Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ปอร์โตฟลาวีอา

ปลายทางสำหรับขนส่งของปอร์โตฟลาวีอา
ปอร์โตฟลาวีอา (Porto Flavia) เป็นอ่าวริมทะเล ตั้งอยู่ใกล้กับเนบีดาในคอมมูนอีเกลซีอัส ซาร์ดีญาใต้ ประเทศอิตาลี สร้างขึ้นในปี 1923–24 และใช้งานเป็นศูนย์กลางการผลิตแร่ของมาซูอาบนชายฝั่งของซาร์ดีญาในแถบอีเกลซีเอนเต ชื่อของปอร์โตนี้ตั้งตามฟลาวีอา เวเชลลี (Flavia Vecelli) ลูกสาวของวิศวกรและผู้ออกแบบ เซซาเร เวเชลลี (Cesare Vecelli) ลักษณะของอ่าวถือว่าโดดเด่นและพิเศษกว่าทุกที่ในโลก รวมถึงเป็นผลงานวิศวกรรมชั้นยอดของโลกในเวลานั้น

**การออกแบบและก่อสร้าง**
ปอร์โตฟลาวีอาออกแบบโดยวิศวกรชาวอิตาลี เซซาเร เวเชลลี (Cesare Vecelli) โดยเจ้าของเหมืองต้องการปรับปรุงเวลาและค่าใช้จ่ายในการขนส่งผลิตภัณฑ์จากเหมืองขึ้นบนเรือกลไอน้ำ เวเชลลีทำการสำรวจพื้นที่ในแถบมาซูอา และพบกับหน้าผาสูงชันด้านหน้าของสแต็กที่ชื่อ ปันดีซุจเจโร (Pan di Zucchero) ทะเลตรงนี้ลึกพอและปลอดภัยดีจากลมและคลื่นลมทำให้สามารถทอดสมอได้ปลอดภัยในขณะที่ขนส่งแร่ลงมาจากหน้าผาโดยใช้แรงโน้มถ่วง 
หลังการสำรวจพื้นที่นานหนึ่งปีเต็ม เขาได้ออกแบบแผนโดยละเอียดสำหรับสร้างอุโมงค์สองอุโมงค์ที่วางซ้อนกัน (superimposed tunnels) แต่ละอุโมงค์มีความยาว ft และเชื่อมต่อเข้ากับพื้นที่เก็บแร่ที่ผ่านขบวนการแล้วจำนวนเก้าโถงลักษณะเป็นแนวตั้ง ในอุโมงค์อันบนมีติดตั้งรถไฟฟ้าเพื่อขนส่งจากปลายทางฝั่งหน้าผาไปยังพื้นที่เก็บแร่ แร่จะถูกเทออกมาโดยใช้แรงโน้มถ่วงลงบนโครงสร้างคล้ายประตูกักน้ำ (hatches) บนยอดของพื้นที่เก็บแร่ ส่วนในอุโมงค์ล่างเป็นสายพานสำหรับรับแร่จากที่เก็บแร่ไปยังสายพานตวามยาว adj=on ที่สามารถขนส่งแร่เต็มความจุของเรือกลไอน้ำได้ภายในสองวัน ส่วนที่เก็บแร่ที่เจาะเข้าไปในหินนั้นสามารถบรรจุแร่ได้ถึง lk=on
ทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านการระเบิดเหมืองแร่และปีนเขาได้ถูกว่าจ้างให้มาช่วยในการก่อสร้าง โดยทำงานกันเป็นกะกลางวันกับกลางคืนเพื่อให้สร้างเสร็จทันตามเวลาที่ตั้งไว้ ในการก่อสร้างนี้ มาตรการความปลอดภัยต่าง ๆ ได้ถูกละเลยอย่างหนักเพื่อให้สร้างเสร็จเร็ว กระนั้นก็ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิตในระหว่างการก่อสร้าง

**การใช้งาน**
ปอร์โตฟลาวีอาเริ่มเปิดใช้งานในปี 1924 และช่วยลดค่าใช้จ่ายลงมากถึง 70% และข่วยให้วีแอล มองตาเญ (Vieille Montagne) สามารถกินส่วนแบ่งในตลาดได้อย่างรวดเร็ว การก่อสร้างปอร์โตฟลาวีอาคุ้มทุนในเวลาเพียงสองปี และได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานทางวิศวกรรมที่มหัศจรรย์ในวงการธุรกิจเหมืองแร่ ในขณะเดียวกัน เหมืองแร่อื่น ๆ ในพื้นที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้อุโมงค์และอ่าวของปอร์โตฟลาวีอา ทำให้ยังคงต้องใช้แรงงานมุนษย์และการขนส่งทางรางที่เวลานานกว่า ในสภาวการณ์ปกติ สามารถขนส่งแร่มากกว่า ST ลงเรือในเวลาหนึ่งชั่วโมง
ปอร์โตฟลาวีอาลดทอนความสำคัญลงในทศวรรษ 1960s พร้อมกับการเสื่อมลงของธุรกิจเหมืองแร่ในแถบซูลชีส-อัเกลเชียนเต ก่อนจะปิดใช้งานลงในทศวรรษ 1990s หลังการผลิตแร่ในพื้นที่มาซูอาปิดตัวลง ปัจจุบันปอร์โตฟลาวีอาเป็นของ IGEA SpA บริษัทสาธารณะที่มีหน้าที่ในการดูแลและบำรุงรักษาเหมืองแร่เก่าแก่ในพื้นที่ ผอร์โตฟลาวีอาได้รับการคุ้มครองโดยยูเนสโก ปัจจุบันมีบริการนำชมอุโมงค์ที่นำชมโดยอดีตคนงานและวิศวกรเหมืองของ IGEA

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Porto Flavia at Atlas Obscura. Includes many photos.
หมวดหมู่:แคว้นซาร์ดิเนีย
หมวดหมู่:ท่าเรือในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:เหมืองแร่ในประเทสอิตาลี
วอลเลย์บอลอาเซียนกรังด์ปรีซ์ 2022

วอลเลย์บอลอาเซียนกรังด์ปรีซ์ 2022 (ASEAN Grand Prix 2022) (หรือ วอลเลย์บอลหญิง วัน อาเซียน กรังด์ปรีซ์ ครั้งที่ 2 (ONE 2nd ASEAN Grand Prix Women's Volleyball Invitation) ตามชื่อผู้สนับสนุน คือ เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 2 ของวอลเลย์บอลอาเซียนกรังด์ปรีซ์ ซึ่งแข่งขันโดยทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติจำนวน 4 ทีม ที่เป็นสมาชิกของสมาคมวอลเลย์บอลแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SAVA) ซึ่งเป็นหน่วยงานกำกับดูแลกีฬาระดับภูมิภาคในสังกัดสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย (AVC) โดยแข่งขันที่จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 9–11 กันยายน พ.ศ. 2565

**ทีม**
 INA- PHI- THA- VIE

**สถานที่แข่ง**
รายชื่อเมืองเจ้าภาพและสถานที่มีดังนี้:

**ผลการแข่งขัน**

**อันดับการแข่งขัน**

**รางวัล**
ผู้เล่นทรงคุณค่า
*:Flagathlete|พิมพิชยา ก๊กรัมย์|THA
*ตัวเซ็ตยอดเยี่ยม
*:Flagathlete|พรพรรณ เกิดปราชญ์|THA
*ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
*:VIE
*:Flagathlete|อัจฉราพร คงยศ|THA
*ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม
*:VIE
*:Flagathlete|ฑิชากร บุญเลิศ|THA
*ตัวตบตรงข้ามยอดเยี่ยม
*:INA
*ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
*:PHI

**ดูเพิ่ม**
 วอลเลย์บอลอาเซียนกรังด์ปรีซ์

**อ้างอิง**
2022
อาเซียนกรังด์ปรีซ์
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศไทยปี พ.ศ. 2565
อาเซียนกรังด์ปรีซ์
อาเซียนกรังด์ปรีซ์
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในจังหวัดนครราชสีมา
อาสนวิหารเซบิยา

อาสนวิหารพระแม่มารีแห่งสำนัก (Catedral de Santa María de la Sede)  หรือ อาสนวิหารเซบิยา (Catedral de Sevilla) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในเมืองเซบิยา ประเทศสเปน อาสนวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1987 ร่วมกับอัลกาซาร์และหอจดหมายเหตุอินดีสซึ่งอยู่ติดกัน อาสนวิหารนี้ถือเป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นโบสถ์คริสต์สถาปัตยกรรมกอธิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เมื่อสร้างแล้วเสร็จในคริสต์ศตวรรษที่ 16 อาสนวิหารเซบิยาขึ้นแท่นเป็นอาสนวิหารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทนที่ฮาเกียโซเฟียซึ่งเป็นอาสนวิหารที่ใหญ่ที่สุดในโลกมานานนับพันปีp=1301 ส่วนกอธิกขอบอาสนวิหารมีขนาด abbr=off กว้าง abbr=off ตรงกลางมุขยื่นมีความสูงสูงสุด abbr=off ส่วนหอคอยฆิรัลดามีความสูง abbr=off
อาสนวิหารเซบิยาเป็นสถานที่ประกอบพิธีศีลบัปติศมาของอินฟันเตฆวนแห่งอารากอนในปี 1478 ซึ่งเป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวของพระมหากษัตริย์คาทอลิก (พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอนและสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา) ภายในโบสถ์น้อยหลวงเป็นที่บรรจุพระศพของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา ผู้พิชิตเซบิยาคืนจากมุสลิม, พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา พระราชโอรสของพระองค์ และพระเจ้าเปโดรแห่งกัสติยา ผู้สืบราชสมบัติกัสติยาในสมัยหลัง นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์ศพของพระคาร์ดินัลฆวน เด เซร์บันเตส และเปโดร กอนซาเลซ เด เมนโดซา อยู่ในโบสถ์น้อยต่าง ๆ ของอาสนวิหาร นอกจากนี้ภายในอาสนวิหารยังเป็นที่ฝังร่างของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส และดีเอโก โคลัมบัส ผู้เป็นบุตรด้วย

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
year=2020 - language=en- language=en- language=en
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซบิยา
หมวดหมู่:อาสนวิหารในประเทศสเปน
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศสเปน
วิหารโปกลองการาย

วิหารโปกลองการาย หรือ วิหารโปกลองก่าหร่าย (Po Klong Garai Temple) เป็นหมู่วิหารในศาสนาฮินดูยุคจามปา ตั้งอยู่ในราชรัฐปาณฑุรังคะ (Panduranga) ของชาวจามปา ที่ซึ่งปัจจุบันคือเมืองฟานซาง จังหวัดนิญถ่วน ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม วิหารนี้สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ชัยสิงหาวรมันที่ 3 เพื่อบูชากษัตริย์ในตำนาน โปกลองก่าหร่าย ผู้ครองนครปาณฑุรงค์ระหว่างปี 1151 ถึง 1205217

**ตำนาน**
ตามตำนาน กษัตริย์โปกลองการาย หรือ โปกลองก่าหร่าย (Po Klong Garai, ในภาษาจาม แปลว่า "กษัตริย์มังกรแห่งชาวก่าหร่าย") เริ่มต้นชีวิตโดยการเป็นคนเลี้ยงวัวที่เป็นที่รัก ต่อมาด้วยชะตาฟ้าลิขิตจึงได้กลายมาเป็นกษัตริย์แห่งจามปา ปกครองชาวจามปาด้วยความเฉลียวฉลาดและเพื่อประโยชน์สุขของปวงชน เมื่อครั้นชาวเขมรเข้ารุกรานดินแดน เขาได้ท้าทายให้พวกเขมรประลองสร้างหอคอย (พระปรางค์) แข่งกันเพื่อยุติการรุกรานนี้ โปกลองก่าหร่ายสามารถเอาชนะชาวเขมรและบังคับให้พวกเขมรต้องถอยทัพกลับไป หลังสิ้นชีวิต โปกลองก่าหร่ายกลายมาเป็นเทพเจ้าและเทพารักษ์แก่ผู้คนที่ยังอาศัยอยู่ ว่ากันว่าหอคอยที่สร้างแข่งกับเขมรในเวลานั้นคือหอคอยโปกลองการาย

**ประวัติศาสตร์**
กษัตริย์ชัยสิงหวรมันที่สาม (เวียต: Chê Mân) ได้รับการขึ้นชื่อเป็นผู้ก่อสร้างหอคอยโปกลองการายชึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่กษัตริย์โปกลองก่าหร่าย โดยหอคอยนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 13 อย่างไรก็ตาม จารึกจำนวนมากจากสมัยก่อนหน้าเสนอว่ากษัตริย์ชัยสิงหวรมันที่สามน่าจะเพียงแค่ทำนุบำรุงวิหารและก่อสร้างเพิ่มเติมจากโครงสร้างที่มีอยู่แต่เดิม
จารึกหนึ่งจากปี 1050 ที่วิหารโปกลองการายระบุการเฉลิมฉลองชัยชนะในการศึกของเจ้าชายแห่งจามสองคน ซึ่งสันนิษฐานว่าหมายถึงราชวงศ์อินทรปุระ (Indrapura) จากทางเหนือ ซึ่งมีราชธานีใกล้กับหมีเซิน เหนือพวกปาณฑุรงค์แห่งจามปาใต้ เจ้าชายทั้งสองที่มีชัยในการศึกนี้ได้สร้างลึงค์และวิชยสตมภ์ (เสาชัยชนะ) ขึ้น

**ลักษณะ**
วิหารโปกลองก่าหร่ายจัดเป็นศิลปกรรมแบบ Thap Mam ของศิลปกรรมจาม หมู่วิหารประกอบไปด้วยหอคอยอิฐสามหอ ได้แก่หอหลักสูงสามชั้น และหอซุ้มทางเข้าออก (โคปุระ) ที่มีขนาดเล็กลงมา และหอทรงยาวที่มีหลังคาทรงอานม้า หมู่อาคารทั้งหมดได้รับการอนุรักษ์อย่างดี เหนือประตูทางเข้าหลักของหอคอยหลักมีประติมากรรมรูปพระศิวะในปางศิวนาฏราช ที่ได้รับการยกย่องให้เป็นชิ้นงานที่สำคัญชิ้นหนึ่งของศิลปกรรมแบบ Thap Mam กระนั้น งานศิลปกรรมที่หลงเหลือภายในวิหารนั้นไม่เป็นที่น่าประทับใจนัก มีลักษณะที่บ่งบอกถึง "ศิลปะในยุคเสื่อมถอย อันเนื่องมาจากงานช่างที่ดูแข็งทื่อและจืดชืด" หอคอยที่มีหลังคารูปอานม้านั้นเข้าใจว่ามีไว้บูชาเทพเจ้าแห่งเปลวเพลิงนามว่า Thang Chuh Yang Pui
รูปเคารพหลักของวิหารคือมุขลึงค์ อายุศตวรรษที่ 16 หรือ 17 แม้ปกติลึงค์เช่นนี้จะเป็นสัญลักษณ์แทนพระศิวะ แต่มุขลึงค์นี้ชาวจามเชื่อว่าเป็นรูปแทนของกษัตริย์โปกลองก่าหร่ายมากกว่า จนถึงปัจจุบันยังคงมีการจัดเทศกางเฉลิมฉลองของชาวจามขึ้นที่นี่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Jean Boisselier, La statuaire du Champa, Paris: École Française d'Extrême-Orient, 1963.- Emmanuel Guillon, Hindu-Buddhist Art of Vietnam: Treasures from Champa  Translated from the French by Tom White.  Trumbull, Connecticut: Weatherhill, 1997.- Ngô Vǎn Doanh, Champa: Ancient Towers.  Hanoi: Thế Giới Publishers, 2006.  Chapter 16: "Po Klaung Garai and the Legend of Mount Trâu", pp. 228 ff.
ฆิรัลดา

ฆิรัลดา (Giralda, pron) หมายถึงหอระฆังของอาสนวิหารเซบิยาในเซบิยา ประเทศสเปน ฆิรัลดาแรกเริ่มสร้างขึ้นเป็นหออะษานของมัสยิดใหญ่เซบิยาในอัลอันดะลุสภายใต้ปกครองของชาวมัวร์จากจักรวรรดิอัลโมฮัด ตัวหอแขวนระฆังสร้างขึ้นตามแบบศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาซึ่งชาวคาทอลิกต่อเติมเข้ามาหลังจากที่ขับไล่มุสลิมออกจากพื้นที่ อาสนวิหารเซบิยาซึ่งรวมถึงฆิรัลดาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1987 ร่วมกับอัลกาซาร์และหอจดหมายเหตุอินดีส หอมีความสูง abbr=off และเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่สำคัญที่สุดของเซบิยาจนถึงปัจจุบัน

**อ้างอิง**
 Blueprints of Seville's Cathedral and Giralda, by Hernán Ruiz
มอลินโนง

มอลินโนง (อักษรโรมัน: Mawlynnong) เป็นหมู่บ้านในอำเภออีสต์ขาสีฮิลล์ รัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย หมู่บ้านนี้เป็นที่รู้จักจากความสะอาดของหมู่บ้าน และได้รับการเลือกโดยนิตยสารดัสคัฟเวอร์อินเดีย (Discover India) ให้เป็นหมู่บ้านที่สะอาดที่สุดในเอเชีย
หมู่บ้านนี้อยู่ภายใต้บล็อกพัฒนาชุมชนและเขตเลือกตั้งวิธนสภา Pynursla

**ภูมิศาสตร์**
มอลินโนงตั้งอยู่ห่างไป 90 กิโลเมตรจากชิลลอง อยู่บนพรมแดนกับประเทศบังกลาเทศ

**ประชากร**
ประชากรปี 2019 อยู่ที่ 900 คน 2014 มีประมาณ 95 ครัวเรือน อัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ 90% อาชีพหลักคือเกษตรกรรม โดยมีพืชพันธุ์หลักคือถั่วพลู ในช่วงฤดูร้อนยังมีผลิตสัปปะรดและลิ้นจี่ส่งออกไปยังภูมิภาคโดยรอบเช่นกัน ประชากรส่วนใหญ่ของหมู่บ้านเป็นชาวขาสี
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ ภายในหมู่บ้านมีโบสถ์รวมสามหลัง

**สังคม**
ตามธรรมเนียมของชาวขาสี มอลินโนงเป็นสังคมแบบสืบสกุลทางมารดา (matrilineal) โดยทรัพย์สมบัติและความมั่งคั่งจะส่งต่อผ่านทางมารดาไปสู่ลูกสาวที่เด็กสุด ซึ่งเป็นผู้คงใช้นามสกุลฝ่ายมารดา

**ความสะอาด**
ถนนสายหนึ่งในมอลินโนง
มอลินโนงเป็นที่รู้จักดีจากความสะอาด ขยะในหมูบ้านจะนำมารวมกันในถังขยะที่ทำมาจากไม้ไผ่ และนำไปเทลงหลุมปุ๋ยคอก มีโครงการของชุมชนที่บังคับให้ชาวบ้านทุกคนต้องเข้าร่วมในการทำความสะอาดหมู่บ้าน ในหมู่บ้าน การสูบบุหรี่และผลิตพันธ์จากพอลีเอทธิลีนเป็นสิ่งต้องห้ามในมอลินโนง และการเก็บน้ำฝนยังได้รับการสนับสนุนให้ใช้
นิตยสารการท่องเที่ยว ดิสคัฟเวอร์อินเดีย (Discover India) ประกาศให้หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่สะอาดที่สุดในทวีปเอเชียในปี 2003 และสะอาดที่สุดในอินเดียในปี 2005 ชื่อเสียงของหมู่บ้านนี้นำไปสู่การกระตุ้นการท่องเที่ยว ในปี 2017 NPR รายงานว่าข้อมูลจากหัวหน้าหมู่บ้าน รายได้ในหมู่บ้านสูงขึ้นถึง 60% เนื่องจากการท่องเที่ยว

**อ้างอิง ==
วัดโนฟูกู

วัดโนฟูกู (Nōfuku-ji) เป็นวัดศาสนาพุทธ ซึ่งตามตำนานระบุว่าสร้างขึ้นในปี 805 โดยภิกษุไซโช ตั้งอยู่ในคิตะซากาเซงาวะ เฮียวโงะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ไซโชได้สร้างรูปเคารพของยากูชิ เนียวไร และตั้งไว้ในโถงของวัด วัดนี้เป็นวัดสาขาของวัดโชเร็งในเกียวโตนับตั้งแต่สมัยเอโดะถึงสมัยเมจิตอนต้น

**ถาวรวัตถุ**
อาคารหลังเดิมของวัดโนฟูกูสูญสลายไปหมดแล้ว อาคารโถงหลักหลังปัจจุบัน ซูกิโนวะเอเด็ง (Tsukinowa-eiden) สร้างขึ้นในปี 1953 พังลงในปี 1995 จากแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน ก่อนจะถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี 1997
พระใหญ่เฮียวโงะ หรือ เฮียวโงพไดบุตซุ (Hyōgo Daibutsu) เป็นอดีตพระพุทธรูปขนาดใหญ่ในเฮียวโงะ สร้างขึ้นแรกเริ่มในปี 1891 จากเงินบริจาคของพ่อค้าผู้ร่ำรวย ในเวลานั้นเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศญี่ปุ่น มีภาพถ่ายของพระใหญ่นี้เป็นสมบัติของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิตัน พระใหญ่เฮียวโงะถูกนำไปหลอมทิ้งในปี 1944 เพื่อใช้ในการสงคราม ส่วนพระองค์ปัจจุบันหล่อขึ้นใหม่ใรปี 1991 มีขนาด 11 เมตร (18 เมตรรวมฐาน), หนัก 60 ตัน และมีพิธีเบิกเนตร (ไคเง็ง-คุโย; Kaigen-kuyō หรือพิธีพุทธาภิเษก) ในเดือนพฤษภาคม 1991

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Page at Official Kobe Tourism Site date=2016-08-06
ฌโรขาทรรศนะ

บาฆต์ สิงห์ แห่งมารวาร เสด็จออกสีหบัญชร ฌโรขา จากบฆัตสิงห์มหัลในนาคาวร์
ฌโรขาทรรศนะ (جهروکه درشن, เทวนาครี: झरोखा दर्शन, Jharokha Darshan) เป็นการพบปะสาธารณชน (ทรรศนะ) ประจำวันจากบานหน้าต่าง (ฌโรขา) จากป้อมหรือวังของกษัตริย์ในยุคกลางของอินเดีย ฌโรขาทรรศนะมีส่วนสำคัญในการสื่อสารกับสาธารณชนซึ่งหน้า และถูกนำมาใช้โดยจักรพรรดิของจักรวรรดิโมกุลp=81 รวมถึงจักรพรรดิหุมายูงp=12 และจักรพรรดิอักบัรp=12 แม้ว่าจะขัดกันกับคำสั่งของศาสนาอิสลามp=72
ทรรศนะ เป็นคำภาษาสันสกฤต แปลว่าการมองเห็น และสามารถหมายถึงการมองเทวรูปp=102) ต่อมาจักรพรรดิของโมกุลได้นำเอามาใช้เพื่อเรียกการปรากฏตัวรายวันเพื่อพบปะกับประชาชน ถือว่าเป็นอิทธิพลจากศาสนาฮินดูp=35 จักรพรรดิหุมายูงเป็นผู้แรกที่นำมาปฏิบัติ ตามด้วยบุตรของเขาคือจักรพรรดิอักบัรซึ่งทำในช่วงพระอาทิตย์ขึ้นp=44
ในจักรวรรดิโมกุล จักรพรรดิที่ปฏิบัติฌโรขาทรรศนะได้แก่ หุมายูง, อักบัร, จะฮังกีร์ และชะห์จาฮัน ก่อนที่จะเลิกปฏิบัติไปโดยจักรพรรดิเอารังเซบในรัชสมัยปีที่ 11 เนื่องจากมองว่าการกระทำเช่นนี้ขัดกันกับคำสอนของศาสนาอิสลามที่ห้ามไม่ให้มีการบูชารูปเคารพp=44 ทั้งในป้อมอัครา และ ป้อมแดง มีฌโรขาที่หันหน้าออกสู่แม่น้ำยมุนาที่จักรพรรดิจะมายืนพบปะสาธารณชนจากตรงนี้p=33 เมื่อครั้นเดินทางไปยังนอกราชธานี จักรพรรดิของโมกุลจะออกฌโรขาทรรศนะผ่านทางบ้านไม้พกพาที่เรียกว่า Do-Ashiayana Manzil
ในระหว่างเดลีดูร์บาร์ในเดลีเมื่อ 12 ธันวาคม 1911 กษัตริย์จอร์จที่ห้าและราชินีแมรีเสด็จออกสีหบัญชรที่ฌโรขาในป้อมแดงเพื่อออกฌโรขาทรรศนะต่อหน้าสาธารณชนกว่า 500,000 คน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
year=1998
*isbn=978-0-14-310262-5
*isbn=978-81-206-1318-8
*isbn=978-81-269-0858-5
*isbn=978-81-85880-26-6
*isbn=978-81-7182-641-4
*isbn=978-81-7100-343-3
*isbn=978-81-208-0225-4
*isbn=978-93-81626-24-5
*isbn=978-81-207-1015-3
*isbn=978-81-89833-18-3
*isbn=978-81-291-0465-6
*publisher=Himalaya Pub. House
*isbn=978-81-203-4871-4
*isbn=978-0-226-86840-0
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเดีย
ดอยภูลังกา

ดอยภูลังกา เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในเขตวนอุทยานแห่งชาติดอยภูลังกา ตำบลผาช้างน้อย อำเภอปง จังหวัดพะเยา ซึ่งเป็นพื้นที่ป่าต้นแม่น้ำยม มีพื้นที่ประมาณ 7,800 ไร่ ยอดดอยมีความสูงถึง 1,720 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง อยู่ในความรับผิดชอบของอุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน จังหวัดน่าน
ดอยภูลังกามีลักษณะเป็นเนินเขาสลับซับซ้อนในเขตเทือกเขาสันปันน้ำ เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดพะเยา เป็นจุดที่สูงที่สุดในเทือกเขาสันปันน้ำ ไทย-ลาว เป็นจุดชมทะเลเมฆหมอก เป็นสันเขาแคบ ๆ ด้านตะวันตกเป็นป่าดงดิบเขา ด้านทิศตะวันออกเป็นหน้าผาสูงชันมีหญ้าปกคลุม และลมพัดแรงซึ่งอยู่ใกล้กับผาเทวดา
ปลาย พ.ศ. 2519 ภายหลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม ขบวนทัพนักศึกษาปัญญาชนผู้เรียกร้องประชาธิปไตยถูกกดดันจากรัฐบาล ได้หนีภัยเข้ามาร่วมต่อสู้ด้วยกำลังอาวุธในเขตป่าตั้งแต่เทือกดอยยาวถึงภูผาตั้ง ภูลังกาเรื่อยไปจนถึงดอยผาจิ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภูเขาในประเทศไทย
หมวดหมู่:อำเภอปง
สภาแห่งชาติเพื่อการคุ้มกันบ้านเกิดเมืองนอน

สภาแห่งชาติเพื่อการคุ้มกันบ้านเกิดเมืองนอน (المجلس الوطني لحماية الوطن; Conseil national pour la sauvegarde de la patrie, CNSP) เป็นรัฐบาลทหารที่ปกครองประเทศไนเจอร์ หลังจากรัฐประหารในประเทศไนเจอร์ พ.ศ. 2566 ซึ่งโค่นล้มรัฐบาลของมุฮัมมัด บาซูม การยึดอำนาจรัฐบาลครั้งนี้นำไปสู่วิกฤตการณ์ไนเจอร์ พ.ศ. 2566

**การก่อตัว**
ในตอนเย็นของวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 อามาดู อาบดรามาน ประกาศออกทางโทรทัศน์ช่องเตเลซาแอลของรัฐเพื่ออ้างว่าประธานาธิบดีมุฮัมมัด บาซูม (ซึ่งก่อนหน้านี้ถูกเจ้าหน้าที่อารักขาประธานาธิบดีควบคุมตัวที่บ้านพักอย่างเป็นทางการของเขาในกรุงนีอาเม) ถูกปลดออกจากอำนาจและประกาศการจัดตั้งรัฐบาลทหาร อาบดรามานซึ่งมีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบอีก 9 นายนั่งขนาบข้าง กล่าวว่ากองกำลังป้องกันและความมั่นคงได้ตัดสินใจที่จะโค่นล้มรัฐบาลของบาซูม "เนื่องจากสถานการณ์ด้านความมั่นคงที่เลวร้ายลงและการบริหารบ้านเมืองที่ไม่ดี" นอกจากนี้ เขายังประกาศยกเลิกรัฐธรรมนูญของประเทศ ระงับสถาบันของรัฐ ปิดพรมแดนของประเทศ และประกาศเคอร์ฟิวทั่วประเทศตั้งแต่เวลา 22.00 น. ถึง 05.00 น. ตามเวลาท้องถิ่นจนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติม พร้อมกับเตือนไม่ให้ต่างชาติเข้ามาแทรกแซง 
เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม อาบดรามานประกาศทางโทรทัศน์ว่ากิจกรรมทั้งหมดของพรรคการเมืองในประเทศจะถูกระงับจนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติม ผู้นำของกองทัพไนเจอร์ออกแถลงการณ์ที่ลงนามโดยอาบดู ซีดีกู อีซา เสนาธิการกองทัพ ประกาศการสนับสนุนรัฐประหารโดยอ้างถึงความจำเป็นในการ "รักษาความสมบูรณ์ของร่างกาย" ของประธานาธิบดีและครอบครัวของเขา และหลีกเลี่ยง "การเผชิญหน้าที่รุนแรง ... ที่อาจก่อให้เกิดการนองเลือดและส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของประชากร"

**ตำแหน่งผู้นำ**
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม อาบดูราอามาน ชียานี ผู้บัญชาการของทหารอารักขาประธานาธิบดีประกาศตนเป็นประธานสภาฯ ในการปราศรัยที่ช่องเตเลซาแอล เขากล่าวว่ารัฐประหารครั้งนี้เกิดขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยง "จุดจบอย่างช้า ๆ และหลีกเลี่ยงไม่ได้" ของประเทศ และกล่าวว่าบาซูมพยายามซ่อน "ความจริงอันโหดร้าย" ของประเทศ ซึ่งเขาเรียกว่า "กองผู้เสียชีวิต ผู้พลัดถิ่น ความอัปยศอดสู และความคับข้องใจ" นอกจากนี้ เขายังวิพากษ์วิจารณ์ยุทธศาสตร์ด้านความมั่นคงของรัฐบาลว่าไร้ประสิทธิภาพ แต่ไม่ได้ระบุระยะเวลาสำหรับการกลับคืนสู่การปกครองของพลเรือน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเทศไนเจอร์
หมวดหมู่:เผด็จการทหาร
หมวดหมู่:คณะรัฐประหาร
ศิริมงคล จิตบรรจง

ศิริมงคล จิตบรรจง (8 สิงหาคม พ.ศ. 2540 – ) เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย ปัจจุบันทำหน้าที่ในตำแหน่งปีกหรือกองกลางตัวรุก

**ผลงานระหว่างประเทศ**
นอกจากนี้ เขายังเป็นตัวแทนฟุตบอลทีมชาติไทย ยู-19 ปี ในการแข่งฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี 2016 รอบคัดเลือก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 sirimongkon-jitbunjong/465414
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอลชาย
หมวดหมู่:ผู้เล่นในไทยลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสีหมอก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลขอนแก่น ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลราชนาวี
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากจังหวัดขอนแก่น
หมวดหมู่:เศรษฐศาสตร์วัฒนธรรม

ดูเพิ่มที่ :หมวดหมู่:เศรษฐศาสตร์ของศิลปะและวรรณกรรม
หมวดหมู่:วัฒนธรรมศึกษา
หมวดหมู่:สหสาขาวิชาของเศรษฐศาสตร์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมและเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:เศรษฐศาสตร์ของศิลปะและวรรณกรรม

หมวดหมู่:ศิลปะ
ศิลปะ
หมวดหมู่:วรรณกรรม
หมวดหมู่:เศรษฐศาสตร์วัฒนธรรม
ฟาซิลกือบี

ฟาซิลกือบี (ፋሲል ግቢ) เป็นป้อมปราการในเขตก็อนเดอร์ รัฐอามารา ประเทศเอธิโอเปีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยจักรพรรดิฟาซีเลอเดิส และใช้งานเป็นที่พำนักของจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย สถาปัตยกรรมของฟาซิลกือบีมีความโดดเด่นเป็นพิเศษ แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของลักษณะสถาปัตยกรรมฮินดู, อาหรับ และบาโรก ป้อมปราการฟาซิลกือบีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 1979 กือบี (ግቢ) เป็นคำในภาษาอามารา แปลว่า "หมู่อาคารที่มีรั้วล้อม"
หมู่อาคารภายในฟาซิลกือบีประกอบด้วยปราสาทจักรพรรดิฟาซีเลอเดิส, วังจักรพรรดิอียาซูที่ 1, โถงจักรพรรดิดาวิทที่ 3, ปราสาทจักรพรรดินีมึนทือวับ, สถานเสนาบดีกับหอสมุดของจักรพรรดิโยฮันนึสที่ 1, โถงงานเลี้ยงของจักรพรรดิเบอคัฟฟา, โรงม้า และโบสถ์สามหลัง ได้แก่ อาซาซาเมเก็ดดุสมีกาเอ็ล (Asasame Qeddus Mikael), อึลฟึญกียอร์กิส (Elfign Giyorgis) และเก็มจาเบ็ตมารียัม (Gemjabet Mariyam)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วังในประเทศเอธิโอเปีย
หมวดหมู่:ป้อมปราการในประเทศเอธิโอเปีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศเอธิโอเปีย
โบสถ์แม่พระแห่งลูกประคำ (โดฮา)

__NOTOC__
ด้านหน้าโบสถ์
โบสถ์แม่พระแห่งลูกประคำคาทอลิก (Catholic Church of Our Lady of the Rosary;  كنيسة سيدة الوردية) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในโดฮา ประเทศกาตาร์ ถือเป็นโบสถ์แห่งแรกที่สร้างขึ้นในประเทศนับตั้งแต่การพิชิตโดยมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7
ฌบสถฺนี้สร้างขึ้นด้วยงบประมาณ 20 ล้านดอลลาร์บนที่ดินที่ฮะมัด บิน เคาะลีฟะฮ์ อัษษานี เอมีร์แห่งกาตาร์ บริจาค โบสถ์นี้ไม่แสดงสัญลักษณ์ศาสนาคริสต์อย่างไม้กางเขน ระฆัง หรือยอดสูงที่ข้างนอกอาคาร เนื่องจากกฎหมายอิสลามในกาตาร์
โบสถ์นี้ตั้งอยู่ในเขตผู้แทนพระสันตะปาปาอาระเบียตอนเหนือและรองรับชาวคาทอลิกประมาณ 200,000 คน ส่วนใหญ่เป็นแรงงานข้ามชาติจากฟิลิปปินส์ อินเดีย ทวีปอเมริกาใต้ แอฟริกา เลบานอน และยุโรป

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 cite web|url=http://www.gulf-times.com/site/topics/article.asp?cu_no=2&item_no=207521&version=1&template_id=36&parent_id=16 |title=Christians shed tears of joy |work=Gulf Times |date=16 March 2008 |url-status=dead |archiveurl=https://web.archive.org/web/20080320024103/http://www.gulf-times.com/site/topics/article.asp?cu_no=2&item_no=207521&version=1&template_id=36&parent_id=16 |archivedate=March 20, 2008 - cite web|author=Fran Gillespie |url=http://www.gulf-times.com/site/topics/article.asp?cu_no=2&item_no=207375&version=1&template_id=36&parent_id=16 |title=Gulf a haven for Christian communities |date=15 March 2008 |publisher=Gulf Times |url-status=dead |archiveurl=https://web.archive.org/web/20080320063814/http://www.gulf-times.com/site/topics/article.asp?cu_no=2&item_no=207375&version=1&template_id=36&parent_id=16 |archivedate=March 20, 2008 - cite web | author = Ramesh Mathew | url = http://www.lexisnexis.com/lnacui2api/api/version1/getDocCui?lni=4S2D-Y550-TX34-N1GH&csi=10962&hl=t&hv=t&hnsd=f&hns=t&hgn=t&oc=00240&perma=true | title = Praise for Qatar as First Church Is Consecrated |date = 15 March 2008 | publisher = Gulf Times

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ date=2023-01-17  en-  เว็บไซต์ภาษาอาหรับ ar - Catholic Blog,  Our Lady of the Rosary Parish Doha, Qatar
หมวดหมู่:โบสถ์ในประเทศกาตาร์
หมวดหมู่:โรมันคาทอลิกในประเทศกาตาร์
หมวดหมู่:เขตผู้แทนพระสันตะปาปาอาระเบียตอนเหนือ
หมวดหมู่:โรมันคาทอลิกในคาบสมุทรอาหรับ
สะพานปามปัน

สะพานปามปัน (pronounced: /pɑːmbən/ อักษรโรมัน: pāmban)  เป็นสะพานรถไฟที่เชื่อมต่อเมืองมัณฑปังในอินเดียแผ่นดินใหญ่ เข้ากับราเมศวรังบนเกาะปามปัน สะพานเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1914 และเป็นสะพานทะเลแห่งแรกของอินเดีย และคงตำแหน่งเป็นสะพานทะเลที่ยาวที่สุดในประเทศอินเดียกระทั่งบานดรา-วารลี ซีลิงก์ในมุมไบเปิดให้บริการเมื่อปี 2010 สะพานรถไฟนี้ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นสะพานแบบทั่วไป สร้างขึ้นบนตอม่อคอนกรีต ตรงกลางของสะพานมีส่วนที่เป็นบัสคิวคู่ ซึ่งสามารถเปิดปิดให้เรือผ่านได้ สะพานปามปันเป็นเส้นทางเดินทางทางบกแบบเดียวที่เชื่อมต่อเกาะราเมศวรังเข้ากับแผ่นดินใหญ่อินเดียกระทั่งปี 1988 ส่วนบัสคิวของสะพานได้รับความเสียหายเนื่องมาจากการกัดกร่อนอย่างรุนแรงจนทำให้ เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2022 ตัวตรวจจับได้ปล่อยสัญญาณเตือนให้เปิดอยู่ตลอด เป็นผลให้การขนส่งบนสะพานถูกยกเลิกเป็นการถาวร โดยมีรถไฟขบวนสุดท้ายที่วิ่งบนสะพานอย่างเป็นทางการคือรถไฟหมายเลข 07695 สายด่วนพิเศษเซกุนเดอราบาด-ราเมศวรัง (Secunderabad - Rameswaram Special Express) ก่อนที่สะพานจะปิดบริการถาวร ในเดือนกุมภาพันธ์ 2023 เขตเดินรถภาคใต้ประกาศว่าการเดินทางทางรางไปยังเกาะราเมศวรังผ่านทางรถไฟจะหยุดไปจนกว่าสะพานนิวปามปันจะเปิดให้บริการ
ในปี 1988 มีการสร้างสะพานเดินรถคู่ขนานกับสะพารถไฟ ชื่อว่าสะพานอันไน อินทิรา คานธี (Annai Indira Gandhi Road Bridge) ซึ่งเชื่อมต่อเข้ากับทางหลวงแห่งชาติ NH 49 และถือเป็นทางเดินรถแรกที่เชื่อมต่อทางหลวงของอินเดียแผ่นดินใหญ่เข้ากับเกาะราเมศวรัง ตัวสะพานทอดผ่านช่องแคบพอล์ก (Palk Strait) ระหว่างชายฝั่งของเมืองมัณฑปังบนอินเดียแผ่นดินใหญ่และปามปัน เมืองชาวประมงบนเกาะราเมศวรัง สะพานนี้ประกอบพิธีเปิดโดยนายกรัฐมนตรีอินเดีย ราชีพ คานธี เมื่อ 2 ตุลาคม 1988 สะพานเดินรถนี้มีความยาว 2.345 กิโลเมตร และใช้เวลาก่อสร้างเกือบ 14 ปี

**การออกแบบ**
สะพานรถไฟสร้างขึ้นที่ความสูง m เหนือระดับน้ำทะเล และยาว abbr=on มีตอม่อสะพานรวม 143 เสา และมีส่วนบัสคิวแบบคู่ (double-leaf bascule) ซึ่งมีตัวยกชนิดเชอร์เซอร์โรลลิงที่สามารถเปิดปิดสะพานให้เรือผ่านได้ แต่ละขาที่ยกมีน้ำหนัก tonne

**เหตุการณ์**
วันที่ 23 ธันวาคม 1964 คลื่นจากพายุขนาด abbr=on จากไซโคลนราเมศวรัง พัดเข้าถล่มเกาะและพัดรถไฟโดยสารสายปามปัน-ตนุษโกฏิ (Pamban-Dhanuskodi) ร่วงจากสะพานรถไฟ เป็นผลให้ผู้โดยสารมากกว่า 200 รายเสียชีวิต 
*วันที่ 13 มกราคม 2013 เรือขนส่งสินค้าขูดเข้ากับสะพาน ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อย

**ในวัฒนธรรม**
 ภาพยนตร์ภาษาทมิฬ Kannathil Muthamittal (2002) ถ่ายทำที่นี่- ภาพยนตร์บอลีวูด Chennai Express (2013) ถ่ายทำบางส่วนที่นี่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สะพานในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐทมิฬนาฑู
ประเทศไทยในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021

ประเทศไทย เข้าร่วมการแข่งขัน กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021 ที่เมืองเฉิงตู ประเทศจีน ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม ค.ศ. 2023

**สรุปเหรียญรางวัล**

**จำนวนเหรียญตามชนิดกีฬา**

**ผู้ได้รับเหรียญรางวัล**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์หลัก date=2022-06-28 
หมวดหมู่:ชาติในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021
2021
วิกิพีเดีย:ยกย่องเกินจริง

ขนหลากสีของนกยูงดูน่าประทับใจเมื่อพองตัวขึ้น แต่ถ้าไม่มีขน นกยูงก็ดูเหมือนกับนกทั่วไป
คุณเข้าใจแล้วนะ...
การยกย่องเกินจริง คือ การยกย่องหัวเรื่องหรือการเพิ่มคำคุณศัพท์และคำกล่าวอ้างที่เต็มไปด้วยคำชมเชย ใช้เพื่อโอ้อวด ความโดดเด่นของบทความเพื่อหลีกเลี่ยงการลบบทความ ตัวอย่างการใช้คำคุณศัพท์ เช่น "มีชื่อเสียง" "เป็นที่รู้จัก" "ได้รับการอ้างถึง" "ได้รับการกล่าวถึง" "ได้รับการยกย่อง" หรือ "มีอิทธิพลต่อ" รายละเอียดของชีวประวัติเล็กน้อย (รวมถึงรายการทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือหัวข้อนั้น ๆ) และบทนำที่ประกาศความเหนือกว่า

**การยกย่องเกินจริง**
ตัวอย่างด้านล่างใช้การยกย่องเกินจริง:- ฟู บาร์กลีย์ (เกิดปี 1970) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกันที่ได้รับการกล่าวถึงอย่างมาก เจ้าของรางวัลมากมาย . . .- ทาเลีย เอกซ์โชลา (เกิดปี 1960) เป็นนักประพันธ์ชาวไนจีเรียที่มีชื่อเสียงและได้รับการยกย่อง . . .- บริงเกอส์ออฟเดท คือวงเดทเมทัลระดับตำนานผู้มีอิทธิพลอย่างสูงจากเมืองออลบานี รัฐนิวยอร์ก . . .

**เขียนให้เป็นกลาง แสดงแต่ข้อเท็จจริง**
ในบทความวิกิพีเดีย ไม่ควรมีคำคุณศัพท์เติมคำชมต่อท้ายชื่อเรื่อง ในทางกลับกัน การใช้น้ำเสียงที่เป็นกลางและการให้ข้อมูลที่เป็นข้อเท็จจริงซึ่งอ้างอิงจากแหล่งที่น่าเชื่อถือนั้นเป็นรูปแบบที่เหมาะสม อย่าบอกผู้อ่านว่าหัวข้อนั้นยอดเยี่ยม บอกพวกเขาอย่างเป็นกลางถึงสิ่งที่บุคคลหรือวงดนตรีทำหรือประสบความสำเร็จ และปล่อยให้ผู้อ่านตัดสินใจเอง:- ฟู บาร์กลีย์ (เกิดปี 1970) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ในปี 2544 เขาได้รับรางวัล Schenectady Film Critics Award จากภาพยนตร์สั้นเรื่อง Truth และในปี 2011 เขาได้รับรางวัล Rockville, Maryland Film Festival's Best Director Award จากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง Final Odyssey2 ...- ทาเลีย เอกซ์โชลา (เกิดปี 1960) เป็นนักประพันธ์ชาวไนจีเรีย ในปี 2000 เธอได้รับรางวัลนักเขียนชาวไนจีเรียจากนวนิยาย เรื่อง Sensitive3 ...- บริงเกอส์ออฟเดท คือวงเดทเมทัลจากเมืองออลบานี รัฐนิวยอร์ก จากข้อมูลนักประวัติศาสตร์เพลงเมทัล Alger Holdens ได้กล่าวว่าวง "... มีอิทธิพลต่อวงเดทเมทัลในฝั่งตะวันออกของอเมริกาในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เช่น Filth and Exiled"4 ...

**สัญญาณเตือน**
บทความเหล่านี้อาจมีเชิงอรรถถึงแหล่งข้อมูลที่ไม่น่าเชื่อถือจำนวนมาก (ยูทูบ, เฟซบุ๊ก, ทวิตเตอร์, ฯลฯ) หรือไปยังแหล่งข้อมูลที่ไม่กล่าวถึงเรื่องนั้นโดยเฉพาะ และภาษาที่ไม่เป็นธรรมชาติที่เกิดขึ้นเมื่อผู้เขียนได้รวบรวมแหล่งอ้างอิงต่าง ๆ จากแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือเข้าเป็นประโยคต่อเนื่องกัน เพื่อให้ดูราวกับว่ามีการรายงานหัวข้อนั้นแบบอิสระอย่างมีนัยสำคัญ
การยกย่องเกินจริงสามารถเกิดขึ้นกับบทความในหัวข้อใดก็ได้ อย่างไรก็ตาม บางหัวข้อมีความเสี่ยงต่อการยกย่องเกินจริงมากกว่าหัวข้ออื่น บทความเกี่ยวกับวงดนตรี โดยเฉพาะวงดนตรีโรงรถหรือวงดนตรีมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้มีชื่อเสียง มักมีเนื้อหาเกี่ยวกับการยกย่องเกินจริงอยู่มาก

**ดูเพิ่ม**
Peacock  
หมวดหมู่:เรียงความในวิกิพีเดีย
จาจา เจาธรี

จาจา เจาธรี (चाचा चौधरी; Chacha Chaudhary) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนอินเดีย ที่สร้างโดยนักเขียนการ์ตูนชื่อปราณ กุมาร ศรมา การ์ตูนเรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาของอินเดียสิบภาษา รวมทั้งภาษาฮินดีกับภาษาอังกฤษ และมียอดขายมากกว่าสิบล้านเล่ม การ์ตูนดังกล่าวได้รับการสร้างเป็นละครโทรทัศน์ โดยมีรฆุพีร์ ยาทัพ รับบทเป็นจาจา เจาธรี

**ประวัติ**
จาจา เจาธรี ได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1971 สำหรับ โลฏโปฏ ซึ่งเป็นนิตยสารภาษาฮินดี ครั้นในไม่ช้าก็กลายเป็นที่นิยมในหมู่เด็กและผู้สูงอายุ โดยปราณได้รับแรงบันดาลใจจากปราชญ์โบราณที่ชื่อจาณักยะและผู้เฒ่าผู้แก่ทุกหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ เพื่อช่วยเหลือและแก้ไขปัญหาจากประสบการณ์ของผู้เฒ่าผู้แก่
จากการแถลงข่าวของปราณส์ฟีเจอส์ เด็กอินเดียอายุ 10–13 ปีได้จัดอันดับให้จาจา เจาธรี เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด
นอกจากนี้ เขายังได้รับเลือกให้เป็นแขกรับเชิญในซีรีส์ของปราณส์ฟีเจอส์อื่น ๆ ร่วมกับพิลลู, ปิงกี และลักกี

**ชีวประวัติตัวละคร**
จาจา เจาธรี เป็นชาวอินเดียชนชั้นกลาง ที่บอบบาง แต่เป็นผู้สูงอายุที่เฉลียวฉลาดมาก ซึ่งคำว่าจาจาหมายถึงลุงในภาษาฮินดี ในขณะที่เจาธรีเป็นคำที่ใช้เรียกเจ้าของที่ดิน โดยมีคำพูดทั่วไปเกี่ยวกับเขาคือ "จาจา เจาธรี กา ทิมาค คอมพิวเตอร์ เส ภี เตซ จลตา ไห" (สมองจาจา เจาธรี ทำงานเร็วกว่าคอมพิวเตอร์) ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ถึงสติปัญญาและไหวพริบอันหาตัวจับยากของเขา
เครื่องแต่งกายของจาจา เจาธรี ประกอบด้วยผ้าโพกหัวสีแดง, ไม้เท้าที่ทำด้วยไม้, เสื้อกั๊กที่มีกระเป๋าคู่ด้านใน และนาฬิกาพก ครอบครัวของเขาประกอบด้วยพีนี (จาจี ซึ่งหมายถึงป้า) ผู้เป็นภรรยาของเขา, สุนัขข้างถนนผู้ซื่อสัตย์ชื่อร็อกเก็ต และมนุษย์ยักษ์ต่างดาวจากดาวพฤหัสบดีชื่อซาบู รวมถึงบางครั้ง ก็มีการแสดงชายตัวเล็ก ๆ ที่เรียกว่า 'ฏิคุ มาสเตอร์' อาศัยอยู่กับพวกเขาด้วย ทั้งนี้ จาจา เจาธรี ชอบกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย แต่มะม่วงคือสิ่งที่ชอบเป็นพิเศษของเขา ตลอดจนออกไปเดินเล่นกับซาบูและร็อกเก็ตทุกครั้งที่จาจีดุด่าเขา อนึ่ง เมื่อเขาถอดผ้าโพกหัวออก ก็จะแสดงว่าเขาหัวโล้น
ทุกคนในเมืองรู้ดีว่าเมื่อใดก็ตามที่จาจา เจาธรี ออกไปข้างนอกกับครอบครัว เขาไม่เคยล็อกประตูบ้านเลย แต่ก็ไม่มีใครปล้นบ้านของเขาได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ในบางตอนมีคนเห็นจาจี (ภรรยาของเขา) ล็อกบ้านอยู่
ส่วนบางครั้งเขาจะคันศีรษะหรือจมูกเมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น

**การวางนิสัยตัวละคร**
เมื่อถามถึงแรงบันดาลใจในการทำซีรีส์นี้ ปราณกล่าวว่า "แต่ละครอบครัวต่างก็มีพ่อเฒ่าที่ฉลาดเป็นของตัวเอง เขาแก้ปัญหาด้วยสามัญสำนึกแต่มีอารมณ์ขัน และอารมณ์ขันคือพื้นฐานการ์ตูนของผม" ปราณกล่าวไว้ว่า มีความยินดีที่ได้บรรเทาทุกข์ให้แก่คนทั่วไปที่ถูกกดดันจากภาระงานต่าง ๆ ในยุคนั้น โดยบ้านเกิดของปราณคือลาฮอร์ และสิ้นสุดจากอินเดียในช่วงแบ่งแยกอินเดีย-ปากีสถาน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักมวยสากล
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอินเดีย
ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ VS ซูเปอร์เซ็นไต

เฮียคุจูเซ็นไต กาโอเรนเจอร์ VS ซูเปอร์เซ็นไต (Hyakujuu Sentai Gaoranger vs. Super Sentai) เป็นออริจินอลวิดีโอจากละครชุดโทรทัศน์ ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ และหนึ่งในผลงานของซูเปอร์เซ็นไต VS ซีรีส์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2001

**ภาพรวม**
เป็นหนึ่งในผลงานครบรอบผลงาน 25 เรื่องของละครโทรทัศน์ชุดซูเปอร์เซ็นไตและเป็นผลงานเรื่องที่ 8 ของ ซูเปอร์เซ็นไต วีซินีม่า โดยเป็นการนำตัวละครจากละครชุดซูเปอร์เซ็นไตในอดีตตั้งแต่ บิ๊กวัน, เรดฟอลคอน, กิงกะบลู, โกเยลโล่ และ เมกะพิงค์ โดยถูกเรียกว่า ดรีมเซ็นไต ร่วมสู้กับกาโอเรนเจอร์ ซึ่งในช่วงนั้นโชเอย์ได้กลับมารับบทเป็น โกคิ / กิงกะบลู ในช่วงที่กำลังจะเปิดตัวผลงานเปิดตัวอีกครั้ง และ ชิบาตะ เคนจิ ได้กลับมารับบทเป็น ทัตสึมิ ไดมน / โกเยลโล่ อีกครั้งในรอบที่ 4 ติดต่อกัน
นอกจากนี้ยังมีองค์ประกอบสรุปเรื่องราวของนักรบในอดีตในฉากแอ็คชั่น นักรบที่ต่อเนื่องกันจะไม่ถูกจัดแยกจากขบวนการ แต่เป็นรายบุคคลเพื่อให้แต่ละคนมีบทบาทอย่างแข็งขัน และเมื่อถึงช่วงไคลแม็กซ์ของเรื่อง นักรบสีแดงทั้ง 24 คนปรากฏตัวพร้อมกัน
ในฉากต่อสู้กับปีศาจร่างยักษ์หุ่นยนต์และยานรบทั้งหมดจะเข้าร่วมต่อสู้ โดยฉากการต่อสู้ของเด็นจิไฟเตอร์ของขบวนการไฟฟ้า เด็นจิแมนถูกแสดงเป็นครั้งแรกในเรื่องนี้
ทั้งนี้ เป็นผลงานซูเปอร์เซ็นไต วีซินีม่า VS ซีรีส์ ที่มีความยาวที่สุดถึง 72 นาที 超解析121 นอกจากนี้ สมาชิกทุกคนแนะนำตัวเองว่า พวกเราคือ ซูเปอร์เซ็นไต! (我ら、スーパー戦隊!) ซึ่งเป็นวลีที่ใช้เป็นครั้งแรก

**เนื้อเรื่อง**

**ตัวละคร**

**ดรีมเซ็นไต**
บันบะ โซคิจิ (番場壮吉) / บิ๊กวัน (ビッグワン)
อามามิยะ ยูสึเกะ (天宮勇介) / เรดฟอลคอน (レッドファルコン)
โกคิ (ゴウキ) / กิงกะบลู (ギンガブルー)
ทัตสึมิ ไดมน (巽 大門) / โกเยลโล่ (ゴーイエロー)
อิมามุระ มิคุ (今村 みく) / เมกะพิงค์ (メガピンク)

**ตัวละครเฉพาะในเรื่อง **
ฮากุเรไฮเนส ราคุชาสะ (はぐれハイネス・ラクシャーサ)
กองทัพออร์คที่ฟื้นคืนชีพ (再生オルグ軍団)
เหล่าออร์คในโลกแห่งจินตนาการ (幻想世界内のオルグたち)
เคียวคะออร์เก็ท (強化オルゲット)

**พลังต่อสู้**
แคปเจอร์สไนเปอร์ฟูลพาวเวอร์ (キャプチャースナイパーフルパワー)
กาโอเรนเจอร์สตอร์ม (ガオレンジャーストーム)

**อ้างอิง**

**หมายเหตุ**

**ข้อมูลที่มา**
หมวดหมู่:วิดีโอต้นฉบับซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์
กรรติก (มีด)

ไฟล์:Clevelandart 1978.9.3.jpg|thumb|วัชรกรรติก คือมีดกรรติก ด้ามจับเป็นวัชระ, ปักกิ่ง ปี 1407
กรรติก หรือ ชีคูก (kartika; t=གྲི་གུག་,p=112) หมายถึงมีดปอกหนังขนาดเล็กแบบถือมือ รูปจันทร์เสี้ยว สำหรับใช้ในพิธีกรรมของตันตระในพุทธศาสนานิกายวัชรยาน กรรติกเป็น "หนึ่งในคุณลักษณะอันสำคัญของเทพเจ้าตันตระปางดุร้าย"p=356 อีกชื่อหนึ่งของมีดกรรติกคือ "มีดของพระฑากิณี"p=112 
ในประติมานวิทยาวัชรยาน โดยทั่วไปมักปรากฏกรรติกนี้ถือในมือขวาของพระฑากิณี แต่ก็สามารถพบถือโดยเทพเจ้าชายบางองค์ที่ไม่ปรากฏบ่อย (esoteric)p=114 เช่นปางหนึ่งของพระยมานตกะ2020 เช่นเดียวกับที่ฆัณฏากับวัชระมักปรากฏคู่กันเป็นวัตถุพิธีในวัตรและประติมานวิทยาของวัชรยาน กรรติกมักปรากฏคู่กับถ้วยกะโหลกกปาละ2011 
รูปของมีกรรติกซึ่งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่มีปลายให้จับอีกฝั่งหนึ่งได้มาจากมีดแล่สัตว์โดยธรรมเนียมแบบอินเดียp=356
ประติมานวิทยาของพระวัชรโยคินีมักมีกรรติกปรากฏอยู่ด้วย ในประติมานวิทยาของพระฑากิณีและยิดัมมักปรากฏมีดกรรติกในมือขวา และกปาละในมือซ้าย ซึ่งแสดงถึง "ความเป็นหนึ่งระหว่างปัญญากับอุปายะ ที่แยกขาดจากกันมิได้"p=356

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
isbn=1-85063-044-5
*access-date=2021-07-26
*year=2003
*year=1973
*accessdate=2008-09-28
*year=2004
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธแบบทิเบต
หมวดหมู่:อาวุธ
หมวดหมู่:วัชรยาน
ศาสนาในประเทศกาตาร์

ประเทศกาตาร์เป็นประเทศอิสลามที่มีชนกลุ่มน้อยหลายศาสนาเช่นเดียวกับประเทศแถบอ่าวเปอร์เซียส่วนใหญ่ที่เผชิญกับคลื่นผู้อพยพในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ศาสนาประจำชาติคือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี ชุมชนในประเทศประกอบด้วยมุสลิมนิกายซุนนีกับชีอะฮ์, ชาวคริสต์, ชาวฮินดู และชาวพุทธและบาไฮขนาดเล็ก มุสลิมมีจำนวน 65.5% ของประชากรทั้งหมด รองลงมาคือฮินดูที่ 15.4%, คริสต์ที่ 14.2%, พุทธที่ 3.3% และอื่น ๆ กับไม่นับถือที่ 1.9% กาตาร์ยังเป็นที่ตั้งของศาสนาอื่น ๆ อีกมากมายซึ่งส่วนใหญ่มาจากตะวันออกกลางและเอเชีย
ประเทศนี้ยังเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสนทนาระหว่างศาสนาหลายครั้ง

**อิสลาม**
ศาสนาประจำชาติในประเทศกาตาร์คือศาสนาอิสลาม ชาวกาตาร์ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี ส่วนนิกายชีอะฮ์มีประมาณ 10% ของประชากรมุสลิมในกาตาร์ทั้งหมด

**ฮินดู**
ชาวฮินดูในกาตาร์มี 15.1% โดยประมาณการว่ามีผู้นับถือศาสนานี้ประมาณ 422,118 คน ชาวฮินดูส่วนใหญ่มาจากเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

**คริสต์**
ชุมชนชาวคริสต์ในกาตาร์นั้นผสมกันระหว่างชาวต่างชาติจากยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ เอเชีย ตะวันออกกลาง และแอฟริกา ใน ค.ศ. 2023 มีประชากรในกลุ่มนี้ประมาณ 13.7% ส่วนใหญ่เป็นแรงงานต่างชาติจากฟิลิปปินส์ ยุโรป และอินเดีย 
ไม่มีกลุ่มมิชชันนารีต่างชาติดำเนินการเผยแผ่อย่างเปิดเผยในประเทศ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 รัฐบาลกาตาร์ได้ให้เช่าทรัพย์สินในเขตชานเมืองโดฮาให้กับตัวแทนของชาวคริสต์ในประเทศเพื่อสร้างอาคารแบบโบสถ์ งานวิจัยใน ค.ศ. 2015 ประมาณว่าว่ามีชาวคริสต์ประมาณ 200 คนมีพื้นเพจากมุสลิม แม้ว่าไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นพลเมืองในประเทศก็ตาม

**อ้างอิง==
มหาวีระ ปุน

มหาวีระ ปุน (महावीर पुन; Mahabir Pun, pron) เป็นนักวิจัย อาจารย์ นักธุรกิจสังคม และนักกิจกรรมชาวเนปาล เป็นที่รู้จักจากผลงานในการนำเอาเทคโนโลยีไร้สายมาใช้ในพื้นที่ห่างไกลในแถบเทือกเขาหิมาลัย ภายใต้โครงการโครงข่ายไร้สายเนปาล ปุนได้รับการยอมรับโดยมูลนิธิอโศก ได้รับรางวัลจากมูลนิธิรามอน แมกไซไซ, มหาวิทยาลัยเนแบรสกา และ ธนาคารไอเดียโลก
มหาวีระ ปุน เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม 1955 ในหมู่บ้านนังกี (Nangi) หมู่บ้านห่างไกลบนภูเขาในอำเภอมยาคฑีในเนปาลตะวันตก ปุนใช้ชีวิตในวัยเด็กเลี้ยงแกะและวัวควาย เข้าเรียนในโรงเรียนหมู่บ้านที่ไม่มีกระดาษา ดินสอ หนังสือ หรือครูที่ผ่านการฝึกครูมา ตามธรรมเนียมแล้ว คนที่ท้องถิ่นที่ไร้การศึกษาจะเข้าร่วมก่องทัพกูรข่าองอังกฤษ พ่อของปุนซึ่งเป็นอดีตทหารกูรข่าได้ทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่มีพาครอบครัวย้ายไปตั้งรกรากใหม่ในที่รายทางตอนใต้ของเนปาลและให้ปุนได้รับการศึกษา หลังจบชั้นมัธยม ปุนทำงานเป็นครูในสี่โรงเรียนเป็นเวลา 12 ปีเพื่อสนับสนุนให้พี่น้องได้รับการศึกษา ในปี 1989 หลังพยายามสมัครเข้าศึกษาในสถาบันทั้งในอังกฤษและอเมริกาจำนวนมาก เขาได้รับทุนการศึกษาบางส่วนจากมหาวิทยาลัยเนแบรสกาแอทเคียร์นีย์ เขาจบการศึกษาปริญญาตรีในปี 1992 ด้านศึกษาศาสตร์วิทยาศาสตร์ เขาเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านที่เขาเกิดอีกครั้งในรอบยี่สิบสี่ปี ที่ซึ่งเขารับรู้ถึงความต้องการการศึกษาที่ยั่งยืนและเริ่มตั้งเป้าในการสร้างโรงเรียนมัธยมขึ้นเพื่อเป็นตัวอย่างในการพัฒนาการศึกษาและเศรษฐกิจของท้องถิ่น ปุนได้ก่อตั้งโรงเรียนมัธยมหิมาจัล (Himanchal High School) ขึ้น โดยตั้งเป้าไปที่การศึกษาคอมพิวเตอร์และโปรแกรมอื่น ๆ ที่มีความสามารถในการสร้างรายได้สูง จากนั้นเขาเดินทางกลับไปศึกษาต่อด้านการบริหารการศึกษาที่มหาวิทยาลัยเนแบรสกา จบการศึกษาในปี 2001 ต่อมาในปี 2002 เขาได้สร้างโครงการที่มีเป้าหมายในการสร้างเครือข่ายการสื่อสารท้องถิ่นโดยใช้เทคโนโลยีไร้สาย ช่วยเชื่อมต่อชุมชนในหิมาลัยกับโลกภายนอก ในปี 2006 โครงการของเขาประสบผลสำเร็จในการสร้างเครือข่ายไวไฟในหมู่บ้าน 13 แห่งบนภูเขาห่างไกลในเนปาลให้สามารถเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตได้ ในปี 2022 โครงการขยายอาณาเขตครอบคลุมมากกว่า 175 หมู่บ้านห่างไกลใน 15 อำเภอทั่วประเทศเนปาล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักการศึกษาชาวเนปาล
หมวดหมู่:นักเคลื่อนไหวชาวเนปาล
เตียวอี้ (จาง อี้)

เตียวอี้ หรือ เตียวฮี ( ค.ศ. 166 – 230)efn|name=birth and death dates|จดหมายเหตุสามก๊กระบุว่าเมื่อเตียวอี้สนทนากับซุนกวนก่อนได้รับการปล่อยตัวว่า "เมื่อข้าพเจ้าอายุ 58 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) ก็อายุยืนกว่าบิดามารดาแล้ว" คำพูดนี้บอกเป็นนัย (แต่ก็ไม่ได้ระบุตรง ๆ) ว่าเตียวอี้อายุ 57 ปีในเวลาที่ซุนกวนปล่อยตัว ซึ่งอาจจะเป็นปี ค.ศ. 223 เพราะเป็นปีที่เตงจี๋เข้าพบซุนกวนตามที่ระบุในจือจื้อทงเจี้ยนเล่มที่ 70 มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง อี้ (p=Zhāng Yì) ชื่อรอง จฺวินซื่อ (p=Jūnsì) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**รับราชการในมณฑลเอ๊กจิ๋ว**

**ในฐานะนักโทษของง่อก๊ก**

**รับราชการในสำนักอัครมหาเสนาบดี**

**คำวิจารณ์**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าเจี้ยง
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ของจ๊กก๊ก
เตียวอี้ (เถียน ยฺวี่)

เตียวอี้ ( ค.ศ. 171 –  ค.ศ. 252) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เถียน ยฺวี่ (p=Tián Yù) ชื่อรอง กั๋วร่าง (p=Guóràng) เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

**ประวัติ**
เตียวอี้เป็นชาวอำเภอยงหนู (雍奴縣 ยงหนูเซี่ยน) เมืองยีหยง (漁陽郡 ยฺหวีหยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือเขตอูชิง นครเทียนจิน ในช่วงเวลาที่เล่าปี่อาศัยด้วยกองซุนจ้าน เตียวอี้ในวัยเยาว์เสนอตนให้อยู่ภายใต้การอุปการะของเล่าปี่ เล่าปี่เอ็นดูเตียวอี้อย่างมาก เมื่อเตียวอี้จากไปเพื่อไปดูแลมารดาที่ชรา เล่าปี่หลั่งน้ำตาแสดงความเสียใจที่ไม่สามารถร่วมงานกับเตียวอี้ได้
ภายหลังเตียวอี้เข้ารับใช้กองซุนจ้านในตำแหน่งนายอำเภอของอำเภอตงโจว (東州縣 ตงโจวเซี่ยน) ขุนพลคนหนึ่งของกองซุนจ้านชื่อหวาง เหมิน (王門) ทรยศกองซุนจ้านและไปเข้าร่วมกับอ้วนเสี้ยว แล้วนำกองกำลังกว่า 10,000 นายกลับมาโจมตีกองซุนจ้านนายเก่า เตียวอี้จึงเดินทางไปพบหวาง เหมินเป็นการส่วนตัวและพูดหว่านล้อมจนหวาง เหมินรู้สึกละอายใจและล่าถอยไป แม้ว่ากองซุนจ้านจะรู้ว่าเตียวอี้เป็นผู้มีความสามารถ แต่ก็ไม่อาจแต่งตั้งตำแหน่งสำคัญให้กับเตียวอี้ ภายหลังจากกองซุนจ้านพ่ายแพ้ในการรบกับอ้วนเสี้ยว เซียนยฺหวี ฝู่ (鲜于辅) สหายของเตียวอี้ได้รับเตียวอี้มาเป็นผู้ช่วย เตียวอี้แนะนำเซียนยฺหวี ฝู่ให้เข้าร่วมกับโจโฉ โจโฉจึงได้รับเตียวอี้มารับราชการในตำแหน่งต่าง ๆ

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).- เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนพลของโจโฉ
หมวดหมู่:ข้าราชการของเล่าปี่
เตียวอี้

เตียวอี้ เป็นบุคคลในยุคสามก๊ก อาจหมายถึง:
*เตียวอี้ (จาง อี้) (張裔;  ค.ศ. 166 – 230) ชื่อรอง จฺวินซื่อ (君嗣) ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก
*เตียวอี้ (เถียน ยฺวี่) (田豫;  ค.ศ. 171 –  ค.ศ. 252) ชื่อรอง กั๋วร่าง (國讓) ขุนพลของรัฐวุยก๊ก
วัดเขาไกรลาศ (จังหวัดประจวบคีรีขันธ์)

วัดเขาไกรลาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งอยู่บนเขาไกรลาสซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับเขาตะเกียบ บนเขาไกรลาสมีจุดชมทิวทัศน์ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 114 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา
วัดเขาไกรลาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายสุมิตร ราษฎรหมู่บ้านเขาตะเกียบร่วมกันก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ โดยได้รับความอุปถัมภ์จากพระธรรมจินดาภรณ์ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ต่อมา พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จพระราชดำเนินตัดหวายลูกนิมิต
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 4 เมตร ยาว 10 เมตร ผนังอุโบสถเป็นหินเรียงฉาบด้วยปูน ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ จำนวน 1 องค์ พร้อมด้วยพระอัครสาวก

**อ้างอิง**
เขาไกรลาศ
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดมิสซูปราเนชันแนล

หมวดหมู่:มิสซูปราเนชันแนล
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดนางงาม
หมวดหมู่:ผู้เข้าร่วมประกวดนางงาม
ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศแอลเบเนีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอลเบเนีย (KOKSH) เป็นตัวแทน จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 8 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน นับตั้งแต่เปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลู่และถนน

**อ้างอิง**
แอลเบเนีย
2024
หมู่เกาะบริติชเวอร์จินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวติดต่อกันเป็นครั้งที่ 11 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลู่และถนน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาติในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
2024
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศอินโดนีเซีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 17 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**ยิงธนู**
ผลการแข่งขันดังนี้ 

**อ้างอิง**
อินโดนีเซีย
2024
ประเทศกรีเนดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศกรีเนดา มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวติดต่อกันเป็นครั้งที่ 11 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน นับตั้งแต่เปิดตัวอย่างเป็นทางการที่โอลิมปิกฤดูร้อน 1984

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลู่และถนน

**อ้างอิง**
กรีเนดา
2024
ประเทศไลบีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศไลบีเรีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 นับเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 14 ของประเทศในกีฬาโอลิมปิกนับตั้งแต่เปิดตัวในปี ค.ศ. 1956 ยกเว้นสามครั้งคือ โอลิมปิกฤดูร้อน 1968 และ โอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นสองครั้งที่ไลบีเรียไม่สามารถลงทะเบียนนักกีฬาได้ ในขณะที่โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ในมอนทรีออล ประเทศไลบีเรียได้เข้าร่วมกับชาติแอฟริกาที่เหลือเพื่อคว่ำบาตร

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลู่และถนน

**อ้างอิง**
ไลบีเรีย
2024
ประเทศลัตเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศลัตเวีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นครั้งที่ 9 ติดต่อกันของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลาน

**อ้างอิง**
ลัตเวีย
2024
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศโกตดิวัวร์ หรือที่รู้จักในชื่อ ไอวอรีโคสต์ ไอวอรีโคสต์ หรือที่รู้จักในชื่อโกตดิวัวร์และชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐโกตดิวัวร์ มีกำหนดจัดการแข่งขันใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ใน ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคมถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 เป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 15 ของประเทศในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**กรีฑา**
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลู่และถนน

**อ้างอิง**
โกตดิวัวร์
2024
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

หมู่เกาะเคย์แมน มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 12 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน นับตั้งแต่เปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980

**นักกีฬา**
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

**ว่ายน้ำ**
ผลการแข่งขันดังนี้ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาติในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
2024
สามรูปรจนา

สามรูปรจนาเขียนอักษรคำว่า พุทธะ ในรูปพระพุทธเจ้า โดย ซาเยด โมฮัมเหม็ด อันเวร์ (Syed Mohammed Anwer)
สามรูปรจนา (อักษรโรมัน: Samrup Rachna) เป็นชุดงานศิลปะอักษรวิจิตร 60 ชิ้น ที่สร้างขึ้นด้วยรูปแบบ apni boli ซึ่งประกอบทั้งอักษรเทวนาครีของภาษาฮินดีและอักษรนัสตะลีกของภาษาอูรดูเข้าด้วยกัน สร้างสรรค์โดยศิลปินชาวปากีสถาน ไซเยด โมฮัมเมด อานเวร์ (Syed Mohammed Anwer) คำว่า สามรูป เป็นคำสันสกฤตแปลว่าความสอดคล้องกัน ส่วน รจนา แปลว่า "งานสร้างสรรค์" ในภาษาฮินดูสถานนั้น สามารถเขียนได้ด้วยสองอักษร
อักษรวิจิตรนี้ผสมผสานอักษรเทวนาครีกับนัสตะลีกเข้าด้วยกัน โดยศิลปินเรียกรูปแบบการผสมผสานนี้ว่า apni boli เขาเรียนรู้การเขียนอักษรเทวนาครีจากมารดา ผู้สอนเขาว่าทั้งภาษาฮินดีและอูรดูนั้นเหมือนกัน เพียงแค่เขียนด้วยคนละอักษรกัน อักษรวิจิตรของเขาจะสร้างขึ้นโดยให้มีรูปเหมือนภาพหรือสัญลักษณ์ตามคำนั้น ๆ เช่นคำว่า surahi (สุรหี; แปลว่า "เหยือกน้ำ") เขียนออกมาในรูปที่ดูคล้าย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศิลปะปากีสถาน
หมวดหมู่:อักษรวิจิตร
มอดูล:Location map/data/Abkhazia

return {
	name = 'อับคาเซีย',
	top = 43.8666,
	bottom = 42.2833,
	left = 39.7666,
	right = 42.3300,
	image = 'Abkhazia Locator map.svg',
	image1 = 'Abkhazia Relief Map.png'
}
เหตุฆาตกรรมเอกรามุล หัก

เหตุฆาตกรรมเอกรามุล หัก เป็นเหตุการฆาตกรรมนอกกฎหมาย (extrajudicial killing) โดยมีเหยื่อคือ เอกรามุล หัก (একরামুল হক; Ekramul Haque) นักการเมืองชาวบังกลาเทศ สมาชิกสภาท้องถิ่นของเทศบาลเฏกนาผ เขตสาม (Teknaf Municipality Ward three) โดยผู้ก่อเหตุเป็นหน่วยหนึ่งของกองพันโจมตีเร็ว ก่อนเสียชีวิต หักเป็นผู้แทนสามสมัยในเทศบาลเฏกนาผจากพรรคอวามีลีก และอดีตประธานหน่วยจูโบลีก ซึ่งเป็นปีกเยาวชนของพรรคอวามีลีก เป็นเวลากว่า 13 ปี ในเวลานั้น รัฐบาลบังกลาเทศกำลังทำการกวาดล้างการค้ายาเสพติดครั้งใหญ่ซึ่งเป็นผลให้มีผู้ต้องสงสัยเสียชีวิตมากกว่า 100 รายจากการยิงโดยหน่วยบังคับใช้กฎหมาย นับตั้งแต่ปี 2018 เพียงแค่ในเฏกนาผ มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 200 รายจากการยิงนอกกฎหมายโดยหน่วยบังคับใช้กฎหมาย
เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2018 เอกรามุล หัก เสียชีวิตจากกระสุนปืนหลังกองพันโจมตีเร็วนำโดยผู้นำกองร้อย โมฮัมเม็ด เรซาว หัก (Mohammad Rezaul Haque) พันตรี เอ็มดี รุหุล อามิน (Md Ruhul Amin) ผู้การกองพันโจมตีเร็วที่เจ็ด (Rapid Action Battalion-7) ระบุว่าเกิดการยิงสู้เกิดขึ้น และก็พบร่างของเอกรามุล หัก นอกจากนี้ยังพบยาบ้า 10,000 เม็ด และปืนสองกระบอก รณชีต กุมาร บารุอา (Ranjit Kumar Barua) ผู้บังคับการสถานีตำรวจเฏกนาผ ระบุกับธากาไตรบูนว่าเอกรามุล หัก ถูกขึ้นชื่อเป็นพ่อค้ายาเสพติดโดยกระทรวงมหาดไทยของบังกลาเทศ เอหสนุล หัก บะหาดูร์ (Ehsanul Haque Bahadur) พี่/น้องชายของเอกรามุล ระบุว่าเอกรามุลถูกเจ้าหน้าที่ข่าวกรองเรียกตัวไป ระบุว่าต้องการจะสนทนาเกี่ยวกับการซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ผู้นำกองร้อบ นาซมุส ซากิบ (Nazmus Sakib) หัวหน้าหน่วเฏกนาผ กองกำลังข่าวกรอง มีส่วนร่วมการเหตุการณ์ยิงนี้ด้วย
ร้อยโท พันเอกมิตฟะห์ อุดดีน อะห์เมด (Lieutenant Colonel Miftah Uddin Ahmed) ผู้บังคับบัญชากองพันโจมตีเร็วที่เจ็ด เรียกเอกรามุล หัก ว่าเป็น "เจ้าพ่อยาบ้า" ("godfather of Ya ba") พันตรี อามีน (Major Amin) ระบุว่าเอกรามุลถูกขึ้นชื่อเป็นพ่อค้ายาระดับต้น ๆ โดยกรมควบคุมยาเสพติด อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของกรมปฏิเสธว่ามีการแจ้งชื่อเอกรามุลว่าเป็นผู้ต้องสงสัย คำกล่าวอ้างว่าเอกรามุลเป็นพ่อค้ายาถูกปฏิเสธจากทั้งภรรยาของเขาและ จาเบด อิกบัล จาวธุรี (Jabed Iqbal Chowdhury) ประธานอวามีลีกหน่วยเฏกนาผ
ต่อมา บันทึกเสียงบทสนทนาทางโทรศัพท์สุดท้ายของเอกรามุลถูกปล่อย ในเสียงบันทึกเป็นการโทรศัพท์ระหว่างเขากับภารยา อาเยชา เบกุม (Ayesha Begum) เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2018 หนึ่งวันก่อนที่ตามรายงานจะระบุว่าเอกรามุลถูกยิงเสียชีวิต ในเสียงบันทึกโทรศัพท์มีเสียงกรีดร้องของภรรยาและบรรดาลูกสาวของเอกรามุล เสียงปืนยิง และเสียงชายร้องครวญ อาเยชาเรียกการฆาตกรรมนี้ว่าเป็น "การฆาตกรรมที่มีวางแผนมาก่อน" และระบุว่าหน่วยข่าวกรองกดดันเอกรามุลให้ช่วยซื้อที่ดินบนถนนมารีนไดรฟ์ (Marine drive) คำกล่าวอ้างนี้ถูกปฏิเสธโดยทั้งหน่วยสื่อและหน่วยกฎหมายของกองพันโจมตีเร็ว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:อาชญากรรมในประเทศบังกลาเทศ
หมวดหมู่:การเมืองบังกลาเทศ
หมวดหมู่:ฆาตกรรม
แผ่นดินไหวในเกาะสุมาตรา ค.ศ. 1907

แผ่นดินไหวในเกาะสุมาตรา ค.ศ. 1907 เกิดขึ้นในวันที่ 4 มกราคม ณ เวลา 05:19:12 UTC มีขนาดประมาณ 7.5–8.0 link=yes ที่มีจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวใกล้กับเกาะซีเมอลูเวอ ริมเกาะสุมาตรา ซึ่งก่อให้เกิดสึนามิที่สร้างความเสียหายในวงกว้าง และทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 2,188 คน ความรุนแรงที่สังเกตได้ต่ำเมื่อเทียบกับขนาดของสึนามิทำให้เกิดการตีความเป็นแผ่นดินไหวสึนามิ การสั่นสะเทือนในระดับที่สูงขึ้นที่สังเกตได้จากเกาะนียัซมีสาเหตุมาจากแผ่นดินไหวตามขนาดใหญ่ไม่ถึงชั่วโมงต่อมา สึนามินี้ก่อให้เกิดตำนานซมง (S'mong legend) ซึ่งได้รับการระบุว่าช่วยชีวิตผู้คนจำนวนมากในช่วงแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 2004

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
16957943
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนกีฬาจังหวัดลำปาง

หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
หมวดหมู่:บุคคลจากสถานศึกษาในจังหวัดลำปาง
เอียวหอง

เอียวหอง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง เฟิง (p=Yáng Fēng) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นชาวเผ่าลำมัน นายถ้ำของถ้ำงินติสัน 
เอียวหองเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

**ในนิยายสามก๊ก**
เอียวหองปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 89efn|ตรงกับสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 69 เอียวหองเป็นนายถ้ำของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) ที่ถ้ำงินติสัน (銀冶洞 อิ๋นเหย่ต้ง) มีถ้ำภายใต้การปกครอง 21 ถ้ำ
เอียวหองได้รับการปฏิบัติด้วยความกรุณาจากจูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊ก พี่น้องลูกหลานของเอียวหองก็ต่างก็ได้รับพระคุณของจูกัดเหลียงที่ไว้ชีวิต เอียวหองแสร้งทำเป็นพาบุตรชายห้าคนพร้อมด้วยทหารสามหมื่นนายไปช่วยเบ้งเฮ็กในการรบกับจ๊กก๊ก เบ้งเฮ็ก เบ้งฮิว และโต้สู้ไต้อ๋องเชื่อว่าเอียวหองนำกำลังเสริมมาช่วยพวกตนจริง จึงจัดงานเลี้ยงให้กับเอียวหองและบุตรชาย เอียวหองขอนำเหล่าหญิงชาวลำมันที่ติดตามมาในทัพด้วยให้ออกมาแสดงรำดาบกับโล่เพื่อสร้างความบันเทิงในงานเลี้ยง บุตรชายสองคนของเอียวหองเข้าไปนำจอกสุราให้เบ้งเฮ็กและเบ้งฮิว ทันใดนั้นเอียวหองก็ตะโกนเสียงดัง บุตรชายของเอียวหองทั้งสองก็จับตัวเบ้งเฮ็กและเบ้งฮิวลงจากที่นั่ง ส่วนเอียวหองจับตัวโต้สู้ไต้อ๋องได้ หญิงชาวลำมันในทัพเอียวหองก็เข้าล้อมที่จัดงานเลี้ยงไว้ เอียวหองนำตัวทั้งหมดไปให้จูกัดเหลียง ถือเป็นการถูกจับตัวเป็นครั้งที่ 5 ของเบ้งเฮ็ก  
จูกัดเหลียงมอบรางวัลให้แก่เอียวหองและบุตรชายรวมถึงทหารลำมันจากความชอบที่จับตัวเบ้งเฮ็ก เอียวหองและคนอื่น ๆ คำนับขอบคุณและลาจากไป

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก- รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
 ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้).
หมวดหมู่:ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก