จักรพรรดิเคโก

จักรพรรดิเคโก (Keikō-tennō) มีอีกพระนามว่า โอตาราชิฮิโกะ-โอชิโรวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (Ōtarashihiko-oshirowake no Sumeramikoto) และ โอตาราชิฮิโกะ-โอชิโรวาเกะ โนะ มิโกโตะ (Ōtarashihiko-oshirowake no Mikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 12 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดขึ้นในรัชสมัยเคโก จักรพรรดิเคโกได้รับการบันทึกว่าเป็นจักรพรรดิที่มีรูปร่างสูงใหญ่และมีครอบครัวใหญ่โตมาก ในรัชสมัยของพระองค์มีความพยายามขยายดินแดนด้วยการเข้าพิชิตชนเผ่าท้องถิ่น พระองค์มีพระราชโอรสที่สำคัญยิ่งมากพระองค์หนึ่งนามว่า "เจ้าชายโอซุ" (ยามาโตะ ทาเกรุ) ผู้ครอบครองคูซานางิตอนสิ้นพระชนม์ ภายหลังจึงย้ายสมบัตินี้ไปที่ศาลเจ้าอัตสึตะ และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของไตรราชกกุธภัณฑ์ มีความเป็นไปได้ว่าเคโกทรงมีพระชนมชีพหรือครองราชย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มากกว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1 แต่จำต้องใช้ข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อยืนยันมุมมองนี้
ตามธรรมเนียม รัชสมัยของเคโกถือกันว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 71 ถึง 130 ในช่วงนั้น พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 80 พระองค์กับพระมเหสีหลัก (จักรพรรดินี) 2 พระองค์ และพระมเหสีอีก 9 พระองค์ พระราชโอรสองค์หนึ่งขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปหลังเคโกสวรรคตใน ค.ศ. 130

**เรื่องเล่าตามตำนาน**
คิกิ หรือ พระราชพงศาวดารญี่ปุ่น บันทึกว่าเคโกเสด็จพระราชสมภพเมื่อประมาณ 13 ปีก่อน ค.ศ. และได้รับพระราชทานนามว่า "โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ" พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิซูอินิงกับ "日葉酢媛命" พระมเหสีองค์ที่สอง โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ ถูกอ้างว่าได้รับเลือกเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระเชษฐาของพระองค์ด้วยคำถามทั่วไปเกี่ยวกับสิ่งที่ทั้งสองปรารถนา โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะตอบว่า "จักรวรรดิ" ในขณะที่พระเชษฐาตอบว่า "ธนูและลูกศร" หลังพระราชบิดาสวรรคต โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะจึงขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 71
โคจิกิและนิฮงโชกิบันทึกเรื่องราวคราวขยายอาณาเขตในรัชสมัยของจักรพรรดิเคโกต่างกัน โดยโคจิกิระบุว่า จักรพรรดิส่ง"เจ้าชายโอซุ" (ยามาโตะ ทาเกรุ) พระราชโอรสไปที่คีวชูเพื่อเข้าพิชิตชนเผ่าท้องถิ่น ส่วนนิฮงโชกิบันทึกว่าพระองค์เสด็จไปด้วยตนเองและเอาชนะชนเผ่าท้องถิ่นได้ สองข้อมูลยอมรับว่าภายหลังเคโกส่งยามาโตะ ทาเกรุไปที่แคว้นอิซูโมะ และแคว้นตะวันออกเพื่อเข้าพิชิตพื้นที่และขยายดินแดน ตามธรรมเนียม ยามาโตะ ทาเกรุสวรรคตในปีที่ 43 ของรัชสมัยจักรพรรดิเคโก (景行天皇四十三年) ทรัพย์สมบัติของเจ้าชายผู้สวรรคตถูกเก็บรวบรวมไว้พร้อมกับดาบคูซานางิ และมเหสีม่ายของพระองค์อุทิศบูชาดวงวิญญาณของพระองค์ในศาลเจ้าที่บ้านของพระนาง ต่อมา ของตกทอดและดาบศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ถูกย้ายมาประดิษฐานไปยังพื้นที่ปัจจุบันคือศาลเจ้าอัตสึตะ
จักรพรรดิเคโกได้รับการบันทึกว่ามีความสูงถึง cm โดยมีพระราชโอรสธิดาจากพระมเหสีหลายพระองค์รวมอย่างน้อย 80 พระองค์ หากได้รับการยืนยัน ข้ออ้างนี้จะทำให้พระองค์อยู่ในประเภทภาวะยักษ์ แม้ว่ามีแนวโน้มว่าจะเกินจริง เช่นเดียวกับแง่มุมอื่น ๆ ก็ตาม นอกจากยามาโตะ ทาเกรุแล้ว มีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อยสามพระองค์เป็นบรรพบุรุษของตระกูลสำคัญ ตามธรรมเนียม จักรพรรดิเคโกสวรรคตใน ค.ศ. 130 ด้วยพระชนมพรรษา 143 พรรษา และเจ้าชาย วากาตาราชิฮิโกะ พระราชโอรส ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปในปีถัดมา

**ข้อมูลเท่าที่มีอยู่**
นักประวัติศาสตร์จัดให้จักรพรรดิเคโกเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อมูลสำหรับการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติมไม่เพียงพอ พระนามเคโก-เท็นโนได้รับการระบุหลังสวรรคตโดยคนรุ่นหลัง มีความเป็นไปได้ว่ารัชสมัยของเคโกอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มากกว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1 ช่วงเวลานี้ตรงกับช่วงเค็นโตชิที่มีการเข้าเฝ้าจักรพรรดิถัง จำเป็นต้องมีหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อสรุปเรื่องใดก็ตาม เคโกก็เป็นที่รู้จักในเรื่องพระชนมายุเกินจริงเช่นเดียวกับพระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งไม่น่าจะเป็นข้อเท็จจริง การครองราชย์ติดต่อกันของจักรพรรดิเริ่มมีการรวบรวมในคริสต์ศตวรรษที่ 8 และเชื่อกันว่ามีการ "เติมเต็ม" ช่องว่างพระชนมายุ เนื่องจากมีส่วนที่ขาดไปจำนวนมาก

**พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา== 
กล่าวกันว่าจักรพรรดิเคโกมีครอบครัวใหญ่โตมาก ประกอบด้วยพระมเหสั 2 พระองค์ พระสนม 9 พระองค์ และพระราชโอรสธิดามากกว่า 80 พระองค์ (ซึ่ง 51 พระองค์ระบุไว้ที่นี่) อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ในปัจจุบันยังคงเป็นที่สงสัยและถกเถียงกันว่าตัวเลขเหล่านี้เป็นจำนวนที่ระบุไว้ตามความเป็นจริงหรือไม่

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Aston, William George. (1896).   Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  448337491- Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).   Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 978-0-520-03460-0;  251325323- Chamberlain, Basil Hall. (1920).  The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  1882339- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 194887- __________. (1953).   Studies in Shinto and Shrines.fix-attempted=yes  Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 470294859- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  5850691- Varley, H. Paul. (1980).   Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;  59145842
เคโก
หมวดหมู่:บุคคลในยุคยาโยอิ
หมวดหมู่:ยักษ์ญี่ปุ่น