Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พัฒนศักดิ์ พงษ์พันธุ์

พัฒนศักดิ์ พงษ์พันธุ์ (ต๊ะ) เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 ที่จังหวัดลำปาง เป็นนักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทย อดีตหนึ่งในสมาชิกวง B-Mix สังกัดค่าย อาร์เอส สำเร็จการศึกษาในระดับอุดมศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจ เอกการตลาด มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

**ผลงานเพลง**
 อัลบั้ม B-Mix (พ.ศ. 2546)- อัลบั้มพิเศษ B-Mix LOVE CONNEXTION (พ.ศ. 2546)- อัลบั้มพิเศษ B-Mix Unseen Amazing Island (พ.ศ. 2547)- อัลบั้มพิเศษ B-Mix Girly Berry Friend Club (อัลบั้มร่วมระหว่าง B-Mix & Girly Berry) (พ.ศ. 2547)
*ปี2560​ ซิงเกิลชื่อเพลงว่า "ฉันมันแค่แฟนเก่า (Ex Soul)" และเปลี่ยนชื่อวงเป็น "ต๊ะ มิ้นท์ ด็อจ โก้ (TMDG) หรือ​ B-Mix​ หลังจากห่างหายไปกลับมาร้องเพลงอีกครั้ง​รอบ12ปี

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**

**ละครชุด**
 ปี พ.ศ. 2557 เกมริษยา (/ช่อง Workpoint) รับบทเป็น- ปี พ.ศ. 2558 รักทรหด เดอะซีรีส์ (/ทรูโฟร์ยู) รับบทเป็น ดำรง- ปี พ.ศ. 2560 ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา (/โมโน 29) รับบทเป็น สุรสิงหะ- ปี พ.ศ. 2561 ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคประกาศอิสรภาพ (/โมโนแม๊กซ์) รับบทเป็น สุรสิงหะ- ปี พ.ศ. 2562 ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคศึกบ้านสระเกศ (/โมโนแม๊กซ์) รับบทเป็น สุรสิงหะ- ปี พ.ศ. 2565 Junk Mail จดหมายที่ไม่ถูกเปิด ตอนที่ 4 จดหมายจากครูอาร์ต (ทีวี ธันเดอร์/Thai PBS) รับบทเป็น ครูอาร์ต (เจ้าหน้าที่มูลนิธิปกป้องเด็ก)

**ซิทคอม**
 ปี พ.ศ. 25   (/) รับบทเป็น

**ผลงานมิวสิควิดีโอ**
 เพลง อย่าทำอย่างนี้กับคนที่เธอไม่รัก ของ เอิร์น เดอะสตาร์ (พ.ศ. 2553)- เพลง ทำดีให้ตายอ้ายก็เลือกเขา ของ จินตหรา พูนลาภ (พ.ศ. 2557)- เพลง อ้ายลืมทุกคำ น้องจำทุกนาที ของ ต่าย อรทัย (พ.ศ. 2557)

**ผลงานพิธีกร**

**อ้างอิง**
 http://www.rs.co.th- http://70-90memory.blogspot.com/2013/12/blog-post_29.html-  เฟซบุ๊คส่วนตัวต๊ะพัฒนศักดิ์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอาร์เอส
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย
หมวดหมู่:ศิลปินชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องจากจังหวัดลำปาง
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงจากจังหวัดลำปาง
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:พิธีกรชาวไทย
สงครามแพ็กเจ–ถัง

สงครามแพ็กเจ–ถัง (Baekje–Tang War; 唐灭百济之战) เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรแพ็กเจกับกองทัพผสมราชวงศ์ถัง/อาณาจักรชิลลา เกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 660–663
อาณาจักรชิลลาเป็นพันธมิตรทางทหารกับราชวงศ์ถังในรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง เมื่ออาณาจักรแพ็กเจเข้าตีอาณาจักรชิลลา พระราชินีช็อนด็อกแห่งชิลลาจึงส่งคณะทูตไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิถังเกาจงเพื่อขอความช่วยเหลือ ในขณะเดียวกันแพ็กเจได้เป็นพันธมิตรกับชนเผ่ายะมะโตะในญี่ปุ่นและอาณาจักรโคกูรยอ ความขัดแย้งระหว่างชิลลาและแพ็กเจเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในปี ค.ศ. 658 จักรพรรดิถังเกาจงส่งกองทัพเข้าโจมตีโคกูรยอ และส่งกองเรือพร้อมทหาร 130,000 นายข้ามทะเลเหลือง แม่น้ำกึม (Geum River) มาขึ้นฝั่งทางตะวันตกของอาณาจักรแพ็กเจ ก่อนเดินทัพไปที่เมืองหลวง คือเมืองซาบี
ฝ่ายชิลลาได้ส่งกองทัพ 50,000 นายเข้าปะทะกับฝ่ายแพ็กเจจนได้รับชัยชนะในยุทธการฮวังซันบ็อล (Battle of Hwangsanbeol) ก่อนจะเดินทัพข้ามเทือกเขาโซแบ็ก (Sobaek Mountains) พรมแดนด้านตะวันออกของแพ็กเจ และรบชนะฝ่ายแพ็กเจอีกครั้งในยุทธการที่ที่ราบฮวังซัน ในที่สุดกองทัพพันธมิตรถัง/ชิลลาก็ยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ อาณาจักรแพ็กเจถูกพิชิตในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 660 มีทหารกว่า 10,000 นายเสียชีวิตในการปะทะ พระเจ้าอึยจา พระราชวงศ์และข้าราชการส่วนใหญ่ถูกจับไปเป็นตัวประกันที่จีน หลังจากนั้นราชวงศ์ถังได้ผนวกแพ็กเจเข้ามาแทนที่จะให้ชิลลาปกครอง
ขุนศึกควีชิล พกชิน (Gwisil Boksin) นำทหารบางส่วนที่ยังไม่ยอมจำนนโจมตีราชวงศ์ถัง เขาขอความช่วยเหลือไปที่จักรพรรดินีโคเงียวกุแห่งยะมะโตะซึ่งส่งทหาร 27,000 นายมาสนับสนุน ทั้งสองฝ่ายปะทะกันในปี ค.ศ. 663 ที่ยุทธการแพ็กกัง (Battle of Baekgang) ซึ่งกองทัพพันธมิตรถัง/ชิลลาเป็นฝ่ายชนะ อย่างไรก็ตาม สองอาณาจักรนี้ได้หันมาทำสงครามกันเองในสงครามชิลลา-ถัง (ค.ศ. 670–676)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สงครามสมัยโบราณ
หมวดหมู่:อาณาจักรชิลลา
หมวดหมู่:ราชวงศ์ถัง
หมวดหมู่:อาณาจักรแพ็กเจ
หมวดหมู่:อาณาจักรโคกูรยอ
หมวดหมู่:ศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล
พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)

พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) เป็นบุตรหลวงคนธรรพวาที (จ่าง จิตตเสวี) มารดาชื่อ เทียบ เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2432 มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน  4 คน เริ่มเรียนซอด้วงจากบิดาตั้งแต่อายุ 6 ปี จนออกวงได้เมื่ออายุ 8 ปี และหัดเล่นดนตรีอีกหลายชนิด จนสามารถเล่นดนตรีได้รอบวง ที่ชำนาญเป็นพิเศษ คือ ซอสามสายและขลุ่ย

**ประวัติ**
ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 ได้รับราชการเป็นมหาดเล็กในสังกัดกระทรวงวัง ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ครั้งยังทรงดำรงพระยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช ฯ  และได้ฝึกดนตรีเพิ่มเติมจากพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) จนได้รับพระราชทานรางวัลจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในการตีฆ้องวงเล็ก เมื่อตามเสด็จไปภาคใต้ เมื่อ พ.ศ. 2452 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งหลวงสิทธิ์นายเวร เมื่อ พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทาน น.ส. เอื้อน ศิลปีเป็นคู่สมรส และได้เลื่อนเป็นพระยาภูมีเสวิน เมื่อพ.ศ. 2468
นอกจากฝีมือในการบรเลงดนตรี ท่านยังมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ เคยแสดงโขนเป็นตัวอินทรชิตหลายครั้ง และบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับดนตรีไว้ เช่น หลักการสีซอสามสาย พระราชพิธีเห่กล่อมพระบรรทม ผลงานการแต่งเพลงของท่านได้แก่ โหมโรงภูมิทองสามชั้น สอดสีเถา จำปาทองเถา และทางเดี่ยวซอสามสายอีกหลายเพลง ได้แก่ ต้นเพลงฉิ่ง ขับไม้บัณเฑาะว์ ทะแย นกขมิ้น ปลาทอง บรรทมไพร พญาครวญ พญาโศก แสนเสนาะ ทยอยเดี่ยว เชิดนอก และกราวในเถา ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 86 ปี

**สิ่งสืบเนื่อง**
พระยาภูมีเสวินเป็นครูซอสามสายคนแรกที่นำองค์ความรู้ทางซอสามสายมาบูรณาการให้เป็นระบบ ท่านได้คิดระบบการฝึกคันชัก การใช้นิ้วแบบต่าง ๆ ตลอดจนกำหนดเพลงซอสามสายแบบ 3 ขั้น ได้แก่ ขั้นพื้นฐาน ขั้นกลาง และขั้นสูง โดยเน้นการสร้างพื้นฐานและพัฒนาทักษะของผู้เรียนเป็นสำคัญ วงการดนตรีไทยจึงเรียกว่า สำนักซอสามสายพระยาภูมีเสวิน ลูกศิษย์ของท่านล้วนเป็นครูซอสามสายที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น ครูเตือน พาทยกุล ครูเจริญใจ สุนทรวาทิน ศาสตราจารย์ ดร.อุทิศ นาคสวัสดิ์ ครูเฉลิม ม่วงแพรศรี และครูศิริพันธุ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา สำหรับศิษย์เอกที่ได้รับการถ่ายทอดไว้ทั้งหมดคือ ศาสตราจารย์อุดม อรุณรัตน์ (พ.ศ. 2478-2549) ที่นอกจากเรียนซอสามสายกับพระยาภูมีเสวินแล้วยังได้เรียนซอสามสายเพิ่มเติมกับ อาจารย์ภาวาส บุนนาค (พ.ศ. 2467-2537) อดีตรองราชเลขาธิการ เป็นศิษย์เอกซอสามสายของครูเทวาประสิทธ์ พาทยโกศล (พ.ศ. 2450-2516) ครูในสายขุนนาง ศาสตราจารย์อุดมได้ต่อยอดการเรียนซอสามสายของสำนักพระยาภูมีเสวิน โดยเพิ่มเพลงในขั้นพื้นฐาน ขั้นกลางและขั้นสูง เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพสังคมไทยในปัจจุบัน ท่านได้ถ่ายทอดองค์ความรู้ทั้งหมดของซอสามสายให้กับศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์บุตรชายของท่าน ซึ่งเป็นผู้เดียวที่ได้เพลงซอสามสายทั้งสายราชสำนักและสายขุนนางอย่างครบถ้วน

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
(ฝ่ายหน้า)

**อ้างอิง**
  พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)date=2016-03-04 - ศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2558). เสียงเสนาะซอสามสาย : การบันทึกเสียงพร้อมบทวิเคราะห์และโน้ตสากล (Melodious Sound of Saw Sam Sai : Recording, Analytical Program Notes and Music Notaion). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.). เข้าถึงจาก  Linkdate=2022-01-28 
ภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)
ภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติเกาหลีเหนือ พ.ศ. 2505

การเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติ เกิดขึ้นที่ประเทศเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ผลปรากฏว่า พรรคแรงงานแห่งเกาหลี ได้รับชัยชนะด้วยจำนวน 371 ที่นั่ง จาก 383 ที่นั่ง 

**ผลการเลือกตั้ง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในเกาหลีเหนือ
สมเด็จพระราชินีเชอริง ยังดน วังชุก

สมเด็จพระราชินีเชอริง ยังดน วังชุก พระราชชนนีพันปีหลวง (ཚེ་རིང་དབྱང་སྒྲོན; เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1959) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีและพระอัครมเหสีองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก และทรงเป็นพระบรมราชชนนี ในสมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก  พระองค์ทรงจบการศึกษา ที่ โรงเรียนเซนต์ โจเซฟ, ประเทศอินเดีย

**เกียรตินิยม**

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
 ภูฏาน :
** 50x50px เหรียญที่ระลึกรัชฎาภิเษก สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก (02/06/1999)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2502
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:ราชวงศ์วังชุก
หมวดหมู่:ราชินีแห่งภูฎาน
หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินี
สมาคมคอมพิวเตอร์ สถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์

สมาคมคอมพิวเตอร์. สถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (IEEE Computer Society) เป็นสมาคมวิชาชีพของสถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ หรือ IEEE มีจุดประสงค์เพื่อส่งเสริมการพัฒนาทฤษฎี การปฏิบัติ และการประยุกต์ใช้งานด้านคอมพิวเตอร์ รวมถึงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีด้านการประมวลผลข้อมูล รวมถึงให้การส่งเสริมด้านวิชาชีพให้กับสมาชิก จัดเป็นสมาคมทางเทคนิคที่ใหญ่ที่ที่สุดแห่งหนึ่งภายใต้การบริหารงานของ IEEE
สมาคมคอมพิวเตอร์นี้ให้การสนับสนุนการจัดการประชุมเชิงวิชาการมากมาย รวมถึงเผยแพร่บทความที่มีผู้ตรวจ ให้บริการทางด้านเทคนิค และพัฒนามาตรฐานคอมพิวเตอร์ของ IEEE มีหน่วยงานย่อยอยู่กว่า 200 แห่งทั่วโลก ให้การสนับสนุนกิจกรรมด้านการศึกษาในหลายระดับ โดยเฉพาะการจัดอบรมเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ และการให้ประกาศนียบัตรทางด้านวิศวกรรมซอฟต์แวร์
หมวดหมู่:องค์การวิทยาการคอมพิวเตอร์
PLOS ONE

PLOS ONE เป็นวารสารวิชาการสาขาวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการเผยแพร่โดย Public Library of Science ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 เป็นวารสารวิชาการที่มีการทบทวน (peer review) ครอบคลุมงานวิจัยหลากหลายสาขาทางด้านวิทยาศาสตร์และการแพทย์ PLOS ONE เผยแพร่บทความกว่าร้อยละ 70 ของบทความที่ส่งเข้ามา แต่ละบทความจะผ่านการตรวจจากบรรณาธิการที่เป็นสมาชิกก่อน จากนั้นบรรณาธิการจะส่งไปขอความเห็นจากผู้ตรวจที่เป็นบุคคลภายนอก โดยหลักการพิจารณานั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่างานวิจัยมีความสำคัญกับวงการวิทยาศาสตร์เพียงใด ขอเพียงแค่ขั้นตอนและวิธีการศึกษานั้นน่าเชื่อถือและถูกต้องตามหลักการก็เพียงพอแล้ว PLOS ONE จัดว่าเป็นวารสารวิชาการที่ใหญ่ที่สุดอันหนึ่งของโลก โดยมีบทความเผยแพร่ออกมากว่า 30,000 บทความต่อปีหรือคิดเป็น 85 บทความต่อวัน มีปัจจัยผลกระทบในปี ค.ศ. 2014 อยู่ที่ 3.234
หมวดหมู่:วารสารวิทยาศาสตร์
ไซเอินซ์

ปกของวารสาร"ไซเอินซ์"ฉบับแรกในปี 1880
ไซเอินซ์ (Science) เป็นวารสารวิชาการของสมาคมอเมริกันเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ (AAAS) จัดว่าเป็นวารสารวิชาการระดับชั้นนำระดับโลกทางด้านวิทยาศาสตร์ มีการทบทวนงานวิจัย (peer review) ก่อนที่จะได้รับการตีพิมพ์ วารสารไซเอินซ์นี้เริ่มเผยแพร่บทความครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 และปัจจุบันเผยแพร่บทความออกมาเป็นประจำทุกสัปดาห์โดยมีผู้ติดตามกว่า 130,000 สำนัก หรือประมาณได้ว่ามีผู้ติดตามเป็นประจำราว 570,400 คน
จุดประสงค์หลักของวารสารวิชาการนี้คือการเผยแพร่งานวิจัยที่มีความคิดริเริ่ม รวมถึงบททบทวนงานวิจัย แต่วารสารนี้ยังได้เผยแพร่เนื้อข่าวที่เกี่ยวข้องกับวงการวิทยาศาสตร์ รวมถึงนโยบายทางด้านวิทยาศาสตร์ และเรื่องราวที่มีผลกระทบกับวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอีกด้วย วารสารวิชาการไซเอินซ์นี้เผยแพร่บทความในหลากหลายสาขาเช่นเดียวกับวารสารเนเจอร์ ไม่ได้เจาะจงเฉพาะสาขาใดสาขาหนึ่งเท่านั้น โดยในปี ค.ศ. 2014 นั้น มีปัจจัยผลกระทบอยู่ที่ 33.611
การแข่งขันเพื่อตีพิมพ์ในวารสารไซเอินซ์นี้ถือว่าเข้มข้นมาก บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องเป็นบทความที่ได้รับความสนใจสูงและสามารถนำไปต่อยอดเพื่อความก้าวหน้าของงานวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์ได้จริง ทำให้มีบทความที่บรรณาธิการยอมรับให้ตีพิมพ์ในวารสารเพียงแค่ร้อยละ 10 เท่านั้นของบทความที่ส่งเข้ามาทั้งหมด
สำนักงานใหญ่ของวารสารไซเอินซ์อยู่ที่นครวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา โดยมีสำนักงานสาขาอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
หมวดหมู่:วารสารวิทยาศาสตร์
เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549

เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549 เป็นเหตุเพลิงไหม้อุตสาหกรรมร้ายแรง เกิดขึ้นในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เพลิงลุกไหม้ในโรงงานผลิตกระเป๋าหนังของบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา และเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ถึงมาตรฐานความปลอดภัยที่แย่ของโรงงานนรกในประเทศ
เพลิงอุตสาหกรรมคร่าชีวิตคนอย่างน้อย 10 คนที่ไม่สามารถหนีออกมาเพราะประตูปิดตายอย่างผิดกฎหมาย ในการตอบสนองต่อการวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านในท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ยอมรับว่าการรับมือกับอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน มีการสอบสวนเกิดขึ้นแยกกันสองครั้ง การสอบสวนครั้งหนึ่งให้ความสำคัญที่เหตุเพลิงไหม้ ขณะที่อีกครั้งหนึ่งเป็นการสืบสวนหาความเป็นไปได้ที่จะมีอาชญากรมีส่วนเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติ รวมถึงการเปิดทำการโรงงานโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ผลลัพธ์ของการสืบสวนทั้งสองครั้งมีทั้งรอผลหรือยังไม่เผยแพร่ต่อสาธารณชน

**เบื้องหลัง**
นักสืบสวนยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุไฟไหม้ถูกใช้เป็นโรงงานผิดกฎหมายเพื่อผลิตกระเป๋าหนัง โรงงานตั้งอยู่บนชั้นที่สามของอาคารสูงสี่ชั้น ซึ่งเปิดเป็นที่อยู่อาศัยด้วย นักสืบสวนพบว่าชั้นที่หนึ่งและชั้นที่สองเป็นที่พักของคนงานผิดกฎหมายด้วย โรงงานที่ถูกทำลายในเหตุเพลิงไหม้พบว่ามีเจ้าของและดำเนินการโดยเทเน็กซ์เอกซ์พอตส์และผู้เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บทุกคนกำลังนอนหลับอยู่ ทางหนีไฟมีเพียงหนึ่งทาง และคนงาน 40 คนพักอยู่ในอาคารขณะไฟไหม้ และเจ้าของได้ปิดล็อกประตูตอนกลางคืนเพื่อไม่ให้คนงานหอบสินค้าหนีไป อาคารตั้งอยู่ในบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อัคคีภัยในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2549
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์

เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ (14 มีนาคม พ.ศ. 2476 – 28 กันยายน พ.ศ. 2564) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง และเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก ทั้งนี้พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาของสภาเสี้ยววงเดือนแดงแห่งโมร็อกโก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ เสกสมรสกับพลโทมุฮัมมัด เชร์เคาวีย์ (Muhammad Cherkaoui; พ.ศ. 2464–2545) อดีตเอกอัครราชทูตประจำประเทศฝรั่งเศส โดยงานเสกสมรสครั้งนั้นเป็นพิธีเสกสมรสหมู่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีเจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ และเจ้าหญิงลัลลา ฟาฏิมะฮ์ เสกสมรสกับพระภัสดาในงานเดียวกันนั้น
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์และพระสวามีพระบุตรด้วยกัน 4 คน ได้แก่
# สุลัยมาน เชร์เคาวีย์ (Sulaiman Cherkaoui)
# อุมัร เชร์เคาวีย์ (Omar Cherkaoui)
# มะฮ์ดี เชร์เคาวีย์ (Mehdi Cherkaoui)
# รอบิยะฮ์ เชร์เคาวีย์ (Rabia Cherkaoui)
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2564 ขณะพระชันษา 88 ปี

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
 Morocco โมร็อกโก : เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชบัลลังก์ ชั้นสายสะพาย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เจ้าหญิงโมร็อกโก
หมวดหมู่:บุคคลจากราบัต
หอนางอุสา

ภาพหอนางอุสา
หอนางอุสา ตั้งอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท ตำบลเมืองพาน อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี มีลักษณะเป็นโขดหินคล้ายรูปดอกเห็ดหรือหอคอยขนาดเล็กตัว หอนางอุสาตั้งอยู่บนลานหินกว้าง ลักษณะประกอบด้วยหินขนาดใหญ่สองก้อนเรียงซ้อนทับกันในแนวดิ่งหิน ก้อนบนกว้าง 5 เมตร ยาว 7 เมตร และมีความสูง 10 เมตรจากพื้นลานหินคาดว่าสภาพหินตั้งนี้เกิดจากธรรมชาติ แต่ภายหลังถูกดัดแปลงเพื่อเป็นที่พักของมนุษย์ในสมัยก่อน โดยแบ่งออกเป็นห้องมีลักษณะก่อหินเป็นรูปหน้าต่าง จากการสำรวจพบว่ามีใบเสมาหินเรียงอยู่โดยรอบจึงสันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นเขตพิธีกรรมทางศาสนามาก่อน  นอกจากนี้บริเวณยังพบกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่บริเวณนี้ประมาณ 2,000-3,000 ปีก่อนประวัติศาตร์ บริเวณใกล้เคียงยังมีโขดหินที่มีลักษณะเรียงซ้อนกันหลากหลายแบบ และยังพบลักษณะของหลุมคล้ายลักษณะครกหินอยู่ รวมทั้งภาพเขียนสีผนังถ้ำหรือแง่งหินอีกด้วย
ทั้งนี้ มีนิทานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับหอนางอุสาคือ เรื่อง  อุษาบารส เล่าถึงเมื่อตอนนางอุสาเกิดมาจากดอกบัว ฤษีจันทาได้นำนางอุสามาเลี้ยงเอาไว้ ต่อมาท้าวกงพานกษัตริย์เมืองพานซึ่งเป็นลูกศิษย์ของฤษีจันทาได้ขอรับนางอุสาไปเลี้ยงโดยให้มีฐานะเป็นธิดา ครั้นย่างเข้าวัยสาวธิดาของท้าวองค์นี้ก็มีศิริโฉมงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของเจ้าชายจากหลายเมือง แต่ทางท้าวกงพานก็มิได้ทรงยกนางให้ใครและเพราะหวงธิดาองค์นี้มากจึงได้สร้างหอสูง (เป็นที่มาของชื่อหอนางอุสา)ให้อยู่แต่เพียงองค์เดียว อยู่มาวันหนึ่งนางไปอาบน้ำและได้ร้อยมาลัยรูปหงส์อธิษฐานเสี่ยงทายคู่ครองแล้วปล่อยลงน้ำ มาลัยนี้ได้ลอยไปถึงเมืองปะโคเวียงงัวและท้าวบารสซึ่งเป็นเจ้าชายเมืองปะโคเวียงงัวนี้ได้เก็บมาลัยของนางอุสาเอาไว้ จากนั้นจึงออกตามหาผู้เป็นเจ้าของมาลัยจนทราบว่าเป็นของนางอุสา ทั้งสองได้เกิดความรักกันจนถึงขั้นลักลอบได้เสีย เมื่อข่าวทราบถึงท้าวกงพานก็พิโรธมากแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเกรงกลัวเจ้าเมืองปะโคเวียงงัวบิดาของท้าวบารส จึงได้ออกอุบายแข่งกันสร้างวัดหากผู้ใดแพ้ต้องถูกตัดเศียร กำลังคนของท้าวบารสน้อยกว่าท้าวกงพานแต่ได้พี่เลี้ยงของนางอุสาช่วยออกอุบายให้เอาโคมไฟไปหลอกคนของท้าวกงพานว่าดาวประกายพรึกขึ้นแล้ว คนของท้างกงพานจึงหยุดสร้างวัดแต่ฝั่งของท้าวบารสฉวยโอกาสนี้สร้างวัดจนเสร็จ เมื่อถึงเวลาตัดสินท้าวกงพานพ่ายแพ้จึงถูกตัดเศียร นางอุสาจึงต้องติดตามท้าวบารสไปยังเมืองปะโคเวียงงัวและพบว่าท้าวบารสนั้นมีชายาอยู่แล้ว ต่อมาโหรได้ทำนายว่าท้าวบารสต้องแก้กรรมด้วยการเดินป่าองค์เดียวหนึ่งปีจึงจะพ้นเคราะห์กรรม ระหว่างนั้นนางอุสาโดนกลั่นแกล้งจากชายาของท้าวบารสจนทนไม่ไหวต้องหนีออกจากเมืองปะโคเวียงงัวแล้วกลับเพืองพานที่ตนเคยอาศัยอยู่จนตรอมใจตาย และเมื่อครบหนึ่งปีท้าวบารสจึงกลับเข้าเมืองแต่ไม่พบนางอุสาจึงออกตามจนถึงเมืองพาน และพบว่านางอุสาตรอมใจตายไปแล้วท้าวบารสจึงตรอมใจตายตาม
นอกจากความเชื่อเกี่ยวกับเมืองพานตามนิทานท้องถิ่นเรื่อง อุษาบารส ยังมีการตั้งชื่อถ้ำและสถานที่ตามนิทานนี้ เช่น วัดพ่อตา-วัดลูกเขย ที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท และยังมีประเพณีแห่นางอุสาในพื้นที่จังหวัดอุดรธานีเป็นประเพณีประจำปีด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอุดรธานี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอบ้านผือ
อาณาจักรข่านแชคี

อาณาจักรข่านแชคี (Shaki Khanate; Şəki xanlığı) เป็นหนึ่งในอาณาจักรข่านแห่งคอเคซัส อยู่ในดินแดนของประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน อาณาจักรข่านแห่งนี้สถาปนาในช่วงที่ราชวงศ์อัฟชาริด (Afsharid dynasty) ปกครองอิหร่าน มีเมืองหลวงคือเมืองแชคี

**ประวัติ**
อาณาจักรข่านแชคีสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เมื่อฮะจิ ชาลาบี ข่าน (Haji Chalabi Khan) ก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์ซาฟาวิด ในปี ค.ศ. 1772 เมืองแชคีซึ่งเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดถูกน้ำท่วม จึงมีการพัฒนาเมืองขึ้นใหม่และเพิ่มประชากร ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมฮัมหมัด ข่าน กอญัร (Mohammad Khan Qajar) แห่งราชวงศ์กอญัรได้ขยายอิทธิพลเข้ามาในดินแดนจักรวรรดิซาฟาวิดและอัฟชาริดเดิม อาณาจักรข่านแชคีจึงขอกำลังทหารจากจักรวรรดิรัสเซีย ต่อมาในปี ค.ศ. 1805 มุสตาฟา ซาลิม ข่านและสมเด็จพระจักรวรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียร่วมลงนามในสนธิสัญญาความร่วมมือทางทหาร แต่สนธิสัญญานี้ทำให้อาณาจักรตกเป็นประเทศราชของรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1819 อาณาจักรข่านแชคีถูกยุบกลายเป็นจังหวัดหนึ่งของรัสเซีย ก่อนจะรวมเข้ากับสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจานในปี ค.ศ. 1920

**การปกครองและเศรษฐกิจ**
อาณาจักรข่านแชคีแบ่งการปกครองเป็น 8 เขตโดยมีผู้ปกครองแต่ละเขตคือ อุปราช (naib) ส่วนข่านแห่งแชคีจะประทับอยู่ที่พระราชวังแห่งแชคีข่าน พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นราว ค.ศ. 1761 โดยฮูเซน ข่าน (Huseyn Khan) พระนัดดา (หลาน) ของฮะจิ ชาลาบี ข่าน ปัจจุบันเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่สำคัญและสถานที่ท่องเที่ยวของอาเซอร์ไบจาน รายได้หลักของอาณาจักรมาจากเกษตรกรรมและการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 อาณาจักรข่านแชคี
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในเอเชียกลาง
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 18
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ปิ่นเกล้า

ปิ่นเกล้า โดยทั่วไปเป็นชื่อเรียกย่านพื้นที่บริเวณหนึ่งของฝั่งธนบุรี ในกรุงเทพมหานคร บริเวณพื้นที่ทางตอนใต้ของแขวงบางพลัด และแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กับพื้นที่ทางตอนเหนือ, ตะวันออกและตอนใต้ของแขวงอรุณอมรินทร์ เขตบางกอกน้อย แถบถนนบรมราชชนนีตัดกับถนนจรัญสนิทวงศ์ รวมถึงถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า ตั้งแต่แยกบรมราชชนนี ต่อเนื่องถึงแยกอรุณอมรินทร์ จนถึงเชิงสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า นิยมเรียกชื่อสถานที่ที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นโดยตามด้วยคำว่า ปิ่นเกล้า เช่น พาต้า ปิ่นเกล้า, เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า นอกจากนี้ยังอาจหมายถึง
*สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ระหว่างฝั่งธนบุรี ข้ามไปยังฝั่งพระนคร สนามหลวง และถนนราชดำเนิน ตั้งตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2516
*พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอนุชาธิราชในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4
หมวดหมู่:การแก้ความกำกวม
ดัชนีการศึกษา

ดัชนีการศึกษา (Education Index) คือดัชนีการจัดอันดับประเทศในด้านการศึกษา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของดัชนีการพัฒนามนุษย์ (เอชดีไอ) ที่สหประชาชาติเผยแพร่เป็นประจำทุกปี ประกอบไปด้วยดัชนีคาดการณ์อายุขัย (Life Expectancy Index) ดัชนีการศึกษา และดัชนีรายได้ โดยดัชนีการศึกษาคำนวณมาจากข้อมูลใน ดัชนีค่าเฉลียจำนวนปีในโรงเรียน (Mean years of schooling index) และ ดัชนีคาดการณ์จำนวนปีในโรงเรียน (Expected years of schooling index)
การศึกษาคือองค์ประกอบหลักในการมีชีวิตที่ดี ซึงนำไปวัดพัฒนาการด้านเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิต อันเป็นปัจจัยหลักในการตัดสินว่าประเทศใดเป็นประเทศพัฒนาแล้ว ประเทศกำลังพัฒนา หรือประเทศด้อยพัฒนา

**การจัดอันดับ**
จากข้อมูลในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 มีการเผยแพร่ข้อมูลล่าสุดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรายงานการพัฒนามนุษย์ ค.ศ. 2014 โดยสามารถสืบค้นได้โดยตรงจากเว็บไซต์ของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (ยูเอ็นดีพี)
ตารางด้านล่างนี้จัดเรียงข้อมูลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 โดยตัวเลข 1 คือคะแนนสูงสุด บ่งชีว่าประเทศนั้น ๆ ประสบความสำเร็จและมีการศึกษาที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งประเทศที่ถูกจัดว่าเป็นประเทศพัฒนาแล้ว (ตามดัชนีการพัฒนามนุษย์; รายชื่อประเทศตามดัชนีการพัฒนามนุษย์) ล้วนแล้วแต่มีคะแนนการจัดอันดับที่สูงในดัชนีการศึกษานี้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ UNDP-  UNDP - การศึกษา date=2015-11-20 
หมวดหมู่:ประชาธิปไตย
หมวดหมู่:การศึกษา
หมวดหมู่:การวิจัย
หมวดหมู่:รายชื่อประเทศ
มาริโอคาร์ต: ดับเบิลแดช

มาริโอคาร์ต: ดับเบิลแดช (Mario Kāto: Daburu Dasshu
 Mario Kart: Double Dash
) เป็นเกมแข่งรถพัฒนาโดยทีมนินเท็นโดอีเอดี และจำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นเกมคิวบ์ใน ค.ศ. 2003 เป็นเกมลำดับที่สี่ในเกมชุดมาริโอคาร์ต และเป็นเกมที่สามสำหรับเครื่องเล่นคอนโซลในบ้าน ต่อจากมาริโอคาร์ต 64 ภาคก่อนหน้าคือมาริโอคาร์ต: ซูเปอร์เซอร์กิต ใน ค.ศ. 2001 และภาคต่อคือเกมมือถือ มาริโอคาร์ตดีเอส ออกจำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส ใน ค.ศ. 2005
ดับเบิลแดช คล้ายกับเกมภาคเก่า ใช้ตัวละครจากเกมชุดมาริโอและนำมาแข่งรถกันในสนามแข่งรถลวดลายมาริโอ เกมนำเสนอรูปแบบการเล่นแบบใหม่ ที่โดดเด่นคือตัวละครสองคนในรถแข่งคันเดียวกัน ดับเบิลแดชรองรับการเล่นผ่านแลนโดยใช้นินเท็นโดเกมคิวบ์บรอดแบนด์อะแดปเตอร์ ให้ผู้เล่นแข่งขันพร้อมกันได้ 16 คน  ตัวละครมี 20 ตัวให้เลือกเล่น ในจำนวนนี้มีตัวละครใหม่ 11 ตัว นอกจากนี้นังมีสิ่งของใหม่ให้ใช้ในเกมด้วย
ดับเบิลแดชได้รับคำวิจารณ์ด้านบวกจากนักวิจารณ์ ได้รับคะแนนรวม 87 คะแนนในเว็บไซต์เมทาคริทิก นักวิจารณ์ยกย่องกราฟิกและคุณสมบัติใหม่ในเกม แต่ตำหนิเรื่องการพากย์เสียง เกมประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ขายได้มากกว่า 3.8 ล้านหน่วยในสหรัฐอเมริกา และมากกว่า 802,000 ในประเทศญี่ปุ่น

**การเล่น**
แข่งรถในด่านลุยจิเซอร์กิต ด่านแรกในการแข่งขันชิงถ้วยมัชรูมคัป ในภาคดับเบิลแดช ผู้เล่นสองคนนั่งรถคันเดียวกัน
ดับเบิลแดช เป็นวิดีโอเกมแข่งรถคาร์ตซึ่งผู้เล่นแข่งกันในรถโกคาร์ตกับทีมอื่น ๆ ในด่านต่าง ๆ หน้าจอเกมระบุตำแหน่งปัจจุบันในการแข่งขัน ความเร็วปัจจุบันของรถโกคาร์ต และอาวุธที่พร้อมใช้ ผู้เล่นสามารถเก็บกล่องสิ่งของและจะได้รับสิ่งของแบบสุ่ม และใช้ขัดขวางคู่แข่งและได้เปรียบ สิ่งของบางอย่าง เช่น กระดองและกล้วย ให้ผู้เล่นตีคู่ต่อสู้เพื่อให้พวกเขาวิ่งช้าลง ขณะที่บางสิ่งของ เช่น เพาเวอร์อัปดาว จะทำให้ตัวผู้เล่นล่องหนชั่วคราว เกมนี้เป็นเกมเดียวในชุดที่มีสองตัวละครในรถคันเดียว กล่าวคือ คนหนึ่งขับรถ อีกคนหนึ่งใช้สิ่งของ และเป็นเกมแรกในเกมชุดที่เมื่อผู้เล่นถูกโจมตี สิ่งของของผู้เล่นจะตกพื้น เทคนิคเพาเวอร์สไลด์ที่ให้ผู้เล่นดริฟต์เมื่อเข้าทางโค้งได้ถูกปรับปรุงใหม่ ผู้เล่นสามารถบิดก้านควบคุมขณะเลี้ยวเพื่อให้เกิดประกายรอบ ๆ รถ ถ้าบิดมากพอ ประกายจะเป็นสีฟ้า และผู้เล่นจะได้รับความเร็วเรียกว่า "มินิเทอร์โบ" (mini-turbo) การออกตัวเร็วอย่างจรวด (rocket start) ที่ให้ผู้เล่นสามารถออกตัวด้วยความเร็วสูงที่เรียกว่า ดับเบิลแดช ก็ได้รับความปรับปรุง โดยสามารถทำได้เป็นทีมเท่านั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:เกมจากค่ายนินเท็นโด
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดเกมคิวบ์
หมวดหมู่:เกมมาริโอคาร์ต
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแบบร่วมมือกัน
หมวดหมู่:ไดโนเสาร์ในวิดีโอเกม
ยุทธการมู่เหย่

ยุทธการมู่เหย่ (Battle of Muye; p=Mùyě zhī zhàn) เป็นการสู้รบระหว่างราชวงศ์ซางกับราชวงศ์โจว เกิดขึ้นประมาณปีที่ 1046 ก่อนคริสต์ศักราช
ประมาณศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ซางได้ขยายอิทธิพลมาทางตะวันตกแถบหุบเขาแม่น้ำเว่ย์ ซึ่งตระกูลโจวปกครองอยู่ พระเจ้าโจวเหวินเป็นผู้ปกครองดินแดนพระองค์หนึ่งของราชวงศ์ซางและเคยช่วยเหลือพระเจ้าซางโจ้วในตอนที่พระองค์นำทัพบุกภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่พระเจ้าซางโจ้วรู้สึกระแวงจึงสั่งคุมขังพระเจ้าโจวเหวิน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างซางและโจวตึงเครียดขึ้น ภายหลังที่ถูกปล่อยตัวออกมา พระเจ้าโจวเหวินได้นำกองทัพพิชิตดินแดนต่าง ๆ ที่ภักดีต่อราชวงศ์ซาง แต่ในปีที่ 1050 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์เสด็จสวรรคต พระเจ้าโจวอู่ พระโอรสก่อกบฏต่อพระเจ้าซางโจ้วโดยมีประชาชนเข้าร่วมจำนวนมาก
พระเจ้าโจวอู่ได้รับคำแนะนำจากที่ปรึกษา เจียง จื่อหยา ให้นำกำลัง 50,000 นายเข้าตีกองทัพพระเจ้าซางโจ้วที่กำลังติดพันกับการศึกทางทิศตะวันออก แต่พระเจ้าซางโจ้ววางกำลังทหารไว้ป้องกันเมืองอินซฺวี เมืองหลวงราว 530,000 นายและทาสกว่า 170,000 คน อย่างไรก็ตาม กลุ่มทาสได้แปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายพระเจ้าโจวอู่ ทำให้ขวัญกำลังใจทหารซางลดน้อยลง ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่ตำบลมู่เหย่ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองอินซฺวี ทหารฝ่ายราชวงศ์ซางส่วนใหญ่ลดอาวุธลงและแปรพักตร์เพราะไม่อยากรบเพื่อพระเจ้าซางโจ้ว แต่บางส่วนยังไม่ยอมจำนนจึงเกิดการสู้รบกันอย่างรุนแรง พระเจ้าซางโจ้วหลบหนีไปที่เมืองหลวงหลังเห็นว่าทัพของพระองค์พ่ายแพ้
หลังการสู้รบ พระเจ้าซางโจ้วได้ปลงพระชนม์พระองค์เอง พระเจ้าโจวอู่สังหารพระนางต๋าจี่ พระมเหสีของพระเจ้าซางโจ้วหลังพบว่าพระนางวางแผนลอบปลงพระชนม์พระองค์ ข้าวในท้องพระคลังถูกนำไปแจกจ่ายให้ประชาชนทั่วไป ยุทธการมู่เหย่เป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซาง และการขึ้นสู่อำนาจของราชวงศ์โจว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Chinese Stories/The Battle of Muye | Wikibooks
หมวดหมู่:ยุทธการ
หมวดหมู่:ราชวงศ์ซาง
หมวดหมู่:ราชวงศ์โจว
หมวดหมู่:ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล
สถานีโทรทัศน์หูหนาน

สถานีโทรทัศน์หูหนาน หรือ หูหนานทีวี  (p=Húnán Wèishì) เป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมประจำมณฑล เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1970 และเป็นสถานีที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากซีซีทีวี 1 ที่ถือครองโดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ถึงแม้ว่าหูหนานเอสทีวีได้ัรบเรตติงมากกว่าซีซีทีวี 1 ก็ตาม ช่องนี้ออกอากาศในระบบภาพคมชัดสูงเมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2009 ช่องนี้มีชื่อเล่นว่า "Mango TV" เนื่องจากโลโก้ของช่องเป็นรูปมะม่วง

**รายการที่โดดเด่น**
 Happy Camp- Super Girl- Super Boy- Where Are We Going, Dad?- I Am a Singer- Super-Vocal- Day Day Up- Come Sing with Me- 72 Floors of Mystery- Chinese Restaurant- Takes a Real Man- Back to Field

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ- เว็บไซต์ข่าวสาร- เว็บไซต์วิดีโอ
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2540
หมวดหมู่:บริษัทของจีน
โยชิส์ไอส์แลนด์

ซูเปอร์มาริโอเวิลด์ 2: โยชิส์ไอส์แลนด์ (Super Mario World 2: Yoshi's Island ) หรือเรียกง่าย ๆ ว่าโยชิส์ไอส์แลนด์ (Yoshi's Island ) มีชื่อในญี่ปุ่นว่า ซูเปอร์มาริโอ: โยชิไอส์แลนด์ (Super Mario: Yoshi Island; Sūpā Mario: Yosshī Airando) เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์ม ค.ศ. 1995 พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเครื่องเล่นซูเปอร์แฟมิคอม เกมมีเนื้อเรื่องก่อนหน้าเกมซูเปอร์มาริโอเวิลด์ ผู้เล่นได้เล่นเป็นโยชิ ในภารกิจพาเบบีมาริโอฝ่าด่าน 48 ด่านเพื่อรวมตัวกับลุยจิที่ถูกสมุนของบาวเซอร์ลักพาตัวไป เช่นเดียวกับเกมชุดซูเปอร์มาริโอ โยชิวิ่งและกระโดดเพื่อให้ถึงท้ายด่าน ขณะแก้ปริศนาและเก็บสิ่งของ สิ่งที่ใหม่ในเกมนี้คือ เกมเป็นภาพวาดด้วยมือ และเป็นเกมแรกที่มีโยชิตัวละครหลัก เกมนำเสนอความสามารถที่เป็นเอกลักษณ์ การกระโดดโฉบ การผลิตไข่หลังจากกลืนศัตรู และการแปลงร่างเป็นยานพาหนะ
รูปแบบเกมที่เป็นเหมือนภาพวาดด้วยมือมีที่มาจากผู้ผลิตและสร้างมาริโอ ชิเงะรุ มิยะโมะโตะ ที่เกลียดกราฟิกพรีเรนเดอร์ของคอมพิวเตอร์ของเกมดองกีคองคันทรี หลังจากพัฒนาเกมสี่ปี โยชิส์ไอส์แลนด์ออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1995 และจำหน่ายทั่วโลกหลังจากนั้นสองเดือน เทคนิคพิเศษบางอย่างได้รับการปรับปรุงด้วยไมโครชิปซูเปอร์เอฟเอกซ์ 2 เกมออกจำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นเกมบอยแอ็ดวานซ์ โดยมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยภายใต้ชื่อโยชิส์ไอส์แลนด์: ซูเปอร์มาริโอแอ็ดวานซ์ 3 เกมรุ่นนี้ถูกนำมาจำลองผ่านคอนโซลเสมือนวียูใน ค.ศ. 2014 และเป็น "โปรแกรมตัวแทน" ส่งเสริมสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 3ดีเอส ใน ค.ศ. 2011 โดยเฉพาะ
โยชิส์ไอส์แลนด์ได้รับการยกย่อง "ทันที" และ "เป็นสากล" จากข้อมูลของเว็บไซต์ไอจีเอ็น และเว็บไซต์รวมคะแนน เมทาคริทิก และขายได้มากกว่า 4 ล้านหน่วย นักวิจารณ์ทั้งร่วมสมัยและสมัยเก่าให้คำยกย่องในเรื่องภาพของเกม เสียง การออกแบบด่าน และการเล่น และกำหนดโยชิส์ไอส์แลนด์ให้เป็นชิ้นเอกและเกมแพลตฟอร์มที่ดีที่สุดตลอดกาล เกมสร้างชื่อเสียงให้โยชิในฐานะตัวละคร และอาชีพการงานของมิยะโมะโตะ รูปแบบศิลปะที่โดดเด่นและลักษณะพิเศษของโยชิในเกมโยชิส์ไอส์แลนด์จะปรากฏในเกมชุดโยชิ ทั้งการปรากฏตัวเป็นเวลาสั้น ภาคแยก และภาคต่อ ได้แก่ โยชิส์สตอรี (1998) โยชิส์ไอส์แลนด์ดีเอส (2006) และโยชิส์นิวไอส์แลนด์ (2013) เกมแพลตฟอร์ม มาริโอ 2D สำหรับคอนโซลในบ้านเกมต่อมาคือ นิวซูเปอร์มาริโอบราเธอส์วี จำหน่ายใน 14 ปีต่อมา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2538
หมวดหมู่:เกมสำหรับเกมบอยแอ็ดวานซ์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมภาคต่อ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เกมโยชิ
เนียง

เนียง หรือ ลูกเนียง (Archidendron pauciflorum) เป็นไม้ยืนต้น เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีกลิ่นแรง ในประเทศอินโดนีเซียเรียกว่า เจิงกล (jengkol) ในประเทศมาเลเซียเรียกว่า เจอริง (jering) ในประเทศพม่าเรียกว่า ตะญี่นปีน (တညင်းပင်) ทางภาคใต้ของไทยเรียกลูกเนียง เปลือกต้นสีเทาหรือน้ำตาลอ่อนปนเทา ยอดอ่อนสีแดง ดอกสีขาว ขนาดเล็ก ออกเป็นช่อ ผลมีเปลือกแข็ง ผลเป็นฝักแบนเป็นเกลียวไปทางเดียวกัน คล้ายรูปเกือกม้า ผิวสีน้ำตาลคล้ำ ในลูกเนียงดิบมีกรดเจิงโกลิก (djenkolic acid) ซึ่งเป็นกรดอะมิโนที่มีกรดกำมะถันสูงมาก สารนี้ทำลายระบบประสาทของไต ทำให้ปัสสาวะไม่ออก หรือปัสสาวะไม่สะดวก
เนื้อข้างในรับประทานได้ ผลอ่อนเปลือกในที่ติดกับเม็ดเป็นสีนวล ต้มสุกแล้วด้าน ผิวสีดำ เนื้อไม่เหนียว ผลแก่จัดเมื่อต้มจะเป็นสีปูนแดง เนื้อเหนียวมัน ไม่มีกลิ่นเหม็น ทางใต้กินเป็นผักจิ้มน้ำพริก กินกับขนมจีน ถ้ามีมากจะนำไปเพาะ หรือนำไปดองก่อนรับประทาน ทำเป็นขนมได้โดยนำไปต้มเคล้ากับน้ำตาลทรายและมะพร้าวขูด ในอินโดนีเซียนำไปเป็นส่วนผสมของซัมบัล เรินดัง หรือแกง และเซอมูร์ ในพม่านำไปดองหรือต้มกินกับน้ำพริก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยสีเสียด
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:พืชมีพิษ
หมวดหมู่:พืชที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:พืชที่พบในประเทศพม่า
หมวดหมู่:พืชที่พบในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:พืชที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
อุทยานแห่งชาติซาบาเงา

อุทยานแห่งชาติซาบาเงา (Taman Nasional Sebangau) เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดกาลีมันตันกลาง บนเกาะบอร์เนียวส่วนของประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2004 มีเนื้อที่รวม 568,700 เฮกตาร์ (5,687 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,554,375 ไร่) ก่อนหน้านี้ระหว่างปี ค.ศ. 1980–1995 พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่สัมปทานป่าไม้ ภายหลังมีการลักลอบตัดไม้ทำลายป่าจนทำให้พื้นที่ร้อยละ 85 ของอุทยานได้รับความเสียหาย ในปี ค.ศ. 2012 มีรายงานว่าพื้นที่น้อยกว่าร้อยละ 1 ได้รับการฟื้นฟู มีการประมาณการณ์ว่าต้องใช้เวลาหลายศตวรรษในการฟื้นฟูพื้นที่ป่าทั้งหมดให้เหมือนเดิม
อุทยานแห่งชาติซาบาเงาตั้งอยู่กลางแม่น้ำซาบาเงา ซึ่งไหลผ่านป่าพรุซาบาเงา (Kelompok Hutan Kahayan) ที่อยู่ระหว่างแม่น้ำกาตีงันกับแม่น้ำกาฮายัน ภายในป่าพรุมีชั้นพีตหนาถึง 10–12 เมตร ด้านทิศตะวันออกของป่าถูกใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม แต่หลังจากโครงการเมกะไรซ์ (Mega Rice Project) ที่เปลี่ยนพื้นที่ป่าเป็นนาข้าวไม่ประสบความสำเร็จ พื้นที่ดังกล่าวก็ไม่ได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติม ส่วนป่าด้านทิศตะวันตกถูกประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติและพื้นที่วิจัยและปฏิบัติการแห่งชาติ จากการศึกษาพบว่าพื้นที่ส่วนนี้ยังคงมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก
อุทยานแห่งชาติซาบาเงาเป็นพื้นที่ที่มีอุรังอุตังอาศัยอยู่มากที่สุดในโลก ในปี ค.ศ. 2003 พบว่ามีอุรังอุตังอาศัยอยู่ประมาณ 6,910 ตัวและมีชะนีมือดำอาศัยอยู่กว่า 10,000 ตัว แต่ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังพบนกหายากหลายชนิด เช่น นกเปล้าใหญ่ นกกระสาคอขาวปากแดง นกตะกรุม ปัจจุบันมีการวางแผนในการเฝ้าสังเกตระบบนิเวศในป่าแห่งนี้ในระยะยาว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติ
หมวดหมู่:ประเทศอินโดนีเซีย
เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์

เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ (ประสูติ: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2473 — สิ้นพระชนม์: 4 กันยายน พ.ศ. 2554) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง และเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก ทั้งนี้พระองค์เคยดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชทูตโมร็อกโก, องค์นายิกาสภาเสี้ยววงเดือนแดงโมร็อกโก และองค์ประธานกิตติมศักดิ์ของสหภาพสตรีแห่งชาติโมร็อกโก

**พระประวัติ**
เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ ประสูติเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2473 ณ กรุงราบัต เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง พระองค์ได้รับการศึกษาเบื้องต้นในราบัตและสำเร็จการศึกษาระดับบากาโลเรอา (Baccalauréat) จนเมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 พระราชบิดาทรงลี้ภัยบนเกาะคอร์ซิกาในปี พ.ศ. 2496 ทำให้การศึกษาด้านภาษาของพระองค์ชะงักลง
เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ เสกสมรสกับฮะซัน อัลยะอ์กูบีย์ (Hassan al-Yaqubi) โดยงานเสกสมรสครั้งนั้นเป็นพิธีเสกสมรสหมู่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีเจ้าหญิงลัลลา ฟาฏิมะฮ์ และเจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ เสกสมรสกับพระภัสดาในงานเดียวกันนั้น โดยพระองค์มีพระธิดาสองคน คือ
# ซูไบดะฮ์ อัลยะอ์กูบีย์ (Zubaida al-Yaqubi) รองกงสุลประจำนิวยอร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2528
# นูฟิซา อัลยะอ์กูบีย์ (Nufissa al-Yaqubi) รองกงสุลประจำนิวยอร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2529
เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2554 ณ กรุงราบัต สิริพระชันษา 81 ปี

**การทรงงาน**
เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ ทรงดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชทูตโมร็อกโกประจำสหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2508—2512), ประจำประเทศกรีซ (พ.ศ. 2512—2513) และประจำประเทศอิตาลี (พ.ศ. 2513—2516)
นอกจากนี้ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาสภาเสี้ยววงเดือนแดงโมร็อกโก ช่วงปี พ.ศ. 2493—2510 และเป็นองค์ประธานกิตติมศักดิ์ของสหภาพสตรีแห่งชาติโมร็อกโกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์

**พระเกียรติยศ**

**พระอิสริยยศ**
 เฮอร์ไฮนิส เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ (พ.ศ. 2473—2500)- เฮอร์รอยัลไฮนิส เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ (พ.ศ. 2500—2554)

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์เรียงตามปี ดังนี้- Morocco โมร็อกโก : เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชบัลลังก์ ชั้นสายสะพาย (พ.ศ. 2506)- Italy อิตาลี : เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐอิตาลี ชั้นสายสะพาย (พ.ศ. 2513)- UK สหราชอาณาจักร : เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวิกตอเรีย ชั้นที่ 2 (พ.ศ. 2523)

**พระยศทางทหาร**
 พันเอก (พิเศษ) หญิง แห่งกองทัพบกซีเรีย (พ.ศ. 2500—2554)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์
หมวดหมู่:เจ้าหญิงโมร็อกโก
หมวดหมู่:บุคคลจากราบัต
หมวดหมู่:นักการทูต
หมวดหมู่:พระราชธิดาในพระมหากษัตริย์
ชาร์ลอตต์ แรมพลิง

เทสซา ชาร์ลอตต์ แรมพลิง (Tessa Charlotte Rampling) เกิดวันที่่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอึ่่น**
 name=Charlotte Rampling-  Charlotte Rampling Official Fansite date=2016-02-11 
หมวดหมู่:นักแสดงอังกฤษ
หมวดหมู่:นักเดินแบบสหราชอาณาจักร
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฟินแลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศฟินแลนด์ทั้งสิ้น 7 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศฟินแลนด์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

**อ้างอิง**
ฟินแลนด์

หมวดหมู่:ประเทศฟินแลนด์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสวีเดน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศสวีเดนทั้งสิ้น 15 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 13 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสมอีก 1 แหล่ง

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกแบบผสม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศสวีเดนมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

**อ้างอิง**
สวีเดน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกินี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกินีทั้งสิ้น 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศกินีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง

**อ้างอิง**
กินี
หมวดหมู่:ประเทศกินี
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแกมเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแกมเบียทั้งสิ้น 2 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศแกมเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

**อ้างอิง**
แกมเบีย
หมวดหมู่:ประเทศแกมเบีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโกตดิวัวร์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโกตดิวัวร์ทั้งสิ้น 5 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศโกตดิวัวร์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

**อ้างอิง**
โกตดิวัวร์
หมวดหมู่:ประเทศโกตดิวัวร์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซเชลส์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซเชลส์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศเซเชลส์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

**อ้างอิง**
ซเชลส์
หมวดหมู่:ประเทศเซเชลส์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนามิเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศนามิเบียทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศนามิเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง

**อ้างอิง**
นามิเบีย

หมวดหมู่:ประเทศนามิเบีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาดากัสการ์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาดากัสการ์ทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศมาดากัสการ์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง

**อ้างอิง**
มาดากัสการ์
หมวดหมู่:ประเทศมาดากัสการ์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาลาวี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาลาวีทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศมาลาวีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง 

**อ้างอิง**
มาลาวี

หมวดหมู่:ประเทศมาลาวี
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศยูกันดา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศยูกันดาทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศยูกันดามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง

**อ้างอิง**
ยูกันดา
หมวดหมู่:ประเทศยูกันดา
การเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติเกาหลีเหนือ พ.ศ. 2510

การเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติ เกิดขึ้นที่ประเทศเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ผลปรากฏว่า พรรคแรงงานแห่งเกาหลี ได้รับชัยชนะด้วยจำนวน 371 ที่นั่ง จาก 383 ที่นั่ง

**ผลการเลือกตั้ง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในเกาหลีเหนือ
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1729–1765)

เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (Louis Ferdinand de France; 4 กันยายน ค.ศ. 1729 - 20 ธันวาคม ค.ศ. 1765) ทรงเป็นองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1729 - ค.ศ. 1765 โดยพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระราชินีมารี เลชชินสกา โดยพระองค์ทรงเสกสมรสถึงสองครั้ง ครั้งแรกกับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา ราเฟลาแห่งสเปน มีพระธิดาร่วมกัน 1 พระองค์ ต่อมาเสกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟาแห่งแซกโซนี มีพระโอรสและธิดาร่วมกัน 6 พระองค์ ซึ่งพระโอรสของพระองค์ล้วนแล้วได้รับการเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้แก่
*พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 (ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1774 - 1792) 
*พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 (ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1814 - 1815 และ ค.ศ. 1815 - 1824)
*พระเจ้าชาร์ลที่ 10 (ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1824 - 1830)

**พระชนม์ชีพวัยเยาว์และการศึกษา**
เจ้าชายหลุยส์ ในวัยพระชนมายุ 9 ชันษา
เจ้าชายหลุยส์ ประสูติ ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยการประสูติของพระองค์ เจ้าชายหลุยส์ได้ทรงกลายเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศสทันที ในอิสริยยศ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส และพระราชินีมารี เลชชินสกา
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2272
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2308
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากวัณโรค
หมวดหมู่:รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงที่ไม่เคยสืบราชสันตติวงศ์
พีบิมบับ

พีบิมบับ (MR=pibimpap) หรือที่เรียกกันในภาษาไทยว่า  ข้าวยำเกาหลี เป็นอาหารเกาหลีประเภทข้าวชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคำว่า "พีบิม" (비빔) แปลว่า "ยำ" หรือ "คลุกเคล้า" และ "พับ" (밥) แปลว่า "ข้าว" โดยอาหารชนิดนี้จะเสิร์ฟมาเป็นชามข้าวสวยร้อน โรยหน้าด้วยนามุล (ผักที่ผัดและปรุงรสแล้ว), โคชูจัง (น้ำพริก) และ/หรือทเว็นจัง (เต้าเจี้ยว) นอกจากนี้ยังนิยมใส่ไข่ดิบ ไข่ดาว หรือไข่ลวก และเนื้อสัตว์ที่หั่นบาง ๆ เช่นกัน จากนั้นคลุกส่วนผสมต่าง ๆ ให้เข้ากันดีก่อนรับประทาน 
พีบิมบับเป็นอาหารที่แบ่งออกได้เป็น 5 สี ตามส่วนประกอบ ซึ่งมีความหมายเชิงสัญลักษณ์เกี่ยวกับทิศและสุขภาพตามตำราการแพทย์แบบโบราณ กล่าวคือ สีขาวเป็นตัวแทนของทิศตะวันตกหรือปอด (ถั่วงอก, ข้าว, หัวไชเท้า), สีดำเป็นตัวแทนของทิศเหนือและไต (เห็ดหอม, ผักกูด, สาหร่ายโนริ) สีแดงหรือสีส้มเป็นตัวแทนของทิศใต้และหัวใจ (พริก, แคร์รอต, ลูกพุทรา) สีเหลือง ตัวแทนของตอนกลางและระบบลำไส้หรือท้อง (ฟักทอง, มันฝรั่ง, ไข่) และสีเขียว ตัวแทนของทิศตะวันออกและตับ (แตงกวา, ผักโขม) จึงถือว่าเป็นอาหารที่มีความสมดุลและมีสารอาหารครบถ้วน เพราะประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์และผักสารพัดชนิด ผู้ที่รับประทานจะได้รับประโยชน์ด้วยมิใช่แค่อิ่มอย่างเดียว
อาหารชนิดนี้มีประวัติย้อนไปได้ถึงสมัยราชวงศ์โชซ็อน แต่คำว่า "พีบิมบับ" เพิ่งได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในชีอึยจ็อนซอ (시의전서) ตำราอาหารไม่ทราบชื่อผู้แต่งสมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยตำรานั้นเรียกพีบิมบับว่า "พูบิมบับ" (부븸밥)  ต้นตำรับของพีบิมบับอยู่ที่เมืองช็อนจูในภูมิภาคโฮนัมของเกาหลีใต้ ในปี ค.ศ. 2011 มีการจัดอันดับอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกโดยสำนักข่าวซีเอ็นเอ็น พีบิมบับติดอยู่ในอันดับที่ 40 ด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 วิธีการทำพีบิมบับจากยูทูบ
หมวดหมู่:อาหารจากข้าวของเกาหลี
หมวดหมู่:อาหารประจำชาติ
กองทัพบกสาธารณรัฐแห่งชาติ (สาธารณรัฐสังคมอิตาลี)

กองทัพสาธารณรัฐแห่งชาติ (Forze Armate Nazionale Repubblicano) เป็นกองทัพของสาธารณรัฐสังคมอิตาลีระหว่าง ค.ศ. 1943 ถึง 1945 ประกอบด้วยสี่เหล่าทัพ หน่วยพิทักษ์สาธารณรัฐ กองทัพบก กองทัพเรือ และ กองทัพอากาศ เหล่าที่ห้า คือ ตำรวจ ซึ่งมีบทบาทในกำลังทหารและตำรวจดินแดนของชาติระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เบนีโต มุสโสลีนีเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด โดยดำรงตำแหน่งประธานสภากลาโหมสูงสุด 

**ประวัติ**

**โครงสร้าง**

**งบประมาณ**

**บุคลากร**

**กำลังพลประจำการ**

**กำลังพลสำรอง**

**การศึกษา**

**เครื่องแบบ**

**ยุทธภัณฑ์**

**อาวุธประจำกาย**

**อาวุธประจำหน่วย**

**ศาลทหาร**

**ความสัมพันธ์ทางทหาร**

**ดูเพิ่ม**

**เชิงอรรถ และ อ้างอิง**

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**

**หนังสืออ่านเพิ่มเติม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  กระทรวงกลาโหม -  กองทัพอากาศอิตาลี -  กองทัพบกอิตาลี -  กองทัพเรืออิตาลี -  สำนักงานตำรวจแห่งชาติอิตาลี 
หมวดหมู่:สาธารณรัฐสังคมอิตาลี
ส
อ
อ
หมวดหมู่:กองทัพสาธารณรัฐแห่งชาติอิตาลี
สถานีรถไฟอีดาบาชิ

สถานีรถไฟอีดาบาชิ (Iidabashi-eki) เป็นสถานีรถไฟชุมทางสำคัญแห่งหนึ่งในโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างเขตชิโยดะ เขตชินจูกุ และเขตบุงเกียว

**เส้นทางรถไฟ**
สถานีรถไฟอีดาบาชิมีเส้นทางรถไฟระดับดินและใต้ดิน ดังนี้

**ระดับดิน**
 สายชูโอ–โซบุ (JB16)

**ใต้ดิน**
 โตเกียวเมโทรสายโทไซ (T-06)- โตเกียวเมโทรสายยูรากุโจ (Y-13)- โตเกียวเมโทรสายนัมโบกุ (N-10)- โทเอสายโอเอโดะ (E-06)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลสถานีอีดาบาชิ (เจอาร์ ตะวันออก) en-  ข้อมูลสถานีอีดาบาชิ (โตเกียวเมโทร) en-  ข้อมูลสถานีอีดาบาชิ date=2014-09-09  (โทเอ) en
อีดาบาชิ
อีดาบาชิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตชิโยดะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตชินจูกุ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตบุงเกียว
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ทั้งสิ้น 13 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 9 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 4 แหล่ง

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

**อ้างอิง**
สวิตเซอร์แลนด์

หมวดหมู่:ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโครเอเชีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโครเอเชียทั้งสิ้น 10 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 8 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศโครเอเชียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 15 แห่ง

**อ้างอิง**
ครเอเชีย

หมวดหมู่:ประเทศโครเอเชีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบัลแกเรีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบัลแกเรียทั้งสิ้น 10 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 7 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศบัลแกเรียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 16 แห่ง

**อ้างอิง**
บัลแกเรีย

หมวดหมู่:ประเทศบัลแกเรีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกรีซ

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกรีซทั้งสิ้น 19 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 17 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 2 แหล่ง

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกแบบผสม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศกรีซมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง

**อ้างอิง**
กรีซ

หมวดหมู่:ประเทศกรีซ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสโลวาเกีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศสโลวาเกียทั้งสิ้น 8 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศสโลวาเกียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 12 แห่ง

**อ้างอิง**
สโลวาเกีย

หมวดหมู่:ประเทศสโลวาเกีย
อัตสึโตะ อูจิดะ

อัตสึโตะ อูจิดะ (内田篤人) เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับคาชิมะแอนต์เลอส์และฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นในตำแหน่งแบ็กขวา

**สโมสรอาชีพ**
อูจิดะได้เข้ารับการศึกษาและเล่นให้กับโรงเรียนมัธยมปลายชิมิซูฮิงาชิก่อนที่เขาจะได้เข้าร่วมกับทีมคาชิมะแอนต์เลอส์ในปีค.ศ. 2006 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2006 อูจิดะได้เป็นนักฟุตบอลอาชีพอย่างเต็มตัวหลังจากที่ลงเล่นครั้งแรกในเกมเปิดฤดูกาลที่พบกับซานเฟรช ฮิโรชิมะในขณะที่เขาอายุเพียง 17 ปี ประตูแรกของเขาในฐานักเตะอาชีพเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2006 ในเกมที่พบกับเวนท์ฟอเรท โคฟุ อีกทั้งเขายังได้รับการโหวตให้เขาได้ลงเล่นในเกมเจลีกออลสตาร์ซอกเกอร์ในปี ค.ศ. 2006
เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2010 ชัลเคอ 04 สโมสรฟุตบอลจากเยอรมนีได้ประกาศเซ็นสัญญากับอูจิดะด้วยสัญญาระยะเวลาสามปี เมิ่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2011 อูจิดะกลายเป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่นคนแรกที่เล่นกับทีมและได้ไปถึงยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบรองชนะเลิศ และประตูแรกของเขาเกิดขึ้นในเกมที่พบกับสเตอัว บูคาเรสต์ในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2013
เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2012, ชัลเคอ 04 ได้ประกาศขยายสัญญาเพิ่มระยะเวลาเป็นสองปีจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2015.

**สถิติอาชีพ**
ไฟล์:Uchida 20080622.jpg|thumb|right|150px|อูจิดะขณะลงเล่นให้กับทีมชาติญี่ปุ่น

**สโมสร**
1รวมถึง เอมเพอเรอร์สคัพ และ เดเอ็ฟเบ-โพคาล
2รวมถึง เจลีกคัพ
3รวมถึง เอเอฟแชมเปียนส์ลีก, ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และ ยูฟ่ายูโรปาลีก
4รวมถึง เจแปนนีสซูเปอร์คัพ และ เดเอฟเอล-ซูเปอร์คัพ

**ทีมชาติ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
268474
*pid=21946- อัตสึโตะ อูจิดะ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2014
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดชิซูโอกะ