Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
บลัดดีรอร์

บลัดดีรอร์ (ในชื่ออังกฤษ Bloody Roar) เป็นเกมต่อสู้ของบริษัทฮัดสัน ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีเนื้อหาที่แตกต่างกับเกมต่อสู้อื่นๆ คือ เป็นเกมต่อสู้เกมเดียวที่ตัวละครทุกตัวในเกมสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ได้เหมือนกับมนุษย์หมาป่า เกมนี้มีให้เล่นตามตู้เกมหรือเกมคอมพิวเตอร์ PS1, PS2 รวมไปถึง Xbox ซึ่งได้รับความนิยมจากนักเล่นเกมทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก

**เนื้อเรื่องของเกม == 

**ภาค 1 ปฐมศึก**
เริ่มเรื่องนี้มีอยู่ว่า มีมนุษย์จำพวกหนึ่ง ตั้งแต่โบราณกาลมาแล้ว ไม่ว่าจะมี 
เชื้อสายใด หากพรหมลิขิตได้กำหนดมา พวกเขาจะได้รับพลังที่ทำให้เขา 
เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งเดรัจฉาน หรือที่เรียกว่า สัตว์สมิง พวกเขาเหล่านี้สามารถ 
ที่จะกลายร่างเป็นสัตว์ได้ จนกระทั่งถึงยุคเฮเซ ณ ประเทศญี่ปุ่น ได้มี   
เด็กหนุ่ม ม.ปลาย นาม โอกามิ ยูโก อายุ 17 ปี พระเอกของเกมส์ ผู้เป็นสมิงหมาป่า  
ได้ทำการแก้แค้นบิดาของเขาที่ถูกองค์กรลับ "ไทรอน" ที่ทดลองเกี่ยวกับ  
สัตว์สมิง ซึ่งจับบิดาตนไปทดลอง ในตอนท้ายของเกมส์ภาค 1 ยูโกจัดการ 
เผาฐานของไทรอนกลายเป็นจุณ มีเพียงไม่กี่คนที่เหลือรอดออกมา  

**ภาค 2**
ยูโกได้โดนผ่าตัดจนกลายเป็นคนที่สามารถกลายร่างเป็นหมาป่าได้ นับแต่นั้นมา ยูโกก็เริ่มออกตามหาพ่อของเขาที่ทำงานอยู่ที่บริษัท ไทรอน ที่ใช้พวก Zoantrope หรือพวกที่กลายร่างเป็นสัตว์ได้ เป็นอาวุธ เมื่อเขาไปเจอเข้า ก็เกิดโกรธและทำลายไป แต่แล้ว เขาก็เจอกับเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางเปลวเพลิงของบริษัท ไทรอน ยูโกจึงตั้งชื่อเด็กชายคนนั้นว่า เคนจิ และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่แล้ววันหนึ่ง บูซูซิม่าได้จับตัวเคนจิไป ทำให้ยูโกโกรธและออกตามหาแลป Zoantrope ที่บูซูซิม่าทำงานอยู่ เมื่อไปเจอเข้าก็เห็นว่า เคนจิ ถูกล้างสมองและได้กลายเป็น บาคุริว ยูโกได้ต่อสู้เพื่อชิงตัวเคนจิไป และเมื่อพ่ายให้กับยูโก เขาก็เริ่มมีความจำกลับมา แล้วร่วมกันทำลายแลปแห่งนั้น ต่อมา พวกเขาก็ได้เจอกับกาโด พวกเขาก็เริ่มสู้กันเพราะความขัดแย้ง เมื่อเราชนะกาโดได้ กาโดจะบอกให้ยูโกเป็นแกนนำของเหล่า Zoantrope แทนที่เขา เพราะเขามีอายุมากแล้ว ยูโกจะตอบรับและได้กลายเป็นผู้นำของเหล่า Zoantrope 

**ภาค 3**
ภาค 3 อันบอร์น 
ภาค 3 เป็นเหตุการณ์หลังภาค 2 ประมาณ 1 ปี ยูโกเป็นหัวหน้าหน่วยของ 
W.O.C เต็มตัว เขายังอยู่กับน้องชายและเพื่อนฝูงตามปกติ แต่แล้ววันหนึ่ง 
มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มชื่อว่า "ซิออน" ดูเหมือนเขาจะไม่ 
เป็นมิตรนัก สายตาของซิออนมุ่งร้ายผู้อื่นตลอดเวลา และเมื่อความจริงปรากฏ 
ซิออนมีพลังของสิ่งที่เรียกว่า "อันบอร์น" อยู่ในร่างกาย และยังมีฝีมือร้ายกาจ 
พวกยูโกถึงกับล้มพับเมื่อประมือด้วย แต่ท้ายที่สุด ซิออนก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ 
และมีควันสีดำล่องลอยออกมาจากตัวเขา เมื่อซิออนได้สติ เขาก็มีสีหน้าเปลี่ยน 
ไป และเล่าเรื่องราวก่อนที่อันบอร์นจะเข้าครอบงำเขา...และเขา...เคยฆ่าใคร... 

**ภาค 4**
กล่าวถึงอันบอร์นที่ทำให้สัตว์สมิงคลุ้มคลั่ง ซิออนในภาคนี้กลับมาถูก 
อันบอร์นเข้าสิงอีกครั้ง จึงกลายเป็นคนเลวอีกครั้งเช่นกัน ในภาคนี้ จำนวน 
ผู้เสียชีวิตในญี่ปุ่นมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง และยูโกเป็นผู้พบสาเหตุนั้น ซึ่งก็คือ 
พลังของอันบอร์นที่แผ่ซ่านไปทั่ว สัตว์สมิงด้านมืดที่หลับใหลในตัวมนุษย์ 
หลายๆคนตื่นขึ้นมา ทำให้คนเหล่านั้นถูกสัตว์สมิงด้านมืดควบคุม และสังหาร 
คนอื่นอย่างสนุกสนาน ฉากจบของภาคนี้อธิบายไม่ถูกนัก ขอตัดไปเลยแล้วกัน 

**รายชื่อตัวละคร และ ข้อมูลของตัวละคร**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกมต่อสู้สามมิติ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมเกี่ยวกับนินจา
คิอิจิ มิยาซาวะ

คิอิจิ มิยาซาวะ (Miyazawa Kiichi; 8 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1991 ถึง 1993 เขาเคยเป็นสมาชิกรัฐสภาญี่ปุ่นเป็นเวลากว่า 50 ปี

**ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา**
มิยาซาวะเกิดในครอบครัวที่มีความมั่งคั่งทางการเมืองในฟูกูยามะ, จังหวัดฮิโรชิมะในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1919 พ่อของเขาเคยเป็นสมาชิกรัฐสภาญี่ปุ่น และปู่ของเขาเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี เขาจบการศึกษาด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยโตเกียว

**อาชีพ**
ใน ค.ศ. 1942 มิยาซาวะเข้าทำงานเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เพื่อหลีกเลี่ยงการรับราชการทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะดำรงตำแหน่งนี้ เขากลายเป็นคนในอารักขาของนายกรัฐมนตรีในอนาคต ฮายาโตะ อิเกดะ ในช่วงสงคราม เขาเคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการจังหวัดแห่งเค็นเปไต หน่วยตำรวจลับญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1953 มิยาซาวะหาเสียงและชนะเลือกตั้งสภาบนในรัฐสภา โดยยังอยู่บนนั้นจนกระทั่งย้ายลงไปสภาล่างใน ค.ศ. 1967
หลังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีของอิเกดะ มิยาซาวะดำรงตำแหน่งหลายแห่ง เช่นอธิบดีสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1962-1964), ผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1966-1968), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม (ค.ศ. 1970–1971), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ค.ศ. 1974–1976), ผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1977–1978) และเลขาธิการคณะรัฐมนตรี (ค.ศ. 1984–1986) เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลของโนโบรุ ทาเกชิตะในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1986 อย่างไรก็ตาม มิยาซาวะต้องลาออกจากตำแหน่งนี้หลังมีกรณีอื้อฉาวใน ค.ศ. 1988

**นายกรัฐมนตรี**
มิยาซาวะได้รับเลือกให้ตำแหน่งหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) เมื่อ ค.ศ. 1991 และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่าง ค.ศ. 1991-1993 ก่อนจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคและตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เนื่องจากเรื่องอื้อฉาว และพ่ายแพ้คะแนนเสียงในสภา
เมื่อ ค.ศ. 1998 มิยาซาวะได้จัดทำแผนการฟื้นฟูธนาคารญี่ปุ่นให้พ้นจากภาระหนี้สิน และได้รับการแต่งตั้งจากนายกรัฐมนตรีเคโซ โอบูจิ ให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลัง  แผนการฟื้นฟูเศรษฐกิจของนายมิยาซาวะ เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "แผนมิยาซาวะ" ซึ่งรวมไปถึงการจัดตั้งกองทุนเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำให้กับประเทศกำลังพัฒนา ในการฟื้นฟูจากวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 หรือที่รู้จักกันดีในประเทศไทยในชื่อกองทุนมิยาซาวะ นายมิยาซาวะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลังญี่ปุ่น ระหว่าง ค.ศ. 1999-2002

**ชีวิตส่วนตัว**
ขณะศึกษาอยู่ที่สหรัฐ เขาได้แต่งงานกับโยโกะแล้วมีลูกสองคน: ฮิโระ ผู้กลายเป็นสถาปนิก และเคโกะ ผู้กลายเป็นภรรยาของทูต Christopher J. Lafleur เขาตีพิมพ์หนังสือเรื่อง Secret Talks Between Tokyo and Washington ที่กล่าวถึงมุมมองของเขาในความกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐกับญี่ปุ่นในทางการเมือง เศรษฐกิจ และการเจรจาเกี่ยวกับความมั่นคงในช่วง ค.ศ. 1949 ถึง 1954

**เสียชีวิต**
มิยาซาวะเสียชีวิตที่โตเกียวตอนอายุ 87 ปีในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Kiichi Miyazawa
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักการเมืองญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากฟูกูยามะ
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยโตเกียว
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเฮเซ
2550
ประเพณีตักบาตรดอกไม้

ประเพณีตักบาตรดอกไม้ เป็นประเพณีของชาวพุทธโดยมีความเชื่อเรื่องของการทำบุญ พบบางพื้นที่ของประเทศไทย เช่น เป็นประเพณีประจำปีของจังหวัดสระบุรีโดยจัดที่ วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร และวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามวรวิหาร 

**ประวัติ**
ประเพณีตักบาตรดอกไม้มีตำนานมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล โดยมีเรื่องเล่าว่า นายสุมนมาลาการ เป็นชาวเมืองราชคฤห์ เขามีหน้าที่นำดอกมะลิไปถวายพระเจ้าพิมพิสารวันละ 8 ทะนาน ทุกวัน และจะได้ทรัพย์วันละ 8 กหาปณะ ต่อมาเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังถือดอกไม้จะเข้าประตูเมือง เป็นเวลาที่พระพุทธเจ้าเสด็จออกบิณฑบาตพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เขาเห็นพระพุทธเจ้าแล้วเกิดความเลื่อมใส จึงถวายดอกไม้ด้วยดอกไม้ที่จะนำไปถวายพระราชาโดยมีความคิดว่า แม้จะต้องตายด้วยโทษประหารก็ยอม ชาวเมืองทราบดังนั้นจึงพาการโห่ร้องสรรเสริญเป็นอันมาก มีเพียงภรรยาของเขาที่ไม่พอใจ ภรรยาจึงนำความนั้นไปกราบทูลพระเจ้าพิมพิสาร แต่พระเจ้าพิมพิสารเป็นพระโสดาบัน นอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังนำความนี้กราบทูลพระพุทธเจ้าอีกที  พระพุทธเจ้าได้กล่าวสรรเสริญนายสุมนมาลาการ ทำให้นายสุมนมาลาการได้รับของพระราชทานจากพระเจ้าพิมพิสารถึง 8 ชนิด คือช้าง ม้า ทาส ทาสี เครื่องประดับ นารี อย่างละแปด ทรัพย์อีก 8 พันกหาปณะ และบ้านส่วยอีก 8 ตำบล ครั้นกลับถึงวัด พระอานนท์ได้กราบทูลผลบุญที่นายสุมนมาลาการจะพึงได้รับ พระพุทธองค์ตรัสว่า นายสุมนมาลาการได้สละชีวิตบูชาพระองค์ในครั้งนี้จักไม่ได้ไปเกิดในนรกตลอดแสนกัลป์

**ประวัติของทางจังหวัดสระบุรี**
ได้มีการค้นพบรอยพระพุทธบาทที่วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร ซึ่งอยู่ในสมัยพระเจ้าทรงธรรม และมรการกำหนดเทศกาลนมัสการรอยพระพุทธบาทขึ้น 2 ครั้ง ในเดือน 3 และ เดือน 4 ของทุกปี และในช่วงฤดูฝนใกล้กับวันเข้าพรรษา จะมีดอกไม้ท้องถิ่นชนิดหนึ่ง ที่จัดอยู่ในกลุ่มพืชจำพวกกระชาย และขมิ้น ซึ่งจะออกดอกในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งชาวบ้านที่พบเห็นดอกไม้ชนิดนี้จึงได้เก็บนำมาถวายพระสงฆ์ และชาวบ้านได้เรียกชื่อดอกไม้ชนิดนี้ว่า "ดอกเข้าพรรษา" ซึ่งมาจากช่วงเวลาที่ดอกไม้ชนิดนี้บานในช่วงเทศกาลเข้าพรรษาพอดี ชาวบ้านได้พร้อมใจกันนำดอกเข้าพรรษามาถวายพระสงฆ์ เพื่อนำไปสักการะรอยพระพุทธบาท เป็นประจำทุกๆ ปี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประเพณีในศาสนาพุทธของไทย
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธในจังหวัดสระบุรี
หมวดหมู่:เทศกาลพุทธในประเทศไทย
ไอเมด

ไอเมด (iMed) คือซอฟต์แวร์แอปพลิเคชันสำหรับสถานพยาบาล สถานีอนามัย และโรงพยาบาล เพื่อใช้ในการให้บริการผู้ป่วยในระบบงานส่วนหน้า (Front office) ของสถานพยาบาล ซึ่งครอบคลุมการให้บริการผู้ป่วยตั้งแต่เริ่มต้นจนสิ้นสุดกระบวนการ โดยมุ่งเน้นในการเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของผู้ใช้งาน และพัฒนาคุณภาพในการให้บริการผู้ป่วย ไอเมดถูกออกแบบและพัฒนาโดย บริษัท อินเตอร์เนชั่นแนล เมดิคัล ซอฟต์แวร์ จำกัด ซึ่งเป็นทีมพัฒนาเดิมของทีมพัฒนาระบบสารสนเทศสำหรับโรงพยาบาลขนาดเล็ก Hospital OS ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจาก สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) และเครือข่ายวิจัยสุขภาพ มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ (มสช.) โดยได้รับการยอมรับและมีการใช้งานกันอย่างกว้างขวางกว่า 60 สถานพยาบาลทั่วประเทศ เพื่อขยายขอบเขตในการตอบสนองความต้องการของสถานพยาบาลทุกขนาด ทั้งภาครัฐและเอกชน คณะผู้พัฒนาจึงได้พัฒนาโปรแกรมไอเมดขึ้น โดยมีจุดเด่นในการตอบสนองความต้องการของผู้ใช้งานได้อย่างครบถ้วน และยังคงแนวคิดของการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการใช้ลิขสิทธิ์แบบเปิดไว้ (Technology Transfer and Open Source Concept) พร้อมทั้งให้ source code  ซึ่งจะเป็นสิ่งที่สถานพยาบาลจะได้รับประโยชน์อย่างสูงในการลงทุนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในระยะยาว

**คุณลักษณะของโปรแกรม**
 เป็นโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ สามารถใช้งานผ่านเบราว์เซอร์- สามารถตั้งเวลาเพื่อสำรองข้อมูล- มีระบบระบุตัวผู้ป่วยด้วยลายนิ้วมือและรูปภาพ - มีระบบสแกนเอกสารทางการแพทย์ - มีระบบตรวจสอบย้อนหลัง ประวัติของการบันทึก แก้ไข ประวัติการรักษา (Tracking)

**แผนการติดตั้งระบบโดยทั่วไป**
การติดตั้งระบบโดยทั่วไป ประกอบด้วย ขั้นตอนดังนี้
# การวิเคราะห์ระบบ และการปรับแก้ตามความต้องการ (System analysis and customization)
# การนำเข้าข้อมูลจากระบบเก่าเข้าสู่ iMed (Database preparation)
# การอบรมผู้ใช้งาน (Training)
# การเตรียมการติดตั้งก่อนเริ่มใช้งานระบบ (Pre go-live)
# เริ่มใช้งานระบบ (Go-live)
# การส่งมอบงานหลังเริ่มใช้งานระบบและให้การสนับสนุน (Post go-live & Support)
ทั้งนี้ ระยะเวลาและวิธีการดำเนินการในแต่ละขั้นตอน จะแตกต่างกันไป ขึ้นกับรายละเอียดของงานในแต่ละ สถานพยาบาลที่จะติดตั้ง

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ผลิตภัณฑ์ ไอเมด โดยอินเตอร์เนชั่นแนล เมดิคัล ซอฟต์แวร์ date=2011-07-13 
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ไทย
หมวดหมู่:แพทยศาสตร์
โรงเรียนประถมศึกษา กืร์กลาเรลี อาตาตูร์ก

ตราของโรงเรียน
โรงเรียนประถมศึกษา กืร์กลาเรลี อาตาตูร์ก (Kırklareli Atatürk İlköğretim Okulu) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาที่ตั้งอยู่ใน กืร์กลาเรลี ประเทศตุรกี ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1968 นักเรียนแต่ละคนต้องศึกษาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ถึงแปดปี คำขวัญของโรงเรียนนี้คือ "La Soleil de Notre Ville" (ภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ตะวันของเมืองเรา) สีประจำโรงเรียนคือสีแดงอมม่วง (claret red) และสีน้ำเงินเข้ม (dark blue)
หมวดหมู่:ประเทศตุรกี
หมวดหมู่:โรงเรียน
ฮารูฮิ

ฮารูฮิ (haruhi) อาจหมายถึง- ดินแดน
** ฮารูฮิ (Haruhi) - เมืองในจังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น- บุคคล
** ฮารูฮิ อาอิโซะ (Haruhi Aiso) - นักดนตรีชาวญี่ปุ่น
** ฮารูฮิ เทราดะ (Haruhi Terada) - นักพากย์ชาวญี่ปุ่น- วัฒนธรรม
** สึซึมิยะ ฮารุฮิ (Haruhi Suzumiya) - ไลท์โนเวลญี่ปุ่น
*** สึซึมิยะ ฮารุฮิ - อนิเมะที่สร้างจากไลท์โนเวลดังกล่าว
*** สึซึมิยะ ฮารุฮิ - ตัวละครจากไลท์โนเวลและอะนิเมะดังกล่าว
** ฟุจิโอกะ ฮารุฮิ (Haruhi Fujioka) - ตัวละครจากมังงะเรื่อง ชมรมรัก คลับมหาสนุก (Ouran High School Host Club)
** คามิซากะ ฮารุฮิ (Haruhi Kamisaka) - ตัวละครจากนิยายเสมือนจริงสำหรับผู้ใหญ่เรื่อง แม่มดสาวอลเวง Happiness!

**ดูเพิ่ม**
 คาซูงะ ซึ่งสะกดด้วยตัวคันจิว่า 春日 เช่นเดียวกัน
อาร์เคดไฟร์ (อีพี)

อาร์เคดไฟร์ (Arcade Fire) เป็นผลงานชุดแรกของอาร์เคดไฟร์ วงดนตรีอินดี้ร็อกจากแคนาดา โดยออกจำหน่ายในรูปแบบอีพี บันทึกเสียงเมื่อ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 และออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546 และเมื่อวงมีชื่อเสียงมากขึ้นได้นำกลับมาออกจำหน่ายอีกครั้งเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2548 อีพีนี้ยังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า อัสคิดส์โนว์ (Us Kids Know) ซึ่งมาจากบางส่วนของเนื้อเพลง "โนคาร์โก" (No Cars Go) อันเป็นเพลงที่อยู่ในอีพีชุดนี้

**รายชื่อเพลง**
# "Old Flame" – 3:55 
# "I'm Sleeping in a Submarine" – 2:46 
# "No Cars Go" – 6:00 
# "The Woodlands National Anthem" – 3:56 
# "My Heart Is an Apple" – 4:25 
# "Headlights Look like Diamonds" – 4:22 
# "Vampire/Forest Fire" – 7:13
อ
อ
หมวดหมู่:อีพี
ฮิโรชิมะ (แก้ความกำกวม)

ฮิโรชิมะ (Hiroshima) อาจหมายถึง- จังหวัดฮิโรชิมะ จังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น- นครฮิโรชิมะ เมืองเอกของจังหวัดฮิโรชิมะ
เมืองเอก

เมืองเอก อาจหมายถึง- เมืองหลวง - เมืองหลวงของรัฐ จังหวัด หรือแคว้น บางครั้งเรียกกันว่า เมืองเอก เพื่อเลี่ยงการเข้าใจผิดกับเมืองหลวงของประเทศ- หมู่บ้านเมืองเอก - ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยรังสิต
หมวดหมู่:ระบบอวัยวะ

หมวดหมู่:สรีรวิทยา
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของสัตว์
หมวดหมู่:อวัยวะ
หมวดหมู่:ระบบชีวภาพ
มหกายวิภาคศาสตร์

มหกายวิภาคศาสตร์ (Gross anatomy) เป็นการศึกษากายวิภาคศาสตร์ในระดับมหภาค ซึ่งแตกต่างจากการศึกษากายวิภาคศาสตร์ในสาขาอื่นๆ เช่น จุลกายวิภาคศาสตร์ซึ่งเป็นการศึกษากายวิภาคศาสตร์โดยอาศัยกล้องจุลทรรศน์

**เทคนิคการเรียน**
มหกายวิภาคศาสตร์มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างและการจัดเรียงตัวของอวัยวะและระบบอวัยวะในระดับมหภาค หรือระดับที่สายตาเปล่ามองเห็นได้ การศึกษาวิชานี้โดยทั่วไปคือการชำแหละ (dissection) ร่างกายของสัตว์หรือผู้บริจาคร่างกายเพื่อการศึกษา โดยการผ่าตัดเปิด (surgically open) เพื่อศึกษาอวัยวะต่างๆ นอกจากนั้นยังอาจใช้การส่องกล้อง (endoscopy) โดยอุปกรณ์ที่มีกล้องถ่ายวิดีโอติดตั้งอยู่ สอดเข้าไปผ่านทางช่องเปิดขนาดเล็กเพื่อศึกษาอวัยวะภายในและโครงสร้างอื่นๆ ในสัตว์ที่มีชีวิตอยู่
ในการศึกษากายวิภาคศาสตร์ของระบบไหลเวียนโลหิตในสัตว์ที่มีชีวิตอยู่มักใช้การบันทึกภาพรังสีหลอดเลือดหรือหลอดน้ำเหลือง (angiograph) เป็นเทคนิคที่ทำให้สามารถสังเกตเห็นหลอดเลือดโดยการฉีดสารที่ทึบแสงหรือทึบรังสี (opaque dye) นอกจากนั้นเทคนิคอื่นๆ เช่น การเอกซ์เรย์ (x-ray) และการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก (magnetic resonance imaging, MRI)

**การศึกษามหกายวิภาคศาสตร์**
ในโรงเรียนแพทย์ หรือคณะแพทยศาสตร์ส่วนใหญ่จะบังคับให้นักศึกษาแพทย์ได้ศึกษามหกายวิภาคศาสตร์ หลักสูตรมักจะคาดหวังให้นักศึกษาได้เรียนรู้กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์พื้นฐานและรู้จักตำแหน่งที่สำคัญทางกายวิภาค (anatomical landmark) ซึ่งช่วยในการวินิจฉัยโรคได้ คณะแพทยศาสตร์หลายแห่งมีการให้นักศึกษาได้ศึกษาร่างของผู้บริจาคร่างกายเพื่อการศึกษา (หรือที่นิยมเรียกกันในประเทศไทยว่า "อาจารย์ใหญ่") หรือใช้ตำราภาพวาดหรือภาพถ่ายจากร่างกายมนุษย์
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์
แม่แบบ:มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี

หมวดหมู่:กล่องนำทางสถานศึกษาไทย
หมวดหมู่:แม่แบบมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
สุภาพบุรุษเสือไทย

สุภาพบุรุษเสือไทย เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2492 ถ่ายทำด้วยฟิล์มสี 16 ม.ม. ใช้เสียงพากย์สด สร้างจากนวนิยายเรื่องดัง 'เสือไทยโจรผู้ดี' ของ เสนีย์ บุษปะเกศ ซึ่งลงตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารนิกรวันอาทิตย์ อำนวยการสร้างโดย แท้ ประกาศวุฒิสาร กำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ดิศกุล โดยเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น 'สุภาพบุรุษเสือไทย' เพื่อให้จดจำง่าย ภาพยนตร์ถ่ายทำที่จังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นบ้านเกิดของแท้ เมื่อปี พ.ศ. 2491 รวมเวลา 3 เดือน
ได้รับรางวัลสำเภาทอง บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และหม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ได้รับรางวัลพิเศษในฐานะเป็นผู้นำในการสร้างภาพยนตร์ (16 มม.) ในการประกาศผลรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2500 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2500 
เนื่องจากภาพยนตร์ได้รับความนิยมสูง จึงมีผู้สร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับ "เสือ" ติดตามมาเป็นจำนวนมาก เช่น เสือไทยอาละวาด (สุภาพบุรุษเสือไทยภาคสมบูรณ์) ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2493 ต่อมาสร้างใหม่  พ.ศ. 2522 โดย จารึก สงวนพงษ์  นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี
ฟิล์มภาพยนตร์เรื่อง สุภาพบุรุษเสือไทย เวอร์ชั่นปี 2492 ปัจจุบันหายสาบสูญเหลือเพียงใบปิด และฟิล์มเบื้องหลังการถ่ายทำที่ แท้ ประกาศวุฒิสาร ถ่ายเก็บเอาไว้ก่อนตัดต่อและลงเสียงบรรยายเองลงในวิดิทัศน์ชุด หนังแท้ ที่ได้รวบรวมผลงานคงเหลือของเขา ซึ่งในปัจจุบัน หอภาพยนตร์ได้นำฟิล์มชุดนี้มาสแกนใหม่ให้ภาพคมชัดขึ้น และตัดต่อลงเสียงใหม่ลงในช่องยูทูปของทางหอภาพยนตร์

**นักแสดง**
 สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ รับบท เสือไทย,  พากย์เสียงโดย สุธรรม์ นาวานุเคราะห์- สอางค์ ทิพย์ทัศน์ รับบท อีกรอง, พากย์เสียงอีกรองและตัวแสดงหญิงทั้งหมด- ประชุม จุลละภมร รับบท เสือคง, พากย์เสียงเสือคงและตัวแสดงชายอื่น ๆ- ชูเกียรติ นิลรัตน์ รับบท ไอ้บิ๋น, พากย์เสียงไอ้บิ๋นและตัวแสดงชายอื่น ๆ- เกื้อกูล อารีมิตร

**การสร้าง**
สุภาพบุรุษเสือไทยนั้นเป็นเรื่องจริง เสือไทยเป็นคนรุ่นเดียวกับกรมหลวงชุมพร เป็นศิษย์อาจารย์เดียวกับกรมหลวงชุมพร เสือไทยมีภรรยาชื่อ นางแถม ต้นทุนในการสร้างเรื่องนี้ประมาณ แสนกว่าบาท โดยคุณแท้ได้ไปเอาเงินจากทางคุณสำเนาว์ เศรษฐบุตร มาสร้างเป็นบางส่วน ทั้งคุณแท้กับคุณสำเนาว์สนิทกันมาตั้งแต่สมัยคุณแท้ทำงานอยู่ที่แผนกส่งเสริมการท่องเที่ยว กระทรวงพานิชย์ ประชุม จุลละภมรทำหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์ โดยใช้นามปากกว่า ประจิต จุลพันธ์ ด้านพระเอกของเรื่องเหตุที่เลือกสุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ ด้วยบังเอิญวันหนึ่งคุณแท้ไปเจอคุณสุรสิทธิ์ ดาราละครเวทีชื่อดังในยุคนั้น เดินเล่นอยู่แถวเวิ้งนครเขษม คุณแท้ชอบคุณสุรสิทธิ์มาตั้งแต่เล่นละครเวทรเรื่อง พันท้ายนรสิงห์ ก็เลยเข้าไปพูดคุย บอกผมจะทำหนังกับท่านศุกรวรรณดิศ อยากให้สุรสิทธิ์มาเล่นเป็นพระเอก สุรสิทธิ์ก็ตกลงเพราะเพิ่งจะผิดหวังจากทางอัศวินภาพยนตร์ ที่เปิดหนังเรื่อง พันท้ายนรสิงห์ แต่ตนเองไม่ได้เล่นบทพันท้าย เหมือนสมัยเป็นละครเวที ด้านนางเอกก็ได้สอางค์ ทิพยทัศน์ นางเอกจากเรื่อง แดนคนเดน ของบูรพาศิลป์มาแสดง ม.จ.ศุกรววรรณดิศตั้งชื่อบริษัทว่า ปรเมรุภาพยนตร์ ยกกองถ่ายไปถ่ายทำกันถึงสถานที่จิรง แถวทุ่งอรัญญิก ตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี ที่นี่ยังเป็นบ้านเกิดของคุณแท้ด้วย

**อ้างอิง**
  เบื้องหลังหนังแท้ โดย แท้ ประกาศวุฒิสาร- ณรงค์ จันทร์เรือง, คอลัมน์มิตรน้ำหมึก, มติชนสุดสัปดาห์  29 มิ.ย.-5 ก.ค.2550 หน้า 63
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2492
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1940
ภาษาบูกิซ

ภาษาบูกิซ (Buginese language, Bugis; บูกิซ:  /basa.uɡi/) เป็นภาษาที่พูดโดยประชากรราว 5 ล้านคน ในภาคใต้ของเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย คำว่า บูกิซ มาจากภาษามลายู ส่วนชาวบูกิซเรียกภาษาของตนว่า บาซา อูกิ แปลว่ากษัตริย์องค์แรก ซึ่งหมายถึง กษัตริย์ในอาณาจักรบุกิสโบราณ แต่เรื่องราวไม่ชัดเจนเพราะไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร หลักฐานลายลักษณ์อักษรครั้งแรกที่พบคือ อี ลา กาลิโก ซึ่งเป็นภาพวงกลม เล่าถึงกำเนิดชีวิต พบในซูลาเวซีใต้

**ระบบการเขียน**
อักษรที่ใช้เขียนภาษาบูกิซคืออักษรลนตารา เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 2200 ก่อนการเข้ามายึดครองของเนเธอร์แลนด์ บี เอฟ แมทธิวส์ เป็นมิชชันนารีคนแรกที่เรียนภาษาบูกิซและแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษานี้ และได้เขียนพจนานุกรมและไวยากรณ์ไว้ด้วย เปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์

**ไวยากรณ์**
ภาษาบูกิซเป็นภาษารูปคำติดต่อ จัดอยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียน กลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตก มีความใกล้ชิดกับภาษาซุนดาและภาษาชวา เช่นคำว่า janrang (ม้า) คาดว่ามาจากภาษาชวา anyarang และจัดว่าใกล้เคียงภาษามลายูด้วย 

**การแพร่กระจาย**
ผู้พูดภาษาบูกิซส่วนใหญ่อยู่ในซูลาเวซีใต้ แต่ก็มีผู้พูดภาษานี้กระจายอยู่ใน ชวา ซามารันดา สุมาตราตะวันออก ซาบะฮ์ มาเลเซีย และทางใต้ของฟิลิปปินส์ สาเหตุหนึ่งมาจากการอพยพประชากรหลังจากถูกดัตช์ยึดครอง

**ตัวเลข**
ตัวเลขในภาษาบูกิซ มีชื่อเรียกดังนี้:

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

บูกิซ
บูกิซ
บูกิซ
ภาษาขาริโพลี

ภาษาขาริโพลี หรือภาษาขาทิโพลี ภาษาขาทิ-โพลี หรือสำเนียงขารี (/ kʰəɽiː boːliː /; ภาษาฮินดี: खड़ी बोली; ภาษาอูรดู: كهڑى بولى,  ตรงตัว "สำเนียงยืนพื้น")เป็นสำเนียงของภาษาฮินดีมีผู้พูดทางตะวันตกของรัฐอุตตรประเทศและเดลีในประเทศอินเดีย สำเนียงนี้เป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาอูรดูที่มีลักษณะทางภาษาศาสตร์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี

**อิทธิพลในระยะแรก**
บริเวณที่เป็นแหล่งกำเนิดของภาษาขาริโพลีอยู่ทางตะวันตกของรัฐอุตรประเทศซึ่งเป็นสำเนียงชาวบ้านเมื่อก่อนพ.ศ. 2300 บริเวณนี้เป็นบริเวณชายขอบของวัฒนธรรมอิสลามทางตะวันตกและตะวันออกจากเดลฮีและลุคนาว วรรณกรรมในบริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซีย ภาษาตุรกีและภาษาอาหรับ อิทธิพลเหล่านี้ทำให้สำเนียงขาริโพลีพัฒนาขึ้นมา
บริเวณรอบๆเดลฮีเป็นศูนย์กลางอำนาจในอินเดียเหนือทำให้สำเนียงนี้ได้รับการยอมรับเหนือกว่าสำเนียงอื่นๆของภาษาฮินดี ในช่วงพ.ศ. 2400 ก่อนหนานั้นสำเนียงอื่นๆเช่นภาษาพรัชและภาษาอวธีเป็นสำเนียงที่ใช้ในวรรณกรรม

**วรรณคดี**
วรรณคดียุคแรกๆดูได้จากผลงานของกานีร์และอานีร์ ขุสโร วรรณคดีที่มีพัฒนาการมากขึ้นพบในช่วงพ.ศ. 2300 ตัวอย่างเช่น Chand Chand Varnan ki Mahima เขียนโดย คันคภัตต์ (Gangabhatt) Yogavasshishtha เขียนโดยรามประสาท นิรันชนี (Ramprasad Niranjani) ในพ.ศ. 2353 บริษัทอีสต์อินเดียของอังกฤษจัดตั้งวิทยาลัยสำหรับการศึกษาขั้นสูงที่กัลกัตตา ชื่อวิทยาลัยฟอร์ต วิลเลียม (Fort William Collage) จอห์น บอร์ทวิก กลิคริสต์ (John Borthwick Glichrist) อธิการบดีมหาวิทยาลัยสนับสนุนให้อาจารย์เขียนผลงานด้วยภาษาถิ่น และมีงานบางส่วนเขียนด้วยภาษาขาริโพลี
ในยุคแรกๆ ภาษาขาริโพลีถูกมองว่าเป็นสำเนียงที่ไม่เหมาะกับการเขียนวรรณกรรม แต่เมื่อได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลจึงมีการใช้อย่างแพร่หลาย ในขณะที่สำเนียงที่เก่ากว่านี้เช่นภาษาพรัช ภาษาไมถิลี และภาษาอวธี มีการใช้น้อยลง 

**หลังได้รับเอกราช**
หลังจากอินเดียได้รับเอกราชเมื่อพ.ศ. 2490 สำเนียงขาริโพลีได้รับการยอมรับให้เป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาฮินดี ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้ในรัฐบาลกลาง และมีการสอนให้กับชาวอินเดียทางใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษาฮินดีเป็นภาษาแม่

**การทำให้เป็นสันสกฤต**
ภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลตั้งแต่ พ.ศ. 2493 มีการเปลี่ยนแปลงภาษาขาริโพลีหลายประการ การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดคือการทำให้เป็นสันสกฤตด้วยการนำศัพท์จากภาษาสันสกฤตเข้ามาใช้มากขึ้น ด้วยเหตุผลคือ- ภาษาสันสกฤตแสดงให้เห็นความเป็นชาติและอิทธิพลของวัฒนธรรมเก่าแก่ของอินเดีย- การได้รับเอกราชขึ้นกับเส้นแบ่งทางศาสนา ในขณะที่ภาษาของมุสลิมคือภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับมีอิทธิพลต่อภาษาฮินดีมาก เพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างภาษาฮินดีกับภาษาอูรดูให้มากขึ้นจึงต้องเพิ่มอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตเข้าไป.- ประชาชนทางตะวันออกและทางใต้ห่างไกลจากภาษาฮินดีที่เป็นภาษาทางอินเดียเหนือและได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมูกัล (จากเปอร์เซียและตุรกี) แต่กลุ่มคนเหล่านี้ยอมรับภาษาสันสกฤตได้มากกว่า การทำให้เป็นสันสกฤตจึงทำให้ภาษาฮินดีมีความเป็นภาษาประจำชาติมากขึ้น 
รูปแบบที่ไม่ได้ทำให้เป็นสันสกฤตของภาษาขาริโพลีใช้ในภาพยนตร์ภาษาฮินดีและใช้เป็นส่วนใหญ่ในโทรทัศน์ เพลง การศึกษา และการสนทนาทั่วไปในอินเดียภาคเหนือ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาษาฮินดี
ญิงมา

นิกายญิงมา (z=nyingma, IPA: ɲiŋma) นิกายหมวกแดง เป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธแบบทิเบต ถือกำเนิดจากปัทมสัมภวะ อาจารย์ชาวอินเดียคือที่เดินทางมาทิเบตเมื่อ พ.ศ. 1350 ซึ่งได้รับการนับถือจากชาวทิเบตอย่างกว้างขวาง และเป็นผู้สร้างวัดสัมเยซึ่งเป็นวัดแห่งแรกในทิเบต ปัทมสัมภวะได้เผยแพร่คำสอนของนิกายตันตระจนมีสานุศิษย์ที่สำคัญหลายคน

**คำสอน**
นิกายญิงมาแบ่งคำสอนในพุทธศาสนาออกเป็น 9 ยานคือ- สามยานนี้เป็นคำสอนในพระสูตร
** สาวกยาน
** ปัจเจกพุทธยาน
** โพธิสัตวยาน - ตันตระสาม คือ
** กริยาตันตระ
** อุปตันตระ
** โยคะตันตระ- ตันตระขั้นสูงอีกสามยาน คือ
** มหาโยคะ
** อนุตรโยคะ
** อธิโยคะ
ทุกระดับยกเว้น อธิโยคะ คุหยสมาช กาลจักร จักรสังวร ล้วนจัดอยู่ในอนุตรโยคะทั้งสิ้น ส่วนอธิโยคะหรือซกเชน ถือเป็นตันตระพิเศษสูงสุดกว่าตันตระใด ๆ ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติของพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ เป็นวิธีการเจาะเข้าสู่พุทธภาวะโดยตรง 
จุดมุ่งหมายของการปฏิบัติยานทั้งเก้าคือ เพื่อก้าวพ้นโลกียะตามคำสอนของพระสมันตภัทรพุทธะ ในคำสอนของตันตระที่เป็นเอกลักษณ์ของนิกายนี้คือ ซอกเซ็น หรือมหาบารมี เป็นการปฏิบัติโดยสวดพระนามของปัทมสัมภวะ หรือคุรุรินโปเช และการเข้าเงียบ จะเน้นในการสวดมนต์ต์ตราธารณี การใช้สัญลักษณ์มุทรา สัญลักษณ์มณฑล ในการประกอบพิธีเพื่อเข้าสู่การบรรลุพระโพธิญาณ นิกายนี้มีความเชื่อว่า หลังจากสมัยคุรุปัทมสมภพแล้วก็ได้มีการค้นพบคำสอนซึ่งถูกซ่อนไว้โดยคุรุปัทมสมภพ ในทิเบตเรียกว่า "เทอร์มา" ซึ่งแปลว่าขุมทรัพย์อันล้ำค่า และได้ทำนายไว้ว่าในอนาคต ศิษย์ของท่านจะเป็นผู้ค้นพบและเปิดขุมทรัพย์ 
คำสอน 6 ยานแรกเป็นพื้นฐานของพุทธตันตระทั่วไป ส่วนสามยานสุดท้ายเป็นลักษณะพิเศษของนิกายญิงมา เชอเกียมตรุงปะ อาจารย์นิกายญิงมา ผู้มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 20 ได้กล่าวว่า 

**คณาจารย์สำคัญ**
อาจารย์คนสำคัญของนิกายนี้ได้แก่ ยอนชัล บีมาร์โอเซอร์ คุรุโชวัง คอร์เจ ลิงปา ปัทมะ ลิงปา และจัมยัง เคนเซ เป็นผู้นำคำสอนที่ปัทมสัมภวะซ่อนไว้มาเปิดเผย

**สถาบัน**
สถาบันแห่งแรกของนิกายนี้คือวัดสัมเย ตั้งโดยพระศานตรักษิต สถาบันในยุคหลังได้แก่ วัดมันโดรลิง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2219 จอร์เจดรัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2202 เมื่อชาวทิเบตลี้ภัยเข้าสู่อินเดีย มีการสร้างวัดในนิกายนี้หลายแห่ง เช่นที่รัฐการณาตกะ และธรรมศาลา

**อ้างอิง**
  หน้า = 
หมวดหมู่:นิกายในศาสนาพุทธมหายาน
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธแบบทิเบต
ภาษาปลัง

ภาษาปลังหรือภาษาบลัง ภาษาปูลัง เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาปะหล่อง เป็นภาษาของชาวปลัง มีผู้พูดทั้งสิ้น 37,200 คน พบในจีน 24,000 คน (พ.ศ. 2533) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูนนาน ในสิบสองปันนา บางส่วนอยู่ร่วมกับชาวว้า ผู้พูดภาษานี้มักใช้ภาษาไท ภาษาว้าหรือภาษาจีนได้ด้วย พบในพม่า 12,000 คน (พ.ศ. 2537) ทางตะวันออกของรัฐฉาน พบในไทย 1,200 คน ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และในกรุงเทพฯ อัตราการรู้หนังสือต่ำ อพยพมาจากสิบสองปันนาโดยเข้าไปอยู่ในพม่าระยะหนึ่งแล้วจึงเข้ามาไทยเมื่อ พ.ศ. 2517
มีสำเนียงท้องถิ่นอย่างน้อย 7 สำเนียง คือ กอนตอย จงมอย สะแตง แพมยอง กอนมาก ปังโลชิ และกอนกาง ในจีนเขียนด้วยอักษรไทลื้อหรืออักษรไทใต้คง ใกล้เคียงกับภาษาว้า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม คำขยายตามหลังนาม มีเสียงวรรณยุกต์ 4 เสียง

**อ้างอิง**
 สุริยา รัตนกุล. นานาภาษาในเอเชียอาคเนย์ ภาคที่ 1: ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกและภาษาตระกูลจีน-ธิเบต. กทม. ภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2531- Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศพม่า
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศไทย
ภาษาคาซี

ภาษาคาซี เป็นภาษากลุ่มออสโตรเอเชียติกใช้พูดในรัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย อยู่ในสาขามอญ-เขมร และใกล้เคียงกับภาษากลุ่มมุนดาที่เป็นภาษาตระกูลออสโตรเชียติกที่มีผู้พูดในอินเดียกลาง มีผู้พูด 865,000 คน ในรัฐเมฆาลัย มีผู้พูดบางส่วนในหุบเขาตามแนวชายแดนด้านรัฐอัสสัมและในบังกลาเทศตามแนวชายแดนอินเดีย ภาษาคาซีมีเรื่องเล่าพื้นบ้านมากมักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับที่มาของชื่อต่าง ๆ ของภูเขา แม่น้ำ สัตว์ และอื่น ๆ

**ระบบการเขียน**
ในอดีตภาษาคาซีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง William Carey ดัดแปลงอักษรเบงกอลมาใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 2356 – 2381 มีหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้จำนวนมาก เช่น Ka Niyiom Jong Ka Khasi  Thomas Jones มิชชันนารีชาวเวลส์ เขียนภาษานี้ด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2384 โดยการออกเสียงใกล้เคียงกับภาษาเวลส์ จากจุดนี้จึงมีการพัฒนาอักษรละตินสำหรับภาษาคาซีเองขึ้นมา อักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาคาซีได้แก่ - อักษรตัวใหญ่ A, B, K, D, E, G, Ng, H, I, Ï, J, L, M, N, Ñ, O, P, R, S, T, U, W, Y.- อักษรตัวเล็ก a, b, k, d, e, g, ng, h, i, ï, j, l, m, n, ñ, o, p, r, s, t, u, w, y.

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
คาซี
คาซี
ภาษากัมกาตา-วิรี

ภาษากัมกาตา-วิรี เป็นภาษากลุ่มนูริสถานที่ใหญ่ที่สุด มีสำเนียงหลักคือสำเนียงกาตา-วิรี กัมวิรี และมุมวิรี สองสำเนียงแรกมักแยกเป็นภาษาใหม่ต่างหาก ใช้พูดโดยชาวกาตา กอม กสโตและชาวเผ่าแบล็กโรบส์ในปากีสถานและอัฟกานิสถาน ในปากีสถานมีสำเนียงที่ต่างไปเรียกบัชกาลีหรือกาตีซึ่งได้มาจากภาษาโควาร์
ผู้พูดภาษานี้มีชาวกาตา 18,700 คน (15,000 คนในอัฟกานิสถานและมากกว่า 3,700 คนในปากีสถาน), และชาวกอมอีกราว 5,500 คน (หรือถึง 10,000คน) อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอินโด-อารยัน กลุ่มนูริสถาน อัตราการรู้หนังสือต่ำ ผู้ใช้เป็นภาษาแม่รู้เพียง1% และผู้ใช้เป็นภาษาที่สองรู้หนังสือ 15% - 25% สำเนียงกาตาวิรีมีการออกอากาศทางวิทยุในอัฟกานิสถาน 

**อ้างอิง**
 The Kamkata. Retrieved July 19, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush date=2011-05-14 .- The Kâta. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush  date=2005-12-13 .- The Kom. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush  date=2005-03-07 .- The Mumo. Retrieved July 11, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush  date=2006-08-11 .- Kati. Retrieved June 13, 2006, from 'Ethnologue: Languages of the World, fifteenth edition. SIL International.  Online version.
กัมกาตา-วิรี
กัมกาตา-วิรี
ภาษาลิมบู

ภาษาลิมบู (ลิมบู: ᤕᤠᤰᤌᤢᤱ ᤐᤠᤴ, yakthuṅ pan) เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ใช้พูดในเนปาล สิกขิม และตำบลดาร์จีลิงในรัฐเบงกอลตะวันตก อินเดีย โดยชาวลิมบู ซึ่งส่วนใหญ่จะพูดภาษาเนปาลเป็นภาษาที่สอง ชื่อภาษา “ลิมบู” เป็นคำจากภาษาอื่นและไม่รู้ที่มา ชาวลิมบูเรียกตนเองว่า “ยักทุมบา” และเรียกภาษาของตนว่า “ยักทุงปัน” มีสำเนียงสำคัญสี่สำเนียงคือ ปันแทร์ เพดาเป ชัตแทร์ และทัมบาร์ โคเล สำเนียงปันแทร์เป็นสำเนียงมาตรฐาน ในขณะที่สำเนียงเพดาเปเป็นสำเนียงที่เข้าใจได้ทั่วไป สิ่งตีพิมพ์ในภาษาลิมบูมักพิมพ์ควบคู่ไปกับภาษาเนปาล ภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้ด้วย

**ศิริโยงะ**
ไฟล์:Limbu script.png|thumb|right|275px| อักษรลิมบู  
ภาษาลิมบู ภาษาเลปชา และภาษาเนวารีเป็นภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต ที่ใช้พูดในแถบเทือกเขาหิมาลัยตอนกลางและมีตัวอักษรเป็นของตนเอง อักษรกีรันตีหรืออักษรลิมบูน่าจะเกิดขึ้นในช่วงที่พุทธศาสนาเผยแพร่เข้าไปในสิกขิมเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 23 อักษรลิมบูน่าจะประดิษฐ์ขึ้นในสมัยเดียวกับอักษรเลปชา โดยอักษรเลปชาประดิษฐ์ขึ้นโดยกษัตริย์องค์ที่ 3 ของสิกขิม พยักโด นัม-กยัล ส่วนอักษรลิมบูประดิษฐ์โดยวีรบุรุษของชาวลิมบู เต-องซี ศิริยูงะ หรือศิริโยงะ ผู้นับถือศาสนาพุทธแบบสิกขิมที่ถูกลอบสังหารโดยพระตซงตามคำสั่งของกษัตริย์สิกขิม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ ศิมะห์ ประทับ ชาห์เป็นกษัตริย์ของเนปาล อักษรทั้งสองชนิดแพร่หลายไปเพราะการเผยแพร่พุทธศาสนาในบริเวณนี้
อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่นี้ ได้รับอิทธิพลจากอักษรทิเบตและอักษรเทวนาครีแต่ไม่มีสระลอย การใช้ภาษาและวรรณคดีของภาษาลิมบูถูกควบคุมโดยรัฐบาลเนปาลตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 23 การใช้อักษรลิมบูกลายเป็นสิ่งต้องห้ามและผิดกฎหมาย ชาวลิมบูส่วนใหญ่จึงอ่านภาษาเนปาลีมากกว่าภาษาลิมบู

**การตีพิมพ์**
มีการตีพิมพ์เอกสารด้วยภาษาลิมบูจำนวนมาก  Tanchoppa (ดวงดาวยามเช้า) เป็นวารสาร/หนังลือพิมพ์รายเดือนที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เอกสารที่เขียนด้วยภาษาลิมบูที่เก่าที่สุด เขียนเมื่อ พ.ศ. 2393 ต้นฉบับถูกเก็บรักษาที่ประเทศอังกฤษ

**การสอน**
ในเนปาล การสอนภาษาลิมบูดำเนินการโดยเอกชน รัฐบาลเนปาลได้ตีพิมพ์หนังสือเรียนภาษาลิมบูสำหรับโรงเรียนประถมศึกษา ส่วนในสิกขิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 ได้มีการสอนอักษรลิมบูในโรงเรียนที่สอนด้วยภาษาอังกฤษในบริเวณที่มีชาวลิมบูอยู่มาก มีนักเรียนมากกว่า 4,000 คนที่เรียนภาษาลิมบูประมาณ 1 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน มีหนังสือเรียนภาษาลิมบูถึงระดับมัธยมศึกษา

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Driem, George van (1987). A grammar of Limbu. (Mouton grammar library; 4). Berlin: Mouton de Gruyter. 3-11-011282-5- Limbu, Marohang (2017).  Politics in Rhetoric and Writing in Paracolonial Context: A Glimpse of Limbu Language, Writing, and Literacy in Yakthung Laje. Journal of Global Literacies, Technologies, and Emerging Pedagogies, 4(1), 550-591.- Limbu, Marohang (2016). Politics of Rhetoric and Writing in the Non-Western World: Delinking, Relinking, and Linking Yakthung Epistemologies. Mikphulla Laje Inghang,10(10) 36-41.- url=https://elibrary.tucl.edu.np/handle/123456789/3017

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Omniglot modern Limbu writing system- Limbu-English Dictionary of the Mewa Khola dialect ( PDF introduction date=2018-08-27 )
*Kaipuleohone's LDTC collection includes open access recordings in Limbu
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศเนปาล
ภาษาบรู

ภาษาบรูเป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขากะตู มีผู้พูดส่วนใหญ่ในประเทศลาว เวียดนามและกัมพูชา พบในไทยน้อย ส่วนใหญ่อพยพมาจากประเทศลาวมาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีมีสองสำเนียงคือภาษาบรูตะวันตกและภาษาบรูตะวันออก

**อ้างอิง**
 สุริยา รัตนกุล. นานาภาษาในเอเชียอาคเนย์ ภาคที่ 1: ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกและภาษาตระกูลจีน-ธิเบต. กทม. ภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2531
บรู
บรู
บรู
บรู
เทศกาลภาพยนตร์

เทศกาลภาพยนตร์ (film festival) คือเทศกาลที่นำเสนอหรือแสดงภาพยนตร์ ภาพยนตร์ที่นำมาฉายมักเป็นภาพยนตร์ปัจจุบัน และขึ้นอยู่กับจุดเน้นของแต่ละเทศกาลภาพยนตร์ โดยอาจจะรวมภาพยนตร์ต่างชาติที่สร้างนอกประเทศของประเทศที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์ก็ได้ บางครั้งอาจเน้นรูปแบบเฉพาะ เช่น เทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชัน หรือ เฉพาะเจาะจงบางเรื่อง เช่น เทศกาลภาพยนตร์สำหรับเกย์และเลสเบี้ยน โดยมากเทศกาลภาพยนตร์จะจัดขึ้นแบบประจำปี

**เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ**
 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มต้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 จัดประมาณต้นเดือนกันยายนของทุกปี - เทศกาลภาพยนตร์กาน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนพฤษภาคม ที่เมืองกาน ประเทศฝรั่งเศส- เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 จัดเป็นประจำในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี - เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2502 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนกรกฎาคม- เทศกาลภาพยนตร์ซิดจัส เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 จัดขึ้นทุกปี ราวเดือนตุลาคม ที่เมืองซิดจัส ประเทศสเปน- เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2539 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนตุลาคม- เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ  เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2541 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนพฤศจิกายน
ซิทามิ

ซิทามิ หรือ ชิทามิ (Xitami) เป็นซอฟต์แวร์เสรีโอเพนซอร์สประเภทเว็บเซิร์ฟเวอร์และเอฟทีพีเซิร์ฟเวอร์ พัฒนาโดยบริษัทอิมาทิกซ์ (iMatix Corporation) ประสิทธิภาพในการทำงานถึงจะไม่เร็วเท่าเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่เร็วที่สุด แต่ตัวซอฟต์แวร์นั้นมีขนาดเล็กมาก (ไม่เกิน 2 เมกะไบต์) และใช้ทรัพยากรระบบน้อย ซิทามิรองรับการทำงานบนเว็บแอปพลิเคชันที่เขียนด้วยภาษาซีจีไอ อาทิ ภาษาพีเอชพี และยังมีส่วนต่อประสานกับผู้ใช้บนเว็บเพจที่ช่วยสามารถจัดการตั้งค่าซอฟต์แวร์ผ่านเว็บเบราว์เซอร์ได้อีกทางหนึ่ง ซิทามิสามารถทำงานได้บนวินโดวส์ ลินุกซ์ และระบบปฏิบัติการอื่นที่คล้ายยูนิกซ์ เช่น โอเพนวีเอ็มเอส โอเอส/2 เป็นต้น สำหรับรุ่นเชิงพาณิชย์ของซิทามิรองรับการใช้งานเอสเอสแอลได้ด้วย

**ประวัติ**
ซิทามิเปิดตัวเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 เพื่อเป็นการสาธิตเทคโนโลยี "SMT" ที่ใช้สำหรับสร้างเซิร์ฟเวอร์โพรโทคอล ซึ่งเป็นแรงดึงดูดให้ผู้คนที่มองหาเว็บเซิร์ฟเวอร์พร้อมกับเอฟทีพีเซิร์ฟเวอร์ที่ใช้งานง่ายและรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อทำงานบนวินโดวส์ แต่รุ่นล่าสุดของซิทามิยังคงอยู่ที่ 2.5 เบตา ตั้งแต่ ค.ศ. 1999 และมีการถกเถียงกันว่าขณะนี้มีรุ่นที่ 3.0 แล้วแต่ยังไม่เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ
ชื่อของ Xitami เป็นการสะกดตัวอักษรกลับด้านกับชื่อบริษัท iMatix และอักษร X ที่อยู่ต้นคำสามารถอ่านออกเสียงได้เป็น /z/ หรือ /ʃ/ หรือ /ks/ ก็ได้

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  iMatix Corporation date=2007-06-24 -  Xitami.com-  Xitami License date=2007-10-18 -  Download Xitami date=2007-07-01 -  Xitami FAQ with Pronuntiation of the Name date=2015-01-24 -  การติดตั้งพีเอชพีลงในซิทามิ date=2007-01-02 
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์เว็บเซิร์ฟเวอร์เสรี
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/กบฏดุซงญอ

===กบฏดุซงญอ**
กบฏดุซงญอ ถูกเสนอเมื่อ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
 เสนอชื่อ ได้เพิ่มเติมข้อมูลเกี่ยวกับจำนวนผู้เสียชีวิต และปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์แล้ว Saeng Petchchai 06:07, 30 มิถุนายน 2007 (UTC)
สนับสนุน 
# Lerdsuwa 16:02, 15 กรกฎาคม 2007 (UTC)
คัดค้าน
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# ขาดบทความที่ขยายความอย่าง กรณีกรือเซะ 2547อธิบาย กบฏดุซงญอ เกี่ยวข้องกับ กรณีกรือเซะ 2547 อย่างไร? --Sry85 14:02, 9 กรกฎาคม 2007 (UTC)
การพิจารณาก่อนหน้านี้ดูที่ วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/กบฏดุซงญอ/กรุ1
เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ

เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ (muscle tissue) เป็นเนื้อเยื่อชนิดหนึ่งที่พบได้ในร่างกายและจัดเป็นเนื้อเยื่ออ่อน (soft tissue) เมื่อเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อมารวมกันจะกลายเป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ (muscle fibers) ซึ่งเป็นหน่วยย่อยของมัดกล้ามเนื้อ โดยเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อนั้นสามารถหดตัวได้ และทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย
450 px

**คุณสมบัติ**
# การถูกกระตุ้นได้ (excitability) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถตอบสนองต่อสารเคมีที่ถูกหลังมาจากเซลล์ประสาทได้
# การหดตัวได้ (contractility) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถหดให้สั้นลงทำให้เกิดแรงขึ้น
# การยืดขยายได้ (extensibility) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถทนต่อแรงเค้นที่เกิดขึ้นได้ในระดับหนึ่งโดยไม่ปรากฏความเสียหายขึ้นบนเนื้อเยื่อ
# ความยืดหยุ่น (elasticity) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถคืนรูปเดิมได้หลังจากเกิดการยืดขยายออก

**ชนิด**
 กล้ามเนื้อเรียบ (smooth muscle) : เป็นกล้ามเนื้อที่ไม่มีลาย ถูกควบคุมนอกเหนืออำนาจจิตใจ (involuntary control) มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 5–10 มิลลิเมตร และมีความยาว 30–200 มิลลิเมตร ไม่มี T tubules- กล้ามเนื้อลาย (skeletal muscle) : เป็นกล้ามเนื้อมีลาย ถูกควบคุมภายใต้อำนาจจิตใจ (voluntary control) มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 100 มิลลิเมตร และมีความยาวขึ้นกับตำแหน่งต่าง ๆ ของร่างกาย ซึ่งอาจยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร - กล้ามเนื้อหัวใจ (cardiac muscle) : เป็นกล้ามเนื้อที่มีลาย อยู่นอกเหนืออำนาจจิตใจ พบได้ที่หัวใจ มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 10–20 มิลลิเมตร และมีความยาว 50–100 มิลลิเมตร โดยกล้ามเนื้อหัวใจจะมีลักษณะต่างจากกล้ามเนื้อชนิดอื่นตรงที่ไม่เกิดอาการล้า จึงสามารถทำงานได้ตลอดเวลาและต่อเนื่อง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ระบบกล้ามเนื้อ
หมวดหมู่:เนื้อเยื่อ
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง

ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง (Lapangan Terbang Antarabangsa Pulau Pinang) เดิมคือ ท่าอากาศยานนานาชาติบายันเลอปัซ ตั้งอยู่ที่เมืองบายันเลอปัซ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากตัวเมืองจอร์จทาวน์ (เมืองหลวงของรัฐ) ไปทางใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) รองรับการจราจรทางอากาศของปีนังเพื่อเชื่อมต่อกับเมืองสำคัญต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของไฟร์ฟลาย ซึ่งเป็นสายการบินลูกของ Malaysia Airlines 
ทางวิ่งของท่าอากาศยานนานาชาติปีนังอยู่ในทิศทาง 04/22 ผิวราดด้วยแอสฟัลต์ มีความยาว 3,352 เมตร กว้าง 45.5 เมตร ภายในอาคารมีช่องตรวจบัตรโดยสาร 64 ช่อง ประตูขึ้นเครื่อง 11 ประตู เป็นแบบประชิดอาคารมีสะพานเทียบ 8 ประตู มีสายพานรับกระเป๋า 3 สายพาน และลานจอดรองรับรถยนต์ได้ 808 คัน 
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังเป็นท่าอากศยานขนาดกลาง บริหารงานโดย Malaysia Airports Holdings Berhad (MAHB) ซึ่งเป็นบริษัทของกระทรวงคมนาคม มีเที่ยวบินเชื่อมโยงไปยังสนามบินหลักๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องด้วยขนาดที่กระทัดรัดของสนามบิน ทำให้ผู้โดยสารได้รับการบริการที่รวดเร็ว และมีสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐานอย่างครบครัน โดยมีเวลาขั้นต่ำในการต่อเครื่องบิน (minimum connection times) จากในประเทศไปต่างประเทศ (และในทางกลับกัน) 40 นาที และจากในประเทศไปในประเทศ 30 นาที 
ในปี 2007 ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังมีผู้โดยสารมาใช้บริการทั้งสิ้นกว่า 3.1 ล้านคน จำนวนเครื่องบินขึ้นลงทั้งหมด 39,265 ลำ รองรับสินค้าทางอากาศทั้งสิ้น 208,582 ตัน 

**สายการบิน**
 กาตาร์แอร์เวย์ ผ่านภูเก็ต ยกเลิกก่อน กลับมาในอนาคต- การบินไทย- โกเรียนแอร์ไลน์- คาเธย์แปซิฟิก- ไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์- ไชน่าแอร์ไลน์- เซี่ยเมินแอร์ไลน์- มาเลเซียแอร์ไลน์- ไฟร์ฟลาย- ไลออนแอร์- ไทยไลอ้อนแอร์- สิงคโปร์แอร์ไลน์- อดัมแอร์- แอร์เอเชีย- ไทยแอร์เอเชีย

**สายการบินขนส่งสินค้า**
 โกเรียนแอร์คาร์โก- คาเธย์แปซิฟิกคาร์โก- เคแอลเอ็มคาร์โก- ไชน่าแอร์ไลน์คาร์โก- ทรานสไมล์เซอร์วิส- เฟดเอกซ์- มาเลเซียแอร์ไลน์คาร์โก- ยูพีเอส- ลุฟต์ฮันซาคาร์โก- อีวีเอแอร์คาร์โก- เอเชียน่าคาร์โก- แอร์ฮ่องกง

**การเดินทางสู่สนามบิน**
มีรถโดยสารบริการสู่สนามบินปีนัง 2 สายดังนี้

**เส้นทางเดินรถในอนาคต**

**สายการบินที่เคยให้บริการ**
 ไทยสมายล์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง date=2018-12-07 
ปีนัง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐปีนัง
ป
เกาะลำพู

เกาะลำพู เป็นเกาะกลางแม่น้ำตาปีและเป็นที่ราชพัสดุ เดิมจังหวัดสุราษฎร์ธานีเคยให้สัมปทานแก่เอกชนสร้างบังกาโลและสวนอาหาร ต่อมาในภายหลัง เมื่อหมดสัญญาสัมปทาน ทางจังหวัดก็ได้พัฒนาและสร้างสวนสาธารณะบนกาะซึ่งมีสภาพแวดล้อมงดงามเหมาะแก่การพักผ่อนอย่างยิ่ง ประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้มีโอกาสแวะเวียนมาใช้พื้นที่บริเวณนี้อยู่อย่างสม่ำเสมอ เนื่องจากภายในสวนมีลานกิจกรรมและลานกีฬาที่อยู่ใกล้ใจกลางเมืองสุราษฎร์ธานี นอกจากนี้ บนเกาะลำพูยังสามารถเห็นทิวทัศน์ริมเขื่อนแม่น้ำตาปีและเมืองสุราษฎร์ธานีได้อีกด้วย
แต่เดิมนั้น การเดินทางไปเกาะลำพูต้องเดินทางด้วยเรือ แต่ในปัจจุบันได้มีการก่อสร้างสะพานเชื่อมระหว่างเกาะและแผ่นดินใหญ่ ทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้น 
บนเกาะลำพู ยังเป็นสนามแข่งขันเจ็ตสกี นและบริเวณนี้ยังใช้ในการแข่งเรือยาวและชักพระของเรือพระทางน้ำอีกด้วย

**ดูเพิ่ม**
 General information date=2012-01-02 - Use of hydro-bicycle demonstrated at Ko Lamphufix-attempted=yes 
ลำพู
ลำพู
ภาพตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ

ระเบียงภาพตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ แสดงตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ ที่มีในรายชื่อประเทศ
__NOTOC__

**A**

**B**

**C**

**D**

**E**

**F**

**G**

**H**

**I**

**J**

**K**

**L**

**M**

**N**

**O**

**P**

**Q**

**R**

**S**

**T**

**U**

**V**

**Y**

**Z**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Main source : International Civic Arms (33.000 arms of countries, states etc)
บ้าน

ไฟล์:Rumah Melayu Bangkinang.JPG|thumb|300px|บ้านพื้นเมือง (รูมะฮ์อาดัต) ของชาวมลายูในอินโดนีเซีย ที่เรียกว่า รูมะฮ์เมอลายู หรือบ้านมลายู
บ้าน (home) คือ ที่อยู่อาศัยที่ให้ความอบอุ่นใจแก่ผู้อยู่อาศัย อยู่ในปัจจัย4  คำว่าบ้านอาจมีความหมายรวมถึงอาคารหรือห้องพักที่ใช้พักอาศัยด้วย หรือที่อยู่ บริเวณที่เรือนตั้งอยู่ ถิ่นที่อยู่

**ส่วนต่าง ๆในบ้าน**
บ้านเดี่ยว (detached house) หมายถึง บ้านที่มีอาณาเขตหรือพื้นที่บริเวณรอบ ซึ่งจะประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ โดยสังเขป ดังนี้- ส่วนทางเข้า ที่จอดรถ- ห้องรับแขก- ห้องอาหาร- ห้องครัว- ห้องนอน- ห้องน้ำ-ส้วม - ห้องเก็บของ
หากเป็นบ้านหลังใหญ่ ซึ่งสร้างบ้านเป็นสามชั้น อาจมีห้องเพิ่มจากทั่วไป ดังนี้- ห้องพักผ่อน- ระเบียงบ้าน- ห้องพระ- ห้องเก็บของ- ห้องหนังสือ- ห้องคอมพิวเตอร์- ห้องออกกำลังกาย- ห้องเก็บเสบียง- ห้องเลี้ยงเด็ก
นอกจากนี้ หากบริเวณบ้านมีพื้นที่กว้างพอ อาจจัดแต่งพื้นที่เป็นสนามหญ้า และจัดสวนหรือไม่ก็แบ่งพื้นที่บางส่วนทำสระว่ายน้ำ

**ลักษณะของบ้านเดี่ยว**
โดยทั่วไปการสร้างบ้านเดี่ยวจะมีลักษณะเป็น- บ้านชั้นเดียว- บ้านสองชั้น- บ้านสามชั้น- บ้านสี่ชั้นหรือมากกว่านั้น ในกรณีที่เป็นบ้านหลังใหญ่มาก

**ประเภทของบ้าน**
 เทอร์เรซเฮาส์- ทาวน์เฮาส์- ชอปเฮาส์- อะพาร์ตเมนต์/แฟลต- คอนโดมิเนียม- แมนชัน- คันทรีเฮาส์- วิลลา- บ้านเยอรมันกลาง- อิกลู

**พิษในบ้าน**
ก๊าซเรดอน ถือเป็นพิษในบ้านที่มีอากาศถ่ายเทไม่ดี นักวิจัยพบว่าหากสูดดมก๊าซเรดอนความเข้มข้นสูงเป็นระยะเวลานาน สามารถเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งปอดได้

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้าง

หมวดหมู่:ระบบโครงสร้าง
เฟดเอกซ์

เฟดเอกซ์ (FedEx FDX) หรือ เฟดเดกซ์ (ชื่อเรียกในสหรัฐอเมริกา) เป็นบริษัทขนส่งสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งโดย เฟรด สมิธ นายทหารเรือสหรัฐอเมริกา เมื่อปีพ.ศ. 2514 ที่เมืองลิตเติลร็อก ในรัฐอาร์คันซอ ก่อนที่จะย้ายบริษัทมาตั้งที่เมืองเมมฟิส ในรัฐเทนเนสซี โดยให้บริการขนส่งตั้งแต่เอกสาร ไปจนถึงสินค้าขนาดใหญ่ ทั้งทางบก และทางอากาศ ชื่อเฟดเอกซ์ นั้นเปลี่ยนมาจากชื่อเดิมของบริษัท เฟดเดรัล เอกซ์เพรส (อังกฤษ: Federal Express) เมื่อปีพ.ศ. 2537
เฟดเอกซ์ มีฐานการให้บริการหลักอยู่ที่เมมฟิส และยังมีฐานอื่นในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ นูอาร์ก ในรัฐนิวเจอร์ซีย์, บาร์ตัน เราจ์ ในรัฐนอร์ธแคโรไลนา, ฟอร์ทเวิร์ธ ในรัฐเท็กซัส, ไมอามี ในรัฐฟลอริดา, ลอสแอนเจลิส ในรัฐแคลิฟอร์เนีย, อังโกเรจ ในรัฐอลาสกา, อินเดียนาโพลิส ในรัฐอินเดียนา, โอกแลนด์ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย และกำลังจะเปิดฐานที่กรีนโบโร ในรัฐนอร์ธแคโรไลนา ส่วนฐานการบริการนอกสหรัฐอเมริกาที่โทรอนโต ประเทศแคนาดา และในปีพ.ศ. 2551 ฐานให้บริการที่กว่างโจว ในประเทศจีน จะแล้วเสร็จ และเริ่มให้บริการ
เฟดเอกซ์ เป็นสมาชิกของสมาคมขนส่งทางอากาศ (ATA)

**หน่วยบริการ**
ไฟล์:FedEx_DC10.jpg|thumb|250px|right|แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 ของเฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส
เฟดเอกซ์ แยกการบริการออกเป็นหน่วยต่างๆ โดยแต่ละหน่วยและมีตราสินค้าเป็นของตัวเอง ซึ่งทุกๆ ตราสินค้าจะมีคำว่า เฟด (Fed) เป็นอักษรสีม่วง และคำว่าเอกซ์ (Ex) เป็นอักษรสีต่างๆ ประจำหน่วย โดยสีของตัวบริษัทแม่นั้นจะเป็นสีแพลตินัม ส่วนตราสินค้าเดิมของเฟดเอกซ์ที่เป็นสีส้มนั้น ปัจจุบันใช้เป็นสีประจำหน่วยของ เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส- เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส - เป็นหน่วยบริการแรกเริ่มก่อตั้งบริษัท สีประจำหน่วยคือ สีส้ม- เฟดเอกซ์ กราวด์ - มีหน่วยบริการย่อยคือ เฟดเอกซ์ โฮม เดลิเวอรี และเฟดเอกซ์ สมาร์ทโพสท์ สีประจำหน่วยคือ สีเขียว- เฟดเอกซ์ ไฟรต์ - มีหน่วยบริการย่อยคือ เฟดเอกซ์ ไฟรต์ อีส, เฟดเอกซ์ ไฟรต์ เวสต์, เฟดเอกซ์ เนชั่นเนล แอลทีแอล, เฟดเอกซ์ ไฟรต์ แคนาดา และแคริบเบียน ทรานสปอร์ต เซอร์วิส มีสีประจำหน่วนคือ สีแดง- เฟดเอกซ์ กินโกส์ - มีหน่วยให้บริการย่อยคือ เฟดเอกซ์ กินโกส์ ออฟฟิสแอนด์พรินศ์ เซ็นเตอร์ และเฟดเอกซ์ กินโกส์ ชิป เซ็นเตอร์ เดิมคือ กินโกส์ ก่อนที่ควบรวมกิจการเข้ากับเฟดเอกซ์ สีประจำหน่วยคือ สีน้ำเงิน ซึ่งเป็นสีเดียวกับ เฟดเอกซ์ คัสตอม คริติคัล เพียงแต่มีชื่อ กินโกส์ ด้วยอักษรสีม่วงต่อท้าย- เฟดเอกซ์ คัสตอม คริติคัล - มีหน่วยบริการย่อยคือ พาสปอร์ต ทรานสปอร์ต สีประจำหน่วยคือ สีน้ำเงิน- เฟดเอกซ์ เทรด เน็ตเวิร์ก - สีประจำหน่วยคือ สีเหลือง- เฟดเอกซ์ ซับพลาย เชน เซอร์วิส - สีประจำหน่วยเป็นสีเดียวกับบริษัท- เฟดเอกซ์ เซอร์วิส - ให้บริการข้อมูลการตลาด และสารสนเทศ แก่หน่วยบริการอื่นๆ ของเฟดเอกซ์ สีประจำหน่วยเป็นสีเดียวกับบริษัท

**เกร็ดอื่นๆ**
 ประสิทธิภาพในการทำงานของเฟดเอกซ์ ถูกนำมาใช้เป็นโครงเรื่องของภาพยนตร์เรื่อง คนหลุดโลก (Cast Away) ของผู้กำกับโรเบิร์ต เซเมคคิส นำแสดงโดยทอม แฮงค์ และเฮเลน ฮันท์ ในภาพยนตร์จะเห็นการทำงานของเหล่าพนักงาน และพาหนะขนส่งของบริษัทในสำนักงานที่เมมฟิส ซึ่งจัดได้ว่าเป็นการโฆษณาแฝงในภาพยนตร์- เฟดเอกซ์ ถูกนำมาใช้เป็นฉายาของโรเจอร์ เฟเดอเรอร์ นักเทนนิสมือวางอันดับหนึ่งของโลก

**อ้างอิง**
  รายละเอียดและประวัติเฟดเอกซ์

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เฟดเอกซ์คอร์ปอเรชั่น -  เฟดเอกซ์ ประเทศไทย
หมวดหมู่:รัฐเทนเนสซี
หมวดหมู่:เฟดเอกซ์
หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:บริษัทนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่สหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทขนส่งที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2514
ตาบอด

ตาบอด เป็นความพิการในลักษณะหนึ่งของร่างกาย ผู้ที่ตาบอดจะไม่สามารถมองเห็นภาพได้หรือมองเห็นได้เพียงบางส่วน ในอเมริกาเหนือและยุโรป จะถือว่า ผู้ที่ ตาบอดทางกฎหมาย หมายถึงผู้ที่มีวิสัยการมองเห็นภาพได้ไม่เกิน 20 องศา (จากวิสัยของคนปกติประมาณ 180 องศา)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การมองเห็น
หมวดหมู่:ตาบอด
หูหนวก

ภาพสัญลักษณ์สากลของผู้หูหนวก
หูหนวก เป็นความพิการอย่างหนึ่งเกี่ยวกับการได้ยิน หมายถึงผู้ที่สูญเสียความสามารถในการได้ยินบางส่วนหรือทั้งหมดไป ผู้ที่หูหนวกส่วนมากจะสื่อสารโดยการอ่านริมฝีปากหรือโดยการใช้ภาษามือ
สาเหตุเกิดได้จากหลายปัจจัย เช่น พันธุกรรม อายุที่มากขึ้น การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดัง สารเคมี หรือเป็นผลจากการได้รับบาดเจ็บ

**ภาษามือ**
คนหูหนวกในประเทศไทยส่วนมากใช้ภาษามือไทย ภาษามือไทยถูกพัฒนามาจากภาษามืออเมริกัน การสะกดนิ้วมือไทยถูกประดิษฐ์จากการผสมผสานระหว่างการสะกดนิ้วมืออเมริกันและอังกฤษซึ่งคิดค้นโดย ดร.คุณหญิง กมลา ไกรฤกษ์ จบการศึกษาปริญญาเอก สาขาการศึกษา 
ที่มหาวิทยาลัย Gallaudet ในกรุงวอชิงตัน ดีซี สหรัฐอเมริกา 
ส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดว่าภาษามือในประเทศไทยเหมือนกับประเทศอื่นๆ ที่คนหูหนวกในระหว่างประเทศสามารถสื่อสารได้อย่างคล่องแคล่ว ภาษามือไทยมีกฎและไวยากรณ์ไม่เหมือนกับภาษามือในประเทศอื่น
หมวดหมู่:ความพิการ
หมวดหมู่:การได้ยิน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมคนหูหนวก
หมวดหมู่:อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คนหูหนวกสามารถได้ยินได้ดีหากใช้เครื่องช่วยฟังอย่างดี
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น

หมวดหมู่:นักการเมืองญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในประเทศญี่ปุ่น
อินเตร์ลิงกวา

อินเตร์ลิงกวา (Interlingua; รหัสภาษา ISO 639: ia, ina) เป็นภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติที่พัฒนาในช่วง ค.ศ. 1937 ถึง 1951 โดยองค์การภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ ซึ่งจัดให้เป็นหนึ่งในภาษาที่มีการใช้งานมากที่สุดในบรรดาภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติทั้งหมด ศัพท์ ไวยากรณ์ และคุณสมบัติในภาษานี้มาจากภาษาธรรมชาติมากกว่าภาษาที่มีการวางแผน วรรณกรรมอินเตร์ลิงกวายังคงทำให้ผู้พูดภาษากลุ่มโรมานซ์ร้อยล้านคนสามารถเข้าใจได้ ถึงแม้ว่าจะมีผู้พูดจริงเพียงไม่กี่ร้อยคนก็ตาม
อินเตร์ลิงกวามีรูปแบบไวยากรณ์ส่วนใหญ่เรียบง่าย ที่มีศัพท์ทั่วไปจากกลุ่มภาษายุโรปตะวันตก ทำให้อย่างน้อยเป็นภาษาที่เรียนรู้ง่ายสำหรับผู้ที่ภาษาแม่เป็นภาษาต้นตอของศัพท์และไวยากรณ์อินเตร์ลิงกวา ในทางตรงกันข้าม ภาษานี้ยังเป็นตัวช่วยแนะนำภาษาธรรมชาติได้อย่างรวดเร็วด้วย
ชื่ออินเตร์ลิงกวามาจากศัพท์ภาษาละตินว่า inter หมายถึง "ระหว่าง" กับ lingua หมายถึง "ลิ้น" หรือ "ภาษา"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Science/Social_Sciences/Linguistics/Languages/Constructed/International_Auxiliary/Interlingua/
หมวดหมู่:ภาษาประดิษฐ์
หมวดหมู่:ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ
กุฎาคาร

พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทเป็นตัวอย่างของกุฎาคารทรงปราสาท
กุฎาคาร แปลว่า เรือนยอด มีรากศัพท์มาจากภาษาบาลี และสันสกฤตที่ตรงกันว่า กูฎาคาร หมายถึง อาคารหรือเรือนที่มีหลังคาเป็นยอดแหลม

**คำจำกัดความเฉพาะ**
 เป็นยอดที่ต่อจากหลังคา- เป็นของสูงเนื่องจากสร้างโดยพระบรมราชโองการ- เป็นของสูงเกี่ยวกับการเทิดทูนพุทธศาสนาหรือเทพเจ้า

**ประเภทของกุฎาคาร**
 ทรงปราสาทหรือทรงจอมแห ตัวอย่างได้แก่ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทองค์กลาง มณฑปวัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ฯลฯ- ทรงปรางค์ ตัวอย่างได้แก่ ปราสาทพระเทพบิดร ฯลฯ- ทรงมงกุฎและทรงพระเกี้ยว ตัวอย่างได้แก่ http://ecurriculum.mv.ac.th/elibrary/library/theyoung.net/05king.htm date=2007-06-26   ราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2545. ISBN 974-8123-92-8
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมไทย
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดออกเมนต์

ทรงสิบสองหน้าปลายตัดออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดออกเมนต์ (augmented truncated dodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) หนึ่งอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยม ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 25 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 1 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 11 หน้า รวม 42 หน้า มี 65 จุดยอด 105 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 68 (Johnson solid: J68)

**ดูเพิ่ม**
 ทรงลูกบาศก์ปลายตัดไบออกเมนต์ (biaugmented truncated cube: J67)- ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์ (parabiaugmented truncated dodecahedron: J69)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  title = Augmented truncated dodecahedron-  title = Johnson solid
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
หมวดหมู่:ทรงตันจอห์นสัน
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์

ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์ (parabiaugmented truncated dodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สองอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยมที่อยู่ตรงข้ามกัน ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 30 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 10 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 2 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 10 หน้า รวม 52 หน้า มี 70 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 69 (Johnson solid: J69)

**ดูเพิ่ม**
 ลำดับทรงตันจอห์นสัน
** ทรงสิบสองหน้าปลายตัดออกเมนต์ (augmented truncated dodecahedron: J68)
** ทรงสิบสองหน้าปลายตัดเมทาไบออกเมนต์ (metabiaugmented truncated dodecahedron: J70)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  title = Parabiaugmented truncated dodecahedron-  title = Johnson solid
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
หมวดหมู่:ทรงตันจอห์นสัน
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดเมทาไบออกเมนต์

ทรงสิบสองหน้าปลายตัดเมทาไบออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดเมทาไบออกเมนต์ (metabiaugmented truncated dodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สองอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยมที่ไม่อยู่ติดกันหรือตรงข้ามกัน ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 30 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 10 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 2 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 10 หน้า รวม 52 หน้า มี 70 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 70 (Johnson solid: J70)

**ดูเพิ่ม**
 ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์ (parabiaugmented truncated dodecahedron: J69)- ทรงสิบสองหน้าปลายตัดไทรออกเมนต์ (triaugmented truncated dodecahedron: J71)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  title = Metabiaugmented truncated dodecahedron-  title = Johnson solid
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
หมวดหมู่:ทรงตันจอห์นสัน