จักรพรรดิโกะ-โคเมียว

สึงูฮิโตะ (Tsugihito) ได้รับพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโกะ-โคเมียว (nihongo|後光明天皇|Go-Kōmyō-tennō; 20 เมษายน ค.ศ. 1633 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1654) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 110 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวกินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1643 ถึง ค.ศ. 1654
จักรพรรดิในคริสต์ศตวรรษที่ 17 พระองค์นี้ได้รับการตั้งพระนามตามจักรพรรดิโคเมียวในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และคำว่า โกะ- (後) แปลว่าภายหลัง ดังนั้นจึงสามารถเรียกพระองค์ว่า "จักรพรรดิโคเมียวยุคหลัง" ได้ ในภาษาญี่ปุ่นคำว่า โกะ- ยังแปลให้หมายถึง ที่ 2 ในบางแหล่งข้อมูล จักรพรรดิพระองค์นี้ถูกระบุพระนามว่าเป็น "จักรพรรดิโคเมียวที่ 2"

**พระราชประวัติ**
ก่อนที่จักรพรรดิโกะ-โคเมียวจะเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามว่า สึงุฮิโตะ (紹仁) และพระราชทินนามก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ของพระองค์คือ ซูงะ-โนะ-มิยะ (素鵞宮)
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน พระราชมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ มิตสึโกะ; แต่พระองค์ถูกเลี้ยงดูมาราวกับว่าพระองค์เป็นโอรสของโทฟูกุ-มอนอิงหรือโทกูงาวะ มาซาโกะ ซึ่งเป็นจักรพรรดินีของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน
พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวประทับอยู่กับพระองค์ในไดริหรือบริเวณเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังหลวงเฮอัง พระราชวงศ์ของพระองค์มีพระราชธิดาเพียงองค์เดียวและไม่มีพระราชโอรส- นางกำนัล: นิวาตะ ฮิเดโกะ (庭田秀子, ถึงแก่กรรม ค.ศ. 1685) บุตรสาวของ นิวาตะ ชิเงฮิเดะ
** พระราชธิดาองค์ที่ 1: เจ้าหญิงทากาโกะ (孝子内親王, 1650-1725) ภายหลังเป็น พระพันปีหลวง เรเซมนอิง (礼成門院)

**เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-โคเมียว**
เจ้าชายสึงุฮิโตะได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายรัชทายาท และในปีต่อมา พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิเมื่อพระเชษฐภคินีของพระองค์คือจักรพรรดินีเมโชสละราชบัลลังก์ พระเชษฐภคินีของพระองค์ก้าวลงจากราชบัลลังก์และสืบราชบัลลังก์โดยพระอนุชาของพระนาง หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิโกะ-โคเมียวก็ขึ้นครองสิริราชสมบัติ รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวตรงกับช่วงเวลาที่โทกูงาวะ อิเอมิตสึ และโทกูงาวะ อิเอสึนะเป็นผู้นำของรัฐบาลเอโดะ- 20 เมษายน ค.ศ. 1633 (วันที่ 12 เดือน 3 ปี คันเอ ที่ 4) : การประสูติของเจ้าชายที่จะกลายเป็นที่รู้จักในพระนามจักรพรรดิโกะ-โคเมียว- ค.ศ. 1642 (วันที่ 2 เดือน 9 ปี คันเอ ที่ 19) : เจ้าซูงะได้รับการประกาศพระนามให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์- ค.ศ. 1642 (ปีคันเอ ที่ 19, วันที่ 15 เดือน 12) : ได้มีพระราชโองการสถาปนา เจ้าซูงะ เป็นเจ้าชายรัชทายาท- 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1643 (วันที่ 27 เดือน 9 ปี คันเอ ที่ 20) : เจ้าซูงะได้เข้าพิธี เก็มปูกุ และเปลี่ยนพระนามเป็น เจ้าชายสึงุฮิโตะ - 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1643 (วันที่ 29 เดือน 9 ปี คันเอ ที่ 20) : จักรพรรดินีเมโชยกราชบัลลังก์ให้กับพระอนุชาโดยการสละราชบัลลังก์ และสืบราชบัลลังก์โดยพระอนุชาของพระนางคือ เจ้าชายสึงุฮิโตะ- 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1643 (วันที่ 3 เดือน 10 ปี คันเอ ที่ 20) : เจ้าชายสึงุฮิโตะเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ พระองค์มีพระชนมายุเพียง 10 พรรษา นับว่าได้เริ่มรัชสมัยของพระองค์ในวันนี้- 2 ธันวาคม ค.ศ. 1643 (วันที่ 21 เดือน 10 ปี คันเอ ที่ 20) : เจ้าชายสึงุฮิโตะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเกียวโต- 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1645 (วันที่ 23 เดือน 4 ปี โชโฮ ที่ 2) : โชกุน โทกูงาวะ อิเอมิตสึ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น ซาไดจิง- 1 เมษายน ค.ศ. 1649 (วันที่ 20 เดือน 2 ปี เคอัง ที่ 2) : เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เอโดะ- ค.ศ. 1651 (ปีเคอัง ที่ 4) : โทกูงาวะ อิเอสึนะ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นโชกุน- ค.ศ. 1653 (ปีเคอัง ที่ 5, เดือน 5) : นิฮงโอไดอิชิรัง ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในเกียวโตภายใต้การอุปถัมภ์ของ ไทโร ซากาอิ ทาดาคัตสึ ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาโอบามะของจังหวัดวากาซะ- 3 ตุลาคม ค.ศ. 1653 (วันที่ 20 เดือน 8 ปี โจโอ ที่ 2) : ไฟไหม้รุนแรงทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของพระราชวังหลวงเกียวโตและวัดหลายแห่งที่อยู่ใกล้เคียง หลังจากนั้นไม่นาน เด็กผู้หญิงหลายคนอายุ 12-14 ปี ถูกจำคุกในข้อหาลอบวางเพลิงที่เกี่ยวข้องกับการลอบวางเพลิงครั้งนี้ เช่นเดียวกับการลอบวางเพลิงครั้งอื่น ๆ ในเกียวโต- 18 สิงหาคม ค.ศ. 1654 (วันที่ 6 เดือน 7 ปี โจโอ ที่ 3) : อิงเง็ง พระสงฆ์ผู้มีชื่อเสียงเดินทางมาจากประเทศจีนมาที่นางาซากิ ความตั้งใจของเขาคือการปฏิรูปวัตรปฏิบัติของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่น- 30 ตุลาคม ค.ศ. 1654 (วันที่ 20 เดือน 9 ปี โจโอ ที่ 3) : จักรพรรดิโกะ-โคเมียวสวรรคต มีความเป็นไปได้ที่จักรพรรดิจะสวรรคตด้วยพระโรคไข้ทรพิษ- 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1654 (วันที่ 15 เดือน 10 ปี โจโอ ที่ 3) : ได้มีการฝังพระศพของอดีตจักรพรรดิโกะ-โคเมียวที่พระราชสุสานในเกียวโต
จักรพรรดิโกะ-โคเมียวเป็นหนึ่งในจักรพรรดิที่พระศพของพระองค์ประดิษฐานอยู่ในสุสานหลวงสึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ ที่วัดเซ็นเนียว ในเขตฮิงาชิยามะ นครเกียวโต นอกจากนี้ พระศพของจักรพรรดิรัชกาลก่อนหน้าของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวยังประดิษฐานอยู่ในสุสานหลวงแห่งนี้ รวมทั้งจักรพรรดิโกะ-มิซุโนและจักรพรรดินีเมโช พระศพของจักรพรรดิผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิโกะ-โคเมียวก็ประดิษฐานอยู่ในสุสานหลวงแห่งนี้เช่นกัน เช่น จักรพรรดิโกะ-ไซ จักรพรรดิเรเง็ง จักรพรรดิฮิงาชิยามะ จักรพรรดินากามิกาโดะ จักรพรรดิซากูรามาจิ จักรพรรดิโมโมโซโนะ จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ และจักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ

**พระราชพงศาวลี**

**ดูเพิ่ม**
 รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น- จักรพรรดิญี่ปุ่น

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Meyer, Eva-Maria. (1999).   Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 978-3-8258-3939-0;    OCLC 42041594- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society.  OCLC 194887- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.   OCLC 5850691- Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;   OCLC 59145842
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอะโดะ
โกะ-โคเมียว