เนเรโอ รอกโก

เนเรโอ รอกโก (Nereo Rocco; 20 พฤษภาคม 1912 – 20 กุมภาพันธ์ 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอิตาลี ได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ในผู้จัดการทีมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เขามีชื่อเสียงจากการเป็นผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในอิตาลี คว้าแชมป์ทั้งในและต่างประเทศหลายรายการระหว่างที่เขาเป็นผู้จัดการทีมเอซีมิลาน ที่ปาโดวา เขาเป็นหนึ่งในผู้ใช้ระบบการเล่นแบบคาเตนัชโชเป็นคนแรก ๆ ในประเทศ

**การเล่นอาชีพ**

**สโมสร**
รอกโกเล่นเป็นตำแหน่งปีก; เขามีอาชีพการเล่นที่เรียบง่าย โดยใช้เวลาส่วนใหญ่กับ ตรีเยสตีนา, นาโปลี และปาโดวา เขาลงเล่นในเซเรียอา 287 นัดภายใน 11 ฤดูกาล ยิงได้ 69 ประตู รอกโกยังติดทีมชาติอิตาลี 1 นัดอีกด้วย

**ทีมชาติ**
รอกโกลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 1 นัด: ในฟุตบอลโลก 1934 รอบคัดเลือก ภายใต้การคุมทีมของวิตตอริโอ ปอซโซ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1934 เจอกับกรีซ ซึ่งเป็นชัยชนะในบ้านของอิตาลี 4–0

**อาชีพผู้ฝึกสอน**

**ตรีเยสตีนา**
รอกโกเริ่มต้นอาชีพโค้ชกับตรีเยสตีนาซึ่งเป็นสโมสรในบ้านเกิดและเป็นสโมสรแรกในอาชีพของเขาในปี 1947 หลังจากที่เขาแขวนสตั๊ดเพียง 2 ปี เขานำสโมสรจบตำแหน่งรองแชมป์อย่างน่าประหลาดใจในเซเรียอา ซึ่งยังคงเป็นผลงานสูงสุดที่ทีมทำได้จนถึงทุกวันนี้ เขาออกจากตรีเยสตีนาในอีกไม่กี่ปีต่อมาเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับประธานสโมสรในขณะนั้น ในปี 1950 เขาเป็นโค้ชให้กับเตรวีโซในช่วงสั้น ๆ จากนั้นจึงกลับมาที่ตรีเยสตีนาในปี 1953

**ปาโดวา**
ในปี 1953 หลังออกจากตรีเยสตีนา รอกโกได้เซ็นสัญญาเป็นโค้ชของปาโดวาทีมในเซเรียบี เขาทำให้สโมสรรอดพ้นการตกชั้นและเลื่อนชั้นสู่เซเรียอาในฤดูกาลถัดมา ปาโดวาในยุคของรอกโก เป็นที่จดจำว่าเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์จนถึงทุกวันนี้ แม้จะเป็นเพียงทีมเล็ก ๆ แต่พวกเขาสามารถคว้าอันดับ 3 ได้ในช่วงฤดูกาล 1957–58 ระหว่างที่เขาอยู่กับปาโดวา เขายังเป็นโค้ชให้กับทีมชาติอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่กรุงโรม ร่วมกับจูเซปเป เวียนี ซึ่งพวกเขาจบอันดับที่ 4

**เอซีมิลาน**
ในปี 1961 รอกโกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโค้ชคนใหม่ของเอซีมิลาน แทนที่เปาโล โตเดสคินี ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของ 1 ช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดสำหรับทีมรอสโซเนรี เขาสร้างทีมที่ทำงานหนักและเน้นเล่นเกมรับโดยมีนักเตะดาวรุ่งของทีม จานนี ริเวรา ซึ่งย้ายจากอเลสซานเดรียในปี 1960 เข้ามาเสริมการเล่นที่สร้างสรรค์ในแนวรุก และพวกเขามีบทบาทสำคัญในความสำเร็จของสโมสร โดยคว้าแชมป์เซเรียอาในปี 1962 และยูโรเปียนคัพในปี 1963 หลังจากออกจากมิลานในปี 1963 เขาคุมทีมโตริโนซึ่งเขาทำผลงานได้ดีที่สุดนับตั้งแต่เสียผู้เล่นชุดกรานเดโตริโนในปี 1949 จากเหตุการณ์เครื่องบินตก ในปี 1967 รอกโกกลับมาคุมทีมมิลานเป็นครั้งที่ 2 แทนที่ อาร์ตูโร ซิลเวสตรี ซึ่งเขาคว้าแชมป์สคูเดตโต้ (เซเรียอา) อีกสมัยทันที และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ
เขาออกจากมิลานในปี 1973 หลังจากนำทีมคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพอีกสมัยในปี 1969 จากการเอาชนะอายักซ์ ของไรนุส มิเชลส์ 4–1 , อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ , โคปปาอิตาเลีย 2 สมัย และคัพวินเนอร์สคัพ อีกสมัย หลังจากอยู่กับฟิออเรนติน่าเป็นเวลา 1 ปี รอกโกก็ตัดสินใจวางมือจากอาชีพโค้ชในปี 1975 ในปี 1977 เขาได้รับการแต่งตั้งจากมิลานให้เป็นผู้อำนวยการด้านเทคนิคและผู้ช่วยผู้จัดการทีมของนิลส์ ลีดโฮล์ม ซึ่งเป็นอดีตผู้เล่นของเขา รอกโกเป็นผู้จัดการทีมที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดของมิลาน โดยคุมทีมไป 459 นัด (323 นัดในตำแหน่งหัวหน้าโค้ช และ 136 นัดในตำแหน่งผู้อำนวยการด้านเทคนิค)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอลชาย
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมเอซี มิลาน