สงครามโอนิง

สงครามโอนิง (Ōnin no Ran) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม กลียุคแห่งโอนิงp=11 และ สงครามโอนิง-บุมเมp=xvii เป็นสงครามกลางเมืองช่วง ค.ศ. 1467 ถึง 1477 ในยุคมูโรมาจิของประเทศญี่ปุ่น คำว่าโอนิง สื่อถึงปีศักราชญี่ปุ่นที่เกิดสงครามนี้ขึ้น สงครามสิ้นสุดลงในศักราชบุมเม ข้อพิพาทระหว่างโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะกับยามานะ โซเซ็นบานปลายไปเป็นสงครามกลางเมืองระดับประเทศในรัฐบาลโชกุนอาชิกางะกับไดเมียวจำนวนมากในหลายภูมิภาค

**ภูมิหลัง**
ในตอนเริ่มต้น ข้อพิพาทโอนิง เป็นการโต้เถียงต่อผู้สืบตำแหน่งเป็นโชกุน ต่อจากอาชิกางะ โยชิมาซะ ใน ค.ศ. 1464 โยชิมาซะไม่มีผู้สืบสกุล จึงเกลี้ยกล่อมให้อาชิกางะ โยชิมิ น้องชายของเขาสึกจากการเป็นพระ แล้วให้เขาสืบสกุล ต่อมาใน ค.ศ. 1465 การที่โยชิมาซะให้กำเนิดลูกชายโดยไม่คาดคิดทำให้แผนการเหล่านี้เป็นปัญหา อาชิกางะ โยชิฮิซะ ในตอนนั้นยังเป็นเด็กทารก  ได้สร้างความไม่ลงรอยกันระหว่างโชกุนโยชิมิและโฮโซกาวะต่อฮิโนะ โทมิโกะ ภรรยาของโยชิมาซะกับแม่ของโยชิฮิซะ และยามานะ220
โฮโซกาวะทำงานใกล้ชิดกับอาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายโชกุนเสมอ และสนับสนุนข้ออ้างในการเป็นโชกุนของเขา ยามานะใช้โอกาสนี้ต่อต้านโฮโซกาวะมากกว่าเดิม โดยการสนับสนุนลูกของตนเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุน จนทำให้เกิดสงครามขึ้นที่เกียวโต ฝ่ายอาชิกางะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทุของสงคราม แต่สถานการณ์เริ่มนำไปสู่สงครามที่ออกแบบให้ผู้นำจากกลุ่มที่ชนะสงครามเป็นโชกุนคนต่อไป ใน ค.ศ. 1467 ตระกูลนักรบต่างแตกแยกกันจนปัญหานี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นในความดิ้นรนต่อความเป็นใหญ่ทางทหาร ท้ายที่สุด ก็ยังไม่มีผู้ชนะอย่างเด็ดขาด และกองทัพหลายกลุ่มก็ต่อสู้กันเองจนหมดแรง

**บุคคลสำคัญ**
อาชิคางะ โยชิมาสะ โชกุนผู้มีบทบาทสำคัญในสงครามโอนิน

**การต่อสู้**

**ค.ศ 1467**
กองทัพตะวันออกของโฮโซกาวะจำนวนประมาณ 85,000 นายและกองทัพตะวันตกของยามานะจำนวนประมาณ 80,000 นายเกือบจะเสมอกันเมื่อเคลื่อนพลใกล้เกียวโต การสู้รบเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคมเมื่อคฤหาสน์โฮโซกาวะถูกเผา จากนั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1467 คฤหาสน์ยามานะก็ถูกโจมตี ในเดือนกรกฎาคม ตามคำบอกเล่าของซันซอม โยชิมาสะแต่งตั้งแม่ทัพโฮโซกาวะเป็นผู้บัญชาการกองทัพเพื่อพยายาม "ลงโทษยามานะซึ่งเป็นกบฏ" ซันซอมกล่าวว่า "การสู้รบอย่างหนักยังคงดำเนินต่อไปตลอดเดือนกรกฎาคม" และ "อาคารขนาดใหญ่หลายร้อยหลังถูกทำลาย และการทำลายล้างยังคงดำเนินต่อไปวันแล้ววันเล่า" ในไม่ช้าโฮโซกาวะก็ถูกล้อมจนมุมในส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของเกียวโตรอบๆ คฤหาสน์ของเขา ในขณะที่ยามานะควบคุมทางใต้และตะวันตก ยามานะได้รับกำลังเสริม 20,000 นายภายใต้การนำของโออุจิ มาซาฮิโระในเดือนกันยายน อย่างไรก็ตาม ซันซอมระบุว่าโฮโซกาวะสามารถนำ “กษัตริย์และจักรพรรดิที่สละราชสมบัติ” มายังบาคุฟุจากพระราชวังของจักรพรรดิได้ ก่อนที่ยามานะจะยึดครองพร้อมกับทหาร 50,000 นาย จากนั้นโฮโซกาวะก็รับทหารอาคามัตสึมาเป็นกำลังเสริม ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ยามานะสามารถยึดโชโกกุจิ ได้ หลังจากติดสินบนพระภิกษุรูปหนึ่ง ซันซอมระบุว่า “พงศาวดารในสมัยนั้นได้วาดภาพที่น่าสะพรึงกลัวของการสังหารหมู่” และ “คู่ต่อสู้ทั้งสองเผชิญหน้ากันโดยไม่มีการสู้รบใดๆ ตลอดทั้งปีที่เหลือ 

**ค.ศ 1468**

**ค.ศ 1469**
โฮโซกาวะพยายามโจมตีในวันปีใหม่และอีกครั้งในเดือนเมษายน แต่ส่วนใหญ่แล้ว "กองทัพทั้งสองยังคงจ้องมองกันอย่างจ้องเขม็งเป็นเดือนแล้วเดือนเล่า" ร่องลึกตรงกลางลึก 10 ฟุตและกว้าง 20 ฟุตแยกกองทัพทั้งสองออกจากกัน วัดหลายแห่งถูกเผา รวมทั้งวัดเท็นริวจิ ด้วย ในที่สุด โยชิมิก็ไปอยู่ข้างยามานะ ทำให้โชกุนต้องตั้งชื่อลูกชายของเขาว่าโยชิฮิสะเป็นทายาทในปี ค.ศ. 1469 สงครามได้เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์อย่างแปลกประหลาด กลายเป็นสงครามระหว่างพี่น้องจักรพรรดิโกะ-สึชิมิคาโดะปลด "โยชิมิออกจากราชสำนัก" และประกาศให้เขาเป็นกบฏ 

**ค.ศ 1470**

**ค.ศ 1471**

**ค.ศ 1472**

**ค.ศ 1473**
ทั้งยามานะ โซเซ็นและโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1473 และแม้กระทั่งตอนนั้น สงครามก็ยังคงดำเนินต่อไป โดยที่ไม่มีฝ่ายใดสามารถหาทางยุติสงครามได้ อย่างไรก็ตาม ในที่สุด ตระกูลยามานะก็หมดกำลังใจ เพราะฉายาว่า "กบฏ" เริ่มมีผลในที่สุดโออุจิ มาซาฮิโระหนึ่งในแม่ทัพของยามานะ เผาพื้นที่ส่วนของตนในเกียวโตและออกจากพื้นที่ในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1477 

**ค.ศ 1474**

**ค.ศ 1475**

**ค.ศ 1476**

**ค.ศ 1477**
ในปี ค.ศ. 1477 ซึ่งเป็นเวลาสิบปีหลังจากการต่อสู้เริ่มขึ้น เกียวโตกลายเป็นเพียงสถานที่สำหรับให้ฝูงชนเข้ามาปล้นสะดมและยึดครองสิ่งที่เหลืออยู่ ทั้งตระกูลยามานะและตระกูลโฮโซกาวะต่างก็ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายได้ นอกจากการลดจำนวนกลุ่มฝ่ายตรงข้ามลง 

**ผลกระทบของสงคราม**
สงครามโอนินได้รับการยอมรับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของยุคเซ็งโงกุ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นเข้าสู่ความวุ่นวายทางการเมืองอย่างหนัก ขุนนางและซามูไรประจำแคว้นต่างแข่งกันแย่งชิงอำนาจ ส่งผลให้รัฐบาลโชกุนอ่อนแอและขาดเสถียรภาพอย่างรุนแรง.

**อ้างอิง**

**ลำดับเหตุการณ์**
ลำดับเหตุการณ์นี้ใช้ปีคริสต์ศักราช
ตอนต้น218- 1443 อาชิกางะ โยชิมาซะกลายเป็น โชกุน.- 1445 โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะกลายเป็น คันเร แห่งเกียวโต - 1449 อาชิกางะ ชิเงอูจิครองตำแหน่งที่คันโต- 1457 โอตะ โดกันสร้างปราสาทเอโดะ อาชิกางะ มาซาโมโตะถูกส่งไปบริหารคันโต- 1458 โยชิมาซะสร้างพระราชวังมูโรมาจิแห่งใหม่- 1464 โยชิมาซะตัดสินใจสละตำแหน่งโชกุนให้อาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายของเขา ฮิโนะ โทมิโกะต่อต้านข้อเสนอนี้ และหาการสนับสนุนทางทหารไว้สำหรับลูกชายในอนาคตของเธอดำรงตำแหน่งโชกุน- 1465 อาชิกางะ โยชิฮิซะ ลูกชายของฮิโนะ โทมิโกะ ถือกำเนิด และเธอเรียกตนเองเป็นอุปราช- 1466 ยามานะ โซเซ็นกับโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะเคลื่อนทัพใกล้เกียวโต
เกิดสงคราม218- 1467 การปะทุของสงครามโอนิง ยามานะถูกประกาศเป็นกบฏ ในเดือนพฤศจิกายน โชโกกุ-จิถูกทำลาย- 1468 โยชิมิเข้าร่วมกับฝ่ายยามานะ- 1469 โยชิมาซะตั้งโยชิฮิซะเป็นผู้สืบทอด- 1471 อิกโก-อิกกิ ลัทธิศาสนาพุทธ ได้กำลงในภาคเหนือ อาซากูระ โทชิกาเงะกลายเป็นขุนวัง (ชูโงะ) แห่งเอจิเซ็ง247–250- 1473 ยามานะและโฮโกาวะเสียชีวิต โยชิมาซะเกษษียณ- 1477 ตระกูลโออูจิออาจากเกียวโต สงครามโอนิงสิ้นสุดลง
ตอนท้าย218- 1485 การลุกฮือของชาวไร่ที่ยามาชิโระ- 1489 โยชิฮิซะเสียชีวิต- 1490 โยชิมาซะเสียชีวิต อาชิกางะ โยชิตาเนะกลายเป็น โชกุน- 1492 โฮโจ โซอุงกลายเป็นปรมจารย์แห่งอิซุ- 1493 โยชิตาเนะสละอำนาจ- 1494 โฮโซกาวะ มาซาโมโตะกลายเป็นคันเรแห่งเกียวโต- 1495 โซอุงยึดเมืองโอดาวาระ- 1496 ฮิโนะ โทมิโกะเสียชีวิต- 1508 โออูจิฟื้นฟูโยชิตาเนะ.- 1545 โฮโจ อูจิยาซุพ่ายแพ้ต่อกองทัพตระกูลอูเอซูงิที่คาวาโงเอะ- 1551 ตระกูลโมริพ่ายแพ้ต่อตระกูลโออูจิที่นำโดยซูเอะ ฮารูกาตะในยุทธการที่มิยาจิมะ- 1554 ตระกูลโมริสืบต่ออำนาจและดินแดนจากโออูจิ- 1555 อูเอซูงิ เค็นชินกับทาเกดะ ชิงเง็งสู้รบที่คาวานากาจิมะ- 1560 โอดะ โนบูนางะชนะที่โอเกฮาซานะ

**อ้างอิง**

**งานที่อ้างอิง**
  isbn = 978-0520208773- Ackroyd, Joyce. (1982) Lessons from History: The Tokushi Yoron. Brisbane: University of Queensland Press.  978-0-7022-1485-1- Ravina, Mark (1995). "State Building and Political Economy in Early Modern Japan," Journal of Asian Studies, 54:4, 997–1022.- Turnbull, Stephen R. (1996). The Samurai: A Military History.. London: Routledge. 1-873410-38-7- Varley, H. Paul. (1973).    Japanese Culture: A Short History. London: Farber and Farber. 978-0-275-64370-6;  OCLC 2542423
หมวดหมู่:ตระกูลอาชิกางะ
หมวดหมู่:ตระกูลเคโจ-โฮโซกาวะ
หมวดหมู่:ประวัติทางทหารของญี่ปุ่นยุคศักดินา
หมวดหมู่:สงครามในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคเซ็งโงกุ