Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
รายชื่อเมืองหลวงของพม่า

รายชื่อเมืองหลวงของอาณาจักรต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์พม่าตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงปัจจุบัน โดยทั่วไปรายการจะจัดเรียงตามลำดับราชวงศ์และตามลำดับเวลา เมืองหลวงของประเทศจะแสดงเป็นตัวหนา

**รายชื่อตามประวัติศาสตร์**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 cite book | title=Myanma Swezon Kyan | publisher=Sarpay Beikman | language=my| location=Yangon | year=1964 | edition=1 | volume=9 | editor=Myat Soe-  isbn=9780824828868-  accessdate=February 2012-  location = London- cite book | last=Htin Aung | first=Maung | title=A History of Burma | url=https://archive.org/details/historyofburma0000htin | publisher=Cambridge University Press | location=New York and London | year=1967- cite book | last=Kala | first=U | title=Maha Yazawin | publisher=Ya-Pyei Publishing | location=Yangon | year=1724 | edition=2006, 4th printing | language=my| volume=1–3- cite book | last=Maung Maung Tin | first=U | title=Konbaung Set Yazawin | volume=1–3 | year=1905 | edition=2004 | publisher=Department of Universities History Research, University of Yangon | location=Yangon | language=my- cite book | last=Pan Hla | first=Nai | title=Razadarit Ayedawbon | language=my| year=1968 | edition=8th printing, 2004 | location=Yangon | publisher=Armanthit Sarpay- cite book | last=Phayre | first=Lt. Gen. Sir Arthur P. | title=History of Burma | year=1883 | edition=1967 | publisher=Susil Gupta | location=London- cite book | author=Royal Historians of Burma | title=Zatadawbon Yazawin | year=c. 1680 | edition=1960 | editor=U Hla Tin (Hla Thamein) | publisher=Historical Research Directorate of the Union of Burma- cite book | author=Royal Historical Commission of Burma | title=Hmannan Yazawin | volume=1–3 | year=1832 | location=Yangon | language=my| edition=2003 | publisher=Ministry of Information, Myanmar- cite book | last=Sandamala Linkara | first=Ashin | title=Rakhine Razawin Thit | year= 1931 | edition=1997–1999 | publisher=Tetlan Sarpay | language=my| volume=1–2 | location=Yangon- cite journal | author=Than Tun | title=History of Burma: A.D. 1300–1400 | work=Journal of Burma Research Society | date=December 1959 | volume=XLII | number=II-  year=2010
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์พม่า
หมวดหมู่:เมืองหลวงพม่า
หมวดหมู่:เมืองหลวงแบ่งตามประเทศ
ลิงก์เสีย

ลิงก์เสีย, ลิงก์ตาย, ลิงก์เน่า คือศัพท์แบบกันเองที่ใช้เรียกการเชื่อมโยงหลายมิติ (บนเว็บไซต์เอกเทศหรืออินเทอร์เน็ตโดยทั่วไป) ที่โยงไปยังเว็บเพจ เซิร์ฟเวอร์ หรือทรัพยากรอื่น ซึ่งไม่มีให้ใช้งานได้อย่างถาวร ศัพท์นี้ก็ใช้อธิบายผลจากความล้มเหลวในการอัปเดตเว็บเพจที่ล้าสมัย ที่พะรุงพะรังในผลการค้นหาของเสิร์ชเอนจินด้วย

**สาเหตุ**
ลิงก์ใดลิงก์หนึ่งอาจเสียได้ด้วยเหตุหลายประการ เหตุเรียบง่ายและสามัญที่สุดก็คือ เว็บไซต์ที่โยงไปหาไม่มีอยู่อีกต่อไป ผลลัพธ์สามัญที่สุดของการเรียกลิงก์เสียก็คือ ข้อผิดพลาด 404 ซึ่งแสดงว่าเว็บเซิร์ฟเวอร์ตอบสนอง แต่หน้าที่ระบุนั้นไม่สามารถค้นพบได้
เว็บไซต์ข่าวบางแห่งมีส่วนทำให้เกิดปัญหาลิงก์เสีย โดยการคงไว้แต่บทความข่าวล่าสุดที่สามารถเข้าถึงได้โดยเสรี แล้วลบหรือย้ายบทความข่าวเก่า ๆ ไปไว้ในพื้นที่สำหรับสมาชิกที่ต้องจ่ายค่าสมัครเข้าร่วม ทำให้ลิงก์สนับสนุนขาดหายไปอย่างมาก ต่อเว็บไซต์ที่อภิปรายถึงเหตุการณ์สำคัญเชิงข่าวและใช้ข่าวนั้นเป็นแหล่งอ้างอิง
ลิงก์เสียอีกประเภทหนึ่งเกิดขึ้นเมื่อเซิร์ฟเวอร์ที่รับฝากหน้าปลายทางหยุดการทำงานหรือย้ายตำแหน่งไปยังชื่อโดเมนใหม่ กรณีนี้เบราว์เซอร์จะให้ผลเป็นข้อผิดพลาดของดีเอ็นเอส หรืออาจปรากฏเป็นเว็บไซต์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาที่เรียกค้น กรณีหลังสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อชื่อโดเมนถูกระงับและต่อมาผู้ให้บริการรายอื่นก็ช่วงชิงจดทะเบียนชื่อเดิมอีกครั้ง ชื่อโดเมนที่ได้มานี้จะดึงดูดผู้ที่คาดหวังความได้เปรียบจากกระแสผู้เยี่ยมชมที่เข้ามาโดยไม่ทันสงสัย เพื่อที่จะเพิ่มพูนตัวนับผู้เยี่ยมชมและเพจแรงก์
ลิงก์ก็อาจเสียได้ด้วยสาเหตุจากการปิดกั้นบางรูปแบบ เช่นตัวกรองเนื้อหาหรือไฟร์วอลล์ ลิงก์เสียที่พบเห็นได้ทั่วไปบนอินเทอร์เน็ตก็สามารถเกิดขึ้นได้จากด้านผู้เขียน เมื่อเนื้อหาของเว็บไซต์ถูกรวบรวม คัดลอก หรือจัดใช้งานโดยปราศจากการตรวจทานเป้าหมายอย่างถูกต้อง หรือเพียงไม่ทำให้ทันสมัย ลิงก์เสียก็อาจเกิดขึ้นได้กับเว็บไซต์ที่ไม่ได้ใช้ยูอาร์แอลแบบสะอาด (clean URL) ซึ่งถูก "จัดระเบียบใหม่" 

**ความแพร่หลาย**
ผู้ใช้เว็บคุ้นเคยต่อการตอบรับชนิด 404 "Not Found" แม้กระทั่งผู้ที่ใช้เว็บเป็นครั้งคราว มีการศึกษาวิจัยจำนวนหนึ่งที่สำรวจความแพร่หลายของลิงก์เสียบนเว็บ ในวรรณกรรมเชิงวิชาการ และในห้องสมุดดิจิทัล จากการทดลองเมื่อ พ.ศ. 2546 เฟตเทอร์ลีและคณะพบว่า ประมาณหนึ่งลิงก์ในทุก ๆ 200 ลิงก์ต่อสัปดาห์จะหายไปจากอินเทอร์เน็ต 
แม็กคาวน์และคณะพบว่า ยูอาร์แอลถึงครึ่งที่อ้างถึงบทความในดี-ลิบ แมกาซีน (D-Lib Magazine) ไม่สามารถเข้าถึงได้อีกหลังจากเผยแพร่ไปแล้ว 10 ปี 
และการศึกษาวิจัยอื่น ๆ ได้แสดงว่า ลิงก์เสียในวรรณกรรมเชิงวิชาการมีจำนวนมากแย่ยิ่งกว่านั้น 
เนลสันกับอัลเลนได้สำรวจลิงก์เสียในห้องสมุดดิจิทัลพบว่า ประมาณร้อยละสามของลิงก์ทั้งหมดไม่สามารถเข้าถึงได้หลังจากหนึ่งปีผ่านพ้นไป 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Future-Proofing Your URIs- Jakob Nielsen,  "Fighting Linkrot", Jakob Nielsen's Alertbox, June 14, 1998.-  Warrick date=2013-08-03  - a tool for recovering lost websites from the Internet Archive and search engine caches-  UndeadLinks.com - user-contributed databases of moved URLs-  W3C Link Checker-  mod_brokenlink - Apache module that reports broken links.
หมวดหมู่:ยูอาร์แอล
หมวดหมู่:คุณภาพข้อมูล
ปฏิบัติการครอสโรดส์

ปฏิบัติการครอสโรดส์ (Operation Crossroads) เป็นชุดการทดลองระเบิดนิวเคลียร์โดยสหรัฐอเมริกา การทดลองทุกครั้งในชุดการทดลองนี้จัด ณ​ บิกีนีอะทอลล์ ในช่วงกลางปี 1956 ครอสโรดส์ เป็นการทดลองหลังจาก ทรินิตี ซึ่งทดลองช่วงเดือนกรกฎาคม 1945 และเป็นการระเบิดครั้งแรกตั้งแต่การทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโระชิมะนะงะซะกิ โดยมีจุดมุ่งหมายการทดลองเพื่อทดสอบความเสียหายจากระเบิดนิวเคลียร์ที่มีผลต่อเรือรบ
ชุดการทดลอง ครอสโรดส์ ประกอบไปด้วยระเบิดสองลูก โดยทั้งคู่มีแรงระเบิด 23 กิโลตันทีเอ็นทีเท่ากัน ลูกแรกทดลองวันที่ 1 กรกฎาคม 1946 สมญานามว่า เอเบิล  ซึ่งจุดระเบิดเหนือพื้นดิน 160 เมตร อีกลูกหนึ่งทดลองวันที่ 25 กรกฎาคม 1946 มีสมญานามว่า เบเกอร์ ซึ่งจุดระเบิดใต้ผิวน้ำลงไป 27 เมตร แต่ยังมีระเบิดอีกลูกสมญานามว่า ชาร์ลี ที่วางแผนระเบิดในปี 1947 แต่ถูกยกเลิกเสียก่อน จึงเลื่อนการทดลอง ชาร์ลี ไปทดลองในปฏิบัติการวิกแวมซึ่งเป็นการระเบิดใต้ท้องทะเลลึกบริเวณชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย การระเบิดของ เอเบิล และ เบเกอร์ เป็นการระเบิดครั้งที่สี่และครั้งที่ห้าในประวัติศาสตร์การระเบิดของสหรัฐอเมริกา (หลังจาก ทรินิตี และ ระเบิดที่ฮิโระชิมะและนะงะซะกิ) และเป็นการทดลองครั้งแรกที่จัดขึ้นบริเวณเหมู่เกาะมาร์แชลล์ ซึ่งการทดลองอีกหลาย ๆ ครั้งต่อมาก็จัดที่บริเวณนี้
ผู้คนที่อาศัยอยู่บนเกาะบิกีนีแต่เดิมยินยอมที่จะย้ายออกจากเกาะ โดยคนส่วนมากย้ายไปอยู่ที่รองเกริคอะทอลล์ (Rongerik Atoll) และต่อมาในทศวรรษ 1950 มีการทดลองระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์อีกหลายครั้งที่จัดขึ้นบริเวณเกาะบิกีนี ทำให้เกิดการปนเปื้อนในน้ำทะเลและในอากาศอย่างมากซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของชาวเกาะ เช่นการทำฟาร์ม และการหาปลา แม้ในปัจจุบันเกาะบิกีนีก็ยังใช้ในการอยู่อาศัยไม่ได้ แม้จะมีการยืนยันว่าผู้เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการครอสโรดส์จะได้รับการป้องกันจากรังสีเป็นอย่างดี แต่ก็ยังมีการศึกษาที่ว่าอายุขัยเฉลี่ยของผู้เข้าร่วมปฏิบัติการลดลงสามเดือนจากคนทั่วไป ผลจากการระเบิดของ เบเกอร์ ทำให้เรือเป้าทุกลำปนเปื้อนสารกำมันตรังสี และทำให้เกิดการฟุ้งกระจายของสารกำมันตรังสีเป็นวงกว้าง จนทำให้นักเคมีนามว่าเกลนน์ ซีบอร์ก ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งประธานของคณะกรรมาธิการพลังงานนิวเคลียร์ได้กล่าวถึง เบเกอร์ ว่าเป็น "จุดเริ่มต้นของภัยพิบัตินิวเคลียร์ของโลก"p=ix

**ทดสอบเอเบิล**

**เป้าโดยรวมของเอเบิล**
alt=

**ทดสอบเบเกอร์**

**เป้าโดยรวมของเบเกอร์**
alt=

**รูปภาพ**
ไฟล์:Carrier Saratoga diver sketch.png|ภาพร่างของยูเอสเอส ซาราโตกา (CV-3) ใต้ทะเล
ไฟล์:USS Independence (CVL-22) burning.png|ยูเอสเอส อินดีเพนเดนซ์ (CVL-22) แสดงความเสียหายจากระเบิด
ไฟล์:Crossroads Baker Base Surge.jpg|เรือเบื้องหน้า (ซ้าย) คือเรือประจัญบานญี่ปุ่น นางาโตะ
ไฟล์:USS New York (BB-34) is washed down at Bikini Atoll after Operation Crossroads, circa in July 1946.jpg|ด้วยความพยายามที่ไม่มีประสิทธิภาพอย่างมากในการชะล้างการปนเปื้อน เรือดับเพลิงของกองทัพเรือจึงแล่นไปตามเรือประจัญบานยูเอสเอส นิวยอร์ก (BB-34)
ไฟล์:Crossroads Baker Scrubdown.jpg|กะลาสีเรือกำลังขัดถูพื้นเรือลาดตระเวนเยอรมัน พรินทซ์ออยเกิน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
หมวดหมู่:การทดลองระเบิดนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกา
หมวดหมู่:การทดลองระเบิดนิวเคลียร์ที่บิกีนีอะทอลล์
หมวดหมู่:การบังคับย้ายถิ่นฐาน
หมวดหมู่:โครงการทางทหารในสหรัฐอเมริกา
หมวดหมู่:ชื่อรหัส
มิสเตอร์คิงคอง

มิสเตอร์คิงคอง (미스터 고; 大明猩; Mr. Go) เป็นภาพยนตร์ ค.ศ. 2013 ที่เขียนบทและกำกับโดยคิม ยง-ฮวา ซึ่งอิงจากหนังสือการ์ตูน ค.ศ. 1984 ของฮอ ย็อง-มัน เรื่องทีมที่ 7 (제7구단) ซึ่งเกี่ยวกับกอริลลาที่กลายเป็นซูเปอร์สตาร์เบสบอล กับผู้จัดการหญิงวัย 15 ปีของมัน ภาพยนตร์ชุดนี้นำแสดงโดยสวี เจียว และซอง ดง-อิล มิสเตอร์คิงคองเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ถ่ายทำในระบบ 3 มิติอย่างเต็มรูปแบบ ภาพยนต์ชุดนี้เป็นภาพยนตร์ร่วมผลิตระหว่างเกาหลีใต้กับประเทศจีน ซึ่งได้รับการเปิดตัวในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันในวันที่ 17 กรกฎาคม และ 18 กรกฎาคม ตามลำดับ

**เนื้อเรื่องย่อ**
หัวหน้าละครสัตว์หญิงสาวชื่อ เหว่ยเหวย ใช้ชีวิตอยู่กับลิงกอริลลาชื่อหลิงหลิง ที่ชอบเล่นไม้เบสบอล ซึ่งได้กลายเป็นสมาชิกครอบครัวและเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ เมื่อคุณปู่ของเธอได้เสียชีวิตลงเนื่องด้วยแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในมณฑลเสฉวน โดยทิ้งหนี้สินจำนวนหนึ่งไว้เบื้องหลัง เมื่อนายทุนหน้าเลือดขู่ว่าจะขายหลิงหลิง และเด็ก ๆ ในคณะละครสัตว์เพื่อชดใช้หนี้ เหว่ยเหวยจึงไม่มีทางเลือกนอกจากให้หลิงหลิง ได้แสดงผลงานในลีกเบสบอลเกาหลี โดยการสนับสนุนของแมวมองผู้มีหัวทุนนิยมชื่อ ซอง ชุงซู ณ เวลานี้ หลิงหลิงได้รับการขนานนามว่า "มิสเตอร์โก" และได้กลายเป็นซูเปอร์สตาร์ในทันที กับการนำแฟน ๆ และทีมดูซานแบร์สก้าวสู่การเป็นแชมป์อย่างปาฏิหาริย์

**นักแสดงนำ**
 สวี เจียว - เหว่ยเหวย- ซอง ดง-อิล - ซอง ชุงซู- คิม คัง-วู - ผู้จัดการทั่วไปประจำทีมดูซานแบร์ส

**เพลงประกอบภาพยนตร์**
เพลงธีมประกอบภาพยนตร์ชื่อ "บาย" ขับร้องโดยคิม แท-ย็อน ผู้เป็นสมาชิกของเกิลส์เจเนอเรชัน ประพันธ์บทเพลงโดยอี แจ-ฮัก โดยเพลง "บาย" มีทั้งในเวอร์ชันภาษาเกาหลีและภาษาจีน รวมถึงได้ทำการบันทึกเสียงโดยฮอลลีวูดซิมโฟนีออร์เคสตราที่ห้องบันทึกเสียงดนตรีของโซนี่พิคเจอร์สในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย

**การเปิดตัว**
ภาพยนตร์ชุดนี้ได้เปิดตัวที่โรงภาพยนตร์ 1,000 แห่งในประเทศเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 และที่โรงภาพยนตร์ 3,000 แห่ง (ในระบบ 3 มิติ) ที่ประเทศจีน ณ วันที่ 18 กรกฎาคม ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการเปิดตัวที่ประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย ซึ่งได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ณ วันที่ 18 กรกฎาคม ประเทศมาเลเซียและประเทศไทย ณ วันที่ 1 สิงหาคม, ประเทศอินโดนีเซีย ณ วันที่ 6 สิงหาคม, ไต้หวัน ณ วันที่ 9 สิงหาคม, ฮ่องกง ณ วันที่ 15 สิงหาคม และประเทศฟิลิปปินส์ ณ วันที่ 8 กันยายน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Mr. Go- Mr. Go- Mr. Go
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์จีน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีใต้ 3 มิติ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์จีน 3 มิติ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เบสบอลเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีใต้ในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:เอ็มทีอาร์ (สายรถไฟฟ้า)

หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในฮ่องกง
หมวดหมู่:การขนส่งผู้โดยสารระบบรางในฮ่องกง
หมวดหมู่:ระบบขนส่งมวลชนเร็วในฮ่องกง‎
หมวดหมู่:รถไฟฟ้าใต้ดินในประเทศจีน
รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง

เส้นทางรถไฟวงแหวนย่างกุ้ง
รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง (ရန်ကုန် မြို့ပတ် ရထား, pron) เป็นระบบรถไฟชานเมืองในเขตย่างกุ้งและปริมณฑล ดำเนินการโดยการรถไฟพม่า มีระยะทาง 45.9 กิโลเมตร จำนวน 39 สถานี มีจำนวนรถ 200 คัน มีจำนวน 20 เที่ยวต่อวัน มีสถิติขายตั๋วได้ 100,000 - 150,000 ใบต่อวัน สำหรับการเดินทางทั้งสายนั้น จะใช้เวลา 3 ชั่วโมง
รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง ให้บริการตั้งแต่เวลา 3.45–22.15 น. ของ ราคาตั๋วคือ 10 จัตต่อ 15 ไมล์ ถ้าเดินทางมากกว่านั้น ต้องจ่ายเงิน 20 จัต

**สถานี**
ทั้งเส้นทางมีทั้งหมด 39 สถานี เชื่อมในแต่ละส่วนของเมืองย่างกุ้ง การเดินทางแบบวงแหวนทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง แผนที่รถไฟจะแสดงทางด้านขวา พร้อมด้วยตำแหน่งสถานีโดยประมาณ มีต้นทางที่สถานีรถไฟย่างกุ้ง สิ้นสุดที่สถานีรถไฟมีนกะลาโดน ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง โดยผ่านตำบลอี้นเซน (ถ้าไปทางทิศตะวันตก) และตำบลโอะกะลาปะ (ถ้าไปทางทิศตะวันออก)
สถานีหลัก ๆ ได้แก่:- สถานีรถไฟย่างกุ้ง- สถานีรถไฟตะญีนโก้น- สถานีรถไฟอี้นเซน- สถานีรถไฟมีนกะลาโดน- สถานีรถไฟปะยเวะเซะโก้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รถไฟไทยดอตคอม - เดินเล่นที่สถานีย่างกุ้ง นั่งรถไฟพม่า Circular Train
หมวดหมู่:การขนส่งในย่างกุ้ง
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในประเทศพม่า
หมวดหมู่:เส้นทางรถไฟวงกลม‎
หมวดหมู่:การขนส่งผู้โดยสารระบบรางในฮ่องกง

หมวดหมู่:การขนส่งผู้โดยสารระบบรางแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในฮ่องกง
หมวดหมู่:การขนส่งสาธารณะในฮ่องกง
สถานีรถไฟย่างกุ้ง

สถานีรถไฟย่างกุ้ง (ရန်ကုန် ဘူတာကြီး, pron) ใจกลางเมืองย่างกุ้ง เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในประเทศพม่า และเป็นประตูสู่การรถไฟเมียนมา ที่มีระยะทางทั้งประเทศรวม 3,126 ไมล์ (5,031 กิโลเมตร) เชื่อมต่อกับเมืองทางตอนบน (เนปยีดอ, มัณฑะเลย์, ชเวโบ) ต่างจังหวัด (มยิจีนา) เทือกเขารัฐฉาน (ตองยี, กาดล้อ) และเขตชายฝั่งตะนาวศรี (มอละมไยน์, เย่)
สถานีรถไฟย่างกุ้งก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1877 โดยชาวอังกฤษ แต่ถูกทำลายโดยกองทัพญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1943 ต่อมา ได้มีการออกแบบใหม่โดยใช้สถาปัตยกรรมแบบพม่าแท้ ๆ และได้เปิดใช้งานอีกครั้งเมื่อ ค.ศ. 1954 ออกแบบโดยอู้ ทิน สถานีรถไฟย่างกุ้งได้รับการกำหนดให้เป็นสถานที่สำคัญของเมืองย่างกุ้งตั้งแต่ ค.ศ. 1996

**เส้นทาง**
 รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง- ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–มอละมไยน์- ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–แปร- ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–อองลาน-พุกาม- ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–พุกาม- ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 สถานีรถไฟย่างกุ้ง
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในย่างกุ้ง
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศพม่า

พ
ส
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศพม่า
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางด้านการขนส่งในประเทศพม่า
ปาดังเบซาร์ (ประเทศมาเลเซีย)

ปาดังเบอซาร์ (Padang Besar) หรือ ปาดัง เป็นเมืองบริเวณชายแดนไทย-มาเลเซีย ตั้งอยู่ในรัฐปะลิส ห่างจากเมืองกางาร์ 35 กิโลเมตร และนครหาดใหญ่ 57 กิโลเมตร อยู่ใกล้กับตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลาของไทย

**เศรษฐกิจ**
ปาดังเบอซาร์เป็นประตูสู่ประเทศมาเลเซียของคนไทย ถ้าเดินทางมาทางอำเภอสะเดา

**ประชากร**
มีประชากรประมาณ 10,000 คน แบ่งเป็น- ชาวมลายู: 73.52% - ชาวจีน: 23.23% - ชาวอินเดีย: 2.82% - อื่น ๆ: 0.59%

**ภาษา**
ใช้ภาษามลายูเป็นภาษาทางการ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Tourism Malaysia - Padang Besar
หมวดหมู่:เมืองในรัฐปะลิส
หมวดหมู่:จุดผ่านแดนมาเลเซีย–ไทย
หมวดหมู่:การขนส่งผู้โดยสารระบบรางในประเทศจีน

หมวดหมู่:การขนส่งผู้โดยสารระบบรางแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในประเทศจีน
หมวดหมู่:การขนส่งสาธารณะในประเทศจีน
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในเซี่ยงไฮ้

หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในประเทศจีนแบ่งตามมณฑล
หมวดหมู่:การขนส่งในเซี่ยงไฮ้
ปลาไหลเผือกใหญ่

ปลาไหลเผือก หรือ ปลาไหลเผือกใหญ่ ( Eurycoma longifolia) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Simaroubaceae ชื่ออื่นๆ กรุงบาดาล (สุราษฎร์ธานี) คะนาง ชะนาง (ตราด) ตรึงบาดาล (ปัตตานี) ตุงสอ แฮพันชั้น (ภาคเหนือ) เพียก (ภาคใต้) หยิกบ่อถองหรือหยิกไม่ถึง เอียนด่อน (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) ไหลเผือก (ตรัง) เป็นไม้ไม่ผลัดใบ รากกลมโต สีขาว สีขาวนวล รากที่มีอายุหลายปีจะมีความยาวมาก อาจยาวมากกว่า 2 เมตร ลำต้นเรียบสีน้ำตาลเทา ใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ดอกช่อออกตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยงสีเขียวอมน้ำตาล ปลายกลีบแดงอมเขียว กลีบดอกสีแดงอ่อนเกสรตัวผู้และตัวเมียสีแดงอ่อน ยื่นยาวกว่าดอก ผลเดี่ยว ทรงกระบอกกลมสั้น ผลแก่แล้วแตก ผลอ่อนสีเขียว แก่แล้วเป็นสีส้ม 
ปลาไหลเผือกใหญ่เป็นพืชที่มีสรรพคุณเป็นยาสมุนไพร ใช้ รากถ่ายพิษต่างๆ ถ่ายพิษไข้พิษเสมหะ และโลหิต แก้ไข้ แก้ไข้มาลาเรีย ตัดไข้ทุกชนิด แก้ลม แก้วัณโรคระยะบวม ขับเหงื่อ ขับพยาธิ แก้ต่อมทอนซิลอักเสบ แก้เจ็บคอ ความดันเลือดสูง อัมพาต ขับถ่ายน้ำเหลือง แก้ท้องผูก ใช้รากเป็นส่วนผสมของยาบำรุงกำลัง นำรากผสมกับรากโลดทะนงแดง และพญาไฟ ฝนน้ำดื่ม แก้ไข้ ใช้เลิกเหล้า รากผสมกับรากย่านางแดง และพญายา ฝนน้ำกินขับพิษ ในตำรายาโบราณ เป็นส่วนผสมของยาสามราก ที่ใช้ขับพิษ และแก้อาการลงแดงจากการติดยาเสพติด เป็นส่วนผสมของยาประสะเหมือดคน และยาจันทน์ลีลา และยาแก้ไข้ห้าราก  ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซียนำรากไปต้มกับชาใช้กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ
ในทางเภสัชวิทยา ปลาไหลเผือกใหญ่ มีฤทธิ์ลดไข้ ต้านมาลาเรีย  มีฤทธิ์กระตุ้นความรู้สึกทางเพศของหนูตัวผู้  ลดความวิตกกังวล เป็นพิษต่อเซลล์มะเร็ง  ต้านการก่อเกิดเนื้องอก ลดน้ำตาลในเลือด สารออกฤทธิ์ที่สำคัญได้แก่ สารกลุ่ม quassinoids เช่น  eurycomalactone eurycomanol eurycomanone ซึ่งมีฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อมาเลาเรียในหลอดทดลอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์ปลาไหลเผือก
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:พืชที่มีฤทธิ์ต้านมาลาเรีย
หมวดหมู่:พืชที่มีฤทธิ์ยับยั้งมะเร็ง
อาซิลลา ซี

อาซิลลา ซี (Ashilla Zee; 25 กุมภาพันธ์ 2540) มีชื่อจริงว่า อาซิลลา ซะห์รันตียารา (Ashilla Zahrantiara) เป็นนักร้องแนวป็อปร็อกชาวอินโดนีเซีย ซึ่งมีชื่อเสียงจากการเข้าแข่งขันรายการโทรทัศน์อินโดนีเซีย "ไอโดลา ซีลิก์" (Idola Cilik) ฤดูกาลแรก 

**ผลงานเพลง**

**อัลบั้ม**
 Gapai Bintangmu (ร่วมกันผู้เข้ารอบสุดท้ายรายการ ไอโดลา ซีลิก์) (2008)- Masih Cinta (2012)- Curiga (2012)- PHP (2012)- #BIEB (2012)
หมวดหมู่:นักร้องชาวอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:บุคคลจากจาการ์ตา
หมวดหมู่:ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายปากีสถาน
หมวดหมู่:ชาวบูกิส
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในย่างกุ้ง

หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในย่างกุ้ง
หมวดหมู่:การขนส่งในย่างกุ้ง
หมวดหมู่:นิคมในพม่า

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์พม่า
หมวดหมู่:นิคมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:นิคมแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:นิคมในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:นิคมแบ่งตามประเทศ

หมวดหมู่:นิคมแบ่งตามที่ตั้ง
หมวดหมู่:หมวดหมู่แบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์แบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:เมืองในประเทศเกาหลี

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศเกาหลี
เกาหลี
หมวดหมู่:นิคมในเกาหลี
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในประเทศเกาหลี
เกาหลี
คาร์ล อันโทน เจ้าผู้ครองโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น

คาร์ล อันโทน เจ้าผู้ครองโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน (Karl Anton Joachim Zephyrinus Friedrich Meinrad Fürst von Hohenzollern-Sigmaringen) เป็นเจ้าผู้ครองราชรัฐโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ตั้งแต่ปี 1869 และมุขมนตรีราชอาณาจักรปรัสเซีย 
พระองค์ทรงเป็นโอรสของคาร์ล เจ้าผู้ครองโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ซึ่งสละราชสมบัติให้แก่พระองค์ในวันที่ 27 สิงหาคม  1848 พระราชชนนีคือ มารี อ็องตัวเนต มูว์รา หลานสาวของฌออากีม มูว์รา

**พระอิสริยยศ**
7 กันยายน 1811 – 27 สิงหาคม 1848: His Serene Highness เจ้าชายรัชทายาทแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
*27 สิงหาคม 1848 – 20 มีนาคม 1850: His Serene Highness เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
*20 มีนาคม 1850 – 18 ตุลาคม 1861: His Highness เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
*18 ตุลาคม 1861 – 3 กันยายน 1869: His Royal Highness เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
*3 กันยายน 1869 – 2 มิถุนายน 1885: His Royal Highness เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
หมวดหมู่:มุขมนตรีปรัสเซีย
หมวดหมู่:เจ้าชายเยอรมัน
หมวดหมู่:พลเอกอาวุโสแห่งปรัสเซีย
หมวดหมู่:เจ้าชายโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
หมวดหมู่:เจ้าชายโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์

เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์ (เกิด 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540) ชื่อเล่น ตั้ว เป็นนักแสดงชาวไทย อดีตสังกัดจีทีเอชและนาดาวบางกอก มีผลงานชื่อดังจากซีรีส์ฮอร์โมน วัยว้าวุ่น โดยรับบทเป็น "ธีร์" หนุ่มฟลุ๊ตประจำวงโยธวาทิตโรงเรียนนาดาวบางกอก

**ประวัติ**
เสฎฐวุฒิ มีชื่อเล่นว่า "ตั้ว" เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 เริ่มเข้าวงการครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี เริ่มต้นด้วยการถ่ายแบบโฆษณา ตามด้วยแบบแฟชั่นต่างๆ จนในปี พ.ศ. 2555 ได้เล่นภาพยนตร์เรื่อง Virgin Am I รักแรกกระแทกจิ้น รับบทเป็นแบงค์ และมีผลงานสร้างชื่อจากซีรีส์ฮอร์โมน วัยว้าวุ่น โดยรับบทเป็นธีร์ หนุ่มฟลุ๊ตประจำวงโยธวาทิตโรงเรียนนาดาวบางกอก อดีตเขาเป็นนักแสดงสังกัด GTH​
ไฟล์:Sedthawut, Sananthachat, Gun 1.jpg|thumb|260px|right|เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์, ศนันธฉัตร ธนพัฒน์พิศาล และกันต์ ชุณหวัตร

**การศึกษา**
 มัธยมศึกษา : โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร- ปริญญาตรี : คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ- กำลังศึกษาปริญญาโท : คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

**ผลงาน**

**ละคร​โทรทัศน์ ​/ ซีรีส์**

**ภาพยนตร์**

**มิวสิกวิดีโอ**

**คอนเสิร์ต**
 STAR THEQUE GTH 11 ปีแสงคอนเสิร์ต (2558)

**รางวัล**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 บทความ-  เปิดใจ “ตั้ว-เสฎฐวุฒิ” คว้าโอกาสบนเส้นทางมายา ปลื้มกระแสซีรีส์ “ฮอร์โมน” ดีเกินคาด ไม่หวั่นคนมองติดภาพเกย์-  คุยกับ “ย้ง ทรงยศ” ผู้หลั่ง “Hormones วัยว้าวุ่น” date=2013-08-02 -  ประวัติตั้ว เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์ date=2014-04-27 -  ประวัติตั้ว เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์ date=2013-07-13 -  ประวัติตั้ว เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์-  ผลงานภาพยนตร์fix-attempted=yes 
 โซเชียลมีเดีย- ตั้ว เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์ Fanpage- Tou Sedthawut (Fan page)- Tousedthawut- เสฎฐวุฒิ อนุสิทธิ์
หมวดหมู่:ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงวัยรุ่นชาวไทย
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
ลาบายาเมซา

เอลอิมโนเดอบายาโม (El Himno de Bayamo เพลงสรรเสริญบายาโม) เป็นเพลงชาติของคิวบา ได้มีการขับร้องครั้งแรก ระหว่างศึกบายาโม เมื่อ ค.ศ. 1868. เปรูโชว์ ฟิเกอร์โร ได้เข้าร่วมระหว่างการทำสงคราม โดยได้ประพันธ์บทร้อง และ เรียบเรียงทำนอง ทำนองเพลงดังกล่าวมีชื่อว่า ลาบายาเมซา (La Bayamesa) เรียบเรียงทำนองเมื่อ ค.ศ. 1867.

**ภาพรวม**
เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2411 กองกำลังคิวบาได้รับการยอมจำนนจากเจ้าหน้าที่อาณานิคมของสเปนในบายาโม ผู้คนที่แสดงความยินดีล้อมวงต่อ ฟิเกเรโด และขอให้เขียนเพลงสรรเสริญด้วยทำนองที่พวกเขากำลังฮัมเพลง บนอานม้าของเขา ฟิเกเรโดประพันธ์เนื้อเพลงของเพลงชาติซึ่งยาวกว่าเวอร์ชันทางการในปัจจุบัน ฟิเกเรโดถูกจับและประหารชีวิตด้วยการยิงเป็นชุดโดยชาวสเปนในอีกสองปีต่อมา ก่อนที่หน่วยยิงจะได้รับคำสั่งให้ยิง ฟิเกเรโด ด้วยการตะโกนประโยคจากเพลงของเขาว่า "Morir por la Patria es vivir" (แปลว่า "เพราะพลีชีพเพื่อมาตุภูมิคือการมีชีวิตอยู่")
คิวบาได้นำเป็นเพลงชาติมาใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1902 และยังคงรักษาไว้แม้หลังจากการปฏิวัติในปี ค.ศ. 1959 นักแต่งเพลงชาวคิวบา ชื่อ อันโตนิโอ โรดริเกซ-เฟอร์เรอร์ เป็นผู้แต่งโน้ตดนตรีเบื้องต้นของเพลงชาติคิวบา
นอกจาก อิมโนเดอบายาโม Himno de Bayamo แล้ว ยังมีเพลงคิวบาอีกสองเพลงที่เป็นที่รู้จักคือ "La Bayamesa" Bayamesa ประพันธ์ขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1851 โดย คาลอส มานูเอล เดอ เซ่เปเดส (Carlos Manuel de Céspedes) และ และ โฆเซ่ ฟอร์นาริส (José Fornaris) ตามคำขอของเพื่อนของพวกเขา ฟรานซิสโก คาสติโย โมเรโน (Francisco Castillo Moreno) ซึ่งบางครั้งก็ให้เครดิตกับเนื้อร้องด้วย หลังปี พ.ศ. 2411 ระหว่างสงครามคิวบา เพลงลาบายาเมซา (La Bayamesa) เวอร์ชัน "mambí" ก็ได้รับความนิยม มีทำนองเดียวกันแต่เนื้อเพลงต่างกัน หลายปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1918 นักแต่งเพลงและนักประพันธ์เพลง ซินโด กาเรย์ (Sindo Garay) จาก ซานติเอโกเดอคิวบา (Santiago de Cuba) ได้แต่งเพลงที่เขาเรียกว่า มนูเฆอร์ บายาเมซา (Mujer Bayamesa); ที่นิยมใช้ย่อชื่อให้ในเพลง "La Bayamesa"

**บทร้อง**
บทร้องต้นฉบับมีทั้งหมด 3 บท. เมื่อปี ค.ศ. 1902. ได้มีการตัดเนื้อร้องในบทที่ 2 และ บทที่ 3 สืบเนื่องมาจากสงครามสเปน-อเมริกา ที่สร้างความแตกร้าวกับอาณานิคมสเปน ระยะต่อมา บทร้องทั้ง 2 บทมิได้รับรองให้ใช้เป็นเพลงชาติ ในภายหลังบทร้องทั้ง 2 บทที่ถูกตัดนั้น ได้นำกลับมาใช้เป็นเพลงชาติในรัฐพิธีสำคัญภายหลังการปฏิวัติคิวบา เพื่อสื่อถึงการต่อต้านจักรวรรดินิยมอเมริกาที่กดขี่คิวบาภายใต้รัฐบาลหุ่นเชิดของตน

**สื่อ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 แหล่งรวบรวมข้อมูลและไฟล์เสียง-  Cuba: La Bayamesa - Audio of the national anthem of Cuba, with information and lyrics-  Cuban National Anthem Website date=2008-04-14  Cuban National Anthem interpreted by Cuban artists with music and voice.-  http://www.nacion.cult.cu/en/musica.htm date=2008-06-10  Cuban site with different Mp3 files-  Las Bayamesas date=2012-02-06  Article in Spanish on the three songs named La Bayamesa- http://www.nacion.cult.cu/en/sobrehimno.htm date=2013-05-23 
 วีดิทัศน์
หมวดหมู่:เพลงคิวบา
หมวดหมู่:เพลงชาติ
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศคิวบา
หมวดหมู่:บายาโม
หมวดหมู่:เพลงภาษาสเปน
หมวดหมู่:เพลง ค.ศ. 1868
แม่แบบ:บทความคัดสรร/สิงหาคม 2556

120px
อีริก บานาดีโนวิช (Eric Banadinovich) หรือรู้จักกันในชื่อ อีริก บานา เกิดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1968 เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลียที่มีผลงานทางภาพยนตร์และโทรทัศน์ เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นนักแสดงตลกในละครสเก็ตช์คอเมดี้เรื่อง Full Frontal ก่อนที่จะประสบความสำเร็จในแง่คำวิจารณ์จากภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง Chopper (2000) หลังจากที่ได้รับคำชมในเสียงวิจารณ์เป็นเวลาร่วม 10 ปี ในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ในประเทศออสเตรเลีย บานาเข้าร่วมแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดในบท สิบเอก 'ฮู้ต' กิ๊บสัน ในทหารหน่วยเดลต้า ในภาพยนตร์เรื่อง Black Hawk Down (2001) และต่อมาได้รับบทนำในบทบาท บรูซ แบนเนอร์ ในภาพยนตร์การกำกับของอั้งลี่ เรื่อง Hulk (2003)
บานา นักแสดงที่ประสบความสำเร็จในบทบาทการแสดงและการแสดงตลก เขาได้รับรางวัลสูงสุดทางด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์สำหรับการแสดงเรื่อง Chopper และ Full Frontal นอกจากนี้เขายังได้แสดงบทนำในภาพยนตร์ทุนต่ำหลาย ๆ แบบ และแสดงกับสตูดิโอสังกัดใหญ่ ทั้งหนังรัก หนังตลก หนังดราม่า จนถึงนวนิยายวิทยาศาสตร์ หนังเขย่าขวัญ และหนังแอ๊กชัน โดยภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมรวมถึงเรื่อง Black Hawk Down (2001), Hulk (2003), Troy (2004) และ Munich (2005) (อ่านต่อ...)
บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี - อะตอม - ชุดกีฬาฟุตบอล
ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
โทะกุชิมะอินดิโกซอคส์

ตราสัญลักษณ์และตัวนำโชค
การแข่งตอนกลางคืนที่สนามเบสบอลคุระโมะโตะ จังหวัดโทะกุชิมะ
โทะกุชิมะอินดิโกซอคส์ (徳島インディゴソックス; Tokushima Indigo Socks) เป็นทีมเบสบอลในชิโกะกุไอส์แลนด์ลีกพลัสของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งทีมนี้ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 2005 โดยส่วนใหญ่ทีมอินดิโกซอคส์มักเล่นในสนามเหย้าของเขาซึ่งมีชื่อว่าสนามเบสบอลคุระโมะโตะ จังหวัดโทะกุชิมะ ที่เมืองโทะกุชิมะ จังหวัดโทะกุชิมะ
อดีตผู้ขว้างลูกเมเจอร์ลีกเบสบอลชื่อ คะซุฮิโตะ ทะดะโนะ เคยร่วมทำหน้าที่ชั่วคราวให้แก่ทีมนี้ในเดือนกันยายน และตุลาคม ค.ศ. 2006

**การร่วมทีมโดยผู้เล่นจากเอ็นพีบี**
ช่วงระหว่างลีกเอ็นพีบี ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการสร้างความเป็นไปได้ต่อการส่งผู้เล่นจำนวนหนึ่งมาร่วมทีมเป็นการชั่วคราว โดยในวันที่ 27 มีนาคมของปีดังกล่าว ได้มีการส่งมิสึฮิโระ นะกะคะวะ และโคสุเกะ นะกะมุระ ซึ่งเป็นผู้เล่นจากฮิโระชิมะโตเกียวคาร์พเข้ามาร่วมทีมในฤดูกาล 2012 

**รูปแบบของการสนับสนุน**
 ทีมนี้มีผู้ส่งเสียงนำเชียร์หรือโอเอนดันประจำทีมที่เรียกว่า อินดิโกสไปเดอร์ รวมถึงกองเชียร์ประจำทีมคือ ไอบีเอส (อินดิโกบลูซัพพอร์ตเตอร์) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ให้การสนับสนุน เช่น การวางแผนงานและทีมงานผู้ช่วยอาสาสมัคร โดยได้มีการก่อตั้งทั้งสองกลุ่มนี้ขึ้นใน ค.ศ. 2005 รวมถึงใน ค.ศ. 2008 ได้มีกองเชียร์ประจำทีมเป็นกลุ่มเยาวชนจากสถาบันหอการค้าในเมืองอะนัน โดยมีชื่อเรียกคือ อินดิโกซามูไร เข้ามาเสริมทัพ รวมถึงใน ค.ศ. 2009 ได้มีมาสคอตเป็นกองเชียร์สาวที่เปิดตัวสู่ระดับสาธารณชนซึ่งรู้จักกันในชื่อ เจ้าหญิงอินดิโก เข้ามาเป็นฝ่ายเชียร์สมทบ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  徳島インディゴソックス
หมวดหมู่:ทีมเบสบอลในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:กีฬาในจังหวัดโทะกุชิมะ
อ๊าวส่าย

อ๊าวส่าย
อ๊าวส่าย หรือ อ๊าวหย่าย (áo dài) คือชุดประจำชาติชุดหนึ่งของชาวเวียดนาม ซึ่งห่มนุ่งโดยผู้หญิงเวียดนามมิว่าจะเป็นในหรือนอกประเทศเวียดนาม อ๊าวส่ายในรูปแบบปัจจุบัน เป็นชุดทอจากผ้าไหมซึ่งสวมใส่แนบตัว โดยมีกางเกงขายาวอยู่ชั้นใน

**ความหมายของคำ**
ในประเทศเวียดนาม อ๊าวส่ายมีชื่อที่เรียกแตกต่างกันไปเล็กน้อยตามแต่สำเนียงท้องถิ่น คำว่า "อ๊าวส่าย" IPA|ʔǎːw zàːj เป็นสำเนียงเวียดนามเหนือ ส่วน "อ๊าวหย่าย" IPA|ʔǎːw jâːj เป็นสำเนียงของเวียดนามใต้ คำว่า "อ๊าว" แปลว่า "ผืน" ส่วนคำว่า "ส่าย" แปลว่า "ยาว"  ดังนั้นถ้าหากแปลคำต่อคำ "อ๊าวส่าย" จะมีความหมายว่า "ผืนยาว"

**ดูเพิ่ม**
กี่เพ้า

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Lieu, Nhi T.. "Remembering "The Nation" through Pageantry: Femininity and the Politics of Vietnamese Womanhood in the "Hoa Hau Ao Dai" Contest." Frontiers: A Journal of Women Studies. Vol. 21, No. 1/2, Asian American Women (2000), pp. 127-151. Published by: University of Nebraska Press. Article Stable URL: - Nilan, Pam. "Young People and Globalizing Trends in Vietnam." Journal of Youth Studies 2.3 (1999): 353-370. Print.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ชุดอ๊าวส่าย (Ao Dai) ของสตรีชาวเวียดนาม date=2016-03-04 - ชุดประจำชาติสตรีเวียดนาม date=2019-09-13 
หมวดหมู่:ชุดประจำชาติ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเวียดนาม
หมวดหมู่:ชุดประจำชาติ

หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายแบ่งตามสัญชาติ
หมวดหมู่:เครื่องสวมใส่ทางการ
หมวดหมู่:ชุดพิธีการ
หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายแบ่งตามสัญชาติ

หมวดหมู่:เครื่องแต่งกาย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมแบ่งตามสัญชาติ
หมวดหมู่:หมวดหมู่แบ่งตามสัญชาติ
ไนจีเรียวีเฮลที

"ไนจีเรียวีเฮลที" (Nigeria, We Hail Thee ไนจีเรียของเรา จงเจริญ) เป็นเพลงชาติของไนจีเรีย, ประกาศใช้อย่างเป็นทางการพร้อมกับธงชาติ และ ตราแผ่นดิน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1960 อันเป็นวันประกาศเอกราชของชาติจากสหราชอาณาจักร ใช้จนถึง ค.ศ. 1978. และได้นำกลับมาใช้ใหม่เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 แทนที่ "อารีส โอคอมพาทริออตส์".
บทร้องประพันธ์โดย ลิเลียน ชอง วิลเลียม (Lillian Jean Williams), เป็นชาวอังกฤษ. เรียบเรียงทำนองโดย ฟรานซ์ เบอร์ดาร์."

**บทร้อง**

**สื่อ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติไนจีเรีย- ตราแผ่นดินของไนจีเรีย- อารีส โอคอมพาทริออตส์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:เพลงชาติ
หมวดหมู่:เพลงไนจีเรีย
หมวดหมู่:เพลงภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศไนจีเรีย
กองทัพไนจีเรีย

กองทัพไนจีเรีย  เป็นกองทัพของประเทศไนจีเรียก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 นับแต่เริ่มมีผลบังคับ กองทัพได้มีบทบาททางการเมืองอย่างเต็มตัวในช่วงเวลาที่ประเทศปกครองโดยเผด็จการทหารที่ชิงอำนาจด้วยการรัฐประหาร

**อ้างอิง**

**หนังสืออ่านเพิ่มเติม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ประเทศไนจีเรีย
ไนจีเรีย
ไนจีเรีย
ไนจีเรีย
บารังไก

บารังไก (barangay; ย่อเป็น Brgy. หรือ Bgy.) อดีตมีชื่อว่า barrio (ย่อเป็น Bo.) เป็นหน่วยการปกครองท้องถิ่นที่เล็กที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นศัพท์ฟิลิปิโนที่มีความหมายว่าหมู่บ้าน, อำเภอ หรือเขต ในเขตปริมณฑลมักใช้คำนี้สื่อถึงย่านเมืองชั้นใน ชานเมือง หรือย่านชานเมือง บารังไก มาจากคำว่า balangay ชนิดของเรือที่ชาวออสโตรนีเซียใช้ตอนอพยพไปอยู่ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์
^ isbn=978-971-550-347-1 971-550-347-0, 978-971-550-347-1.

**บรรณานุกรม**
 Constantino, Renato. (1975) The Philippines: A Past Revisited (volume 1). 971-8958-00-2- Mamuel Merino, O.S.A., ed., Conquistas de las Islas Filipinas (1565–1615), Madrid: Consejo Superior de Investigaciones Cientificas, 1975.

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Katarungang Pambarangay Handbook
หมวดหมู่:ประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:สังคมฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ที่อยู่อาศัยมนุษย์
หมวดหมู่:บารังไก
ฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:บทความรถไฟที่ยังไม่ได้จัดระดับ

หมวดหมู่:บทความรถไฟแบ่งตามระดับคุณภาพ
หมวดหมู่:บทความที่ยังไม่ได้จัดระดับ
วิกิพีเดีย:โครงการวิกิรถไฟ

วิกิพีเดีย:โครงการวิกิรถไฟ เป็นโครงการที่มุ่งพัฒนาบทความเกี่ยวกับรถไฟ สถานีรถไฟ และการขนส่งระบบรางในประเทศต่าง ๆ

**ต้องทำ**

**สร้างบทความ**
อนึ่ง ในการสร้างบทความที่เกี่ยวกับสถานีรถไฟ โปรดศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับ "ความโดดเด่น" ที่ ความสำคัญของบทความท้องถิ่น

**พัฒนาบทความ**
ท่านสามารถพัฒนาบทความรถไฟจากระดับ "โครง" ไปสู่ระดับ "คัดสรร" ได้ ทั้งนี้ สามารถศึกษาได้จาก บทความรถไฟระดับคัดสรรในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ และสามารถแปลบทความเหล่านั้นจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยอย่างมีคุณภาพ ก่อนที่จะนำไปเสนอในโครงการบทความคัดสรร

**ประเมินคุณภาพบทความ**
ใส่แม่แบบ บทความรถไฟ ในหน้าพูดคุยของบทความที่เกี่ยวข้องกับรถไฟในส่วนบนสุดของหน้าพูดคุยของแต่ละบทความ เพื่อจัดระดับบทความรถไฟตามระดับการเขียนบทความ
จัดระดับบทความรถไฟตามเกณฑ์การจัดระดับบทความ ในหน้าพูดคุย โดยติดป้ายดังนี้- ระดับคัดสรร สำหรับบทความที่ผ่านการคัดเลือกในโครงการบทความคัดสรร- ระดับคุณภาพ สำหรับบทความที่ผ่านการคัดเลือกในโครงการบทความคุณภาพ- ระดับดี สำหรับบทความระดับดี ซึ่งมีเนื้อหาครอบคลุมส่วนสำคัญครบถ้วนในทุกด้าน มีรูปแบบที่ดูเหมาะสม แต่รูปแบบและการใช้ภาษา อาจยังต้องการปรับปรุง- ระดับพอใช้ สำหรับบทความระดับพอใช้ ซึ่งมีเนื้อหาพอใช้ แต่ขาดเนื้อหาสำคัญในบทความ หรือมีเนื้อหาหรือสื่อที่ไม่เข้ากับบทความ ควรจะมีการปัดกวาดบทความโดยรวม- ระดับโครง สำหรับบทความระดับโครง ซึ่งมีเนื้อหาที่กำลังเขียนหรือพัฒนา และยังขาดแหล่งอ้างอิงที่น่าเชื่อถือ- ระดับรายชื่อ สำหรับบทความระดับรายชื่อ ซึ่งมีเนื้อหาที่มีลักษณะเป็นรายชื่อ- บทความรถไฟ สำหรับบทความที่ไม่แน่ใจว่าอยู่ในระดับใด ทั้งนี้อาจมีรูปแบบที่ไม่เป็นสารานุกรม ต้องการตรวจแก้การใช้ภาษา หรือมีเนื้อหาน้อยมาก ซึ่งจะมีป้ายติดไว้ด้านบนแต่ละบทความ- ระดับหมวดหมู่ สำหรับหมวดหมู่ที่เกี่ยวข้องกับโครงการ

**แม่แบบที่เกี่ยวข้อง**
แม่แบบสำหรับกรอกข้อมูลเกี่ยวกับบทความ- กล่องข้อมูล เส้นทางเดินรถไฟ – สำหรับเส้นทางรถไฟสายต่าง ๆ- Infobox station – สำหรับสถานีรถไฟทุกรูปแบบ ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ- Infobox public transit accident – สำหรับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบนทางรถไฟ- กล่องข้อมูล รถไฟ – สำหรับรถไฟเชิงหน่วยคัน ทั้งรถจักร รถดีเซลราง ตู้โดยสาร ตู้สินค้า
แม่แบบกล่องท้ายเรื่องที่รวบรวมรายชื่อบทความ- ไทย- ต่างประเทศ

**หมวดหมู่**
รถไฟ

**ดาวรถไฟ**

**โครงการวิกิพี่น้อง**
 โครงการวิกิรถไฟฟ้า
ร
พงศ์โพยม วาศภูติ

พงศ์โพยม วาศภูติ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด

**ประวัติ**
นายพงศ์โพยม วาศภูติ เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2491 สมรสกับนางมัณฑนา วาศภูติ  จบการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
พงศ์โพยม จบหลักสูตรนายอำเภอ รุ่นที่16 วิทยาลัยการปกครอง หลักสูตรนักปกครองระดับสูง รุ่นที่ 20 วิทยาลัยการปกครอง หลักสูตรฝ่ายอำนวยการ กองอาสารักษาดินแดน รวมทั้งจบการศึกษาอบรมจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบก รุ่นที่ 6 และหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 38 วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร

**การทำงาน**
พงศ์โพยม วาศภูติ รับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เคยดำรงตำแหน่งนายอำเภอหลายแห่ง ได้แก่ นายอำเภอนาหว้า  นายอำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม นายอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เคยเป็นผู้อำนวยการกองอัตรากำลังและส่งเสริมสมรรถภาพ กรมการปกครอง
ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ เป็นผู้ช่วยปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ได้แก่ ผู้ว่าราชการจังหวัดตาก ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส และผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ต่อมาถกย้ายไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา
พงศ์โพยม วาศภูติ เคยถูกย้ายจากผู้ว่าราชการจังหวัด ไปเป็นผู้ตรวจราชการกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2548 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2549 
ในปี พ.ศ. 2557 พงศ์โพยม ได้ร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับกลุ่ม กปปส. โดยขึ้นเวทีปราศรัยแถลงจุดยืนสนับสนุนให้มีการปฏิรูปประเทศ เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2557
พงศ์โพยม วาศภูติ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกรรมาธิการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น สภาปฏิรูปแห่งชาติ

**ยศกองอาสารักษาดินแดน**
 พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานยศแห่งกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองเอก พงศ์โพยม วาศภูติ

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:ปลัดกระทรวงมหาดไทยไทย
หมวดหมู่:ผู้ว่าราชการจังหวัดตาก
หมวดหมู่:ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส
หมวดหมู่:ผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต
หมวดหมู่:สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ภ.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ.ว.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
หมวดหมู่:ผู้บังคับบัญชาและเจ้าหน้าที่กองอาสารักษาดินแดน
หมวดหมู่:บุคคลผู้ได้รับรางวัลครุฑทองคำ
หมวดหมู่:อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
ซิลเวอร์สปูน

ซิลเวอร์สปูน(ในชื่ออังกฤษ Silver Spoon)เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนโดยฮิโรมุ อาราคาวะเป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่ชื่อฮะจิเคน ยูโงะ เด็กม.ปลายแสนธรรมดาได้เข้าไปอยู่ในโรงเรียนเกษตรกรเอโสะโนะ ที่เป็นโรงเรียนของเหล่านักเรียนที่ตั้งใจจะเป็นเกษตรกร เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสาร โชเน็งซันเดย์ ตั้งแต่ปี 2555-ปัจจุบัน นอกนี้ซิลเวอร์สปูนได้นำไปทำเป็นแอนิเมชันโดยสตูดิโอA-1 Picturesและได้ออกอากาศทางโนะอิตะมินะของฟูจิทีวีเวลา 00:45 วันพฤหัสบดี เริ่มออกอากาศ 11 กรกฎาคม 2013-ปัจจุบัน

**เนื้อเรื่องย่อ**
ฮะจิเคน ยูโงะเด็กนักเรียนม.ปลายที่ มาจากโรงเรียนเตรียมชินซัทสึโบะโระจู แต่กลับมาเข้าโรงเรียนการเกษตรเอโสะโนะด้วยเหตุผลว่ามีหอพักอยู่และไม่ได้กลับบ้าน ไม่มีความรู้ทางด้านการเกษตรมาก่อนจึงเป็นจุดเริ่มต้นแห่งเรื่องวุ่นๆในโรงเรียนการเกษตรเอโสะโนะ

**ตัวละคร**
ฮะจิเคน ยูโงะ
มิคาเงะ อากิ
โคมาบะ อิจิโร่
ไอคาวะ ชินโนะซึเกะ
โทคิวะ เคจิ
ฮินาดะ ทามาโกะ
หมวดหมู่:การทำอาหารในอนิเมะและมังงะ‎
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:เอ-1 พิกเจอร์ส
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวก้าวผ่านวัย
หมวดหมู่:ฮิโรมุ อารากาวะ
หมวดหมู่:อะนิเพล็กซ์
หมวดหมู่:มังงะที่ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์
พระยาอินทวิไชย

พระยาอินทวิไชย หรือ เจ้าหลวงอินต๊ะวิไจย เป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ต่อจากพระยาเทพวงศ์ผู้เป็นราชบิดา

**ราชประวัติ**
พระยาอินทวิไชย มีพระนามเดิมว่า เจ้าน้อยอินทวิไชย เป็นราชโอรสองค์โตในพระยาเทพวงศ์ กับแม่เจ้าสุชาดาราชเทวี ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2324 มีตำแหน่งเดิมเป็น พระอินทวิไชย หรือ ท้าวอินทวิไชย  จนกระทั่งชนมายุได้ 35 วัสสา ได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ในปี พ.ศ. 2359 ดังบันทึกพับสาวัดดอยจำค่าระบุว่า
"...เจ้าหลวงลิ้นทองเสวยเมืองอยู่ได้ ๔๕ ปี เถิงสวัรคต(สวรรต) ว่าง ๑ ปี เจ้าหลวงอินทวิไชยผู้เปนลูกขึ้นแทนอยู่ได้ ๓๑ ปี..."
พระราชพงสาวดารรัชกาลที่ 4 ระบุว่า "...ตั้งพระเมืองใจบุตรพระยาแสนซ้ายเป็นพระยาแพร่ๆ ถึงแก่กรรมแล้วโปรดเกล้าฯ ตั้งพระอินทวิไชยบุตรพระเมืองใจเป็นพระยาแพร่..."ในยุคที่พวกยุโรปกำลังล่าเมืองขึ้นและต้องการเมืองไทยเป็นอาณานิคมอังกฤษพยายามอย่างยิ่งที่จะยึดเมืองแพร่ เพราะมีป่าไม้สักที่อุดมสมบูรณ์จำนวนมหาศาล จึงขอเข้าทำกิจการป่าไม้ในเมืองแพร่คือบริษัท อิสต์ เอเชียติก พระยาอินทวิไชย ดำเนินวิทโยบายอย่างสุขมรอบคอบ พยายามมิให้เกิดปัญหาขัดแย้งกับชนต่างชาติ อันเป็นชนวนให้เกิดสงคราม เมืองแพร่จึงอยู่รอดปลอดภัยตลอดมา
พระยาอินทวิไชย ถึงแก่พิราลัยเมื่อปี พ.ศ. 2390 สิริชนมายุได้ 66 วัสสา

**ราชโอรส-ธิดา**
พระยาอินทวิไชย มีราชโอรส-ธิดา กับแม่เจ้าสุพรรณวดีราชเทวี 6 พระองค์
:1.เจ้าบุญนำ
:2.เจ้าน้อยศรวิชัย พบหลักฐานที่วัดพระหลวง สูงเม่น
:3.เจ้าคำมูล สมรสด้วย เจ้าหน่อแก้ว บุตรแห่ง พระยาพุทธวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ลำดับที่ ๔ และย้ายไปปลูกคุ้มอยู่ริมลำน้ำปิงที่เมืองตาก(ปัจจุบันคือที่ตั้งโรงแรมเวียงตาก) ดูแลสัมปทานไม้สักทองที่ล่องมาตามลำน้ำปิง มีบุตรและธิดารวม ๓ คน ชื่อ เข่ง ขุนทอง และทองอยู่
:4.เจ้าน้อง
:5.เจ้าบัวคำ
:6.เจ้าเทียมตา(เตียมตา) เสกสมรสกับเจ้าธรรมปัญโญ
เนื่องจากราชโอรสพระยาอินทวิไชยถึงแก่อนิจกรรมตั้งแต่ยังทรงเยาว์ จึงทำให้ขาดรัชทายาทที่จะขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ พระยาราชวงศ์(พิมพิสาร) โอรสแม่เจ้าปิ่นแก้ว กับเจ้าวังขวา จึงได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่เป็นพระยาพิมพิสารราชา

**ราชกรณียกิจ**
 ทรงสร้างวัดมหาโพธิ และสร้างวิหารในปีพ.ศ. 2383 โดยนำช่างมาจากกรุงเทพฯถือเป็นวิหารหลังในนครแพร่ที่สร้างตามแบบงานสถาปัตยกรรมและศิลปะสยาม (วิหารหลังนี้รื้อในปีพ.ศ. 2495)- พ.ศ. 2382 ทรงสร้างพระธาตุวัดมหาโพธิ โดยได้รับถวายพระบรมสารีริกธาตุจากครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถรที่อัญมาจากประเทศพม่า- ทรงหล่อระฆังถวายวัดมหาโพธิ สร้างตู้ธรรมถวายวัดสูงเม่น สร้างคัมภีร์ใบลานถวายวัดศรีชุม- พ.ศ. 2390 ทรงร่วมกับครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถร ออกราชบัญญัติกฎหมายอาชญาเจ้ามหาชีวิต และวินัย

**พระอิสริยยศ**
 พ.ศ. 2324  เจ้าน้อยอินทวิไชย- ก่อน พ.ศ. 2359 พระอินทวิไชย หรือท้าวอินทวิไชย- พ.ศ. 2359 - พ.ศ. 2390 พระยานครแพร่

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เจ้าผู้ครองนครแพร่
หมวดหมู่:เจ้านายฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:วงศ์วรญาติ
หมวดหมู่:ราชวงศ์เทพวงศ์
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดแพร่
หมวดหมู่:ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
อินทวิไชย
พระยาเทพวงศ์

พระยาเทพวงศ์ เจ้าหลวงเทพวงศ์ หรือ เจ้าหลวงอุปเสน ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ 

**ราชประวัติ**
พระยาเทพวงศ์ มีพระนามเดิมว่า "เจ้าน้อยอุปเสน" และมีอีกพระนามว่า "เทพวงษ์" ซึ่งมาจากชื่อทางพระ เป็นโอรสของพระยาแสนซ้าย เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 1 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย และก่อนขึ้นเป็นพระยาแพร่ ทรงเคยดำรงตำแหน่งพระเมืองไชย (พระเมืองใจ) มาก่อน ตามที่พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) กล่าวว่า
"...เมืองแพร่นั้น เมื่อแผ่นดินพระบาทสมเด็จฯ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกนั้น พระยาแสนซ้ายได้เป็นเจ้าเมือง ครั้นถึงแก่กรรมแล้ว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ตั้งพระเมืองใจบุตรพระยาแสนซ้ายเป็นพระยาแพร่..."
พระองค์ทรงเป็นเจ้าหลวงที่มีปิยวาจา พูดไพเราะน่าฟัง พูดเก่ง พูดจาสิ่งใด ใครๆก็เชื่อฟังหมดจนชาวเมืองให้การเคารพนับถือ พับสาที่เก็บรักษาไว้ที่วัดดอยจ่าคำเรียกพระนามพระองค์ว่า "เจ้าหลวงลิ้นทอง (ลิ้นตอง)" อันเป็นนามที่สื่อถึงความสามารถด้านเจรจากับทุกฝ่ายผลประโยชน์ที่ลงตัวของกลุ่มชน มีผลสืบเนื่องให้เมืองแพร่ธำรงอยู่หนึ่งในห้าหัวเมืองประเทศราชล้านนา 
พระยาเทพวงศ์ถึงแก่พิราลัย ในปี พ.ศ. 2359 พระอินทวิไชย ราชโอรสองค์โต จึงได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ต่อจากพระองค์เป็นพระยาอินทวิไชย ดังระบุในพับสาวัดดอยจำค่าว่า
"...เจ้าหลวงลิ้นทองเสวยเมืองอยู่ได้ ๔๕ ปี เถิงสวัรคต(สวรรต) ว่าง ๑ ปี เจ้าหลวงอินทวิไชยผู้เปนลูกขึ้นแทน..."

**ราชโอรส-ธิดา**
พระยาเทพวงศ์ ราชโอรส-ธิดา กับแม่เจ้าสุชาดา (ราชธิดาในพระยาศรีสุริยวงศ์ (พระเมืองไชย) เจ้าผู้ครองนครแพร่สมัยกรุงธนบุรี) ดังนี้- เจ้าน้อยอินทวิไชย (อินต๊ะวิไจย) ต่อมาคือ พระยาอินทวิไชย เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 3 ราชเทวีคือแม่เจ้าสุพรรณวดี- เจ้าปิ่นแก้ว (อ้างอิงจากหนังสือเชื้อสายเจ้าหลวงเมืองแพร่ 4 สมัย เรียบเรียงโดยบัวผิว วงศ์พระถาง เจ้าไข่มุกต์ ประชาศรัยสรเดช และร.ต.ดวงแก้ว รัตนวงศ์) สมรสกับเจ้าวังขวา มีโอรส-ธิดา ดังนี- เจ้าเขียว สมรสกับ พระวังขวา (เจ้าหนานคำแสน)- เจ้าพิมพิสาร ต่อมาคือ พระยาพิมพิสารราชาเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ราชเทวีคือแม่เจ้าแก้วไหลมา- เจ้าเรือนแก้ว สมรสกับ พระยาบุรีรัตน์ (เจ้าหนานปัญญา มหายศปัญญา)- เจ้าแก้ววรรณา สมรสกับ พระวังซ้าย (เจ้าวังซ้ายเฒ่า)- พระยาราชวงศ์ (เจ้าน้อยสุริยวงศ์) สมรสกับ เจ้าบัวคำ และเจ้าบัวจีน- เจ้าพุทธวงศ์

**ราชกรณียกิจ**
 ทรงบูรณะวัดหัวข่วง(วัดสำเภา) และวัดศรีชุม(วัดท่านางเหลียว) เมืองแพร่- ก่อนปีพ.ศ. 2353 มีการขุดเหมืองหลวง เพื่อให้ชาวเมืองได้ใช้น้ำโดยการผันน้ำจากลำน้ำแม่สาย

**พระอิสริยยศ**
 ก่อน พ.ศ. 2348 พระเมืองไชย (พระเมืองใจ)- พ.ศ. 2348-2359 พระยานครแพร่

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เจ้าผู้ครองนครแพร่
หมวดหมู่:เจ้านายฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดแพร่
หมวดหมู่:ราชวงศ์เทพวงศ์
ท
หมวดหมู่:วงศ์วรญาติ
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
กรกฎาคม พ.ศ. 2556

กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เป็นเดือนที่ 7 ของปี พ.ศ. 2556 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ

**สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน**
หมวดหมู่:กรกฎาคม
*2556-7
ตราแผ่นดินของไนจีเรีย

ตราแผ่นดินของไนจีเรีย ประกอบด้วยแถบวายลูกคลื่นสีขาวบนอาร์มพื้นสีดำ หมายถึง แม่น้ำสายหลักสองสายของไนจีเรีย: แม่น้ำเบนู และ แม่น้ำไนเจอร์ อาร์มสีดำ หมายถึง แผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่, ม้าสีเงินสองตัวที่ประคองอาร์ม หมายถึง ความเข้มแข็ง และ ความสง่างาม นกอินทรี หมายถึง ความแข็งแรง, แพรประดับสีขาว-เขียว หมายถึง ดินแดนเกษตรกรรมอันมีความอุดมสมบูรณ์ โดยรูปที่กล่าวมาทั้งหมดอยู่เหนือทุ่งหญ้าสีเขียว มีดอกCostus spectabilis ดอกไม้สีเหลืองในสกุลเอื้องหมายนาซึ่งเป็นดอกไม้ประจำชาติของไนจีเรีย (ในบางตราอาจมีการใช้เป็นดอกไม้สีแดง) คำขวัญของประเทศในแพรสีเหลือง เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1978, ความว่า "Unity and Faith, Peace and Progress" (เอกภาพและศรัทธา สันติและความก้าวหน้า) ในสมัยสหพันธรัฐ และ สาธารณรัฐที่หนึ่ง "Peace, Unity, Freedom" (เอกภาพ, ศรัทธา และ สันติ)

**ตราประจำตำแหน่ง**
ไฟล์:Seal of the President of Nigeria.svg|ตราประจำตำแหน่ง ประธานาธิบดี
ไฟล์:Seal of the Vice President of Nigeria.svg|ตราประจำตำแหน่ง รองประธานาธิบดี
ไฟล์:Seal of the House of Representatives of Nigeria.svg|ตราราชการของ สภาผู้แทนราษฎร
ไฟล์:Seal of the Senate of Nigeria.svg|ตราราชการของ วุฒิสภา

**ตราแผ่นดินสมัยรัฐในอารักขา**
ไฟล์:Badge of the British West Africa Settlements (1870-1888).svg|ตราของบริษัทรอยัลไนเจอร์คอมปานี
ไฟล์:Badge of the Lagos Colony (1886-1906).svg|ตราของอาณานิคมลากอส
ไฟล์:Badge of the Oil Rivers Protectorate.svg|ตราของแม่น้ำออยล์ในอารักขา
ไฟล์:Badge of the Niger Coast Protectorate.svg|ตราของชายฝั่งไนเจอร์ในอารักขา
ไฟล์:Badge of the Northern Nigeria Protectorate.svg|ตราของไนจีเรียเหนือในอารักขา
ไฟล์:Badge of the Southern Nigeria Protectorate.svg|ตราของไนจีเรียใต้ในอารักขา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
นไนจีเรีย
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศไนจีเรีย
หมวดหมู่:ตราแผ่นดินของไนจีเรีย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า

พม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:การท่องเที่ยวในประเทศพม่า
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์แบ่งตามประเทศ

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์
หมวดหมู่:ประเภทของสิ่งก่อสร้างแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:หมวดหมู่แบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศออสเตรีย

ออสเตรีย
หมวดหมู่:การท่องเที่ยวในประเทศออสเตรีย
หมวดหมู่:ประเทศออสเตรีย
ออสเตรีย
บลูทั้งค์

สำหรับบลูทั้งค์ที่เป็นโรคที่เกิดกับสัตว์กีบจำพวกสัตว์เคี้ยวเอื้อง ดูที่: โรคบลูทั้งค์
ลิ้นของบลูทั้งค์ที่เป็นสีน้ำเงิน
บลูทั้งค์ หรือ จิ้งเหลนลิ้นสีน้ำเงิน (Blue-tongued skink, Blue-tongued lizard; ชื่อย่อ: ฺBTS) เป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทกิ้งก่า จำพวกจิ้งเหลนสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Tiliqua
บลูทั้งค์ เป็นจิ้งเหลนที่มีส่วนหัวใหญ่ เกล็ดเรียบลื่นมีความมัน แต่ลำตัวกลับป้อมสั้นอ้วนกลม หางสั้นป้อมกลมมน ระยางค์ขาทั้ง 4 ข้างสั้น มีลักษณะเด่นคือ มีลิ้นสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ
บลูทั้งค์ แพร่กระจายพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย, นิวกินี, อิเรียนจายา, ออสเตรเลีย และเกาะทัสมาเนีย เป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ เช่น แมลง, หอยทาก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น หนู
เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2 ปี เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ ตัวผู้จะกัดที่บริเวณคอของตัวเมียทำให้เกิดเป็นแผลได้ ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวครั้งละประมาณ 6-8 ตัว ขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 45 เซนติเมตร
บลูทั้งค์ เป็นสัตว์เลื้อยคลานอีกประเภทหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลายหรือสัตว์แปลก ๆ  ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้วในปัจจุบัน การเลี้ยงบลูทั้งค์จะต้องการแสงยูวีน้อยกว่ากิ้งก่าจำพวกอื่น ๆ สามารถเลี้ยงได้โดยการให้อาหารสำเร็จรูปแบบกระป๋องของทั้งสุนัขและแมวผสมกัน และผสมแคลเซียมเข้าไป และมีน้ำให้อยู่เสมอ
บลูทั้งค์ สามารถแบ่งออกได้เป็น 8 ชนิด และยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อย ๆ ต่าง ๆ ได้มากมาย ได้แก่
*Tiliqua adelaidensis
*Tiliqua gigas
**T. g. evanescens
**T. g. keyensis
*Tiliqua sp.
*Tiliqua multifasciata
*Tiliqua nigrolutea
*Tiliqua occipitalis
*Tiliqua rugosa
**T. r. rugosa
**T. r. aspera
**T. r. palarra
**T. r. konowi
*Tiliqua scincoides
**T. s. scincoides
**T. s. intermedia
**T. s. chimaerea
นอกจากนี้แล้ว บลูทั้งค์ ยังเชื่อว่าเป็นกิ้งก่าที่ก่อให้เกิดความสับสนจนกลายเป็นความเชื่อว่าเป็น สึจิโนโกะ (ツチノコ) สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายงูหรือกิ้งก่าตัวอ้วน ๆ แต่ไม่มีขาในประเทศญี่ปุ่น

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Austin, J.J. & Arnold, E.N. (2006). Using ancient and recent DNA to explore relationships of extinct and endangered Leiolopisma skinks (Reptilia: Scincidae) in the Mascarene islands. Molecular Phylogenetics and Evolution 39(2): 503–511. 10.1016/j.ympev.2005.12.011 (HTML abstract)- Bull, C.M. (1988). Mate fidelity in an Australian lizard Trachydosaurus rugosus (Scincidae). Copeia 1987(3): 749-757.- Bull, C.M. (1990). Comparison of displaced and retained partners in a monogamous lizard Tiliqua rugosa. Australian Wildlife Research 17: 135-140.- Valentic, R.A. (1996). A prey record of the Eastern Blue-tongue Tiliqua scincoides for the common brown snake Pseudonaja textilis.  Monitor 8(3): 155.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Bluetongue fact file-  Blue-tongued Lizards in New South Wales
บาร์ราตินา

ผู้ชายใส่หมวกบาร์ราตินา
บาร์ราตินา (barretina, pron) หรือ บาร์เรตินา (กาตาลาตะวันตก: barretina, pron) คือหมวกอันเก่าแก่ชนิดหนี่ง ซึ่งผู้ชายชาวคริสต์ผู้อาศัยอยู่บริเวณใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเคยนิยมสวมใส่ บริเวณเหล่านี้ได้แก่ แคว้นกาตาลุญญา แคว้นบาเลนเซีย หมู่เกาะแบลีแอริก พรอว็องส์ คอร์ซิกา ซิซิลี ซาร์ดิเนีย บางท้องถิ่นของเนเปิลส์ บางท้องถิ่นของบอลข่าน และบางท้องถิ่นของโปรตุเกส
ในกาตาลุญญาและอีบีซา ผู้ชายเคยใส่หมวกบาร์ราตินาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบท หมวกบาร์ราตินามีลักษณะคล้ายคลึงกับถุง ทำจากขนสัตว์ โดยทั่วไปมีสีแดง บางครั้งมีสีม่วง
ปัจจุบันหมวกบาร์ราตินาไม่นิยมใส่กันเป็นประจำแล้ว แต่ยังนิยมใส่เพียงแต่ในพิธีต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับประเพณีกาตาลา ซัลบาดอร์ ดาลี ผู้เป็นจิตรกรชาวกาตาลา มักใส่หมวกบาร์ราตินาบางครั้งคราวในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตัวละครในคติชนพื้นบ้านกาตาลาก็มักใส่หมวกบาร์ราตินา เช่น รูปแกะสลักคริสต์มาสซึ่งมีชื่อว่า กากาเน (caganer) ท่อนไม้คริสต์มาสหรือที่เรียกว่า ติโอ (tió) และตัวละครในการ์ตูนเรื่อง ปาตูเฟ็ต (Patufet) ซึ่งลงพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร อันปาตูเฟ็ต (En Patufet) โดยอันตอนี มุนตัญญอลา (Antoni Muntanyola) และในการ์ตูนเรื่อง เดอะกาตาลา (The Catalan) ซึ่งวาดโดยกายาตา กูร์เน็ต อี ปาเลา (Gaietà Cornet i Palau)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติของหมวกบาร์ราตินา date=2004-03-02 -  ประวัติในรูปแบบรูปภาพของหมวกบาร์ราตินา-  Barretina.com ทุกสิ่งที่ควรเรียนรู้เกี่ยวกับหมวกบาร์ราตินาและวัฒนธรรมกาตาลา date=2007-05-19 -  Colla de sa Bodega (เครื่องแต่งกายและการเต้นรำอีบีซา) date=2011-07-23 .
หมวดหมู่:หมวก
หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายกาตาลา
หมวดหมู่:วัฒนธรรมกาตาลา
อัจฉรา รอดศาสตรา

อัจฉรา รอดศาสตรา (เกิด 24 ตุลาคม พ.ศ. 2504) ชื่อเล่น เหน่ง เป็นอดีตนักแสดงชาวไทย

**ประวัติ == 
อัจฉราเกิดที่โรงพยาบาลราชวิถี กรุงเทพมหานคร  มีบิดาชื่อ ส.อ.ประเทือง และมารดาชื่อ อรุณ มีพี่น้อง 6 คนโดยเธอเป็นคนที่ 2 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ สื่อสารสงเคราะห์ และเรียนวิชาการบ้านการเรือนควบคู่กับภาษาอังกฤษ เข้าสู่วงการโทรทัศน์โดยคุณขอใจ ฤทัยประชาได้พบเธอในกองถ่ายภาพยนตร์เรื่อง แม่ดอกกัญชา จึงได้พาไปรู้จักกับคุณพยุง พึ่งศิลป์ และเริ่มแสดงละครเรื่องแรกของเธอให้กับค่ายรัชฟิล์มทีวีทางช่อง 5 เริ่มจากละครเรื่องฟากสวนสีชมพู คู่กับ สมเจตน์ เจนสุข ต่อด้วยเรื่องเงาไม้ กับพระเอกคนเดียวกัน จากนั้นจึงมีผลงานละครต่อมาพักใหญ่ ที่สร้างชื่อเสียงอีกเรื่องคือดาวเรือง คู่กับ วิฑูรย์ กรุณา 
อีกทั้งเธอยังมีผลงานทางภาพยนตร์ โดยเริ่มจากร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องแม่ดอกกัญชา ของดอกดิน กัญญามาลย์ โดยรับบทเป็นเพื่อนกลุ่มของนางเอกที่รับบทโดยมยุรา ธนะบุตร ต่อมารับบทเป็นนางรอง เล่นร่วมกับวิฑูรย์ กรุณา และ อำภา ภูษิต ในเรื่องนี่หรือความรัก มีผลงานทางภาพยนตร์เพียงไม่กี่เรื่อง ซึ่งมักจะเป็นภาพยนตร์ชีวิตและตลก โดยหนังตลกที่เด่นๆ ของเธอคือเรื่องมนต์รักขนมครก คู่กับเด่น ดอกประดู่
มีบุตรกับสามีคนก่อนสามคน คนโตเป็นบุตรสาวชื่อ แก้ม (เสียชีวิตแล้ว) ส่วนบุตรคนกลางและคนรองเป็นบุตรชายชื่อ เก้า, กัน
ปัจจุบันได้ออกจากวงการไปแต่งงานและทำร้านอาหารที่สหรัฐอเมริกาแต่ใน พ.ศ. 2559 อัจฉราได้กลับมามีผลงานการแสดงอีกครั้งในฐานะนักแสดงรับเชิญในละครเรื่อง เจ้าจอม โดยรับบทเป็น นวล

**ผลงานภาพยนตร์**
 2520 แม่ดอกกัญชา (สมบัติ, มยุรา, อัจฉรา, สุริยา, ลักษณ์, ชุมพร, มารศรี)- 2522 นี่หรือความรัก - 2523 มนต์รักขนมครก (เด่น, ล้อต๊อก, อัจฉรา, รอง, บู๊, ปทุมวดี, สุลาลีวัลย์, สมพงษ์, มาลี, โกร่ง) - 2524 เจ้าบ่าวทีเด็ด (เด่น, ล้อต๊อก, อัจฉรา, สมพงษ์, รอง, ชูศรี)- 2525 แม้เลือกเกิดได้

**ผลงานละครโทรทัศน์**
 2520 ฟากสวนสีชมพู (ช่อง ททบ.5)- 2521 เงาไม้ (ช่อง ททบ.5)- 2522 ดาวเรือง (วิฑูรย์, อัจฉรา, เศรษฐา, ท้วม, สมพงษ์, รอง) (ช่อง ททบ.5)- 2523 ท้าวศรีสุดาจันทร์ (ช่อง ททบ.5)- 2523 กามนิต-วาสิฏฐี (ช่อง ททบ.5)- 2524 กำแพงหัวใจ (วิฑูรย์, อนุสรณ์, อัจฉรา) (ช่อง ททบ.5)- 2524 เมียหลวง (ช่อง ททบ.5)- 2525 ปราสาทมืด (ช่อง ททบ.5)- 2526 ตลาดอารมณ์ (ช่อง ททบ.5)- 2526 หนี้สวาท (ช่อง ททบ.5)- 2527 เหล็กน้ำพี้ (ช่อง ททบ.5)- 2528 ขายวิญญาณ (ช่อง ททบ.5)- 2529 จิตรกร (ช่อง 7)- 2559 เจ้าจอม (ช่อง 3 - 28 SD) (รับเชิญ) (วิทยา, ชนกสุดา, จิรายุ, เซลีน่า, อัจฉรา, สันติสุข, จินตหรา, สาวิตรี, สมภพ, วิยะดา, ไกรลาศ, สุทธิพงษ์, สมพร, อนันต์)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์สื่อสารสงเคราะห์
หมวดหมู่:นักแสดงจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย