จักรพรรดิชูไอ

จักรพรรดิชูไอ (Chūai-tennō) มีอีกพระนามว่า ทาราชินากัตสึฮิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (Tarashinakatsuhiko no Sumeramikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 14 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมกันเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดขึ้นในช่วงชีวิตของชูไอ ชูไอเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่ขึ้นครองราชย์ โดยไม่ได้เป็นพระราชโอรสในจักรพรรรดิองค์ก่อนหน้า เนื่องจากพระราชโอรสในจักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคตตั้งแต่วัยเยาว์ พระองค์ยังเป็นที่รู้จักจากการมีเมืองหลวงที่คีวชู แทนที่จะเป็นยามาโตะเหมือนกันจักรพรรดิองค์ก่อน บันทึกระบุว่าชูไอมีพระมเหสีนาม โอกินางาตาราชิฮิเมะ-โนะ-มิโกโตะ (ภายหลังเป็นจิงงู) กับพระมเหสีอีก 2 พระองค์ที่ทั้งหมดให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 4 พระองค์
ตามธรรมเนียม รัชสมัยของจักรพรรดิชูไอถือกันว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 192 ถึง 200 เหตุการณ์ที่นำไปสู่การสวรรคตของจักรพรรดิถูกตีความเนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับคามิ (ดวงวิญญาณ) พยาบาทที่สังหารชูไอในทางอ้อม เหตุการณ์ดังกล่าวอ้างว่าเกิดขึ้นหลังจักรพรรดิเย้ยหยันคำขอของคามิอย่างไม่เคารพ จิงงูพระมเหสีดำเนินตามคำขอของคามิที่ให้เข้ารุกรานเกาหลี แต่ข้อมูลนี้ถือว่าเป็นตำนานมากกว่าข้อเท็จจริง

**เรื่องเล่าตามตำนาน**
ในคิกิบันทึกว่าชูไอประสูติแด่ฟูตาจิ โนะ อิริฮิเมะในช่วง ค.ศ. 149 และได้รับพระราชทานนามว่า ทาราชินากาฮิโกะ หรือ ทาราชินากัตสึฮิโกะ (Tarashinakahiko หรือ Tarashinakatsuhiko) ข้อมูลอ้างว่าพระราชบิดาของชูไดเป็นเจ้าชายในตำนานนามว่ายามาโต ทาเกรุ พระองค์จึงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกที่ไม่ได้เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิองค์ก่อน แต่เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิเซมุ พระองค์ได้รับพระราชทานตำแหน่ง มกุฎราชกุมาร โดยพระปิตุลา (อา) ก่อนสวรรคตใน ค.ศ. 190 สองปีต่อมาชูไอขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป บันทึกระบุว่าพระราชวังของพระองค์ในตอนแรกตั้งอยู่ที่ชายฝั่งทางตอนเหนือของช่องแคบชิโมโนเซกิ จากนั้นจึงย้ายไปทางใต้ของช่องแคบในเกาะคีวชู ต่างจากบรรพบุรุษของพระองค์ที่คงตั้งเมืองหลวงในแคว้นยามาโตะ
คิกิกล่าวถึงจักรพรรดิชูไอว่ามีความสูง 10 ฟุตกับ "พระพักตร์อันงดงามสมบูรณ์แบบ" พระองค์มีพระมเหสีองค์หนึ่งนามว่า โอกินางาตาราชิ (จิงงู) และพระมเหสีอีกสองพระองค์ ซึ่งทั้งหมดให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 4 พระองค์ ในช่วงต้นรัชสมัย พระองค์เดินหน้าถึงสึรูงะในปัจจุบัน และได้นำทัพไปยังคิอิ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พระองค์ได้ยินข่าวการก่อกบฏ จิงงูเสด็จร่วมกับพระองค์ไปทางตะวันตกเพื่อต่อสู้กับเผ่าในสึกูชิ (บริเวณจังหวัดฟูกูโอกะในปัจจุบัน) ที่มีชื่อว่า คูมาโซะ แต่ก่อนถึงวันรบ พระมเหสีของพระองค์ถูกคามิไม่ทราบนามเข้าสิง ซึ่งแนะนำพระองค์ให้รุกรานและพิชิตเกาหลี โดยให้เหตุผลว่า คูมาโซะ นั้นไม่คู่ควรกับ "เหล็กกล้าของพระองค์" ชูไอทรงปฏิเสธอย่างดูถูกด้วยเหตุผลหลายประการ ซึ่งรวมถึงการละทิ้งการสู้รบ และสงสัยว่าดินแดนดังกล่าวมีอยู่จริงหรือไม่ กล่าวกันว่าคามิโกรธแค้นต่อการดูหมิ่นเกียรตินี้มาก จนต่อมาจักรพรรดิชูไอถูกสังหารในการต่อสู้ที่ทำลายกองกำลังของพระองค์
จิงงู ผู้ปราบคุมาโซะด้วยความอาฆาตแค้นหลังจากนั้นไม่นาน ทรงเก็บเรื่องการสวรรคตขององค์จักรพรรดิเป็นความลับ จิงงูทรงให้ความเคารพต่อความปรารถนาของคามิด้วยการรุกรานเกาหลีและปราบปรามอาณาจักรชิรางิในเกาหลีตะวันออก ส่วนอาณาจักรเกาหลีอีกสองแห่งในขณะนั้นยอมจำนนโดยสมัครใจ และจิงงูขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดินี ในปัจจุบัน เรื่องราวการครอบครองคาบสมุทรเกาหลีของจิงงูและรัชสมัยในฐานะจักกรพรรดินีถือเป็นตำนานมากกว่าข้อเท็จจริง ธรรมเนียมสมัยใหม่มีมุมมองว่าพระราชโอรสของชูไอ (โฮมูตาวาเกะ) ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปหลังจิงงูทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการ พระนางจึงเป็นผู้ปกครองช่วงระหว่างรัชกาลโดยพฤตินัย

**ข้อมูลเท่าที่มีอยู่**
岡ミサンザイ古墳 สถานที่ฝังพระศพที่เป็นไปได้ของจักรพรรดิชูไอ
นักประวัติศาสตร์ถือให้จักรพรรดิชูไอเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อมูลไม่เพียงพอสำหรับการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติม การขาดข้อมูลดังกล่าวทำให้การมีตัวตนของพระองค์กลายเป็นประเด็นถกเถียง ไม่มีหลักฐานที่เสนอแนะว่ามีการใช้งานตำแหน่งเท็นโนในรัชสมัยที่ชูไอมีพระชนมชีพอยู่ ทำให้เป็นไปได้ว่าพระนามนี้ระบุขึ้นหลังสวรรคตโดยคนรุ่นหลัง พระนามของพระองค์อาจได้รับการกำหนดหลังช่วงชีวิตของชูไอมาหลายศตวรรษ ซึ่งอาจเป็นช่วงที่มีการรวบรวมตำนานเกี่ยวกับต้นกำเนิดราชวงศ์ญี่ปุ่นเข้าในพงศาวดารที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ โคจิกิ
ลักษณะการสวรรคตตของชูไอถูกแบ่งออกเป็นทฤษฎีอย่างน้อยสองแบบ ในหนังสือ Confucianism O - Z ของศาสตรจารย์ เหยา ซินจงระบุว่า มีความเป็นไปได้ที่จักรพรรดิผู้ล่วงลับอาจประสบกับอาการพระประชวรมากกว่าที่จะสวรรคตในสนามรบ แหล่งข้อมูลต่าง ๆ รวมถึงข้อมูลของเหยา, ฟรานซิส บริงก์ลีย์ และคิกูจิ ไดโรกุยังอ้างสถานการณ์ลูกศรของศัตรูด้วย จักรพรรดิชูไอตามธรรมเนียมจัดให้เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายในยุคยาโยอิ ซึ่งในความเป็นจริงทรงปกครองในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ยุคถัดไปมีชื่อว่ายุคโคฟุง ซึ่งมีมีการค้นพบข้อมูลเกี่ยวกับจักรพรรดิจากหลักฐานทางโบราณคดีในปัจจุบันมากขึ้น

**พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา**
จักรพรรดินี: โอกินางาตาราชิ-ฮิเมะ (気長足姫尊) ภายหลังเป็นจักรพรรดินีจิงงู พระธิดาในเจ้าชายโอกินางะ โนะ ซูกูเนะ
*เจ้าชายโฮมูตาวาเกะ (誉田別命) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโอจิง
พระมเหสี: โอนากัตสึ-ฮิเมะ (Ōnakatsu-hime) พระธิดาในเจ้าชายฮิโกฮิโตโอเอะ (พระราชโอรสในจักรพรรดิเคโกะ)
*เจ้าชายคาโงซากะ (麛坂皇子; สวรรคต ค.ศ. 201)
*เจ้าชายโอชิกูมะ (忍熊皇子; สวรรคต ค.ศ. 201)
พระมเหสี: โอโตะ-ฮิเมะ (Oto-hime) ธิดาในโอซากานูชิ
*เจ้าชายโฮมูยาวาเกะ (誉屋別皇子)

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Aston, William George. (1896).   Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  448337491- Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).   Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 978-0-520-03460-0;  251325323- Chamberlain, Basil Hall. (1920).  The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  1882339- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 194887- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  5850691- Varley, H. Paul. (1980).   Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;  59145842
ชูไอ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคยาโยอิ
หมวดหมู่:ยักษ์ญี่ปุ่น