จักรพรรดิอิงเงียว

จักรพรรดิอิงเงียว (Ingyō-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 19 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้ง โคจิกิ และ นิฮงโชกิ (เรียกรวมกันเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงที่อ้างว่าพระองค์มีชีวิตอยู่ แม้ว่าไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนเกี่ยวกับชีวิตหรือรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์นี้ได้ แต่โดยทั่วไปถือว่าจักรพรรดิครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 410 ถึง 453

**เรื่องราวยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์**
ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์นำมาจากโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกรวมกันเป็น คิกิ (Kiki) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยในคิกิบันทึกว่าอิงเงียวเสด็จพระราชสมภพจากเจ้าหญิงอิวะ (Iwa no hime no Mikoto) ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 373 ถึง 375 และได้รับพระราชทานนามว่า โออาซาซูมะ วากูโงะ โนะ ซูกูเนะ (Oasazuma Wakugo no Sukune) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดินินโตกุ ทำให้เป็นพระอนุชาของริจูและฮันเซ หลังฮันเซสวรรคตใน ค.ศ. 410 บรรดารัฐมนตรีเข้าพบโออาซาซูมาและลงมติเลือกพระองค์เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปอย่างเป็นเอกฉันท์ โออาซาซูมาปฏิเสธข้อเสนอโดยระบุว่าพระเชษฐาของพระองค์ "ดูหมิ่นเขาดั่งคนโง่" แล้วยังเรียกตัวพระองค์เองเป็น "ผู้โชคร้าย" โดยอ้างว่าตนทรงพระประชวรด้วยอาการอัมพาตที่ไม่ได้กล่าวถึง
เมื่อเวลาผ่านไปกว่า 2 ปี โอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ พระสนมองค์โปรด โน้มน้าวให้โออาซาซูมะขึ้นครองราชย์ได้สำเร็จ โออาซาซูมะได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดิอิงเงียวอย่างเป็นทางการ ส่วนพระสนมกลายเป็นโคโงองค์ถัดไป จากนั้นในช่วงต้น ค.ศ. 414 มีการส่งทูตไปที่ชิลลาเพื่อจัดหาแพทย์มารักษาจักรพรรดิผู้ประชวร แพทย์ได้ระบุว่าปัญหาเกิดจากพระเพลาของพระองค์ และสามารถรักษาได้ในเดือนสิงหาคมของปีนั้น
ต่อมาในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 418 จักรพรรดินีโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะได้แนะนำพระราชสวามีให้รู้จักกับพระกนิษฐภคินีของพระนางในงานเลี้ยงโดยไม่ได้ตั้งใจ จักรพรรดิอิงเงียวตกหลุมรักพระนางอย่างมากจึงส่งคนไปเรียกพระนางมาในภายหลัง พระองค์เรียนรู้ว่าพระนามของสตรีคนนั้นคือ "โอโตฮิเมะ" ("เจ้าหญิงผู้ทรงพระเยาว์ที่สุด") แต่คนท้องถิ่นขนานนามพระนางจากความงามเป็น "โซโตโฮริ อิรัตสึเมะ" ("พรหมจาริณีผ่านเครื่องแต่งกาย; clothing pass maiden") ในตอนแรกโอโตฮิเมะปฏิเสธที่จะทำตาม เพราะไม่ต้องการทำร้ายความรู้สึกของพระเชษฐ/กนิษฐภคินี ผู้ส่งสารที่ไม่อยากถูกลงโทษฐานไม่เชื่อฟังจึงอยู่กับโอโตฮิเมะจนกระทั่งพระนางตกลง โอชิซากะไม่พอพระทัยต่อสิ่งนี้และไม่ให้โอโตฮิเมะเข้าไปยังพระราชวัง อิงเงียวจึงสร้างที่พำนักใกล้เคียงให้แก่โอโตฮิเมะ โดยซึ่งพระองค์มักแอบไปอยู่ที่นั่น
จักรพรรดินีโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 9 พระองค์ (พระราชโอรส 5 พระองค์และพระราชธิดา 4 พระองค์) ใน ค.ศ. 434 อิงเงียวทรงเลือกคินาชิ โนะ คารุ พระราชโอรสองค์แรก เป็นมกุฎราชกุมาร นี่ถือเป็นทางเลือกที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งโดยไม่รู้ตัวหลังคินาชิถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ร่วมสายพระโลหิตกับเจ้าหญิงคารุ โนะ โออิรัตสึเมะ อิงเงียวไม่สามารถลงพระราชอาญาพระราชโอรสได้ เนื่องด้วยตำแหน่งที่พระองค์พระราชทานให้ ทำให้พระองค์เลือกใช้วิธีทางอ้อมด้วยการเนรเทศคารุ โนะ โออิรัตสึเมะไปที่อิโยะ เมื่อจักรพรรดิอิงเงียวสวรรคตในช่วง ค.ศ. 453 พระมหากษัตริย์ชิลลาทรงโศกศัลย์เป็นอย่างยิ่งจึงได้นำนักดนตรี 80 คนไปที่ญี่ปุ่นเพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของอิงเงียว ขณะเดียวกัน คินาชิ โนะ คารุต้องเผชิญกับความท้าทายจากการที่อานาโฮะ พระอนุชา ได้รับการสนับสนุนให้เป็นรัชทายาท

**การประเมินทางประวัติศาสตร์**

**พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา**

**พระมเหสี/นางสนม**

**พระราชโอรสธิดา**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Aston, William George. (1896).   Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  448337491- Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).   Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 978-0-520-03460-0;  251325323- Hammer, Joshua. (2006).   Yokohama Burning: The Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II. New York: Simon & Schuster.  978-0-7432-6465-5 (cloth)- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).   The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 194887- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,   Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  5850691- Varley, H. Paul. (1980).   Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 978-0-231-04940-5;  59145842
453
อิงเงียว
หมวดหมู่:บุคคลในยุคโคะฟุง