สอพินยา

สอพินยา (စောဗညား, sɔ́ bəɲá; สิ้นพระชนม์ 1541) เป็นอุปราชเจ้าเมืองเมาะตะมะระหว่างประมาณคริสต์ทศวรรษ 1510 ถึง 1541 และตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรหงสาวดีระหว่าง ค.ศ. 1539 ถึง 1541 เดิมพระองค์ได้รับการแต่งตั้งครั้งแรกให้เป็นอุปราชแห่งเมืองเมาะตะมะ หนึ่งในสามเมืองสำคัญของอาณาจักรหงสาวดี โดย พญารามที่ 2 ซึ่งเมืองเมาะตะมะในสมัยการปกครองของพระองค์กลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญและร่ำรวยจากการค้าขาย นอกจากนี้พระองค์ยังสร้างกองกำลังส่วนพระองค์ที่เข้มแข็งผสมกับกองทหารรับจ้างชาวโปรตุเกส ภายหลังพระองค์จึงปฏิเสธที่จะร่วมรบกับ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหงสาวดีซึ่งมีศักดิ์เป็นพระเชษฐาพระมเหสีของพระองค์ ระหว่างการพิชิตอาณาจักรหงสาวดีของอาณาจักรตองอูช่วง ค.ศ. 1534 – 1541 หลังอาณาจักรตองอูยึดหงสาวดีได้และไม่ไว้พระทัยพระองค์ อาณาจักรตองอูจึงยกทัพมารบกับพระองค์จนถูกจับสำเร็จโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1541

**เจ้าเมืองเมาะตะมะ**
สอพินยาได้รับการแต่งตั้งเป็นอุปราชเมาะตะมะ หนึ่งในสามเมืองสำคัญของอาณาจักรหงสาวดี โดยพญารามที่ 2 เมื่อประมาณคริสต์ทศวรรษ 1510 (พระองค์เป็นอุปราชอยู่แล้วใน ค.ศ. 1519 เมื่อพระองค์ลงนามสนธิสัญญาทางการค้ากับโปรตุเกส ที่สะกดพระนามพระองค์เป็น "Chau Bainha" พระองค์อาจเป็นเชื้อพระวงศ์หงศาวดีชั้นสูง เนื่องจากมีเพียงเจ้าชายที่มีอาวุโสสูงสุดเท่านั้นที่ได้รับแต่งตั้งเป็นอุปราช) เมื่อพระเจ้าสการะวุตพีขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1526 สอพินยาจึงนำเจ้าหญิง Tala Kamu พระขนิษฐาของพระเจ้าสการะวุตพี เป็นอัครมเหสี ตามธรรมเนียมเชื่อมสายพระโลหิตเข้ากับพระประมุข แม้จะมีท่าทีในตอนแรก แต่พระองค์ก็ไม่เคารพกษัตริย์วัย 15 พรรษาผู้นี้ที่แสดงให้เห็นว่าไม่สนใจการปกครองเลย และใช้เวลาไปกับ "ความบันเทิงไร้สาระกับพระสหายที่ไม่ดี"
ในปีถัด ๆ มา สอพินยาแทบไม่ยอมรับเจ้าเหนือหัวของตนที่พะโค และปกครอง "32 เขตของเมาะตะมะ" (บริเวณรัฐมอญในปัจจุบัน และรัฐกะเหรี่ยงทางใต้) ดั่งกษัตริย์ พระยาอู่ รองผู้ว่าราชการของพระองค์ ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการเมืองมะละแหม่ง สมรสกับพระเชษฐภคินี/ขนิษฐาของพระเจ้าสการะวุตพีเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังภักดีต่อสอพินยามากกว่ากษัตริย์องค์สูงสุด สอพินยาทำการค้าและสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศด้วยตนเอง เมาะตะมะภายใต้การนำของพระองค์กลายเป็นเมืองแห่งการค้าขาย และตามคำบอกเล่าของนักสำรวจชาวโปรตุเกส เมาะตะมะมีรายได้จนร่ำรวยมหาศาล พระองค์ใช้ความมั่งคั่งจากการค้าขายเพื่อรวบรวมกองทหารที่แข็งแกร่ง ซึ่งใน ค.ศ. 1540 พระองค์ได้จ้างทหารรับจ้างชาวโปรตุเกสที่มีราคาแพง อาวุธปืน และเรือรบของพวกเขา
พระองค์ประกาศอิสรภาพจากพะโคใน ค.ศ. 1534 โดยปฏิเสธที่จะให้การสนับสนุนความพยายามทำสงครามของพระเจ้าสการะวุตพีต่อราชวงศ์ตองอูตามที่ข้าราชบริพารต้องทำ พระเจ้าสการะวุตพีผู้ไม่ใช่กษัตริย์ที่มีความสามารถ จึงไม่สามารถจัดการตอบโต้ต่อตองอูหรือเมาะตะมะได้ ในปีต่อ ๆ มา สอพินยาพอใจที่จะมองดูกองทัพตองอูโจมตีพม่าตอนล่างลึกขึ้นเรื่อย ๆ พระองค์ไม่คาดว่าจะมีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับอาณาจักรของพระองค์เอง เนื่องจากตองอูที่ไม่มีอาวุธจากต่างประเทศไม่สามารถยึดพะโค เมืองหลวงหงสาวดีที่ได้รับการปกป้องโดยทหารรับจ้างจากต่างประเทศได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อตองอูยึดพะโคได้ในที่สุดเมื่อช่วงปลาย ค.ศ. 1538 พระเจ้าสการะวุตพีไม่ไว้วางพระทัยสออพินยาอย่างมาก จึงเลือกที่จะล่าถอยไปยังอาณาจักรแปร ซึ่งเป็นอีกรัฐหนึ่ง แทนที่จะไปเมาะตะมะ

**สงครามกับตองอู**

**สิ้นพระชนม์**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
  location = London-  year=1967-  location=London- cite book | author=Royal Historical Commission of Burma | author-link=Royal Historical Commission of Burma | title=Hmannan Yazawin | volume=1–3 | year=1832 | location=Yangon | language=Burmese | edition=2003 | publisher=Ministry of Information, Myanmar-  edition=2006, 2nd printing
หมวดหมู่:ราชวงศ์หงสาวดี