Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ

จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ (w=) คือประกาศที่ออกโดยคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแหงชาติ คณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน คณะกรรมการสภาที่ปรึกษาทางการเมืองประชาชนจีน, พรรคคอมมิวนิสต์จีนและ คณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อประกาศการเสียชีวิตอย่างเป็นทางการของผู้นำระดับสูงของพรรคและประเทศจีน

**การใช้งาน**
นับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีการประกาศจดหมายนี้ทั้งหมด 3 ครั้ง ดังนี้
# วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519 ประกาศการอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง บิดาผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน และประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน
# วันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ประกาศการอสัญกรรมของเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน
# วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ประกาศการอสัญกรรมของเจียง เจ๋อหมิน อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นครั้งล่าสุด
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ จะถูกเผยแพร่เป็นครั้งแรกโดยสำนักข่าวซินหัว จากนั้นจะถูกออกอากาศโดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) และเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์รายใหญ่ในวันรุ่งขึ้น

**เนื้อหา**

**เหมา เจ๋อตง**
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519 ผ่านทางสถานีวิทยุกระจายเสียงกลางประชาชนจีน (中央人民广播电台)

**เติ้ง เสี่ยวผิง**
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเติ้ง เสี่ยวผิง ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ผ่านทางสำนักข่าวซินหัว (新华) และ สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (中国中央电视台)

**เจียง เจ๋อหมิน**
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเจียง เจ๋อหมิน ในวันที่ 30 
พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 โดยสำนักข่าวซินหัว (新华) และ สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (中国中央电视台)

**อ้างอิง ==
ทิโมธี โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น

ทิโมธี โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น (Timothy Bowes-Lyon, 16th Earl of Strathmore and Kinghorne) เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2461 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ใน แพทริก โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 15 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น และ เลดีโดโรเธีย ออสบอร์น เขาเป็นพระภาติยะใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี พระญาติชั้นแรกใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ภายหลังการเสียชีวิตของพี่ชายเขา จอห์น โบวส์-ลีออน มาสเตอร์แห่งกลามิส ใน สงครามโลกครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2484 เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นลอร์ดกลามิส ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 บิดาของเขาถึงแก่กรรม เขาจึงสืบทอดตำแหน่ง เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น
เขาสมรสกับนางพยาบาลชาวไอริช แมรี เบอร์จิตต์ เบอร์นัน (พ.ศ. 2466 – 8 กันยายน พ.ศ. 2510) ที่ปราสาทกลามิสเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2501 พวกเขามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน 
#เลดีแคโรลีน โบวส์-ลีออน (8 ธันวาคม พ.ศ. 2502 – 1 มกราคม พ.ศ. 2503) ซึ่งเสียชีวิตเมื่ออายุไม่ถึงหนึ่งเดือน
เมื่อเขาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2515 เนื่องจากเขาไม่มีบุตรชาย ไมเคิล โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 17 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น ลูกพี่ลูกน้องของเขา ผู้เป็นบุตรชายใน ไมเคิล โบวส์-ลีออน อาแท้ๆของเขาได้สืบตำแหน่งแทน

**อ้างอิง**
"The good life", irishtimes.com; accessed 29 March 2016
*Michael Hewitt,A MOST REMARKABLE FAMILY: A history of the Lyon family From 1066 to 2014, p. 237; retrieved 10 September 2015.
*"Earl of Strathmore Is Dead; A Cousin of Queen Elizabeth". The New York Times. Associated Press. 19 August 1987. Retrieved 11 October 2008.
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2461
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2515
หมวดหมู่:ตระกูลโบวส์-ลีออน
หมวดหมู่:เอิร์ล
หมวดหมู่:เอิร์ลอังกฤษ
หมวดหมู่:เอิร์ลสหราชอาณาจักร
จิโร อัตสึมิ

จิโร อัตสึมิ (渥美二郎, 15 สิงหาคม พ.ศ. 2495 –) เป็นนักร้องชาวญี่ปุ่นแนวเอ็งกะ เขาเป็นที่รู้จักจากเพลง ยูเมะโออิซาเกะ (夢追い酒, ให้สาเกพาล่องลอยสู่ภวังค์) ซึ่งเผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2521 โดยทำนองเพลงนี้ถูกนำไปใช้หลายภาษา รวมทั้งภาษาไทยในชื่อ รักฉันนั้นเพื่อเธอ ของพิงค์แพนเตอร์ ซึ่งประพันธ์คำร้องโดยชรัส เฟื่องอารมย์ และเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2525

**ประวัติและชีวิตในวงการบันเทิง**
เขามีชื่อจริงว่า โทชิโอะ อัตสึมิ (渥美 敏夫) เขาเกิดที่เขตอาดาจิ โตเกียว เขาจบการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมโคมาโกเมะ จากนั้นเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการเป็นนักร้องที่คิตะเซ็นจู โดยใช้ชื่อในวงการบันเทิงชื่อแรกว่า ทาเคชิ อัตสึมิ โดยได้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ชัยชนะแห่งความตาย ในปี พ.ศ. 2518 หลังจากนั้นเขาได้ออกผลงานเพลงแรกในปี พ.ศ. 2519 สังกัดโซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ในชื่อ คาวาอีโอมาเอะ (可愛いおまえ, เธอช่างน่ารักเหลือเกิน) แต่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเพลง ยูเมะโออิซาเกะ ซึ่งเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2521 สามารถทำยอดขายร่วม 2,800,000 ตลับ และกลายเป็นเพลงประจำตัวของเขาในที่สุด
ในปี พ.ศ. 2532 เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร แต่ได้ทำการรักษาจนหายขาด ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดนิปปอนโคลัมเบีย เมื่อปี พ.ศ. 2544 และในปี พ.ศ. 2559 เขาได้จัดคอนเสิร์ตใหญ่ เดอะลาซเอ็งกะมาสเตอร์ เนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปีในวงการบันเทิงของเขา

**ผลงานเพลง**

**สตูดิโออัลบั้ม**
# 可愛いおまえ („เธอช่างน่ารัก“, 2519)
# 夢追い酒 („ให้สาเกพาล่องลอยสู่ภวังค์“, 2521)
# 忘れてほしい („ผมอยากให้คุณลืม“, 2522)
# いたわり („ความกรุณา“, 2523)
# 他人酒 („Another's Sake“, 2524) ทำยอดขายถึง 300,000 ตลับ
# 夢よもういちど („ความฝันครั้งหนึ่ง“, 2525)
# 想い出のひと („ใครจำได้บ้าง“, 2526)
# 釜山港へ帰れ („กลับสู่ปูซาน“, 2526) ทำยอดขายถึง 700,000 ตลับ
# 北のものがたり („นิทานจากแดนเหนือ“, 2527)
# おまえとしあわせに („โชคดีที่มีเธอ“, 2528)
# ふたりの明日 („เช้าวันที่สอง“, 1. Juni 1991)
# 浪花夜景 („ยามราตรีของนานิวะ“, 2536) ทำยอดขายถึง 150,000 ตลับ
# 霧の港町 („เมืองท่าหมอกปกคลุม“, 2542)
# 男の航路 („การเดินทางของชายคนหนึ่ง“, 2544)
# おそい春 („ปลายฤดูใบไม้ผลิ“, 2546)
# 哀愁 („คิดถึง“, 2549)
# 夢落葉 („ใบไม้ในฝัน“, 2549)
# 望郷波止場 („คิดถึงบ้านท่าเรือ“, 2551)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Atsumi Jirō ที่เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของนิปปงโคลัมเบียมิวสิก (ภาษาญี่ปุ่น)
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2495
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักร้องชายญี่ปุ่น
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566

มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566 (Miss Universe Thailand 2023) เป็นการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ ในปี พ.ศ. 2566 ดำเนินการจัดการประกวดโดยบริษัท ทีพีเอ็น โกลบอล จำกัด โดยการจัดในรูปแบบตัวแทนรูปเเบบจังหวัดเป็นปีแรก เพื่อคัดเลือกสาวงามที่เป็นผู้ชนะเลิศ เป็นตัวแทนประเทศไทยไปร่วมประกวดนางงามจักรวาล 2023 ที่ประเทศเอลซัลวาดอร์ โดยในช่วงสุดท้ายของการประกวดรอบตัดสิน แอนนา เสืองามเอี่ยม ได้ส่งมอบตำแหน่งให้ แอนโทเนีย โพซิ้ว เป็นมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์คนใหม่

**ภาพรวมการประกวด**
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566 เป็นการประกวดครั้งที่ 12 ภายใต้ในชื่อ มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ โดยเป็นปีที่ 5 ที่ดำเนินการจัดการประกวดโดยบริษัท ทีพีเอ็น โกลบอล จำกัด โดยรอบตัดสินจัดขึ้นในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ณ เอ็มซีซี ฮอลล์ เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน
การประกวดในปีนี้ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบใหม่ เป็นระบบการจัดประกวดในรูปแบบของจังหวัด โดยกองประกวดได้จัดให้มีผู้อำนวยการกองประกวดระดับจังหวัด (City Director) เป็นผู้จัดการประกวดในระดับจังหวัด และนำนางงามที่เป็นผู้ชนะในการประกวดระดับจังหวัด หรือได้รับการแต่งตั้งจากกองประกวดระดับจังหวัด มาเป็นตัวแทนของแต่ละจังหวัดในการแข่งขันรอบระดับประเทศ

**กิจกรรมเก็บตัว**

**การประกวดรอบสุดท้าย**

**ผลการประกวด**
$ เข้ารอบ 12 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ จากการได้รับรางวัล VINCENT FASTTRACK By Vincent Clinic
*§ เข้ารอบ 12 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ จากการได้รับรางวัล Kathy Cosmetics Fasttrack 

**ลำดับการประกาศชื่อ**

**รางวัลพิเศษ**

**กิจกรรมการประกวด**

**Mouawad Awards**
รางวัลนี้มอบให้ในช่วงเวลาของการเปิด ตัวมงกุฎ Miss Universe Thailand 2023 ใหม่ที่ จัด ทำโดย Mouawad ในธีม "LIGHT OF GLORY"

**ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม**
การประกวดชุดประจำชาติยอดเยี่ยมถูกจัดขึ้นในวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2566 
กติกาการตัดสิน โดยการคัดเลือกจากคณะกรรมการ ให้เข้ารอบ 10 ชุดสุดท้าย จะได้รับรางวัล 10,000 บาท และชุดที่ 
แอนโทเนีย โพซิ้ว มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566 เลือกสวมใส่ในการประกวด นางงามจักรวาล 2023 จะเป็นชุดที่ชนะเลิศโดยอัตโนมัติ จะได้รับรางวัล 50,000 บาท

**ผู้เข้าประกวด**
ผู้เข้าประกวด 55 จังหวัดที่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการในปีนี้

**หมายเหตุ**

**เปลี่ยนตัว**
จันทบุรี – รังสิมา ซิมสัน
*อุบลราชธานี  – บุรินทร์ทิพย์ พุทธลา

**ถอนตัว**
จันทบุรี – เจสซี่ พนาลักษณ์
*เชียงราย – แพรพลอย พรหมบังเกิด
*บึงกาฬ– พุทธิดา สมัยนิยม
**(ไม่มารายงานตัว เนื่องจากไม่มีการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ)
*แพร่– ภัสสร บุษดี 
**(ถอนตัว เนื่องจาก เหตุผลส่วนตัวบางประการ)
*สมุทรสงคราม – ชลิตา ตันติสุข 
**(ถอนตัวขณะเก็บตัวประกวด เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2566 เนื่องจากปัญหาเรื่องสุขภาพ)
*สระบุรี– จิตราพรรณ อุประกาศ
*อุบลราชธานี– วิชญาดา ชาติธีรรัตน์

**ปลด**
กรุงเทพมหานคร – อภิชญา ทองวิชิต
*จันทบุรี – ดารัณ กันตะคุณานนท์
*บึงกาฬ – ปิรวดี ขำสุวรรณ์

**งดส่งตัวแทนเข้าร่วมประกวด**
กรุงเทพมหานคร
*เชียงราย
*บึงกาฬ
*แพร่
*สระบุรี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ไทยที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:การประกวดความงามในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:กลุ่มภาษาจาม

หมวดหมู่:ภาษาจาม
หมวดหมู่:กลุ่มภาษามลายู-จาม
หมวดหมู่:ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สถานีมหาดไทย

สถานีมหาดไทย (Mahat Thai station; รหัส: YL06) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง โดยยกระดับเหนือถนนลาดพร้าวในพื้นที่เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีมหาดไทยตั้งอยู่เหนือถนนลาดพร้าว บริเวณปากซอยลาดพร้าว 95 (ปรางค์ทิพย์) และปากซอยลาดพร้าว 120 (เจ้าคุณ) ในพื้นที่แขวงคลองเจ้าคุณสิงห์และแขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยลาดพร้าว 95 (ปรางค์ทิพย์), ฟู้ดแลนด์ ลาดพร้าว, ศูนย์การแพทย์ลาดพร้าวสหคลินิก- 2 โรงพยาบาลลาดพร้าว- 3 ซอยลาดพร้าว 122 (มหาดไทย 1)- 4 ซอยลาดพร้าว 120 (เจ้าคุณ), ศูนย์การแพทย์ประกันสังคมลาดพร้าว, โลตัส โกเฟรช ลาดพร้าว 120

**แผนผัง**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 โรงพยาบาลลาดพร้าว
** ศูนย์การแพทย์ลาดพร้าวสหคลินิก
** ศูนย์การแพทย์ประกันสังคมลาดพร้าว- ฟู้ดแลนด์ ลาดพร้าว- โลตัส โกเฟรช ลาดพร้าว 120

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**
 รถสองแถวขนาดเล็ก (กระป๊อ) ลาดพร้าว 122 – รามคำแหง 65

**อ้างอิง**
มหาดไทย
มหาดไทย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
จ๋าก๊าหลาหว่อง

จ๋าก๊าหลาหว่อง (Chả cá Lã Vọng) เป็นอาหารเวียดนามซึ่งทำมาจากปลาย่างแบบเวียดนาม มีพื้นเพมาจากฮานอย จัดเป็นอาหารดั้งเดิมของฮานอย และอยู่ในกลุ่มอาหารภาคเหนือของเวียดนาม เนื้อปลาหลักที่ใช้คือปลากด โดยหั่นเนื้อปลาเป็นชิ้น ๆ และหมักในซอสขมิ้นซึ่งมักจะผสมกะปิหรือน้ำปลา ขิง และพริก (บางครั้งใช้หญ้าฝรั่นแทนขมิ้น) จากนั้นนำไปย่างบนเตาถ่าน เสิร์ฟในกระทะร้อนเคลือบด้วยซอสหมักและสมุนไพรโดยเฉพาะผักชีลาว อาจมีสมุนไพรอื่น ๆ เช่น ต้นหอมหรือโหระพารวมอยู่ด้วย รับประทานกับเส้นหมี่และบู๊น (bún) และถั่วลิสง จ๋าก๊าหลาหว่องถือเป็นอาหารอันโอชะในเวียดนาม เนื่องจากแทบจะมีให้บริการเฉพาะในร้านอาหารเท่านั้น และไม่พบในอาหารริมทาง 

**ประวัติ**
ในช่วงศตวรรษที่ 19 เป็นที่รู้กันว่าครอบครัวดว่าน (Đoàn) เตรียมปลาย่างให้แก่เพื่อนบ้าน หลังจากนั้นอาหารจานดังกล่าวก็ได้รับความนิยมอย่างมากจนผู้คนชุมชน จนกระทั้งชาวบ้านได้ช่วยช่วยครอบครัวเปิดร้านอาหารชื่อ "จ๋าก๊าหลาหว่อง" ในปี พ.ศ. 2414 (1871) คำว่า จ๋าก๊า แปลว่า "ทอดมัน" ในภาษาเวียดนาม ในขณะเดียวกัน หลาหว่อง ได้รับแรงบันดาลใจจากรูปปั้นท้องถิ่นของเจียง จื่อหยา (姜子牙) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เจียง ไท่กง (姜太公) ซึ่งชาวเวียดนามรู้จักกันในชื่อหลา หว่อง ชาวประมงที่ผันตัวมาเป็นนักการเมือง และกลายเป็นปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์โจว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของศักยภาพของผู้มีความอดทนและมีความสามารถ
ร้านอาหารตั้งอยู่บ้านเลขที่ 17 ถนนจ๋าก๋า เดิมชื่อถนนห่างเซิน อยู่ระหว่างถนนห่างหมากับถนนหลาน-อง ในย่านเมืองเก่าฮานอย นี่เป็นถนนสายเดียวกับที่ครอบครัวดว่านเคยอาศัยอยู่ก่อนที่จะเปิดร้านอาหาร บริหารงานโดยดว่าน ซวน ฟุก (Đoàn Xuân Phúc) และบี่ ถิ เวิน (Bì Thị Vân) ภรรยาของเขา ในยุคแรก ๆ ร้านอาหารเป็นสถานที่นัดพบและที่หลบภัยของกลุ่มกบฏต่อต้านอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ภายหลังร้านอาหารแห่งนี้ได้รับความนิยมในหมู่ขุนนางและกองทหารอาณานิคมของอินโดจีนฝรั่งเศส ร้านอาหารเลียนแบบที่เปิดบนถนนโดยใช้ชื่อคล้ายกัน เช่น Chả Cá Lã Sọng ร้านอาหารอื่น ๆ ใช้ชื่อเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ถนนห่างเซินจึงเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นถนนจ๋าก๋า
ร้านอาหารจ๋าก๊าหลาหว่องดั้งเดิมยังคงเปิดอยู่ในฮานอย โดยให้บริการเฉพาะอาหารจานเด่นและแขกจะรับประทานอาหารจากเตาถ่านที่โต๊ะส่วนกลาง ร้านอาหารแห่งนี้ได้รับการระบุเป็นจุดหมายปลายทางในหนังสือ 1,000 แห่งที่ต้องแวะก่อนตาย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อปลา
หมวดหมู่:อาหารเวียดนาม
การกระเจิงแบบเรย์ลี

ไฟล์:Rayleigh scattering after sunset at 500m altitude-2008.jpg|right|thumb|250x250px| ขอบฟ้าในทิศทางพระอาทิตย์ตกมองจากระดับความสูง 500 เมตร หนึ่งชั่วโมงหลังพระอาทิตย์ตก
การกระเจิงแบบเรย์ลี (Rayleigh scattering) คือการกระเจิงของแสงโดยอนุภาคที่มีขนาดเล็กกว่าความยาวคลื่นของแสง โดยทั่วไปจะใช้หมายถึงการกระเจิงที่เกิดขึ้นภายในตัวกลางที่เป็นก๊าซ เช่น บรรยากาศโลก โดยเป็นสาเหตุที่ทำให้ท้องฟ้าดูเป็นสีฟ้าในเวลากลางวัน นอกจากนี้แล้วยังอาจเกิดขึ้นในของเหลวและของแข็งที่โปร่งใสได้ด้วย  การกระเจิงแบบเรย์ลีได้รับการตั้งชื่อตาม บารอนเรย์ลี (จอห์น วิลเลียม สตรัต) ผู้พยายามอธิบายปรากฏการณ์นี้    

**ทฤษฎี**
ให้พารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้องซึ่งได้แก่ความยาวคลื่นของคลื่นที่กระเจิงเป็น λ และเส้นผ่านศูนย์กลางของอนุภาคที่กระเจิงเป็น d แล้วพารามิเตอร์ขนาด α ที่มีค่าคงที่วงกลม π เป็นสัมประสิทธิ์ จะเป็น
 
เมื่อ α ≪ 1 จะสามารถแสดงได้โดยการกระเจิงแบบเรย์ลี เมื่อ α ≈ 1 จะใช้การกระเจิงแบบมี และเมื่อ α ≫ 1 จะใช้การประมาณทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต

**การประมาณอนุภาคเล็ก**
การกระเจิงแบบเรย์ลีเกิดขึ้นเมื่อสนามไฟฟ้า ภายในสนามแม่เหล็กไฟฟ้าของแสงที่ตกกระทบกระทำกับสนามไฟฟ้าของอนุภาค บังคับให้อิเล็กตรอนในอนุภาคเกิดการแกว่งกวัด และกระตุ้นไดโพล ดังนั้น หากอนุภาคเป็นตัวแกว่งกวัดไดโพลที่มีความถี่  แล้วความถี่  นั้นมีค่าน้อยเมื่อเทียบกับความถี่ ν ของแสงที่ตกกระทบ (นั่นคือ ) แล้ว ความเข้มของการกระเจิง I ได้เป็น
 
โดยที่  คือความเข้มของแสงที่ตกกระทบ N, m, e คือจำนวน มวล และ ประจุไฟฟ้า ของอนุภาค และ c คืออัตราเร็วแสง
นอกจากนี้ในสูตรข้างต้น  ν4/c4 = λ−4 ดังนั้นในกรณีที่อนุภาคถือว่าเล็กพอเมื่อเทียบกับความยาวคลื่น ความแรงในการกระเจิงจะแปรผกผันกับกำลัง 4 ของความยาวคลื่นจะเป็นไปตามสมการนี้
 
โดยที่ R คือระยะทางไปยังอนุภาค θ คือมุมการกระเจิง และ n คือ ดัชนีหักเหของแสง
ให้ปริมาตรของอนุภาคเป็น V ยังอาจเขียนได้ดังนี้kotobank
  
นอกจากนี้ เมื่อหาปริพันธ์ของความแรงในการกระเจิงต่อมุมตันทั้งหมด ภาคตัดขวาง  จะได้เป็น 
 
สมการนี้อธิบายว่าแสงสีน้ำเงินที่มีความยาวคลื่นสั้นจะกระเจิงมากกว่าแสงสีแดงที่มีความยาวคลื่นยาวกว่า เกิดขึ้นเนื่องจากในเวลาพระอาทิตย์ตก และพระอาทิตย์ขึ้น ระยะห่างระหว่างดวงอาทิตย์กับผู้สังเกตการณ์จะยาวกว่าเวลาเที่ยง ทำให้แสงสีน้ำเงินจะกระเจิงออกไปจนหมดก่อนที่จะมาถึงผู้สังเกตการณ์ ในทางกลับกัน ในช่วงกลางวัน แสงสีน้ำเงินซึ่งมีความยาวคลื่นสั้นจะกระเจิงไปยังผู้สังเกตการณ์ ดังนั้นท้องฟ้าโดยรวมจึงปรากฏเป็นสีฟ้า
นอกจากนี้ยังใช้สำหรับการวัดทางทัศนศาสตร์ โดยความเข้มของสัญญาณจะแปรผันตรงกับความหนาแน่นของจำนวนโมเลกุลและสูงกว่าการวัดทางสเปกโทรสโกปี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การกระเจิง
หมวดหมู่:อุตุนิยมวิทยา
หมวดหมู่:ทัศนศาสตร์
การกระเจิงแบบมี

ไฟล์:Okuchichibu-Forest_01.jpg|thumb|250x250px| ปรากฏการณ์ทินดอลล์ซึ่งเกิดจากการกระเจิงแบบมีเป็นหลัก
การกระเจิงแบบมี (Mie-Streuung) เป็นปรากฏการณ์การกระเจิงของแสงโดยอนุภาคทรง กลมที่ใหญ่กว่าความยาวคลื่นของแสง เมื่อขนาดอนุภาคมีขนาดใหญ่มาก ผลลัพธ์การคำนวณของทั้งสองวิธี ได้แก่ การกระเจิงแบบมีและทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตจะคล้ายกัน นอกจากนี้ การกระเจิงแบบเลี้ยวเบนจะใช้เมื่ออนุภาค (ตัวทำกระเจิง) มีขนาดใหญ่ตามความยาวคลื่น และ การกระเจิงแบบเรย์ลี จะใช้เมื่ออนุภาคมีขนาด 1/10 เท่าของความยาวคลื่นของแสงลงมา
ปรากฏการณ์นี้ได้รับการอธิบายอย่างละเอียดโดยกุสทัฟ มี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และในช่วงเวลาใกล้กันนั้นก็ยังได้ถูกอธิบายโดยลูทวิช โลเร็นทซ์ และเปเตอร์ เดอแบย์เอออีกด้วย ยิ่งอนุภาคมีขนาดใหญ่มากก็ยิ่งทำให้แสงมีการกระเจิงลดน้อยลง
การกระเจิงแบบนี้เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เมฆปรากฏเป็นสีขาว อนุภาคที่ประกอบขึ้นเป็นเมฆนั้นมีขนาดรัศมีประมาณระดับ ul=µm ถึง ul=µm ซึ่งทำให้สำหรับความยาวคลื่นของแสงที่ตามองเห็นได้ของแสงอาทิตย์อยู่ในช่วงการกระเจิงแบบมี ทำให้รังสีจากดวงอาทิตย์ ในช่วงที่มองเห็นได้จะกระจายไปเกือบเท่า ๆ กันในทุกช่วงความยาวคลื่น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การกระเจิง
หมวดหมู่:อุตุนิยมวิทยา
หมวดหมู่:ทัศนศาสตร์
สถานีศรีกรีฑา

สถานีศรีกรีฑา (Si Kritha station; รหัส: YL10) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง โดยยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีศรีกรีฑาตั้งอยู่เหนือถนนศรีนครินทร์ บริเวณทิศใต้ของทางแยกต่างระดับกรุงเทพกรีฑา (จุดตัดระหว่างถนนศรีนครินทร์ ถนนหัวหมาก และถนนกรุงเทพกรีฑา) ในพื้นที่แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับความสูงพิเศษที่ 25.79 เมตร ซึ่งเป็นระดับความสูงที่สูงที่สุดของโครงการ เนื่องจากสถานีอยู่ใกล้ทางแยกต่างระดับกรุงเทพกรีฑา จึงต้องยกขึ้นสูงเพื่อให้พ้นทางแยก มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา ประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาเป็นแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ถนนกรุงเทพกรีฑา, ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาถนนศรีนครินทร์ (กรุงเทพกรีฑา) (ลิฟต์)- 2 ซอยศรีนครินทร์ 5, บริษัท สินมั่นคงประกันภัย จำกัด (มหาชน) สำนักงานใหญ่ (บันไดเลื่อน)- 3 ซอยศรีนครินทร์ 6 (ลิฟต์)- 4 สวนปิยะภิรมย์ (บันไดเลื่อน, ลิฟต์)

**แผนผัง**

**สถานที่ใกล้เคียง == - โรงเรียนอนุบาลชุติมา- สวนสุขภาพปิยะภิรมย์- บริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค กันยงวัฒนา จำกัด (สำนักงานใหญ่มิตซูบิชิ อิเลคทริค–เควายดับบลิว)- สำนักงานเจ้าคณะแขวงซาเลเซียนแห่งประเทศไทย- บริษัท สินมั่นคงประกันภัย จำกัด (มหาชน) สำนักงานใหญ่- บริษัท ไทยเพรซิเดนท์ฟูดส์ จำกัด (มหาชน) - บริษัท เลนโซ่ อินเตอร์เทรด จำกัด - อาคารอนาคตใหม่
** ที่ทำการพรรคประชาชน
** ที่ทำการคณะก้าวหน้า- ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาถนนศรีนครินทร์ (กรุงเทพกรีฑา)- โรงแรมเดอะ แกรนด์ โฟว์วิงส์ คอนเวนชั่น- บริษัท กรีนสปอต จำกัด

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
ศรีกรีฑา
ศรีกรีฑา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
อู๋ โหย่วซวิ่น

อู๋ โหย่วซวิ่นในปี 1921
อู๋ โหย่วซวิ่น (p=Wú Yǒuxùn, 2 เมษายน 1897– 30 พฤศจิกายน 1977) หรือยังรู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า Y. H. Woo เป็นนักฟิสิกส์ชาวจีน  และเป็นนักการศึกษา ผู้บุกเบิกฟิสิกส์จีนสมัยใหม่

**ชีวิต**
แผ่นป้ายประกาศเกียรติคุณของอู๋ โหย่วซวิ่น
อู๋ โหย่วซวิ่นเกิดที่เมืองเกาอาน มณฑลเจียงซี ในวันที่ 1 มีนาคม ปีกวางซวี่ที่ 23 (2 เมษายน ค.ศ. 1897) เขาเรียนในโรงเรียนเอกชนตั้งแต่ยังเด็ก ในปี 1916 เขาได้เข้าเรียนในภาควิชาฟิสิกส์และเคมีของมหาวิทยาลัยครูระดับสูงหนานจิง ได้เรียนกับอาจารย์หู กางฟู่ หลังจากสำเร็จการศึกษาในปี 1920 เขาก็ไปเป็นอาจารย์ในโรงเรียนมัธยมในเมืองหนานชาง และโรงเรียนรัฐบาลในเซี่ยงไฮ้
ในเดือนมกราคม 1922 อู๋ โหย่วซวิ่นเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาในภาควิชาฟิสิกส์มหาวิทยาลัยชิคาโก โดยมีอาร์เทอร์ คอมป์ตันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา เขาได้ช่วยคอมป์ตันในการตรวจสอบและพัฒนาทฤษฎีปรากฏการณ์คอมป์ตัน ซึ่งเป็นการค้นพบพื้นฐานที่สำคัญของกลศาสตร์ควอนตัม หลังจากนั้นทำให้คอมป์ตันได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี 1927 สำหรับความสำเร็จทางทฤษฎีนี้
ในปี 1925 เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขาฟิสิกส์จากวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกนี้ เขาเดินทางกลับประเทศจีนในปี 1926 และทำงานที่มหาวิทยาลัยเจียงซี ในเดือนสิงหาคม 1927 เขาได้ดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ ของมหาวิทยาลัยซุนยัตเซ็นที่สี่ (ซึ่งภายหลังคือมหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง) ในปี 1928 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยชิงหฺวา และต่อมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาและคณบดีคณะวิทยาศาสตร์
ในปี 1937 ในช่วงที่ทำสงครามกับญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยชิงหฺวา มหาวิทยาลัยปักกิ่ง และ มหาวิทยาลัยหนานไค ได้ย้ายไปก่อตั้งมหาวิทยาลัยชั่วคราวที่ฉางซา โดยมีอู๋ โหย่วซวิ่นเป็นคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ และในปี 1945 เขาได้เป็นผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง
ในปี 1947 เขาได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกาและเยี่ยมชม มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์เพื่อทำการวิจัยทางวิทยาศาสตร์
ในปี 1949 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการของจีนภาคตะวันออก และยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคณะกรรมการกิจการมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง
ในช่วงยุคปฏิวัติวัฒนธรรมเขาได้รับการปกป้องและไม่ค่อยได้รับผลกระทบใด ๆ เขาเสียชีวิตในกรุงปักกิ่ง เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1977

**ระลึกถึง**
ในปี 2000 สมาคมฟิสิกส์จีนได้จัดตั้งรางวัลฟิสิกส์หู กางฟู่, เหรา ยวี่ไท่, เย่ ฉี่ซุน, อู๋ โหย่วซวิ่น, หวาง กานชาง เพื่อระลึกถึงนักฟิสิกส์อาวุโสคนสำคัญของจีนทั้ง 5 คนนี้ในจำนวนนี้ โดยรางวัลฟิสิกส์อู๋ โหย่วซวิ่นมอบให้กับนักฟิสิกส์ที่มี ความสำเร็จที่โดดเด่นในด้านฟิสิกส์นิวเคลียร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยชิคาโก
หมวดหมู่:บุคคลจากมณฑลเจียงซี
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวจีน
สถานีศรีอุดม

สถานีศรีอุดม (Si Udom station; รหัส: YL16) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร

**ที่ตั้ง**
สถานีศรีอุดมตั้งอยู่เหนือถนนศรีนครินทร์ ทางทิศใต้ของทางแยกศรีอุดมหรือทางแยกหนองบอน (จุดตัดระหว่างถนนศรีนครินทร์ ถนนอุดมสุข และถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9) ในพื้นที่แขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9, โรงพยาบาลสินแพทย์ ศรีนครินทร์ (ลิฟต์)- 2 ซอยศรีนครินทร์ 63 (บันไดเลื่อน), สถานีบริการน้ำมัน ปตท.- 3 ซอยศรีนครินทร์ 58 (บันไดเลื่อน), เซเว่นอีเลฟเว่น- 4 ถนนอุดมสุข (ลิฟต์), โชว์รูมรถยนต์ฮอนด้า

**แผนผัง**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 โรงพยาบาลสินแพทย์ ศรีนครินทร์

**รถโดยสารประจำทาง**

**ถนนศรีนครินทร์**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**รถเอกชน**

**อ้างอิง**
ศรีอุดม
ศรีอุดม
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศอิหร่านเป็นเจ้าภาพ

อิหร่าน
หมวดหมู่:การแข่งขันวอลเลย์บอลในประเทศอิหร่าน
วอลเลย์บอล
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่ประเทศอิหร่านเป็นเจ้าภาพ
สถานีศรีลาซาล

สถานีศรีลาซาล (Si La Salle station; รหัส: YL18) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เป็นสถานีสุดท้ายที่อยู่ในเขตกรุงเทพมหานครก่อนเข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรปราการ

**ที่ตั้ง**
สถานีศรีลาซาลตั้งอยู่เหนือถนนศรีนครินทร์ ทางทิศใต้ของทางแยกศรีนครินทร์–ลาซาลหรือทางแยกศิครินทร์ (จุดตัดระหว่างถนนศรีนครินทร์กับถนนลาซาล) ในพื้นที่แขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับความสูง 24.43 เมตร เป็นอันดับสองรองจากสถานีศรีกรีฑา เนื่องจากต้องยกขึ้นให้พ้นสะพานข้ามแยกศรีนครินทร์–ลาซาล ชานชาลาเป็นแบบด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน มีประตูกั้นแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ถนนลาซาล (ลิฟต์)- 2 ซอยศรีด่าน 24 (บันไดเลื่อน)- 3 ซอยศรีด่าน 29- 4 ถนนลาซาล (บันไดเลื่อน, ลิฟต์)

**แผนผัง**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 โรงพยาบาลศิครินทร์- โรงเรียนลาซาล

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**อ้างอิง**
ศรีลาซาล
ศรีลาซาล
สถานีศรีแบริ่ง

สถานีศรีแบริ่ง (Si Bearing station; รหัส: YL19) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นสถานีแรกของสายสีเหลืองในเขตจังหวัดสมุทรปราการ

**ที่ตั้ง**
สถานีศรีแบริ่งตั้งอยู่เหนือถนนศรีนครินทร์ บริเวณปากซอยศรีด่าน 13 ใกล้กับทางแยกศรีแบริ่ง (จุดตัดระหว่างถนนศรีนครินทร์กับถนนแบริ่ง 107) ในพื้นที่หมู่ที่ 5 บ้านคลองกระทุ่ม ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
หลังจากที่โครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง เปิดให้บริการใน พ.ศ. 2566 อาจทำให้เกิดความสับสนเกี่ยวกับชื่อของสถานีที่มีความใกล้เคียงกันระหว่างสถานีแบริ่งของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท กับสถานีศรีแบริ่งของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ซึ่งตั้งอยู่คนละด้านของซอยแบริ่ง (สถานีตั้งอยู่บริเวณใกล้กับต้นซอยแบริ่งและด้านท้ายซอยแบริ่ง) ทั้งสองสถานีนั้นมีระยะห่างกันมากกว่า 4.5 กิโลเมตร

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยศรีด่าน 18 (ลิฟต์)- 2 ซอยศรีด่าน 16 (บันไดเลื่อน)- 3 ซอยศรีด่าน 11 (บันไดเลื่อน)- 4 ถนนแบริ่ง 107 (ลิฟต์), ธนาคารกรุงไทย, สถานีบริการน้ำมันพีที

**แผนผัง**

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**อ้างอิง**
ศรีแบริ่ง
ศรีแบริ่ง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
สถานีศรีด่าน

สถานีศรีด่าน (Si Dan station; รหัส: YL20) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง โดยยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ

**ที่ตั้ง**
สถานีศรีด่านตั้งอยู่เหนือถนนศรีนครินทร์ บริเวณทิศเหนือของทางแยกศรีด่าน (จุดตัดกับถนนสุขุมวิท 113) ในพื้นที่หมู่ที่ 5 บ้านคลองกระทุ่ม ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่- 1 ซอยศรีด่าน 2 (ลิฟต์)- 2 ถนนหนามแดง–บางพลี  (บันไดเลื่อน)- 3 ซอยด่านสำโรง (ซอยสุขุมวิท 113)  (บันไดเลื่อน)- 4 ซอยศรีด่าน 1 (ลิฟต์)

**แผนผัง**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ไปรษณีย์ไทย ด่านสำโรง- แจส เออร์เบิร์น ศรีนครินทร์- ฟู้ดแลนด์ ศรีนครินทร์

**รถโดยสารประจำทาง**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**

**อ้างอิง**
ศรีด่าน
ศรีด่าน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
สถานีศรีเทพา

สถานีศรีเทพา (Si Thepha station; รหัส: YL21) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนเทพารักษ์ในพื้นที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 

**ที่ตั้ง**
สถานีศรีเทพาตั้งอยู่เหนือถนนเทพารักษ์ บริเวณปากซอยหมู่บ้านธนเศรษฐแลนด์ ในพื้นที่หมู่ที่ 3 บ้านทิพวัล ตำบลเทพารักษ์ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ

**รายละเอียด**

**สีสัญลักษณ์**
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง

**รูปแบบ**
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

**ทางเข้า–ออก**
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่- 1 ทางแยกศรีเทพา (ฝั่งใต้) (ลิฟต์)- 2 ซอยร่วมจิตพัฒนา (บันไดเลื่อน)- 3 ถนนเทพารักษ์ขาเข้า (บันไดเลื่อน)- 4 ทางแยกศรีเทพา (ฝั่งเหนือ) (ลิฟต์)

**แผนผัง**

**ระเบียงภาพ**

**การเชื่อมต่อรถโดยสารประจำทาง**

**3268 ถนนเทพารักษ์**

**องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ**
 1 เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

**อ้างอิง**
ศรีเทพา
ศรีเทพา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:สถานีขนส่งผู้โดยสารในเขตวังทองหลาง

วังทองหลาง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตวังทองหลาง
หมวดหมู่:การขนส่งในเขตวังทองหลาง
รถกระบะดัทสัน

รถกระบะดัทสัน (Datsun truck) เป็นรถกระบะขนาดเล็กที่ผลิตโดยนิสสันประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 ถึง 2540 เดิมทีจำหน่ายภายใต้ตราดัทสัน แต่ต่อมาได้มีการเปลี่ยนมาใช้ตรานิสสันในปี พ.ศ. 2526 รถรุ่นนี้ถูกแทนที่ด้วยนิสสัน ฟรอนเทียร์และนาวารา ในปี พ.ศ. 2540 ในประเทศญี่ปุ่น รถรุ่นนี้จำหน่ายเฉพาะที่โชว์รูมนิสสันบลูเบิร์ดสโตร์เท่านั้น

**รุ่นก่อนหน้า**

**ดัทสัน 120**

**ดัทสัน 320**

**ดัทสัน 520**

**ดัทสัน 620**

**ดัทสัน/นิสสัน 720**

**นิสสัน D21**
รุ่น D21 เป็นรุ่นสืบทอดจากดัทสัน 720 มีการจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในชื่อรถกระบะนิสสัน ดัทสัน ชื่อนาวารานั้นถูกนำมาใช้ในบางตลาด เช่น ประเทศออสเตรเลีย  
รุ่นนี้มีตัวถังให้เลือกทั่วโลก 2 แบบซึ่งแตกต่างจากรุ่นก่อนหน้า ได้แก่ - ตัวถังแบบ "A" ออกแบบในญี่ปุ่น มีให้เลือกทั้งแบบ Single Cab (ตอนเดียว) และ Dual Cab (ตอนคู่)- ตัวถังแบบ "S" King Cab ออกแบบโดยสตูดิโอออกแบบของนิสสันในแซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา 
แต่ละรุ่นมีดีไซน์ด้านหน้าที่แตกต่างกัน โดยรุ่นอเมริกันมีฝากระโปรงที่ไม่เหมือนกันและซุ้มล้อหน้าที่กว้างกว่า  ในบางประเทศ เช่น ออสเตรเลีย มีการจำหน่ายทั้งสองรุ่น นอกจากนี้ยังมีการประกอบรถรุ่นนี้ในประเทศกรีซสำหรับจำหน่ายในประเทศดังกล่าว โดยใช้ชื่อว่า Nissan Pickup และ King Cab
ในอเมริกาเหนือ นิสสันเคยใช้ชื่อ “ดัทสัน” ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523–2527 ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นนิสสันตั้งแต่ปี 2528 สำหรับรถยนต์และรถบรรทุกทุกรุ่น อย่างไรก็ตาม รถกระบะของนิสสันในตลาดญี่ปุ่นยังคงใช้ชื่อ “นิสสัน ดัทสัน” อยู่ รุ่น D21 ในสหรัฐถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า นิสสัน ฮาร์ดบอดี (Nissan Hardbody) ซึ่งชื่อ “ฮาร์ดบอดี” สื่อถึงการออกแบบตัวถังกระบะแบบสองชั้น (double-wall bed) ที่แข็งแรงทนทาน รวมไปถึงรูปลักษณ์ที่ดูแข็งแกร่งของตัวรถ ฮาร์ดบอดีถูกผลิตสำหรับตลาดสหรัฐตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2528 จนถึง 2540 โดยเป็นคู่แข่งโดยตรงกับรถกระบะขนาดเล็กของโตโยต้าอย่างไฮลักซ์ (Toyota Hilux) การเปลี่ยนโฉมตัวถังจากรุ่น 720 มาเป็น D21 เกิดขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2529 สำหรับรุ่นปี 2529½ ซึ่งทำให้แยกความแตกต่างของตัวถังระหว่าง D21 และฮาร์ดบอดีรุ่นหลัง ๆ กับ 720 ได้ง่าย โดย D21 จะมีไฟหน้าขนาดใหญ่ 2 ดวงแทนที่จะเป็น 4 ดวงขนาดเล็ก จึงมีรูปลักษณ์ที่ดูโฉบเฉี่ยวและไม่ทื่อเหมือนรุ่นก่อน อนึ่ง นิสสัน พาธไฟน์เดอร์ (Nissan Pathfinder) ซึ่งเป็นรถ SUV ที่พัฒนาต่อยอดมาจากฮาร์ดบอดี ก็เริ่มผลิตในปีเดียวกันกับรหัสตัวถัง WD21
นิสสัน นาวารา (D21) 2 ประตู แค็บแชสซีส์ (ออสเตรเลีย) พ.ศ. 2532
นิสสัน นาวารา (D21) 4 ประตู พ.ศ. 2532 (ออสเตรเลีย)
นิสสัน นาวารา (D21) 4 ประตู พ.ศ. 2532 (ออสเตรเลีย)
สำหรับตลาดสหรัฐ นิสสัน ฮาร์ดบอดี มีตัวถังให้เลือก 2 แบบ ได้แก่ สแตนดาร์ดแค็บ (Standard Cab) เป็นแบบตอนเดียว และคิงแค็บ (King Cab) หรือเอกซ์เทนเด็ดแค็บ (Extended Cab) เป็นแบบตอนครึ่ง มีเบาะนั่งด้านหลังพับได้ ส่วนความยาวกระบะมีให้เลือก 2 แบบ ได้แก่ มาตรฐาน (Standard) ยาว 6 ฟุต (ประมาณ 2 เมตร) และแบบยาว (Long) ยาว 7 ฟุต (ประมาณ 2.13 เมตร) สำหรับตลาดต่างประเทศยังมีรุ่นครูแค็บ (Crew Cab) ซึ่งเป็นแบบ 4 ประตู แต่ความยาวกระบะจะสั้นกว่า โดยมีขนาดเพียง 4 ฟุตครึ่งเท่านั้น
D21 ที่ขายนอกพื้นที่อเมริกาเหนือใช้เครื่องยนต์ที่เน้นความประหยัดน้ำมันมากกว่า โดยมีตั้งแต่เครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบ 1.6 ลิตร ไปจนถึงเครื่องยนต์ดีเซล 4 สูบ 2.7 ลิตร เช่น เครื่องยนต์เบนซิน Z16 และเครื่องยนต์ดีเซล SD25 และ TD25 ทั้งยังมีเครื่องยนต์แบบ V6 ให้เลือกอีกด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นิสสัน
บาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – รอบปรีควอลิฟาย

การแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 (2024 FIBA Men's Pre-Qualifying Olympic Qualifying Tournaments) จะเป็นการแข่งขันบาสเกตบอล 5 คน ที่แข่งขันโดยทีมชาติ 40 ทีม โดยทีมที่ชนะจะได้รับโควต้าในการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 การแข่งขันจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 12 ถึง 20 สิงหาคม ค.ศ. 2023

**การคัดเลือกเจ้าภาพ**
การแข่งขันจะจัดขึ้นที่ประเทศไนจีเรีย อาร์เจนตินา ตุรกี โปแลนด์ เอสโตเนีย และประเทศในเอเชีย

**ทีม**
ทีมที่ตกรอบบาสเกตบอลชิงแชมป์โลก 2023 และทีมที่มีอันดับดีที่สุดอันดับถัดไปจะเข้าร่วมในการแข่งขันเหล่านี้

**การแข่งขันรอบคัดเลือก**

**แอฟริกา**

**อเมริกา**

**เอเชีย**

**ยุโรป 1**

**ยุโรป 2**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น ==
บาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 – โซนแอฟริกา

การแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 (2024 FIBA Men's Pre-Qualifying Olympic Qualifying Tournaments) ในโซนแอฟริกา จะเป็นหนึ่งในห้ารายการของการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 การแข่งขันจะจัดขึ้นตั้งแต่ 12 ถึง 20 สิงหาคม ค.ศ. 2023 ในกรุงลากอส ประเทศไนจีเรีย ทีมที่ชนะจะได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024

**ทีม**
ทีมที่ตกรอบจากการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์โลก 2023 และทีมที่มีอันดับดีที่สุดลำดับถัดไปจะได้เข้าร่วมแข่งขันรายการนี้

**การจับฉลาก**
การจับฉลากมีขึ้นในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023

**การจับสาย**
มีการประกาศการการจับสายแข่งขันเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2023

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
อิเกดะ

อิเกดะ (Ikeda) สามารถหมายถึง- อิเกดะ (นามสกุล)- ตระกูลอิเกดะ

**สถานที่**
 อิเกดะ (จังหวัดโอซากะ)- อิเกดะ (จังหวัดฟูกูอิ)- อิเกดะ (จังหวัดกิฟุ)- อิเกดะ (จังหวัดฮกไกโด)- อิเกดะ (จังหวัดนางาโนะ)- ทะเลสาบอิเกดะ- สายอิเกดะ - เส้นทางหนึ่งใระบบทางด่วนฮันชิง
โรส เลเวนสัน-โกเวอร์ เคาน์เตสแกรนด์วิลล์

โรส เลเวนสัน-โกเวอร์ เคาน์เตสแกรนด์วิลล์ (Rose Leveson-Gower, Countess Granville) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2433 เป็นธิดาคนที่ 7 ใน คอลด โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 14 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น และ เซซิเลีย โบวส์-ลีออน เคาน์เตสแห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น  เธอมีพี่น้องร่วมบิดามารดาดังนี้
#ไวโอเลท โบวส์-ลีออน
#แมรี แอลฟินสโตน เลดีแอลฟินสโตน
#แพทริก โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 15 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น
#จอห์น โบวส์-ลีออน
#อเล็กซานเดอร์ โบวส์-ลีออน
#เฟอร์กัส โบวส์-ลีออน
#ไมเคิล โบวส์-ลีออน
#เอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน
#เดวิด โบวส์-ลีออน
เธอป็นพระเชษฐภคินีใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี พระราชมาตุฉา (ป้าฝ่ายแม่ใน) ใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร กับ เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน ซึ่งเธอเป็นแม่ทูลหัวให้กับ เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตด้วย ในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 เลดีโรส โบวส์-ลีออน เข้าพิธีวิวาห์กับ วิลเลียม เลเวสัน-โกเวอร์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ 
*เลดีแมรี เลเวนสัน-โกเวอร์ (12 ธันวาคม พ.ศ. 2460 – 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557) 
*แกรนด์วิลลื โลเวนสัน-โกเวอร์ เอิร์ลที่ 5 แกรนด์วิลล์ (6 ธันวาคม พ.ศ. 2461 – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2539)
สามีของเธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2496 อายุ 72 ปี เธอมีอายุยืนกว่าเขาถึง 14 ปี เมื่อเธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 อายุ 77 ปี เธอเป็นพระพี่น้องคนสุดท้ายใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี ที่มีชีวิตเป็นคนสุดท้าย

**อ้างอิง**
Charles Mosley, editor. Burke's Peerage, Baronetage & Knightage, 107th edition, 3 volumes (Wilmington, Delaware, U.S.A.: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 2003), volume 2, page 1639.
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2433
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:ตระกูลโบวส์-ลีออน
หมวดหมู่:เลดี
หมวดหมู่:เคาน์เตส
เดวิด โบวส์-ลีออน

เซอร์ เดวิด โบวส์-ลีออน (David Bowes-Lyon) เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2445 เป็นบุตรชายคนสุดท้อง ใน คอลด โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 14 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น และ เซซิเลีย โบวส์-ลีออน เคาน์เตสแห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น เขามีพี่น้องร่วมบิดามารดาดังนี้
#ไวโอเลท โบวส์-ลีออน
#แมรี แอลฟินสโตน เลดีแอลฟินสโตน
#แพทริก โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 15 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น
#จอห์น โบวส์-ลีออน
#อเล็กซานเดอร์ โบวส์-ลีออน
#เฟอร์กัส โบวส์-ลีออน
#โรส เลเวนสัน-โกเวอร์ เคาน์เตสแกรนด์วิลล์
#ไมเคิล โบวส์-ลีออน
#เอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน
เขาเป็นพระอนุชาคนเดียวใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี พระราชมาตุลา (น้าชาย) ใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร กับ เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 เขาแต่งงานกับราเชล พอลลีน สเปนเดอร์-เคลย์ (19 มกราคม พ.ศ. 2450 – 21 มกราคม พ.ศ. 2539) บุตรสาวคนเล็กของเฮอร์เบิร์ต เฮนรี สเปนเดอร์-เคลย์ ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ
*ดาวินา แคเธอรีน โบวส์-ลีออน (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 – 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560); แต่งงานเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2503 กับ จอห์น ดาลริมเปิล เอิร์ลที่ 13 แห่งสเตรียร์ 
*เซอร์ ไซมอน อเล็กซานเดอร์ โบวส์-ลีออน (เกิด 17 มิถุนายน พ.ศ. 2475); แต่งงานกับ แคโรไลน์ ไพค์ (เกิด 27 กันยายน พ.ศ. 2483) เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2509
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นนายอำเภอของ ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ ในปี พ.ศ. 2493 และเป็นผู้หมวดแห่งฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 จนกระทั่งเสียชีวิต
เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2491 เขาเข้าร่วมพระราชพิธีประกาศพระนาม เจ้าฟ้าชายชาลส์ และเขาเป็นพระบิดาทูลหัวด้วย โดยมีสมาชิกพระราชวงศ์อื่นๆ คือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 แห่งนอร์เวย์ มาเรียแห่งเท็ค เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน (เดเวิดเอง ก็เป็นพระบิดาทูลหัวในเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต)  เจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ แพทริเซีย แคนเชบูลล์ เคาน์เตสที่ 2 เมานต์แบ็ตเทนแห่งพม่า และ เจ้าชายจอร์จแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เขาถึงแก่กรรมด้วยอาการหัวใจวายหลังจากป่วยเป็นอัมพาตครึ่งซีกเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2504 อายุ 59 ปี โดยเขาถึงแก่กรรมปีเดียวกันกับ แมรี แอลฟินสโตน เลดีแอลฟินสโตน พี่สาวของเขา โดยงานศพจัดขึ้นที่ Ballater และเขาถูกฝังไว้ที่ Walden Bury ของ St. Paul ภรรยาม่ายของเขาเสียชีวิตในอีก 34 ปีต่อมาในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2539 อายุ 89 ปี

**อ้างอิง**
Thornton, Michael (September 1985). Royal feud: the Queen Mother and the Duchess of Windsor. M. Joseph. ISBN 9780718126001. Retrieved 29 July 2013.
*Gardeners Chronicle & New Horticulturist. Haymarket Publishing. 1954. Retrieved 29 July 2013.
*"No. 239587". The London Gazette. 1 July 1952. p. 3587.
*"The Christening of Prince Charles". Royal Collection Trust. Retrieved 18 February 2022.
*Fletcher, Harold Roy (1969). The story of the Royal Horticultural Society, 1804–1968. Oxford U. P. for the Royal Horticultural Society. ISBN 978-0-19-212944-4. Retrieved 29 July 2013.
*The Lily Year Book. Royal Horticultural Society. 1959. Retrieved 29 July 2013.
*Proceedings of the Third World Orchid Conference. Royal Horticultural Society. 1960. Retrieved 29 July 2013.
*Vickers, Hugo (2006). Elizabeth: The Queen Mother. Arrow Books/Random House. p. 394. ISBN 978-0-09-947662-7.
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2445
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2504
หมวดหมู่:ตระกูลโบวส์-ลีออน
หมวดหมู่:เซอร์
แอลเบเนียในอารักขาของอิตาลี (ค.ศ. 1939–1943)

แอลเบเนียในอารักขาของอิตาลี บางครั้งรู้จักกันในชื่อ ราชอาณาจักรแอลเบเนีย หรือ เกรตเทอร์แอลเบเนีย เป็นช่วงเวลาหนึ่งของประเทศแอลเบเนียในฐานะรัฐในอารักขาของราชอาณาจักรอิตาลี ซึ่งทางปฏิบัติแล้วถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งกับอิตาลี มีประมุขแห่งรัฐคือพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี และมีรัฐบาลของตนเองอย่างเป็นทางการ จากการที่แอลเบเนียตกอยู่ภายใต้การปกครองของผู้ว่าการอิตาลีนับตั้งแต่การยึดครองทางทหารใน ค.ศ. 1939 จนถึง ค.ศ. 1943 ทำให้แอลเบเนียในช่วงเวลานี้ยุติสถานะความเป็นรัฐเอกราชลงและกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองตนเองของจักรวรรดิอิตาลี รัฐบาลอิตาลีพยายามหลอมรวมแอลเบเนียตามแนวคิดเกรตเทอร์อิตาลี โดยการเปลี่ยนชาวแแอลเบเนียเป็นพลเมืองอิตาลี และเริ่มมีการตั้งถิ่นฐานของชาวอิตาลีในแอลเบเนียมากขึ้นเพื่อเปลี่ยนแอลเบเนียให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนอิตาลีทีละน้อย
ตามสนธิสัญญาลอนดอนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ไตรภาคีได้ให้สัญญาการยกดินแดนแอลเบเนียตอนกลางและใต้แก่อิตาลีเพื่อตอบแทนสำหรับการเข้าร่วมต่อต้านฝ่ายมหาอำนาจกลาง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1917 เมื่อทหารอิตาลีเข้ายึดครองพื้นที่จุดสำคัญของแอลเบเนีย อิตาลีได้ประกาศให้แอลเบเนียตอนกลางและใต้เป็นรัฐในอารักขาของตน อย่างไรก็ตาม สัญญาที่ให้ไว้กับอิตาลีถูกระงับลงในเดือนกันยายน ค.ศ. 1920 เมื่ออิตาลีได้รับแรงกดดันให้ถอนกำลังออกจากดินแดนดังกล่าว อิตาลีไม่พอใจต่อผลตอบแทนที่ได้รับเพียงเล็กน้อยจากการเจรจาสันติภาพ ซึ่งถือว่าเป็นการละเมิดสนธิสัญญาลอนดอน นักฟาสซิสต์อิตาลีได้อ้างว่าชาวแอลเบเนียมีความเชื่อมโยงทางชาติพันธุ์กับชาวอิตาลีจากการโยงใยกับประชากรอิตาริค อิลลิเรีย และโรมโบราณ และได้กล่าวถึงอิทธิพลของจักรวรรดิโรมันและเวนิสที่มีต่อแอลเบเนีย ซึ่งทำให้อิตาลีมีสิทธิในการครองครองดินแดนนี้ นอกจากนี้ ชาวแอลเบเนียหลายแสนคนยังถูกบังคับอพยพไปยังภาคใต้ของอิตาลี เพื่อใช้เป็นข้ออ้างสำหรับการผนวกแอลเบเนียเป็นรัฐเดียว อิตาลีให้การสนับสนุนอุดมการณ์เรียกร้องดินแดนของชนชาติเดียวกันของชาวแอลเบเนีย โดยมุ่งต่อต้านดินแดนคอซอวอของยูโกสลาเวีย และอิไพรัสของกรีซที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นแอลเบเนีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามแนวพรมแดนชาเมเรีย (Chameria) ที่มีชนกลุ่มน้อยแอลเบเนียชาติพันธุ์ชาม (Cham Albania) อาศัยอยู่

**ดูเพิ่ม**
 การบุกครองแอลเบเนียของอิตาลี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official Italian documents about the union between Italy and Albania (ภาษาอิตาลี)- Map of Albania during World War II- Map of Albania during World War II date=15 August 2011 - Map of Albania during World War II
หมวดหมู่:การยึดครองดินแดนในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การยึดครองทางทหารของอิตาลี
หมวดหมู่:รัฐบริวารของฟาสซิสต์อิตาลี
หมวดหมู่:อดีตรัฐในอารักขา
หมวดหมู่:ราชอาณาจักรในอดีต

หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2482
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2486
วีระ ปัทมสิริวัฒน์

วีระ ปัทมสิริวัฒน์ (13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 - 22 มีนาคม พ.ศ. 2544) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก 6 สมัย และอดีตกรรมการบริหารพรรคชาติพัฒนา

**ประวัติ**
นายวีระ เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 ที่ตำบลแก่งโสภา อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก โดยบิดาและมารดาของนายวีระประกอบอาชีพค้าขายอยู่ในตลาดอําเภอวังทอง นายวีระสําเร็จการศึกษาขั้นสูงสุดคือ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) วิทยาลัยพาณิชยการเชตุพนกรุงเทพมหานคร
นายวีระ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2544 ขณะดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

**งานการเมือง**
นายวีระลงสมัครรับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคชาติไทย ต่อมาย้ายมาสังกัดพรรคชาติพัฒนาในปี พ.ศ. 2535 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมาทุกครั้ง ในปี พ.ศ. 2542 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม การประชุมใหญ่ของพรรคชาติพัฒนาในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2543 นายวีระได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งกรรมการบริหารพรรค แต่ก็ลาออกในวันที่ 15 พฤศจิกายนปีเดียวกัน เพื่อย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอวังทอง
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดพิษณุโลก
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคชาติไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคไทยรักไทย
จังหวัดไทนัง

จังหวัดไทนัง (ไทนันชู) เป็นเขตการปกครองหนึ่งในของไต้หวันขณะอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นพื้นที่ของนครไถหนาน นครเจียอี้ เทศมณฑลเจียอี้ และเทศมณฑลยฺหวินหลิน

**ประชากร**

**การแบ่งเขตการปกครอง**
แผนที่จังหวัดไทนัง
เขตการปกครองของจังหวัดไทนัง (ค.ศ. 1930)

**นครและอำเภอ**
ใน ค.ศ. 1945 (ปีโชวะที่ 20) จังหวัดไทนังแบ่งออกเป็น 2 นคร และ 10 อำเภอ ดังนี้

**เมืองและหมู่บ้าน**
แต่ละอำเภอแบ่งออกเป็นเมือง (街) และหมู่บ้าน (庄) ดังนี้

**ดูเพิ่ม**
 ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน- เขตการปกครองของไต้หวัน
ท
ยูโกะ โอโนะ

ยูโกะ โอโนะ (大野 柚布子おおの ゆうこ, 2 พฤศจิกายน 1993 –) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ สังกัดเมาซูโปรโมชัน ส่วนสูง 143 ซม.

**ผลงานพากย์**
 3P! วัยปิ๊งจังหวะป็อป (โกโต จุง)- 18if (ทามากิ)- โรงเตี๊ยมของคุณจิ้งจอก (ยุซึ)- มาโฮโชโจะไซต์ (อาซางิริ อายะ)- องงากุโชโจะ (ยุกิโนะ ฮิโย)- Infinite Dendrogram (เนเมซิส)- สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (อาซามิ)- เหล่าผู้กล้าระแวงสังคมรวมตัวกู้โลก (รีเน)- เกิดใหม่เป็นขุนนางไปผจญภัยในต่างโลก -อัครทูตจอมซุ่มซ่ามของทวยเทพ- (ปัลมา)- สกิลโกงไร้เทียมทาน สร้างตำนานในสองโลก -ชีวิตพลิกผันด้วยการอัปเลเวล- (โซระ)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลจากนาโงยะ
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
เพลูรุ

เพลูรุ (IPA) หรือ เบลูร์ (อักษรโรมัน: Belur) เป็นเมืองและหมู่บ้านในอำเภอฮัสซาน รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย เพลูรุยังเป็นราชธานีแรกของจักรวรรดิโหยสละ ก่อนที่จะสร้างและย้ายราชธานีไปยังทวารสมุทร หรือที่ปัจจุบันคือหเลพีฑ
เพลูรุเป็นที่รู้จักมากจากจันนเกศวเทวาลัย เทวาลัยบูชาพระวิษณุ ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวอย่างชิ้นที่ดีที่สุดของประติมากรรมและสถาปัตยกรรมโหยสละ สร้างขึ้นด้วยธรรมเนียมอย่างกรรณาฏ-ทราวิฑ และตามคำสอนของรามานุชาจารย์ รวมถึงเป็นแหล่งแสวงบุญของผู้นับถือนิกายไวษณวะมาตั้งแต่อย่างน้อยศตวรรษที่ 12 บรรดาเทวสถานโหยสละที่เพลูรุและหเลพิฑูได้รับการเสนอชื่อเบื้องต้นเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในรัฐกรณาฏกะ
หมอทะลุมิติ

หมอทะลุมิติ (仁) เป็นละครซีรีส์ญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกทางช่องทีบีเอส ในปี ค.ศ. 2009 และซีซั่นที่ 2 ในปี ค.ศ. 2011 สร้างจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง จิน หมอทะลุศตวรรษ เขียนโดยโมโตกะ มูรากามิ
เป็นหนึ่งในละครยอดนิยมแห่งปีและได้รับรางวัลสำคัญมากมายเลย

**เนื้อเรื่อง**

**ซีซัน 1**
เรื่องราวเกี่ยวกับศัลยแพทย์สมองชื่อ จิน มินากาตะ ผู้ต้องทนทุกข์ทรมานตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เมื่อคู่หมั้นของเขา มิกิ ซึ่งเป็นหมอเหมือนกัน เป็นเจ้าหญิงนิทราหลังจากการผ่าตัดที่เขาเป็นผู้ผ่าตัด อยู่มาวันหนึ่งเขาหมดสติบนดาดฟ้าของโรงพยาบาลเพราะผู้ป่วยที่กำลังตื่นตระหนกคนหนึ่ง และเมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกพาย้อนเวลากลับไปในช่วงปลายยุคเอโดะ ในไม่ช้าเขาก็ถูกโจมตีโดยซามูไร แต่เขาก็หลบหนีได้ด้วยความช่วยเหลือจากชายคนหนึ่งชื่อเคียวทาโร ทาชิบานะ เคียวทาโรได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะในขณะที่พยายามปกป้องจิน แต่จินก็สามารถช่วยชีวิตเขาได้แม้จะขาดอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เหมาะสมก็ตาม ด้วยเหตุนี้ ซากิ น้องสาวของเคียวทาโรจึงเริ่มสนใจจิน และกลายเป็นผู้ช่วยของเขา ในขณะเดียวกัน จินก็มุ่งมั่นที่จะหาทางกลับสู่ปัจจุบัน

**ซีซัน 2**
2 ปีผ่านไปตั้งแต่ซีซันที่แล้ว จินและซากิพัฒนายาสำหรับแม่ของซากิที่เป็นโรคเหน็บชาขั้นรุนแรง ขณะเดียวกัน ซากาโมโตะ เรียวมะ ขอให้จินดูแลซากูมะ โชซัง อาจารย์ของคัตสึ ไคชู โชซังอยู่ในอาการขั้นวิกฤตหลังจากถูกโจมตีโดยกลุ่มชินเซ็งงูมิ (ตำรวจลับ) จินไม่เต็มใจเพราะการรักษาโชซังหมายถึงการเปลี่ยนเส้นทางของประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม โชซังบอกจินว่าเขาก็มาจาก "ปัจจุบัน" เช่นกัน

**รางวัล**

**หมอทะลุมิติ ภาค 1**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่เค้าโครงมาจากมังงะ
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ของสถานีโทรทัศน์ทีบีเอสทีวี
กฎของสแน็ล

แผนผังของกฎของสเนลล์
กฎของสแน็ล (Snell's law) เป็นกฎที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างมุมตกกระทบและมุมหักเหในปรากฏการณ์การหักเหของคลื่นโดยทั่วไป เรียกอีกอย่างว่า กฎการหักเห (law of refraction) กฎนี้สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการของเฮยเคินส์

**คำนิยาม**
ให้ความเร็วคลื่นในตัวกลาง A เป็น  ความเร็วคลื่นในตัวกลาง B เป็น  มุมตกกระทบจากตัวกลาง A ไปยังตัวกลาง B (หรือมุมหักเหจาก B ไปยัง A) เป็น  มุมตกกระทบจากตัวกลาง B ไปยังตัวกลาง A (หรือมุมหักเหจาก A ไปยัง B) เป็น  แล้ว จะได้ความสัมพันธ์ดังนี้
 
ในที่นี้  นิยามเป็น "ดัชนีหักเหสัมพัทธ์ของตัวกลาง B เทียบกับตัวกลาง A" และเขียนใหม่เป็น  (หรือ  )
 

**ประวัติศาสตร์**
ทอเลมี ชาวกรีกแห่งอเล็กซานเดรีย ได้พบความสัมพันธ์ระหว่างมุมตกกระทบและการหักเหของแสง แต่มีความไม่ถูกต้องเมื่อมุมมีขนาดใหญ่ แม้ว่าทอเลมีจะมั่นใจว่าเขาได้พบกฎที่แน่นอนจากการทดลองแล้ว แต่เขาก็ได้ทำการปลอมแปลงข้อมูลเพื่อให้สอดคล้องกับทฤษฎี (ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน) อิบน์ อัลฮัยษัมเกือบจะค้นพบกฎการหักเหของแสงจากหนังสือของเขาในปี ค.ศ. 1021 แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จในการค้นพบ
กฎการหักเหของแสงได้รับการอธิบายอย่างถูกต้องเป็นครั้งแรกในบทความปี ค.ศ. 984 โดย อิบน์ ซาห์ล แห่ง แบกแดด ซาห์ลใช้กฎนี้ในการคำนวณรูปร่างของเลนส์ที่ปราศจากความคลาดทางเรขาคณิต
กฎการหักเหของแสงถูกค้นพบอีกครั้งโดย ทอมัส แฮริออต ในปี 1602 แม้ว่าแฮริออตจะเขียนจดหมายติดต่อกับโยฮันเนิส เค็พเพลอร์เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ผลลัพธ์นี้ก็ไม่เคยถูกเผยแพร่ หลังจากนั้น วิลเลอบรอร์ท สแน็ล ชาวดัตช์ ได้ค้นพบกฎนี้ด้วยตัวเองในปี 1621 แต่ก็ไม่ได้เผยแพร่ในช่วงชีวิตของเขา
ที่ฝรั่งเศส เรอเน เดการ์ตก็ได้เผยแพร่ผลงานตีพิมพ์ในปี 1637 ซึ่งได้พิสูจน์และอธิบายหลักการเดียวกันนี้ อย่างไรก็ตาม ปีแยร์ เดอ แฟร์มา ไม่ยอมรับการพิสูจน์ของเดการ์ต และได้อธิบายด้วยหลักการของแฟร์มา ซึ่งได้ผลลัพธ์เดียวกัน แฟร์มายังได้กล่าวหาว่าเดการ์ตลอกเลียนแบบบทความของสแน็ล
ทุกวันนี้ ในภาษาฝรั่งเศส กฎของสแน็ลถูกเรียกว่า กฎของเดการ์ต (Lois de Descartes) หรือ กฎของสแน็ล–เดการ์ต (Lois de Snell–Descartes)
ในปี ค.ศ. 1678 คริสตียาน เฮยเคินส์ ได้แสดงให้เห็นว่ากฎของสแน็ลเกิดขึ้นจากธรรมชาติของคลื่นของแสงได้อย่างไร โดยใช้หลักการของเฮยเคินส์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต
กีฬาซอฟต์เทนนิสในซีเกมส์ 2023

การแข่งขัน ซอฟต์เทนนิส ในมหกรรมกีฬา ซีเกมส์ 2023 มีโปรแกรมที่จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 6–10 พฤษภาคม พ.ศ. 2566. แต่ละประเภทจะจัดขึ้นใน เทนนิส สปอร์ตส์ เซ็นเตอร์, พหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช. ทั้งหมด 7 เหรียญที่จะมอบให้ในสองเหตุการณ์รวมกัน.

**ตารางเหรียญรางวัล**

**สรุปผู้ได้รับเหรียญรางวัล**

**อ้างอิง**
ซอฟต์เทนนิส
2023
สภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็ก

สภาพให้ซึมผ่านได้ (permeability) ในทางทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า เป็นค่าที่บอกถึงระดับของความเหนี่ยวนำแม่เหล็กของวัสดุจากการตอบสนองเชิงเส้นกับสนามแม่เหล็ก มักจะแสดงด้วยตัวอักษรกรีก μ สูตรการแสดงสนามแม่เหล็กโดยใช้ค่านี้ถูกสร้างขึ้นในเดือนกันยายน 1885 โดยโอลิเวอร์ เฮวิไซด์
หน่วยเอสไอของสภาพให้ซึมผ่านได้คือ เฮนรีต่อเมตร (H·m-1) หรือนิวตันต่อแอมแปร์กำลังสอง (N·A-2) 
ค่าคงที่  คือค่าสภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ ซึ่งยังถูกเรียกว่า ค่าคงตัวแม่เหล็ก ซึ่งถูกนิยามไว้อย่างแน่ชัดมีค่าเป็น  = 4π×10−7 N·A−2

**คำอธิบาย**
ในทางทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า ค่าความแรงสนามแม่เหล็ก H อธิบายว่าการเหนี่ยวนำที่ความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก B ส่งผลต่อกระจุกของไดโพลแม่เหล็กในตัวกลางเฉพาะอย่างไร รวมถึงการเคลื่อนตัวของไดโพลและการปรับทิศทางของไดโพลแม่เหล็ก ความสัมพันธ์กับค่าสภาพให้ซึมผ่านได้ของแม่เหล็ก  คือ:
 
สภาพให้ซึมผ่านได้ μ จะเป็นปริมาณสเกลาร์ในตัวกลางไอโซทรอปิก และเป็นเทนเซอร์ในตัวกลางแอนไอโซทรอปิก
โดยทั่วไป ค่าสภาพให้ซึมผ่านได้จะไม่คงที่ โดยอาจแปรผันตามตำแหน่งภายในตัวกลาง ความถี่ของสนาม รวมถึง ความชื้น อุณหภูมิ และพารามิเตอร์อื่น ๆ ในตัวกลางแบบไม่เชิงเส้น สภาพให้ซึมผ่านได้จะขึ้นอยู่กับความแรงสนามแม่เหล็ก สภาพให้ซึมผ่านได้เป็นฟังก์ชันของความถี่ อาจเป็นค่าจำนวนจริงหรือจำนวนเชิงซ้อนได้ สำหรับในวัสดุเฟอโรแมกเนติก ความสัมพันธ์ระหว่าง B และ H นั้นจะไม่เป็นเชิงเส้น นั่นคือ B ไม่ใช่ฟังก์ชันที่เป็นแค่ค่าคงตัวคูณกับ H แต่ยังขึ้นอยู่กับประวัติความเปลี่ยนแปลงภายในตัววัสดุด้วย สำหรับวัสดุเหล่านี้ บางครั้งพิจารณาถึงสภาพให้ซึมผ่านได้ของแม่เหล็กที่เพิ่มขึ้น
 
สภาพให้ซึมผ่านได้คือความเหนี่ยวนำไฟฟ้าต่อหน่วยความยาว ในระบบหน่วยสากล หน่วยของสภาพให้ซึมผ่านได้คือ เฮนรีต่อเมตร (H·m -1 = J/(A2·m) = N·A-2) ความแรงสนามแม่เหล็ก H คือ กระแสไฟฟ้าต่อหน่วยความยาว มีหน่วยเป็น แอมแปร์ต่อเมตร (A·m−1) ดังนั้น μH จึงเป็นค่าเป็นความเหนี่ยวนำคูณด้วยกระแสไฟฟ้าต่อหน่วยพื้นที่ (H·A/m2) แต่ความเหนี่ยวนำคือ ฟลักซ์แม่เหล็กต่อหน่วยกระแสไฟฟ้า ดังนั้นผลคูณจึงเป็นฟลักซ์แม่เหล็กต่อหน่วยพื้นที่ด้วย ในขณะที่ความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก B มีหน่วยเป็นเวเบอร์ (โวลต์ วินาที) ต่อตารางเมตร (V·s/m2) หรือ เทสลา (T)
ความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก B เกี่ยวพันกับแรงโลเรินตส์ของประจุเคลื่อนที่ q
 
หน่วยของประจุ q คือ คูลอมบ์ (C) และความเร็ว v คือ m/s ดังนั้นแรง F จึงคำนวณเป็นนิวตัน (N):
 
ส่วนความแรงสนามแม่เหล็ก H เกี่ยวข้องกับความหนาแน่นของไดโพลแม่เหล็ก ไดโพลแม่เหล็กเป็นวงจรกระแสปิด โมเมนต์แม่เหล็ก ของมันคือกระแสคูณด้วยพื้นที่ หน่วยคือแอมแปร์ เมตรกำลังสอง (A·m2) และมีค่าเท่ากับกระแสบนขดลวดคูณจำนวนรอบ H เป็นสัดส่วนกับไดโพลที่ระยะห่างจากมัน และขนาดของ H เป็นสัดส่วนกับโมเมนต์ไดโพลหารด้วยกำลังสามของระยะทาง และมีความหมายในทางฟิสิกส์คือกระแสต่อหน่วยความยาว

**สภาพให้ซึมผ่านได้สัมพัทธ์**
สภาพให้ซึมผ่านได้ผ่านสัมพัทธ์ บางครั้งถูกเขียนในรูป μr คือ อัตราส่วนของสภาพให้ซึมผ่านได้ μ ของตัวกลางหนึ่ง ๆ ต่อ สภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ μ0
 
และยังอาจเขียนในรูปของค่าสภาพรับแม่เหล็กได้ χm เป็น
 

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่มเติม**
  แม่เหล็กไฟฟ้า date=2016-12-08     - บทหนึ่งในตำราเรียนออนไลน์-  การซึมผ่านสัมพัทธ์ date=2023-03-31    -  คุณสมบัติทางแม่เหล็กของวัสดุ date=2012-06-03    
หมวดหมู่:วัสดุศาสตร์
สภาพให้ซึมผ่านได้

สภาพให้ซึมผ่านได้ (permeability) อาจหมายถึง- สภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็ก- สภาพให้ซึมผ่านได้ของหลอดเลือด- สภาพให้ซึมผ่านได้ (โลกศาสตร์)