่กลางซุ้ม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช หน้าตัก 40 นิ้ว สูง 50 นิ้ว ระหว่างอุโบสถเก่ากับอุโบสถใหม่เป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญหลังใหญ่ 2 ชั้น ก่ออิฐถือปูนทรงไทย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 วัดยังมีศาลเจ้า โดยมีรูปเจ้าแม่กวนอิมอยู่เพียงรูปเดียว
วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างด้วยไม้ในรูปแบบของวัดมอญทั้งหลาย มีเสาหงส์อยู่ระหว่างบันไดทางขึ้นและมีอักขระรามัญที่ซุ้มประตู บนอาสน์สงฆ์ด้านในสุดมีพระพุทธรูปตั้งเป็นประธาน ด้านซ้ายเป็นภาพพระเวสสันดร

**อ้างอิง**
ป่ากลางทุ่ง
ป่ากลางทุ่ง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
วัดสิงห์ (จังหวัดนนทบุรี)

วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางคูเวียง ในท้องที่หมู่ที่ 7 บ้านคลองบางนา ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดสิงห์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง พระวิหาร หอระฆัง หอไตร ศาลาการเปรียญเก่า และศาลาท่าน้ำของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2536 
พระอุโบสถมีฐานเป็นฐานสิงห์เช่นเดียวกับฐานส่วนเฉลียง ซุ้มประตูประดับซุ้มบันแถลง ส่วนหน้าต่างประดับซุ้มกรอบลายอย่างเทศ เป็นลวดลายดอกไม้และใบไม้ประสานกันเป็นตัวลาย หลังคาเป็นทรงจั่วแบบไขรา มีมุขลดใต้ขื่อด้านหน้าและด้านหลัง หลังคาอาคารและมุขซ้อน 3 ตับ ส่วนหน้าบันอาคารและมุขลดประดับลวดลายพุดตานล้อมกรอบ ที่หน้าบันชั้นลดมีประดับกรอบสาหร่าย รวงผึ้งสลักลวดลายพรรณพฤกษา
พระวิหารมีลักษณะทรงสูง ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขเด็จ หน้าบันและสาหร่ายสร้างด้วยไม้สัก สลักลวดลายดอกไม้ บัวหัวเสา ฐานชุกชี ซุ้มประตู และหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้นปิดทองประดับกระจก ฐานพระวิหารแอ่นโค้งเป็นรูปสำเภาแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย หอไตรตั้งอยู่กลางน้ำ หน้าบันแกะเป็นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑและลายกระหนกเปลว ออกช่อเป็นรูปเทพนมล้อมรูปพระนารายณ์ บานประตูหน้าต่างเป็นลายรดน้ำ หอระฆังประดับลายจำหลักประณีตตลอดทั้งหลัง หลังคาซ้อนทรงสูงเพรียว ซ้อนหนึ่งชั้น ลดหนึ่งชั้น และมีเฉลี่ยงล้อมรอบหนึ่งชั้น ศิลปกรรมสมัยอยุธยา

**อ้างอิง**
สิงห์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนนทบุรี
วัดสิงห์ (จังหวัดนครปฐม)

วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแก้วด้านทิศเหนือ ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดสิงห์ ตำบลบางแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ภายในวัดมีแนวถนนแบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน คือ ทิศเหนือเป็นหมู่กุฏิและศาลาอเนกประสงค์ ส่วนทิศใต้มีสระน้ำขนาดใหญ่ อุโบสถ และเจดีย์โบราณ
วัดสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516
วัดสิงห์เป็นที่ประดิษฐานเจดีย์ทรงสูงขนาดใหญ่ ทรงระฆังกลม ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นศิลปะสมัยทวารวดีตอนปลาย เจดีย์ตั้งอยู่บนชุดฐานสิงห์ซ้อนลดหลั่นสามชั้น ย่อมุมไม้สิบสอง องค์เจดีย์มีบัวปากระฆัง เหนือระฆังทำเป็นบัว แทนบัลลังก์รองรับส่วนป้องไฉน ปลียอดหักหายไป องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานหน้ากระดานยืดสูง มีลานประทักษิณและราวระเบียงโดยรอบ บริเวณมุมทั้งสี่ทำเป็นเสาบัวเม็ดทรงมัณฑ์ มีบันไดทางขึ้นด้านทิศตะวันตก
พระพุทธรูปในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูน เดิมเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ แต่ภายหลังได้รับการบูรณะใหม่มีลักษณะคล้ายปางมารวิชัย แต่พระหัตถ์หงายออกจีบพระอังคุฐและพระดัชนี

**อ้างอิง**
สิงห์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนครปฐม
วัดภาวนาราม (จังหวัดสมุทรปราการ)

วัดภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า วัดภาวณาสุวรรณาราม ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ

**อ้างอิง**
ภาวนาราม
วัดปากน้ำ (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปากน้ำ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

**ประวัติ**
วัดปากน้ำหรือ วัดอมรวิมลจันทร์ เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยสันนิษฐานได้จากโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ มีรอยพระพุทธบาทและพระพุทธไสยาสน์เป็นต้น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เพิ่งขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดมีความเจริญสูงสุดเมื่อพระครูวิมลศีลาจารย์เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นเจ้าคณะอำเภออัมพวาด้วย มีความเจริญทางด้านการศึกษา ทั้งด้านศาสนาและการศึกษาสามัญ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458

**อาคารเสนาสนะ**
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูทางเข้าด้านละ 1 ประตู ซุ้มประตูปูนปั้นตกแต่งด้วยเศษเครื่องถ้วย เป็นรูปพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ มีมังกรดั้นเมฆเลื้อยอยู่ด้านบน และมีอักษรระบุศักราช 2458 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะปางอุ้มบาตรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ มีภาพผนังนูนปูนปั้นประดับกระเบื้องเคลือบฝีมืองดงามมาก วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม พระพุทธฉาย ก่อสร้างด้วยไหโบราณ วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท 4 รอย พระปรางค์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมมีระเบียงล้อมรอบ ฐานพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น เรือนธาตุมีซุ้มหน้านางซ้อนกันด้านละ 2 ซุ้มทั้งสี่ด้านยอดปรางค์ นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น ๆ ของวัดที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานไว้ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำเก่า วิหารน้อย เรือนไทยไม้สักทรงปั้นหยาขนมปังขิง ศาลาการเปรียญไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเหลืองทององค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองหน้าวัด

**วัตถุมงคล**
วัตถุมงคลที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อช่วงหรือพระครูวิมลศิลาจารย์ ที่ได้รับความนับถือมากคือตะกรุดและเหรียญ เมื่อปี พ.ศ. 2463 หลวงพ่อช่วงได้สร้างเหรียญหล่อเป็นรูปหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และเมื่อปี พ.ศ 2471 ลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อช่วงได้ขออนุญาตหลวงพ่อช่วงสร้างเหรียญที่ระลึกในการทำบุญอายุหลวงพ่อช่วง อายุครบ 6 รอบ 72 ปี เป็นเหรียญปั๊มรูปหลวงพ่อครึ่งองค์ด้านหลัง เป็นรูปพระปิดตา และมียันต์ล้อมรอบ พุทธคุณเด่นทางด้านมหาอุด แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม

**อ้างอิง**
ปากน้ำ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
วัดหลักสาม

วัดหลักสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
วัดหลักสามเดิมชื่อ สำนักสงฆ์พระอาทิตย์ พระจันทร์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2515 นายชวลิต เงินล้าน และเพื่อนได้มีจิตศรัทธาตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น มีเจ้าอาวาสองค์แรกคือ พระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร ต่อมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหลักสาม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นายเล็ก สีเฟื่อง และดาบตำรวจ บุญช่วย ปิณฑะคุปต์ โดยมีพระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร เป็นเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544
ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ หลวงพ่อใหญ่ เจ้าแม่กวนอิม ไอ้ไข่ บริเวณวัดหลักสามมีชุมชนข้างวัดหลักสามโดยมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมดราว 80 ครัวเรือน

**อ้างอิง**
หลักสาม
บาเกโมโนะ โนะ เอะ

บาเกโมโนะ โนะ เอะ (Bakemono no e) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า บาเกโมโนซูกูชิเอะ (Bakemonozukushie) เป็นม้วนภาพในประเทศญี่ปุ่นสมัยเอโดะที่มีภาพบาเกโมโนะ 35 ชนิดจากคติชนญี่ปุ่น ซึ่งวาดด้วยมือด้วยเม็ดสีที่สดใสบนกระดาษ บาเกโมโนะแต่ละชนิดมีชื่อที่เขียนด้วยพู่กัน และไม่มีอย่างอื้นเขียนลงในม้วนกระดาษ ไม่มีข้อมูลทางบรรณานุกรม และไม่มีลายเซ็นหรือตราของศิลปิน

**รายชื่อบาเกโมโนะ**
นี่คือรายชื่อบาเกโมโนะใน บาเกโมโนะ โนะ เอะ พร้อมกับรายละเอียด.
File:1. Daisō.jpg|1 ไดโซ (大僧) 
File:2. Furaribi.jpg|2 ฟูรารีบิ (ふらり火)
File:3. Uwan.jpg|3 อูวัง (うわん)
File:4.Akaguchi.jpg|4 อากางูจิ (赤口) 
File:5.Shoukira.jpg|5 โชกิระ (しょうきら)
File:6.Hyousube.jpg|6 เฮียวซูเบะ (ひょうすべ) 
File:7.Nure-onna.jpg|7 นูเระ-อนนะ (ぬれ女) 
File:8.Kappa.jpg|8 คัปปะ (かっぱ)
File:9.Gagou.jpg|9 กาโง (がごう) หรือกาโงเซะ (元興寺) 
File:10.Nurarihyon.jpg|10 นูราริเฮียง (ぬらりひょん) 
File:11.Kasha.jpg|11 คาชะ (火車)
File:12.Ubume.jpg|12 อูบูเมะ (うぶめ) 
File:13.Nuppeppou.jpg|13 นุปเป็ปโป (ぬっぺっぽう)
File:14.Waira.jpg|14 ไวระ (わいら) 
File:15.Otoroshi.jpg|15 โอโตโรชิ (おとろし) เป็นสำเนียงท้องถิ่นของคำว่า โอโซโรชิ 
File:16.Yamabiko.jpg|16 ยามาบิโกะ (山びこ) 
File:17.Nuribotoke.jpg|17 นูริโบโตเกะ (ぬりぼとけ)
File:18.Wauwau.jpg|18 วาอุวาอุ (わうわう) หรือโออูนิ (苧うに)
File:19.Yume no seirei.jpg|19 ยูเมะ โนะ เซเร (ゆめのせいれい)
File:20.Yamamba.jpg|20 ยามัมบะ (山んば) หรืออีกหลายชื่อ เช่น ยามาอูบะ (山うば), โอนิบาบะ (鬼婆), ยามะ-อนนะ (山女), ยามะ-ฮิเมะ (山姫) และคิโจ (鬼女)
File:21.Inugami.jpg|21 อินูงามิ (犬神)
File:22.Nukekubi.jpg|22 นูเกกูบิ (ぬけくび)
File:23.Yuurei.jpg|23 ยูเร (ゆうれい) 
File:24.Umibouzu.jpg|24 อูมิโบซุ (海坊主)
File:25.Umiotoko Cropped.jpg|25 อูมิโอโตโกะ (海男)
File:Nurikabe Bakemono no e BYU.jpg|26 นูริกาเบะ (ぬりかべ)
File:27.Yamawarou.jpg|27 ยามาวาโร (山わろう)
File:28.Mehitotsubou.jpg|28 เมฮิตตสึโบ (めひとつ坊)
File:29.Ushioni.jpg|29 อูชิ-โอนิ (うし鬼) 
File:30.Yukionna.jpg|alt=yuki-onna|30 ยูกิ-อนนะ (雪女)
File:31.Yako.jpg|31 ยาโกะ (やこ) 
File:32.Nekomata.jpg|32 เนโกมาตะ (ねこまた)
File:33.Kamikiri.jpg|33 คามิกิริ (かみきり) 
File:34.Nakibisu.jpg|34 นากีบีซุ (なきびす) เป็นสำเนียงท้องถิ่นของ นากีเบโซะ
File:35.Tsuchigumo.jpg|35 สึจิงูโมะ (土ぐも)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Bakemono no e at Brigham Young University Harold B. Lee Library
*Bakemono no e at Archive.org- Bakemono no e at The Ten Thousand Rooms Project
หมวดหมู่:คติชนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพวาดญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยบริกแฮมยัง
อัดนัน ออกทาร์

อัดนัน ออกทาร์ (Adnan Oktar; เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) ซึ่งยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อัดนัน โฮจา (Adnan Hoca) และ ฮารุน ยาฮ์ยา (Harun Yahya) เป็นผู้นำลัทธิทางศาสนาเช่นเดียวกับนักรังสรรค์นิยมอิสลามชาวตุรกี ใน พ.ศ. 2550 เขาได้จัดส่งหนังสือ ดิแอตลัสออฟครีเอชัน (ซึ่งสนับสนุนรังสรรค์นิยมอิสลาม) กว่าพันเล่ม ไปให้แก่นักวิทยาศาสตร์ สมาชิกรัฐสภา และพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ในสหรัฐโดยที่ไม่มีการสั่งซื้อ ออกทาร์บริหารองค์กร 2 องค์กรซึ่งเขาเป็นประธานกิตติมศักดิ์ คือ บีลิมอารัชทือร์มาวักฟือ (แปลตรงตัว "มูลนิธิวิจัยวิทยาศาสตร์" ก่อตั้งใน พ.ศ. 2533) ซึ่งส่งเสริมแนวคิดรังสรรค์นิยม และ มิลลีเดแอร์เลรีโครูมาวักฟือ (แปลตรงตัว "มูลนิธิอนุรักษ์ค่านิยมแห่งชาติ" ก่อตั้งใน พ.ศ. 2538) ซึ่งทำงานด้านความหลากหลายของประเด็นทางศีลธรรม
ในไม่กี่ปีที่ผ่านมา ออกทาร์ได้เทศนาเกี่ยวกับ "ศาสนาอิสลามที่แท้จริง" ตามอัลกุรอาน ทางช่องเอ9 ทีวี โดยทั่วไปองค์กรของเขาถูกเรียกว่าเป็นลัทธิ และนิตยสาร ไวซ์ ได้กล่าวถึงเขาว่าเป็น "ผู้นำลัทธิที่ฉาวโฉ่ที่สุดในตุรกี" ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 ถึง 2558 ออกทาร์ยื่นฟ้องบุคคลต่าง ๆ ในความผิดฐานหมิ่นประมาทมากกว่า 5,000 คดี
ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ออกทาร์กับผู้มีส่วนร่วมกว่า 160 คนถูกคุมตัวและต่อมาถูกจับในหลายข้อหาซึ่งรวมถึงการจัดตั้งองค์กรอาชญากรรม การทุจริตทางการบัญชี และการล่วงละเมิดทางเพศ ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ได้มีการยอมรับคำฟ้อง ซึ่งมีกำหนดการไต่สวนครั้งแรกในวันที่ 17 กันยายน ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2564 เขาถูกพิพากษาลงโทษจำคุกเป็นเวลา 1,075 ปี

**ดูเพิ่ม**
รายชื่อผู้อ้างตนเองเป็นมะฮ์ดี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Taner Edis: Harun Yahya and Islamic Creationism (2003)
หมวดหมู่:บุคคลจากอังการา
หมวดหมู่:มุสลิมชาวตุรกี
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักโทษชาวตุรกี
หมวดหมู่:นักรังสรรค์นิยมชาวมุสลิม
หมวดหมู่:นักทฤษฎีสมรู้ร่วมคิดชาวตุรกี
หมวดหมู่:ชาวตุรกีที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์
หมวดหมู่:การต่อต้อนไซออนิสม์
หมวดหมู่:นักเขียนชีวประวัติทางศาสนา
หมวดหมู่:ผู้ปฏิเสธฮอโลคอสต์ชาวตุรกี
หมวดหมู่:ซอร์ดอาร์ตออนไลน์

หมวดหมู่:แฟรนไชส์การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นประเภทบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของคาโดกาวะโดวังโงะ
หมวดหมู่:เอ-1 พิกเจอร์ส
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
อำเภออัรมาอ์

อัรมาอ์ (عرماء) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 10,188 คน

**อ้างอิง**
อัรมาอ์
อำเภออะตัก

อะตัก (عتق) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 37,315 คน

**อ้างอิง**
อะตัก
วัดน้ำจั้น

วัดน้ำจั้น อาจหมายถึง- วัดน้ำจั้น อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี - วัดน้ำจั้น อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี - วัดน้ำจั้น จังหวัดกาฬสินธุ์
จังหวัดฮัมกย็องใต้

จังหวัดฮัมกย็องใต้ (함경남도; South Hamgyong Province) เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1896 โดยแยกออกจากพื้นที่ทางใต้ของจังหวัดฮัมกย็องเดิม และยังคงเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีจนถึงปี ค.ศ. 1945 หลังจากนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองเอกคือฮัมฮึง

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดนี้มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดรยังกัง ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดฮัมกย็องเหนือ ทางทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคังว็อน และทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดพย็องอันใต้ โดยทางตะวันออกของจังหวัดคือทะเลญี่ปุ่น (เรียกว่า "ทะเลเกาหลีตะวันออก" ในเกาหลีเหนือ)

**การแบ่งเขตการปกครอง**
จังหวัดฮัมกย็องใต้แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 เมือง 2 เขต และ 15 อำเภอ ดังนี้

**เมือง**
 ฮัมฮึง (เมืองเอก) (함흥시 / 市)- ชินโพ (신포시 / 市)- ทันช็อน (단천시 / 市)

**เขต**
 เขตซูดง (>수동구 / 區)- เขตคุนโฮ (금호지구 / 區)

**อำเภอ**

**อ้างอิง**

ฮัมกย็องใต้
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2021 นัดชิงชนะเลิศ

ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2021 นัดชิงชนะเลิศ ตัดสินหาผู้ชนะของ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2020–21, เป็นการแข่งขันฟุตบอลครั้งที่ 37 ของการแข่งขันฟุตบอลสเปน ซูเปอร์คัพ ประจำปี. นัดนี้ได้ลงเล่นเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาลาการ์ตูฆา ใน เซบิยา, ประเทศสเปน. คู่นี้เป็นศึก กลาซิโก ระหว่าง บาร์เซโลนา และ อัตเลติกบิลบาโอ.
อัตเลติกบิลบาโอชนะนัดนี้ 3–2 หลังต่อเวลาพิเศษที่ทำให้พวกเขาชนะ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา สมัยที่สาม.

**ทีม**

**เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ**

**แมตช์**

**รายละเอียด**
300px

**Notes**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
หมวดหมู่:ฟุตบอลถ้วยสเปนในฤดูกาล 2020–21
ซาเลห์ อะบาซารี

ซาเลห์ อะบาซารี (صالح اباذری; อักษรโรมัน: Saleh Abazari; 3 มีนาคม ค.ศ. 1998 – ) เป็นนักคาราเต้ชาวอิหร่าน โดยในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่อัมมาน ประเทศจอร์แดน เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป และทีมอิหร่านของเขายังได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งคูมิเตะทีมชาย
ทีมอิหร่านของเขาได้ทำผลงานซ้ำในปีถัดไปในรายการคูมิเตะทีมชายของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน
ส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป ของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์มหาวิทยาลัยโลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น รวมถึงเขายังได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งคูมิเตะประเภททีมชาย ไม่กี่เดือนต่อมา เขาได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมอิหร่านที่ได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะทีมชายของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์โลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่มาดริด ประเทศสเปน

**ความสำเร็จ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักคาราเต้ชายชาวอิหร่าน
หมวดหมู่:บุคคลจากแอรอก
หมวดหมู่:เจ้าผู้ครองรัฐคูเวต

หมวดหมู่:ราชวงศ์ตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:ชาวคูเวต
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ตะวันออกกลาง
วัดโกมุทพุทธรังสี

วัดโกมุทพุทธรังสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูโกมุทสิทธิการ (พิทักษ์ เกสโร) เป็นเจ้าอาวาส
วัดโกมุทพุทธรังสีเริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2540 ในครั้งแรกนางสาวนฤมล โกมุท คหบดีชาวบางขุนนนท์ ได้ถวายที่ดิน 15 ไร่ แด่พระราชพิพัฒน์โกศล (หลวงพ่อเณร) เจ้าอาวาสวัดศรีสุดารามวรวิหาร จากนั้นมีการนิมนต์พระราชพิพัฒน์โกศลเป็นประธานก่อสร้างฝ่ายพระสงฆ์ และเชิญนางสาวนฤมลเป็นประธานฝ่ายฆราวาส แล้วจึงได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดในศาสนาพุทธเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
อุโบสถประดิษฐานหลวงพ่อโกมุทพุทธาภิบาล​ปราบมารประทานพรโชคลาภ​ ซึ่งสร้างคู่มากับวัดเป็นพระพุทธรูปประจำวัด ได้ทำการหล่อที่ประเทศอินเดีย และมีรูปหล่อเหมือนเกจิอาจารย์ เช่น หลวงพ่อโต หลวงปู่มั่น หลวงปู่ทิม และยังมีปู่ฤๅษีบดยา ฤๅษีตาไฟ ฤๅษีตาวัด ฤๅษี 108 และยังมีราหู ที่มีการบูชาราหูทุกค่ำวันพุธ นอกจากยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนากรรมฐาน มีการจัดพิธีสวดมนต์ทุกวันพระ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ สวดนพเคราะห์

**อ้างอิง**
โกมุทพุทธรังสี
วัดบางนมโค

วัดบางนมโค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านหัวไผ่ ตำบลบางนมโค อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมด 24 ไร่ 21 วา 3 งาน 
วัดบางนมโคสร้างขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน บางท่านก็ว่ามีในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ วัดนมโค ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2310 พม่าข้าศึกล้อมกรุงศรีอยุธยา ได้มาตั้งค่ายหนึ่งขึ้นที่ตำบลสีกุก ห่างจากวัดบางนมโค ย่านนั้นมีการเลี้ยงวัวมากกว่าที่อื่น พม่าได้ถือโอกาสกวาดต้อนเอาวัวควายจากย่านนี้ไปเป็นเสบียง ในที่สุดกรุงศรีอยุธยาก็เสียแก่พม่า วัดบางนมโคจึงทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลา ต่อมาก็ได้มีการซ่อมแซมขึ้นใหม่ก็ยังมีการเลี้ยงวัวกันอยู่อีกมากมาย ชาวบ้านจึงเรียกติดปากว่า "วัดบางนมโค"
วัดบางนมโคเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของผู้คนทั่วประเทศ ด้วยความเมตตาของพระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) ท่านมีความรู้รอบด้านอย่างลึกซึ้ง ตั้งแต่พระธรรม กัมมัฏฐาน การแพทย์แผนโบราณ รวมถึงได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ เช่น เกราะยันต์ พระเครื่องเนื้อดินเผา อุดด้วยผงอิทธิเจของหลวงพ่อปาน ซึ่งเป็นรุ่นเดียวที่ท่านสร้างขึ้นและปลุกเสกเอง ท่านได้วิชาการสร้างพระพิมพ์ต่าง ๆ เหล่านี้มาจากชีปะขาว ซึ่งเป็นพระพิมพ์ที่ไม่เหมือนพระพิมพ์ใด
วัดมีมณฑปหลวงพ่อปานซึ่งมีรูปหล่อลื่น อัฐิ และหุ่นขี้ผึ้งของหลวงพ่อตั้งอยู่ภายใน อุโบสถที่หลวงพ่อปานที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2467 รายล้อมด้วยใบเสมาทอง ด้านหน้าคือรูปหล่อหลวงพ่อปาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังบันทึกเหตุการณ์เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดบางนมโคเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2517 ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธโสนันทะ ด้านหลังพระอุโบสถคือพระธาตุเจดีย์ซึ่งหลวงพ่อปานสร้างขึ้นใหม่แทนองค์เดิมที่ชำรุดทรุดโทรม เป็นที่มาของการสร้างพระรุ่นแรก รูปพระพุทธเจ้าประทับบนบัลลังก์เหนือสัตว์ต่าง ๆ ทั้งเจ็ด เมื่อ พ.ศ. 2450 ซึ่งมีชื่อเสียงมาก วัดบางนมโคมีจัดงานพิธีสักการะรำลึกพระเดชพระคุณหลวงพ่อปานทุกวันที่ 26 กรกฎาคม

**อ้างอิง**
บางนมโค
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา