คูนาร์ดไลน์

เซอร์ ซามูเอล คูนาร์ด บารอเนตที่ 1
คูนาร์ดไลน์ (Cunard Line) เป็นสายการเดินเรือและเรือสำราญสัญชาติบริติช มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่คาร์นิวัลเฮาส์ ในเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ดำเนินการโดยคาร์นิวัล ยูเค และเป็นเจ้าของโดยคาร์นิวัลคอร์ปอเรชันแอนด์พีแอลซี ตั้งแต่ ค.ศ. 2011 เป็นต้นมา คูนาร์ดและเรือทั้งสี่ลำได้รับการจดทะเบียนในแฮมิลตัน เบอร์มิวดา
ใน ค.ศ. 1839 ซามูเอล คูนาร์ด ได้รับสัญญาจัดหาเรือจักรไอน้ำข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกลำแรกของอังกฤษ และในปีถัดมา ได้ก่อตั้ง บริษัทเรือเมล์หลวงแห่งอังกฤษและอเมริกาเหนือ (British and North American Royal Mail Steam-Packet Company) ขึ้นที่กลาสโกว์ร่วมกับเซอร์ จอร์จ เบินส์ เจ้าของเรือ และรอเบิร์ต เนเปียร์ นักออกแบบและช่างต่อเรือจักรไอน้ำชื่อดังชาวสกอต เพื่อดำเนินการเรือจักรไอน้ำล้อพายรุ่นบุกเบิกจำนวนสี่ลำของสายนี้บนเส้นทางลิเวอร์พูล–แฮลิแฟกซ์–บอสตัน ในช่วง 30 ปีต่อจากนี้ คูนาร์ดถือครองบลูริบบันด์สำหรับเที่ยวเรือที่เร็วที่สุดในแอตแลนติก กระนั้น ในคริสต์ทศวรรษ 1870 คูนาร์ดก็ตกอยู่หลังคู่แข่ง ได้แก่ ไวต์สตาร์ไลน์ และอินแมนไลน์ เพื่อรับมือกับการแข่งขันนี้ ใน ค.ศ. 1879 บริษัทจึงได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็น บริษัท เรือจักรไอน้ำคูนาร์ด จำกัด (Cunard Steamship Company Ltd) เพื่อระดมทุน
ใน ค.ศ. 1902 ไวต์สตาร์ได้เข้าร่วมบริษัทเดินเรือพาณิชย์ระหว่างประเทศ (International Mercantile Marine) สัญชาติอเมริกัน รัฐบาลอังกฤษจึงให้เงินกู้จำนวนมากแก่คูนาร์ดและเงินอุดหนุนเพื่อสร้างซูเปอร์ไลเนอร์สองลำที่จำเป็นเพื่อรักษาตำแหน่งทางการแข่งขันของอังกฤษเอาไว้ มอริเทเนียครองบลูริบันด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1909 ถึง 1929 เรือพี่น้องของเธอชื่อลูซิเทเนียถูกตอร์ปิโดใน ค.ศ. 1915 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ใน ค.ศ. 1919 คูนาร์ดได้ย้ายท่าเรือต้นทางในอังกฤษจากลิเวอร์พูลไปที่เซาแทมป์ตัน เพื่อให้สามารถรองรับนักเดินทางจากลอนดอนได้ดีขึ้น ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 คูนาร์ดต้องเผชิญกับการแข่งขันใหม่เมื่อชาวเยอรมัน อิตาลี และฝรั่งเศสสร้างเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียง คูนาร์ดถูกบังคับให้ระงับการสร้างซูเปอร์ไลเนอร์ลำใหม่ของตนเองเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ใน ค.ศ. 1934 รัฐบาลอังกฤษเสนอเงินกู้ให้กับคูนาร์ดเพื่อนำไปใช้สร้างเรือควีนแมรีให้แล้วเสร็จและสร้างเรือลำที่สองชื่อควีนเอลิซาเบธ บนเงื่อนไขว่าคูนาร์ดจะต้องรวมกิจการกับไวต์สตาร์ไลน์ที่กำลังประสบปัญหาในขณะนั้นเพื่อก่อตั้ง บริษัทคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ (Cunard-White Star Line) คูนาร์ดเป็นเจ้าของสองในสามของบริษัทใหม่ คูนาร์ดซื้อหุ้นของไวต์สตาร์ใน ค.ศ. 1947 และชื่อบริษัทก็กลับมาเป็นคูนาร์ดไลน์อีกครั้งใน ค.ศ. 1950
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองจบลง คูนาร์ดก็กลับมาครองตำแหน่งสายการเดินเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในแอตแลนติกอีกครั้ง ภายในกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 มีเรือให้บริการ 12 ลำไปยังสหรัฐและแคนาดา หลังจาก ค.ศ. 1958 เรือโดยสารข้ามแอตแลนติกเริ่มไม่ทำกำไรมากขึ้นเนื่องจากมีการนำเครื่องบินไอพ่นมาใช้ คูนาร์ดเริ่มดำเนินการเดินทางทางอากาศเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยสายการบิน "คูนาร์ดอีเกิล" (Cunard Eagle) และ "บีโอเอซีคูนาร์ด" (BOAC Cunard) แต่ได้ถอนตัวออกจากตลาดสายการบินใน ค.ศ. 1966 คูนาร์ดถอนตัวจากการให้บริการตลอดปีใน ค.ศ. 1968 เพื่อมุ่งเน้นไปที่การล่องเรือและการเดินทางข้ามแอตแลนติกในช่วงฤดูร้อนสำหรับนักท่องเที่ยว เรือควีนถูกแทนที่ด้วยควีนเอลิซาเบธ 2 (QE2) ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อบทบาทคู่
ใน ค.ศ. 1998 คูนาร์ดถูกซื้อกิจการโดยคาร์นิวัลคอร์ปอเรชัน (Carnival Corporation) และคิดเป็นร้อยละ 8.7 ของรายได้ของบริษัทใน ค.ศ. 2012 ใน ค.ศ. 2004 QE2 ถูกแทนที่ในเส้นทางข้ามแอตแลนติกด้วยควีนแมรี 2 (QM2) และยังให้บริการเรือควีนวิกตอเรีย (QV) และควีนเอลิซาเบธ (QE) อีกด้วย ณ ค.ศ. 2022 คูนาร์ดเป็นบริษัทเดินเรือเพียงแห่งเดียวที่ยังคงให้บริการขนส่งผู้โดยสารตามตารางเวลาระหว่างยุโรปและอเมริกาเหนือ
ใน ค.ศ. 2017 คูนาร์ดประกาศว่าจะมีเรือลำที่สี่เข้าร่วมกองเรือ เดิมทีมีกำหนดเข้าประจำการใน ค.ศ. 2022 แต่ถูกเลื่อนออกไปจนถึง ค.ศ. 2024 ด้วยการระบาดของโควิด-19 ปัจจุบันเรือลำดังกล่าวได้รับการตั้งชื่อว่าควีนแอนน์

**ประวัติ**

**ช่วงต้น: ค.ศ. 1840–1850**
บริแทนเนีย ค.ศ. 1840 (1,150 ตันกรอส) เรือเดินทะเลลำแรกของคูนาร์ดที่สร้างขึ้นเพื่อให้บริการข้ามแอตแลนติก
รัฐบาลอังกฤษเริ่มให้บริการเรือไปรษณีย์รายเดือนจากฟัลมัท คอร์นวอลล์ ไปยังนิวยอร์กใน ค.ศ. 1756 เรือเหล่านี้บรรทุกผู้โดยสารที่ไม่ใช่หน่วยงานของรัฐเพียงเล็กน้อยและไม่มีสินค้าบรรทุก ใน ค.ศ. 1818 สายการเดินเรือแบล็กบอล (Black Ball Line) ได้เปิดให้บริการเส้นทางนิวยอร์ก–ลิเวอร์พูลเป็นประจำด้วยเรือคลิปเปอร์ ถือเป็นการเริ่มต้นสมัยที่เรือใบอเมริกันครองการค้าผู้โดยสารระดับหรูในแอตแลนติกเหนือที่ดำเนินมาจนกระทั่งมีการนำเรือจักรไอน้ำมาใช้ ใน ค.ศ. 1836 คณะกรรมาธิการรัฐสภาได้มีมติว่าเพื่อให้มีความสามารถในการแข่งขันมากขึ้น เรือเมล์ไปรษณีย์ที่ดำเนินการโดยสำนักไปรษณีย์ควรจะถูกแทนที่ด้วยบริษัทขนส่งเอกชน กระทรวงทหารเรือเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารจัดการสัญญา พลเรือเอก เซอร์ วิลเลียม เอ็ดเวิร์ด แพร์รี นักสำรวจอาร์กติกชื่อดัง ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ควบคุมเครื่องจักรไอน้ำและบริการเรือเมล์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1837 ชาวโนวาสโกเชียนำโดยโจเซฟ โฮว์ ประธานสภานิติบัญญัติหนุ่ม ได้กดดันให้มีบริการไอน้ำไปยังแฮลิแฟกซ์ เมื่อเดินทางมาถึงลอนดอนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1838 โฮว์ได้หารือเกี่ยวกับธุรกิจนี้กับซามูเอล คูนาร์ด (ค.ศ. 1787–1865) เพื่อนร่วมชาติชาวโนวาสโกเชียของเขา โดยคูนาร์ดเป็นเจ้าของเรือที่เดินทางมาลอนดอนเพื่อทำธุรกิจเช่นกัน คูนาร์ดและโฮว์เป็นเพื่อนร่วมงานกันและโฮว์ยังเป็นหนี้คูนาร์ด 300 ปอนด์ด้วย (cursign=£) df=y คูนาร์ดกลับมาที่แฮลิแฟกซ์เพื่อระดมทุนและโฮว์ยังคงล็อบบีรัฐบาลอังกฤษต่อไป การกบฏ ค.ศ. 1837–1838 ยังคงดำเนินต่อไป และลอนดอนก็ตระหนักว่าบริการแฮลิแฟกซ์ที่เสนอขึ้นนั้นมีความสำคัญต่อทางทหารด้วย
ในเดือนพฤศจิกายนปีนั้น แพร์รีได้เปิดประมูลบริการไปรษณีย์รายเดือนระหว่างแอตแลนติกเหนือกับแฮลิแฟกซ์ เริ่มตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 1839 โดยใช้เรือจักรไอน้ำที่มีกำลัง 300 แรงม้า บริษัทเรือจักรไอน้ำเกรตเวสเทิร์น (Great Western Steamship Company) ซึ่งได้เปิดบริการเส้นทางบริสตอล–นิวยอร์กเป็นครั้งแรกในช่วงต้นปีเดียวกัน เสนอราคา 45,000 ปอนด์สำหรับบริการเส้นทางบริสตอล–แฮลิแฟกซ์–นิวยอร์กรายเดือน โดยใช้เรือสามลำที่มีกำลัง 450 แรงม้า ขณะที่บริษัทเดินเรือจักรไอน้ำอังกฤษและอเมริกา (British and American Steam Navigation Company) บริษัทเดินเรือข้ามแอตแลนติกรุ่นบุกเบิกอีกแห่งหนึ่งไม่ได้ยื่นประมูล บริษัทเรือเมล์ไอน้ำเซนต์จอร์จ (St George Steam Packet Company) เจ้าของเรือซีเรียส (Sirius) เสนอราคา 45,000 ปอนด์สำหรับบริการเดินเรือระหว่างคอร์กกับแฮลิแฟกซ์รายเดือน และ 65,000 ปอนด์สำหรับบริการเดินเรือระหว่างคอร์ก–แฮลิแฟกซ์–นิวยอร์ก รายเดือน กระทรวงทหารเรือปฏิเสธข้อเสนอทั้งสองเนื่องจากไม่มีข้อเสนอใดที่เสนอเริ่มให้บริการได้เร็วพอ
คูนาร์ดที่กลับมาอยู่ในแฮลิแฟกซ์ไม่ทราบเรื่องการเสนอราคาจนกระทั่งหลังวันกำหนดเส้นตาย เขากลับลอนดอนและเริ่มการเจรจากับพลเรือเอกแพร์รี ซึ่งเป็นเพื่อนดีของคูนาร์ดเมื่อครั้งแพร์รียังเป็นนายทหารหนุ่มประจำการอยู่ที่แฮลิแฟกซ์เมื่อ 20 ปีก่อน คูนาร์ดเสนอบริการสองสัปดาห์ต่อแพร์รีเริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1840 แม้คูนาร์ดจะไม่ได้เป็นเจ้าของเรือจักรไอน้ำในขณะนั้น แต่เขาเคยเป็นนักลงทุนในกิจการเรือจักรไอน้ำก่อนหน้านี้ที่มีชื่อว่าโรยัลวิลเลียม (Royal William) และยังเป็นเจ้าของเหมืองถ่านหินในโนวาสโกเชียด้วย ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของคูนาร์ดคือรอเบิร์ต เนเปียร์ ผู้เป็นเจ้าของบริษัทรอเบิร์ต เนเปียร์ และลูกชาย (Robert Napier and Sons) ซึ่งเป็นผู้จัดหาเครื่องจักรไอน้ำให้แก่ราชนาวี เขายังได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งแกร่งจากผู้นำทางการเมืองของโนวาสโกเชียในช่วงเวลาที่ลอนดอนจำเป็นต้องสร้างการสนับสนุนในอเมริกาเหนือของอังกฤษขึ้นมาใหม่หลังจากการกบฏ
ยูโรปา ค.ศ. 1848 (1,850 ตันกรอส) ภาพนี้เป็นหนึ่งในภาพถ่ายเรือจักรไอน้ำแอตแลนติกที่เก่าแก่ที่สุด
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1839 แพร์รียอมรับข้อเสนอของคูนาร์ดเป็นเงิน 55,000 ปอนด์ เพื่อเช่าเรือสามลำจากลิเวอร์พูลไปยังแฮลิแฟกซ์พร้อมขยายบริการไปยังบอสตันและบริการเสริมไปยังมอนทรีออล ท่ามกลางการประท้วงของเกรตเวสเทิร์น 
ต่อมามีการระดมเงินอุดหนุนประจำปีเป็นจำนวน 81,000 ปอนด์เพื่อเพิ่มเรือลำที่สี่ และเรือจะออกเดินทางจากลิเวอร์พูลทุกเดือนในช่วงฤดูหนาวและทุกสองสัปดาห์ในช่วงที่เหลือของปี รัฐสภาได้สอบสวนข้อร้องเรียนของเกรตเวสเทิร์น และยึดตามการตัดสินใจของกระทรวงทหารเรือ เนเปียร์และคูนาร์ดได้คัดเลือกนักลงทุนรายอื่น ๆ รวมถึงนักธุรกิจอย่าง เจมส์ โดนัลด์สัน, เซอร์ จอร์จ เบินส์ และเดวิด แมกไอเวอร์  ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1840 ก่อนที่เรือลำแรกจะพร้อม พวกเขาได้ก่อตั้งบริษัทเรือเมล์หลวงแห่งอังกฤษและอเมริกาเหนือด้วยทุนเริ่มต้น 270,000 ปอนด์ และต่อมาได้เพิ่มเป็น 300,000 ปอนด์ ( ปอนด์ใน ค.ศ. UK)df=y คูนาร์ดจัดหาเงิน 55,000 ปอนด์ เบินส์ทำหน้าที่ควบคุมการสร้างเรือ แมกไอเวอร์รับผิดชอบการดำเนินงานประจำวัน และคูนาร์ดเป็น "คนแรกในกลุ่มที่เท่าเทียมกัน" ในโครงสร้างบริหาร เมื่อแมกไอเวอร์เสียชีวิตใน ค.ศ. 1845 ชาลส์ น้องชายของเขาจึงรับหน้าที่เขาต่ออีก 35 ปี
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1840 เรือจักรไอน้ำล้อพายชื่อยูนิคอร์น (Unicorn) ได้ออกเดินทางครั้งแรกไปยังแฮลิแฟกซ์ เพื่อเริ่มให้บริการเสริมไปยังมอนทรีออล สองเดือนต่อมา เรือเดินสมุทรลำแรกจากทั้งหมดสี่ลำในชั้นบริแทนเนียก็ออกเดินทางจากลิเวอร์พูล การออกเดินทางของเรือลำนี้เป็นเรื่องบังเอิญเพราะมันมีความหมายถึงความรักชาติในทั้งสองฝั่งของแอตแลนติก เรือลำนี้มีชื่อว่าบริแทนเนีย (Britannia) และออกเดินทางในวันที่ 4 กรกฎาคม อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเพียงการเดินทางครั้งแรก ผลงานของเธอกลับบ่งชี้ว่ายุคสมัยใหม่ที่เธอประกาศนั้นจะเป็นประโยชน์ต่ออังกฤษมากกว่าสหรัฐมาก ในช่วงเวลาที่เรือเมล์ทั่วไปอาจต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการข้ามแอตแลนติก บริแทนเนียเดินทางมาถึงแฮลิแฟกซ์ในเวลา 12 วัน 10 ชั่วโมง ด้วยความเร็วเฉลี่ย 8.5 นอต (15.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ก่อนจะเดินทางต่อไปยังบอสตัน การข้ามฟากที่ค่อนข้างกระฉับกระเฉงดังกล่าวได้กลายมาเป็นบรรทัดฐานสำหรับเรือของคูนาร์ดไลน์อย่างรวดเร็ว ในช่วง ค.ศ. 1840–41 เวลาเฉลี่ยจากลิเวอร์พูลไปยังแฮลิแฟกซ์สำหรับเรือทั้งสี้ลำคือ 13 วัน 6 ชั่วโมงถึงแฮลิแฟกซ์ และ 11 วัน 4 ชั่วโมงกลับถึงบ้าน ในเวลาไม่นาน ก็มีการสั่งซื้อเรือขนาดใหญ่ขึ้นอีกสองลำ ลำหนึ่งจะมาแทนที่โคลัมเบีย (Columbia) ซึ่งอับปางที่เกาะซีล โนวาสโกเชีย ใน ค.ศ. 1843 โดยไม่มีผู้เสียชีวิต ภายใน ค.ศ. 1845 เรือจักรไอน้ำที่นำโดยคูนาร์ดก็บรรทุกผู้โดยสารระดับหรูมากกว่าเรือเมล์ใบ สามปีต่อมา รัฐบาลอังกฤษเพิ่มเงินอุดหนุนประจำปีเป็น 156,000 ปอนด์เพื่อให้คูนาร์ดสามารถเพิ่มความถี่เป็นสองเท่าได้ มีการสั่งซื้อเรือล้อพายไม้เพิ่มอีกสี่ลำและมีการเดินเรือเส้นทางอื่นตรงไปยังนิวยอร์กแทนที่จะเป็นเส้นทางแฮลิแฟกซ์–บอสตัน ปัจจุบันเส้นทางเดินเรือเมล์ใบถูกจำกัดเหลือเพียงสำหรับการค้าผู้อพยพเท่านั้น
ตั้งแต่เริ่มแรก เรือของคูนาร์ดใช้ปล่องไฟสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของสายการเดินเรือโดยมีแถบสีดำแคบ ๆ สองหรือสามแถบและด้านบนเป็นสีดำ ดูเหมือนว่ารอเบิร์ต เนเปียร์จะเป็นผู้รับผิดชอบคุณลักษณะนี้ อู่ต่อเรือของเขาในกลาสโกว์เคยใช้การผสมผสานนี้มาก่อนใน ค.ศ. 1830 บนเรือยอช์ตไอน้ำส่วนตัวชื่อเมไน ("Menai") ของทอมัส แอสเชตัน สมิธ การปรับปรุงแบบของเธอโดยพิพิธภัณฑ์การขนส่งกลาสโกว์เผยให้เห็นว่าเธอมีปล่องไฟสีแดงชาดพร้อมแถบสีดำและด้านบนสีดำ นอกจากนี้ สายการเดินเรือยังใช้หลักการตั้งชื่อด้วยคำที่ลงท้ายด้วย "IA"
ชื่อเสียงของคูนาร์ดในด้านความปลอดภัยถือเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้บริษัทประสบความสำเร็จในช่วงแรก เส้นทางข้ามแอตแลนติกทั้งสองสายแรกล้มเหลวหลังเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ เส้นทางของอังกฤษและอเมริกาพังทลายหลังเพรซิเดนต์ (President) อับปางเนื่องจากพายุ และบริษัทเรือจักรไอน้ำเกรตเวสเทิร์นล้มเหลวหลังเกรตบริเตน (Great Britain) ติดอยู่กลางทะเลเนื่องจากข้อผิดพลาดในการเดินเรือ คำสั่งของคูนาร์ดถึงเจ้านายของเขาคือ "เรือของคุณบรรทุกของเสร็จแล้ว จงนำเรือไป ความเร็วไม่สำคัญ จงเดินตามทางของคุณ ส่งเรือให้ปลอดภัย นำเรือกลับมาให้ปลอดภัย ความปลอดภัยคือสิ่งเดียวที่ต้องการ" โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การตรวจสอบอย่างต่อเนื่องของชาลส์ แมกไอเวอร์มีส่วนรับผิดชอบต่อวินัยความปลอดภัยของบริษัท

**การแข่งขันใหม่: ค.ศ. 1850–1879**
คูนาร์ดไลน์ จากนิวยอร์กไปลิเวอร์พูล ตั้งแต่ ค.ศ. 1875 
ใน ค.ศ. 1850 สายการเดินเรือคอลลินส์ (Collins Line) ของสหรัฐและอินแมน (Inman Line) ของอังกฤษได้เริ่มให้บริการเรือจักรไอน้ำในแอตแลนติก รัฐบาลสหรัฐให้เงินอุดหนุนรายปีจำนวนมากแก่คอลลินส์เพื่อใช้ในการดำเนินการเรือล้อพายไม้สี่ลำที่มีประสิทธิภาพเหนือกว่าเรือล้อพายที่ดีที่สุดของคูนาร์ด โดยรัฐบาลได้แสดงให้เห็นจากการเดินทางสามครั้งที่ได้รับบลูริบบันด์ระหว่าง ค.ศ. 1850 ถึง 1854 ขณะเดียวกัน อินแมนแสดงให้เห็นว่าเรือจักรไอน้ำขับเคลื่อนด้วยใบจักรเกลียวที่มีตัวเรือเป็นเหล็กและมีความเร็วปานกลางสามารถสร้างกำไรได้โดยไม่ต้องมีการอุดหนุน นอกจากนี้ อินแมนยังกลายเป็นบริษัทเรือจักรไอน้ำแห่งแรกที่รับส่งผู้โดยสารชั้นประหยัด ผู้มาใหม่ทั้งสองรายประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1854 ในปีถัดมา คูนาร์ดกดดันคอลลินส์โดยสร้างเรือล้อพายเหล็กลำแรกชื่อว่าเปอร์เซีย (Persia) แรงกดดันดังกล่าวอาจเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ครั้งที่สองที่คอลลินส์ไลน์ประสบ นั่นคือการสูญเสียเรือแปซิฟิก (Pacific) แปซิฟิกออกเดินทางจากลิเวอร์พูลเพียงไม่กี่วันก่อนที่เปอร์เซียจะออกเดินทางครั้งแรก และไม่มีใครพบเห็นเรือลำนี้อีกเลย เชื่อกันอย่างกว้างขวางในเวลานั้นว่ากัปตันได้ผลักดันเรือของเขาจนถึงขีดสุดเพื่อที่จะอยู่ข้างหน้าเรือคูนาร์ดลำใหม่ และอาจชนกับภูเขาน้ำแข็งในฤดูหนาวที่รุนแรงเป็นพิเศษในแอตแลนติกเหนือ ไม่กี่เดือนต่อมา เปอร์เซียสร้างความเสียหายอีกครั้งให้กับคอลลินส์ไลน์ โดยสามารถยึดบลูริบบันด์คืนมาจากการเดินทางจากลิเวอร์พูลไปยังนิวยอร์กเป็นเวลา 9 วัน 16 ชั่วโมง ด้วยความเร็วเฉลี่ย km/h
เปอร์เซีย ค.ศ. 1856 (3,300 ตันกรอส)
ในช่วงสงครามไครเมีย คูนาร์ดจัดหาเรือจำนวน 11 ลำเพื่อใช้ในสงคราม เส้นทางแอตแลนติกเหนือของอังกฤษทั้งหมดถูกระงับจนถึง ค.ศ. 1856 ยกเว้นบริการลิเวอร์พูล–ฮาลิแฟกซ์–บอสตันของคูนาร์ด แม้โชคชะตาของคอลลินส์จะดีขึ้นเพราะขาดการแข่งขันในช่วงสงคราม แต่โชคชะตาของบริษัทก็ล่มสลายลงใน ค.ศ. 1858 หลังรัฐสภาสหรัฐลดเงินอุดหนุนสำหรับการส่งไปรษณีย์ข้ามแอตแลนติก คูนาร์ดก้าวขึ้นเป็นผู้นำด้านการขนส่งผู้โดยสารชั้นหรูหราและใน ค.ศ. 1862 ได้นำเรือสโกเชีย (Scotia) เรือจักรไอน้ำล้อพายลำสุดท้ายที่ได้รับบลูริบบันด์เข้าประจำการ อินแมนขนส่งผู้โดยสารได้มากขึ้นเนื่องจากประสบความสำเร็จในการค้าผู้อพยพ เพื่อแข่งขันกัน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1863 คูนาร์ดเริ่มให้บริการเส้นทางลิเวอร์พูล–นิวยอร์กโดยใช้เรือจักรไอน้ำใบจักรเกลียวตัวเรือทำด้วยเหล็กที่รองรับผู้โดยสารชั้นประหยัด โดยเริ่มจากไชนา (China) สายการเดินเรือยังแทนที่เรือล้อพายไม้สามลำสุดท้ายในบริการไปรษณีย์ของนิวยอร์กด้วยเรือจักรไอน้ำใบจักรเกลียวเหล็กที่บรรทุกเฉพาะผู้โดยสารชั้นหรูหราเท่านั้น
เมื่อคูนาร์ดเสียชีวิตใน ค.ศ. 1865 ชาลส์ แมกไอเวอร์ ผู้มีแนวคิดอนุรักษ์นิยมพอ ๆ กันก็ได้เข้ารับตำแหน่งแทนคูนาร์ด บริษัทยังคงลังเลต่อการเปลี่ยนแปลงและถูกแซงหน้าโดยคู่แข่งที่รับเอาเทคโนโลยีใหม่มาใช้ได้เร็วกว่า ใน ค.ศ. 1866 อินแมนเริ่มสร้างเรือเดินทะเลด่วนขับเคลื่อนด้วยใบจักรเกลียวที่เข้าคู่กับเรือชั้นนำของคูนาร์ดซึ่งก็คือสโกเชีย คูนาร์ดตอบสนองด้วยเรือจักรไน้ำใบจักรเกลียวความเร็วสูงลำแรก คือ รัสเซีย (Russia) ซึ่งตามมาด้วยเรือรุ่นใหญ่กว่าอีกสองลำ ใน ค.ศ. 1871 ทั้งสองบริษัทต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งรายใหม่เมื่อสายการเดินเรือไวต์สตาร์ (White Star Line) ได้นำเรือโอเชียนิก (Oceanic) และเรือพี่น้องอีกห้าลำเข้าประจำการ เรือไวต์สตาร์รุ่นใหม่ที่ทำลายสถิตินี้มีความประหยัดเป็นพิเศษเนื่องจากใช้เครื่องยนต์ผสม ไวต์สตาร์ยังกำหนดมาตรฐานใหม่ในเรื่องความสะดวกสบายด้วยการวางห้องรับอาหารไว้ตรงกลางลำเรือและเพิ่มขนาดห้องโดยสารเป็นสองเท่า อินแมนสร้างกองเรือด่วนขึ้นใหม่ให้ได้มาตรฐานใหม่ แต่คูนาร์ดยังคงตามหลังคู่แข่งทั้งสองราย ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1870 เวลาในการเดินทางของคูนาร์ดยาวนานกว่าทั้งไวต์สตาร์หรืออินแมน
สำนักงานคูนาร์ดไลน์ในนครนิวยอร์ก
ใน ค.ศ. 1867 ความรับผิดชอบเกี่ยวกับสัญญาไปรษณีย์ถูกโอนกลับไปที่สำนักไปรษณีย์อีกครั้งและเปิดให้มีการเสนอราคา คูนาร์ด อินแมน และนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ (Norddeutscher Lloyd) ของเยอรมันได้รับสัญญาบริการไปรษณีย์นิวยอร์กรายสัปดาห์หนึ่งในสามรายการ เส้นทางสองสัปดาห์สู่แฮลิแฟกซ์ที่เคยจัดขึ้นโดยคูนาร์ดตกเป็นของอินแมน คูนาร์ดยังคงได้รับเงินอุดหนุน 80,000 ปอนด์ (เท่ากับ  ปอนด์ใน ค.ศ. UK)df=y ขณะที่ NDL และอินแมนได้รับค่าไปรษณีย์ทางทะเล สองปีต่อมา มีการเสนอราคาบริการใหม่อีกครั้งและคูนาร์ดได้รับสัญญาเจ็ดปีสำหรับบริการไปรษณีย์นิวยอร์กสัปดาห์ละสองครั้งที่ราคา 70,000 ปอนด์ต่อปี อินแมนได้รับสัญญาเจ็ดปีสำหรับบริการรายสัปดาห์ที่สามของนิวยอร์กในราคา 35,000 ปอนด์ต่อปี
วิกฤติการณ์การเงิน ค.ศ. 1873 ทำให้เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทางทะเลกินเวลานาน 5 ปี เป็นผลให้สถานะการเงินของคู่แข่งในแอตแลนติกทุกรายตึงเครียด ใน ค.ศ. 1876 สัญญาการส่งไปรษณีย์สิ้นสุดลง และสำนักไปรษณีย์ก็ยุติการอุดหนุนทั้งของคูนาร์ดและอินแมน สัญญาฉบับใหม่มีการชำระเงินตามน้ำหนัก โดยมีอัตราสูงกว่าที่สำนักไปรษณีย์สหรัฐจ่ายอย่างมาก การส่งไปรษณีย์รายสัปดาห์ไปยังนิวยอร์กของคูนาร์ดลดลงเหลือหนึ่งครั้งและไวต์สตาร์ได้รับสัญญาการส่งไปรษณีย์รายสัปดาห์เป็นครั้งที่สาม ทุกวันอังคาร พฤหัสบดี และเสาร์ เรือเดินทะเลจากบริษัทใดบริษัทหนึ่งจากสามแห่งจะออกเดินทางจากลิเวอร์พูลมุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก

**บริษัท เรือจักรไอน้ำคูนาร์ด จำกัด: ค.ศ. 1879–1934**
ธงเดินเรือที่คูนาร์ดไลน์ใช้
กัปตันบนเรือของคูนาร์ดไลน์ใน ค.ศ. 1901
เพื่อระดมทุนเพิ่มเติม ใน ค.ศ. 1879 บริษัทเรือเมล์หลวงอังกฤษและอเมริกาเหนือ ซึ่งเป็นบริษัทเอกชน ได้ปรับโครงสร้างใหม่เป็นบริษัทมหาชนจำกัดชื่อว่า บริษัท เรือจักรไอน้ำคูนาร์ด จำกัด (Cunard Steamship Company, Ltd.) ภายใต้ประธานคนใหม่ของคูนาร์ด จอห์น เบินส์ (ค.ศ. 1839–1900) ลูกชายของหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัทคูนาร์ด ได้สั่งต่อเรือเดินทะเลด่วนเหล็กสี่ลำ โดยเริ่มจากเซอร์เวีย (Servia) ใน ค.ศ. 1881 ซึ่งเป็นเรือโดยสารลำแรกที่มีไฟฟ้าส่องสว่างตลอดทั้งลำ ใน ค.ศ. 1884 คูนาร์ดได้ซื้อเรือออริกอน (Oregon) ลำใหม่ที่ชนะบลูริบบันด์จากสายการเดินเรือกวีออน (Guion Line) เมื่อบริษัทดังกล่าวผิดนัดชำระเงินกับอู่ต่อเรือ ในปีนั้น คูนาร์ดยังว่าจ้างให้ต่อเรืออัมเบรีย (Umbria) และเอทรูเรีย (Etruria) ซึ่งเป็นเรือที่ทำลายสถิติ โดยมีความเร็ว km/h ตั้งแต่ ค.ศ. 1887 ความเป็นผู้นำที่คูนาร์ดได้รับมาในแอตแลนติกเหนือต้องตกอยู่ในอันตรายเมื่ออินแมนและไวต์สตาร์ตอบโต้การทำลายสถิติด้วยเรือใบจักรเกลียวคู่ ใน ค.ศ. 1893 คูนาร์ดโต้กลับด้วยเรือบลูริบบันด์ที่แล่นได้เร็วกว่าอีกสองลำ คือ คัมปาเนีย (Campania) และลูเคเนีย (Lucania) ที่ทำความเร็วได้ km/h
เอทรูเรีย ค.ศ. 1885 (7,700 ตันกรอส)
คัมปาเนีย ค.ศ. 1893 (12,900 ตันกรอส)
ทันทีที่คูนาร์ดกลับมาครองอำนาจอีกครั้ง คู่แข่งรายใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้น ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1860 บริษัทเยอรมันหลายแห่งได้ว่าจ้างให้ต่อเรือเดินทะเลที่มีความเร็วเกือบจะเท่ากับเรือไปรษณีย์ของอังกฤษจากลิเวอร์พูล ใน ค.ศ. 1897 ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอร์ (Kaiser Wilhelm der Grosse) ของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ได้ทำลายสถิติบลูริบบันด์ด้วยความเร็ว km/h และตามมาด้วยการทำลายสถิติของเยอรมันอย่างต่อเนื่อง แทนที่จะแข่งขันกับเรือเร็วรุ่นใหม่ของเยอรมัน ไวต์สตาร์ คู่แข่งที่คูนาร์ดจะควบรวมกิจการด้วยในอนาคต ได้ว่าต่อเรือเดินสมุทรชั้นบิกโฟร์ (Big Four) จำนวนสี่ลำที่ทำกำไรได้มากและมีความเร็วปานกลางเพื่อให้บริการในเส้นทางรองจากลิเวอร์พูลไปนิวยอร์ก ใน ค.ศ. 1902 ไวต์สตาร์เข้าร่วมกับสายการเดินเรือสัญชาติอเมริกันที่มีเงินทุนมหาศาลอย่างบริษัทเดินเรือพาณิชย์ระหว่างประเทศ (International Mercantile Marine Co. (IMM)) ซึ่งเป็นเจ้าของอเมริกันไลน์ (American Libe) รวมถึงอินแมนไลน์เก่า และสายการเดินเรืออื่น ๆ IMM ยังมีข้อตกลงการค้ากับสายการเดินเรือฮัมบวร์คอเมริคา (Hamburg America Line) และนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ด้วย ผู้เจรจาได้ติดต่อฝ่ายบริหารของคูนาร์ดในช่วงปลาย ค.ศ. 1901 และต้น ค.ศ. 1902 แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการดึงคูนาร์ดไลน์เข้าสู่ IMM ที่ในขณะนั้นถูกจัดตั้งขึ้นโดยได้รับการสนับสนุนจากเจ.พี.มอร์แกน นักการเงิน
ศักดิ์ศรีของอังกฤษตกอยู่ในความเสี่ยง รัฐบาลอังกฤษจึงให้เงินอุดหนุนแก่คูนาร์ดปีละ 150,000 ปอนด์ พร้อมด้วยเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ 2.5 ล้านปอนด์ (เทียบเท่า 340 ล้านปอนด์ในปี 2023) (เท่ากับ to £ ล้านปอนด์ใน ค.ศ. UK),df=y) เพื่อจ่ายค่าต่อเรือซูเปอร์ไลเนอร์สองลำ ได้แก่ ผู้ชนะบลูริบบันด์อย่างลูซิเทเนีย (Lusitania) และมอริเทเนีย (Mauretania) ที่มีความเร็ว km/h ใน ค.ศ. 1903 บริษัทเริ่มให้บริการเส้นทางฟีอูเม–นิวยอร์ก โดยมีจุดแวะพักที่ท่าเรือในอิตาลีและยิบรอลตาร์ ในปีถัดมา คูนาร์ดต่อเรือสองลำที่แข่งขันกับเรือเดินสมุทรชั้นเซลติก (Celtic) โดยตรงในเส้นทางรองลิเวอร์พูล–นิวยอร์ก ใน ค.ศ. 1911 คูนาร์ดเข้าสู่การค้าเซนต์ลอว์เรนซ์โดยการซื้อสายการเดินเรือทอมป์สัน (Thompson line) และโรยัล (Royal line) อีกห้าปีต่อมา
คาร์เพเทีย ค.ศ. 1903 (13,555 ตันกรอส) โด่งดังจากการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ไททานิกอับปาง
ทั้งไวต์สตาร์และฮัมบวร์ค-อเมริคาต่างก็ต่อเรือซูเปอร์ไลน์จำนวนสามลำเพื่อไม่ให้ถูกแซงหน้า เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกของไวต์สตาร์ที่มีความเร็ว km/h และเรือเดินสมุทรชั้นอิมเพอราทอร์ของฮาพัคที่มีความเร็ว km/h มีขนาดใหญ่และหรูหรากว่าเรือของคูนาร์ก แต่ไม่เร็วเท่า คูนาร์ดยังสั่งต่อเรือใหม่ชื่ออาควิเทเนีย (Aquitania) ซึ่งมีความเร็ว km/h เพื่อทำให้กองเรือไปรษณีย์ลิเวอร์พูลสมบูรณ์ เหตุการณ์ดังกล่าวขัดขวางการแข่งขันตามที่คาดไว้ระหว่างซูเปอร์ไลน์ทั้งสามชุด ไททานิก (Titanic) ของไวต์สตาร์อับปางลงในการเดินทางครั้งแรก ทั้งบริแทนนิก (Britannic) ของไวต์สตาร์และลูซิเทเนียของคูนาร์ดต่างก็สูญหายในสงคราม และซูเปอร์ไลเนอร์ทั้งสามของฮาพัคถูกส่งมอบแก่ฝ่ายสัมพันธมิตรในฐานะค่าปฏิกรรมสงคราม
ใน ค.ศ. 1916 คูนาร์ดไลน์สร้างสำนักงานใหญ่ในยุโรปเสร็จสิ้นที่ลิเวอร์พูล โดยย้ายมาในวันที่ 12 มิถุนายนปีนั้น อาคารคูนาร์ดสไตล์นีโอคลาสสิกอันยิ่งใหญ่เป็นอาคารลำดับที่ 3 จากอาคารสำคัญของลิเวอร์พูล สำนักงานใหญ่แห่งนี้ถูกใช้โดยคูนาร์ดจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 ใน ค.ศ. 1917 กระทรวงการสงครามได้ใช้สิ่งอำนวยความสะดวกของคูนาร์ดเพื่อสร้างเครื่องบินสำหรับกองบินทหารอากาศที่กำลังขยายตัว ภายหลังได้กลายมาเป็นกองทัพอากาศอังกฤษ
อาควิเทเนีย ค.ศ. 1914 (45,650 ตันกรอส) เคยรับใช้ในสงครามโลกทั้งสองครั้ง
ด้วยความสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง คูนาร์ดจึงริเริ่มโครงการบูรณะใหม่หลังสงครามโดยต่อเรือเดินทะเลขนาดกลางจำนวน 11 ลำ บริษัทได้รับเรืออิมเพอราทอร์ (Imperator) ลำเดิมของฮาพัค (เปลี่ยนชื่อเป็นเบเรนกาเรีย (Berengaria)) เพื่อมาแทนที่ลูซิเทเนียที่อับปางไป โดยทำหน้าเป็นเรือคู่วิ่งของมอริเทเนียและอาควิเทเนีย ส่วนเซาแทมป์ตันก็มาแทนที่ลิเวอร์พูลที่เป็นปลายทางในอังกฤษสำหรับบริการเรือด่วนสามลำนี้ ภายใน ค.ศ. 1926 กองเรือของคูนาร์ดมีขนาดใหญ่กว่าก่อนสงคราม และไวต์สตาร์ก็อยู่ในช่วงถดถอย เนื่องจากถูกขายโดย IMM
แม้จำนวนผู้โดยสารในแอตแลนติกเหนือจะลดลงอย่างมากอันเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทางการเดินเรือซึ่งเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1929 แต่ชาวเยอรมัน อิตาลี และฝรั่งเศสก็ยังต่อเรือเดินทะเลหรูรุ่นใหม่ที่เรียกว่า "เรือแห่งรัฐ" เบรเมิน (Bremen) ของเยอรมันทำลายสถิติบลูริบบันด์ด้วยความเร็ว km/h  ใน ค.ศ. 1933 เร็กซ์ (Rex) ของอิตาลีบันทึกความเร็ว km/h ในการเดินทางไปทิศตะวันตกในปีเดียวกัน และนอร์ม็องดี (Normandie) ของฝรั่งเศสข้ามแอตแลนติกในเวลาเพียงต่ำกว่า 4 วันด้วยความเร็ว km/h ใน ค.ศ. 1937 ใน ค.ศ. 1930 คูนาร์ดสั่งต่อเรือเดินทะเลขนาด 80,000 ตัน ซึ่งเป็นเรือลำแรกในชุดเรือสองลำที่มีความเร็วสูงพอที่จะให้บริการรายสัปดาห์ระหว่างเซาแทมป์ตันกับนิวยอร์ก งานสร้าง "ตัวเรือหมายเลข 534" ต้องหยุดชะงักใน ค.ศ. 1941 ด้วยสภาพเศรษฐกิจ

**บริษัท คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ จำกัด: ค.ศ. 1934–1949**
โลโกคูนาร์ด-ไวต์สตาร์
ควีนแมรี ค.ศ. 1936 (80,700 ตันกรอส) ในนิวยอร์ก (ป. 1960)
ใน ค.ศ. 1934 ทั้งคูนาร์ดและไวต์สตาร์ต่างประสบปัญหาทางการเงิน เดวิด เคิร์กวูด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากไคลด์แบงก์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของตัวเรือหมายเลข 534 ที่ยังต่อไม่เสร็จและถูกทิ้งไว้เฉยๆ นานถึงสองปีครึ่ง ได้กล่าววิงวอนอย่างหนักแน่นในสภาสามัญชนเพื่อขอรับเงินทุนสนับสนุนให้การต่อเรือแล้วเสร็จและเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจที่ซบเซาของอังกฤษให้กลับมาคึกคักอีกครั้ง รัฐบาลเสนอเงินกู้แก่คูนาร์ดเป็นจำนวน 3 ล้านปอนด์เพื่อต่อตัวเรือหมายเลข 534 ให้เสร็จสมบูรณ์ และอีก 5 ล้านปอนด์เพื่อสร้างเรือลำที่สอง หากคูนาร์ดจะรวมกิจการกับไวต์สตาร์
การรวมกิจการเกิดขึ้นในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 เป็นผลให้บริษัท คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ จำกัด (Cunard-White Star Limited) ถูกก่อตั้งขึ้น การรวมกิจการสำเร็จลงโดยที่คูนาร์ดเป็นเจ้าของทุนประมาณสองในสาม เนื่องด้วยคูนาร์ด-ไวต์สตาร์มีเรือส่วนเกินมาก เรือเดินทะเลรุ่นเก่าหลายลำจึงถูกส่งไปยังอู่ตัดเรือ รวมถึงมอริเทเนียที่เคยประจำการอยู่ของคูนาร์ด และโอลิมปิกและโฮเมริก (Homeric) ที่เคยประจำการอยู่ของไวต์สตาร์ ใน ค.ศ. 1936 มาเจสติกของไวต์สตาร์ถูกขายออกไปเมื่อตัวเรือหมายเลข 534 ที่ภายหลังมีชื่อว่าควีนแมรี (Queen Mary) เข้ามาแทนที่ในบริการไปรษณีย์ด่วน ควีนแมรีแล่นด้วยความเร็ว km/hในการเดินทางเที่ยวบลูริบบันด์ใน ค.ศ. 1938 คูนาร์ด-ไวต์สตาร์เริ่มการต่อเรือควีนเอลิซาเบธ (Queen Elizabeth) และเรือลำเล็กกว่าชื่อว่ามอริเทเนีย ลำที่สอง เพื่อเข้าร่วมกองเรือ และสามารถใช้เดินทางข้ามแอตแลนติกแทนได้เมื่อเรือควีนลำใดลำหนึ่งเข้าอู่แห้ง เบเรนกาเรียของคูนาร์ดถูกขายเป็นเศษเหล็กใน ค.ศ. 1938 หลังเกิดเพลิงไหม้หลายครั้ง
ควีนเอลิซาเบธ ค.ศ. 1939 (83,650 ตันกรอส)
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เรือควีนได้บรรทุกทหารกว่าสองล้านนายและได้รับการยกย่องจากเชอร์ชิลว่าช่วยให้สงครามสั้นลงหนึ่งปี เรือเดินทะเลด่วนขนาดใหญ่ทั้งสี่ลำของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ ซึ่งประกอบด้วยเรือควีนสองลำ อาควิเทเนีย และมอริเทเนียรอดตาย แต่เรือลำรองหลายลำสูญหายไป ทั้งแลงคาสเตรีย (Lancastria) และลาโคเนีย (Laconia) อับปางลงพร้อมกับการสูญเสียชีวิตจำนวนมาก
ใน ค.ศ. 1947 คูนาร์ดได้ซื้อหุ้นของไวต์สตาร์ และภายใน ค.ศ. 1949 บริษัทก็ได้เลิกใช้ชื่อไวต์สตาร์และเปลี่ยนชื่อเป็น "คูนาร์ดไลน์" นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 1947 บริษัทยังต่อเรือขนส่งสินค้าจำนวน 5 ลำ และเรือขนส่งสินค้าอีก 2 ลำ คาโรเนีย (Caronia) เสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1947 ในฐานะเรือสำราญถาวร และอาควิเทเนียถูกปลดระวางในปีถัดมา

**รุ่งอรุณของเครื่องบินโดยสาร คูนาร์ดอีเกิล และบีโอเอซี-คูนาร์ด: ค.ศ. 1950–1968**
คูนาร์ดอยู่ในตำแหน่งที่ดีเป็นพิเศษในการใช้ประโยชน์จากการเพิ่มขึ้นของการเดินทางในแอตแลนติกเหนือในคริสต์ทศวรรษ 1950 และเรือควีนเป็นผู้กำเนิดสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐที่สำคัญสำหรับบริเตนใหญ่ สโลแกนของคูนาร์ดที่ว่า "การไปถึงที่นั่นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของความสนุก" มุ่งเป้าไปที่การค้าการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ ตั้งแต่ ค.ศ. 1954 คูนาร์ดได้รับมอบเรือเดินทะเลขนาดกลางใหม่สี่ลำขนาด 22,000 ตันกรอสสำหรับเส้นทางแคนาดาและเส้นทางลิเวอร์พูล–นิวยอร์ก เรือยนต์ไวต์สตาร์ลำสุดท้ายคือบริแทนนิก (ค.ศ. 1930) ยังคงให้บริการจนถึง ค.ศ. 1960
การนำเครื่องบินโดยสารไอพ่นมาใช้ใน ค.ศ. 1958 ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในอุตสาหกรรมเรือเดินสมุทร ใน ค.ศ. 1960 คณะกรรมาธิการที่รัฐบาลแต่งตั้งได้เสนอให้เริ่มการสร้างโครงการ Q3 เรือเดินทะเลแบบธรรมดาขนาด 75,000 ตันกรอสเพื่อทดแทนควีนแมรี ภายใต้แผนดังกล่าว รัฐบาลจะให้คูนาร์ดกู้ยืมเงินส่วนใหญ่ของต้นทุนเรือ อย่างไรก็ตาม ผู้ถือหุ้นบางส่วนของคูนาร์ดตั้งคำถามถึงแผนดังกล่าวในการประชุมคณะกรรมการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 เนื่องจากเที่ยวบินข้ามแอตแลนติกกำลังได้รับความนิยมมากขึ้น ภายใน ค.ศ. 1963 แผนดังกล่าวได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นเรืออเนกประสงค์ขนาด 55,000 ตันกรอสที่ออกแบบมาเพื่อล่องเรือในช่วงนอกฤดูกาล การออกแบบเรือใหม่นี้เรียกว่า Q4 สุดท้ายเรือลำนี้ก็เริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1969 ในชื่อควีนเอลิซาเบธ 2 (Queen Elizabeth 2) ขนาด 70,300 ตันกรอส
คูนาร์ดพยายามแก้ปัญหาที่เกิดจากเครื่องบินโดยสารไอพ่นโดยการกระจายธุรกิจไปสู่การเดินทางทางอากาศ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1960 คูนาร์ดซื้อหุ้นร้อยละ 60 ในบริติชอีเกิล (British Eagle) สายการบินอิสระ (ที่ไม่ได้เป็นเจ้าของโดยรัฐบาล) ในราคา 30 ล้านปอนด์ และเปลี่ยนชื่อเป็น คูนาร์ดอีเกิลแอร์เวส์ (Cunard Eagle Airways) การสนับสนุนจากผู้ถือหุ้นรายใหม่ทำให้คูนาร์ดอีเกิลกลายเป็นสายการบินอิสระแห่งแรกของอังกฤษที่ให้บริการเครื่องบินโดยสารไอพ่นเพียงอย่างเดียว โดยได้รับคำสั่งซื้อเครื่องบินโดยสารโบอิง 707#707–420โบอิง 707-420 (Boeing 707–420) สองลำใหม่มูลค่า 6 ล้านปอนด์  คำสั่งซื้อดังกล่าวได้ถูกวางไว้ (รวมถึงตัวเลือกสำหรับเครื่องบินลำที่สาม) โดยคาดหวังว่าจะได้รับสิทธิ์ในการบินตามตารางเวลาข้ามแอตแลนติก สายการบินได้รับมอบเครื่องบินบริสตอล บริแทนเนีย (Bristol Britannia) ลำแรกในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1960 (เช่าจากคิวบานา) คูนาร์ดหวังว่าจะเข้าถึงส่วนแบ่งที่สำคัญจากผู้คน 1 ล้านคนที่ข้ามแอตแลนติกโดยเครื่องบินใน ค.ศ. 1960 นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้โดยสารจำนวนมากเลือกเดินทางข้ามแอตแลนติกโดยเครื่องบินมากกว่าทางทะเล ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 คูนาร์ดอีเกิลกลายเป็นสายการบินอิสระแห่งแรกในสหราชอาณาจักรที่ได้รับใบอนุญาตจากคณะกรรมการอนุญาตประกอบกิจการขนส่งทางอากาศ (ATLB) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่เพื่อให้บริการเที่ยวบินประจำในเส้นทางหลักฮีทโธรว์-นิวยอร์ก JFK แต่ใบอนุญาตดังกล่าวถูกเพิกถอนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1961 หลังบริษัทคู่แข่งหลักอย่างบีโอเอซี (BOAC) ซึ่งเป็นบริษัทของรัฐยื่นอุทธรณ์ต่อปีเตอร์ ทอร์นีย์ครอฟต์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบิน วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 เครื่องบิน 707 ลำแรกของสายการบินได้เปิดให้บริการเที่ยวบินประจำจากลอนดอนฮีทโธรว์ไปยังเบอร์มิวดาและแนสซอ บริการเครื่องบินเจ็ทไอพ่นซึ่งทำตลาดในชื่อคูนาร์เดอร์เจ็ต (Cunarder Jet) ในสหราชอาณาจักร และในซีกโลกตะวันตกในชื่อลอนดอเนอร์ (Londoner) ได้เข้ามาแทนที่บริการบริแทนเนีย (Britannia) ที่เคยให้บริการบนเส้นทางนี้มาก่อน คูนาร์ดอีเกิลประสบความสำเร็จในการขยายบริการนี้ไปยังไมแอมี แม้จะสูญเสียใบอนุญาตบินตามตารางเวลาข้ามแอตแลนติกเดิมและบีโอเอซีอ้างว่ามีปริมาณการจราจรไม่เพียงพอที่จะรับประกันการให้บริการโดยตรงจากสหราชอาณาจักร ปัจจัยการโหลดที่ร้อยละ 56 ประสบความสำเร็จในช่วงเริ่มต้น การเปิดบริการเครื่องบินผ่านแดนครั้งแรกของอังกฤษระหว่างลอนดอนและไมแอมียังช่วยให้คูนาร์ดอีเกิลเพิ่มการใช้งานเครื่องบิน 707 อีกด้วย
จี-เอเอสจีซี วิกเกอส์ ซูเปอร์ วีซี10
บีโอเอซีตอบโต้การเคลื่อนไหวของอีเกิลที่จะสร้างตัวเองให้เป็นคู่แข่งประจำเที่ยวบินข้ามแอตแลนติกอย่างเต็มรูปแบบในเส้นทางเรือธงฮีทโธรว์–เจเอฟเค ด้วยการจัดตั้งบีโอเอซี-คูนาร์ดขึ้นเป็นกิจการร่วมค้าใหม่มูลค่า 30 ล้านปอนด์กับคูนาร์ด บีโอเอซีมีส่วนสนับสนุนเงินทุนร้อยละ 70 ของบริษัทใหม่และเครื่องบินโบอิง 707 จำนวน 8 ลำ การดำเนินการตามกำหนดการระยะไกลของคูนาร์ดอีเกิล รวมถึง 707 ใหม่สองลำ ถูกดูดซับโดยบีโอเอซี-คูนาร์ด ก่อนที่จะส่งมอบ 707 ลำที่สองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1962 บีโอเอซี-คูนาร์ดให้เช่าเครื่องบินที่เหลือทั้งหมดแก่บีโอเอซีเพื่อขยายฝูงบินหลักของบีโอเอซีในช่วงเวลาเร่งด่วน ภายหลังจากที่บีโอเอซี-คูนาร์ดเข้าซื้อชั่วโมงบินจากบีโอเอซีแล้ว บริษัทจึงจะนำเครื่องบินของบีโอเอซีมาใช้งานในกรณีที่มีกำลังการผลิตไม่เพียงพอ เป็นการใช้กองบินร่วมกันให้เกิดประโยชน์สูงสุด ข้อตกลงการใช้กองบินร่วมไม่ได้ครอบคลุมถึงการดำเนินงานตามตารางเวลา การขนส่งทหาร และการเช่าเหมาลำในยุโรปของคูนาร์ดอีเกิล อย่างไรก็ตาม การร่วมทุนดังกล่าวไม่ประสบความสำเร็จสำหรับคูนาร์ดและดำเนินต่อไปได้เพียงใน ค.ศ. 1966 เมื่อบีโอเอซีซื้อหุ้นของคูนาร์ด ไป คูนาร์ดยังขายหุ้นส่วนใหญ่ส่วนที่เหลือของคูนาร์อีเกิลกลับคืนให้กับผู้ก่อตั้งใน ค.ศ. 1963
ภายในสิบปีหลังการเปิดตัวเครื่องบินโดยสารไอพ่นใน ค.ศ.1968 เครื่องบินโดยสารแอตแลนติกแบบเดิมส่วนใหญ่ก็หมดไป มอริเทเนียปลดระวางใน ค.ศ. 1965 ควีนแมรีและคาโรเนียใน ค.ศ. 1967 และควีนเอลิซาเบธใน ค.ศ. 1968 เรือเดินทะเลขนาดกลางใหม่สองลำถูกขายออกไปใน ค.ศ. 1970 และอีกสองลำถูกดัดแปลงเป็นเรือสำราญ เรือทุกลำของคูนาร์ดใช้ธงเดินเรือทั้งของคูนาร์ดและไวต์สตาร์ไลน์กระทั่งวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 วันที่โนแมดิก (Nomadic) เรือลำสุดท้ายของไวต์สตาร์ถูกปลดระวาง หลังจากนั้น ธงไวต์สตาร์ก็ไม่ถูกชักขึ้นอีกต่อไปและเรือที่เหลือทั้งหมดของไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ก็ถูกปลดระวาง

**ทราฟัลการ์เฮาส์: ค.ศ. 1971–1998**
ควีนเอลิซาเบธ 2 ค.ศ. 1969 (70,300 ตันกรอส) ที่ทรอนด์เฮม ประเทศนอร์เวย์ (ค.ศ. 2008)
ใน ค.ศ. 1971 เมื่อกลุ่มบริษัททราฟัลการ์เฮาส์ (Trafalgar House) ซื้อสายการเดินเรือนี้ คูนาร์ดก็ได้ดำเนินกิจการเรือขนส่งสินค้าและผู้โดยสาร โรงแรม และรีสอร์ท กองเรือขนส่งสินค้ามีเรือประจำการอยู่ 42 ลำ โดยมี 20 ลำที่สั่งซื้อ เรือธงของกองเรือโดยสารคือเอลิซาเบธ 2 (Queen Elizabeth 2) อายุสองปี กองเรือยังประกอบด้วยเรือเดินทะเลขนาดกลางที่เหลืออีกสองลำจากคริสต์ทศวรรษ 1950 รวมถึงเรือสำราญที่สร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์นี้โดยเฉพาะอีกสองลำที่สั่งซื้อไว้ ทราฟัลการ์ซื้อเรือสำราญเพิ่มอีกสองลำและขายเรือเดินทะเลขนาดกลางและกองเรือขนส่งสินค้าส่วนใหญ่ออกไป ในช่วงสงครามฟอล์กแลนด์ QE2 และคูนาร์ดเคาน์เตส (Cunard Countess) ถูกเช่าเป็นเรือขนส่งทหาร ขณะที่เรือขนส่งตู้คอนเทนเนอร์แอตแลนติกคอนเวเยอร์ (Atlantic Conveyor) ของคูนาร์ดถูกจมโดยขีปนาวุธเอ็กโซเซต์
คูนาร์ดซื้อกิจการสายการเดินเรือนอร์วิเจียนอเมริกา (Norwegian America Line) ใน ค.ศ. 1983 พร้อมด้วยเรือเดินสมุทรและเรือสำราญคลาสสิกสองลำ ในปีเดียวกัน ทราฟัลการ์พยายามเข้าซื้อกิจการพีแอนด์โอ (P&O) บริษัทขนส่งผู้โดยสารและสินค้าขนาดใหญ่ที่ก่อตั้งขึ้นก่อนคูนาร์ดสามปี พีแอนด์โอคัดค้านและบังคับให้คณะกรรมการผูกขาดและการควบรวมกิจการอังกฤษพิจารณาเรื่องนี้ ในเอกสารที่ยื่นฟ้อง พีแอนด์โอวิจารณ์การบริหารของทราฟัลการ์ที่มีต่อคูนาร์ดและความล้มเหลวในการแก้ไขปัญหาทางกลของเรือควีนเอลิซาเบธ 2 ใน ค.ศ. 1984 คณะกรรมการตัดสินให้มีการควบรวมกิจการ แต่ทราฟัลการ์ตัดสินใจไม่ดำเนินการต่อ ใน ค.ศ. 1988 คูนาร์ดเข้าซื้อกิจการสายการเดินเรือเอลเลอร์แมน (Ellerman Lines) และเรือบรรทุกสินค้าขนาดเล็ก และจัดตั้งธุรกิจใหม่ภายใต้ชื่อคูยาร์ด-เอลเลอร์แมน (Cunard-Ellerman) อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่ปีต่อมา คูนาร์ดก็ตัดสินใจยุติธุรกิจขนส่งสินค้าและหันมาเน้นที่เรือสำราญเพียงอย่างเดียว กองเรือขนส่งสินค้าของคูนาร์ดถูกขายออกไประหว่าง ค.ศ. 1989 ถึง 1991 โดยเรือขนส่งสินค้าเพียงลำเดียวคือแอตแลนติกคอนเวเยอร์ลำที่สอง ยังคงอยู่ภายใต้การเป็นเจ้าของของคูนาร์ดจนถึง ค.ศ. 1996 ใน ค.ศ. 1993 คูนาร์ดได้เข้าสู่ข้อตกลง 10 ปีในการจัดการด้านการตลาด การขาย และการจองให้กับบสายการเดินเรือคราวน์ครูซ (Crown Cruise Line) และเรือทั้งสามลำของบริษัทได้เข้าร่วมกองเรือของคูนาร์ดภายใต้ธงคูนาร์ดคราวน์ (Cunard Crown) ใน ค.ศ. 1994 คูนาร์ดได้ซื้อสิทธิ์ในชื่อของโรยัลไวกิงซัน (Royal Viking Sun) ของสายการเดินเรือโรยัลไวกิง (Royal Viking Line) เรือลำอื่นๆ ที่เหลือของโรยัลไวกิงยังคงอยู่กับบริษัทเจ้าของสายเรือซึ่งก็คือนอร์วิเจียนครูซ
ภายในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 คูนาร์ดเริ่มขาดทุน บริษัทต้องประสบปัญหาในช่วงปลาย ค.ศ. 1994 เมื่อควีนอลิซาเบธ 2 ประสบปัญหาข้อบกพร่องจำนวนมากในระหว่างการเดินทางครั้งแรกของฤดูกาลเนื่องจากงานปรับปรุงที่ยังไม่เสร็จสิ้น การเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้โดยสารทำให้บริษัทต้องสูญเงิน 13 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลังจากคูนาร์ดรายงานการขาดทุน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 1995 ทราฟัลการ์ได้แต่งตั้ง CEO คนใหม่ให้แก่สายเรือ ซึ่งเขาได้สรุปว่าบริษัทมีปัญหาด้านการบริหาร
ใน ค.ศ. 1996 คเวอร์เนอร์ (Kværner) กลุ่มบริษัทสัญชาตินอร์เวย์ได้เข้าซื้อกิจการทราฟับการ์เฮาส์และพยายามขายคูนาร์ด เมื่อไม่มีผู้รับซื้อ คเวอร์เนอร์ก็ได้ลงทุนเป็นจำนวนมากเพื่อฟื้นฟูชื่อเสียงของบริษัทที่มัวหมอง

**คาร์นิวัล: ค.ศ. 1998–ปัจจุบัน**
ควีนแมรี 2 ค.ศ. 2004 (151,400 ตันกรอส) จอดเทียบท่าในท่าเรือบอสตัน ในฐานะส่วนหนึ่งของทัวร์เฉลิมฉลองวันครบรอบ 175 ปีของคูนาร์ดเมื่อ ค.ศ. 2015
ใน ค.ศ. 1998 คาร์นิวัลคอร์ปอเรชัน (Carnival Corporation) กลุ่มบริษัทสายการเดินเรือได้เข้าซื้อหุ้นร้อยละ 62 ของคูนาร์ดในราคา 425 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยบังเอิญ มันเป็นร้อยละเดียวกับที่คูนาร์ดเป็นเจ้าของในคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ และนักประวัติศาสตร์ของบริษัทกล่าวในภายหลังว่าการเข้าซื้อกิจการนั้นมีส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากความสำเร็จของภาพยนตร์ทำรายได้ถล่มทลายใน ค.ศ. 1997 ของเจมส์ คาเมรอน เรื่องไททานิค ปีถัดมา คูนาร์ดเข้าซื้อหุ้นที่เหลืออีกร้อยละ 38 และหุ้นมูลค่า 205 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในที่สุด คาร์นิวัลได้ฟ้องคเวอร์เนอร์โดยอ้างว่าเรือเหล่านั้นอยู่ในสภาพแย่กว่าที่รายงานและคเวอร์เนอร์ตกลงที่จะคืนเงิน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้กับคาร์นิวัล สายการเดินเรือแต่ละสายของคาร์นิวัลได้รับการออกแบบมาเพื่อดึงดูดตลาดที่แตกต่างกัน และคาร์นิวัลมีความสนใจที่จะสร้างคูนาร์ดขึ้นมาใหม่ให้เป็นแบรนด์หรูที่ดำเนินกิจการโดยยึดประเพณีแบบอังกฤษเป็นหลัก ภายใต้สโลแกน "อารยธรรมที่ก้าวหน้ามาตั้งแต่ปี 1840" แคมเปญโฆษณาของคูนาร์ดมุ่งหวังที่จะเน้นย้ำถึงความสง่างามและความลึกลับของการเดินทางทางทะเล มีเพียงควีนเอลิซาเบธ 2 กับคาโรเนียเท่านั้นที่ยังคงอยู่ภายใต้คูนาร์ดและบริษัทได้เริ่มโครงการควีนแมรีเพื่อสร้างเรือเดินสมุทร/เรือสำราญลำใหม่สำหรับเส้นทางข้ามแอตแลนติก
หลังการเข้าซื้อกิจการ คูนาร์ดไลน์ได้เปิดตัวบริการไวต์สตาร์ให้กับควีนเอลิซาเบธ 2 กับคาโรเนีย เพื่อเป็นการอ้างถึงมาตรฐานการบริการลูกค้าระดับสูงที่บริษัทคาดหวัง ศัพท์นี้ยังคงใช้อยู่บนเรือรุ่นใหม่จนถึงปัจจุบัน บริษัทยังก่อตั้งไวต์สตาร์อคาเดมี (White Star Academy) โครงการภายในองค์กรเพื่อเตรียมความพร้อมลูกเรือใหม่ให้เป็นไปตามมาตรฐานบริการที่คาดหวังบนเรือของคูนาร์ด
ภายใน ค.ศ. 2001 คาร์นิวัลเป็นบริษัทเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุด รองลงมาคือโรยัลแคริบเบียน (Royal Caribbean) และพีแอนด์โอปรินเซสครูเซส (P&O Princess Cruises) ซึ่งเพิ่งแยกตัวออกจากพีแอนด์โอ เมื่อโรยัลแคริบเบียนและพีแอนด์โอปรินเซสตกลงควบรวมกิจการ คาร์นิวัลก็โต้ตอบด้วยการยื่นข้อเสนอซื้อกิจการพีแอนด์โอปรินเซสอย่างไม่เป็นมิตร คาร์นิวัลปฏิเสธแนวคิดการขายคูนาร์ดเพื่อแก้ไขปัญหาการผูกขาดในการเข้าซื้อกิจการ หน่วยงานกำกับดูแลของยุโรปและสหรัฐอนุมัติการรวมกิจการโดยไม่ต้องขายคูนาร์ด ภายหลังการรวมกิจการเสร็จสิ้น คาร์นิวัลได้ย้ายสำนักงานใหญ่ของคูนาร์ดไปที่สำนักงานของปรินเซสครูเซสในแซนตาคลาริตา รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อให้สามารถรวมบริการด้านการบริหาร การเงิน และเทคโนโลยีเข้าด้วยกันได้
คาร์นิวัลเฮาส์เปิดตัวในเซาแทมป์ตันใน ค.ศ. 2009 และการควบคุมบริหารของคูนาร์ดไลน์ถูกโอนจากคาร์นิวัลคอร์ปอเรชันในสหรัฐไปยังคาร์นิวัล ยูเค (Carnival UK) บริษัทดำเนินงานหลักของคาร์นืวัลพีแอลซี (Carnival plc) ในฐานะบริษัทโฮลดิ้งที่จดทะเบียนในสหราชอาณาจักร คาร์นิวัลพีแอลซีมีอำนาจควบคุมบริหารเหนือกิจกรรมทั้งหมดของเครือคาร์นิวัลในสหราชอาณาจักร โดยมีสำนักงานใหญ่ของแบรนด์ต่าง ๆ ที่อยู่ในสหราชอาณาจักรทั้งหมด รวมทั้งคูนาร์ดตั้งอยู่ที่สำนักงานในคาร์นิวัลเฮาส์
ใน ค.ศ. 2004 อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2 (RMS Queen Mary 2) ได้เข้ามาแทนที่ QE2 ที่มีอายุ 36 ปีในแอตแลนติกเหนือ คาโรเนียถูกขายและควีนอลิซาเบธ 2 ยังคงล่องเรือต่อไปกระทั่งปลดระวางใน ค.ศ. 2008 ใน ค.ศ. 2007 คูนาร์ดได้เพิ่มควีนวิกตอเรีย (Queen Victoria) เรือสำราญชั้นวิสตา (Vista) ที่ออกแบบมาสำหรับสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา (Holland America Line) เป็นครั้งแรก เพื่อสืบสานประเพณีของคูนาร์ด ควีนวิกตอเรียจึงมีพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กบนเรือ คูนาร์ดต่อเรือสำราญชั้นวิสตาลำที่สองที่มีชื่อว่าควีนเอลิซาเบธใน ค.ศ. 2010
ใน ค.ศ. 2010 คูนาร์ดได้แต่งตั้งผู้บัญชาการหญิงคนแรก คือ กัปตัน อิงเกอร์ ไคลน์ โอลเซน ใน ค.ศ. 2011 คูนาร์ดเปลี่ยนสถานที่จดทะเบียนเรือทั้งสามลำที่ให้บริการเป็นแฮมิลตัน ประเทศเบอร์มิวดา ถือเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ 171 ปีของบริษัทที่ไม่มีเรือจดทะเบียนในสหราชอาณาจักรเลย กัปตันของเรือที่จดทะเบียนในเบอร์มิวดาสามารถจัดงานแต่งงานให้กับคู่รักในทะเลได้ ในขณะที่กัปตันของเรือที่จดทะเบียนในสหราชอาณาจักรทำไม่ได้ และงานแต่งงานในทะเลถือเป็นตลาดที่ทำกำไรมหาศาล
เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 เรือของคูนาร์ดจำนวนสามลำ ได้แก่ ควีนแมรี 2 ควีนอลิซาเบธ และควีนวิกตอเรีย ได้แล่นไปตามแม่น้ำเมอร์ซีย์เข้าสู่ลิเวอร์พูลเพื่อร่วมรำลึกถึงวันครบรอบ 175 ปีของบริษัทคูนาร์ด เรือได้ทำการแสดงต่าง ๆ รวมถึงการหมุน 180 องศา ขณะที่ฝูงบินศรแดง (Red Arrows) บินผ่าน เพียงหนึ่งปีเศษต่อมา ควีนเอลิซาเบธกลับมายังลิเวอร์พูลภายใต้การนำของกัปตันโอลเซน เพื่อร่วมเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีของอาคารคูนาร์ดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2016 
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 คูนาร์ดประกาศว่าได้สั่งซื้อเรือลำที่สี่ให้กับกองเรือ มันจะเป็นแพลตฟอร์มตัวเรือที่ได้รับการดัดแปลงของเรือชั้นพินนาเคิล (Pinnacle) ของฮอลแลนด์อเมริกาที่ชื่อโคนิงสดัม (Koningsdam) เดิมทีเรือลำนี้มีกำหนดส่งมอบใน ค.ศ. 2022 แต่ในที่สุดก็ถูกเลื่อนออกไปสองปี
เมื่อเกิดการระบาดของโควิด-19 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 คูนาร์ดได้ลดจำนวนการล่องเรือรอบโลกลงสามเที่ยว โดยให้ผู้โดยสารเดินทางกลับบ้าน
ธงไวต์สตาร์ไลน์จะถูกชักขึ้นบนเรือของคูนาร์ดทุกลำในปัจจุบันและเรือโนแมดิกทุกวันที่ 15 เมษายน เพื่อรำลึกถึงภัยพิบัติไททานิก
ควีนแอนน์ (Queen Anne) ลำใหม่ ถูกส่งมอบแก่คูนาร์ด มื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2024 ถือเป็นเรือใหม่ลำแรกของบริษัทในรอบกว่า 14 ปี เธอมาถึงเซาแทมป์ตันเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2024 เรือออกเดินทางล่องเรือครั้งแรกจากเซาแทมป์ตันไปยังหมู่เกาะคานารีในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 และมีการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการในลิเวอร์พูลในเดือนมิถุนายน

**กองเรือ**


**อดีตกองเรือ**
คูนาร์ดไลน์เคยให้บริการเรือจำนวนมากตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน

**โรงแรมของคิวนาร์ด**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บริษัทของสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ตราสินค้าหรูหรา