Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ต่อมใต้สมอง

ต่อมใต้สมอง (Pituitary Gland) เป็นต่อมที่อยู่ติดกับส่วนล่างของสมองส่วนไฮโปทาลามัส แบ่งได้ 3 ส่วนคือ ต่อมใต้สมองส่วนหน้า ส่วนกลาง และส่วนหลัง
ต่อมใต้สมองส่วนหน้าและส่วนกลาง และมีต้นกำเนิดมาจากเนื้อเยื่อชนิดเดียวกัน ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าเป็นหน่วยเดียวกัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นต่อมไร้ท่อแท้จริง ขณะที่ต่อมใต้สมองส่วนหลัง เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อประสาท ที่ไม่ได้สร้างฮอร์โมนได้เอง แต่มีปลายแอกซอนของนิวโรซีครีทอรีเซลล์ (Neurosecretory cell) จากไฮโปทาลามัสมาสิ้นสุด และหลั่งฮอร์โมนประสาทออกมาสู่กระแสเลือด
ต่อมใต้สมองมีขนาดประมาณเม็ดถั่วลันเตา มีน้ำหนักราว 0.5 กรัม 

**ฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า**
ต่อมใต้สมองส่วนนี้ผลิตฮอร์โมนต่าง ๆ ส่วนหนึ่งถูกควบคุมจากฮอร์โมนประสาทจากไฮโปทาลามัส

**ภาพอื่น ๆ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  NeuroNames-  Addrena Reviews date=2014-09-20  - 14201loa -  The Pituitary Gland, from the UMM Endocrinology Health Guide date=2010-06-20 -  Oklamoma State, Endocrine System date=2007-05-17 - Pituitary apoplexy mimicking pituitary abscess  date=2009-08-11 
หมวดหมู่:ต่อม
หมวดหมู่:ระบบต่อมไร้ท่อ
หมวดหมู่:ศีรษะและคอ
ธงชาติอุซเบกิสถาน

ธงชาติอุซเบกิสถาน (Oʻzbekiston davlat bayrogʻi) ประกอบด้วยแถบแนวนอน 3 แถบที่มีสีฟ้า ขาว และเขียว ซึ่งขนาบด้วยแถบบางสีแดง 2 แถบ ที่มุมธงด้านคันธงนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยว และดาว 12 ดวง ธงนี้ถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1991 เพื่อแทนที่ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

**รูปแบบ**
สีฟ้าบนธงสื่อถึงท้องฟ้าและน้ำสะอาด และยังเป็นสีของกลุ่มชนเตอร์กิกด้วย สีขาวคือสันติภาพและโชคที่ดี สีเขียวคือสัญลักษณ์ของธรรมชาติ ชีวิตใหม่ และการเก็บเกี่ยวที่ดี และแถบสีแดงคือพลังแห่งชีวิต
ภาพจันทร์เสี้ยวมีส่วนเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์อุซเบกกับการถือกำเนิดของชาติ ดวงดาวเป็นสัญลักษณ์ทางวิญญาณและเป็นเครื่องหมายศักดิ์สิทธิ์ เช่นเดียวกันกับปฏิรูปพจน์ถึงประวัติศาสตร์อุซเบกและปฏิทิน แล้วยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการแสวงหาความสมบูรณ์แบบและความสุขของชาวอุซเบกในบ้านเกิดของตนเอง

**ธงอื่น ๆ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก- ธงในประเทศอุซเบกิสถาน- ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน- เพลงชาติอุซเบกิสถาน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=อุซเบกิสถาน-  อุซเบกิสถาน - Vexillographia
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศอุซเบกิสถาน
อุซเบกิสถาน
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 17

รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 17 ประจำปี พ.ศ. 2550 จัดโดยสมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ จัดขึ้นในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551  ณ โรงละครสยามนิรมิต กรุงเทพมหานคร ซึ่งมีภาพยนตร์ส่งเข้าประกวด 43 เรื่อง โดย 2 เรื่องที่ถอนตัวไปร่วมประกวดคือ "ตำนานสมเด็จพระเนรศวร ภาค 1 และ 2" ของ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล 
ไฟล์:Chukiat Sakveerakul 20071120 002.jpg|right|thumb|150px|ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล ผู้ชนะรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม
ไฟล์:Akara 29072007 BKKIFF.jpg|right|thumb|150px|อัครา อมาตยกุล ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมไฟล์:Sonthaya Chitmanee at Star Entertainment Awards 2007.jpg|right|thumb|150px|สนธยา ชิตมณี ผู้ชนะรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา

**รายชื่อภาพยนตร์และรายนามผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล**

**รายชื่อคณะกรรมการตัดสิน**
# นายอดุลย์ ดุลยรัตน์ ประธานกรรมการตัดสิน 
# นายนคร วีระประวัติ กรรมการตัดสิน 
# นายวิรัช อยู่ถาวร กรรมการตัดสิน 
# นายกฤษฎ์ บุณประพฤทธิ์(แจ๊สสยาม) กรรมการตัดสิน 
# นายยอดชาย เมฆสุวรรณ กรรมการตัดสิน 
# ผศ.ดร.กฤษดา เกิดดี กรรมการตัดสิน 
# ดร.ขนิษฐา จิตต์ประกอบ กรรมการตัดสิน 
# นางภักตร์พิมล เสนีย์ กรรมการตัดสิน 
# รศ.จำเริญลักษณ์  ธนะวังน้อย กรรมการตัดสิน 
# นางบวรพร สุทธิวานิช กรรมการตัดสิน 
# รศ.ภาวดี สมภักดี กรรมการตัดสิน 
# นายประวิทย์ แต่งอักษร กรรมการตัดสิน 
# นายสิทธิรักษ์  ตุลาพิทักษ์ กรรมการตัดสิน 
# นายสุพพัต เรืองศรี กรรมการตัดสิน 
# นายสามารถ จันทร์สูรย์ กรรมการตัดสิน 
# นายปรมะ ศิริประสาทสุข กรรมการตัดสิน 
# นายวิภว์ บูรพาเดชะ กรรมการตัดสิน

**อ้างอิง**
  รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง date=2008-01-31  Deknang.com เรียกดูข้อมูลเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2551 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์สมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ date=2007-04-09 -  รายชื่อคณะกรรมการตัดสิน date=2008-02-06  เว็บไซต์สมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ 
หมวดหมู่:พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:รางวัลสุพรรณหงส์
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002

การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2545 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 เมษายน และ 5 เมษายน พ.ศ. 2545 ในการเลือกตั้งครั้งนี้ได้ดึงดูดความสนใจจากต่างประเทศเป็นอย่างมาก เนื่องจากฌอง-มารี เลอ เป็งได้ปรากฏในการเลือกตั้งรอบที่สอง ซึ่งนักข่าวและนักการเมืองทั้งหลายต่างกล่าวว่า ผลสำรวจการเลือกตั้งได้เกิดความผิดพลาดล้มเหลวในการสำรวจว่าผู้สมัครคนใดจะมาอยู่ในลำดับสอง ทั้งๆ ที่การสนับสนุนของประชาชนที่มีต่อเลอ เปนที่เพิ่มขึ้นนั้นเห็นได้ชัดในสัปดาห์สุดท้ายก่อนการเลือกตั้ง เป็นผลให้เกิดการอภิปรายอย่างจริงจังเกี่ยวกับปัญหาของการสำรวจและบรรยากาศของการเมืองฝรั่งเศส อย่างไรก็ตามพรรคแนวหน้าแห่งชาติ (FN) ของเลอ เปนนั้นมีอุดมคติอนุรักษนิยม และยังเป็นพรรคที่ไม่ถือพรรคพวกและฝ่าย ทั้งๆ ที่เป็นพรรคเป็นพรรคขวาจัดพรรคหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส ฌากส์ ชีรักคงจะยินดีอยู่ไม่น้อยที่ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีรอบสองอย่างถล่มทลายด้วยคะแนน 82% อย่างไรก็ตามหลายคนก็คิดว่าเป็นชัยชนะที่ได้รับความเสียหายมากเกินไป
หมวดหมู่:การเมืองฝรั่งเศส
หมวดหมู่:การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส
หมวดหมู่:การเลือกตั้งใน พ.ศ. 2545
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในประเทศฝรั่งเศส

==ดูเพิ่ม**
หมวดหมู่:การลงประชามติในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:การเมืองฝรั่งเศส
ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ถนนแพรกษา

ถนนแพรกษา (Thanon Phraekkasa) เดิมคือ  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3116 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3 (บางปิ้ง)–แพรกษา หรือบางครั้งเรียกว่า ถนนพุทธรักษา เป็นถนนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ แยกมาจากถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 27 ในเขตตำบลปากน้ำ (เทศบาลนครสมุทรปราการ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ข้ามคลองชลประทานเข้าสู่เขตตำบลท้ายบ้านใหม่ (เขตเทศบาลตำบลบางปู) ข้ามคลองแขกเข้าสู่เขตเทศบาลตำบลแพรกษา ข้ามคลองหม้อแตกเข้าสู่เขตตำบลแพรกษาใหม่ ไปบรรจบกับถนนตำหรุ-บางพลี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3256) กิโลเมตรที่ 5 ในเขตตำบลแพรกษาใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการอีกเช่นเดียวกัน รวมระยะทางทั้งสิ้น 9.6 กิโลเมตร ลักษณะถนนเป็นพื้นผิวแบบคอนกรีตขนาด 6 ช่องทางจราจรตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงวัดแพรกษา และตั้งแต่วัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลีมีขนาด 2 ช่องทางจราจร ซึ่งปัจจุบันในช่วงวัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลี องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการได้มีการก่อสร้างขยายถนนจาก 2 ช่องจราจรเป็น 6 ช่องจราจร โดยนำแนวคลองริมถนนเดิมมาสร้างขยายเป็นถนนและสร้างระบบระบายน้ำทดแทนแนวคลองเดิม ลักษณะถนนเป็นพื้นแอสฟัลต์ลาดยาง ปัจจุบันดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขณะนี้กำลังดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 2 ซึง่ระยะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นการปรับปรุงถนนแนวเดิมให้มีความกว้างมากขึ้น พร้อมกับก่อสร้างสะพานตัวใหม่ด้วย ในปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงาน 3 แห่ง โดยมีหมายเลขสายทางดังนี้- ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 11-001 อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลบางปู ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 2.2 กิโลเมตร- ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 16-001 อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลแพรกษา ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 5.8 กิโลเมตร- องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 1.6 กิโลเมตร

**อ้างอิง**
แพรกษา
สป.ถ
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก เป็นธงชาติของอุซเบกิสถานในสมัยที่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต ประกาศใช้อย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก (Uzbek Soviet Socialist Republic) เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีฟ้าขอบสีขาวพาดผ่าน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล 
ความหมายของสัญลักษณ์ในธง คือ สีแดง หมายถึงการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพ สีฟ้า หมายถึงผืนฟ้าในอุซเบกโซเวียต สีขาว หมายถึงฝ้าย อันเป็นทรัพยากรหลักของประเทศ ค้อนเคียว หมายถึงการร่วมมือกันระหว่างกรรมกรกับชาวนา ดาวแดง หมายถึง ชั้นกรรมาชีพ

**ประวัติ**
ธงชาติอุซเบกโซเวียตแบบแรกสุด เริ่มใช้เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 เป็นธงพื้นสีแดง ที่มุมบนด้านคันธงมีชื่อประเทศ จารึกด้วยอักษรอาหรับและ ข้อความอักษรซีริลลิก เขียนไว้ว่า УзССР เป็นสีทอง  ต่อมาในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2469 จึงได้เปลี่ยนคำจารึกชื่อประเทศที่มุมบนด้านคันธงใหม่ โดยจารึกเป็นภาษาอุซเบก ภาษารัสเซีย และภาษาทาจิก
ในปี พ.ศ. 2474 ได้เปลี่ยนข้อความในธงชาติใหม่อีกครั้ง โดยเป็นชื่อประเทศอย่างย่อในภาษาอุซเบกว่า OzSSC และในภาษารัสเซียว่า УзССР ซึ่งได้ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2480 จึงเปลี่ยนข้อความเป็นอักษรโรมันว่า OZBEKISTAN SSR 
ถึงยุคทศวรรษที่ 1940 ( พ.ศ. 2483 - 2492) ธงนี้จึงมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบอีกครั้ง โดยชื่อประเทศที่มุมธงด้านคันธง ใช้เป็นภาษาอุซเบกและรัสเซียว่า Ўзбекистон ССР (Ozbekiston SSR) และ Узбекская ССР (Uzbekskaya SSR) ตามลำดับ ก่อนจะมีการเปลี่ยนแบบธงครั้งสุดท้าย ดังที่ปรากฏในตอนแรกสุดของบทความนี้ ซึ่งธงนี้ ได้ใช้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534

**พัฒนาการ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติสหภาพโซเวียต- ธงชาติอุซเบกิสถาน- ธงในประเทศอุซเบกิสถาน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติอุซเบกโซเวียต
หมวดหมู่:ประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:ธงในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ธงชาติในอดีต
เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน

เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน (O‘zbekiston Respublikasining Davlat Madhiyasi) ที่ใช้ในปัจจุบันนี้เริ่มใช้เมื่อประเทศได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 โดยนำทำนองเพลงนี้มาจากเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก ซึ่งประพันธ์โดย มูตัล บูร์คอนอฟ (Mutal Burxonov) และใช้ในช่วงที่อุซเบกิสถานอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต แต่เนื้อร้องได้ประพันธ์ขึ้นใหม่โดยอับดุลลา โอริปอฟ (Abdulla Oripov)

**เนื้อร้อง**

**คำแปล**
บทที่ 1
;แผ่นดินเสรีตะวันส่องใส มีความสุข และเป็นที่ปกปักต่อผองประชาเอ๋ย
;เธอคือปิยมิตรของมิตรแห่งเธอ !
;จงรุ่งโรจน์ด้วยการเรียนรู้และความคิดสร้างตลอดไป
;ขอให้ศักดิ์ศรีของเธอจงส่องสว่างไปชั่วฟ้าดิน
;
;
;ประสานเสียง
;หุบผาสีทองแห่งนี้ อุซเบกิสถานที่รัก
;จิตใจอันหาญกล้าของบรรพบุรุษสถิตอยู่กับเธอ !
;เมื่อพลังมหาศาลแห่งของประชาชนได้ลุกโชน
;(เธอคือ) ประเทศซึ่งสะกดโลกทั้งใบไว้ !
;
;
;
;บทที่ 2
;ศรัทธาแห่งความใจกว้างของชาวอุซเบกไม่สูญสิ้น
;ลูกหลานเสรีชนผู้เยาว์คือปีกอันเข้มแข็งของเธอ !
;ดวงประทีปแห่งเอกราช การพิทักษ์สันติภาพ
;ความรักในสัจจะ มาตุภูมิ จงรุ่งโรจน์ตลอดกาล !
;
;
;ประสานเสียง
;หุบผาสีทองแห่งนี้ อุซเบกิสถานที่รัก
;จิตใจอันหาญกล้าของบรรพบุรุษสถิตอยู่กับเธอ !
;เมื่อพลังมหาศาลแห่งของประชาชนได้ลุกโชน
;(เธอคือ) ประเทศซึ่งสะกดโลกทั้งใบไว้ !

:;

**สื่อ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 แหล่งรวบรวมข้อมูลและไฟล์เสียง-  เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน - รัฐบาลอุซเบกิสถาน date=2011-12-22 -  รัฐธรรมนูญอุซเบกิสถาน-  สถานทูตอุซเบกิสถานประจำสหรัฐอเมริกา date=2009-09-01 -  เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน - Himnuszok-  เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน (ขับร้อง, บรรเลง)
 วีดิทัศน์
อุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:เพลงสรรเสริญในประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:เพลงภาษาอุซเบก
แม่แบบ:การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2545

ผลการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส 21 เมษายน และ 5 เมษายน พ.ศ. 2545
อันดับที่ 
ผู้สมัครเลือกตั้ง 
พรรค 
รอบแรก 
รอบสอง
คะแนนเสียง 
เปอร์เซนต์ 
คะแนนเสียง 
เปอร์เซนต์
1 
ฌากส์ ชีรัก 
พรรครวมพลเพื่อสาธารณรัฐ (RPR) 
5,665,855 
19.88% 
25,537,956 
82.21%
2 
ฌอง-มารี เลอ เป็ง 
พรรคแนวหน้าแห่งชาติ (FN) 
4,804,713 
16.86%  
5,525,032 
17.79% 
3 
ลีโอเนล โฌส์แปง 
พรรคสังคมนิยม (PS) 
4,610,113 
16.18% 
4 
ฟรองซัวส์ ไบรู 
พรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) 
1,949,170 
6.84% 
5 
อาร์แลตต์ ลากิเยร์ 
พรรคพลังแรงงาน (LO) 
1,630,045 
5.72% 
6 
ฌอง-ปีแอร์ เชอแวนมองต์ 
พรรคการเคลื่อนไหวของพลเมือง (MDC) 
1,518,528 
5.33% 
7 
โนเอล มาแมร์ 
พรรคเขียว (Les Verts) 
1,495,724 
5.25% 
8 
โอลิวีเยร์ เบอซองเซอโนต์ 
พรรคสันนิบาตคอมมิวนิสต์ปฏิวัติ (LCR) 
1,210,562 
4.25% 
9 
ฌอง-แซงต์ ฌอสส์ 
พรรคล่าสัตว์ ตกปลา ธรรมชาติและประเพณี (CPNT) 
1,204,689 
4.23%  
10 
อแลง มาเดอแล็ง 
พรรคเสรีประชาธิปไตย (DL) 
1,113,484 
3.91%
11 
โรแบร์ต อู 
พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) 
960,480 
3.37% 
12 
บรูโน เมเกรต์ 
พรรคการเคลื่อนไหวสาธารณรัฐแห่งชาติ (MNR) 
667,026 
2.34% 
13 
คริสเตียน โตบิรา 
พรรคหัวรุนแรงซ้าย (PRG) 
660,447 
2.32%
14 
โกรีนน์ เลอปาช 
พรรคพลเมือง เคลื่อนไหว มีส่วนร่วมเพื่อศตวรรษที่ 21 (CAP 21) 
535,837 
1.88% 
15 
คริสตีน บูแต็ง 
พรรคสภาแห่งสาธารณรัฐสังคม (FRS) 
339,112 
1.19% 
16 
ดานีเอล กลัคสไตน์ 
พรรคแรงงาน (PT) 
132,686 
0.47%
ผลรวม 
28,498,471 

31,062,988 
เสียงข้างมากเด็ดขาด (14,249,236)  
บัตรดี 
28,498,471 
96.62% 
31,062,988 
94.61%
บัตรเสีย 
997,262 
3.38% 
1,769,307 
5.39%
จำนวนผู้ออกเสียงเลือกตั้ง 
29,495,733 
71.60% 
32,832,295 
79.71%
จำนวนผู้งดออกเสียงเลือกตั้ง 
11,698,956 
28.40% 
8,358,874 
20.29%
จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 
41,194,689 
100% 
41,191,169 
100%   
}
ธงชาติคาซัคสถาน

ธงชาติคาซัคสถาน (Қазақстан туы / Qazaqstan tuy) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2535 หลังจากได้รับเอกราชจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีฟ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีรูปอินทรีทุ่งหญ้าสเตปป์สีทอง สยายปีกบิน หันหน้าไปทางมุมธงด้านคันธง ภายใต้ดวงอาทิตย์สีทองมีรัศมี 32 แฉก ที่ด้านคันธงนั้นมีลวดลายอย่างลายหน้ากระดานตามแบบวัฒนธรรมคาซัคสถาน 
แบบสีธงอย่างมาตรฐานมีดังนี้

**ความหมาย**
 ลวดลายที่ด้านคันธง หมายถึงศิลปวัฒนธรรมของชาวคาซัคสถาน และอาณาจักรคาซัคสถานโบราณ- สีฟ้า มีความหมายได้หลายนัย ดังนี้ 
** หมายถึง ความหลากหลายของชนชาติเติร์กกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมกันเข้าเป็นชาวคาซัคสถานในปัจุจบัน เช่น ชาวตาตาร์ ชาวมองโกล ชาวอุยกูร์ เป็นต้น 
** หมายถึง เทพเจ้าเตงรี (Gök-Tanry หรือ Tengri) ผู้เป็นเทพเจ้าสูงสุดของชนชาติเติร์กเผ่าต่าง ๆ
** ตามนิยามแบบสมัยใหม่ สีฟ้านี้หมายถึง ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ของคาซัคสถาน และเสรีภาพ- นกอินทรีสีทอง หมายถึง ความภูมิใจในประวัติศาสตร์ของชาวคาซัคสถานยุดใหม่ รูปดังกล่าวนี้มีความเชื่อมโยงไปถึงสมัยจักรวรรดิของเจงกีสข่าน ซึ่งใช้ธงนกอินทรีทองพื้นฟ้า เป็นเครื่องหมายในการปกครองดินแดนแห่งนี้

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ธงในประเทศคาซัคสถาน- ธงชาติคาซัคโซเวียต- ตราแผ่นดินของคาซัคสถาน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=Kazakhstan-  ประวัติธงชาติคาซัคสถาน-  ธงชาติคาซัคสถาน - Vexillographia
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศคาซัคสถาน
คาซัคสถาน
เซาเปาลู

เซาเปาลู (São Paulo, Br-SaoPaulo.ogg) หรือ เซาเปาโล เป็นเมืองหลวงของรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกตามจำนวนประชากร ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิล นอกจากนี้ยังเป็นเมืองที่มีความมั่งคั่งที่สุดในประเทศ ชื่อ เซาเปาลู เป็นภาษาโปรตุเกส มีความหมายว่า "นักบุญเปาโล" 
เซาเปาลูมีเนื้อที่ 1,523 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 10,886,518 คน ซึ่งทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้ และซีกโลกใต้  (เขตมหานคร: ประมาณ 19 ล้านคน) 
เซาเปาลูเดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1554 โดยคณะมิชชันนารีนิกายเยซูอิตชาวโปรตุเกส ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 โปรตุเกสก็เริ่มเข้ามาขยายอำนาจในอเมริกาใต้ (ภายในเขตที่กำหนดไว้ในสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส) โดยส่งคณะนักสำรวจเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้และค้นหาทองคำ เพชร และทรัพยากรอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนทำให้เซาเปาลูขยายตัวมากขึ้น จนในที่สุดก็ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1711 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คลื่นผู้อพยพจากประเทศอิตาลี โปรตุเกส สเปน เยอรมนี และประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามาในเซาเปาลูเพื่อทำงานในไร่กาแฟภายในรัฐ จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การค้ากาแฟตกต่ำลง ผู้ประกอบการจึงเริ่มหันไปลงทุนในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเมือง โดยในครึ่งแรกของศตวรรษ นอกจากชาวยุโรปแล้ว ชาวญี่ปุ่นและชาวอาหรับก็อพยพเข้ามาด้วย และตลอดศตวรรษเดียวกันนี้ เศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเซาเปาลูก็เป็นตัวดึงดูดให้ประชากรจากรัฐอื่น ๆ ที่ยากจนในบราซิลเข้ามาทำงานในเมืองนี้เช่นกัน
200px
*แผนที่ดาวเทียม

**เมืองพี่น้อง**

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:เมืองในรัฐเซาเปาลู
หมวดหมู่:เมืองหลวงของรัฐในประเทศบราซิล
บัลปาราอิโซ

บัลปาราอิโซ (Valparaíso, "หุบเขาสวรรค์") เป็นหนึ่งในเมืองท่าที่สำคัญที่สุดและศูนย์กลางวัฒนธรรมที่เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ ของประเทศชิลี ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ เป็นเมืองหลักของแคว้นบัลปาราอิโซ โดยในขณะที่ซานเตียโกเป็นเมืองหลวงของประเทศนั้น บัลปาราอิโซก็มีความสำคัญในฐานะเป็นที่ตั้งรัฐสภา ซึ่งเมืองนี้ก็เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ ในชิลีที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เกิดขึ้นล่าสุดในปี ค.ศ. 1906 ได้ทำลายตัวเมืองและคร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 20,000 ราย
ในปี ค.ศ. 2003 รัฐสภาชิลีได้มีมติประกาศให้บัลปาราอิโซเป็น "เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของชิลี" และเป็นที่ตั้งของสำนักงานกระทรวงวัฒนธรรมแห่งใหม่ของประเทศ แม้ว่าจริง ๆ แล้วเมืองนี้จะเป็นเพียงเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศ โดยมีจำนวนประชากร 263,499 คน แต่เมื่อรวมกับพื้นที่ปริมณฑล (เช่นเมืองพักตากอากาศบิญญาเดลมาร์) แล้ว เขตมหานครกรันบัลปาราอิโซ (Gran Valparaíso) จะใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ (จำนวนประชากร 803,683 คน)
บัลปาราอิโซตั้งอยู่ทางตอนกลางของชิลี ห่างจากกรุงซานเตียโกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 120 กิโลเมตร การเดินทางระหว่างสองเมืองนี้ใช้เวลาประมาณ 70 นาที เมืองนี้ยังเป็นศูนย์กลางการศึกษาของประเทศอีกด้วย เนื่องจากมีมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ถึง 9 แห่ง รายได้หลักของเมืองมาจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว วัฒนธรรม และการขนส่ง ท่าเรือของเมืองยังเป็นศูนย์กลางการเดินเรือบรรทุกขนส่งสินค้า และส่งออกไวน์ ทองแดง และผลไม้สด
บัลปาราอิโซมีบทบาทสำคัญทางภูมิศาสตร์การเมืองในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเป็นที่พักกลางทางของเรือที่เดินทางระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกกับมหาสมุทรแอตแลนติกผ่านทางช่องแคบมาเจลลัน ชาวยุโรปได้อพยพเข้ามาอย่างมาก บัลปาราอิโซในขณะนั้นได้รับการขนานนามจากกะลาสีจากชาติต่าง ๆ ว่าเป็น "แซนแฟรนซิสโกน้อย" หรือ "อัญมณีแห่งแปซิฟิก" ซึ่งช่วงนี้เองที่ถือเป็นยุคทองของเมือง โดยตัวอย่างที่แสดงถึงความรุ่งเรืองของเมืองนี้ ได้แก่ ตลาดหุ้นที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคลาตินอเมริกา ห้องสมุดประชาชนแห่งแรกของชิลี และหนังสือพิมพ์ภาษาสเปน (ซึ่งพิมพ์ต่อเนื่องกัน) ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นต้น จนกระทั่งการเปิดใช้คลองปานามาและความซบเซาของการเดินเรือได้ทำให้ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของเมืองชะงักลง

**เมืองพี่น้อง**
บัลปาราอิโซเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
*ESP บาดาโลนา, ประเทศสเปน
*ESP บาร์เซโลนา, ประเทศสเปน
*ISR Bat Yam, ประเทศอิสราเอล
*KOR ปูซาน, ประเทศเกาหลีใต้
*PER กายาโอ, ประเทศเปรู
*ARG กอร์โดบา, ประเทศอาร์เจนตินา
*CHN กว่างโจว, ประเทศจีน
*CUB อาบานา, ประเทศคิวบา
*USA ลองบีช, สหรัฐ
*MYS มะละกา, ประเทศสมาเลเซีย
*MEX มันซานิโย, ประเทศเม็กซิโก
*COL เมเดยิน, ประเทศโคลัมเบีย
*RUS โนโวรอสซีสค์, ประเทศรัสเซีย
*ESP โอบิเอโด, ประเทศสเปน
*ARG โรซาริโอ, ประเทศอาร์เจนตินา
*BRA ซัลวาดอร์, ประเทศบราซิล
*ESP ซานตาเฟ, ประเทศสเปน
*CHN เซี่ยงไฮ้, ประเทศจีน
*MEX เบรากรุซ, ประเทศเม็กซิโก

**คู่ค้า**
บัลปาราอิโซเป็นเมืองคู่ค้ากับเมืองดังนี้:
*SUI บาเซิล, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
*UKR ออแดซา, ประเทศยูเครน
*USA ซานฟรานซิสโก, สหรัฐ

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Municipality of Valparaíso es-  El Mercurio de Valparaíso—Main newspaper es-  The Concepcion and Alegre historical district date=2011-08-13 
หมวดหมู่:เมืองในประเทศชิลี
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศชิลี
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร

ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร (Luke the Evangelist; לוקא; Loukas) เกิดที่แอนติออก ประเทศตุรกีปัจจุบัน เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 84 ใกล้โบเทีย (Boeotia) ในประเทศกรีซ ลูกาเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน (อีก 3 ท่าน ได้แก่ มัทธิว ยอห์น และมาระโก) เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญลูกาและกิจการของอัครทูตซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่

**ประวัติ**
ลูกาเป็นชาวซีเรียเชื้อสายกรีก อาศัยอยู่ที่เมืองแอนติออก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศตุรกี ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แพทย์และศัลยแพทย์ วันฉลองตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม
เอกสารฉบับแรกที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือในจดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน บทที่ 24 และฉบับ “โคโลเซียน” (Colossians) 4:14 และ ฉบับ “ทิโมธี 2” (2 Timothy) 4:11 ซึ่งเป็นจดหมายเหตุที่กล่าวกันว่าเปาโลอัครทูตเป็นผู้เขียน เอกสารฉบับต่อมาที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือใน “Anti-Marcionite Prologue to the Gospel of Luke” ซึ่งเป็นเอกสารที่ครั้งหนึ่งเชื่อกันว่าเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่ต่อมาเชื่อว่าเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่เฮลมุท เคิสเตอร์ (Helmut Koester) 
อ้างว่าข้อความข้างล่าง--ซึ่งเป็นส่วนเดียวที่ยังเป็นภาษากรีกต้นฉบับอยู่--เป็นส่วนที่เขียนเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2
:ลูกา ชาวแอนติออก อาชีพแพทย์ เขาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลอัครทูต และได้ติดตามเปาโลจนกระทั่งเปาโลพลีชีพ เขารับใช้พระผู้เป็นเจ้าติดต่อกันตลอดมา โดยไม่แต่งงาน ไม่มีบุตร เต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์   เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 84 ปี (หน้า 335)
เอกสารบางฉบับกล่าวว่าลูกาเสียชีวิตที่ธีบส์ ปัจจุบันคือประเทศกรีซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของโบเธีย หลักฐานเหล่านี้ทำให้สรุปได้ว่าลูกามีส่วนเกี่ยวข้องกับเปาโล

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 พันธสัญญาใหม่
** พระวรสาร
*** พระวรสารนักบุญลูกา
** กิจการของอัครทูต- ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
** มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร
** มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร
** ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ทศวรรษ 80
หมวดหมู่:นักบุญชาวซีเรีย
หมวดหมู่:นักบุญจากแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์
หมวดหมู่:ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
หมวดหมู่:แพทย์ชาวซีเรีย
หมวดหมู่:สาวกเจ็ดสิบคน
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญลูกา
หมวดหมู่:บุคคลในกิจการของอัครทูต
หมวดหมู่:บุคคลในบทจดหมายของเปาโล
ใบปิด

ใบปิด หรือ โปสเตอร์ (poster) คือภาพขนาดใหญ่พิมพ์บนกระดาษออกแบบเพื่อใช้ติดหรือแขวนบนผนังหรือกำแพง ใบปิดอาจจะเป็นภาพพิมพ์และภาพเขียน หรืออาจจะเป็นอย่างเดียวอย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้เตะตาผู้ดูและสื่อสารข้อมูล ใบปิดอาจจะใช้สอยได้หลายประการแต่ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการเผยแพร่เพื่อการประชาสัมพันธ์โดยเฉพาะการโฆษณางานแสดงศิลปะ, งานดนตรี หรือภาพยนตร์; การโฆษณาชวนเชื่อ; หรือในการสื่อสารของผู้ประท้วงที่ต้องการสื่อสารความเชื่อต่อคนกลุ่มใหญ่ 
ประโยชน์ของใบปิดอาจมีหลายจุดประสงค์ โดยส่วนมากจะเป็นเครื่องมือในการโฆษณา ประชาสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นงานต่าง ๆ งานดนตรี ภาพยนตร์ และในบางครั้งก็ผลิตมาเพื่อใช้ในการศึกษา หรือเป็นสื่อการสอนต่าง ๆ 
นอกจากนั้นใบปิดก็ยังใช้ในการพิมพ์ภาพจิตรกรรมของศิลปินคนสำคัญ ๆ หรือภาพถ่าย เพื่อใช้ในการตกแต่ง ซึ่งกลายมาเป็นศิลปะการค้าที่ทำรายได้ดีให้ทั้งพิพิธภัณฑ์และบริษัทการค้าหรือร้านทางอินเทอร์เน็ต เช่นภาพเขียนของโคลด โมเนท์ หรือ เลโอนาร์โด ดา วินชี หรืองานของช่างภาพอเมริกันโรเบิร์ต เมเปิลธอร์พ (Robert Mapplethorpe) 
งานศิลปะการสร้างใบปิดเริ่มเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยจิตรกรชาวฝรั่งเศสและเผยแพร่ไปทั่วยุโรป ศิลปินคนสำคัญที่สุดที่ริเริ่มความนิยมในการสร้างใบปิดก็คืออองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค และ จูลส์ เชเรท์ (Jules Chéret) เชเรท์ถือกันว่าเป็นบิดาแห่งการโฆษณาด้วยป้าย 
คนส่วนใหญ่ที่สะสมใบปิด และใบปิดที่มีชื่อเสียง นักสะสมใบปิดจะเก็บใบปิดเก่าโดยมักจะใส่กรอบรูปและมีแผ่นรองหลังด้วย โดยขนาดใบปิดที่เป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปอยู่ที่ 24x36 นิ้ว แต่ใบปิดก็มีหลายขนาดหลากหลาย และใบปิดขนาดเล็กที่ไว้โฆษณาจะเรียกว่า แฮนด์บิลล์ หรือ “ใบปลิว” (flyer)

**อ้างอิง**
  ใบปิดหนังไทย'สื่อศิลป์'ได้มากแค่ไหน? (1) ผศ.ดร.ชวนะ ภวกานันท์fix-attempted=yes 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  แหล่งภาพมากกว่า 100,000 ภาพเพื่อใช้ในการศึกษาของ  Visual Arts Data Service (VADS) date=2007-10-12 -  ใบปิดที่หอสมุดของรัฐโคโลราโด

**สมุดภาพ== 
ไฟล์:Lautrec la troupe de mlle eglantine (poster) 1895-6.jpg|ใบปิดศิลปะ“Troupe de Mlle Elegantine” ราว ค.ศ. 1896 โดยอองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค
ไฟล์:TheGatesAreMine.jpg|ใบปิดการเมือง“ประตูเป็นของฉันที่จะเปิด” (The Gates Are Mine to Open) ค.ศ. 1930 จากประเทศแคนาดา เป็นภาพเทพีแคนาดาเปิดประตูภายใต้งบประมาณ 1930 ของ “British Preferential Tariff”
ไฟล์:AKADAMA sweet wine poster.jpg|ใบปิดโฆษณาไวน์“อคาดามะพอร์ตไวน์”ค.ศ. 1922, เป็นภาพโฆษณาเปลือยภาพแรก จากประเทศญี่ปุ่น โดยนางแบบเอมิโกะ มัตสึชิมะ (Emiko Matsushima)
ไฟล์:CC The Kid 1921.jpg|ใบปิดโฆษณาภาพยนตร์“เด็ก” (The Kid) โดยชาร์ลี แชปลินราว ค.ศ. 1921
ไฟล์:Mucha-Exhibition Brooklyn Museum-1921.jpg|ใบปิดงานแสดงศิลปะที่บรุคลิน ค.ศ. 1921โดยอัลฟอนส์ มูชาสหรัฐอเมริกา
ไฟล์:Rudolf Witzel-Deutsche-Kunst und Dekoration.jpg|ใบปิดศิลปะ“ศิลปะและการตกแต่งเยอรมัน” (Deutsche-Kunst & Dekoration) ราว ค.ศ. 1898, โดยรูดอล์ฟ วิทเซล จากประเทศเยอรมนี
ไฟล์:The Mikado Three Little Maids.jpg|ใบปิดโฆษณาละครร้อง“มิคาโด”  เป็นภาพของเคท ฟอสเตอร์, เจอราลดีน อุลมาร์ และ เจอราลดีน เซนต์มอร์ ราว ค.ศ. 1885
หมวดหมู่:ใบปิด
หมวดหมู่:งานออกแบบ
หมวดหมู่:จิตรกรรม
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:การออกแบบกราฟิกส์
พระวรสารนักบุญมัทธิว

พระวรสารนักบุญมัทธิว (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมัทธิว (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (Gospel of Matthew) เป็นหนังสือพระวรสารในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในสี่ “พระวรสารในสารบบ”  และเป็นหนึ่งในสาม “พระวรสารสหทรรศน์”  
แม้พระวรสารนักบุญมัทธิวไม่มีชื่อกำกับไว้ว่าใครเป็นผู้เขียน แต่ตั้งแต่คริสตชนตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรกก็เชื่อกันสืบมาว่าเขียนโดยมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร อัครทูต และคนเก็บภาษี หนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มจะพินาศในปีค.ศ. 70
จุดประสงค์หลักของพระวรสารนักบุญมัทธิวมีสองด้าน ในด้านปฏิบัติคือ เพื่อยืนยันต่อผู้อ่านที่เป็นชาวยิวว่า พระเยซูคือพระเมสสิยาห์ของพวกเขา เนื่องจากชาวยิวที่กลับใจมาเชื่อพระเยซู มีจำนวนน้อยกว่าชาวยิวที่ไม่ได้เชื่อ จึงมีผู้ที่ใส่ร้ายและแพร่คำโกหกเกี่ยวกับพระเยซู รวมถึงพยายามหาผลประโยชน์โดยการบิดเบือนข้อเท็จจริง เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายของตนเอง มัทธิวจึงต้องการให้ข้อมูลที่ตรงไปตรงมา และตอบคำถามต่างๆเกี่ยวกับพระเยซูได้
ในด้านเทววิทยา ประการแรก มัทธิวตระหนักถึงความสำคัญของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิม ซึ่งสำเร็จในชีวิตของพระเยซู แท้จริงแล้วเหตุการณ์ต่าง  ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตพระเยซู ผู้เผยพระวจนะได้บันทึกไว้ล่วงหน้ามาแล้วในพระคัมภีร์เดิม ก่อนพระเยซูจะประสูติหลายร้อยปี
ประการที่สอง มัทธิวต้องการยืนยันให้ผู้อ่านชาวยิวมั่นใจว่า พระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์ที่พวกเขาเฝ้ารอคอยจริง ๆ จากเหตุผลในประการแรกที่ว่า พระเยซูเป็นบุคคลเดียวเท่านั้น ที่เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตเป็นไปตามคำพยากรณ์ล่วงหน้า
ประการที่สาม มัทธิวต้องการบอกว่า แม้ว่าพระเมสสิยาห์เป็นชาวยิว แต่พระองค์เสด็จมาเพื่อคนทุกหมู่เหล่า พระองค์จึงทรงสั่งให้สาวกออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ เพื่อให้ได้รับความรอดเช่นเดียวกัน
ประการที่สี่ มัทธิวต้องการกล่าวถึงการก่อตั้งคริสตจักร และแนวทางในการจัดการกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นภายในคริสตจักร
ประการที่ห้า สำคัญที่สุด มัทธิวบันทึกคำสอนของพระเยซูไว้ เพื่อให้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและปฏิบัติตนของคริสเตียน เช่น ความโกรธ  การล่วงประเวณี  การหย่าร้าง  การสบถสาบาน  การตอบแทน  รักศัตรู  เป็นต้น
พระวรสารนักบุญมัทธิว ใช้ “มัทธิว” หรือ “มธ” ในการอ้างอิง

**โครงร่าง**
1. ปฐมวัยของพระเยซู 1:1 - 4:25
2. คำเทศนาบนภูเขา 5:1 - 7:29
3. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์และคำสอน 8:1 - 12:50
4. คำอุปมาของพระเยซู 13:1 - 52
5. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์อื่นและคำสอน 13:53 - 19:30
6. พระเยซูในกรุงเยรูซาเลม 20:1 - 25:46
7. การตรึงพระเยซูที่กางเขน การสิ้นพระชนม์ การถูกฝัง และการคืนพระชนม์ของพระเยซู 26:1 - 28:20

**อ้างอิง**
Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998
Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997

**ดูเพิ่ม**
 พันธสัญญาใหม่- พระวรสาร- ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน - มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร

หมวดหมู่:พระวรสารในสารบบ
หมวดหมู่:ผลงานที่ไม่ทราบผู้สร้างสรรค์อย่างแน่ชัด
พระวรสารนักบุญมาระโก

พระวรสารนักบุญมาระโก (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมาระโก (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (Gospel of Mark) เป็นพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ และเป็นพระวรสารหนึ่งใน “พระวรสารสหทรรศน์” สามฉบับ
ผู้เขียนไม่ได้ระบุนามของตนเองไว้ แต่เชื่อกันทั่วไปว่าเขียนโดยมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ซึ่งเป็นบุตรชายของมารีย์ ที่ไม่ใช่พระแม่มารีย์ (มารดาพระเยซู) และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับบารนาบัส มาระโกได้ร่วมเดินทางกับเปาโลและบารนาบัสในการเดินทาง เพื่อทำการประกาศข่าวดีครั้งแรก เปาโลกล่าวถึงมาระโกในฐานะของเพื่อนในกรุงโรมและยกย่องการรับใช้ของเขาเป็นอย่างสูง เชื่อกันว่าในบรรดาพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม พระวรสารนักบุญมาระโกถูกเขียนขึ้นเป็นฉบับแรก ในช่วงก่อนสงครามกลางเมืองในกรุงโรม เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนในราว ค.ศ.55
คริสตจักรยุคแรกมีความเห็นตรงกันว่า เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ถอดแบบมาจากคำสอนของเปโตร โดยเน้นที่การบันทึกข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากลีลาการเขียนแสดงถึงการเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ ไม่ถูกผ่านการขัดเกลาให้สละสลวย ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า หลายเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทันที การกระทำต่าง ๆ ที่ได้บันทึกไว้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งสังเกตได้จากคำว่า "ในทันใดนั้น" ถูกใช้มากกว่า 40 ครั้ง แม้ว่า พระวรสารนักบุญมาระโก จะมีความยาวน้อยที่สุดในบรรดาพระวรสารทั้งสี่เล่ม แต่ในบางเหตุการณ์กลับถูกบันทึกไว้โดยละเอียด นอกจากนี้ ยังมีบางบทที่ได้อธิบายถึงขนบธรรมเนียมของชาวยิวไว้ด้วย เพื่อให้ผู้อ่านชาวโรมันจะเข้าใจได้
วัตถุประสงค์ของ พระวรสารนักบุญมาระโก มีอยู่ 4 ประการ โดยประการแรกสำคัญที่สุดคือ มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบว่า ข่าวดีคืออะไร นั่นคือการที่พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของเรา ถูกฝังไว้แล้วเป็นขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นมาระโกจึงให้ความสำคัญของเรื่องราวตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ จนถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูมากกว่าเรื่องอื่น หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด 16 บท ใน 10 บทแรก บันทึกเรื่องราวตั้งแต่พระเยซูรับบัพติศมา จนถึงเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะเวลาประมาณ 3 ปี ในขณะที่อีก 6 บทที่เหลือ เป็นการบันทึกเรื่องราวช่วงสุดท้ายของชีวิตพระเยซู ซึ่งเป็นระยะเวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียว แสดงให้เห็นว่ามาระโกต้องการเน้นว่า ข่าวดีคือหัวใจของหนังสือเล่มนี้
ประการที่สองที่มาระโกต้องการกล่าวคือ แม้ว่าพระเยซูคือพระบุตรพระเป็นเจ้า แต่พระเยซูทรงเป็นมนุษย์ พระองค์มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย หิวโหย อ่อนล้า ฯลฯ เหมือนกับมนุษย์ พระเยซูจึงทรงเป็นแบบอย่างในการตอบสนองต่อความรู้สึกต่าง ๆ ดังนั้นในฐานะของคริสต์ศาสนิกชน ทุกคนควรเรียนรู้จากพระองค์และตอบสนองด้วยท่าทีอย่างเดียวกัน
ประการที่สาม มาระโกเขียนเพื่อหนุนใจคริสเตียนที่ถูกกดขี่ข่มเหง เมื่อพระเยซูทรงยืนหยัดในขณะที่ถูกต่อต้าน จะเป็นกำลังใจให้กับคริสเตียนที่อยู่ในภาวะเดียวกันได้
ประการสุดท้าย มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบถึงฤทธิ์อำนาจของพระเยซู ซึ่งมีชัยชนะเหนือผี โรคร้าย และความตายได้
พระวรสารนักบุญมาระโก ใช้ “มาระโก” หรือ “มก” ในการอ้างอิง

**โครงร่าง**
# บทนำเรื่อง 1:1 - 13
# การปรนนิบัติของพระเยซู 1:14 - 9:1
# พระเยซูทรงจำแลงพระกายและไปเยรูซาเล็ม 9:2 - 10:52
# สัปดาห์สุดท้ายของพระเยซู 11:1 - 15:47
# การคืนพระชนม์ของพระเยซู 16:1 - 20

**อ้างอิง**
 Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998- Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997

มาระโก
หมวดหมู่:ผลงานที่ไม่ทราบผู้สร้างสรรค์อย่างแน่ชัด
วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน

วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน (Bryant & Stratton College) เป็นวิทยาลัยเอกชนมีนักศึกษาประมาณ 3,000 คน ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2397 โดยมีวิทยาเขตหลักอยู่ที่เมืองบัฟฟาโลในรัฐนิวยอร์ก และอีก 14 วิทยาเขตย่อยใน รัฐนิวยอร์ก รัฐโอไฮโอ รัฐเวอร์จิเนีย และรัฐวิสคอนซิน

**ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง**
 สมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของประเทศไทย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น == -   Bryant & Stratton
หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาในรัฐโอไฮโอ
บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)

บัฟฟาโล (Buffalo) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของรัฐนิวยอร์กในสหรัฐและเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลอีรี บัฟฟาโลตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบอีรี ใกล้กับพรมแดนแคนาดาบริเวณเซาท์ออนแทรีโอและส่วนต้นของน้ำตกไนแอการา ใน ค.ศ. 2019 เมืองมีประชากรโดยประมาณ 255,284 คน ทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 86 ของสหรัฐ เมืองบัฟฟาโลและไนแอการาฟอลส์ที่อยู่ข้างเคียงผนวกรวมเป็นเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์ (MSA) ซึ่งกินพื้นที่สองเทศมณฑลและมีประชากรโดยประมาณอยู่ที่ 1.1 ล้านคนเมื่อ ค.ศ. 2019 ทำให้เป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 49 ของประเทศ นอกจากนี้ ตัวเมืองและภูมิภาคนิวยอร์กตะวันตกที่อยู่ล้อมรอบก็เป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจที่มีประชากรมากที่สุดที่ตั้งอยู่ระหว่างบอสตันและคลีฟแลนด์
บัฟฟาโลยกฐานะเป็นนครใน ค.ศ. 1832 เพื่อเป็นเมืองปลายทางของคลองอีรี ทำให้ตัวเมืองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในฐานะเมืองท่าในแผ่นดินระหว่างเกรตเล้กส์และมหาสมุทรแอตแลนติก การขนถ่ายสินค้าทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองท่าที่ขนถ่ายสินค้ามากที่สุดในโลกในตอนนั้น แต่ต่อมา การขนส่งทางรางเข้ามามีบทบาทแทนที่การขนส่งทางคลอง ทำให้บัฟฟาโลกลายเป็นศูนย์กลางรถไฟที่ใหญ่ที่สุดรองจากชิคาโก กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองเริ่มมีบทบาทในด้านการผลิต โดยมีการผลิตเหล็กเป็นส่วนสำคัญในช่วงหลัง การเปิดตัวของเส้นทางเดินเรือเซนต์ลอว์เรนซ์และการลดบทบาทของอุตสาหกรรมทำให้เศรษฐกิจของเมืองเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบการบริการเป็นหลัก อาทิ สาธารณสุข, การค้าปลีก, การท่องเที่ยว, โลจิสติกส์ และการศึกษา ในขณะที่อุตสาหกรรมการผลิตยังคงเหลืออยู่บ้าง ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์อยู่ที่ 53 พันล้านดอลลาร์ในปี 2019
บัฟฟาโลมีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สำคัญ อาทิ ระบบสวนสาธารณะในเขตเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐ, หอศิลป์อัลไบรจ์–น็อกซ์, วงออร์เคสตราฟิลฮาร์มอนิกบัฟฟาโล, โรงละครเชียส์, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์บัฟฟาโล และหลายเทศกาลในรอบปี เมืองยังเป็นที่รู้จักในด้านสภาพอากาศในฤดูหนาว, ปีกไก่บัฟฟาโล และยังเป็นที่ตั้งของทีมกีฬาอาชีพในเมเจอร์ลีกอย่างบัฟฟาโลบิลส์และบัฟฟาโลเซเบอส์

**บุคคลสำคัญจากเมืองบัฟฟาโล**
 กู กู ดอลล์ส วงดนตรีแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อก - ไบรอัน แม็คไนท์ นักร้อง ผิวสีชื่อดัง- คานนิบาลคอร์ปส์ วงดนตรีเดธเมทัล

**ดูเพิ่ม**
 Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo

**อ้างอิง**
  ประวัติเมืองบัฟฟาโล จากสารานุกรมบริตานิกา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
- NYPL Digital Gallery,  Media related to Buffalofix-attempted=yes - Library of Congress, Prints & Photos Division,  Historical items related to Buffalo- Regional/North_America/United_States/New_York/Localities/B/Briarcliff_Manor- 175031
หมวดหมู่:เมืองในรัฐนิวยอร์ก
หมวดหมู่:บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)
ตูริน

ตูริน (Turin) หรือ ตอรีโน (Torino, It-Torino.ogg) เป็นเมืองหลักของแคว้นปีเยมอนเตในประเทศอิตาลี เป็นทั้งเมืองศูนย์กลางทางอุตสาหกรรมและธุรกิจของภาคเหนือของอิตาลี ตัวเมืองตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำโป มีประชากรประมาณ  851,199 คน (ค.ศ. 2024) และ 2.2 ล้านคนเมื่อรวมปริมณฑล (สถิติองค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา)
บริษัทผลิตรถยนต์เฟียตมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นี่และบริษัทรถยนต์บางบริษัทก็เริ่มกิจการที่เมืองนี้ ฉะนั้นตูรินจึงมีชื่อเล่นว่าเป็นเมืองหลวงของการผลิตรถยนต์ในประเทศอิตาลี นอกจากนั้นตูรินยังเป็นเมืองหลวงเมืองแรกของสหรัฐอิตาลี

**ภูมิอากาศ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

ตูริน
หมวดหมู่:เมืองหลวงเก่าของอิตาลี
ทูริน

ทูริน อาจหมายถึง- โตริโน หรือ ตูริน (อิตาลี: Torino; ภาษาอังกฤษ: Turin) เมืองหลวงของแคว้นพีดมอนต์ ใน ประเทศอิตาลี- ทูริน ทูรัมบาร์ (Túrin Turambar) ตัวละครเอกในวรรณกรรมเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา

เอมีเลีย-โรมัญญา (Emilia-Romagna) เป็นแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี มีเนื้อที่ทั้งหมด 22,446 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.4 ล้านคน เมืองหลักของแคว้นคือโบโลญญา
เอมีเลีย-โรมัญญาเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มั่งคั่งที่สุดและได้รับการพัฒนามากที่สุดในยุโรป โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวประชากรสูงเป็นอันดับที่ 3 ในอิตาลี โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีบริการทางสังคมขั้นสูงและดัชนีคุณภาพชีวิตสูงที่สุดในประเทศ แคว้นนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว โดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโบโลญญาซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นที่ตั้งของเมืองสมัยโรมาเนสก์และสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เช่น โมเดนา, ปาร์มา, แฟร์รารา) เป็นศูนย์รวมอาหารและการผลิตรถยนต์ (ที่ตั้งของบริษัทรถยนต์ต่าง ๆ เช่น เฟอร์รารี่, ลัมโบร์กีนี, มาเซราตี, ปากานี, ดูคาติ) และมีสถานพักตากอากาศชายฝั่งยอดนิยม เช่น แชร์เวีย, เชเซนาตีโค, รีมีนี, ริชโชเน เป็นต้น

**ที่ตั้ง**
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาประกอบด้วยภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สองภูมิภาค ได้แก่ เอมีเลียและโรมัญญา เนื้อที่เป็นรูปสามเหลี่ยม ด้านตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติก ทางด้านเหนือแม่น้ำโป และทางด้านใต้เป็นเทือกเขาแอเพนไนน์ ตรงกลางเป็นถนนเอมีเลียซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยโรมันที่เริ่มตั้งแต่เมืองรีมีนีไปจนถึงเมืองเปียเชนซาที่สร้างเสร็จเมื่อ 187 ปึก่อนคริสต์ศักราช ตอนกลางของแคว้นเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโป ด้านอื่นเป็นเนินและภูเขาที่กั้นระหว่างตอสคานาและเอมีเลีย

**อ้างอิง**
เอมีเลีย-โรมัญญา
ราเวนนา

ราเวนนา (Ravenna; Ravèna) เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม

**สิ่งที่น่าสนใจ**
เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง 
*หอศีลจุ่มเนโอเนียน (Neonian Baptistery)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
*สถานที่เก็บศพกาลลาพลาชิเดีย (Mausoleum of Galla Placidia)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
*หอศีลจุ่มอาริอัน (Arian Baptistry)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
*โบสถ์น้อยอาคิเอพิสโคพาล (Archiepiscopal Chapel)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรนูโอโว (Basilica Sant'Apollinare Nuovo)  - ประมาณปี ค.ศ.  500
*สถานที่เก็บศพทีโอโดริค (Mausoleum of Theodoric) ประมาณปี ค.ศ. 520
*มหาวิหารซานวิทาเล (Basilica of San Vitale) ค.ศ. 548
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรอินคลาสเซ (Basilica of Sant' Apollinare in Classe) ค.ศ. 549

**อ้างอิง**
ร
หมวดหมู่:เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
ธนาคารมหานคร

ธนาคารมหานคร (First Bangkok City Bank; ตัวย่อ: FBCB) เมื่อแรกตั้งใช้ชื่อว่า "บริษัทแบงค์ตันเปงชุน จำกัด" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพัฒนา" ใน วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2503 และเปลี่ยนมาเป็น "ธนาคารมหานคร" ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ตั้งอยู่บริเวณสวนมะลิ และได้แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 ธนาคารได้ประสบกับปัญหา NPL จนธนาคารแห่งประเทศไทยตั้งเข้ามาดูแลและได้ถูกควบรวมกิจการกับ บมจ.ธนาคารกรุงไทย ตั้งแต่ 
2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา
ในปี 2559 ศาลมีคำพิพากษายึดทรัพย์ตระกูลสุวรรณภักดี 4 ราย เนื่องจากอนุมัติสินเชื่อธนาคารมหานครให้ลูกหนี้ มียอดหนี้ค้างชำระ 4,278 ล้านบาท ขณะที่มียอดสินเชื่อรวม 8 บัญชี เป็นเงิน 5,195 ล้านบาท เป็นการทุจริตตามกฎหมายว่าด้วยธนาคารพาณิชย์ และ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 จึงมีคำสั่งยึดทรัพย์เป็นที่ดิน สิ่งปลูกสร้างและหุ้น มูลค่ารวม 6.7 ล้านบาท ส่วนคดีที่ภคินี สุวรรณภักดี อดีตรองกรรมการผู้จัดการธนาคารมหานคร ถูกกล่าวหาในคดีทุจริตการปล่อยสินเชื่อของธนาคารมหานคร ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่านางภคินีเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีความผิดฐานยักยอกทรัพย์

**รายนามประธานกรรมการ**

**ยุคบริษัท แบงค์ตันเปงชุน จำกัด**
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ (พ.ศ. 2477-2482)
*พันเอก พระยาฤทธิอัคเนย์ (สละ เอมะศิริ) (พ.ศ. 2482-2486)
*พลตรี ไชย ประทีปะเสน (พ.ศ. 2486-2490)
*พระยานลราชสุวัจน์ (ทองดี นลราชสุวัจน์) (พ.ศ. 2490-2494)
*พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์) (พ.ศ. 2494-2497)
*พลเรือตรี พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน) (พ.ศ. 2497-2499)
*พระยาธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร (บุญจ๋วน บุญยะปานะ) (พ.ศ. 2499-2503)

**ยุคธนาคารไทยพัฒนา**
 พลตำรวจตรี เนื่อง อาขุบุตร (พ.ศ. 2503-2506)
*เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน (พ.ศ. 2506-2508)
*พลเอก พระประจนปัจจนึก (พุก มหาดิลก) (พ.ศ. 2508-2513)
*นายอุเทน เตชะไพบูลย์ (พ.ศ. 2513-2516)
*หม่อมราชวงศ์บุญรับ พินิจชนคดี (พ.ศ. 2516-2518)
*ท่านผู้หญิงพรพรรณ ทวีวงศ์ถวัลยศักดิ์ (พ.ศ. 2518-2520)

**ยุคธนาคารมหานคร**
 พลเอก จิตติ นาวีเสถียร (พ.ศ. 2520-2523)
*หม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์ (พ.ศ. 2523-2527)
*พลเรือเอก กมล สีตกะลิน (พ.ศ. 2527-2530)
*พลอากาศเอก พะเนียง กานตรัตน์ (พ.ศ. 2530-2532)
*ท่านผู้หญิงจงกล กิตติขจร (พ.ศ. 2532-2536)
*พลตำรวจเอก สวัสดิ์ อมรวิวัฒน์ (พ.ศ. 2537-2539)
*นายพนัส สิมะเสถียร (พ.ศ. 2539-2541)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ธนาคารไทยในอดีต
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2520
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:การควบรวมและเข้าซื้อกิจการในปี พ.ศ. 2541
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2551 กุมภาพันธ์ 4

* นาซาฉลองครบรอบ 50 ปีของการก่อตั้ง โดยส่งสัญญาณวิทยุเพลง Across The Universe ของเดอะ บีเทิลส์ ขึ้นสู่อวกาศไปยังดาวเหนือซึ่งอยู่ห่างจากโลกออกไป 431 ปีแสง เพลงนี้ถูกบันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 และมีอายุครบ 40 ปีในวันเดียวกัน  (acrosstheuniverseday.com)- นิวยอร์ก ไจแอนส์ ชนะนิวอิงแลนด์ เพทรีออตส์ 17 ต่อ 14 ในการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลซูเปอร์โบวล์ XLII โดย อีไล แมนนิง ควอเตอร์แบ็กของทีมนิวยอร์ก ได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยม  (อีเอสพีเอ็น)
}
ธงชาติคีร์กีซสถาน

ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีคีร์กีซสถาน
ธงชาติคีร์กีซสถาน (Кыргыз Республикасынын мамлекеттик туусу Государственный флаг Киргизской Республики) เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2535 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นสีแดง หมายถึงสันติภาพ และความเปิดกว้างในสังคมคีร์กีซสถาน กลางธงที่รูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 40 แฉกสีเหลือง หมายถึงชนชาติต่าง ๆ ในประเทศนี้ทั้ง 40 ชนชาติ หรืออาจหมายถึงวีรบุรุษในมหากาพย์ของคีร์กีซสถาน เรื่อง มานาส (Manas) ทั้ง 40 คน ปลายโค้งของรัศมีดวงอาทิตย์นั้น เมื่อมองจากทางด้านหน้าธงจะหมุนทวนเข็มนาฬิกา และเมื่อมองทางด้านหลังจะเป็นหมุนตามเข็มนาฬิกา ในรูปดวงอาทิตย์นั้น เป็นวงแหวนสีแดง 3 เส้น 2 วง ตัดกันที่ศูนย์กลางดวงอาทิตย์ หมายถึง ตุนดุก (tunduk, อักษรซีริลลิก: түндүк) หรือ ส่วนยอดของกระโจมตามแบบวัฒนธรรมคีร์กีซ

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติคีร์กีซโซเวียต- ตราแผ่นดินของคีร์กีซสถาน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติคีร์กีซสถาน-  ธงในประเทศคีร์กีซสถาน - Vexillographia 
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศคีร์กีซสถาน
คีร์กีซสถาน
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2551 กุมภาพันธ์ 6

* พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 56- ฟุตบอลโลก 2010รอบคัดเลือก โซนเอเชีย
** สาย 1 - ออสเตรเลียชนะกาตาร์ 3-0 — อิรักเสมอจีน 1-1
** สาย 2 - ญี่ปุ่นชนะไทย 4-1 — โอมานแพ้บาห์เรน 0-1
** สาย 3 - เกาหลีใต้ชนะเติร์กเมนิสถาน 4-0 — จอร์แดนแพ้เกาหลีเหนือ 0-1
** สาย 4 - เลบานอนแพ้อุซเบกิสถาน 0-1 — ซาอุดีอาระเบียชนะสิงคโปร์ 2-0
** สาย 5 - อิหร่านเสมอซีเรีย 0-0 — สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ชนะคูเวต 2-0
}
แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์

แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์ (Flags of the World เรียกอย่างย่อว่า FOTW) เป็นชื่อขององค์กรและฐานข้อมูลในระบบอินเตอร์เน็ตทางด้านวิชาธัชวิทยา และเป็นเว็บไซต์เกี่ยวกับธัชวิทยาที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับธงต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ทุกชนิดทั่วโลก เว็บไซต์นี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 และเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหพันธ์ธัชวิทยานานาชาติ (Fédération internationale des associations vexillologiques) ใน พ.ศ. 2544

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ฐานข้อมูลออนไลน์
หมวดหมู่:ธัชวิทยา
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคัดสรร/โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

=== โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร**
โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ถูกเสนอเมื่อ วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2551 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
 เสนอชื่อ --Nonpawit 15:40, 30 มกราคม 2551 (ICT) 
สนับสนุน 
#
#
คัดค้าน
# ยังมีหัวข้อย่อยเปล่าๆ อย่าง สิ่งสักการะประจำโรงเรียน: "พระพุทธสาธิตบพิตรมงคล" อยู่เลย ไม่มีเนื้อหา --Sry85 19:52, 30 มกราคม 2551 (ICT)
# บทความนี้อยู่ในระดับ "ดี" ซึ่งยังขาดสิ่งที่ต้องการอีกหลายอย่าง อย่างที่ทุกคนบอกไว้ --ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา 15:12, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
เสนอแนะการปรับปรุง
# ส่วนตัวแล้วคิดว่าส่วน รายนามผู้บริหารโรงเรียน อาจจะไม่ค่อยเหมาะสม ซึ่งควรเอาออก และหรือปรับรูปแบบตารางให้เป็นรูปแบบวิกิมาตรฐานครับผม นอกจากนั้นข้อหัวอาคาร และสิ่งปลูกสร้างภายในโรงเรียน ควรปรับให้ดูเป็นสารานุกรมมากขึ้น โดยอาจงดระบุรายชื่อห้อง หรืออย่างไรก็ตาม--Jutiphan | พูดคุย - 01:50, 8 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
#* ช่วยปรับปรุงไปบางส่วนแล้วครับ --ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา 14:44, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
# เรื่องศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง ขอแหล่งอ้างอิงเพิ่มหน่อยครับ --ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา 15:07, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
ธงชาติเติร์กเมนิสถาน

ธงชาติเติร์กเมนิสถาน (Флаг Туркмении; Türkmenistanyň baýdagy) แบบที่ใช้อยู่ในขณะนี้ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2544 กล่าวกันว่า ธงนี้เป็นธงชาติที่มีรายละเอียดในธงมากที่สุดในโลก
ลักษณะของธงนี้ เป็นธงพื้นสีเขียว ที่ใกล้ด้านคันธงนั้นคั่นด้วยแถบสีแดงตามแนวตั้ง ภายในมีลวดลายพรมอย่างที่เรียกว่า กุล (Gul) วางเรียงกันจากบนลงล่าง รวม 5 ลาย เบื้องล่างล้อมด้วยช่อใบมะกอกไขว้ ถัดออกไปจากแถบสีแดงทางด้านปลายธงตอนบนนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้นและดาวห้าแฉก 5 ดวง รูปเหล่านี้เป็นสีขาว
เหตุที่เลือกใช้สีเขียวและและสีแดงในธงชาตินี้ เป็นเพราะว่าสีดังกล่าวเคยใช้เป็นสีศักดิ์สิทธิ์ในประวัติศาสตร์ชาวเติร์ก ส่วนรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น มีนัยความหมายถึงความหวังในอนาคตอันสดใสของประเทศชาติ และรูปดาว 5 ดวงนั้น เป็นสัญลักษณ์แทนจังหวัดทั้ง 5 แห่ง ของเติร์กเมนิสถาน อันได้แก่ จังหวัดอาฮัล จังหวัดบัลกัน จังหวัดดัชโฮวุซ จังหวัดเลบัป และจังหวัดมารืย 
ลวดลายทั้ง 5 ลายบนแถบสีแดง ซึ่งปรากฏอยู่ในตราแผ่นดินและธงชาติเติร์กเมนิสถาน หมายถึงชนชาติหลัก 5 ชนชาติในประเทศ อันได้แก่ (เรียงลำดับจากบนล่าง) ชาวเตกเก (Teke หรือ Tekke) ชาวโยมุด (Yomut หรือ Yomud) ชาวอาซารี (Arsary หรือ Ersary) ชาวโชว์ดูร์ (Chowdur หรือ Choudur) และชาวซารีก (Saryk หรือ Saryq) ส่วนชาวซาลีร์ (Salyr หรือ Salor) ซึ่งลดบทบาทลงจาการพ่ายแพ้ในสงครามก่อนที่ประเทศจะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ และชนชาติเล็กอื่นๆ ไม่ปรากฏสัญลักษณ์ใดๆ ในที่นี้
รูปช่อมะกอกที่อยู่ทางเบื้องล่างของลวดลายทั้ง 5 นั้น เป็นส่วนที่ดูแปลกมากส่วนหนึ่งในธงนี้ เพราะเป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาโดยขัดต่อกฎของวิชาการผูกตราสัญลักษณ์ (Heraldry) สิ่งนี้เพิ่มเข้ามาในภายหลัง เพื่อแทนความหมายว่า ประเทศนี้อยู่ในสถานะเป็นกลางอย่างถาวร (status of permanent neutrality) ซึ่งได้รับการรับรองจากที่ประชุมของสหประชาชาติ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2538 
ก่อนหน้าที่ประเทศนี้จะได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ธงของเติร์กเมนิสถานจะมีลักษณะใกล้เคียงกับประเทศอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต หลังได้รับเอกราชแล้ว จึงได้ประกาศใช้ธงชาติใหม่ที่ลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติในปัจจุบัน ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงอีกครั้งใน พ.ศ. 2540 ก่อนจะเปลี่ยนเป็นธงชาติแบบปัจจุบันใน พ.ศ. 2544

**วิวัฒนาการ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติเติร์กเมนโซเวียต (ธงชาติสมัยภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต)- ตราแผ่นดินของเติร์กเมนิสถาน- เพลงชาติเติร์กเมนิสถาน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติเติร์กเมนิสถาน-  ธงชาติเติร์กเมนิสถาน- Vexillographia-  Turkmenistan Pages by Ekahau date=2011-06-09 -  Photos of yurts and fabrics at TurkoTek.com (rug enthusiasts' website)
เติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศเติร์กเมนิสถาน
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน

ซาดี การ์โน
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน (Nicolas Léonard Sadi Carnot) เป็นนักฟิสิกส์และนายทหารยุทธโยธาชาวฝรั่งเศส ซึ่งคิดค้นทฤษฎีเครื่องจักรความร้อน จากงานวิจัยเรื่อง Reflections on the Motive Power of Fire ในปี ค.ศ.1824 ปัจจุบันทฤษฎีนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "วัฏจักรการ์โน" เป็นผู้วางรากฐานกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นนักอุณหพลศาสตร์คนแรกของโลก ซึ่งคิดค้นหลักการพื้นฐานต่าง ๆ มากมายเช่น ประสิทธิภาพการ์โน ทฤษฎีการ์โน เครื่องจักรความร้อนการ์โน เป็นต้น
ซาดี การ์โน เกิดในกรุงปารีส เป็นบุตรชายคนโตของแลแซร์ การ์โน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม ขามีน้องชายนามว่า อีปอลิต การ์โน (Hippolyte Carnot) ซึ่งเป็นบิดาของประธานาธิบดีมารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน
เมื่อซาดี การ์โน มีอายุสิบหกปี ได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยโพลีเทคนิค École ที่ซึ่งมีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงเช่น ซีเมอง เดอนี ปัวซง และอ็องเดร-มารี อ็องแปร์  หลังจบการศึกษาเขาได้เป็นนายทหารในกองทัพบกฝรั่งเศส ต่อมาจึงได้ให้ความสนใจในงานวิจัยทางด้านฟิสิกส์ โดยเฉพาะทฤษฎีเกี่ยวกับความร้อน อย่างไรก็ตามในปี 1815 นโปเลียนถูกโค่นอำนาจ พ่อของเขาก็ต้องลี้ภัยไปปรัสเซีย การ์โนต้องออกจากกองทัพฝรั่งเศส และใช้เวลาไปกับการวิจัยและเขียนหนังสือ
การ์โนเผยแพร่บทความเรื่อง Réflexions sur la puissance motrice du feu ("Reflections on the Motive Power of Fire") ในปี ค.ศ.1824 ขณะอายุ 28 ปี ซึ่งเป็นยุคเครื่องจักรไอน้ำเฟื่องฟู บทความอธิบายถึงเครื่องจักรความร้อนในลักษณะต่างๆ โดยพยายามอธิบายเหตุผลว่า เครื่องจักรไอน้ำที่ใช้ไอน้ำความร้อนสูงจะทำงานได้ดีกว่าเนื่องจากอุณหภูมิของระบบที่สูงกว่าอุณหภูมิภายนอก ทฤษฎีของการ์โนไม่ได้ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องจักรไอน้ำ มันจึงไม่ค่อยได้รับความสนใจนัก 
การ์โนเสียชีวิตจากอหิวาตกโรคเมื่อปี ค.ศ. 1832 ขณะอายุเพียง 36 ปี เครื่องใช้ส่วนตัวรวมทั้งงานเขียนของเขาถูกนำไปฝังทั้งหมดเพื่อป้องกันการติดเชื้อ จึงเหลืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ปรากฏต่อมาในปัจจุบันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
งานเขียนของการ์โนเป็นที่รู้จักขึ้นมาเนื่องจากเอมีล กลาแปรง (Émile Clapeyron) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส นำไปปรับปรุงต่อยอดความคิดในปี ค.ศ.1834 หลังจากนั้น เคลาซิอุสและเคลวิน ได้พัฒนาแนวคิดเรื่องเอนโทรปีและกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ ออกมาในที่สุด
1832
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/ฮอบบิท (หนังสือ)

=== ฮอบบิท (หนังสือ)**
ฮอบบิท (หนังสือ) ถูกเสนอเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2551 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
 เสนอชื่อ Tinuviel 00:29, 31 มกราคม 2551 (ICT)
สนับสนุน 
# คิดว่าน่าจะเหมาะสมกับบทความคุณภาพแล้วครับ --Sry85 20:46, 13 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
#
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# ยังไม่ได้ถอดเสียงภาษาอังกฤษ บางคำที่ยังไม่ได้ถอด อย่างชื่อคน หรือชื่อสำนักพิมพ์ ที่น่าจะถอดคำ - สำนักพิมพ์ Ace Books/ โรงละคร Finnish National Opera/สำนักพิมพ์ Recorded Books/Chuck Dixon และ Sean Deming เป็นต้น--Sry85 17:58, 1 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
#* แก้ไขแล้วค่ะ แต่ยังมีบางชื่อซึ่งเห็นว่าเป็นชื่อเฉพาะเช่นชื่อเกมส์ หรือชื่อรางวัล ไม่ได้แปลนะคะ --Tinuviel 13:46, 2 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
# น่าจะมีหัวข้อ แนวคิดในการประพันธ์ ที่บอกลักษณะ theme ของการประพันธ์เรื่องนี้ --Sry85 14:49, 2 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
#* เพิ่มเติมแล้วค่ะ --Tinuviel 22:28, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
# หัวข้อ เบื้องหลังการประพันธ์และการตีพิมพ์ ตรงย่อหน้าแรกที่มีข้อความว่า คำว่า "ฮอบบิท" เป็นชื่อที่โทลคีนคิดขึ้นมาเฉยๆ เมื่อคราวหนึ่ง..... น่าจะมีหัวข้อย่อยบอกว่าพูดถึงเรื่องอะไร "ที่มา" รึเปล่า? ส่วนการเรียงหัวข้อย่อยใน เบื้องหลังการประพันธ์และการตีพิมพ์ น่าจะสลับดูหน่อย เพราะผมคิดว่าหัวข้อย่อย แนวคิดในการประพันธ์ น่าจะมาก่อน หัวข้อ การแปลเป็นภาษาอื่น --Sry85 22:54, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
#* สลับ และเพิ่มหัวข้อแล้วค่ะ --Tinuviel 23:17, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
# ใส่ต้องการอ้างอิงไว้ 1 จุด --Sry85 22:54, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
#* ใส่อ้างอิงเพิ่มแล้วค่ะ พอดีว่าเป็นเรื่องเดียวกันกับ "แนวคิดในการประพันธ์" ย่อหน้าที่สอง น่ะค่ะ --Tinuviel 23:17, 10 กุมภาพันธ์ 2551 (ICT)
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนเริ่มใช้ครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 (พ.ศ. 2473 - 2482) มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงชาติสหภาพโซเวียตมาก กล่าวคือ เป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวไขว้สีทองอยู่ที่มุมธงด้านคันธง รูปดังกล่าวนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากลที่ใช้ทั่วไป 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 จึงได้มีการเพิ่มอักษรโรมันไว้ที่ใต้รูปค้อนเคียว เป็นอักษรย่อว่า T.S.S.R. ซึ่งเป็นชื่อย่อของประเทศ และได้รับรองให้ใช้ได้ในช่วงทศวรรษที่ 1940 (พ.ศ. 2483 - 2492) หลังจากนั้นจึงมีการเปลี่ยนแปลงอักษรย่อในธงอีกครั้ง เป็นอักษรซีริลลิก ความว่า ТССР ซึ่งมีความหมายอย่างเดียวกับอักษรย่อแบบโรมันตัวเดิม 
ธงนี้ได้ใช้มาจนกระทั่งในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2496 รัฐบาลของเติร์กเมนโซเวียตจึงแก้ไขแบบธงชาติเป็นครั้งสุดท้าย โดยมีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง มีแถบสีฟ้า 2 แถบพาดผ่านกลางธงตามแนวนอน ที่มุมธงด้านคันธงเป็นรูปค้อนเคียวไขว้สีทอง และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง ดังที่ปรากฏในบทความนี้ ธงดังกล่าวได้ใช้เป็นธงชาติเติร์กเมนโซเวียตสืบมา จวบจนถึงการประกาศแยกตัวเป็นเอกราชจากสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534

**พัฒนาการ**
Flag of Turkmen SSR (1925).svg | ค.ศ. 1925 - 1926
Flag of the Soviet Union (1923-1955).svg | ค.ศ. 1926 - 1937
ไฟล์:Flag of Turkmen SSR (1937-1940).svg | ค.ศ. 1937 - 1940
ไฟล์:Flag of Turkmen SSR (1940-1953).svg | ค.ศ. 1940 - 1953
ไฟล์:Flag of the Turkmen Soviet Socialist Republic (1953–1973).svg | ค.ศ. 1953 - 1973
ไฟล์:Flag of the Turkmen SSR.svg | ค.ศ. 1973 - 1991

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติสหภาพโซเวียต- ธงชาติเติร์กเมนิสถาน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติเติร์กเมนโซเวียต
ตเติร์กเมนโซเวียต
ตเติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:ธงในประเทศเติร์กเมนิสถาน