Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
อาหารทำหน้าที่

อาหารทำหน้าที่, อาหารเชิงหน้าที่ หรือ ผลิตภัณฑ์อาหารสุขภาพ (functional food) เป็นอาหารที่มีการเติมส่วนผสมใหม่ หรือเพิ่มส่วนผสมที่มีอยู่แล้ว เพื่อเพิ่มความสามารถของกลไกในร่างกายในการดูแลสุขภาพหรือป้องกันโรค อาหารทำหน้าที่เป็นอาหารต่อเนื่องชนิดหนึ่งซึ่งผู้บริโภคอาจเลือกบริโภคเพื่อเสริมสุขภาพหรือเพื่อบรรเทาโรคได้
อาหารทำหน้าที่สามารถแบ่งได้เป็นอาหารจำพวกจัดเตรียมเพื่อความสะดวกในการรับประทาน หรืออาหารที่มีการเพิ่มคุณค่าทางอาหารเพื่อเสริมสร้างการทำงานของร่างกาย เช่น ผลิดภัณท์เสริมวิตามิน อาหารหมักที่มีเชื้อมีชีวิตที่เมื่อเพาะแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกาย (ตัวอย่างได้แก่ จุลินทรีย์) ซึ่งมีการเพาะไว้แล้วนำมาทำเป็นนมเปรี้ยว) แต่ทั้งนี้ไม่นับอาหารที่เพิ่มส่วนผสมหนึ่ง ๆ เข้าไปเพื่อให้เป็นไปตามระเบียบปฏิบัติของทางราชการ และไม่มีการแสดงข้อมูลส่วนผสมที่เพิ่ม เพื่อประโยชน์ในการลดปัญหาสาธารณสุข เช่น โรคกระดูกอ่อน อาหารที่เติมส่วนผสมแต่ไม่นับเป็นอาหารทำหน้าที่ เช่นเกลือเสริมไอโอดีน การเติมวิตามินดีในนม เป็นต้น
อาหารทำหน้าที่เป็นสาขาวิชาเกิดใหม่สาขาหนึ่งในวิทยาศาสตร์การอาหาร เนื่องจากผู้บริโภคปัจจุบันให้ความตระหนักถึงสุขภาพตนเองมากขึ้น รวมถึงความสามารถของผู้ขายที่จะสร้างจุดขายใหม่ในผลิตภัณฑ์ของตน
นิยามคำว่าอาหารทำหน้าที่เริ่มมีการใช้ครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งมีกระบวนการอนุมัติอาหารทำหน้าที่จากภาครัฐที่เรียกว่า "อาหารบ่งใช้สำหรับร่างกาย" (Food for Specified Health Uses, FOSHU) 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Functional Foods: Public Health Boon or 21st Century Quackery? date=2004-12-13  - สรุปกฎเกณท์และความต้องการสำหรับอาหารฟังก์ชันในสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น (ข้อมูลเดือนมีนาคม พ.ศ. 2542) 
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์การอาหาร
หมวดหมู่:โภชนาการ
เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน

เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน (Prinsessan Margaretha av Sverige; ประสูติ: 31 ตุลาคม ค.ศ. 1934) พระธิดาในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน และเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา เป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน พระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบันของสวีเดน

**พระประวัติ**
เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน ประสูติเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1934 ณ พระราชวังฮากา เขตโซลนา กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เป็นพระราชธิดาองค์ใหญ่ในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน และเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา  มีพระขนิษฐาได้แก่ เจ้าหญิงบิร์กิตตาแห่งสวีเดน, เจ้าหญิงเดซีเรแห่งสวีเดน และเจ้าหญิงคริสตินาแห่งสวีเดน และมีพระอนุชาคือ สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน
เจ้าหญิงมาร์กาเรธาทรงพระอักษรเบื้องต้น ณ พระราชวังฮากา ต่อมาพระองค์ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนมาร์ธา ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนตัดเย็บในสต็อกโฮล์ม

**ชีวิตส่วนพระองค์**
ในช่วงปี ค.ศ. 1950 เจ้าหญิงมาร์กาเรธา เคยมีความสัมพันธ์กับโรบิน ดักลาส-โฮม ขุนนางชาวสกอตที่เคยเสด็จมาพบปะกับพระองค์ แต่ทั้งสองก็มิได้เสกสมรสกัน ว่ากันว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองถูกจัดคู่โดยเจ้าหญิงซิบิลลาผู้เป็นชนนี อิงกริด บโยนแบร์ก (Ingrid Björnberg) พระพี่เลี้ยงประจำพระองค์ของเจ้าหญิง ได้บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับความรักของทั้งสองว่า ความสัมพันธ์ของทั้งสองล่มสลายลงในกาลต่อมา สืบเนื่องจากการฝืนใจเจ้าหญิงให้ทรงหมั้นกับนายดักลาส-โฮม 
ต่อมาเจ้าหญิงได้พบกับจอห์น เคนเนต อัมเบลอร์ (6 มิถุนายน ค.ศ. 1924 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2008) นักธุรกิจชาวสหราชอาณาจักร ทั้งสองได้พบปะกันครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1963 จนปีต่อมาทั้งสองก็หมั้นกันเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1964
ไม่กี่เดือนต่อมา เจ้าหญิงได้เสกสมรสกับจอห์น เคนเนต อัมเบลอร์ เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1964 ทำให้พระองค์ต้องเสียพระอิสริยยศชั้น Royal Highness แต่ชีวิตสมรสกลับไม่ราบรื่น ภายหลังพระองค์และสวามีได้แยกกันอยู่โดยที่มิได้หย่ากัน ทั้งสองมีโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 คน ได้แก่
# ซิบิลลา หลุยส์ อัมเบลอร์ (เกิด: 14 เมษายน ค.ศ. 1965) สมรสกับบารอนเฮนนิง ฟอน ดิงก์คลาเกอ มีธิดาสองคน
# ชาลส์ เอ็ดเวิร์ด อัมเบลอร์ (เกิด: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1966) สมรสกับเฮเลน เจน รอสส์ มีธิดาสองคน
# เจมส์ แพทริก อัมเบลอร์ (เกิด: 10 มิถุนายน ค.ศ. 1967) สมรสกับอูร์ซูลา แมรี ชิปลีย์ มีบุตรสองคน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน-  Royal House of Sweden
หมวดหมู่:ราชวงศ์เบอร์นาดอตต์
หมวดหมู่:เจ้าหญิงสวีเดน
หมวดหมู่:บุคคลจากสต็อกโฮล์ม
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 สิงหาคม 26

* นะโอะโตะ คัง ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่นพร้อมกับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ( ข่าวสดออนไลน์  กรุงเทพธุรกิจ)
}
โคสัมฤทธิ์

นายช่างเพอริลลอสถูกจับยัดเข้าไปในโคสัมฤทธิ์ที่ตนสร้างขึ้นมาเอง
โคสัมฤทธิ์ (bronze bull), โคทองเหลือง (brazen bull) หรือ โคซีชีเลีย (Sicilian bull) เป็นเครื่องลงทัณฑ์และประหารอันคิดค้นขึ้นในกรีซโบราณ โดย เพอริลลอส (Perillos) นายช่างโลหะชาวเอเธนส์ เขาถวายเครื่องนี้แก่ พระเจ้าฟาลาริส (Phalaris) ทรราชแห่งเมืองอาครากัส (Akragas) แคว้นซีชีลี (Sicily) ให้เป็น "วิธีใหม่สำหรับประหารชีวิตนักโทษ" เครื่องนี้มีรูปลักษณ์เป็นโค ทำขึ้นจากสัมฤทธิ์ทั้งตัว และข้างในกลวง ที่ลำตัวโคข้างหนึ่งทำช่องมีฝาปิดไว้เป็นประตู นักโทษจะถูกใส่เข้าไปในตัวโคผ่านประตูนั้น จากนั้นจะสุมเพลิงใต้ท้องโคเพื่อให้โคร้อนทั้งตัว นักโทษจะถูกอบอยู่ข้างในนั้นอย่างทรมาน แล้วจะสุกตายเมื่อโคเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

**ประวัติ**
พระเจ้าฟาลาริส ผู้ปกครองเมืองอาครากัส ในแคว้นซีชีลี มีพระราชโองการให้นายช่างเพอริลลอสสร้างเครื่องประหารนักโทษขึ้น นายช่างผู้นี้ออกแบบให้เครื่องประหารมีรูปลักษณ์เป็นโคดั่งบรรยายมาข้างต้นนั้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาออกแบบให้โคร้องคำรามได้ด้วย โดยส่วนศีรษะของโคนั้นออกแบบให้มีระบบซับซ้อน เป็นท่อกับฝาปิด เพื่อให้เสียงครวญครางของนักโทษที่ถูกอบอยู่ข้างในนั้นเล็ดลอดผ่านท่อออกมาคล้ายเสียงคำรามของสัตว์ พร้อม ๆ กับที่ควันกำยานกลิ่นเผ็ดร้อนจะคละคลุ้งออกมาทางจมูกโค ประหนึ่งโคกำลังโมโหโกรธาด้วย
สร้างโคขึ้นเสร็จแล้ว นายช่างเพอริลลอสกราบบังคมทูลพระกรุณาว่า "เสียงหวีดร้องของนักโทษนั้น จักลอดออกมาทางท่อเหล่านั้นให้พระองค์ได้สดับ อุปมาดังเสียงสัตว์คำรามอันละมุนละไม น่าสังเวช และเป็นมธุรสซึ่งหาที่สุดมิได้" พระเจ้าฟาลาริสทรงฟังคำของนายช่างแล้วทรงรู้สึกสะอิดสะเอียน จึงทรงบัญชาให้นายช่างทดลองเครื่องประหารนี้ด้วยตนเองเสีย เมื่อนายช่างเข้าไปในตัวโค ประตูก็ลั่นลง และเพลิงก็สุมขึ้นใต้ท้องโค แล้วท้าวฟาลาริสก็ได้สดับเสียงโหยหวนของนายช่างเป็นคนแรก แต่ก่อนที่นายช่างจะถึงแก่ความตาย ทรงสั่งให้เปิดประตูโคและนำเขาออกมา นายช่างเชื่อว่าจะพระราชทานรางวัลให้แก่เขาเป็นแน่ ทว่า มีพระราชบัญชาให้จับนายช่างขึ้นไปบนยอดเขาแล้วทุ่มลงมาให้ตายเสีย
ตามตำนาน ว่ากันว่า หลังจากอบนักโทษเสร็จแล้ว เมื่อเปิดประตูดู จะเห็นว่า ชิ้นกระดูกของเหยื่อนั้น "มีประกายดังอัญมณี และฉะนั้น จึงโปรดให้นำไปทำทองพระกร" นอกจากนี้ ยังว่า เมื่อเทเลมาคัส (Telemachus) ผู้กล้า ยึดอำนาจจากพระเจ้าฟาลาริสได้แล้ว ก็ให้ประหารพระองค์ด้วยโคสัมฤทธิ์นี้ดุจกัน

**การใช้**
พิมพ์ไม้โบราณ แสดงภาพโคสัมฤทธิ์อยู่ด้านซ้าย
มีบันทึกว่า ชาวโรมันใช้โคสัมฤทธิ์ประหารชาวคริสต์เป็นอันมาก ในจำนวนนี้ รวมถึง นักบุญยุสเตส (Saint Eustace) ผู้ถูกอบในโคสัมฤทธิ์พร้อมภรรยาและบุตร ตามพระราชโองการของจักรพรรดิเฮเดรียน (Hadrian) และนักบุญแอนทิพัส (Saint Antipas) มุขนายกแห่งเพอร์กามัม (Bishop of Pergamum) ผู้ถูกประหารใน ค.ศ. 92 เมื่อจักรพรรดิดอมีเชียน (Domitian) ทรงรุกรานเอเชียน้อย
อนึ่ง ปรากฏว่า มีการใช้โคสัมฤทธิ์ในแผ่นดินโรมมาเป็นเวลาอีกสองศตวรรษให้หลัง โดยในช่วงนี้ จักรพรรดิไดโอคลีเชียน (Diocletian) มีพระราชโองการให้ประหารนักบุญเพลาเกียแห่งทาร์ซัส (Pelagia of Tarsus) ใน ค.ศ. 287 ด้วย

**อ้างอิง**
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม- isbn=978-0-750-94583-7- isbn=978-1-846-24203-8

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:กรีซโบราณ
หมวดหมู่:เครื่องประหารชีวิต
ปลาเลียหินกัมพูชา

ปลาเลียหิน (Cambodian logsucker, Stone-lapping fish, Stonelapping minnow, False Siamese algae eater; Ceratogarra cambodgiensis) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง  เป็นปลาเลียหินชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีลำตัวเรียวยาวเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อาศัยอยู่ตามบริเวณพื้นที่เป็นกรวดและหิน มีหนวดที่ปลายจะงอยปากหนึ่งคู่ ลำตัวด้านหลังเป็นสีเขียว เกล็ดมีสีขาวเงินสะท้อนแสง มีแถบสีดำพาดตามตัวจากหลังช่องเหงือกถึงโคนหาง ลำตัวด้านล่างเป็นสีขาว ครีบหลังมีขอบสีดำจาง ๆ ขอบครีบหางมีแถบสีดำจาง ๆ และมีเส้นสีดำตอนกลางครีบ
มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 11 เซนติเมตร พบตามแหล่งน้ำที่เป็นลำธารต้นน้ำและน้ำตกของลุ่มน้ำโขง หากินโดยดูดตะไคร่น้ำ, แพลงก์ตอน และแมลงน้ำเป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ลงมาถึงประเทศไทย นอกจากนี้ยังพบกระจายอยู่ในระบบแม่น้ำเจ้าพระยารวมถึงภาคใต้ในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช แต่พบมากที่สุดในลุ่มน้ำน่านในเขตอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน โดยเฉพาะในแม่น้ำว้าและแม่น้ำมาง โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "ปลาขึ้นนา" จากพฤติกรรมที่เมื่อวางไข่ขยายพันธุ์จะอพยพกันจากลำธารลงไปวางไข่กันในทุ่งนา จึงมักถูกจับมารับประทานบ่อย ๆ ด้วยเป็นปลาขนาดเล็กจึงสามารถบริโภคได้ทั้งตัว มีราคาซื้อขายสูงถึงกิโลกรัมละ 200 บาท ปัจจุบันภาควิชาการประมง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา น่าน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว 
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แม้จะเป็นปลาที่มีสีสันไม่สวยงาม แต่ก็มักเลี้ยงไว้กินตะไคร่และเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือ เพื่อทำความสะอาดตู้
รวมถึงยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินชนิด G. rufa ที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศได้อีกด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 รูปและข้อมูลปลาเลียหินกัมพูชา จาก Fishbase.org- การเพาะขยายพันธุ์จากกรมประมง
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขงหมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำน่านหมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
หมวดหมู่:ปลาน้ำตกและลำธารหมวดหมู่:ปลาที่พบในนาข้าวและท้องร่องสวน
หมวดหมู่:สกุลปลาเลียหิน
ด่าหลัต

ด่าหลัต (Đà Lạt; Da Lat, Dalat) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเลิมด่ง และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,500 เมตร (4,900 ฟุต) มีอากาศเย็น โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย 18 ถึง 25 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุดที่เคยเกิดขึ้นในด่าหลัต คือ 27 องศาเซลเซียส และต่ำสุดคือ 6.5 องศาเซลเซียส ด่าหลัตเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในเวียดนาม
ชาวฝรั่งเศสเริ่มสร้างเมืองนี้ใน ค.ศ. 1910 หลังจากอาแล็กซ็องดร์ แยร์แซ็ง นักวิทยาแบคทีเรียชาวฝรั่งเศสได้เข้ามาสำรวจที่ดินผืนนี้ ชาวฝรั่งเศสสร้างโรงแรม รีสอร์ต รอบเมืองในหุบเขามีทะเลสาบ น้ำตก มหาวิทยาลัยด่าหลัต สถาบันทหาร สนามบินตั้งอยู่ห่างจากเมืองไปทางทิศใต้ 24 กิโลเมตร ในปัจจุบันด่าหลัตเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม มีประชากร 206,105 คน (ค.ศ. 2010) ในจำนวนนี้มี 185,509 คนที่อาศัยอยู่ในเขตตัวเมือง เมืองมีพื้นที่ 393.29 ตารางกิโลเมตร

**ภาพ**
ไฟล์:Cathedral of Da Lat 05.jpg
ไฟล์:Pedagogical College of Da Lat 18.jpg

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการของจังหวัดเลิมด่ง vi
หมวดหมู่:นครในประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:จังหวัดเลิมด่ง
แพริช

เขตแพริช (parish) หรือที่ชาวคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่าเขตวัด เป็นเขตปกครองในคริสต์ศาสนา ใช้หลายคริสตจักร เช่น โรมันคาทอลิก แองกลิคัน เป็นต้น นอกจากใช้ในทางศาสนาแล้วในบางประเทศ เช่น อังกฤษ สหรัฐอเมริกา ยังใช้เขตแพริชหมายถึงเขตปกครองส่วนท้องถิ่นด้วย

**นิกายคาทอลิก**
คริสตจักรโรมันคาทอลิกแบ่งการปกครองออกเป็นภาค ๆ เรียกว่าภาคคริสตจักรซึ่งมีมุขนายกมหานครเป็นประมุข ในแต่ละภาคคริสตจักรแบ่งออกเป็นมุขมณฑลซึ่งมีมุขนายกประจำมุขมณฑลเป็นประมุข แต่ละมุขมณฑลแบ่งออกเป็นเขตแพริชซึ่งมี "อธิการโบสถ์" (parish priest/pastor) เป็นหัวหน้า อธิการโบสถ์แต่ละท่านมีผู้ช่วยซึ่งเรียกว่าผู้ช่วยอธิการโบสถ์ (assistant pastor) อย่างน้อยท่านหนึ่งเป็นผู้ช่วยเหลือในการปกครองเขตแพริช
ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักร เขตแพริช หมายถึง ชุมชนของคริสต์ศาสนิกชนที่ตั้งอยู่ในคริสตจักรเฉพาะ โดยมีผู้อภิบาล (pastor) (ซึ่งเรียกว่าอธิการโบสถ์ (parish priest)) ทำหน้าที่ปกครองดูแลศาสนิกชนเหล่านี้ในด้านจิตวิญญาณ มุขนายกประจำมุขมณฑลเป็นผู้เดียวที่มีอำนาจตั้ง ยุบ หรือเปลี่ยนแปลงเขตแพริชได้ แต่ต้องแจ้งแก่สภาบาทหลวง (council of priests) ก่อน
แต่ละเขตแพริชจะมีโบสถ์คริสต์อย่างน้อยแห่งหนึ่งเป็นศูนย์กลางในการประกอบศาสนกิจของประชาชนในเขตนั้น โบสถ์นี้จึงเรียกว่าโบสถ์ประจำเขตแพริช (parish church) ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของบาทหลวงในเขตแพริชนั้นด้วย นอกจากนี้แต่ละเขตแพริชอาจมีชาเปล (ชาวคาทอลิกเรียกว่าวัดน้อย) เป็นที่ประกอบศาสนกิจเป็นพิเศษสำหรับประชาชนที่อาศัยอยู่ห่างไกลจากโบสถ์มาก ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เขตการปกครองของคริสตจักร
แม่แบบ:Sec link/secure url/doc

This is the sec link/secure url sub-template.
Do not use this template directly, use sec link or sec link auto and their sister templates instead.
This template is called from the sec link family of templates. 

**Technical details**
This sub-template returns a raw URL for the secure server. It expects these parameters:
For more documentation see sec link.
หมวดหมู่:แม่แบบลิงก์ข้ามโครงการ
as:সাঁচ:Sec link/secure url
en:Template:Sec link/secure url
si:සැකිල්ල:Sec link/secure url
uk:Шаблон:Sec link/secure url
yo:Àdàkọ:Sec link/secure url
gu:ઢાંચો:Sec link/secure url
ja:Template:Sec link/secure url
ne:ढाँचा:Sec link/secure url
or:ଛାଞ୍ଚ:Sec link/secure url
pt:Predefinição:Sec link/secure url
แม่แบบ:Case preserving encode/doc

===Usage**
To preserve first letter case while still encoding safely for URLS


**See also**
# Template talk:Sec link for explanation of the "Template:" hack.
หมวดหมู่:แม่แบบจัดรูปแบบและฟังก์ชันวิกิพีเดีย
as:সাঁচ:Case preserving encode
en:Template:Case preserving encode
gu:ઢાંચો:Case preserving encode
hi:साँचा:Case preserving encode
ja:Template:Case preserving encode
ne:ढाँचा:Case preserving encode
no:Mal:Case preserving encode
uk:Шаблон:Case preserving encode
พรรคประชาธิปไตยเขมร

พรรคประชาธิปไตยเขมร (Khmer Democratic Party: KDP; គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យខ្មែរ คณบกฺสบฺรชาธิบเตยฺยขฺแมร) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชา เป็นพรรคที่มีจุดยืนต่อต้านการเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายของชาวเวียดนามที่เข้ามาทำงานในกัมพูชา ผู้นำพรรคคือ อุก พัวริก กล่าวว่าพรรคของเขาไม่ได้ต่อต้านการเข้ามาของคนต่างด้าว แต่คนต่างด้าวทั้งหมดที่เข้ามาในกัมพูชาต้องได้รับการพิจารณาเป็นกรณีๆไป พรรคนี้สนับสนุนสิทธิมนุษยชน สิทธิของเด็กและสตรี และสนับสนุนเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม และการสหกรณ์ รวมทั้งความเท่าเทียมกันของชาวกัมพูชา

ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 พรรคนี้ได้รับการเลือกตั้งเป็นอันดับที่ 7 ได้ 32,386 คะแนน และได้ 1 ที่นั่งในสภา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พรรคการเมืองในประเทศกัมพูชา
เทอร์เนอร์เน็ตเวิร์กเทเลวิชัน

เทอร์เนอร์เน็ตเวิร์กเทเลวิชัน (TNT) เป็นช่องเคเบิลทีวีในสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นโดย Ted Turner และเป็นเจ้าของในปัจจุบัน โดยอยู่ภายใต้การควบคุมของ Truner Broadcasting System ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2007 นำเสนอซีรีส์โทรทัศน์ ละครชุด และรายการกีฬา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
ทีเอ็นที
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:วอร์เนอร์มีเดีย
พรรคเขมรสาธารณรัฐ

พรรคเขมรสาธารณรัฐ (គណបក្សខ្មែរសាធារណរដ្ឋ คณบกฺสขฺแมรสาธารณรฎฺฐ; Khmer Republican Party) เป็นพรรคการเมืองในประเทศกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2549 และเข้าร่วมการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยมี ลน ริธ เป็นหัวหน้าพรรค ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 พรรคนี้ได้ลำดับที่ 10 โดยได้ 11,693 คะแนน
แม้ว่าพรรคจะใช้ชื่อ พรรคเขมรสาธารณรัฐ แต่แนวนโยบายของพรรคไม่ได้สนับสนุนการปกครองระบอบสาธารณรัฐ แต่เน้นความร่วมมือระหว่างฝ่ายซ้าย ฝ่ายขวา และกลุ่มเสรีนิยม พรรคนี้สนับสนุนนโยบายของกลุ่มฝ่ายขวา ได้แก่ รูปแบบรัฐแบบราชอาณาจักรกัมพูชา การส่งเสริมศาสนาและวัฒนธรรมกัมพูชา นโยบายแบบฝ่ายซ้ายได้แก่ การสร้างอาชีพเพื่อปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพของประชาชน ปรับปรุงเศรษฐกิจของกัมพูชา เกษตรกรรมและอุตสาหกรรม  การสร้างประชาธิปไตยที่แท้จริง สิทธิของผู้ใช้แรงงานที่จะได้รับค่าจ้างละสวัสดิการที่เป็นธรรม นโยบายแบบเสรีนิยมคือการสนับสนุนเศรษฐกิจแบบเสรี เสรีภาพในการพิมพ์และการนับถือศาสนาของประชาชน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ของพรรค date=2008-05-18 
หมวดหมู่:พรรคการเมืองในประเทศกัมพูชา
ภาษากะยาตะวันตก

ภาษากะยาตะวันตก (Western Kayah) หรือภาษากะเหรี่ยงแดง ภาษากะเรนนี มีผู้พูดในพม่า 100,000 คน (พ.ศ. 2550) พบในรัฐกะยาและรัฐกะเหรี่ยง แต่เป็นผู้อพยพในประเทศไทยราว 2,000 คน ใกล้เคียงกับภาษากะเหรี่ยงโปว์ จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไค เขียนด้วยอักษรกะยา อักษรละตินหรืออักษรพม่า

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กะยาตะวันตก
ภาษากะยัน

ภาษากะยัน (Kayan) หรือภาษาปะด่อง เป็นภาษากะเหรี่ยงที่พูดโดยชาวกะยันในประเทศพม่า ภาษาย่อยกะยันภาษาต่าง ๆ มีความคล้ายคลึงทางคำศัพท์มากกว่า 90% และภาษานี้มีความคล้ายคลึงทางคำศัพท์กับ Lahta ใน 71 ถึง 76%
มีผู้พูดภาษานี้ในพม่า 40,900 คน (พ.ศ. 2526) ในรัฐกะยา และพบในประเทศไทยด้วย จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไค เขียนด้วยอักษรละติน

**อ้างอิง**
Shintani, Tadahiko. 2020. A handbook of comparative Kayan languages. Linguistic survey of Tay cultural area (LSTCA). Tokyo: Research Institute for Languages and Cultures of Asia and Africa (ILCAA).
*Aung, Wai Lin. 2013.  A Descriptive Grammar of Kayah Monu date=2020-05-02 . Master’s thesis, Payap University.- Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
*Ywar, Naw Hsa Eh. 2013.  A Grammar of Kayan Lahta date=2018-06-12 . Master’s thesis, Payap University.
กะยัน
กะยัน
ปลากะพงดำ

ปลากะพงดำ (Tripletail, Atlantic tripletail) ปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในอันดับปลากะพง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lobotes surinamensis อยู่ในวงศ์ปลากะพงดำ (Lobotidae)
มีลักษณะลำตัวแบนค่อนข้างลึก ความยาวหัวจะสั้นกว่าความลึกลำตัว ปากกว้างเฉียงขึ้น มุมปากจะอยู่แนวเดียวกับปุ่มกลางนัยน์ตา ครีบหลังจะเป็นก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่ปลายแหลมประมาณ 11-13 ก้าน และก้านครีบแขนง 13-16 ก้าน ส่วนครีบหลัง ครีบก้น ครีบหางขนาดใกล้เคียงกันดูเหมือนจะมีครีบหาง 3 ครีบ อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ ขนาดค่อนข้างใหญ่สีน้ำตาลเข้มทั้งตัวหรือสีเหลืองอมเขียวมะกอก  
มีความยาวเต็มที่ได้ 110 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์บริเวณน้ำกร่อยตามปากแม่น้ำ พบได้ตั้งแต่มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย และแถบอินโด-แปซิฟิก ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีพฤติกรรมอำพรางตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมเพื่อล่าเหยื่อและอำพรางสัตว์ผู้ล่าที่ใหญ่กว่า โดยปรับเปลี่ยนสีได้ ปกติมักจะลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ กับที่โดยทิ่มส่วนหัวลง  กินสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร ลูกปลาวัยอ่อนมักอาศัยอยู่ตามปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน โดยมักจะตะแคงข้างหรือลอยตัวนิ่ง ๆ ทำให้แลดูคล้ายใบไม้ 
นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และรับประทานเนื้อเป็นอาหาร  แต่หากนำไปปรุงด้วยการทำแกงหรือต้มยำ รสชาติจะจืดชืดไม่อร่อย จนต้องโยนหม้อที่ใช้ต้มทิ้งไปพร้อมปลา จนได้อีกชื่อเรียกหนึ่งว่า "ปลาหม้อแตก" และมีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น "กะพงขี้เซา", "กะพงแสม", "อีโป้", "ใบไม้" "ตะกรับทะเล" หรือ "กูกู" (มอแกน) เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  การเลี้ยง ปลาหม้อแตกในกระชัง จากเว็บไซต์กรมประมง-  รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org date=2010-11-14 
หมวดหมู่:วงศ์ปลากะพงดำ
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
พายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก

ไฟล์:Pacific typhoon tracks 1980-2005.jpg|thumb|200px|เส้นทางเดินของพายุหมุนเขตร้อนทั้งหมดในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตก ตั้งแต่ พ.ศ. 2523 ถึง 2548 เส้นตรงที่อยู่มุมขวาของภาพคือเส้นแบ่งเขตวันสากล
ต่อไปนี้คือรายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยมีขอบเขตอยู่ที่ทางเหนือของเส้นศูนย์สูตร, ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันออก และเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา

**ก่อนพุทธทศวรรษ 2480**

**พุทธทศวรรษ 2480**

**พุทธทศวรรษ 2490**

**พุทธทศวรรษ 2500**

**พุทธทศวรรษ 2510**

**พุทธทศวรรษ 2520**

**พุทธทศวรรษ 2530**

**พุทธทศวรรษ 2540**

**พุทธทศวรรษ 2550**

**พุทธทศวรรษ 2560**

**ดูเพิ่ม**
 พายุหมุนเขตร้อน- การตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:พายุหมุนเขตร้อน
เพลงสดุดีโอลิมปิก

เพลงสดุดีโอลิมปิก (Olympic Hymn, Ολυμπιακός Ύμνος, Olympiakós Ýmnos) หรือรู้จักกันอย่างไม่เป็นทางการว่าเพลงประจำการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก (Olympic Anthem) เป็นเพลงประสานเสียงคันตาตาซึ่งประพันธ์โดยนักประพันธ์เพลงโอเปราชาวกรีก สปีรีโดน ซามาราส (2404–2460) ประพันธ์คำร้องโดยนักกวีชาวกรีก โคสติส ปาลามาส โดยทั้งบทกวีและทำนองได้รับเลือกโดยดีมีตรีโอส วีเกลัส ชาวกรีกซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลคนแรก

**ประวัติ**
เพลงสดุดีโอลิมปิกได้รับบรรเลงและขับร้องเป็นครั้งแรกในพิธีเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ค.ศ. 1896 ณ เอเธนส์ ประเทศกรีซ ต่อมา ประเทศเจ้าภาพทุกประเทศได้มอบหมายให้มีการประพันธ์เพลงสดุดีโอลิมปิกโดยเฉพาะขึ้นเป็นฉบับของการแข่งขันนั้น ๆ
สำหรับเพลงฉบับของซามาราสและปาลามาส ได้รับการรับรองเป็นเพลงประจำการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกอย่างเป็นทางการโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี 2501 ในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลครั้งที่ 54 ณ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เพลงสดุดีโอลิมปิกถูกขับร้องเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก ณ โอลิมปิกฤดูหนาว  ค.ศ. 1960 ณ สควอว์วัลเลย์ นับแต่นั้นเป็นต้นมา เพลงนี้จึงใช้เป็นเพลงหลักในการเชิญธงโอลิมปิกขึ้นสู่ยอดเสาในพิธีเปิด และระหว่างการเชิญธงดังกล่าวลงจากยอดเสาในพิธีปิด รวมถึงยังใช้บรรเลงก่อนเริ่มการประชุมสมัยสามัญ (ไอโอซีเซสชัน) และสมัยวิสามัญ (โอลิมปิกคองเกรส) ของไอโอซีอีกด้วย

**เนื้อเพลง**

**เวอร์ชันภาษาอังกฤษ**
เพลงเวอร์ชันภาษาอังกฤษประพันธ์โดย W. Earl Brown และ Shirley Russ โดยถูกใช้เป็นเนื้อร้องในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกบางรายการนับแต่ปี 2527 เป็นต้นมา (โอลิมปิกฤดูหนาวปี ค.ศ. 1960 และ 1980 ใช้คำร้องแตกต่างจากฉบับนี้)
เพลงในเวอร์ชันอังกฤษ ปกติแล้วจะใช้กันในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก นอกจากนี้ยังมีคำร้องเป็นภาษาอื่นนอกเหนือจากภาษากรีกและภาษาอังกฤษด้วย โดยมักถูกแปลไปเป็นภาษาที่จะใช้ในการร้อง แต่บางการแข่งขันก็แตกต่างออกไป เช่น ในปักกิ่งเกมส์ 2008 มีการใช้เนื้อร้องภาษากรีกแทนภาษาจีน และรีโอเดจาเนโรเกมส์ 2016 มีการร้องเป็นภาษาอังกฤษแทนภาษาโปรตุเกส โตเกียวเกมส์ 2020 ใช้เนื้อเพลงฉบับภาษาอังกฤษแทนภาษาญี่ปุ่น การแข่งขันเดียวที่ใช้เนื้อร้องเวอร์ชันภาษาอังกฤษในการแปลไปเป็นภาษาอื่น คือ ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ณ แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา โดยโดโนแวน เซเดล ผู้ช่วยวาทยากรในระหว่างการแข่งขันได้เรียบเรียงเพลงสดุดีโอลิมปิกขึ้นใหม่ มีการแปลบางบทหนึ่งของกวีไปเป็นภาษาฝรั่งเศสเพื่อแสดงถึงการรับรองการมีภาษาราชการสองภาษาในประเทศแคนาดาอย่างเป็นทางการ

**รายการแสดงในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก**
เพลงสดุดีโอลิมปิกได้รับการบันทึกและบรรเลงเป็นภาษาต่าง ๆ มากมาย โดยมักเป็นผลมาจากการได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันของประเทศต่าง ๆ ซึ่งคณะกรรมการโอลิมปิกสากลมิได้บังคับให้มีการบรรเลงเพลงนี้เป็นภาษาอังกฤษหรือภาษากรีกเท่านั้น แต่ในพิธีเปิดและปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน ได้มีการขับร้องเพลงนี้เป็นภาษากรีกแทนที่ภาษาจีนกลางซึ่งเป็นภาษาราชการของประเทศจีน นอกจากนี้ยังมีในพิธีเปิดและพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ที่มีการใช้ภาษาอังกฤษในการขับร้องแทนภาษาโปรตุเกสซึ่งเป็นภาษาราชการของเจ้าภาพเช่นกัน

**ดูเพิ่ม**
สัญลักษณ์โอลิมปิก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สัญลักษณ์โอลิมปิก
หมวดหมู่:โอลิมปิก
โจเซฟ เมอร์ริค

โจเซฟ แคร์รี เมอร์ริค (Joseph Merrick; 5 สิงหาคม ค.ศ. 1862 - 11 เมษายน ค.ศ. 1890) เป็นชายชาวอังกฤษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีความผิดปกติตามร่างกาย เป็นเนื้องอกตามใบหน้าและระยางค์ เนื่องจากพันธุกรรม จนได้ฉายาว่า "มนุษย์ช้าง" ตามลักษณะภายนอกที่คล้ายกับเป็นโรคเท้าช้าง (Elephantiasis) โจเซฟ เมอร์ริค มีความผิดปกติทางร่างกาย จนถูกรังเกียจและดูหมิ่นเหยียดหยาม ถูกนำตัวไปแสดงร่วมกับคณะละครสัตว์ ทั้งที่ตัวเขามีสติปัญญาเฉลียวฉลาด แต่ก็แกล้งทำตัวเป็นคนสติไม่ดี นอกจากนั้นยังนำเสนอแง่มุมของศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์ การเรียนรู้คุณค่าของการมีชีวิต​อยู่ โจเซฟ เมอร์ริค ได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1890 ที่ London, England ด้วยอายุเพียง 27 ปี

**ชีวิตเริ่มต้น และครอบครัว**
โจเซฟ แคร์รี เมอร์ริค เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1862 ณ. เลขที่ 50 ถนนลี เลสเตอร์, เลสเตอร์เชียร์, ประเทศอังกฤษ บิดาชื่อ โจเซฟ ร็อคลี เมอร์ริค และมารดา มารี แจน โจเซฟ ร็อคลี เมอร์ริค (ค.ศ. 1835 – 1897) เป็นลูกชายของช่างทอผ้าที่เกิดในลอนดอน บาร์นาบัส เมอร์ริค ที่ย้ายไปอยู่เมืองเลสเตอร์ในช่วงทศวรรษที่ 1820 หรือ 1830 และภรรยาคนที่สามของเขา ซาร่าห์ ร็อคลี มารี แจน พอตเตอร์ตัน (ค.ศ. 1834 – 1873) เกิดที่เมืองเอฟวิงตัน ,เชสเตอร์เชียร์ พ่อของเธอชื่อ วิลเลียม พอตเตอร์ตัน ที่ได้รับการอธิบายว่าเป็นคนงานการเกษตรในปี ค.ศ. 1851 สำมะโนประชากรของเทอร์มาสตัน ,เชสเตอร์เชียร์ เธอบอกว่าจะต้องมีรูปแบบพิการทางร่างกายบางส่วนและในขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งทำงานเป็นคนรับใช้ในเลสเตอร์เชียร์ ก่อนที่จะแต่งงานกับโจเซฟ ร็อคลี เมอร์ริค 
ในปีต่อมา โจเซฟ แคร์รี เมอร์ริค ก็ได้เกิด เห็นได้ว่ามีสุขภาพดีและไม่มีอาการภายนอกผิดปกติใด ๆ ที่ไม่กี่ปีแรกของชีวิตของเขา ชื่อได้ตั้งมาจากพ่อของเขา เขาได้รับชื่อกลางเป็น แคร์รี โดยแม่ของเขา หลังจากทำพิธีกลุ่มคณะแบปทิสต์ของพระวิลเลียม แครีย์ ต่อมาตระกูลเมอร์ริคมีลูกอีกสาม ได้แก่ จอห์น โทมัส (เกิด 21 เมษายน ค.ศ. 1864 เสียชีวิตด้วยโรคไข้ทรพิษ 24 กรกฎาคมในปีเดียวกัน) ,วิลเลียม อาร์เธอร์ (เกิดมกราคม ค.ศ. 1866) ผู้ที่เสียชีวิตด้วยโรคไข้อีดำอีแดงใน 21 ธันวาคม ค.ศ. 1870 และแมเรียน เอลิซ่า (เกิด 28 กันยายน ค.ศ. 1867) ผู้ที่เกิดมาพร้อมกับพิการทางร่างกายและเสียชีวิตด้วยโรคกระดูกสันหลังอักเสบ และเกิดอาการชักในปี ค.ศ. 1891
หนังสือเล่มเล็ก ๆ ชื่อ The Autobiography of Joseph Carey Merrick ผลิตในปี ค.ศ. 1884 ที่มาพร้อมนิทรรศการของเขา กล่าวว่าเขาเริ่มแสดงอาการเมื่อเวลาประมาณห้าปีด้วย ผิวหนังเป็นก้อนหนาเหมือนช้างและเกือบจะเป็นสีเดียวกัน ตามที่บทความในปี ค.ศ. 1930 ชื่อ Illustrated Leicester Chronicle เขาเริ่มมีอาการบวมมากขึ้นที่ริมฝีปากของเขาในอายุ 21 เดือน ตามด้วยก้อนกระดูกบนหน้าผากของเขาและคลายตัว และผิวหนังกลายเป็นหยาบ

**ดูเพิ่ม**
 มนุษย์ช้าง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2405
หมวดหมู่:บุคคลจากเลสเตอร์
1890
แม่แบบ:กล่องข้อมูล พายุหมุนเขตร้อนในปัจจุบัน

สถานะปัจจุบันของพายุ
ข้อมูล ณ

ตำแหน่ง:

ลมพัดต่อเนื่อง:

ความกดอากาศ:

ทิศทางการเคลื่อนตัว:
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 สิงหาคม 27

* สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ทีมชนะเลิศฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ชนะสโมสรฟุตบอลปอร์โต ทีมชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก 2:0 ประตู ในการแข่งขันรายการยูฟ่าซูเปอร์คัพ ซึ่งจบลงช่วงหลังเที่ยงคืนของวันศุกร์ที่ 26 สิงหาคม ตามเวลาประเทศไทย  (สยามสปอร์ต)
}
กติกาสัญญาเคลลอก–บริยอง

กติกาสัญญาเคลลอก-บริยอง (Kellogg–Briand Pact) กติกาสัญญาปารีส (Pact of Paris) หรือ สนธิสัญญาสามัญว่าด้วยการเลิกสงครามในฐานะตราสารนโยบายแห่งชาติ (General Treaty for Renunciation of War as an Instrument of National Policy) ได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1928 โดยสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร อิตาลี ญี่ปุ่น เยอรมนีไวมาร์ และประเทศอื่นอีกหลายประเทศ
สนธิสัญญาดังกล่าวยกเลิกสงครามรุกราน โดยห้ามใช้สงครามเป็น "ตราสารนโยบายแห่งชาติ" เว้นแต่ในกรณีเพื่อการป้องกันตนเอง ไม่มีข้อบทเพื่อการลงโทษ สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นผลจากความพยายามของสหรัฐที่ตั้งใจหลีกเลี่ยงการเข้าไปมีส่วนในระบบพันธมิตรยุโรป ต่อมาขึ้นทะเบียนเป็นชุดสนธิสัญญาสันนิบาตชาติเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1928
ในแบบดั้งเดิม เคลลอก-บริยองเป็นการยกเลิกสงครามเฉพาะระหว่างฝรั่งเศสกับสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม แฟรงก์ บี. เคลลอก รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐ ต้องการคงไว้ซึ่งอิสระในการปฏิบัติของสหรัฐ ดังนั้นจึงสนองข้อเสนอสนธิสัญญาพหุภาคีต่อต้านสงคราม โดยเปิดให้ทุกชาติเป็นภาคีสนธิสัญญา
สนธิสัญญาเคลลอก-บริยองได้ชื่อตามผู้ริเริ่ม แฟรงก์ บี. เคลลอก และรัฐมนตรีต่างประเทศฝรั่งเศส อะริสตีด บรียองด์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Text of the Kellogg-Briand Pact from the Yale Avalon Project date=2012-05-09 
หมวดหมู่:สนธิสัญญาในสมัยระหว่างสงคราม
หมวดหมู่:สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:สนธิสัญญาสันติภาพ
หมวดหมู่:กฎแห่งสงคราม
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับออสเตรเลีย
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับเบลเยียม
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับบริติชอินเดีย
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับแคนาดา
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับฟินแลนด์
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับอาณาจักรรัตนโกสินทร์
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับราชอาณาจักรอิตาลี
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1912–1949)
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหภาพแอฟริกาใต้
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหรัฐ
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับตุรกี
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐออสเตรียที่ 1
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐไวมาร์
วงศ์ปลากะพงดำ

วงศ์ปลากะพงดำ (Tripletail) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง ใช้ชื่อว่า Lobotidae
ซึ่งคำว่า Lobotidae มาจากภาษากรีกคำว่า "Lobo" หมายถึง ก้านครีบ
ลักษณะของปลาในวงศ์นี้ ลักษณะลำตัวแบนค่อนข้างลึก ความยาวหัวจะสั้นกว่าความลึกลำตัว ปากกว้างเฉียงขึ้น มุมปากจะอยู่แนวเดียวกับปุ่มกลางนัยน์ตา ครีบหลังจะเป็นก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่ปลายแหลมประมาณ 11-13 ก้าน และก้านครีบแขนง 13-16 ก้าน ส่วนครีบหลัง ครีบก้น ครีบหางขนาดใกล้เคียงกันดูเหมือนจะมีครีบหาง 3 ครีบ อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ 
มีลักษณะเด่นอีกประการ คือ มีสีลำตัวที่ดูเลอะเปรอะเปื้อนเพื่อใช้ในการอำพรางตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม โดยปลาในวงศ์นี้มักจะอยู่ลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ โดยใช้ส่วนหัวทิ่มลงกับพื้น และมักแอบอยู่ตามวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ เช่น ซากเรือจม, กองหิน หรือ ขอนไม้ และขณะเป็นลูกปลาวัยอ่อนมักจะลอยตัวนิ่ง ๆ ดูเหมือนใบไม้อีกด้วย โดยมักพบตามปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด และมีเพียงสกุลเดียวเท่านั้น ได้แก่- Lobotes pacificus Gilbert, 1898- Lobotes surinamensis  (Bloch, 1790)
พบกระจายพันธุ์ในท้องทะเลและมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วทั้งโลก
อนึ่ง ปลาในวงศ์นี้เดิมเคยมีสกุลและชนิดที่มากกว่านี้ อาทิ วงศ์ปลาเสือตอ (Datnioididae) ก็เคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์นี้เช่นเดียวกัน 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ปลาแบ่งตามวงศ์
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:อันดับปลากะพง
ทิม คุก

ทิโมธี โดนัลด์ คุก (Timothy Donald Cook) หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า ทิม คุก (Tim Cook) เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารคนปัจจุบันของบริษัทแอปเปิล  เข้าร่วมงานกับแอปเปิลในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2541 ในตำแหน่งรองประธานเจ้าหน้าที่บริหารอาวุโส มีความรับผิดชอบหลักในการจัดการปฏิบัติการวันต่อวันที่บริษัท เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารรับช่วงต่อจาก สตีฟ จ็อบส์ ที่ประกาศลาออกไป เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และ ทิม คุกเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริษัทแอปเปิ้ล สานต่อจาก สตีฟ จ็อบส์ ที่ลาออกไป และ สตีฟ จ็อบส์ เสียชีวิต เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2554 หลังได้ทำงานเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริษัทแอปเปิ้ลได้แค่ 3 เดือน

**ชีวิตวัยเด็ก**
คุกเติบโตขึ้นในโรเบิร์ตสเดล รัฐแอละแบมา บิดาเป็นคนงานในอู่เรือ มารดาเป็นผู้รับจ้างทำงานบ้าน คุกสำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตร์บัณฑิต วิศวกรรมอุตสาหกรรม จากมหาวิทยาลัยออเบิร์น ใน พ.ศ. 2525 และบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตจากโรงเรียนธุรกิจฟูควา (Fuqua) ของมหาวิทยาลัยดุ๊ก ใน พ.ศ. 2534

**การทำงาน**
ทิมคุก เคยทำงานกับคอมแพคเป็นเวลา 6 เดือน ก่อนจะถูกว่าจ้างโดยสตีฟ จ็อบส์ให้เข้าร่วมแอปเปิล ตอนแรก เขารับหน้าที่เป็นรองประธานอาวุโสฝ่ายปฏิบัติการทั่วโลก ก่อนหน้านั้น เขาเคยเป็นประธานบริหารฝ่ายปฏิบัติการ (chief operating officer - COO) ของแผนกตัวแทนจำหน่ายคอมพิวเตอร์ของ Intelligent Electronics และเคยทำงาน 12 ปี ในธุรกิจคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลของไอบีเอ็ม เป็นผู้อำนวยการ North American Fulfillment
คุกได้รับชื่อเสียงจากการดึงแอปเปิลออกจากอุตสาหกรรมการผลิต โดยปิดโรงงานและโกดังทั่วโลก ซึ่งช่วยให้บริษัทลดระดับสินค้าคงคลังและปรับปรุงคุณภาพสายการผลิต ซึ่งส่งผลให้อัตราผลกำไรเพิ่มขึ้นอย่างมาก เดือนมกราคม พ.ศ. 2550 คุกได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็น COO 
คุกเคยเป็น CEO ชั่วคราว สองเดือนใน พ.ศ. 2547 เมื่อจ็อบส์กำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดมะเร็งตับอ่อน ใน พ.ศ. 2552 คุกเป็น CEO ของแอปเปิลอีกครั้งเป็นเวลาหลายเดือน ขณะที่จ็อบส์ปลูกถ่ายตับ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 คณะกรรมการบริษัทแอปเปิลอนุมัติการลาหยุดทางการแพทย์ ซึ่งจ็อบส์ร้องขอเป็นครั้งที่สาม ระหว่างนั้น คุกรับผิดชอบปฏิบัติการวันต่อวันส่วนใหญ่ ขณะที่จ็อบส์ตัดสินใจที่สำคัญ ๆ หลังการลาออกของจ็อบส์ คุกเป็น CEO ของแอปเปิล เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554 
คุกยังเป็นคณะกรรมการบริษัทไนกี้ด้วย

**ชีวิตส่วนตัว**
คุกเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายและยังชอบปีนเขาอีกด้วย และบางทีก็ไปโรงยิม เขาจะเริ่มส่งอีเมล์อย่างสม่ำเสมอ ในตอนตี 4 ครึ่ง ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นจะประชุมเจ้าหน้าที่ทางโทรศัพท์เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับสัปดาห์ที่กำลังจะถึง ในขณะกล่าวกล่าวสุนทรพจน์เมื่อปี 2553 ที่  มหาวิทยาลัยออเบิร์น คุกเน้นถึงความสำคัญของสัญชาตญาณในการชี้นำทางเลือกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา และตามด้วยการระบุว่าการเตรียมความพร้อมและการทำงานอย่างหนัก คุกยังได้บริจาคเงินจำนวนมากเพื่อการกุศลรวม $ 100,000,000 ในปี 2554
ทิม คุก ประกาศตนว่าเป็นเกย์ ผ่านบทความในนิตยสารบลูมเบิร์กบิซิเนส ฉบับวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2557 โดยคุกกล่าวในบทความว่าแม้เขาจะเปิดเผยตัวเองกับเพื่อนร่วมงานที่บริษัท และเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นก็มิได้ปฏิบัติอย่างแตกต่างไปจากคนอื่นๆ แต่เขาก็ไม่เคยเปิดเผยรสนิยมทางเพศนี้ต่อสาธารณะจนมาถึงวันที่เขาเขียนบทความ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โปรไฟล์ในแอปเปิลดอตคอม-  โปรไฟล์ในนิตยสารฟอบส์
หมวดหมู่:แอปเปิลคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:นักธุรกิจที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:ชายรักร่วมเพศชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้บริหารแอปเปิล (บริษัท)
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐแอละแบมา
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยออเบิร์น
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยดุ๊ก
ปลาหมอช้างเหยียบ

สำหรับปลาตะกรับอย่างอื่น ดูที่: ปลาตะกรับ
ปลาหมอช้างเหยียบ (Striped tiger leaffish, Banded leaffish, Malayan leaffish) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pristolepis fasciata ในวงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ (Pristolepididae)
มีรูปร่างป้อม ลำตัวด้านข้างแบนพื้นลำตัวสีเขียวหรือสีน้ำตาลปนเหลือง มีเกล็ดแบบสากและขอบหยักปกคลุมทั่วตัวมีแถบสีดำพาดขวางลำตัวประมาณ 8-12 แถบ หัวเล็กจะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กยืดหดได้เล็กน้อย มีฟันซี่เล็ก ๆ เป็นแถวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง รูจมูกแยกจากกันอย่างเด่นชัดและอยู่ชิดกับตา ครีบหลังมีสองส่วนเชื่อมติดกันเป็นแนวยาว ส่วนหน้าเป็นด้านเดียวเป็นหนามแหลมคม ส่วนหลังเป็นครีบอ่อน ครีบก้นใหญ่มีก้านครีบแข็งและแหลมคม ครีบหางใหญ่ปลายหางมนกลม
มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 5-10 เซนติเมตร พบได้ใหญ่ที่สุด 20 เซนติเมตร จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในวงศ์นี้
เป็นปลาที่พบได้ทุกสภาพของแหล่งน้ำทั้งแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค รวมถึงในแหล่งที่เป็นน้ำกร่อยด้วย ในต่างประเทศพบได้ทุกประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีฤดูวางไข่ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนสิงหาคม ไข่มีลักษณะเม็ดกลมสีเหลืองเข้มเป็นไข่ลอย  เป็นปลาที่กินสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร
นิยมตกกันเป็นเกมกีฬาและรับประทานเป็นอาหาร มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจ  
ปลาหมอช้างเหยียบยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น ปลาหมอโค้ว, ปลาปาตอง, ปลาหมอน้ำ, ปลาตะกรับ, ปลากระตรับ, ปลาหน้านวล, ปลาก๋า หรือ ปลาอีก๋า เป็นต้น ในขณะที่ภาษาใต้เรียกว่า ปลาหมอโพรก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Pristolepis fasciatus 
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
มาร์รีส ครัมพ์

มาร์รีส ครัมพ์ (Marrese Crump) เกิดวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นทั้งนักแสดงและนักต่อสู้ป้องกันตัวชาวอเมริกัน บทบาทที่โดดเด่นที่สุดของเขาคือการแสดงนำในภาพยนตร์ ต้มยำกุ้ง 2 คู่กับ จา พนม บทบาทสำคัญครั้งแรกของเขาคือการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง เมืองระห่ำคนโหด ร่วมกับ ร็อบ แวน แดม, เดฟ บาทิสตา และ จา รูล ซึ่งจัดจำหน่ายโดย ไลออนส์เกตเอนเตอร์เทนเมนท์
ครัมพ์ได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์เนื่องจากทักษะศิลปะการต่อสู้ของเขา บ่อยครั้งที่เขาออกแบบท่าต่อสู้ได้ดีในภาพยนตร์ที่เขามีส่วนร่วม

**ชีวิตช่วงต้น**
มาร์รีส ครัมพ์ ใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเยาว์ของเขาในแทมปา รัฐฟลอริดา ที่โพรเกรสวิลเลจ เมื่อเขาเติบโตขึ้นมาก็ได้เป็นนักกรีฑา, เข้าร่วมแข่งขันในกีฬาฟุตบอล, บาสเกตบอล และกรีฑาประเภทลู่ แต่ความชอบโดยแท้จริงของเขาอย่างเสมอมาคือศิลปะการต่อสู้ เขาเริ่มฝึกเมื่ออายุได้ 7 ปี จากการที่พี่ชายของเขาได้แนะนำให้ไปพบกับอาจารย์คิมแจ

**ในวงการภาพยนตร์**
โปรเจ็กต์แรกของ มาร์รีส ครัมพ์ คือการเป็นผู้ประสานงานดำเนินการภาพยนตร์ ในส่วนที่แฟน จี.ไอ. โจ ให้ชื่อว่า "Battle for the Serpent Stone" เขาใช้เวลาบางส่วนหลังจากนั้นมุ่งเน้นไปยังอาชีพของเขาในฐานะนักแสดง โดยได้รับเชิญเป็นนักแสดงสตันท์
เมืองระห่ำคนโหด เป็นเรื่องแรกที่ครัมพ์รับบทหลักในบทบาทของมาร์คัส ร่วมกับ ร็อบ แวน แดม, เดฟ บาทิสตา และ จา รูล มาร์รีสยังทำหน้าที่ในการออกแบบท่าต่อสู้, วางแผนที่ฉากต่อสู้ในภาพยนตร์หลายเรื่อง, รวมถึงฉากต่อสู้ระหว่างมาร์คัส กับ บิ๊ก รอนนี่ (แสดงโดย เดฟ บาทิสตา) 
ปัจจุบัน ครัมพ์ รับบทสมทบในภาพยนตร์ภาคต่อของ จา พนม ที่มีชื่อว่า ต้มยำกุ้ง 2 

**ศิลปะการต่อสู้**
ความหลงใหลในศิลปะการต่อสู้ของครัมพ์เริ่มมาจากการที่เขาได้ดูภาพยนตร์ของ บรูซ ลี และเลียนแบบการเคลื่อนไหวแบบเด็กหนุ่ม เมื่อเขามีอายุ 7 ปี ก็ได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์คิมแจผู้ซึ่งสอนตามแนวคิดแบบผสมผสาน เขาทำตามคำแนะนำของผู้สอน เขาได้เดินทางออกไปพบกับศิลปะการต่อสู้จากทั่วทุกมุมโลก นับตั้งแต่ คาราเต้, มวยไทย, กังฟู, คาโปเอร่า, มวยสากลตะวันตก, ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของฟิลิปปินส์, เทควันโด และ นินจึตสึ ตามเส้นทางสายนี้ เขาได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์ชั้นนำระดับโลกรวมถึงระดับปรมาจารย์แห่งยุคสมัย
จากการประสิทธิ์ประสาทวิชาของอาจารย์ทั้งหลาย ส่งผลให้เขาสามารถเปิดโรงฝึกครั้งแรกเมื่อเขามีอายุได้ 18 ปี และได้แปรเปลี่ยนมาเป็นสถาบันที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในแทมปา ก่อนที่เขาจะปิดกิจการลงใน พ.ศ. 2548 เพื่อประกอบอาชีพของเขาในวงการภาพยนตร์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Marrese_Crump, Official Website- 2800599-  Crump Dojo date=2010-10-22 , Marrese Crump's Inspiration Blog for Martial Artists
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐฟลอริดา
หมวดหมู่:บุคคลจากแทมปา
ซินการา

ฆอร์เฆ อาเรียส (Jorge Arias; เกิด mf=y) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโกที่เซ็นสัญญากับWWEในนาม ซินการา (Sin Cara) หรือเดิม ฮูนิโก (Hunico) ในปี2009เขาเริ่มฝึกกับค่ายทักษะของWWEอย่างFCW ในปี 2011 ได้รับบทเป็นซินการาตัวปลอมเปิดศึกกับซินการาตัวจริง จากนั้นทั้งคู่เจอกันในเฮลอินเอเซล (2011)ซึ่งตัวจริงเป็นฝ่ายชนะ ต่อมาได้ถูกซินการาถอดหน้ากากเลยต้องเปลี่ยนบท ในปลายปี 2013 เขาก็ได้สวมบทเป็นซินการาแบบถาวร ในNXT TakeOver: Fatal 4-Way เดอะลูชาดรากอนส์(ซินการาและคาลิสโต)ได้คว้าแชมป์แท็กทีม NXTเป็นเข็มขัดแชมป์เส้นแรกของพวกเขาใน WWE ในเดือนกรกฎาคม 2016 ได้แยกทีมกับคาลิสโตจากการดราฟต์คัดตัวนักมวยปล้ำ ในปี 2019 ได้ออกจาก WWE

**แชมป์และรางวัล**
 Chikara
** King of Trios (2008) – with El Pantera and Lince Dorado
** Rey de Voladores (2008)- Florida Championship Wrestling
** FCW Florida Tag Team Championship (2 times) – with Epico- Pro Wrestling Illustrated
** PWI ranked him 93 of the 500 best singles wrestlers in the PWI 500 in 2012- World Wrestling Association
** WWA Middleweight Championship (2 times)- Northern Wrestling Federation
** NWF Heavyweight Championship (1 time)- WWE
** NXT Tag Team Championship (1 time) – with Kalisto
** Slammy Award (1 time)
*** Double Vision Moment of the Year (2011) – with Sin Cara Azul

**นัดที่เดิมพัน**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Sin Cara- Sin Cara- name=Sin Cara- Jorge Arias
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโก
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำสวมหน้ากาก
หมวดหมู่:มิสติโก
กระแสน้ำญี่ปุ่น

กระแสน้ำญี่ปุ่น หมุนตามเข็มนาฬิกา บริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ
กระแสน้ำญี่ปุ่น หรือ กระแสน้ำคูโรชิโอะ (黒潮 "กระแสน้ำสีดำ"; Kuroshio Current) เป็นกระแสน้ำที่เป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำศูนย์สูตรในมหาสมุทรแปซิฟิก สามารถเห็นได้ชัดเพราะน้ำทะเลมีสีน้ำเงินเข้ม ไหลตามชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกของไต้หวัน และตามแนวชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮนชูในประเทศญี่ปุ่น ไปรวมกับกระแสน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ทางใต้ของหมู่เกาะอะลูเชียน
หมวดหมู่:กระแสน้ำมหาสมุทร
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ญี่ปุ่น
ทะเลคอรัล

ทะเลคอรัล
ทะเลคอรัล (Coral Sea) เป็นทะเลชายอาณาเขต ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย อยู่ระหว่างรัฐควีนส์แลนด์ของออสเตรเลียทางตะวันตก หมู่เกาะวานูวาตูและนิวแคลิโดเนียทางตะวันออก ทิศเหนือติดต่อกับประเทศปาปัวนิวกินีและหมู่เกาะโซโลมอน ส่วนทางตอนเหนือของทะเลเรียกอีกชื่อว่า ทะเลโซโลมอน
จุดเด่นของทะเลคอรัลคือมีสภาพภูมิอากาศอบอุ่นและคงที่ มีฝนตกและพายุหมุนเขตร้อนบ่อยครั้ง มีเกาะและปะการังมากมาย รวมถึงเครือข่ายปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่เรียกว่า เกรตแบร์ริเออร์รีฟ ที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1981 จากยูเนสโก

หมวดหมู่:แหล่งน้ำในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก
หมวดหมู่:ยุทธนาวีที่ทะเลคอรัล
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในรัฐควีนส์แลนด์
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์วานูวาตู
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์นิวแคลิโดเนีย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ปาปัวนิวกินี
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์หมู่เกาะโซโลมอน
สตาร์เคด (1983)

สตาร์เคด (1983) เป็นศึกเปย์-เปอร์-วิวของ แนชั่นแนลเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ จัดในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ซึ่งเป็นครั้งแรกของศึก สตาร์เคด ณ Greensboro Coliseum, Greensboro, North Carolina สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 15,447 คน

**ดูเพิ่ม**
สตาร์เคด
*รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูซีดับเบิลยู

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Starrcade 1983 review at 411mania- Starrcade 1983 review at The Powerdriver Review
หมวดหมู่:สตาร์เคด
หมวดหมู่:มวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2526
แบร์กิชกลัทบัค

แบร์กิชกลัทบัค (Bergisch Gladbach) เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศเยอรมนี ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ ห่างจากเมืองโคโลญทางตะวันออกราว 10 กิโลเมตร มีอุตสาหกรรมผลิตกระดาษ สิ่งพิมพ์

**อ้างอิง ==
สตาร์เคด (2000)

สตาร์เคด (2000)  เป็นศึกเปย์-เปอร์-วิวของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จัดในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายของศึก สตาร์เคด ณ MCI Center, Washington, D.C. สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 6,596 คน

**ดูเพิ่ม**
สตาร์เคด
*รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูซีดับเบิลยู

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Starrcade 2000 review at SLAM! Sportsfix-attempted=yes - Starrcade 2000 review at 411mania
หมวดหมู่:สตาร์เคด
หมวดหมู่:มวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2543
ภาษากะเหรี่ยงเฆโก

ภาษากะเหรี่ยงเฆโก (Geko Karen) มีผู้พูดในพม่าทั้งหมด 9,500 คน (พ.ศ. 2526) ในมัณฑะเลย์ พะโค ตอนเหนือของรัฐกะเหรี่ยง และตอนใต้ของรัฐฉาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไค เขียนด้วยอักษรละตินและอักษรพม่า

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กะเหรี่ยงเฆโก
ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันตก

ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันตก (Western Pwo Karen) มีผู้พูดในพม่า 210,000 คน ในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำอิระวดี จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยโป เขียนด้วยอักษรพม่า

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กะเหรี่ยงโปตะวันตก
โนดะ (จังหวัดชิบะ)

ศาลาว่าการนครโนดะ
โนดะ (Noda-shi) เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 103.54 ตารางกิโลเมตร 01 มีจำนวนประชากรในเมืองประมาณ 154,114 คนใน 69,191 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากรที่ 1500 คนต่อตารางกิโลเมตร ตัวเมืองมีพื้นที่ทั้งหมด sqmi เมืองนี้มีชื่อเสียงในด้านการผลิตซอสถั่วเหลือง

**ภูมิศาสตร์**
โนดะเป็นเมืองทางเหนือสุดของจังหวัดชิบะ โดยอยู่ห่างจากชิบะประมาณ 40 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 30 ถึง 40 กิโลเมตร ใจกลางเมืองล้อมรอบด้วยแม่น้ำสามฝั่ง คือแม่น้ำโทเนะทางตะวันออกของเมือง แม่น้ำเอโดะทางตะวันตก และคลองโทเนะทางใต้ ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำโทเนคือจังหวัดอิบารากิ และฝั่งตรงข้อมของแม่น้ำเอโดะคือจังหวัดไซตามะ

**ชุมชนใกล้เคียง**
จังหวัดชิบะ
**คาชิวะ
**นางาเรยามะ
*จังหวัดไซตามะ
**คาซูกาเบะ
**โยชิกาวะ
**ซัตเตะ
**มัตสึบูชิ
**ซูงิโตะ
*จังหวัดอิบารากิ
**บันโด
**โมริยะ
**โจโซ
**โกกะ
**ซาไก

**ภูมิอากาศ**
โนดะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Cfa) ที่มีฤดูร้อนแบบอุ่นและฤดูหนาวแบบอ่อนที่มีหิมะบางส่วนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิรายปีโดยเฉลี่ยที่โนดะอยู่ที่ 14.6 °C. หยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 1351 มิลลิเมตร โดยเดือนที่เปียกชื้นที่สุดคือกันยายน อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมที่รอบ ๆ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมรอบ ๆ 3.7 °C

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนประชากรญี่ปุ่น ประชากรเมืองโนดะเพิ่มขึ้นในเวลา 100 ปีที่ผ่านมา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการ ja
โนดะ
อาร์ที ด๊อกคิวเมนเทอรี

อาร์ที ด๊อกคิวเมนเทอรี RT Documentary (RTD) เป็นช่องรายการสารคดีที่เกี่ยวกับประเทศรัสเซีย ออกอากาศพากษ์เสียงภาษาอังกฤษและภาษารัสเซีย ออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ.2554 โดยนาย ดมีตรี เมดเวเดฟท์ ประธานาธิบดี แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ออกอากาศในแบบฟรีทีวี free-to-air ผ่านดาวเทียมที่ Eutelsat และ Hot Bird

**แหล่งข้อมูล**
 เว็บไซต์ช่องอาร์ที ด๊อกคิวเมนเทอรี
หมวดหมู่:สถานีโทรทัศน์ในประเทศรัสเซีย
พายุเฮอริเคนไอรีน

พายุเฮอริเคนไอรีน (Hurricane Irene) เป็นพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติกมีพลัง ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อหลายประเทศแถบแคริบเบียน และ
ปัจจุบันกำลังพัดขึ้นฝั่งตะวันออกของประเทศสหรัฐอเมริกาและชายฝั่งทะเลแอตแลนติกของประเทศแคนาดา พายุดังกล่าวเป็นพายุลูกที่เก้าที่ถูกตั้งชื่อ และเป็นพายุเฮอร์ริเคนลูกแรกและลูกใหญ่ในฤดู 2554 ไอรีนก่อตัวขึ้นจากคลื่นกระแสลมจากทะเลแอตแลนติกซึ่งระบุไว้ชัดเจน โดยแสดงสัญญาณก่อตัวทางตะวันออกของเลสเซอร์แอนทิลลิส ต่อมามีความกดอากาศหมุนเวียน และศูนย์กลางการหมุนของพายุหมุนแบบปิด ซึ่งทำให้ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติเริ่มแนะนำต่อสาธารณะถึงพายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวในวันที่ 20 สิงหาคม ความกดอากาศก่อตัวขึ้นตามมาหลังพายุพัดผ่านหมู่เกาะลีวาร์ด และจนถึงวันที่ 21 สิงหาคม พายุได้พัดเข้าใกล้เกาะเซนต์ครอยมาก วันรุ่งขึ้น พายุไอรีนขึ้นฝั่งใกล้กับประเทศเปอร์โตริโก ซึ่งได้สร้างความเสียหายแก่ทรัพย์สินเป็นอันมาก
พายุเฮอร์ริเคนดังกล่าวทวีกำลังแรงขึ้นขณะที่พัดผ่านหมู่เกาะบาฮามาส กลายเป็นพายุเฮอร์ริเคนใหญ่ ขณะที่พัดผ่านนั้นก็ได้สร้างความเสียหายแก่หมู่เกาะดังกล่าวไปด้วย ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งขึ้นเหนือ และไอรีนเลียบผ่านรัฐฟลอริดา โดยแถบพายุรอบนอกทำให้เกิดลมกำลังพายุหมุนเขตร้อน ปัจจุบัน พายุลูกดังกล่าวกำลังพัดเข้าสู่ชายฝั่งของรัฐนอร์ทแคโรไลนา และพยากรณ์ว่าจะขึ้นฝั่งภายใน 24 ชั่วโมง ตลอดเส้นทางการพัดผ่านของมัน ไอรีนสร้างความเสียหายใหญ่หลวง และทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยเจ็ดคน ความเสียหายทางการเงินประเมินไว้เบื้องต้นที่ 3,100 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ

**อ้างอิง**
อไอรีน
หมวดหมู่:พายุหมุนเขตร้อน
หมวดหมู่:พายุเฮอริเคน
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2554
อิวาเตะ

อิวาเตะ อาจหมายถึง- จังหวัดอิวาเตะ - จังหวัดของประเทศญี่ปุ่น- อิวาเตะ (เมือง) - เมืองในจังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น- ภูเขาอิวาเตะ - ภูเขาในจังหวัดอิวาเตะ- เรือลาดตระเวนญี่ปุ่นอิวาเตะ - เรือลาดตระเวนหุ้มเกราะของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นตั้งแต่ 1900 จนถึงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
ชายฝั่งซันริกุ

อุทยานแห่งชาติซันริกุฟุกโกะ ใน ค.ศ. 2007
ชายฝั่งซันริกุ (Sanriku kaigan; Sanriku Coast) เป็นพื้นที่ชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ยืดไปจากจังหวัดอาโอโมริตอนใต้ ผ่านจังหวัดอิวาเตะ และจังหวัดมิยางิตอนเหนือ ทางเหนือของเกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะหลักของญี่ปุ่นเป็นระยะทางกว่า 600 กิโลเมตร ชื่อ "ซันริกุ" มาจากภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ซันริกุ (หรือ "สามริกุ") หมายถึง อดีตแคว้นริกูโอ (Rikuō) และริกูจู (Rikuchū) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในอาโอโมริ และริกูเซ็ง ซึ่งปัจจุบันอยู่ในมิยางิ
ในพื้นที่ชายฝั่งซันริกุนี้มีแหล่งท่องเที่ยวอยู่หลายแห่ง ได้แก่ ชายฝั่งทาเนซาชิ, อุทยานแห่งชาติริกูจูไกงัง และกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิซันริกุกิงกาซัง

**ภูมิประเทศ**
ชายฝั่งซันริกุเป็นลักษณะชายฝั่งริอาในแนวภูเขาคิตากามิ  ซึ่งเป็นที่ราบสูงมาบรรจบกับมหาสมุทรแปซิฟิก ชายฝั่งซันริกุมีลักษณะภูมิประเทศแบบยกสูง แต่ด้วยลักษณะความเร็วในการยกตัวที่ต่างกันทำให้เมืองมิยาโกะทางเหนือและใต้มีลักษณะที่ต่างกันอย่างมาก 
บริเวณทางตอนเหนือของเมืองมิยาโกะ จังหวัดอิวาเตะ แผ่นดินมีการยกตัวขึ้นอย่างมากทำให้เกิดเป็นภูมิประเทศแบบ "ชายหาดยกตัวสูง" ทำให้แนวหน้าผาที่ยื่นออกไปในทะเลมีลักษณะคล้ายกันแลดูซ้ำซากจำเจ 
และไม่เหมาะกับการสร้างท่าเรือ นอกจากนี้ยังมีหน้าผาที่ถูกคลื่นกัดเซาะจนกลายเป็นหน้าผาทะเลที่มีรูปแบบหลากหลาย มีจุดชมวิวมากมาย หลายแห่งได้เกิดเป็นหุบเขาลึกเนื่องจากการกัดเซาะของคลื่น 

**ปรากฏการณ์แผ่นดินไหว**
ความหายนะหลังสึนามิใน ค.ศ. 1896 
อ่าวของแนวชายฝั่งอันผิดปรกตินี้เหมือนว่าจะช่วยขยายการทำลายล้างของคลื่นสึนามิ เหตุการณ์ที่สำคัญคือ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 ซึ่งก่อนหน้านั้น ประวัติศาสตร์สึนามิของซันริกุอาจถูกตีความว่า คลื่นสึนามิทำให้มีผู้เสียชีวิตลดลงอย่างต่อเนื่อง จากการป้องกันและวางแผนของมนุษย์ แต่ภัยพิบัติในปี พ.ศ. 2554 นั้นสร้างฐานใหม่สำหรับการวิเคราะห์คลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นเป็นประจำ

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งซันริกุ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ชายฝั่งซันริกุ
หมวดหมู่:ภาคโทโฮกุ
โมเมนต์แผ่นดินไหว

โมเมนต์แผ่นดินไหว เป็นปริมาณที่นักวิทยาแผ่นดินไหวใช้วัดขนาดของแผ่นดินไหว โมเมนต์แผ่นดินไหวสเกลาร์  นิยามตามสมการ 
โดยที่- เป็นโมดูลัสของแรงเฉือนของหินที่เกี่ยวข้องในแผ่นดินไหว (หน่วยเป็นดายน์ / ซม.2)- เป็นพื้นที่การแตกตามแนวรอยเลื่อนที่เกิดแผ่นดินไหวขึ้น (หน่วยเป็น ซม.2) และ- เป็นค่าการกระจัดเฉลี่ยของ  (หน่วยเป็น ซม.)
โมเมนต์แผ่นดินไหวของแผ่นดินไหวตามปกติแล้วจะประเมินโดยใช้ข้อมูลอะไรก็ตามที่จำกัดปัจจัยของมันได้ สำหรับแผ่นดินไหวสมัยใหม่ โมเมนต์มักถูกประเมินจากบันทึกการสั่นไหวพื้นดินของแผ่นดินไหว ซึ่งรู้จักกันว่า บันทึกคลื่นไหวสะเทือน (seismogram) สำหรับแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นก่อนจะมีเครื่องมือวัดสมัยใหม่ โมเมนต์อาจถูกประเมินจากการประเมินขนาดการแตกของรอยเลื่อนทางภูมิศาสตร์และการกระจัด
โมเมนต์แผ่นดินไหวเป็นรากฐานของมาตราขนาดโมเมนต์ ซึ่งเสนอโดย ฮิโรโอะ คานาโมริ ซึ่งมักถูกใช้เปรียบเทียบขนาดของแผ่นดินไหวมากกว่าหนึ่งครั้ง และมีประโยชน์มาก โดยเฉพาะการเปรียบเทียบขนาดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่

**อ้างอิง**
url=http://www.iris.edu/seismo/quakes/1964niigata/Aki1966b.pdf 

**ดูเพิ่ม**
 มาตราริกเตอร์- มาตราขนาดโมเมนต์
หมวดหมู่:การวัดทางวิทยาแผ่นดินไหว
ขนาดคลื่นพื้นผิว

มาตราขนาดคลื่นพื้นผิว () เป็นหนึ่งในมาตราแสดงขนาดที่ใช้ในวิทยาแผ่นดินไหว เพื่ออธิบายขนาดของแผ่นดินไหว มาตราดังกล่าวใช้ค่าที่ได้จากการวัดคลื่นพื้นผิวเรลีย์ ซึ่งเดินทางตามชั้นบนสุดของผิวโลกเป็นหลัก ปัจจุบันมาตราดังกล่าวใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมาตรฐานแห่งชาติ (GB 17740-1999) ในการจัดหมวดหมู่แผ่นดินไหว
ในปี พ.ศ. 2489 เบโน กูเทนเบิร์ก กำหนดต้นแบบของมาตราขนาดคลื่นพื้นผิวซึ่งวัดขนาดและคาบของคลื่นพื้นผิวและมุมจากศูนย์กลางการสั่นสะเทือน โดยมีพื้นฐานจากมาตราขนาดท้องถิ่น (มาตราริกเตอร์, ) เพื่อพัฒนาความละเอียดในแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ขึ้น  ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 วิต การนิก (Vít Kárník) ได้กำหนดสูตรสำหรับการประเมินทั่วไปของมาตราขนาดคลื่นพื้นผิว และในปี พ.ศ. 2510 สมาคมนานาชาติด้านแผ่นดินไหวและฟิสิกส์ภายในโลก (IASPEI) แนะนำให้ใช้เป็นวิธีการวัดมาตรฐานสำหรับขนาดของแผ่นดินไหว

**นิยาม**
สูตรใช้คำนวณขนาดคลื่นพื้นผิว คือ
โดย A เป็นค่าการกระจัดอนุภาคสูงสุดในคลื่นตัวกลาง (เวกเตอร์ผลรวมของการกระจัดแนวดิ่งทั้งสอง) หน่วยเป็นไมโครเมตร, T เป็นคาบในหน่วยวินาที, Δ เป็นระยะทางจากจุดเหนือศูนย์กลางการเกิดแผ่นดินไหว หน่วยเป็นองศา และ
ตาม GB 17740-1999 การกระจัดแนวดิ่งทั้งสองจะต้องถูกวัดในเวลาเดียวกัน หรือภายใน 1/8 ของคาบ หากการกระจัดทั้งสองมีคาบแตกต่างกัน ผลรวมถ่วงน้ำหนักจะต้องนำมาคิดด้วย
โดย  เป็นการกระจัดตามแนวเหนือ-ใต้ หน่วยเป็นไมโครเมตร,  เป็นการกระจัดตามแนวตะวันออก-ตะวันตก หน่วยเป็นไมโครเมตร,  เป็นคาบที่สอดคล้องกับ  หน่วยเป็นวินาที และ  เป็นคาบที่สอดคล้องกับ  หน่วยเป็นวินาที

**การศึกษาอื่น**
วลาดีเมียร์ โทบีอัส (Vladimír Tobyáš) และ ไรน์ฮาร์ด มิตทาก (Reinhard Mittag) เสนอความสัมพันธ์ของมาตราขนาดคลื่นพื้นผิวกับมาตราขนาดท้องถิ่น  โดยใช้

สมการอื่น ๆ รวมถึงสามสมการที่ได้รับการปรับปรุง ซึ่งเสนอโดย เฉิน จวิ้นเจี๋ย (CHEN Junjie) และคณะ:


และ


**คุณสมบัติ**
ไฟล์: Beno Gutenberg.jpg | thumb | nowrap|เบโน กูเทนเบิร์กผู้พัฒนาต้นแบบของมาตราขนาดคลื่นพื้นผิว
มาตราขนาดคลื่นพื้นผิว เป็นไปตามลักษณะและค่าการประเมินของมาตราขนาดท้องถิ่น และเพิ่มขึ้นในอัตราแบบลอการิทึมเมื่อปริมาณพลังงานของแผ่นดินไหวเพิ่มขึ้น ดังนั้นเมื่อขนาดของแผ่นดินไหวที่แน่นอนถูกวัดโดยใช้มาตราขนาดคลื่นพื้นผิวและมาตราขนาดท้องถิ่น จึงเกือบจะได้ค่าเดียวกัน
มาตราขนาดคลื่นพื้นผิวไม่จำเป็นต้องมีค่าการแก้ไขสำหรับแต่ละจุดสังเกต ซึ่งแตกต่างจากมาตราขนาดท้องถิ่น แต่ขนาดที่วัดได้มีแนวโน้มที่จะลู่เข้าสู่ค่าที่วัดได้จากมาตราขนาดของท้องถิ่นในแผ่นดินไหวขนาดใหญ่  ด้วยเหตุนี้จึงใช้สำหรับการรายงานขนาดในทันที แต่จะใช้มาตราขนาดโมเมนต์เพื่อรายงานขนาดที่แน่นอนอีกครั้งในกรณีที่เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่

**ดูเพิ่ม**
 Seismic magnitude scales (ภาษาอังกฤษ)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 25px  รายการฐานข้อมูล Surface wave magnitude จากวิกิสนเทศ -  Visual Glossary - magnitude - USGS-  Earthquake Size
หมวดหมู่:มาตราแผ่นดินไหว
หมวดหมู่:ธรณีฟิสิกส์