เรือประจัญบานชั้นนอร์ทแคโรไลนา

เรือประจัญบานชั้นนอร์ทแคโรไลนา (North Carolina-class battleship) เป็นชั้นเรือประจัญบาน 2 ลำที่สร้างโดยกองทัพเรือสหรัฐในช่วงปลายทศวรรษที่ 1930 และต้นทศวรรษที่ 1940 ประกอบด้วยเรือยูเอสเอส นอร์ทแคโรไลนา (BB-55) และยูเอสเอส วอชิงตัน (BB-56)
ในช่วงทศวรรษที่ 1930 กองทัพเรือสหรัฐประสบอุปสรรคสำคัญในการพัฒนาเรือประจัญบานรุ่นใหม่ เนื่องจากถูกผูกมัดอย่างเข้มงวดโดยสนธิสัญญาระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อกำหนดที่กำหนดให้น้ำหนักบรรทุกมาตรฐานของเรือรบประเภท "capital ships" (เรือประจัญบานและเรือลาดตระเวนหนัก) ต้องไม่เกิน 35,000 ลองตัน (35,600 ตัน)   ข้อจำกัดนี้ส่งผลให้กองทัพเรือไม่สามารถบรรจุสมรรถนะด้านอำนาจการยิง เกราะป้องกัน และความเร็วตามที่ต้องการได้อย่างครบถ้วน ดังนั้นจึงเกิดความคลุมเครือในการจัดสรรสมดุลระหว่างคุณลักษณะต่าง ๆ ซึ่งนำไปสู่การพิจารณาแบบเรือที่แตกต่างกันมากถึง 50 แบบ
ในที่สุด คณะกรรมาธิการทหารเรือสหรัฐ (General Board) ก็ได้ประกาศเลือกแบบเรือประจัญบานที่มีความเร็ว 30 นอต (56 กิโลเมตร/ชั่วโมง; 35 ไมล์/ชั่วโมง) ซึ่งถือว่าเร็วกว่าเรือรบที่มีอยู่ในกองทัพเรือ ณ เวลานั้น นอกจากนี้ แบบที่เลือกยังมีอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่ขนาด 14 นิ้ว (356 มม.)/50 คาลิเบอร์ Mark B จำนวน 9 กระบอก คณะกรรมาธิการเชื่อว่าเรือประจัญบานรุ่นใหม่นี้จะมีความสมดุลเพียงพอที่จะปฏิบัติภารกิจที่หลากหลายได้อย่างมีประสิทธิภาพ ถึงแม้คณะกรรมาธิการจะเลือกแบบเรือประจัญบานที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ แต่รัฐมนตรีว่าการทบวงทหารเรือ (Secretary of the Navy) กลับอนุมัติให้ใช้แบบเรือที่ต่างกัน ซึ่งเป็นการปรับปรุงจากแบบที่คณะกรรมาธิการเคยปฏิเสธไปก่อนหน้านี้ การตัดสินใจของรัฐมนตรีส่งผลให้มีการออกแบบเรือประจัญบานรุ่นใหม่ที่มีความเร็วลดลงเหลือ 27 นอต (50 กิโลเมตร/ชั่วโมง; 31 ไมล์/ชั่วโมง) แต่ติดตั้งปืนใหญ่หลักขนาด 14 นิ้ว จำนวน 12 กระบอก ในป้อมปืน 4 ป้อม (quadruple turrets) ทดแทน และเกราะป้องกันที่สามารถต้านทานกระสุนปืนขนาดเดียวกันได้ การตัดสินใจดังกล่าวถือเป็นการเบี่ยงเบนแนวทางการออกแบบเรือประจัญบานแบบดั้งเดิมของอเมริกาอย่างมาก เนื่องจากแบบเรือใหม่นี้เน้นไปที่อำนาจการยิงมากกว่าความเร็วและการป้องกัน ซึ่งนับเป็นการหักล้างหลักปฏิบัติที่เคยยึดถือกันมา หลังจากการก่อสร้างได้เริ่มขึ้น สหรัฐก็ได้ใช้ประโยชน์จาก "เงื่อนไขปรับขนาด" (escalator clause) ในสนธิสัญญาระหว่างประเทศเพื่อเพิ่มขีดความสามารถด้านอาวุธหลักของเรือรุ่นนี้จากปืนใหญ่ขนาด 14 นิ้ว เป็นขนาด 16 นิ้ว (406 มม.)/45 คาลิเบอร์ Mark 6 จำนวน 9 กระบอก  
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งเรือประจัญบานนอร์ทแคโรไลนา และวอชิงตัน ต่างก็มีบทบาทสำคัญในหลายภารกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตสงครามแปซิฟิก เรือทั้งสองลำได้ทำหน้าที่คุ้มกันกองเรือบรรทุกอากาศยานเร็ว เช่น ในยุทธนาวีที่ทะเลฟิลิปปิน และปฏิบัติการโจมตีชายฝั่ง เรือประจัญบานวอชิงตันยังมีส่วนร่วมในการปะทะบนผิวน้ำ นั่นคือ ยุทธนาวีที่กัวดัลคานัล ในครั้งนั้น ปืนใหญ่หลักของเรือที่ได้รับการควบคุมโดยเรดาร์ ได้สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงแก่เรือประจัญบานคิริชิมะ (Kirishima) ของจักรวรรดิญี่ปุ่น จนนำไปสู่การจมลงในที่สุด เรือประจัญบานทั้งสองลำได้รับความเสียหายระหว่างสงคราม โดยนอร์ทแคโรไลนาถูกตอร์ปิโดโจมตีในปี ค.ศ. 1942 บริเวณหม้อไอน้ำ ทำให้ต้องซ่อมแซมนานถึง 7 เดือน และวอชิงตันชนกับเรือประจัญบานอินดีแอนาในปี ค.ศ. 1944 ระหว่างปฏิบัติการกลางคืน บริเวณหัวเรือได้รับความเสียหาย ต้องซ่อมแซมนานถึง 2 เดือน หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด เรือทั้งสองลำยังคงประจำการอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะถูกปลดประจำการและเก็บรักษาไว้เป็นกองเรือสำรอง ต่อมาในช่วงต้นทศวรรษที่ 1960 เรือนอร์ทแคโรไลนาถูกขายให้กับรัฐนอร์ทแคโรไลนาเพื่อเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ ส่วนเรือวอชิงตันถูกแยกชิ้นส่วนและขายเป็นเศษเหล็ก

**เรือในชั้น**

**อ้างอิง**

น
น
น
น
น
น
น
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เรือในสงครามแปซิฟิก