Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
บิ๊กบอย

บิ๊กบอย เป็นภาพยนตร์ไทย คอมเมดี้-ดรามา ผลิตโดยค่าย เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์ ออกฉายเมื่อ 6 เมษายน พ.ศ. 2553 กำกับโดย มณฑล อารยางกูร นำแสดงโดย โทนี่-อิรา รากแก่น ,เศรษฐา ศิระฉายา ,รัตนารัตน์ เอื้อทวีกุล ,รอย แมคคอย

**เนื้อเรื่องย่อ**
โป้ (โทนี่-อิรา รากแก่น) คือเด็กปี 1 ของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางตอนเหนือของประเทศ ทั้งชีวิตที่ผ่านมาเขามีดีแค่เรื่องเรียน ส่วนงานอดิเรกหรือกิจกรรมเจ๋งๆนั้น เขาไม่เคยทำได้
อีกไม่กี่เดือนโป้ก็ต้องตามคุณพ่อคุณแม่ไปเปิดร้านอาหารไทยที่อเมริกา แต่โป้มีความดันทุรังครั้งใหม่ขึ้นมาเสียก่อนนั้นคือการเต้นบีบอยเพียงเพราะติดหญิงที่กริ๊ดบีบอยเข้าเท่านั้นเอง บังเอิญเป็นช่วง
เดียวกับ ปู่ปุน (เศรษฐา ศิระฉายา) คุณปู่วัย 60 ปลายๆมาอยู่ที่กรุงเทพเกิดหลังเดาะเข้าโรงพยาบาล โป้จึงสบโอกาสมาฝึกบีบอยที่กรุงเทพโดยอ้างจะมาดูแลคุณปู่แม้ตนจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับคุณปู่ก็ตามที

**นักแสดงนำ**
โทนี่-อิรา รากแก่น รับบท โป้ 
*เศรษฐา ศิระฉายา รับบท ปู่ปุน
*รัตนารัตน์ เอื้อทวีกุล รับบท นิว
*รอย แมคคอย รับบท ลีรอย

**เกร็ดหนัง**
เศรษฐา ศิระฉายา ใช้เวลาตัดสินใจในการรับบท ปู่ปุน นานมาก เพราะงานอื่นก็มีค่อนข้างเยอะจึงเกรงว่าจะถ่วงเวลาของคนอื่น แต่เมื่อได้คุยกับผู้กำกับ มณฑล อารยางกูรและทีมงานแล้ว
ก็เห็นความตั้งใจในการทำงานจึงตกลงรับบทนี้ทันที
*บทบาทปู่ปุนทำให้ เศรษฐา ศิระฉายา ต้องเรียนเต้นอยู่หลายเดือนเพราะในเรื่องการเต้นแทปจึงต้องสะบัดข้อเท้า และการเต้นพาโซดูเปรแบบสเปน ซึ่งเขาเล่าว่าเป็นการเต้นที่ยากมากที่สุด
นอกจากนี้ยังมีฉากที่ปู่ปุนยังต้องเต้นบีบอยท่ามาตรฐานอีกด้วย

**เพลงประกอบภาพยนตร์**
 เพลง อย่าได้กลัว โดย โทนี่-อิรา รากแก่น- เพลง Come On  โดย เศรษฐา ศิระฉายา feat.ฟักกิ้งฮีโร่

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=บิ๊กบอย (2010)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย มณฑล อารยางกูร
*
สุธีศักดิ์ ภักดีเทวา

สุธีศักดิ์ ภักดีเทวา โจ้ เป็นนักออกแบบท่าเต้น และมีบทบาทสำคัญยิ่งในการสร้างสรรค์งานนาฏศิลป์สากลและนาฏศิลป์ร่วมสมัยของประเทศไทย จนได้รับรางวัลในระดับชาติและนานาชาติ เป็นอาจารย์สอนการร้องเพลงประสานเสียงที่โรงเรียนเซนต์จอห์น หัวหน้าภาควิชาดนตรี มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น และกรรมการในรายการแข่งขันต่าง ๆ ทางโทรทัศน์ สุธีศักดิ์ ภักดีเทวา ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์สากล) ประจำปี พ.ศ. 2566

**ประวัติ**
สุธีศักดิ์เป็นบุตรคนที่สองของทนงศักดิ์ ภักดีเทวา นักร้องเพลงลูกกรุง กับ ผศ. กฤษณา ภักดีเทวา ข้าราชการบำนาญและอดีตผู้เชี่ยวชาญภาควิชานาฏศิลป์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา มีพี่น้องรวม 5 คน สุธีศักดิ์จบการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขานาฎศิลป์จาก สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ 
เนื่องจากสุธีศักดิ์เป็นทายาทนักร้องเพลงลูกกรุงโดยตรง สุธีศักดิ์จึงสนใจดนตรีมาตั้งแต่วัยเด็ก โดยเริ่มจากการร้องเพลง จนกระทั่งผันตัวเข้าสู่การเต้น โดยเริ่มจากการเรียนบัลเลต์ซึ่งเป็นการเต้นที่ได้รับความนิยมในกลุ่มผู้หญิงมากกว่าผู้ชายในสมัยนั้น จนกระทั่งเป็นนักเต้นให้กับศิลปินในคอนเสิร์ตต่าง ๆ เป็นเวลามากกว่า 10 ปี ก่อนผันตัวมาเป็นนักออกแบบท่าเต้น และเป็นผู้กำกับลีลาในละครเวทีของซีเนริโอที่ถกลเกียรติ วีรวรรณ กำกับการแสดง

**ผลงาน**

**กรรมการ**
 เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว (พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2558)- World of Dance Thailand เต้นบันลือโลก (พ.ศ. 2561)- The Golden Song เวทีเพลงเพราะ (พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน)

**ผู้กำกับลีลา**
 บัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล- บางกอก 2485- ทวิภพ เดอะมิวสิคัล- คู่กรรม เดอะมิวสิคัล- ฟ้าจรดทราย เดอะมิวสิคัล- แม่นาคพระโขนง เดอะมิวสิคัล- ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล- กินรีสีรุ้ง- การแสดง “แม่น้ำของแผ่นดิน” - ออกแบบท่าเต้นให้กับศิลปิน และแดนเซอร์ใน “คอนเสิร์ต 10 ปี เอ็กแซ็กท์”

**ละคร**
 คุณชายพุฒิภัทร รับบทเป็น หม่อมเจ้าเกริกเกียรติ แสงอรุณ (รับเชิญ)- ดอกไม้ใต้เมฆ รับบทเป็น ครูอะตอม (รับเชิญ)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาจารย์คณะดุริยางค์-ดนตรี
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเซนต์จอห์น
หมวดหมู่:ศิลปินที่เป็นแนวร่วมกปปส.
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติ
ฑีโน โมริยา

ฑีโน โมริยา (ฮินดี:डीनो मोरिया) เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2518 นักแสดงภาพยนตร์บอลลีวูดลูกครึ่งอินเดีย-อิตาลี และฑีโน ได้รับบทเป็นนักแสดงรับเชิญในภาพยนตร์เรื่องโอม ศานติ โอมอีกด้วย

**ประวัติ**
ฑีโน โมริยา เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ที่เมืองเบงคลูรู เมืองเอกของรัฐกรณาฏกะ โดยบิดาเป็นชาวอิตาลี และมารดาเป็นลูกครึ่งอินเดีย-อังกฤษ เขาเป็นบุตรคนที่สองในสามคน โดยมีพี่ชายคือ นิโคโล โมรียา และน้องชายชื่อ ซานตีโน โมริยา โดยครอบครัวของเขาอพยพเข้าสู่เมืองเบงคลูรูในปี ค.ศ. 1996 ฑีโนสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเซนต์โจเซฟในเมืองเบงคลูรู และเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนเตรียมทหารเบงคลูรู
ฑีโน ได้แจ้งเกิดครั้งแรกในการเดินแบบแฟชั่นในบริษัทแห่งหนึ่ง และเมื่อไม่นานมานี้เขาก็ได้รับบทบาทในการแสดงภาพยนตร์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2518
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวอินเดียเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนชาวอินเดีย
หมวดหมู่:บุคคลจากเบงคลูรู
สวามีนารายัณ

สวามีนารายัณ (Swaminarayan; ไอเอเอสที: Svāmīnārāyaṇa, 3 เมษายน 1781 – 1 มิถุนายน 1830) หรือ สหชานันท์สวามี (Sahajanand Swami) เป็นโยคีและนักพรตที่ซึ่งชีวิตและคำสอนของท่านได้นำไปสู่การปฏิรูปแนวปฏบัติกลางของศาสนาฮินดูคือ ธรรมะ, อหิงสา และ พรหมจรรยา. สาวกของท่านเชื่อว่าท่านเป็นอวตารของเทพเจ้า

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2324
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2373
หมวดหมู่:บุคคลในศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิด 763 ปีก่อนคริสตกาล

หมวดหมู่: บุคคลที่เกิดในทศวรรษ 760 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:763 ปีก่อนคริสตกาล
แอมฟิไทรที

The Mercy of Amphitrite ในภาพวาดโดย Vladimir Kosov
แอมฟิไทรที (Amphitrite; Ἀμφιτρίτη) เป็นนีริอิด นางเป็นบุตรสาวของนิริอัสและดอริส เป็นเทพีแห่งท้องทะเล ชายาของโพไซดอน เนื่องจากโพไซดอนเห็นนางเต้นรำร่วมกับเหล่านีริอิดอื่นๆ จึงลักพาตัวนางไปเป็นชายาในดินแดนใต้ท้องสมุทร  มีบุตรด้วยกัน 1 พระองค์ คือ  ไทรทัน ซึ่งเป็นผู้แจ้งข่าวแห่งท้องทะเล
หมวดหมู่:บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก
มอเตอร์ไซเคิลเอมป์ทิเนส

"Motorcycle Emptiness" เป็นซิงเกิลโดยวงร็อคสัญชาติเวลส์ Manic Street Preachers วางตลาดเมื่อ 1 มิถุนายน 1992  มันเป็นซิงเกิลที่ห้าที่ถูกเลือกจากอัลบั้มเปิดตัว Generation Terrorists
เพลงนี้มีจังหวะที่ช้ากว่าเพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้ม  เนื้อร้องได้แรงบันดาลใจจากหนังสือของ S.E. Hinton เรื่อง Rumble Fish เกี่ยวกับวัฒนธรรมแก๊งค์มอเตอร์ไซค์
เนื้อร้องถูกตีความว่าเป็นการโจมตีความกลวงเปล่าของวิถีชีวิตแบบผู้บริโภคที่ถูกเสนอโดยทุนนิยม ด้วยการอธิบายว่าสังคมคาดหวังอย่างไรให้คนหนุ่มสาวต้องปฏิบัติตาม
เพลงนี้ไต่ถึงอันดับที่ 17 ใน UK Singles Chart เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 1992 มันคงอันดับนั้นต่อไปอีกหนึ่งสัปดาห์ และอยู่ใน 75 อันดับแรกอยู่ทั้งหมด 6 สัปดาห์ ซึ่งนานกว่าทุกซิงเกิลจาก Generation Terrorists อยู่ 2 สัปดาห์ เป็นสถิติของแมนิกจนกระทั่งถูกทำลายโดยซิงเกิล "A Design for Life" ในปี 1996
เนื้อร้องบางส่วนนำมาจากบทกวี "Neon Loneliness" (วรรคแรกของท่อนประสาน "Under neon loneliness" คือการยกมาตรง ๆ) โดยกวีชาวเวลส์ Patrick Jones พี่ชายของมือเบสและผู้แต่งเนื้อร้องของแมนิก Nicky Wire
"Motorcycle Emptiness" ถูกบรรจุอยู่ในอัลบั้มรวมฮิต Forever Delayed ด้วย เมื่อเดือนตุลาคม 2002 และวางตลาดอีกครั้งในรูปแบบซิงเกิลจากอัลบั้มดังกล่าวเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2003
เพลงนี้ถูกรีมิกซ์โดย Apollo-440 ภายใต้ชื่ออีกชื่อของกลุ่ม คือ Stealth Sonic Orchestra ให้เป็นเพลงแนวคลาสสิก รีมิกซ์นี้ถูกบรรจุเป็นแทร็คหนึ่งในซิงเกิล "Australia" (ซึ่งถูกดึงมาจากอัลบั้มอันมีอิทธิพลในปี 1996 Everything Must Go); และถูกใช้โดย T-Mobile ในแคมเปญโฆษณาเมื่อปี 2003 ซึ่งแฟนจำนวนหนึ่งหัวเราะเยาะ
เพลงดังกล่าวเกิดและดัดแปลงจากเพลงของแมนิกในยุคแรก "Go, Buzz Baby, Go" (with which it shares the chord structure and the phrase "Motorcycle Emptiness" late in the song over the verse chords), และ "Behave Yourself Baby" ซี่งเป็นเพลงเดโมแบบหยาบ ๆ ที่มีโครงสร้างเหมือน ๆ กัน และมีท่อน "All we want from you is the skin you live within."
ปี 2006 ผู้อ่านนิตยสาร 'Q โหวตให้เพลงนี้เป็นเพลงดีที่สุดตลอดกาลอันดับที่ 88

**คำพูดจากซอง**
"I talk to God but the sky is empty." – Sylvia Plath

**รายชื่อแทร็ค**

**ซีดี**
# "Motorcycle Emptiness" – 6:02
# "Bored Out of My Mind" – 2:57
# "Crucifix Kiss" (live) – 3:10
# "Under My Wheels" (live) – 3:01

**12" แผ่นภาพ**
# "Motorcycle Emptiness" – 6:02
# "Bored Out of My Mind" – 2:57
# "Under My Wheels" (live) – 3:01

**7" / MC**
# "Motorcycle Emptiness" – 6:02
# "Bored Out of My Mind" – 2:57

**ซีดีออกอีกครั้งปี 2003**
 ออกในยุโรป เพื่อส่งเสริมการขายผลงานรวมฮิต Forever Delayed
# "Motorcycle Emptiness" – 6:02
# "4 Ever Delayed" – 3:38
# "Little Baby Nothing" (Acoustic) – 4:54

**ปรากฏในที่อื่น ๆ**
The Saturday Sessions: The Dermot O'Leary Show (2007)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2534
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2535
หมวดหมู่:แมนิกสตรีตพรีชเชอร์ส
ร็อก (เทพปกรณัม)

ไฟล์:Roc8954.jpg|thumb|200px|ภาพวาดในจินตนาการที่ร็อกทำลายเรือของซินแบด
ร็อก (Roc; อาหรับ: رخ (ruḵḵ); เปอร์เซีย: رخ (ruḵ)) เป็นนกยักษ์ในตำนานของชาวอาหรับ 
เชื่อกันว่า ร็อกมีลำตัวสีขาว มีขนาดใหญ่โตมากและแข็งแรงถึงขนาดจับช้างทั้งตัว ขึ้นไปจับฉีกกินในอากาศได้ ไข่ของร็อกมีขนาดใหญ่  ที่มาที่ไปของความเชื่อเกี่ยวกับร็อกยังไม่มีที่ทราบแน่นอน แต่เชื่อว่าน่าจะมาจากจักรวรรดิเปอร์เซีย แต่มีบางข้อมูลกล่าวว่าร็อกนั้นมาจากนกที่อยู่ในจริง แต่ได้มีการปั้นเสริมเติมแต่งให้เกินจริง   ซึ่งข้อสันนิษฐานที่ใกล้เคียงที่สุดคือนกในช่วงต้นของศตวรรษที่ 8 จากผลงานการประพันธ์ของนักเขียนชาวตะวันออกกลางคนหนึ่ง  นอกจากนี้เคยมีรายงานว่ามีผู้พบเห็นนกที่อ้างกล่าวถึงนี้จริงในช่วงศตวรรษที่ 16 โดยนักท่องเที่ยวชาวอังกฤษที่ได้ไปแวะไปเที่ยวในละแวกเขตมหาสมุทรอินเดีย
เรื่องราวของร็อก ปรากฏอยู่ในนิทานเรื่องต่าง ๆ ของตะวันออกกลาง เช่น พันหนึ่งราตรี ตอนอะลาดิน โดยร็อกนั้นเป็นทาสของจินนี่ในตะเกียงของอะลาดิน และในตอนซินแบด ที่ลูกเรือของซินแบดได้เจอไข่ของร็อก ทั้ง ๆ ที่ซินแบดห้ามไว้แล้วแต่บรรดาลูกเรือก็ยังทำลายไข่ของร็อก เมื่อแม่ร็อกกลับมาก็โกรธเกรี้ยว ทำลายเรือของซินแบดจนพินาศสิ้น ลูกเรือทุกคนจมน้ำตายหมด ยกเว้นซินแบดคนเดียวที่หนีรอดมาได้

**ดูเพิ่ม**
 ธันเดอร์เบิร์ด (ตำนาน)- ฟีนิกซ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สัตว์ในนิยาย
จักรพรรดิไหหลิงหวัง

thumb
จักรพรรดิไหหลิงอ๋อง (海陵王; ค.ศ. 1122-1161) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1122 (พ.ศ. 1662) พระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยนเหลียง หรือ องค์ชายตี้กูไน เป็นพระราชโอรสขององค์ชายซงก้าน พระโอรสในจักรพรรดิจินไท่จู่ เมื่อองค์ชายหวางเอี๋ยนเหลียงปลงพระชนม์ จักรพรรดิจินซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า) สำเร็จ ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิ์แห่งต้าจินแทนในปี ค.ศ.1149
และเนื่องจากเชื้อพระวงศ์จำนวนมากไม่พอพระทัยในตัวพระองค์และไม่สนับสนุนพระองค์ เมื่อพระองค์ครองราชย์ได้12ปี ในปี ค.ศ. 1161 องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงจึงลอบปลงพระชนม์พระองค์แล้วขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิจินซื่อจง

**พระบรมวงศานุวงศ์**
 พระราชบิดา:หวางเอี๋ยนจงก๋าน (完顏宗幹)- พระราชมารดาบุญธรรม:จากสกุลทู้ตาน (嫡母：徒單氏)- พระราชมารดาแท้:จากสกุลต๋า (生母：大氏)
*ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา
**ทู้ตานฮองเฮา(徒單皇后)
***องค์รัชทายาท(太子完顏光英)
**พระสนมต๋าย้วน(大元妃,第二娘子)
***อ๋องฉ้วง หวางเอี๋ยนย้วนโช๋ว(崇王完顏元壽)
**พระสนมเอกต้างกั๋ว (唐括貴妃，名 定哥)
**พระสนมเฉิ้น (蕭宸妃(第三娘子))
**พระสนมเย้ลู๋ลี๋ (耶律麗妃)
**พระสนมต้างกั๋วลี๋ (唐括麗妃，名 石哥，唐括定哥之妹)
**พระสนมปู้ฉ้าเจ่า (蒲察昭妃)
**พระสนมเจา (昭妃阿懶)
**พระสนมเย้ลู๋ (耶律柔妃)
**พระสนมต้างกั๋วรุ้ย (唐括柔妃)
***พระโอรส อ๋องซู๋ หวางเอี๋ยนเฉิ่นสีอาบู่(宿王完顏矧思阿補)
**ไม่ได้แต่งตั้งเป็นพระสนม ลู๋เจ่าย๋วน (耶律昭媛)
**ไม่ได้แต่งตั้งเป็นพระสนม เกาเซียวยี้ (高修儀)
**ไม่ได้แต่งตั้งเป้นพระสนม น้านไฉ้เหริ้น (南才人)
***อ๋องเต้ง หวางเอี๋ยนก่วงย้าง (滕王完顏廣陽)
***พระธิดาอีก7พระองค์ไม่ทราบพระนาม
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1665
ไหหลิงหวัง
วัดบึง (จังหวัดสุโขทัย)

วัดบึง หรือ วัดบึงวนาราม เป็นศาสนสถานในพุทธศาสนา ตั้งอยู่หมู่ 4 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย วัดนี้มีประวัติความเป็นมาพร้อม ๆ กับชุมชนบ้านสวน และชุมชนอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียงโดยดูลักษณะของการตั้งถิ่นฐาน ที่ใกล้กับแหล่งน้ำ การประกอบอาชีพทางการเกษตรที่ต้องใช้น้ำเป็นปัจจัยหลักในการประกอบอาชีพ เป็นต้น

**ประวัติ**
วัดบึงเกิดขึ้นมาพร้อมกับการเข้ามาตั้งถิ่นฐานของชาวชุมชนบ้านสวน บ้านไร่ ที่อยู่ฝั่งคลองบ้านสวนทางด้านทิศเหนือของชุมชนบ้านสวน(บริเวณวัดคุ้งยางใหญ่)ประวัติความเป็นมานั้น วัดบึงเมื่อครั้งก่อนเป็นวัดร้าง สันนิษฐานจากการขุด และพบพระพุทธรูปทองคำ  พระพุทธรูปเงิน วัดบึงน่าจะก่อสร้างมาประมาณ 700 กว่าปี ตั้งแต่ครั้งสมัยกรุงสุโขทัยตอนปลาย วัดบึงนั้นได้เริ่มการบูรณะเมื่อประมาณ 70 ปีก่อน ได้มีพระธุดงมา  2 รูปได้ทำการถากถางก่อไผ่ซึ่งเป็นซากวัดร้างเดิม พระธุดง 2 รูปนั้น รูปที่ 1 ชื่อพระฟัก  และพระสุด หลังจากนั้นประมาณ 2 พรรษาท่านได้ลาสิกขา   วัดบึงได้การบูรณะมาจนถึงหลวงพ่อฟุ้ง วัดบึงก็เริ่มเป็นที่รู้จักของพุทธศาสนิกชนในวงกว้าง  หลวงพ่อฟุ้งได้ส่งสามเณรมนตรี (ตี๋) มะลิหวน ไปเรียนที่สำนักเรียนวัดจิตตภาวัน จังหวัดชลบุรี จนสามเณรมนตรี(ตี๋) นั้นได้อุปสมบท และหลังจากที่หลวงพ่อฟุ้งมรณภาพ พระมนตรี ได้เป็นผู้ดูแลวัดมึง และท่านก็ได้เริ่มการบูรณะวิหารหลวงพ่อโตขึ้นเพื่อจะสร้างเป็นอุโบสถ จากการที่บูรณะนั้นได้ขุดพบพระทองคำพระเงินจำนวน  29  องค์พระพุทธรูปสำฤทธิ์  จีบจำปีทอง เงิน  เต้าปูน  ขันสำฤทธิ์       สภาพที่มีน้ำล้อมรอบเพราะเป็นจุดทางเดือนของน้ำ และจากจุดบริเวณไม่ที่ตั้งวัดไปไม่ไกลจะเป็นบริเวณที่ลุ่มที่เรียกว่า "บึงใหญ่" (ปัจจุบันทางองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสวนและองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุโขทัย ได้พัฒนาเป็นแหล่งเก็บน้ำ และแหล่งท่องเที่ยวในท้องถิ่น) อาจจะเป็นจุดที่คนในชุมชนเรียกว่าวัดที่ไปทาง "บึง" หรืออีกความหมายหนึ่งอาจตรงที่ตั้งวัดด้านทิศใต้ติดกับคลอง "บ้านสวน" แต่ตรงบริเวณดังกล่าวเป็นจุดน้ำลึกที่มีลักษณะคล้ายบึง จึงอาจเป็นที่มาของวัดบึง หรือในวัดที่ตรงอยู่ตรงบริเวณบึงก็เป็นได้ สำหรับวัดบึงแห่งนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและตั้งเป็นวัดใน พ.ศ. 2540 ด้านตะวันออกติดกับคลองสาธารณะที่เชื่อมระหว่างบึงใหญ่กับคลองบ้านสวน เชื่อมไปถึงแม่น้ำยม และถนนที่เป็นคั่นระหว่างชุมชนรอบวัดกับบริเวณวัด  ทิศตะวันตกติดกับพื้นที่ทางการเกษตรของชาวบ้าน ทิศใต้ติดกับคลองบ้านสวน และทิศเหนือติดกับชุมชนที่อยู่บริเวณรอบวัด

**ถาวรวัตถุ**
# อุโบสถ
# ศาลาการเปรียญ
# กุฎิที่พักสงฆ์
# ฌาปนสถาน/ศาลาคู่เมรุ


**ลำดับเจ้าอาวาส**
 พระครูสุมณฑ์คุณาภรณ์ (มนตรี สคาวโร)  ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2529-2540- พระสุระชัย สิริวฑฺฒโน (เดโชเม็ง) (รักษาการเจ้าอาวาส)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสุโขทัย date=2011-01-28 -  เว็บไซต์บ้านสวนดอตเน็ต โดยดิเรก ด้วงลอย (พลอยบุตร)

**อ้างอิง**
บึง
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (School of Medicine, University of Phayao) เป็นคณะแพทยศาสตร์ในจังหวัดพะเยา ที่จัดตั้งขึ้นในเขตภาคเหนือตอนบน โดยเป็นสถาบันแพทยศาสตร์ลำดับที่ 19 ของประเทศไทย เป็นคณะแพทยศาสตร์ลำดับที่ 3 ในเขตภาคเหนือ ถัดจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร หลักสูตรฯ ผ่านการรับรองจากแพทยสภาแล้ว

**ประวัติ**
เมื่อ พ.ศ. 2550 สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จัดตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้กับเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนบน ซึ่งครอบคลุม 6 จังหวัด ได้แก่ พะเยา เชียงราย แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน และน่าน ปีนั้นมีการเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกใน 3 สาขาวิชา คือ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด และสาธารณสุขศาสตร์
ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างการบริหารงานภายในวิทยาเขต เตรียมพร้อมเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศ ได้เปลี่ยนชื่อ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา พร้อมจัดตั้งสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ แยกตัวออกจากสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 สำนักวิชาสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ทำหน้าที่ผลิตบัณฑิตอันได้แก่ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด สาธารณสุขศาสตร์ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
หลังจากนั้นสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ได้แยกตัวออกจากสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ จัดตั้งสำนักวิชาแพทยศาสตร์ขึ้น เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เพื่อผลิตบัณฑิตด้านการแพทย์และการสาธารณสุข และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ แขนงวิชาอนามัยชุมชน และแขนงวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม และสาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ในปีการศึกษา 2553 ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
เดิมคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยาได้มีการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรสาธารณสุขศาสตร์ หลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์ และหลักสูตรการแพทย์แผนจีนร่วมด้วย ต่อมาตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 7/2563 เมื่อวันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม 2563 มีมติมอบให้คณะแพทยศาสตร์ ดำเนินการจัดทำโครงสร้างของคณะแพทยศาสตร์ โดยให้แยกหลักสูตรสาขาสาธารณสุขศาสตร์ออกจากหลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ และนำเสนอที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพิจารณาในคราวประชุมครั้งถัดไป ดังนั้น เพื่อให้เกิดการดำเนินงานของคณะแพทยศาสตร์ และการดำเนินงานของหลักสูตรกลุ่มสาธารณสุขศาสตร์เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เกิดความคล่องตัวในการบริหารจัดการ จึงขออนุมัติแยกสำนักงานสาธารณสุขศาสตร์ ออกจากคณะแพทยศาสตร์ และจัดตั้งเป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564

**สาขาวิชา**
# สาขาวิชาแพทยศาสตร์
# สาขาวิชาปฏิบัติการฉุกเฉินการแพทย์

**หลักสูตรการศึกษา**
ปัจจุบันคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้

**สถาบันร่วมผลิตแพทย์**
โรงพยาบาลที่ผลิตแพทย์ร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ในระดับชั้นคลินิก (ชั้นปี 4 - 6) มีทั้งสิ้น 3 โรงพยาบาลที่ร่วมผลิตแพทย์ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข มีดังนี้

**ทำเนียบคณบดี**

**ดูเพิ่ม**
 มหาวิทยาลัยพะเยา
*โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา - รายชื่อคณะและวิทยาลัยแพทยศาสตร์ในประเทศไทย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยพะเยา
พะเยา
การศึกษาสร้างคุณค่า

การศึกษาสร้างคุณค่า เป็นระบบการศึกษาแบบแนวมนุษยนิยม สร้างคุณค่าความเป็นมนุษย์ เริ่มโดยจึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ นายกสมาคมโซคา งัคไก ท่านแรก

**ความเป็นมา**
ในวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 จึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ ได้ตีพิมพ์หนังสือโซคา เคียวอิขุ ไทเค(ระบบการศึกษาสร้างคุณค่า)เล่มแรกออกมา ขณะอายุ 59 ปี อ.มาคิงุจิ ยังคงทำงานอย่างแข็งขันในฐานะครูใหญ่ของโรงเรียนประถมศึกษาชิโรคาเนะ จึงเป็นเรื่องยากสำหรับท่านที่จะอุทิศตนเองได้อย่างเต็มที่ ในการถ่ายทอดทฤษฎีการศึกษาของท่านให้ออกเป็นงานเขียนได้ ดังนั้น ท่านจึงได้ขอให้โจไก(โจเซอิ)โทดะ ลูกศิษย์หนุ่มของท่านช่วยในการรวบรวมและเรียบเรียงหนังสือ โดยยึดหลักตามเค้าโครงที่อ.มาคิงุจิ ได้ปรับปรุงแก้ไขไว้แล้ว ตลอดจนสาระโดยสังเขปจากกระดาษโน้ตจำนวนมาก ท่านได้บรรยายกระบวนการดังกล่าวนี้ไว้ในบทนำของหนังสือวิชาครู ของท่านว่า
แรงจูงใจในการเขียนหนังสือเล่มนี้อ.มาคิงุจิ ก็ได้แสดงออกด้วยความโกรธในบทนำดังกล่าวนี้ด้วย

**ความสุขคือเป้าหมาย**
นักวิชาการซึ่งไม่ใช่คนญี่ปุ่นที่อ.มาคิงุจิได้ยกมาอ้างอิงในหนังสือ วิชาครู ของท่านก็คือ ผลงานของอีมิล เดอร์ไคม์ นักสังคมวิทยาชาวฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2473 ไม่นานนักและยังไม่ได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นโดยสมบูรณ์ แต่ผลงานดังกล่าวก็อยู่ในอันดับที่โดดเด่นเป็นพิเศษ อ.มาคิงุจิ ได้สะท้อนความคิดดังกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า
ทั้งเดอร์ไคม์และอ.มาคิงุจิ ต่างก็มองว่ามนุษย์เป็นสังคมตามธรรมชาติที่จำเป็น ตลอดจนเห็นว่าความเชื่อมต่อและการมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันทางสังคม เป็นสิ่งที่จะขาดเสียมิได้ต่อการเจริญเติบโตและการพัฒนาของแต่ละบุคคล อีกทั้งเพื่อไม่ให้แต่ละบุคคลและสังคม ต้องถูกปิดกั้นให้อยู่แต่ในความขัดแย้งหรือความแตกต่างขั้นพื้นฐาน
อ.มาคิงุจิโต้เถียงว่า เป้าหมายของการศึกษาจะต้องสอดคล้องกับความต้องการของบุคคลและสังคมที่เขาสร้างขึ้น เป้าหมายที่มุ่งสู่ความพยายามต่อสู้ของบุคคล คือความสุข และนี่ก็จะต้องเป็นเป้าหมายของสังคมด้วย เป้าหมายสูงสุดของการศึกษาจะต้องอยู่ที่การมีความสุข

**คุณค่าชีวิต คือ ความงาม คุณประโยชน์ และความดี**
อ.มาคิงุจิได้มีความระมัดระวังในการจำแนกความแตกต่างระหว่างความสุขกับความพึงพอใจ ท่านมีอายุกว่า 60 ปีตอนที่หนังสือการศึกษาสร้างคุณค่าเล่มแรกของท่านได้รับการตีพิมพ์ และท่านก็ได้รับประสบการณ์กับการมีส่วนร่วมรับผิดชอบในความล้มเหลวและความผิดหวังต่อวิชาชีพ พร้อมกับโศกนาฏกรรมส่วนตัวดังกล่าวก็คือการเสียชีวิตของเด็กๆสามคน ความสุขที่แท้จริงจะต้องถูกกำหนดให้ชัดเจนภายใต้เงื่อนไขที่ลึกซึ้งมากขึ้นและมีความอดกลั้นมากขึ้น อ.มาคิงุจิ ค้นพบสิ่งนี้อยู่ในขอบเขตของคำว่า คุณค่า ซึ่งท่านให้คำจำกัดความว่า ประเด็นปัญหาเร่งด่วนและมีความสำคัญอย่างที่สุดในการดำเนินชีวิตประจำวันของพวกเรา คือ ความดี ความงาม และคุณประโยชน์ ซึ่งก็คือ คุณค่า นั้นเอง และความสุขนั้นก็เทียบเท่ากับคุณค่า ดังนั้น ความสุขตามแนวทางปฏิบัติแล้ว จะรวมถึงการผสมผสานและนำเอาคุณค่าต่างๆเหล่านี้มาใช้

**สถานศึกษาที่ใช้การศึกษาสร้างคุณค่าในการสอน**
 มหาวิทยาลัยโซคา ญี่ปุ่น- มหาวิทยาลัยโซคา อเมริกา- วิทยาลัยสตรีโซคา- โรงเรียนมัธยมโซคา โตเกียว- โรงเรียนประถมโซคา โตเกียว- โรงเรียนนานาชาติโซคา มาเลเซีย

**อ้างอิง**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ- หนังสือเพื่อสันติภาพโลก,สร้างคุณค่า กุมภาพันธ์,2553
หมวดหมู่:สมาคมสร้างคุณค่า หมวดหมู่:การศึกษา
จักรพรรดิจินซีจง

จักรพรรดิจินซื่อจง
จักรพรรดิจินซื่อจง (世宗; ค.ศ. 1123-1189) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1663) พระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ลู่ เป็นพระราชโอรสขององค์ชายซงเอี้ยว พระโอรสในจักรพรรดิจินไท่จู่ เมื่อองค์ชายหวางเอี๋ยนเหลียงปลงพระชนม์พระเจ้าจินซีจงสำเร็จ ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิ์แห่งต้าจินแทนในปี ค.ศ.1149 ทำให้เชื้อพระวงศ์หลายๆ คนไม่พอพระทัย ซึ่งองค์ชายหวางเอี๋ยนหยงทรงภักดีกับพระเจ้าจินซีจงผู้เป็นดังพระเชษฐา แม้ว่าพระเจ้าไหหลิงอ๋องจะยกย่องให้องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงมีพระยศสูงขึ้นก็ตาม
ดังนั้น ในปี ค.ศ. 1161 องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงจึงปลงพระชนม์พระเจ้าไหหลิงอ๋องแล้วขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจินซื่อจง
พระจักรพรรดิจินซื่อจงสวรคต ปี ค.ศ. 1189 พระนัดดาในพระองค์นามว่า องค์ชายหว่านเอี๋ยนจิง สืบราชสมบัติเป็น พระจักรพรรดิจินจางจง

**พระบรมวงศานุวงศ์**
 พระราชบิดา:จินรุ๋ยจง หวางเอี๋ยนซงเอี้ยว (父：金睿宗)- พระมารดาบุญธรรม:ฉินฉิ้ฮองเฮา จาสกุลปู้ฉ้า (嫡母：欽慈皇后蒲察氏（女真人）)- พระมารดาแท้:เจินอี๋ฮองเฮา จากสกุลลี (生母：貞懿皇后李氏（渤海人）)
*ฮองเฮา พระสนม และพระโอรสธิดา
**เจาเต้อฮองเฮาจากสกุลอู่ลิ้นตา(昭德皇后烏林荅氏)
***องค์ชายจินเซียนจง หวางเอี๋ยนหยุ่นกง(金顯宗 完顏允恭) พระบิดาของ จักรพรรดิจินจางจง และ จักรพรรดิจินเสวียนจง
***อ๋องเจ๋า หวางเอี๋ยนซู้เนี่ยน (趙王完顏孰輦)
***อ๋องเยว๋ หวางเอี๋ยนเซี้ยลู่(越王完顏斜魯)
***องค์หญิงอู่กั้ว(豫國公主)
**พระสนมจางย้วน (張元妃)
***อ๋องฮ่าว หวางเอี๋ยนหย่งจง(鎬王完顏永中)
***อ๋องเยว๋ หวางเอี๋ยนหย่งกง(越王完顏永功)
**พระสนมลิย้วน(李元妃)
***อ๋องเจิ้ง หวางเอี๋ยนหย่งเต่า(鄭王完顏永蹈)
***อ๋องเว๋ย หวางเอี๋ยนหย่งจี๋ หรือจักรพรรดิเว่ยเซาอ๋อง (衛紹王完顏永濟)
***อ๋องลู๋ หวางเอี๋ยนหย่งเต๋อ(潞王完顏永德)
***องค์หญิงฮ้านกั้ว (韓國公主 下嫁仆散揆 永蹈妹)
***องค์หญิงเจ้อกั้ว (澤國公主 完顏長樂 下嫁蒲剌睹 永蹈妹)
**พระสนมเหลี้ยงเจา(梁昭儀)
***อ๋องอู๋ หวางเอี๋ยนหย่งเฉิ้ง(豫王完顏永成)
**สือหมู่ไฉ้เหริน(石抹才人)
***อ๋องกุ้ย หวางเอี๋ยนหย่งเชิง(夔王完顏永升)
**ไม่ทราบพระนามของพระสนม
***องค์หญิงใหญ่ลู่กั้วต๋าจ่าง อภิเษกกับอูกู่หลุ๋น (長女 魯國大長公主 下嫁烏古論元忠)
***องค์หญิงอู้กั้ว อภิเษกกับท้างกั๋วก๋ง (第四女 吳國公主 下嫁唐括貢)
***องค์หญิงซู่กั้ว อภิเษกกับท้างกั๋วติ่ง (第五女 蜀國公主 下嫁唐括鼎)
***องค์หญิงซีกั้ว อภิเษกกับเชื้อพระวงศ์สกุลทู้ตาน (息國公主 下嫁徒單公弼)
ซีจง
พระนิชโช (นิชิเร็งโชชู)

พระนิชโช โชนิน (24 กันยายน ค.ศ. 1879 - 14 ตุลาคม ค.ศ. 1957) เป็นพระสังฆราชแห่งนิชิเรนโชชู องค์ที่ 64 และทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดใหญ่ไทเซขิจิด้วย

**กล่าวชมสมาคมสร้างคุณค่า**
หมวดหมู่:ภิกษุในนิกายนิจิเร็นโชชู
หมวดหมู่:ภิกษุชาวญี่ปุ่น
จักรพรรดิจินจางจง

จักรพรรดิจินจางจง (章宗; ค.ศ. 1168-1208) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1168  ดำรงพระยศเป็นท่านชาย เป็นพระโอรสขององค์ชายหวางเอี๋ยนหยุ่นกง เมื่อ จักรพรรดิจินซื่อจง ผู้เป็นพระอัยกาสิ้นพระชนม์ ท่านชายจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินจางจงในปี ค.ศ. 1189

จักรพรรดิจินจางจงเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1208 อ๋องเว๋ยพระโอรสองค์ที่เจ็ดของจักรพรรดิจินซีจง ซึ่งเป็นพระปิตุลาของพระองค์ได้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์เป็น จักรพรรดิเวย์เซาหวัง

**พระบรมวงศานุวงศ์**
พระบิดา:องค์ชายหวางเอี๋ยนหยุ่นกง (完顏允恭（章宗即位後，為父親上廟號顯宗）)
*พระมารดา:เสี่ยวอี๋ฮองเฮาจากสกุลทู้ตาน(孝懿皇后徒單氏)
*พระเชษฐา:สมเด็จพระจักรพรรดิจินเสวียนจง(金宣宗)
*ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา
**ฉินฮ้วยฮองเฮาจากสกุลปู้ฉ้า(欽懷皇后蒲察氏)
***อ๋องเจี๋ยง หวางเอี๋ยนฮ้งหยู๋(絳王完顏洪裕)
**พระสนมย้วนธิดาลี่ซือ(元妃李師兒)
***อ๋องเก่อ หวางเอี๋ยนเต๋อหลิ้น(葛王完顏忒鄰)
**ฮูหยินซือหมิงจากสกุลหลิ้น(資明夫人林氏)
***อ๋องจิง หวางเอี๋ยนฮ้งจิ๋ง(荊王完顏洪靖)
**ฉี้ทาจีเฉีย(其他姬妾)
***อ๋องหร้ง หวางเอี๋ยนฮ่งซี(榮王完顏洪熙)
***อ๋องอิง หวางเอี๋ยนฮ้งย่าน(英王完顏洪衍)
***อ๋องโช๋ว หวางเอี๋ยนฮ่งฮุย(壽王完顏洪輝)
**สนมจากสกุลกู่(承御賈氏)
**สนมจากสกุลฟ้าน(承御范氏)
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1711
จางจง
พรรคโคเม

พรรคโคเมใหม่ (โคเมโตะ) หรือ NKP เป็นพรรคการเมืองหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น เป็นพรรคแบบกลาง-ขวา ก่อตั้งโดยสมาชิกขององค์กรพุทธศาสนาขนาดใหญ่ คือ สมาคมสร้างคุณค่า หรือ โซคา งัคไก ซึ่งเมื่อก่อนใช้ชื่อว่า พรรคโคเม ภายหลังได้เปลี่ยนมาเป็นชื่อในปัจจุบัน

**ตั้งพรรคโคเม**
หลังจากที่ ไดซะกุ อิเกะดะ ได้เป็นนายกสมาคมโซคา งัคไก เมื่อ พ.ศ. 2507 ได้ตัดสินใจกระทำในสิ่งที่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากนั้นคือ ได้ก่อตั้งพรรคโคเม ซึ่งแปลว่า พรรคการเมืองมือสะอาด ไดซาขุ อิเคดะ เชื่อว่า จะปฏิรูปการเมืองในประเทศญี่ปุ่น การมีพรรคการเมืองที่ยึดถือหลักการแห่ง มนุษยนิยม และรักสันติตามหลักคำสอนของพุทธศาสนา เคารพศักดิ์ศรีของชีวิต เป็นสิ่งที่จำเป็นและวิสัยทัศน์ของพรรคโคเมก็ได้ยึดหลักการนี้เป็นพื้นฐาน

**ความหมายของชื่อพรรค**
พรรคโคเม จากคำว่า โคเฮ แปลว่า ความยุติธรรม เม แปลว่า แสงสว่าง ดังนั้นพรรคเคเม จึงแปลได้ว่าเป็นพรรค ดวงประทีปแห่งความยุติธรรม
พรรคโคเมตีกลองเปิดตัวพรรคครั้งแรกในสภา พ.ศ. 2507
ไฟล์:Komeitô activists canvassing in front of Himezi castle.jpg|thumb|left|250px|พรรคโคเมขณะหาเสียงในการเลือกตั้งทั่วไปของญี่ปุ่น พ.ศ. 2555 ที่ เมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ
ไฟล์:NGO Nakamura Meieki 20220917-04.jpg|thumb|left|250px|พรรคโคเมขณะหาเสียงในการเลือกตั้งทั่วไปของญี่ปุ่น พ.ศ. 2565 ที่ นาโงยะ จังหวัดไอจิ

**สถาบันที่แยกตัวออกห่าง**
แม้พรรคโคเมจะยึดหลักคำสอนพุทธศาสนา ด้านความเมตตาและการให้ความสำคัญต่อความสูงส่งของชีวิต และได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกของสมาคมโซคา แต่โครงสร้างและการบริหารของพรรคก็เป็นอิสระ แยกตัวออกห่างจากสมาคมโซคาซึ่งเป็นองค์กรด้านศาสนา
สมาชิกพรรคโคเมจะไม่สามารถดำรงตำแหน่งผู้นำของสมาคมโซคา และสมาชิก สมาคมก็มีอิสระในการสนับสนุนพรรคการเมืองใดๆ หรือ ผู้ลงสมัครเลือกตั้งคนใดก็ได้ พรรคโคเมสามารถชักชวนทั้งสมาชิก หรือบุคคลภายนอกมาเป็นสมาชิกพรรคก็ได้

**ผลการเลือกตั้งที่พรรคได้ลงสมัคร**
พ.ศ. 2520 ได้ 55 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2522 ได้ 57 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2523 ได้ 33 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2526 ได้ 58 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2530 ได้ 56 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2533 ได้ 45 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2536 ได้ 51 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2543 ได้ 31 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2546 ได้ 34 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2549 ได้ 31 ที่นั่ง
*พ.ศ. 2552 ได้ 21 ที่นั่ง

**อ้างอิง**
วารสารสร้างคุณค่า,กันยายน,2553
*รู้จักการเมืองญี่ปุ่น,ขุนทอง อินทร์ไทย- ใหม่fix-attempted=yes 
ในญี่ปุ่นfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:สมาคมสร้างคุณค่า 
หมวดหมู่:พรรคการเมืองญี่ปุ่น
จักรพรรดิเวย์เซาหวัง

จักรพรรดิเวย์เซาหวัง (衛紹王) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์จิน ครองราชย์ ค.ศ. 1209-1213 ดำรงพระยศเป็นอ๋องเว๋ย พระนามเดิมหว่านเอี๋ยนหย่งจี้ เป็นพระโอรสองค์ที่เจ็ดของจักรพรรดิจินซีจง เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิจินจางจงผู้เป็นพระนัดดาสิ้นพระชนม์ บัลลังก์ก็ว่างและไม่มีรัชทายาทสืบราชบัลลังค์ได้ อ๋องเว๋ยจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเว๋ยเส๋าอ๋องในปี ค.ศ.1208
เมื่อ จักรพรรดิเวย์เซาหวัง สวรรคต ท่านชายซุ้นพระนัดดา(หลานอา) จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินเสวียนจงในปี ค.ศ.1213

**พระบรมวงศานุวงศ์**
พระบิดา:สมเด็จพระจักรพรรดิจินซีจง(金世宗) 
*พระมารดา:พระสนมลิย้วน(李元妃)
*ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา
**พระชายาเว๋ยโซ๋ว จากสกุลทู้ตาน(衛紹王后徒單氏)
**ฮูหยินฉินเซิ๋นจากสกุลย้วน(欽聖夫人袁氏)
***อ๋องเลี้ยง หวางเอี๋ยนค้งเก๋อ(梁王完顏從恪)
***หวางเอี๋ยนจู(完顏琚)
***หวางเอี๋ยนเสวียน(完顏瑄)
***หวางเอี๋ยนเจ่า(完顏璪)
***องค์หญิงฉี้กั้ว จากพระสนมสกุลย้วน(岐國公主（母袁氏）)
เวย์เซาหวัง
แอโฟรไดที

แอโฟรไดที (Aphrodite, pron; Ἀφροδίτη) เป็นพระเจ้าแห่งความรัก ความงาม สุขารมณ์และการให้กำเนิด ภาคโรมัน คือ วีนัส
มีนิยายว่าด้วยกำเนิดของพระนางมากกว่าหนึ่งเรื่อง เฉกเช่นพระเจ้ากรีกโบราณหลายพระองค์ เทออกอเนียของฮีซิอัดระบุว่า พระองค์ประสูติเมื่อโครนัสตัดอวัยวะเพศของยูเรนัสแล้วโยนลงทะเล จากนั้นพระองค์กำเนิดขึ้นจากฟองสมุทร (aphros) 
ด้วยพระสิริโฉมงดงามของพระองค์ พระเจ้าองค์อื่นจึงเกรงว่าการชิงพระนางจะขัดขวางสันติภาพในหมู่พวกตนและนำไปสู่สงคราม ฉะนั้นซูสจึงเสกสมรสพระนางกับฮิฟีสตัส ซึ่งด้วยความอัปลักษณ์และผิดรูปของพระองค์ ไม่ถูกมองว่าเป็นภัยคุกคาม แอโฟรไดทีมีชู้รักมากมาย ทั้งพระเจ้า เช่น แอรีส และมนุษย์ เช่น แองไคซีส (Anchises) พระองค์มีบทบาทในตำนานเอียรอสและไซคี ภายหลังเป็นทั้งชู้รักของอโดนิส (Adonis) และผู้ทดแทนมารดาของพระองค์ กล่าวกันว่าเทพชั้นรองจำนวนมากเป็นโอรสธิดาของแอโฟรไดที
แอโฟรไดทียังรู้จักกันในพระนามไคธีเรีย (นายหญิงแห่งไคธีรา) และไซปริส (นายหญิงแห่งไซปรัส) ซึ่งตั้งตามชื่อแหล่งลัทธิสองแห่ง ไคธีราและไซปรัส ซึ่งอ้างว่าเป็นที่ประสูติของพระนาง กล่าวกันว่าเมอร์เทิล (myrtle) นกพิราบ นกกระจอก ม้าและหงส์ศักดิ์สิทธิ์ต่อพระนาง ชาวกรีกโบราณระบุพระองค์แอโฟรไดทีกับเทพีแฮธอร์ของอียิปต์โบราณ

**ชีวิตรัก**
เทพีแอโฟรไดทีเป็นหนึ่งในเทพีที่เลื่องชื่อด้านความสัมพันธ์เชิงชู้สาว พระนางได้รับบัญชาจากซูสให้สมรสกับเทพฮิฟีสตัสผู้มีนัยตาวิกล ความสัมพันธ์ระหว่างเทพทั้งสองไม่ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น เทพีแอโฟรไดทีทรงมีความสัมพันธ์กับเทพและมนุษย์เป็นจำนวนมาก
หนึ่งในชู้รักของเทพีแอโฟรไดทีทีคือเทพแอรีส เทพแห่งสงครามผู้เป็นพระโอรสอีกองค์ของซูสและฮีรา เทพฮิฟีสตัสทรงดัดหลังทั้งคู่โดยวางกับดักตาข่ายไว้ที่เตียงนอน เมื่อถึงเวลาเช้าที่แอรีสจะหลบออกไปจากห้องบรรทมของแอโฟรไดที ทั้งเทพแอรีสและเทพีแอโฟรไดทีจึงรู้ตัวว่าติดกับดัก และต้องทนอับอายต่อการที่ถูกเทพทั้งมวลมองดูร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่อยู่เป็นเวลานาน

**บุตร**
แอโฟรไดทีมีบุตรกับแอรีส 3 องค์ คือ
# เอียรอส กามเทพ
# แอนติรอส ผู้เป็นเทพแห่งรักที่ไม่สมหวัง การรักตอบ และเป็นผู้ลงโทษผู้ที่ดูถูกความรัก
# ฮาร์โมเนีย ผู้เป็นเทพีแห่งความปรองดอง
บุตรของแอโฟรไดทีกับเฮอร์มีส มี 1 องค์ คือ เฮอร์แมฟระไดทัส
นอกจากนี้แอโฟรไดทียังมีบุตรเจ้าชายแอนคีซีสแห่งโทรจันซึ่งเป็นมนุษย์ 1 คน คือ อีเนียส ผู้เป็นกำลังสำคัญในสงครามแห่งทรอย

**ตำนาน**
แอโฟรไดทีเป็นเทพีที่มีความเกี่ยวข้องกับตำนาน เรื่องเล่า และมหากาพย์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นมหากาพย์โอดิสซีย์ และอีเลียด ตำนานดอกกุหลาบ ตำนานดอกนาซิสซา ฯลฯ
ในมหากาพย์อีเลียด ของโฮเมอร์ แอโฟรไดทีเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดสงครามแห่งทรอย นางได้ทำให้ปารีสหลงรักเฮเลน ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกซึ่งเป็นมเหสีของกษัตริย์เมเนลาอุส ทำให้ชาวกรีกทั้งหลายมุ่งหน้าไปยังทรอยเพื่อชิงตัวเฮเลนคืนมา
ส่วนใหญ่แล้วกวีจะมอบบทบาทของหญิงสาวขี้อิจฉาที่ไร้เหตุผลให้กับแอโฟรไดที นางเป็นผู้ลบปัญหาออกจากสมองของนักปราชญ์ บันดาลให้เกิดความรักที่บ้าคลั่งและเป็นไปไม่ได้ นำความทุกข์ใหญ่หลวงมาสู่คู่รักที่นางไม่โปรดปราน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ เอียรอส ลูกชายของนางกับไซคี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทพเจ้ากรีก
หมวดหมู่:วีนัส
จักรพรรดิจินเสวียนจง

จักรพรรดิจินเสวียนจง (金宣宗; ค.ศ. 1163-1224) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1163 พระนามเดิม หว่านเอี๋ยนซุน หรือหว่านเอี๋ยงชงเจี๋ย ดำรงพระยศเป็นท่านชายซุ้น  เป็นพระโอรสขององค์ชายหยุ่นกง(hutuwa)พระโอรสในจักรพรรดิจินซื่อจง จักรพรรดิจินเสวียนจงพระองค์เป็นพระอนุชาในจักรพรรดิจินจางจง เมื่อจักรพรรดิเวย์เซาหวัง(พระปิตุลา)สวรรคต ท่านชายซุ้นจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินเสวียนจงในปี ค.ศ.1213
ในปีค.ศ. 1224 จักรพรรดิจินเสวียนจงได้สวรรคต พระโอรสของพระองค์ องค์ชายรองหว่างเอี๋ยนโช๋วซู จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิจินไอจง

**พระบรมวงศานุวงศ์**
 พระบิดา:องค์ชายหวางเอี๋ยนหยุ่นกง (完顏允恭（章宗即位後，為父親上廟號顯宗）)- พระมารดา:เจาเซิ๋งฮองเฮาจากสกุลลิ้ว (昭聖皇后劉氏 )- พระอนุชา:สมเด็จพระจักรพรรดิจินจางจง (金章宗)
*ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา 
**หวั้งฮองเฮา (王皇后)
**พระสนมหวั้งย้วน พระมารดาของพระเจ้าจินไอจง (王元妃，金哀宗生母)
**พระสนมซื่อลี๋ (史麗妃)
**พระสนมป้างเจิน (龐真妃，完顏守純母)
***รัชทายาท หวางเอี๋ยนโช๋วจง (莊獻太子完顏守忠)
***พระจักรพรรดิจินไอจง หวางเอี๋ยนโชว๋ซู๋ (金哀宗完颜守绪)
***อ๋องจิ้ง หวางเอี๋ยนโชว๋ฉุน (荊王完顏守純)
***อ๋องจื๋อ หวางเอี๋ยนเสวียนหลิ้ง (至王完顏玄齡)
***องค์หญิงเวินกั้ว (温国公主)
เสวียนจง
หมวดหมู่:จังหวัดแตรีตัวร์เดอแบลฟอร์

หมวดหมู่:แคว้นฟร็องช์-กงเต
หมวดหมู่:จังหวัดในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด (Grover Underwood) เป็นตัวละครหลักจากหนังสือวรรณกรรมเยาวชนชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสัน โดย ริก ไรออร์ดัน โกรเวอร์เป็นซาไทร์ตามตำนานเทพปกรณัมกรีก มีลักษณะเป็นครึ่งแพะครึ่งมนุษย์ ซึ่งมีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่มีขาและเขาเป็นแพะ โกรเวอร์ใส่ขาปลอม กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบเพื่อปกปิดขาที่เป็นแพะ แม้ว่าเขาจะมีอายุ 28 ปี แต่ในอายุมนุษย์ ซาไทร์มีอายุการเจริญเติบโตเป็นครึ่งนึงของอายุมนุษย์ โกรเวอร์จึงมีอายุเพียง 14 ปีในหนังสือเล่มแรก นอกจากนี้เขายังเป็นเพื่อนสนิทของเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แสดงโดยแบรนดอน แจ็กสัน ในภาพยนตร์เพอร์ซีย์ แจ็กสันกับสายฟ้าที่หายไป
หมวดหมู่:ตัวละครในเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ผู้โดยสาร

ผู้โดยสาร (passenger) หมายถึง ผู้ที่เดินทางไปกับยานพาหนะ แต่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อยานพาหนะเพื่อให้ถึงจุดหมายปลายทาง อาจหมายถึงผู้โดยสารรถยนต์ ผู้โดยสารรถประจำทาง ผู้โดยสารเครื่องบิน ผู้โดยสารบนเรือ เป็นต้น
โดยส่วนใหญ่ผู้ขับขี่หรือนักบิน รวมทั้งผู้ให้บริการบนยานพาหนะ เช่น กระเป๋ารถประจำทาง พนักงานบริการบนเครื่องบิน ไม่ถือเป็นผู้โดยสาร
หมวดหมู่:การขนส่ง
พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย

พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย (The Extraordinary Adventures of Adèle Blanc-Sec ; Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec) เป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2553 โดยสร้างจากการ์ตูนของ ฌาคส์ ทาร์ดิ เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 1920 ว่าด้วยนักข่าวสาว อะเดล บลอง-เซ็ค กับการคลายปมลึกลับพิศวงที่เปรียบเหมือนอินเดียน่าโจนส์สาวแห่งเมืองน้ำหอม 

**นักแสดง**
 หลุยส์ บูร์ฌวง (Louise Bourgoin) รับบท อะเดล บลอง-เซ็ค (Adèle Blanc-Sec)- มาติเยอ อมัลริก (Mathieu Amalric) รับบท ดิเยอเลอวูลต์ (Dieuleveult)- ฌอง-ปอล รูฟว์ (Jean-Paul Rouve) รับบท ฌุสแต็ง เดอ แซงต์ อูแบร์ (Justin de Saint-Hubert)- จิลล์ เลอลูช (Gilles Lellouch) รับบท กาโปนี- ฌาคกี เนร์เซสเซียง (Jacky Nercessian) รับบท เอสเปอรองดิเยอ (Marie-Joseph)- ลอร์ เดอ เคลร์มงต์-ตงแนร์ (Laure de Clermont-Tonnerre) รับบท อกาธ (Agathe Blanc-Sec)- ฟิลิเป้ นาฮอน (Philippe Nahon) รับบท Professor Ménard
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ลุก แบซง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูน
อู่ ซง

ไฟล์:Wusong.png|thumb|อู่ซง ตัวละครจากเรื่องซ้องกั๋ง
อู่ซง (武松; Wu Song) หรือชื่อในสำเนียงแต้จิ๋วว่า บู๊สง เป็นตัวละครในเรื่องซ้องกั๋ง เป็นนายโจรคนหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญมาก รูปลักษณ์ของอู่ซงเป็นผู้สูงใหญ่ 6 ฟุต หล่อเหลาสง่างาม
วันหนึ่งอู่ซงจะผ่านเนินจิ่งหยางกัง ก่อนเดินทางก็พบว่ามีประกาศเสือร้ายมาอาละวาดกินคนในเนินจิ่งหยาง อู่ซงเข้าร้านเหล้าดื่มจนเมามาย และจะขึ้นเนินโดยไม่ฟังคำตักเตือนของเจ้าของร้าน ด้วยฤทธิ์เหล้าก็ไปเมาหลับอยู่กลางป่า แต่แล้วก็ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงเสือ อู่ซงตกใจมากแต่เขาไม่หนี พยายามต่อสู้กับเสือ จนสามารถจับเสือกดคอ แล้วทุบกะโหลกจนตาย นับแต่นั้นชื่อเสียงของอู่ซงก็โด่งดังด้วยฉายา "อู่ซงตีเสือ" (打虎武松) 
อู่ซงมีพี่ชายเป็นคนเตี้ยค่อมขี้ริ้วชื่อว่า อู่ต้า มีภรรยาชื่อว่าพานจินเหลียน  เมื่ออู่ซงมาพักอยู่กับพี่ชาย นางพานจินเหลียนก็พอใจในตัวอู่ซงจึงพยายามยั่วยวน แต่อู่ซงไม่ยอมตอบสนองความต้องการของนาง นางจึงหันไปแอบคบชู้กับซีเหมินชิ่ง ซึ่งมาติดพันเกี้ยวพาราสีนางเป็นประจำ ต่อมาจึงวางแผนฆ่าอู่ต้าผู้เป็นสามีเสีย  เมื่ออู่ซงรู้ความจริงจึงเชิญคนมากินเลี้ยงแล้วจับนางพานจินเหลียนตัดคอกลางวงเหล้า จากนั้นหิ้วศีรษะนางพานจินเหลียนบุกเข้าห้องคุณชายซีเหมินชิ่ง แล้วลากเอาตัวซีเหมินชิ่งออกมาตัดหัวกลางตลาด ท่ามกลางสายตาคนนับพัน จากนั้นจึงหิ้วศีรษะของทั้งสองคนไปมอบตัวต่อทางการ
อู่ซงมีพยานรู้เห็นมากมายว่าเขาฆ่าคนทั้งสองเพื่อเป็นล้างแค้นให้พี่ชาย ซึ่งถือเป็นเหตุผ่อนปรนในสมัยนั้น และได้รับโทษแค่จำคุก อู่ซงได้ช่วยเหลือพัศดีคนหนึ่ง ทีเดิมมีร้านเหล้าแต่ถูกนักเลงชื่อ เจียงเหมินเสินโกงไป อู่ซงเข้าไปอาละวาดที่ร้านเหล้าเดิมของพัศดี สร้างความโกรธแค้นให้เจี่ยงเหมินเสิน จึงวางแผนฆ่าอู่ซง ด้วยความช่วยเหลือของขุนนางใหญ่คนหนึ่ง
ขุนนางใหญ่แสร้งเรียกตัวอู่ซงให้เข้ามารับใช้ในจวน แล้วให้สาวใช้นางหนึ่งใส่ร้ายว่าอู่ซงขโมยของ ให้คนรุมทุบตีอู่ซง แล้วจับตัวนำส่งทางการ แล้วส่งคนตามไปฆ่าทิ้ง ปรากฏว่าระหว่างทางอู่ซงหักเครื่องพันธนาการทิ้งแล้วสังหารคนทั้งหมดนั้นด้วยมือเปล่า แล้วกลับมาสังหารเจี่ยงเหมินเสิน และขุนนางตายทั้งครอบครัว จากนั้นใช้เลือดของคนเหล่านั้นเขียนไว้บนฉากว่า  "ผู้ฆ่าคืออู่ซงตีเสือ" (杀人者打虎武松也) เป็นการประกาศตัวอย่างทรนง แล้วหลบหนีคดีอาญาไปเป็นโจรบนเขาเหลียงซานตั้งแต่นั้น 
อู่ซงสวมชุดแบบนักบวชปลอมตัวในระหว่างหลบหนี จากนั้นจึงถือเพศนักบวช และสวมชุดแบบนี้ตลอดมา

**อ้างอิง**
 Li, Mengxia. 108 Heroes from the Water Margin, page 29. EPB Publishers Pte Ltd, 1992. ISBN 9971-0-0252-3. 
หมวดหมู่:ตัวละครในซ้องกั๋ง
หมวดหมู่:ตัวละครที่ถูกตัดแขนหรือขา
ซิมไลฟ์

ซิมไลฟ์ (Sim Life) เป็นเกมส์คอมพิวเตอร์ที่พัฒนาโดยแมกซิส ออกจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2535 เกมส์เป็นแนวการจำลองระบบนิเวศ โดยผู้เล่นสามารถเปลี่ยนพันธุกรรมของพืชและสัตว์ที่อาศัยอยู่ในโลกเสมือน เพื่อทดสอบและสร้างระบบนิเวศที่มีความยั่งยืนด้วยตนเอง
ผู้ใช้สามารถสำรวจปฏิสัมพันธ์ของรูปแบบชีวิตและสภาพแวดล้อมในสิ่งที่เรียกว่า "สนามเล่นสายพันธุ" และยังสามารถจัดการกับพันธุศาสตร์ของทั้งพืชและสัตว์เพื่อตรวจสอบว่าสายพันธุ์ใหม่เหล่านี้สามารถอยู่รอดในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ของโลกได้หรือไม่ ผู้เล่นยังสามารถสร้างโลกใหม่ด้วยสภาพแวดล้อมที่โดดเด่น
ใน ซิมไลฟ์ ให้ผู้เล่นสามารถจะ- สร้างและปรับเปลี่ยนโลก- สร้างและปรับเปลี่ยนพืชและสัตว์ในระดับพันธุกรรม- การออกแบบสภาพแวดล้อมและระบบนิเวศ- การศึกษาพันธุศาสตร์ในการดำเนินการ- จำลองและวิวัฒนาการของการควบคุม- เปลี่ยนทางฟิสิกส์ของจักรวาลในคอมพิวเตอร์ของคุณ

**ดูเพิ่ม**
 name=SimLife

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วิดีโอเกมจำลอง
หมวดหมู่:เกมสำหรับอามิกา
ใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์

ใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ (derivative warrants; ตัวย่อ: DW) เป็นตราสารทางการเงินชนิดหนึ่งที่ออกโดยสถาบันการเงิน เพื่อใช้สิทธิในการซื้อหุ้นสามัญในราคาและระยะเวลาที่กำหนดไว้ในใบสำคัญนั้น ๆ ซึ่งเป็นสินค้าทางด้านการเงินซื้อขายกันได้ โดยแบ่งเป็น 2 ประเภทคือ สิทธิในการซื้อ (Call) และสิทธิในการขาย (Put) 
บริษัทผู้ออกใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ที่นิยมคือ บริษัทหลักทรัพย์เอเซีย พลัส จำกัด โดยรู้จักกันในนาม DW08 ในประเทศไทย บริษัทหลักทรัพย์ เคจีไอ เป็นรายแรกที่เสนอขายใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ ชื่อว่า PTT13CA เพื่อใช้สิทธิ์ซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) แก่นักลงทุนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552

**ดูเพิ่ม**
 หุ้นสามัญ - หุ้นกู้ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตราสารทางการเงิน
เมาวี

เกาะเมาวี (Maui; i) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของในหมู่เกาะฮาวาย มีพี้นที่ 1,883.5 ตารางกิโลเมตร และเป็นเกาะที่ใหญ่อันดับที่ 17 ในสหรัฐอเมริกา เมาวีเป็นส่วนหนึ่งของของรัฐฮาวาย และมีขนาดใหญ่ที่สุดในเกาะทั้งสี่ของเมาวีเคาน์ตี
ในปี พ.ศ. 2543 เกาะเมาวีมีประชากร 117,644 คน ที่มีประชากรมากเป็นลำดับ 3 ของหมู่เกาะฮาวาย ต่อจากโฮโนลูลูและ Hawi'i (ฮาวายอิ) เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะ คือ Kahului (คาฮุลุย) มีประชากร 20,146 คน ที่ตั้งของเมาวีเคาน์ตี คือ Wailuku(วัยลุคุ)และเมืองสำคัญอื่นๆ รวมถึง Kīhei(คิเฮ) Lahaina(ละฮัยนะ) Makawao(มะคะเวา) Pa'ia (พะเอีย) Kula(คุละ) Ha'iku(ฮาอิคุ) Hana(ฮะนะ) Ka'anapali (คะอะนะพะลิ) Wailea (วัยเล) Makena (มะคินะ)และ Kapalua (คะพะลัว)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในรัฐฮาวาย
เกาะไซปัน

เกาะไซปัน (Sa’ipan; Seipél; อดีตในSaipán และSaipan-tō; Saipan) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาของสหรัฐอเมริกา ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีเนื้อที่ประมาณ 115 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากเกาะกวมไปทางเหนือประมาณ 190 กิโลเมตร รายงานจากสำมะโน ค.ศ. 2020 ของสำนักงานสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐ ประชากรบนเกาะไซปันมี 43,385 คน ลดลง 10% จากจำนวนใน ค.ศ. 2010 ที่ 48,220 คน
ในอดีตเกาะไซปันเคยเป็นถิ่นฐานของชาวยุโรปจากประเทศสเปน ต่อมาได้ถูกยึดครองโดยเยอรมนีตั้งปี ค.ศ. 1899 จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจึงตกอยู่ภายใต้การยึดครองของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยมีชาวญี่ปุ่นมาตั้งถิ่นฐานประมาณ 25,000 คน และกำลังทหารญี่ปุ่นประมาณ 30,000 นาย
เกาะไซปันมีชื่อเสียงจากการรบที่เกาะไซปันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพสหรัฐอเมริกาส่งนาวิกโยธินยกพลขึ้นบกที่ชายหาดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1944 และทำการสู้รบกับทหารญี่ปุ่นเป็นเวลาสามสัปดาห์ ก่อนจะจบลงด้วยการเสียชีวิตของทหารญี่ปุ่นเกือบทั้งหมด รวมทั้งครอบครัวชาวญี่ปุ่นอีกหลายพันคน โดยการฆ่าตัวตายที่หน้าผาบันไซ และหน้าผาฆ่าตัวตาย ทางตอนเหนือของเกาะ โดยไม่มีการประกาศยอมแพ้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Insular Empire: America in the Mariana Islands, PBS documentary film & website-  Saipan Municipality, United States Census Bureau-  Department of the Interior, Office of Insular Affairs – Links to cultural and informational sites about the CNMI as well as to government sites

หมวดหมู่:นอร์เทิร์นมาเรียนา
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
หมวดหมู่:เกาะในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
หมวดหมู่:ภูเขาไฟในสหรัฐ
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของเยอรมนี
หมวดหมู่:เมืองหลวงในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:ยุทธการที่ไซปัน
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติในจังหวัดเชียงราย

เชียงราย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ของจังหวัดเชียงราย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงราย
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติในจังหวัดกำแพงเพชร

กำแพงเพชร
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ของจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดกำแพงเพชร
ซิซิฟัส

ซิซีฟัส (Sisyphus) เป็นพระราชาแห่งโครินธ์ มีพระมเหสี ชื่อ มีโรพี (Merope) มีพระโอรสคือ เจ้าชายกลอคัส ซึ่งต่อมาได้ครองราชสมบัติ ต่อจากพระบิดา ซึ่งกลอคัส มีลูกคือเบลเลอโรฟอน ผู้ปราบเพกาซัสและสังหารนางไคเมร่า ซิซีฟัสเป็นพระราชาที่เจ้าเลห์จอมอุบาย ที่ไม่กลัวต่อเหล่าปวงเทพ

**การดูหมิ่นเทพเจ้า**
ภาพซิซีฟัสถูกลงโทษให้กลิ้งหิน
เรื่องราวเกิดขึ้นเพราะเมืองคอรินธ์ที่ซิซีฟัสเป็นผู้ครอง ประสบปัญหาประสบภัยขาดแคลนน้ำใช้มาก ทั้งในราชสำนัก และในบ้านของประชาชน ทำให้พระราชาซิซีฟัสกังวลมาก วันหนึ่งขณะที่ซิซีฟัสกำลังอยู่บนหอคอย ได้เห็นเทพซูสลักพาตัวเอจิน่า ลูกสาวของเทพอะโซปัส เทพแห่งแม่น้ำ ซึ่งวันต่อมา ซิซีฟัสได้เจอกับเทพอะโซปัส เทพแห่งแม่น้ำ ที่กำลังตามหาเอจิน่า ลูกสาวของตนอยู่ ซิซีฟัสจึงได้บอกที่อยู่ของเอจิน่าให้เทพอะโซปัส โดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่าเทพอะโซปัสจะต้องเนรมิตแหล่งน้ำใหม่ให้เมืองคอรินธ์ ซึ่งเทพอะโซปัสก็ได้เนรมิตบ่อน้ำใหม่ให้โดยการหยิบก้อนหินก้อนหนึ่ง ขึ้นมาจากดิน และวางลง ทันใดนั้นน้ำก็พุ่งออกมากลายเป็นแหล่งน้ำใหม่ให้ชาวเมืองคอรินธ์ใช้สืบทอดกันต่อมา หลังจากนั้นเทพอะโซปัสจึงไปตามทางที่ซิซีฟัสบอก เทพอะโซปัสพยายามขอร้องเทพซุสให้คืนลูกสาวของเขามา เพราะไม่ต้องการให้เทพีเฮรา มเหสีของเทพซุสรู้ ไม่งั้นเอจิน่าจะต้องถูกทารุณจากเฮราโดยแสนสาหัส เทพซุสจึงใช้สายฟ้าโยนไปที่อะโซปัส เทพอะโซปัสจึงรีบกระโดดลงน้ำ ซึ่งต่อมาจะพบถ่านหินอยู่ที่แม่น้ำนั้นอันเกิดจากสายฟ้าของซุสนั้นเอง ซูสสืบเรื่องนี้จนรู้เข้าว่าซิซีฟัสเป็นผู้บอกที่หลบซ่อนของตน กับเอจิน่า เทพซุสจึงส่งเทพทานาทอส เทพแห่งความตายไปรับวิญญาณของซิซีฟัส ไปลงโทษที่ขุมนรกทาร์ทารัส แต่ซิซีฟัสได้วางแผนเอาไว้อยู่แล้ว ว่าเทพซุสอาจจะส่งเทพทานาทอสมารับวิญญาณของตนไปลงโทษในปรโลก เมื่อทานาทอสมาถึงวังของซิซีฟัส ซิซีฟัสจึงใช้แหคลุมทาทานอส และให้ทหารพาเทพทานาทอสไปขัง เนื่องจากเทพทานาทอสถูกขังทั่วโลกก็ไม่มีความตาย ซึ่งทำให้เทพแอรีส เทพแห่งสงครามโมโหที่ไม่มีใครตายในสงคราม จึงไปช่วยเทพทานาทอสออกมา (บางตำราอ้างว่าเทพซูสเป็นคนสั่งให้แอรีสไปปลดปล่อยเทพทาทานอสออกมา) 
เมื่อเทพทานาทอสออกมาได้แล้วทั่วโลกก็กลับมามีความตายอีกครั้ง ทานาทอสจึงพาวิญญาณของซิซีฟัสไปปรโลกเพื่อตัดสินกรรมได้ แต่ซิซีฟัสก็ยังมีแผนสองมาหลอกเทพเจ้าอีก ก่อนตายเทพซิซีฟัสได้สั่งเสียแก่ภรรยาให้ ห้ามจัดงานพิธีศพ และห้ามวางเหรียญบนปาก เพื่อข้ามแม่น้ำสติกซ์ในยมโลกด้วย
(ชาวกรีกมีความเชื่อว่าแม่น้ำสติกซ์ไหลอยู่รอบยมโลก และมีแครอน ผู้แจวเรือข้ามวิญญาณไปส่งที่อีกฝั่ง โดยทุกคนก่อนตายจะต้องมีเหรียญ 1 เหรียญ เป็นค่าจ้างให้แครอน เพื่อข้ามแม่น้ำสติกซ์ ไปตัดสินความดีความชอบที่อีกฝั่ง) เมื่อซิซีฟัสไม่มีเหรียญเป็นค่าจ้างให้แครอนผู้แจวเรือ ทำให้ต้องทนความหนาวอยู่ริมแม่น้ำสติกซ์ ทำให้เทพเฮดีส รู้สึกแปลกใจ ว่าเป็นถึงพระราชาทำไม ภรรยาไม่ให้เหรียญ เป็นค่าจ้างข้ามแม่น้ำสติกซ์ เทพเฮดีสจึงให้วิญญาณของซิซีฟัส กลับไปเพื่อสั่งเสียแก่นางมีโรพี ซึ่งเป็นภรรยาเสียก่อน เมื่อซิซีฟัสได้ฟื้นอีกครั้ง ก็ไม่ได้ทำตามสัญญาที่จะกลับไปในยมโลก ทำให้เทพทั้ง 2 คือซุส และเฮดีส ต่างโกรธซึ่งทำให้เทพเจ้าอับอายได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนวันหนึ่งสามพี่น้องมอยเร (เป็นสามเทพีที่ลิขิตชีวิตมนุษย์ องค์แรกมีหน้าที่ปั่นเส้นด้ายแห่งชีวิต องค์ที่สองมีหน้าที่ทอเส้นด้ายแห่งชีวิต คนที่สามมีหน้าที่ตัดเส้นด้ายแห่งชีวิต) ได้ตัดเส้นด้ายชีวิตของซิซีฟัสขาด ทำให้ซิซีฟัส ถึงฆาตตายจริง ๆ ซิซีฟัสถูกพาตัวไปยมโลกอีกครั้ง โดยเทพเฮดีสได้ลงโทษซิซีฟัส ให้กลิ้งก้อนหินก้อนใหญ่ขึ้นไปบนเขา แล้วกลิ้งลงมาทับเขาอีก และยังถูกบังคับให้กลิ้งหินขึ้นไปอีกเป็นอย่างนี้ไม่มีที่สิ้นสุด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก
สัตยะ สาอี บาบา

สัตยะ สาอี บาบา (ชื่อเมื่อเกิด รัตนากรรม สัตยนารายัณ ราชู; 23 พฤศจิกายน 192624 เมษายน 2011) เป็นคุรุและผู้ใจบุญชาวอินเดีย เกิดในตระกูลภัตราชูชาวเตลูกู เมื่ออายุได้สิบสี่ปี ได้อ้างว่าตนเองเป็นร่างเกิดใหม่ของของศิรฑีสาอีบาบา และได้หนีออกจากบ้านของตนเพื่อช่วยเหลือสังคมและเป็นตัวอย่างแก่ผู้ติดตาม
องค์กรสัตยะสาอีที่ท่านตั้งขึ้น มีศูนย์มากกว่า 1,200 แห่ง ใน 126 ประเทศทั่วโลก องค์กรนี้มีการดำเนินงานสร้างและสนับสนุนการสร้างโรงพยาบาลทั่วไปและเฉพาะทาง, คลินิก, โครงการน้ำดื่ม, มหาวิทยาลัยหนึ่งแห่ง, หอประชุม, อาศรม และโรงเรียน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2469
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐอานธรประเทศ
หมวดหมู่:นักปรัชญาชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดู
เนปทูไนต์

เนปทูไนต์ เป็นแร่ซิลิเกตชนิดหนึ่งทึบแสงการเกิดขึ้นในหินอัลคาไลน์และคาร์บอเนต แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝังอยู่ใน natrolite เป็นแร่ที่เกิดพร้อมกับbenitoiteและ joaquinite

**ประวัติ**
ชื่อแร่เนปทูไนต์ มาจากชื่อเทพเนปจูนซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องทะเลของชาวโรมัน เนื่องจากแร่เนปทูไนต์ได้ถูกพบพร้อมกับแร่อีจิรีนที่เป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งท้องทะเลของชาวสแกนดิเนเวีย

**แหล่งที่พบ**
พบที่เวสต์กรีนแลนด์ และแคลิฟอร์เนีย มณฑลซานเบนิโต้ สหรัฐอเมริกา

**ต่างประเทศ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลแร่เนปทูไนต์ 
หมวดหมู่:แร่โซเดียม
หมวดหมู่:แร่โพแทสเซียม
หมวดหมู่:แร่ลิเทียม
หมวดหมู่:แร่ซิลิเกต
อาร์นัก-ลา-ป็อสต์

อาร์นัก-ลา-ป็อสต์ (Arnac-la-Poste) หรือ อาร์นัก (Arnac) เป็นเมืองในจังหวัดโอต-เวียนซึ่งอยู่ในแคว้นลีมูแซ็ง ทางตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส

**ภูมิศาสตร์**
มีแม่น้ำเบอแนซไหลผ่านทางทิศเหนือของเมือง

**ประชากร**

**ดูเพิ่ม**
http://www.frenchpropertylinks.com/Limousin/Ambazac.htm date=2010-09-16 

**อ้างอิง**
 INSEE
สถานีถ่ายทอดเสียงมงมาญี (Montmagni)
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโอต-เวียน
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 ตุลาคม 8

* นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนชาวจีน หลิว เซี่ยวโป ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ  (New York Times)  (CNN)  (The Hindu)  (RIA Novosti)
}
หลิว เสี่ยวปัว

หลิว เสี่ยวปัว (p=Liú Xiǎobō; 28 ธันวาคม พ.ศ. 2498 – 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2560) คือ ปัญญาชนชาวจีน นักต่อต้านคอมมิวนิสต์และนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนในประเทศจีน แต่งงานกับภรรยาชื่อ หลิว เซีย
เขาดำรงตำแหน่งประธานศูนย์สมาคมนักเขียนสากลจีนอิสระตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2551 หลิวถูกกักขังเนื่องจากพบว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับคำประกาศ "กฎบัตร 08" เขาถูกจับกุมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2552 เนื่องจากต้องสงสัยว่า "ยั่วยุให้เกิดการบ่อนทำลายอำนาจรัฐ" เขาถูกไต่สวนด้วยข้อหาเดียวกันเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และถูกตัดสินจำคุก 11 ปี และถูกถอดถอนสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 2 ปี เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ระหว่างกำหนดโทษจำคุกครั้งที่สี่ตั้งแต่ พ.ศ. 2552 จนถึง พ.ศ. 2563 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ และ ซึ่งเขาได้รับทราบผ่านการบอกเล่าของทนายความในภายหลัง ว่าเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เขาเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี พ.ศ. 2553 "เนื่องจากการต่อสู้อันยาวนานและปราศจากความรุนแรงเพื่อสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานในประเทศจีน"
หลิวถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งตับเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ที่โรงพยาบาลเฟิร์สท์แห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์จีน ในเมืองเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
หมวดหมู่:นักเขียนชาวจีน
หมวดหมู่:บุคคลจากฉางชุน
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งตับ
หมวดหมู่:ชาวจีนผู้ได้รับรางวัลโนเบล
การยุยงให้บ่อนทำลายอำนาจรัฐ

การยุยงให้บ่อนทำลายอำนาจรัฐ (煽动颠覆国家政权罪) เป็นอาชญากรรมภายใต้กฎหมายสาธารณรัฐประชาชนจีน ปรากฏในมาตรา 105 วรรค 2 ของประมวลกฎหมายอาญาสาธารณรัฐประชาชนจีน พ.ศ. 2540
ข้อหาดังกล่าวมักตกแก่ผู้รณรงค์เรียกร้องสิทธิมนุษยชนในประเทศจีน ซึ่งมีโทษจำคุก รายงานโดยเว็บไซต์นักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนชาวจีน ระบุรายชื่อบุคคล 34 คนที่ถูกพิพากษาว่ามีความผิดภายใต้กฎหมายดังกล่าว ซึ่งหลายบุคคลในกลุ่มนี้ได้โพสต์บทความในอินเทอร์เน็ตโดยมีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลจีน

**ข้อกฎหมาย**
มาตรา 105 วรรค 2 ของประมวลกฎหมายอาญาสาธารณรัฐประชาชนจีน:
"ผู้ใดใช้ข่าวลือ การกล่าวหมิ่นประมาทหรือวิธีการอื่นใดเพื่อส่งเสริมการบ่อนทำลายอำนาจทางการเมืองของรัฐหรือเพื่อโค่นล้มระบบสังคมนิยม ต้องระวางโทษจำคุกสูงสุดไม่เกินห้าปี ทว่า ผู้นำกลุ่มและผู้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงต้องระวางโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าห้าปี"

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กฎหมายสาธารณรัฐประชาชนจีน
โรงเรียนอุดมวิทยา (อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี)

โรงเรียนอุดมวิทยา   เป็นโรงเรียนเอกชนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปทุมธานี เขต 2 เปิดสอนในระดับชั้นเตรียมอนุบาลถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย ตั้งอยู่เลขที่ 104 ซอย รังสิต-นครนายก 31 ถนนรังสิต-นครนายก ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี

**บุคคลสำคัญต่อโรงเรียน**
ผู้ก่อตั้งโรงเรียน
       นาย สิงห์  บุญญะสิทธิ์  และนางถนอม   บุญญะสิทธิ์
*ผู้อุปถัมภ์โรงเรียน
       พลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ และ
       คุณหญิงอุดมลักษณ์ ศรียานนท์
*ที่ปรึกษาทางด้านวิชาการ
       รศ.ดร. ทัศนา  แสวงศักดิ์
*ที่ปรึกษาทางด้านกฎหมาย
       นายสง่า  ฉิมสุวรรณ

**สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน**
สีประจำโรงเรียน
**Orange สีส้ม      
**Green สีเขียว    
*ปรัชญาของโรงเรียน
      ปัญญา นรานัง รตนัง ปัญญาเป็นแก้วอันประเสริฐของนรชน
*คำขวัญของโรงเรียน      
       เรียนดี กิจกรรมเยี่ยม เปี่ยมจริยธรรม สัมพันธ์ชุมชน
*ดอกไม้ประจำโรงเรียน
       ดอกเฟื่องฟ้า 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็ปโรงเรียนอุดมวิทยา date=2020-09-23 
หมวดหมู่:โรงเรียนในอำเภอธัญบุรี
หมวดหมู่:โรงเรียนเอกชนในประเทศไทย
สนธิสัญญาเขตแดนเยอรมนี–สหภาพโซเวียต

สนธิสัญญาเยอรมนี–สหภาพโซเวียตว่าด้วยมิตรภาพ ความร่วมมือ และการกำหนดเขตแดน (หรือในชื่อว่า สนธิสัญญาเยอรมนี–สหภาพโซเวียตว่าด้วยพรมแดนและมิตรภาพ) เป็นสนธิสัญญาซึ่งลงนามโดยนาซีเยอรมนีกับสหภาพโซเวียต เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2482 หลังจากการรุกรานโปแลนด์ร่วมกัน ผู้ลงนามได้แก่ โจอาคิม ฟอน ริบเบนทรอพ และวยาเชสลาฟ โมโลตอฟ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของเยอรมนีและสหภาพโซเวียตตามลำดับ สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นผลสืบเนื่องมาจากสนธิสัญญาโมโลตอฟ-ริบเบนทรอพ เมื่อวันที่ 23 สิงหาคมปีเดียวกัน โดยเนื้อหาในสนธิสัญญาจำนวนน้อยเท่านั้นที่มีการประกาศต่อสาธารณะ

**สัญญาลับ**
ข้อตกลงลับในสนธิสัญญา
สนธิสัญญาดังกล่าวมีสัญญาลับหลายประการ โดยส่วนหนึ่งอนุญาตให้มีการแลกเปลี่ยนประชากรสัญชาติรัสเซียและเยอรมันระหว่างทั้งสองประเทศจากเขตยึดครองโปแลนด์ของแต่ละฝ่าย การกำหนดเขตอิทธิพลในยุโรปกลางใหม่จากสนธิสัญญาโมโลตอฟ-ริบเบนทรอพ ตลอดจนถึงข้อตกลงในการปราบปราม "การปลุกปั่นของชาวโปแลนด์" 
เมื่อกองทัพเยอรมันรุกรานโปแลนด์ เยอรมนีได้ยึดครองจังหวัดลูบลินและทางตะวันออกของจังหวัดวอร์ซอ ซึ่งเป็นดินแดนที่กำหนดให้อยู่ในเขตอิทธิพลของสหภาพโซเวียตตามสนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพ เพื่อชดเชยความสูญเสียดังกล่าว ข้อตกลงลับในสนธิสัญญานี้จึงได้โอนลิทัวเนีย ยกเว้นดินแดนส่วนเล็ก ๆ ในแคว้นซูเวากีหรือที่บางครั้งถูกเรียงว่า สามเหลี่ยมซูเวากี ให้อยู่ในเขตอิทธิพลของสหภาพโซเวียต หลังจากการโอนดินแดนดังกล่าว สหภาพโซเวียตได้ยื่นคำขาดต่อลิทัวเนียและยึดครองประเทศเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2483 และสถาปนาสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย

**อ้างอิง**
  page=170

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Text of the treatyfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ
หมวดหมู่:สนธิสัญญาสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับนาซีเยอรมนี
หมวดหมู่:สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:สนธิสัญญาแนวพรมแดน
หมวดหมู่:สนธิสัญญาลับ
หมวดหมู่:สนธิสัญญามิตรภาพ
หมวดหมู่:เขตแดนสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:สหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2482
หมวดหมู่:ประเทศเยอรมนีในปี พ.ศ. 2482
หมวดหมู่:ฝ่ายอักษะ