Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
กีฬาเฟสปิก

กีฬาเฟสปิก (FESPIC Games) หรือ การแข่งขันกีฬาคนพิการภาคพื้นตะวันออกไกล และ แปซิฟิกตอนใต้ (Far East and South Pacific Games for the Disabled) เรียกว่า สหพันธ์กีฬาเฟสปิก เป็นมหกรรมกีฬาหลากหลายชนิด โดยนักกีฬาเป็นผู้พิการจากทั่วเอเชียและโอเชียเนีย เป็นมหกรรมกีฬาคนพิการอันดับสองของโลกรองจากกีฬาพาราลิมปิก (Paralympic Games) โดยจัดขึ้นครั้งแรกที่เมือง เบ็บปุ จังหวัดโออิตะ ญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) โดยมีนักกีฬาร่วมแข่งขัน 973 คน จาก 18 ประเทศ
กีฬาเฟสปิกเกมส์ครั้งที่ 9 จัดขึ้นครั้งสุดท้าย ที่เมืองกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) date=2006-12-06  มีนักกีฬาเข้าร่วม 4,000 คน จากประเทศสมาชิก 46 ประเทศ ชิงชัยกันใน 19 ชนิดกีฬา ก่อนที่ครั้งต่อมา (ค.ศ. 2010) ในการแข่งขันที่เมืองกว่างโจว ประเทศจีน จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อการแข่งขันจากกีฬาเฟสปิกเป็นกีฬาเอเชียนพาราเกมส์ ให้สอดคล้องกับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ รวมถึง การแข่งขันเอเชียนพาราเกมส์ดังกล่าว ยังเป็นการเริ่มนับครั้งที่หนึ่งใหม่อีกด้วย

**วัตถุประสงค์**
 เพื่อสนับสนุนการแสดงออกด้านสามารถทางการกีฬา ของผู้มีความพิการในมวลหมู่ประเทศสมาชิกของสหพันธ์เฟสปิก- เพื่อยกระดับความตระหนัก และความเข้าใจของสังคม ที่มีต่อความสามารถ ของบุคคลที่มีความพิการ- เพื่อสนับสนุนอุดมคติของสหพันธ์เฟสปิก ในการส่งเสริมให้บุคคลที่มีความพิการได้เข้าร่วมกิจการกีฬา และออกกำลังกายอย่างกว้างขวาง และในขณะเดียวกันจัดให้มีการแข่งขันเพื่อแสดงออกถึงความเป็นเลิศทางกีฬา

**ประวัติ**
เฟสปิกเกมส์ ถือกำเนิดขึ้นที่ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยมีคณะบุคคล ที่สนใจในกิจกรรม และ การกีฬา สำหรับคนพิการ ในแถบภาคพื้น เอเชียตะวันออกไกล และแปซิฟิกตอนใต้ โดย ดร. ยูทากะ นาคามุระ ได้ร่วมกันก่อตั้งองค์กรทางกีฬาขึ้น เรียกว่า การแข่งขันกีฬาคนพิการภาคพื้นตะวันออกไกล และ แปซิฟิกตอนใต้ โดยใช้กิจกรรมและการกีฬาเป็นสื่อ ตลอดจนเพื่อส่งเสริมความเป็นมิตร และความเข้าใจซึ่งกันและกัน ในกลุ่มคนพิการทั้งหลายทั่วโลก จัดการแข่งขัน 4 ปีต่อครั้ง

**ประเทศสมาชิกกีฬาเฟสปิก**

**เอเชีย**

**โอเชียเนีย**

**ประเภทกีฬาในการแข่งขันครั้งล่าสุด**
 17px ยิงธนู - 17px กรีฑา - 17px แบดมินตัน - 17px บอคเซีย - 17px โบว์ลิ่ง - 17px จักรยาน - 17px ฟุตบอล 5 ฝ่าย และ ฟุตบอล 7 ฝ่าย - 17px ยูโด - 17px ยกน้ำหนัก - 17px เรือพาย - 17px ยิงปืน - 17px ว่ายน้ำ - 17px ปิงปอง - 17px วอลเลย์บอลนั่ง (สำหรับผู้พิการทางขา)- 17px วีลแชร์บาสเกตบอล - 17px วีลแชร์ฟันดาบ - 17px วีลแชร์เทนนิส 

**ประเภทของความพิการ**
 ความพิการทาง แขน - ขา - ความพิการทางตา- ความพิการทางสมอง- กลุ่มคนพิการที่นั่งรถวีลแชร์- ความพิการทางปัญญา

**การจัดการแข่งขัน**

**ดูเพิ่ม**
 คณะกรรมการพาราลิมปิกเอเชีย- พาราลิมปิกเกมส์- อาเซียนพาราเกมส์- กีฬาเยาวชนเฟสปิก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  FESPIC สหพันธ์กีฬาเฟสปิก-  รายงานสรุปของสหพันธ์กีฬาเฟสปิก
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาหลายประเภท
หมวดหมู่:กีฬาคนพิการ
หมวดหมู่:กีฬาในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:เหยื่ออาชญากรรม

บุคคลที่เป็นเหยื่อของอาชญากรรม เช่น การฆาตกรรม หรือ การข่มขืน
หมวดหมู่:อาชญากรรม
หมวดหมู่:บุคคลแบ่งตามสถานะ
หมวดหมู่:เหยื่อ
เขตเศรษฐกิจแหลมฉบัง

เขตเศรษฐกิจแหลมฉบัง ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2525–2529) และแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2530–2534) โดยมีเป้าหมายให้เป็นแหล่งที่ตั้งท่าเรือแหลมฉบัง ที่ตั้งนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง ประกอบด้วยอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออก อุตสาหกรรมขนาดกลาง และขนาดเล็ก รวมทั้งย่านธุรกิจการค้า ชุมชนที่อยู่อาศัย รัฐบาลโดยมี พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัน เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ลงทุนพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานบริเวณพื้นที่แหลมฉบัง เช่น ก่อสร้างท่าเรือแหลมฉบัง นิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบังท่อส่งน้ำแหลมฉบัง (หนองค้อ – แหลมฉบัง) ระบบโทรคมนาคมที่ทันสมัย ระบบไฟฟ้า เคหะชุมชน ศูนย์ราชการแหลมฉบัง ประกอบด้วย เทศบาลนครแหลมฉบัง และสถานีตำรวจภูธรแหลมฉบัง และโครงการศึกษาเพื่อพัฒนาพื้นที่ชายฝั่ง แหลมฉบังให้เป็นศูนย์กลางความเจริญแห่งใหม่
หมวดหมู่:อำเภอศรีราชา
รายชื่อคณะเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย

รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ที่เปิดสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ อันเป็นวิชาทางสังคมศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับ การตัดสินใจเพื่อจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด และการตอบสนองแรงจูงใจของมนุษย์ เป็นศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจในชีวิตประจำวัน เช่น การใช้เวลา การผลิต การลงทุน การบริโภคสินค้าและบริการ 
ในอดีตในสมัยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์วิชานี้ไม่มีการจัดการเรียนการสอนเนื่องจากไม่สอดคล้องกับลักษณะสังคมและการเมืองการปกครองขณะนั้น มาจนกระทั่งภายหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 รัฐบาลคณะราษฎรได้ก่อตั้ง มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ขึ้นเพื่อรองรับสังคมการเมืองในระบอบใหม่คือระบอบประชาธิปไตย จึงได้มีการริเริ่มจัดการเรียนการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ขึ้นเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2477 โดยเป็นวิชาหนึ่งในหลักสูตร ธรรมศาสตรบัณฑิต

**รายชื่อคณะหรือสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย**
 หมายเหตุ จัดเรียงตามชื่อมหาวิทยาลัย และตามชื่อคณะ

**ดูเพิ่ม**
 คณะวิชา
หมวดหมู่:คณะเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย
เศรษฐศาสตร์
เศรษฐศาสตร์
ตัวรับโดปามีน

ไฟล์:Dopamin - Dopamine.svg|thumb|โดปามีน
ตัวรับโดปามีน (dopamine receptor)  สารสื่อประสาทโดปามีนออกฤทธิ์ผ่านตัวรับโดปามีนซึ่งเป็นตัวรับที่จับอยู่กับโปรตีนจี ในยุคแรกๆ ได้แบ่งตัวรับโดปามีนออกเป็น 2 กลุ่มหลักโดยใช้ความสามารถในการกระตุ้นหรือยับยั้งการทำงานของเอนไซม์อดีนิลิล ไซเคลส (adenylyl cyclase) เป็นเกณฑ์ในการจัดกลุ่มซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น กลุ่มตัวรับโดปามีน 1 และ กลุ่มตัวรับโดปามีน 2

**กลุ่มตัวรับโดปามีน 1 (dopamine 1 - like receptors)**
กลุ่มตัวรับโดปามีน 1 ได้แก่ตัวรับโดปามีน 1 และตัวรับโดปามีน 5 ซึ่งสามารถกระตุ้นการทำงานของเอนไซม์อดีนิลิล ไซเคลสทำให้ผลิตไซคลิกอะดีโนซีนมอนอฟอสเฟต หรือ ไซคลิกเอเอ็มพี (cyclic-adenosine monophosphate; cAMP) เพิ่มมากขึ้น  ตัวรับโดปามีน 1  พบได้ที่สมองส่วนดอร์ซาลสไตรตัม  (dorsal striatum) หรือที่เรียกว่าคอร์เดตและปูตาเมน (caudate-putamen), นิวเคียสแอคคิวเบน (nucleus accubens), ออลแฟกทอรี ทูเบอเคิล (olfactory tubercle), ซี รีบราลคอร์เท็กส์ (cerebral cortex)  และ อมิกดาลา (amygdala)  ตัวรับโดปามีน 5 พบได้ที่สมองส่วนฮิปโปแคมปัส (hippocampus), แลเทอราล แมมมิลลิลารี นิวเคลียส (lateral mammillary nucleus) และพาราฟาสสิคิวลาร์ นิวเคลียส (parafascicular nucleus) ในสมองส่วนธาลามัส (thalamus)

**กลุ่มตัวรับโดปามีน 2 (dopamine 2 - like receptors) == 
สำหรับกลุ่มตัวรับโดปามีน 2 ได้แก่ ตัวรับโดปามีน 2 ตัวรับโดปามีน 3 และตัวรับโดปามีน 4 ซึ่งเมื่อถูกกระตุ้นจะให้ผลยับยั้งการทำงานของเอนไซม์อดีนิลิล ไซเคลสทำให้ผลิตไซคลิกเอเอ็มพีลดน้อยลง ตัวรับโดปามีน 2 พบได้ที่สมองส่วนดอร์ซาลสไตรตัม, ออลแฟกทอรี ทูเบอเคิล ,  นิวเคียสแอคคิวเบน, สับสแตนเชีย ไนกรา พา คอมแพคตา (substantia nigra pars compacta) และเวนทราล เทกเมนทาล แอเรีย (ventral tegmental area) นอกจากนี้ตัวรับโดปามีน 2 ยังพบได้ในอวัยวะอื่นๆ ได้แก่  ดวงตาชั้นเรตินา, ไต, ระบบไหลเวียนเลือด และต่อมพิทูอิตารี (pituitary gland)  ตัวรับโดปามีน 3 พบได้ที่สมองส่วนเกาะของแคลเลจา  (islands of Calleja),ไฮโปธาลามัส (hypothalamus), ธาลามัส และซีรีเบลลัม (cerebellum)   และตัวรับโดปามีน 4  พบได้ที่สมองส่วนหน้าฟรอนทาล  คอร์เทกส์  frontal cortex, อมิกดาลา (amygdala),ออลแฟกตอรีบัลบ์ (olfactory bulb), ฮิปโปแคมปัส , ไฮโปธาลามัส และมีเซนเซฟาลอน (mesenchephalon)
หมวดหมู่:รีเซพเตอร์
ไทโรซีนไฮดรอกซิเลส

ไทโรซีนไฮดร๊อกซิเลส (Tyrosine hydroxylase; TH) เป็นเอนไซม์ในขั้นกำหนดอัตราการเกิดปฏิกิริยาซึ่งเร่งปฏิกิริยาการเปลี่ยนกรดอะมิโนไทโรซีนให้เป็นไดไฮโดฟีนิลอะลานีนหรือ (โดปา) (dihydroxyphenylalanine;DOPA) ที่ใช้ในการสังเคราะห์สารกลุ่มแคทีโคลามีน เช่น โดปามีน (dopamine) นอร์อิปิเนฟริน (norepinephrine) และอิปิเนฟริน (epinephrine)
หมวดหมู่:เอนไซม์
สถานีเพชรบุรี

สถานีเพชรบุรี อาจหมายถึง- สถานีรถไฟเพชรบุรี ของการรถไฟแห่งประเทศไทย- สถานีเพชรบุรี ของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อการขนส่ง
อาเลฟ

อาเลฟ (Aleph) เป็นอักษรตัวแรกของอักษรฮีบรู ตรงกับอักษรอาหรับ (ا; “อลิฟ”) อักษรกรีก “อัลฟา” และอักษรละติน “A” พัฒนามาจากอักษรฟินิเชีย ʾāleph ซึ่งมาจากอักษรคานาอันไนต์ ʾalp “วัว” ทางคณิตศาสตร์หมายถึงระดับขั้นของจำนวนอนันต์
อักษรนี้ในภาษาอาหรับใช้แทนเสียง /ʔ/ หรือเสียงสระอา เพื่อแสดงว่าอลิฟนั้นแทนเสียงพยัญชนะหรือสระจึงเพิ่มฮัมซะฮ์ (ء) ขึ้นมา เรียกว่า ฮัมซะตุลก็อฏอิ ฮัมซะฮ์ไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรเต็มตัวเท่ากับอักษรอื่น ๆ เพราะมักจะใช้คู่กับตัวพาคือ วาว (و), ยาอ์ที่ไม่มีจุดข้างล่าง (ی) และอลิฟ (ا) อลิฟใช้คู่กับฮัมซะฮ์เมื่อเป็นพยางค์แรกของคำและประสมสระเสียงสั้น โดยอยู่ข้างบน (أ) เมื่อเป็นเสียงสระอะหรืออุ และอยู่ข้างล่าง (إ) เมื่อเป็นเสียงสระอิ ถ้าอลิฟเป็นสระเสียงยาวจะไม่แสดงฮัมซะฮ์ 
ฮัมซะฮ์ชนิดที่ 2 ฮัมซะตุลวัศลิ ใช้เฉพาะกับหน่วยเสียงแรกของคำว่า ال (อัล) อันเป็นคำกำหนดชี้เฉพาะหรือคำในกรณีใกล้เคียงกัน ต่างจากฮัมซะฮ์ชนิดแรกตรงที่ว่า จะถูกยกเลิกเมื่อมีสระอยู่ข้างหน้า ฮัมซะฮ์ชนิดนี้ใช้อะลิฟเป็นตัวพาเท่านั้น ปกติจะไม่เขียนอักษรฮัมซะฮ์ แต่จะเขียนอลิฟเพียงอย่างเดียว
อลิฟมัดดะ (alif madda) ใช้ในกรณีที่อะลิฟ 2 ตัวเขียนติดกัน (เสียงอา) จะเขียนอะลิฟในรูป (آ)  เช่น القرآن (อัลกุรอาน)
อลิฟมักศูเราะฮ์ (alif maqsūrah) รูปร่างเหมือนตัวยาอ์ที่ไม่มีจุดข้างล่าง (ی) ใช้เฉพาะตำแหน่งท้ายคำเท่านั้น ใช้แทนเสียงสระอาเช่นเดียวกับอลิฟ
ในคำทับศัพท์ภาษาอาหรับจะแทนฮัมซะฮ์ด้วย อ์ เมื่อเป็นตัวสะกด

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  อะลิฟ 786 date=2017-09-11 
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
เบต

เบต (Bet) เป็นอักษรตัวที่ 2 ของอักษรตระกูลเซมิติกส่วนใหญ่ ได้แก่ อักษรฟินิเชีย อักษรแอราเมอิก อักษรฮีบรู ב อักษรซีรีแอก ܒ อักษรอาหรับ (ب; บาอ์) ใช้แทนเสียงที่เกิดจาก ริมฝีปาก ก้อง ไม่มีลม (สัทอักษรสากล: /b/) ตรงกับอักษรละติน “B” ในคำทับศัพท์จะแทนด้วย บ
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
ใบกำกับภาษี

ใบกำกับภาษี (Tax Invoice) คือ เอกสารหลักฐานสำคัญ ซึ่งผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มจะต้องจัดทำและออกให้กับผู้ซื้อสินค้าหรือบริการทุกครั้งที่มีการขายสินค้าหรือบริการ เพื่อแสดงมูลค่าของสินค้าหรือบริการและจำนวนภาษีมูลค่าเพิ่ม ที่ผู้ประกอบการจดทะเบียนเรียกเก็บหรือพึงเรียกเก็บจากผู้ซื้อสินค้าหรือบริการในแต่ละครั้ง- กรณีการขายสินค้า ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่ต้องออกใบกำกับภาษีพร้อมทั้งส่งมอบให้แก่ผู้ซื้อในในทันทีที่มีการส่งมอบสินค้าให้กับผู้ซื้อ- กรณีการให้บริการ ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่ต้องออกใบกำกับภาษีพร้อมทั้งส่งมอบให้แก่ผู้รับบริการในทันทีที่ได้รับชำระราคาค่าบริการ
ผู้ประกอบการจดทะเบียนต้องจัดทำใบกำกับภาษีอย่างน้อย 2 ฉบับ ดังนี้- ต้นฉบับ ผู้ประกอบการต้องส่งมอบให้กับผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการ- สำเนา ผู้ประกอบการต้องเก็บรักษาไว้เพื่อเป็นหลักฐานประกอบการลงรายงานภาษีเป็นเวลาไม่น้อยกว่า 5 ปีนับแต่วันที่ทำรายงาน

**ประเภทของใบกำกับภาษี**
# ใบกำกับภาษีแบบเต็มรูป
#* ใบกำกับภาษีเต็มรูป
#* ใบกำกับภาษีอย่างย่อ
# เอกสารอื่นที่ถือเป็นใบกำกับภาษี
#* ใบเพิ่มหนี้
#* ใบลดหนี้
#* ใบเสร็จรับเงินที่ส่วนราชการออกให้ในการขายทอดตลาด
#* ใบเสร็จรับเงินของกรมสรรพากร กรมศุลกากรหรือกรมสรรพสามิต เฉพาะส่วนที่เป็นภาษีมูลค่าเพิ่ม

**อ้างอิง**
  กรมสรรพากร
หมวดหมู่:นิติศาสตร์
หมวดหมู่:กฎหมาย
หมวดหมู่:กฎหมายมหาชน
หมวดหมู่:ภาษี
หมวดหมู่:การค้า
ทาฟ

ทาฟ (Taw, Tav, Taf) เป็นอักษรตัวที่ 22 ของอักษรตระกูลเซมิติกส่วนใหญ่ ได้แก่ อักษรฟินิเชีย อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ת  อักษรอาหรับ (ت; ตาอ์) เริ่มแรกใช้แทนเสียงที่เกิดจากปุ่มเหงือก ไม่ก้อง ไม่มีลม (สัทศาสตร์สากล: /t/) อักษรฟินิเชียที่ใช้แทนเสียงนี้ พัฒนาไปเป็นอักษรกรีก “Τ” อักษรละติน “T” และอักษรซีริลลิก “Т” ในคำทับศัพท์ภาษาอาหรับจะแทนด้วย ต
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
ษาอ์

ษาอ์ (ث)  เป็นอักษร 1 ใน 6 ตัว ของอักษรอาหรับ ที่เพิ่มจากอักษร 22 ตัวของอักษรฟินิเชีย ใช้แทนเสียงไม่ก้อง เกิดจากฟัน และเป็นเสียงในลำคอ (ثَاءْ) (สัทศาสตร์สากล: /θ/) ในคำทับศัพท์จะแทนด้วย ษ
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
กิเมล

กิเมล (Gimel) เป็นอักษรตัวที่ 3 ของอักษรตระกูลเซมิติกส่วนใหญ่ ได้แก่ อักษรฟินิเชีย อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ג อักษรอาหรับ (ج; ญีม /d͡ʒ/) และอักษรซีเรียค ܓ ใช้แทนเสียงก้อง เกิดจากเพดานอ่อน ไม่มีลม สัทอักษรสากล: /d͡ʒ/ หรือ /g/ (สำเนียงอียิปต์) ชื่ออักษรนี้มาจากภาษาฟินิเชีย หมายถึง “อูฐ” ส่วนรูปอักษรคานาอันไนต์ เป็นรูปคล้ายบูมเมอแรง
ในคำทับศัพท์ภาษาอาหรับจะแทนด้วย ญ หรือ จญ์ เมื่อเป็นตัวสะกด
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
ใบกำกับภาษีเต็มรูป

ใบกำกับภาษีเต็มรูป คือ เอกสารหลักฐานสำคัญ ซึ่งผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มโดยทั่วไป มีหน้าที่ต้องออกให้แก่ผู้ซื้อสินค้าหรือบริการ ซึ่งใบกำกับภาษีเต็มรูปจะต้องมีรายการอย่างน้อยดังต่อไปนี้ (มาตรา 86/4)
# คำว่า "ใบกำกับภาษี" 
# เลขประจำตัวผู้เสียภาษีอากรของผู้ขายสินค้าหรือให้บริการ
# ชื่อ ที่อยู่ ของผู้ขายสินค้าหรือให้บริการ
# ชื่อ ที่อยู่ ของผู้ซื้อสินค้าหรือรับบริการ
# หมายเลขลำดับของใบกำกับภาษีและหมายเลขลำดับของเล่ม (ถ้ามี)
# วัน เดือน ปี ที่ออกใบกำกับภาษี
# ชื่อ ชนิด ประเภท ปริมาณและมูลค่าของสินค้าหรือของบริการ
# จำนวนภาษีมูลค่าเพิ่มที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือของบริการ โดยให้แยกออกจากมูลค่าของสินค้าหรือของบริการให้ชัดแจ้ง
โดยปกติแล้วผู้ซื้อสินค้าทั่วไปไม่มีความจำเป็นจะต้องใช้ใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบเว้นแต่
# เพื่อเป็นหลักฐานในการเบิกค่าสินค้าหรือบริการนั้นกับหน่วยงานต้นสังกัด
# เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันการซื้อขายสินค้าและความเป็นเจ้าของสินค้า กรณีสินค้ามีมูลค่าสูงหรือมีบริการหลังการขาย เช่น คอมพิวเตอร์
# กรณีซื้อสินค้าและบริการเพื่อการค้า อาจนำหลักฐานนี้ไปใช้ในการขอรับภาษีมูลค่าเพิ่มคืน หากเข้าตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด

**ดูเพิ่ม**
 ใบกำกับภาษี

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  กรมสรรพากร
หมวดหมู่:นิติศาสตร์
หมวดหมู่:กฎหมาย
หมวดหมู่:กฎหมายมหาชน
หมวดหมู่:ภาษี
หมวดหมู่:การค้า
เฮ (ตัวอักษร)

เฮ (He) เป็นอักษรตัวที่ห้าในอักษรตระกูลเซมิติก รวมทั้งอักษรฟินิเชีย  อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ה‎, อักษรซีเรียค ܗ และอักษรอาหรับ ه‎; ฮาอ์ /h/) ใช้แทนเสียงไม่ก้อง เสียดแทรก เกิดที่สายเสียง (IPA|h) อักษรฟินิเชียตัวนี้ไปเป็นอักษรกรีก Epsilon, อักษรอีทรัสคัน ̄ , อักษรละติน E และอักษรซีริลลิก Ye เฮในอักษรฟินิเชียใช้แทนเสียงพยัญชนะ แต่อักษรลูกหลานอื่น ๆ ใช้แทนเสียงสระ  
ในภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกโบราณ มีเสียงไม่ก้องและเป็นเสียงในลำคอสามเสียงคือ เกิดที่เพดานอ่อน ḫ เกิดที่สายเสียงและคอหอย ḥ ดังที่พบในอักษรอาระเบียใต้และอักษรเอธิโอปิก ในอักษรคานาอันไนต์, ḫayt และ ḥasir รวมเข้ากับ Heth "fence" 
ฮเฮ
สีเทา

สีเทา เป็นสีที่อยู่ระหว่างสีขาวและสีดำซึ่งเป็นสีที่ไม่มีสีสัน 
สีเทาในภาษาอังกฤษสะกดได้สองอย่างคือ grey (อังกฤษบริเตน) และ gray (อังกฤษอเมริกัน)
ไทยสมัยโบราณมีคำเรียก "สีเหล็ก" หมายถึงสีเทาออกดำ

**รหัสสีในเว็บ**

**สัญลักษณ์**
 สีเทาเป็นสีประจำเครือสถาบันของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒเดิม ประกอบด้วย มหาวิทยาลัยบูรพา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มหาวิทยาลัยนเรศวร มหาวิทยาลัยทักษิณ - สีเทาเป็นสีประจำของงาน "เทางามสัมพันธ์" "เทางามวิชาการ" "พัฒนเบญจภาคี"- สีเทาเป็นสีของ "สมอง" หมายถึง ความคิดหรือปัญญา หรือ ความเจริญทางสติปัญญา- สีเทาคู่กับสีฟ้าเป็นสีประจำของ "จังหวัดราชบุรี"- สีเทาเป็นสีประจำของอัญมณี "โมรา" หรือ "อาเกต" (อังกฤษ: agate) (SiO2) และ "บลูเลซอาเกต"

**สีประจำสถาบันการศึกษา**
 สีเทา เป็นสีประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย- สีเทาคู่กับสีแดง เป็นสีประจำมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ- สีเทาคู่กับสีทอง เป็นสีประจำมหาวิทยาลัยบูรพา- สีเทาคู่กับสีเหลือง เป็นสีประจำมหาวิทยาลัยมหาสารคาม- สีเทาคู่กับสีแสด เป็นสีประจำมหาวิทยาลัยนเรศวร- สีเทาคู่กับสีฟ้า เป็นสีประจำมหาวิทยาลัยทักษิณ- สีเทาคู่กับสีชมพู เป็นสีประจำภาควิชาสังคมวิทยา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา และเป็นสีประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี- สีเทาคู่กับสีส้ม เป็นสีประจำภาควิชาจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา- สีเทาคู่กับสีน้ำเงิน เป็นสีประจำคณะวิทยาการสารสนเทศ มหาวิทยาลัยบูรพา- สีเทา เป็นสีประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร- สีเทาดิน เป็นสีประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์- สีเทาคู่กับ สีม่วง เป็นสีประจำโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สเปกตรัมแสง
ทเ
หมวดหมู่:สีที่ใช้ในเว็บ
ปลาแดงน้อย

ปลาแดงน้อย ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Discherodontus ashmeadi อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 

**ลักษณะ**
ลักษณะคล้ายปลาตะเพียน แต่เพรียวยาวกว่า หัวโต ปากเล็ก เกล็ดเล็ก ครีบหลังมีแต้มสีคล้ำขนาดใหญ่เป็นจุดเด่น และมีแถบสีดำพาด ลำตัวสีเงินอมเขียว ครีบอื่น ๆ ใส และมีแต้มสีแดงเรื่อ ครีบหางมีขลิบสีคล้ำและสีแดงทั้งปลายบนและล่าง มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
อยู่รวมเป็นกลุ่มเล็ก ๆ 5-10 ตัว กระโดดได้สูง อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนและสัตว์หน้าดิน

**ที่อยู่**
อาศัยอยู่ในลำธารที่มีน้ำใสในป่าร่มครึ้มของลุ่มน้ำโขงเท่านั้น โดยไม่พบในลุ่มน้ำเจ้าพระยา เป็นปลาที่พบน้อย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาหางแดง" 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาแดงน้อย
หมวดหมู่:วงศ์ปลาตะเพียน
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
หมวดหมู่:ปลาน้ำตกและลำธาร
ปลากระมังครีบสูง

ปลากระมังครีบสูง (Sicklefin barb; Puntioplites falcifer) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)  มีรูปร่างคล้ายปลากระมังชนิดอื่น ๆ  เพียงแต่ปลากระมังครีบสูง มีครีบหลังที่แหลมและยกสูงกว่า มีขนาดประมาณ 40 เซนติเมตร
พบเฉพาะแม่น้ำโขง ที่เดียวเท่านั้น เป็นปลาที่พบน้อย ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกเป็นภาษาอีสานว่า "สะกางเกสูง" หรือ "สะกาง"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลากระมังครีบสูง
หมวดหมู่:สกุลปลากระมัง
กระมังครีบสูง
กระมังครีบสูง
กระมังครีบสูง
กระมังครีบสูง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
ปาปารัสซี

กลุ่มปาปารัสซี
ปาปารัสซี (paparazzi, paparazzo แปลว่า ยุง) เป็นการเรียกนักข่าวสายบันเทิง ที่เสนอข่าวในแนวแอบถ่าย โดยนำเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของดาราหรือผู้มีชื่อเสียงมาเปิดเผยต่อสาธารณะ​
ศัพท์คำนี้มาจากคำว่า "ปาปาราซโซ" (Paparazzo) เป็นชื่อตัวละครช่างภาพ เพื่อนของตัวเอกในภาพยนตร์ของเฟเดอริโก เฟลลินี เรื่อง ลา ดอลเช วิตา (1960) รับบทโดยวอลเตอร์ ซานเตสโซ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักข่าว
หมวดหมู่:การบันเทิง
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2549 ธันวาคม 11

*พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จออก ณ พระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์ พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ นายจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช อดีตประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา และบาร์บารา บุช ภริยา เข้าเฝ้าฯ และได้พระราชทานเลี้ยงอาหารค่ำ ณ พระที่นั่งสมมติเทวราชอุปบัติ ในพระบรมมหาราชวัง  (มติชน)
*นักวิจัยไทยพบภูเขาใต้น้ำที่สันนิษฐานว่าอาจเป็นเนินพุโคลน 4 ลูกใต้ทะเลอันดามัน ห่างภูเก็ต 200 กม.  (คมชัดลึก)
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2549 ธันวาคม 12

*แชมเปญ เอ็กซ์ เปิดแถลงข่าวฟ้องสถานบริการแห่งหนึ่งของมาเก๊า กรณีนำรูปถ่ายไปติดที่หน้าสถานบริการและเขียนข้อความโฆษณาว่าขายเซ็กซ์    (ไทยรัฐ)
*กลุ่มผู้ค้าย่านโบ๊เบ๊ได้ขายของต่อไป โดยอภิรักษ์ โกษะโยธิน โยนคณะกรรมการจัดระเบียบตัดสินย้ายหรือไม่ย้าย  (คมชัดลึก)
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2549 ธันวาคม 13

*เวลา 0.02 น. เกิดแผ่นดินไหวขนาดประมาณ 5 ริกเตอร์ บริเวณ อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่  (ศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ)  (USGS)
*สนฉัตร-สรรค์ชัย รติวัฒน์ได้เหรียญเงินเทนนิสประเภทชายคู่ แพ้คู่ของอินเดีย มาเฮช บูปาติ (en) และลีนเดอร์ เพส (en) อดีตมืออันดับหนึ่งของโลก คู่ชนะเลิศเทนนิสวิมเบิลดัน โรลัง การ์ลอส และยูเอสโอเพน หวุดหวิด  5-7, 7-6 (9-7), 6-3
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2549 ธันวาคม 14

*ดนัย อุดมโชค ได้เหรียญทองเทนนิสประเภทชายเดี่ยว เอาชนะ ลี ฮุงเต็ก (en) จากเกาหลีใต้ 7-5, 6-3 
*มีรายงานว่าประตูเมืองเชียงใหม่ซึ่งสร้างจากอิฐ อายุกว่า 700 ปี ทรุดตัวลงหลังเกิดแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 13 ธ.ค. เจ้าหน้าที่กำลังเร่งตรวจสอบและแก้ไข  (กรุงเทพธุรกิจ) 
}
โกอิ้ง เมอร์รี่

โกอิ้ง  แมรี่ เป็นเรือของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางซึ่งมันก็ดูเล็กมากเลยถ้าเทียบกับค่าหัวของแต่ละคนอ่ะนะ   โดยเรือโกอิ้งแมรี่ ไม่ได้มาจากตอนที่ลูฟี่ออกจากหมู่บ้านเลย  แต่ได้หลังจากที่ไปเจอกับอุซปแล้วได้อุซปมาเป็นพรรคพวกพ้อง  โดยเรือโกอิ้งแมรี่มีหัว
เรือเป็นแพะ  หรือแกะนี่แหละดูไม่ออกแถมบางตอนก็คล้ายกับว่ามันมีชีวิตด้วย  และมีความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือมีกระดูกมังกรอยู่ด้วยไว้ควบคุม
จึงทำให้แตกหักยากและมีอายุนานมากๆ
หมวดหมู่:กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง
หมวดหมู่:เรือสมมติ
วงศ์ปลายอดม่วง

วงศ์ปลายอดม่วง (Tonguefishes) ปลาในวงศ์นี้เป็นปลาที่อยู่ในอันดับ Pleuronectiformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cynoglossidae (/ไซ-โน-กลอส-ซิ-ดี้/) 
มีรูปร่างแปลกอย่างเห็นได้เด่นชัดจากปลาในอันดับเดียวกัน  เพราะมีลำตัวที่แบนราบ เรียวยาวส่วนท้ายแหลมดูคล้ายใบของมะม่วง ตามีขนาดเล็กอยู่ชิดกันที่ด้านเดียวกัน เมื่อยังเล็กตาจะอยู่ด้านละข้าง แต่เมื่อโตขึ้นกะโหลกจะบิด จึงทำให้รูปร่างศีรษะบิดตาม ตาจึงเปลี่ยนมาอยู่ข้างเดียวกัน จะงอยปากงุ้มและเบี้ยว ปลายริมฝีปากบนเป็นติ่งแหลมโค้ง ปากค่อนข้างกว้าง ส่วนหัวหันไปทางซ้ายได้โดยที่ซีกขวาอยู่ด้านบน ซึ่งจะแตกต่างไปจากวงศ์ปลาลิ้นหมา (Soleidae) อาศัยอยู่บริเวณพื้นท้องน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นดินและพริ้วตัวตามแนวขึ้นลง สามารถมุดลงใต้ทรายได้เร็วเวลาตกใจ อาหารได้แก่สัตว์หน้าดินขนาดเล็ก เช่น ลูกกุ้ง, ลูกปลาและอินทรียสารต่าง ๆ
มีทั้งสิ้น 3 สกุล ประมาณ 110 ชนิด มีขนาดแตกต่างกันไปตามชนิด เล็กสุดเพียง 5 เซนติเมตร ใหญ่สุดถึง 60 เซนติเมตร ส่วนมากเป็นปลาทะเล ที่พบในทะเลเช่น ปลายอดม่วงหงอนยาว (Cynoglossus lingua), ปลายอดม่วงเกล็ดใหญ่ (C. macrolepidotus) พบในน้ำจืดไม่กี่ชนิด พบในประเทศไทยมากกว่า 20 ชนิด พบในน้ำจืดเพียง 2 ชนิด ได้แก่ ปลายอดม่วงเกล็ดถี่ (C. microlepis) และปลายอดม่วงลาย (C. fledmanni)
เป็นปลาที่ใช้บริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจเช่นเดียวกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมา  และมักจะถูกเรียกซ้ำซ้อนกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมาด้วย

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 วงศ์ปลาลิ้นหมา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
อันดับปลาซีกเดียว

หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
ปลายอดม่วงเกล็ดถี่

ปลายอดม่วงเกล็ดถี่ (Smallscale tonguesole) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cynoglossus microlepis อยู่ในวงศ์ปลายอดม่วง (Cynoglossidae) มีรูปร่างคล้ายใบมะม่วง ตาเล็กอยู่ชิดกัน ปลายจะงอยปากงุ้ม เฉพาะด้านบนท้องเล็กมาก ครีบหลัง ครีบหาง และครีบก้นยาวตลอดลำตัว ครีบหางมีปลายแหลม เกล็ดเล็กมีขอบหยัก มีเส้นข้างลำตัว 3 เส้นบนลำตัวด้านบนและต่อเนื่องกันบริเวณหัว ตัวมีสีน้ำตาลอ่อนอมแดงโดยไม่มีลวดลายใด ๆ  ครีบค่อนข้างใส ลำตัวด้านล่างมีสีขาว ขนาดที่พบเฉลี่ยประมาณ 25 เซนติเมตร ใหญ่สุดประมาณ 1 ฟุต
อาศัยตามชายฝั่งแม่น้ำที่เป็นพื้นทราย พบในตอนล่างของแม่น้ำแม่กลอง, เจ้าพระยา, บางปะกง และภาคใต้ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่จังหวัดชัยนาทจนถึงพิษณุโลก บริโภคโดยทำปลาแห้ง มีราคาขายค่อนข้างสูง และพบเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
มีชื่อเรียกอื่นว่า "ปลายอดม่วง",  "ปลายอดม่วงแม่น้ำ" หรือ "ปลายอดม่วงน้ำจืด" เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลายอดม่วงเกล็ดถี่ date=2007-03-11 
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ยอดม่วงเกล็ดถี่
ปลายอดม่วงลาย

ปลายอดม่วงลาย (River tonguesole) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cynoglossus fledmanni ในวงศ์ปลายอดม่วง (Cynoglossidae) มีรูปร่างคล้ายปลายอดม่วงเกล็ดถี่ (C. microlepis) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน  แต่มีสีลำตัวมีสีเหลืองอ่อนหรือเขียวอ่อน ตามตัวมีลายเส้นสีดำคล้ายลายเสือพาดตามตัว ขนาดที่พบโดยเฉลี่ยประมาณ 25 เซนติเมตร
ถิ่นอาศัยอยู่ที่เดียวกับปลายอดม่วงเกล็ดถี่ แต่พบน้อยกว่า พบได้ในแม่น้ำโขง และปากแม่น้ำใกล้ทะเล ในประเทศไทยพบได้ที่ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มน้ำเจ้าพระยา ไปจนถึงเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลายอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ยอดม่วงลาย
ตัวละคร ตำนานเกราะ คิโคเท

== ตัวละคร**

**มุคาล่า**
เด็กหนุ่มนักรบแห่งเผ่าทาอุรางิ ดินแดนมายาแห่ง แทนซาเนีย ซึ่งเป็นอาณาจักรโบราณ ถิ่นกำเนิดของเกราะคิโคเทสีขาวและดำ มุคาล่าเป็นนักรบที่ได้รับคัดเลือกให้สวมเกราะคิโคเทสีดำเพื่อทำหน้าที่พิทักษ์ปกป้องหมู่บ้านให้ปลอดภัย เขามีสาย เลือด นักรบ ไหลเวียนอยู่ภายในกายทำใหถูกเกราะสีดำเข้าครอบงำได้อย่างง่ายดาย จิตใจที่เต็มไปด้วยการต่อสู้ของมุคาล่าและเกราะคิโคเทสีดำ เป็นสิ่งชักนำให้เหล่า ซามูไรทรูปเปอร์ ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงของชุดเกราะใน ตำนาน คิโคเทสีขาว และได้สัมผัสถึงจิตใจของ เกราะเกียร์ ของแต่ละคนด้วยลูกแก้วแห่งจิต สุดท้ายการต่อสู้ระหว่างมุคาล่าที่มีเกราะคิโคเทสีดำครองงำจิตใจกับเกราะเกียร์ทั้งห้าที่ปราศจากจิตใจของเจ้าของ และเหล่านักรบเกราะที่มีจิตใจแห่งคุณธรรมเป็นสิ่งค้ำจุนพวกเขาไว้ เกราะคิโคเทในตำนานทั้งสองถูกเหล่าซามูไรทรูปเปอร์ทำลายรวมทั้งเกราะเกียร์ทั้งห้าซึ่งเป็นสิ่งให้กำเนิดเกราะคิโคเทสีขาวด้วย

**นาเลีย**
เด็กสาวผู้มีจิตใจงดงาม เธอคือ คู่หมั้น ของมุคาล่าเด็กหนุ่มผู้เป็น นักรบ แห่งเผ่าทาอุรางิ เธอไม่เห็นด้วยกับการที่มุคาล่าลักพาตัวเรียวและเซจิมาจาก ญี่ปุ่น เธอพยายามช่วยเหลือคนทั้งคู่ให้ปลอดภัยจากการต่อสู้กับมุคาล่า พยายามยับยั้งการต่อสู้ระหว่างเกราะคิโคเทสีดำและขาว ความผูกพันที่ไม่ต้องการให้คู่หมั้นของตนเองตกไปอยู่ในทางที่ผิด เกราะสีดำไม่ใช่ เทพเจ้า อย่างที่ทุกคนในเผ่าเข้าใจ เธอรับรู้ถึงพลังอำนาจชั่วร้ายที่แอบแฝงอยู่ภายในเกราะดำ นาเลียพยายามโน้มน้าวจิตใจของมุคาล่าให้เลิกคิดถึงแต่การต่อสู้แต่ก็ไม่เป็นผล นาเลียเป็นคนให้การช่วยเหลือเหล่า ซามูไรทรูปเปอร์ ที่ถูกทำร้ายจากเกราะที่ไร้ซึ่งจิตใจรวมทั้งจุน นาสตี้และเบียคุเอ็น แต่สุดท้ายความพยายามของเธอก็ไม่เป็นผล เกราะคิโคเททั้งสองต่างต้องเผชิญหน้ากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การต่อสู้อย่างดุเดือดเริ่มต้นขึ้นโดยที่เธอไม่สามารถห้ามปรามได้ จึงตัดสินใจเข้าห้ามปรามมุคาล่าที่ถูกเกราะคิโคเทสีดำควบคุมจิตใจทำให้ถูกทำร้ายพร้อมกับเบียคุเอ็น แต่สุดท้ายพลังแห่งจิตใจของเด็กหนุ่มทั้งห้าเป็นสิ่งที่ปกป้องเธอจากพลังอันชั่วร้ายจากเกราะคิโคเทสีดำรวมทั้งคืนจิตใจให้กับมุคาล่า
หมวดหมู่:ซามูไรทรูปเปอร์
ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย

ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย ชื่อเล่น แอ๊ด เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากรายการ "บ้านเลขที่ 5" และรายการ "ที่นี่...ประเทศไทย"

**ประวัติ**
ไชยวัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2511 ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ระดับปริญญาตรีจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ.2535 และระดับปริญญาโทจาก Theatre Design Course จาก The Slade School of Art, University College London (UCL) เมื่อปี พ.ศ. 2537

**ผลงานพิธีกร**
พิธีกร รายการโฮมรูม Homeroom ช่อง ไทยพีบีเอส- พิธีกร รายการ ครอบครัวเดียวกัน Big Family ช่อง ไทยพีบีเอส- พีธีกร รายการ เจียดเวลาหาสุข ช่อง สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย- พีธีกร รายการ ตื่น ตื่น ตื่น - พีธีกร รายการ เวทีคนเก่ง ช่อง ททบ. 5 - พีธีกร รายการ ม.ปลายสายเก่ง ช่อง ไทยรัฐทีวี, ช่อง 3- พิธีกร รายการ The Chair เก้าอี้มีเรื่อง ช่อง อมรินทร์ทีวี- พีธีกร รายการสถานีประชาชน ช่อง ไทยพีบีเอส- พิธีกร รายการ ห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุดในโลก ช่อง โทรทัศน์ครู, ไทยพีบีเอส- พิธีกร รายการ teacher's network ช่อง โทรทัศน์ครู- พิธีกร รายการ สยามทูเดย์  ททบ.5- พิธีกร รายการ วิกสยาม ช่อง  ไทยพีบีเอส- พิธีกร รายการ ไทยมุง ช่อง ไทยพีบีเอส- พิธีกรรายการ บ้านเลขที่ 5  ททบ.5- พิธีกรรายการ ที่นี่... ประเทศไทย  ททบ.5- พิธีกรรายการ 9 ร่วมใจ คนไทยไม่ทิ้งกัน โมเดิร์นไนน์ทีวี

**ผลงานละคร**
ละครทีวี- ขอลูกแก้วเป็นพระเอก พ.ศ. 2534- จุดนัดฝัน พ.ศ. 2537 รับบท ดีเจโอ (ช่อง 5)- อยากหยุดตะวันไว้ที่ปลายฟ้า พ.ศ. 2538 รับบท พล (ช่อง 5)- แอบเก็บใจไว้ใกล้เธอ (ช่อง 5)- พิสูจน์รักจากสวรรค์ (นักแสดงรับเชิญ) (ช่อง 5)- เงามรณะ (ช่อง 5)- แต่งกับงาน (ช่อง 5)- รอยรัก รอยอดีต (ช่อง 5)- เงา (ช่อง 5)- ดารายัณ พ.ศ. 2539 รับบท ปณต (ปัจจุบัน), ลม (อดีต) (ช่อง 5)- 3 หนุ่ม 3 มุม พ.ศ. 2540 - 41 รับบท แอ๊ด (ช่อง 7)- สามี พ.ศ. 2542 (ช่อง 3)- เจ้ากรรมนายเวร (นักแสดงรับเชิญ) พ.ศ. 2543 - 2544 (ช่อง 3)- ซีรีส์ อัศจรรย์คุณครูเทวดา (ช่องวัน 31)- ละครสั้น ขอให้ฉัน...ดูแลเธอ ซีซั่น1และ2 รับบท อาสิน (ช่อง 3 เอสดี)
ละครเวที- อาจารย์คะ (Oleanna) พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2547- ศึกอสรพิษ (The Way of The World)  - แม่เสียงหวานกบาลเหน่ง (The Bald Soprano) ณ ภัทราวดีเธียเตอร์- อิเหนา จรกา ร็อกโอเปร่า ณ ภัทราวดีเธียเตอร์- แมคเบธ (Macbeth) 2 - 21 มิถุนายน 2554 รับบท แบงโคว Banquo- เลิก! (Clôture de l’amour) 9 - 19 ตุลาคม 2557 - ธีรราชา เดอะ มิวสิคัล 18 - 22 พฤษภาคม 2559 รับบท พระบริภัณฑ์รักษา ผู้รับผิดชอบดูแลคลังออมสิน

**ผลงานภาพยนตร์**
 Top Secret วัยรุ่นพันล้าน (2554)

**เพลง**
 คนขอนแก่น - รวมศิลปินชาวจังหวัดขอนแก่น

**รางวัลที่ได้รับ**
 รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี 2545 จาก รายการที่นี่...ประเทศไทย- รางวัลแฮมเบอร์เกอร์อวอร์ดส์ ครั้งที่ 1 จาก รายการที่นี่...ประเทศไทย- คนขอนแก่น- ศิษย์เก่าดีเด่น 8 ทศวรรษ สถาปัตย์ จุฬาฯ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิธีกรชาวไทย
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองขอนแก่น
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน
ศักดิ์ชัย ลัคนาวิเชียร

ศักดิ์ชัย ลัคนาวิชียร นักประพันธ์ มีผลงานรวมเล่มแล้วดังนี้
#นักกู่ตะโกน (2538 รวมเ่รื่องสั้น)
#หมวดป๊อปกับด็อกเตอร์โน้ต (2544 เรื่องสั้นขนาดยาว)
#อ้วน (2546 นวนิยายเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ปี 2546)
#พลเมืองสมบูรณ์แบบ (2546 เรื่องสั้น)
#อากาศบริสุทธิ์ (2548 รวมเรื่องสั้น)
#นอน (2549 นวนิยายเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ปี 2549)
ปัจจุบัน เขาอยู่ในระหว่างเขียนนวนิยายเรื่อง สาธารณรัฐเซ็กซ์
หมวดหมู่: นักเขียนชาวไทย
ธงชัย วินิจจะกูล

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. ธงชัย วินิจจะกูล เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน

**ประวัติ**
ธงชัยเกิดและโตที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ครอบครัวมีภูมิลำเนาที่อำเภอพระนคร จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอัมพรไพศาล ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีโดยได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อนจะสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทและเอก สาขาวิชาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย อดีตเคยเป็นรองนายกองค์การบริหารองค์การนักศึกษามหาวิทยาธรรมศาสตร์และผู้นำนักศึกษาซึ่งถูกจับกุมในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ต่อมาได้ย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 และได้ทำงานในตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา โดยในปัจจุบันมีตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณ
เขามีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมและวิทยาการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคต้นสมัยใหม่และสมัยใหม่ (คริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20) โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับการปะทะกันทางภูมิปัญญาและวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับอารยธรรมตะวันตก ประวัติศาสตร์ความคิดและการเมืองวัฒนธรรมของสยาม/ไทย ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ชาตินิยม ประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ความทรงจำ ประวัติศาสตร์บาดแผล และวิธีที่สังคมจัดการกับอดีตที่เป็นปัญหาเหล่านั้น

**ผลงาน**
 Siam Mapped: A History of the Geo-Body of a Nation. Honolulu: University of Hawaii Press, 1994. (Winner of the 1995 Harry J. Benda Prize in Southeast Asian Studies)- "The Quest for 'Siwilai': A geographical discourse of Civilizational Thinking in the Late 19th and early 20th Century Siam", Journal of Asian Studies 59, 3 (August 2000): 528–549.

**รางวัล**

**พ.ศ. 2566**
 รางวัลฟุกุโอกะ (Fukuoka Prize) ประเภทรางวัลสูงสุด (Grand Prize) ประจำปี 2023 จากการสร้างผลงานวิชาการเพื่อขับเคลื่อนการตระหนักถึงประชาธิปไตยในนักเรียน นักศึกษา และประชาชน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รวบรวมงานเขียนของ ธงชัย วินิจจะกูล, BioLawCom-  เรื่องราว 6 ตุลา 2519fix-attempted=yes -  Thongchai Winichakul ธงชัย วินิจจะกูล

หมวดหมู่:บุคคลจากเขตพระนคร
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ - ศิลปศาสตร์ - มนุษยศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 14 ตุลา
หมวดหมู่:บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 6 ตุลา
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ 
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ประเทศไทย
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 4 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499

**ประวัติ**
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 คณะมัณฑนศิลป์ ได้ถือกำเนิดขึ้น ด้วยดำริของ ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี และดำเนินการเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปตกแต่ง (Decorative Arts) ในปีการศึกษานั้น โดย ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) ได้บัญญัติชื่อภาษาไทยว่า "คณะมัณฑนะศิลป์" แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2517 ได้มีการดำเนินการปรับแก้ให้ถูกต้องกับภาษาเขียนเป็น "คณะมัณฑนศิลป์" และศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้จัดสร้างหลักสูตรสาขาวิชาศิลปตกแต่ง 4 ปี (อนุปริญญา 3 ปี ปริญญาตรี 4 ปี) มีศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี รักษาการในตำแหน่งคณบดี และ หลวงวิเชียร แพทยาคม (อธิบดีกรม กรมศิลปากร ในเวลานั้น) รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ มหาวิทยาลัยศิลปากร (เทียบเท่าอธิการบดีมหาวิทยาลัย)
ระหว่าง พ.ศ. 2499–2516 คณะมัณฑนศิลป์ จัดการศึกษาเพียงสาขาวิชาเดียว คือ สาขาวิชาศิลปตกแต่ง แต่ในเวลานั้น เรียกชื่อว่าสาขาวิชามัณฑนศิลป์ ตามชื่อคณะวิชา โดยแบ่งเป็น 2 ระดับ ได้แก่ อนุปริญญาหลักสูตร 3 ปี และระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับวุฒิอนุปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) หรือปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) ตามลำดับ
ต่อมาใน พ.ศ. 2517–2544 คณะฯ ได้มีการปรับปรุงและพัฒนาโครงสร้างหลักสูตร เป็นการจัดการศึกษาเฉพาะระดับปริญญาตรี ไม่มีระดับอนุปริญญา พร้อมทั้งขยายสาขาวิชาเพิ่มขึ้น
ปัจจุบัน คณะมัณฑนศิลป์ เปิดสอนเพื่อผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรี 7 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการออกแบบภายใน สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาประยุกตศิลปศึกษา สาขาวิชาเครื่องเคลือบดินเผา สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ และสาขาวิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย และเพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น คณะฯ ได้เปิดสอนระดับปริญญาโท 3 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ

**หน่วยงาน**
 สำนักงานคณบดี- ภาควิชาออกแบบตกแต่งภายใน- ภาควิชาออกแบบนิเทศศิลป์- ภาควิชาออกแบบผลิตภัณฑ์- ภาควิชาประยุกตศิลปศึกษา- ภาควิชาเครื่องเคลือบดินเผา- ภาควิชาออกแบบเครื่องประดับ- ภาควิชาการออกแบบเครื่องแต่งกาย

**หลักสูตร**

**ทำเนียบคณบดี**
 หมายเหตุ ตำแหน่งทางวิชาการในระหว่างที่ดำรงตำแหน่งในขณะนั้น

**หอศิลปะและการออกแบบคณะมัณฑนศิลป์**
หอศิลปะและการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ ปรับปรุงมาจากห้องปฏิบัติงานปั้น สิ่งทอ และวิชาพื้นฐานศิลปะของคณะ ดำเนินการโดยคณะกรรมการหอศิลปะและการออกแบบ แล้วเสร็จในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2540 โดยมีวัตถุประสงค์หลักดังนี้- จัดแสดงผลงานของอาจารย์ นักศึกษา คณะมัณฑนศิลป์- เป็นศูนย์รวมการแสดงผลงาน และแลกเปลี่ยนทางวิชาการศิลปะและการออกแบบ- เป็นศูนย์ข้อมูลทางศิลปะและการออกแบบ

**เกร็ด**
 คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคณะมัณฑนศิลป์แห่งเดียวในประเทศไทย- คณะมัณฑนศิลป์ เดิมสะกดชื่อคณะว่า "คณะมัณฑนะศิลป์"

**อ้างอิง**
  ประกาศมหาวิทยาลัยศิลปากร เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในของส่วนงานของมหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2559

**ดูเพิ่ม**
 มัณฑนศิลป์- มหาวิทยาลัยศิลปากร- รายชื่อคณะศิลปกรรมศาสตร์ในประเทศไทย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร-  เฟซบุ๊กคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศิลปากร
มัณฑนศิลป์
เหล้าส้ม

เหล้าส้ม
เหล้าส้ม (cointreau กวงโทร) เป็นเหล้าไร้สีที่ทำจากส้มของฝรั่งเศส นิยมนำมาทำค็อกเทล และใส่ในขนมเค้ก พุดดิง เยลลี่ของญี่ปุ่น

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://www.cointreau.com/
หมวดหมู่:สุรา
หมวดหมู่:อาหาร
เทศกาลกิอง

ไฟล์:Shijo procession 197144028 e1a97c0a7d o.jpg|thumb|right|ขบวนของไมโกะ(เกอิชาหรือเกอิโกะในสำเนียงเกียวโต)จากเขตเกอิชา กิอง-โคบุ(Gion kobu)ที่จะไปทำการแสดงที่ศาลเจ้ายาซากะในช่วงเทศกาลของทุกปี
เทศกาลกิอง (祇園祭) เป็นเทศกาลที่โดดเด่นของญี่ปุ่นอย่างหนึ่งในเกียวโต ในเทศกาลนี้เริ่มต้นกันมาตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคม มีลักษณะเป็นการเฉลิมฉลองโดยจัดการปิดถนนและมีร้านค้าขายกับอาหารมากมายมาวางขายเพื่อดึงดูดลูกค้ากัน วัยรุ่นสาวหนุ่ม รวมถึงดาราดัง ๆ ของญี่ปุ่นมักพูดถึงและอยากใส่ชุดยูกาตะกับรองเท้าเกี๊ยะมาเดินเล่นถือได้ว่าเป็นเทศกาลส่งท้ายหน้าร้อนที่เกียวโตที่น่าสนใจมากเลยทีเดียว

**ประวัติ**
เมื่อสมัยศตวรรษที่ 869 ที่เกียวโตเคยเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายมากมายเป็นจำนวนมากประชาชนแถบเกียวโตไม่มีที่พึ่งทางใจ จึงจัดขบวนแห่บูชาเทพเจ้าในลัทธิชินโตและมีการปล่อยสิ่งที่เรียกว่าโฮโกะและยามะลงสู่แม่น้ำด้วย หลังจากนั้นโรคระบาดที่ว่าก็หายไป เทศกาลดังกล่าวก็เลยยังถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองเป็นประจำทุกปีมาจนถึงปัจจุบัน
หมวดหมู่:เทศกาลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เกียวโต
โดรายากิ

โดรายากิ (どら焼き, どらやき, 銅鑼焼き, ドラ焼き) เป็นขนมหวานของญี่ปุ่น โดยลักษณะเป็นแพนเค้กสองชิ้นประกบกันและสอดไส้ถั่วแดงกวน โดรายากิส่วนใหญ่ทำมาจากแป้งสาลีผสมกับเนย ไข่ และนมสด และนำส่วนผสมมาทอดเป็นแผ่นคล้ายแพนเค้ก เมื่อทอดจนสุกเหลืองจะนำมาประกบกัน 2 แผ่น โดยสอดไส้ถั่วแดงกวนน้ำตาลไว้ตรงกลาง ซึ่งลักษณะคล้ายกับอิมางาวายากิ เพียงแต่ว่าไส้ของโดรายากิจะถูกประกบด้วยขนม 2 แผ่น แต่ไส้อิมางาวายากิจะสอดไส้ข้างในตัวขนม
แต่เดิมตัวขนมจะมีเพียงชั้นเดียว ส่วนแบบที่เห็นในปัจจุบันถูกทำขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1914
คำว่า โดระ ในภาษาญี่ปุ่นจะแปลว่า ฆ้อง ซึ่งมาจากลักษณะของตัวขนมที่คล้ายกับฆ้อง

**ชื่อเรียกอื่น ๆ**
ในเขตคันไซเช่นโอซากะหรือนาระจะเรียกว่า มิกาซะ (三笠) ซึ่งเดิมแปลได้ว่าหมวกฟางสามใบ

**ในวัฒนธรรมร่วมสมัย**
ตัวละครในมังงะและอนิเมะชื่อโดราเอมอนชอบรับประทานโดรายากิมากและมักจะมีฉากที่โดราเอมอนกำลังรับประทานโดรายากิอยู่บ่อย ๆ ซึ่งทำให้ขนมโดรายากิเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น
หมวดหมู่:วางาชิ
นิรุกติศาสตร์

นิรุกติศาสตร์ คำว่า "นิรุกติ" แปลว่า "คำอธิบายคำศัพท์จากต้นกำเนิด" ส่วนคำว่า "ศาสตร์" แปลว่า "วิชา" หรือแปลให้เข้าใจง่ายขึ้นคือ "การเรียนรู้สิ่ง ๆ หนึ่ง" ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ระบุไว้คือแม่คำของ "นิรุกติศาสตร์" คือ นิรุกติ และนิรุกติ คือ ภาษา, คำพูด โดยมี "นิรุกติศาสตร์" เป็นลูกคำ นิรุกติศาสตร์ จึงมีความหมายในภาษาไทยคือ ศาสตร์หรือวิชาที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ด้านภาษา เช่น นิรุกติศาสตร์ ภาษาไทย หมายถึง การเรียนรู้ศึกษาประวัติ ความเป็นมา รูปแบบ วิธีใช้ วิธี พูด อ่าน เขียน เกี่ยวกับภาษาไทย ที่ใช้มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน รวมไปถึงวิวัฒนาการของภาษาและการเปลี่ยนแปลง ในแต่ละช่วงเวลาที่สำคัญ

**ประวัติความเป็นมา ==  
นิรุกติศาสตร์ การเรียนรู้ด้านประวัติศาสตร์ของภาษา เป็นลูกคำของคำว่า "นิรุกติ" แปลว่า ภาษา ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ให้ความหมายไว้ ซึ่งคำว่า นิรุกติศาสตร์ หรือ การเรียนรู้เกี่ยวกับที่มาของภาษา ซึ่งตรงกับศัพท์บัญญัติ จากคำว่า philology ในภาษาอังกฤษ ซึ่งมีการเริ่มใช้ในระหว่าง ค.ศ. 1350-1400 โดยก่อนหน้านั้นในอดีตมีการใช้คำว่า "linguistics" ซึ่งคำว่า philology มีรากศัพท์มาจากภาษาละติน และภาษากรีก ก็คือ การเรียนรู้ถึงภูมิหลัง และการใช้ในปัจจุบัน ของการสื่อสารของมนุษย์ ไม่ว่าด้วยวิธีการพูดหรือการเขียน แม้ว่าคุณลักษณะทั่วไปของภาษาที่ถูกศึกษา จะมีความสำคัญมากกว่าที่มา หรืออายุ แต่การศึกษาเรื่องที่มาและอายุของคำก็มีความสำคัญเช่นกัน 
คำว่า ฟิโลโลจี (philology) ในภาษาอังกฤษ มาจากคำศัพท์ภาษากรีก ฟิลอส (Φιλος) ความรักอย่างพี่น้อง และ โลกอส (λογος) สนใจ หมายถึง ความรักในคำศัพท์ การศึกษาเชิงนิรุกติศาสตร์ คือการทำความเข้าใจถึง ที่มาของภาษา และมักใช้ในการศึกษาภาษา หรือคัมภีร์โบราณ 
คำนี้ มักจะใช้สับสนกับคำว่า ศัพทมูลวิทยา (etymology) ซึ่งเป็นการศึกษาที่มาของคำศัพท์

**ดูเพิ่ม**
 ศัพทมูลวิทยา- ภาษาไทย- ศัพท์บัญญัติ

**บรรณานุกรม**
 Zuckermann, Ghil'ad (กิลอัด สุขเคอร์แมน), 2008. Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew.  Palgrave Macmillan. ISBN 978-1403917232.

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ
หมวดหมู่:การเขียน
หมวดหมู่:นิรุกติศาสตร์
ศัพทมูลวิทยา

ศัพทมูลวิทยา เป็นศัพท์บัญญัติจากภาษาอังกฤษ etymology หมายถึง การศึกษาที่มาของคำศัพท์ โดยอาศัยเอกสารโบราณ และการเปรียบเทียบกับภาษาอื่น ๆ นักศัพทมูลวิทยาจะสืบสร้างประวัติของคำนั้น ๆ ว่าคำนั้นมีการใช้ในภาษานั้นเมื่อใด มาจากแหล่งใด และมีการพัฒนา และเปลี่ยนแปลงความหมายอย่างไร
คำนี้มักจะใช้สับสนกับคำว่า นิรุกติศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการศึกษาที่มาของภาษา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Reference/Dictionaries/Etymology/.
หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ
หมวดหมู่:ศัพทมูลวิทยา
ตำบลปากน้ำ (อำเภอหลังสวน)

ตำบลปากน้ำ อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เป็นชุมชนชาวประมง ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำหลังสวน ชายทะเล อ่าวไทย ภาคใต้ มีสภาพบ้านเมืองที่สงบสุข  และมีชื่อเสียงด้านสถานที่ ท่องเที่ยว พักผ่อนชายทะเล แห่งหนึ่งของจังหวัดชุมพร รวมทั้งเป็นสถานที่ที่ประชาชนทั่วไปนิยมไปกราบไหว้ "เสด็จเตี่ย" กรมหลวงชุมพร ปากน้ำหลังสวน ยังเป็นศูนย์กลางเชื่อมต่อไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางทะเล ภูเขา น้ำตก อื่น ๆ ได้สะดวก เช่น ปากน้ำตะโก สวี ละแม พะโต๊ะ และระนอง

**ที่ตั้งเเละอาณาเขต**
ตำบลปากน้ำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางน้ำจืด- ทิศตะวันออก ติดกับอ่าวไทย- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางมะพร้าว- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลแหลมทราย

**ประวัติ**
ชุมชนปากน้ำหลังสวน ตั้งอยู่ปากแม่น้ำหลังสวน และชายทะเลฝั่งอ่าวไทย ห่างจากตัว อำเภอหลังสวน ประมาณ 9 กิโลเมตร เป็นชุมชนประมง มีการตั้งถิ่นฐานทั้งสองฟากฝั่งแม่น้ำ สืบสานวิถีชีวิต และวัฒนธรรม มายาวนานกว่าร้อยปี ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ มีแม่น้ำหลังสวน เป็นแม่น้ำสายหลัก วิถีชีวิตคนไทยในสมัยก่อน ที่อาศัยผูกพันอยู่กับสายน้ำ การสัญจรทางน้ำจึงเป็นเส้นเลือดหลักในการคมนาคมระหว่างหัวเมืองต่างๆ เมืองหลังสวนเป็นเมืองสำคัญบนเส้นทางค้าขาย ภายในและระหว่างประเทศ ร่องรอยจากอดีตหลังสวนเคยเป็นจังหวัดหลังสวน และที่ปากน้ำหลังสวนยังเป็นที่ตั้งของด่านศุลกากร รวมทั้งบันทึกจากประวัติศาสตร์ เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค ประพาสหัวเมืองภาคใต้ และแหลมมลายู พ.ศ. 2432 (ร.ศ.108) พ.ศ. 2441 (ร.ศ.117) และ พ.ศ. 2452 (ร.ศ.128) เสด็จเยี่ยมพสกนิกร ที่เมืองหลังสวน และปากน้ำหลังสวน จากลักษณะดังกล่าว สภาพทางสังคมของปากน้ำหลังสวน จึงประกอบด้วยประชากรที่ตั้งถิ่นฐานเดิม และประชากรที่อพยพมาทำมาหากิน ทั้งจากถิ่นใกล้เคียง รวมทั้งคนจีนจากโพ้นทะเลที่อพยพมาเมื่อครั้งอดีต ผสมผสานพัฒนาต่อเนื่องเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และมีสถานะเป็นเทศบาลตำบล

**การแบ่งเขตการปกครอง**
ตำบลปากน้ำแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 หมู่บ้าน

**การเดินทาง**
รถไฟ: สามารถนั่งรถไฟมาลงได้ที่สถานีหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น)
รถทัวร์: จากสายใต้ถึงขนส่งหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น) บ. สุวรรณทีทัวร์ส่งถึงปากน้ำหลังสวนบริเวณหน้าที่ทำการไปรษณีย์ซึ่งอยู่บริเวณเขตตลาดของตำบล

**อ้างอิง**
  ปากน้ำหลังสวน.. ชุมพร date=2006-11-29 -  เทศบาลตำบลปากน้ำหลังสวน date=2006-11-01 
ปากน้ำ
หมวดหมู่:อำเภอหลังสวน
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ

ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ (historical linguistics หรือ diachronic linguistics) เป็นการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของภาษา โดยมีประเด็นหลักด้วยกัน ดังนี้
# พรรณนาและศึกษาการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้ในภาษานั้น ๆ
# พรรณนาถึงประวัติของชุมชนที่พูดภาษานั้น ๆ 
# สืบสร้างภาษาก่อนประวัติศาสตร์ของภาษา และพิจารณาถึงความสัมพันธ์ การจัดกลุ่มเข้าตระกูลภาษา
# พัฒนาทฤษฎีทั่วไปเกี่ยวการเปลี่ยนแปลงของภาษาว่าเกิดขึ้นอย่างไร เพราะเหตุใด
# ศึกษาประวัติของศัพท์ เช่น ศัพทมูลวิทยา
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติสมัยใหม่เริ่มต้นในปลายศตวรรษที่ 18 และเติบโตจากหลักนิรุกติศาสตร์ที่มีมาแต่ก่อน อันเป็นการศึกษาเอกสารโบราณ ซึ่งสืบย้อนไปถึงยุคโบราณ

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Bernd Kortmann: English Linguistics: Essentials, Anglistik-Amerikanistik, Cornlesen, pp. 37–49-  isbn=9780521215824 -  year=1999

**อ่านเพิ่ม**
 Raimo Anttila, Historical and Comparative Linguistics (2nd ed.) (John Benjamins, 1989) 90-272-3557-0- Karl Brugmann, Berthold Delbrück, Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen (1886–1916).- Theodora Bynon, Historical Linguistics (Cambridge University Press, 1977) 0-521-29188-7- Henry M. Hoenigswald, Language change and linguistic reconstruction (Chicago: Univ. of Chicago Press 1960).- Richard D. Janda and Brian D. Joseph (Eds), The Handbook of Historical Linguistics (Blackwell, 2004) 1-4051-2747-3- Roger Lass, Historical linguistics and language change. (Cambridge University Press, 1997) 0-521-45924-9- Winfred P. Lehmann, Historical Linguistics: An Introduction (Second Edition) (Holt, 1973) 0-03-078370-4- April McMahon, Understanding Language Change (Cambridge University Press, 1994) 0-521-44665-1- James Milroy, Linguistic Variation and Change (Blackwell, 1992) 0-631-14367-X- A. C. Partridge, Tudor to Augustan English: a Study in Syntax and Style, from Caxton to Johnson, in series, The Language Library, London: A. Deutsch, 1969; 242 p. SBN 233-96092-9- M.L. Samuels, Linguistic Evolution (Cambridge University Press, 1972) 0-521-29188-7- R. L. Trask (ed.), Dictionary of Historical and Comparative Linguistics  (Fitzroy Dearborn, 2001) 1-57958-218-4- August Schleicher: Compendium der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen. (Kurzer Abriss der indogermanischen Ursprache, des Altindischen, Altiranischen, Altgriechischen, Altitalischen, Altkeltischen, Altslawischen, Litauischen und Altdeutschen.) (2 vols.) Weimar, H. Boehlau (1861/62); reprinted by Minerva GmbH, Wissenschaftlicher Verlag, 3-8102-1071-4- isbn= 1-4039-1723-X
หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ

หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์
หมวดหมู่:นิรุกติศาสตร์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของการสื่อสาร
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์แบ่งตามสาขา
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การสื่อสาร
บอลเชวิค

บอลเชวิค (Bolshevik большеви́к) แผลงมาจากคำว่า Большинство แปลว่า ส่วนใหญ่ หรือ หมู่มาก บอลเชวิค หมายถึงสมาชิกของกลุ่ม ๆ หนึ่งภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (RSDLP ย่อมาจาก Russian Social Democratic Labour Party) ซึ่งนิยมลัทธิมากซ์ กลุ่มนี้นำโดยเลนิน
ในพรรคนี้ยังมีอีกลุ่มหนึ่งเรียกกันว่า เมนเชวิค (Menshevik) ซึ่งแผลงมาจากคำในภาษารัสเซีย (Меньшинство) แปลว่า ส่วนน้อย กลุ่มเมนเชวิคนำโดยยูลี มาร์ตอฟ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของเลนิน 
การแตกคอกันมีขึ้นในการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์และลอนดอน เมื่อปี ค.ศ. 1903 และท้ายที่สุดแล้วกลุ่มบอลเชวิคก็กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พวกบอลเชวิคมองเศรษฐกิจในแนวสัมคมนิยมสุดขั้วและเชื่อในความเป็นสากลของชนชั้นกรรมาชีพ พวกเขายึดหลักอำนาจเผด็จการพรรคเดียวและเป้าหมายสูงสุดเรื่องการปฏิวัติโลก พวกเขาปฏิเสธความเป็นชาติรัฐของรัสเซีย ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติของพวกเขามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า ลัทธิบอลเชวิค (Bolshevism)

**จุดเริ่มของการแตกคอ**
การแตกคอกันของเลนินและมาร์ตอฟ มีขึ้นหลังจากที่เลนินเสนอว่าควรจำกัดสมาชิกพรรคให้เป็นเฉพาะนักปฏิวัติมืออาชีพเท่านั้นแต่มาร์ตอฟไม่เห็นด้วย เบื้องต้นกลุ่มของเลนินถูกเรียกว่า "กลุ่มแข็ง" ซึ่งหมายถึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวในเรื่องนี้ ส่วนกลุ่มของมาร์ตอฟเรียกกันว่า "กลุ่มอ่อน" จากท่าทีที่อ่อนโอนมากกว่ากลุ่มของเลนิน แต่ต่อมาก็เรียกกันว่า บอลเชวิค และ เมนเชวิค เนื่องจากเลนินมีผู้สนับสนุนมากกว่าเล็กน้อย และการที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถหาเสียงสนับสนุนอย่างเด็ดขาดได้ ในที่สุดในการประชุมครั้งนั้นก็มีการแยกกันเป็น 2 กลุ่มชัดเจน เดือนเมษายน ค.ศ. 1905 บอลเชวิคจัดการประชุมสมาชิกกลุ่มที่ลอนดอน โดยเรียกว่าการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 3 ด้านเมนเชวิคก็จัดการประชุมขึ้นโต้ตอบมาบ้างและนั่นก็เป็นการแบ่งแยกกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พรรคการเมืองรัสเซีย
หมวดหมู่:พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์รัสเซีย
ปลากดคัง

ปลากดคัง (Hemibagrus wyckioides) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) ที่มีขนาดโตเต็มที่ราว 1.5 เมตร หนักได้ถึง 100 กิโลกรัม โดยตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวถึง 2.3 เมตร หนักถึง112 กิโลกรัม แต่ที่พบโดยเฉลี่ยจะมีขนาดประมาณ 50–60 เซนติเมตร ลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้าหรือเขียวมะกอก ท้องสีจาง ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีสีแดงสดหรือสีส้มสด ไม่มีแถบขาวบนขอบครีบหางส่วนบนเหมือนปลากดชนิดอื่น ๆ พบในแม่น้ำของไทยทุกภาคและในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่ นิยมนำมาบริโภคโดยการปรุงสด ลวก จิ้ม หรือยำ มีราคาค่อนข้างแพง มีการเพาะเลี้ยงเป็นกระชังอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่บางสาย และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากดคังมีชื่อเรียกอื่น อีกเช่น "ปลากดแก้ว" "ปลากดเขี้ยว" เป็นต้น

**อ้างอิง**
  ปลากดคัง

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลากดคัง
หมวดหมู่:สกุลเฮมอิบากรัส
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลากดเหลือง

ปลากดเหลือง ปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus filamentus อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีรูปร่างคล้ายปลากดคัง (H. wyckioides) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีรูปร่างเล็กกว่า สีข้างลำตัวเป็นสีเหลืองจึงเป็นที่ของชื่อ หรืออาจเป็นสีเทาคล้ำ สีท้องจาง ครีบหลังยาวจนถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมัน และครีบไขมันมีสีคล้ำ ขนาดโตเต็มที่ราว 50 เซนติเมตร
พบในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน เป็นปลาที่ใช้บริโภคโดยการปรุงสด รมควัน และปลาแห้ง และมีการเพาะเลี้ยงในกระชังเหมือนปลากดคัง
นอกจากนี้แล้วยังมีปลากดในสกุลเดียวกันนี้ อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกัน คือ ปลากดขาว (H. spilopterus) ซึ่งบางครั้งอาจสับสนกันและเรียกชื่อสามัญตรงกันว่า "ปลากดเหลือง" ด้วย
ซึ่ง 2 ชนิดนั้นยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลากดช่องหลวง", "ปลากดนา", "ปลากดขาว", "ปลากดชงโลง" หรือ "ปลากดคัง" เป็นต้น

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ปลากดขาว

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
หมวดหมู่:สกุลเฮมอิบากรัส
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
ปลากระสูบขีด

ปลากระสูบขีด หรือ ปลากระสูบขาว (Hampala barb, Tranverse-bar barb; Hampala macrolepidota) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)  
มีรูปร่างคล้ายปลากระสูบจุด (H. dispar) แต่ด้านข้างลำตัวมีแถบขวางบริเวณใต้ครีบหลังลงมาถึงท้อง ในปลาขนาดเล็กมีแถบ 2 แถบที่กลางลำตัวและโคนหาง และมีแถบใต้ตาด้วย ครีบมีสีคล้ำแดงเรื่อ ขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีคล้ำ มีขนาดใหญ่กว่าปลากระสูบจุดซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน  คือ สามารถยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร หรือ 70 เซนติเมตร ซึ่งเป็นขนาดใหญ่เต็มที่
โดยชื่อวิทยาศาสตร์ macrolepidota มีความหมายว่า "เกล็ดใหญ่" โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μακρός (makrós) หมายถึง "ยาว" หรือ "ใหญ่" และ λεπτδωτος (lepdotos) หมายถึง "เกล็ด" โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกคือ เมืองโบกอร์ ประเทศอินโดนีเซีย
พบมากในแม่น้ำโขง และพบบ้างในแม่น้ำเจ้าพระยา โดยจะพบได้มากกว่าปลากระสูบจุด
เป็นปลากินเนื้อ จัดเป็นปลานักล่าชนิดหนึ่ง มักไล่จับปลาขนาดเล็ก เช่น ปลาซิว, ปลาวัยอ่อน รวมถึงแมลงน้ำต่าง ๆ ในแม่น้ำและหนองบึงต่าง ๆ เป็นที่นิยมของนักตกปลาทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่นโดยใช้เหยื่อปลอม บริโภคด้วยการปรุงสด หรือทำปลาร้า, ปลาส้ม,ลาบปลากระสูบ เป็นต้น และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากระสูบขีดมีชื่อเรียกทางภาษาอีสานว่า "ปลาสูบ",  "ปลาสูด",  "ปลาสิก" หรือ "ปลาขม" เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลกระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ปลากระสูบจุด

ปลากระสูบจุด (Eye-spot barb, Spotted hampala barb; Hampala dispar) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
มีลักษณะรูปร่างค่อนข้างยาว แบนข้างเล็กน้อย หัวยาว ปากกว้างมาก มีหนวดสั้น 1 คู่ที่ริมฝีปาก ครีบหลังค่อนข้างเล็ก ครีบหางเว้าลึก เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ตัวมีสีเงิน ด้านหลังสีคล้ำอมน้ำตาล ด้านท้องสีจาง ด้านข้างลำตัวมีจุดสีคล้ำข้างละหนึ่งดวง ครีบมีสีแดงเรื่อ ครีบหางมีสีแดงไม่มีแถบสีคล้ำ เป็นปลาที่พบได้เฉพาะที่ภาคอีสานของไทย ในต่างประเทศพบได้เฉพาะประเทศลาวและกัมพูชาเท่านั้น มีขนาดประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 35 เซนติเมตร
ชื่อวิทยาศาสตร์ dispar เป็นภาษาละตินหมายถึง "ไม่เหมือน" หรือ "ซึ่งแตกต่างกัน" อันหมายถึงสัณฐานที่แตกต่างจากปลากระสูบขีด (H. macrolepidota) ซึ่งเป็นปลากระสูบอีกชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศไทย และเป็นชนิดต้นแบบ อนุกรมวิธานโดย ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ สถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ แม่น้ำมูลในจังหวัดอุดรธานี
เป็นปลานักล่า กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร  บริโภคโดยปรุงสด และทำปลาร้า, ปลาส้ม และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลกระสูบจุด date=2007-03-11 
กระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (Faculty of Humanities and Social Sciences, Prince of Songkla University) เป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดสอนในระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอกทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และเปิดสอนในรายวิชาทางด้านดังกล่าวให้กับนักศึกษาสาขาอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

**ประวัติ**
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้จัดตั้งขึ้นตามโครงการ ที่ได้กำหนดไว้ใน แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2515 - 2519) เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2517 โดยทบวงมหาวิทยาลัยได้ อนุมัติให้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี จัดตั้ง คณะมนุษยศาสตร์ ต่อมา ได้อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2518 เพื่อสนองนโยบายที่คณะกรรมการพัฒนาภาคใต้ได้วางไว้ว่าจะให้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เป็นศูนย์ทางด้านศิลปวัฒนธรรมและสังคม

**ทำเนียบคณบดี**

**หน่วยงาน**
 ภาควิชาภาษาไทย- ภาควิชาภาษาตะวันตก- ภาควิชาภาษาตะวันออก- ภาควิชาสังคมศาสตร์- ภาควิชาประวัติศาสตร์- ภาควิชาปรัชญาและศาสนา- ภาควิชาบรรณรักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์- ภาควิชาภูมิศาสตร์

**หลักสูตร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
สงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี