จักรพรรดิฮิงาชิยามะ

อาซาฮิโตะ () ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิฮิงาชิยามะ (nihongo|東山天皇|Higashiyama-tennō; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1675 – 16 มกราคม ค.ศ. 1710) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 113 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1687 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1709 ตรงกับศักราชเก็นโรกุในยุคเอโดะ

**เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของฮิงาชิยามะ**
ในปี เท็นนะ ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 1682 เจ้าชายอะซะฮิโตะขณะมีพระชนมายุเพียง 7 พรรษาได้รับการสถาปนาจากจักรพรรดิเรเง็งผู้เป็นพระราชบิดาให้ขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์โดยได้มีการจัดงานเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่หลังจากเว้นว่างไปกว่า 300 ปี
จักรพรรดิเรเง็งได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะซะฮิโตะพระชนมายุเพียง 11 พรรษาขึ้นเป็น จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 โดยได้จัดพิธีราชาภิเษกในอีก 4 วันต่อมาคือวันที่ 25 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 หลังจากสละราชบัลลังก์แล้วอดีตจักรพรรดิเรเง็งได้เสด็จไปประทับที่ พระราชวังหลวงเซนโต
ซึ่งพระนามของพระองค์มีที่มาจากชื่อเขต ๆ หนึ่งใน นครเคียวโตะ คือ เขตฮิงะชิยะมะ โดยในรัชสมัยนี้ความสัมพันธ์ของราชสำนักกับบะคุฟุเริ่มดีขึ้น
หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 22 ปีจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายยะซุฮิโตะพระราชโอรสองค์ที่ 5 ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดินะกะมิกะโดะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 6 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1709 โดยอดีตจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้กุมพระราชอำนาจเหนือพระราชโอรสพร้อมกับอดีตจักรพรรดิเรเง็ง
หลังจากอดีตจักรพรรดิฮิงะชิยะมะเป็น ไดโจเท็นโน (มหาธรรมราชา) ได้ไม่กี่เดือนก็ประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 17 เดือน 12 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1710 ขณะมีพระชนมายุเพียง 34 พรรษา

**พระบรมวงศานุวงศ์== 
ฮิงาชิยามะมีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 11 พระองค์

**พระมเหสี**
})(ภายหลัง: โชชูมนอิง - 承秋門院)  
14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1680 
18 มีนาคม ค.ศ. 1720 
อาริซูงาวะ-โนะ-มิยะ ยูกิฮิโตะ 
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงอากิโกะ

**พระสนม**

**พระราชโอรสธิดา**

**พระราชพงศาวลี**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Hammer, Joshua. (2006).   Yokohama Burning: the Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II.  New York: Simon & Schuster. 978-0-7432-6465-5; 67774380- Meyer, Eva-Maria. (1999).   Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	978-3-8258-3939-0; 42041594- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Kyoto: The Old Capital of Japan, 794–1869. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 182637732- __________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 194887- Screech, Timon. (2006).  Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. 978-0-203-09985-8; 65177072- Smith, Robert and Richard K. Beardsley.  (2004). Japanese Culture: Its Development And Characteristics. Chicago, Aldine Publishing. 419072- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. 5850691- Traganeou, Jilly. (2004). The Tokaido Road: Traveling and Representation in Edo and Meiji Japan. New York: RoutledgeCurzon. 978-0-415-31091-8; 52347509- Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5; 59145842
ฮิงาชิยามะ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ
หมวดหมู่:โคไตชิ
ฮิงาชิยามะ