Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
เอ็มวีอาร์ดีวี

Mirador, Madrid
เอ็มวีอาร์ดีวี (MVRDV) เป็นสำนักงานออกแบบสถาปัตยกรรมและผังเมือง ตั้งอยู่ในนครรอตเทอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1991 ชื่อของสำนักงานเป็นตัวอักษรย่อของคณะผู้ก่อตั้งได้แก่ วินี มาส (M - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1959) จาคอบ แวน ริจ (VR - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1964) และ นาตาลี เดอ วรี (DV - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1965)
มาส กับ แวนริจ เคยทำงานที่สำนักงานสถาปัตยกรรมเมโทรโปลิตัน และสำนักงานสถาปนิกของเร็ม คูลฮาส ส่วนเดอ วรี เคยทำงานที่เมคานูก่อนจะมาร่วมกันก่อตั้งเอ็มวีอาร์ดีวี
งานชิ้นแรกที่ได้สร้าง ได้แก่สำนักงานใหม่ของ วีโปร ในเมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1997) ผลงานออกแบบอื่นๆที่ได้รับการก่อสร้างได้แก่ อาคารพักอาศัยโวโซโค ในนครอัมสเตอร์ดัม (ค.ศ. 1994 - ค.ศ. 1997) และศาลาดัชท์ที่เอ็กซ์โป 2000 ที่เมืองฮานโนเวอร์ ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1997 - ค.ศ. 2000)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเอ็มวีอาร์ดีวี
หมวดหมู่:สำนักงานสถาปนิก
น็อกซ์

น็อกซ์ เป็นสำนักงานสถาปนิกออกแบบ ก่อตั้งมาตั้งแต่ต้นปีคริสต์ศักราช 1900 โดยโมรีซ นีโอ และลาร์ส สปุยโบรก งานของน็อกซ์เน้าการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมและสื่อหลากหลายประเภท ซึ่งสำนักงานออกแบบนี้ได้พัฒนาความเป็นไปได้ในการสร้างอาณาเขตทางสถาปัตยกรรมที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ใช้ 

**รูปแบบสถาปัตยกรรมของน็อกซ์**
การค้นคว้าของพวกเขามุ่งเน้นการเพิ่มพูนสื่อในการเก็บข้อมูลที่เชื่อมโยงกับตัวสถาปัตยกรรมซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง พวกเขาได้หารูปแบบใหม่ในการสร้างสถาปัตยกรรม ที่ผนวกเอาวัสดุกับข้อมูลเข้าไว้ด้วยกัน อันเป็นการปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เกิดรับรู้ด้วยผัสสะในรูปแบบใหม่ แต่งานของพวกเขาเป็นยิ่งกว่าการปรับเปลี่ยนธรรมดาๆ เนื่องจากมีการสังเคราะห์เอาเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิมกับเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดเข้าไว้ด้วยกัน ตัวอย่างผลงานชิ้นเอกของน็อกซ์ได้แก่ ศาลาน้ำจืด FreshH2O eXPO ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของ สถาปัตยกรรมของเหลว อันเป็นศัพท์ที่บัญญัติขึ้นโดยมาร์โค โนแวก สถาปนิกชาวอเมริกัน โปรเจกต์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่สุดมีการกล่าวถึงแนวความคิดของสถาปัตยกรรมที่รับรู้แบบมนุษย์ ด้วยการใช้ระบบผู้เชี่ยวชาญในการรับปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เข้ากับความต้องการของผู้ใช้ และประโยชน์ใช้สอย
น็อกซ์ยังเป็นสำนักงานที่ผลิตวิดีโอ งานนิทรรศการ นิตยสาร หนังสือ และการก่อสร้างทางสถาปัตยกรรม การที่น็อกซ์ผลิตผลงานหลากหลายเช่นนี้ เนื่องมาจากพวกเขามองเห็นข้อจำกัดในการผลิตผลงานของสถาปัตยกรรมคลาสสิก พวกเขาจึงใช้รูปแบบการตัดแต่งพันธุกรรมเ่พื่อสร้างลูกผสมระหว่างสถาปัตยกรรมกับสื่ออื่นๆ งานของน็อกซ์ยังเป็นสถาปัตยกรรมที่ยืดหยุ่น มีรากฐานมาจากชิ้นส่วนทางชีวภาพ โลกของเทคโนโลยี และอิเลคทรอนิก โดยพวกเขาใส่ใจในกระบวนการแปลงสิ่งต่างๆเหล่านี้อย่างต่อเนื่องในชิ้นงานหนึ่งๆ เมื่อเราชมผลงานของน็อกซ์ จึงรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดที่หยุดนิ่งอยู่กับที่และสถาปัตยกรรมเลื่อนไหลไปตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ สถาปัตยกรรมของน็อกซ์จึงยืดหยุ่น อันเป็นส่วนสำคัญในการดึงดูดความสนใจของคนหมู่มาก มีการนำเสนอเทคโนโลยีสมัยใหม่ในงานของพวกเขาอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อตอบสนองความต้องการใช้สอย โดยมีอุปกรณ์เสริมที่เน้นความสะดวกสบายของผู้ใช้ ตอบสนองความต้องการอย่างเต็มศักยภาพ และยังเกินเลยความต้องการทั่วไปที่เน้นความมั่นคง และความคงทนถาวรของสถาปัตยกรรม  
"ความเหลวของสถาปัตยกรรมไม่ใช่เพียงแค่การสร้างรูปทรงเรขาคณิตที่เคลื่อนไหวแบบของไหล หรือการสร้างสภาพแปรปรวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทำลายทุกอย่างที่เป็นของแข็งและผลึก"

**นิทรรศการบางส่วนของน็อกซ์**
 1999 - « Deep Surface » นิทรรศการชั่วคราว ที่แกเลอรีเอ็กเซดรา เมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์- 1998 - "Arquitectura Virtual" ศูนย์วัฒนธรรมเบเลม กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส- 1998 - "NearDeathHotel" ศูนย์ศิลปะวอล์กเกอร์ มินเนอาโปลิส สหรัฐอเมริกา- 1998 - 1997 - "transArchitectures 02/03" IFA ปารีส นิวยอร์ก กราซ ลอสแอนเจลิส บอร์โด มอนติคาร์โล บรัสเซล รอตเทอดัม เวียนนา- 1998 - 1997 - "NINE+One" งานนิทรรศการร่วมของสิบสถาปนิกรุ่นใหม่ชาวเนเธอแลนด์ - รอตเทอดัม ลอสแอนเจลิส นิวยอร์ก เซาเปาโล เวียนนา เบอร์ลิน - 1997 - "NOX Sixty minutes" นิทรรศการชั่วคราวเกี่ยวกับวิดีโอส่วนตัว NAI นครรอตเทอดัม

**แหล่งข้อมูลอื่ น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:สำนักงานสถาปนิก
RISC

Reduced instruction set computer (RISC)  เป็นไมโครโพรเซสเซอร์ชนิดหนึ่งที่มีชุดคำสั่งจำนวนไม่มากนัก ตรงข้ามกับ CISC (complex instruction set computer) คอมพิวเตอร์แบบ RISC สามารถกระทำการตามคำสั่งได้อย่างรวดเร็วมากเพราะคำสั่งจะสั้น นอกจากนั้นชิพแบบ RISC ยังผลิตได้ง่ายกว่าอีกด้วย (เนื่องจากใช้จำนวนทรานซิสเตอร์น้อยกว่า) ตัวอย่างชิพประเภทนี้ได้แก่ ARM, DEC Alpha, PA-RISC, SPARC, MIPS, และ PowerPC
RISC เป็นสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่นิยมใช้ในปัจจุบัน และยังมีแนวโน้มจะเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับในอนาคต ทั้งนี้เพราะการใช้สถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานเร็วขึ้น ปกติ หากพิจารณาจำนวนบิตที่เท่ากันระหว่างสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์แบบ CISC กับ RISC แล้ว จะพบว่าคอมพิวเตอร์แบบ RISC จะเร็วกว่าแบบ CISC ประมาณ 3 เท่า หลักการอย่างง่ายของเครื่องคอมพิวเตอร์แบบ RISC คือ ออกแบบให้ซีพียู (CPU) ทำงานในวงรอบสัญญาณนาฬิกา (Cycle) ที่แน่นอน โดยพยายามลดจำนวนคำสั่งลงให้เหลือเป็นคำสั่งพื้นฐานมากที่สุด แล้วใช้หลักการไปป์ไลน์ (pipeline) คือ การทำงานแบบคู่ขนานชนิดเหลื่อมกัน (overlap) ปกติแล้วการทำงานใน 1 ชุดคำสั่งจะใช้เวลามากกว่า 1 วงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle) หากแต่การทำคำสั่งเหล่านั้นให้มีการทำงานในลักษณะเป็นแถว (pipe) และขนานกันด้วย จึงทำให้ได้ค่าเฉลี่ยโดยรวมของเวลาเป็นคำสั่งละหนึ่งวงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle)
ตัวอย่างสถาปัตยกรรมแบบ RISC ได้แก่ mips รุ่น R 2000 ได้ออกแบบชุดคำสั่งไว้ชัดเจนว่ามีการทำงานแบบ 5 ขั้นตอน นั่นคือเป็นการทำงานแบบขนานถึง 5 ระดับด้วยกัน
หมวดหมู่:ประเภทของคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์
ซาฮา ฮาดิด

เดม ซาฮา โมฮัมมัด ฮาดิด AADipl (زها حديد Zahā Ḥadīd, Zaha Mohammad Hadid, 31 ตุลาคม 1950 – 31 มีนาคม 2016) เป็นสถาปนิก, ศิลปิน และนักออกแบบชาวอังกฤษ-อิรัก และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของวงการสถาปัตยกรรมในปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 ฮาดิดิเกิดที่เมืองแบกแดด ประเทศอิรัก และสมัครเข้าศึกษาต่อที่สถาบันสถาปัตยกรรมศาสตร์สมาคมสถาปัตยกรรมในปี 1972 งานออกแบบของฮาดิดมีความสนใจที่จะหาระบบมาทดแทนวิธีร่างแบบแบบดั้งเดิม ประกอบกับเธอได้รับอิทธิพลจากลัทธิซูพรีมาทิสม์และอะว็องต์-การ์แบบรัสเซีย ฮาดิดได้ใช้การละเลงสี (painting) เป็นเครื่องมือออกแบบ และใช้นามธรรมเป็นหลักการในการตรวจสอบเพื่อ "ตรวจสอบใหม่ (reinvestigate) บรรดาการทดลองที่ถูกทิ้งและไม่ได้ทดลองของลัทธิโมเดิร์นนิสม์ (Modernism) ... เพื่อเปิดเผยสาขา (fields) ใหม่ ๆ ชองสิ่งก่อสร้าง"
เดอะการ์เดียน เรียกขานเธอว่าเป็น "ราชินีแห่งเส้นโค้ง" (Queen of the curve) ผู้ "ปลดปล่อยเรขนาคณิตในทางสถาปัตยกรรม และให้อัตลักษณ์เชิงแสดงออกใหม่ทั้งหมด (a whole new expressive identity)"
ในปี 2004 ฮาดิดเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมพริทซ์เคอร์ และได้รับรางวัลด้านสถาปัตยกรรมสูงสุดของสหราชอาณาจักร รางวัลสเตอร์ลิง ในปี 2010 และ 2011 และในปี 2012 เธอได้รับสถานะเดมโดยพระราชินีเอลิซาเบธที่สอง และในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 หนึ่งเดือนก่อนเธอเสียชีวิต เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับพระราชทานเหรียญราชเดียรติยศทองคำจากราชวิทยาลัยสถาปนิกอังกฤษ

**ผลงานที่สำคัญ**
ผลงานชิ้นสำคัญของเธอ เช่น ลอนดอนอควาทิกเซนเตอร์ให้กับโอลิมปิกปี 2012, พิพิธภัณฑ์ศิลปะบรอด, พิพิธภัณฑ์ MAXXI ที่โรม และ โรงอุปรากรกว่างโจว รางวัลของเธอบางส่วนนั้นมอบให้ภายหลังมรณกรรมของเธอ เช่น รางวัลบริทปี 2017 และขณะที่เธอเสียชีวิตยังคงมีผลงานอาคารอีกมากที่ยังก่อสร้างอยู่ เช่น ท่าอากาสยานนานาชาติต้าซิง ที่ปักกิ่ง และสนามกีฬาอัลวักรอฮ ที่กาตาร์ซึ่งจะใช้เป็นสถานที่แข่งขันฟีฟ่าปี 2022 และยังมีงานสถาปัตยกรรมอื่นๆที่โด่งดังทั่วโลก เช่น
1. Vitra fire station, Weil am Rhein, Germany (1994)
2. Phaeno science centre, Wolfsburg, Germany (2005)
3. Bridge Pavilion, Zaragoza, Spain (2008)
4. Evelyn Grace Academy, London (2008)
5. Guangzhou opera house, Guangzhou, China (2010)
6. Dongdaemun Design Plaza (DDP), Seoul (2010)
7. Riverside museum, Glasgow (2011)
8. London aquatics centre, Stratford (2012)
9. Heydar Aliyev cultural center, Baku, Azerbaijan (2012)
10. Galaxy Soho, Beijing, China (2012)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิรัก
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์
หมวดหมู่:บุคคลจากสมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม
หมวดหมู่:บุคคลจากแบกแดด
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายอิรัก
แร็ม โกลฮาส

แร็มเมินต์ ลือกัส "แร็ม" โกลฮาส (Remment Lucas "Rem" Koolhaas; เกิด 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944, โรตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์) เป็นสถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์ นักทฤษฎีสถาปัตยกรรม และนักวางผังเมืองชาวดัตช์ ผู้ที่ได้ศึกษาด้านสถาปัตยกรรมที่สมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม (Architectural Association School of Architecture) ในกรุงลอนดอน เขาเป็นประธานของสำนักงานสถาปัตยกรรมมหานคร (OMA) และสตูดิโอเพื่อการวิจัยที่มีชื่อว่า "อาโม" (AMO) ในเมืองโรตเตอร์ดัม โกลฮาสยังเป็นศาสตราจารย์ด้านวิชาชีพสถาปัตยกรรมและการออกแบบชุมชนเมืองของบัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

**เกียรติประวัติ**
ในปี ค.ศ. 2000 แร็ม โกลฮาส ชนะเลิศรางวัลพริตซ์เกอร์สถาปัตยกรรม

**รายชื่อผลงาน**
ผลงานของโกลฮาสได้แก่- พิพิธภัณฑสถานกึนสต์ฮัล (โรตเตอร์ดัม, 1993)- การวางผังเขตธุรกิจเออราลีล (ลีล, 1988)- Netherlands Dance Theater (เดอะเฮก, 1988)- Educatorium (ยูเทรกต์, 1993-1997)- สถานเอกอัครราชทูตเนเธอร์แลนด์ ณ กรุงเบอร์ลิน (เบอร์ลิน, 2003)- พิพิธภัณฑสถานกุกเกนไฮม์ (ลาสเวกัส, 2002)- Nexus Housing (ฟุกุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น)- Retail design for Prada stores (นิวยอร์ก, 2003; ลอสแอนเจลิส, 2004)- McCormick Tribune Campus Center (สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอย ชิคาโก รัฐอิลลินอย, 1997-2003)- หอสมุดกลางซีแอตเทิล (2004)- กาซาดามูซีกา (โปร์ตู, 2005)- สำนักงานใหญ่สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ปักกิ่ง, 2004)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Office for Metropolitan Architecture สำนักงานสถาปัตยกรรมของโกลฮาส-  ข้อมูลส่วนตัวจากฮาร์วาร์ด ดีไซน์ สคูล date=2003-02-18 -  ลิงก์เกี่ยวกับแร็ม โกลฮาส date=2008-09-21 
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวดัตช์
หมวดหมู่:บุคคลจากสมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์
หมวดหมู่:บุคคลจากรอตเทอร์ดาม
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์

หมวดหมู่:วิศวกรรมคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:สาขาของวิทยาการคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:คอมพิวเตอร์
อิชิกาวะ โกเอมง

ไฟล์:Excecution of Goemon Ishikawa.jpg|thumb|การประหารชีวิตอิชิกาวะ โกเอมง และบุตรชาย ด้วยการต้มในน้ำเดือด (ภาพอูกิโยะในสมัยเมจิ)
อิชิกาวะ โกเอมง (คันจิ: 石川五右衛門, ฮิรางานะ: いしかわ ごえもん, Ishikawa Goemon, พ.ศ. 2101 - พ.ศ. 2137) นักรบนินจาและจอมโจรที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ถูกประหารชีวิตหลังจากที่ลอบสังหารโทโยโตมิ ฮิเดโยชิไม่สำเร็จ โกเอมงถูกต้มในน้ำเดือดจนตายพร้อมกับลูกชาย โดยตำนานกล่าวไว้ว่าโกเอมงได้อุ้มลูกชายเหนือน้ำจนกระทั่งตัวตาย อ่างอาบน้ำที่มีรูปทรงกะทะในประเทศญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อตามว่าโกเอมงบูโระ
โกเอมงได้มาเป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น และเป็นตัวละครที่นิยมนำมาเล่นในละครคาบุกิ โดยเฉพาะตอนต่อสู้ที่ด่านนันเซนจิในเกียวโต 

**การอ้างอิงในวัฒนธรรมสมัยนิยม**
โกเอมงได้เป็นตัวละครในวิดีโอเกมหลายเกม ได้แก่ กัมบาเระ โกเอมอนของโคนามิ และซามูไรวอริเออร์ของโคเอ
*ในการ์ตูนเรื่องลูแปง ตัวละครหลักที่เป็นขโมยร่วมกับลูแปงมีชื่อว่าโกเอมอน ที่ 13
*ทีวีซีรีส์โทคุซัทสึของญี่ปุ่นเรื่องมาสค์ไรเดอร์โกสต์ มีการใช้วิญญาณของโกเอมอนมาเป็นร่างต่อสู้ของมาสค์ไรเดอร์โกสต์

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Goemon Ishikawa (character) date=2015-07-09  at the Internet Movie Database
1594
หมวดหมู่:บุคคลในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ
หมวดหมู่:โจร
หมวดหมู่:นินจา
หมวดหมู่:ผู้พยายามลอบสังหาร
เนซูมิ โคโซ

เนซูมิ โคโซ หรือ จอมโจรหนู ยิโรคิจิ (คันจิ: 次郎吉 , ฮิรางานะ: ねずみ小僧  เสียชีวิต พ.ศ. 2375) เป็นจอมโจรในตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น โดยปล้นคนรวยเอาเงินมาแจกคนจนเหมือนโรบินฮูดของอังกฤษ เนซูมิ โคโซ โยในเมืองเอโดะ (ปัจจุบันคือเมือง โตเกียว) ในช่วงยุคเอโดะ สาเหตุที่ได้ชื่อว่า "จอมโจรหนู" เนื่องมาจากที่เนซูมิ โคโซ เวลาแอบปล้นบ้านเศรษฐี เขาได้ขนถุงที่เต็มไปด้วยหนู และได้ปล่อยหนูให้วิ่งทั่วในบ้านเพื่อสร้างความแตกตื่นแก่เจ้าของบ้าน 
ในปี พ.ศ. 2365 โคโซได้ถูกจับและถูกขับไล่ออกจากเอโดะ และสิบปีให้หลังในปี พ.ศ. 2375 ได้ถูกจับอีกครั้งและถูกจับมัด โดยขี่ม้ารอบเมืองประจานต่อหน้าสาธารณชน ก่อนที่จะถูกประหารชีวิต โดยหัวของเนซูมิ โคโซ ได้ถูกเสียบประจานกลางตัวเมือง ก่อนที่จะเสียชีวิตได้กล่าวถึงเงิน 30,000 เรียว ที่ขโมยมาจากซามูไรเศรษฐีกว่า 100 คนในช่วงเวลา 15 ปีของเขา สุสานของเนซูมิ โคโซตั้งอยู่ที่เอโคะ ในโตเกียว
ในช่วงชีวิตที่เป็นจอมโจร โคโซได้เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนที่ถูกกดขี่ข่มเหงจากความไม่เป็นธรรมของรัฐบาลญี่ปุ่นในสมัยนั้น หลังจากที่เสียชีวิตลง ตำนานของเนซูมิ โคโซ ได้ถูกเล่าต่อกันมา โดยมีกล่าวถึงว่า เนซูมิ โคโซ ได้เคยเป็นนินจามาก่อน เรื่องราวของเนซูมิ โคโซ นิยมนำมาแสดงในละครคาบุกิ ภาพยนตร์ ละครย้อนยุค เนื้อเพลง วิดีโอเกม และ วัฒนธรรมป๊อป ต่างๆ
เนซูมิ โคโซ ได้ถูกเทียบกับอิชิกาวะ โกเอมง โดยถึงแม้ว่าจะอยู่ในช่วงคนละยุคกัน และในวิดีโอเกมกัมบาเระ โกเอมง ของโคนามิ ได้มีโคโซและโกเอมงเป็นตัวละครหลัก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://homepage1.nifty.com/aby/2003/nezumikozo-auguste.htm date=2004-12-16 - http://www.bbc.co.uk/nottingham/features/2003/02/jirokichi_the_rat.shtml 
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2375
กัฟแฟะอาเมรีกาโน

กัฟแฟะอาเมรีกาโน (caffè americano) หรือ กาเฟอาเมริกาโน (café americano) ซึ่งมักเรียกย่อเป็น อาเมริกาโน คือเครื่องดื่มกาแฟชนิดหนึ่ง มีวิธีการชงโดยเติมน้ำร้อนผสมลงไปในเอสเปรสโซ การเจือจางเอสเปรสโซซึ่งเป็นกาแฟเข้มข้นด้วยน้ำร้อน ทำให้กัฟแฟะอาเมรีกาโนมีความแก่พอ ๆ กับกาแฟธรรมดา แต่มีกลิ่นและรสชาติที่เข้มที่มาจากเอสเปรสโซ
กัฟแฟะอาเมรีกาโนเหมาะสำหรับผู้ที่ชื่นชอบกาแฟดำ แต่ไม่แก่และหนักถึงขั้นเอสเปรสโซ คอกาแฟส่วนใหญ่นิยมดื่มกัฟแฟะอาเมรีกาโนโดยไม่ปรุงด้วยนมหรือน้ำตาล เพื่อดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟซึ่งแตกต่างจากกาแฟธรรมดา
สำหรับที่มาของชื่อ "อาเมรีคาโน" หรือ "อาเมริกาโน" ซึ่งหมายถึง "แบบอเมริกัน" นั้น ว่ากันว่าเอสเปรสโซล้วน ๆ เข้มข้นเกินไปสำหรับคอกาแฟชาวอเมริกัน จึงมีการเสิร์ฟกาแฟเอสเปรสโซที่ทำให้เจือจางด้วยน้ำร้อนแทน แม้ว่าชื่อกาแฟจะหมายถึงกาแฟแบบอย่างอเมริกัน แต่กัฟแฟะอาเมรีกาโนก็มิได้เป็นกาแฟที่ชาวอเมริกันนิยมดื่มจนกระทั่งยุครุ่งเรืองของร้านกาแฟแบบลูกโซ่สตาร์บัคส์ในปี พ.ศ. 2533 ถึงกระนั้น กัฟแฟะอาเมรีกาโนก็ไม่จัดเป็นกาแฟที่ได้รับความนิยมมากนัก
หมวดหมู่:กาแฟ
หมวดหมู่:เครื่องดื่ม
แย้มปีนัง

แย้มปีนัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Strophanthus gratus (Wall. and Hook.) Baill.) มีชื่อพื้นเมือง เช่น บานทน และ หอมปีนัง เป็นไม้ที่มีดอกหอมแรง แย้มปีนังเป็นไม้พุ่ม แตกกิ่งมาก ลำต้นตั้งตรง ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปวงรีแกมขอบขนาน ใบดกทึบ ค่อนข้างหนา ผิวเรียบมัน สีเขียวเข้ม ท้องใบสีเขียวปนม่วง ดอกช่อ ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อย 5-20 ดอก กลิ่นหอม กลีบดอกสีม่วงแกมชมพู เชื่อมติดกันเป็นรูประฆัง ผลเป็นฝัก รูปเรียวยาว เมล็ดสีน้ำตาล มีขน ขึ้นง่ายในดินทั่วไป ออกดอกตลอดปี หากปลูกในที่ร่มมากจะกลายเป็นไม้เลื้อยได้ 
เมล็ด มีสารที่ออกฤทธิ์กระตุ้นหัวใจ คือสาร ouabain มีความเป็นพิษสูงไม่ควรรับประทาน หากเข้าสู่ร่างกาย ทำให้คลื่นไส้ ท้องเสีย หัวใจเต้นแรง และเร็ว ต้องรีบทำให้อาเจียน และนำส่งโรงพยาบาลทันที

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (1).jpg|thumb|ลักษณะดอกในมุมต่างๆ
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (2).jpg|thumb|แย้มปีนัง
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (3).jpg|thumb|แย้มปีนัง
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (4).jpg|thumb|แย้มปีนัง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 แย้มปีนัง- Strophanthus gratus
หมวดหมู่:วงศ์ตีนเป็ด
หมวดหมู่:ไม้ดอกไม้ประดับ
หมวดหมู่:พืชมีพิษ
ลิงก์

ลิงก์ อาจหมายถึง- ไฮเปอร์ลิงก์ จุดอ้างอิงในการเชื่อมโยงในข้อมูลแบบไฮเปอร์เท็กซ์ ไปยังข้อมูลหรือสื่ออื่น ในเวิลด์ไวด์เว็บ- ช่องทางสื่อสาร ในระบบโทรคมนาคม- ลิงก์ (เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา) ตัวละครในวิดีโอเกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ใช้ดาบเป็นอาวุธหลัก
 ในความหมายภาษาอังกฤษ 
ลิงก์ (link หรือ links) อาจหมายถึง- ส่วนของโซ่- ไส้กรอก อาหารที่มีลักษณะเป็นท่อน ๆ- สนามกอล์ฟ (golf links)
 ในวิกิพีเดีย- วิกิลิงก์ คือ ไฮเปอร์ลิงก์ ที่เชื่อมโยงระหว่างข้อมูลในวิกิพีเดีย- ลิงก์ข้ามภาษา คือไฮเปอร์ลิงก์ที่เชื่อมโยงวิกิพีเดียที่มีเนื้อหาเดียวกัน แต่คนภาษาต่างกัน- ลิงก์ข้ามโครงการ คือไฮเปอร์ลิงก์ที่เชื่อมโยงวิกิพีเดียกับโครงการอื่น ในภาษาเดียวกัน- อินเตอร์วิกิลิงก์ คือไฮเปอร์ลิงก์ที่เชื่อมโยงข้อมูลในวิกิพีเดียกับข้อมูลในเครือวิกิพีเดียอื่น ที่อยู่ต่างฐานข้อมูล
 สะกดผิดจาก- ลิงส์ (Lynx) ชื่อเว็บเบราว์เซอร์ ตัวหนึ่ง ทำงานในระบบข้อความล้วน

**ดูเพิ่ม**
 ลิงค์
วิกิพีเดีย:วันนี้ในอดีต/11 ตุลาคม

11 ตุลาคม:- พ.ศ. 2476 (ค.ศ. 1933) – พลเอก พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดชนำกำลังจากภาคอีสานไปกรุงเทพมหานคร หวังยึดอำนาจรัฐบาลคณะราษฎร- พ.ศ. 2497 (ค.ศ. 1954) – โฮจิมินห์และเวียดมินห์เข้าปกครองประเทศเวียดนามเหนือตามเงื่อนไขของข้อตกลงเจนีวาหลังสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง อันเป็นจุดสิ้นสุดของการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส- พ.ศ. 2511 (ค.ศ. 1968) – นาซาส่งอะพอลโล 7 (ในภาพ) ในภารกิจแรกของโครงการอะพอลโลที่มีนักบินอวกาศขึ้นไปด้วย จากแหลมคานาเวอรัล รัฐฟลอริดา- พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1975) – แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ รายการคอมเมดี-วาไรตีโชว์ในสหรัฐอเมริกา ออกอากาศรอบปฐมทัศน์- พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) – พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงลงพระปรมาภิไธยประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 อันได้ชื่อว่า "รัฐธรรมนูญฉบับประชาชน"
ดูเพิ่ม: 10 ตุลาคม – 11 ตุลาคม – 12 ตุลาคม
จดหมายเหตุ – รายชื่อบทความวันนี้ในอดีต
โซเดียมคาร์บอเนต

โซเดียมคาร์บอเนต หรือ โซดา แอช หรืออีกชื่อคือ โซดาซักผ้า  สูตรเคมี คือ Na2CO3 เป็นสารประกอบเกลือของกรดคาร์บอนิก มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่น สามารถดูดความชื้นจากอากาศได้ดี ละลายได้ในน้ำ มีฤทธิ์เป็นด่างแก่เมื่อละลายน้ำ ละลายได้เล็กน้อยในแอลกอฮอล์  พบในขี้เถ้าของพืชหลายชนิดและสาหร่ายทะเล (จึงได้ชื่อว่า โซดา แอช  เนื่องจาก แอช ในภาษาอังกฤษ หมายถึง ขี้เถ้า) เป็นสารเคมีที่ใช้ในอุตสาหกรรมหลายชนิด เช่น แก้ว เซรามิคส์ กระดาษ ผงซักฟอก สบู่ การแก้ไขน้ำกระด้าง
โซเดียมคาร์บอเนต พบได้ในธรรมชาติในเขตแห้งแล้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแหล่งแร่ที่เกิดจากทะเลสาบที่ระเหยแห้งไป  ในสมัยอียิปต์โบราณ มีการขุดแร่ที่เรียกว่า  เนทรอน (natron) (ซึ่งเป็นเกลือที่ประกอบด้วยโซเดียมคาร์บอเนต (หรือ โซดา แอช) และโซเดียมไบคาร์บอเนต (เบกกิ้ง โซดา) และมีโซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) และโซเดียมซัลเฟต ปนอยู่เล็กน้อย) จากก้นทะเลสาบที่แห้ง ใกล้แม่น้ำไนล์ และนำมาใช้ในการทำมัมมี่ ใน ปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) พบแหล่งแร่โซเดียมคาร์บอเนตขนาดใหญ่ใกล้แม่น้ำกรีนริเวอร์ รัฐไวโอมิง สหรัฐอเมริกา ทำให้สหรัฐขุดแร่มาใช้แทนการผลิตทางกรรมวิธีทางเคมี
ในประเทศอื่น ๆ การผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกรรมวิธีทางเคมีที่เรียกว่า กระบวนการโซลเวย์ (Solvay process) ซึ่งค้นพบโดย เออร์เนส  โซลเวย์ นักอุตสาหกรรมเคมีชาวเบลเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) โดยเปลี่ยน โซเดียมคลอไรด์ (น้ำเกลือ) เป็น โซเดียมคาร์บอเนต โดยใช้ แอมโมเนีย และ แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และสารที่เหลือจากกระบวนการมีเพียง แคลเซียมคลอไรด์ ซึ่งไม่เป็นพิษแม้ว่าอาจก่อให้เกิดความระคายเคืองได้ และ แอมโมเนียนั้นยังสามารถนำกลับมาใช้ได้อีก ทำให้กระบวนการโซลเวย์มีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่ากรรมวิธีแบบเดิมมาก จึงถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตอย่างแพร่หลาย ในคริสต์ศตวรรษ 1900 โซเดียมคาร์บอเนต 90% ที่ผลิต ใช้วิธีการนี้ และยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน
เดิมนั้นการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกระบวนเคมีที่เรียกว่า กระบวนการเลอบลังก์ (Leblanc process) ซึ่งค้นพบโดยนักเคมีชาวฝรั่งเศส ชื่อ นิโคลาส เลอบลังก์ ในปี พ.ศ. 2334 (ค.ศ. 1791) โดยใช้  โซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) กรดซัลฟูริก (กรดกำมะถัน) แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และถ่าน แต่กรดไฮโดรคลอริค (กรดเกลือ) ที่เกิดจากกระบวนการนี้ ทำให้เกิดมลพิษทางอากาศ  และแคลเซียมซัลไฟด์ ที่เหลือจากกระบวนการทำให้เกิดปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม แต่เนื่องจากโซเดียมคาร์บอเนตเป็นสารเคมีพื้นฐานในอุตสาหกรรมหลายชนิด ทำให้มีการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตโดยกรรมวิธีนี้ และเป็นกรรมวิธีหลักมาจนถึงช่วงปี พ.ศ. 2423 - 2433 (ช่วง ค.ศ. 1880 - 1890) หลังการค้นพบกระบวนการโซลเวย์ กว่า 20 ปี  โรงงานผลิตแคลเซียมคาร์บอเนตที่ใช้กระบวนการ   เลอบรังค์แห่งสุดท้ายปิดลงในช่วงปี พ.ศ. 2463 (ค.ศ. 1920)

**ข้อระวัง**
 การกลืนหรือกิน อาจทำให้เกิดความระคายคอ วิงเวียนศีรษะ- การหายใจ สูดดม ก่อให้เกิดอันตราย ควรหลีกเลี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการได้รับเป็นเวลานาน- การสัมผัสทางผิวหนัง  ก่อให้เกิดความระคายเคือง อาจเกิดอาการแสบไหม้- หากเข้าตา จะเกิดอาการระคายเคืองอย่างรุนแรง อาจเป็นอันตรายได้

**อ้างอิง**
 http://www.answers.comdate=2007-07-10 
หมวดหมู่:สารเคมีในบ้าน
หมวดหมู่:คาร์บอเนต
หมวดหมู่:สารประกอบโซเดียม
หมวดหมู่:ผลิตภัณฑ์เคมีครัวเรือน
สถานีย่อย:การ์ตูนญี่ปุ่น/ข่าวการ์ตูน

ข่าวการ์ตูน- ฤทธิ์ดาบไร้ปรานี ผลงานของ ฮิโรอากิ ซามูระ กำลังจะได้รับการสร้างเป็นอะนิเมะ และมีกำหนดที่ออกอากาศในฤดูร้อนปีนี้  - กระทรวงวัฒนธรรมญี่ปุ่นแต่งตั้งให้ โดราเอมอน เป็นทูตสันถวไมตรี เพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมญี่ปุ่น - กินเนสส์บุ๊ก ได้บันทึกให้ โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ เป็นราชาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น โดยบันทึกไว้ว่า เขาเป็น "นักเขียนที่มีผลงานการ์ตูนตีพิมพ์ออกมามากที่สุดอันดับ 1 ในโลก"- Hell Girl สัญญามรณะ ธิดาอเวจี ได้รับการยืนยันว่าจะมีการสร้างเป็นอะนิเมะอีกครั้ง ซึ่งนับเป็นภาคที่ 3 แล้ว
ซากูระ ทังเงะ

ซากูระ ทังเงะ (Tange Sakura) เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น
เธอเกิดวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2516 ที่จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น และสังกัดอาโอนิ โปรดักชัน

**ผลงาน**

**งานแอนิเมชัน**
 มาร์มาเลดบอย รับบทเป็น ซาคุมะ ซูซุ- วันฟ้าใสของโรมิโอ (Romio no Aoi Sora) รับบทเป็น แอนนิต้า- เด็งโนเซ็นไต วูกี้ส์ แองเจิ้ล รับบทเป็น มิดี้ เดอะ เกิร์ล- ตำรวจสาวจอมซ่า (You're Under Arrest) รับบทเป็น ซางะ ซาโอริ- เมซ (MAZE) รับบทเป็น มิล วาลน่า- เบิร์น อัพ เอ็กเซส (BURN-UP EXCESS) รับบทเป็น ริริกะ- ไฟเออร์ เอ็มเบลม (Fire Emblem OVA) รับบทเป็น ซีด้า- มุเก็น โนะ รีไวอัส (Infinite Ryvius) รับบทเป็น อิซึมิ โคซึเอะ- การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ รับบทเป็น คิโนโมโตะ ซากุระ- YAT ตะลุยอวกาศ  2 รับบทเป็น มารอน- เมลตี้แลนเซอร์ ดิ แอนิเมชัน รับบทเป็น แองเจล่า- ขบวนการเหมียวเหมียว รับบทเป็น โมโมมิยะ อิจิโกะ/เหมียว สตรอเบอร์รี่ 

**งานเกม**
 เดด ออร์ อะไลว์ รับบทเป็น คาสุมิ- โดคิวเซ รับบทเป็น ซูซูกิ มิโฮะ- โทคิเมคิเมโมเรียล ดราม่าซีรีส์ 1 : นิจิอิโระ โนะ เซชุน รับบทเป็น อากิโฮะ มิโนริ- เมลตี้แลนเซอร์ รับบทเป็น แองเจล่า- ทรู เลิฟ สตอรี่ รับบทเป็น มินามิ ยาโยอิ- เน็กซ์คิง รับบทเป็น แซฟฟรอน- พาวเวอร์ดอลส์ 2 รับบทเป็น เอลลี่ สโนว์- ปริซึมคอร์ท รับบทเป็น เซริซาวะ ซานาเอะ- แกรนบลูฟันตาซี รับบทเป็น คาริโอสโตร- เลิฟพลัส รับบทเป็น โคบายาคาวะ ริงโกะ

**งานเพลง**
 Be Myself- Love Stories- MAKE YOU SMILE- New Frontier- Alice- SAKURA TANGE INSTRUMENTAL TRACKS- Neo-Generation- Best Album SAKURA- MARINE- SPUR

**อ้างอิง**
 http://sdb.noppo.com/sakura_t.htm date=2007-02-21 - http://www.animenewsnetwork.com/encyclopedia/people.php?id=789

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  WONDER-NET date=2020-12-02  -  Sakura A La Mode date=2007-01-16  
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากอิจิโนมิยะ
เทมาริ

เทมาริ (Temari) อาจหมายถึง- เทมาริ (ของเล่น) - ของเล่นชนิดหนึ่งของเด็กผู้หญิงญี่ปุ่น มีลักษณะเป็นลูกบอลที่ใช้ด้ายร้อย- เทมาริ (ตัวละคร) - ตัวละครใน นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ประเทศนีวเว

นีวเว (Niue; นีวเว: Niuē) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มักเรียกว่า "Rock of Polynesia" นีวเวปกครองตนเอง แต่นอกจากนี้ นีวเวยังอยู่ในความสัมพันธ์เสรี (free association) กับประเทศนิวซีแลนด์ด้วย นั่นหมายความว่าประมุขโดยชอบธรรมของนิวซีแลนด์เป็นประมุขรัฐของนีวเวด้วย และความสัมพันธ์ทางการทูตส่วนใหญ่จะจัดโดยนิวซีแลนด์ นีวเวตั้งอยู่ห่างจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของนิวซีแลนด์ 2,400 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในบริเวณสามเหลี่ยมระหว่างประเทศตองงา ประเทศซามัว และหมู่เกาะคุก ชาวนีวเวร้อยละ 90 ถึง 95 อาศัยอยู่ในประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งมีประมาณร้อยละ 70 ที่พูดภาษานีวเว

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Niue, the Pacific island struggling to cope as its population plummets- Chapman, Terry M. (1976) – The Decolonisation of Niue. 
*Hekau, Maihetoe & al., Niue: A History of the Island, Suva: Institute of Pacific Studies (USP) & the government of Niue, 1982 no ISBN- Loeb, Edwin M. (1926) – History and Traditions of Niue. - Painter, Margaret and Kalaisi Folau (2000) – Tagi Tote e Loto Haaku, My Heart Is Crying a Little: Niue Island Involvement in the Great War, 1914–1918. - Smith, Percy – Niue-fekai (or Savage) Island and its People. - Sperlich, Wolfgang B. (2012) – Tohi Vagahau Niue/Niue Language Dictionary: Niuean-English, with English-Niuean Finderlist. - Thomson, Basil C. (2012) – Savage Island: An Account of a Sojourn in Niue and Tonga. - James P Terry and Warwick E Murray (edited by) - Niue Island: Geographical Perspectives on the Rock of Polynesia International Scientific Council for Island Development (INSULA), UNESCO, 9299002304.- SPREP, Rod Hay and Ralph Powlesland, Compiled by Joanna Sim –Guide to Birds of Niue
*Tregear, Edward,  "Niue: or Savage Island" date=2010-06-26 , The Journal of the Polynesian Society, vol.2, March 1893, pp. 11–16- W R Sykes – Contributions to the Flora of Niue- Dick Scott (1993) – Would a Good Man Die

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 รัฐบาล- Niuean Government official site
 ข้อมูลทั่วไป- Niue. The World Factbook. Central Intelligence Agency.- Niue from UCB Libraries GovPubs
*Regional/Oceania/Niue
*Niue
 การเดินทาง- Niue Tourism Office
นีวเว
หมวดหมู่:ประเทศที่เป็นเกาะ
หมวดหมู่:ประเทศนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:ประเทศนีวเว
หมวดหมู่:ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2517
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมและรัฐในอารักขาของอังกฤษในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:พอลินีเชีย
คำไต สีพันดอน

พลเอก คำไต  สีพันดอน (8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 – 2 เมษายน พ.ศ. 2568) เป็นนักการเมืองชาวลาวที่รวยที่สุดในประเทศซึ่งเป็นประธานพรรคประชาชนปฏิวัติลาวตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 ถึง 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 และประธานาธิบดีลาว ตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ถึง 8 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เมื่อเขาถูกแทนที่โดยนายจูมมะลี ไซยะสอน เขาเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนในปี พ.ศ. 2497 และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวในปี พ.ศ. 2499

**ประวัติทางการเมืองที่สำคัญ**
 พ.ศ. 2490: เข้าร่วมขบวนการปฏิวัติ- พ.ศ. 2495: เข้าเป็นสมาชิกขบวนการลาวอิสระ (Lao Freedom Front)- พ.ศ. 2495-2497: เป็นประธาน Committee of the Central Region- พ.ศ. 2497: เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน- พ.ศ. 2498-2500: เป็นหัวหน้าขบวนการปะเทดลาว- พ.ศ. 2499: เป็นสมาชิก Central Party Committee และได้รับคัดเลือกจากพรรคประชาชนปฏิวัติลาวให้เป็นสมาชิก- พ.ศ. 2499: เข้าเป็นสมาชิกพรรคประชาชนลาว- พ.ศ. 2500: เข้าเป็นสมาชิกศูนย์กลางพรรค (the Central Party Committee)- พ.ศ. 2500-2502: เป็นหัวหน้าสำนักงานศูนย์กลางพรรคฯ- พ.ศ. 2503: เป็นหัวหน้ากองกำลังทหารของขบวนการปะเทดลาว- พ.ศ. 2515, 2525, 2529 และ 2535: ได้รับเลือกจากพรรคประชาชนปฏิวัติลาวให้เป็นสมาชิกกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคฯ- พ.ศ. 2518-2534: ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีลาว, รัฐมนตรีกระทรวงป้องกันประเทศ, ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนลาว- 15 ส.ค. 2534: ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลาว โดยความเห็นชอบของสภาแห่งชาติ- 24 พ.ย. 2535: ดำรงตำแหน่งประธานพรรคประชาชนปฏิวัติลาว- 24 ก.พ. 2541-8 มิ.ย.2549: ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีลาว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีลาว
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีลาว
หมวดหมู่:เลขาธิการพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
ค
หมวดหมู่:ชาวลาวที่มีอายุเกิน 100 ปี
หมวดหมู่:บุพการีของนายกรัฐมนตรีลาว
เทพบุตรถังแตก

เทพบุตรถังแตก (Yamada Tarō Monogatari) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม ทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ เป็นการ์ตูนแนว ตลก/ดราม่า ในประเทศไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ และ พ.ศ. 2544 ภาคละครไต้หวัน ที่นำแสดงโดย วิค F4 ยังเคยนำมาออกอากาศเป็นทางโทรทัศน์ ทางช่อง 3 อีกด้วย และต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ประเทศญี่ปุ่นเองก็นำมาสร้างในฉบับละครเช่นกัน นำแสดงโดย นิโนะมิยะ คาซึนาริ (แสดงเป็น ทาโร่) และซากุราอิ โช (แสดงเป็น ทาคูยะ) ทั้งสองเป็นนักร้องวง อาราชิ

**เนื้อเรื่อง**
ยามาดะ ทาโร่ ชายหนุ่มที่ทุก ๆ คนจับตามอง ทุก ๆ คนคิดว่า เขาจะต้องเป็นลูกมหาเศษรฐี, เจ้าชายจากต่างประเทศผู้มาตามหารักแท้ เพราะเขาทั้งเก่งในทุก ๆ ด้าน, หน้าตาดี, จิตใจดีงาม ไม่ว่าจะเป็นการเรียนก็ได้ที่หนึ่ง, สอบเข้าเป็นนักเรียนทุนได้ตลอด, กีฬาก็ยอดเยี่ยม ทุก ๆ อย่างของเขาดีทั้งหมด เว้นเสียแต่ว่าเขายากจนมาก ความสามารถพิเศษสุดของยามาดะ คือการได้ยินเสียงเหรียญตกในระยะหลายกิโลเมตร แม้กระทั่งหลับอยู่

**ละครโทรทัศน์**
貧窮貴公子 / Ping Qiong Gui Gong Zi - ชื่อภาษาไทย: เทพบุตรถังแตก- ชื่อภาษาอังกฤษ: Poor Prince Taro- จำนวนตอน: 15 ตอน- สถานีโทรทัศน์: Taiwan CTS , Thailand ช่อง 3- ออกอากาศครั้งแรก: พ.ศ. 2544- เพลงเปิดเรื่อง: I Want to Hold Your Hand ร้องโดย ดราก้อนไฟว์- เพลงปิดเรื่อง: Ni Shi Wo De Xing Fu Ma ร้องโดย แอนนี่ อี๋- นำแสดงโดย: 
** วิก โช แสดงเป็น ไท่หลาง (ทาโร่)
** เคน จู แสดงเป็น เหอฟู (พ่อของทาโร่)
** แอนนี่ อี๋ แสดงเป็น หลิงจื่อ (แม่ของทาโร่)- ผู้อำนวยการสร้าง: Chai Zhi Ping
山田太郎ものがたり / Yamada Taro Monogatari - ชื่อภาษาไทย:- ชื่อภาษาอังกฤษ: The Story of Yamada Taro- จำนวนตอน: 10 ตอน- ความนิยมโดยเฉลี่ย: 15.2% (เฉพาะเขตคันโต)- สถานีโทรทัศน์: Japan TBS- ออกอากาศ: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 - 14 กันยายน พ.ศ. 2550- เวลา: ทุกวันศุกร์ 22:00 น.- เพลงเปิดเรื่อง: Happiness ร้องโดย อาราชิ - นำแสดงโดย:
**นิโนะมิยะ คาซึนาริ แสดงเป็น ทาโร่
** ซากุราอิ โช แสดงเป็น ทาคูยะ
** Kikuchi Momoko แสดงเป็น อายาโกะ (แม่ของทาโร่)
** Matsuoka Mitsuru แสดงเป็น คาซูโอะ (พ่อของทาโร่)
ผู้อำนวยการสร้าง:  - Takahashi Masanao - Shimoyama Jun
ผู้กำกับ- Ishii Yasuharu - Yamamuro Daisuke - Kawashima Ryutaro

**รายชื่อตอน**

**ดูเพิ่ม**
 เมื่อผมกับเธอ XXX - ผลงานของไอ โมรินางะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ของสถานีโทรทัศน์ทีบีเอสทีวี
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง
หวัง ฉงหยาง

เฮ้งเตงเอี้ยง
เฮ้งเตงเอี้ยง  (p=Wáng Chóngyáng) เกิดในช่วง ค.ศ. 1113 - 1170 ในปลายสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในช่วงกลียุคของจีน เนื่องจากการราชสำนักจิน (กิม) ยกกำลังบุกราชสำนักซ่งจนต้องถอยร่นลงมาตั้งหลักที่นครหลินอัน (หางโจว)

**ข้อมูลทางประวัติศาสตร์**
เฮ้งเตงเอี้ยง หรือ หวังชงหยาง มีชื่อเดิมว่า หวังจงฟู่ (王中孚) เขาเกิดในครอบครัวมีอันจะกินครอบครัวหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีโอกาสได้รับการศึกษาศิลปศาสตร์ทุกแขนงอย่างเต็มที่ เมื่อโตเป็นหนุ่มใหญ่หวังจงฟู่ก็มีความต้องการก่อตั้งกลุ่มต่อต้านทัพจิน (ชนเผ่าหนี่เจิน) ขึ้น แต่ในปี ค.ศ.1159 เมื่อหวังจงฟู่อายุได้ 49 ปี ก็ได้มีโอกาสพบกับเซียนสองคนในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง คือ จงหลี่ฉวน และ หลูตงปินจึงหันมาบวชเป็นนักพรตในลัทธิเต๋าแทน และมีฉายาในทางธรรมว่า ฉงหยางจื่อ（重阳子）นับแต่นั้นเป็นต้นมา

**ตัวละครในนิยาย**
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นหนึ่งตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก แต่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ตามช่วงเวลาในท้องเรื่อง แต่ได้รับการอ้างถึงในเนื้อเรื่องหลายครั้ง
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งนิกายช้วนจินก่า มีฉายาว่า เทพมัชฉิม และเป็นอันดับหนึ่งของห้ายอดฝีมือแห่งยุคที่ชนะการประลองถกกระบี่เขาหัวซานครั้งแรก ซึ่งได้ครองคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็ง แต่ไม่ปรารถนาที่จะฝึกยอดวิชา เพียงแต่ต้องการไม่ให้ยุทธภพต้องวุ่นวาย จึงเก็บรักษาคัมภีร์ยุทธไว้ใต้เบาะ
เฮ้งเตงเอี้ยงเดิมมีชื่อว่า เฮ้ง เตี่ยง เขาเป็นศิษย์ผู้พี่ของเฒ่าทารกจิวแป๊ะทงโดยมีอาจารย์ คือนักพรต หลี ต้ง ปิน  เฮ้งเตงเอี้ยงมีศิษย์เจ็ดคน หรือเจ็ดนักพรตช้วนจิน เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นคนมีเมตตา ฉลาดหลักแหลม คิดค้นวิชามากมาย  เช่น พลังธาตุธรรมชาติ เพลงกระบี่ช้วนจินและค่ายกลเจ็ดดาวที่เหล่านักพรตทั้งเจ็ดเคยใช้รับมือกับมารบูรพาอึ้งเอี๊ยะซือ เฮ้งเตงเอี้ยงทราบดีว่าตนเองเป็นโรคร้ายรู้ตัวว่ามีชีวิตได้อีกไม่นาน จึงเดินทางไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติที่เป็นดาวข่มวิชาลมปราณคางคกของพิษประจิม แต่เนื่องจากชื่อเสียงของเฮ้วเตงเอี้ยงและราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮงอยู่ในระดับเดียวกัน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการน่าเกลียดจึงเสนอเป็นการแลกเปลี่ยนศึกษาวรยุทธ์กับราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง โดยได้รับการแนะนำวิชาดรรชนีเอกสุริยันจากราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง และถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติให้ราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง 
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นเจ้าของสุสานโบราณแต่ภายหลังได้ยกให้ ลิ้มเซียวเอ็ง ซึ่งต่อมาลิ้มเซียวเอ็ง ก็เป็นผู้ก่อตั้งสำนักสุสานโบราณ ซึ่งเป็นอาจารย์ยายของลี้มกโช้ว และเซียวเล้งนึ่ง ซึ่ง เฮ้งเตงเอี้ยง กับ ลิ้มเซียวเอ็ง รักใคร่ชอบพอกันแต่มิอาจได้อยู่ร่วมกัน

**อ้างอิง**
1170
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1656
หมวดหมู่:ตัวละครของกิมย้ง
หมวดหมู่:ห้ายอดฝีมือ
กอร์กอน

เมดูซ่า
กอร์กอน เป็นอสูรกายน่าเกลียดน่ากลัว มีผมเป็นงู มีด้วยกันสามพี่น้อง คงกระพันฆ่าไม่ตาย ยกเว้นตัวน้องสุดท้องที่ชื่อ "เมดูซ่า" ที่อาจฆ่าให้ตายได้ หากผู้ใดมองตานางเมดูซ่าจะกลายเป็นหิน
กอร์กอนเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวและมีดวงตาที่น่าสะพรึงกลัว หัวของกอร์กอนปรากฏอยู่บนโล่ของเอเธน่าทำให้มีพลังในการปกป้องเธอจากอาวุธทุกชนิด และทำให้ศัตรูหวาดกลัวได้อย่างมาก เลือดของกอร์กอนกล่าวกันว่ามีพลังในการรักษาและทำร้ายได้

**ตำนาน**
ตำนานกล่าวว่า เดิมทีกอร์กอนทั้งสามเป็นเทพธิดารูปงามและอ่อนโยน มีความบริสุทธิ์เป็นพรหมจารีย์ แต่ขณะที่เมดูซ่ากำลังบูชาเทวีเอเธน่าในวิหาร ได้ถูกโพไซดอนหลงรัก และพยายามใช้กำลังขืนใจ เรื่องรู้ถึงเทพีเอเธน่า ทรงได้ฉวยโอกาสใส่ความว่าลบหลู่นาง โดยการสมสู่ในวิหารของนาง เนื่องด้วยความเดิมเอเธน่ากับเมดูซ่ามีแม่คนเดียวกัน และเอเธน่าต้องการทำลายเมดูซ่าให้สิ้นซาก จึงสาปให้เมดูซ่ามีหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว และสาปให้ผมที่สวยงามดุจเส้นไหมทองของนางกลายเป็นงูเลื้อยยั้วเยี้ยเต็มหัว จากหญิงพรหมจารีย์ที่งดงาม ก็กลายเป็นปีศาจที่น่าขยะแขยง เมดูซ่าทั้งโศกเศร้า อับอาย และน้อยใจในความอยุติธรรมทั้งที่เธอมิได้ทำผิด ทั้งที่เธอตั้งใจรักษาพรหมจารีย์ แต่นางก็มิเคยได้ผลความดีตรงนั้นเลย จนนางมีแต่ความอับอายและความแค้น จนเมดูซ่าต้องการทำลายทุกชีวิตที่ขวางหน้าจากความเกลียดชังที่ปะทุขึ้น ทุกคนที่มองหน้านางก็จะกลายเป็นหินไปหมด จนได้กล่าวขวัญเป็นอสูรกายที่ร้ายกาจที่สุดในตำนานกรีก วีรบุรษเพอร์ซีอุสเป็นผู้สังหารเมดูซ่า โดยใช้ดาบที่เทพีเอเธน่าประทานให้ตัดหัวของเมดูซ่า จากนั้นเมดูซ่าก็จบชะตากรรมจากชีวิตอันโหดร้ายที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมของเธอในที่สุด นับว่าเป็นอสุรกายที่มีความเป็นมาอันน่าสงสารและน่าเห็นใจมากที่สุด

**ดูเพิ่ม**
 เมดูซ่า
หมวดหมู่:ตำนาน
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (อังกฤษ : Faculty of Pharmaceutical Sciences, Ubon Ratchathani University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จัดตั้งเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 นับเป็นคณะเภสัชศาสตร์ลำดับที่ 10 ของประเทศไทย เป็นลำดับที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและเป็นคณะวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพคณะแรกของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี 

**ประวัติ**
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นคณะเภสัชศาสตร์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนที่ 21 ก. เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 สำหรับหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ระยะเวลาการศึกษา 5 ปี ได้รับความเห็นชอบจาก ทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และสำนักงาน ก.พ.รับรองคุณวุฒิปริญญาเภสัชศาสตรบัณฑิตของ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ในปี 2551 ได้ดำเนินการปรับหลักสูตรเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ซึ่งมีระยะเวลาการศึกษา 6 ปี ให้สอดคล้องกับเกณฑ์การจัดการเรียนการสอนที่กำหนดโดยสภาเภสัชกรรมแห่งประเทศไทย และเริ่มเปิดรับนักศึกษา ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป
คณะเภสัชศาสตร์ได้ปฏิบัติภารกิจสำคัญในการจัดการศึกษาและดำเนินงานวิจัยด้านเภสัชศาสตร์มานานกว่าทศวรรษ  โดยเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ตั้งแต่ปีการศึกษา 2537 เป็นต้นมา  มีบัณฑิตเภสัชศาสตร์สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 5 ปีแล้ว 15 รุ่น รวมทั้งสิ้น 1,104 คน โดยปีการศึกษา 2557 นักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ รุ่นที่ 16 ซึ่งเป็นรุ่นแรกที่มีการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 6 ปี สำเร็จ การศึกษา ทั้งนี้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2537-2559 คณะเภสัชศาสตร์มีบัณฑิตสำเร็จการศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ทั้ง หลักสูตร 5 ปี และหลักสูตร 6 ปี รวมทั้งสิ้น 18 รุ่น จำนวน 1,349 คน  ปัจจุบันมีการรับนักศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (6 ปี) 2 สาขา ได้แก่ การบริบาลทางเภสัชกรรมและเภสัชกรรมอุตสาหการ จำนวนปีละประมาณ 138 คน

**กลุ่มวิชา**
คณะเภสัชศาสตร์มีการแบ่งส่วนราชการเพียงส่วนเดียวคือ สำนักงานเลขานุการ แต่ในส่วนของการจัดการเรียนการสอนนั้น มีการบริหารจัดการในลักษณะของกลุ่มวิชา ซึ่งเป็นการแบ่งส่วนงานภายใน แบ่งเป็น 3 กลุ่มวิชาดังนี้
# กลุ่มวิชาชีวเภสัชศาสตร์ (Division of Biopharmacy)
# กลุ่มวิชาเภสัชเคมีและเทคโนโลยีเภสัชกรรม (Division of Pharmaceutical Chemistry and Technology)
# กลุ่มวิชาเภสัชกรรมปฏิบัติ(Division of Pharmacy Practices)
สำหรับการเรียนการสอนในรายวิชาศึกษาทั่วไปและรายวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานนั้น จัดการเรียนการสอนโดยคณะศิลปศาสตร์และคณะวิทยาศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ส่วนการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพนั้นจัดขึ้นในหน่วยงานที่เป็นแหล่งฝึกปฏิบัติงานด้านการผลิตเภสัชภัณฑ์และด้านการให้บริการสุขภาพ
และเภสัชกรรมทั้งในภาครัฐและเอกชนทั่วประเทศ

**หลักสูตรการศึกษา**
ปัจจุบัน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้

**ทำเนียบคณบดี**
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
อุบลราชธานี
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
กิโยตีน

กีโยตีนในอังกฤษ
การประหารพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ไฟล์:Exécution de Marie Antoinette le 16 octobre 1793.jpg|right|thumb|การประหาร พระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต 16 ตุลาคม ค.ศ. 1793
ไฟล์:Anonymous - Portrait de Joseph-Ignace Guillotin (1738-1814), médecin et homme politique. - P1052 - Musée Carnavalet (cropped).jpg|220px|thumb|โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง ผู้เสนอให้ประหารชีวิตโดยการตัดคอ แต่ตัวเขาไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์กิโยตีน
กิโยตีน (guillotine) เป็นชื่อเรียกของอุปกรณ์การประหารชีวิตของฝรั่งเศส ถูกประดิษฐ์ขึ้นในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเพื่อใช้ตัดคอนักโทษ กิโยตีนประกอบโครงโดยส่วนมากจะเป็นไม้ ไว้สำหรับแขวนใบมีดรูปสี่เหลี่ยมคางหมู น้ำหนักประมาณ 40 กก. ใบมีดจะถูกแขวนไว้ในส่วนบนสุด ภายใต้ใบมีดจะเป็นส่วนที่ให้ผู้ถูกลงโทษวางศีรษะ เมื่อเชือกได้ถูกปล่อยหรือตัดลง ใบมีดที่หนักจะหล่นลงไม้ในระยะทางประมาณ 2.3 เมตร และตัดศีรษะผู้ถูกประหาร (ความสูงและน้ำหนักตามมาตรฐานกิโยตีนฝรั่งเศส)
ประเทศฝรั่งเศสได้ชื่อว่าเป็นประเทศแรกที่ใช้การประหารชีวิตด้วยกิโยตีน นายนีกอลา ฌัก แปลตีแย (Nicolas J. Pelletier) โจรปล้นสัญจรถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนเป็นคนแรกเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1792 ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 สหราชอาณาจักร มีเครื่องลงโทษลักษณะที่คล้ายกันชื่อกรงเหล็กตะแลงแกง และมีเครื่องลงโทษลักษณะคล้ายกันในประเทศอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์
นายแพทย์อ็องตวน หลุยส์ สมาชิกสมาคมศัลยศาสตร์ (Académie Chirurgical) เป็นบุคคลที่คิดค้นการทำงานของเครื่องกิโยตีน โดยเครื่องกิโยตีนตอนแรกได้ใช้ชื่อว่า ลูยซง (Louison) หรือลูยแซ็ต (Louisette) แต่ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิโยตีน" ตามชื่อของ ดร.โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสเป็นผู้เสนอแนะการประหารชีวิตโดยการตัดคอ ภายหลัง ดร.กิโยตีน ได้เปลี่ยนนามสกุล เนื่องจากไม่ต้องการใช้ชื่อสกุลเป็นคำเดียวกับวิธีการประหารชีวิต ทั้งนี้ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงมักถูกตัดคอโดยดาบหรือขวาน ในขณะที่ชาวบ้านทั่วไปจะถูกแขวนคอ หรือวิธีการประหลาดต่าง ๆ ในช่วงของยุคกลาง (เช่น ถูกเผาหรือมัดกับล้อไม้) ในการตัดคอ มีหลายครั้งที่ตัดคอไม่สำเร็จในดาบแรก ทำให้เกิดความทรมานต่อผู้ถูกประหารชีวิต การใช้กิโยตีนจะทำให้ผู้ถูกประหารชีวิตเจ็บปวดน้อยที่สุด ในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศส มีผู้ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนอย่างน้อย 20,000 คน โดยการประหารด้วยกิโยตีนถือเป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไปเช่นกัน
กิโยตีนถือเป็นเครื่องประหารชนิดเดียวที่ถูกกฎหมาย จนกระทั่งยกเลิกกฎหมายประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1881 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทวีปยุโรปได้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซีเยอรมนี นาซีได้นำเครื่องกิโยตีนมาใช้ในการประหารชีวิตผู้ที่ต่อต้านระบอบนาซีในเยอรมนี บุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนในฝรั่งเศสในที่สาธารณะ คือ ออยเกิน ไวด์มันน์ (Eugen Weidmann) อายุ 31 ปี ฆาตกรสังหาร 6 ศพชาวเยอรมัน โดยถูกตัดศีรษะเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1939 เวลา 16.32 น. ภายนอกคุกแซ็ง-ปีแยร์ (Saint-Pierre) ที่เมืองแวร์ซาย ส่วนบุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนและเป็นผู้ถูกประหารชีวิตคนสุดท้ายในฝรั่งเศส คือ ฮามิดา จันดูบี (Hamida Djandoubi) อายุ 27 ปี ฆาตกรชาวตูนีเซียที่ลักพาตัว ทรมาน และสังหารเอลิซาเบธ บูสเกต์ อายุ 22 ปีโดยถูกตัดศีรษะที่ที่เรือนจำบัลเมต(Baumettes Prison) ในเมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1977 เวลา 04:40 น.

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รายละเอียดกิโยตีน date=2005-03-24  รวมภาพ ประวัติ รายชื่อของกิโยตีน
หมวดหมู่:เครื่องประหารชีวิต
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
วิกิพีเดีย:วันนี้ในอดีต/12 ตุลาคม

12 ตุลาคม: วันชาติในอิเควทอเรียลกินี (พ.ศ. 2511) และสเปน (พ.ศ. 2035); วันเด็กในประเทศบราซิล- พ.ศ. 2035 (ต.ศ. 1492) – คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสขึ้นฝั่งบนเกาะในทะเลแคริบเบียน โดยเชื่อว่าได้มาถึงหมู่เกาะอินเดียตะวันออกแล้ว- พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960) - ผู้นำพรรคสังคมนิยมญี่ปุ่น อิเนจิโร อาซานูมะ ถูกโอโตยะ ยามางูจิ ลอบสังหารด้วยดาบสั้นขณะการโต้วาทีถ่ายทอดออกอากาศ- พ.ศ. 2458 (ค.ศ. 1915) – ชุดยิงเยอรมันประหารชีวิตพยาบาลชาวอังกฤษ เอดิธ คาเวล หลังช่วยให้ทหารสัมพันธมิตรหลบหนีออกจากเบลเยียม- พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) – กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ลอบวางระเบิดโรงแรมในไบรตัน ประเทศอังกฤษ เพื่อพยายามลอบสังหารมาร์กาเร็ต แทตเชอร์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร พร้อมด้วยคณะรัฐมนตรีส่วนใหญ่ แต่ล้มเหลว- พ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) – กลุ่มติดอาวุธอิสลาม ญะมาอะห์ อิสลามียะห์ ก่อเหตุระเบิดหลายจุดบนเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย (อนุสรณ์ในภาพ) ทำให้มีผู้เสียชีวิต 202 ราย และบาดเจ็บอีก 209 คน
ดูเพิ่ม: 11 ตุลาคม – 12 ตุลาคม – 13 ตุลาคม
จดหมายเหตุ – รายชื่อบทความวันนี้ในอดีต
สตีเฟน เครน

สตีเฟน เครน(Stephen Crane)
สตีเฟน เครน (Stephen Crane - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1871 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1900) นักเขียนชาวอเมริกันผู้เสียชีวิตด้วยวัณโรคและมาลาเรียตั้งแต่อายุเพียง 28 ปี เป็นนักเขียนที่ผลงานซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีได้แก่เรื่อง Red badge of courage (ค.ศ. 1895) อันนำชื่อเสียงในระดับนานาชาติมาให้แก่เขา  นิยายเรื่องนี้เล่าถึงชีวิตของทหารธรรมดาคนหนึ่งในช่วงสงครามกลางเมือง และเครนเขียนขึ้นก่อนที่เขาจะได้สัมผัสการสู้รบจากประสบการณ์จริงในการเป็นผู้สื่อข่าวสงครามในกรีซ คิวบา เท็กซัส และเม็กซิโก  เครนเป็นลูกคนที่สิบสี่ บิดาเป็นพระนิกายเมทอดิสต์ เมื่ออายุเพียง 16 ปี เขาก็เริ่มเขียนคอลัมน์ลงใน New York Tribune ก่อนที่นิยายเรื่องที่สองจะประสบความสำเร็จ เครนใช้ชีวิตสนุกสนานเยี่ยงนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์อิสระ  สองปีก่อนเสียชีวิต เขาได้ไปลงหลักปักฐานที่ประเทศอังกฤษ โดยคบหาเป็นเพื่อนกับโจเซฟ คอนราด เฮนรี เจมส์ และเอช. จี. เวลส์  ผลงานของเครนนับเป็นการนำเสนอความสมจริงให้วรรณกรรมอเมริกัน “อย่างไรก็ตาม ความแปลกใหม่ในด้านเทคนิคและลีลา และการใช้สัญลักษณ์ทำให้ผลงานที่ยอดเยี่ยมของเขาเด่นในด้านความโรแมนติกมากกว่าความเป็นธรรมชาติ” (จาก Online Literature)
คำคม Every sin is the result of collaboration. (บาปทั้งหลายเป็นผลจากการร่วมมือ)

**ผลงานด้านกวี**
งานกวีของสตีเฟน เครน มีสองเล่ม คือ
*The Black Riders and Other Lines (ค.ศ. 1895)
*War is Kind and Other Lines (ค.ศ. 1899)
บทกลอนของเขาจะสั้นๆ ไม่มีชื่อ ไม่ลงสัมผัส ไม่มีกฎเกณฑ์  ต่อไปนี้ คือบทกวีสองบทที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัดมากที่สุดของเขา 
In the desert 
I saw a creature, naked, bestial, 
who, squatting upon the ground, 
Held his heart in his hands, 
And ate of it. 
I said, "Is it good, friend?" 
"It is bitter—bitter," he answered; 
"But I like it 
Because it is bitter, 
And because it is my heart." 
:("The Black Riders and Other Lines," III)
A man saw a ball of gold in the sky; 
He climbed for it, 
And eventually he achieved it -- 
It was clay. 
Now this is the strange part: 
When the man went to the earth 
And looked again, 
Lo, there was the ball of gold. 
Now this is the strange part: 
It was a ball of gold. 
Aye, by the heavens, it was a ball of gold
:("The Black Riders and Other Lines)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 กลุ่มผู้เชี่ยวชาญเรื่องสตีเฟน เครน - The Stephen Crane Society (ภาษาอังกฤษ)- เรื่องสั้น A Dark Brown Dog date=2012-06-16  (ภาษาอังกฤษ)- ผลงานกวี The Black Rider and Other Lines (ภาษาอังกฤษ)-  ผลงานกวี  War is Kind and Other Lines (ภาษาอังกฤษ)- วิเคราะห์งานเขียนเรื่อง "The Bride Comes to Yellow Sky" date=2005-11-25  (ภาษาอังกฤษ)

**ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย**
   ใต้พันธนาการ (Manacled) date=2005-02-09  ละคร "สมจริง"-  เจ้าสาวผู้มาเยือนเยลโลสกาย (The bride comes to Yellow Sky) date=2006-05-27  นายอำเภอ จอมอันธพาล  ปืน และ...เจ้าสาว?
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากนวร์ก
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมาลาเรีย
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากวัณโรค
หมวดหมู่:นักข่าวชายชาวอเมริกัน
1900
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติ

หมวดหมู่:ศิลปิน
หมวดหมู่:ศิลปินชาวไทย
หมวดหมู่:ศิลปะในประเทศไทย
หมวดหมู่:สมบัติประจำชาติ
หมวดหมู่:ธัญพืช

หมวดหมู่:เกษตรกรรม
หมวดหมู่:ปฐพีศาสตร์
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของอาหาร
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:ธัญญาหาร
หมวดหมู่:เมล็ดพืช
หมวดหมู่:เกษตรกรรม

หมวดหมู่:สังคม
หมวดหมู่:อาหารและเครื่องดื่ม
กเกษตรกรรม
กเกษตรกรรม
กเกษตรกรรม
กเกษตรกรรม
หมวดหมู่:การจัดการที่ดิน
จิวแป๊ะทง

จิวแป๊ะทง เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก และปรากฏตัวในมังกรหยก ภาค 2

**ประวัติ**
จิวแป๊ะทงเป็นศิษย์น้องของกลางอิทธิฤทธิ์เฮ้งเตงเอี้ยง นับเป็นอาจารย์อาของเจ็ดบรรพชิตช้วนจิน และเป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือยุคที่ 2 นิสัยขี้เล่น เอาแต่สนุกสนานคล้ายเด็ก ๆ จึงมีฉายา "เฒ่าทารก"  จิวแปะทงสำเร็จวิชาในคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็งโดยไม่ได้ตั้งใจ  จึงกลายเป็นยอดฝีมือแห่งยุค  สาบานเป็นพี่น้องกับก๊วยเจ๋ง แม้ว่าเฒ่าทารกจะมีวรยุทธสูงส่งแต่ก็กลัวอึ้งย้งเป็นที่สุด อีกทั้งพลังฝีมือของจิวแป๊ะทงยังเหนือกว่ามารบูรพา (อึ้งเอียะซือ) ราชันทักษิณ (อิดเต็งไต้ซือ) อยู่สามส่วน

**จิวแปะทงกับเอ็งโกว**
ความสัมพันธิ์ระหว่างจิวแปะทงกับเอ็งโกวมีอยู่ว่า หลังจากศึกการชิงจ้าวยุทธภพ 5 ปี ที่เขาหัวซัว  ซึ่งเฮ้งเตงเอี๊ยง (หวัง ฉงหยาง) เป็นผู้ชนะ เป็น 1 ในยุทธภพ  เฮ้งเตงเอี๊ยงกับจิวแปะทงเดินทางไปแคว้นตาหลี่ ซึ่งมี ต้วนตี้เฮง (อิดเต็งไซซือ) เป็นฮ่องเต้   โดยเฮ้งเตงเอี๊ยงกับต้วนตีเฮงได้แลกเปลียนวิชากัน คือดรรชนีเอกสุริยันกับวิชาเทียนฟง โดยเฮ้งเตงเอี๊ยงอ้างเหตุผลว่าต้องการแลกเปลียนวิชากัน แต่ความจริง วิชาทั้ง 2 (ดรรชนีเอกสุริยันกับวิชาเทียนฟง) นี้เป็นวิชาที่ชนะทางวิชาพลังคางคกของพิษประจิม (อาวเอี๊ยงฮง)   เฮ้งเตงเอี้ยงรู้ตัวว่ากำลังจะตาย เลยถ่ายทอดวิชาเทียนฟงเพื่อให้ต้วนตี้เองกำราบความชั่วร้ายของอาวเอี๊ยงฮง 
จังหวะเวลา 1 เดือนที่ 2 คนเก็บตัวกัน ทำให้จิวแปะทงเกิดความเบื่อหน่าย จนได้พบกับเอ็งโกว สนมเอกของต้วนตี้เฮง และทั้งคู่ได้ฝึกวิชาด้วยกัน สนิทสนมกันจนมีความสัมพันธ์ชู้สาว เมื่อต้วนตี้เฮ้งกับเฮงเต็งเอี๊ยงทราบเรื่องเข้า เฮงเต็งเอี๊ยงให้ต้วนตี้เฮงตัดสิน ไม่เพียงแต่ต้วนตี้เฮงไม่ลงโทษเท่านั้น ยังยกสนมเอ็งโกวให้กับจิวแป๊ะทิง แต่จิวแป๊ะทงไม่รับและหนีจากไป ปล่อยให้เอ็งโกวซึ่งได้ตั้งท้องอยู่ในวังเย็น ต่อมาคลอดลูกชาย แต่ก็ถูกชายชุดดำ (ฝ่ามือเหล็กลอยน้ำคิ้วโช้วยิ้มซัดฝ่ามือจนตาย) ครั้งต่อมาเอี้ยก่วยได้ใช้อุบายพาจิวแป๊ะทงมาพบเอ็งโกวทำให้จิวแปะทงกับเอ็งโกวได้อยู่ด้วยกันในที่สุด

**วรยุทธของจิวแป๊ะทง**
จิวแป๊ะทงถือว่าเป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือยุคที่ 2  แม้จิวแปะทงจะไม่เต็มเต็งแต่ก็หลงใหลในวรยุทธ  เป็นผู้สำเร็จวิชาของสำนักช้วนจินก่าทั้งหมด และยังได้ฝึกวิชาคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็งสำเร็จโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เพิ่มพลังภายในอย่างมหาศาล อีกทั้งตอนที่ถูกมารบูรพาขังไว้ในเกาะดอกท้อเขายังได้คิดค้นวิชาสองมือขัดแย้งทำให้สามารถใช้วรยุทธที่แตกต่างกันได้ในเวลาเดียว ทั้งที่แต่เดิมจิวแป๊ะทงก็มีวรยุทธสูงส่งอยู่แล้วทำให้จิวแป๊ะทงเป็นผู้ไร้เทียมทานเนื่องจากสามารถใช้วิชา 2 ชนิดได้ในเวลาเดียวกัน จิวแป๊ะทงจึงถือเป็นผู้ที่มีวรยุทธสูงที่สุดในเรื่องผู้หนึ่ง
หมวดหมู่:ตัวละครของกิมย้ง
หมวดหมู่:ตัวละครในนิยายกำลังภายใน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักวูซู
อังกาบ

อังกาบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Barleria cristata L.) มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย  เป็นพรรณไม้พุ่มเตี้ย มีลำต้นเป็นข้อ สูงประมาณ 3 ฟุต ใบเป็นรูปหอก โคนและปลายเรียวแหลม ขนาดกว้างประมาณ  4 ซม. ยาวประมาณ 10 ซม. ดอกออกเป็นกระจุก ดอกมีลักษณะเป็นรูปทรงกรวย หรือรูปแตร มีหลายสี เช่น สีม่วง สีม่วงอมชมพู สีม่วงอ่อนสลับม่วงแก่ สีขาว และสีเหลืองอังกาบเป็นไม้ที่ชอบแสงปานกลาง  ควรปลูกในดินร่วนหรือดินร่วนปนทราย  ความชื้นปานกลางถึงสูง  การขยายพันธุ์ใช้การปักชำกิ่ง       

**ประโยชน์**
ดอกอังกาบสีเหลือง-ขาว ตากแห้ง นำมาต้มเป็นยาสมุนไพร ขับเสมหะ และเป็นยาบำรุงธาตุ รากเป็นยาขับปัสสาวะ ฟอกโลหิต รสหวาน แก้ระดูขัด

**อ้างอิง**
  อังกาบfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:ไม้ดอกไม้ประดับ
หมวดหมู่:สกุลอังกาบ
หมวดหมู่:สมุนไพร
มะลิลา

มะลิลา หรือ มะลิซ้อน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Jasminum sambac) เป็นไม้พุ่มกึ่งเลื้อย สูง 15-25 ซม. ใบออกตรงข้าม รูปไข่กว้าง 3.5 - 4.5 ซม. ยาว 4-7 ซม. ปลายแหลม โคนมน ก้านใบสั้น มี 3 ใบใน 1 ข้อ ดอกสีขาว กลิ่นหอมแรง ออกเดี่ยวหรือออกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง ใช้ทำเป็นน้ำลอยมะลิ ใช้ทำเป็นขนมไทยมะลิลาและมะลิซ้อนเป็นพืชชนิดเดียวกันแต่เป็นคนละรูปแบบ สังเกตได้จากดอกที่มีความแตกต่างอย่างชัดเจน
มะลิลายังมีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกดังนี้: ข้าวแตก (เงี้ยว แม่ฮ่องสอน) เตียมูน (ละว้า เชียงใหม่) มะลิ (กลาง) มะลิขี้ไก่ (เชียงใหม่) มะลิซ้อน (กลาง) มะลิป้อม (เหนือ) มะลิลา (กทม., กลาง) และ มะลิหลวง (แม่ฮ่องสอน) 
ชาวโอรังอัซลี ในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย นำใบอ่อนแช่ในน้ำเย็น ใช้ดื่มแก้นิ่วในถุงน้ำดี รากนำไปต้ม แล้วดื่มน้ำแก้เบาหวานเป็นดอกไม้ประจำชาติของฟิลิปปินส์ เรียกว่าซัมปากีตา  (sampaguita) และเป็นดอกไม้ประจำชาติหนึ่งในสามชนิดของอินโดนีเซีย ซึ่งเรียกว่าเมอลาตี ปูติห์ (melati putih)

**ดูเพิ่ม**
 มะลิ

**อ้างอิง**
  Flora of China: Jasminum sambac-  Jasminum sambac date=2021-05-01 -  Jasmine in Oman - article date=2012-02-18 -  Sampaguita date=2009-07-09 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สกุลมะลิ
หมวดหมู่:ไม้ดอกไม้ประดับ
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:ดอกไม้ประจำชาติ
พ.ศ. 1781

พุทธศักราช 1781 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1238

**เหตุการณ์**
 ชาวมองโกลยึดครองมอสโก ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ- พ่อขุนศรีอินทราทิตย์สถาปนาอาณาจักรสุโขทัยขึ้น

**วันเกิด**
 พญามังราย ปฐมกษัตริย์ของอาณาจักรล้านนา- เฟรเดอริกที่ 3 ดยุกแห่งลอเรน (เสียชีวิต พ.ศ. 1845)- เฮนรี เดอ มงฟอร์ต บุตรแห่งไซมอน เดอ มงฟอร์ต เอิร์ลแห่งเลสเตอร์ที่ 6 (เสียชีวิต พ.ศ. 1808)

**วันถึงแก่กรรม**
 19 มีนาคม – เฮนรีที่ 1 แห่งโปแลนด์- อัล-คามิล สุลต่านไอยูบิดแห่งอียิปต์
พ.ศ. 2310

พุทธศักราช 2310 ตรงกับคริสต์ศักราช 1767 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดี ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ตามปฏิทินจูเลียน

**ผู้นำ**
 พระมหากษัตริย์:
** (อาณาจักรอยุธยา) สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ (พ.ศ. 2301 - พ.ศ. 2310)
** (อาณาจักรธนบุรี)  สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี(พ.ศ. 2310 - พ.ศ. 2325)- พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร: สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (บริเตนใหญ่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2303 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2343, สหราชอาณาจักร 1 มกราคม พ.ศ. 2344 - 29 มกราคม พ.ศ. 2363)- พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส: พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส (1 กันยายน พ.ศ. 2258 - 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2317)- พระมหากษัตริย์สเปน: พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน (10 สิงหาคม พ.ศ. 2302 - 14 ธันวาคม พ.ศ. 2331)- จักรพรรดิจีน: จักรพรรดิเฉียนหลง (18 ตุลาคม พ.ศ. 2278 - 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2339)

**เหตุการณ์**
 7 เมษายน - การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง: กรุงศรีอยุธยาเสียแก่กองทัพพม่า- 6 พฤศจิกายน - พระยาวชิรปราการกอบกู้กรุงศรีอยุธยาคืนจากพม่า- 28 ธันวาคม - พระยาวชิรปราการประกอบพิธีปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ เฉลิมพระนามใหม่ว่า สมเด็จพระบรมราชาที่ 4 แล้วสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานี- ค้นพบ ธาตุไฮโดรเจน

**วันเกิด**
 15 มีนาคม - แอนดรูว์ แจ็กสัน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 7 (อสัญกรรม พ.ศ. 2388)- 22 มิถุนายน - วิลเฮล์ม ฟอน ฮุมโบลท์ นักปรัชญาและรัฐบุรุษชาวเยอรมัน (เสียชีวิต พ.ศ. 2378)- 11 กรกฎาคม - จอห์น ควินซี แอดัมส์ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 6 (อสัญกรรม พ.ศ. 2391)- 21 กันยายน - สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี (สวรรคต 18 ตุลาคม พ.ศ. 2379)- 25 ตุลาคม - เบนจามิน คอนสแตนต์ นักเขียนชาวสวิส (เสียชีวิต พ.ศ. 2373)- 2 พฤศจิกายน - เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น (สิ้นพระชนม์ 23 มกราคม พ.ศ. 2363)- ไม่ทราบวัน
** แบล็กฮอว์ก หัวหน้าเผ่าอินเดียนแดงเผ่าซอกและเผ่าฟอกซ์ (เสียชีวิต พ.ศ. 2380)

**วันถึงแก่กรรม**
 4 กันยายน - ชาลส์ ทาวน์เซนด์ นักการเมืองชาวอังกฤษ (เกิด พ.ศ. 2268)- ไม่ทราบวัน
** สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรอยุธยา
หมวดหมู่:พ.ศ. 2310