ลินดอน บี. จอห์นสัน

ลินดอน เบนส์ จอห์นสัน (Lyndon Baines Johnson, z; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1908 – 22 มกราคม ค.ศ. 1973) มักจะเรียกด้วยชื่อย่อของเขาว่า แอลบีเจ เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 36 ของสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 ถึง ค.ศ. 1969 และเคยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 37 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1961 ถึง ค.ศ. 1963 เขาได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีในภายหลังจากการลอบสังหารประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี พรรคเดโมแครตจากรัฐเท็กซัส จอห์นสันยังดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐและผู้นำเสียงข้างมากในวุฒิสภาสหรัฐ จอห์นสันเป็นหนึ่งในสี่คนเท่านั้นที่ได้ดำรงตำแหน่งในทั้งสี่ตำแหน่งที่ได้รับการเลือกตั้งจากรัฐบาลกลางefn|The other three who have served as president, vice president and who have held office in the House and Senate are John Tyler, Andrew Johnson and Richard Nixon.
เขาเกิดในบ้านไร่ในสโตนวอลล์ รัฐเท็กซัส จอห์นสันเป็นครูสอนโรงเรียนมัธยมและทำงานเป็นผู้ช่วยรัฐสภาก่อนที่จะชนะการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐในปี ค.ศ. 1937 จอห์นสันได้รับชัยชนะการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐจากรัฐเท็กสันในปี ค.ศ. 1948 ภายหลังจากได้รับชัยชนะในการเสนอชื่อของพรรคเคโมแครตด้วยคะแนนเสียงที่จำกัดอย่างไม่น่าเชื่อ เขาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นวุฒิสภาผู้คุมเสียงข้างมาก ในปี ค.ศ. 1951 เขาได้กลายเป็นวุฒิสภาผู้นำเสียงข้างน้อยในปี ค.ศ. 1953 และวุฒิสภาผู้นำเสียงข้างมากในปี ค.ศ. 1955
เขากลายเป็นที่รู้จักกันจากบุคลิกภาพที่โดดเด่นและ"การปฏิบัติแบบจอห์นสัน" การถูกบีบบังคับอย่างก้าวร้าวของนักการเมืองที่มีอำนาจในการออกกฎหมาย พร้อมกับประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ แซม เรย์เบิร์น วุฒิสภาผู้คุมเสียงข้างมาก Earle Clements และสภาผู้แทนราษฎรผู้คุมเสียงข้างมาก Carl Albert จอหน์สันไม่ได้ลงนามในคำแถลงการณ์ภาคใต้ซึ่งถูกร่างโดย Dixie South จากพรรคเดโมแครตในการประชุมรัฐสภาสหรัฐครั้งที่ 84 แม้ว่าตัวแทนของรัฐทั้งหมดที่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติของโรงเรียนของรัฐเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อนจะเกิดคดีระหว่างบราวน์กับคณะกรรมการการศึกษา ปี ค.ศ. 1954 ที่ถูกตัดสินโดยศาลสูงสุดสหรัฐ ในฐานะที่เป็นผู้นำเสียงข้างมาก จอห์นสันได้ควบคุมผ่านกระบวนกฎหมายสิทธิพลเมือง ปี ค.ศ. 1957 และ ค.ศ. 1960 การร่างกฎหมายสิทธิพลเมืองฉบับแรกที่ส่งผานโดยรัฐสภาสหรัฐ ตั้งแต่ยุคบูรณะ (ค.ศ. 1863–1877).
จอห์นสันได้ถูกนำเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครตในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1960 แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จ เขาก็ตอบรับคำเชิญของวุฒิสภา จอห์น เอฟ. เคนเนดีจากรัฐแมสซาชูเซตส์ให้มาเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา พวกเขาต้องการที่จะเอาชนะการเลือกตั้งอย่างใกล้ชิดกับรายชื่อสมาชิกผู้สมัครรับเลือกตั้งของพรรครีพับลิกันอย่างริชาร์ด นิกสัน และ Henry Cabot Lodge Jr. เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 เคเนดีถูกลอบสังหารและจอห์นสันได้สืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากเขา ปีต่อมา จอห์สันได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย เอาชนะวุฒิสมาชิก Barry Goldwater จากรัฐแอริโซนา ด้วยคะแนนโหวตนิยม 61.1 เปอร์เซ็นต์ จอห์สันได้รับส่วนแบ่งขนาดใหญ่ของคะแนนโหวตนิยมสูงสุดของผู้สมัครรับเลือกตั้งรายใดก็ตาม นับตั้งแต่ไม่มีใครเลยที่จะออกมาโต้แย้งในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 1820
ในนโยบายภายในประเทศ จอห์นสันได้ออกแบบร่างกฎหมาย"มหาสังคม" เพื่อขยายสิทธิพลเมือง การเผยแพร่กระจายข่าวต่อสาธารณะ โครงการประกันสุขภาพของรัฐบาลกลางแก่ผู้สูงอายุและผู้ทุพพลภาพ (เมดิแคร์) แก่ผู้พิการและผู้มีรายได้น้อย (เมดิเคด) ความช่วยเหลือด้านการศึกษา ศิลปะ และการพัฒนาในเมืองและชนบท บริการแก่สาธารณะ และ"สงครามบนความยากจน"ของเขา ได้รับความช่วยเหลือเพียงบางส่วนจากเศรษฐกิจที่กำลังเติบโต สงครามบนความยากจนได้ช่วยชีวิตแก่ชาวอเมริกันหลายล้านคนได้ก้าวผ่านเส้นความยากจนในช่วงการบริหารปกครองของเขา การร่างกฎหมายสิทธิพลเมืองที่เขาลงนามในกฎหมายห้ามเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในสถานที่สาธารณะ การค้าระหว่างรัฐ สถานที่ทำงานและที่อยู่อาศัย กฎหมายสิทธิในการลงคะแนนเสียงได้ห้ามข้อกำหนดบางประการในรัฐทางใต้ที่ใช้ในการตัดสิทธิการออกเสียงของชาวแอฟริกันอเมริกัน ด้วยการผ่านกฎหมายคนเข้าเมืองและสัญชาติ ในปี ค.ศ. 1965 ระบบการเข้าเมืองของประเทศได้รับการปฏิรูป ส่งเสริมการอพยพเข้าเมืองจากภูมิภาคอื่นๆ ที่ไม่ได้มาจากยุโรป การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของจอห์นสันเป็นจุดสูงสุดของลัทธิเสรีนิยมสมัยใหม่หลังยุคสัญญาใหม่
ในนโยบายต่างประเทศ จอห์นสันได้เพิ่มการมีส่วนร่วมมากขึ้นของอเมริกันในสงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1964 สภาคองเกรสได้ผ่านลงมติอ่าวตังเกี๋ย ซึ่งทำให้จอห์นสันมีอำนาจในการใช้อำนาจในการใช้กำลังทหารในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยปราศจากการขออนุมัติในการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ บุคลากรทางทหารชาวอเมริกันจำนวนมากในเวียดนามได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จากจำนวนที่ปรึกษาทางทหาร 16,000 นายที่ไม่มีบทบาทในการรบในปี ค.ศ. 1963 ถึง 525,000 นายในปี ค.ศ. 1967 มีจำนวนมากในบทบาทการรบ การบาดเจ็บล้มตายของชาวอเมริกันได้เพิ่มสูงขึ้นและกระบวนการสันติภาพได้หยุดนิ่ง ความกังวลที่เพิ่มขึ้นจากสงครามได้กระตุ้นให้เกิดขบวนการเคลื่อนไหวต่อต้านสงครามขนาดใหญ่ที่โกรธเกรี้ยวโดยส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะในการเกณฑ์ทหารภายในเขตมหาวิทยาลัย
จอห์นสันต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่เพิ่มมากขึ้น เมื่อการก่อจลาจลในช่วงฤดูร้อนซึ่งเริ่มต้นขึ้นในเมืองใหญ่ ในปี ค.ศ. 1965 และอัตราการก่ออาชญากรรมก็เพิ่มสูงขึ้น เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามได้เรียกร้องนโยบาย"กฎหมายและระเบียบ" ในขณะที่จอห์นสันได้เริ่มดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีด้วยความเห็นชอบอย่างกว้างขวาง การสนับสนุนแก่เขาได้ลดลง เนื่องจากสาธารณชนเริ่มไม่พอใจทั้งสงครามและความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นในบ้าน ในปี ค.ศ. 1968 พรรคเดโมแครตได้แยกตัวเป็นฝ่ายต่อต้านสงคราม ซึ่งได้ประณามต่อจอห์นสัน เขาได้ยุติการเสนอชื่อเข้ารับการเลือกตั้งของเขา ภายหลังจากจบการแข่งขันอย่างน่าผิดหวังในนิวแฮมป์เชียร์เบื้องต้น นิกสันได้รับเลือกตั้งสืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา ในขณะที่แนวร่วมสัญญาใหม่ที่ครองอำนาจการเมืองของประธานาธิบดีมา 36 ปี ต้องล่มสลายลง ภายหลังจากเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 จอห์นสันได้เดินทางกลับไปที่ไร่ฟามปศุสัตว์ในรัฐเท็กซัส และเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย เมื่ออายุ 64 ปี เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1973
เขาได้รับการจัดอันดับให้เป็นที่ชื่นชอบของนักประวัติศาสตร์หลายคน เนื่องจากนโยบายภายในประเทศของเขาและการผ่านกฎหมายสำคัญหลายฉบับที่ส่งผลกระทบต่อสิทธิพลเมือง การควบคุมอาวุธปืน การอนุรักษ์ที่ดินรกร้างว่างเปล่า และความมั่งคงทางสังคม แม้ว่าเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเกี่ยวกับการขยายตัวของสงครามเวียดนาม

**อ้างอิง**
1973

หมวดหมู่:ประธานาธิบดีสหรัฐ
หมวดหมู่:รองประธานาธิบดีสหรัฐ
หมวดหมู่:พรรคเดโมแครต (สหรัฐ)
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอต-ไอริช
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอตแลนด์
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
หมวดหมู่:ผู้นำในสงครามเย็น
หมวดหมู่:นักการเมืองอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเท็กซัส‎
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย