Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
สุธาวัลย์ เสถียรไทย

ท่านผู้หญิง ดร.สุธาวัลย์ เสถียรไทย (ราชสกุลเดิม ลดาวัลย์ ณ อยุธยา; เกิด 24 กันยายน พ.ศ. 2501) ชื่อเล่น หนู เป็นธิดาของหม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ อดีตองคมนตรี กับท่านผู้หญิงบุษบา สธนพงศ์ เป็นพระภาคิไนย ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เป็นพระภคินี (ลูกพี่ลูกน้อง) ฝ่ายพระราชชนนีในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นภรรยาของ ศาสตราจารย์ ดร.สุรเกียรติ์ เสถียรไทย อดีตรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร

**ประวัติ**
ท่านผู้หญิงสุธาวัลย์ เสถียรไทย เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2501 เป็นธิดาเพียงคนเดียวของหม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ อดีตองคมนตรี กับหม่อมราชวงศ์บุษบา สธนพงศ์ (ราชสกุลเดิม กิติยากร) พระขนิษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง 
ท่านผู้หญิงสุธาวัลย์เริ่มศึกษาที่โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 แล้วจึงย้ายมาเรียนที่โรงเรียนจิตรลดา จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ศึกษาระดับปริญญาตรีที่ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยทัฟทส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ท่านผู้หญิงได้มาเป็นนักวิจัยด้านสิ่งแวดล้อมที่สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) และได้รับทุนจากบริติช เคาน์ซิลไปศึกษาต่อระดับปริญญาเอกด้าน Land Economy ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
ต่อมากลับมารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นรองผู้อำนวยการศูนย์เศรษฐศาสตร์นิเวศ เป็นหัวหน้าโครงการศึกษา มีผลงานวิจัยเรื่องผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมกรณีการสร้างเขื่อนแก่งเสือเต้น
ปัจจุบันลาออกจากราชการมาเป็นนักวิชาการอิสระ และก่อตั้งมูลนิธิสถาบันธรรมรัฐเพื่อการพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม เป็นองค์กรพัฒนาเอกชนด้านวิชาการที่มุ่งดำเนินการศึกษาและวิจัยโดยเน้นการมีส่วนร่วมของประชาชน เพื่อนำไปสู่การจัดการที่ดีและมีความเป็นธรรมต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม
ดร.ท่านผู้หญิงสุธาวัลย์ สมรสกับ ศาสตราจารย์ ดร.สุรเกียรติ์ เสถียรไทย เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2523 มีบุตรเพียงคนเดียว คือ ดร.สันติธาร เสถียรไทย กรรมการอิสระ บริษัท เงินติดล้อ จำกัด (มหาชน)

**ผลงานหนังสือ**
 พ.ศ. 2554 ธรรมาภิบาลและกระบวนการนโยบายสาธารณะในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของไทย

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**ลำดับสาแหรก**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สัมภาษณ์ ดร. ท่านผู้หญิงสุธาวัลย์ เสถียรไทย
หมวดหมู่:ท่านผู้หญิง
หมวดหมู่:ราชสกุลกิติยากร
หมวดหมู่:ราชสกุลลดาวัลย์
หมวดหมู่:ณ อยุธยา
หมวดหมู่:อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนจิตรลดา
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยทัฟส์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายใน)
หมวดหมู่:คู่สมรสของนักการเมืองไทย
หม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์

หม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ (26 มกราคม พ.ศ. 2467 – 7 เมษายน พ.ศ. 2549) อดีตราชเลขาธิการ และอดีตองคมนตรี อดีตพระเทวัน (น้องเขย) ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง

**ครอบครัว**
เป็นบุตรคนโตของอำมาตย์โท พระภูมิพิชัย (หม่อมราชวงศ์บุง ลดาวัลย์; อดีตเจ้าเมืองชัยภูมิ ลำพูน แม่ฮ่องสอน ปัตตานี และกำแพงเพชร; โอรสในหม่อมเจ้าเพิ่ม ลดาวัลย์) กับเนือง ลดาวัลย์ ณ อยุธยา; ธิดาของพันเอก พระยาไกรเพชรรัตนสงคราม (แฉ่ บุนนาค)) มีพี่น้องดังนี้ - หม่อมหลวงนิรันดร ลดาวัลย์ สมรสกับพิศมัย (สกุลเดิม บุนนาค)- หม่อมหลวงภียยุพงศ์ บุนนาค สมรสกับชูชีพ บุนนาค- หม่อมหลวงขันทอง ลดาวัลย์ - หม่อมหลวงหิรัญญิกา วรรณเมธี สมรสกับแผน วรรณเมธี (เลขาธิการสภากาชาดไทย)
นอกจากนี้หม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ มีศักดิ์เป็นหลานป้าของเจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ลดาวัลย์ เจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
หม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ สมรสและหย่ากับหม่อมราชวงศ์บุษบา สธนพงศ์ (ราชสกุลเดิม กิติยากร; พระขนิษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง) มีธิดาเพียงคนเดียว คือ- ท่านผู้หญิง สุธาวัลย์ เสถียรไทย สมรสกับ สุรเกียรติ์ เสถียรไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ

**การศึกษา == - พ.ศ. ? - มัธยมศึกษาปีที่ 6 จากวชิราวุธวิทยาลัย- พ.ศ. 2487 - นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง - พ.ศ. 2497 - ประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขากฎหมายระหว่างประเทศมหาชน (Diplôme d'Études Supérieures de Droit International Public) จากมหาวิทยาลัยปารีส- พ.ศ. 2525 - นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

**การทำงาน**
 พ.ศ. ? รองอธิบดีกรมพิธีการทูต - พ.ศ. 2511 รองราชเลขาธิการ - พ.ศ. 2512 - 2537 ราชเลขาธิการ- พ.ศ. 2537 - 2549 องคมนตรี- พ.ศ. 2537 - 2549 กรรมการบริหารมูลนิธิอานันทมหิดล- พ.ศ. 2537 - 2549 กรรมการทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์

**ถึงแก่อสัญกรรม**
หม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ ถึงแก่อสัญกรรมด้วยอาการไตวาย และหัวใจวาย เมื่อเวลา 01.53 น. วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2549 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุ 7 มีพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมศพ ณ พระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2550 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**เครื่องราชอิสริยาภรร์ต่างประเทศ**
 เยอรมนีตะวันตก:
** พ.ศ. 2527 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ชั้นที่ 1 (พิเศษ)

** อ้างอิง**
หมวดหมู่:หม่อมหลวง
หมวดหมู่:ราชสกุลลดาวัลย์
หมวดหมู่:องคมนตรีในรัชกาลที่ 9
หมวดหมู่:ราชเลขาธิการและราชเลขานุการในพระมหากษัตริย์ไทย
หมวดหมู่:ข้าราชการในพระองค์ชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.2
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยปารีส
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
ฮุ่ยเหนิง

สรีระที่ไม่เน่าเปื่อยของพระฮุ่ยเหนิง
พระฮุ่ยเหนิง (慧能 หรือ 惠能) ออกเสียงว่า "เว่ยหลาง" เป็นพระภิกษุชาวจีนที่มีชีวิตสมัยราชวงศ์ถัง เป็นสังฆปรินายกองค์ที่ 6 ในนิกายเซนนับจากพระโพธิธรรม หลังจากสืบทอดบาตรจีวรและธรรมจากพระสังฆปริณายกองค์ก่อน คือ หวางยั่น (ฮ่งยิ้ม) เป็นพระสังฆปริณายกแห่งนิกายเซนองค์ที่ 5 เจ้าอาวาสวัดตุงซั่น
ในหมวดคำสอนครั้งสุดท้ายของท่าน ใจความว่า 
"สำหรับคำสอนของฉันทั้งหมด นับแต่ได้กล่าวเทศนาในวัดไทฟันตราบจนบัดนี้ จงคัดลอกเป็นเล่มแล้วแจกจ่ายกันไปก็ได้ แต่ให้ชื่อว่า สูตรอันประกาศบนมหาบัลลังก์แห่งธรรมรถ จงทะนุถนอม ไว้ให้ดี แล้วมอบต่อกันไปตามอนุชนแต่ละรุ่น เพื่อช่วยเหลือสัตว์ทั้งปวง บุคคลที่สั่งสอนตามคำสอนนี้ เป็นผู้ที่สั่งสอนตามธรรมแท้
พอแล้วสำหรับธรรม ส่วนการรับช่วงจีวรนั้น ถือว่าเป็นการสิ้นสุดกัน เพราะเหตุใดหรือ? เพราะว่าท่านทั้งหลายต่างก็ศรัทธาต่อคำสอนของฉันโดยพร้อมมูล ทั้งท่านก็ปราศจากความเคลือบแคลงสงสัยใด ๆ แล้ว ท่านย่อมสามารถสืบต่อจุดประสงค์อันสูงยิ่งของสำนักเราให้ลุล่วงไปได้ นอกจากนั้นตามความหมายในโศลกของท่านโพธิธรรม พระสังฆปริณายกองค์แรกผู้ถ่ายทอดพระธรรมและบาตรจีวรท่านก็ไม่ประสงค์จะให้มอบแก่ใครต่อไปอีก โศลกนั้นคือ:-
จุดประสงค์ในการมาดินแดนนี้
ก็เพื่อถ่ายทอดพระธรรม สำหรับปลดปล่อยสัตว์ที่ถูกครอบงำไว้
ด้วยความหลงผิด
เมื่อมีกลีบครบห้ากลีบ ดอกไม้นั้นก็สมบูรณ์
หลังจากนั้นไป ผลจะปรากฏขึ้นเองตามธรรมชาติ"
และเมื่อมีคำถามในเรื่องการถ่ายทอดธรรมอันเร้นลับที่ว่าไม่มีการเผยแพร่ต่อสาธารณชนตามที่อนุตรธรรมกล่าวอ้าง ก็ได้กล่าวถึงในที่ประชุมก่อนเว่ยหล่างมรณภาพเช่นกัน ใจความว่า
ที่ประชุมถามว่า "ใครครับ พระคุณท่าน ที่ท่านได้ถ่ายทอดขุมกำเนิดแห่งดวงตาของธรรมแท้?"
พระสังฆปริณายกตอบว่า "มนุษย์ในหลักธรรมย่อมได้รับ และบรรดาผู้ซึ่งหลุดพ้นแล้วจากความคิดเห็นอันเฉียบขาด ย่อมเข้าใจ"
ซึ่งจะเห็นได้ว่าธรรมนั้นมิใช่สิ่งเร้นรับอันใดเลย

**ในประเทศไทย**
ปัจจุบันประเทศไทยเอง ก็มีการจัดสร้างรูปเหมือนของของพระฮุ่ยเหนิง ที่สร้างตามรูปแบบสรีระที่ไม่เน่าเปื่อยของท่าน ซึ่งพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จทรงเททองหล่อรูปเหมือนของพระฮุ่ยเหนิง เพื่อประดิษฐานบนหอบูรพาจารย์ มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย ตำบลหอมเกร็ด อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 กันยายน 2558 ซึ่งถือเป็นการเผยแพร่อาจาริยคุณ ในประเทศไทย อย่างเป็นทางการ ต่อมาพระธรรมาจารย์หมิงเซิงมหาเถระ รองประธานสำนักพุทธศาสนาแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประธานสำนักพุทธศาสนามณฑลกวางตุ้ง เจ้าอาวาสวัดกวางเซี้ยว เมืองกวางโจว ได้เมตตามอบรูปหล่อพระสังฆนายก "หุ่ยเหนิง" เนื้อทองเหลือง สูง 1.98 เมตร จากวัดกวงเซี้ยว ที่จัดสร้างเพียง 3 องค์
(วัดกวงเซี้ยว แห่งนี้เป็นวัดที่ท่านหุ้ยเหนิง ได้ปลงผมใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ และได้นำเกศาบรรจุไว้ในสถูป 7 ชั้น ซึ่งปัจจุบันยังคงอยู่ และยังเป็นสถานที่พระอาจารย์โพธิธรรม (ตั๊กม้อ) ได้เคยพักอาศัยเมื่อ 2 พันกว่าปีก่อนด้วย) โดยรูปปฏิมานี้ ได้ปั้นและหล่อโดยช่างฝีมือ ชื่อ พ่านเคอ เป็น 1 ใน 4 ช่างปั้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน
เพื่ออัญเชิญกลับสู่ประเทศไทย และประดิษฐานเป็นการถาวร เปิดให้สาธุชนได้เข้ากราบสักการะ ภายในหอบูรพาจารย์ มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย พุทธมณฑลสาย 6 ถือเป็นนิมิตหมายมงคล แห่งการเผยแผ่พระพุทธธรรมมหายาน สายฌาน (เซ็น) และบารมีธรรมแห่งพระบูรพาจารย์ จากต้นกำเนิดสู่ประเทศไทย
หมวดหมู่:สังฆปริณายกนิกายเซน
หมวดหมู่:ภิกษุชาวจีน
พระอมิตาภพุทธะ

พระอมิตาภพุทธะ (अमिताभ बुद्ध) เป็นพระธยานิพุทธะที่ประทับในแดนสุขาวดี ซึ่งเป็นพุทธเกษตรแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก พระองค์มีรูปกายเป็นสีแดง นับถือกันมากในนิกายสุขาวดี ควบคู่กับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์หรือเจ้าแม่กวนอิม 

**ประวัติ**
มหาสุขาวตีวยูหสูตรระบุว่าก่อนจะตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า พระอมิตาภะเคยเกิดเป็นกษัตริย์ชื่อ "พระเจ้าธรรมกร" ต่อมาผนวช และได้แสดงปณิธาน 48 ประการเฉพาะพระพักตร์พระโลเกศวรราชพุทธะ ว่าขอให้มีพระองค์ได้มีพุทธเกษตรแห่งหนึ่งเป็นโลกธาตุดินแดนบริสุทธิ์ไว้ช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์มีชื่อว่าสุขาวดี อมิตาพุทธสูตรยังระบุว่าพระอมิตาภะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าเมื่อสิบกัปที่แล้ว หลังจากปรินิพพานจึงประทับ ณ สุขาวตีพุทธเกษตรนั้น ซึ่งเป็นที่ใช้ในประกาศพระธรรม ไม่มีอบายภูมิ มีแต่โพธิสัตวภูมิ เพื่อเป็นการสงเคราะห์สรรพสัตว์ให้เข้าสู่นิพพานต่อไป เชื่อกันว่าเมื่อพระอมิตาภพุทธะเสด็จปรินิพพานแล้ว พระอวโลกิเตศวรจะทรงบรรลุเข้าเป็นพระพุทธเจ้าในแดนสุขาวดีแทน

**ความเชื่อ**
ไฟล์:Kamakura Budda Daibutsu front 1885.jpg|thumb|200px|left|วัดโคโตะกุ
พระอมิตายุสพุทธะ รูปลักษณ์ประติมากรรม ศิลปะธิเบต
พระอมิตายุสพุทธะ รูปลักษณ์ภาพวาดทังกา ศิลปะธิเบต
พระองค์มีหลายพระนาม เช่น อมิตายุส (อ่านว่า ยุส - สะ) แปลว่า พระผู้มีอายุกาลไม่มีประมาณ และอมิตาภะ แปลว่า พระผู้มีแสงส่องสว่างไม่มีประมาณ เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 พระองค์ ประทับอยู่ทางตะวันตกของพุทธมณฑล พระกายสีแดงก่ำ เป็นต้นตระกูลของพระโพธิสัตว์ตระกูลปัทมะ หมายถึงปัญญาที่ทำให้มนุษย์รู้จักผิดชอบชั่วดี และเลือกปฏิบัติในทางที่ถูก สัญลักษณ์คือดอกบัว พระพุทธเจ้าในตระกูลนี้ทั่วไปใช้บัวแดง พระโพธิสัตว์ปางดุใช้บัวขาว ภาพวาดของพระองค์มักวาดให้พระหัตถ์ยาวหมายถึงความสามารถที่จะเอื้อมพาสรรพสัตว์เข้าสู่แดนสุขาวดี มีพระชิวหายาวตระหวัดได้รอบโลกหมายถึงความสามารถในการแสดงธรรมได้ทั่วโลก ทรงนกยูงเป็นพาหนะนับถือส่วนใหญ่ในพุทธศาสนานิกายมหายาน ควบคู่กับพระอวโลกิเตศวรหรือเจ้าแม่กวนอิมในภาษาไทย
ท่านเป็นพระพุทธเจ้าในสุขาวดีพุทธภูมิห่างจากโลกมนุษย์ ทางทิศตะวันตกสิบล้านล้านกิโลเมตร ใช้เวลาสร้าง 5 กัป จึงสำเร็จเป็นอาณาจักรหนึ่ง ชื่อ แดนสุขาวดี (เก็กลกซือไก) จุดประสงค์ในการสร้าง เพื่อเป็นที่อยู่ของสัตว์โลกที่สำเร็จธรรม ขอเพียงมีปณิธานแน่วแน่จริงใจและสวดคำว่า อามีทอฝอ (แต้จิ๋ว: อานีทอฮุก) อยู่เสมอ ยามใกล้จะสิ้นใจจะปรารถนาที่จะลาโลกไป พระอมิตาภพุทธะ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ และพระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์ จะเสด็จมารับไปยังแดนสุขาวดี ดังเช่นหลวงจีนในนิกายมหายานนิยมท่องกัน เพราะเป็นความเชื่อส่วนนิกาย ไม่ได้บันทึกไว้ในพระไตรปิฏก และไม่พบในนิกายเถรวาท

**อ้างอิง**
 ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. พระพุทธศาสนาแบบทิเบต.กทม.ศูนย์ไทยทิเบต.2538
หมวดหมู่:พระพุทธเจ้าตามคติมหายาน
หม่อมราชวงศ์บุษบา สธนพงศ์

ท่านผู้หญิงบุษบา สธนพงศ์ (เดิม หม่อมราชวงศ์บุษบา กิติยากร; เกิด 2 สิงหาคม พ.ศ. 2477) เป็นพระธิดาในพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ กับ หม่อมหลวงบัว กิติยากร และเป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระมาตุจฉาในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว

**ประวัติ**
หม่อมราชวงศ์บุษบา กิติยากร เป็นธิดาในหม่อมเจ้านักขัตรมงคล กิติยากร (ต่อมาคือพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ) กับหม่อมหลวงบัว กิติยากร (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์) เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2477 ที่สหรัฐ ขณะที่บิดาทรงรับราชการที่กระทรวงการต่างประเทศประจำสถานเอกอัครราชทูตไทยในกรุงวอชิงตัน หม่อมราชวงศ์บุษบาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนราชินีและโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์ เช่นเดียวกับหม่อมราชวงศ์สิริกิติ์ กิติยากร (ปัจจุบันคือสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง) พี่สาว ก่อนตามเสด็จบิดาไปศึกษาต่อที่ทวีปยุโรป

**ชีวิตครอบครัว**
ท่านผู้หญิงบุษบามีธิดากับหม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์เพียงคนเดียวคือท่านผู้หญิงสุธาวัลย์ เสถียรไทย (สมรสกับศาสตราจารย์สุรเกียรติ์ เสถียรไทย นายกสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ นายกสภามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและกระทรวงการต่างประเทศ)
ต่อมาท่านผู้หญิงบุษบาสมรสกับนาวาเอกสุรยุทธ์ สธนพงศ์ ไม่มีบุตรธิดา

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**ลำดับสาแหรก**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ท่านผู้หญิง
หมวดหมู่:ราชสกุลกิติยากร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนราชินี
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายใน)
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.2
หมวดหมู่:หม่อมราชวงศ์
65

65 (หกสิบห้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 64 (หกสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 66 (หกสิบหก)

**คำเติมนำหน้า**
 ภาษากรีก - pentahexaconta-- ภาษาละติน - quinsextroginti-

**ความหมาย**
 65 เป็นเลขอะตอมของ เทอร์เบียม

**ในทางคณิตศาสตร์**
หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
หมาก

หมาก เป็นพืชจำพวกปาล์ม มีด้วยกันหลายชนิด ดังนี้
 พืช- หมากพร้าว (Actinorphytis calapparia) - คนละชนิดกับมะพร้าว- หมากสง  (Areca catechu) - คือหมากที่กินกับใบพลู- หมากลิง หรือ หมากหอม  (Areca triandra) - หมากเหลือง  (Dypsis lutescens) - หมากแดง (Cytostachys lakka) - หมากงาช้าง หรือ หมากเจ  (Pinanga sp.)- หมากเขียว (Ptychosperma macarthurii) 
 หมาก ยังคงหมายถึง ตัวหมาก หรือ เม็ดหมาก ที่ใช้ในการละเล่นต่างๆ เช่นใน- หมากเก็บ- หมากฮอส- หมากรุก
 หมาก หมายถึง ขนมขบเคี้ยว ด้วย- หมากฝรั่ง
 หมาก ในความหมายอื่น- ลูกหมาก (ข้อต่อ) (Ball joint) สิ่งประดิษฐ์ ข้อต่อชนิดกลม- ปริญ สุภารัตน์ (ชื่อเล่น: หมาก) นักแสดงชาวไทย
เอกซ์86

ชิปเพนเทียม 4 ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรม x86 ในยุคหลัง
เอกซ์86 (x86) เป็นชื่อทั่วไปของสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์สำหรับไมโครโพรเซสเซอร์ที่สร้างโดยบริษัทอินเทล ปัจจุบันสถาปัตยกรรมแบบ x86 เป็นสถาปัตยกรรมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในตลาดคอมพิวเตอร์เดสก์ท็อป, โน้ตบุ๊คและเซิร์ฟเวอร์ขนาดเล็ก นับตั้งแต่เริ่มใช้ในไอบีเอ็มพีซี ช่วงทศวรรษที่ 80
ชื่อสถาปัตยกรรมถูกเรียกว่า "x86" เนื่องจากชื่อเรียกของไมโครโพรเซสเซอร์รุ่นแรก ๆ จะลงท้ายด้วยตัวเลข 86 ได้แก่ 8086, 80186, 80286, 386 และ 486 ในภายหลังอินเทลได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อ "เพนเทียม" (Pentium) (ซึ่งเดิมใช้ชื่อว่า "80586") แทนเนื่องจากไม่สามารถจดเครื่องหมายการค้าในชื่อตัวเลขได้
ใน ค.ศ. 1985 อินเทลได้ออกซีพียู 386 แบบ 32 บิตมาแทนที่ซีพียู 286 ที่เป็นแบบ 16 บิต สถาปัตยกรรมแบบ 32 บิตนี้จึงเรียกว่า x86-32 หรือ IA-32 (IA ย่อมาจาก Intel Architecture) ในปี ค.ศ. 2003 บริษัทเอเอ็มดี (Advance Micro Devices) ได้ออกซีพียู แอธลอน 64 (Athlon64) ซึ่งขยายความสามารถให้ทำงานที่ 64 บิต และมีชื่อเรียกหลายชื่อ ได้แก่ x86-64, AMD64 (ชื่อเรียกของเอเอ็มดี), EM64T, IA-32e (อินเทล), x64 (ไมโครซอฟท์) ซึ่งเป็นคนละตัวกับสถาปัตยกรรม IA-64 ของอินเทล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:อินเทล
หมวดหมู่:ไอบีเอ็มพีซี คอมแพตทิเบิล
เอเอฟเอส

สัญลักษณ์ของAFS
มูลนิธิการศึกษาและวัฒนธรรมสัมพันธ์ไทย-นานาชาติ (AFS Intercultural Programs) เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อการศึกษาและวัฒนธรรมสัมพันธ์นานาชาติ

**ประวัติองค์การ**
องค์การเอเอฟเอส แต่ก่อนย่อมาจาก American Field Service เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) เป็นกลุ่มชาวอเมริกันในประเทศฝรั่งเศสจำนวน 15 คน ขับรถพยาบาลช่วยเหลือทหารฝรั่งเศสที่บาดเจ็บครั้งตั้งแต่ประเทศอเมริกายังไม่เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมามีผู้เข้าร่วมมากขึ้นเป็นทั้งคนอเมริการและคนฝรั่งเศส รวมทั้งสิ้น 2,500 คน และสามารถช่วยเหลือผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 500,000 คนในสงคราม ต่อมาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้น American Field Service ได้มีการก่อตัวอีกครั้ง ครั้งนี้มีการเข้าช่วยเหลือผู้บาดเจ็บทั้งใน ยุโรป ประเทศซีเรีย, อเมริกาเหนือ, ประเทศอินเดีย และประเทศพม่า จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม ผู้ร่วมองค์การที่มีอายุน้อย ได้พบปะและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น เพื่อยุติต้นเหตุที่ก่อให้เกิดสงคราม จึงทำให้เกิดองค์การเอเอฟเอสสากลในปัจจุบัน

**ปัจจุบัน**
สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ ณ มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีประเทศสมาชิก มากกว่า 50 ประเทศทั่วโลกที่มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม อาสาสมัครกว่าสามแสนคนซึ่งทำหน้าที่อยู่ในชุมชนโดยมิได้หวังผลตอบแทนใด ๆ ทั้งสิ้น ประกอบด้วยบุคลากรจากหลายสาขาอาชีพ ส่วนหนึ่งเป็นครอบครัวอุปถัมภ์ ครู-อาจารย์ บ้างก็เป็นที่ปรึกษาให้กับเยาวชนในชุมชนของตน บางส่วนเป็นผู้รณรงค์หาทุนให้กับเยาวชนที่ขาดแคลน
ในแต่ละปีมีผู้เข้าร่วมโครงการเอเอฟเอสเกือบหนึ่งหมื่นคนจากทั่วโลก การร่วมมือสนับสนุนเงินเข้ากองทุนเพื่อการดำเนินการเหล่านี้ส่วนหนึ่งมาจากผู้เข้าร่วมโครงการ นอกจากนี้องค์การเอเอฟเอสยังได้รับการสนับสนุนในด้านอื่น ๆ ทั้งจากภาครัฐและเอกชนนับเป็นมูลค่ามหาศาลจากทั่วโลก

**AFS ในประเทศไทย**
โครงการทุนการศึกษาของมูลนิธิเอเอฟเอส ประเทศไทยได้เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2505 ภายใต้การควบคุมดูแลของกระทรวงศึกษาธิการและกระทรวงการต่างประเทศ โดยได้รับการสนับสนุนจากสำนักข่าวสารอเมริกัน หรือ USIS (the U.S. Information Service) เริ่มแรกเป็นการให้ทุนแก่เยาวชนไทยไปศึกษาในสหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 1 ปี
ต่อมาประเทศไทยได้เปิดรับอุปถัมภ์นักเรียนจากประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในเชิงวัฒนธรรมซึ่งกันและกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 ได้มีมติให้เอเอฟเอสประเทศไทยเปลี่ยนเป็น "องค์การนานาชาติ" (AFS International Organization) ให้มีการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศอื่น ๆ ด้วย อาทิ โครงการแลกเปลี่ยนกับออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา ละติน-อเมริกา ยุโรป และอีกหลายประเทศ ที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาประจำชาติ จากนั้นเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "AFS International Intercultural Programs"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของเอเอฟเอส date=2020-12-10  -  เว็บไซต์ทางการของเอเอฟเอสประเทศไทย date=2009-02-07  -  รู้จักทุน AFS -  เว็บบอร์ดแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของเด็ก AFS -  เว็บไซด์ประวัติเอเอฟเอส date=2008-05-27 
หมวดหมู่:องค์การ
หมวดหมู่:องค์การไม่แสวงหาผลกำไร
หมวดหมู่:นักภาษาศาสตร์ชาวไทย

ชาวไทยที่เป็นนักภาษาศาสตร์
หมวดหมู่:นักภาษาศาสตร์
หมวดหมู่:นักวิชาการชาวไทย
หมวดหมู่:นักมานุษยวิทยาชาวไทย
หมวดหมู่:นักโบราณคดีชาวไทย

ชาวไทยที่เป็นนักโบราณคดี
หมวดหมู่:นักโบราณคดีแบ่งตามสัญชาติ
หมวดหมู่:นักวิชาการชาวไทย
หมวดหมู่:นักมานุษยวิทยาชาวไทย
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ชาวไทย

ชาวไทยที่เป็นนักประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ชาวเอเชีย
หมวดหมู่:นักวิชาการชาวไทย
สิรินธร

สิรินธร อาจหมายถึง

**บุคคล**
 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา เจ้าฟ้ามหาจักรีสิรินธร มหาวชิราลงกรณวรราชภักดี สิริกิจการิณีพีรยพัฒน รัฐสีมาคุณากรปิยชาติ สยามบรมราชกุมารี
** ดูชื่ออื่น ๆ เพิ่มที่หัวข้อ พรรณไม้ พันธุ์สัตว์ และสถานที่อันเนื่องด้วยพระนามาภิไธย- กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร พระนามทรงกรมในสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร

**สถานที่**

**ภูมิศาสตร์**
 อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี

**สิ่งก่อสร้าง**
 ถนนสิรินธร - ถนนที่เชื่อมต่อแยกสิรินธรกับแยกบางพลัด- สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์- ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ- สนามฟุตบอลสิรินธร สนามฟุตบอลในจังหวัดชลบุรีเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลศรีราชา-สันนิบาตฯ- สถานีสิรินธร สถานีรถไฟฟ้ามหานคร ส่วนต่อขยายหัวลำโพง-ท่าพระ-บางแค- วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี สถาบันพระบรมราชชนก จังหวัดชลบุรี- โรงเรียนสิรินธร อำเภอเมืองสุรินทร์  จังหวัดสุรินทร์- โรงเรียนเหมียนหยางเซียนเฟิงลู่สิรินธร เมืองเหมียนหยาง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน
ราชินี

ราชินี อาจหมายถึง
 กษัตริย์- สมเด็จพระราชินีนาถ พระมหากษัตริย์ซึ่งทรงเป็นสตรีหรือพระอัครมเหสีที่สําเร็จราชการแทนพระองค์- สมเด็จพระราชินี พระอัครมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดี
 สถานที่- โรงเรียนราชินี- โรงเรียนราชินีบน- โรงเรียนราชินีบูรณะ
ดูเพิ่มที่ :หมวดหมู่:ราชินี
ตะนาวศรี

ตะนาวศรี (တနင်္သာရီ, ตะนีนตายี; ဏၚ်ကသဳ, တနၚ်သြဳ, ตะเนิงซอย; Tanintharyi) เดิมใช้ชื่อในภาษาอังกฤษว่า เทนัสเซริม (Tenasserim) เป็นเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในภาคตะนาวศรี ทางตอนใต้ของประเทศพม่า

**ดูเพิ่ม**
 ภาคตะนาวศรี
หมวดหมู่:เมืองในภาคตะนาวศรี
แม่น้ำภาชี

แม่น้ำภาชี (ตอนปลายน้ำเรียกว่า ลำภาชี) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งในภาคตะวันตกของประเทศไทย มีต้นกำเนิดจากเขาไม่มีชื่อซึ่งแบ่งเขตระหว่างอำเภอหนองหญ้าปล้อง จังหวัดเพชรบุรี กับอำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี ไหลผ่านเขตอำเภอบ้านคา อำเภอสวนผึ้ง และอำเภอจอมบึง เข้าเขตอำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี ไปลงแม่น้ำแควน้อยที่แนวแบ่งเขตระหว่างตำบลจรเข้เผือกกับตำบลกลอนโด มีความยาวประมาณ 154 กิโลเมตร
แม่น้ำภาชีประกอบด้วยลำธารหลายสาย ก่อให้เกิดประโยชน์ในการกสิกรรม การอุปโภค และการบริโภคแก่ประชากรที่อาศัยอยู่สองฝั่งน้ำอย่างมาก แต่ไม่สามารถใช้เป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำได้ เนื่องจากมีความคดเคี้ยวมากและท้องน้ำเต็มไปด้วยแก่งหิน

**อ้างอิง**
ภาชี
ภาชี
หมวดหมู่:อำเภอบ้านคา
หมวดหมู่:อำเภอสวนผึ้ง
หมวดหมู่:อำเภอจอมบึง
หมวดหมู่:อำเภอด่านมะขามเตี้ย
บอสตัน

บอสตัน (Boston) เป็นเมืองหลวงของรัฐแมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกา และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตนิวอิงแลนด์ บอสตันเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุด มั่งคั่งที่สุด และมีวัฒนธรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ ธุรกิจที่สำคัญในบอสตัน ได้แก่ การศึกษา สถานพยาบาล การเงิน และเทคโนโลยี
บอสตันได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยกว่า 100 แห่งในเมืองบอสตัน โดยเฉพาะ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยที่สำคัญและมีชื่อเสียงอื่นๆ ได้แก่ มหาวิทยาลัยบอสตัน วิทยาลัยบอสตัน มหาวิทยาลัยทัฟส์ และ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ 
ทีมกีฬาหลายทีมประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงในบอสตัน ได้แก่ - บอสตัน เรดซอกซ์ (เบสบอล)- นิวอิงแลนด์ เพทริออตส์ (อเมริกันฟุตบอล)- บอสตัน เซลติกส์ และ บอสตัน เฟรนซี (บาสเกตบอล)- บอสตัน บรูอิน (ฮอกกี)- นิวอิงแลนด์ เรฟโวลูชัน (ฟุตบอล)- บอสตัน แคนนอนส์ (ลาครอสส์)

**ภูมิอากาศ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Regional/North_America/United_States/Massachusetts/Localities/B/Boston-  City of Boston official website- Boston-  Open Space Plan 2002–2006 date=2009-02-12  from the City of Boston official website-  Historical Maps of Boston date=2009-05-19  from the Norman B. Leventhal Map Center at the Boston Public Library-  Boston Streets: Mapping Directory Data date=2008-04-07  from Tufts University, with support from the Institute of Museum and Library Services and The Bostonian Society- Maps of  income,  landfill growth,  public transport, and  squares from Radical Cartography-  ชุมชนคนไทยในอเมริกาและในบอสตัน date=2011-01-29 
หมวดหมู่:เมืองหลวงของรัฐในสหรัฐ

หมวดหมู่:เมืองในเทศมณฑลซัฟฟอล์ก (รัฐแมสซาชูเซตส์)
เตกิลา

ขวดเตกิลาในแบบต่าง ๆ
เตกิลา (tequila) เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดกลั่น ดีกรีแรง เดิมนั้นผลิตกันในบริเวณเมืองเตกิลา (ในทางตะวันตกของรัฐฮาลิสโกของเม็กซิโก) โดยใช้วัตถุดิบคืออะกาเว (agave) เป็นพืชพื้นเมืองของเม็กซิโก ซึ่งเป็นจำพวกเดียวกับป่านศรนารายณ์ ว่านหางจระเข้ หรือดอกโคม เป็นพืชอวบน้ำโดยมีชื่อเรียกเป็นภาษาท้องถิ่นว่า "มาเกย์" (Maguey) แต่เลือกเฉพาะพันธุ์สีฟ้าเท่านั้น โดยลักษณะผลอะกาเวจะมีลักษณะเหมือนผลสับปะรด ซึ่งผลหนึ่งจะมีน้ำหนัก 70 กิโลกรัม ภายในจะมีเนื้อและน้ำฉ่ำซึ่งเหมาะแก่การหมัก โดยจะนำเอาผลไปคั้นเอาน้ำเพื่อนำไปหมัก ใช้ระยะเวลาการหมักประมาณ 2 วัน แล้วจึงนำไปกลั่นก็จะได้น้ำใสที่มีแอลอฮอล์ประมาณ 104-106 ปรูฟ โดยปรกติเตกิลาจะไม่มีการบ่มต่อ ซึ่งจะนำไปบรรจุขวดจำหน่าย ซึ่งจะติดฉลากเป็นไวต์เตกิลา ถ้าจะมีการหมักบ่มก็จะบ่มในถังไม้โอ๊กที่ใช้แบบเดียวกันกับวิสกี้ ซึ่งจะได้เตกิลาที่มีสีเหลืองอำพันที่จะมีชื่อเรียกว่า โกลด์เตกิลา 
ระยะเวลาการบ่มจะทำให้เตกิลามีชื่อเรียกตามอายุที่หมักบ่ม - Anejo สำหรับเตกิลาที่บ่มอายุ 1 ปี- Muy Anejo สำหรับเตกิลาที่บ่มถึง 4 ปี 
เตกิลาจะมีแอลกอฮอล์ไม่ต่ำกว่า 80 ปรูฟ หรือ 40 ดีกรี สำหรับเหล้าเตกิลาที่มีการจำหน่ายและนักดื่มในประเทศไทยรู้จักกันดี ได้แก่ Jose Cuervo และ Monttezuma
หมวดหมู่:สุรา
ต
หมวดหมู่:เครื่องดื่มแอลกอฮอล์เม็กซิโก
พืชอวบน้ำ

ว่านหางจระเข้ ตัวอย่างหนึ่งของพืชอวบน้ำ จะเก็บกักน้ำไว้ในใบ จนมีลักษณะอวบ เต่งตึงเสมอ  
พืชอวบน้ำ หรือ ไม้อวบน้ำ (Succulent plants หรือ succulents) เป็นพืชที่กักเก็บน้ำไว้ในราก ใบ หรือลำต้น ที่อวบ และนุ่ม  ความอวบหรือความใหญ่นั้นขึ้นอยู่กับปริมาณของเนื้อเยื่อพาเรงไคมา (parenchyma) เช่น ในว่านหางจระเข้ (Aloe vera) การเก็บน้ำในลักษณะดังกล่าว ทำให้มันสามารถมีชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้ ในตอนกลางวัน สภาพที่อยู่ของมันมักจะร้อนจัด แต่ในตอนกลางคืนอากาศจะเย็นลง ทำให้พืชอวบน้ำเปิดปากใบ และคายคาร์บอนไดออกไซด์ และมีบ่อยครั้งที่น้ำค้างในตอนเช้ามืดช่วยให้พืชเหล่านี้มีชีวิตรอดได้ และด้วยการใช้ขนที่ยาว ซึ่งขึ้นคลุมทั่วพื้นผิวส่วนใหญ่ของมัน ทำให้พืชอวบน้ำบางชนิดสามารถดูดซับน้ำค้างเหล่านี้ได้ 
พืชอวบน้ำจำนวนมากมีไขเคลือบอยู่บนลำต้น และใบ ช่วยให้สามารถกักความชื้นเอาไว้ได้ นอกจากนี้การมีปริมาตรภายในสำหรับกักเก็บน้ำได้มาก แต่ทีพื้นที่ผิวน้อยที่สุด ก็มีส่วนสำคัญที่ช่วยป้อนกันมาสูญเสียน้ำได้ การสังเคราะห์ด้วยแสงแบบ CAM (Crassulacean acid metabolism) ยังเป็นวิธีการสงวนน้ำเอาไว้ ที่พบได้ทั่วไปในพืชอวบน้ำหลายชนิด 
ความอวบน้ำของพืชเหล่านี้ยังมีผลมาจากวิวัฒนาการเบนเข้า (convergent evolution : วิวัฒนาการของพืชที่นำไปสู่ผลลัพธ์ท้ายสุดที่เหมือนกัน โดยไม่ได้มีจุดเริ่มต้นอย่างเดียวกัน) โดยไม่จำเป็นต้องบอกถึงความสัมพันธ์ในเชิงพันธุกรรมระหว่างกัน
ชนิดของพืชอวบน้ำพบได้ให้พืชหลายวงศ์ (มากกว่า 25 วงศ์พืช) ในบางวงศ์เช่น วงศ์ผักเบี้ยทะเล วงศ์กระบองเพชร และ วงศ์กุหลาบหิน พืชส่วนใหญ่ในวงศ์เป็นพืชอวบน้ำ แหล่งที่อยู่ของพืชจำพวกนี้คือในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิสูงและปริมาณฝนน้อยอย่างเช่นทะเลทราย พืชอวบน้ำจึงปรับตัวให้มีความสามารถในการเจริญเติมโตได้ในสภาวะที่น้ำมีอย่างจำกัด

**ลักษณะทางพฤกษศาสตร์**
Center of a succulent (Aloe polyphylla)
ตามคำนิยามพืชอวบน้ำคึอ "พืชทนแล้ง โดยที่ใบ ลำต้น หรือรากมีเนื้อมากกว่าปกติ จากการพัฒนาเนื้อเยื่อเพื่อกักเก็บน้ำ"p=1 และมีคำอธิบายอื่นที่ไม่รวมถึงส่วนของรากพืชตามคำนิยาม คือ  "พืชที่มีลำต้นและ/หรือใบหนาอวบ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้"p=116 ความแตกต่างกันในการอธิบายนี้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างพืชอวบน้ำกับ "geophytes" ซึ่งเป็นพืชที่ปรับตัวให้อยู่รอดในฤดูที่ไม่เอื้ออำนวย โดยการพักตัวอยู่ในหัวหรือเหง้าใต้ดิน ซึ่งมักมีเนื้อมีเนื้อเยื่อกักเก็บน้ำ ดังนั้นหากคำนิยามรวมในส่วนของรากแล้วนั้น geophytes จำนวนมากจะถูกจัดประเภทเป็นพืชอวบน้ำ พืชที่ปรับตัวเข้ากับสภาวะแห้งแล้งอย่างพืชอวบน้ำเรียกว่า  xerophytes แต่อย่างไรก็ตามไม่ใช่ xerophytes ทุกชนิดจะเป็นพืชอวบน้ำ 
หมวดหมู่:พืชอวบน้ำ
เคมีลีออน

เคมีลีออน (อังกฤษ:K-Meleon) เป็นโปรแกรมค้นดูเว็บสำหรับวินโดวส์ที่ใช้ตัววาดหน้าเว็บแบบ Gecko เช่นเดียวกับมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ มีจุดเด่นก็คือใช้ทรัพยากรระบบน้อยทำให้เหมาะกับเครื่องที่มีประสิทธิภาพต่ำ

**รุ่นต่างๆ**
อ้างอิง: K-Meleon file releases, release notes, Wiki documentation, and Announcements forum.

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เว็บเบราว์เซอร์
แอมบิแกรม

คำว่า ambigram ที่หมุน 180° สามารถอ่านได้เหมือนกัน
แอมบิแกรม (ambigram) คือ คำหรือกลุ่มคำที่สร้างขึ้นมาและสามารถอ่านได้อย่างน้อยสองทิศทาง คือ
# อ่านจากข้างหน้าไปข้างหลัง อ่านจากข้างหลังมาข้างหน้า หรือนำคำมาตีลังกาก็สามารถอ่านได้ความหมายเดิม
# อ่านจากข้างหน้าไปข้างหลัง อ่านจากข้างหลังมาข้างหน้า หรืออ่านตีลังกาก็อ่านได้เป็นอีกคำหนึ่ง 
คำว่าแอมบิแกรม มาจากภาษาละติน ambigram = ambi (จากทั้งสองด้าน) + gram (ตัวอักษร)                                      

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:การเล่นคำ
หมวดหมู่:วงศัพท์
พินาโคแกรม

พินาโคแกรม (Pinacogram) คือ การนำคำหรือกลุ่มคำมาเรียงกันให้เกิดภาพ อย่างเช่น ชื่อของบุคคล นำมาเรียงกันเป็นภาพของบุคคลนั้น ๆ หรือหลักคำสอนของพระพุทธศาสนานำมาจัดรูปแบบออกมาให้สามารถเห็นเป็นรูปพระพุทธรูปได้ โดยส่วนมากภาษาอาหรับมีการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้มาก่อนแล้ว 
พินาโคแกรมมาจากภาษาละติน pinacogram = pinaco(ภาพ)+ gram(อักษร)

**อ้างอิง**
  www2.iap.fr/user/esposito/pinacograms.html -  www2.iap.fr/users/esposito/oulipomages.html#RR50
หมวดหมู่:ศิลปะ
หมวดหมู่:การเขียน
โกโช อาโอยามะ

โกโช อาโอยามะ (Aoyama Gōshō; เกิด 21 มิถุนายน พ.ศ. 2506) ชื่อเกิด โยชิมาซะ อาโอยามะ (Aoyama Yoshimasa) เป็นนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น ที่มีชื่อเสียงจากการ์ตูนเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ออกแบบตัวละครที่เป็นมนุษย์ให้แก่อนิเมะเรื่อง แฮมทาโร่ แก๊งจิ๋วผจญภัย อีกด้วย

**สมัยเด็ก**
อาโอยามะเกิดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2506 เมืองไดเอ (ปัจจุบันคือเมืองโฮกูอิ) จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น เขาฉายแววความสามารถในการวาดภาพตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โดยรูป Yukiai War ที่เขาวาดชนะการแข่งขันและได้นำออกแสดงที่ห้างสรรพสินค้าทตโตริไดมารุ เขาจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนอิเกอูอิในยูระ และสำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนิปปอน
ในช่วงฤดูหนาว พ.ศ. 2529 เขาเข้าร่วมการประกวดการ์ตูนสำหรับนักเขียนหน้าใหม่ ซึ่งเขาได้รับรางวัลชนะเลิศ นี่ยังเป็นก้าวแรกของเขาที่เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขาในฐานะนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นและนักเขียน

**อาชีพนักวาดการ์ตูน**
ผลงานชิ้นแรกของอาโอยามะคือ รอหน่อยนะ (Chotto Matte) ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นซันเดย์ ในช่วงฤดูหนาว พ.ศ. 2530 และต่อมา จอมโจรอัจฉริยะ ผลงานอีกชิ้นหนึ่งของอาโอยามะ ก็ได้ลงพิมพ์ลงในนิตยสารเดียวกัน
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 อาโอยามะออกผลงานอีกชิ้นที่ชื่อ ไยบะ และมีมังงะแบบรวมเล่มออกมา 24 เล่ม ต่อมาเขาเปลี่ยนไปออกมังงะประเภทจบในเรื่อง (Tankōbon) เช่น ไม้สี่จอมหวด, รวมเรื่องสั้นของโกโช อาโอยามะ, และ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน

**รางวัล**
ในฐานะนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น อาโอยามะได้รับรางวัล 2 รางวัล ใน พ.ศ. 2535 เขาชนะรางวัล Shogakukan Manga Award สำหรับการ์ตูนแนวโชเน็งจากเรื่อง ไยบะ ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 เขาก็ได้รับรางวัลเดิมจากเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
นอกจากนี้ที่บ้านเกิดของเขาที่เมืองโฮกูอิยังมีการจัดทำโครงการฟื้นฟูเมืองให้มีชีวิตชีวา (Machi Okoshi) เพื่อเป็นเกียรติแก่ผลงานมังงะของเขาและชาวเมือง ผลงานที่มาจากโครงการนี้ได้แก่สะพานโคนันข้ามแม่น้ำยูระ และรูปปั้นโคนันในเมือง ซึ่งผลงานนี้เป็นการแสดงความชื่นชม เอโดงาวะ โคนัน ตัวละครที่มีชื่อเสียงที่สุดในเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ต่อมาเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2550 โรงงานมังงะของโกโช อาโอยามะ (Gosho Aoyama Manga Factory) พิพิธภัณฑ์ที่สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จในอาชีพในฐานะนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นก็ได้เปิดขึ้นที่เมืองโฮกูอิ

**ชีวิตส่วนตัว**
อาโอยามะสมรสกับอิซูมิ อาราอิ (มินามิ ทากายามะ สมาชิกวง TWO-MIX และผู้พากย์เสียงของโคนันในอนิเมะ) เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ต่อมาทั้งคู่หย่าเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2550

**ผลงาน**

**ผลงานที่เขียนเอง**

**ผลงานร่วม**
 หุ่นนักรบสู้จ้าวจักรวาล บาคุไรก้า (โกโช อาโอยามะ และ เออิจิ ยามากิชิ)- แฮมทาโร่ แก๊งจิ๋วผจญภัย (อนิเมะ) (ออกแบบตัวละคร)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Gosho Aoyama Manga Factory (เว็บไซต์อย่างเป็นทางการภาษาอังกฤษ) date=2012-02-16 

หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะ
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดทตโตริ
หมวดหมู่:จอมโจรอัจฉริยะ
หมวดหมู่:ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
หมวดหมู่:ไยบะ เจ้าหนูซามูไร
วงศ์ปลากังจีรู

ปลากังจีรู หรือ ปลาแคนดีรู (Candiru; Candirú; Parasitic catfish, Pencil catfish) เป็นปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่งในกลุ่มปลาไม่มีเกล็ด (Siluriformes)
เป็นปลาที่อยู่ในวงศ์ Trichomycteridae พบได้ในแม่น้ำแอมะซอน และเป็นที่กล่าวกันในหมู่ชนพื้นเมืองว่าเป็นปลาที่น่ากลัวที่สุด มากกว่าปลาปิรันยาเสียอีก ปลาชนิดนี้มีความยาวเมื่อโตเต็มที่เพียงไม่กี่นิ้ว ลำตัวยาวเหมือนปลาไหล และมีลักษณะโปร่งแสง ทำให้มองแทบไม่เห็นเมื่ออยู่ในน้ำ ปลากังจีรูเป็นปรสิต มันจะว่ายเข้าไปในช่องเหงือกของปลาชนิดอื่น และกินเลือดในเหงือกเป็นอาหาร
ชนพื้นเมืองกลัวปลากังจีรูเพราะมันไวต่อปัสสาวะและเลือด ถ้ามีคนเปลือยกายอาบน้ำอยู่ในแม่น้ำ มันจะว่ายเข้าไปทางช่องเปิดของร่างกาย (อาจเป็นทวารหนักหรือช่องคลอด หรือถ้าเป็นปลาที่ตัวเล็กมาก ก็อาจเข้าไปทางอวัยวะเพศชายได้) แล้วก็จะดูดกินเลือดและเนื้อเยื่อในร่างกายมนุษย์เหมือนในช่องเหงือกของปลา การปัสสาวะขณะอาบน้ำก็เป็นการเพิ่มโอกาสให้ปลาจำพวกนี้เข้าสู่ท่อปัสสาวะของมนุษย์ได้ นอกจากนี้แล้วจากรายงานทางการแพทย์ของบราซิล พบว่า ปลาจำพวกนี้สามารถเจาะชอนไชเข้าไปในร่างกายของมนุษย์ได้ด้วย และเป็นสาเหตุของการเสียชีวิต ในบางกรณีพบว่ามีปลาจำนานมากนับเป็นร้อยตัว 

**การจำแนก**
 วงศ์ย่อย Copionodontinae de Pinna, 1992 
** Copionodon
** Glaphyropoma- วงศ์ย่อย Glanapteryginae Myers, 1944 
** Glanapteryx
** Listrura
** Pygidianops
** Typhlobelus- วงศ์ย่อย Sarcoglanidinae Myers and Weitzman, 1966
** Ammoglanis
** Malacoglanis
** Microcambeva
** Sarcoglanis
** Stauroglanis
** Stenolicmus- วงศ์ย่อย Stegophilinae
** Acanthopoma
** Apomatoceros
** Haemomaster
** Henonemus
** Homodiaetus
** Megalocentor
** Ochmacanthus
** Parastegophilus
** Pareiodon
** Pseudostegophilus
** Schultzichthys
** Stegophilus- วงศ์ย่อย Trichogeninae Isbrücker, 1986
** Trichogenes- วงศ์ย่อย Trichomycterinae
** Bullockia
** Eremophilus
** Hatcheria
** Ituglanis
** Rhizosomichthys
** Scleronema
** Silvinichthys
** Trichomycterus- วงศ์ย่อย Tridentinae Eigenmann, 1918 
** Miuroglanis
** Tridens
** Tridensimilis
** Tridentopsis- วงศ์ย่อย Vandelliinae
** Paracanthopoma
** Paravandellia
** Plectrochilus
** Vandellia

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
หมวดหมู่:อันดับปลาหนัง
หมวดหมู่:ปลาทวีปอเมริกาใต้
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
สึกาซะ โฮโจ

สึกาซะ โฮโจ
สึกาซะ โฮโจ (Hōjō Tsukasa; เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1959 จังหวัดฟูกูโอกะ) นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น มีผลงานโด่งดังเป็นที่รู้จักจากเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์, แค็ทอายส์ จากหนังสือการ์ตูนไพเรต ด้วยสไตล์การวาดคนที่มีรูปร่างสวยงามเซ็กซี่หุ่นเพอร์เฟค ตัวละครสวย-หล่อ หุ่นดี เสื้อผ้าการแต่งกายของตัวละคร และฉากสถานที่ในเรื่องเป็นญี่ปุ่นยุคร่วมสมัย เนื้อเรื่องมีบู๊แนวผู้ชาย และสืบหาข้อมูล ผสมทะลึ่งทะเล้น ลามก โฮโจเป็นเพื่อนกับ เท็ตสึโอะ ฮาระ ผู้วาดเรื่อง หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ และมีนักวาดการ์ตูนชื่อดังอย่าง ทาเกฮิโกะ อิโนอูเอะ (ผู้วาด สแลมดังก์) กับ ฮารูโตะ อูเมซาวะ (ผู้วาด บอย) เป็นทั้งลูกศิษย์และอดีตผู้ช่วย

**ผลงาน**

**เรื่องยาว**
 พยัคฆ์สาว แคทส์อาย (1982-1985, จัมป์คอมิกส์)- ซิตี้ฮันเตอร์ (1985-1992, จัมป์คอมิกส์)- โคโมเระบิ โนะ ชิตะ เดะ (ใต้ร่มเงาแห่งรัก) (1993-1994, จัมป์คอมิกส์)- แรช, หมอสาวจอมดีเดือด (1995, จัมป์คอมิกส์)- เอฟ.คอมโป (1997-2001, SC ออลแมน)- แองเจิ้ลฮาร์ท (2001-ปัจจุบัน, บันช์คอมิกส์)

**เรื่องสั้น**
 ซิตี้ฮันเตอร์ XYZ (シティーハンター XYZ) (1983, จัมป์คอมิกส์)- ซิตี้ฮันเตอร์ Double Edged (シティーハンター Double Edged) (1984, จัมป์คอมิกส์)- เทนชิ โนะ โอคุริโมโนะ (天使の贈りもの) (1988, จัมป์คอมิกส์)- ซากุระ โนะ ฮานะ โนะ ซาคุโคโระ (桜の花の咲くころ) (1993, จัมป์คอมิกส์)- โชเน็นทาจิ โนะ อิตะ นัตสึ (少年たちのいた夏) (1996, จัมป์คอมิกส์)- PARROT (2000, เพลย์บอลคอมิกส์)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โฮมเพจของ สึกาซะ โฮโจ
หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
อักษรนำ

อักษรนำ หมายถึง พยัญชนะสองตัวเดียวไม่เรียงกัน และไม่ผสมในสระเดียวกัน
อักษรนำ คล้ายคลึงกับคำควบกล้ำ แต่คำควบกล้ำแท้จะประสานเสียงที่ออกไม่เท่าอักษรนำ ในขณะที่คำควบกล้ำไม่แท้จะออกเสียงตัวควบกล้ำหรือเปลี่ยนเป็นเสียงอื่นเลย

**ข้อบังคับของการใช้อักษรนำต่างๆ**
พยัญชนะตัวแรกอาจจะเป็นอักษรสูง อักษรกลาง หรืออักษรต่ำก็ได้ เช่นเดียวกับตัวหลัง แต่ถ้า- อักษรสูงนำ พยัญชนะตัวหลัง อาจจะเป็นอักษรสูง อักษรกลาง หรืออักษรต่ำก็ได้- อักษรกลางนำ พยัญชนะตัวหลัง เป็นอักษรต่ำได้เพียงอย่างเดียว- อักษรต่ำนำ พยัญชนะตัวหลัง เป็นอักษรต่ำได้เพียงอย่างเดียว

**การใช้ ห และ อ นำ**
ห จะใช้นำได้เฉพาะอัฒสระ (คือ พยัญชนะที่มีเสียงกึ่งสระกึ่งพยัญชนะ ได้แก่ ย ร ล ว) และพยัญชนะตัวสุดท้ายของพยัญชนะวรรคเท่านั้น (ได้แก่ ง ญ ณ น ม แต่ ณ ไม่มีที่ใช้) เช่น หยด หยอก หย่า หรีด หลง หล่อ หวัง หงอก หญ้า หญิง หนู หมา ฯลฯ
ในขณะที่ อ จะใช้นำได้เฉพาะตัว ย และมีอยู่เพียง 4 คำเท่านั้น ได้แก่ อย่า อยู่ อย่าง อยาก โดยมีผู้คิดค้นนีโมนิค (Mnemonic หรือ ข้อความช่วยจำ) ขึ้นว่า อย่าอยู่อย่างอยาก

**การเขียน**
จะเขียนพยัญชนะตัวแรกตามด้วยพยัญชนะตัวที่สอง โดยพยัญชนะตัวแรกอาจจะเป็นอักษรหมู่ใดก็ได้ เช่นเดียวกับพยัญชนะตัวหลัง โดยถ้าตัวหลังเป็นอักษรเดี่ยว พยัญชนะตัวแรกก็จะบังคับให้ผันพยัญชนะตัวที่สองขึ้นเสียงสูง
สระตัวใดที่ใช้เขียนไว้ข้างหน้า ก็ต้องเขียนไว้ข้างหน้าอักษรนำเหมือนอักษรธรรมดา เช่น เขนย แสยง ไฉน ฯลฯ สระตัวใดใช้เขียนคร่อม ก็ต้องเขียนคร่อมอักษรนำเหมือนอักษรธรรมดาด้วย เช่น เฉลียว เขยิบ ฯลฯ สระที่ใช้เขียนไว้ข้างบน ข้างล่าง และหลังพยัญชนะ รวมทั้งรูปวรรณยุกต์ด้วย ให้เขียนไว้ที่ตัวที่ 2 ของอักษรนำ เช่น สระ สมิง ฉลุ ฯลฯ ทั้งนี้แสดงให้เห็นว่า แม้จะเขียนคู่กันเป็น 2 ตัว ก็ต้องถือว่าได้ประสมเป็นตัวเดียวกันแล้ว เพราะเราไม่มีการเขียนพยัญชนะ 2 ตัว ให้เป็นตัวเดียวกันได้เหมือนพยัญชนะบาลีและสันสกฤต

**การออกเสียง**
การออกเสียง จะออกเสียงพยัญชนะสองตัวผสมกันคนละครึ่ง พอแยกออกได้ว่าพยัญชนะอะไรผสมกัน แต่การผสมนี้จะไม่สนิทเท่าอักษรควบแท้
มียกเว้นอยู่สองกรณี ที่จะไม่ออกเสียงพยัญชนะอีกตัว ได้แก่- ตัว ห เมื่อเป็นตัวนำอักษรเดี่ยว ไม่ต้องออกเสียงคนละครึ่งเหมือนอักษรนำอื่น ๆ แต่ให้ออกเสียงประสมกันสนิทเหมือนอักษรควบแท้ เช่น หนู หมอ ใหญ่ ฯลฯ- ตัว อ เมื่อนำหน้า ตัว ย ไม่ต้องออกเสียงเหมือนอักษรนำธรรมดา ให้ออกเสียงทำนองเดียวกับ ห นำ แต่เป็นเสียงอักษรกลาง คือ อย่า อยู่ อย่าง อยาก มี 4 คำเท่านั้น
ถ้าพยัญชนะข้างหน้าเป็นอักษรกลางหรืออักษรสูง แล้วพยัญชนะข้างหลังเป็นอักษรต่ำที่เป็นอักษรเดี่ยว เวลาอ่านให้ผันเสียงอักษรต่ำนั้นเป็นเสียงสูงตามอักษรที่เป็นตัวนำ แต่ถ้าพยัญชนะข้างหน้าเป็นอักษรต่ำ หรือพยัญชนะข้างหลังไม่ใช่อักษรต่ำที่เป็นอักษรเดี่ยว ให้อ่านออกเสียงพยัญชนะนั้นตามปกติเมื่ออกเสียงจะต้องมีคำควบกล้ำผสมอยู่ด้วย

**วิธีสังเกตอักษรนำ**
# สังเกตเสียง ออกเสียงประสมกันแต่ไม่กล้ำกันสนิทเหมือนอักษรควบแท้ สามารถแยกเป็นสองพยางค์ได้ ยกเว้น ห และ อ ที่เป็นตัวนำ (กล่าวคือ อักษรนำที่ ห และ อ นำนั้นเป็นอักษรนำ แต่ไม่อ่านแบบอักษรนำ )
# คำที่มีสระหน้าหรือสระคร่อม (สระหน้า บน-หลัง) คำที่มีอักษรนำส่วนใหญ่จะอยู่ติดกับอักษรหลัก และรูปสระล้อมรอบอยู่ด้านนอก เช่น เฉลย แสลง (สะ-แหลง) ไฉน เสมียน เถลิง เสลา ฯลฯ มีส่วนน้อยที่อักษรแยกจากกันเช่น ขโมย ทแยง สแลง (สะ-แลง)
# สังเกตรูปพยัญชนะ คือ ถ้าอักษรนำเป็นอักษรสูง หรืออักษรกลาง อักษรเดี่ยวซึ่งเป็นตัวที่ 2 จะต้องออกเสียงเป็นเสียงสูงหรือกลางตามไปด้วย เช่น กนก ถนน สนิม ขนม ฯลฯ ในที่นี้ นก นน และ นิม ต้องออกเสียงให้เป็น หนก หนน หนิม ซึ่งผิดกับเมื่ออยู่ตามลำพัง
หมวดหมู่:ภาษาไทย
ไบรอัน ไรซ์

ไบรอัน ไรซ์ (Bryan Rice; เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงป็อปชาวเดนมาร์ก

**ประวัติ**
ไบรอัน ไรซ์ เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น ทำงานเป็นนักร้องคอรัสในห้องอัดอยู่หลายปี และด้วยโชว์ของเขาที่มีชื่อว่า "One-Man Robbie Williams Cover Show" คือการร้องและโชว์ในเพลงของร็อบบี วิลเลียมส์  หลังจากที่ได้ทำงานในวงการเพลงมาได้ระยะหนึ่ง เทปเดโมของเขาก็ไปตกอยู่ที่ Remee ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของหลาย ๆ ศิลปินอย่าง  Beverly Knight, Jamelia จากนั้นไม่นาน อัลบั้ม Confessional ก็ถือกำเนิดขึ้นมา โดยได้ทีมงานโปรดิวเซอร์ของ Celine Dion และ แบ็คสตรีท บอยส์ มาช่วยทำเพลงให้ในอัลบั้มชุดนี้ โดยซิงเกิลแรกอย่าง "Homeless Heart" ที่ไปถ่ายทำมิวสิกวีดีโอกันถึงนิวยอร์ก
นอกจากนั้น ไบรอัน ไรซ์ ยังเป็นเจ้าของคนแรกของเพลง No Promises ที่ เชน วอร์ดนำไป Cover ด้วย

**ผลงานอัลบั้ม**
 Confessional 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเดนมาร์ก
ราชวงศ์โจว

ราชวงศ์โจว หรือ ราชวงศ์จิว (ภาษาอังกฤษ:Zhou Dynasty, ภาษาจีนกลาง:周朝, พินอิน: Zhōu Cháo) ราชวงศ์ที่ 3 ในประวัติศาสตร์จีน เริ่มประมาณ 1046 ปีก่อนคริสต์ศักราช-256 ปีก่อนคริสต์ศักราช นับเป็นราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุด ด้วยเวลาที่ยาวนานกว่า 867 ปี มีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย เช่นการสู้รบระหว่างแว่นแคว้น การกำเนิดของปรัชญาเมธีหลายท่าน เช่น ขงจื๊อ เล่าจื๊อ ซุนวู เป็นต้น ในยุคชุนชิว

**กำเนิดราชวงศ์โจว**
เขตแดนราชวงศ์โจว ยุคราชวงศ์โจวตะวันตก (ราว 1050 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 771 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
พระเจ้าโจวอู่หวางได้โค่นราชวงศ์ซางลงแล้ว ได้ตั้งราชวงศ์โจวขึ้นแทน ได้เริ่มการปกครองด้วยระบบศักดินา คือแยกแผ่นดินออกเป็นแคว้นต่าง ๆ แล้วส่งเชื้อพระวงศ์แซ่ "จี" ของพระองค์ให้เป็น "เจ้าผู้ครองนครรัฐ" ไปปกครอง โดยพระองค์เป็นผู้มีอำนาจสูงสุด ในยุคของราชวงศ์นี้สร้างความเจริญให้แก่บ้านเมืองมาก ทั้งด้านการเมือง การปกครอง ศิลปวัฒนธรรม ฯลฯ แต่มีช่วงเวลา ที่เข้มแข็งจริง ๆ คือราว ๆ 350 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่เรียกว่า ราชวงศ์โจวตะวันตก หรือ ซีโจว (Western Zhou) ที่มีเมืองหลวง คือ เฮ่าจิง
ต่อมา สมัยของพระเจ้าโจวโยวหวาง กษัตริย์องค์ที่ 12 ซึ่งหลงใหลมเหสีมาก มเหสีมีนามว่า เปาซือ กล่าวกันว่านางเป็นคนสวยมาก แต่เป็นคนยิ้มไม่เป็น ทำให้พระเจ้าโจวโยวหวางกลุ้มใจมาก ถึงกับตั้งรางวัลไว้พันตำลึง สำหรับผู้ที่ออกอุบายให้นางยิ้มได้ วันหนึ่งคิดอุบายได้ด้วยการจุดพลุให้อ๋องต่าง ๆ เข้าใจว่า ข้าศึกบุกเมืองหลวงแล้ว เมื่อยกทัพมาถึงกลับไม่มีอะไร ทำให้นางเปาซือหัวเราะออกมาได้ แต่บรรดาเจ้าเมืองหัวเมืองต่าง ๆ โกรธมาก เมื่อมีข้าศึกยกมาตีเมืองหลวงจริง ๆ พระเจ้าโจวโยวหวางได้จุดพลุขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีเจ้าเมืองหัวเมืองใดๆ เชื่อถือ จึงไม่มีใครยกทัพมาช่วย ข้าศึกจึงตีเมืองได้ พระเจ้าโจวโยวหวางถูกฆ่าตาย นางเปาซือถูกจับตัวไป ยิ้มของนางต่อมาถูกเรียกว่า "ยิ้มพันตำลึงทอง" ซึ่งเป็นยิ้มที่นำความวิบัติมาสู่ราชวงศ์โจวโดยแท้ ต่อมาเจ้าเมืองหัวเมืองต่าง ๆ ได้ยกทัพมาช่วยตีข้าศึก แล้วตั้งพระเจ้าโจวผิงหวาง โอรสของพระเจ้าโจวโยวหวาง เป็นกษัตริย์ต่อไป ราชวงศ์โจวจึงต้องย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่ลกเอี๋ยง (ลั่วหยาง ในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ทางตะวันออก เรียกว่า ราชวงศ์โจวตะวันออก หรือ ตงโจว (Eastern Zhou) หลังจากนั้น ราชวงศ์โจวก็บัญชาเจ้าเมืองราชหัวเมืองต่าง ๆ ไม่ได้อีกต่อไป เนื่องจากเจ้าเมืองทั้งหลายต่างแข็งเมืองและรบกันเองระหว่างแว่นแคว้นเพื่อต้องการเป็นใหญ่

**ยุคชุนชิว ยุคจ้านกว๋อ และราชวงศ์โจวล่มสลาย**
ยุคจ้านกว๋อ เป็นยุคที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แคว้นต่าง ๆ ไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันเกิดสงครามระหว่างแคว้นผู้คนเดือดร้อนทุกข์ยากทำให้นักปราชญ์มีโอกาส เข้ามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงในด้านต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นปรัชญา ความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และการปกครอง เพราะผู้คนในเวลานั้นต่างก็ต้องการที่พึ่ง ผู้ปกครองก็ต้องการแม่ทัพผู้ปราชญ์เปรื่อง จึงทำให้มีผู้คนมากมายรับฟังนักปราชญ์ อย่างขงจื้อ เล่าจื่อ และซุนวูผู้เขียนพิชัยสงคราม

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์จีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์โจว
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:สิ้นสุดในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
ราชวงศ์ชาง

ราชวงศ์ชาง (zh|c=商朝|p=Shāng cháo; Shang dynasty) เป็นราชวงศ์จีนที่ปกครองต่อจากราชวงศ์เซี่ย ปกครองดินแดนแถบแม่น้ำเหลืองเมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล บางครั้งเรียกว่า "ราชวงศ์อิน" (Yin Dynasty) ราชวงศ์นี้เป็นยุคแห่งไสยศาสตร์โดยแท้ นิยมการเสี่ยงทายด้วยกระดองเต่ากันมาก จากหลักฐานที่ขุดได้ พบเป็นแผ่นจารึกตัวอักษรโบราณ และเศษกระดองเต่า มีรอยแตกอยู่ทั่วไป แสดงถึงความเชื่อในอำนาจแห่งสวรรค์ ถือว่าทุกสิ่ง สวรรค์เป็นผู้กำหนด ราชวงศ์ชางมีกษัตริย์ 30 องค์ กษัตริย์องค์สุดท้ายชื่อ พระเจ้าอินโจวหรือ โจ้ว (ติวอ๋อง) ซึ่งในประวัติศาสตร์ประณามไว้ว่า เป็นคนโหดร้ายทารุณมาก นิยมการสงคราม และหลงใหลในอิสตรี โดยเฉพาะสนมเอกชื่อ ต๋าจี หรือขันกี ซึ่งเป็นคนวิปริตผิดมนุษย์ คอยยุยงให้โจ้วฆ่าคนเป็นผักปลา สร้างสระเหล้าดงเนื้อขึ้น (เอาน้ำเหล้ามาใส่ในสระ แล้วเอาเนื้อสัตว์มาห้อยไว้ตามต้นไม้) ต่อมาโจวอู่หวัง เจ้าผู้ครองแคว้นโจวทางตะวันตก ได้ยกทัพมาปราบโจ้วอ๋อง โดยอ้างว่า ได้รับ "อาณัติ" หรือ "เทียนมิ่ง" จากสวรรค์ให้มาปราบ และได้ชัยชนะ โจ้วอ๋องจึงฆ่าตัวตายโดยกระโดดลงกองไฟ แต่จริง ๆ แล้ว นักประวัติศาสตร์ยังไม่แน่ใจนัก ว่าโจ้วอ๋องจะโหดร้ายเช่นนั้นจริงหรือไม่ เพราะไม่มีหลักฐานชัดเจน รวมทั้งเรื่องเกี่ยวกับต๋าจีด้วย
เรื่องราวในตอนท้ายราชวงศ์ชางนี้ ได้มีการนำไปแต่งเป็นนิยายหลายเรื่อง หนึ่งในเรื่องนั้นก็คือ "นาจา" และ "เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า" นั่นเอง และหนังสือพงศาวดารชื่อว่า "ห้องสิน" โดยจะเน้นหนักไปทางอิทธิปาฏิหาริย์เสียมาก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์จีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ชาง
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 16 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:สิ้นสุดในศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประวัติศาสตร์จีน
ลูกข่าง

ลูกข่างญี่ปุ่น
ลูกข่าง เป็นของเล่นสำหรับเด็กที่หมุนบนแกนของตัวเอง ลูกข่างถือเป็นของเล่นที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์โลก มีใช้ในการละเล่นเพื่อความบันเทิง การพนันและยังรวมถึงการพยากรณ์

**ลูกข่างไทย**
ในประเทศไทย ลูกข่างถือเป็นการละเล่นไทยชนิดหนึ่ง ที่มีการเล่นโดยการผูกด้วยเชือก และขว้างลูกข่างลงพื้นให้เกิดการหมุน โดยมีกติกาการเล่นอยู่คือ หากขว้างลูกข่างไม่หมุนหรือออกนอกวงถือว่าแพ้ และผู้แพ้จะต้องนำลูกข่างของตนวางในวงกลมเพื่อให้คนอื่นใช้ลูกข่างที่พันเชือกขว้างไปบนลูกข่างนั้นเป็นการลงโทษ

**อุปกรณ์ที่ใช้ในการเล่น**
# ลูกข่าง ส่วนมากจะทำจากไม้มะยมกลึงมีตะปูเป็นเดือยแหลมตรงกลางคนละ 1 ลูก
# เชือกยาวประมาณ 40–50 เซนติเมตร ปลายเชือกด้านหนึ่งผูกด้วยไม้ หรือร้อยด้วยฝาเบียร์
# วงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 50–60 เซนติเมตร

**วิธีเล่น**
การเล่นลูกข่างไม่จำกัดจำนวนผู้เล่น ก่อนเล่นจะขีดวงกลมขนาด 50–60 เซนติเมตรบนพื้นดิน แล้วจัดลำดับการเล่นตามวิธีการจัดลำดับก่อนการเล่นดังกล่าวแล้วก่อนเล่นทุกคนใช้เชือกพันลูกข่างของตน โดยพันจากปลายเดือยขึ้นมาจนถึงตัวลูกข่าง แล้วถือชายหนึ่งไว้ระหว่างซอกนิ้วชี้และนิ้วกลาง ส่วนหัวแม่มือหงายรองรับปลายเดือยลูกข่างไว้ เมื่อเริ่มเล่นผู้เล่นจะขว้างลูกข่างตกถึงพื้นจะหมุนหากลูกข่างของผู้ใดไม่หมุน หรือออกนอกวงถือว่าแพ้จะถูกทำโทษด้วยการให้เจ้าของลูกข่างนำลูกข่างของตนวางไว้ในวงกลม ให้ผู้อื่นนำลูกข่างที่พันเชือกเตรียมไว้ขว้างลงไปบนลูกข่างนั้นเรียกว่า “โจ๊ะลูกข่าง” ทีละคน หากลูกข่างทำจากไม้ไม่ดีจะแตก แต่ถ้าทำจากไม้มะยมจะเป็นเพียงรอยเจาะเท่านั้น

**พฤติกรรมเชิงวิเคราะห์**
การเล่นลูกข่างเป็นการเล่นของเด็กชายที่มีอายุประมาณ 8–15 ปี เด็กจะได้รับประโยชน์จากการเล่นเช่น
# เป็นการออกกำลังกล้ามเนื้อโดยเฉพาะกล้ามเนื้อแขน
# ฝึกทักษะความแม่นยำในการขว้าง และกลยุทธในการทำให้ลูกข่างหมุน
# พัฒนาจิตใจ ร่าเริงแจ่มใสและยอมรับในกติกาการเล่น

**ลูกข่างแบบต่าง ๆ**

**อ้างอิง**
จินตนา กระบวนแสง, สภาพสังคมและวัฒนธรรมจากการเล่นของเด็ก, สถาบันเด็ก มูลนิธิเด็ก
หมวดหมู่:ของเล่น
ศาสนาโซโรอัสเตอร์

ไฟล์:Faravahar.svg|thumb|ฟาร์วาฮาร์ สัญลักษณ์ของศาสนาโซโรอัสเตอร์
ศาสนาโซโรอัสเตอร์ (Zoroastrianism, Din-e Zartoshti) หรือ มาซดะยัสนา (Mazdayasna, mazdaiiasna) เป็นศาสนาและปรัชญาศาสนาอิหร่านโบราณอย่างหนึ่ง ตามที่ระบุไว้ในคัมภีร์หลักทางศาสนาที่เรียกว่าอเวสตะ ผู้ที่นับถือศาสนาโซโรอัสเตอร์ยกย่องเทพแห่งปัญญาที่ไม่มีใครสร้างและเมตตากรุณาให้เป็นผู้สูงสุดในจักรวาล นักวิชาการมีความคิดเห็นแตกต่างกันไปว่าเป็นศาสนาเอกเทวนิยม หรือศาสนาพหุเทวนิยม หรือศาสนาอติเทวนิยมp=15 with footnote 1 หรือเป็นทั้งสามแบบผสมกัน เคยเป็นศาสนาแห่งรัฐจักรวรรดิอะคีเมนิด พาร์เธีย และแซสซานิด ประมาณจำนวนศาสนิกโซโรอัสเตอร์ทั่วโลกปัจจุบันอยู่ระหว่างประมาณ 145,000 คนเมื่อประมาณ ค.ศ. 2000 ถึง 2.6 ล้านคนในการประมาณหลัง ๆ 
ศาสนาโซโรอัสเตอร์เกิดในภูมิภาคตะวันตกของจักรวรรดิเปอร์เซียโบราณ เมื่อนักปรัชญาศาสนา ซาราธุสตรา (โซโรอัสเตอร์ (Ζωροάστηρ)) ปรับปรุงเทพเจ้าทั้งหลาย (pantheon) ของเปอร์เซียช่วงต้นให้ง่ายขึ้น เป็นสองฝ่ายค้านกันคือ Spenta Mainyu (link=no, "วิสัยจิตก้าวหน้า") และ Angra Mainyu (, "วิสัยจิตทำลายล้าง" ) ภายใต้พระผู้เป็นเจ้าพระองค์เดียว อาหุรามัสดา (Ahura Mazda, , "ภูมิปัญญาสว่าง")
ความคิดของโซโรอัสเตอร์นำสู่ศาสนาทางการซึ่งใช้ชื่อของเขาเมื่อราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล และมีอิทธิพลต่อศาสนาอื่นต่อมาซึ่งรวมศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม และไญยนิยม

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 isbn=978-0-415-23903-5 (note to catalogue searchers: the spine of this edition misprints the title "Zoroastrians" as "Zoroastians", and this may lead to catalogue errors; there is a second edition published in 2001 with the same ISBN)- url=https://eprints.soas.ac.uk/18346/1/078%202014%20JRAS%2024%20225-249%20Monotheism.pdf- df=dmy-all
หมวดหมู่:ศาสนาโซโรอัสเตอร์
หมวดหมู่:ศาสนาอิหร่าน
หมวดหมู่:ศาสนาในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:เอกเทวนิยม
นิเวศวิทยาชุมชนเมือง

นิเวศวิทยาชุมชนเมือง (Urban ecology) เป็นสาขาย่อยของวิชานิเวศวิทยา เกี่ยวข้องกับปฏิสัมพันธ์ระหว่างพืช สัตว์และมนุษย์ในสิ่งแวดล้อมของชุมชนเมือง เป็นการวิเคราะห์ชุมชนเมืองในแง่ของระบบนิเวศ (เฝ้ามองวัฏจักรของสสารและการเคลื่อนไหวของพลังงานในระบบนิเวศของเมือง) ซึ่งจะมีผลต่อผู้อยู่อาศัยในชุมชนในเชิงที่จะเอื้อให้พืช สัตว์และผู้คนในชุมชนเมืองนั้นมีสุขภาพที่ดีขึ้นและเอื้อให้มีการดูแลจัดการชุมชนได้ดีขึ้น
นิเวศวิทยาชุมชนเมืองเป็นการศึกษาปัจจัยต่างๆ ซึ่งจะเอื้อให้พืชพรรณและสัตว์พื้นถิ่นสามารถอยู่รอดและอาจเติบโตขยายพันธุ์ได้ในสิ่งแวดล้อมที่มนุษย์สร้างในชุมชนเมือง เป็นการศึกษาการเพิ่มพื้นที่สีเขียวและศึกษาวิธีการจัดการพื้นที่นั้นให้มีความน่าอยู่
นอกจากนี้ นิเวศวิทยาชุมชนเมืองยังเกี่ยวข้องกับการศึกษาผลกระทบจากรูปแบบการพัฒนาที่เกิดขึ้นในชุมชนเมืองภายใต้เงื่อนไขของระบบนิเวศ เป็นการเน้นวิธีการวางผังชุมชนเมืองให้มีสภาวะแวดล้อมในแบที่ยั่งยืนโดยใช้วิธีการออกแบบและการเลือกใช้วัสดุที่จะส่งเสริมสุขภาพของผู้อยู่อาศัยให้ดีขึ้น ส่งเสริมความหลากหลายทางชีวภาพให้มีเพิ่มมากขึ้นในระบบนิเวศชองชุมชนเมืองนั้นๆ

**ดูเพิ่ม**
 การออกแบบสิ่งแวดล้อม- สวนสาธารณะขนาดจิ๋ว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Baltimore Ecosystem Study date=2012-05-04 -  Central Arizona - Phoenix LTER date=2010-01-18 -  Ecological Urban Design - Archinode Studio-  ARCUE date=2009-09-12  Australian Research Centre for Urban Ecology
หมวดหมู่:นิเวศวิทยา
หมวดหมู่:การศึกษาและการวางแผนชุมชน
หินทราย

250px
หินทราย (sandstone) เป็นหินตะกอนที่มีลักษณะ เนื้อหยาบ จับดูระคายมือ เพราะประกอบด้วยเม็ดทรายขนาดแตกต่างกัน (1/16 – 2 มม.) เม็ดแร่ส่วนใหญ่เป็นแร่ควอร์ตซ์ แต่อาจมีแร่อื่นและเศษหินดินปะปนอยู่ด้วย เพราะมีวัตถุประสานมีความแข็งมากสามารถขูดเหล็กเป็นรอยได้ มีสีต่าง ๆ เช่น แดง น้ำตาล เทา เขียว เหลืองอ่อน  อาจแสดงรอยชั้นให้เห็น มีซากดึกดำบรรพ์ 
เกิดจากการรวมตัวกันของเม็ดทราย ประกอบด้วยควอร์ตซ์เป็นส่วนใหญ่ อาจมีแร่แมกเนไทต์และไมกาปะปนอยู่ วัตถุประสาร (ซีเมนต์) ส่วนมากเป็นพวกซิลิกา (ควอร์ตซ์ หรือ เชิร์ต) แคลไซด์ โดโลไมต์ เหล็กออกไซด์ ซึ่งมักทำให้หินมีสีเหลือง น้ำตาล แดง 
ในประเทศไทย พบมากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดราชบุรี  เพชรบุรี กาญจนบุรี และทางภาคใต้บางแห่ง

**ประโยชน์**
หินทราย ใช้ประโยชน์ทางด้านการสร้างปราสาทในสมัยโบราณ ทำหินลับมีด ทำครก ทำโม่

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หินตะกอน
ภาษาอาบัป

ภาษาอาบัป (ABAP: Advanced Business Application Programming) เป็นภาษาโปรแกรมระดับสูงที่พัฒนาโดยบริษัท SAP จากประเทศเยอรมนี โดยเป็นภาษาที่ใช้ในซอฟต์แวร์ประเภทเว็บแอปพลิเคชันเซิร์ฟเวอร์ของบริษัท SAP เอง รูปแบบของภาษา ABAP ใกล้เคียงกับภาษาโคบอล

**ประวัติ**
ABAP นับเป็นภาษาโปรแกรมในยุคที่สี่ พัฒนาในช่วงยุค 80 เดิมทีเป็นภาษาสำหรับใช้ทำรายงานในแพลตฟอร์ม SAP R/2 ในช่วงแรกชื่อ ABAP ย่อมาจากภาษาเยอรมันว่า "Allgemeiner Berichtsaufbereitungsprozessor" ซึ่งมีความหมายว่า "ตัวประมวลผลทั่วไปในการสร้างรายงาน" กลุ่มผู้ใช้ของ ABAP คือผู้ใช้ทั่วไป แต่ตัวภาษาก็มีความซับซ้อนจนทำให้ต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญในการแก้ไข
เมื่อ SAP ออก SAP R/3 ใน ค.ศ. 1992 ภาษา ABAP ยังเป็นภาษาหลักในการสร้างโปรแกรมบนแพลตฟอร์มนี้ ในปี 1999 SAP ได้ออกส่วนขยายที่สนับสนุนการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุในชื่อ ABAP Objects ซึ่งออกมาพร้อมกับ SAP R/3 Release 4.5
แพลตฟอร์มรุ่นล่าสุดของ SAP คือ SAP NetWeaver ซึ่งสนับสนุนทั้งภาษา ABAPและภาษาจาวา

**ตัวอย่าง**
จาก SAP NetWeaver:

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ABAP จาก SAP Developer Network date=2008-10-22 
หมวดหมู่:ภาษาโปรแกรม
หมวดหมู่:เอสเอพี
ภาษาออว์ก

ภาษาออว์ก (AWK) เป็นภาษาโปรแกรมที่ออกแบบมาเพื่อประมวลผลข้อความในไฟล์หรือสตรีม ชื่อ "AWK" นั้นเป็นตัวย่อของชื่อผู้สร้างทั้งสามคน ซึ่งได้แก่ Alfred Aho, Peter Weinberger และ Brian Kernighan
ในกรณีที่เขียน awk ด้วยตัวพิมพ์เล็ก จะหมายถึงโปรแกรมในระบบปฏิบัติการยูนิกซ์ หรือ Plan 9 ที่ใช้ประมวลผลโปรแกรมอื่นๆ ซึ่งเขียนด้วยภาษา AWK นี้
AWK เป็นตัวอย่างที่ดีของการสร้างภาษาโปรแกรมที่เน้นการใช้ชนิดข้อมูลแบบสายอักขระ, associative arrays และ นิพจน์ปรกติ ด้วยความสามารถของ AWK และโปรแกรม sed จึงเป็นแรงบันดาลใจให้ Larry Wall สร้างภาษาเพิร์ลขึ้นมาในภายหลัง

**ดูเพิ่ม**
 sed

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  awk (ยังดูแลโดย Brian Kernighan date=2006-10-17 
หมวดหมู่:ภาษาโปรแกรมเฉพาะงาน
หมวดหมู่:ภาษาโปรแกรมเชิงข้อความ
หมวดหมู่:ภาษาสคริปต์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์บนยูนิกซ์
หมวดหมู่:โปรแกรมแปลโปรแกรมและแปลคำสั่งเสรี
หมวดหมู่:โปรแกรมยูนิกซ์มาตรฐาน