ปรัชญาความรัก

ปรัชญาความรัก เป็นสาขาของปรัชญาสังคม และจริยศาสตร์ที่พยายามอธิบายธรรมชาติของความรัก 

**ทฤษฎีในปัจจุบัน**
มีหลายทฤษฎีที่พยายามอธิบายว่า "ความรักคืออะไร" และมีหน้าที่ส่งเสริมอะไร   สิ่งนี้เป็นเรื่องยุ่งยากที่จะอธิบายความรักให้กับบุคคลนิรนามที่ไม่เคยมีประสบการณ์ความรักมาก่อน   ในความเป็นจริง ความรักของบุคคลหนึ่งดูเหมือนจะแสดงท่าทีที่ค่อนข้างแปลกหากไม่ใช่พฤติกรรมไร้เหตุผล   มีหลายทฤษฎีที่แพร่หลายได้พยายามอธิบายถึงการดำรงอยู่ของความรัก  อย่างเช่น  ทฤษฎีทางจิตวิทยา  ส่วนใหญ่ถือว่าความรักเป็นพฤติกรรมที่ทำให้มีสุขภาพดี   ทฤษฎีวิวัฒนาการถือว่าความรักเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการการคัดสรรโดยธรรมชาติ    ทฤษฎีทางจิตวิญญาณ  ซึ่งมีกรณีที่ถือว่าความรักเป็นของขวัญจากพระเจ้า   นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีที่ถือว่าความรักเป็นปริศนาลึกลับที่อธิบายไม่ได้มากเท่าประสบการณ์อันเร้นลับ

**ประเพณีตะวันตก**

**รากฐานยุคคลาสสิก**
การกำหนดมุมมองความรักแบบอีรอสของเอมเพโดคลีสเป็นแรงผูกพันธ์โลกร่วมกัน  รากฐานของปรัชญาความรักยุคคลาสสิกสืบย้อนได้ในผลงานซิมโฟเซียมของพลาโต้   ผลงานซิมโฟเซียมของพลาโต้ได้มีการค้นหาแนวคิดของความรักอย่างลึกซึ้งและมีการตีความและยึดมุมมองที่แตกต่างเพื่อกำหนดนิยามความรัก    เราจะขอนำเสนอแนวคิดหลักสามสายที่จะยังคงทรงอิทธิพลมาตลอดในหลายศตวรรษที่ผ่านมา
# แนวคิดความรักแบบทวินิยม  ถือว่าความรักมาจากสวรรค์และโลกมนุษย์    ลุงโทบี้ซึ่งมีอิทธิพลถึง 2,000 ปี ได้ประกาศว่า "ตามความคิดเห็นของมาร์ซีลีโอ ฟีซีโน ในผลงาน Valesius   ความรักเหล่านี้ คือเหตุผล และธรรมชาติ  ซึ่งเป็นสิ่งที่กระตุ้นความปรารถนาของปรัชญาและความจริง  อีกทั้งยัง กระตุ้นความปรารถนาพื้นฐาน"    
# ความคิดเกี่ยวกับมนุษยชาติของอริสโตเฟนส์ในฐานะผลิตผลของการแยกออกเป็นสองส่วน: ซิกมันต์ ฟรอยด์  ได้สร้างคำอธิบายนี้ - "ทุกอย่างเกี่ยวกับมนุษย์ยุคแรกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า : พวกเขามีสี่มือ สี่เท้า  และสองใบหน้า"  - ซึ่งได้สนับสนุนทฤษฎีของเขาเกี่ยวกับการ บังคับใช้ของการผลิตซ้ำ 
# ทฤษฎีการทำให้ความรักบริสุทธิ์ของพลาโต - "มีการเพิ่มจำนวน ... จากหนึ่งเป็นสอง และจากสองเป็นรูปแบบที่ยุติธรรม และจากรูปแบบที่ยุติธรรมนำไปสู่การกระทำที่ยุติธรรมและจากการกระทำที่ยุติธรรมนำไปสู่ความคิดที่ยุติธรรมจนกระทั่งความคิดที่ยุติธรรมนำไปสู่ความคิดของความงามที่สมบูรณ์ " 
ในทางตรงกันข้าม อริสโตเติลให้ความสำคัญกับความรักแบบมิตรภาพ (Philia) มากกว่าความรักแบบกามารมณ์ (Eros);  และวิภาษวิธีของมิตรภาพและความรักจะยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา  กับซิเซโรอธิบายให้เห็นเป็นภาษาละตินว่า "ความรัก (amor) มีรากศัพท์มาจากคำว่ามิตรภาพ '(amicitia) "  ในขณะเดียวกัน Lucretius  ได้สร้างผลงานของ Epicurus  ทั้งสองได้ยกย่องบทบาทของวีนัสว่า "เป็นพลังนำทางแห่งจักรวาล" และวิพากษ์วิจารณ์ผู้ที่กลายเป็น "ไข้ใจ" ซึ่งเป็นความสิ้นเปลืองของชีวิตที่ดีที่สุดแห่งปีในความเฉื่อยชาและความมึนเมา 

**เปตรากนิยม**
ระหว่างเป้าหมายของไข้ใจของเขา  Catullus  และ Héloïse  ได้พบว่าตัวเองถูกเรียกตัวใน 12C เพื่อเป็นการไต่สวนความรัก  จากตัวเลขการจัดลำดับเหล่านี้และภายใต้อิทธิพลของศาสนาอิสลาม ก็จะเกิดแนวคิดเรื่องความรักแบบช่างเอาใจ  และจากความเป็นเปตรากนิยม จะก่อให้เกิดรากฐานเชิงวาทศิลป์ / เชิงปรัชญาของความรักแบบโรแมนติกสำหรับโลกสมัยใหม่ตอนต้น 

**ลัทธิสงสัยนิยมของชาวกอลลิก**
แรงผลักดันในการกลมกลืนที่มุ่งถึงความรักแบบโรแมนติก  ประเพณีฝรั่งเศสแบบสงสัยนิยมจำนวนมากสามารถสืบเสาะได้จาก สต็องดาล เป็นต้นไป  ทฤษฎีการตกผลึก ของสต็องดาลบ่งบอกถึงความพร้อมเชิงจินตนาการสำหรับความรักซึ่งต้องการเพียงสิ่งกระตุ้นเพียงอย่างเดียวสำหรับวัตถุที่จะแทรกซึมอยู่ในความสมบูรณ์แบบของสิ่งมหัศจรรย์    มาร์แชล พรุสต์   ก้าวต่อไปโดยเลือกเฟ้นจากการไม่มีอยู่  การเข้าไม่ถึง หรือ ความหึงหวง   ในฐานะที่เป็นสิ่งกระตุ้นความรักที่จำเป็น  Lacan เกือบจะล้อเลียนประเพณีด้วยคำพูดของเขาที่ว่า "ความรักให้บางสิ่งบางอย่างที่คุณไม่ได้รับจากคนที่ไม่มีตัวตน"  Post - Lacanian  เหมือนกับ Luce Irigaray พวกเขาพยายามหาที่ว่างสำหรับความรักในโลกที่จะ "ลดทอนคนอื่นให้เหมือนกัน ... เน้นกามารมณ์ที่เป็นความสูญเสียความรักภายใต้การปกปิดการปลดปล่อยทางเพศ" 

**นักปรัชญาความรักชาวตะวันตก**
 เฮสิโอด - เอมเพโดคลีส - พลาโต (ซิมโฟเซียม  ลัทธิพลาโต้ใหม่ ) - เซนต์ออกัสติน - โทมัส อไควนัส - Leon Hebreo - บารุค สปิโนซา - Nicolas Malebranche - Jean-Pierre Rousselot - Antonio Caso Andrade - ซิกมันด์ ฟรอยด์ - Søren Kierkegaard - ผลงานความรัก - คาร์ล ยุง - Anders Nygren - Martin D'Arcy - Irving Singer - Philosophy of Love: A Partial Summing-Up - Arthur Schopenhauer - อภิปรัชญาของความรัก - Thomas Jay Oord - เฟรเดอริช นิทเช่อ - Max Scheler "ธรรมชาติของความเห็นอกเห็นใจ" - Erich Fromm ผู้แต่ง The Art of Loving - ซี. เอส. ลิวอิส " The Four Loves " - Michel Onfray ผู้แต่ง Théorie du corps amoureux : pour une érotique solaire (2000) - คาล์ล พอปเปอร์ - Jean-Luc Marion, "ปรากฏการณ์เร้าอารมณ์" - Luce Irigaray "วิถีแห่งความรัก" - Bell Hooks - " All About Love: New Visions " - Rita Rosson "The Kamasutra" - Roger Scruton - Notes from Underground - Skye Cleary "อัตถิภาวนิยมและความรักแบบโรแมนติก"

**ประเพณีตะวันออก**
# มักซ์ เวเบอร์  ถืือว่าเรื่องเพศและศาสนามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน  บทบาทของ องคชาติและโยนีในอินเดีย  หรือ ทฤษฎีหยิน-หยางในจีนซึ่งล้วนเป็นรูปแบบเชิงโครงสร้างของขั้วจักรวาลบนพื้นฐานหลักการของเพศชายและเพศหญิง  ซึ่งบางทีอาจเข้าใจได้มากกว่า   โดยวิธีการ maithuna หรือการติดต่อกันที่ศักดิ์สิทธิ์   ตันตระ ได้พัฒนาประเพณีของเพศวิถีอันศักดิ์สิทธิ์  ซึ่งเป็นผู้นำในการควบรวมกิจการกับพุทธศาสนานิกายวัชรยานไปยังมุมมองของความรักทางเพศซึ่งเป็นเส้นทางที่จะตรัสรู้ : เป็น ซาราฮาที่ถือว่า "ความปีติยินดีที่เต็มไปด้วยความสุขประกอบด้วยดอกบัวและดอกวัชระ ... ขจัดความสกปรกออกไป "  
# อีกทั้งยังมีประเพณีมิตรภาพของชาวฮินดูในฐานะที่เป็นพื้นฐานสำหรับความรักในการแต่งงานที่สามารถสืบย้อนไปถึงยุคพระเวทตอนต้น  
# บางครั้งขงจื่อก็ถือว่าเป็นการเชื่อมปรัชญาความรักที่ชัดเจน (ตรงข้ามกับศาสนา) ของความรัก 

**ดูเพิ่มเติม**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่มเติม**
 Thomas Jay Oord, Defining Love (2010) - C. S. Lewis, The Allegory of Love (1936) - Theodor Reik, Psychology of Sex Relations (1961) - Camille Paglia,  Sexual Personae (1992) - Glen Pettigrove, Forgiveness and Love (Oxford University Press, 2012) - Thomas Jay Oord, The Nature of Love (2010)

**การเชื่อมโยงภายนอก**
  ความรักและเหตุผล ( บทความพิเศษทางปรัชญา ) -  บทความ "ปรัชญาความรัก"  ใน สารานุกรมปรัชญาทางอินเทอร์เน็ต -  Singer & Santayana On Love -  สารานุกรมปรัชญาสแตนฟอร์ดเรื่องความรัก
หมวดหมู่:ความรัก
หมวดหมู่:จริยธรรม
หมวดหมู่:ปรัชญาสังคม