Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ปลาไทเกอร์วิเตตัส

ปลาไทเกอร์วิเตตัส (Tigerfish) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hydrocynus vittatus (Hydrocynus-สุนัขน้ำ, หมาน้ำ; vittatus-ลายพาด) อยู่ในวงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน (Alestidae)
มีรูปร่างโดยรวมทั่วไปคล้ายกับปลาในสกุล Hydrocynus ชนิดอื่น ๆ แต่มีความแตกต่างออกไป คือ มีขาไกรรไกรที่สั้นงุ้ม ส่วนหัวมีขนาดเล็กกว่าชนิดอื่น ๆ ลำตัวมีลายพาดตามยาว หางมีสีเหลืองไปจนถึงสีแดงในบางตัวและสภาพแวดล้อม ปลายปากล่างสีแดง เมื่อยังเล็กลำตัวมีความกลม แฉกของครีบหางแคบกว่าชนิด H. goliath มีเกล็ดประมาณ 44– 48 ชิ้น
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ 105 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 28 กิโลกรัม อายุสูงสุดที่ได้รายงานคือ 8 ปี
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปแอฟริกาทั้ง แม่น้ำไนล์, ประเทศไนเจอร์, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, แม่น้ำคองโก, แม่น้ำลูลาบา, แม่น้ำแซมเบซี, ทะเลสาบแทนกันยีกา, ทะเลสาบมาลาการาซี เป็นต้น
จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์อีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และตกกันเป็นเกมกีฬา
ปลาไทเกอร์วิเตตัส เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้ มีชาวพื้นเมืองตลอดจนเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ชีวิตมาแล้ว ในความเชื่อของชาวพื้นเมือง นับเป็นปลาที่นำความโชคร้ายและอัปมงคลมาให้ หากใครได้รับประทานก็จะเจ็บป่วย เมื่อจับปลาได้จะไม่มีการนำเข้ามาในบ้าน แม้แต่การพูดถึงก็เป็นสิ่งที่ไม่ควร และเป็นปลาที่ทำความเสื่อมให้แก่พลังในการรักษาผู้คนของหมอผีพื้นบ้านอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า อิงเกวส (Ndweshi)
ปลาไทเกอร์วิเตตัส จะออกล่าอาหารเมื่อโตเต็มที่ ในบริเวณปากแม่น้ำโอคาวังโก ในแอฟริกาใต้ ในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่น้ำในแม่น้ำจะใสสะอาด ฝูงปลาต่าง ๆ จะว่ายออกมาหาอาหาร รวมถึงพวกปลาหนัง ปลาหนังจะมีพฤติกรรมไล่ล่าปลาเล็ก ๆ เป็นอาหารในดงกกหรือปาริรุส นั่นคือสัญญาณเตือนให้ฝูงปลาไทเกอร์วิเตตัสออกมาไล่ล่าปลาหนัง ซึ่งบางครั้งเมื่อกัดและตระครุบเหยื่อได้ อาจฉีกเนื้อเหยื่อกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศได้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  African Tigerfish date=2010-11-21 -  รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
หมวดหมู่:วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน

หมวดหมู่:ปลาแอฟริกา
หมวดหมู่:อันดับปลาคาราซิน
หมวดหมู่:ปลาแบ่งตามวงศ์
นริศ ชัยสูตร

รองศาสตราจารย์ นริศ ชัยสูตร (8 มิถุนายน พ.ศ. 2498 -)ประธานกรรมการ บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2541-2547) อดีตรองปลัดกระทรวงการคลัง อดีตผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง อดีตอธิบดีกรมธนารักษ์

**การศึกษา**
นริศ ชัยสูตร จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519 ปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2521 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เช่นเดียวกัน และปริญญาเอก สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยฮาวาย

**การทำงาน**
นริศ ชัยสูตร เคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2536-2537 ในปีต่อมาจึงได้รับตำแหน่งคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2541-2547 ภายหลังจากพ้นจากตำแหน่งอธิการบดีแล้ว จึงได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดกระทรวงการคลัง และในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมธนารักษ์ และเป็นโฆษกกระทรวงการคลัง

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:อธิบดีกรมธนารักษ์
หมวดหมู่:อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์
หมวดหมู่:อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
แอปซอไมต์

แอปซอไมต์ (Epsomite) เป็นแร่ในกลุ่มซัลเฟต, โครเมต, โมลิบเดต ,ทังสเตน

**ลักษณะปรากฏ**
มีขนาดเล็ก ผลึกมีลักษณะคล้ายแท่งเข็ม ผลึกไม่มีสีถึงสีขาว ปกติพบบนเปลือกโลกมีลักษณะคล้ายหินย้อย

**คุณสมบัติทางกายภาพ== 
มีความแข็งอยู่ระหว่าง 2.0 – 2.5 ตามมาตราส่วนความแข็งของโมส์ สีอ่อน เปราะแตกง่าย มีรอยแตกเรียบ (Cleavage) ที่ชัดเจน มีลักษณะโปร่งใสถึงกึ่งโปร่งแสง จะมีความวาวแบบไหม (Silky luster) ในผลึก ถ้าเป็นก้อนเนื้อแน่นจะมีลักษณะด้าน มีรสขมเมื่อละลายในน้ำ (Epsom salts)  มีการรวมกันได้ง่าย

**สภาพแวดล้อมในการเกิด**
เกิดจากการตกตะกอนของสารละลายน้ำแร่ร้อน พุก๊าช และเกิดในน้ำทะเล ปกติจะพบเป็นผนังของแร่ซัลไฟด์ (ไพไรต์) ในสภาวะที่มีการตกสะสมในน้ำเย็นที่มีซัลเฟต (sulfatic  waters)

**การเกิด**
เกิดจากการที่เปลือกโลกมีการก่อให้เกิดน้ำแร่ร้อน ที่เมืองเอพซัม ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียง  บริเวณใกล้กับทะเลเกลือของภูเขาครูเกอร์ ในรัฐวอชิงตัน เมืองคาร์ซแบด (Carlsbad), รัฐนิวเม็กซิโก (New Mexico) สหรัฐอเมริกา  มีผลึกใหญ่วัดได้ประมาณ 2-3 เมตร มีการพบในลักษณะที่การเปลี่ยนเป็นผลึกหรือเป็นผงเมื่อสูญเสียน้ำในบริเวณเมืองสตรัสซเฟิร์ต ประเทศเยอรมนี และในหลายเหมืองที่อยู่ในเขตแห้งแล้งในบริเวณรัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา, ประเทศชิลี, ประเทศตูนิเซีย พบในหุบเขาแอนโทรนา (Antrona) ของเมืองเอลบา (Elba) และในทะเลสาบโคโม (Como) เมืองแคมพาเนีย (Campania) ประเทศอิตาลี  

**การใช้ประโยชน์ == 
นำมาใช้ประโยชน์เกี่ยวกับการผลิตด้านเภสัชกรรม เช่น น้ำยาฟอกหนัง , น้ำยาซักผ้า  และใช้ในอุตสาหกรรมผลิตกระดาษและน้ำตาล

**อ้างอิง**
 Montana, A. ,Crespi, R. and Liborio, G., 1988, Simon & Schuster ‘s guide to Rock and  Minerals , Simon & Schuster Inc , New York. 607 pp.
หมวดหมู่:แร่แมกนีเซียม
หมวดหมู่:แร่ซัลเฟต
หมวดหมู่:อุปกรณ์รอบข้างคอมพิวเตอร์

หมวดหมู่นี้รวมแผ่นวงจรส่วนขยายและอุปกรณ์รอบข้างคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:ฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์
บิลเซิน

บิลเซิน (Bilzen) เป็นเมืองและเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ประมาณครึ่งทางระหว่างเมืองฮัสเซิลต์กับเมืองมาสทริชท์ บิลเซินมีประชากรกว่า 30,000 คนอาศัยอยู่ในทั้ง 13 เขตย่อย โดยประชากรเกือบ 1 ใน 3 อาศัยอยู่ที่ตัวเมือง บิลเซินมีทางหลวงยุโรปสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ) ตัดผ่าน นอกจากนี้ยังมีคลองอัลเบิร์ตและทางรถไฟระหว่างฮัสเซิลต์กับลีแยฌผ่านด้วย
เมืองที่อยู่รอบข้างบิลเซิน ได้แก่ ฮุเซิลต์ทางตะวันตก, ดีเปินเบกทางตะวันตกเฉียงเหนือ, ซือเตินดาลและเคงก์ทางเหนือ, ลานาเกินทางตะวันออก และรีมสต์ทางใต้ บิลเซินเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของบิลเซินกับอีก 12 เขตย่อยขึ้นเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1977

**เมืองพี่น้อง**
บิลเซินมีเมืองพี่น้องอยู่ 1 เมือง-  : บิลเซิน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบิลเซิน 
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
เพกมาไทต์

เพกมาไทต์ (Pegmatite) เป็นหินอัคนีแทรกซอน (Intrusive igneous) มักปรากฏอยู่เป็นสายแร่ ทำให้มักเรียกเป็น "สายแร่เพกมาไทต์" (Pegmatite veins) ประกอบด้วยแร่หลักเพียงควอตซ์ และ เค-เฟลด์สปาร์ และอาจมีมัสโคไวท์, ไบโอไทต์, ทัวร์มาลีน หรือแร่อื่นอยู่บ้างเป็นส่วนประกอบรอง ผลึกแร่ในเพกมาไทต์โดยปกติแล้วจะมีขนาดใหญ่กว่า 2.5 เซนติเมตรแต่บางครั้งอาจมีขนาดใหญ่มากถึง 10 เซนติเมตรได้ ทั้งนี้เนื่องจากสารละลายร้อนมักมีความเข้มข้นน้อย (มีน้ำและไอมาก) และมีพื้นที่สำหรับการตกผลึกดีกล่าวคือมีช่องรอยแตก (fracture) ในหินทำให้สารละลายร้อนและไอค่อย ๆ ทำการตกผลึกช้า ๆ และมีเวลาเพียงพอให้เกิดการตกผลึกใหญ่ ๆ ได้

**ส่วนประกอบ**
เพกมาไทต์มีส่วนประกอบคล้ายกับส่วนประกอบหลักของหินแกรนิต ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึงเพกมาไทต์ส่วนมากจะเข้าใจโดยปริยายว่าเป็น "แกรนิตเพกมาไทต์" แม้ว่ามันอาจเกิดได้ในหินอัคนีบาดาล (Plutonic igneous rock) อย่างอื่นบ้างเป็นส่วนน้อย การตกผลึกพร้อมกันช้า ๆ ของควอตซ์ และไมโครคลายน์ ทำให้ได้ลักษณะของผลึกประสานเสียบกันระหว่างสองแร่เป็นลักษณะเฉพาะตัวเรียกว่า "กราฟิกแกรนิต" (Graphic granite)

**การเกิดสายแร่**
สายแร่เพกมาไทต์นั้นเข้าใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับการตกผลึกของหินหนืด (Magma) มวลมหาศาล นั่นคือเกี่ยวข้องกับหินอัคนีบาดาลด้วย โดยมีการตกผลึกที่ทำให้เกิดธาตุที่เป็นไอมากขึ้นเรื่อย ๆ ลงในส่วนที่เป็นของเหลวเช่น โบรอน ฟลูออรีน คลอรีน ฟอสฟอรัส และไอน้ำ การมีไอมากขึ้นทำให้ความข้น (หนืด) ของหินหนืดลดลง ทำให้สภาวะการตกผลึกดี ขนาดผลึกใหญ่ขึ้น ซึ่งในขณะการเป็นไอนั้นทำให้ความดันสูงขึ้นด้วยสามารถผลักดันสารละลายแทรกซอนเข้าไปในหินท้องที่ เป็นสายแร่ได้
การตกผลึกทีละครังของสารละลายที่เข้าไปในสายแร่ทำให้ได้เพกมาไทต์ที่มีลักษณะโซน (Zone) ของแร่ได้ โดยมีการตกผลึกที่ผนังสองข้างของรอยแตกก่อนแล้วสารละลายจึงแทรกเข้าไปตรงกลางเปิดช่องว่างให้กว้างขึ้นอีก และแร่รุ่นใหม่กว่าจึงงอกตกผลึกออกจากผนังช่องว่างเรียกว่า “วัค” หรือหากมีรูปทรงคล้ายลูกมะพร้าวเรียก "จีโอด"

**ความสำคัญ**
ความสำคัญของสายแร่เพกมาไทต์ คือ การที่มีธาตุอื่น ๆ ซึ่งมีธาตุรองอยู่เป็นจำนวนมากที่ยังคงหลงเหลือในสารละลายร้อนและจะมีโอกาสตกผลึกในสายแร่เพกมาไทต์นี้ ซึ่งแร่สำคัญเหล่านี้ได้แก่ เลพิโดไลท์ ทัวร์มาลีน เบริล สปอดโดมีน, แอมบลิโกไนท์ (Ambligonite), โทแพซ อะพาไทต์ และฟลูออไรต์ กลุ่มแร่หายากที่สามารถเกิดได้ในสายแร่เพกมาไทต์ ได้แก่ โคลัมไบต์ แทนทาไลท์ โมนาไซต์ โมลิบดีไนท์ และแร่ที่มีธาตุยูเรเนียม ประกอบอยู่ ซึ่งบางครั้งแร่หาหยากเหล่านี้บางครั้งมีขนาดผลึกใหญ่มากทำให้เป็นแร่เศรษฐกิจที่ดี

**อ้างอิง**
 เอกสารประกอบการบรรยายวิชา Mineralogy I (เล่มที่ 1) โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ วิโรจน์ ดาวฤกษ์- L.G. Bery & Brain Mason (1959), Mineralogy, Freeman and Co., 611p.- Klein & Hurlburt (1993), Manual of mineralogy (After Dana) 21st Edition, John Wiley & Sons, Inc., 681p.- S.I. Tomkeieff (1983), Dictionary of Petrology (Edited by E.K. Walton, B.A.O. Randall, M.H. Battey, O. Tomkeieff), John Wiley & Sons, Inc., 680 p.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://www.dmr.go.th/main.php?filename=min2fix-attempted=yes 
หมวดหมู่:หินแปร
หมวดหมู่:เศรษฐธรณีวิทยา
วัดวังทองแดง

วัดวังทองแดง ตั้งอยู่ที่ บ้านวังทองแดง หมู่ที่ 1 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดของพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน มีประวัติการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๐ อันเกิดจากการชุมชนเข้าไปกอบอาชีพและได้ตั้งวัดขึ้นมาเพื่อปฏิบัติศาสนกิจและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ  

**ประวัติ**

**ประวัติ**

**ศาสนสถาน**
 โบสถ์- วิหาร- ที่พักสงฆ์- ศาลาการเปรียญ

**ลำดับเจ้าอาวาส**
วังทองแดง
ยูกิโตะ คิชิโระ

ยูกิโตะ คิชิโระ (Yukito Kishiro) เป็นนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น เกิด 20 มีนาคม ค.ศ. 1967 โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

**ผลงาน**
 Hito (short story collection)
** Kikai (1984)
** Kaiousei (1988)
** Hito (1988)
** Dai-Majin (1989)
** Mirai Tokyo Headman (1989)
** Uchukaizokushonendai (1990)- Battle Angel Alita (1991-1995)- Ashen Victor (1997)- Gunnm Gaiden (1997)- Aqua Knight (1998)- Battle Angel Alita: Last Order (2000-present)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Yukito Kishiro home page-  Yukito Kishiro (English biography)
หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากโตเกียว
เท็นทุก

เท็นทุก (z=tentug) เป็นอาหารจากเส้นที่นิยมกันมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอัมโต ซึ่งเป็นอาหารเย็นและบางครั้งรับประทานเป็นอาหารกลางวัน ส่วนผสมหลักคือแป้งสาลี ผัก และเนื้อแกะหรือเนื้อจามรี  เท็นทุกที่ใส่ผักเป็นตัวเลือกที่นิยมทั่วไป

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 YoWangdu Tibetan Food Recipes: Thenthuk date=2010-11-25 
หมวดหมู่:อาหารทิเบต
หมวดหมู่:อาหารจากเส้น
อาหารอินเดีย

อาหารอินเดีย เป็นชื่อเรียกโดยรวมของอาหารในอนุทวีปอินเดียซึ่งมีลักษณะร่วมกันคือใช้เครื่องเทศ สมุนไพรและผักหรือผลไม้มาก มีทั้งพืชผักที่ปลูกในประเทศอินเดียและจากที่อื่น ๆ นิยมกินอาหารมังสวิรัติในสังคมชาวอินเดีย แต่ละครอบครัวจะเลือกสรรและพัฒนาเทคนิคการทำอาหารทำให้มีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางด้านประชากรในอินเดีย
ความเชื่อของชาวฮินดูและวัฒนธรรมมีบทบาทต่อวิวัฒนาการของอาหารอินเดีย แต่ในภาพรวม อาหารทั่วประเทศอินเดียพัฒนามาจากปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมทั้งจากชาวมองโกลและยุโรปทำให้ได้อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง  การค้าเครื่องเทศระหว่างอินเดียและยุโรปเป็นตัวเร่งหลักสำหรับการค้นพบอินเดียของชาวยุโรป ยุคอาณานิคมได้ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างอาหารยุโรปกับอาหารอินเดียเพิ่มความยืดหยุ่นทำให้เกิดความหลากหลายมากขึ้น  อาหารอินเดียมีอิทธิพลต่ออาหารทั่วโลกโดยเฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแคริบเบียน

**ส่วนผสม**
ไฟล์:Indianspicesherbs.jpg|thumb|right|เครื่องเทศที่ใช้โดยทั่วไปในอาหารอินเดีย  
ไฟล์:3 types of lentil.jpg|thumb|right|ถั่วที่ใช้โดยทั่วไปในอาหารอินเดีย
เครื่องปรุงที่โดดเด่นของอาหารอินเดีย ได้แก่ ข้าว, อัตตะ (atta)  (แป้งสาลีโฮลวีท) และเมล็ดถั่วหลายชนิด ที่สำคัญได้แก่ masoor (ส่วนใหญ่เป็นเม็ดถั่วเลนทิลสีแดง) channa (ถั่วเขียวเบงกอล) toor urad และถั่วเขียว เมล็ดถั่วอาจรับประทานทั้งเม็ด แบบเป็นซีก หรือทำเป็นแป้ง 
แกงแบบอินเดียส่วนใหญ่ปรุงด้วยน้ำมันพืช ในภาคเหนือและตะวันตกของอินเดียนิยมน้ำมันถั่วลิสงสำหรับการทำอาหารในขณะที่ในภาคตะวันออกของอินเดียมีการใช้น้ำมันมัสตาร์ดมาก น้ำมันมะพร้าวใช้กันอย่างแพร่หลายตามแนวชายฝั่งตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐเกรละ น้ำมันงานิยมทั่วไปในภาคใต้ ในปัจจุบัน น้ำมันเมล็ดทานตะวันและน้ำมันถั่วเหลืองได้รับความนิยมทั่วไปในอินเดีย เนยเทียมหรือที่เรียกว่า ghee Vanaspati เป็นที่นิยมมากขึ้น ฆีแบบดั้งเดิมมีการใช้น้อยลง 
เครื่องเทศที่สำคัญและใช้บ่อยในอาหารอินเดียมีพริกขี้หนู เมล็ดมัสตาร์ดสีดำ (rai) ยี่หร่า (jeera) ขมิ้นชัน (haldi, manjal) เมล็ดฟีนูกรีก (methi) ขิง (adrak, inji) ผักชี (dhania) และกระเทียม (lehsun, poondu) เครื่องเทศผสมที่นิยมคือการัม มะสะล่า garam masala ผงที่มักจะมีเครื่องเทศแห้งห้าอย่างหรือมากกว่าโดยเฉพาะ กระวาน อบเชย และกานพลู Goda masala เป็นเครื่องเทศผสมที่คล้ายกันเป็นที่นิยมในรัฐมหาราษฏระ ใบไม้ที่ใช้โดยทั่วไปคือใบกระวาน ใบผักชี ใบฟีนูกรีก และใบสะระแหน่ พบในอาหารอินเดียใต้ อาหารหวานนิยมปรุงรสด้วยกระวาน, หญ้าฝรั่น ลูกจันทน์เทศและกลิ่นกุหลาบ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Indian fast food. The story of rural road stop eateries date=2011-02-15
ท้าวทศรถ

ท้าวทศรถ เป็นพระราชโอรสของท้าวอัชบาลกับนางเทพอัปสร ครองกรุงอโยธยาต่อจากพระราชบิดา ท้าวทศรถได้กำหราบยักษ์หลายตน เช่น ปทูตทันต์ ในการศึกนั้นปทูตทันต์แผลงศรทำให้เพลารถของท้าวทศรถหัก นางไกษเกษีที่ตามเสด็จมาด้วยเห็นดังนั้นจึงนำแขนมาเทียมรถ จนในที่สุดท้าวทศรถขว้างพระขรรค์ไปใหม่ ด้วยอำนาจอันเรืองฤทธิ์ของพระขรรค์ปทูตทันต์จึงกระเด็นตกยังพื้นพสุธาคอหักตายคาที ท้าวทศรถจึงได้ให้รางวัลแก่พระนางไกษเกษีว่าในวันข้างหน้า หากนางขออะไรก็จะให้ตามที่นางขอ
ท้าวทศรถครองราชสมบัติมานานหลายปีแต่ยังไม่มีโอรส จึงอัญเชิญพระฤาษีกไลโกฏมาทำพิธีกวนข้าวทิพย์ และนำข้าวทิพย์ไปให้พระมเหสีทั้งสามเสวยจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดพระโอรสถึงสี่พระองค์ เมื่อโอรสอายุได้ 14 ปีก็ให้ไปเรียนวิชากับพระฤาษี
ท้าวทศรถอยู่ในราชสมบัติได้หกหมื่นปี ก็มาคิดเรื่องแบ่งสมบัติให้โอรสทั้งสี่ โดยพระพรตและพระสัตรุตจะได้ครองกรุงไกยเกษ ส่วนพระรามและพระลักษมณ์จะให้ครองเมืองอโยธยา แต่การนี้นางไกยเกษียกเรื่องของรางวัลในอดีตมาเป็นข้อต่อรอง ขอให้เนรเทศพระรามไปอยู่ในป่าสิบสี่ปี และให้พระพรตขึ้นครองราชย์แทน ท้าวทศรถเสียใจมากจนสวรรคตด้วยความตรอมพระทัย

**พระมเหสีและพระราชโอรส**
#นางเกาสุริยา อัครมเหสี มีพระราชโอรสคือ พระราม (พระนารายณ์อวตาร)
#นางไกยเกษี มเหสีรอง ธิดาท้าวไกยเกษ มีพระราชโอรสคือ พระพรต (จักร)
#นางสมุทรชา มีพระราชโอรสฝาแฝดคือ พระลักษมณ์ (สังข์และบัลลังก์นาค) และพระสัตรุต (คทา)

**ลักษณะของท้าวทศรถ**
กายสีขาว 1 พักตร์ 2 กร ทรงมงกุฎยอดเดินหน (ยอดแหลม)
หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นพระมหากษัตริย์
นางเกาสุริยา

นางเกาสุริยา หรือในรามายณะฝั่งอินเดียเรียกว่า นางเกาศัลยา (Kaushalya) เป็นพระราชินีพระองค์หนึ่งของ อาณาจักรโกศล ในมหากาพย์ตำนานฮินดู จากเรื่อง รามายณะ พระนางเป็นพระมเหสีของ ท้าวทศรถ พระมารดาของ พระราม เป็นพระราชินีองค์ใหญ่ของ อโยธยา

**ประวัติ**

**ในรามายณะฉบับอินเดีย**
พระนางเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าสุโกศล กับนางอมฤตประภา เชื้อพระวงศ์ชาวทักษิณาโกศล ที่แผ่นดินเกิดของพระนาง มีวัดที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้พระนางก็คือ วัดมาตาเกาศัลยา ซึ่งเป็นวัดแห่งเดียวในโลกที่อุทิศให้กับนางเกาสุริยา
พระรามออกจากกรุงอโยธยาเป็นเวลาสิบสี่ปี พระราม นางสีดา และพระลักษณ์ต้องแต่งกายด้วยฉลองพระองค์ย้อมเปลือกไม้ที่พระนางไกยเกษีมอบให้สวมใส่ ขึ้นรถม้าซึ่งขับโดยสุมันตรา และรายล้อมไปด้วยชาวเมือง โดยมีท้าวทศรถเสด็จออกตามมาจากพระราชวังพร้อมกับพระมเหสีทั้งสาม ทั้งท้าวทศรถและนางเกาสุริยาเสด็จตามรถม้าไปอย่างรวดเร็วจนพระรามต้องบอกสุมันตราให้เร่งฝีเท้าเพื่อให้ทั้งสองพระองค์ตามพระองค์ไม่ทัน พระราชินีเกาสุริยาเป็นอวตารของธารา (พราหมณี) ภริยาของโทรณาวสุ โดยนางได้รับพรจากพระวิษณุว่า - "ข้าจะเกิดเป็นลูกชายของเจ้าใน "เตรตายุค"
เมื่อพระสวามีสิ้นพระชนม์ พระนางจึงครองตำแหน่งมเหสีแห่งอาณาจักรโกศล จวบจนพระราชโอรสเสด็จขึ้นครองราชย์
ในช่วงรัชสมัยของพระราม นางได้อยู่ในฐานะพระพันปี (พระมารดาของกษัตริย์)
พระนางเป็นพระมเหสีร่วมกับ นางสุมิตรา และ นางไกยเกษี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 นางเกาสุริยา
หมวดหมู่:ราชวงศ์อิกษวากุ
หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์
หมวดหมู่:ตัวละครในรามายณะ
คูราชิกิ

คูราชิกิ (Kurashiki-shi) เป็นนครในจังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น บนชายฝั่งแม่น้ำทากาฮาชิและทะเลในเซโตะ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 354.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 มีจำนวนประชากร 470,304 คน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Kurashiki City official website-  Ryokan Kurashiki website -  Kurashiki's Sister/Friendship Citiesfix-attempted=yes 

หมวดหมู่:นครในจังหวัดโอกายามะ
คาวาโงเอะ (จังหวัดไซตามะ)

คาวาโงเอะ หรือ คาวาโกเอะ (Kawagoe-shi) เป็นนครศูนย์กลางในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้ได้รับฉายาว่าเป็นเมือง "เอโดะจิ๋ว" ด้วยอาคารบ้านเรือนภายในเขตเมืองเก่าที่อนุรักษ์ไว้อย่างดี เป็นสถาปัตยกรรมเก่าสมัยยุคเอโดะ และการเดินทางจากโตเกียว ใช้เวลาเดินทางเพียงประมาณ 30–60 นาที ทำให้เมืองนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยย่านที่มีชื่อเสียงที่สุด คือถนนคูราซูกูริ (蔵造りの町並み)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ date=2007-02-13 -  เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เมืองคาวาโงเอะ date=2007-02-13 
หมวดหมู่:นครในจังหวัดไซตามะ
ฮิเมจิ

ฮิเมจิ (Himeji-shi) เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 533 ตารรางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2551 ประมาณ 535,571 คน
ฮิเมจิเป็นเมืองที่ตั้งของปราสาทฮิเมจิ ซึ่งได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกและเป็นหนึ่งในปราสาทที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
ถนนโอเตมาเอะ มองจากปราสาทฮิเมจิ
เทศกาลเต้นรำปราสาทโยซาโกอิ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ date=2019-09-07 -  เว็บไซต์การท่องเที่ยวเมืองฮิเมจิ date=2015-05-25 
หมวดหมู่:นครในจังหวัดเฮียวโงะ
หมวดหมู่:หมู่บ้านในจังหวัดเชียงราย

หมวดหมู่:หมู่บ้านในประเทศไทยแบ่งตามจังหวัด
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารในจังหวัดเชียงราย
ฟิล เนวิล

ฟิลลิปส์ จอห์น เนวิล (Philip John Neville; เกิด 21 มกราคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของพอร์ทแลนด์ ทิมเบอร์ส ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ทั้งยังเป็นเจ้าของสโมสรซอลฟอร์ดซิตีร่วมกับอดีตเพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลายคน
เขามีพี่ชายที่เป็นนักฟุตบอลในพรีเมียร์ลีกเช่นกัน คือ แกรี เนวิล อดีตกัปตันสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Phil Neville Caricature date=2011-07-16 
*name=Philip Neville- TheFA.com profile- Premier League profile date=2012-10-02 
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ‎
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:บุคคลจากบิวรี
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอังกฤษ
ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน

ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน (Türkmenistanyň milli futbol ýygyndysy)  เป็นทีมชาติฟุตบอลของเติร์กเมนิสถาน ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลเติร์กเมนิสถาน และสมาพันธ์ฟุตบอล AFC หลังจากที่ประเทศได้รับเอกราช เติร์กเมนิสถานได้แข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติครั้งแรกกับคาซัคสถาน เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2535 เคยผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลเอเชียนคัพ ปี 2547 แต่ได้คะแนนเดียวจากซาอุดิอาระเบีย

**ฟุตบอลโลก**
1994 – ไม่ได้เข้าร่วม
*1998 ถึง 2026 – ไม่ผ่านรอบคัดเลือก

**เอเชียนคัพ**
ใช้ผลจาก 2010 AFC Challenge Cup ในการคัดเลือกทีมเข้ารอบ 2011 AFC Asian Cup 

**เอเชียนเกมส์**
หมายเหตุ:  ตั้งแต่ ปี 2002 ใช้ทีมชาติอายุไม่เกิน 23 ปีที่เข้าร่วมแข่งขัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Turkmenistan at AFC-  Turkmenistan at FIFA-  Turkmenistan Global Sports Archive -  Turkmenistan at Soccerway-  Turkmenistan at FootballFacts
เติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศเติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:กีฬาทีมชาติเติร์กเมนิสถาน
ตลาดหลักทรัพย์มอสโก

ตลาดหลักทรัพย์มอสโก (Moscow Interbank Currency Exchange, MICEX; Московская межбанковская валютная биржа) เป็นหนึ่งในตลาดหลักทรัพย์สากลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหพันธรัฐรัสเซียและยุโรปตะวันออก ตลาดเปิดทำการใน ค.ศ. 1992 และปัจจุบัน เป็นตลาดหลักทรัพย์ชั้นนำของรัสเซีย โดยมีรายการบริษัทในตลาดราว 239 บริษัท และมีมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดอยู่ที่ 950,000 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010
ตลาดหลักทรัพย์มอสโกประกอบด้วยสมาชิกและองค์กรที่เข้าร่วมกว่า 550 องค์กร ซึ่งทำการแลกเปลี่ยนกับลูกค้า ใน ค.ศ. 2006 มูลค่าการแลกเปลี่ยนในตลาดหลักทรัพย์แตะระดับที่ 20.38 ล้านล้านรูเบิล (754,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) นับเป็นมากกว่า 90% ของอัตราการแลกเปลี่ยนทั้งหมดของตลาดหลักทรัพย์ของรัสเซีย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ date=2007-04-28 
หมวดหมู่:ตลาดหลักทรัพย์
อันนา ยาบลอนสกายา

อันนา ยาบลอนสกายา (А́нна Ябло́нская; 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 — 24 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นนักเขียนบทละครและกวีชาวยูเครน เป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิตจากเหตุระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว พ.ศ. 2554

**ชีวประวัติ**
ยาบลอนสกายาเกิดในโอเดสซา สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน (ปัจจุบัน ประเทศยูเครน) เธอได้ตีพิมพ์บทละครในภาษารัสเซียมากกว่า 12 ชิ้น และผลงานจำนวนมากได้มีการนำไปแสดงในที่ประชุมหลายแห่งในรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ยาบลอนสากยาได้รับรางวัลหลายรางวัลในการประกาศรางวัลด้านวรรณกรรมและการละครหลายแห่งในรัสเซีย (มอสโกและเยคาเตรินเบิร์ก) และเบลารุส (มินสค์) เธอยังได้เขียนกลอนแสดงอารมณ์ส่วนตัวอีกจำนวนหนึ่งด้วย
ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเหตุระเบิดในท่าอากาศยานโดโมเดโดโว เธอได้เดินทางมาถึงมอสโก จากโอเดสซาบ้านเกิด เพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นโดยนิตยสารซินิมาอาร์ต ประจำปี พ.ศ. 2553

**อ้างอิง**
2011
หมวดหมู่:ชาวยูเครน
หมวดหมู่:บุคคลจากออแดซา
ฟูนาบาชิ

ฟูนาบาชิ (Funabashi-shi) เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 85.64 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 601,396 คน
ห้างสรรพสินค้า LaLaPort ในฟูนาบาชิ

**ภูมิศาสตร์**

**เทศบาลข้างเคียง**
 จังหวัดชิบะ
** อิจิกาวะ
** นาราชิโนะ
** ยาชิโอะ
** คามางายะ
** ชิโอริ

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของฟูนาบาชิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Funabashi-  เว็บไซต์ทางการ ja
ฟูนาบาชิ
สปีด (ช่องรายการโทรทัศน์)

สปีด แชนแนล หรือ สปีด (SPEED Channel, SPEED) เป็นช่องรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางเคเบิลทีวี และ จานดาวเทียม ในส่วนต่างๆของทวีปอเมริกาเหนือ เริ่มออกอากาศครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งสำนักงานใหญ่อยู่ใน ชาร์ลอตต์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา รายการโทรทัศน์ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับยานยนต์ ได้แก่ รถสูตรหนึ่ง, NASCAR 

**อ้างอิง**
  RE: Veracity of Speed Vision programming

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ-  Speed ใน เฟซบุ๊ก-  Speed ใน ทวิตเตอร์-  Speed date=2010-09-09  เนื้อหาสำหรับโทรศัพท์มือถือ
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกัน
แอรอน เลนนอน

แอรอน จัสติน เลนนอน (Aaron Justin Lennon) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1987 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษที่เล่นในตำแหน่งปีกขวา และเป็นอดีตผู้เล่นทีมชาติอังกฤษอีกด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Aaron Lennon profile date=2010-06-15  at The Football Association- Aaron Lennon profile at Tottenham Hotspur F.C.
*name=Aaron Lennon  
*Aaron Lennon
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ‎
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเบิร์นลีย์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:บุคคลจากลีดส์
หมวดหมู่:ปีกฟุตบอล
บลัดดีแซตเทอร์เดย์ (ภาพถ่าย)

ภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงของเด็กทารกคนหนึ่งท่ามกลางซากปรักหักพังจากการระเบิดของสถานีรถไฟใต้เซี่ยงไฮ้ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1937
บลัดดีแซตเทอร์เดย์ (Bloody Saturday) เป็นชื่อของภาพถ่ายขาวดำซึ่งได้รับการตีพิมพ์อย่างกว้างขวางในช่วงเดือนกันยายน-ตุลาคม ค.ศ. 1937 และมีผู้ชมภาพถ่ายดังกล่าวมากกว่า 136 ล้านคนทั่วโลก ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน โดยเป็นภาพเด็กทารกกำลังร้องไห้อยู่ในซากปรักหักพังที่ถูกทิ้งระเบิดของสถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้ใต้ ภาพถ่ายดังกล่าวได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมซึ่งแสดงถึงความโหดร้ายในช่วงสงครามของญี่ปุ่นในจีน ภาพนี้ถ่ายขึ้นเพียงไม่กี่นาทีหลังจากการโจมตีทางอากาศต่อพลเรือนระหว่างยุทธการเซี่ยงไฮ้ ช่างถ่ายภาพของเฮิร์สท์คอร์เปอเรชัน เอช.เอส. "นิวส์รีล" หว่อง ซึ่งไม่สามารถระบุเอกลักษณ์หรือแม้กระทั่งเพศของเด็กที่ได้รับบาดเจ็บคนดังกล่าว ผู้ซึ่งแม่ของเด็กคนนี้พบว่านอนเสียชีวิตในบริเวณใกล้เคียง ภาพนี้เป็นหนึ่งในภาพถ่ายสงครามที่เป็นที่จดจำที่สุดเท่าที่เคยได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งอาจจะเป็นฉากภาพยนตร์ข่าวที่มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1930 ภาพดังกล่าวกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกโกรธแค้นแก่ชาวตะวันตกถึงความโหดร้ายของญี่ปุ่นในจีน นักหนังสือพิมพ์ แฮโรลด์ ไอแซกส์ เรียกภาพสัญลักษณ์นี้ว่าเป็น "หนึ่งในชิ้นงาน 'โฆษณาชวนเชื่อ' ที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาลชิ้นหนึ่ง" 
หว่องถ่ายภาพฟิล์มของสถานีใต้ที่ถูกระเบิดไปด้วยกล้องภาพยนตร์อายโมของเขา และเขายังได้จับภาพบางภาพด้วยกล้องไลก้า ภาพนิ่งที่มีชื่อเสียง ถ่ายจากกล้องไลก้า อาจเรียกได้ด้วยชื่ออื่นที่เกิดขึ้นไม่บ่อยครั้งนัก โดยมีการอธิบายถึงองค์ประกอบที่มองเห็นได้ โดยภาพนี้มีการเรียกว่า "ทารกชาวจีนไร้แม่", "ทารกชาวจีน" และ "ทารกในสถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้" ภาพถ่ายดังกล่าวได้รับการประณามโดยนักชาตินิยมชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งแย้งว่าเป็นการจัดฉากขึ้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาพถ่าย
หมวดหมู่:ผลงานในปี พ.ศ. 2480
เบรก

ไฟล์:Disc brake.jpg|right|200px|thumbnail|จานเบรกในมอเตอร์ไซค์
เบรก หรือ เครื่องห้ามล้อ (brake) เป็นอุปกรณ์ที่ยับยั้งการเคลื่อนไหว ตรงกันข้ามกับคลัตช์
ส่วนใหญ่เบรกใช้แรงเสียดทานในการแปลงพลังงานเป็นความร้อน แต่วิธีการอื่น ๆ ของการแปลงพลังงานอาจจะมีการทำงานอย่างอื่น เช่น เบรกใหม่เพื่อแปลงพลังงานจลน์ให้เป็นพลังงานไฟฟ้าซึ่งอาจจะถูกเก็บไว้สำหรับใช้งานในภายหลัง วิธีการอื่นที่แปลงพลังงานจลน์ให้เป็นพลังงานที่อาจจะเกิดขึ้นในรูปแบบที่เก็บไว้เช่นแรงดันอากาศหรือน้ำมันที่มีแรงดัน วิธีการอื่น ๆ การเบรก ถึงแม้ว่าจะมีการแปลงพลังงานจลน์ในรูปแบบที่แตกต่างกัน เช่นการถ่ายโอนพลังงานไปตรงมู่เล่ (ล้อหนักสำหรับหมุนถ่วงให้เครื่องยนต์เดินเรียบ)..

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 How Stuff Works - Brakes
หมวดหมู่:วิศวกรรมเครื่องกล
ซาโมวาร์

ซาโมวาร์ (samovar) ประดิษฐ์ขึ้นก่อนศตวรรษที่ 18 เพื่อใช้ต้มน้ำชาโดยเฉพาะ ให้ความร้อนด้วยถ่านหินหรือถ่าน  ด้านล่างของกาจะมีก็อก ตรงกลางจะมีช่องว่างสำหรับใส่ถ่านเพื่อต้มน้ำให้เดือด ซึ่งส่วนใหญ่จะทำด้วยโลหะรูปร่างคล้ายแจกัน ประดับด้วยเงิน ทองแดง หรือเพชร ซาโมวาร์ มีใช้กันในหลายประเทศ นอกจากรัสเซียแล้ว ก็ยังนิยมใช้กันในประเทศที่ชนพื้นเมืองเป็นชาวสลาฟ ในอิหร่าน แคชเมียร์ และ ตุรกี หลายคนจึงโต้แย้งว่า ซาโมวาร์ อาจจะมีต้นกำเนิดมาจากประเทศเหล่านี้ก็ได้ แต่จากหลักฐานที่มีอยู่ และเป็นที่ชื่อถือ บอกว่ามันมาจากรัสเซีย แม้กระทั่งชื่อที่ใช้ในอิหร่าน ก็ยังเรียกว่า ซาโมวาร์ โดยคำๆนี้ในภาษารัสเซีย แปลได้ว่า " ต้มเอง " ซาโมวาร์ ในอิหร่าน มีหลักฐานว่าปรากฏขึ้นหลังศตวรรษที่ 18 แต่ในรัสเซีย มีหลักฐานว่าซาโมวาร์ปรากฏขึ้นในศตวรรษที่ 18 
ซาโมวาร์ มีหลากหลายรูปทรง และขนาด (ตั้งแต่ 1 แกลลอน จนถึง 1 ลิตร ) ตอนแรกทำจากโลหะ แต่ต่อมามีการใช้วัสดุอื่นมาทำด้วยเช่นกัน อย่างเช่นดินเผา แต่ส่วนประกอบที่สำคัญ น่าจะได้แก่ขา ที่ทำหน้าที่ กันไม่ให้ความร้อนจากซาโมวาร์ ไหลลงมาโดนพื้นที่มันตั้งอยู่ และก็อกที่ทำหน้าที่ปล่อยน้ำออกจากซาโมวาร์
ใน สมัยก่อน ระบบการทำให้น้ำในซาโมวาร์ร้อน ใช้เป็นระบบท่อโลหะกลวง ติดตั้งในแนวตั้งอยู่กลางซาโมวาร์ ส่วนเชื้อเพลิงก็อาจจะเป็นฟืนหรือถ่านที่ใส่ลงไปในท่อกลวงนี้ ในสมัยเก่า ระบบการเผาไหม้เชื้อเพลิงที่เชื่องช้ามากของซาโมวาร์ ถือว่าเป็นการประหยัดเชื้อเพลิงอย่างมาก แต่ถ้าจะเร่งไฟให้แรงขึ้นก็สามารถทำได้โดยง่าย ด้วยความช่วยเหลือของที่เป่าลม แต่ปัจจุบัน ซาโมวาร์ พัฒนามาเป็นระบบไฟฟ้ากันหมดแล้ว ระบบท่อกลวงดังกล่าวจึงหายไป
บางรุ่นบางแบบ อาจจะมีฝาที่ด้านบนเป็นรูปถ้วย เพื่อใช้สำหรับอุ่นกาน้ำชา

**ซาโมวาร์ ยุคโบราณ**
ตามประวัติที่บันทึกกันไว้ ผู้คิดค้นซาโมวาร์ขึ้นมา ชื่อนาย เฟดอร์ ลิซิตซิน ชาวเมืองตูลา ทางใต้ของกรุงมอสโก ซึ่งมีอาชีพทำปืนและกระสุน โดยในช่วงที่มีเวลาว่าง เขาและลูกชาย 2 คนก็ได้คิดสร้างซาโมวาร์ขึ้นมาเมื่อปลายศตวรรษที่ 18 ตอนแรกก็ทำใช้เอง แต่ต่อมาก็ทำมันออกขาย และก็ขายดิบขายดี โรงงานผลิตซาโมวาร์จึงเกิดตามมามากมาย และทำให้เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางการผลิตซาโมวาร์ ก่อนที่ศูนย์กลางนี้จะขยับขยายไปยังเมืองอื่นๆ

**ซาโมวาร์บนแสตมป์โซเวียต**
ต้นศตวรรษ 20 มีความพยายามที่จะพัฒนาซาโมวาร์ โดยการเปลี่ยนไปใช้เชื้อเพลิงที่ทันสมัยเช่นน้ำมันก๊าด น้ำมันเชื้อเพลิง แต่ไม่ได้รับความนิยม เพราะเรื่องกลิ่น อันตรายจากเพลิงไหม้ และการระเบิด ยุคนี้ การรถไฟ ก็นำเอาซาโมวาร์ไปติดอยู่บนขบวนรถด้วย เพื่อให้ผู้โดยสารมากดน้ำร้อนไปใช้ได้ตามสบายด้วย
พอ ถึงยุค 50 และ 60 ซาโมวาร์ ก็หันมาใช้ระบบไฟฟ้า และในยุคของเบรชเนฟ ซาโมวาร์ ก็มีชื่อเสียงไปทั่วโลก เมื่อมอสโกเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกปี 1980 และนักท่องเที่ยว นักกีฬา ที่เดินทางมารัสเซียในช่วงนั้น ก็ได้หอบหิ้วเอาซาโมวาร์กลับไปเป็นของที่ระลึกจำนวนมาก ทำให้คนทั้งโลกได้รู้จักมัน และนับตั้งแต่นั้นมา มันก็กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของรัสเซีย

**ซาโมวาร์ยุคโมเดิร์น**
ปัจจุบัน ซาโมวาร์ กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างของการคิดถึงวันเวลาเก่าๆ เมื่อคนรัสเซียหลายคน ซื้อซาโมวาร์มาใช้ประดับประดาบ้าน แทนที่จะใช้ในการชงชา

**อ้างอิง**
http://www.oknation.net/blog/print.php?id=216892fix-attempted=yes 
หมวดหมู่:เครื่องครัว
หมวดหมู่:บรรจุภัณฑ์
อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554

อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในหลายเมืองในพื้นที่ภูเขา (Região Serrana) ในรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล อุทกภัยทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 845 คน และสร้างความเสียหายกว่า 2 พันล้านเรียลบราซิล ขณะที่สื่อท้องถิ่นอ้างว่าอุทกภัย โคลนถล่มและดินถล่มประกอบกันคราวนี้ในรัฐรีโอเดจาเนโรกลายเป็นภัยธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์บราซิล ขณะที่บางคนแย้งว่าโศกนาฏกรรมที่คล้ายกันที่เกิดขึ้นในรัฐรีโอเดจาเนโรเมื่อ พ.ศ. 2510 มีผู้เสียชีวิตมากกว่า ซึ่งครั้งนั้นมีผู้เสียชีวิตกว่า 1,700 คน

**รายละเอียด**
ในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง ระหว่างวันที่ 11 และ 12 มกราคม พ.ศ. 2554 หน่วยงานสภาพอากาศท้องถนนรายงานว่าจะมีฝนตกมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ตลอดทั้งเดือน อุทกภัยในหลายพื้นที่ได้เกิดขึ้นในทันที ภัยธรรมชาติดังกล่าวทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินอย่างกว้างขวาง และสาธารณูปโภค อย่างเช่น ไฟฟ้า น้ำประปา และสายโทรศัพท์ได้รับผลกระทบ ประชาชนราว 2,960 คน บ้านถูกทำลายในอุทกภัยดังกล่าวด้วย
มีความเห็นว่าผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ยากจน และผลกระทบในพื้นที่เหล่านี้อาจลดลงอย่างมากหากไม่เป็นเพราะระบบฟาเวลาที่มีสภาพความเป็นอยู่เลวของบราซิล การขาดการให้ความสนใจแก่พื้นที่เหล่านี้ทำให้บางคนอธิบายภัยธรรมชาติดังกล่าวว่า "เกิดจากมนุษย์มากกว่าธรรมชาติ"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อุทกภัยในปี พ.ศ. 2554
คลัตช์

ภาพมองด้านหลังของเครื่องยนต์ฟอร์ด V6 คลัชอยู่ตรงส่วนพูลเลย์
คลัตช์ เป็นอุปกรณ์ซึ่งทำหน้าที่เชื่อมต่อหรือถ่ายทอดและตัดพลังการหมุนหรือแรงบิดจากแหล่งกำเนิดไปสู่อุปกรณ์อื่นเพื่อให้เกิดการหมุนเมื่อถูกเชื่อมต่อ หยุดหมุนเมื่อแยกจากกัน หรือ ทำให้เกิดการหมุนแตกต่างกันกับแหล่งกำเนิดหากไม่เชื่อมต่อกันอย่างสนิท คลัตช์ทำงานโดยอาศัยแรงเสียดทานของวัตถุ 

**รูปแบบ**
ในทางวิศวกรรมได้มีการใช้งานคลัตช์ในรูปแบบต่างๆ โดยเฉพาะรถยนต์ เช่น ใช้กับเกียร์อัตโนมัติ เกียร์ธรรมดา คอมเพรสเซอร์แอร์ พัดลมระบายความร้อน หรือใช้ในเลื่อยยนต์แบบโซ่ ซึ่งหลักการทำงานแตกต่างกัน 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วิศวกรรมเครื่องกล
โรงเรียนขาณุวิทยา

โรงเรียนขาณุวิทยา เป็นโรงเรียนประจำอำเภอขาณุวรลักษบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 41 ตั้งอยู่เลขที่ 341 หมู่ 2 ตำบลแสนตอ อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร รหัสไปรษณีย์ 62130 
เดิมเป็นโรงเรียนประเภทสหศึกษา โดยมีนายธรรมศักดิ์ คำเพ็ญ นายอำเภอขาณุวรลักษบุรี และนายประสิทธิ์ จันทรมณี ศึกษาธิการอำเภอขาณุวรลักษบุรีในขณะนั้น เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการของบประมาณก่อสร้างซึ่งได้รับการบริจาคที่ดิน จากนายสมพงษ์ พงษ์พูล เป็นจำนวน 72 ไร่ 3 งาน 65 ตารางวา โดยมีนายชะอำ มุสิกะพงษ์ เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอนเมื่อเดือนพฤษภาคม ในปี พ.ศ. 2512 ในปัจจุบันโรงเรียนขาณุวิทยาเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ ปัจจุบันเปิดทำการสอน 2 ระดับ คือ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-ม.3) และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-ม.6)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์โรงเรียนขาณุวิทยา date=2020-02-29 - โรงเรียนขาณุวิทยา- area=101741
หมวดหมู่:โรงเรียนในจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512
นีโอ-เอ็กซ์

Neo-X กลุ่มศิลปินทริโอร็อคอันประกอบไปด้วย หนุ่ย - สุรวุฒิ หิรัญเมฆาวนิช  (กีตาร์ / ร้องนำ) โด่ง - ชลภัทร์ สหวาณิชกุล (กลอง) และ ดัง - อรรณพล สหวาณิชกุล (เบส)  หลังเปิดตัวอัลบั้มชุดแรกที่ใช้ชื่อเดียวกับวง นีโอ เอ็กซ์ ในสังกัด อาร์เอส ก็ได้เริ่มเป็นที่รู้จักจากเพลง ใจเธอกอดใคร ในอัลบั้มชุดที่สองก็ไม่ประสบความสำเร็จมากเท่าที่ควร นีโอ เอ็กซ์ได้ออกจากสังกัดอาร์เอสและย้ายไปอยู่ในสังกัดริทึ่ม มิวสิคเนื่องด้วยหมดสัญญากับทางอาร์เอส ในปี 2552 และปล่อยอัลบั้มชุดที่สามในปีเดียวกันนี้ NEO-X : Rhythmicหลังจากที่พวกเขาปล่อยอัลบั้มชุดที่สามก็ไม่มีข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับวงอีกเลย

**สมาชิก**

**สมาชิกปัจจุบัน**
 สุรวุฒิ หิรัญเมฆาวนิช (หนุ่ย) (ร้องนำ,กีตาร์) (2546 - ปัจจุบัน)- ธีระชัย นพรัตน์  (หนุ่ม) (เบส) (2548 - ปัจจุบัน)- ยศ ศรีหิรัญโชติ (ยศ) (กีตาร์) (2553 - ปัจจุบัน)- นาวิน โสรัจจกิจ (โจ) (คียบอร์ด) (2553- ปัจจุบัน)- กฤษฎา ภิญโญกุล (แชมป์) (กลอง) (2553 - ปัจจุบัน)

**อดีตสมาชิก**
  ชลภัทร สหวาณิชกุล (กลอง ในชุดแรก) (2546)-  อรรณพ สหวาณิชกุล (เบส ในชุดแรก) (2546)- ศิริโชค บุญใหญ่ (กลอง ในชุดสอง) (2549) (เสียชีวิตแล้วในปี 2561)-  ธีระชัย นพรัตน์ (เบส ในชุดสอง) (2549)

**ผลงาน**
 Neo-X - NEO-X² DEEP- NEO-X Rhythmic

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2000
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติไทย
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอาร์เอส
รอยัลรัมเบิล (2007)

รอยัลรัมเบิล (2007)  (Royal Rumble 2007) เป็นศึกมวยปล้ำ ของ WWE จัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2007 โดยรวมนักมวยปล้ำจากค่ายรอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยูู

**ผลการแข่งขัน**

**รายชื่อผู้ที่เข้าร่วมแมทช์รอยัลรัมเบิล**
}
Edge
03:38
15
sort|Sandman|The Sandman
ECW
6
Booker
00:13
16
Randy Orton
Raw
27
Michaels
27:14
17
Chris Benoit
SD!
19
Khali
17:52
18
Rob Van Dam
ECW
21
Khali
16:30
19
Viscera
Raw
13
Van Dam, Edge, Punk, Benoit, Nitro, Benjamin, Holly & Thorn2
06:22
20
Johnny Nitro
Raw
15
Benoit
06:18
21
Kevin Thorn
ECW
16
Benoit
06:15
22
Hardcore Holly
ECW
18
Khali
10:21
23
Shawn Michaels
Raw
29
Undertaker
24:11
24
Chris Masters
Raw
17
Van Dam
03:32
25
Chavo Guerrero
SD!
24
Khali
06:24
26
Montel Vontavious Porter
SD!
26
Undertaker
07:31
27
Carlito
Raw
23
Khali
03:19
28
sort|Great Khali|The Great Khali
SD!
25
Undertaker
03:45
29
sort|Miz|The Miz
SD!
20
Khali
00:07
30
sort|Undertaker|The Undertaker
SD!
–
Winner3
13:15

**ดูเพิ่ม**
 รอยัลรัมเบิล- รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official website
หมวดหมู่:รอยัลรัมเบิล
หมวดหมู่:มวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:กีฬาในแซนแอนโทนีโอ (รัฐเท็กซัส)‎
หมวดหมู่:มวยปล้ำอาชีพในรัฐเท็กซัส
แอลัน ฮัตตัน

แอลัน ฮัตตัน (Alan Hutton) เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 เป็นนักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา

**แหล่งข้อมูลอิ่น**
name=Alan Hutton
*name=Alan Hutton- Premier League profile date=2011-02-09 
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:บุคคลจากกลาสโกว์
เฌเรมี เมแนซ

เฌเรมี เมแนซ (Jérémy Menez) เกิดวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส เขาเล่นในหลายตำแหน่งของกองหน้า เมแนซได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผู้เล่นที่มีความสามารถทั้งสองเท้า มีทักษะทางเทคนิค และความเร็ว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ผู้เล่นสมาคมกีฬาโรมา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลีกเอิง
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเอซอน
หมวดหมู่:ปีกฟุตบอล
เจเรมี เวด

ไฟล์:Jeremy Wade 2011 Shankbone.jpg|thumb|250px|เจเรมี เวด ในปี ค.ศ. 2011
เจเรมี เวด (Jeremy Wade) เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ที่ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า เจเรมี จอห์น เวด (Jeremy John Wade) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจากการเป็นพิธีกรและนักตกปลาจากรายการ River Monsters ที่ออกอากาศทางช่องแอนิมอลแพลนเน็ต (ในประเทศไทยออกอากาศทางช่องดิสคัฟเวอรี ทางทรูวิชันส์)
เวดจบการศึกษาด้านสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยบริสตอล และประกาศนียบัตรการเรียนการสอนด้านชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเคนต์ เคยทำงานเป็นครูสอนวิชาชีววิทยาในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา และได้เขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องทางธรรมชาติและการท่องเที่ยวลงในหนังสือพิมพ์ฉบับต่าง ๆ 
ปัจจุบัน เจเรมี เวด เป็นพิธีกรและนักตกปลาแบบสุดเหวี่ยงในรายการโทรทัศน์ชุด River Monsters อันเป็นรายการสารคดีที่เดินทางไปในแม่น้ำสายต่าง ๆ ทั่วโลก อาทิ แอฟริกา, อะแลสกา, ประเทศไทย เพื่อตกปลาน้ำจืดขนาดใหญ่หลายชนิด  ซึ่งบางชนิดมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์ได้ด้วย ซึ่งหลายต่อหลายครั้ง เวดต้องเสี่ยงตายและได้รับบาดเจ็บจากการตกปลาในรายการ เช่น เครื่องบินตกในหนองน้ำที่บราซิล, เกือบถูกฟ้าผ่าที่สุรินัม, เย่อกับปลากระเบนราหูจนเอ็นแขนขวาขาดที่ประเทศไทย, เป็นไข้ป่าใจกลางป่าคองโก เป็นต้น
สถานะทางครอบครัว ปัจจุบันเวดยังคงเป็นโสด

**ดูเพิ่ม**
 เยคับ วากเนอร์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ส่วนตัว
หมวดหมู่:พิธีกรชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักตกปลา
หมวดหมู่:บุคคลจากอิปสวิช
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยบริสตอล
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคนต์
ดีเปินเบก

ดีเปินเบก (Diepenbeek) เป็นเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับฮัสเซิลต์ และอยู่ระหว่างฮัสเซิลต์กับเคงก์ ดีเปินเบกเป็นที่ตั้งของวิทยาเขตมหาวิทยาลัยฮัสเซิลต์และอุทยานวิทยาศาสตร์ลิมเบิร์ก ทางตอนเหนือของเมืองมีคลองอัลเบิร์ตผ่าน ส่วนทางใต้มีทางหลวงพิเศษสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ลีแยฌ) ในใจกลางเมืองมีถนนเก่าจากฮัสเซิลต์ถึงบิลเซินและมาสทริชท์ นอกจากนี้ดีเปินเบกยังมีสถานีรถไฟซึ่งอยู่ในทางรถไฟสายแอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของดีเปินเบก 
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 มกราคม 29

*เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตลาดธนบุรี (สนามหลวง 2) วอดวายไปกว่า 20 ร้าน มูลค่าความเสียหายไม่ต่ำกว่า 1 ล้านบาท  (สำนักข่าวไทย)
}
โตเกียวเมโทร

โตเกียวเมโทร (Tōkyō Metoro) เป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วหลักในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนผู้โดยสารเฉลี่ยต่อวันที่ 6.84 ล้านเที่ยวคน ถือเป็นหนึ่งในสองระบบรถไฟฟ้าที่สำคัญที่สุดของโตเกียว (อีกระบบคือรถไฟใต้ดินโทเอซึ่งมีผู้โดยสารเฉลี่ย 2.85 ล้านเที่ยวคนต่อวัน) 

**ประวัติ**
โตเกียวเมโทรเดิมมีชื่อว่า รถไฟฟ้าเทโตะ อยู่ภายใต้การบริหารงานขององค์การขนส่งเร็วด่วนเทโตะ (帝都高速度交通営団) ซึ่งก่อตั้งในปี 1941 ในฐานะรัฐวิสาหกิจภายใต้การกำกับของกระทรวงที่ดินโครงสร้างพื้นฐานและคมนาคม ต่อมาในสมัยของนายกรัฐมนตรีจุนอิจิโร โคอิซูมิ มีนโยบายแปรรูปรัฐวิสาหกิจให้เป็นบริษัทเอกชนเต็มตัว รัฐบาลจึงเจรจาให้องค์การปกครองกรุงโตเกียวเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้น
ในวันที่ 1 เมษายน 2004 องค์การขนส่งเร่งด่วนเทโตะก็แปรสภาพเป็นบริษัท โตเกียวเมโทร จำกัด (東京地下鉄株式会社) ปัจจุบัน รัฐบาลญี่ปุ่นถือหุ้น 53.4% และองค์การปกครองกรุงโตเกียวถือหุ้น 46.6% ทั้งสองหน่วยงานมีแผนที่จะขายหุ้นของตนในอนาคตเพื่อเปิดโอกาสให้นักลงทุนทั่วไปสามารถถือหุ้นในบริษัท

**เส้นทาง**
โตเกียวเมโทรรวมแล้ว ประกอบด้วย 9 สายที่วิ่งบนระยะทาง mi

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โตเกียวเมโทร -  เครือข่ายเชื่อมต่อ date=2014-05-31 -  แผนที่เส้นทางโตเกียวเมโทร (PDF)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:รถไฟฟ้าใต้ดินในประเทศญี่ปุ่น
แก้วมังกร

ดอกแก้วมังกร
แก้วมังกร (dragon fruit) (สกุล Hylocereus) อยู่ในวงศ์ Cactaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับกระบองเพชร มีพื้นเพดั้งเดิมอยู่ในเม็กซิโกเข้ามาในเอเชียที่เวียดนามก่อน โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสเมื่อประมาณ 100 ปีมาแล้ว โดยปลูกมากตามแนวชายฝั่งทะเลตะวันออกจากเมืองญาจางไปจนถึงไซ่ง่อนในประเทศไทยมีการปลูกมาตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ซึ่งในระยะแรกผลที่ได้มีรสชาติไม่ค่อยอร่อย แต่ในเวลาต่อมาก็ได้มีการพัฒนาและปรับปรุงสายพันธุ์เพื่อให้มีรสชาติที่ดียิ่งขึ้น

**ลักษณะทางพฤกษศาสตร์**
แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อย มีลำต้นยาวประมาณ 5 เมตร มีรากทั้งในดินและรากอากาศ ชอบดินร่วนระบายน้ำดี ชอบแสงแดดพอเหมาะ โล่งแจ้ง แต่ไม่แรงเกินไป ดอกสีขาว ขนาดใหญ่กลีบยาวเรียงซ้อนกัน  บานตอนกลางคืน ผลแก้วมังกรมีรูปทรงเป็นทรงกลมรี สีของเปลือกผลเมื่อดิบเป็นสีเขียว เมื่อสุกเป็นมีสีแดงม่วงหรือสีบานเย็น มีกลีบเลี้ยงสีเขียวติดอยู่รอบผล ผลแก้วมังกรส่วนใหญ่มีน้ำหนักประมาณ 300 - 600 กรัม เมื่อผ่าผลแก้วมังกรจะเห็นเนื้อของผลแก้วมังกรสีขาวหากผลนั้นเป็นแก้วมังกรพันธุ์เวียดนามหรือพันธุ์ไทย และเนื้อผลจะมีสีแดงหรือชมพูเมื่อผลนั้นเป็นพันธุ์เนื้อสีขาวโดยมีเมล็ดสีดำเล็กคล้าย ๆ เม็ดงา หรือเม็ดแมงลักกระจายฝังอยู่ทั่วเนื้อ แก้วมังกรสายพันธุ์ที่นิยมปลูกมีดังนี้- พันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง (Hylocercus undatus  (Haw) Brit. & Rose.) เปลือกสีชมพูสด ปลายกลีบสีเขียว รสหวานอมเปรี้ยวหรือหวานจัด- พันธุ์เนื้อขาวเปลือกเหลือง (Hylocercus megalanthus) เปลือกสีเหลือง ผลเล็กกว่าพันธุ์อื่น ๆ เนื้อสีขาว เมล็ดขนาดใหญ่และมีน้อยกว่าพันธุ์อื่น รสหวาน- พันธุ์เนื้อแดงเปลือกแดง (Hylocercus costaricensis) หรือพันธุ์คอสตาริกา เปลือกสีแดงจัด ผลเล็กกว่าพันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง แต่รสหวานกว่า

**การเพาะปลูก**
แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อยลำต้นอ่อนจำเป็นต้องมีหลักให้ลำต้นเกาะยึดซึ่งหลักจะเป็นไม้เนื้อแข็งหรือเสาซีเมนต์ก็ได้ ถ้าใช้ท่อซีเมนต์เป็นเสาซึ่งรูปทรงกลมภายในกลวงแต่เทปูนไว้ก้นท่อเพื่อไว้ใส่น้ำหล่อเลี้ยงให้เสามีความชุ่มชื้นอยู่เสมอ ฝังท่อซีเมนต์ลงในดินประมาณ 40 – 50 เซนติเมตร ต้องสูงจากพื้นดินประมาณ 1.5 – 2 เมตร ด้านบนของเสาทำเป็นร้านให้กิ่งเกาะแผ่ขยายออกไประยะปลูก 3 x 3 เมตร เตรียมหลุมขนาด 30 x 30 x 30 เซนติเมตร รอบ ๆ หลัก หลักละ 4 หลุม สำหรับปลูกหลุมละ 1 ต้น รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยหมักเก่า 1 ปุ้งกี๋ เมื่อนำกิ่งพันธุ์ลงหลุมแล้วมัดกิ่งพันธุ์ให้แนบหลักและกันแดดให้ 1 – 2 สัปดาห์

**ประโยชน์**
แก้วมังกรนิยมรับประทานเป็นผลไม้สด เป็นส่วนผสมของฟรุตสลัดหรือปั่นเป็นน้ำผลไม้ เป็นผลไม้ที่สามารถรับประทานเพื่อบรรเทาอาการโรคความดันโลหิต โรคเบาหวาน ตลอดจนช่วยลดความอ้วนเนื่องจากเป็นผลไม้ที่มีแคลอรีต่ำ เป็นผลไม้ที่มีกากใยสูง มีวิตามินและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่ช่วยทั้งในเรื่องการบำรุงผิวพรรณ กระดูกและฟันแข็งแรง ช่วยดูดซับสารพิษต่าง ๆ ออกจากร่างกาย เช่น สารตกค้างจากยาฆ่าแมลงที่มากับผัก สารตกค้างเช่นตะกั่ว ที่มาจากควันท่อไอเสียรถยนต์ และสารอื่น ๆ และยังช่วยลดการเกิดมะเร็งอีกด้วย

**รวมภาพ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:กระบองเพชร
อาโวคาโด

อาโวคาโด หรือ ลูกเนย (avocado) เป็นผลไม้ที่มีเนื้อมันเป็นเนย เป็นต้นไม้พื้นเมืองของรัฐปวยบลาในประเทศเม็กซิโก จัดเป็นพืชดอกในวงศ์ Lauraceae ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกับอบเชย, กระวาน และเบย์ลอเรล (bay laurel) ผลของอาโวคาโดมีรูปทรงคล้ายสาลี่ รูปไข่ หรือรูปกลม มิชชันนารีชาวอเมริกันนำมาปลูกในประเทศไทยครั้งแรกที่จังหวัดน่าน ต่อจากนั้นจึงมีหน่วยงานต่าง ๆ นำอาโวคาโดมาปลูกมากขึ้น
อาโวคาโดเป็นไม้ยืนต้น ต้นโตเต็มที่สูงถึง 18 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาลอ่อน ผิวขรุขระ ใบสีเขียวสด ดอกขนาดเล็ก สีเขียวอมเหลือง ดอกออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งผลกลมรีหรือทรงลูกแพร์ มีทั้งพันธุ์เปลือกหนาและเปลือกบาง เนื้อสีเขียวออกเหลือง รสมัน เนื้อละเอียด ไม่มีกลิ่น มีเมล็ดเดียว มีรกหุ้มเมล็ด อาโวคาโดแบ่งเป็น 3 เผ่าคือ- เผ่ากัวเตมาลา ผลสีเขียว ขั้วผลขรุขระ เมล็ดเรียบเล็กค่อนข้างกลม เนื้อหนา ไขมันสูง ชอบอากาศหนาวเย็นปานกลาง เช่น
**พันธุ์แฮส (Hass) 
**พันธุ์พิงค์เคอตัน (Pinkerton)- เผ่าอินดีสตะวันตก ผิวผลเรียบเป็นมัน สีเขียวอมเหลือง เปลือกหนา เมล็ดอยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ รสหวานอ่อน ไขมันน้อย ชอบอากาศร้อน เช่น
**พันธุ์ปีเตอร์สัน (Peterson)- เผ่าเม็กซิโก ผลเล็กเรียบ เมื่อแก่สีม่วง เปลือกบางกว่าอีก 2 เผ่า เปลือกหุ้มเมล็ดบาง เมล็ดใหญ่อยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ มีไขมันมากที่สุด ทนอากาศเย็นได้ดีที่สุด
อาโวคาโดเป็นผักที่มีการค้าขายและเพาะปลูกในภูมิอากาศเขตร้อนทั่วโลก (และบางส่วนในเขตอบอุ่น เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย) มีผลสีเขียวทางลูกสาลี่ที่จะสุกหลังการเก็บเกี่ยว ต้นไม้สามารถถ่ายเรณูในต้นเดียวกันได้และบางครั้งการขยายพันธุ์จะใช้การติดตาตอนกิ่งเพื่อที่จะสามารถควบคุมคุณภาพและปริมาณของผลได้

**การใช้ประโยชน์**
นมปั่นกับอาโวคาโดแบบอินโดนีเซีย ใส่ช็อกโกแลต
อาโวคาโดกินดิบไม่ได้เพราะมีแทนนินทำให้ขม กินมากจะปวดศีรษะ รับประทานได้แต่ผลสุก กินเป็นผลไม้สด หรือกินกับไอศกรีม น้ำตาล นมข้นหวาน สลัด เค้ก 
ชาวเม็กซิกันนิยมใช้เนื้ออาโวคาโดปรุงอาหารแทนเนย หรือนำมาใช้เป็นส่วนผสมสำคัญในซอสกัวคาโมเล (Guacamole) ซึ่งนิยมนำมาทาบนแผ่นแป้งทอร์ทิลล่าส์ หรือขนมปัง นอกจากนี้ ชาวเม็กซิกันยังนิยมนำอาโวคาโดมาสกัดน้ำมันทำเครื่องสำอาง
ใน ฟิลิปปินส์ บราซิล อินโดนีเชีย เวียดนาม และทางตอนใต้ของ อินเดีย (โดยเฉพาะชายฝั่งเคราล่า ทมิฬนาดู และรัฐกรณาฏกะ) อาโวคาโดมักนิยมนำมาใช้ปรุงเป็นนมปั่น (Milkshake) หรือใส่ในไอศกรีม และขนมต่าง ๆ นอกจากนี้ใน บราซิล เวียดนาม ฟิลิปปินส์ และ อินโดนีเซีย อาโวคาโดถูกนำมาแปรรูปเป็นเครื่องดื่ม โดยผสมกับน้ำตาล นมหรือน้ำ และอาจเพิ่มอาโวคาโดบด บางครั้งก็มักเติมซอสช็อกโกแลตลงไป ในมอร็อกโค เครื่องดื่มเย็นที่ทำมาจากอาโวคาโดและนมมักถูกเติมความหวานด้วยน้ำตาลไอซิ่ง และเพิ่มรสชาติด้วยน้ำจากดอกส้ม

**ความเป็นพิษ**
บางคนแพ้อาโวคาโด โดยแพ้ในรูปของละอองเกสร หรือหลังจากรับประทานอาโวคาโดเข้าไปที่เรียก latex-fruit syndrome เพราะเกี่ยวข้องกับการแพ้ลาเท็กซ์ อาการที่ปรากฏได้แก่ ลมพิษ ผื่นคัน ปวดท้อง อาเจียน หรืออาจจะเสียชีวิตได้
ใบ เปลือกต้น และเปลือกชั้นเอนโดคาร์บของอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์หลายชนิดทั้งแมว หมา แพะ กระต่าย หนู นก ปลา ไก่ และม้า ผลเป็นพิษกับนกบางชนิด American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA) ได้ประกาศว่าอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์ อาโวคาโดเป็นส่วนผสมในอาหารสุนัข และอาหารแมว ชนิด AvoDerm ซึ่ง ASPCA ปฏิเสธที่จะรับรองว่าปลอดภัยหรือไม่

**ดูเพิ่ม**
เค้กอาโวคาโด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:วงศ์อบเชย
หมวดหมู่:พืชมีพิษ
เคิร์ต เฮนนิค

เคิร์ตติส ไมเคิล "เคิร์ต" เฮนนิค (Curtis Michael "Curt" Hennig) (28 มีนาคม ค.ศ. 1958 – 10 กุมภาพันธ์ 2003) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน สังกัดเวิลด์เรสต์ลิงเฟเรเดชั่น (WWF), อเมริกันเรสต์ลิงแอสโซเซียชั่น (AWA) ,เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) และโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) เป็นลูกชายของแลร์รี "ดิแอ็กซ์" เฮนนิค และพ่อของเคอร์ติส แอ็กเซล ปัจจุบันได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2007
เฮนนิคเป็นอดีตแชมป์โลก 1 สมัย ไดแก่ แชมป์โลก AWA 373 วัน และเป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 2 สมัย
เขารู้จักในชื่อ "คลู" เคิร์ต เฮนนิค เขาได้เริ่มต้นอาชีพในวันที่ 30 มกราคม 1980 ในสมาคมอเมริกันเรสต์ลิงแอสโซเซียชั่น (AWA) สมาคมที่มีพ่อของเขาทำอยู่ ต่อมาได้ลาออกจาก AWA ในปี 1982 และย้ายไปสมาคม WWF
หลังจากลาออกจาก WWE ในปี 2002 เขาได้ไปทำงานในสมาคม TNA เขามีส่วนร่วมในบทบาทแก่แชมป์โลก NWA เจฟ จาเรต

**แชมป์และรางวัล**
American Wrestling Association
**AWA World Heavyweight Championship (1 time)
**AWA World Tag Team Championship (1 time)  – with Scott Hall
*Future of Wrestling
**FOW Heavyweight Championship (1 time)
*i-Generation Superstars of Wrestling
**i-Generation World Heavyweight Championship (2 times)
*Main Event Championship Wrestling
**MECW Heavyweight Championship (1 time)
*Pacific Northwest Wrestling
**NWA Pacific Northwest Heavyweight Championship (1 time)
**NWA Pacific Northwest Tag Team Championship (3 times) – with Larry Hennig (1), Buddy Rose (1) and Pat McGhee (1)
*Professional Wrestling Hall of Fame
**Class of 2015
*Pro Wrestling Illustrated
**PWI Most Improved Wrestler of the Year (1987)
**PWI ranked him #9 of the top 500 singles wrestlers of the year in the PWI 500 in 1993
**PWI ranked him #55 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
**PWI ranked him #98 of the Top 100 Tag Teams of the "PWI Years" with Scott Hall in 2003
*World Championship Wrestling
**WCW United States Heavyweight Championship (1 time)
**WCW World Tag Team Championship (1 time)  – with Barry Windham
*World Wrestling Council
**WWC Universal Heavyweight Championship (1 time)
*World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
**WWF Intercontinental Championship (2 times)
**WWE Hall of Fame (Class of 2007)
*Wrestling Observer Newsletter
**Most Improved (1983)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Online World of Wrestling profile
*accessdate=August 28, 2010
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:รายชื่อสมาชิกของโฟร์ฮอร์สเมน (มวยปล้ำอาชีพ)
หมวดหมู่:รายชื่อสมาชิกของนิวเวิลด์ออร์เดอร์ (มวยปล้ำอาชีพ)
หมวดหมู่:ผู้ประกาศนักมวยปล้ำอาชีพ
หมวดหมู่:ผู้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี
หมวดหมู่:หอเกียรติยศและพิพิธภัณฑ์มวยปล้ำอาชีพ
ไวพจน์ อาภรณ์รัตน์

พันตำรวจโท ไวพจน์ อาภรณ์รัตน์ ปช (เกิด 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคกล้าธรรม

**ประวัติ**
ไวพจน์ เกิดเมื่อวันที่  4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก โรงเรียนนายร้อยตำรวจ รุ่นที่ 35 (นรต.35) และเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียนนายร้อยตำรวจ สมรสกับอุดมรัตน์ อาภรณ์รัตน์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย 
ในปี พ.ศ. 2551 ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 69
ในปี พ.ศ. 2556 เขาดำรงตำแหน่ง กรรมการการประปาส่วนภูมิภาค

**การร่วมชุมนุมทางการเมือง**
ไวพจน์ อาภรณ์รัตน์ เป็นหนึ่งในแกนนำที่ถูกออกหมายจับในช่วงบ่ายของวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2552 ตามหมายจับ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน และเป็นหนึ่งในแกนนำที่ถูกออกหมายจับตาม พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ ในข้อหาร่วมกันก่อการร้ายและสนับสนุนการก่อการร้าย ตามกฎหมายอาญามาตรา 135/2 ด้วยเขาเคยจำคุกในคดี เหตุการณ์ก่อความไม่สงบของกลุ่ม นปช. เมษายน พ.ศ. 2552 ในศาลชั้นต้น ในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2558 ต่อมาใน วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2558 เขาได้รับการประกันตัวในวงเงิน 8 แสน บาท เขาจำคุกในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2560 ตามคำตัดสินของศาลอุทธรณ์ในคดีดังล่าว และไม่ได้รับการประกันตัวในวันดังกล่าว

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ศูนย์ข้อมูลการเมืองไทย date=2010-06-01 -  พนักงานดีเอสไอ ขอศาลเปลี่ยนหมายจับfix-attempted=yes -  เสื้อแดงลั่นตั้งเวทีใหญ่ผ่านฟ้า-  กระทรวงต่างประเทศยกเลิกหนังสือเดินทาง9แกนนำนปช.แล้ว date=2012-12-03 -  10 เมษายน พ.ศ. 2553 แยกคอกวัวเดือดfix-attempted=yes -  ออกหมายจับเพิ่ม27เสื้อแดงผิดพรก.ฉุกเฉิน
หมวดหมู่:ตำรวจชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:พรรคความหวังใหม่
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคไทยรักไทย
หมวดหมู่:พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเพื่อไทย
หมวดหมู่:พรรคพลังประชารัฐ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้หนีคดี
ประเทศอิรักในเอเชียนบีชเกมส์ 2010

ประเทศอิรัก ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 ระหว่างวันที่ 8 ธันวาคม ถึง 16 ธันวาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ กรุงมัสกัต ประเทศโอมาน โดยหลังจากจบการแข่งขัน อิรักสามารถคว้าเหรียญทองมาได้มากเป็นอันดับที่ 4 คือ 3 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 7 เหรียญ 

**ตารางสรุปเหรียญ**

**รายละเอียดผู้ที่ได้รับเหรียญ**

**อ้างอิง**
อิรัก