จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ

จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ (Go-Horikawa-tennō; 22 มีนาคม ค.ศ. 1212 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1234) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น องค์ที่ 86 ตามระเบียบประเพณีของการสืบทอดราชบัลลังก์ รัชสมัยของพระองค์ทอดยาวตั้งแต่ ค.ศ. 1221 ถึง ค.ศ. 1232
โดยพระนามของพระองค์นำมาจากพระนามของจักรพรรดิใน คริสต์ศตวรรษที่ 10 จักรพรรดิโฮะริกะวะ (堀河天皇) เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) ที่แปลว่า ที่สอง หรือ ยุคหลัง เข้าไปทำให้พระนามของพระองค์มีความหมายว่า จักรพรรดิโฮริกาวะที่สอง หรือ จักรพรรดิโฮริกาวะยุคหลัง

**พระราชวงศ์**
ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า เจ้าชายยูตาฮิโตะ (Yutahito-shinnō ) หรือ เจ้าชายมตสึฮิโตะ
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในเจ้าชายโมริซาดะ (守貞親王) (โกะ-ทากากูระ-อิง, 後高倉院) พระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิทากากูระ
*จักรพรรดินี (จิงงู): ซันโจ (ฟูจิวาระ) อาริโกะ (三条（藤原）有子) ภายหลังเป็น อันกิมนอิง (安喜門院) ธิดาในซันโจ คินฟูซะ
*จักรพรรดินี (ชูงู): โคโนเอะ (ฟูจิวาระ) นางาโกะ (近衛（藤原）長子) ภายหลังเป็น ทากัตสึกาซะอิง (鷹司院) ธิดาในโคโนเอะ อิเอซาเนะ
*จักรพรรดินี (ชูงู): คูโจ (ฟูจิวาระ) ชุนชิ (九条（藤原）竴子) ภายหลังเป็น โซเฮกิมนอิง (藻璧門院) ธิดาในคูโจ มิจิอิเอะ
**พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายมิตสึฮิโตะ (秀仁親王) ต่อมาคือ จักรพรรดิชิโจ
**พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงโฮชิ (暤子内親王; 1232-1237)
**พระราชโอรสองค์ที่ 2: (1233)
*นางสนองพระโอษฐ์: เบ็ตโตะ-ไนชิ (別当典侍) ธิดาในจิเมียวอิง อิเอยูกิ
**พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงคิชิ (暉子内親王; 1228-1300) ภายหลังเป็น มูโรมาจิอิง (室町院)
**พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงไทชิ (体子内親王; 1231-1302) ภายหลังเป็น ชินเซ็มมนอิง (神仙門院)
*นางสนองพระโอษฐ์: ไดนางง-โนะ-สึโบเนะ (大納言局) ธิดาในฟูจิวาระ คาเนโยชิ
**พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงอากิโกะ (昱子内親王; 1231-1246)

**เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ**

**ครองราชบัลลังก์**
จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะประสูติเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 1755 ตรงกับปีที่ 2 ในรัชสมัย จักรพรรดิจุนโตะกุ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายยูตะฮิโตะ (茂) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ใน เจ้าชายโมะริซะดะ หรือ โกะ-ทะกะกุระ-อิง พระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิทะกะกุระ 
ภายหลังจากเหตุการณ์ สงครามปีโจคิว จักรพรรดิชูเกียว ถูกปลดจากราชบัลลังก์โดยไร้รัชทายาททำให้สายราชสกุลซึ่งสืบเชื้อสายจาก จักรพรรดิโกะ-โทะบะ ต้องสิ้นสุดลงเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์จึงยกเจ้าชายยูตะฮิโตะขึ้นครองราชย์เมื่อปี 1764 เมื่อพระชนม์เพียง 9 พรรษาโดยพระราชอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือของโกะ-ทะกะกุระ-อิง ผู้เป็นพระราชบิดา

**บั้นปลายพระชนม์ชีพ**
จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะทรงสละราชบัลลังก์เมื่อปี 1775 ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาหลังจากครองราชย์ได้ 11 ปีโดยทรงสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายมิสึฮิโตะ พระราชโอรสพระชนม์เพียง 1 พรรษาขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิชิโจ ส่วนอดีตจักรพรรดิทรงผนวช และได้รับสมัญญา ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ก่อนจะสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 1777 ขณะพระชนม์เพียง 22 พรรษา

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Jien, c. 1220, Gukanshō ( The Future and the Past, a translation and study of the Gukanshō, an interpretative history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. 0-520-03460-0- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society.  OCLC 194887- Titsingh, Isaac, ed. (1834). Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652, Nipon o daï itsi ran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.- Varley, H. Paul , ed. (1980).  Kitabatake Chikafusa, 1359, Jinnō Shōtōki  ( A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki. New York: Columbia University Press. 0-231-04940-4)
โกะ-โฮริกาวะ