ปรัชญาดนตรี

ปรัชญาดนตรี เป็น "การศึกษาปัญหาพื้นฐานเกี่ยวกับธรรมชาติของดนตรี และประสบการณ์ของเราที่มีต่อดนตรี"   การศึกษาดนตรีเชิงปรัชญามีความเกี่ยวข้องกับปัญหาทางปรัชญาในประเด็นอภิปรัชญาและสุนทรียศาสตร์   คำถามพื้นฐานบางประการในปรัชญาของดนตรี คือ: - นิยามของดนตรีคืออะไร? (อะไรคือเงื่อนไขที่ จำเป็นและเพียงพอในการจัดประเภทบางสิ่งให้เป็นดนตรี) - ดนตรีกับจิตใจมีความสัมพันธ์กันอย่างไร? - ดนตรีกับภาษามีความสัมพันธ์กันอย่างไร? - ประวัติศาสตร์ดนตรีสะท้อนถึงอะไรในโลกใบนี้? - ดนตรีกับอารมณ์มีความเชื่อมต่อกันอย่างไร? (ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงกันว่าดนตรีบรรเลงสามารถสื่ออารมณ์ได้หรือไม่) - อะไรคือนัยสำคัญในความสัมพันธ์ทางดนตรี?

**ประเด็นทางปรัชญา**

**นิยามของดนตรี**
"การอธิบายแนวคิดทางดนตรีมักเริ่มต้นจากความคิดที่ว่าดนตรีมีการจัดระบบเสียง พวกเขาได้กล่าวว่าการอธิบายในลักษณะนี้กว้างเกินไป  เนื่องจากมีหลายกรณีของการจัดระบบเสียงที่ไม่เป็นเพลง  เช่น  คำพูดของมนุษย์ และเสียงที่เกิดจากสัตว์และเครื่องจักรที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์"    มีวิธีการแสดงลักษณะของดนตรีพื้นฐานที่แตกต่างกัน ที่มีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า "เสียง"   ลักษณะของดนตรีที่เป็นที่นิยม   ได้แก่  ทำนอง (ระดับเสียงที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน)  เสียงประสาน (ระดับเสียงที่มีหลายกลุ่ม และไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดเสียงในเวลาเดียวกัน ตามคอร์ดที่เป็นรูปแบบ), จังหวะ  บีท และ ลักษณะของเสียง (หรือที่เรียกว่า "สีสันของเสียง")   อย่างไรก็ตาม   ดนตรีอันอึกทึก อาจเกิดจากกระแสเสียงเป็นหลัก   เพลง Musique concrete  มักประกอบจากรูปแบบเสียงตามธรรมชาติที่ไม่ใช่เสียงดนตรี  ในการเพิ่มเติมแบบสุ่มบางครั้ง   ดนตรีแอมเบียนต์ อาจประกอบขึ้นมาจากการบันทึกเสียงของสัตว์ป่าหรือธรรมชาติ   การกำเนิดรูปแบบของดนตรีแนวอาว็อง-การ์ดในศตวรรษที่ 20  เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับแนวคิดทางดนตรีแบบดั้งเดิมที่เชื่อว่าดนตรีดำรงอยู่โดยมีพื้นฐานมาจากท่วงทำนองและจังหวะ ซึ่งเป็นการอธิบายลักษณะดนตรีแบบกว้างๆ date=February 2013   
ต้องการอ้างอิง 

**ดนตรีสัมบูรณ์ กับ ดนตรีโปรแกรม**
มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์กับดนตรีโปรแกรมในช่วงยุคโรแมนติกตอนปลาย   ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีสัมบูรณ์" โต้แย้งว่าดนตรีบรรเลงไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์หรือจินตภาพไปยังผู้ฟัง   พวกเขาอ้างว่าดนตรีไม่ได้ "เกี่ยวกับ" บางสิ่งอย่างชัดเจนและมันไม่ได้เป็นสิ่งแทนธรรมชาติ  แนวคิดเกี่ยวกับดนตรีสมบูรณ์ที่พัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ในผลงานของนักเขียนแนวโรแมนติกชาวเยอรมันยุคแรก  อย่างเช่น  Wilhelm Heinrich Wackenroder,  Ludwig Tieck  และ  E.T.A. Hoffmann  ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีโปรแกรม" เชื่อว่าดนตรีสามารถถ่ายทอดอารมณ์และจินตภาพออกมาได้   ตัวอย่างเพลงดนตรีโปรแกรม ได้แก่  Symphonie fantastique ของ แบร์ลีโยซ ซึ่งเป็นการพรรณนาของนักประพันธ์เพลงที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปินที่วางยาพิษฆ่าตัวตายด้วยฝิ่นในช่วงการเคลื่อนไหวครั้งที่สี่   มีการคัดค้านส่วนใหญ่เกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์ที่ใช้เครื่องดนตรีบรรเลง เช่น นักประพันธ์เพลงอย่าง ริชาร์ด  วากเนอร์ และนักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช  นิทเช่อ และ ฟรีดริช  เฮเกล   ผลงานของวากเนอร์ส่วนใหญ่เป็นการเขียนโปรแกรมและมักใช้เสียงร้อง  เขากล่าวว่า "ดนตรีไม่สามารถไปได้ไกลมากกว่านี้  เนื่องจากเป็นเพียงแค่คำพูด ... ซึ่งคำพูดมีฐานะที่สูงกว่าโทนเสียง"    นิทเช่อได้เขียนแสดงความคิดเห็นมากมายซึ่งเป็นการยกย่องผลงานเพลงของวากเนอร์  แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นเพลงนักแต่งเพลงมือสมัครเล่น .  
นักปรัชญาโรแมนติกคนอื่นและผู้สนับสนุนดนตรีสัมบูรณ์  เช่น  โยฮันน์ ฟ็อน เกอเธ่เห็นว่าดนตรีไม่เป็นแค่เพียง "ภาษา" ของมนุษย์ผู้ซึ่งเป็นตัวประทานเท่านั้น   แต่ยังมีความหมายอันสัมบูรณ์ที่เหนือกว่าในการมองหาขอบเขตของความเป็นระเบียบและความงามที่สูงส่งกว่า   บางคนแสดงความเชื่อมโยงทางวิญญาณกับดนตรี   ในท่อนที่สี่ของผลงานชิ้นสำคัญอย่าง  The World as Will and Representation (1819)  อาร์เทอร์  โชเปนฮาวด์ กล่าวว่า "ดนตรีเป็นคำตอบของความลึกลับแห่งชีวิต   ความลึกซึ้งที่สุดของศิลปะทั้งหมดนี้เป็นการแสดงออกถึงความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดของชีวิต " ใน "ช่วงเวลาชั่วขณะของการเร้าอารมณ์ทางเพศหรือความรู้สึกทางเพศในทางดนตรี"   ท่อนหนึ่งของ Either /or (1843),  Søren Kierkegaard ตรวจสอบความลึกซึ้งทางดนตรีของโมสาร์ท  และธรรมชาติของความรู้สึกในผลงานของดอน  โจวันนี (Don Giovanni)

**ความหมายและวัตถุประสงค์**
ในปี 1997  หนังสือ The Mind Works  ของ Steven  Pinker ได้ขนานนามดนตรี "auditory cheesecake"     ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาวลีดังกล่าวนับว่ามีประโยชน์ต่อความท้าทายสำหรับนักดนตรีและนักจิตวิทยาผู้ซึ่งเชื่อเช่นนั้น     หนึ่งในนั้น คือ Philip Ball เขาได้เขียนหนังสือที่ชื่อว่า Music Instinct   ซึ่งเขาได้ตั้งข้อสังเกตว่าดนตรีดูเหมือนจะเข้าถึงแกนกลางของความหมายในการเป็นมนุษย์: บอลเขียนว่า "มีคำพูดของวัฒนธรรมระดับโลกที่กล่าวว่า 'ฉันไม่ใช่ดนตรี' จะไม่มีความหมายต่อไป ซึ่งคล้ายกับการพูดว่า "ฉันไม่ได้มีชีวิต"   ในการถกเถียงเรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์ Ball แนะนำว่าดนตรีอาจได้รับพลังอารมณ์ผ่านความสามารถในการเลียนแบบผู้คน บางทีความสามารถในการดึงดูดเราอยู่ในความสามารถของดนตรีในการตั้งค่าความคาดหวังเมื่อรบกวน 

**สุนทรียศาสตร์ของดนตรี**
ไฟล์:Orchestra_conservatorio.jpg|right|thumb|200x200px| วงซิมโฟนีออร์เคสตร้า ไม่เพียงแต่เป็นวงดนตรีขนาดใหญ่ที่ใช้ในดนตรีคลาสสิกเท่านั้น   ผลงานซิมโฟนีหมายเลขเก้าของ บีโธเฟนซึ่งเป็นผลงานชิ้นหนึ่งสำหรับวงออร์เคสตร้าได้รับการขนานนามว่าเป็นผลงานชิ้นเอกอันยอดเยี่ยมของWestern Canon 
ในประเพณีก่อนสมัยใหม่ สุนทรียศาสตร์ของดนตรีหรือสุนทรียภาพทางดนตรีได้สำรวจมิติทางคณิตศาสตร์และจักรวาลวิทยาของการจัดระเบียบจังหวะและการประสานเสียง   ในศตวรรษที่สิบแปดมุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์การฟังเพลงและคำถามเกี่ยวกับความงามและความเพลิดเพลินทางดนตรีของมนุษย์ ( plaisir และ jouissance)     ต้นกำเนิดของการเปลี่ยนแปลงปรัชญานี้มาจาก Baumgarten ในศตวรรษที่ 18  และตามมาด้วยค้านท์   ในงานเขียนของพวกเขา สุนทรียศาสตร์ยุคโบราณ  หมายถึงการรับรู้ทางประสาทสัมผัสซึ่งได้รับความหมายแฝงในปัจจุบัน   ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา นักปรัชญามักจะเน้นประเด็นต่าง ๆ นอกเหนือจากความงามและความเพลิดเพลิน   ยกตัวอย่างเช่น  ความสามารถของดนตรีในการแสดงอารมณ์เป็นประเด็นกลาง 
สุนทรียศาสตร์เป็นสาขาย่อยของปรัชญา   ผู้ที่ผลิตผลงานชิ้นสำคัญในศตวรรษที่ 20  ได้แก่  Peter Kivy, Jerrold Levinson, Roger Scruton และ Stephen Davies   อย่างไรก็ตามนักดนตรี กับ นักวิจารณ์ดนตรีจำนวนมาก  รวมถึงผู้ที่ไม่ใช่นักปรัชญาหลายคนได้มีส่วนร่วมในสุนทรียศาสตร์ของดนตรี   ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงที่สำคัญเกิดขึ้นระหว่าง Eduard Hanslick นักวิจารณ์ดนตรี  นักดนตรี และนักประพันธ์เพลง Richard Wagner Harry Partch และ นักดนตรี่ท่านอื่น ๆ เช่น Kyle Gann ได้ศึกษาและพยายามทำให้ ดนตรี microtonal เป็นที่นิยมและมีการใช้บันไดเสียงทางเลือก   นอกจากนี้นักประพันธ์เพลงสมัยใหม่จำนวนมาก เช่น La Monte Young, Rhys Chatham และ Glenn Branca ให้ความสนใจอย่างมากกับระบบการปรับเสียง  เรียกว่า  ทำนองเสียง 
มีแนวโน้มที่หนักแน่นในทางสุนทรียศาสตร์ของดนตรีเพื่อเน้นความสำคัญยิ่งของโครงสร้างการจัดวางองค์ประกอบ   แม้กระนั้นประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศาสตร์ขอดนตรี รวมถึง เนื้อเพลง  เสียงประสาน การสะกดจิต  อารมณ์  การเคลื่อนจังหวะชั่วขณะ  เสียงสะท้อน  ความสนุกสนาน  และ สีสัน (ดู พัฒนาการทางดนตรี ) 
เรามักจะคิดว่าดนตรีมีความสามารถที่จะส่งผลกระทบต่ออารมณ์  สติปัญญา และ จิตวิทยา   มันสามารถระงับความโดดเดี่ยวของเราหรือกระตุ้นความหลงใหลของเรา   พลาโต ได้เสนอในผลงาน Republic ว่าดนตรีมีผลโดยตรงต่อจิตวิญญาณ   ดังนั้น  เขาเสนอว่าดนตรีของระบอบการปกครองในอุดมคติจะถูกควบคุมโดยรัฐอย่างใกล้ชิด (Book VII)

**ดูเพิ่ม**
 จิตวิทยาดนตรี - ดนตรีกับเทววิทยา 

** ดูเพิ่ม**
 Adorno, Theodor W. 1976. Introduction to the Sociology of Music, translated by E.B. Ashton. A Continuum Book. New York: Seabury Press. 0816492662.- Adorno, Theodor W. 1981. In Search of Wagner, translated by Rodney Livingstone. London: NLB. 0860910377.- Adorno, Theodor W. 1992. Quasi una Fantasia: Essays on Modern Music, translated by Rodney Livingstone. Verso Classics. London and New York: Verso. 0860913600 (cloth); 0860916138 (pbk) ; 1859841597 (pbk).- Adorno, Theodor W. 1998. Beethoven: The Philosophy of Music: Fragments and Texts, edited by Rolf Tiedemann; translated by Edmund Jephcott. Stanford: Stanford University Press. 0804735158.- Adorno, Theodor W. 1999. Sound Figures, translated by Rodney Livingstone. Stanford: Stanford University Press. 0804735573 (cloth); 0804735581 (pbk).- Adorno, Theodor W. 2001. The Culture Industry: Selected Essays on Mass Culture, edited and with an introduction by J. M. Bernstein. Routledge Classics. London and New York: Routledge. 0415255341 (cloth); 0415253802 (pbk).- Adorno, Theodor W. 2002. Essays on Music, selected, with introduction, commentary, and notes by Richard Leppert; new translations by Susan H. Gillespie. Berkeley: University of California Press. 0520231597.- Adorno, Theodor W. 2006. Philosophy of New Music, translated by Robert Hullot-Kentor. Minneapolis: University of Minnesota Press. 0816636664.- Adorno, Theodor W. 2009. Night Music: Essays on Music 1928–1962, edited by Rolf Tiedemann; translated by Wieland Hoban. London and New York: Seagull Books. 1906497214.- Arena, Leonardo V., La durata infinita del non suono, Mimesis, Milan 2013. 978-88-575-1138-2- Barzun, Jacques. 1982. Critical Questions on Music and Letters, Culture and Biography, 1940–1980, selected, edited, and introduced by  Bea Friedland. Chicago: University of Chicago Press. 0-226-03863-7.- Beardsley, Monroe C. 1958. Aesthetics: Problems in the Philosophy of Criticism. New York, Harcourt, Brace.- Beardsley, Monroe C., and Herbert M. Schueller (eds.). 1967. Aesthetic Inquiry: Essays on Art Criticism and the Philosophy of Art. Belmont, Calif.: Dickenson Pub. Co.- Bloch, Ernst. 1985. Essays on the Philosophy of Music, translated by Peter Palmer, with an introduction by David Drew. Cambridge and New York: Cambridge University Press. 0521248736 0521312132 (pbk).- Bonds, Mark Evan. 2014. Absolute Music: The History of an Idea. Oxford and New York: Oxford University Press. 978-0-19-934363-8.- Budd, Malcolm. 1985. Music and the Emotions: The Philosophical Theories. International Library of Philosophy. London and Boston: Routledge & Kegan Paul. 0710205201 (cloth); 0415087791 (pbk).- Budd, Malcolm. "Music and the Expression of Emotion", Journal of Aesthetic Education, Vol. 23, No. 3 (Autumn, 1989), pp. 19–29.- Chadwick, Henry. 1981. Boethius, the Consolations of Music, Logic, Theology, and Philosophy. Oxford: Clarendon Press; New York: Oxford University Press. 019826447X (cloth); 0198265492 (pbk.)- Clifton, Thomas. 1983. Music as Heard: A Study in Applied Phenomenology. New Haven: Yale University Press. 0300020910.- Fronzi, Giacomo. 2017. Philosophical Considerations on Contemporary Music: Sounding Constellations. Newcastle: Cambridge Scholars Publishing.- Deleuze, Gilles. 1980. A Thousand Plateaus. London / Minneapolis: University of Minnesota Press.- Goehr, Lydia. 'The Imaginary Museum of Musical Works. An Essay in the Philosophy of Music' Oxford, 1992/2007.- Kivy, P. Introduction to the Philosophy of Music, Hackett Publishing, 1989.- Langer, Susanne K. 1957. Philosophy in a New Key: A Study in the Symbolism of Reason, Rite, and Art, third edition. Cambridge: Harvard University Press. 0674665031.- Lippman, Edward A. 1992. A History of Western Musical Aesthetics. Lincoln: University of Nebraska Press. 0803228635 (cloth); 0803279515 (pbk).- Nietzsche, Friedrich Wilhelm. 1967. The Birth of Tragedy, and The Case of Wagner, translated, with commentary, by Walter Kaufmann. New York: Vintage Books. 0394703693 (pbk).- Rowell, Lewis Eugene. 1983. Thinking about Music: An Introduction to the Philosophy of Music. Amherst: University of Massachusetts Press. 0870233866.- Scruton, Roger. The Aesthetics of Music, Oxford University Press, 1997.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Article in the Internet Encyclopedia of Philosophy
หมวดหมู่:สุนทรียศาสตร์ประยุกต์
หมวดหมู่:ปรัชญาดนตรี

**อ้างอิง ==