อักษรเสี่ยวเอ๋อร์

หนังสือภาษาอาหรับที่แปลเป็นภาษาจีนด้วยอักษรเสี่ยวเอ๋อร์ตีพิมพ์ในทาชเคนต์ ค.ศ. 1899
อักษรเสี่ยวเอ๋อร์ หรือ เสี่ยวเอ๋อร์จิง (อักษรเด็ก) มักย่อเป็น เสี่ยวจิง (อักษรเล็ก, 'อักษรดั้งเดิม' หมายถึงอักษรอาหรับ-เปอร์เซีย) เป็นวิธีการเขียนภาษากลุ่มจีนหรือภาษาดุงกานด้วยอักษรเปอร์เซีย-อาหรับ โดยชนกลุ่มน้อยหลายกลุ่มที่นับถือศาสนาอิสลามในประเทศจีน—ส่วนใหญ่เป็นชาวหุย แต่บางส่วนก็เป็นชาวตงเซียงและชาวซาลาร์—ใช้งานอักษรนี้ในบางโอกาส และลูกหลานชาวดุงกานในเอเชียกลางเคยใช้อักษรนี้ ภายหลังมีการปฏิรูปอักขรวิธีไปใช้อักษรละตินและภายหลังอักษรซีริลลิกในภาษาดุงกาน ซึ่งยังคงมีการใช้งานจนถึงปัจจุบัน
อักษรเสี่ยวเอ๋อร์เขียนจากขวาไปซ้ายเหมิองกับระบบการเขียนอื่นที่ใช้อักษรเปอร์เซีย-อาหรับ แต่มีความแตกต่างจากระบบการเขียนฐานอักษรอาหรับตรงที่สระทั้งหมด ทั้งยาวและสั้น ระบุด้วยเครื่องหมายเสริมสัทอักษรอาหรับเสมอ ทำให้ตามเทคนิค อักษรเสี่ยวเอ๋อร์เป็นอักษรสระประกอบ และยังมีความแตกต่างจากระบบการเขียนฐานอาหรับในประเทศจีนอย่างชุดตัวอักษรอาหรับอุยกูร์ที่ใช้อักษรทั้งหมดในการระบุสระเสียงสั้น ไม่ใช่เครื่องหมายเสริมสัทอักษร

**การใช้งาน**

**อักษร**
อักษรเสี่ยวเอ๋อร์มีทั้งหมด 31 ตัว ในจำนวนนี้มี 4 ตัวแทนเสียงสระ อักษร 31 ตัวแบ่งออกเป็นอักษรที่ยืมจากภาษาอาหรับ 28 ตัว ยืมจากภาษาเปอร์เซีย 4 ตัว พร้อมกับอักษรดัดแปลง 2 ตัวกับอักษรพิเศษ 1 ตัวที่พบได้เฉพาะในอักษรเสี่ยวเอ๋อร์

**พยัญชนะ**

**พยัญชนะเพิ่มเติม**
รายการนี้เป็นอักษรที่ใช้งานในระดับน้อยหรืออักษรอีกรูปแบบตามภุมิภาค หรือเป็นอักษรอาหรับหรือเปอร์เซียทั่วไปที่ใช้เฉพาะในคำยืม

**สระและตัวสะกด**
ด้านล่างคือสระและตัวสะกดในแต่ละพยางค์ตามอักษรจีนแต่ละตัวในอักษรเสี่ยวเอ๋อร์

**เทียบพินอิน**

**ตัวอย่าง**
ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1 ในอักษรเสี่ยวเอ๋อร์, อักษรจีนตัวย่อและตัวเต็ม, พินอิน และไทย:
เสี่ยวเอ๋อร์: «ژٍّ شْ‌ٍ عَر زِیُوْ، زَیْ ظٌ‌یًا حَ‌ کِیُوًالِ شَانْ‌ ءِلِیُوِ پِیٍٔ‌دٍْ. تَامٌ فُ‌یُوْ لِ‌ثٍْ حَ لِیَانْ‌ثٍ، بِیٍٔ یٍ ءِ ثِیٌ‌دِ قُوًاثِ دْ ݣ‌ٍْشٍ خُ‌ثِیَانْ دُوِدَیْ.»
อักษรจีนตัวย่อ: 「人人生而自由，在尊严和权利上一律平等。他们赋有理性和良心，并应以兄弟关系的精神互相对待。」
อักษรจีนตัวเต็ม:
เทียบอักษรจีนกับเสี่ยวเอ๋อร์:  
 พินอิน: "Rénrén shēng ér zìyóu, zài zūnyán hé quánlì shàng yílǜ píngděng. Tāmen fùyǒu lǐxìng hé liángxīn, bìng yīng yǐ xiōngdi guānxì de jīngshén hùxiāng duìdài."
 ไทย: "มนุษย์ทั้งปวงเกิดมามีอิสระและเสมอภาคกันในศักดิ์ศรี และสิทธิ ต่างในตนมีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยจิตวิญญาณแห่งภราดรภาพ"

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 A. Forke. Ein islamisches Tractat  aus Turkistan // T’oung pao. Vol. VIII. 1907.- O.I. Zavyalova. Sino-Islamic language contacts along the Great Silk Road: Chinese texts written in Arabic Script // Chinese Studies (《漢學研究》).  Taipei: 1999.  No. 1.- Xiaojing Qur'an (《小經古蘭》), Dongxiang County, Lingxia Hui Autonomous Prefecture, Gansu, PRC, 1987.- Huijiao Bizun (Xiaojing) (《回教必遵（小經）》), Islam Book Publishers, Xi'an, Shaanxi, PRC, 1993, 154 pp., photocopied edition.- Muhammad Musa Abdulihakim. Islamic faith Q&A (《伊斯兰信仰问答》) (2nd ed.). Beiguan Street Mosque, Xining, Qinghai, PRC, appendix contains a Xiao'erjing–Pinyin–Arabic comparison chart.- Feng Zenglie. Beginning Dissertation on Xiao'erjing: Introducing a phonetic writing system of the Arabic script adopted for Chinese in The Arab World (《阿拉伯世界》) Issue #1. 1982.- Chen Yuanlong. The Xiaojing writing system of the Dongxiang ethnicity in China's Dongxiang ethnicity (《中国东乡族》). People's Publishing House of Gansu. 1999.

**อ่านเพิ่ม**
 publisher=Tokyo University of Foreign Studies-  — blog post about the decline of Xiao'erjing and problems surrounding its use- url=https://transliterationtools.blogspot.com/2023/10/xiaoerjing-tool.html — Chinese to Xiao'erjing online transcription tool.
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
หมวดหมู่:ภาษาจีน