ฟีเนียส พี. เกจ

นาย ฟีเนียส พี. เกจ (Phineas P. Gage) (ค.ศ. 1823-1860)
เป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้างทางรถไฟชาวอเมริกัน  ผู้ที่รู้จักกันเนื่องจากการรอดชีวิตอย่างไม่น่าเป็นไปได้name=amused
จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในระหว่างการระเบิดหิน  ที่แท่งเหล็กขนาดใหญ่พุ่งทะลุผ่านกะโหลกศีรษะของเขา
ทำลายสมองกลีบหน้าด้านซ้ายโดยมาก
และเนื่องจากผลที่เกิดขึ้นเพราะความบาดเจ็บ  ต่อบุคลิกภาพและพฤติกรรมตลอดชีวิตอีก 12 ปีที่เหลือของเขา
เป็นผลกระทบที่กว้างขวางลึกซึ้งจนกระทั่งว่า  เพื่อนของเขา  (อย่างน้อยก็เป็นช่วงเวลาหนึ่ง)  เห็นว่าเขา  "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป"page=339–40
โดยรู้จักกันมานานว่า  "กรณีชะแลงอเมริกัน" (the American Crowbar Case)page=54
และครั้งหนึ่งได้มีคำอธิบายว่า "มากกว่ากรณีอื่น ๆ ทั้งหมด  เป็นกรณีที่สร้างความอัศจรรย์ใจให้ ลดคุณค่าเรื่องการพยากรณ์โรค และแม้แต่ล้มล้างหลักสรีรวิทยา"campbell
นายเกจมีอิทธิพลต่อการอภิปรายเรื่องจิตใจและสมองในคริสต์ศตวรรษที่ 19
โดยเฉพาะในเรื่องของการแบ่งหน้าที่เฉพาะของเขตสมองในซีรีบรัม
และอาจจะเป็นกรณีแรกที่บอกเป็นนัยว่า  ความเสียหายต่อเขตบางเขตในสมอง
อาจมีผลต่อบุคลิกภาพbarker
นายเกจเป็นอนุสรณ์ที่มีมานานในการเรียนการสอนวิชาประสาทวิทยา
จิตวิทยา  และหมวดวิชาที่เกี่ยวข้องกับประสาทวิทยาศาสตร์อื่น  ๆ
และมักจะมีการกล่าวถึงบ่อย ๆ ทั้งในหนังสือและเอกสารการศึกษา
เป็นแม้กระทั่งดาราย่อย ๆ ในสื่อ
ถึงแม้จะมีชื่อดังอย่างนี้
ความจริงที่ยืนยันได้เกี่ยวกับนายเกจว่าเขาเป็นคนเช่นไรก่อนและหลังอุบัติเหตุ  ก็มีไม่มาก
ดังนั้นจึงทำให้เกิด "การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่"page=290
คือได้มีการอ้างถึงกรณีนายเกจจนกระทั่งถึงทุกวันนี้  เพื่อสนับสนุนทฤษฎีต่าง ๆ เกี่ยวกับสมองที่เข้ากันไม่ได้
งานสำรวจเรื่องที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับนายเกจ  รวมทั้งสิ่งตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์
พบว่า  เรื่องราวเหล่านั้นเกือบทั้งหมดบิดเบือนความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจจากความจริง
คือ  ถ้าไม่พูดเกินความจริง  ก็จะกล่าวขัดแย้งกันเอง
มีการตีพิมพ์ภาพถ่ายสองภาพของนายเกจwilgus2009  และรายงานการแพทย์เกี่ยวกับภาวะร่างกายและจิตใจในช่วงหลังแห่งชีวิตของเขา  ในปี ค.ศ. 2009 และ 2010
หลักฐานใหม่นี้ชี้ว่า  ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจที่มากที่สุดของนายเกจ  อาจเกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
คือว่า  ในชีวิตช่วงหลังของเขา  เขาสามารถทำกิจการงานต่าง ๆ  สามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคมได้  เกินกว่าที่ก่อนหน้านี้สันนิษฐานกันมา
ในปี ค.ศ. 2008 นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้เสนอ  "สมมุติฐานการฟื้นตัวทางสังคม" ที่แสดงว่า  งานเลี้ยงชีพของเขาเป็นคนขับรถม้าโดยสารในประเทศชิลี
ได้ให้รูปแบบชีวิตประจำวันแก่เขา  ทำให้เขาสามารถเรียนรู้ทักษะทางสังคมและทักษะอื่น ๆ ในชีวิตประจำวันได้ใหม่macm_unravelling

**พื้นเพประวัติ**
ไฟล์:RailroadCutCavendishVermontPresumedToBePhineasGageAccidentSite cropped.jpg|thumb|left|สายทางรถไฟ Rutland & Burlington Railroad ซึ่งวิ่งผ่านช่องระเบิดหินทางทิศใต้ของเมืองแคเว็นดิช  รัฐเวอร์มอนต์  นายเกจประสบอุบัติเหตุเมื่อวางระเบิดที่ช่องนี้  หรือช่องที่คล้ายกันใกล้ ๆ ช่องนี้name=steps_setting
นายเกจเป็นบุตรคนแรกในพี่น้อง 5 คนเกิดจากนายเจสซี อีตัน เกจ และนางแฮนนาห์ ทรัสเซล์ล เกจ (ชื่อเดิม สเว็ตแลนด์)  
ของเทศมณฑลกราฟตัน  รัฐนิวแฮมป์เชอร์ สหรัฐ
ไม่มีใครรู้เรื่องการเลี้ยงดูและการศึกษาของนายเกจ  แม้ว่า  เขาน่าจะรู้หนังสืออย่างแน่นอนpage=17,41
นายเกจอาจจะได้ทักษะเกี่ยวกับวัตถุระเบิดในฟาร์มของครอบครัว  หรือในเหมืองที่อยู่ใกล้ ๆpage=17-18
และในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ  เขาได้เป็นถึงหัวหน้าคนงานระเบิดหินในงานสร้างทางรถไฟแล้ว
นายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขา  (ดังที่หมอประจำเมืองจอห์น มาร์ติน ฮาร์โลว์ กล่าวถึงในภายหลัง) ว่า
"เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด...
เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด  กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน"
จนกระทั่งว่า  นายเกจให้ทำแท่งเหล็กตอกสั่งทำเฉพาะตน
เป็นแท่งเหล็กที่ยาว 1.1 เมตร และมีหน้ากว้าง 3.2 เซนติเมตร
เพื่อใช้ในการวางระเบิด

**อุบัติเหตุ**
ไฟล์:CavendishVermont 1869Map Beers AnnotatedPhineasGageLocations.jpg|thumb|เมืองแคเว็นดิช  รัฐเวอร์มอนต์ ประมาณ 20 ปีให้หลังจากอุบัติเหตุ (A) เป็นจุด 2 จุดที่อาจจะเป็นที่เกิดอุบัติเหตุ  (T) เป็นที่พักของนายเกจ  (H) เป็นบ้านและห้องศัลยกรรมของหมอฮาร์โลว์name=steps_setting
ในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1848
นายเกจ (อายุ 25 ปี)name="birth_name" กำลังอำนวยการระเบิดหินพร้อมกับลูกน้อง  เพื่อทำฐานของทางรถไฟ Rutland Railway นอกเมืองแคเว็นดิช  รัฐเวอร์มอนต์
ในขั้นตอนเพื่อจะวางระเบิด จะมีการเจาะรูลึกลงไปในส่วนของก้อนหินที่โผล่ออกมาจากพื้น
เติมดินระเบิด  ใส่ชนวนระเบิด  และเติมทรายให้เต็ม
แล้วอัดส่วนประกอบเหล่านี้เข้าไปโดยใช้แท่งเหล็กตอก
นายเกจกำลังทำงานนี้อยู่ในช่วงประมาณ 16.30 น. เมื่อ  (ซึ่งอาจเป็นเพราะลืมใส่ทราย)
เหล็กตอกได้จุดประกายไฟที่หินแล้วจึงเกิดการระเบิดขึ้น
เหล็กตอกนั้นถูกยิงออกจากหลุมระเบิด
และ "ทะลุเข้าไปที่หน้าด้านซ้ายของเขา...  ทะลุผ่านด้านหลังของตาซ้าย  แล้วทะลุออกที่เหนือศีรษะ"anonymous_bostonpost
การอ้างอิงถึงนายเกจในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่า "กรณีชะแลงอเมริกัน" (the American Crowbar Case)page=54
สะท้อนถึงคำว่า  "ชะแลง"  ในยุคสมัยนั้น  ที่หมายถึงแท่งเหล็กตรง ๆ
คือ  เหล็กตอกของเขาไม่ได้มีส่วนงอหรืออุ้งเล็บเหมือนกับชะแลงสมัยปัจจุบัน
แต่ว่า มีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอก "กลมและใช้จนเกือบเรียบลื่น"page=331
หมอฮาร์โลว์ได้กล่าวเกี่ยวกับแท่งเหล็กนี้ไว้ว่า  
โดยมีน้ำหนัก 6 กิโลกรัม "แขกผู้ไม่พูดพล่ามทำเพลงมีนิสัยบุกรุกแท่งนี้"
พบอยู่ประมาณ 25 เมตรห่างออกไปจากนายเกจ  "เปื้อนไปด้วยทั้งเลือดและมันสมอง"page=331
นายเกจ  "กระเด็นหงายหลังไปเพราะแรงระเบิด  โดยมีอาการชักกระตุกที่เท้าและมือ
แต่สามารถพูดได้ภายใน 2-3 นาที"  สามารถเดินไปโดยไม่ต้องช่วยเหลือ
และนั่งตัวตรงโดยสารเกวียนลากไปด้วยวัวเป็นระยะทาง 1.2 กิโลเมตรกลับไปที่พักในเมืองpage=331
น.พ. เอ็ดวาร์ด เฮ็ช. วิลเลียมส์  มาหาภายใน 30 นาทีหลังเกิดเหตุการณ์  โดยกล่าวไว้ว่า
ส่วนหมอฮาร์โลว์รับช่วงต่อจากหมอวิลเลียมส์ที่ช่วง 18 น. และกล่าวว่า

**การรักษาและการพักฟื้น**
รายงานข่าวชิ้นแรก ๆ ของอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับนายเกจ  จากหนังสือพิมพ์บอสตันโพสต์วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1848
ด้วยความช่วยเหลือจากหมอวิลเลียมส์  หมอฮาร์โลว์ได้โกนหนังศีรษะที่บริเวณแผลทางออกของเหล็กตอก
และได้เอาเลือดที่จับเป็นก้อน  ชิ้นกระดูกเล็ก ๆ และมันสมองประมาณ 1 เอานซ์ (28.35 กรัม) ออก
หลังจากตรวจหาสิ่งแปลกปลอมและประกบคืนกระดูกกะโหลกขนาดใหญ่ที่หลุดออกมา 2 ชิ้น
หมอฮาร์โลว์ก็ปิดแผลด้วยแถบผ้าชุบยางไม้  (ที่ทำหน้าที่เป็นกาว) date=December 2013
ทิ้งบางส่วนให้เปิดอยู่เพื่อเป็นที่ระบาย
ส่วนทางเข้าของแผลที่แก้มก็พันผ้าไว้อย่างหลวม ๆ เท่านั้นโดยเหตุผลเดียวกัน
จากนั้น  ก็ปิดด้วยผ้าอัดแผลที่เปียก  
ตามด้วยหมวกนอน  (nightcap)  ตามด้วยผ้าพันแผลเพื่อรัดเครื่องปิดแผลเหล่านั้นไว้  
นอกจากนั้นแล้ว  หมอฮาร์โลว์ก็ยังทำแผลที่มือและแขน  (ซึ่งเหมือนกับที่ใบหน้า  "มีแผล ไหม้ในระดับลึก")
และสั่งให้ตั้งศีรษะไว้ในที่สูง
ในช่วงเย็นวันนั้นหลังจากนั้น  หมอฮาร์โลว์ได้บันทึกไว้ว่า  "มีสติสัมปชัญญะดี  บอกว่า  'ไม่ต้องการจะให้เพื่อนมาเยี่ยม  เพราะจะกลับไปทำงานอีกใน 2-3 วันpage3=31-2,60-1
การฟื้นสภาพของนายเกจในช่วงต่อมาใช้เวลานานและมีความยากลำบาก
แรงกดที่สมอง
ทำให้เขาอยู่ในอาการกึ่งโคม่าเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน
โดยคุณหมอบันทึกไว้ว่า  "พูดน้อยยกเว้นถ้าคนอื่นมาพูดด้วย  และแม้กระนั้นก็ตอบรับด้วยคำที่มีพยางค์เดียวเท่านั้น"
และโดยวันที่ 27 "เพื่อนและผู้ดูแลคิดว่า  เขาจะตายภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้  ได้ตระเตรียมโลงศพและเสื้อผ้า  (สำหรับคนตาย)  เรียบร้อยแล้ว"
โดยรับแรงกดดันจากสภาพหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้  หมอฮาร์โลว์ได้  "ตัดเอา  fungi  ที่งอกออกมาจากสมองส่วนบนออก
โดยทำช่องแผลนั้นให้เต็ม  และทาสารกัดที่ fungi เหล่านั้นอย่างไม่จำกัด
ผมเปิดหนังหุ้ม (integuments)
ระหว่างแผลทางออกกับบริเวณเหนือจมูกออกด้วยมีดผ่าตัด  
และทันใดนั้นเอง  ก็มีหนองเสียไหลออกมาประมาณ 8 เอานซ์  (227 กรัม)
พร้อมกับเลือด  ซึ่งมีกลิ่นเหม็นอย่างสุด ๆ"date=February 2014
(นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวว่า  "นายเกจโชคดีที่เจอหมอฮาร์โลว์
มีหมอน้อยคนในปี ค.ศ. 1848 ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับฝีหนองในสมอง  ที่หมอฮาร์โลว์ได้จากวิทยาลัยการแพทย์เจ็ฟเฟอร์สัน ซึ่งเป็นทักษะที่น่าจะช่วยชีวิตของนายเกจไว้")page=679-80
ในวันที่ 7 ตุลาคม นายเกจ "สามารถลุกขึ้นได้ด้วยตนเอง และเดินไปก้าวหนึ่งไปนั่งที่เก้าอี้"
อีกเดือนหนึ่งต่อมา  เขาสามารถเดิน "ขึ้นลงบันได  ไปในที่ต่าง ๆ ในบ้าน  และเดินไปที่ระเบียง"
และในช่วงเวลาที่หมอฮาร์โลว์ไม่อยู่เป็นเวลาอาทิตย์หนึ่ง
นายเกจ "เดินไปตามถนนทุก ๆ วันยกเว้นวันอาทิตย์"
โดยมีความปรารถนาจะกลับไปหาครอบครัวของเขาในรัฐนิวแฮมป์เชอร์ที่ "เพื่อนของเขาไม่สามารถช่วยได้..  (และนายเกจ)  เริ่มเกิดอาการเท้าเปียก  และรู้สึกหนาว"
หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดเป็นไข้  แต่ภายในกลางเดือนพฤศจิกายน  เขาก็ได้ "รู้สึกดีขึ้นในทุก ๆ ด้าน...
สามารถเดินไปมาในบ้านได้อีก  บอกว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดในศีรษะ"
การพยากรณ์โรคของคุณหมอในช่วงนี้คือ นายเกจ "ปรากฏเหมือนกับจะฟื้นตัวดีขึ้น  ถ้าสามารถควบคุมเขาได้"page=392-3

**ชีวิตต่อ ๆ มาและการเดินทาง**

**อาการบาดเจ็บ**
ภายในวันที่ 25 พฤศจิกายน  นายเกจแข็งแรงพอที่จะกลับไปยังบ้านบิดามารดาของเขาที่เมืองเลบานอน รัฐนิวแฮมป์เชอร์
เป็นที่ที่ภายในปลายเดือนธันวาคม  เขาสามารถ "ขี่ม้าไปในที่ต่าง ๆ ได้  สุขภาพดีขึ้นทั้งทางใจทั้งทางกาย"harlow1849
ในเดือนเมษายน ค.ศ.1849 เขากลับมาที่เมืองแคเว็นดิชอีกและมาเยี่ยมคุณหมอฮาร์โลว์
ซึ่งตั้งข้อสังเกตในตอนนั้นถึงความตาบอดและอาการหนังตาตก  (ptosis)  ที่ตาด้านซ้าย
แผลเป็นขนาดใหญ่ที่หน้าผาก
และ

**เขตนิวอิงแลนด์**
หมอฮาร์โลว์กล่าวว่า  เพราะนายเกจไม่สามารถจะกลับไปทำงานสร้างทางรถไฟได้page=339
จึงไปแสดงตัวที่พิพิธภัณฑ์ Barnum's American MuseumBarnum's American Museum เป็นพิพิธภัณฑ์แสดงสิ่งของและบุคคลแปลก ๆ  ในนครนิวยอร์กช่วงระยะเวลาหนึ่ง
(เข้าใจว่า  คนที่อยากรู้อยากเห็นพร้อมที่จะจ่ายเงินเพื่อจะดูนายเกจและอุปกรณ์ที่ทำให้เขาบาดเจ็บ)
แต่หลักฐานที่ปรากฏขึ้นเร็ว ๆ นี้date=July 2013
กลับสนับสนุนคำพูดของหมอฮาร์โลว์ว่า  นายเกจได้แสดงตนในที่สาธารณะใน  "เมืองใหญ่ต่าง ๆ ในเขตนิวอิงแลนด์" (ไม่ใช่ที่นครนิวยอร์ก)
ต่อจากนั้น  เขาได้ทำงานที่คอกม้า  (ที่รับและดูแลม้าให้กับลูกค้า)   ในเมืองแฮนโนเวอร์ รัฐนิวแฮมป์เชอร์page=340

**ประเทศชิลีและรัฐแคลิฟอร์เนีย**
ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1852 นายเกจรับงานในประเทศชิลีทำงานเป็นคนขับรถม้าระยะไกล
คือ "ดูแลม้า และบ่อยครั้งขับรถม้ามีของหนักที่ลากโดยม้า 6 ตัว" ในเส้นทาง  "แวลพาไรโซ-ซานเตียโก"
แต่หลังจากที่สุขภาพของเขาเริ่มแย่ลงราวปี ค.ศ. 1859
เมื่อนายเกจจากประเทศชิลีไปสู่เมืองซานฟรานซิสโก  สหรัฐ เขาได้รักษาตัวภายใต้การดูแลจากมารดาและน้องสาวของเขา
(ผู้ที่ได้ย้ายถิ่นไปจากรัฐนิวแฮมป์เชอร์ในช่วงเวลาที่นายเกจเดินทางไปประเทศชิลี)
ในช่วงเวลา 2-3 เดือนต่อมา  เขาได้ทำงานในฟาร์มในเทศมณฑลซานตาคลารา  รัฐแคลิฟอร์เนียpage2=340-1

**การเดินทางและการเสียชีวิตต่อมา**
กะโหลกศีรษะของนายเกจ  (เลื่อยออกเพื่อให้เห็นด้านใน) และแท่งเหล็ก  เป็นรูปถ่ายที่ทำเพื่อคุณหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1868
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1860name=death
นายเกจเริ่มมีอาการชักกระตุกที่รุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ date=January 2014
เขาเสียชีวิตเพราะเหตุโรคลมชักชนิดต่อเนื่องname=epilepticus ในหรือใกล้เมืองซานฟรานซิสโกในวันที่ 21 พฤษภาคม
หลังจากอุบัติเหตุเกือบ 12 ปี
และได้ฝังศพไว้ที่สุสาน Lone Mountain Cemetery ในซานฟรานซิสโกname=death
(ถึงแม้ว่า  ที่อ้างอิงบางแห่งhockenburyจะกล่าวว่า  มีการฝังแท่งเหล็กของเขาไว้ด้วยกัน  แต่ยังไม่มีหลักฐานที่จะยืนยันเรื่องนี้)

**หัวกะโหลกและแท่งเหล็ก**
ในปี ค.ศ. 1866 หมอฮาร์โลว์
(ผู้ได้ "ขาดการติดต่ออย่างสิ้นเชิงกับนายเกจ  และเกือบสิ้นหวังที่จะได้ยินข่าวจากนายเกจอีก")
ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง  ได้ทราบถึงการเสียชีวิตของนายเกจในรัฐแคลิฟอร์เนีย  และได้เขียนจดหมายไปหาครอบครัวของเขา
ตามคำขอร้องของหมอฮาร์โลว์  ครอบครัวของเขาได้เปิดหลุมศพของนายเกจเป็นระยะเวลาพอที่จะเอากะโหลกศีรษะออกมา
แล้วครอบครัวของเขาก็ได้ส่งกะโหลกด้วยตนเองไปให้กับหมอฮาร์โลว์ผู้อยู่ในเขตนิวอิงแลนด์  (ซึ่งอยู่ทิศตรงข้ามกันของทวีป)
ปีหนึ่งหลังจากประสบอุบัติเหตุ
นายเกจได้มอบแท่งเหล็กของเขาให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น  (Warren Anatomical Museum)  ของโรงเรียนแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
แต่ต่อมาได้เอาคืนมาpage3=46-7
และได้ทำสิ่งที่ตัวเขาเองเรียกว่า  "แท่งเหล็กของผม"
ให้เป็น "เพื่อนคู่ใจตลอดชีวิตที่เหลือของเขา"page=339
ซึ่งในตอนนี้ครอบครัวก็ได้ส่งไปให้หมอฮาร์โลว์ด้วย
หลังจากที่ได้ศึกษาวัตถุเหล่านั้นเพื่อเขียนบทความย้อนหลังประกาศชัยชนะname=amusedเกี่ยวกับกรณีนายเกจharlow1868
หมอฮาร์โลว์ก็ได้คืนแท่งเหล็กนั้น  คราวนี้พร้อมกับกะโหลกศีรษะของนายเกจด้วย  ไปให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น  และได้อยู่ที่นั่นจนมาถึงทุกวันนี้page=v
แท่งเหล็กนั้นมีอักษรสลักดังต่อไปนี้
(แม้ว่าวันที่ของวันอุบัติเหตุนั้นจะผิดไปวันหนึ่ง  และชื่อที่สะกดว่า  Phinehas  ไม่ใช่เป็นการสะกดชื่อที่ตัวนายเกจเองใช้)page=839fig.:
หลังจากนั้นอีกนาน  ก็มีการย้ายซากที่เหลือที่ปราศจากศีรษะของนายเกจไปยังสุสาน Cypress Lawn Memorial Park
โดยเป็นส่วนของการย้ายสุสานจากเมืองซานฟรานซิสโกไปยังที่ฝังศพต่าง ๆ นอกเมืองpage=119-20

**ความเสียหายในสมองและความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ**
ไฟล์:Henry Jacob Bigelow c1854 cropped.jpg|thumb|ศ. น.พ. เฮ็นรี่ บิกเกโลว์กล่าวในปี ค.ศ. 1854 ว่า "จุดเด่นของเรื่องนี้ก็คือความไม่น่าจะเป็นไปได้" แต่ประสบการณ์การศึกษาของศาสตราจารย์ (ว่าเขตสมองต่าง ๆ ไม่มีกิจเฉพาะตน) ทำให้เขาโน้มเอียงไปเพื่อจำกัดความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจdate=January 2014
ไฟล์:John-m-harlow cropped.jpg|thumb|น.พ. จอห์น มาร์ติน ฮาร์โลว์  ผู้ได้ทำการรักษานายเกจหลังจากที่ "แท่งเหล็กทะลุสมองของเขา"eliot  และผู้ได้กะโหลกศีรษะภายหลังการสิ้นชีวิตของเขามาเพื่อการศึกษา  ความสนใจของคุณหมอในหลักวิชา phrenologyphrenology เป็นวิทยาศาสตร์เทียมที่เน้นเรื่องการวัดขนาดของกะโหลกศีรษะมนุษย์  โดยมีฐานความคิดว่า  สมองเป็นอวัยวะของใจ  และว่าเขตในสมองบางแห่งมีหน้าที่เฉพาะ ทำให้เขาสามารถยอมรับได้ว่า  อาการบาดเจ็บของนายเกจอาจก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมpage=abstr 
ไฟล์:Recovery from the passage of an iron bar through the head p2 rotateRt0pt47 crop.jpg|thumb|right|upright|หมอฮาร์โลว์เขียนบทความแสดงกะโหลกศีรษะ แท่งแหล็ก และชีวประวัติช่วงหลังของชีวิตของนายเกจที่นำเสนอต่อหน้าสมาคมการแพทย์แมสซาชูเซตส์ในปี ค.ศ. 1868  "ผมมีความยินดีที่จะนำเสนอ กรณีที่หาเรื่องอื่นเปรียบมิได้ในประวัติการณ์ศัลยศาสตร์"harlow1868

**ขอบเขตความเสียหายในสมอง**
ข้อถกเถียงว่า  ได้เกิดความเสียหายที่เกิดจากการได้รับบาดเจ็บและการติดเชื้อต่อ ๆ มา  ที่สมองกลีบหน้าทั้งสองข้าง  
หรือเพียงที่ซีกซ้ายซีกเดียว  ก็เกิดขึ้นแทบจะทันทีหลังจากอุบัติเหตุpage=389
คณะของ เฮ็ช. ดามาซีโอdamasioH1994  ในปี ค.ศ. 1994 สรุปว่า สมองกลีบหน้าทั้งสองซีกเกิดความเสียหาย
โดยมีการจำลองสร้างแบบไม่ใช่ตามกะโหลกศีรษะของนายเกจ  แต่ตามกะโหลกที่ "คล้ายของนายเกจ"page1=829-30
ในปี ค.ศ. 2004 ราชิวและคณะใช้การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์  (CT scan) ของกะโหลกจริง ๆ ของนายเกจratiu_nejmเพื่อจะยืนยันข้อสรุปของหมอฮาร์โลว์
(โดยที่คุณหมอใช้นิ้วตรวจแผลของนายเกจ)page=9
ว่าสมองซีกขวาไม่ได้รับความเสียหาย
ราชิวและคณะเป็นกลุ่มแรกที่ใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรอยแตกเป็นเส้นเท่าผม
ที่วิ่งจากด้านหลังของแผลทางออกลงไปยังด้านหน้าของกะโหลกของนายเกจ
และใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรูที่เพดานปากที่เชื่อมกับฐานของกระดูกหุ้มสมอง
(ที่เกิดขึ้นเพราะแท่งเหล็กวิ่งผ่าน)
ซึ่งมีด้านกว้างประมาณครึ่งหนึ่งของด้านกว้างแท่งเหล็ก
โดยตั้งสมมุติฐานว่า  กะโหลกศีรษะได้พับเปิดขึ้น  (เหมือนบานพับ) เมื่อแท่งเหล็กวิ่งทะลุกระดูกหุ้มสมอง
และหลังจากนั้นก็ได้พับปิดลงเนื่องจากความยืดหยุ่นของเนื้อเยื่ออ่อน
หลังจากที่แท่งเหล็กออกไปทางเหนือศีรษะแล้วratiu_jneuro
คณะของแวน ฮอร์น (ค.ศ. 2012) เห็นด้วยว่า  สมองซีกขวาไม่มีความเสียหาย
และทำการกะเกณฑ์อย่างละเอียดถึงศูนย์กลางและขอบเขตของความเสียหายต่อ white matter (ส่วนในสมองที่โดยมากประกอบด้วยแอกซอน)
ที่บอกเป็นนัยว่า  ความเสียหายส่วนนี้มีผลต่อความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ
มากกว่าความเสียหายต่อเปลือกสมอง  (คือส่วน gray matter)

**รายงานปฐมภูมิเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ**
นายเกจได้แสดงความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมหลังจากได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ต้องสงสัยpage=12-15
แต่ว่า  ลักษณะ  ขอบเขต  และระยะเวลา  ของความเปลี่ยนแปลงนี้  ไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง
มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือน้อยมากว่านายเกจเป็นคนอย่างไร  (ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังอุบัติเหตุ) date=January 2014
ความเปลี่ยนแปลงของจิตใจที่มีกล่าวไว้หลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว  เป็นสิ่งที่น่าทึ่งใจมากกว่าที่กล่าวไว้ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
และบทความ 2-3 บทความที่มีการกล่าวพรรณนาที่ดูว่าน่าจะเป็นไปได้    ก็ไม่ได้ระบุช่วงเวลาหลังจากอุบัติเหตุที่พฤติกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้นdate=January 2014

**รายงานของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1848**
ในรายงานปี ค.ศ. 1848 ในขณะที่นายเกจกำลังใกล้จะฟื้นตัวเต็มที่ทางด้านร่างกาย
หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้โดยเป็นนัยเท่านั้นเกี่ยวกับอาการทางจิต  คือ
"สภาวะที่ปรากฏทางด้านจิตใจของคนไข้  ผมจะขอทิ้งไว้ก่อนในตอนนี้เพื่อจะกล่าวต่อไปในบทสื่อสารในอนาคต  แต่ผมคิดว่า  กรณีนี้...น่าสนใจอย่างยิ่งต่อนักกายวิภาคที่มีความคิดก้าวหน้า  และนักปรัชญาผู้มีสติปัญญาทั้งหลาย"
และหลังจากที่ได้สังเกตการณ์เกี่ยวกับนายเกจเป็นเวลาหลายอาทิตย์ในปลายปี ค.ศ. 1849
ศ. ศัลยศาสตร์ เฮ็นรี่ บิกเกโลว์ ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
(โดยยึดหลักประสบการณ์การศึกษาของเขาที่ต่อต้านไอเดียเกี่ยวกับการทำงานเฉพาะอย่างในเขตต่าง ๆ ของสมอง) date=January 2014
กล่าวว่า  นายเกจ  "ได้กลับคืนสู่สภาพปกติทั้งทางกายและทางใจ"
เหลือเพียงแต่  "inconsiderable disturbance of function (ความผิดปกติเล็กน้อยทางพฤติกรรมบางอย่าง)"page=13-14

**รายงานของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1868**
ในปี ค.ศ. 1868 (หลังจากได้กะโหลกศีรษะ  แท่งเหล็ก  และชีวประวัติเบื้องปลายของนายเกจมา)  หมอฮาร์โลว์ได้ส่ง  "บทสื่อสารในอนาคต" ที่เขาได้สัญญาไว้เมื่อ 20 ปีก่อน
แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ  ที่ปรากฏในการนำเสนอกรณีนี้ในยุคปัจจุบันโดยมาก
(แม้ว่าจะอยู่ในรูปแบบที่พูดเกินเลยไปหรือบิดเบืยนจากความจริง   ดูหัวข้อ  ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง ข้างหน้า)
หมอฮาร์โลว์พรรณนาถึงนายเกจก่อนอุบัติเหตุว่า  ขยัน  มีความรับผิดชอบ  และเป็น "นายคนโปรด" ของลูกน้อง
โดยนายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขาว่า  "เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด"
แต่นายจ้างชุดเดียวกันนั้นแหละ  หลังจากเกิดอุบัติเหตุ
"เห็นว่า  ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจมากเสียจนไม่สามารถให้ตำแหน่งเดิมคืนกับเขาได้"  คือ
คำพรรณนาที่ได้รับการอ้างอิงถึงบ่อย ๆ นี้page=125  ดูเหมือนจะมีข้อมูลมาจากบันทึกของหมอฮาร์โลว์เอง  ที่เขียนไว้ไม่นานหลังจากอุบัติเหตุpage=90,375
แต่พฤติกรรมอื่นที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้page2=340,345
ดูเหมือนจะใช้ข้อมูลจากการติดต่อกันในภายหลังกับครอบครัวและเพื่อน ๆ ของนายเกจdate=January 2014
และมันยากที่จะจับคู่พฤติกรรมต่าง ๆ เหล่านี้
(ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมากมายที่ส่อถึงความเสียหายระดับต่าง ๆ ของการทำงานในสมอง)
กับช่วงชีวิตต่าง ๆ ของนายเกจหลังอุบัติเหตุ
คือจับคู่ว่า  พฤติกรรมไหนเกิดขึ้นเมื่อไรpage1=90-5
นี้ทำให้ยากที่จะสร้างประวัติว่า  พฤติกรรมของนายเกจแปรเปลี่ยนไปตามระยะเวลาอย่างไร
ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งในฐานที่มีการชี้บอกว่า  พฤติกรรมในช่วงท้ายชีวิตของเขา
แตกต่างกันอย่างมากจากพฤติกรรม  (ที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้ข้างบน)
ทันทีในช่วงหลังอุบัติเหตุpage=6-9

**การฟื้นตัวทางสังคม**
ในปี ค.ศ. 2008 มีการค้นพบ  (1) รายงานที่ระบุว่านายเกจไม่ปรากฏความเสียหายด้านจิตใจ  ในช่วงปีสุดท้ายของเขาในประเทศชิลี
(จากแพทย์คนหนึ่งที่นั่นที่รู้จักเขา  "ดี")
และต่อจากนั้น  (2) บทความหนึ่งที่อาจจะพรรณนาถึงกิจกรรมประจำวันเกี่ยวกับงานขับรถม้าของเขา
กับ  (3) บทโฆษณาของการโชว์ตัวในที่สาธารณะที่ไม่มีใครเคยรู้กันมาก่อน  
หลักฐานใหม่เหล่านี้บอกเป็นนัยว่า  นายเกจที่มีปัญหาอย่างรุนแรงกับการเข้ากับสังคมและการงานที่หมอฮาร์โลว์ได้พรรณนาไว้  มีอยู่แค่ชั่วคราวหลังจากอุบัติเหตุเท่านั้น
คือ นายเกจในที่สุดก็สามารถ  "หาวิธีดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้" ทั้ง ๆ ที่ประสบความบาดเจ็บนั้นpage=75
และในชีวิตภายหลัง  มีสมรรถภาพในการทำกิจต่าง ๆ ได้  สามารถเข้าสังคมได้  ดีกว่าที่เคยคิดกันมาก่อนpage1=831
นักจิตวิทยามัลคอล์ม แม็คมิลแลนตั้งสมมุติฐานว่า  ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แสดงถึงการฟื้นตัวทางสังคมของนายเกจในช่วงเวลาสืบ ๆ มา
โดยอ้างอิงถึงคนไข้อื่นที่มีลักษณะอาการบาดเจ็บที่คล้ายคลึงกัน
ที่ "มีบุคคลบางคนหรืออะไรบางอย่างที่ให้โครงสร้างกฏเกณฑ์กับชีวิตของพวกเขา  พอที่จะให้สามารถเรียนรู้ใหม่ซึ่งทักษะทางสังคมและทักษะส่วนตัวในชีวิตประจำวัน"macm_unravelling
ซึ่งในกรณีของนายเกจ  ก็คืองานที่มีกฎระเบียบสูงในประเทศชิลี
การรอดชีวิตและการฟื้นตัวของนายเกจ  แสดงทฤษฎีการฟื้นตัวอย่างหนึ่ง
ที่มีอิทธิพลต่อการพยาบาลรักษาความเสียหายของสมองกลีบหน้าในปัจจุบัน
ในการรักษาปัจจุบัน  การตั้งโครงสร้างกฎระเบียบให้กับการทำกิจต่าง ๆ ของคนไข้  
ยกตัวอย่างเช่น  ให้  (คนไข้)  จินตนาการเห็นรายการที่เขียนเอาไว้
ได้รับพิจารณาว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญในการผจญกับความเสียหายของสมองกลีบหน้า
เพราะว่า  งานของนายเกจที่เป็นคนขับรถม้า  ได้ให้โครงสร้างกับชีวิตของเขาซึ่งช่วยในการฟื้นตัวmacm_aggleton
แม็คมิลแลนด์ระบุว่า ถ้าเป็นอย่างนี้จริง ๆ นอกจากจะมีผลต่อทฤษฏีต่าง ๆ แล้ว
นี่ "จะเพิ่มพูนหลักฐานที่มีอยู่ว่า  การฟื้นสภาพสามารถเป็นไปได้แม้ในกรณีที่ยาก  ที่ต้องใช้เวลานาน"page1=831
แม็คมิลแลนด์ตั้งประเด็นต่อไปอีกว่า  ถ้านายเกจสามารถมีอาการดีขึ้นอย่างนี้เองโดยไม่ได้อาศัยความช่วยเหลือทางการแพทย์
"แล้วอะไรล่ะ  จะเป็นตัวจำกัด  (ความฟื้นตัวที่เกิดจาก)  โปรแกรมการฟื้นฟูสภาพที่ทำอย่างเต็มรูปแบบ  (ทางการแพทย์)"

**ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง**
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการวิเคราะห์บทความต่าง ๆ ที่กล่าวถึงเรื่องนายเกจ ทั้งที่เป็นบทความวิทยาศาสตร์และบทความนิยม
แล้วพบว่า  เรื่องราวเหล่านั้นบิดเบือนและกล่าวเกินเลยถึงการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจ
ไม่ตรงกับคำที่บุคคลที่มีการติดต่อกับนายเกจได้พรรณนาไว้date=January 2014
นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวไว้ว่าbarker "ยิ่งวันเวลาล่วงเลยไป  กรณี  (ของนายเกจ) ก็ยิ่งมีชีวิตเป็นของตนเอง
เพิ่มพูนตำนานต่าง ๆ โดยที่ไม่มีหลักฐานความจริงอะไร"
และแม้ในปัจจุบัน  นักประวัติศาสตร์ Zbigniew Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"คนที่ให้ข้อคิดเห็น  (เกี่ยวกับนายเกจ)  โดยมาก  ยังอาศัยคำเล่าลือและเรื่องที่คนอื่นกล่าวไว้เกี่ยวกับนายเกจ
ซึ่งก็คือ  หลังจากอุบัติเหตุ  นายเกจได้กลายเป็น  psychopath  (คนอันธพาลมีความผิดปกติทางจิต)psychopathy  เป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่มีอาการคือ  ความบกพร่องทางอารมณ์ความรู้สึก  (เช่นมีความกลัวที่ลดลง  ไม่มีความเห็นใจผู้อื่น  และไร้ความอดทนต่อความเครียด)  ใจร้าย  เห็นแก่ตัว  มีเสน่ห์ผิวเผิน  ใช้เล่ห์ชักใยผู้อื่น  ไม่มีความรับผิดชอบ  ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ  มักทำผิดกฎหมาย  มีพฤติกรรมต่อต้านสังคม  ปราศจากความสำนึกผิด  และใช้ชีวิตเป็นกาฝาก..."kotowicz
ลักษณะต่าง ๆ ที่กล่าวถึงนายเกจหลังอุบัติเหตุ  มักจะไม่ได้มีหลักฐานจาก  หรือบางครั้งขัดแย้งกับ
ข้อเท็จจริงที่มีอยู่  รวมทั้ง  การทำทารุณกรรมกับภรรยาและลูก ๆ (ซึ่งนายเกจไม่มีทั้งสองอย่าง),
พฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม,
"ความไม่สามารถที่จะคำนึงถึงอนาคตได้โดยประการทั้งปวง",
"มักโม้อวดแผลของเขา",
ความไม่สามารถหรือการปฏิเสธที่จะรักษางาน (เลี้ยงชีวิต) ไว้,
รวมทั้ง  ขึ้เมา  ขี้โม้  โกหก  เล่นการพนัน  ชอบชกต่อย  หาเรื่องผู้อื่น  ขี้ขโมย  และมีพฤติกรรม  "เหมือนกับไอ้คนโง่เง่า"  
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนแสดงให้เห็นว่า  ไม่มีพฤติกรรมอะไร ๆ เลยในพฤติกรรมเหล่านี้  ที่มีการกล่าวถึงโดยบุคคลที่ได้พบเห็นนายเกจ  หรือแม้แต่โดยครอบครัวของนายเกจเองdate=January 2014
ดังที่ นักประวัติศาสตร์ Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"หมอฮาร์โลว์ไม่ได้แจ้งเหตุอะไร ๆ เลยที่นายเกจควรที่จะต้องอับอาย"page=122–3

**การใช้  ใช้ผิด  และไม่ใช้  เรื่องนายเกจกับทฤษฎีต่าง ๆ**
ไฟล์:PhrenologyPix CroppedUpperFront.jpg|thumb|นัก "วิชาการ" เกี่ยวกับ Phrenologyname=phrenologyยืนยันว่า  ความพินาศของอวัยวะแห่งความเคารพ  (veneration)  และความเมตตากรุณา (benevolence)  อยู่ที่ด้านบนข้างขวาของรูป  เป็นเหตุให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรม
ไฟล์:Simulated Connectivity Damage of Phineas Gage 4 vanHorn PathwaysDamaged.jpg|thumb|แบบจำลองใช้สีเทียมที่แสดงวิถีประสาทในเปลือกสมองของนายเกจ  ที่ได้รับความเสียหาย  ตามคณะของแวน ฮอร์นvanhorn
แม้ว่า  นายเกจจะได้รับการพิจารณาว่า  เป็นกรณีดัชนีของความเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพเนื่องจากความเสียหายในสมองกลีบหน้าhockenbury
คุณค่าทางวิทยาศาสตร์ของกรณีนี้ไม่สมบูรณ์  เพราะขอบเขตความเสียหายในสมองของเขาไม่มีความแน่นอนfuster
และเพราะการไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของเขาpage=290
แทนที่คุณค่าเช่นนั้น  นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้เขียนไว้ว่า
"เรื่องของนายเกจเป็นเรื่องที่น่าทรงจำไว้
เพราะว่า  เป็นเรื่องที่แสดงถึงความง่ายดายในการเปลี่ยนข้อเท็จจริงที่มีเพียงเล็กน้อย  ไปเป็นนิทานปรัมปราทางวิทยาศาสตร์และตำนานนิยมได้"
หลักฐานที่มีอยู่น้อยนิดทำให้เกิด
"การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่"page=290
ความเป็นห่วงเช่นนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1877 แล้ว
เมื่อนักประสาทวิทยาชาวอังกฤษ น.พ. เดวิด เฟอร์ริเออร์  (โดยเขียนไปหา ศ. น.พ. เฮ็นรี่ พิกเกอริง บาวดิช ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดปรารถนาที่จะ "ทำกรณีนี้ให้ลงเอยอย่างชัดเจน")
กล่าวบ่นว่า
ในปี ค.ศ. 1995 ศ. น.พ. (ประสาทวิทยา)  โอลิเวอร์ แซ็กซ์  กล่าวถึง  "การตีความหมายและการตีความหมายผิด ๆ  เริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1848 จนถึงปัจจุบัน" เกี่ยวกับเรื่องราวของนายเกจsacks
ด้วยเหตุนี้  สำหรับข้อถกเถียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่า  "กิจหน้าที่ทางใจต่าง ๆ นั้น  มีเขตจำเพาะอยู่ในเปลือกสมองหรือไม่"  
ทั้งสองพวกต่างก็ใช้เรื่องของนายเกจมาสนับสนุนทฤษฎีของตนpage2=ch9
ยกตัวอย่างเช่น  ไม่นานหลังจาก Eugene Dupuydupuyได้เขียนว่า  นายเกจพิสูจน์ให้เห็นว่า  สมองไม่มีเขตจำเพาะ
ศ. น.พ. เฟอร์ริเออร์ก็อ้างนายเกจเป็นข้อพิสูจน์ว่า  มีเขตจำเพาะferrier1878
แม้พวกนัก "วิชาการ" เกี่ยวกับ phrenologyname=phrenology ก็ใช้เรื่องของนายเกจเหมือนกัน
โดยอ้างว่า  ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของเขาเกิดจากความเสียหายใน  "อวัยวะแห่งความเคารพ"  และ/หรือ "อวัยวะแห่งความเมตตากรุณา"  ที่อยู่ใกล้ ๆ กันpage1=194
แม้ในปี ค.ศ. 1994  ศ. น.พ. ดร. แอนโทนีโอ ดามาซีโอ  เพื่อจะสนับสนุนสมมุติฐาน  somatic marker hypothesis (ซึ่งสัมพันธ์การตัดสินใจกับอารมณ์ความรู้สึกและกับรากฐานทางชีวภาพของอารมณ์ความรู้สึก) ของเขา  
ก็ได้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงกันระหว่างพฤติกรรมที่เขาว่านายเกจมี
กับพฤติกรรมของคนไข้ปัจจุบันที่มีความเสียหายใน orbitofrontal cortex และในอะมิกดะลาdamasioA1994
ซึ่งนักประวัติศาสตร์ Kotowiczkotowicz (ปี ค.ศ. 2007)  ได้วิจารณ์งานของ ศ. ดามาซีโอว่า  การวาดภาพนายเกจของเขา เป็นการบิดเบือนเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ
และการกล่าวถึงเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตในเดือนสุดท้าย ๆ ของนายเกจว่า  "เป็นเรื่องกุวิตถาร"
หรือดังที่ Kihlstrom ได้กล่าวไว้ดังนี้ว่า
ตามคำของกราฟแมน  มีการใช้เรื่องของนายเกจ
เพื่อแสดงตัวอย่างปัญหาสังคมจากคนไข้ที่มีรอยโรคที่คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า  (PFC) ส่วนล่างด้านใน  (ventromedial)
แต่ว่า  ความบกพร่องที่เกิดขึ้นอาจจะได้รับการต่อเติมจากพวกนักเล่านิทานpage=295

**Psychosurgery และ lobotomy**
มักจะมีการกล่าวกันว่าdate=January 2014
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนายเกจมีผลกับการพัฒนาการรูปแบบต่าง ๆ ของการผ่าตัดแบบ psychosurgerypsychosurgery เป็นการรักษาโรคจิตโดยการผ่าตัดสมอง  ตัวอย่างเช่น  lobotomy
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง lobotomyefn-ua|lobotomy เป็นการผ่าตัดสมองที่ตัดเส้นประสาทโดยมากที่ไปสู่หรือออกมาจากคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า 
นอกจากคำถามที่ว่า  ทำไมความเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าพึงใจที่ยกให้กับนายเกจจึงจะดึงดูดใจให้ทำการเลียนแบบโดยการผ่าตัด
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนกล่าวว่า  ไม่มีความสัมพันธ์กันpage=250  (ระหว่างเรื่องของนายเกจกับการพัฒนารูปแบบของ psychosurgery)

**ภาพ**
ไฟล์:Phineas Gage GageMillerPhoto2010-02-17 Unretouched Color Cropped.jpg|thumb|upright|รูปภาพที่สองของนายเกจที่ได้รับการตรวจสอบว่าเป็นรูปแท้  (ค.ศ. 2010)name=dags
ในปี ค.ศ. 2009 มีการค้นพบภาพแบบดาแกโรไทป์ของนายเกจ
เป็นรูปภาพของนายเกจรูปแรกที่ได้รับการยืนยันว่าเป็นรูปจริง
ตั้งแต่ ศ. บิกเกโลว์ ได้ทำการหล่อหน้ากากหน้านายเกจเมื่อยังมีชีวิตอยู่ในปลายปี ค.ศ. 1849page2=ii
เป็นรูปแสดงนายเกจที่  "แม้เสียโฉมแต่ก็ยังหล่ออยู่"twomey
มีตาข้างหนึ่งปิดและมีแผลเป็นที่เห็นได้ชัด
"แต่งตัวดี  แสดงความมั่นใจ  และแม้แต่ความภูมิใจ"date=January 2014
โดยถือแท่งเหล็กของเขาอยู่  ซึ่งสามารถอ่านอักษรที่สลักไว้ได้โดยส่วนหนึ่งwilgus_meet
ความเป็นรูปแท้ได้รับการตรวจสอบโดยหลายวิธี
รวมทั้งการเทียบภาพของอักษรสลักที่เห็นได้ในรูปกับอักษรบนแท่งเหล็กของจริงในพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็นของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
และการเทียบแผลบาดเจ็บที่เห็นในรูปกับหน้ากากหล่อ  (ที่ ศ. บิกเกโลว์ ทำขึ้น)  ที่ยังได้เก็บไว้wilgus2009
ในปี ค.ศ. 2010 มีการค้นพบรูปที่สองของนายเกจ
รูปใหม่นี้  โดยยังมีก๊อปปี้อื่น ๆ อยู่ในการครอบครองของอย่างน้อยสองสายตระกูลของนายเกจ
เป็นภาพแสดงคล้ายกับที่เห็นในรูปแรกที่พบในปี ค.ศ. 2009
(ตามคำพูดของผู้เชี่ยวชาญเรื่องของนายเกจที่สถาบันสมิธโซเนียนได้ปรึกษาlena_macm)

**การวิเคราะห์หลักฐานที่มา**
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการเปรียบเทียบเรื่องราวของนายเกจจากแหล่งต่าง ๆpage=Cch13-14
ซึ่งแสดงให้เห็นว่า  เป็นเวลาเกินกว่าศตวรรษ  ที่แหล่งที่มาของเรื่องชีวิตนายเกจความจริงมีอยู่ไม่กี่แหล่ง
รวมทั้งของหมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1848, 1849, 1868)harlow1868,
ของ ศ. น.พ. บิกเกโลว์ (ค.ศ. 1850)bigelow,
และของนักเขียนแจ็กสัน (ค.ศ. 1849, 1870)jackson1870
แม็คมิลแลน  (ค.ศ. 2000)  ขัดกับหมอฮาร์โลว์เรื่องวันเสียชีวิตของนายเกจpage=108-9
คือ  หมอฮาร์โลว์  (ค.ศ. 1868)harlow1868  แสดงวันเสียชีวิตเป็นวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1861
แต่บันทึกของสัปเหร่อanonymous_ngray  แสดงว่าได้ฝังนายเกจในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1860
นอกจากนั้นแล้ว  แม็คมิลแลนยังเปลี่ยนวันที่อื่น ๆ ในชีวิตช่วงสุดท้ายของนายเกจ
คือ  วันย้ายจากประเทศชิลีไปยังเมืองซานฟรานซิสโก  และวันเริ่มการชักกระตุก  เพื่อปรับวันที่ที่ไม่สอดคล้องกับบันทึกของสัปเหร่อ

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิงและอ่านเพิ่ม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Phineas Gage information page by the Center for the History of Psychology at the University of Akron- Case of Phineas Gage at the Center for the History of Medicine- Skull, life cast, and tamping iron of Phineas Gage date=2021-12-05  at the Warren Anatomical Museum of the Harvard Medical School- Skull of Phineas Gage date=2021-12-05  at the National Institutes of Health 3D print exchange
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2366
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2403
หมวดหมู่:ประวัติประสาทวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลผู้ได้รับบาดเจ็บที่สมอง
หมวดหมู่:ผู้ป่วยต้นปัญหา