เหยี่ยวดำ

เหยี่ยวดำในสวนสัตว์ฮานอย
เหยี่ยวดำ (Black kite, Pariah kite; Milvus migrans) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางในวงศ์ Accipitridae กล่าวกันว่าเป็นชนิดที่พบได้แพร่หลายที่สุดในโลก แม้ว่าประชากรบางพื้นที่ลดลงอย่างมากหรือขึ้น ๆ ลง ๆ ประชากรในปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 6 ล้านตัว 
จัดเป็นนกขนาดกลาง ขนาดลำตัวประมาณ 60-66 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกันคือ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มอมเหลืองทั้งด้านบนและด้านล่าง ปีกสีน้ำตาลเข้ม หางเป็นแฉกตื้น ๆ มองดูคล้ายง่าม ปากสั้นสีดำแหลมคม ปลายปากเป็นขอ หัวค่อนข้างใหญ่ คอสั้น ปีกยาว ส่วนนกที่ยังไม่โตเต็มที่ ลำตัวจะเป็นสีน้ำตาลอ่อน พร้อมกับมีขีดสีเหลืองอ่อนทั่วทั้งตัว 
พบกระจายพันธุ์อยู่กว้างขวางในหลายพื้นที่ ตั้งแต่ยูเรเชีย, ออสตราเลเชีย และโอเชียเนีย จึงทำให้มีชนิดย่อยหลากหลายถึง 5 ชนิด (ดูในตาราง) และเป็นนกอพยพในหลายพื้นที่ในช่วงฤดูหนาว ในประเทศไทยพบได้ในป่าทางภาคเหนือ, ภาคกลางและภาคใต้
มีพฤติกรรมหากินในเวลากลางวัน ชอบบินอยู่ตามที่โล่งชายป่า ตามริมฝั่งทะเล หรือตามแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ เพื่อหาอาหาร เมื่อจับเหยื่อได้ก็มักกินบนพื้นดิน หรืออาจนำไปกินบนต้นไม้ พบอยู่โดดเดี่ยว เป็นคู่หรือเป็นฝูง 
เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ เหยี่ยวดำจะทำรังรวมกันเป็นกลุ่มบนต้นไม้สูง ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันสร้างรังด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ นำมาขัดสานกัน จากนั้นทั้งคู่จะช่วยกันกกไข่และเลี้ยงลูกอ่อน นกจะใช้เวลากกไข่นานประมาณ 29-32 วัน ออกไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง ปกติ 3 ฟอง 
ไข่ของเหยี่ยวดำ
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535  ในการสำรวจในปี พ.ศ. 2559 ในประเทศไทยไม่พบเลย จึงทำให้ไม่ทราบว่าสูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่จากประเทศไทย
ประเทศไทยพบเหยี่ยวดำประจำถิ่นที่ อำเภอท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา เมื่อปี 2562 (15 FEB.2019) ภาพได้แสดงอยู่ที่เฟสบุค"ท่าเรือบ้านเรา" ในอัลบั้มภาพ ซึ่งยืนยันความถูกต้องโดย  Bird of Thailand : Saiam Avifauna. และตั้งแต่ปี 2562-2568 ในปัจจุบันได้บันทึกภาพไว้ตั้งแต่แรกเกิดจนลูกนกเหยี่ยวได้หัดบินเป็นจำนวนภาพนิ่งเกินกว่าพันภาพ รวมทั้งวิดิโอที่ถูกบันทึกลงยูทู้ปไว้เป็นหลักฐานโดยสามารถเข้าชมได้ในแบบสาธารณะทั่วไป..

**อนุกรมวิธาน**

**ชนิดย่อย**
ปัจจุบันมีเหยี่ยวดำชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ 5 ชนิด- M. m. migrans – (Boddaert, 1783)- M. m. lineatus – (J. E. Gray, 1831)- M. m. govinda – Sykes, 1832- M. m. affinis – Gould, 1838- M. m. formosanus – Kuroda, 1920

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
doi-access=free 
*page=14
*cite journal |author=American Ornithologists' Union |author-link=American Ornithologists' Union |year=2000 |title=Forty-second supplement to the American Ornithologists' Union Check-list of North American Birds |journal=Auk |volume=117 |issue=3 |pages=847–858 |doi=10.1642/0004-8038(2000)1170847:FSSTTA2.0.CO;2 |doi-access=free 
*cite journal |last=Crochet |first=Pierre-André |year=2005 |title=Recent DNA studies of kites |journal=Birding World |volume=18 |issue=12 |pages=486–488 - cite journal |last=Forsman |first=Dick |year=2003 |title=Identification of Black-eared Kite |journal=Birding World |volume=16 |issue=4 |pages=156–160 |url=http://www.birdforum.net/attachment.php?attachmentid=430354&d=1361903404 |access-date=2023-10-04 |archive-date=2015-04-02 |archive-url=https://web.archive.org/web/20150402113855/http://www.birdforum.net/attachment.php?attachmentid=430354&d=1361903404 |url-status=dead 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Black Kite species text in The Atlas of Southern African Birds-  Ageing and sexing (PDF; 4.9 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze- Milvus migrans- name=Milvus migrans- black-kite-milvus-migrans- Black+kite- Black kite
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:เหยี่ยว
เหยี่ยวดำ
หมวดหมู่:นกในประเทศออสเตรเลีย