จักรพรรดิเซมุ

จักรพรรดิเซมุ (Seimu-tennō) มีอีกพระนามว่า วากาตาราชิ ฮิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (Wakatarashi hiko no Sumeramikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 13 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมกันเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดในรัชสมัยเซมุ จักรพรรดิในตำนานพระองค์นี้มีชื่อเสียงจากการจัดระเบียบรัฐบาลท้องถิ่นด้วยการแต่งตั้งบุคคลแรกให้แคว้นที่อยู่ภายใต้การปกครองของพระองค์ เซมุมีพระมเหสีเพียงพระองค์เดียวตามที่บันทึกไว้ และคลอดพระราชโอรสเพียงองค์เดียว พระองค์ยังมีพระสนมอีกหนึ่งพระองค์แต่กลับไม่มีบุตร ซึ่งต่างจากพระราชบิดาอย่างสิ้นเชิงที่กล่าวกันว่ามีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 80 พระองค์และมีพระมเหสีหลายพระองค์
ตามธรรมเนียม รัชสมัยของเซมุถือกันว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 131 ถึง 190 ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อพระราชโอรสองค์เดียวของพระองค์สิ้นพระชนม์ตั้งแต่วัยเยาว์ เซมุจึงแต่งตั้งหนึ่งในพระราชนัดดาให้เป็นมกุฎราชกุมารก่อนสวรรคตใน ค.ศ. 190 ทำให้เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกในรุ่นหลังที่สละราชบัลลังก์ให้แก่ผู้สืบราชบัลลังก์ที่ไม่ใช่ผู้สืบทอดโดยตรง

**เรื่องเล่าตามตำนาน**
คิกิ หรือ พระราชพงศาวดารญี่ปุ่น บันทึกว่าเซมุเสด็จพระราชสมภพใน八坂入媛命 เมื่อช่วง ค.ศ. 84 และได้รับพระราชทานนามว่า วากาตาราชิฮิโกะ (Wakatarashihiko) ไม่มีใครทราบว่าเหตุใดพระองค์จึงได้รับเลือกเป็นมกุฎราชกุมาร แต่ภายหลังวากาตาราชิฮิโกะขึ้นคอรงราชย์ใน ค.ศ. 131 เซมุทรงเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากการจัดระเบียบรัฐบาลท้องถิ่นด้วยการแต่งตั้งผู้ว่าราชการแคว้นและเจ้าหน้าที่เขตคนแรก แม้ว่ารายละเอียดระบบการปกครองของพระองค์ยังคงคลุมเครือ แต่ในเวลานั้น บรรดาเจ้าชายถูกส่งไปยังสถานที่สำคัญในแคว้นต่างๆ สมาชิกเหล่านี้ได้รับการกำหนดให้เป็น วาเกะ ซึ่งแสดงถึงสถานะของพวกเขาในฐานะสาขาหนึ่งของราชวงศ์ บริงก์ลีย์และคิกูจิตั้งทฤษฎีว่า การแต่งตั้งผู้ว่าราชการท้องถิ่นเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อเพิ่ม "เกียรติประวัติแห่งราชสำนัก" ผู้ที่มีสิทธิ์ได้แก่ "บุคคลที่มีคุณธรรม" เจ้าชาย หรือหัวหน้าชนเผ่าพื้นเมือง
คิกิระบุว่าเซมุมีพระมเหสีนาม โอโฮะ-ทาการะ (Oho-takara) ธิดาในทาเกะ-โอชิยามะ-ทาริ-เนะ โอโฮะ-ทาการะให้กำเนิดพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวนามว่า เจ้าชายวากานูเกะ (和訶奴気王) พระราชโอรสองค์เดียวของเซมุดูเหมือนจะสิ้นพระชนม์ตั้งแต่วัยเยาว์เนื่องจากจักรพรรดิทรงแต่งตั้งพระราชโอรสของยามาโตะ ทาเกรุเป็นมกุฎราชกุมารก่อนที่พระองค์จะสวรรคตใน ค.ศ. 190 ด้วยพระชนมพรรษา 107 พรรษา ภายหลังทาราชินากัตสึฮิโกะ พระราชนัดดา ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปใน ค.ศ. 192 การสวรรคตของเซมุถือเป็นจุดสิ้นสุดของทายาทสายตรงจากจักรพรรดิจิมมุในตำนาน และเป็นการแตกสาขาแรกของสาขาอื่น ๆ ที่ตามมาภายหลัง

**ข้อมูลเท่าที่มีอยู่**
อนุสรณ์สถานศาลเจ้าชินโตและสุสานที่อุทิศแด่จักรพรรดิเซมุ
นักประวัติศาสตร์จัดให้เซมุเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อมูลสำหรับการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติมไม่เพียงพอ เนื่องด้วยเหตุผลดังกล่าว ทำให้การดำรงอยู่ของพระองค์เป็นเรื่องที่ถกเถียงกัน ถ้าพระองค์มีอยู่จริง ก็คงไม่มีหลักฐานเสนอแนะว่าตำแหน่ง เท็นโน ใช้งานในรัชสมัยของพระองค์ โดยมีแนวโน้มสูงมากว่าพระองค์เป็นหัวหน้าเผ่าหรือผู้นำเผ่าท้องถิ่น และหน่วยการเมืองที่พระองค์ปกครองครอบคลุมเพียงส่วนเล็ก ๆ ของประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบันเท่านั้น มีความเป็นไปได้ว่าเซมุทรงปกครองในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 4 เมื่อญี่ปุ่นกลายเป็นรัฐรวมเป็นหนึ่งซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองจากยามาโตะ ทำให้บันทึกเหล่านี้ "ไม่ใช่เรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้"

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Aston, William George. (1896).   Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  448337491- Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).   Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 978-0-520-03460-0;  251325323- Chamberlain, Basil Hall. (1920).  The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919.  1882339- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 194887- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  5850691- Varley, H. Paul. (1980).   Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;  59145842
เซมุ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคยาโยอิ