ที่มาของประชากรลาว

ที่มาของประชากรลาว (Peopling of Laos) หมายถึงการที่กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในลาวเกิดขึ้นเป็นชุมชนในประเทศลาวปัจจุบัน โดยเชื่อว่าประชากรลาวในปัจจุบันมีความเกี่ยวพันกับกลุ่มประชากรที่มีดีเอ็นเอในโครโมโซมวายแบบฮาโลกรุป O ซึ่งมีความใกล้เคียงกับชนกลุ่มน้อยในจีนเมื่อ 35,000 ปีที่ผ่านมา ซึ่งต่อมากลุ่มชนดังกล่าวได้แพร่กระจาย จนบางส่วนเข้ามาอยู่ในดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบัน

**การมาถึงของชาวขมุ**
แผนที่แสดงการกระจายของผู้พูดภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มชนที่พูดกลุ่มภาษาขมุจัดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มแรก ๆ ที่มีหลักฐานว่าเข้ามาถึงดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบัน ต่อมาได้กลมกลืนไปกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในกลุ่มภาษามอญ-เขมรที่เข้ามาภายหลัง รวมทั้งกลุ่มชนที่พูดภาษาไท เชื่อกันว่าชาวขมุเหล่านี้ อพยพจากจีนเข้าสู่ดินแดนที่เป็นประเทศลาวในทุกวันนี้เมื่ออย่างน้อย 4,000 ปีที่ผ่านมา กลุ่มชนนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของบรรพบุรุษที่พูดภาษาออสโตรเชียติกดั้งเดิม ที่มีบ้านเกิดตามแนวชายแดนจีนในปัจจุบันเมื่อราว 10,000 ปีที่ผ่านมา จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอในโครโมโซมวายแบบฮาโลกรุป O บรรพบุรุษเหล่านี้ มีต้นกำเนิดร่วมกับกลุ่มขนที่พูดภาษาจีน-ทิเบตดั้งเดิมและภาษาม้ง-เมี่ยนดั้งเดิม
จำนวนประชากรในกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มขมุในลาว ได้แก่ - ชาวขมุ 389,694 คน - ชาวเคือน 8,000 คน - ชาวมัล 23,193 คน - ชาวมลาบรีหรือผีตองเหลือง 24 คน บางครั้งเรียกชาวยัมบรี - ชาวโอดู - ชาวไพ 15,000 คน - ชาวซิญมุล 3,164 คนรวมชาวพองเคนียงและพวกด้วย

**การอพยพมาตามแนวชายฝั่งของกลุ่มที่พูดภาษามอญ-เขมร**
เช่นเดียวกับชาวขมุ กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร เป็นชนกลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งหลักแหล่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชนกลุ่มนี้คาดว่าแพร่กระจายเข้ามาในลาวในยุคโลหะ โดยมีเอกลักษณ์คือปลูกข้าว ตีโลหะ เลี้ยงสัตว์และพูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร โดยเริ่มแพร่กระจายจากชายฝั่งตะวันออกไปตะวันตก แล้วจึงอพยพเข้าไปในแผ่นดิน คาดว่าขนกลุ่มนี้เข้าสู่ลาวทางตะวันตก โดยผ่านไทยและกัมพูชาเข้าไป
กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมรในลาวได้แก่ - ชาวอะเฮว 1,770 คนในแขวงจำปาศักดิ์ - ชาวอาลัก 4,000 คนทางภาคใต้ของลาว - ชาวอะเรมประมาณ 500 คน - ชาวบอ 2,950 คน - ชาวบรู 69,000 คน - ชาวชัต 450 คนในแขวงคำม่วน - ชาวฮลังดวนในแขวงอัตตะปือ และบนที่ราบสูงกัสเซง - ชาวฮุง 2,000 คนในแขวงบอลิคำไซและแขวงคำม่วน - ชาวอิร 4,420 คนในแขวงสาละวัน - ชาวเจ๊ะห์ 8,013 คนในภาคใต้ของลาว - ชาวเจ็ง 7,320 คนในแขวงอัตตะปือ - ชาวกัสเซง 6,000 คนในภาคใต้ของลาว - ชาวกาตัง 107,350 คนในลาว - ชาวกะตู 14,700 คน - ชาวคลอร์ 6,000 คน - ชาวเขมร 10,400 คน - ชาวคัว 2,000 คน - ชาวกรี ชาวกุย 51,180 คน - ชาวลาแวหรือชาวเบรา - ชาวลาเว 12,750 คน - ชาวลาเว็น 40,519 คน - ชาวลาวี - ชาวมาเล็ง 800 คน - ชาวมอญ - ชาวแง 12,189 คน - ชาวเงือน - ชาวญาเฮือน - ชาวโอง - ชาวโอย - ชาวปาโกะห์ - ชาวพอง - ชาวซาดัง - ชาวซาลัง - ชาวซาปวน - ชาวซิงมุน - ชาวมากอง - ชาวโสก - ชาวซู - ชาวซูเอย - ชาวตาเลียง - ชาวตะโอย - ชาวแท - ชาวตุม - ชาวเวียดนาม 76,000 คน - ชาวแยะ

**การมาถึงของชาวปะหล่องจากพม่า**
กลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มภาษาปะหล่อง เป็นชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อว่าจุดกำเนิดของชนเหล่านี้อยู่ในพม่าใกล้กับแนวชายแดนจีน ชาวปะหล่องมีความสัมพันธุ์ใกล้ชิดกับชาวขมุ โดยเป็นกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกในพม่า กลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มปะหล่องในลาว ได้แก่ - ชาวบิต 1,530 คน ยังเป็นที่โต้แย้งว่าเป็นชาวปะหล่องหรือชาวขมุ - ชาวกอน 1,000  คนในแขวงหลวงน้ำทา - ชาวสามเตา 2,359 คน - ชาวละเม็ต 16,740 คน

**การอพยพของชาวไทจากจีน**
การอพยพของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลไทจากเขตภูเขาทางเหนือเข้าสู่ดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบันเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ โดยเข้ามาตามที่ราบลุ่มแม่น้ำทางเหนือ เข้ามาอาศัยในที่ราบลุ่ม และเข้ามาแทนที่หรืออยู่ร่วมกับกลุ่มชนที่พูดภาษาในตระกูลออสโตร-เอเชียติก ภาษาและวัฒนธรรมของชาวไทเป็นวัฒนธรรมที่โดดเด่นในประเทศไทยและลาวในปัจจุบัน จุดกำเนิดของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไทมีต้นกำเนิดทางตอนใต้ของจีนและมีบรรบุรุษร่วมกับกลุ่มชนที่พูดภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม

กลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไทในลาวได้แก่ - ชาวลาว 3,000,000 คน - ชาวไทแดง - ชาวไทดำ - ชาวไทกะปง - ชาวไทเฮ - ชาวไทคัง 47,636 คน - ชาวไทขาว - ชาวกงสัต - ชาวกวน 2,500 คน - ชาวไทลาน - ชาวไทเมี่ยน - ชาวไทล้านนา - ชาวไทลอย - ชาวไทลอง - ชาวได 134,100 คน - ชาวไทอีสาน - ชาวไทเหนือ - ชาวนุง - ชาวย้อ - ชาวไทเปา - ชาวไทเปือง - ชาวพวน 106,099 คน - ชาวผู้ไท 154,400 คน - ชาวพูโก - ชาวเรียน - ชาวแสก - ชาวไทซัม - ชาวไทโย - ชาวไทเยน - ชาวย้อย - ชาวไทยภาคกลาง - ชาวจ้วง - ชาวไทใหญ่ - ชาวยาง

**การอพยพของชาวม้ง-เมี่ยนจากจีน**
ชาวม้ง-เมี่ยนอพยพจากจีนเข้าสู่ลาวในช่วงเวลาที่กว้าง ยกเว้นชาวลูเมี่ยนที่อพยพจากจีนเข้าสู่เวียดนามในพุทธศตวรรษที่ 18 แล้วจึงเข้าสู่ลาว จุดกำเนิดของชาวม้งเมี่ยนคาดว่าอยู่ที่ Kweichow ในมณฑลยูนนาน เมื่อราว 2000 ปีที่แล้ว ชาวม้งกลุ่มต่าง ๆ ในลาวได้แก่ - ชาวม้งดอ 169,800 คน - ชาวม้งจัวะ 145,600 คน - ชาวลูเมี่ยนหรือเย้า 20,250 คน - ชาวกิมมุน 4,500 คน

**การอพยพอย่างต่อเนื่องของกลุ่มที่พูดภาษาจีน**
การอพยพของชาวจีนเข้าสู่ลาวเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาหลายศตวรรษ โดยกลุ่มชาวจีนที่พบมากในลาวมักมาจากทางภาคใต้ของจีน

**การอพยพของชาวโลโลจากทิเบตผ่านพม่า**
กลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มโลโลนี้คาดว่าเป็นลูกหลานของชาวเกวียงโบราณในจีนตะวันตก ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวทิเบต ชาวหน่าซีและชาวเกวียงในปัจจุบัน ชาวโลโลหรือชาวอี้อพยพมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของทิเบตเข้าสู่เสฉวน ยูนนาน บางส่วนเข้าสู่พม่า และมายังลาว
กลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มนี้ได้แก่ - ชาวก้อหรือชาวอาข่า 58,000 คน - ชาวฮานี 1,122 คนในแขวงพงสาลี - ชาวกะดัว 5,000 คน - ชาวลาหู่ 8,702 คน - ชาวลาหู่ชิ 3,240 คน - ชาวพนา - ชาวผู้น้อย - ชาวซีลา

**การอพยพของชาวกะโดจากจีน**
นอกจากกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มโลโลแล้ว ชาวกะโดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มทิเบต-พม่าอีกกลุ่มหนึ่งในลาว มี 225 คนในแขวงพงสาลี คาดว่าอพยพมาจากจีน พูดภาษาในกลุ่มพม่า-ทิเบตเช่นเดียวกับชาวโลโล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเทศลาว
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศลาว