ชาวรีวกีว

ชาวรีวกีว (Ryūkyū minzoku; Ruuchuu minzuku, Duuchuu minzuku) หรือ ชาวโอกินาวะ (Okinawa jin; 沖縄ん人,  うちなーんちゅ; โรมาจิ: Uchinaanchu) เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนหมู่เกาะรีวกีว ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคีวชูกับไต้หวัน ซึ่งปัจจุบันคือที่ตั้งของจังหวัดโอกินาวะและคาโงชิมะของประเทศญี่ปุ่น ภาษาของพวกเขาจัดอยู่ในตระกูลภาษาย่อยรีวกีว หนึ่งในสองตระกูลภาษาย่อยของตระกูลภาษาญี่ปุ่น และถูกนับว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาญี่ปุ่น
ชาวรีวกีวไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นชนกลุ่มน้อยในญี่ปุ่น เนื่องจากเจ้าหน้าที่จากทางการนับว่าชาวรีวกีวเป็นกลุ่มย่อยของชาวญี่ปุ่น ทำนองเดียวกับชาวยามาโตะและไอนุ กระนั้นถ้าหากว่าชาวรีวกีวเป็นชนกลุ่มน้อย ก็ถือเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เพียงแค่จังหวัดโอกินาวะก็มีชาวรีวกีวมากถึง 1.3 ล้านคนอาศัยอยู่ นอกจากนี้ยังมีชาวรีวกีวจำนวนไม่น้อยกว่า 600,000 คน อาศัยกระจายไปยังส่วนอื่น ทั้งภายในประเทศญี่ปุ่นเองและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก โดยมากจะอาศัยอยู่ในรัฐฮาวายp=69
ผลการศึกษาด้านพันธุกรรมและมานุษยวิทยาพบว่าชาวรีวกีวมีความสัมพันธ์กับชาวไอนุเป็นพิเศษ และมีบรรพบุรุษร่วมกันช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นหรือยุคโจมง (10,000–1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนจะผสมข้ามเผ่าพันธุ์กับชาวยามาโตะในยุคยาโยอิ (1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 300)p=65 ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออกp=98 (โดยเฉพาะจากจีนและคาบสมุทรเกาหลี)p=79, 88 ชาวรีวกีวมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง เช่น ความเชื่อ ศาสนา หรือแม้แต่อาหาร โดยมีการเพาะปลูกข้าวเพื่อบริโภคครั้งแรกราวศตวรรษที่ 12 ประชากรอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลาหลายศตวรรษ ราวศตวรรษที่ 14 ได้มีการรวมสามอาณาจักรเป็นรัฐเดียวคืออาณาจักรรีวกีว (ค.ศ. 1429–1879) ซึ่งโดดเด่นด้านการค้าทางทะเลและมีสถานะเป็นรัฐบรรณาการของจีนยุคราชวงศ์หมิงเป็นต้นมา กระทั่ง ค.ศ. 1609 อาณาจักรรีวกีวถูกแคว้นซัตสึมะรุกราน แต่ยังมีอิสระในฐานะรัฐประเทศราชp=1–2
กระทั่งในยุคเมจิ อาณาจักรรีวกีวถูกยุบเป็นแคว้นรีวกีว (1872–1879) หลังถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง ในปี ค.ศ. 1879 มีการผนวกดินแดนรวมเข้ากับประเทศญี่ปุ่น แล้วจัดตั้งจังหวัดโอกินาวะ ส่วนพระเจ้าโช ไท พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของรีวกีวถูกเนรเทศไปโตเกียวหลังจากนั้นp=3 ค.ศ. 1895 ประเทศจีนอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะรีวกีวp=12 ในช่วงเวลานี้ทางการญี่ปุ่นได้ทำการปราบปรามประเพณี วัฒนธรรม และภาษาพื้นเมืองของชาวรีวกีวp=173–175 เพื่อกลืนเป็นชาวญี่ปุ่นหรือชาวยามาโตะp=15–16p=3 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง หมู่เกาะรีวกีวถูกสหรัฐเข้าปกครองในปี ค.ศ. 1945–1950 และ ค.ศ. 1950–1972 ช่วงเวลานี้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนรีวกีวจำนวนมากp=4, 50–51  อันก่อให้เกิดความไม่พอใจทั้งรัฐบาลญี่ปุ่นและหน่วยงานทหารของสหรัฐที่ประจำการในโอกินาวะอย่างรุนแรง ดังจะเห็นได้จากการเกิดขบวนการรีวกีวอิสระ (琉球独立運動, Ryukyu independence movement)p=65–66

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
isbn=978-1-61451-115-1
*isbn=978-0-295-99040-8
*isbn=978-0-415-20857-4
*issn=1550-0713
*isbn=9780231143233
*isbn=978-1-61451-115-1
*isbn=978-90-5867-614-6
*isbn=978-0-231-51114-8
*isbn=978-1-4629-0184-5
*isbn=978-1-84769-916-9
*isbn=978-0-7391-8249-9
*isbn=978-0-8248-2530-0
*isbn=978-0-542-79592-3
*isbn=978-1-61451-115-1
*access-date=8 February 2017
*isbn=978-3-11-039994-3
*isbn=978-1-134-25365-4
*isbn=978-90-272-4809-1
*isbn=978-0-19-510467-7
*isbn=978-0-415-20857-4- citation |author=สุจิตต์ วงษ์เทศ |author-link=สุจิตต์ วงษ์เทศ |title=กรุงเทพฯ มาจากไหน |year=2005 |location=กรุงเทพฯ |publisher=มติชน |edition=2 |isbn=974-323-598-1

**อ่านเพิ่ม**
 Arabia, Vol. 5, No. 54. February 1986/Jamad al-Awal 1406- url=https://www.mofa.go.jp/region/asia-paci/malaysia/data.html- publisher=Statista Research Department- Abu Bakr Morimoto, Islam in Japan: Its Past, Present and Future, Islamic Centre Japan, 1980- Esenbel, Selcuk, A "fin-de-siecle" Japanese Romantic in Istanbul: The life of Yamada Torajirō and his "Turoko gakan"; Bulletin of the School of Oriental and African Studies (SOAS), Vol. LIX, No. 2, 1996, pp. 237-252. 619710- Esenbel, Selcuk; Japanese Interest in the Ottoman Empire; in: Edstrom, Bert; The Japanese and Europe: Images and Perceptions; Surrey 2000- Esenbel, Selcuk; Inaba Chiharū; The Rising Sun and the Turkish Crescent; İstanbul 2003, 978-975-518-196-7
*archive-url=https://web.archive.org/web/20200805144228/http://apjjf.org/-Fija-Bairon--Patrick-Heinrich/2586/article.pdf- Hiroshi Kojima, "Demographic Analysis of Muslims in Japan," The 13th KAMES and 5th AFMA International Symposium, Pusan, 2004- Keiko Sakurai, Nihon no Musurimu Shakai (Japan's Muslim Society), Chikuma Shobo, 2003
*Kreiner, J. (1996). Sources of Ryūkyūan history and culture in European collections. Monographien aus dem Deutschen Institut für Japanstudien der Philipp-Franz-von-Siebold-Stiftung, Bd. 13. München: Iudicium. 3-89129-493-X
*Ota, Masahide. (2000). Essays on Okinawa Problems.  Yui Shuppan Co.:  Gushikawa City, Okinawa, Japan. 4-946539-10-7 C0036.
*Ouwehand, C. (1985). Hateruma: socio-religious aspects of a South-Ryukyuan island culture. Leiden: E.J. Brill. 90-04-07710-3
*Pacific Science Congress, and Allan H. Smith. (1964). Ryukyuan culture and society: a survey. Honolulu: University of Hawaii Press.- Penn, Michael, "Islam in Japan: Adversity and Diversity," Harvard Asia Quarterly, Vol. 10, No. 1, Winter 2006
*Sakiyama, R. (1995). Ryukyuan dance = Ryūkyū buyō. Naha City: Okinawa Dept. of Commerce, Industry & Labor, Tourism & Cultural Affairs Bureau.
*University of Hawaii at Manoa. Ethnic Studies Oral History Project (1981). Uchinanchu, a History of Okinawans in Hawaii. Leiden: Center for Oral History, University of Hawai‘i at Mānoa and Hawai‘i United Okinawa Association. 9780824807498
*Yamazato, Marie. (1995). Ryukyuan cuisine. Naha City, Okinawa Prefecture: Okinawa Tourism & Cultural Affairs Bureau Cultural Promotion Division.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Ryukyuans (Okinawans) - Minority Rights Group International

หมวดหมู่:ชนพื้นเมือง
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศญี่ปุ่น