การประกวดความงาม

การประกวดความงาม (beauty pageant) เป็นการแข่งขันที่เน้นความสำคัญในการตัดสินและจัดอันดับคุณลักษณะทางกายภาพของผู้เข้าแข่งขันแม้ว่าการแข่งขันบางส่วนจะมีลักษณะบุคลิกภาพฉลาดพรสวรรค์และคำตอบสำหรับคำถามของคณะกรรมการตามเกณฑ์ที่ตัดสิน วลีนี้เกือบจะหมายถึงการแข่งขันของผู้หญิงและผู้หญิงเท่านั้น เหตุการณ์หรือการแข่งขันที่คล้ายกันสำหรับผู้ชายหรือเด็กผู้ชายที่ถูกเรียกโดยชื่ออื่น ๆ และมีแนวโน้มที่จะเข้าร่วมการแข่งขันเพาะกาย
ผู้จัดงานประกวดแต่ละครั้งอาจกำหนดกติกาการแข่งขันรวมถึงช่วงอายุของผู้แข่งขัน กฎอาจต้องการให้ผู้เข้าแข่งขันเป็นโสดและเป็น "ผู้ดี", "มือสมัครเล่น" และพร้อมสำหรับโปรโมชันนอกเหนือจากเกณฑ์อื่น ๆ นอกจากนี้ยังอาจกำหนดมาตรฐานเสื้อผ้าที่จะตัดสินผู้แข่งขันรวมถึงประเภทของชุดว่ายน้ำ
การประกวดความงามโดยทั่วไปจะมีหลายชั้นโดยมีการแข่งขันในระดับท้องถิ่นเข้าสู่การแข่งขันที่มีขนาดใหญ่ ตัวอย่างเช่นการแข่งขันระหว่างประเทศมีการแข่งขันระดับท้องถิ่นนับร้อยนับพัน ๆ ครั้ง การประกวดความงามของเยาวชนส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ความสวยความงามการแต่งกายกีฬาการสร้างแบบจำลองความสามารถและการสัมภาษณ์ส่วนบุคคล การประกวดสำหรับผู้ใหญ่และวัยรุ่นเน้นการแต่งหน้าผมและเสื้อคลุมอาบน้ำแบบจำลองชุดว่ายน้ำและการสัมภาษณ์ส่วนบุคคล ผู้ชนะการประกวดความงามมักเรียกว่านางงาม การจัดอันดับของผู้แข่งขันจะเรียกว่าตำแหน่ง
รางวัลที่เป็นไปได้ ได้แก่ มงกุฎ, สายสะพายตำแหน่ง, ทุนการศึกษาและรางวัลเงินสด อย่างไรก็ตามการเข้าประกวดในวัยผู้ใหญ่และวัยรุ่นได้รับความสนใจมากขึ้นในการพิจารณาการพูด บางการประกวด รางวัลทุนการศึกษาวิทยาลัยเพื่อผู้ชนะหรือผู้ชนะหลายคน

**  ประวัติ**
ดัชเชสแห่งซอมเมอร์เซ็ทได้รับการสวมมงกุฎ "สมเด็จพระราชินีแห่งความงาม" ในการแข่งขันลินตันปี ค.ศ.1839 การประกวดความงามครั้งแรกที่รู้จักกันดี

**ช่วงปีแรก ๆ**
เทศกาลยุโรปที่กำลังสร้างขึ้นในสมัยยุคกลางถือเป็นวงศ์ตระกูลที่ตรงที่สุดสำหรับการประกวดความงาม ตัวอย่างเช่นการเฉลิมฉลองวันภาษาอังกฤษในเดือนพฤษภาคมมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเลือก May Queen ในสหรัฐอเมริกาธรรมเนียมในการเลือกผู้หญิงมาเป็นสัญลักษณ์แห่งความโปรดปรานและอุดมคติของชุมชนในวันพุธที่ผ่านมาในขณะที่หญิงสาวสวย ๆ ต่างก็มีส่วนร่วมในการเฉลิมฉลองในที่สาธารณะ
ประกวดความงามจัดขึ้นระหว่างการแข่งขันลินตันจาก 1839 จัดโดย Archibald Montgomerie, 13 เอิร์ลแห่งลินตันซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการตรากฎหมายใหม่ของการแข่งขันในยุคกลางที่จัดขึ้นในสกอตแลนด์ ดัชเชสแห่งซอเมอร์เซ็ทภรรยาของเอ็ดเวิร์ดมัวร์ 12 ยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทและน้องสาวของแคโรไลน์นอร์ตันและเธอก็ประกาศว่า "ราชินีแห่งความงาม"
ผู้ประกอบการฟินีแอสเทย์เลอร์บาร์นามจัดแสดงการประกวดอเมริกันสมัยแรกในปี 1854 แต่การประกวดความงามของเขาถูกปิดลงหลังการประท้วงของสาธารณชน

**การประกวดระดับชาติ**
220x220px
การประกวดความงามกลายเป็นที่นิยมมากขึ้นในยุค 1880 ในปี ค.ศ.1888 ชื่อ 'ราชินีงาม' ได้รับรางวัลให้กับผู้เข้าประกวดครีโอลอายุ 18 ปีในการประกวด
ในสปาเบลเยี่ยม ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนต้องจัดหารูปถ่ายและคำอธิบายสั้น ๆ ของตัวเองเพื่อให้สามารถเข้าร่วมได้และมีการตัดสินโดยคณะกรรมการอย่างเป็นทางการครั้งที่ 21 เหตุการณ์ดังกล่าวไม่ได้รับการยกย่องเป็นที่นับถือ การประกวดความงามได้รับการพิจารณาให้เกียรติมากขึ้นด้วยการประกวด "มิสอเมริกา" ครั้งแรกในปี 1921.
รัฐ Lone Star เลือกความงามสำหรับการประกวด 100 ปี
การประกวดที่เก่าแก่ที่สุดยังคงดำเนินอยู่ในปัจจุบันคือการประกวดมิสอเมริกาซึ่งจัดโดยนักธุรกิจท้องถิ่นในปี1921 เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้ไปแอตแลนติกซิตี, รัฐนิวเจอร์ซีย์ การประกวดเป็นเจ้าภาพในการประกวดความงามของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในงาน "Inter-City Beauty" ซึ่งมีผู้เข้าร่วมกว่าแสนคน มาร์กาเร็ตกอร์แมนวัย 16 ปีจากกรุงวอชิงตันดีซีได้ครองตำแหน่งมิสอเมริกา 1921 ซึ่งได้รับรางวัลทั้งการแข่งขันยอดนิยมและการประกวดความงามและได้รับรางวัล 100 เหรียญ

**การประกวดระดับนานาชาติ**
ในเดือนพฤษภาคมปี 1920 โปรโมเตอร์ C.E Barfield แห่งกัลเวสตันเท็กซัสได้จัดกิจกรรมใหม่ที่เรียกว่า "Splash Day" บนเกาะ งานนี้เป็นการแข่งขัน "Bathing Girl Revue" ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของสถานที่ท่องเที่ยว เหตุการณ์คือการเริ่มต้นของฤดูการท่องเที่ยวฤดูร้อนในเมืองและถูกยกไปเป็นประจำทุกปี เหตุการณ์ได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นที่รู้จักกันนอกเท็กซัสและเริ่มต้นในปี 1926 การประกวดระดับโลกครั้งแรกของโลกถูกเพิ่มเข้ามาหรือที่เรียกว่าการประกวดนานาชาติแห่งความปีติ การประกวดของเขาถูกกล่าวว่าเป็นแบบอย่างสำหรับการประกวดที่ทันสมัย มีผู้เข้าแข่งขันจาก อังกฤษรัสเซีย ตุรกี และประเทศอื่น ๆ อีกมากมายและได้รับรางวัลในช่วงเวลานั้นว่า "มิสยูนิเวิร์ส" เหตุการณ์นี้ถูกยกเลิกในสหรัฐอเมริกาในปี 1932 เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ (การแข่งขันระหว่างประเทศฟื้นขึ้นมาเป็นเวลาสั้น ๆ ในเบลเยี่ยม)

** หลังสงครามโลกครั้งที่สอง**
ประกวดความงามในมอนทรีออล, 1948ความนิยมของการประกวดมิสอเมริกากระตุ้นให้องค์กรอื่น ๆ สร้างการแข่งขันที่คล้ายคลึงกันในทศวรรษที่ 1950 เป็นต้นไป บางคนมีความหมายในขณะที่คนอื่น ๆ เป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นการประกวด Queen Donut Queen การแข่งขันมิสเวิลด์เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951, มิสยูนิเวิร์สเริ่มขึ้นเมื่อปี 1952, เช่นเดียวกับมิสยูเอสเอ มิสอินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มต้นขึ้นในปี 1960 การประกวด มิสแบล็คอเมริกา เริ่มขึ้นในปี 1968 ในการตอบสนองต่อการยกเว้นผู้หญิงแอฟริกันอเมริกันจากการประกวดมิสอเมริกา องค์กรนางงามจักรวาล เริ่ม มิสทีนยูเอสเอ ในปี 1983 สำหรับกลุ่มอายุ 14-19 ปี มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล เริ่มต้นในปี 1971 มิสเอิร์ธ เริ่มต้นในปี 2001 มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2004 มิสซูปราเนชันแนล เริ่มต้นในปี 2009 มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2013. การแข่งขันเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงวันนี้

** ประกวดชุดว่ายน้ำ **
leftความต้องการสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่จะสวมใส่ชุดว่ายน้ำเป็นด้านการโต้เถียงของการแข่งขันต่างๆ การถกเถียงกันมากขึ้นด้วยความนิยมเพิ่มขึ้นหลังจากที่บิกินี่ 1946 บิกินี่เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับการประกวดมิสอเมริกา 1947 เพราะโรมันคาทอลิกประท้วงได้ เมื่อการประกวดมิสเวิลด์เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951 มีเสียงโห่ร้องเมื่อผู้ชนะได้สวมมงกุฎในชุดบิกินี่ พระสันตะปาปาปิอุสประณามการขึ้นครองบัลลังก์เป็นบาป และประเทศที่มีประเพณีทางศาสนาขู่ว่าจะให้ตัวแทนถอนตัวในการประกวด บิกินี่ถูกแบนสำหรับการแข่งขันในอนาคตและอื่น ๆ มันยังไม่ถึงปลายยุค 90 ที่พวกเขาได้รับอนุญาตอีกครั้ง แต่ยังก่อให้เกิดการโต้เถียงกันเมื่อมีการแข่งขันในประเทศที่ บิกินี่ (หรือชุดว่ายน้ำทั่วไป) สังคมไม่ชอบ ยกตัวอย่างเช่น 2003 Vida Samadzai จากอัฟกานิสถานทำให้เกิดความโกลาหลในประเทศบ้านเกิดของเธอเมื่อเธอเข้าร่วมการประกวดนางงามโลกในชุดบิกินี่ ในปี 2013 รอบชุดว่ายน้ำของการประกวดมิสเวิลด์ถูกทิ้งเพราะการประท้วงของชาวมุสลิมในบาหลี (อินโดนีเซีย) ซึ่งการแข่งขันเกิดขึ้น และในปี 2014 การแข่งขันในรอบชุดว่ายน้ำของมิสเวิลด์ ยกเลิกการจัดประกวด
ในปี 2017 โปรดักชั่น Carousel ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในการประกวด มิสเอิร์ธ 2017 ซึ่งเป็นการเดินในรอบชุดว่ายน้ำครั้งแรกในประวัติศาสตร์การประกวด แต่ใบหน้าของเหล่าสาวงามถูกปกปิดด้วยผ้าคลุม กองประกวดบอกว่ามันเป็นหนึ่งในสามของการพิจารณาเบื้องต้น(prelimnary) ผู้จัดงานได้รับคำขวัญ "ความสวยงามของจากภายใน" และได้ออกแถลงการณ์ว่ารอบนี้มีไว้เพื่อส่งเสริมความเป็นธรรมอย่างเคร่งครัดในช่วงก่อนการตัดสินโดยมุ่งเน้นไปที่สัดส่วนของผู้เข้าประกวด

**ประกวดความงามที่สำคัญ**

**การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้หญิง**
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้หญิงรวมถึงทุกปี มิสเวิลด์ เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951, มิสยูนิเวิร์ส เริ่มขึ้นเมื่อปี 1952, มิสอินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มต้นขึ้นในปี 1960, มิสซูปราเนชันแนล เริ่มต้นในปี 2009, มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2013. การประกวดความงามเหล่านี้ถือเป็นกานประกวดความงามที่สำคัญ ซึ่งเป็นงานประกวดความงามระดับนานาชาติที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดสำหรับผู้หญิงโสดหรือที่ยังไม่แต่งงาน

**การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้ชาย**
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้ชายรวมถึงทุกปี แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 1993, มิสเตอร์เวิลด์ เริ่มขึ้นเมื่อปี 1996, มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2006, มิสเตอร์โกลบอล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2014, มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2016 การประกวดความงามเหล่านี้ถือเป็นกานประกวดความงามที่สำคัญ ซึ่งเป็นงานประกวดความงามระดับนานาชาติที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุด

**การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับLGBTQ+**
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับLGBTQ+รวมถึงทุกปี มิสอินเตอร์เนชั่นแนลควีน เริ่มขึ้นเมื่อปี 2004, การประกวดความงามเหล่านี้ถือเป็นกานประกวดความงามที่สำคัญของLGBTQ+ ซึ่งเป็นงานประกวดความงามระดับนานาชาติที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุด

** คำวิจารณ์**
คณะกรรมกราสำหรับการประกวดมิสอัมสเตอร์ดัม 1973นักวิจารณ์ของการประกวดความงามยืนยันว่าการแข่งขันดังกล่าวเสริมสร้างความคิดที่ว่าหญิงสาวและผู้หญิงควรได้รับการพิจารณาเป็นหลักสำหรับลักษณะทางกายภาพของพวกเขาและสิ่งนี้ทำให้ความกดดันอย่างมากต่อผู้หญิงในการปฏิบัติตามมาตรฐานความงามตามแบบเดิมโดยการใช้เวลาและเงินในแฟชั่นเครื่องสำอาง และแม้กระทั่งการผ่าตัดเครื่องสำอาง พวกเขาอ้างว่าการแสวงหาความงามทางกายภาพนี้แม้จะส่งเสริมให้ผู้หญิงบางคนรับประทานอาหารเพื่อจุดประสงค์ในการทำร้ายตัวเอง
เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าแทนที่จะเป็นการเพิ่มขีดความสามารถการประกวดความงามทำตรงข้ามเพราะพวกเขาปฏิเสธมนุษยชาติเต็มรูปแบบของผู้หญิงโดยการวางพวกเขาเป็นเรื่องของ objectification; พวกเขาเสริมสร้างความคิดว่าจุดประสงค์เดียวของผู้หญิงคือการดูน่าสนใจ
คำวิจารณ์อีกอย่างหนึ่งที่วางไว้ในการประกวดความงามก็คือความงามที่ได้รับจาก "Myth of the Perfect 10" ความงามกลายเป็นค่าสัมประสิทธิ์ตัวเลขในการแข่งขันที่จัดอันดับและการให้คะแนนประเภทนี้ยังคงเป็นไปตามระบบแม้ในการประกวดความงามทั่วประเทศเช่นมิสอเมริกา

** การประกวดความงามในประเทศไทย **
บทความหลัก: ประเทศไทยในการประกวดความงามที่สำคัญ
การประกวดนางสาวสยามจัดครั้งแรกในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองพ.ศ. 2475 โดยใช้ชื่อว่า "นางสาวสยาม" รัฐบาลได้จัดขึ้นในงานเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญ ภายในพระราชอุทยานสราญรมย์ ซึ่งเป็นสโมสรคณะราษฎร ในปี พ.ศ. 2477 เป็นการเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญเป็นปีที่สอง แต่เริ่มจัดการประกวดนางสาวสยามเป็นปีแรกโดยผู้เข้าประกวดแต่งกายด้วยชุดไทยห่มสไบเฉียง นุ่งซิ่นยาวกรอมเท้า ต่อมาในพ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อกระโปรงติดกัน ตัดเย็บด้วยผ้าไหมของไทย เสื้อเปิดหลัง กางเกง กระโปรงยาวถึงเข่า และได้เพิ่มการสวมใส่ชุดกีฬา กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุดเปิดหลังในปีถัดมา จัดการประกวดที่พระราชอุทยานสราญรมย์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2516 ได้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบขึ้นในบ้านเมือง การประกวดนางสาวไทยจึงได้หยุดจัดไป จนปี พ.ศ. 2527 สมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธวิทยาลัยฯ โดยนายชาติเชื้อ กรรณสูต นายกสมาคมและเป็นผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ได้รื้อฟื้นการจัดประกวดนางสาวไทยขึ้นอีกครั้ง เพื่อคัดเลือกตัวแทนไปประกวดนางงามจักรวาล เนื่องจากเกิดปัญหาเรื่องสิทธิประโยชน์ในชื่อ "นางสาวไทย" ซึ่งเจ้าของลิขสิทธิ์คือสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ กับเจ้าของสิทธิ์ในการจัดการประกวดคัดเลือกตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล คือ สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ทั้งสองฝ่ายจึงได้แยกกันจัด โดยทางสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ ยังจัดการประกวดนางสาวไทยต่อไป แต่นางสาวไทยไม่ได้สิทธิ์ไปประกวดนางงามจักรวาล
ปัจจุบันมีการพัฒนารูปแบบการจัดประกวดให้เหมาะสมกับความเป็นกุลสตรี สภาพเศรษฐกิจ และสังคม ปัจจุบันมากยิ่งขึ้น อาทิ การยกเลิกการใส่ชุดว่ายน้ำบนเวที เพื่อเป็นการรักษาภาพลักษณ์ของสตรีไทย การใช้คอมพิวเตอร์เพื่อการประมวลผลคะแนน การวัดระดับ IQ และ EQ รวมทั้งการนำความสามารถพิเศษของผู้เข้าประกวดมาใช้ประกอบในการพิจารณาการตัดสินและในปัจจุบันประเทศไทยของเราก็มีเวทีการประกวดความงามอยู่หลักมากนายหลายเวที

**เวทีประกวดความงามระดับนานาชาติ โดยคนไทย**

**การประกวดความงามในประเทศไทย**

**ดูเพิ่ม**
 รายการประกวดความงาม- การประกวดความงามระดับนานาชาติที่สำคัญ- ประเทศไทยในการประกวดความงามที่สำคัญ- รายชื่อตัวแทนประเทศไทยในงานประกวดความงามนานาชาติ- รายชื่อตัวแทนประเทศไทยในการประกวดชายงามนานาชาติ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
# Sones, Michael. "History of the Beauty Pageant". Beauty Worlds: The Culture of Beauty (2003): n. pag. Web. 4 November 2009.
# Liben, Lynn S., Rebecca S. Bigler, Diane N Ruble, Carol Lynn Martin, and Kimberly K. Powlishta. "Conceptualizing, Measuring, and Evaluating Constructs and Pathways". Developmental Course of Gender Differentiation. 67.2 i-183. Print.
# Harvey, Adia M. "Becoming Entrepreneurs: Intersections of Race, Class, and Gender at the Black Beauty Salon". Gender and Society. 19.6 (2005): 789-808. Print.
# Banet‐Weiser, Sarah. "The Most Beautiful Girl in the World: Beauty Pageants and National Identity". (Berkeley: University of California Press, 1999)
# Wilk, Richard. "The Local and the Global in the Political Economy of Beauty: From Miss Belize to Miss World". Review of International Political Economy. 2.1 (1995): 117-134. Print.
# Burgess, Zena, and Phyllis Tharenou. "Women Board Directors: Characteristics of the Few". Journal of Business Ethics. 37.1 (2002): 39-49. Print.
# Huffman, Matt L., and Philip N. Cohen. "Occupational Segregation and the Gender Gap in Workplace Authority: National versus Local Labor Markets". Sociological Forum. 19.1 (2004): 121-147. Print.
# Ciborra, Claudio U. "The Platform Organization: Recombining Strategies, Structures, and Surprises". Organization Science. 7.2 (1996): 103-118. Print.
# Lamsa, Anna-Maija, and Teppo Sintonen. "A Discursive Approach to Understanding Women Leaders in Working Life". Journal of Business Ethics. 34.3/4 (2001): 255-267. Print.
# Bell, Myrtle P., Mary E. McLaughlin, and Jennifer M. Sequeira. "Discrimination, Harassment, and the Glass Ceiling: Women Executives as Change Agents". Journal of Business Ethics. 37.1 (2002): 65-76. Print.

**แหล่งข้อมูลอื่น ==