กองทัพซีเรีย

กองทัพซีเรีย (القوات المسلحة السورية) เป็นกองกำลังทหารของประเทศซีเรีย
ตั้งแต่การก่อตั้งจนถึงการล่มสลายของระบอบการปกครองพรรคบะอษ์ของบัชชาร อัลอะซาดในเดือนธันวาคม 2024 กองทัพอาหรับซีเรียเป็นกองกำลังติดอาวุธของรัฐ ประกอบด้วยกองทัพบกอาหรับซีเรีย กองทัพเรืออาหรับซีเรีย กองทัพอากาศอาหรับซีเรีย กองกำลังป้องกันภัยทางอากาศอาหรับซีเรียและกำลังกึ่งทหารต่าง ๆ ตามรัฐธรรมนูญซีเรีย ประธานาธิบดีซีเรียเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมซีเรียเป็นรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพ
หลังจากปี 1943 กองทัพซีเรียมีบทบาทสำคัญในการปกครองซีเรีย โดยก่อการรัฐประหาร 6 ครั้ง ได้แก่ ในปี 1949 2 ครั้ง ได้แก่ การก่อรัฐประหารในซีเรียในเดือนมีนาคม 1949 และการก่อรัฐประหารในเดือนสิงหาคม 1949 โดยพันเอกซามี อัล-ฮินนาวี และอีก 1 ครั้งในปี 1951, 1954, 1963, 1966 และ 1970 กองทัพซีเรียทำสงครามกับอิสราเอล 4 ครั้ง (ในปี 1948 สงครามหกวันในปี 1967 สงครามยมคิปปูร์ในปี 1973 และสงครามเลบานอนในปี 1982) และครั้งหนึ่งกับจอร์แดน ("กันยายนทมิฬ" ในจอร์แดน ปี 1970) กองทัพอากาศและกองทัพเรือทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของกองทัพมากกว่าจะเป็นหน่วยงานอิสระ นอกเหนือจากปฏิกิริยาของกองทัพอากาศ/ADF ต่อปฏิบัติการโมลคริกเก็ต 19 ของอิสราเอล ก่อนที่จะเกิดสงครามเลบานอนในปี 1982 เครื่องบินรบและระบบป้องกันภัยทางอากาศของซีเรียได้รับความสูญเสียอย่างหนัก กองยานเกราะยังถูกส่งไปที่ซาอุดีอาระเบียในช่วงปี 1990–91 ระหว่างสงครามอ่าวเปอร์เซีย แต่แทบไม่มีการสู้รบเลย ตั้งแต่ปี 1976 ถึง 2005 กองทัพบกเป็นเสาหลักในการยึดครองเลบานอนของซีเรีย ในประเทศ กองทัพบกมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการลุกฮือของกลุ่มอิสลามในซีเรียในช่วงปี 1979–82 และตั้งแต่ปี 2011 ถึง 2024 มีส่วนร่วมอย่างหนักในการสู้รบในสงครามกลางเมืองซีเรีย ซึ่งเป็นสงครามที่รุนแรงและยืดเยื้อที่สุดที่กองทัพซีเรียเข้าร่วมตั้งแต่ก่อตั้งกองทัพในช่วงทศวรรษ 1940
กองทัพใช้การเกณฑ์ทหาร ผู้ชายรับราชการทหารตั้งแต่อายุ 18 ปี แต่จะได้รับการยกเว้นจากการเกณฑ์ทหารหากไม่มีพี่น้องชายที่สามารถดูแลพ่อแม่ได้ ส่วนผู้หญิงจะได้รับการยกเว้นจากการเกณฑ์ทหาร
กองทัพอาหรับซีเรียล่มสลายในปี 2024 ด้วยการล่มสลายของระบอบการปกครองของอัสซาดและการหลบหนีของบัชชาร อัลอะซาด ผู้ปกครองซีเรียคนใหม่ภายใต้รัฐบาลเปลี่ยนผ่านของซีเรียกำลังเตรียมการที่จะจัดระเบียบกองกำลังทหารและความทะเยอทะยานของซีเรียใหม่โดยสิ้นเชิง
เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2024 มีรายงานว่ามูร์ฮาฟ อบูกัสราได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมคนใหม่สำหรับรัฐบาลเปลี่ยนผ่านในขณะที่อาลี นูเร็ดดีน อัลนาซานดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหารสูงสุด

**ประวัติศาสตร์**

**อาณัตของฝรั่งเศส**
กองกำลังอาสาสมัครในอาณัติของฝรั่งเศส ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นกองทัพซีเรีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2466 โดยคำนึงถึงภัยคุกคามลัทธิชาตินิยมอาหรับซีเรีย แม้ว่าเจ้าหน้าที่ของหน่วยเดิมจะเป็นชาวฝรั่งเศสทั้งหมด แต่ก็ถือเป็นกองทัพซีเรียสมัยใหม่ของชนพื้นเมืองกลุ่มแรก ในปี พ.ศ. 2468 กองกำลังนี้ได้ขยายออกไปและกำหนดให้กองกำลังพิเศษแห่งลิแวนต์ (Troupes Spéciales du Levant) ในปี พ.ศ. 2484 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพลิแวนต์เข้าร่วมในการต่อต้านการรุกรานของอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งขับไล่กองกำลังฝรั่งเศสวิชีออกจากซีเรียระหว่างปฏิบัติการเอ็กซ์พอร์เตอร์ (Operation Exporter)
ภายหลังการยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตร กองทัพก็เข้ามาอยู่ภายใต้การควบคุมของฝรั่งเศสเสรีและถูกกำหนดให้เป็นกองกำลังลิแวนต์ (Troupes du Levant) หน่วยงานในอาณัติของฝรั่งเศสรักษากองกำลังทหารเพื่อตำรวจพื้นที่ชนบทอันกว้างใหญ่ของซีเรีย กองกำลังกึ่งทหารนี้ใช้เพื่อต่อสู้กับอาชญากรและศัตรูทางการเมืองของรัฐบาลที่ได้รับมอบอำนาจ เช่นเดียวกับกองกำลังพิเศษลิแวนต์ เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสดำรงตำแหน่งสูงสุด แต่เมื่อซีเรียได้รับเอกราช ตำแหน่งที่ต่ำกว่าพันตรีก็ค่อยๆ เต็มไปโดยเจ้าหน้าที่ซีเรียที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยฮอมส์ ซึ่งได้รับการสถาปนาโดยฝรั่งเศสในช่วงทศวรรษที่ 1930 ในปี พ.ศ. 2481 กองกำลังพิเศษลิแวนต์มีจำนวนทหารประมาณ 10,000 นาย และเจ้าหน้าที่ 306 นาย (ในจำนวนนี้ 88 คนเป็นชาวฝรั่งเศส โดยส่วนใหญ่อยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า) กองทหารซีเรียส่วนใหญ่มีพื้นเพในชนบทและมีชาติพันธุ์เป็นชนกลุ่มน้อย ส่วนใหญ่เป็นชาวอะละวี ดรูซ ชาวเคิร์ด และเซอร์แคสเซียน พอถึงปลายปี 1945 กองทัพมีประมาณ 5,000 นาย และทหารรักษาการณ์ประมาณ 3,500 นาย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2489 เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสกลุ่มสุดท้ายถูกบังคับให้ออกจากซีเรีย เนื่องจากการรุกต่อต้านอย่างต่อเนื่อง กองทัพลิแวนไทน์จึงกลายเป็นกองทัพประจำของรัฐเอกราชใหม่ และขยายตัวอย่างรวดเร็วเป็นประมาณ 12,000 นายเมื่อถึงช่วงสงครามอาหรับ-อิสราเอล พ.ศ. 2491 ซึ่งถือเป็นสงครามอาหรับ-อิสราเอลครั้งแรกจากทั้งหมดสี่ครั้งที่เกี่ยวข้องกับซีเรียระหว่าง พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2529

**สาธารณรัฐที่หนึ่งและที่สอง (พ.ศ. 2490-2506)**
Flag of the Syrian Republic (1932-1958), and again from 1961 to 1963
กองทัพซีเรียต่อสู้ในสงครามอาหรับ-อิสราเอลในปี พ.ศ. 2491 (ต่อต้านอิสราเอล) และมีส่วนร่วมในการก่อรัฐประหารหลายครั้ง ระหว่างปี พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2510 การก่อรัฐประหารหลายครั้งได้ทำลายเสถียรภาพของรัฐบาลและความเป็นมืออาชีพที่เหลืออยู่ภายในกองทัพ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2490 พลเอกฮุสนี อัล-ซาอิม ซึ่งเป็นเสนาธิการทหาร ได้สถาปนาตัวเองเป็นประธานาธิบดี ตามมาด้วยเผด็จการทหารอีกสองคนในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2490 พลเอกอาดีบ ชิชาคลี ยึดอำนาจจนกระทั่งถูกปลดออกจากอำนาจในการก่อรัฐประหารซีเรียในปีพ.ศ. 2497 เกิดการรัฐประหารตามมาอีก โดยแต่ละครั้งมีการกวาดล้างนายทหารเพื่อขับไล่ผู้สนับสนุนผู้แพ้จากกองทัพp=457–458 ธงของ สหสาธารณรัฐอาหรับ (พ.ศ. 2501-2504) และอีกครั้งของสาธารณรัฐอาหรับซีเรียระหว่างปีพ.ศ. 2523 ถึง 2567 กองกำลังติดอาวุธซีเรียเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังติดอาวุธสหสาธารณรัฐอาหรับ ระหว่างปี พ.ศ. 2501 ถึง พ.ศ. 2504 กองกำลังภาคพื้นดินของซีเรียบางส่วนถูกก่อตั้งเป็นกองทัพที่หนึ่งในขณะที่กองทัพที่สองและสามก่อตั้งขึ้นโดยอียิปต์

**ยึดครองเลบานอน**

**กรณีพิพาทอื่นๆ**

**การทัพสมัยใหม่**

**สงครามกลางเมืองซีเรีย**

**โครงสร้าง**

**การเกณฑ์ทหาร**
กองทัพเป็นกำลังเกณฑ์ ชายรับราชการในกองทัพเมื่ออายุ 18 ปีบริบูรณ์ แต่มีหญิงจำนวนมากในกองทัพซีเรีย ตั้งแต่สงครามกลางเมืองซีเรีย สมาชิกที่สมัครเข้าเป็นทหารกองทัพซีเรียลดลงกว่าครึ่งจากตัวเลขก่อนสงครามที่ 325,000 คนเหลือ 150,000 คนในกองทัพบกในเดือนธันวาคม 2557 เนื่องจากกำลังพลสูญเสีย การแปรพักตร์และการหนีทหาร มีทหารระหว่าง 178,000 ถึง 220,000 นายในกองทัพบก นอกเหนือจาก 80,000 ถึง 100,000 นายในกำลังนอกแบบ
ก่อนเริ่มสงครามกลางเมืองซีเรีย มีการลดระยะรับราชการทหารบังคับอย่างต่อเนื่อง ในปี 2548 มีการลดจาก 2 ปีครึ่งเหลือ 2 ปี ในปี 2551 เหลือ 21 เดือน และในปี 2554 เหลือ 18 เดือน แต่ตั้งแต่สงครามกลางเมืองซีเรีย รัฐบาลซีเรียมีรายงานว่ามีการรณรงค์จับและบังคับใช้การกำกับใหม่ โดยแม้พลเมืองที่สำเร็จการเกณฑ์ทหารบังคับแล้วถูกเรียกตัวมาเป็นกำลังพลสำรอง

**เชิงอรรถ**

**รายการอ้างอิง**
 cite book|title=The Military Balance 2011|year=2011|publisher=Routledge|isbn=978-1-85743-606-8|author=International Institute for Strategic Studies|ref=CITEREFIISS2011- ref=CITEREFIISS2010- cite book|title=Arabs at War: Military Effectiveness, 1948-1991|url=https://archive.org/details/arabsatwarmilita0000poll|year=2002|publisher=University of Nebraska Press|isbn=978-0-8032-3733-9|author=Pollack, Kenneth|ref=CITEREFPollack2002- cite book|title=It Doesn't Take a Hero : The Autobiography of General H. Norman Schwarzkopf|year=1993|publisher=Bantam Books|isbn=978-0-553-56338-2|author=Schwarzkopf, Norman|ref=CITEREFSchwarzkopf1993- cite book|author=Seale, Patrick|ref=CITEREFSeale1990|title=Asad of Syria: The Struggle for the Middle East|url=https://archive.org/details/asadofsyriastrug00seal| publisher=University of California Press|year=1990|isbn=978-0-520-06976-3

**หนังสืออ่านเพิ่ม**
 Armed Forces in the Middle East: Politics and Strategy edited by Barry Rubin and Thomas A. Kearney. London and Portland, OR: Frank Cass, 2002. BESA studies in international security, 1368-9541. ISBN 0714652555; ISBN 0714682454. Syria chapter by Eyal Zisser.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Center for Strategic and International Studies,  Middle East Military Balance date=2005-10-29 
*Syria's Army and Armed Forces- Analysis of the syrian army air force and air defence threats in case of no-fly zone date=2013-06-07