Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
วัดพงษ์สุนันท์

วัดพงษ์สุนันท์ เป็นวัดในเขตกำแพงเมือง จังหวัดแพร่ อยู่ที่บ้านพงษ์สุนันท์ ตำบลในเวียง ชื่อเดิมว่า วัดปงสนุก เดิมเป็นวัดร้าง ทางทิศใต้ของวัดมีสระน้ำและมีรูปปั้นเต่า โดยมีตำนานเล่าว่า นางคำพวนชาวพม่าได้ลงไปในสระเพราะอยากได้เต่าและจมน้ำตาย เพื่อนของนางชื่อส่างตาดจึงสร้างเจดีย์และรูปเต่าสี่ตัวรอบเจดีย์เพื่อระลึกถึงเพื่อน ในพ.ศ. 2472 พ่อเจ้าบุรีศรีปัญญาได้บูรณะวิหาร แต่ต่อมาถูกไฟไหม้และน้ำท่วมจนเสียหาย พญาบุรีรัตน์จึงได้บูรณะใหม่โดยมีหลวงพงษ์พิบูลย์และเจ้าสุนันตาเป็นศรัทธาหลักใน พ.ศ. 2477 วัดนี้จึงได้ชื่อว่าวัดพงษ์สุนันท์ ได้วิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 ภายในวัดมีพระนอนกลางแจ้งริมกำแพงเป็นเอกลักษณ์ของวัด 

**อ้างอิง**
 ศรีศักร วัลลิโภดม และ วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. นครแพร่ จากอดีตมาปัจจุบัน ภูมินิเวศวัฒนธรรม ระบบความเชื่อ และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ. สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย. 2551 หน้า 124 - 125
พงษ์สุนันท์
แม่น้ำหมีทอ

แม่น้ำหมีทอ
แม่น้ำหมีทอ (Sông Mỹ Tho) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 45.3 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดเบ๊นแจและจังหวัดเตี่ยนซาง

**อ้างอิง**
หมีทอ
หู ชิง

หู ชิง (Hu Qing) เกิดเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2529 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวจีน ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2549 ในรุ่นไลท์เวท โดยชนะอูรานชิเมกีน โมนค์เอร์เดเน จากมองโกเลีย ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก เขาแพ้ โอเลซานดร์ คลุกโก 13:26 และได้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล ส่วนในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2553 ได้เหรียญเงิน โดยในรอบชิงชนะเลิศแพ้ วิกัส กรีซาน ยาดาฟ จากอินเดีย หู ชิง ยังติดทีมชาติจีนเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่งในรุ่นไลท์เวท โดยไปแพ้ ดาอูดา ซอว์ จากฝรั่งเศสในรอบก่อนรองชนะเลิศ ไม่ได้เหรียญรางวัล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Olympic qualification-  sports-reference date=2012-11-02 
หมวดหมู่:นักมวยสากลสมัครเล่นชาวจีน
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญทองเอเชียนเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญเงินเอเชียนเกมส์
แม่น้ำซัย

แม่น้ำซัย (Sông Ray) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น mi ไหลผ่านจังหวัดด่งนายและจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า

**อ้างอิง**
ซัย
กแชกอช สแคตือนา

กแชกอช ยูลียุช สแคตือนา (Grzegorz Juliusz Schetyna; 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 —) เป็นนักการเมืองชาวโปแลนด์ ซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศโปแลนด์ เขาเป็นอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรและอดีตรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม เขาได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรและรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์ สแคตือนาทำหน้าที่เป็นประมุขแห่งรัฐจนกระทั่งบรอญิสวัฟ กอมอรอฟสกี เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2553
กระทั่งพ้นจากตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  kandydat na Prezydenta RP 
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีโปแลนด์
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศโปแลนด์
หมวดหมู่:นักการเมืองโปแลนด์
หมวดหมู่:บุคคลจากออปอแล
วิกิพีเดีย:ศาลาชุมชน/อภิปราย/เปลี่ยนชื่อเนมสเปซ module

ตอนนี้มีคนแก้ชื่อเนมสเปซ (gerrit:243617) จนเพี้ยนไปหมดเลย รบกวนขอคำแปลที่ทุกคนเห็นตรงกัน ถ้าได้ข้อสรุปแล้วผมจะส่ง patch ไปแก้ครับ --Nullzero- Module- Module talk- Gadget- Gadget talk- Gadget definition- Gadget definition talk- Topic
เรื่องชื่อ Module ต้องไปแก้ที่ Scribunto เพราะว่าเป็นค่าเริ่มต้น ผมแจ้ง MediaWiki-extensions-Scribunto phab:T117486 ไปแล้วแต่ไม่มีอะไรคืบหน้า ส่วนเนมสเปซอื่นต้องแจ้งเปลี่ยนชื่อที่ Wikimedia-Site-Requests ความเห็นผม Gadget etc กับ Topic ยังไม่ต้องเปลี่ยนตอนนี้เพราะไม่มีการใช้/ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร --奥虎 ボンド 05:51, 12 ธันวาคม 2558 (ICT)
: FYI: User:Phirun translated these terms to Thai in :m:User:MarcoAurelio/NS_trans/th and :m:Translations:User:MarcoAurelio/NS_trans/1/th. It's true that we don't have the Topic and Gadget-related namespaces yet, but we should correct these anyway.
: Also, if you are free, please take a look at :m:Special:Contributions/Phirun. I understand that he did all of these in good faith, but it might be better if he stops contributing if the translations are completely off. --Nullzero (พูดคุย) 06:24, 12 ธันวาคม 2558 (ICT)
ตอนนี้พอมีใครทราบความคืบหน้าไหมครับ --Horus | พูดคุย 15:50, 15 มกราคม 2559 (ICT)
: มีแค่ 3 คน ผมเลยยังไม่กล้าเอาไปทำเรื่องอะครับ --Nullzero (พูดคุย) 17:27, 20 มกราคม 2559 (ICT)
:: ขออภัยที่มองข้ามไปตอนแรกครับ เพิ่งพบว่าเป็นปัญหา --Horus | พูดคุย 17:29, 20 มกราคม 2559 (ICT)

**Module**
 มอดูล
**  ผู้เสนอ --Nullzero (พูดคุย) 01:41, 4 พฤศจิกายน 2558 (ICT)
**  --Taweethaも (พูดคุย) 13:00, 7 ธันวาคม 2558 (ICT)
**  --奥虎 ボンド 05:57, 12 ธันวาคม 2558 (ICT)
**  --Horus | พูดคุย 17:29, 20 มกราคม 2559 (ICT)
**  --Tinuviel | talk  13:13, 1 กุมภาพันธ์ 2559 (ICT)

**Module talk**
 คุยเรื่องมอดูล
**  ผู้เสนอ --Nullzero (พูดคุย) 01:41, 4 พฤศจิกายน 2558 (ICT)
**  --Taweethaも (พูดคุย) 13:00, 7 ธันวาคม 2558 (ICT)
**  --奥虎 ボンド 05:57, 12 ธันวาคม 2558 (ICT)
**  --Horus | พูดคุย 17:29, 20 มกราคม 2559 (ICT)
**  --Tinuviel | talk  13:13, 1 กุมภาพันธ์ 2559 (ICT)
Merged (gerrit:281118) --Nullzero (พูดคุย) 17:05, 2 เมษายน 2559 (ICT)
วิกิพีเดีย:โครงการวิกิแสนบทความกับวิกิพีเดียภาษาไทย/ตุลาคม 2558

== การแก้ไข**
 หมายเหตุ: การแก้ไขนับเฉพาะการแก้ไขที่มีผลต่าง > 500 ไบต์, อยู่ในเนมสเปซหลัก, นับย้อนหลังการแก้ไขไป 30 วันจากวันที่ 1 ตุลาคม 2558 00:00 (UTC), นับเฉพาะผู้ใช้ที่สมัครย้อนหลังไป 90 วันจากวันที่ 1 สิงหาคม 2558 00:00 (UTC)

**การสร้างบทความ**
 หมายเหตุ: นับเฉพาะเนมสเปซหลัก ไม่รวมหน้าเปลี่ยนทาง นับย้อนหลังการสร้างหน้าไป 30 วันจากวันที่ 1 ตุลาคม 2558 00:00 (UTC)
หมวดหมู่:โครงการวิกิแสนบทความกับวิกิพีเดียภาษาไทย
วิกิพีเดีย:โครงการวิกิแสนบทความกับวิกิพีเดียภาษาไทย/พฤศจิกายน 2558

== การแก้ไข**
 หมายเหตุ: การแก้ไขนับเฉพาะการแก้ไขที่มีผลต่าง > 500 ไบต์, อยู่ในเนมสเปซหลัก, นับย้อนหลังการแก้ไขไป 30 วันจากวันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 00:00 (UTC), นับเฉพาะผู้ใช้ที่สมัครย้อนหลังไป 90 วันจากวันที่ 1 สิงหาคม 2558 00:00 (UTC)

**การสร้างบทความ**
 หมายเหตุ: นับเฉพาะเนมสเปซหลัก ไม่รวมหน้าเปลี่ยนทาง นับย้อนหลังการสร้างหน้าไป 30 วันจากวันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 00:00 (UTC)
หมวดหมู่:โครงการวิกิแสนบทความกับวิกิพีเดียภาษาไทย
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2558 พฤศจิกายน 11

*การประมูลคลื่นความถี่ 1800 MHz
*เป็นการจัดประมูลคลื่นความถี่เพื่อให้บริการ 4G ในประเทศไทย โดย กสทช.  (ไทยรัฐ)
}
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบนิน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินทั้งสิ้น 3 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศเบนินมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง

**อ้างอิง**
เบนิน

หมวดหมู่:ประเทศเบนิน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิเบียทั้งสิ้น 5 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศลิเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง

**อ้างอิง**
ลิเบีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย
หมวดหมู่:ประเทศลิเบีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบอตสวานา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอตสวานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศบอตสวานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง 

**อ้างอิง**
บอตสวานา
ไรลีย์ คีโอ

แดเนียล ไรลีย์ คีโอ (Danielle Riley Keough เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของนักร้องนักแต่งเพลง ลิซา มารี เพรสลีย์ และนักดนตรี แดนนี คีโอ และเป็นหลานสาวคนโตของเอลวิส และพริสซิลา เพรสลีย์ คีโอเกิดที่ซานตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย 
ใน ค.ศ. 2010 ขณะอายุ 20 ปี เธอแสดงภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง เดอะรันอะเวส์ อ้างอิงชีวิตของวงดนตรียุค 1970 ในชื่อเดียวกัน เธอรับบทเป็นมารี เคอรี น้องสาวของเชอรี เคอรี นักร้องนำของวง ซึ่งรับบทโดยดาโกตา แฟนนิง 
ในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2014 คีโอได้รับบทนำในละครโทรทัศน์เรื่อง เดอะเกิร์ลเฟรนด์เอกซ์พีเรียนซ์ อ้างอิงเนื้อเรื่องภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่กำกับโดยสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก ละครมีความยาว 13 ตอน และกำหนดฉายทางช่อง สตาซ์ ใน ค.ศ. 2015
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอมีความสัมพันธ์และได้หมั้นกับอเล็กซ์ เพตตีเฟอร์ ในเวลาสั้น ๆ ในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2014 คีโอประกาศหมั้นกับนักแสดงแทน เบน สมิธ พีเทอร์เซน ซึ่งเธอพบเขาในขณะถ่ายทำภาพยนตร์ แมดแม็กซ์ ถนนโลกันตร์ และสมรสกันในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ที่แนปา รัฐแคลิฟอร์เนีย ลิซา  มารี เพลสลีย์ แม่ของเธอเสียชีวิตในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2023 ด้วยอาการหัวใจหยุดเต้น คีโอและสามีของเธอได้เปิดเผยว่าทั้งคู่มีบุตรสาวหนึ่งคน ซึ่งเกิดในปี 2022

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นางแบบอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายนอร์เวย์
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายโปรตุเกส
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:ชาวยิวอเมริกัน
หมวดหมู่:เอลวิส เพรสลีย์
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอต-ไอริช
หมวดหมู่:นักเดินแบบจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
ลีซา เอเดลสตีน

ลีซา เอเดลสตีน (Lisa Edelstein เกิด 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงและนักเขียนบทละครชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีจากบทบาท ดร.ลีซา คัดดี ในละครโทรทัศน์เรื่อง เฮาส์ เอ็ม.ดี. ออกอากาศทางช่องฟ็อกซ์ ปัจจุบันเธอรับบทเป็นแอบบี มักคาร์ธี ในละครเรื่อง เกิร์ลเฟรนส์ไกด์ทูดิวอร์ซ ออกอากาศทางช่องบราโว
เอเดลสตีนเกิดที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นลูกสาวของบอนนี และแอลวิน เอเดลสตีน พ่อของเธอเป็นกุมารแพทย์ที่โรงพยาบาลชิลตันเมมโมเรียล แม่ของเธอเป็นนักสังคมสงเคราะห์ปลดเกษียณแล้ว ครอบครัวของเธอเป็นชาวยิว เธอเติบโตที่เวย์น รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นลูกสาวคนเล็กในบรรดาพี่น้องสามคน เธอเข้าเรียนโรงเรียนเวย์นแวลลีย์ไฮสกูล จบการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 1984
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับศิลปิน รอเบิร์ต รัสเซลล์ ที่ลอสแอนเจลิส

**อ้างอิง ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปากีสถานทั้งสิ้น 6 แหล่ง 

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศปากีสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 26 แห่ง

**อ้างอิง**
ปากีสถาน

หมวดหมู่:ประเทศปากีสถาน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศศรีลังกา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศศรีลังกาทั้งสิ้น 8 แหล่ง  

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศศรีลังกามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง- เสรุวิลามังคลาราชมหาวิหาร (2549/2006)- Seruwila to Sri Pada (Sacred Foot Print Shrine), Ancient pilgrim route along the Mahaweli river in Sri Lanka (2553/2010)- Ancient Ariyakara Viharaya in the Rajagala Archaeological Reserve (2563/2020)

**อ้างอิง**
ศรีลังกา

หมวดหมู่:ประเทศศรีลังกา
แม่ย่านาง

แม่ย่านาง ((ພະ)ແມ່ຍ່ານາງ,  ព្រះម៉ែជំនាងទូក)  เป็นผีที่ประจำรักษาเรือและพาหนะต่าง ๆ ในคติศาสนาผีและวิญญาณนิยมของประเทศไทย ประเทศกัมพูชา ประเทศลาว มีลักษณะแต่งชุดไทย หรือชุดพื้นเมืองของเขมรและลาว คติการนับถือแม่ย่านางมาจากการนับถือเพศหญิงเป็นใหญ่ เช่นคติการนับถือพระแม่โพสพและนางกวัก บ้างว่ามาจากม่าจ้อโป๋ในศาสนาชาวบ้านจีน

**ที่มา == 
ในสมัยก่อนใช้ไม้ซุงขนาดใหญ่มากมาใช้ประโยชน์แปรรูปเป็นเรือและพาหนะต่าง ๆ โดยมากนิยมเฉพาะไม้ตะเคียนที่มีเนื้อเหนียวและผุยาก และในต้นไม้พิเศษนี้ตามศาสนาผีและวิญญาณนิยมมีรุกขเทวดาสถิตอยู่ เมื่อนำมาขุดเป็นเรือก็ต้องเชิญนางตะเคียนนั้นมาคุ้มครองเรือและเจ้าของเรือ โดยสถิตอยู่ที่หัวเรือห้ามไม่ให้ผู้ใดเหยียบ และมีเครื่องบูชาเป็นพวงมาลัยหรือผ้าแดงผูกหัวเรือและมีพิธีเซ่นไหว้ตามคติศาสนาผี
ต่อมามีผู้เชื่อว่าแม่ย่านางเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองยานพาหนะอื่นด้วย เช่น รถยนต์ เครื่องบิน เป็นต้น โดยสมมติว่าคอนโซลรถยนต์เป็นที่สถิตของแม่ย่านางรถ วิธีบูชามักนำผ้าสามสีและพวงมาลัยมาผูกและแขวนไว้

**การบูชา**
แม้แม่ย่านางจะมีพื้นฐานมาจากศาสนาผีซึ่งเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของไทย แต่ก็ได้รับการเคารพนับถือยิ่งโดยเฉพาะในหมู่ชาวประมง ชาวประมงไทย และส่วนใหญ่แต่โบราณเชื่อว่า เรือประมงทุกลำมีแม่ย่านางเรือประทับอยู่ และเมื่อชาวประมงจะออกเรือเพื่อจับปลาทุกครั้งจะต้องเซ่นไหว้แม่ย่านาง เพื่อให้มีสวัสดิมงคลต่อการประกอบอาชีพ และเพื่อให้แม่ย่านางเรือปกป้องคุ้มครองมิให้เกิดอันตราย (การนับน้ำจะเริ่มนับตั้งแต่ แรม 3 ค่ำ-ขึ้น 11 ค่ำ เรียกว่า 1 น้ำ) 
ที่สมุทรสาคร อุปกรณ์ที่ใช้ประกอบพิธีไหว้แม่ย่านางเรือ ได้แก่ ขนมจันอับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ 3 อย่าง ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ธูป 1 กำ ดอกไม้ 1 กำ น้ำ 1 ขัน กิ่งทับทิม 1 กำ 
ในการประกอบพิธีเจ้าของเรือจะนำขนมอันจับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ดอกไม้ น้ำ กิ่งทับทิม ใส่ในถาด นำถาดไปวางที่โขนเรือ แล้วจุดธูป เพื่อกล่าวคำอัญเชิญแม่ย่านางเรือมารับเครื่องเซ่นไหว้ รวมไปถึงขอพรให้คุ้มครองปกปักรักษาจากอันตรายและให้ประสบความเป็นสวัสดิมงคงในการประกอบอาชีพ จากนั้นจึงนำผ้าสามสี ดอกไม้ ธูป ไปผูกที่โขนเรือ เผากระดาษเงิน กระดาษทอง จุดประทัด ประพรมน้ำจากขันด้วยกิ่งทับทิมจนทั่วลำเรือ ต่อจากนั้นจึงเริ่มออกเรือ
ชาวประมงเชื่อว่าโขนเรือเป็นที่ประทับของแม่ย่านางเรือ ดังนั้น โขนเรือจึงนับว่าเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเรือ และเป็นเสาเอกของเรือ จึงให้ความเคารพกราบไหว้และห้ามมิให้ผู้ใดเตะ เหยียบ นั่ง ยืน ข้าม หรือกระทำการใด ๆ อันเป็นที่ลบหลู่ต่อโขนเรือ ด้วยความเชื่อที่ว่าหากมีผู้ลบหลู่โขนเรือแล้วจะนำความเดือดร้อนและความอับโชคมาสู่เจ้าของเรือและลูกเรือ

**วัฒนธรรมร่วมสมัย**
คติความเชื่อเรื่องแม่ย่านางจากคติศาสนาผีและวิญญาณนิยมของประเทศไทยได้รับการกล่าวถึงและมีบทบาทมากใน วรรณคดีไทย เช่น เรื่อง เจ้าหญิงพิกุลทอง และได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2513 ในชื่อ แม่ย่านาง หลังจากนั้นได้มีการนำกลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ใน พ.ศ. 2542 ชื่อ แม่ย่านาง ของ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และได้รับการรีเมคใหม่ซ้ำอีกครั้งในชื่อใหม่ คือ สางนางพราย ใน พ.ศ. 2562 ทาง ช่อง 8
ปัจจุบัน ยังมีความเชื่อว่าแม่ย่านางสามารถสถิตอยู่ในรถยนต์ได้ด้วย โดยมีคำแนะนำในการสวดบูชา เชื่อว่าจะช่วยให้เดินทางได้อย่างปลอดภัย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:เทวดาตามความเชื่อของไทย
หมวดหมู่:การประมง
นิราศไทรโยค

นิราศไทรโยค เป็นพระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ซึ่งแต่งด้วยโคลงสี่สุภาพ จำนวน ๑๔๔๑ บท เป็นวรรณคดีนิราศ บันทึกเหตุการณ์รายวันระหว่างเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยคเป็นเวลา ๓๖ วัน ระหว่างวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ ๒๔ มีนาคม ร.ศ. ๑๑๒ (พ.ศ. ๒๔๓๗) โดยเสด็จเป็นการส่วนพระองค์
การเดินทางเริ่มจากท่าน้ำวังหลังที่ประทับ ไปตามคลองหลอด ผ่านโรงทหาร ตึกยุทธนาธิการ หรือ กระทรวงกลาโหม ตรางหลวง ถนนตัดใหม่ หรือ ถนนราชดำเนิน วัดบูรณศิริ วังหน้า พิพิธพัณฑสถาน แล้วออกแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านโรงพยาบาลวังหลัง วังพระเจ้าเชียงใหม่ โรงเรียนฝรั่ง หรือ โรงเรียนวังหลัง วัดระฆัง พระบรมหาราชวัง วัดพระเชตุพน บ้านเจ้าพระยามหินทร์ วัดอรุณราชวราราม วังกรมพระจักรพรรดิพงศ์ พระราชวังเดิม ป้อมวิชาเยนทร์ วัดกัลยา เข้าคลองบางหลวง ผ่านสถานที่ต่าง ๆ ไปจนถึงท่าจีน เข้าคลองบางยาง คลองดำเนินสะดวก ออกแม่น้ำแม่กลอง ถึงราชบุรี 
จากนั้นเดินทางตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดต่าง ๆ ไปถึงวัดเจ็ดเสมียน จอดเรือค้างแรมที่แพหน้าวัด เช้าออกเดินทางผ่านสถานที่ต่างๆในเขตเจ็ดเสมียน และโพธาราม เสด็จขึ้นเที่ยวตลาดโพธาราม วันรุ่งขึ้นเรือออกจาบ้านม่วง ถึงศาลเทพารักษ์เบิกไพร ซึ่งมีผู้คนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ จึงได้เสด็จขึ้น "จำแวะจำไหว้ต้อง เชื่อต้องตามใจ" แต่กวีทรงสังเกตว่า
ครั้งเมื่อเสด็จถึงบ้านโป่ง ทรงสังเกตว่ามีวัดตามช่อบ้านทุกบาง ตามทางมีโรงหีบอ้อย จอดเรือที่ท่าเรือพระแท่นดงรังแล้วเดินทางต่อด้วยเกวียนเพื่อไปนมัสการพระแท่นดงตรัง ต่อจากนั้นเดินทางถึงเมืองกาญจนบุรี จากปากแพรกเดินทางไปตามแควน้อย เสด็จทางบกเที่ยวป่าล่าสัตว์บ้าง มีพรานเพชร์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นประสาทรุ่นเดียวกับนครวัด เพราะมีรูปแบบเหมือนกัน
พระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสด็จท่องเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ ทั้งน้ำตก ถ้ำ ป่า และภูเขา แล้วเสด็จกลับกรุงเทพฯตามเส้นทางเดิม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงนิพนธ์นิราศเรื่องนี้ โดยพรรณนาสิ่งที่ได้เห็นทั้งภูมิประเทศ ความเป็นอยู่ของราษฎร เหตุการณ์บ้านเมือง ความประพฤติของเจ้านายขุนนาง ข้าราชการ ทรงวิจารณ์และแสดงความรู้สึกส่วนพระองค์ต่อราชการและสังคม ตลอดจนการต่างประเทศ ทรงทราบดีว่า "บางคำเป็นข้อเรี่ยว แรงกระมัง แม่เอย" จึงทรงกล่าวไว้ในโคลงบทท้าย ๆ มิให้เผยแพร่นิราศเรื่องนี้จนกว่าจะสิ้นพระชนม์ไปแล้ว กรมศิลปากรได้ขอประทานอนุญาตจัดพิมพ์นิราศไทรโยคจากพระทายาท คือพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นิราศ
วิกตอเรียพีก

วิกตอเรียพีก มองจากถนนฟินด์เลย์
วิกตอเรียพีก (Victoria Peak, t=太平山 หรือเดิม 扯旗山) หรือ ภูเขาออสติน (Mount Austin) หรือชื่อท้องถิ่นคือ เดอะพีก (The Peak) เป็นภูเขาที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะฮ่องกง เป็นภูเขาที่สูงที่สุดบนเกาะ มีความสูง 552 เมตร (1,811 ฟุต) และอยู่ในอันดับที่ 31 ของภูเขาที่สูงสุดในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง (จุดที่สูงที่สุดของเขตบริหารพิเศษฮ่องกงคือ ไทโมชาน สูง 957 เมตร (3,140 ฟุต))
ชาวยุโรปรู้จัก "เดอะพีก" มาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เนื่องจากเป็นจุดที่มองเห็นเกาะได้ดีที่สุดและมีอากาศที่อบอุ่น ต่างจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะฮ่องกงที่มีอากาศกึ่งเขตร้อน ข้าหลวงคนที่หกแห่งฮ่องกงคือ เซอร์ริชาร์ด แมกดอนเนลล์ สร้างบ้านพักตากอากาศที่นี่ราวปี ค.ศ. 1868 แต่เดิมผู้ที่จะเดินทางขึ้นมาที่ยอดเขาจะต้องใช้เกี้ยวที่มีคนหาม แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 มีการเปิดให้บริการกระเช้าไฟฟ้า ทำให้การขึ้นสู่ยอดเขาสะดวกสบายมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1904–1930 มีการประกาศให้พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่อาศัยเฉพาะของชาวต่างชาติ
ในปัจจุบัน วิกตอเรียพีกรองรับนักท่องเที่ยวกว่า 7 ล้านคนต่อปี เป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของฮ่องกง นักท่องเที่ยวมักจะมาถ่ายมุมกว้างของเกาะ และเยี่ยมชมแหล่งท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น พีกทาวเวอร์, พีกแกลเลอเรีย, สวนวิกตอเรียพีก, วิกตอเรียแกป และถนนลูการ์ด การเดินทางสามารถมาได้ทั้งทางกระเช้าไฟฟ้า บริการขนส่งสาธารณะ รถแท็กซี่ และรถยนต์ส่วนตัว
นอกจากจะเป็นพื้นที่พักอาศัยและแหล่งท่องเที่ยวแล้ว วิกตอเรียพีกยังเป็นที่พำนักของบุคคลที่ดำรงตำแหน่งบริหารของฮ่องกง เช่น เลขานุการกระทรวงยุติธรรมฮ่องกง หัวหน้าเลขานุการฝ่ายบริหารฮ่องกง หัวหน้าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สูงสุดฮ่องกง เป็นต้น รวมถึงนักธุรกิจที่มีชื่ออย่างเหลก๊าเส่ง

**ภูมิอากาศ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Photos of Victoria Peak at official Hong Kong tourism website- 114.143828
หมวดหมู่:ภูเขาในฮ่องกง
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศบอตสวานา

บอตสวานา
บอตสวานา
หมวดหมู่:ประเทศบอตสวานา
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศบอตสวานา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิหร่าน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิหร่านทั้งสิ้น 28 รายการ เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 26 รายการ และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 2 รายการ

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศอิหร่านมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 58 รายการ

**อ้างอิง**
อิหร่าน

หมวดหมู่:ประเทศอิหร่าน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไอร์แลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไอร์แลนด์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้ง 2 แหล่ง

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศไอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง

**อ้างอิง**
อร์แลนด์

หมวดหมู่:ประเทศไอร์แลนด์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเช็กเกีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเช็กเกียทั้งสิ้น 17 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 16 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**

**แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศเช็กเกียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง

**อ้างอิง**
ช็กเกีย

หมวดหมู่:ประเทศเช็กเกีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอันดอร์รา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอันดอร์ราทั้งสิ้น 1 แหล่ง 

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศอันดอร์รามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง

**อ้างอิง**
อันดอร์รา

หมวดหมู่:ประเทศอันดอร์รา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซานมารีโน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซานมารีโนทั้งสิ้น 1 แหล่ง

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศซานมารีโนไม่มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลก

**อ้างอิง**
ซานมารีโน

หมวดหมู่:ประเทศซานมารีโน
อมร ยุกตะนันท์

พลตำรวจตรี อมร ยุกตะนันท์ (16 มิถุนายน 2471 – 10 ตุลาคม 2558) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960, 1964, 1968 และ 1958 และ เอเชียนเกมส์ 1958, เอเชียนเกมส์ 1966
โดยอมรสามารถคว้าเหรียญเงินเหรียญแรกของนักกีฬาไทยใน เอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2501 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อมร เสียชีวิตด้วยอาการปอดติดเชื้อรุนแรงจากโรคชรา ที่โรงพยาบาลตำรวจ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ขณะมีอายุ 87 ปี

**ยศ**
 25 กันยายน พ.ศ. 2493 - ร้อยตำรวจตรี- 1 ตุลาคม พ.ศ. 2526 - พลตำรวจตรี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2471
หมวดหมู่:นักยิงปืนโอลิมปิกทีมชาติไทย
หมวดหมู่:นักยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ไพฑูรย์ สมุทรานนท์

ไพฑูรย์ สมุทรานนท์ (1 กรกฎาคม 2474 —) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนระยะ 50 เมตร ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2474
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักยิงปืนโอลิมปิกทีมชาติไทย
สกุลบัวผุด

สกุลบัวผุด หรือ Rafflesia เป็นสกุลของพืชเบียนที่เป็นพืชมีดอก มีสมาชิกประมาณ 28 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในอินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย และฟิลิปปินส์ 

**การจัดจำแนก**
ดอกบานของ Rafflesia keithii ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 80 cm
ดอกบัวผุด
Rafflesia pricei ในซาบะฮ์
สปีชีส์
*Rafflesia arnoldii
*Rafflesia aurantia
*Rafflesia azlanii
*Rafflesia baletei
*Rafflesia bengkuluensis
*Rafflesia cantleyi
*Rafflesia gadutensis
*Rafflesia hasseltii
*Rafflesia keithii
*Rafflesia kerrii
*Rafflesia leonardi
*Rafflesia lobata
*Rafflesia manillana
*Rafflesia micropylora
*Rafflesia mira
*Rafflesia patma
*Rafflesia philippensis
*Rafflesia pricei
*Rafflesia rochussenii
*Rafflesia schadenbergiana
*Rafflesia speciosa
*Rafflesia tengku-adlinii
*Rafflesia tuan-mudae
*Rafflesia verrucosa
สปีชีส์ที่ยังไม่รับรอง
*Rafflesia borneensis
*Rafflesia ciliata
*Rafflesia titan
*Rafflesia witkampii

**การสูญเสียจีโนมในคลอโรพลาสต์**
งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสาร Molecular Biology and Evolution รายงานว่าพืชในสกุลบัวผุดชนิดหนึ่งในเกาะลูซอน ฟิลิปปินส์ Rafflesia lagascae (ชื่อเดิมคือ R. manillana) ได้สูญเสียจีโนมใน คลอโรพลาสต์ ซึ่งเกิดจากวงชีวิตแบบปรสิตของพืชชนิดนี้ การค้นพบนี้ทำให้ Rafflesia เป็นพืชบกชนิดแรกที่พบว่าไม่มีจีโนมในคลอโรพลาสต์ ซึ่งเดิมคิดว่าเป็นไปไม่ได้ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สกุลบัวผุด
ครามภู

ครามภู   Indigofera trifta subsp. subulata เป็นพืชในสกุลคราม กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ปลายใบแหลมและมีติ่งแหลม ดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู ฝักมี 4 สัน เมล็ดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เกลี้ยงเป็นมัน พบในศรีลังกา อินเดีย ลาว อินโดนีเซีย ในไทยพบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ตามบริเวณเขาหินปูน 

**อ้างอิง**
 สไว มัฐผา และประนอม จันทรโณทัย.  พืชสกุลครามในประเทศไทย. ขอนแก่น: ศูนย์วิจัยอนุกรมวิธานประยุกต์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น2558.หน้า 69
หมวดหมู่:สกุลคราม
ไคร้เครือ

ไคร้เครือ  Aristolochia pierrei อยู่ในวงศ์ Aristolochia เป็นไม้เถาลำต้นเกลี้ยง ใบเดี่ยว หลังใบมีขนนุ่ม ท้องใบมีขนห่างมีต่อมเป็นจุดกระจายอยู่ทั่วไป ก้านใบด้านบนเป็นร่อง มีขนตามแนวด้านข้าง ดอกสีน้ำตาลอมม่วง ผลเป็นผลแห้งแตก เมล็ดรูปหัวใจ มีปีก รากมีอนุพันธ์ของกรดอะริสโทโลคิก (Aristolochic acid) ซึ่งเป็นพิษต่อไต

**อ้างอิง**
 ชยันต์ พิเชียรสุนทร, ศุภชัย ติยวรนันท์ และ วิเชียร จีรวงส์ (2555). คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 6 เภสัชกรรม. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. หน้า 287–289. 978-974-247-415-7.
หมวดหมู่:วงศ์ไก่ฟ้า
หมวดหมู่:พืชมีพิษ
แม่น้ำบีอาส

แผนที่แม่น้ำบีอาส
แม่น้ำบีอาส (Beas River; ब्यास; ਬਿਆਸ) เป็นแม่น้ำทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในแม่น้ำใหญ่ทั้งห้าสาย (ปัญจนที) ของภูมิภาคปัญจาบและเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ มีความยาวรวม 470 กิโลเมตร (290 ไมล์) มีพื้นที่ลุ่มน้ำกว้างถึง 20,303 ตารางกิโลเมตร (7,839 ตารางไมล์) แม่น้ำบีอาสมีต้นน้ำอยู่ทางทิศใต้ของช่องเขาโรห์ตัง (Rohtang Pass) ในเทือกเขาหิมาลัย รัฐหิมาจัลประเทศ ตัดผ่านเขตมัณฑี (Mandi) และเข้าเขตกางครา (Kangra) ก่อนจะอ้อมเนินเขาศิวาลิกในเมืองโหศยารปุระ (Hoshiarpur) และไหลผ่านเป็นพรมแดนระหว่างเมืองอมฤตสาร์กับเมืองกปูรถลา (Kapurthala) ไปบรรจบกับแม่น้ำสตลุชที่พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองกปูรถลา แม่น้ำบีอาสเป็นแม่น้ำสายหนึ่งในสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นข้อตกลงด้านทรัพยากรน้ำระหว่างอินเดียกับปากีสถาน
ในพระเวทเรียกแม่น้ำบีอาสว่า "อรชิกิยา" (Arjikiya) อินเดียโบราณเรียก "วิปาศา" (Vipasha) และกรีกโบราณเรียก "ฮิฟาซิส" (Hyphasis) ในปีที่ 326 ก่อนคริสต์ศักราช หลังการต่อต้านของกองทหาร พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชทรงกำหนดให้แม่น้ำสายนี้เป็นพรมแดนด้านตะวันออกสุดของจักรวรรดิของพระองค์ และทรงสั่งให้สร้างแท่นบูชาสิบสองแห่งเพื่อระลึกถึงการขยายพระราชอำนาจ ช่วงศตวรรษที่ 20 แม่น้ำบีอาสมีบทบาทในด้านการชลประทานและการผลิตไฟฟ้าจากกระแสน้ำ มีการสร้างเขื่อนสองแห่งคือเขื่อนพอง (Pong Dam) และเขื่อนแพนโดห์ (Pandoh Dam) เพื่อใช้ประโยชน์จากแม่น้ำสายนี้
เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2014 เกิดเหตุกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จากสถาบันแห่งหนึ่งในไฮเดอราบาดและผู้นำเที่ยวถูกกระแสน้ำในแม่น้ำบีอาสพัดพา จนมีผู้เสียชีวิต 25 ราย คาดว่าสาเหตุมาจากการปล่อยน้ำจากเขื่อนลาร์จิ (Larji Dam) โดยไม่ได้มีการประกาศเตือน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 แม่น้ำบีอาส
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์อินเดีย
หมวดหมู่:แม่น้ำในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์รัฐหิมาจัลประเทศ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์รัฐปัญจาบ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2558 พฤศจิกายน 12

*ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย
**ไทย ชนะ ไต้หวัน ไปได้ 4-2 ประตู ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน  (คมชัดลึก)
}
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิทัวเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิทัวเนียทั้งสิ้น 5 แหล่ง 

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศลิทัวเนียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

**อ้างอิง**
ลิทัวเนีย

หมวดหมู่:ประเทศลิทัวเนีย
คำรณ ชินสี

คำรณ ชินสี (เกิด 14 พฤษภาคม 2531) เป็นนักฟุตบอลมืออาชีพ ชาวไทย เขาอยู่ทีม สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส เขาเล่นสโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส ในปี 2008 

**เอเชี่ยน แชมป์เปี้ยน ลีกส์ **

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวไทย
ร็อบ เชฟฟีลด์

ร็อบ เชฟฟีลด์ (Rob Sheffield; เกิด 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักข่าวดนตรีและนักประพันธ์ชาวอเมริกัน 
เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร โรลลิงสโตน เขียนเกี่ยวกับดนตรี โทรทัศน์ และวัฒนธรรมสมัยนิยม ก่อนหน้านี้เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร เบลนเดอร์ สปิน และดีเทลส์ เขาเป็นชาวเมืองบอสตัน เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเยลและมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
หนังสือเล่มแรกของเขา เลิฟอิสอะมิกซ์เทป (กล่าวถึงในนิตยสารจีคิวฉบับประจำเดือนมกราคม ค.ศ. 2007) ออกจำหน่ายโดยแรนดอมเฮาส์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ได้รับการตอบรับที่ดีและเป็นหนังสือขายดีในระดับประเทศ
เชฟฟีลด์เคยสมรสกับเรเน คริสต์ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว เขาสมรสอีกครั้งใน ค.ศ. 2006 อาศัยอยู่ในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักข่าวชาวอเมริกัน
ปราสาทญี่ปุ่น

ไฟล์:Himeji Castle 01s2048.jpg|thumb|right|250px|ปราสาทฮิเมจิ แหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งในจังหวัดเฮียวโงะ เป็นปราสาทที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
ปราสาทญี่ปุ่น (shiro) เป็นป้อมสนามมักสร้างขึ้นจากไม้และหิน ปราสาทมีวิวัฒนาการจากคุกทหารสร้างด้วยไม้เมื่อศตวรรษต้น ๆ และกลายมาเป็นปราสาทที่เป็นที่รู้จักกันในศตวรรษที่ 16 ปราสาทในประเทศญี่ปุ่นสร้างขึ้นเพื่อคุ้มกันบริเวณพื้นที่สำคัญหรือพื้นที่ยุทธศาสตร์ เช่น ท่าเรือ สะพานข้ามแม่น้ำ สะพานลอย และเกือบจะคุ้มกันทั้งภูมิประเทศ
แม้ว่าปราสาทจะถูกสร้างให้คงอยู่และใช้หินในการก่อสร้างมากกว่าอาคารทั่ว ๆ ไป ปราสาทส่วนใหญ่ยังสร้างด้วยไม้ และปราสาทหลายแห่งพังทลายอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะในยุคเซ็งโงกุ (1467–1603) เนื่องจากปราสาทเพิ่งถูกสร้างใหม่ ๆ ในยุคนั้น แต่ในเวลาต่อมา ปราสาทได้รับการบูรณะใหม่ ทั้งในยุคเซ็งโงกุ ยุคเอโดะ (1603–1867) หรือในยุคปัจจุบัน โดยกลายเป็นโบราณสถานหรือพิพิธภัณฑ์ ปัจจุบัน ในประเทศญี่ปุ่นมีปราสาทมากกว่า 100 แห่งที่ยังคงสภาพเดิมหรือเหลือเพียงบางส่วน มีการประมาณไว้ที่ 5,000 แห่ง ปราสาทบางแห่งเช่นที่มัตสึเอะ และโคจิ ทั้งสองแห่งสร้างใน ค.ศ. 1611 ยังคงสภาพเดิม ไม่ได้รับภัยคุกคามใด ๆ ปราสาทฮิโรชิมะถูกระเบิดนิวเคลียร์ทำลาย และบูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1958 และตั้งให้เป็นพิพิธภัณฑ์
ตัวอักขระที่แปลว่าปราสาท '城' ที่อ่านว่า ชิโระ (คันจิในภาษาญี่ปุ่น) เมื่อเขียนติดกับคำคำหนึ่งจะอ่านเป็น โจ (คันจิที่แผลงจากภาษาจีน) เช่นในชื่อปราสาท ตัวอย่างเช่น ปราสาทโอซากะ เรียกว่า โอซากะโจ (大阪城) ในภาษาญี่ปุ่น 

**สถาปัตยกรรม**
ปราสาทญี่ปุ่นสร้างขึ้นในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่ทุกแห่งจะสร้างตามแผนผังสถาปัตยกรรมที่นิยามไว้ดีพอสมควร ยามาจิโระ (山城) หรือ "ปราสาทภูเขา" เป็นประเภทของปราสาทที่พบมากที่สุด และป้องกันภัยธรรมชาติได้ดีที่สุด อย่างไรก็ตาม ปราสาทหลายแห่งที่สร้างบนที่ราบแบน (平城, ฮิราจิโระ) และบนเนินต่ำ (平山城, ฮิรายามาจิโระ) จะพบได้น้อย และปราสาทห่างไกลบางแห่งสร้างบนเกาะหรือทะเล ทั้งธรรมชาติและจำลอง หรือตามชายฝั่ง ความรู้เกี่ยวกับการสร้างและเสริมความแข็งแกร่งให้ปราสาทมีชื่อเรียกว่า ชิกูโจ-จุตสึ (築城術)

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประเทศญี่ปุ่นสมัยเจ้าขุนมูลนาย
ปราสาทมัตสึเอะ

หอกลางของปราสาท
ปราสาทมัตสึเอะ (Matsue-jō) เป็นปราสาทในมัตสึเอะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น มีชื่อเล่นว่า "ปราสาทดำ" (black castle) หรือ "ปราสาทโพลเวอร์" (plover castle) เป็นหนึ่งในปราสาทยุคกลางเพียงไม่กี่แห่งที่สร้างจากไม้แบบดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น
การก่อสร้างปราสาทมัตสึเอะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1607 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1611 ภายใต้คำบัญชาของไดเมียว โฮริโอะ โยชิฮารุ ใน ค.ศ. 1638 ที่ดินศักดินาและปราสาทถูกส่งมอบให้ตระกูลมัตสึไดระ
ปราสาทญี่ปุ่นส่วนใหญ่ได้รับความเสียหายหรือถูกทำลายจากสงคราม แผ่นดินไหว หรือสาเหตุอื่น ๆ เนื่องจากโครงสร้างส่วนใหญ่ทำด้วยไม้ ไฟจึงเป็นภัยหลัก ปราสาทมัตสึเอะสร้างหลังสงครามครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายในญี่ปุ่น ดังนั้นจึงไม่เคยประสบกับภัยสงครามใด ๆ ปัจจุบันกำแพงบางส่วนและหอกลางยังคงอยู่

**ประวัติ**
ในบรรดาปราสาท 12 แห่งที่หลงเหลืออยู่ในประเทศญี่ปุ่น ปราสาทมัตสึเอะเป็นปราสาทแห่งเดียวในภูมิภาคซะนิง ปราสาทมีขนาดใหญ่อันดับที่สอง สูงอันดับที่สาม และมีอายุยาวนานอันดับที่ 6 ปราสาทสร้างขึ้นโดยโฮริโอะ โยชิฮารุ ไดเมียวของภูมิภาคอิซูโมะ และก่อสร้างสำเร็จใน ค.ศ. 1611
หลังจากสมัยของทาดาฮารุ โฮริโอะ และทาดาตากะ เคียวโงกุ แล้ว มัตสึไดระ นาโอมาซะ หลานชายของโชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ ก็กลายเป็นผู้ปกครองปราสาทหลังจากถูกส่งตัวจากมัตสึโมโตะ จังหวัดชินชู และเริ่มปกครองยาวนาน 10 รุ่นของตระกูลมัตสึไดระ เป็นเวลามากกว่า 234 ปี
ใน ค.ศ. 1875 สิ่งก่อสร้างทั้งหมดภายในปราสาทถูกทำลาย ยกเว้นตัวหอคอยของปราสาทเอง ตัวปราสาทได้รับบูรณะจนเสร็จสมบูรณ์ระหว่าง ค.ศ. 1950 ถึง 1955

**อ้างอิง**
 isbn=0-8048-1102-4- page= 200 pages- ISBN=978-1568365121
ม
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชิมาเนะ
เอเชียไทมส์ออนไลน์

เอเชียไทมส์ออนไลน์ (ย่อว่า ATol, chines. 亞洲時報在線) คือหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ที่ใช้ทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ และมีฐานอยู่ที่ประเทศฮ่องกงและประเทศไทย มีเนื้อหาครอบคลุม ภูมิศาสตร์การเมือง การเมือง เศรษฐศาสตร์ และธุรกิจ "จากมุมมองของชาวเอเชีย"  เอเชียไทมส์ออนไลน์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1999 และเป็นตัวแทนของเอเชียไทมส์ ซึ่งก่อตั้งโดยสนธิ ลิ้มทองกุลและปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1997 เอเชียไทมส์ออนไลน์ได้อยู่ภายใต้สิทธิการครอบครองและการบริหารชุดใหม่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2015 และยังถูกเรียกว่า "เอเชียไทมส์" หรือ "เอที (AT)" โดยตอนนี้ได้นำคำว่าออนไลน์ออกจากชื่อ
ผู้จัดพิมพ์ใหม่คือ เอเชียไทมส์โฮลดิงส์ จำกัด ก่อตั้งและจดทะเบียนในประเทศฮ่องกง รายได้บางส่วนมาจากการโฆษณา และจากการจำหน่ายต้นฉบับข่าวต่อสู่สำนักพิมพ์ และสำนักข่าวอื่น เว็ปไซต์ให้ข่าวสารและคำวิจารณ์ ซึ่งครอบคลุมประเด็นในเอเชียทั้งหมด รวมไปถึงประเด็นของโลกที่เกี่ยวเนื่องกัน โดยนักข่าวและนักวิเคราะห์

**การก่อตั้ง**
เอเชียไทมส์ออนไลน์ถูกก่อตั้งเมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 เพื่อสืบต่อทางด้าน "นโยบายทางการตีพิมพ์ และทัศนะทางบรรณาธิการ" สำหรับหนังสือพิมพ์รายวันที่เอเชียไทมส์บนฐานของประเทศฮ่องกงและเมืองกรุงเทพ ครอบครองโดยเจ้าพ่อสื่อของประเทศไทย และหัวหน้าของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยอย่างสนธิ ลิ้มทองกุล หนังสือพิมพ์ได้ปิดตัวลงในกลางปี ค.ศ. 1997 ไม่นานหลังการตกลงของค่าเงินบาทได้ก่อให้เกิดวิกฤติทางการเงินในทวีปเอเชีย 1

**จำนวนผู้อ่าน**
เอเชียไทมส์ (atimes.com) มีคนอ่านเฉลี่ย 90,000 คนต่อวัน และยังเป็นหนึ่งในเว็ปไซต์ข่าวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในทวีปเอเชีย เดอะนิวยอร์กไทมส์ ได้บรรยายเกี่ยวกับเอเชียไทมส์ออนไลน์ว่าเป็น "หนึ่งในสำนักพิมพ์ในพื้นที่ซึ่งสะดุดตาที่สุด" ครอบคลุมทวีปเอเชีย 

**ดูเพิ่ม**
 David P. Goldman (pen name, "Spengler")- Kosuke Takahashi- Pepe Escobar

**อ้างอิง**

**ข้อมูลเพิ่มเติม**
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ภาษาจีน
หมวดหมู่:สื่อในฮ่องกง
หมวดหมู่:สื่อมวลชนในประเทศไทย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิสราเอล

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิสราเอลทั้งสิ้น 9 แหล่ง  

**ที่ตั้ง**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก**
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก

**แหล่งมรดกโลกพิพาท**

**สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น**
ประเทศอิสราเอลมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง 

**อ้างอิง**
อิสราเอล

หมวดหมู่:ประเทศอิสราเอล
เซ็มเบ

เซ็มเบ (senbei) คือ ข้าวเกรียบแบบหนึ่ง ที่มีหลายรูปทรง ขนาด และรสชาติ โดยปกติแล้วจะเป็นรสเค็ม (ส่วนใหญ่​รสเค็มจะเป็นรสชาติของโชยุ)​ แต่รสหวานก็มีให้เห็น ส่วนใหญ่แล้วเซ็มเบจะรับประทานคู่กับชาเขียว เป็นขนมจัดให้แขกที่มาเยี่ยมเยียนบ้าน  

**ลักษณะ**
ปกติแล้วเซ็มเบจะทำโดยการอบ หรือย่างถ่านแบบดั้งเดิม ระหว่างปรุงอาจมีการทาเซ็มเบด้วยซอสปรุงรส ซึ่งส่วนมากทำจากซอสถั่วเหลืองและมิริง จากนั้นอาจห่อด้วยสาหร่ายและปรุงด้วยเกลือ
ในประเทศจีน เซ็มเบ อ่านว่า "เจียนปิ่ง" (jiānbǐng) (煎餅) โดยมีหลายแบบเช่น ซานตงเจียนปิ่งและเทียนจินเจียนปิ่ง อย่างไรก็ตาม เหล่านี้ถือว่าเป็นอาหารคนละอย่างกัน ในประเทศจีน เจียนปิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายแพนเค้ก ใกล้เคียงกับโอโกโนมิยากิ ในขณะที่ของประเทศญี่ปุ่นนั้นมีความแข็ง และเป็นขนมไม่ใช่อาหารหลัก อย่างไรก็ตาม ขนมปังกรอบซึ่งคล้ายกับเซ็มเบญี่ปุ่นมีในประเทศจีนในปัจจุบัน ชื่อสมัยใหม่คือ "เซียนเป้ย์" (仙贝, p=xiānbèi) ซึ่งออกเสียงคล้ายกับเซ็มเบ
เซ็มเบหวาน (甘味煎餅) มาถึงประเทศญี่ปุ่นในช่วงราชวงศ์ถัง บันทึกการใช้ครั้งแรกอยู่ใน ค.ศ. 737 และยังมีความคล้ายกับรูปแบบของราชวงศ์ถัง โดยแรกเริ่มนั้นแพร่หลายแถบคันไซ ซึ่งรวมไปถึงเซ็มเบ "กระเบื้องหลังคา" แบบดั้งเดิม เครื่องปรุงที่ใช้ได้แก่มันฝรั่งและแป้งข้าวสาลี หรือข้าวเหนียว และยังคล้ายกับเค้กคัสเตลลา (มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเซ็มเบในปัจจุบัน)
เซ็มเบแบบโบราณแบบนี้ยังหาได้ เช่นที่ อิงะ เมบุตสึ คาตายากิ (伊賀名物 かたやき) ในเมืองอิงะ สิ่งที่คนญี่ปุ่นเรียกว่าเซ็มเบในปัจจุบันนั้นเริ่มได้รับความนิยมในยุคเอโดะโดยร้าน Sōkajuku ที่ทำให้เซ็มเบรสซอสถั่วเหลืองเป็นที่นิยมทั่วประเทศญี่ปุ่น เซ็มเบแบบโบราณมีหลากหลายรูปแบบ เช่น เซ็มเบหวาน (มีมากกว่า 15 แบบ) ขนมข้าวเซ็มเบ (米菓煎餅) และอื่น ๆ ซึ่งรวมไปถึงเซ็มเบปลา (魚せんべい) เซ็มเบรากบัว (蓮根煎餅) และเซ็มเบกระดูก (骨せんべい) เซ็มเบยุคใหม่นั้นมีความสร้างสรรค์เป็นอย่างมาก และอาจมีรสกิมจิ วาซาบิ แกงกะหรี่ ไปจนถึงช็อกโกแลต
เซ็มเบคันไซ ส่วนมากใช้ข้าวเหนียว มีการปรุงแต่งเพียงเล็กน้อยและมีเนื้อที่ละเอียดอ่อน (saku saku) เซ็มเบคันโต โดยดั้งเดิมมาจากอูรูจิไม (uruchimai) ข้าวที่ไม่เหนียว รวมไปถึงมีความกรอบ (kari kari) และรสชาติที่กลมกล่อม
ข้าวเกรียบญี่ปุ่นแบบบาง (薄焼きせんべい อูซูยากิ เซ็มเบ) ได้รับความนิยมในประเทศออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ขนมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ข้าวเกรียบ
หมวดหมู่:คำศัพท์เกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่น
เอพี (ไทยแลนด์)

บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) ประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เพื่อขาย โครงการที่พัฒนาประกอบไปด้วย ทาวน์เฮาส์ บ้านเดี่ยวและคอนโดมิเนียม โดยโครงการส่วนมากครอบคลุมพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล

**ประวัติ**
บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งเมื่อปี 2534 ในรูปของบริษัทจำกัด โดยใช้ชื่อว่า บริษัท เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด มีวัตถุประสงค์ในการดำเนินธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และต่อมาในปี 2543 บริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยการควบรวมกิจการ (Backdoor Listing) กับบริษัท พื้นสำเร็จรูป พีซีเอ็ม จำกัด (มหาชน) ผู้ผลิตแผ่นพื้นสำเร็จรูป ซึ่งได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ ตั้งแต่วันที่ 22 กันยายน 2535 
หลังการควบรวมกิจการกับบริษัท พื้นสำเร็จรูป พีซีเอ็ม จำกัด (มหาชน) บริษัทก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) และจัดตั้งบริษัทใหม่ชื่อ บริษัท พีซีเอ็ม คอนสตรัคชั่น แมททีเรียล จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจแผ่นพื้นสำเร็จรูป โดยในขณะนั้น บริษัทถือหุ้นร้อยละ 99.99 ในบริษัท พีซีเอ็ม คอนสตรัคชั่น แมททีเรียล จำกัด 
ปี 2545 บริษัทได้จดทะเบียนย้ายหมวดธุรกิจการซื้อขายหลักทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์ฯ จากหมวดวัสดุก่อสร้างและตกแต่ง เป็นหมวดพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และย้ายสถานประกอบการเดิมซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 26/1 หมู่ที่ 4 ถนนลำลูกกา ตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี  มาเป็น 170/57 อาคารโอเชี่ยนทาวเวอร์ 1 ชั้น 18 ถนนรัชดาภิเษก เขตคลองเตย กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่จนถึงปัจจุบัน

**การประกอบธุรกิจ**
บริษัทเอพีไทยแลนด์มีการประกอบธุรกิจออกเป็น 3 กลุ่ม อันได้แก่
ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์: บริษัท เอพีไทยแลนด์ จำกัด ดำเนินธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ บ้านเดี่ยว ทาวน์โฮม และคอนโดมิเนียม
ธุรกิจที่ปรึกษาด้านการลงทุนในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์: Bangkok Citismart ให้บริการครอบคลุมทุกเรื่องด้านอสังหาริมทรัพย์ ทั้งการรับฝากขาย ปล่อยเช่า และ การหาผู้ซื้อคอนโดมิเนียม
บริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์แบบครบวงจร: SMART (สมาร์ท) บริษัทรับบริหารงานนิติบุคคลอาคารชุด คอนโด หมู่บ้านจัดสรร

**โครงการที่อยู่อาศัย**
บริษัทเอพีและบริษัทในกลุ่มได้พัฒนาที่อยู่อาศัยประเภทคอนโดมิเนียมแนวรถไฟฟ้ามาแล้วทั้งหมด 60 โครงการตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง และมีการร่วมทุนกับ Mitsubishi Estate Group ซึ่งเป็นเครือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีสินทรัพย์สูงสุดในญี่ปุ่น นอกจากนี้ เอพียังได้พัฒนาโครงการบ้านเดี่ยวภายใต้ชื่อแบรนด์ THE PALAZZO, SOUL, MIND, THE CITY, CENTRO โฮมออฟฟิศภายใต้ชื่อแบรนด์ DISTRICT ทาวน์โฮมภายใต้ชื่อแบรนด์ บ้านกลางเมือง Classe,บ้านกลางเมือง The Edition,บ้านกลางเมือง, Pleno Town,Pleno,Geande Pleno คอนโดมิเนียมภายใต้ชื่อแบรนด์ The Addess,Rhythm,Life,Asprie และ โครงการต่างจังหวัด ภายใต้ชื่อแบรนด์ อภิทาวน์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
หมวดหมู่:บริษัทของไทย
หมวดหมู่:ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2534
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา

โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา (อังกฤษ : Klongchanuan Wittaya School ) เป็นโรงเรียนขนาดกลางเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสหวิทยาเขตสุราษฎร์ธานี เขต3 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ 125 ม.3 บ้านควนสูง ตำบลคลองฉนวน อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมี นางนฤดี ตุลารัก ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษา

**ประวัติ**
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมประจำตำบล เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยมีผู้ใหญ่ผ้าง สำลีพันธ์ และคณะผู้ริเริ่มก่อตั้ง มีพื้นที่ตามหนังสือ สฎ 862 จำนวน 35 ไร่ โดยการบริจาคของนายจิตร ส้มเกลี้ยง, นายประสิทธิ์ ส้มเกลี้ยงและนายโสภา ไกรสิทธิ์ โดยเปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษา

**การเรียนการสอน**
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาดังนี้
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น EN : Junior High School
*จัดการศึกษาทั่วไปตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน 
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย EN : Senior High School
*ห้องเรียนส่งเสริมการเรียนรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ (วิทย์-คณิต) (ห้อง 1)
*ห้องเรียนส่งเสริมการเรียนรู้ทางด้านศิลปศาสตร์ (ศิลป์ทั่วไป) (ห้อง 2)

** แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา date=2016-10-02 -  ช่องยูทูป : ที่นี่ โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา-  เฟซบุ๊ค : โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา-  เฟซบุ๊ค : โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา-  เพจเฟซบุ๊ค I love kcnsci (เพจอย่างเป็นทางการของกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์)
หมวดหมู่:โรงเรียนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเวียงสระ
กาลีนา อะเลคเซเยวา

กาลีนา อะเลคซานดรอฟนา อะเลคเซเยวา (Галина Александровна Алексеева; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 —) เป็นอดีตนักกระโดดน้ำชาวรัสเซีย เธอเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักกระโดดน้ำชาวรัสเซีย
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองแดงโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
หมวดหมู่:นักกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
แม่น้ำดิยาลา

แม่น้ำดิยาลา (Diyala River; نهر ديالى; سیروان) เป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำไทกริส มีความยาวรวม 445 กิโลเมตร (277 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ที่เมืองฮามาดานในเทือกเขาซากรอส ทางตะวันตกของประเทศอิหร่าน ไหลผ่านเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศอิรักและอิหร่านเป็นระยะทาง 32 กิโลเมตร (19.8 ไมล์) ก่อนจะรวมกับแม่น้ำไทกริสที่ทางใต้ของกรุงแบกแดด
แม่น้ำดิยาลาปรากฏอยู่ในบันทึก "ฮิสทอรี" (Histories) ที่เขียนโดยเฮอรอโดทัส โดยเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "กินเดส" (Gyndes) เขาบันทึกว่าพระเจ้าไซรัสมหาราชทรงมีพระบัญชาให้กั้นแม่น้ำสายนี้ด้วยการสร้างพนังกั้นน้ำ 360 แห่ง เพื่อเป็นการลงโทษที่ทำให้ม้าศักดิ์สิทธิ์สีขาวของพระองค์จมน้ำที่นี่ ภายหลังแม่น้ำสายนี้ไหลผ่านได้อีกครั้งหลังพนังกั้นน้ำถูกทรายทับถม ในปีที่ 693 ก่อนคริสต์ศักราช แม่น้ำดิยาลาเป็นสนามรบในยุทธการที่แม่น้ำดิยาลา (Battle of Diyala River) ระหว่างชาวอัสซีเรียกับชาวเอลาม ชาวเคิร์ดและชาวเปอร์เซียเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "ซีร์วาน" (Sirwan) ซึ่งมีความหมายว่า "แม่น้ำที่ส่งเสียงดังกึกก้อง"
ปัจจุบัน ประเทศอิหร่านมีโครงการสร้างเขื่อนดาร์ยัน (Daryan Dam) ใกล้เมืองดาร์ยันในจังหวัดเคอร์มันชาห์ (Kermanshah Province) โดยมีจุดประสงค์เพื่อการชลประทานพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้และผลิตกระแสไฟฟ้า ส่วนประเทศอิรักใช้เขื่อนดาร์บันดิคัน (Darbandikhan Dam) ในการชลประทานและผลิตกระแสไฟฟ้าจากช่วงต้นแม่น้ำ ส่วนใช้เขื่อนเฮมริน (Hemrin Dam) ในช่วงปลายแม่น้ำด้วยจุดประสงค์เดียวกัน นอกจากนี้ยังมีการสร้างทำนบดิยาลา (Diyala Weir) เพื่อใช้ในการชลประทานพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงแบกแดด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 แม่น้ำดิยาลา
ดิยาลา
ดิยาลา
ดิยาลา
ซึงฉ่าย

ซึงฉ่าย (p=suān cài; เพ็งอิม: seng1 cai3) เกี่ยมฉ่าย (p=xián cài; เพ็งอิม: giam5 cai3) หรือผักดองเค็มปนเปรี้ยว ใช้ผักกะหล่ำปลีแต่ไม่เด็ดใบนำมาดองกับเกลือ ใส่น้ำต้มสุกให้ทั่ว ประมาณ 1 สัปดาห์ ผักจะเริ่มเปรี้ยว นิยมนำมาปรุงกับอาหารที่ใส่เนื้อสัตว์ ในไทยนิยมนำไปยำหรือกินกับข้าวซอย
การทับด้วยของหนักระหว่างการหมัก
ข้าวซอยกินแนมด้วยผักดอง

**อ้างอิง**
 สุทัศน์ ศุกลรัตนเมธี. สืบสานตำนานอาหารแต้จิ๋ว. กรุงเทพฯ:  ตู้กับข้าว. 2556

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 A common type of jiecai 芥菜 that is used to make suancaifix-attempted=yes - A photo series of the process after salting- A photo series containing jiecai harvest and suaicai production- Suancai sold in a tub in Hongkong
หมวดหมู่:อาหารหมักดอง
หมวดหมู่:อาหารจีน
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
จำเนียร ศรีไทยพันธุ์

จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 - 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2536 ครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 ที่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายนาคและนางเปลี่ยน เรียนหนังสือที่โรงเรียนประชาบาลบางระทึก วัดดอนหวาย อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จนจบชั้นประถมปีที่ 4 เริ่มเรียนดนตรีไทยกับครูสุ่ม พูลโคกหวาย ต่อมาได้ไปเรียนกับครูทองดี เดชชาวนาและครูขุนทอง บางระจัน รวมทั้งเรียนวิชาปี่ชั้นสูงจากครูเล็ก มีป้อม เริ่มออกงานบรรเลงดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2472 ขณะอายุเพียง 9 ปี จากนั้น นายจำเนียรได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์และต่อเพลงกับครูเพลงอีกหลายท่านจนเชี่ยวชาญ และได้สมรสกับผ่องศรี สุขสมัยเมื่อ พ.ศ. 2484 มีบุตร 4 คน คือ อนงค์ อานุภาพ อร่ามศรี และอารีย์ ศรีไทยพันธุ์ต่อมาจำเนียร ได้รับราชการที่กรมประชาสัมพันธ์ ในตำแหน่งศิลปินจัตวา เมื่อ พ.ศ. 2496 จนเกษียณอายุ เมื่อ พ.ศ. 2524 โดยมีผลงานทั้งการเล่นดนตรี การแต่งเพลงไทยและเป็นครูสอนดนตรีไทยตามสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ตัวอย่างเพลงเถาที่นายจำเนียรได้ประพันธ์ไว้คือ สร้อยลำปาง ตามกวาง ยอเร มอญขว้างดาบ ศรีธรรมราช สองฝั่งโขง และน้ำลอดใต้ทราย เป็นต้น ตัวอย่างเพลงที่ประพันธ์บทร้อง ได้แก่ เทพชาตรีเถา ต้อยตลิ่งเถา นาคนิมิตรเถา และนกกระจอกทองเถา เป็นต้น  ส่วนผลงานการร้องเพลงไทยเดิมที่ได้บันทึกเสียงไว้คือ บันทึกเสียงกับวงดนตรีพลายมงคลที่จัสแมค บันทึกเสียงกับวงดนตรีดุริยประณีต ที่บริษัทยีซีม่อน บันทึกเสียงกับวงดนตรีเกตุคงและบันทึกเสียงร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องเงาะป่า
ครูจำเนียรถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540 สิริรวมอายุได้ 77 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ณ วัดดอนหวาย จังหวัดนครปฐม

**อ้างอิง**
 http://sirindhornmusiclibrary.mahidol.ac.th/musiclibrary/index.php?ac=hall_of_fame/hall_of_fame_dataperson&id=5&languages=th#001 date=2016-03-04 
หมวดหมู่:นักดนตรีไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอสามพราน
หมวดหมู่:นักดนตรีจากจังหวัดนครปฐม
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง
หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล)

หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) เดิมเป็นชาวอยุธยา ไม่ทราบปีเกิด ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ ในราวสมัยรัชกาลที่ 2 ยึดอาชีพทำวงพิณพาทย์ ต่อมา ได้เป็นเจ้ากรมของวัดกัลยาณมิตร จึงมักเรียกท่านว่าเจ้ากรมทับ ท่านเป็นนักดนตรี เล่นดนตรีได้ทุกชนิด แต่เชี่ยวชาญซอสามสาย เคยประจำวงพิณพาทย์ของสมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช และเป็นหัวหน้าวงดนตรีประจำบ้าน ของ พระยาภาสกรวงศ์ และได้รับพระราชทานนามสกุล พาทยโกศล จากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต
ชีวิตครอบครัวนั้น ท่านมีภรรยา 3 คน ชื่อ แสง นวล และสุข ท่านมีบุตรกับภรรยาชื่อแสง 2 คนคือ หนู และทั่ว บุตรชายที่ชื่อทั่วนี้ ต่อมาคือจางวางทั่ว พาทยโกศล นักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียง มีบุตรชายกับภรรยาที่ชื่อนวล 1 คนคือ แมว ที่ต่อมาเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงทางเครื่องหนัง ส่วนภรรยาชื่อสุขนั้น ไม่ปรากฏว่ามีบุตรธิดา หลวงกัลยาณมิตตาวาสถึงแก่กรรมเมื่อราว พ.ศ. 2462

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ห้องสมุดดนตรีสมเด็จพระเทพรัตน์
หมวดหมู่:นักดนตรีไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:บรรดาศักดิ์ชั้นหลวง
กีฬาในประเทศญี่ปุ่น

กีฬาในประเทศญี่ปุ่น เป็นสิ่งสำคัญในวัฒนธรรมญี่ปุ่น กีฬาดั้งเดิมของญี่ปุ่น เช่น ซูโม่ และศิลปะการต่อสู้ประเภทต่าง ๆ และกีฬานำเข้าจากประเทศตะวันตก เช่น เบสบอล และฟุตบอล เป็นที่นิยมในหมู่ผู้เข้าแข่งขันและผู้ชม
ซูโม่จัดเป็นกีฬาประจำชาติญี่ปุ่น เบสบอลเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นโดยชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 19 ลีกนิปปงโปรเฟสชันแนลเบสบอล เป็นการแข่งขันกีฬาอาชีพที่ใหญ่ที่สุดวัดจากระดับความนิยมทางโทรทัศน์และผู้เข้าชม ศิลปะการป้องกันตัว เช่น ยูโด คาราเต้ และเค็นโดสมัยใหม่ มีผู้นำไปฝึกฝนอย่างกว้างขวางและเป็นกีฬาที่สนุกสนานในมุมมองของผู้ชมในประเทศ ฟุตบอลได้รับความนิยมตั้งแต่ก่อตั้งลีกฟุตบอลอาชีพญี่ปุ่น เมื่อ ค.ศ. 1992 กีฬาอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยม เช่น  และการแข่งความเร็ว โดยเฉพาะการแข่งรถ

**กีฬาที่เป็นที่นิยม**
กีฬาหลายชนิดถูกนำเข้าและเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น กีฬาบางชนิดคิดค้นขึ้นโดยปรับเปลี่ยนกติกาของกีฬานำเข้า เกมกระดานของญี่ปุ่นในรูปของหมากรุก เรียกว่า โชงิ เกมกระดานอีกชนิดที่เป็นที่นิยมคือ โกะ

**เบสบอล**
ไฟล์:Japan Baseball.jpg|thumb|200px|right|เบสบอลทีมชาติญี่ปุ่นรวมตัวกันรอบผู้จัดการทีมหลังจากพ่ายเบสบอลทีมชาติคิวบา ในการแข่งขันชิงแชมป์ระหว่างทวีปปี 2006
ตามประวัติศาสตร์ เบสบอลเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ได้รับการแนะนำครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 โดยโฮเรซ วิลสัน ซึ่งสอนที่โรงเรียนไคเซอิในโตเกียว ทีมเบสบอลทีมแรกเรียกว่า ชมรมนักกีฬาชิมบาชิ ก่อตั้งใน ค.ศ. 1878 เบสบอลกลายเป็นที่นิยมตั้งแต่นั้นมา มีชื่อเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า 野球 (やきゅう; ยะกิว)   

**ฟุตบอล**
ฟุตบอลเป็นหนึ่งในกีฬาที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น สมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น (JFA) เป็นผู้ดูแลกีฬาฟุตบอลในญี่ปุ่น 
ฟุตบอลได้รับการแนะนำในประเทศญี่ปุ่นในยุคเมจิ โดยโอยะโทะอิ งะอิโกะกุจิน ที่ปรึกษาชาวต่างชาติที่รัฐบาลญี่ปุ่นว่าจ้าง เช่นเดียวกับกีฬาต่างชาติชนืดอื่น เช่น เบสบอล ชมรมฟุตบอลชมรมแรกเรียกว่า โตเกียวชูกิวดัง (Tokyo Shūkyū-dan) ก่อตั้งใน ค.ศ. 1917 

**บาสเกตบอล**
ยุตะ ทะบุเสะ เป็นหนึ่งในผู้เล่นบาสเกตบอลหลักของญี่ปุ่น
ตั้งแต่ผลงานของยุตะ ทะบุเสะ และทะคุยะ คะวะมุระ บาสเกตบอลกลับมาเฟื่องฟูและกลายเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น บาสเกตบอลทีมชาติญี่ปุ่นชนะการแข่งขันฟีบาเอเชียแชมเปียนชิปสองครั้ง และเข้ารอบ 25 ครั้ง จากการแข่งขันทั้งหมด 26 ครั้ง ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟีบาเวิลด์แชมเปียนชิป 2006 โดยแข่งขันในเมืองฮะมะมะสึ ฮิโระชิมะ ไซตะมะ ซัปโปโร และเซ็นได

**รักบี้ยูเนียน**
ออสเตรเลียแข่งขันกับญี่ปุ่น (สีแดง) ในการแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลก 2007
รักบี้ยูเนียนเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น รักบี้ยูเนียนทีมชาติญี่ปุ่น ซึ่งดูแลโดยสหภาพฟุตบอลและรักบี้ญี่ปุ่น (Japan Rugby Football Union) เข้าแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลกทุกครั้งนับตั้งแต่ ค.ศ. 1987 ประเทศญี่ปุ่นจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลกใน ค.ศ. 2019 ประเทศญี่ปุ่นชนะการแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลกครั้งแรกใน ค.ศ. 1991 โดยชนะประเทศซิมบับเว

**ซูโม่**
ซูโม่เป็นกีฬาประจำชาติญี่ปุ่น เชื่อกันว่ามีถิ่นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ดูแลโดยสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น

**อ้างอิง ==