จักรพรรดิคัมมุ

จักรพรรดิคัมมุ (Kammu-tennō; ค.ศ. 735 – 9 เมษายน ค.ศ. 806) จักรพรรดิองค์ที่ 50 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในรายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น และเป็นช่วงที่พระราชอำนาจของจักรพรรดิเรืองอำนาจถึงจุดสูงสุด โดยพระองค์มีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิคาชิวาบาระ ซึ่งมีที่มาจากพระสมัญญานามหลังสิ้นพระชนม์ของพระองค์
จักรพรรดิคัมมุครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศระหว่าง ค.ศ. 781–806
ในเวลาต่อมาพระนาม คาชิวาบาระ ของจักรพรรดิคัมมุได้ถูกนำไปใช้เป็นพระนามของจักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระ จักรพรรดิในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16

**พระราชประวัติ**
thumb
พระนามส่วนพระองค์ของคัมมุ (อิมินะ) คือ ยามาเบะ (Yamabe) เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายชิรากาเบะ (ภายหลังรู้จักกันในพระนามจักรพรรดิโคนิง) และประสูติก่อนที่ชิรากาเบะจะขึ้นครองราชย์ โชกุนิฮงงิ (Shoku Nihongi) รายงานว่า ยามาโตะ โนะ นีงาซะ (ภายหลังเรียกว่าทากาโนะ โนะ นีงาซะ) พระราชมารดาของยามาเบะ เป็นทายาทรุ่นที่ 10 ของพระเจ้ามูรยองแห่งแพ็กเจ (ค.ศ. 462–523)
และนอกจากนี้ยังเป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิอีก 3 พระองค์คือจักรพรรดิเฮเซ จักรพรรดิองค์ที่ 51, จักรพรรดิซางะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 และ จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53

**เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคัมมุ**
เจ้าชายยามาเบะไม่ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเนื่องจากพระอนุชาต่างพระราชมารดาของพระองค์คือ เจ้าชายโอซาเบะ ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีคือเจ้าหญิงอิโนเอะ พระราชธิดาในจักรพรรดิโชมุได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์สาปแช่งจักรพรรดิโคนิงทำให้จักรพรรดินีและเจ้าชายโอซาเบะถูกปลดและถูกเนรเทศเจ้าชายยามาเบะจึงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทแทน- 773: ได้รับตำแหน่งมกุฏราชกุมาร- 30 เมษายน ค.ศ. 781(Nihongo foot|ปีเท็นโอที่ 1, วันที่ 3 เดือน 4|天安一年四月三日): จักรพรรดิโคนิงสละราชสมบัติในปีที่ 11 ในรัชสมัยของพระองค์ หลังจากนั้นไม่นาน คัมมุจึงขึ้นครองราชย์ ในรัชสมัยของพระองค์ ได้มีการย้ายเมืองหลวงญี่ปุ่นจากนาระ (เฮโจเกียว) ไปยังนางาโอกะเกียวใน ค.ศ. 784 จากนั้นจึงย้ายเมืองหลวงอีกครั้งใน ค.ศ. 794- 28 กรกฎาคม ค.ศ. 782 (Nihongo foot|ปีเอ็นเรียกุที่ 1, วันที่ 14 เดือน 6|延暦一年六月十四日): ซาไดจิง ฟูจิวาระ โนะ อูโอนะมีส่วนในเหตุการณ์ที่ทำให้เขาถูกถอดออกจากตำแหน่งและเนรเทศไปยังคีวชิ อูโอนะได้รับอนุญาตให้กลับไปยังเมืองหลวงโดยอ้างว่าป่วย หลังเสียชีวิตที่นั่น จึงมีการเผาคำสั่งเนรเทศและฟื้นฟูตำแหน่งของเขา โดยเป็นช่วงเดียวกันที่ฟูจิวาระ โนะ ทามาโระได้รับการแต่งตั้งเป็นอูไดจิง ในช่วงนั้นทั้งตำแหน่งซาไดจิงและอูไดจิงว่าง ที่ปรึกษาหลัก (ไดนางง) และจักรพรรดิรับหน้าที่และอำนาจที่จะได้รับการมอบหมายเป็นอย่างอื่น- 783 (延暦二年三月): อูไดจิง ทามาโระเสียชีวิตตอนอายุ 62 ปี- 783 (延暦二年七月): ฟูจิวาระ โนะ โคเรกิมิกลายเป็น อูไดจิง คนใหม่ต่อจากฟูจิวาระ โนะ ทามาโระ- 793 (延暦十二年): เริ่มต้นก่อสร้างวัดเอ็นเรียกุ ภายใต้การนำของเด็งเงียว- 794: ย้ายเมืองหลวงไปยังเฮอังเกียว โดยมีพระราชวังชื่อว่า เฮอังโนะมิยะ- 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 794 (延暦十三年十月二十一日): จักรพรรดิเสด็จด้วยแคร่จากนาระไปยังเฮอังเกียว เมืองหลวงใหม่ พร้อมขบวนแห่ที่ยิ่งใหญ่ ถือเป็นจุดเริ่มต้นยุคนาระ- 794 แต่งตั้งโอโตโมะ โนะ โอโตมาโระเป็นโชกุนคนแรก ร่วมกับซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระที่อยู่ภายใต้เอมิชิที่ฮนชูเหนือ- 806: จักรพรรดิคัมมุสวรรคต สิริพระชนมพรรษา 70 พรรษา รัชสมัยของพระองค์มีระยะเวลา 25 ปี

**แผนผัง**

**พระราชวงศ์**
จักรพรรดิคัมมุมีพระราชโอรส-ธิดาทั้งสิ้น 36 พระองค์- จักรพรรดินี :  ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ  (1303 – 1333) ธิดาของ ฟูจิวาระ โนะ โยชิสึงุ
**  เจ้าชายอะเตะ  (จักรพรรดิเฮเซ) (1317 – 1367)
**  เจ้าชายคะมิโนะ  (จักรพรรดิซางะ) (1329 – 1385)
**  เจ้าหญิงโคชิ  (1332 – 1352)  จักรพรรดินีใน  จักรพรรดิจุนนะ- เจ้าหญิงพระชายา  :  เจ้าหญิงซากาฮิโตะ  (1297 – 1372)  พระราชธิดาใน จักรพรรดิโคนิง
**  เจ้าหญิงอาซาฮาระ  (1322 – 1360)  ไซโอ  องค์ที่ 12 แห่ง ศาลเจ้าอิเซะ และ เจ้าหญิงพระชายา ใน จักรพรรดิเฮเซ- 夫人 (Bunin)  :  ฟูจิวาระ  โนะ  ทาบิโกะ  (1302 – 1331)  ธิดาของ  ฟูจิวาระ  โนะ  โมโมกาวะ
**  เจ้าชายโอโตะโมะ  (จักรพรรดิจุนนะ)  (1329 – 1383)- นางสนองพระโอษฐ์  :  ทาชิบานะ  โนะ  สึเนโกะ  (1331 – 1360)  ธิดาของ ทาชิบานะ  โนะ ชิมาดามาโระ
**  เจ้าหญิงโอยาเกะ  (? – 1392)  เจ้าหญิงพระชายา  ใน  จักรพรรดิเฮเซ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 cite book|author=Brown, Delmer M.|author-link=Delmer Brown|author2= Ichirō Ichida|year=1979|url=https://books.google.com/books?id=w4f5FrmIJKIC&q=Gukansho|title=The Future and the Past|publisher=Berkeley: University of California Press.|format=a translation and study of the Gukanshō, an interpretive history of Japan written in 1219|isbn=978-0-520-03460-0|oclc=251325323|ref=Brown-Ishida- Ponsonby-Fane, Richard. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 194887- Titsingh, Isaac. (1834).   Annales des empereurs du Japon (Nihon Ōdai Ichiran).  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  5850691- Varley, H. Paul. (1980).   Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;  59145842
คัมมุ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคนาระ
หมวดหมู่:ผู้ก่อตั้งเมือง
หมวดหมู่:โคไตชิ