จักรพรรดิชิรากาวะ

จักรพรรดิชิรากาวะ (nihongo|白河天皇|Shirakawa-tennō; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1053 – 24 รกฎาคม ค.ศ. 1129) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 72 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของจักรพรรดิชิรากาวะกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1073 ถึง 1087

**พระบรมวงศานุวงศ์ == 
เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิโก-ซันโจ ที่ประสูติแต่ ฟูจิวาระ ชิเงโกะ
ก่อนขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ชิรากาวะมีพระนามเดิม (อิมินะ) ว่า เจ้าชายซาดาฮิโตะ (Sadahito-shinnō)
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโกะ-ซันโจกับฟูจิวาระ ชิเงโกะ (藤原茂子)
ชิรากาวะมีจักรพรรดินีองค์เดียวและพระมเหสีองค์เดียว กับพระราชโอรสธิดารวม 9 พระองค์
*จักรพรรดินี (ชูงู): ฟูจิวาระ โนะ เค็นชิ (藤原賢子)—ธิดาในมินาโมโตะ อากิฟูซะ รับเลี้ยงโดยฟูจิวาระ โมโรซาเนะ
** พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายอัตสึฟูมิ (敦文親王; 1075–1077)
** พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงยาซูโกะ (媞子内親王) ภายหลังเป็น อิกูโฮมนอิง (郁芳門院)
** พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงเรชิ (令子内親王) ไซงู
** พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายทารูฮิโตะ (善仁親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโฮริกาวะ
** พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงชินชิ (禛子内親王; 1081–1156)—สึจิมิกาโดะไซอิง (土御門斎院)

**เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิชิรากาวะ**
เมื่อพระองค์ยังทรงพระเยาว์ ความสัมพันธ์ของพระองค์กับพระบิดาของพระองค์ จักรพรรดิโก-ซันโจ นั้นเย็นชาแต่ก็เปี่ยมด้วยความรัก และในปี ค.ศ. 1068 เมื่อพระบิดาของพระองค์ขึ้นครองสิริราชสมบัติ พระองค์ก็ได้รับการสถาปนาให้เป็นชินโน (เจ้าชาย) กลายเป็นเจ้าชายซาดาฮิโตะ ในปี ค.ศ. 1069 พระองค์เป็น โคไตชิ หรือรัชทายาทและในเวลาที่เหมาะสม พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิเมื่อพระชนมายุได้ 19 พรรษา- 18 มกราคม ค.ศ. 1073 (วันที่ 8 เดือน 12 ปี เอ็งคิว ที่ 4) : ปีที่ 5 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโก-ซันโจทรงสละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสคือเจ้าชายซะดะฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิชิระกะวะ หลังจากนั้นไม่นานได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษก- 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1073 (วันที่ 29 เดือน 12 ปี เอ็งคิว ที่ 4) : ได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิชิระกะวะอย่างเป็นทางการที่ พระราชวังหลวงเฮอัง - ค.ศ. 1074 (วันที่ 7 เดือน 2 ปี โจโฮ ที่ 1) : อดีต คัมปะกุ ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ ผู้สร้าง วัดเบียวโด ถึงแก่อสัญกรรมด้วยวัย 83 ปีในปีเดียวกันพี่สาวของโยะริโมะชิอดีตจักรพรรดินีใน จักรพรรดิอิจิโจ สิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 87 พรรษา- ค.ศ. 1074 (วันที่ 3 เดือน 10 ปี โจโฮ ที่ 1) : ท่าน โจโตมงอิง อดีตจักรพรรดินีในอดีต จักรพรรดิอิจิโจ สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้ 87 พรรษา- ค.ศ. 1087 (เดือน 9 ปี โอโตะกุ ที่ 3) : จักรพรรดิชิระกะวะแถลงที่จะสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายทะรุฮิโตะพระราชโอรส- 3 มกราคม ค.ศ. 1087 (วันที่ 26 เดือน 12 ปี โอโตะกุ ที่ 3) : ปีที่ 13 ในรัชสมัยจักรพรรดิชิระกะวะสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายทะรุฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโฮะริกะวะ โดยเป็น ไดโจเท็นโน (มหาจักรพรรดิ) กุมพระราชอำนาจเหนือพระราชโอรสในรูปแบบ การว่าราชการในวัด
แต่เดิมจักรพรรดิโก-ซันโจมีพระราชประสงค์ที่จะแต่งตั้งให้พระอนุชาต่างพระมารดาของจักรพรรดิชิระกะวะคือ เจ้าชายซะเนะฮิโตะ เป็นผู้สืบทอดต่อจากจักรพรรดิชิระกะวะแต่เจ้าชายพระองค์นั้นก็สิ้นพระชนม์ไปเมื่อ ค.ศ. 1085 ทำให้จักรพรรดิชิระกะวะทรงแต่งตั้งพระราชโอรสคือเจ้าชายทะรุฮิโตะขึ้นเป็นรัชทายาท- ค.ศ. 1087 (เดือน 5 ปี คังจิ ที่ 1) : ไดโจเท็นโน ชิระกะวะ เสด็จย้ายไปประทับที่ อุจิ - ค.ศ. 1088 (เดือน 1 ปี คังจิ ที่ 2) : จักรพรรดิโฮะริกะวะ เสด็จไปเฝ้าพระราชบิดาที่ พระตำหนักชิระกะวะ ที่อดีตจักรพรรดิชิระกะวะโปรดเกล้าให้สร้างขึ้นที่ อุจิ - ค.ศ. 1090 (เดือน 12 ปี คังจิ ที่ 4) : ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ ซึ่งดำรงตำแหน่ง เซ็ชโช  ได้รับโปรดเกล้าให้ดำรงตำแหน่ง คัมปากุ- ค.ศ. 1094 (วันที่ 8 เดือน 3 ปี คังจิ ที่ 8) : คัมปากุ ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ ได้ลาออกจากตำแหน่งคัมปากุ- ค.ศ. 1095 (เดือน 8 ปี กาโฮ ที่ 2) : จักรพรรดิโฮะริกะวะประชวรทำให้พระองค์ต้องผนวชเพื่อให้พระอาการดีขึ้น- ค.ศ. 1096 (วันที่ 9 เดือน 11 ปี กาโฮ ที่ 3) : อดีตจักรพรรดิชิระกะวะผนวชเมื่อพระชนมายุ 44 พรรษาโดยได้รับฉายาทางธรรมว่า ยูคัง ทำให้พระองค์ได้เป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ซึ่งใช้เรียกอดีตจักรพรรดิที่ออกผนวช
สาเหตุที่ทำให้อดีตจักรพรรดิชิระกะวะออกผนวชเนื่องจากพระราชธิดาพระองค์หนึ่งซึ่งได้รับการสถาปนาในภายหลังเป็น พระพันปีอิคุโยะชิ ได้สิ้นพระชนม์ในปีนั้น
หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิโฮะริกะวะพระราชนัดดาของพระองค์ได้ขึ้นเป็น จักรพรรดิโทะบะ พระองค์ก็ยังคงกุมพระราชอำนาจทางการเมืองเหนือพระราชนัดดาแม้จะอยู่ในสมณเพศจนกระทั่งจักรพรรดิโทะบะสละราชบัลลังก์ซึ่งพระองค์ก็ยังคงกุมพระราชอำนาจต่อไปในรัชสมัยของพระราชปนัดดา (เหลน) คือ จักรพรรดิซุโตะกุ - 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1129 (วันที่ 7 เดือน 7 ปี ไดจิ ที่ 4) : ปีที่ 6 ในรัชสมัย จักรพรรดิซุโตะกุ  ไดโจโฮโอ ชิระกะวะ สวรรคตเมื่อพระชนมายุ 76 พรรษาสิ้นสุดการปกครองแบบ การว่าราชการในวัด ของจักรพรรดิชิระกะวะที่ยาวนานถึง 42 ปีซึ่งหลังจากนั้นจักรพรรดิรัชกาลต่อ ๆ มาก็ดำเนินตามรอยจักรพรรดิชิระกะวะในพระราชสถานะ ไดโจเท็นโน และ ไดโจโฮโอ

**พระราชพงศาวลี**

**ดูเพิ่ม**
 จักรพรรดิญี่ปุ่น- รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).   Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 978-0-520-03460-0;   OCLC 251325323- Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press. 0-86008-128-1  OCLC 164803926- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society.  OCLC 194887- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.   OCLC 5850691- Varley, H. Paul. (1980).   Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;   OCLC 59145842
ชิรากาวะ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเฮอัง
หมวดหมู่:ภิกษุชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
หมวดหมู่:โคไตชิ
ชิรากาวะ