Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
วัดพลับพลาไชย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดพลับพลาไชย โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ วัดราชบูรณะ

**ประวัติ**
วัดพลับพลาไชยไม่ปรากฏนามผู้สร้างแต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ว่า เป็นที่ตั้งทัพของ เจ้าอ้ายพระยา พระราชโอรสองค์ใหญ่ของสมเด็จพระอินทราชา ก่อนจะเคลื่อนทัพออกมาเจอกับ เจ้ายี่พระยา พระราชอนุชาของพระองค์ที่ตั้งทัพอยู่ที่ วัดชัยภูมิที่เชิงสะพานป่าถ่านและได้กระทำยุทธหัตถีกระทั่งสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันทำให้เจ้าสามพระยา พระอนุชาพระองค์เล็กได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2
จากนั้นวัดพลับพลาไชยได้ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ในรัชสมัยของ สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา ว่า ระหว่างที่เกิดสงครามกลางเมือง สมเด็จพระนารายณ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้ยกกองทัพออกจาก พระราชวังจันทรเกษม ซึ่งเป็นวังหน้าผ่านวัดพลับพลาชัยเพื่อไปตั้งกองบัญชาการที่ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์ กระทั่งได้รับชัยชนะและเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็น สมเด็จพระนารายณ์มหาราช

**สิ่งก่อสร้างภายในวัด**
เจดีย์ประธาน มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ฐานแปดเหลี่ยม ขนาดเส้นผ่าศูนย์ของเจดีย์ประมาณ 4 เมตร  ภายในก่ออิฐสอดินซึ่งเป็นเทคนิคของงานช่างสมัยอู่ทองถึงอยุธยาตอนต้น เจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ทรงยอดปรางค์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเจดีย์ประธาน ศิลปะอยุธยาตอนปลาย จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมทำให้สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานเรื่อยมาจนกระทั่งถึงในสมัยอยุธยาตอนปลาย และมีวิหารขนาดเล็ก ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เจาะช่องหน้าต่างขนาดเล็กไว้ด้านละ 1 บาน มีประตูทางเข้า 2 ช่อง ซึ่งเป็นลักษณะที่นิยมสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง

**อ้างอิง**
พลับพลาไชย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ศาลเจ้าโชเซ็ง

ศาลเจ้าโชเซ็ง (Chōsen Jingū; hanja=朝鮮神宮) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดในประเทศเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1925 ถึง 1945 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น
อิโจ ชูตะ สถาปนิกและนักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมชื่อดังที่มีส่วนในการสร้างศาลเจ้าเมจิ ก็มีส่วนในการวางแผนสร้างศาลเจ้านี้ด้วย
ที่ตั้งของอดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน

**เบื้องหลัง**
คริสต์ทศวรรษ 1920
หลังญี่ปุ่นผนวกเกาหลีใน ค.ศ. 1910 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ดำเนินการตามนโยบายกระบวนการกลายเป็นญี่ปุ่น (Japanization) ซึ่งรวมไปถึงการสักการะที่ศาลเจ้าชินโต เช่นเดียวกันกับการแสดงออกทางการเมืองต่อความรักประเทศชาติเป็นข้อปฏิบัติทางศาสนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 นักเรียนในโรงเรียนจะต้องเข้าไปในศาลเจ้าชินโต และใน ค.ศ. 1935 มีการบังคับให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและข้าราชการจะต้องเข้าร่วมพิธีศาสนาชินโต จนถึง ค.ศ. 1945 มีศาลเจ้าในเกาหลีที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐชินโต (State Shinto) รวม 1,140 แห่ง
เป็นผู้สนับสนุนให้พยายามใช้แนวคิด国魂 เพื่อผสานความเชื่อศาสนาญี่ปุ่นและเกาหลี บางคนระบุพระเจ้าทันกุนเข้ากับซูซาโนโอะ-โนะ-มิโกโตะ รัฐบาลไม่ต้องการแสดงจุดยืนในเรื่องการบรรจุโอกูนิตามะทั่วไปไว้ที่โชเซ็งจิงงู เพื่อให้ผู้ศรัทธาสามารถตีความในแบบของตนเอง 小笠原省三 เป็นผู้สนับสนุนจุดยืนนี้อย่างหนักแน่น และการสนับสนุนของเขาเกี่ยวข้องกับการสถาปนาโอกูนิตามะทั้งที่โชเซ็นจิงงุและ7=京城神社
อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ของรัฐที่โชเซ็งจิงงูไม่อนุญาตให้โอกูนิตามะตรงนั้นมีชื่อเรียกว่า "โชเซ็นโอกูนิตามะ" และความเชื่อท้องถิ่นพระเจ้าทันกุนถูกปราบปรามลงเพื่อหันไปบูชาอามาเตราซุในศาลเจ้าแทน

**ประวัติ**
โชเซ็งจิงงูถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1925 ที่ยอดเขานัมซานในเมืองเคโจ และทำพิธีบูชาในเดือนตุลาคม โดยอุทิศแด่เทพีอามาเตราซุกับจักรพรรดิเมจิ ตัวอาคารมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชินเม-ซูกูริตามศาลเจ้าอิเซะ
การบูชาที่ศาลเจ้าเพิ่มมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 หลังรัฐบาลเริ่มบังคับให้ผู้คนเข้าชมที่นี่ ทำให้ศาลเจ้าและที่อื่น ๆ กลายเป็นเป้าหมายความขุ่นเคือง หลังการปลดปล่อยเกาหลีใน ค.ศ. 1945 ภายในไม่กี่วัน มีศาลเจ้าหลายแห่งที่ถูกเผาทำลาย
กลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีเสนอให้เข้ามารับช่วงการบูชาโอกูนิตามะต่อหลังสงครามและเปลี่ยนศาลเจ้าไปเป็นศาลที่บูชาพระเจ้าทันกุน แต่รัฐบาลใหม่ปฏิเสธ 小笠原省三ก็เสนอระบบที่ชาวญี่ปุ่นในอาณานิคมถูกมองเป็นอามัตสึกามิและชนพื้นเมืองมองเป็นคูนิตสึกามิ
หลังคำประกาศยอมจำนนของญี่ปุ่นในวันที่ 15 สิงหาคม ในช่วงบ่ายวันนั้นได้มีพิธีเคลื่อนย้ายองค์เทพที่ประดิษฐานอยู่ รัฐบาลทหารของกองทัพสหรัฐในเกาหลีพิจารณาให้ศาลเจ้านี้เป็น "ทรัพย์สินศัตรู"
โชเซ็งจิงงูจึงถูกทำลายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 พื้นที่อดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน และใน ค.ศ. 1970 ได้มีการสร้าง "อนุสรณ์สถานรักชาติ อัน จุง-กึน" ในบริเวณที่เคยเป็นศาลเจ้า เพื่อยกย่องอัน จุง-กึน ผู้ลอบสังหารอิโต ฮิโรบูมิ ผู้ตรวจราชการชาวญี่ปุ่นคนแรก และมีการติดตั้งอนุสรณ์คิม กู นักเคลื่อนไหวเพื่ออิสรภาพอีกคนหนึ่งด้วย

**รายละเอียด**
ศาลเจ้านี้มีความยาวเป็นแกนตรงประมาณ sp=us ศาลเจ้าหลักอยู่ที่ปลายสุดจากทางเข้า

**ภาพ**

**ดูเพิ่ม**
รัฐชินโต (State Shinto)
*ศาสนาชินโตในประเทศเกาหลี
*เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
*การจัดอันดับศาลเจ้าชินโตในระบบสมัยใหม่ (Modern system of ranked Shinto Shrines)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Chōsen Jingū (plan and photographs)- 1931 photograph date=4 March 2016 
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เคโจ
หมวดหมู่:จิงงู
หมวดหมู่:ศาลเจ้าชินโตในประเทศเกาหลี
วัดโคกพระยา (ตำบลภูเขาทอง)

วัดโคกพระยา โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอทางด้านทิศเหนือของเกาะเมือง ในตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บริเวณโบราณสถานมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 81 ตารางวา
วัดโคกพระยาเป็นวัดขนาดเล็กที่มีอายุการสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานมาจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมสันนิษฐานกันว่าวัดนี้เคยใช้เป็นที่ฝังพระศพ และสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์หลายพระองค์ แต่จากหลักฐานที่พบภายหลังการขุดแต่ง ซึ่งไม่ปรากฏพบร่องรอยว่าเคยใช้ประกอบพิธีดังกล่าว จึงสันนิษฐานว่าวัดที่ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารนั้น อาจจะเป็นวัดโคกพระยาในตำบลลุมพลี
โบราณสถานวัดโคกพระยานี้มีการก่อสร้าง 3 สมัย สมัยแรกสันนิษฐานจากลักษณะของใบเสมาว่าตั้งอยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ได้แก่ เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม ส่วนยอดและองค์เจดีย์หักพังลงเหลือแต่ฐานและแกนด้านในองค์เจดีย์ซึ่งก่อเป็นแกนรูปกากบาท อุโบสถมีประตูทางเข้า 4 ประตู มีทางเดินโดยรอบอุโบสถฐานไพทีด้านหลังกว้าง 3 เมตร พื้นปูกระเบื้องดินเผา พบชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ 1 องค์และพบร่องรอยการพอกปูนทับฐานชุกชีของเดิม สมัยที่ 2 มีการบูรณะอุโบสถและกำแพงแก้ว ได้ก่อพอกกำแพงแก้วด้านตะวันออกและตะวันตกให้หนาขึ้นสร้างกำแพงด้านทิศใต้เพิ่มอีก 1 แนว โดยทำเป็นฐานบัวแล้วถมดินเพื่อปรับระดับพื้นส่วนที่ขยายออกมาจากแนวฐานเดิมมาจนชิดแนวกำแพงนี้ สมัยที่ 3 บูรณะอุโบสถโดยปรับปรุงพื้นปูกระเบื้อง มีการก่ออิฐบริเวณกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกและทิศใต้ให้หนาขึ้น มีการก่อสร้างแนวกำแพงวัดใหม่ด้านทิศตะวันออก พร้อมกลบทับแนวกำแพงแก้วเดิมจนถึงระดับมีการก่อพอกและใช้แนวเดิมตั้งแต่สมัยที่ 1 และฐานกำแพงแก้ว และมีอาคารต่าง ๆ อีก

**อ้างอิง**
โคกพระยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
แม่แบบ:รางวัลบอลทองคำฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก

หมวดหมู่:กล่องนำทางรางวัลฟุตบอล
หมวดหมู่:แม่แบบฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก
วัดโคกพระยา

วัดโคกพระยา อาจหมายถึง- วัดโคกพระยา ตำบลลุมพลี  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดโคกพระยา ตำบลภูเขาทอง  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
โคกพระยา
เดดไรซิง 4

เดดไรซิง 4 (italic=yes) เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยที่พัฒนาโดยแคปคอมแวนคูเวอร์ และเผยแพร่โดยไมโครซอฟท์สตูดิโอส์สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์วัน โดยเป็นภาคที่สี่ในซีรีส์เดดไรซิง ซึ่งมีการประกาศในงานแถลงข่าวอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป 2016 ของไมโครซอฟท์เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เกมนี้เป็นการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ และมีฉากอยู่ที่วิลลาเมตต์ รัฐโคโลราโด ในธีมคริสต์มาส
เดดไรซิง 4 ได้รับการวางจำหน่ายทั่วโลกเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2016 เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์จากนักวิจารณ์ที่หลากหลาย โดยยกย่องรูปแบบการเล่น และการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ อย่างไรก็ตาม การลดลงของคุณภาพ และปัญหาทางเทคนิคบางอย่างถูกกล่าวถึงในเชิงลบ ทั้งนี้ เวอร์ชันไมโครซอฟท์ วินโดวส์ สำหรับสตีมได้รับการเปิดตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ซึ่งเผยแพร่โดยบริษัทแคปคอม ส่วนเกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 ได้ใช้ชื่อเดดไรซิง 4: แฟรงก์สบิ๊กแพกเกจ (italic=yes) ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 id=/dead-rising-4- 5953286
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัย
หมวดหมู่:เดดไรซิง
หมวดหมู่:เกมไมโครซอฟท์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมโอเพนเวิลด์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
หมวดหมู่:วิดีโอเกมภาคต่อ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศแคนาดา
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
หมวดหมู่:วิดีโอเกมซอมบี
โรคกลัวทะเล

โรคกลัวทะเล หรือ ทาลัสโซโฟเบีย (thalassophobia; θάλασσα (thalassa) "ทะเล" และ φόβος (phobos) "กลัว") เป็นความกลัวแหล่งน้ำลึกอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น ซึ่งอาจเป็นทะเล มหาสมุทร สระว่ายน้ำหรือทะเลสาปก็ได้ ทั้งนี้ ระวังสับสนกับโรคกลัวน้ำหรืออะควาโฟเบีย (aquaphobia) ซึ่งเป็นความกลัวคนละอย่างกัน โรคกลัวทะเลอาจประกอบด้วยความกลัวอยู่ในแหล่งน้ำลึก กลัวความเวิ้งว้างของทะเล คลื่นทะเล และความกลัวอยู่ห่างจากแผ่นดิน สาเหตุของโรคกลัวทะเลนั้นยังไม่ชัดเจนและยังเป็นหัวข้อวิจัยอยู่ เพราะแต่ละคนมีเหตุผลแตกต่างกันไป ความรุนแรงและอาการและอาการแสดงของโรคอาจเปลี่ยนแปลงและมีความซับซ้อนได้ โดยอาจมีช่วงที่ทุกข์ทรมานทางอารมณ์และกายภาพที่เกิดจากตัวกระตุ้นหลากหลาย การรักษาอาจมีการบำบัดและยาคลายกังวลผสมกัน และจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อรักษาในวัยเด็ก ซึ่งเป็นช่วงวัยที่พบโรคนี้มากที่สุด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โรคกลัว
หมวดหมู่:มหาสมุทร
หมวดหมู่:ทะเล
รัฐบราซิล

รัฐบราซิล (Estado do Brasil; State of Brazil) เป็นหนึ่งในรัฐนอกดินแดนหลักของจักรวรรดิโปรตุเกสบนทวีปอเมริกา ในช่วงที่ยังเป็นอาณานิคมบราซิล 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศบราซิล
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:ประเทศบราซิล
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2164
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2358
ยุทธการที่อินช็อน

ยุทธการที่อินช็อน (Inchon Sangnyuk Jakjeon) เป็นการบุกครองด้วยการยกพลขึ้นบกและการสู้รบในสงครามเกาหลี ซึ่งส่งผลลัพธ์ให้ได้รับชัยชนะที่เด็ดขาดและการพลิกกลับสถานการณ์ทางยุทธศาสตร์เพื่อสนับสนุนแก่กองบัญชาการสหประชาชาติ(UN) ปฏิบัติการดังกล่าวเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหารจำนวน 75,000 นาย และเรือรบ 261 ลำ และนำไปสู่การยึดครองกรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้กลับคืนมาในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ชื่อรหัสสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้คือ ปฏิบัติการโครไมต์
การสู้รบเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 และสิ้นสุดลงในวันที่ 19 กันยายน ด้วยการจู่โจมยกพลขึ้นบกที่น่าประหลาดใจซึ่งอยู่ห่างไกลจากวงรอบปูซาน ซึ่งกองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลี(ROK) ได้ทำการป้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมืองอินช็อนที่ไร้การป้องกันส่วนใหญ่ได้ถูกรักษาการณ์ ภายหลังจากถูกทิ้งระเบิดโดยกองทัพสหประชาชาติ การสู้รบครั้งนี้ได้ทำให้ชัยชนะของกองทัพประชาชนเกาหลี(KPA) ของเกาหลีเหนือต้องจบลง  ภายหลังจากสหประชาชาติได้ยึดครองกรุงโซลกลับคืนมาได้แล้ว ทำให้สายส่งเสบียงของกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ได้ถูกตัดขาดไปเพียงบางส่วน
กองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีได้รับคำสั่งจากนายพลแห่งกองทัพ ดักลาส แมกอาเธอร์ แห่งกองทัพบกสหรัฐ แมกอาเธอร์ได้เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังปฏิบัติการ การเอาชนะความเคลือบแคลงอย่างรุนแรงของเหล่านายพลที่คอยระมัดระวังมากขึ้นที่จะเข้าโจมตีที่มีความเสี่ยงในภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างมาก การสู้รบที่ตามมาด้วยการล่มสลายอย่างรวดเร็วของกองทัพประชาชนเกาหลี ภายในหนึ่งเดือนของการยกพลขึ้นบกที่อินช็อน อเมริกันได้จับกุมเชลยศึกจากทหารของกองทัพประชาชนเกาหลีจำนวน 135,000 นาย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ยุทธการในสงครามเกาหลี
หมวดหมู่:ยุทธนาวีในสงครามเกาหลี
หมวดหมู่:ปฏิบัติการยกพลขึ้นบก
หมวดหมู่:กองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลี
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีจากลอสแอนเจลิส

ลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
หมวดหมู่:บุคคลจากลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:บุคคลในบันเทิงคดีแบ่งตามเมืองในสหรัฐอเมริกา

หมวดหมู่:ตัวละครชาวอเมริกันแบ่งตามที่ตั้ง
หมวดหมู่:บุคคลแบ่งตามเมืองในสหรัฐ
โสนากษี สิงหา

โสนากษี สิงหา (Sonakshi Sinha; सोनाक्षी सिन्हा; pron; เกิด 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดงและน้กร้องหญิงชาวอินเดียซึ่งทำงานในวงการภาพยนตร์ฮินดี เธอเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เธอแจ้งเกิดในฐานะนักแสดงด้วยภาพยนตร์ Dabangg (2553) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล ฟิล์มแฟร์อะวอดส์ สาขานักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
เธอได้แสดงเป็นนางในฝันของพระเอกภาพยนตร์แอกชันดรามารายได้สูงหลายเรื่อง เช่น Sonakshi Sinha (2555), Son of Sardaar (2555), Dabangg 2 (2555) และ Holiday: A Soldier Is Never Off Duty (2557) แม้จะถูกวิจารณ์ว่าเป็นบทบาทที่ไม่หลากหลายก็ตาม เธอมาได้รับคำชื่นชมจากการแสดงภาพยนตร์ดรามาเรื่อง Lootera (2556) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล ฟิล์มแฟร์อะวอดส์ สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม หลังจากประสบความสำเร็จในเบื้องต้นนี้ บทบาทที่ตามมาของเธอกลับเป็นภาพยนตร์รายได้ต่ำหลายรายเรื่องอย่างต่อเนื่อง ยกเว้นเรื่อง Mission Mangal (2562)
นอกจากการแสดงภาพยนตร์ เธอยังขับร้องท่อนเล็ก ๆ ในเพลง "Let's Celebrate" ของอิมรัน ข่าน เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง Tevar (2558) และยังออกซิงเกิลเดี่ยวชื่อ Aaj Mood Ishqholic Hai

**ประวัติ**
เธอเกิดในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ที่ปัฏนา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เป็นธิดาของสถุงคัณ สิงหาและภูณัม สิงหา (สกุลเดิม จันทรมณี) บิดาของเธอมีเชื้อสายคายัสตา มารดาเธอมีเชื้อสายฮินดูสินธุ  บิดาของเธอเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคภารตียชนตา ก่อนจะย้ายไปสังกัดคองเกรสแห่งชาติอินเดียในปี พ.ศ. 2562 เธอเป็นธิดาคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งสามคน ซึ่งเธอมีพี่ชายฝาแฝดสองคนคือลูวะและคูซ สิงหา เธอเริ่มศึกษาที่โรงเรียนอารยาวิทยามานติ และสำเร็จการศึกษาวิชาการออกแบบแฟชั่น จากสถาบันเปรมลีลาวิฑัส มหาวิทยาลัยสตรีนาธิบายดาโมดาร์ฐกาสีมหิลาวิเทศพิชญ์

**ผลงานการแสดง**

**ภาพยนตร์**

**ผลงานเพลง**

**ซิงเกิล**
 2558 - Aaj Mood Ishqholic Hai

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2530
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:นักร้องหญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวสินธ์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐพิหาร
โมเนสกิน

โมเนสกิน หรือ โมเนอสเคิน (Måneskin, lang; lang;) เป็นวงดนตรีร็อกจาก โรม อิตาลี ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศ การประกวดเพลงยูโรวิชัน ปี 2021

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอิตาลี
หมวดหมู่:วงกลุ่มสี่
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชัน
รายพระนามพระมหากษัตริย์บุนโยโร

โอมูกามาแห่งบุนโยโร เป็นพระอิสสริยยศของผู้ปกครองอาณาจักรแอฟริกาตะวันออกชื่อบุนโยโร-กิตาราอาณาจักรเป็นอิสระระหว่างศตวรรษที่ 16 ถึง 19 แม้ว่าจะมิได้มีสถานะเป็นประมุขแห่งรัฐต่อไป, โอมูกามาแห่งโตโรยังคงมีบทบาทสำคัญในการเมืองยูกันดา โดยเฉพาะในกลุ่มชาวบุนโยโรในฐานะผู้นำ ราชวงศ์บุนโยโรมีความสัมพันธ์พิเศษกับโอมูกามาแห่งโตโร

**ราชวงศ์บาบีอีโต**
 รูกิดิ, ปลายศตวรรษที่ 15- โอกากิ, ปลายศตวรรษที่ 15/ต้นศตวรรษที่ 16- โอโย นยีบา, ต้นศตวรรษที่ 16- วินยีที่ 1, ต้นศตวรรษที่ 16- โอลิมีที่ 1, กลางศตวรรษที่ 16- นยาบองโก, กลางศตวรรษที่ 16- วินยีที่ 2, ปลายศตวรรษที่ 16 - ต้นศตวรรษที่ 17- โอลิมิที่ 2, กลางศตวรรษที่ 17- นยารวา, กลางศตวรรษที่ 17- กวามาลี, กลางศตวรรษที่ 17- มาซัมบา, ปลายศตวรรษที่ 17- อานาบวานีที่ 1, ปลายศตวรรษที่ 17- กเยเบมเบที่ 1, ปลายศตวรรษที่ 17- วินยีที่ 3, ต้นศตวรรษที่ 18- นีไอกา, ต้นศตวรรษที่ 18- กเยเบมเบที่ 2, ต้นศตวรรษที่ 18- โอลิมิที่ 3,  1710–1731- ดูฮากา, 1731– 1782- โอลิมิที่ 4,  1782–1786- นยามูตูกูรา กเยเบมเบที่ 3, 1786–1835- นยาบองโกที่ 2, 1835–1848- โอลิมิที่ 5, 1848–1852- กเยเบมเบที่ 4, 1852–1869- กาบาเลกา, 1869–1898- กิตาฮิมบวา, 1898–1902- ดูฮากาที่ 2, 1902–1924- วินยีที่ 4, 1925–1967
** รัฐบาลยูกันดายุบเลิกระบอบกษัตริย์, 1967–1994- โซโลมอน อิกูรูที่ 1, 1994–ปัจจุบัน
บ
บ
ชินอิจิ ฮาโตริ

ชินอิจิ ฮาโตริ (Hatori Shin'ichi; เกิดวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1971 ที่อาเงโอะ จังหวัดไซตามะ) เป็นนักข่าวอิสระ, ทาเร็นโตะ และพิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น เขาเป็นอดีตผู้ประกาศประจำช่องนิปปงทีวี ทัตสึโนริ ฮาระ ตั้งชื่อเล่นให้เขาว่า เบิร์ด (Bādo) 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Official profile ja
หมวดหมู่:นักข่าวชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ
หมวดหมู่:บุคคลจากอาเงโอะ
บราซิลของเนเธอร์แลนด์

บราซิลของเนเธอร์แลนด์ (Nederlands-Brazilië) หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า นิวฮอลแลนด์ (New Holland; Nieuw-Holland) เป็นพื้นที่ส่วนเหนือของอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสที่ปกครองโดยสาธารณรัฐดัตช์ระหว่างการตั้งอาณานิคมบนทวีปอเมริกาในช่วง ค.ศ. 1630–1654 เมืองหลักของอาณานิคมนิวฮอลแลนด์ได้แก่ เมืองหลวงเมาริตส์สตัด (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเรซิฟี), เฟรเดอริกสตัต (โจเอาเปสโซอา), นีวอัมสเตอร์ดัม (นาตาล), เซนต์หลุยส์ (เซาลูอีส), เซากริสตอเวา, ฟอร์ตสโคเนินบอร์ค (โฟร์ตาเลซา), ซีรีญาเอย์ และโอลิงดา

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปอเมริกาใต้
เจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค

เจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค (Princess Karoline Mathilde of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg) ประสูติเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2437 เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องใน ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก โดยพระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก โดยพระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐาใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เป็นพระมาตุลา (น้าหญิง) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และ อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
สถานที่ประสูติของเจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์คและพระภคินี พระเชษฐา
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เคานต์ฮานส์ โซล์มส-เลาบัค เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2463 พระองค์จึงได้รับบรรดาศักดิ์ เคาน์เตสฮาส์ โซล์มส-เลาบัค โดยมีพระบุตรดังนี้
#เคาน์เตสวิกตอเรีย-ลูอีสแห่งโซล์มส์-เลาบัค
#เคานต์ฟรีดริช
#เคานต์ฮุมเบอร์ตุส
พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2515 สิริพระชันษา 77 ปี

**อ้างอิง**
 Profile of Karoline Mathilde Prinzessin zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, thePeerage.com; accessed 15 August 2014
2515
หมวดหมู่:เจ้าหญิงเยอรมัน
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
แม่แบบ:ดาวซัลโวยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก

หมวดหมู่:กล่องนำทางรางวัลฟุตบอล
หมวดหมู่:แม่แบบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ปฏิทินโจเกียว

ปฏิทินโจเกียวที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1729 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ปฏิทินโจเกียว (Jōkyō-reki) เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศญี่ปุ่นที่ใช้กันตั้งแต่ ค.ศ. 1684 ถึง 1753 โดยได้รับการนำมาใช้อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1685

**ประวัติ**
ระบบ โจเกียว-เรกิ ได้รับการพัฒนาและอธิบายโดยชิบูกาวะ ชุงไก เขารับรองว่าความยาวของปีสุริยคติอยู่ที่ 365.2417 วัน
ชุงไกได้พบข้อผิดพลาดในปฏิทินเซวียนหมิง ซึ่งเป็นปฏิทินจีนแบบดั้งเดิมที่ใช้กันมานานถึง 800 กว่าปี

**ดูเพิ่ม**
 ปฏิทินญี่ปุ่น- แผนภูมิสวรรค์- โจเกียว

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
 National Diet Library, "The Japanese Calendar"  -- historical overview plus illustrative images from library's collection
หมวดหมู่:ปฏิทินเฉพาะ
หมวดหมู่:เวลาในประเทศญี่ปุ่น
วัดชีเชียง

วัดชีเชียง โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของ วิหารพระมงคลบพิตร ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

**ประวัติ**
ใน พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ได้ระบุถึงการก่อสร้างวัดชีเชียงในรัชสมัยของ สมเด็จพระชัยราชาธิราช เมื่อปี พ.ศ. 2081 ไว้ว่า 

จากนั้นในช่วงปี พ.ศ. 2181–2182 สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ได้โปรดเกล้าฯ ให้รื้อวัดชีเชียงตามที่ เยเรเมียส ฟาน ฟลีต หรือ วันวลิต ได้ระบุไว้ว่า 
เป็นไปได้ว่ารูปหล่อทองแดงที่ ฟาน ฟลีต กล่าวถึงคือ พระมงคลบพิตร ซึ่งสมเด็จพระเจ้าปราสาททองได้ย้ายมาประดิษฐานในที่ปัจจุบัน 

**สิ่งก่อสร้างภายในวัด**
 ซากวิหารแกลบ

**อ้างอิง**
ชีเชียง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
วัดวรเชษฐาราม (แก้ความกำกวม)

วัดวรเชษฐาราม อาจหมายถึง- วัดวรเชษฐาราม ตั้งอยู่ในเกาะเมืองอยุธยา ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา - วัดวรเชษฐ์ (วัดวรเชต) ตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา ตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา
จักรพรรดิเบซิลที่ 2

จักรพรรดิเบซิลที่ 2 (Basileios Porphyrogennētos;  958 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025) ได้รับสมญานามว่า ผู้ปราบบัลการ์ (ho Boulgaroktonos),  เป็นจักรพรรดิองค์อาวุโสแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ที่ครองราชย์มาเป็นระยะเวลาเกือบ 50 ปี (10 มกราคม ค.ศ. 976 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025) เคยเป็นพระสหายร่วมงานกับจักรพรรดิองค์อื่น ๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 960 เขาและคอนสแตนตินซึ่งเป็นน้องชายของเขา  ถูกได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้ปกครองร่วมก่อนที่โรมานอสที่ 2 ผู้ซึ่งเป็นบิดาจะสวรรคตในปีค.ศ. 963 บัลลังก์ตกเป็นของนายพลสองคนอย่าง นิกโฟโรส โพกัส (963–969) และ จอห์น ทซิมิสเคส (969–976) ก่อนที่เบซิลจะขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์อาวุโส เบซิล เลกาเปนอส ลุงผู้ทรงอิทธิพลของเขา ได้เป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัย ของจักรวรรดิโรมันตะวันออกจนถึงปีค.ศ. 985  เบซิลครองอำนาจเป็นเวลา 40 ปี
ไฟล์:Map Byzantine Empire 1025-en.svg|250px|thumb|left|จักรวรรดิโรมันตะวันออก รุ่งเรืองถึงขีดสุดเมื่อสิ้นรัชสมัยของพระองค์ใน ค.ศ. 1025

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 950
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
รัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติ

รัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติ (Büyük Millet Meclisi Hükûmeti) เรียกกันโดยทั่วไปว่า รัฐบาลอังการา (Ankara Hükûmeti) เป็นชื่อเรียกรัฐบาลตุรกีชั่วคราวซึ่งมาจากการปฏิวัติ ตั้งอยู่ในกรุงอังการา ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี (ค.ศ. 1919−1923) และในช่วงปีสุดท้ายของจักรวรรดิออตโตมัน รัฐบาลนี้มีขบวนการแห่งชาติตุรกีเป็นผู้นำ ซึ่งต่างจากรัฐบาลอันเสื่อมสลายของคอนสแตนติโนเปิล ที่มีสุลต่านออตโตมันเป็นผู้นำ

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 สงครามประกาศอิสรภาพตุรกี- จักรวรรดิออตโตมัน- ประเทศตุรกี- มุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค
ส
รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา

รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา (Kesultanan Riau-Lingga, کسلطانن رياوليڠݢ) เอกสารไทยเรียก เมืองลิงงา หรือ เมืองสิงคา เป็นรัฐสุลต่านของชาวมลายูที่เกิดขึ้นจากการแบ่งพื้นที่ของจักรวรรดิยะโฮร์-รีเยา ที่แยกคาบสมุทรยะโฮร์และสิงคโปร์ออกจากหมู่เกาะรีเยา โดยมีสาเหตุจากการที่อับดุล ระฮ์มัน สถาปนาตนเองเป็นสุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา หลังการสวรรคตของสุลต่านมะฮ์มุดที่ 3 แห่งยะโฮร์ และได้รับการยอมรับว่ามีอำนาจอธิปไตยจากฝ่ายอังกฤษและเนเธอร์แลนด์จากสนธิสัญญาอังกฤษ-ดัตช์ ค.ศ. 1824
รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกาดำรงอธิปไตยของตนเองจนถึง ค.ศ. 1911 ก็ถูกรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ยกเลิก และถูกผนวกรวมเข้ากับอาณานิคมอินเดียตะวันออกของดัตช์แทน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ยะโฮร์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์สุมาตรา
หมวดหมู่:รัฐอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:รัฐสุลต่านในอดีต
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในอดีต
มินามิ โคจิมะ

มินามิ โคจิมะ (小島みなみ; Minami Kojima; ชื่อเล่น: โคจิมินะ, โคจิ, โคจิโกจิ, โคจิซัง, โคจิซามะ; 14 ธันวาคม ค.ศ. 1992 – ) เป็นนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่น และเป็นนักร้องในฐานะสมาชิกของวงไอดอล "เซ็กซี-เจ" รวมถึง "โอโตโตอิฟรายเดย์"
เธอเกิดที่จังหวัดคานางาวะ และมีเสียงแบบอนิเมะ งานอดิเรกของเธอคือการเดินเล่น ส่วนความสามารถพิเศษของเธอคือเทนนิส และว่ายน้ำ ทั้งนี้ เธออยู่สังกัดไมส์ และมีคำพูดติดปากคือ "พูดถึงสตรอว์เบอร์รี ~? (มินามิ ~!) พูดถึงสีชมพู ~? (มินามิ ~!) เจ้าหญิงสตรอว์เบอร์รีมอบของขวัญแห่งความสุขให้กับคุณ!"

**อาชีพ**
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 เธอได้เปิดตัวผลงานเอวีร่วมกับชิน★บิโชโจะ สำหรับบริษัทอลิซเจแปนโดยเฉพาะ นอกจากนี้ เธอยังมีส่วนร่วมในฐานะสมาชิกของหน่วยนักแสดงหญิง "อลิซทาซุ★"
เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลศิลปินหน้าใหม่ประจำ ค.ศ. 2013 ในงานสกายเพอร์เฟกต์ทีวี! รางวัลการออกอากาศสำหรับผู้ใหญ่ แต่ผู้ได้รับรางวัลดังกล่าวคือมานะ ซากูระ จากที่ทำงานเดียวกัน นอกจากจะรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการ "โก!โก!โคจิมะนะโง" กับซากูระในปีเดียวกันแล้ว เธอยังได้ร่วมวงดนตรีโอโตโตอิฟรายเดย์ (ชื่อเดิมคือโอโตเมะแฟรบปูชิโน)
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 เธอได้เสร็จสิ้นสัญญากับอลิซเจแปน และย้ายไปบริษัทเอสวันในเดือนมีนาคม ซึ่งบล็อกของเธอได้ย้ายไปเช่นกัน
เธอได้เข้าร่วมวงเอบิซุ★มัสแคตส์ เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2015
วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2018 ในวันสุดท้ายของ "แธงส์ซัมเมอร์ทัวร์" เธอได้ประกาศออกจากวงเอบิซุมัสแคตส์1.5 ซึ่งเธอได้ลงทะเบียนตั้งแต่สมัยเอบิซุ★มัสแคตส์
ส่วนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 เธอได้อันดับที่ 2 ใน "การเลือกนักแสดงเอวีที่เซ็กซี ซึ่งยังมีผลงานอยู่" ที่สำรวจโดยโทกูมะโชเต็ง
เธอได้เข้าร่วม "โตเกียวสาเกเฟสติวัล 2020" เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2020 และกลายเป็นทูตวัฒนธรรมสาเกร่วมกับมานะ ซากูระ และไอ อูเอฮาระ
เดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 เธอได้รับการโหวตอยู่ในอันดับ 14 ของรายการ "100 นักแสดงหญิงเซ็กซีโดดเด่นยอดเยี่ยม ซึ่งยังมีผลงานอยู่ แฟลช 2020" และเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 เธอได้อันดับ 14 ในนิตยสารวีกลีอาซาฮีเกโนของ "การเลือกนักแสดงเอวีที่เซ็กซี ซึ่งยังมีผลงานอยู่ 2021"

**อ้างอิง**

**คำอธิบายประกอบ**

**ที่มา**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 kojima373（2013年6月25日 - ）- 小島みなみ(公式) -  YouTubeチャンネルこじみな放送局【小島みなみ公式】
หมวดหมู่:นักแสดงหนังโป๊หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักร้องหญิงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงค่ายอลิซเจแปน
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดคานางาวะ
อะห์มัด เศาะลาห์ ฮุสนี

อะห์มัด เศาะลาห์ มุฮัมมัด ฮุสนี ฮะซัน (أحمد صلاح محمد حسني حسن; เกิดวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอียิปต์ที่เกษียณแล้ว เคยเล่นในตำแหน่งสไตรเกอร์ (กองหน้า) หลังจากที่แต่งเพลงให้กับมุฮัมมัด อัลฮะมากี และคนอื่น ๆ ใน ค.ศ. 2011 เขาเปลี่ยนอาชีพเป็นนักแสดงใน ค.ศ. 2012 เขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์หลายรายการ เช่น กะลับช์, อัลเฟเตวา, ฮะวารีบูคาเรส เป็นต้น

**เกียรติยศ**
อัลอะฮ์ลี- อีจิปเชียนพรีเมียร์ลีก: 1997–1998
เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท
*ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ: 2000

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอียิปต์
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอียิปต์
หมวดหมู่:บุคคลจากไคโร
วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม

วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแขม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509 จากคำบอกเล่าของชาวบ้าน อาชีพการทำนาเป็นอาชีพหลักของคนในพื้นที่นี้ ครั้งเมื่อถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ชาวบ้านต้องนำข้าวขึ้นตากให้แห้งและมีการนวดข้าว เพื่อให้เม็ดข้าวเปลือกหลุดออกจากรวง และนำไปสีข้าวสารต่อไป พื้นที่ตั้งวัดนี้เป็นที่ดอนเหมาะสำหรับการนำข้าวมาย่ำนวดด้วยการใช้แรงงานวัวควาย โดยการย่ำข้าวชาวบ้านจะปักหลักเสาไว้กลางลาน เพื่อใช้ผูกเชือกกับวัวควายให้เดินย่ำนวดข้าววนไปรอบ ๆ เสานั้นเรียกว่า เสาเกียด 
ต่อมาเจ้าของที่ดินได้บริจาคที่ดินเป็นธรณีสงฆ์ เพื่อสร้างเป็นวัดศูนย์กลางชุมชน และตั้งชื่อวัดว่า "วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม" ตามลักษณะภูมิประเทศที่เป็นที่ดิน และอัตลักษณ์ที่สำคัญ ที่เคยใช้เป็นลานนวดข้าว มีเสาเกียดเป็นศูนย์กลาง ผนวกกับชื่อวงศ์ตระกูลผู้บริจาคที่ดิน

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูวิมลประชานาถ (ปรีชา ตุฏฺฐจิตฺโต)- พระอธิการพรสำราญ สมาจิตฺโต

**อ้างอิง**
ดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม
แมร์แยม อีมอนีเยฮ์

แมร์แยม อีมอนีเยฮ์ (مریم ایمانیه) เป็นภรรยาของโมแฮมแมด แจวอด แซรีฟ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศอิหร่าน ทั้งสองแต่งงานกันใน พ.ศ. 2522 
เธอเป็นที่รู้จักจากบทบาทในการเจรจาที่นำไปสู่แผนปฏิบัติการเบ็ดเสร็จร่วม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ไม่ทราบวันเกิด (บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่)
หมวดหมู่:สตรีชาวอิหร่านในการเมือง
หมวดหมู่:นักวิชาการลัทธิศูฟี
หมวดหมู่:นักวิชาการรูมี
หมวดหมู่:ไม่ทราบปีเกิด (บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่)
เหลียง เต้าหมิง

เหลียง เต้าหมิง (cy=Lèuhng Douh-mìng) เป็นผู้หลบหนีจากจีนสมัยราชวงศ์หมิงที่กลายเป็นกษัตริย์แห่งปาเล็มบังในอาณาจักรศรีวิชัย เขาได้รับเสียงสรรเสริญจากมณฑลกวางตุ้งและเป็นผู้มีเชื้อสายกวางตุ้ง ตามรายงานจากราชวงศ์หมิง เขามีผู้ติดตามพันกว่าคนและมีกองทหารขนาดใหญ่ที่ปาเล็มบัง จักรพรรดิราชวงศ์หมิงรู้ว่า เหลียง เต้าหมิง ปกครองที่ปาเล็มบังและมีกองทัพเรือของเจิ้งเหอ (1403-1424) เป็นผู้ปกป้อง

**ดูเพิ่ม**
 Chen Zuyi- การย้ายถิ่นฐานของชาวจีน- โจรสลัดในช่องแคบมะละกา- รัฐสุลต่านมะละกา- ไห่จิ้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาวกวางตุ้ง
หมวดหมู่:โจรสลัดชาวจีน
หมวดหมู่:ผู้พลัดถิ่นชาวจีน
หมวดหมู่:บุคคลจากราชวงศ์หมิง
หมวดหมู่:รัฐก่อนยุคอารานิคมของประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:อาณาจักรศรีวิชัย
วัดบ่อน้ำจืด

วัดบ่อน้ำจืด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดราว 40 ไร่
วัดบ่อน้ำจืดเริ่มสร้างมาในราว พ.ศ. 2460 ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2485 จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในหมู่บ้าน เดิมมีพระจำพรรษาอยู่เพียง 2–3 รูป เท่านั้น หนึ่งในนั้นคือ หลวงพ่อปลื้ม จนฺทราหู ท่านได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดบ่อน้ำจืดรูปแรก และได้ทำการสร้างอุโบสถจนแล้วเสร็จเพื่อทำสังฆกรรม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาหลวงพ่อปลื้มมรณภาพลง หลวงพ่อเง สุทินฺโน ซึ่งบวชอยู่กับหลวงพ่อปลื้ม จึงได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสในลำดับมา ท่านได้บูรณะอุโบสถที่ชำรุดแต่เนื่องจากอุโบสถมีความชำรุดมาก จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่บนพื้นที่อุโบสถเดิม และได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2524 และทำพิธีตัดหวายลูกนิมิต เมื่อ พ.ศ. 2538 ต่อมาหลวงพ่อเงมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2539 ปัจจุบันมีพระครูอมรบุญญารักษ์ (บุญรอด) นาถกโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบ่อน้ำจืดมีพระพุทธรูปนามว่า หลวงพ่อพุทธนิมิตร เป็นพระพุทธรูปศิลปะทวารวดี อายุมากกว่า 700 ปี ในวิหารยังประดิษฐานหลวงพ่อเชียงแสน หลวงพ่อสุโขทัย หลวงพ่อพุทธโสธร สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) และรูปเคารพอดีตเจ้าอาวาส หลวงพ่อปลื้มและหลวงพ่อเง อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง

**รายนามเจ้าอาวาส**
 หลวงพ่อปลื้ม จนฺทราหู- หลวงพ่อเง สุทินฺโน- พระครูอมรบุญญารักษ์ (บุญรอด) นาถกโร

**อ้างอิง**
บ่อน้ำจืด
วัดสระสี่มุม

วัดสระสี่มุม อาจหมายถึง- วัดสระสี่มุม จังหวัดราชบุรี- วัดสระสี่มุม จังหวัดนครปฐม- วัดสระสี่มุม จังหวัดนครศรีธรรมราช
ภาษาปาห์ลาวานี

ปาห์ลาวานี (Pahlavani) เป็นหนึ่งในกลุ่มภาษาเปอร์เซียที่ไม่มีใครพูดแล้ว โดยเป็นภาษาที่เคยมีคนใช้ในประเทศอัฟกานิสถาน

**อ้างอิง==
วัดสระสี่มุม (จังหวัดนครปฐม)

วัดสระสี่มุม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ ได้เดินออกธุดงค์จากวัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเป็นวัดต้นสังกัด ดำเนินธรรมยาตรามาเป็นลำดับ จนถึงพื้นที่หมู่บ้านสระ จังหวัดนครปฐม ประชาชนในละแวกนั้นได้นิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษาที่บ้านสระ ซึ่งบริเวณนั้นมีสระน้ำอยู่ จากนั้นได้ขออนุญาตตั้งวัดชื่อ "วัดสระสี่มุม" เมื่อ พ.ศ. 2492 หลวงพ่ออินทร์ได้สร้างอุโบสถขึ้น 1 หลัง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างกุฏิ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง โรงเรียนประชาบาลชื่อว่า โรงเรียนวัดสระสี่มุม ในสมัยพระอาจารย์ลอยเป็นเจ้าอาวาส ได้จัดสร้างกุฏิ 8 หลัง เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ เมื่อ พ.ศ. 2511 ได้สร้างสถานีอนามัยขึ้น 1 หลัง
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร มีเสาหาญล้อมรอบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2490 ศาลาการเปรียญลักษณะทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 44 เมตร วัดมีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างด้วยโลหะ สูง 1 เมตร หน้าตักกว้าง 70 เซนติเมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 

**รายนามเจ้าอาวาส**
 หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ- พระครูวิบูลคุณวัฒน์ ถามพโล- พระอธิการประจวบ จารุธมฺโม- พระมหาบุญเผื่อน สุจิตฺโต

**อ้างอิง**
สระสี่มุม
พระตำหนักสระแก้ว

พระตำหนักสระแก้ว โบราณสถานประเภทพระตำหนักร้างซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสระแก้วภายในพระราชวังโบราณ 
พระตำหนักหลังนี้สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่ถูกใช้เป็นที่ประทับของ กรมหมื่นสุนทรเทพ และ กรมหมื่นเสพภักดี พระราชโอรสของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ซึ่งเป็น 2 ใน เจ้าสามกรม ร่วมกับ กรมหมื่นจิตรสุนทร โดยใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ได้มีการกล่าวถึงพระตำหนักสระแก้วไว้ว่า เมื่อครั้งที่เจ้าสามกรมมีเรื่องกับ เจ้าฟ้ากุ้ง ทางด้านเจ้าฟ้ากุ้งได้ให้ขุนนางของพระองค์ผู้หนึ่งชื่อ ขุนอนุรักษ์ภูธร ปีนกำแพงพระตำหนักสระแก้วพากำลังพลไปสมทบกันที่ พระตำหนักศาลาลวด
ปัจจุบันพระตำหนักสระแก้วเหลือเพียงแค่ซากฐานกำแพงแก้วบางส่วน ส่วนพระตำหนักอาจจะสร้างด้วยไม้จึงไม่เหลือให้เห็นตัวและบริเวณพระตำหนักสระแก้วได้ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง สุริโยไท ฉากที่ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ได้ให้คนมาลวง ขุนชินราช ไปฆ่า 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:พระราชวังโบราณ อยุธยา
หมวดหมู่:ชาวซาอุดีอาระเบียแบ่งตามเชื้อสาย

หมวดหมู่:ชาวซาอุดีอาระเบีย 
ซ
หมวดหมู่:ชาวเอเชียแบ่งตามกลุ่มชาติพันธุ์หรือถิ่นกำเนิด
ซุ่ยเหริน

ภาพ ซุ่ยเหริน จาก: The Dragon, Image, and Demon โดย Hampden C. DuBose, ลอนดอน พ.ศ. 2423
ซุ่ยเหริน (Chinese: 燧人, pinyin: suì rén) ปรากฏในตำนานพื้นบ้านจีนและผลงานบางชิ้นที่วาดขึ้น ซุ่ยเหรินได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมที่แนะนำมนุษย์ให้รู้จักการผลิตไฟและการนำไปใช้ในการปรุงอาหาร โดยได้รับการรวมอยู่ในรายพระนามผู้ปกครองในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิผู้มีชีวิตอยู่ก่อนพระเจ้าเหยา ,พระเจ้าซุ่น และจักรพรรดิของราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (เซี่ย) และแม้กระทั่งก่อนจักรพรรดิเหลืองและจักรพรรดิเอี๋ยน สิ่งที่ซุ่ยเหรินประดิษฐ์อาจเป็นสว่านคันธนู ซึ่งย้อนกลับไปอย่างน้อยถึงอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ตามประเพณีถือได้ว่าเขาปกครองจีนเป็นเวลา 110 ปี

**อ้างอิง**
Christie, Anthony (1968). Chinese Mythology. Feltham: Hamlyn Publishing. 0600006379
*Wu, K. C. (1982). The Chinese Heritage. New York: Crown Publishers. 0-517-54475X.
*Christie, Anthony (1968). Chinese Mythology. Feltham: Hamlyn Publishing. 0600006379
*Yang, Lihui and Deming An, with Jessica Anderson Turner (2005). Handbook of Chinese Mythology. New York: Oxford University Press. 978-0-19-533263-6
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:ผู้ปกครองในตำนาน
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
วัดบางกล้วย (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดบางกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 
วัดบางกล้วยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2412 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่า โบราณมีเนื้อที่แผ่นเดียวกับคลองบางกล้วย แต่ถูกน้ำเซาะพังทะลายไป วัดมีความเจริญติดต่อกันมาช้านาน มีช่วงหนึ่งทางวัดได้อาราธนาพระอาจารย์พับ จากวัดตรีจินดาวัฒนารามมาเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปฏิสังขรณ์วัด นับตั้งแต่อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอกลอง ศาลาท่าน้ำ ตลอดจนโรงครัว และโรงเรียนปริยัติธรรม หลังจากอาจารย์พับมรณภาพแล้ว เจ้าอาวาสรูปต่อมาได้ดำเนินรอยตามในด้านการบูรณปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างปูชนียวัตถุ และถาวรวัตถุต่าง ๆ ตลอดจนโรงเรียนประชาบาล
พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยของเก่าคู่มากับวัด นามว่า หลวงพ่อศรีกัทลยาโคดม หรือ หลวงพ่อใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว สูง 5 ศอก 2 นิ้ว และกฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ทำจากไม้สักของเก่า

**อ้างอิง**
บางกล้วย
โหย่วเฉา

โหย่วเฉา (p=Yǒucháo) เป็นผู้คิดค้นอาคารบ้านเรือนตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน ว่ากันว่า เป็นหนึ่งในราชาทั้งสามของจีนโบราณ ตัวตนของบุคคลนี้ยังคลุมเครือ เขายังเป็นที่เรียกขานว่า ต้าเฉา (大巢) ตามประเพณีถือว่า เขาปกครองจีนเป็นเวลา 200 ปี หาน เฟย์จื่อ (韩非子) ระบุว่า โหย่วเฉาสอนผู้คนให้อาศัยอาคารบ้านเรือนที่ทำจากไม้เพื่อหลบเลี่ยงภัยจากสัตว์            
ยังมีตำนาน "ซื่อชื่อ" (四氏) ซึ่งว่าด้วยบุคคลสี่คนที่มีส่วนสร้างโลก คือ โหย่วเฉา, ซุ่ยเหริน (燧人), ฝูซี (伏羲), และเฉินหนง (神農)

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Christie, Anthony (1968). Chinese Mythology. Feltham: Hamlyn Publishing. 0600006379- Hawkes, David, translator and introduction (2011 1985). Qu Yuan et al., The Songs of the South: An Ancient Chinese Anthology of Poems by Qu Yuan and Other Poets. London: Penguin Books. 978-0-14-044375-2- Yang, Lihui and Deming An, with Jessica Anderson Turner (2005). Handbook of Chinese Mythology. New York: Oxford University Press. 978-0-19-533263-6
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
วัดโพงพาง

วัดโพงพาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสมาน จนฺทวโส
วัดโพงพาง แต่เดิมตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำแม่กลอง แต่ถูกน้ำเซาะตลิ่งพังลงน้ำไป จึงได้อพยพรื้อถอนมารวมกับวัดที่อยู่ใกล้เคียง ชื่อว่า "วัดขี้เหล็กบันไดทอง" หรือ "วัดใน" ส่วนวัดโพงพางเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดนอก แต่เมื่อรวมเป็นวัดเดียวกันชาวบ้านยังนิยมเรียกชื่อเดิม "วัดโพงพาง" ทำให้ชื่อวัดขี้เหล็กบันไดทองนั้นหายไป สันนิษฐานว่าได้สร้างวัดโพงพางในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ครั้นมีภัยจากศึกสงครามก็รกร้างร่วงโรยไป โดยเป็นวัดขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2358  และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2360
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถโบราณ รวมทั้งวิหาร กุฎิ ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปแกะสลักด้วยศิลาแดง พระประธานในอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 38 นิ้ว สูง 54 นิ้ว เป็นของเก่าโบราณ และพระพุทธรูปแก้วมรกต หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว สูง 6 นิ้วเศษ

**อ้างอิง**
โพงพาง
วัดคลองเก้า

วัดคลองเก้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 12 ไร่ 1 ตารางวา โฉนดเลขที่ 5215 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 73 ตารางวา
วัดคลองเก้าได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 โดยมี นายไว โคระทัต ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของ นาวาเอกศิริชัย รอดบุญพา ที่ยกให้สร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2523 ตั้งชื่อวัดตามสถานที่ตั้งวัดที่ติดกับคลองเก้า ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์ 3 แถว ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ และหอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธรูป 8 องค์ หน้าตักกว้าง 30.25  และ 20 นิ้ว และพระศรีสุริยะเมตไตรย์ หน้าตักกว้าง 25 นิ้ว พระพุทธโสธร หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว

**รายนามเจ้าอาวาส**
 พระครูวิจิตรธรรมวิมล (เยี่ยม) พ.ศ. 2523–2541- พระครูวิจิตรพัฒนาการ (สุชิน ปภส.สโร) พ.ศ. 2541–

**อ้างอิง**
คลองเก้า
จักรวรรดิพม่า

จักรวรรดิพม่า สามารถหมายถึง- อาณาจักรพุกาม (จักรวรรดิพม่าที่ 1) - จักรวรรดิของชาวพม่าในปี ค.ศ. 849–1297
** จักรวรรดิพุกาม - จักรวรรดิของราชวงศ์พุกามในปี ค.ศ. 1044–1287- อาณาจักรตองอู (จักรวรรดิพม่าที่ 2) - จักรวรรดิของชาวพม่าในปี ค.ศ. 1486–1752
** จักรวรรดิตองอูที่ 1 - จักรวรรดิของราชวงศ์ตองอูยุคเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1510–1599
** จักรวรรดิตองอูที่ 2 - จักรวรรดิของราชวงศ์ตองอูยุคหลังในปี ค.ศ. 1599–1752- อาณาจักรโก้นบอง (จักรวรรดิพม่าที่ 3) - จักรวรรดิของชาวพม่าในปี ค.ศ. 1752–1885

พ
พ
พ
จักรพรรดิหยาน

หยานตี้ หรือ จักรพรรดิหยาน (p=Yán Dì) แปลตรงตัวว่า จักรพรรดิเปลวเพลิง เป็นผู้ปกครองจีนโบราณตามตำนานยุคก่อนราชวงศ์ นักวิชาการสมัยใหม่ระบุว่า เทือกเขานาม หยางโถวชาน ซึ่งอยู่ทางเหนือของนครเป่าจี (宝鸡) ในมณฑลฉ่านซี (陕西) เป็นบ้านเกิดและอาณาเขตของหยานตี้
มีการอภิปรายมายาวนานว่า หยานตี้เป็นบุคคลเดียวกับเฉินหนง (神農) หรือไม่ การประชุมทางวิชาการในประเทศจีนเมื่อ ค.ศ. 2004 ได้มติร่วมกันว่า ใช่ ความเป็นไปได้อีกทาง คือ คำว่า "หยานตี้" (จักรพรรดิเปลวเพลิง) เป็นชื่อตำแหน่งของผู้ปกครองชนเผ่าซึ่งสืบทอดกันแบบราชวงศ์ โดยที่เฉินหนงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ได้รับการเรียกขานว่า "หยานตี้" (คงจะเมื่อสิ้นชีวิตแล้ว) ดังนั้น อันที่จริงแล้ว ย่อมจะถูกต้องกว่าถ้า "หยานตี้" จะหมายความถึงบุคคลหลายคน การสืบทอดตำแหน่ง "หยานตี้" นับแต่เฉิงหนงลงมาจนถึงหยานตี้คนสุดท้ายที่ถูกจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) พิชิตนั้น อาจกินเวลาราว 500 ปี

**รายชื่อหยานตี้**
รายชื่อโดยทั่วไป ตามที่หฺวังฝู่ มี่ (皇甫謐), สฺวี เจิ่ง (徐整), และซือหม่า เจิน (司馬貞) ระบุ
รายชื่อท้ายตำรา ชานไห่จิง (山海經)

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 isbn = 0-517-54475-X 
หมวดหมู่:ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
หมวดหมู่:ผู้ปกครองในตำนาน
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
วัดลายสอ

วัดลายสอ โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางใต้ของ วัดแร้ง
วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ปัจจุบันเหลือเพียงซากฐานและผนังด้านหลังของพระอุโบสถ และพระเจดีย์ประธานทรงกลมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถ และเศษซากพระพุทธรูปที่เหลือแต่หน้าตัก ไม่พบเศียรพระพุทธรูป  นอกจากนี้วัดลายสอยังถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ฟอร์มยักษ์เรื่อง สุริโยไท ฉากที่ ขุนอินทรเทพ ซึ่งรับบทโดย หนุ่ย อำพล ลำพูน ยิงปืนปลิดชีพ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ซึ่งรับบทโดย ใหม่ เจริญปุระ

**สิ่งก่อสร้างภายในวัด**
 ฐานและผนังพระอุโบสถ- พระเจดีย์ทรงกลมขนาดใหญ่ ที่ถูกขุดเจาะเป็นโพรง- เศษพระพุทธรูปที่เหลือเพียงหน้าตักไม่พบเศียรพระพุทธรูป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
ลายสอ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จู้หรง

จู้หรงขี่มังกรคู่ ภาพจาก ชานไห่จิง ฉบับ ค.ศ. 1597
จู้หรง (c=祝融) หรือ ฉงหลี่ (c=重黎) เป็นบุคคลสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปราจีนและศาสนาพื้นบ้านจีน ซึ่งตำรา หฺวายหนานจื่อ (淮南子) และตำราปรัญชาของมั่วจื่อ (墨子) กับศิษยานุศิษย์ระบุว่า เป็นเทพเจ้าแห่งไฟและทิศใต้ 
ตำรา ชานไห่จิง (山海經) ระบุลำดับตระกูลของจู้หรงไว้อีกแบบว่า สืบเชื้อสายจากทั้งจักรพรรดิหยาน (炎帝) และจักรพรรดิหฺวัง (黃帝)p=248 แหล่งข้อมูลบางแหล่งแสดงความเกี่ยวข้องของจู้หรงกับปรัมปราจีนสมัยต้นและสมัยดึกดำบรรพ์ เช่น ในเรื่องของนฺหวี่วา (女媧), ก้งกง (共工), และอุทกภัยกุ่น-ยฺหวี่ (鯀禹治水)p=124 เนื่องจากเดิมเชื่อว่าประมวลเรื่องปรัมปราจีนมีเค้ามูลมาจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์อย่างน้อยก็บางส่วน ในการศึกษาวัฒนธรรมจีนแง่ประวัติศาสตร์จะพบว่าเรื่องราวของบุคคลหลายคนหรือเหตุการณ์หลายเหตุที่เล่าขานสืบต่อกันมายาวนาน มีประเพณีซ้อนกันอยู่ คือ ประเพณีที่นำเสนอแง่มุมประวัติศาสตร์มากกว่า กับประเพณีที่นำเสนอเรื่องปรัมปรามากกว่าpp=12-13 กรณีของจู้หรงก็เข้าข่ายนี้ เพราะในเอกสาร ฉื่อจี้ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) จะพบว่า จู้หรงได้รับการพรรณนาดั่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมไฟp=81
ว่ากันว่า จู้หรงเป็นบุตรของเกาหยาง (高陽) บ้างเรียก จฺวันซฺวี (顓頊) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้าpp=21 and 79 ขณะที่ฉบับประวัติศาสตร์นั้นนำเสนอว่า จฺวันซฺวีเป็นจักรพรรดิจีน อนึ่ง ยังเชื่อว่า จฺวันซฺวีนี้มีบุตรอีกคน คือ กุ่น (鯀) ผู้เป็นบิดาของต้า-ยฺหวี่ (大禹) ราชตระกูลในราชวงศ์ฉิน (秦) ก็อ้างว่าตนสืบเชื้อสายกษัตริย์ผ่านจฺวันซฺวี (แต่มิได้ผ่านจู้หรง) นอกจากนี้ ยังมีการอ้างว่า จู้หรงเป็นบรรพบุรุษของราชตระกูลแปดสายในรัฐฉู่ (楚)

**พงศาวลีวิทยา**

**พงศาวลีวิทยาของอักษร**
อักษรจีนตัวเต็มลักษณะหนึ่งที่ใช้ในชื่อของจู้หรงคืออักษร 融 ประกอบด้วยการรวมอักษร 鬲 และ 虫 เข้าด้วยกัน อักษร 鬲 หมายถึงหม้อต้มหรือภาชนะสามขาที่ใช้ในพิธีกรรม ซึ่งรายงานทางโบราณคดีระบุว่าเป็นภาชนะที่มีลักษณะเฉพาะของยุคทองแดง (ปลายยุคหินใหม่/ต้นยุคสำริด) พบในแหล่งโบราณคดีทางเหนือของประเทศจีนp=23 ส่วนอักษร 虫 มักใช้เพื่อแสดงความหมายเกี่ยวกับหนอน งู หรือแมลง นักจีนวิทยาเดวิก ฮอกส์ (David Hawkes) สันนิษฐานความเชื่อมโนงระหว่างตัวอักษรในชื่อของจู้หรงว่ามีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาของจีนยุคโบราณ

**บรรพบุรุษในตำนาน**
ชานไห่จิงระบุว่าจู้หรงเป็นบุตรชายของบิดาที่ชื่อแปลได้ว่า "เล่นกับหม้อ" ซึ่งเป็นบุตรชายของผู้ที่แปลชื่อได้ว่า "ชำนาญหม้อ" ในส่วน "บทนำ" ของรวทบทกวีฉู่ฉือ (楚辭) ฮอกส์ใช้ข้อสังเกตเหล่านี้เพื่อสนับสนุนการสันนิษฐานของตนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและภูมิหลังทางวัฒนธรรมของรวทบทกวีฉู่ฉือp=23

**การพรรณนา**
จารึกในศาลตระกูลอู่ (武氏祠) บรรยายถึงจู้หรงว่า: 
「祝誦〔融〕氏：無所造為，未有嗜欲，刑罰未施。」
"...: ไม่ทำอะไร ไม่ยึดติดสิ่งใด ไม่ปรารถนาสิ่งใด ไม่ปฏิบัติการลงโทษ"
แต่ในตำนานหนึ่ง จู้หรงชื่นชอบการใช้พลังทางกายและต่อสู้กับก้งกงเป็นเวลาหลายวันเพื่อแข่งกันว่าใครจะแข็งแกร่งที่สุด ในไห่เน่ย์จิง (海內經) ระบุว่าก้งกงสืบเชื้อสายจากจู้หรง ทำให้เกิดความสงสัยว่าบันทึกในไห่เน่ย์จิงถูกบิดเบือนในยุคราชวงศ์ฮั่นเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง

**ดูเพิ่ม**
 จกหยง

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 url=https://archive.org/details/songsofsouthanci0000unse - isbn=978-0-19-533263-6
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:เทพเจ้าแห่งไฟ
ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55

ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55 (Little Island at Pier 55; โดยเขียนในรูปแบบ Little Island @Pier55) เป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในแม่ต้ำฮัดสันทางตะวันตกของแมนฮัตตัน นิวยอร์กซิตี ติดกับสวนสาธารณะแม่น้ำฮัดสันใหล้แยกที่ตัดระหว่างถนนเวสต์ ดับ ถนนเธอร์ทีนธ์ในแมนฮัตตัน สวนและเกาะเป็นผลงานออกแบบของฮีทเธอร์วิกสตูดิโอ มีพื้นที่ขนาด acre รองรับด้วยเสาทรงหม้อจำนวน 132 ต้น ที่มีความสูง ft ซึ่งดำเนินการติดตั้งโดยวิศวกรของอารูพกรุ๊ป ผลิตโดยฟอร์ตมิลเลอร์คัมพานีในอัปสเตทนิวยอร์ก เริ่มก่อสร้างในปี 2018 ก่อนที่จะเปิดให้บริการเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม 2021
ตัวสวนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตมีทแพ็กคิงกับเชลซีในโบโรแมนฮัตตัน สวนริเริ่มก่อสร้างโดยแบรี ดิลเลอร์ และออกแบบโดยบริษัทฮีทเธอร์วิกสตูดิโอของสถาปนิกธอมัส ฮีทเธอร์วิก 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:จักรวรรดิมุสลิม

มุสลิม
หมวดหมู่:อาณาจักรโบราณ
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในอดีต
หมวดหมู่:รัฐอิสลามแบ่งตามประเภท
วัดเจริญราษฎร์บำรุง (จังหวัดนครปฐม)

วัดเจริญราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
วัดเจริญราษฎร์บำรุง หรือ วัดหนองพงนก ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ได้รับบริจาคที่ดินจากนายเจริญ เล้าอรุณ และที่สาธารณประโยชน์ ประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา ใช้ชื่อว่า "วัดเจริญราษฎร์บำรุง" เพื่อเกียรติประวัติแด่นายเจริญ เล้าอรุณ ผู้บริจาคที่ดิน โดยผู้ใหญ่เจริญ เล้าอรุณได้ยกที่ดินก่อนสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2500 จากนั้นได้ดำเนินการก่อตั้งวัด ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาเพื่อสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อาคารอเนกประสงค์ เมรุ วิหารและอุโบสถ เริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2543
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรูปองค์ใหญ่หน้าอุโบสถ คือ พระสมเด็จองค์ปฐมปางมหาจักรพรรดิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อมงคลนิมิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลาแกะสลักทั้งองค์ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดเจริญราษฎร์บำรุง เมื่อ พ.ศ. 2518

**อ้างอิง**
เจริญราษฎร์บำรุง
สนามกีฬาลาการ์ตูฆา

สนามกีฬาลาการ์ตูฆา (Estadio La Cartuja, Estadio de La Cartuja) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนามกีฬาลาการ์ตูฆาเดเซบิยา (Estadio La Cartuja de Sevilla) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่อิสลาเดลาการ์ตูฆาในเมืองเซบิยา ประเทศสเปน เปิดใช้ใน ค.ศ. 1999 เพื่อใช้แข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก มีความจุราว 57,619 ที่นั่ง ในปัจจุบันมักใช้เพื่อการแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น สนามแห่งนี้เป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่หกในสเปน และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นอันดาลูซิอารองจากเบนิโต บิยามาริน
ภาพถ่ายสนามจากมุมสูง
ไฟล์:Seville celtic fans.jpg|thumb|left|150px|เหล่าแฟนบอลของเซลติกที่เข้ามาชมการแข่งขันยูฟ่าคัพ นัดชิงชนะเลิศ ค.ศ. 2003

**ประวัติ**
ลาการ์ตูฆาได้รับการสร้างขึ้นเพื่อใช้สำหรับจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 1999 รวมทั้งยังใช้ในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และ 2008 เริ่มสร้างใน ค.ศ. 1997 ใช้เงิน 120 ล้านยูโร เปิดใช้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1999 โดยจัดการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างสเปนกับโครเอเชีย ในครั้งนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปนเสด็จไปทรงเป็นประธานในการเปิดสนาม และสเปนเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–1 ก่อนที่การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกจะเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม
บริษัทสนามกีฬาโอลิมปิกเซบิยามีแนวคิดให้สโมสรใหญ่สองแห่งของเมืองนี้คือเรอัลเบติสและเซบิยาเข้ามาใช้สนามกีฬาเป็นสนามเหย้าสลับสัปดาห์กับอีกสโมสรหนึ่งเมื่อการแข่งขันกรีฑาโลกสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม แฟนบอลของทั้งสองสโมสรต่างแสดงความไม่พอใจกับแนวคิดนี้ ทำให้ทั้งสองทีมยังคงใช้สนามของตนเองอยู่จนถึงปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 2003 สนามแห่งนี้ยังใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของฟุตบอลยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 2002–03 ระหว่างเซลติกกับโปร์ตู โดยมีผู้ชม 52,972 คน และโปร์ตูเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ราชสหพันธ์เทนนิสสเปนยังได้เลือกสนามแห่งนี้เพื่อจัดการแข่งขันเดวิสคัพนัดชิงชนะเลิศใน ค.ศ. 2004 และ 2011 โดยมีการติดตั้งหลังคาชั่วคราวไว้ที่ด้านหนึ่งของสนามซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามดิน
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้เลือกสนามนี้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันโกปาเดลเรย์นัดชิงชนะเลิศ 4 ครั้ง นับตั้งแต่ ค.ศ. 2020 จนถึง 2023 ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าสนามแห่งนี้จะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 แทนซานมาเมสในบิลบาโอซึ่งไม่สามารถจัดการธุระต่าง ๆ ในฐานะเจ้าภาพได้เนื่องจากการระบาดของโควิด-19

**การแข่งขันของทีมชาติ**

**ยูฟ่าวีเมนส์เนชันส์ลีก รอบสุดท้าย 2024**
ลาการ์ตูฆา ได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 3 สนามจัดการแข้งขัน ยูฟ่าวีเมนส์เนชันส์ลีก รอบสุดท้าย 2024 ซึ่งได้จัดการแข่งขัน 2 นัด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ-  สนามฟุตบอลในประเทศสเปน-  ภาพถ่ายของลาการ์ตูฆา ที่เว็บไซต์ Football Temples-  ข้อมูลสนามบนเว็บไซต์ espanaestadios
ลาการ์ตูฆา
ลาการ์ตูฆา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2542
ล
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลโลก 2030
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซบิยา
กุ่น

กุ่น (p=Gǔn) หรือรู้จักกันในชื่อ ฉงปั๋วกุ่น (p=Chóngbó Gǔn) เป็นบุคคลในตำนานพื้นบ้านจีน บางครั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของพระเจ้าอวี่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย กุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แก้ไขปัญหาอุทกภัยโดยพระเจ้าเหยา กุ่นใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อหยุดน้ำท่วม แต่เขื่อนก็พังคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย
ในหลาย ๆ ตำนาน กุ่น ปรากฏเป็นเทพ ในตำนานเขาได้ค้นพบความลับบางอย่างของเทพเจ้า เพื่อที่จะทำเขื่อนกั้นน้ำท่วมเขาขโมยซีรัง (息壤) (ดินที่สร้างขึ้นใหม่ได้เอง) จากเทพเจ้า หลังจากสร้างเขื่อนเสร็จสิ้นเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นดินวิเศษของเขื่อนก็เพิ่มขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้น้ำออก มันทำงานได้ดีมากในตอนแรก แต่เมื่อน้ำในเขื่อนเพิ่มขึ้นสูงเกินไป (ในตำนานกล่าวว่าเพิ่มขึ้นถึงเก้าเหริน rèn仞 (หน่วยวัดจีนโบราณอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 เมตร)) เขื่อนก็พังทลายลงส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในน้ำท่วมที่ตามมา บางตำนานกล่าวว่ากุ่นถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าซุ่นบนภูเขาขนนกด้วยดาบแห่งอู่ แหล่งอื่น ๆ ระบุว่าเขาฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงเหวเปลี่ยนเป็นสัตว์และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งอเวจี ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกให้ลูกชายของเขา พระเจ้าอวี่ทำงานให้เสร็จ
ตำราขุนเขามหาสมุทรบันทึกว่า กุ่น เป็นหลานของ จักรพรรดิเหลือง และพ่อของเขาคือ ลั่วหมิง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลในศตวรรษที่ 24 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:ชาวจีนที่ถูกประหารชีวิต
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1

คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1 (General Order No. 1) เป็นคำสั่งสำหรับการยอมจำนนของญี่ปุ่นที่เตรียมการโดยคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐและยอมรับโดยประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945
หลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นแล้ว พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ตีพิมพ์คำสั่งนี้ให้ตัวแทนจากจักรวรรดิญี่ปุ่น และต่อมาสำนักงานใหญ่ของจักรวรรดิตีพิมพ์คำสั่งให้กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 คำสั่งนี้แนะนำให้กองทัพญี่ปุ่นยอมจำนนต่อผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตร เปิดเผยการปรับใช้ทางทหารในปัจจุบันทั้งหมด และเก็บรักษาอุปกรณ์ทางทหารสำหรับการลดกำลังรบในภายหลัง โดยได้เน้นถึงการยึดครองญี่ปุ่นและพื้นที่ที่ควบคุมโดยญี่ปุ่นโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร
รายงานตามส่วนที่ 1 ย่อหน้า (b) และ (e) ตามลำดับ คำสั่งนี้มีผลที่จะนำไปสู่การแบ่งเกาหลีที่เส้นขนานที่ 38 โดยบริเวณเหนือเส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหารในกองทัพโซเวียตที่ตะวันออกไกล และบริเวณใต้เส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหาร กองทัพสหรัฐในแถบแปซิฟิก

**ดูเพิ่ม**
 ปฏิญญาไคโร (27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943)- ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1945)- วันประกาศอิสรภาพแห่งชาติของเกาหลี (15 สิงหาคม ค.ศ. 1945)- ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น (2 กันยายน ค.ศ. 1945)- วันรำลึกการคืนสู่ประเทศ (25 ตุลาคม ค.ศ. 1945)- สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (8 กันยายน ค.ศ. 1951)

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
Cite web |url=http://digital.library.wisc.edu/1711.dl/FRUS.FRUS1945v06 |series=Foreign Relations of the United States (FRUS) |title=Foreign relations of the United States : diplomatic papers, 1945. The British Commonwealth, the Far East |last=United States Department of State |author-link=United States Department of State |year=1945 |volume=VI |publisher=United States Government Printing Office |pages=635–639 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  GENERAL ORDER NO.IjaMinistry of Foreign Affairs of Japan-  SCAPIN-1: GENERAL ORDER NO. 1 (DIRECTIVE NO. 1), OFFICE OF THE SUPREME COMMANDER FOR THE ALLIED POWERS 1945/09/02 ja, Scap Directives to the Imperial Japanese Government Volume 1-  END OF EMPIRE: General Order No.1fix-attempted=yes 
หมวดหมู่:คำสั่งทั่วไป
หมวดหมู่:ผลที่ตามมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ไต้หวันภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน
หมวดหมู่:เอกสารใน ค.ศ. 1945