Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ถั่วฝักยาว

เมล็ดถั่วฝักยาว
ถั่วฝักยาว (Vigna unguiculata subsp. sesquipedalis) เป็นถั่วชนิดหนึ่งที่เป็นไม้เลื้อย มีชื่อสามัญในภาษาต่างๆที่หลากหลาย เช่น สิบสองปันนาเรียก  ถั่วลิ้นนาค ภาษาอังกฤษเรียกว่า  yardlong bean (ตรงตัว:ถั่วยาวหนึ่งหลา) ภาษาจีนกวางตุ้งเรียกว่า dau gok ภาษาจีนกลางเรียก jiang dou (豇豆) ภาษาอินโดนีเซียและภาษามลายูเรียก kacang panjang ภาษาตากาล็อกเรียก 'SITAO' or 'SITAW' ภาษาอีโลกาโนเรียก  utong ในหมู่เกาะเวสต์อินดีสเรียกว่า bora หรือ bodi ภาษาเบงกอลเรียกว่า vali, Borboti ในรัฐกัว อินเดีย เรียก eeril  ภาษาเวียดนามเรียก đậu đũa และภาษาญี่ปุ่นเรียก ju-roku sasage (十六ササゲ) อย่างไรก็ตาม ฝักของถั่วชนิดนี้ยาวเพียงครึ่งหลา ชื่อของสปีชีส์ย่อย sesquipedalis (หมายถึงยาวฟุตครึ่ง) ใกล้เคียงกับความยาวจริง ๆ ของฝักถั่วมากกว่า

**ลักษณะทางพฤกษศาสตร์**
ลำต้น  เป็นเถาเลื้อย เถาแข็งและเหนียว คล้ายกับถั่วพู แต่มีอายุเพียงปีเดียว หรือฤดูเดียว เถาสีเขียวอ่อน ลำต้นม้วนพันสิ่งยึดเกาะได้ดี ใบเป็นใบประกอบแบบฝ่ามือ มี 3 ใบย่อย รูปสามเหลี่ยมยาว 6 -10 เซนติเมตร ดอก เป็นดอกช่อออกตามซอกใบกลีบดอกสีขาว หรือน้ำเงินอ่อน ฝักเป็นฝักกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5 - 1 เซนติเมตร ยาว 20 - 80 เซนติเมตร มีหลายเมล็ด
ดอกถั่วฝักยาว

**การใช้ประโยชน์**
ฝักของถั่วฝักยาวใช้รับประทานทั้งดิบและสุก เหมาะที่จะรับประทานเมื่อยังอ่อน  ในหมู่เกาะอินดีสตะวันตกนิยมนำไปผัดกับมันฝรั่งและกุ้ง ชาวจีนนิยมนำไปผัดเช่นกัน อาหารมาเลเซียนิยมนำถั่วฝักยาวไปผัดกับพริกและซัมบัล หรือใส่ในข้าวยำหรือไข่เจียว 

**สารอาหาร**
ถั่วฝักยาวมีโปรตีน วิตามินเอ ไทอามีน ไรโบฟลาวิน เหล็ก ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม  นอกจากนั้นยังมีวิตามินซี โฟเลต แมกนีเซียม และแมงกานีส ถั่วฝักยาวปริมาณ 100 กรัมมีพลังงาน 47 แคลอรี ไม่มีไขมันและคอเลสเทอรอล โซเดียม 4 mg คาร์โบไฮเดรตทั้งหมด 8 g และโปรตีน  3 g วิตามินเอ 17% DV เหล็ก 2% DV วิตามินซี 31% DV และแคลเซียม 5% DV 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ITIS 524853 date=2006-10-01 -  How to Make Chinese Green Beans Step-by-Step Photos
หมวดหมู่:ถั่ว
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว
หมวดหมู่:ผัก
หมวดหมู่:ผักเอเชีย
ถั่วเขียว

Vigna radiata
ถั่วเขียว เป็นพืชตระกูลถั่ว ที่ให้เมล็ดที่มีเปลือกสีเขียว แต่เนื้อเมล็ดสีเหลือง ถั่วเขียวเป็นพืชที่มีอายุสั้น หรือวงจรชีวิตของถั่วเขียวมันสั้น จึงใช้น้ำน้อยกว่าพืชไร่อื่นหลายชนิด และงอกได้เร็ว สามารถใช้ในระบบปลูกพืช เช่น ทดแทนข้าวนาปรัง ปลูกก่อนข้าวโพดในพื้นที่ประสพภัยแล้ง ใช้ปลูกก่อนหรือหลังการทำนาหรือทำไร่ เพื่อตัดวงจรการระบาดของศัตรูพืช ช่วย บำรุงรักษาความอุดมสมบูรณ์ของดิน ตรึงไนโตรเจนได้ดี สามารถใช้เป็นปุ๋ยพืชสดให้ปริมาณไนโตรเจนสูง ถั่วเขียวใช้เป็นวัตถุดิบ ในการผลิตแป้งวุ้นเส้น เพาะถั่วงอก และประกอบอาหารอื่นๆ ถั่วเขียวมีสองชนิด ได้แก่ ถั่วเขียวผิวมัน และถั่วเขียวผิวดำ

**สรรพคุณ**
รสมัน
ช่วยขับร้อน ถอนพิษ ขับของเหลวในร่างกาย บำรุงสายตา ลดความดันโลหิต มีประโยชน์ต่อลำคอและผิวหนัง รักษาอาการกระหายน้ำ ไตอักเสบ หรือลำไส้อักเสบ ไข้หวัด ผื่นคัน เบาหวาน พิษจากพืชและสารหนู ช่วยกระตุ้นประสาท เจริญอาหาร มีแคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก และแคโรทีน 

มักทำเป็นเครื่องดื่มแก้ร้อนในและแก้พิษในฤดูร้อน ผู้ที่ม้ามและกระเพาะอาหารอ่อนแอ ถ่ายอุจจาระบ่อยหรือท้องเดินควรกินแต่น้อย

**ดูเพิ่ม**
 แป้งถั่ว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Mung Bean Soup (or Lu Dou Tang) Recipe (with pics)
หมวดหมู่:ถั่ว
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว
หมวดหมู่:พืชตรึงไนโตรเจน
แคว้นปัวตู-ชาร็องต์

ปัวตู-ชาร็องต์ (Poitou-Charentes) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ริมมหาสมุทรแอตแลนติก ประกอบไปด้วยเขตการปกครองทั้งหมด 4 จังหวัด ได้แก่ ชาร็องต์, ชาร็องต์-มารีตีม, เดอ-แซฟวร์ และเวียน โดยมีเมืองปัวตีเยเป็นเมืองหลักของแคว้น

**การปกครอง**
สภาแคว้นปัวตู-ชาร็องต์ประกอบไปด้วยสมาชิกสภา 56 คน โดยมีพรรคสังคมนิยมและพันธมิตรฝ่ายซ้ายเป็นเสียงส่วนใหญ่ โดยปัจจุบัน มีนางเซกอแลน รัวยาล เป็นผู้ว่าการแคว้น

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์แคว้นปัวตู-ชาร็องต์ date=2007-05-07  
ปัวตู-ชาร็องต์
เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย

เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย (c=泼水节) เป็นคำจีนที่เรียกวันสังขาร (ประเพณีปีใหม่) ของชนชาติไทในสิบสองปันนา เหมือนกับสงกรานต์ในประเทศไทย โดยจัดใน 13 เมษายนของทุกปี คำว่า "สังขาร" เป็นคำเดียวกันกับ "สงกรานต์" แต่คนในสิบสองปันนาและล้านนาเขียนเป็น "สังขาร" ประเพณีวันสังขารที่สิบสองปันนาเหมือนกับปีใหม่เมืองของล้านนา

**อ้างอิง**
 เขตสิบสองปันนาจัดกิจกรรมฉลองปีใหม่ของชนชาติไต โดย ไชน่าเรดิโอ
หมวดหมู่:มณฑลยูนนาน
หมวดหมู่:สิบสองปันนา
พัวสุ่ยเจี๋ย
หมวดหมู่:การฉลองปีใหม่
หมวดหมู่:วันสำคัญในเดือนเมษายน
หมวดหมู่:สงกรานต์
นกฟลามิงโก

thumb
ไฟล์:Flamingo in Pata Zoo 2.jpg|thumb|200px|นกฟลามิงโกในสวนสัตว์พาต้า
นกฟลามิงโก (flamingo) เป็นนกน้ำจำพวกหนึ่งในวงศ์ Phoenicopteridae และอันดับ Phoenicopteriformes มี 4 ชนิดในทวีปออสเตรเลีย และ 2 ชนิดในโลกเก่า
นกฟลามิงโก เป็นนกที่มีซากฟอสซิลสามารถนับย้อนไปไกลได้กว่า 30 ล้านปีก่อน นกฟลามิงโกอาศัยอยู่เป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งสถานที่ ๆ พบนกฟลามิงโกได้มากที่สุดในโลก คือ ทะเลสาบนากูรู ในอุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู ทางตอนเหนือของประเทศเคนยา ซึ่งมีจำนวนประชากรนกฟลามิงโกมากได้ถึง 1,500,000 ตัว นกฟลามิงโกเป็นนกที่บินได้เป็นระยะทางที่ไกล และมักบินในเวลากลางคืน ด้วยความเร็วประมาณ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง และหากมีความจำเป็นต้องบินในเวลากลางวันก็จะบินในระดับสูงเพื่อหลบเลี่ยงสัตว์นักล่า ส่วนในทวีปเอเชียสามารถพบได้ที่ทุ่งหญ้าสเตปป์แถบตอนเหนือของคาซัคสถานในภูมิภาคเอเชียกลางเท่านั้น โดยผสมพันธุ์กันในฤดูใบไม้ผลิ ก่อนอพยพไปที่อื่น
นกฟลามิงโก ได้ชื่อว่าเป็นนกที่ไม่มีประสาทรับกลิ่น และเป็นนกที่ส่งเสียงดังตลอดเวลา ซึ่งลูกนกแม้แต่อยู่ในไข่ก็ยังส่งเสียงร้องแล้ว ซึ่งพ่อแม่นกจะจดจำลูกของตัวเองได้จากเสียงร้องอันนี้
นอกจากนี้แล้ว นกฟลามิงโกยังเป็นนกที่ได้ชื่อว่าเป็นนกที่มีขนสีชมพู จนได้รับชื่อว่า "นกฟลามิงโกสีชมพู" ซึ่งขนของนกฟลามิงโกนั้นจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ละชนิดตั้งแต่สีชมพูซีดจนถึงสีแดงเลือดหมูหรือแดงเข้ม ทั้งนี้เป็นเพราะการกินอาหารที่ได้รับสารอาหารจากกุ้งและเห็ดรามีสารประเภทอัลฟาและบีตา-แคโรทีน แต่โดยมากแล้วนกที่เลี้ยงตามสวนสัตว์ขนจะเปลี่ยนเป็นสีขาวเพราะขาดสารอาหารเหล่านี้ ซึ่งหากให้ในสิ่งที่ทดแทนกันได้ เช่น แคร์รอต หรือบีตรูต สีขนก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม อีกทั้งยังเป็นนกที่มีพฤติกรรมยืนด้วยขาเดียวอยู่นิ่ง ๆ แช่น้ำได้เป็นเวลานานมากถึง 4 ชั่วโมง นั่นเพราะขาของนกจะได้รับจะได้รับเลือดสูบฉีดต่ออัตราการเต้นของหัวใจได้มากเท่า ๆ กับที่กล้ามเนื้อหลักได้รับ ซึ่งเลือดจะให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย การที่นกฟลามิงโกมีขายาวมาก ก็ยิ่งทำให้มีพื้นที่สูญเสียความอบอุ่น อีกทั้งขาข้างที่ไม่ถูกแช่น้ำก็จะไม่เหี่ยวแห้งอีกด้วย

**การจำแนก**
แบ่งออกได้ทั้งหมด 6 ชนิด
*Phoeniconaias G. R. Gray, 1869
**Phoeniconaias minor (E. Geoffroy Saint-Hilaire, 1798)  – นกฟลามิงโกเล็ก พบในทวีปแอฟริกา จนถึงทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย
*Phoenicoparrus Bonaparte, 1856
**Phoenicoparrus andinus (Philippi, 1854) – นกฟลามิงโกแอนดีน พบบริเวณเทือกเขาแอนดีส ในเปรู, ชิลี, โบลิเวีย, และอาร์เจนตินา
** Phoenicoparrus jamesi (P. L. Sclater, 1886) – นกฟลามิงโกเจมส์ พบบริเวณเทือกเขาแอนดีส ในเปรู, ชิลี, โบลิเวีย, และอาร์เจนตินา
*Phoenicopterus Linnaeus, 1758
**Phoenicopterus chilensis Molina, 1782 – นกฟลามิงโกชิลี พบในตอนใต้ของทวีปอเมริกาใต้
** Phoenicopterus roseus Pallas, 1811 – นกฟลามิงโกใหญ่ พบในบางส่วนของทวีปแอฟริกา, ตอนใต้ของทวีปยุโรป, เอเชียใต้, และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้
**Phoenicopterus ruber Linnaeus, 1758 – นกฟลามิงโกอเมริกัน พบในทะเลแคริบเบียน, ตอนใต้ของรัฐฟลอริดา, เม็กซิโก, เบลีซ, ชายฝั่งของโคลอมเบีย, ตอนเหนือของบราซิล, เวเนซุเอลา, และหมู่เกาะกาลาปาโกส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 df=dmy-all- work=the Internet Bird Collection
หมวดหมู่:นกแบ่งตามวงศ์
หมวดหมู่:นกแบ่งตามการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์‎
นกคีรีบูน

Serinus canaria canaria
นกคีรีบูน (Serinus canaria) ถือเป็นสปีชีส์เฝ้าระวังอย่างหนึ่ง มันถูกใช้ในเหมืองถ่านหินเพื่อสำรวจคาร์บอนมอนอกไซด์ ด้วยความที่นกมีขนาดเล็ก มีอัตราการหายใจและเมแทบอลิซึมสูงเมื่อเทียบกับคนขุดเหมือง ดังนั้นนกจึงตายก่อนเป็นสัญญาณเตือนให้คนขุดเมืองรีบหาทางป้องกัน
คีรีบูน
หมวดหมู่:นกที่เป็นสัตว์เลี้ยง
นกกาน้ำ

นกกาน้ำ เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Phalacrocoracidae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียว คือ Phalacrocorax 

**ลักษณะ**
เป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ มีลักษณะทั่วไปคล้ายอีกา กินปลาเป็นอาหาร ส่วนมากมีขนสีดำ บางชนิดเป็นลายขาว-ดำ หรือสีสันสดใส
อาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน, หนอง, บึง, ทะเลสาบ และแหล่งน้ำอื่น ๆ พบทั้งหมด 38 ชนิดทั่วโลก  ในประเทศไทยพบทั้งหมด 3 ชนิด คือ นกกาน้ำเล็ก (P. niger),  นกกาน้ำปากยาว (P. fuscicollis) และนกกาน้ำใหญ่ (P. carbo)  ชนิดที่พบได้บ่อยมาก คือ นกกาน้ำเล็ก อาหารส่วนใหญ่ของนกกาน้ำ คือ ปลาชนิดต่าง ๆ มันจะดำลงไปในน้ำเพื่อจับปลามาเป็นอาหาร แต่ขนของนกกาน้ำจะไม่มีน้ำมันเคลือบกันน้ำได้เหมือนเป็ด ดังนั้นเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้ว ทุกครั้งจะกางปีกออกเพื่อผึ่งให้แห้ง

**วิวัฒนาการ**
นกกาน้ำเป็นนกโบราณหรือมีวิวัฒนาการต่ำมาก และมีเชื้อสายใกล้ชิดกันมากกับนกในวงศ์ Anhingidae หรือนกอ้ายงั่ว ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกันมาก แต่ลักษณะของปากแตกต่างกัน นักบรรพชีวินวิทยาเคยขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของบรรพบุรุษของนกทั้งสองวงศ์ในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งมีอายุย้อนหลังไปถึงเมื่อราว 60,000,000 ปีที่ผ่านมา สันนิษฐานว่านกอ้ายงั่วมีวิวัฒนาการจนแตกต่างจากนกกาน้ำเมื่อราว 30,000,000 ปีที่ผ่านมา
นักบรรพชีวินวิทยาขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ หรือซากฟอสซิล ของนกกาน้ำได้ 24 ชนิด และชนิดที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนหลังไปถึงยุคเทอร์เชียรีตอนต้น เมื่อราว 50,000,000 ปีที่ผ่านมา ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำ 24 ชนิดนี้มีลักษณะแตกต่างกันจนสามารถแยกออกได้ถึง 4 สกุล คือ สกุล Graculavus, สกุล Actiornis, สกุล Pliocarbo และสกุล Phalacrocorax ที่พบในปัจจุบัน
สำหรับนกกาน้ำในสกุล Phalacrocorax ซึ่งเป็นสกุลที่มีวิวัฒนาการสูงสุด และยังคงมีชีวิตอยู่ต่อมาจนถึงปัจจุบัน นักบรรพชีวินวิทยาได้วิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำในสกุลนี้ที่ขุดค้นพบได้ แล้วสันนิษฐานว่านกกาน้ำในสกุลนี้เกิดขึ้นมาบนโลกตั้งแต่ยุคโอลิโกซีน เมื่อราว 40,000,000 ปีมาแล้ว

**รูปร่าง**
รูปทรงของนกกาน้ำจะมีลักษณะอวบอ้วน แต่ค่อนข้างเพรียวยาวเหมือนกับตอร์ปิโด มีลำคอยาว หัวค่อนข้างเล็กยาว และปากยาว จึงเหมาะสมที่จะพุ่งตัวลงไปแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำอย่างแคล่วคล่อง แต่ในเวลาที่ยืนอยู่บนพื้นดินริมน้ำหรือเกาะอยู่บนต้นไม้ ลำตัวของนกกาน้ำยกขึ้นค่อนข้างตั้งตรง เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก แต่มักหดลำคอเป็นรูปตัว S และทำหลังโก่ง
แต่ในขณะว่ายน้ำ ลำตัวของนกกาน้ำดูค่อนข้างเพรียว เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก เหมาะที่จะพุ่งตัวแหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็นอย่างยิ่ง ไม่เหมือนนกในวงศ์ใด นอกจากนกอ้ายงั่วซึ่งมีลักษณะใกล้ชิดกับนกกาน้ำเท่านั้น  อย่างไรก็ดี ในขณะบินนกกาน้ำดูคล้ายนกเป็ดน้ำมาก และนกตัวผู้และนกตัวเมียเหมือนกันจนแยกความแตกต่างระหว่างเพศไม่ได้ แต่นกตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่าและน้ำหนักมากกว่านกตัวเมียเล็กน้อย

**ความสัมพันธ์กับมนุษย์**
ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน หรือญี่ปุ่น มีการเลี้ยงนกกาน้ำไว้เพื่อให้หาปลาให้ชาวประมง โดยเฉพาะในญี่ปุ่น กระทำกันจนเป็นประเพณีหรือวัฒนธรรม
นอกจากนี้แล้ว ในอังกฤษ นกกาน้ำถือเป็นต้นแบบให้แก่นกไลเวอร์ อันเป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองลิเวอร์พูล และตราสัญลักษณ์ของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลด้วย

**ดูเพิ่ม**
 การจับปลาของนกกาน้ำ

**อ้างอิง**
 คู่มือดูนก หมอบุญส่ง เลขะกุล นกเมืองไทย by คณะบุคคล นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล ปี 2550

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:อันดับนกกระทุง
หมวดหมู่:นกกาน้ำ
หมวดหมู่:นกทะเล
วงศ์นกนางนวล

นกนางนวล เป็นนกทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับนกชายเลนและนกนางนวล (Charadriiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Laridae 
เป็นนกที่มีขนาดปานกลางจนถึงขนาดใหญ่ มีลักษณะทั่วไป คือ มีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัวหรือปีก มีปากหนายาว และเท้าเป็นผังพืด  เป็นนกที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ หากินตามชายฝั่งทะเล และบางชนิดเข้ามาหากินในแหล่งน้ำจืดบ้าง เป็นนกที่ชาวทะเลหรือนักเดินเรือให้ความนับถือ โดยถือว่า หากได้พบนกนางนวลแล้วก็แสดงว่าอยู่ใกล้แผ่นดินมากเท่านั้น
พบทั่วโลก 55 ชนิด ใน 11 สกุล (ดูในตาราง) พบในประเทศไทยทั้งหมด 9 ชนิด โดยทุกชนิดถือเป็นนกอพยพหนีความหนาวจากซีกโลกทางเหนือ จะพบได้บ่อยในช่วงเปลี่ยนถ่ายฤดูกาลระหว่างฤดูฝนกับฤดูหนาว โดยสามารถบินได้เร็วในระยะทาง 170-190 กิโลเมตร และบินตามมากันเป็นฝูง ใช้เวลากกไข่นานราว 24 วัน ลูกนกใช้เวลา 3 เดือน จึงจะบินได้เหมือนพ่อแม่
สถานที่ ๆ ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งอพยพของนกนางนวลในประเทศไทย คือ บางปู ในจังหวัดสมุทรปราการ เป็นแหล่งที่ชมนกนางนวลอพยพได้ในทุกปี โดยแต่ละครั้งจะมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัว
อนึ่ง นกในวงศ์นกนางนวล เดิมเคยถูกจัดเป็นวงศ์ใหญ่ เคยมีนกในวงศ์อื่นถูกจัดให้อยู่ร่วมวงศ์เดียวกัน ได้แก่ Rynchopidae (นกกรีดน้ำ) และSternidae (นกนางนวลแกลบ) แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นวงศ์ต่างหาก 

**นกนางนวลที่พบได้ในประเทศไทย**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นกแบ่งตามวงศ์
หมวดหมู่:อันดับนกชายเลนและนกนางนวล
หมวดหมู่:วงศ์นกนางนวล
หมวดหมู่:นกทะเล
นกนางแอ่น

นกนางแอ่น หรือ นกอีแอ่น หรือ จัดอยู่ในประเภทสัตว์มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก จัดเป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Hirundinidae ซึ่งมักมีความสับสนกับนกแอ่น ซึ่งเป็นนกที่มีลักษณะคล้ายกัน สามารถสร้างรังจากน้ำลาย แต่จัดอยู่ในอีกวงศ์

**พฤติกรรมนกนางแอ่น**
 การออกหากินและกลับรังเป็นเวลา เช่น เวลากลับรัง มักได้แก่ 11.30 14.00 17.30 หรือ 18.30 แล้วแต่ท้องถิ่น หรือฤดูกาล- บินในที่มืดได้คล่องแคล่ว แม่นยำ จากการส่งเสียงสะท้อนนำทาง (Echolocation)- รักเดียวใจเดียว จะครองคู่กันไปตลอด- เป็นสัตว์สังคม ดำรงชีวิตแบบรวมหมู่ เป็นกลุ่มขนาดใหญ่ มีจ่าฝูงด้วย- บินด้วยความเร็วสูง 89-100 กม./ชม.- อายุทั่วไป 6-7 ปี อายุ 3 ปีจะสร้างรังได้ดีที่สุด- จะผสมพันธุ์กันในที่อยู่อาศัย ทำรังปีละ 3 รอบ ออกไข่รอบละ 2 ฟอง- วันที่มีแดดจ้า จะหากินไกล วันฟ้ามืดฝนตกจะบินใกล้ ฝนตกหนักจะไม่ออกหากิน

**อาหารของนกนางแอ่น**
# นกนางแอ่นจะบินโฉบเฉี่ยวกินสัตว์จำพวกแมลงที่บินอยู่ในอากาศ โดยใช้จะงอยปาก
# แมลงที่กิน ได้แก่ มดที่มีปีก แมงเม่า แมงปอ ด้วงปีกแข็ง มวน เพลี้ย ยุง แมลงวัน แมลงบนผิวน้ำ แมลงตามพุ่มไม้
# นกนางแอ่น 1 ตัว จะกินแมลงได้ 1 - 2 กรัม หรือ แมลงประมาณ 27 - 32 ตัว

**ศัตรูของนกนางแอ่น**
 มนุษย์- นกเค้าแมว- งูเหลือม งูหลาม งูเห่าไทย งูเขียวหางไหม้- ตุ๊กแก - แมลงสาบ- ลิง- ค้างคาว- ตะกวด ตัวเงินตัวทอง- นกเหยี่ยว - นกอินทรี นกกา 

**ความเชื่อ**
ตามความเชื่อของชาวม้ง ในตอนใต้ของจีน เชื่อว่านกนางแอ่นเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมงคล และคู่นกนางแอ่นจะซื่อสัตย์ต่อกันไปจนวันตาย นำซึ่งความสุขมาสู่ชีวิตสมรสและชีวิตครอบครัว  การมาถึงของนกนางแอ่นเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงฤดูกาลไถหว่าน โดยจะยินยอมให้นกนางแอ่นเข้ามาทำรังที่เพดานบ้านของตนได้ตามสบาย

**รายชื่อสายพันธุ์**
วงศ์นี้มี 89 ชนิด ใน 21 สกุล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Swallows Nest Live Feed date=2009-04-29  Live feed of a Swallows nest located in the Tipperary Institute, Tipperary Ireland.-  Swallow videos on the Internet Bird Collection-  The evolution of nest construction in swallows (Hirundinidae) is associated with the decrease of clutch sizefix-attempted=yes  paper in Linzer Biologische Beiträge- Cite EB1911|Martin|author=Alfred Newton
นางแอ่น
นกปรอด

นกปรอด เป็นวงศ์ของนกจับคอนขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง จัดอยู่ในกลุ่มนกร้องเพลง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pycnonotidae 
เป็นนกขนาดเล็ก มีสีสันต่าง ๆ กันไปตามแต่ละชนิด และสกุล เป็นนกที่ร้องได้เพราะมาก กินผลไม้และแมลงเป็นอาหาร พบได้ในหลายภูมิประเทศ ตั้งแต่ภูเขาสูงจากระดับน้ำทะเลเป็นพัน ๆ เมตร จนถึงที่ราบลุ่ม หรือในชุมชนเมืองและตามสวนสาธารณะหรือสวนหลังบ้าน
เหตุที่ได้ชื่อว่า "ปรอด" นั้นมาจากเสียงร้อง ที่มักเป็นเสียง "กรอด-กรอด"   ซึ่งบางครั้งอาจเรียกเพี้ยนเป็น "นกกรอด", "นกกระหรอด" หรือ "นกกะหรอด" ก็ได้ ขณะในชื่อภาษาอังกฤษที่ว่า "ฺBulbul" นั้นมาจากคำว่า بلبل (bolbol) ในภาษาเปอร์เซีย และคำว่า بُلْبُل ในภาษาอาหรับ หมายถึง "นกไนติ้งเกล"
ซึ่งทั่วโลกมี 137 ชนิด ใน 21 สกุล (ดูในตาราง ขณะที่บางสกุลอาจจะซ้ำซ้อนกับอีกสกุล)  ในประเทศไทย พบอยู่ 36 ชนิด 8 สกุล  ได้แก่

**นกปรอดที่พบในประเทศไทย**
นกปรอดคอลาย (Pycnonotus finlaysoni)
*นกปรอดจีน (Pycnonotus sinensis)
*นกปรอดดำ (Hypsipetes leucocephalus หรือ Hypsipetes madagascariensis)
*นกปรอดดำปีกขาว (Pycnonotus melanoleucos)
*นกปรอดทอง (Pycnonotus atriceps)
*นกปรอดท้องสีเทา (Pycnonotus cyaniventris)
*นกปรอดเทาหัวขาว (Hypsipetes thompsoni)
*นกปรอดภูเขา (Hypsipetes mcclellandii)
*นกปรอดแม่พะ หรือ นกปรอดแม่ทะ (Pycnonotus zeylanicus)
*นกปรอดลาย (Pycnonotus striatus)
*นกปรอดเล็กตาขาว (Iole propinquus หรือ Hypsipetes propinquus)
*นกปรอดเล็กท้องเทา (Pycnonotus erythropthalmos)
*นกปรอดเล็กสีไพลตาแดง (Iole viridescens หรือ Hypsipetes viridescens)
*นกปรอดสวน (Pycnonotus blanfordi)
*นกปรอดสีขี้เถ้า (Hemixos flavala หรือ Hypsipetes flavala)
*นกปรอดสีคล้ำใต้คอเหลือง (Criniger finschii)
*นกปรอดสีน้ำตาลตาขาว (Pycnonotus simplex)
*นกปรอดสีน้ำตาลตาแดง (Pycnonotus brunneus)
*นกปรอดสีไพลใหญ่ (Pycnonotus plumosus)
*นกปรอดหงอนตาขาว (Iole olivacea หรือ Hypsipetes charlottae)
*นกปรอดหงอนปากหนา (Spizixos canifrons)
*นกปรอดหงอนหลังลาย (Pycnonotus eutilotus)
*นกปรอดหน้านวล (Pycnonotus goiavier)
*นกปรอดหลังเขียวอกลาย (Ixos malaccensis หรือ Hypsipetes malaccensis)
*นกปรอดหลังฟู (Tricholestes criniger หรือ Hypsipetes criniger)
*นกปรอดหัวโขน หรือ นกกรงหัวจุก (Pycnonotus jocosus)
*นกปรอดหัวโขนก้นเหลือง (Pycnonotus xanthorrhous)
*นกปรอดหัวตาขาว (Pycnonotus flavescens)
*นกปรอดหัวสีเขม่า (Pycnonotus aurigaster)
*นกปรอดเหลืองหัวจุก (Pycnonotus melanicterus)
*นกปรอดอกลายเกล็ด (Pycnonotus squamatus)
*นกปรอดโอ่งแก้มเทา (Criniger bres)
*นกปรอดโอ่งท้องสีน้ำตาล (Criniger ochraceus)
*นกปรอดโอ่งเมืองเหนือ (Criniger pallidus)
*นกปรอดโอ่งไร้หงอน (Criniger phaeocephalus)
*นกปรอดโอ่งหน้าผากเทา (Alophoixus flaveolus หรือ Criniger flaveolus)
ทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด และมีบางชนิด คือ นกปรอดหัวโขน ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างแพร่หลาย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์นกปรอด
หมวดหมู่:นกเกาะคอน
นกปากซ่อม

นกปากซ่อม (Snipe) เป็นนกจำพวกหนึ่งมี 3 สกุลประมาณ 26 ชนิดในวงศ์ Scolopacidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับนกอีก๋อย ในอันดับนกลุยน้ำ
มีลักษณะโดยรวม คือ ลำตัวป้อม ลายน้ำตาลและขาว ปากยาวแหลมเล็ก ขาสั้น หากินในเวลาพลบค่ำและเวลากลางคืน ใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน มักอาศัยอยู่ตามลำพัง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นกแบ่งตามชื่อสามัญ
วงศ์นกอีก๋อย
ช้างน้ำ

ช้างน้ำ เป็นชื่อเรียกของสัตว์หลายชนิดในภาษาพูด ได้แก่- ฮิปโปโปเตมัส (Hippopotamus amphibius)- พะยูน (Dugong dugon)- แมวน้ำช้าง (Mirounga) มีสองสปีชีส์คือ
** แมวน้ำช้างซีกโลกใต้ (Mirounga leonina)
** แมวน้ำช้างซีกโลกเหนือ (Mirounga angustirostris)- วอลรัส (Odobenus rosmarus)- และอาจหมายถึง วารีกุญชร กับ กุญชรวารี สัตว์หิมพานต์ ในวรรณคดีของไทย
เหยี่ยวรุ้ง

เหยี่ยวรุ้ง หรือ อีรุ้ง (Spilornis cheela) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางจำพวกเหยี่ยวที่พบได้ในป่าในทวีปเอเชียเขตร้อน มีการกระจายพันธุ์กว้าง ด้วยความที่นกในสกุลนี้กินอาหารหลัก คือ งู จึงได้ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า serpent-eagle (เหยี่ยวงู หรือ อินทรีงู)

**ลักษณะทั่วไป**
เหยี่ยวรุ้งเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ขนาดลำตัวยาวประมาณ 51-71 เซนติเมตร มีแผ่นหนังสีเหลืองสดใสบริเวณโคนปากไปจนถึงดวงตา ขนบริเวณท้ายทอยค่อนข้างยาวคล้ายมีขนหงอนที่หัว ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดเป็นสีดำลายซีดสีขาว ที่เมื่อเวลาโกรธหรือขู่คู่ต่อสู้ให้กลัวจะแผ่ออก ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม โดยเฉพาะที่ปีกจะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างเป็นสีน้ำตาลและมีลายจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วไป ตัวที่โตเต็มวัยขณะบินจะเห็นแถบกว้างสีขาวที่หาง และใต้ปีกชัดเจน

**การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย**
พบในอินเดีย, จีน, ไหหลำ, ไต้หวัน, พม่า, ไทย, อินโดจีน, มาเลเซีย ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคในปริมาณปานกลาง จึงมีชนิดย่อยมากถึง 20 ชนิด (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ตามป่าที่ราบและตามป่าบนยอดเขาใกล้ ๆ แหล่งน้ำต่าง ๆ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:เหยี่ยว
เหยี่ยวรุ้ง
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
เหยี่ยวรุ้ง
นกอีก๋อย

นกอีก๋อย หรือ นกปากซ่อม (Sandpiper) จัดเป็นนกขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Scolopacidae มีพฤติกรรมรวมกลุ่มเป็นฝูง หากินเป็นตามชายหาด โดยใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน  

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นก
วงศ์นกอีก๋อย
ตำบลหาดเจ้าสำราญ

หาดเจ้าสำราญ เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญทั้งตำบล

**ประวัติ**
ในอดีตตำบลหาดเจ้าสำราญ คือ ตำบลบางทะลุ หรือ ตำบลบางทลุ แต่ด้วยความเป็นหาดทรายขาวที่โปรดปรานของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าเสือ พระมหากษัตริย์ในสมัยอยุธยา ที่ทรงโปรดปรานชายหาดบริเวณนี้เป็นอย่างมากถึงกับทรงเบ็ดตกหมึกตกปลาจนได้รับขนานนามชายหาดว่า "หาดเจ้าสำราญ"
จนกระทั่งรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการสร้างค่ายหลวงบางทะลุขึ้นที่ชายฝั่งของหาดเจ้าสำราญ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนนามเป็น พระตำหนักหาดเจ้าสำราญ ด้วยนามคำว่า "บางทะลุ" ไม่เป็นมงคล ตำบลบางทะลุจึงได้มีนามเป็นตำบลหาดเจ้าสำราญด้วยเช่นกัน แต่ก็ยังคงมีหมู่บ้านบางทะลุ และวัดบางทะลุ ในตำบลหาดเจ้าสำราญ
ประชาชนได้มีการตั้งถิ่นฐานในตำบลหาดเจ้าสำราญมากขึ้น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีประกาศจัดตั้ง "สุขาภิบาลหาดเจ้าสำราญ" ขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกและความเรียบร้อยของพื้นที่แห่งนี้ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 และได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542

**ภูมิศาสตร์**
ตำบลหาดเจ้าสำราญมีสภาพเป็นพื้นที่ราบลุ่มชายฝั่ง โดยมีความลาดเอียงเล็กน้อยไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นอ่าวไทย โดยชายหาดช่วงของพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญเป็นหาดทรายขาว ตำบลหาดเจ้าสำราญมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลนาพันสาม อำเภอเมืองเพชรบุรี และตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี- ทิศตะวันออก ติดต่อกับ อ่าวไทย- ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลหนองขนาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี - ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลหนองขนาน ตำบลหนองพลับ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

**หมู่บ้าน**
ตำบลหาดเจ้าสำราญแบ่งออกเป็น 7 หมู่บ้าน ดังนี้- หมู่ที่ 1 บ้านหาดเจ้าสำราญนอก- หมู่ที่ 2 บ้านหาดเจ้าสำราญใน- หมู่ที่ 3 บ้านโคกพลับ- หมู่ที่ 4 บ้านบางทะลุ- หมู่ที่ 5 บ้านสมอลก- หมู่ที่ 6 บางกุฬา- หมู่ที่ 7 หนองตะพุก

**ดูเพิ่ม**
 หาดเจ้าสำราญ- ทางรถไฟสายหาดเจ้าสำราญ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
อันดับลิ่น

ลิ่น หรือ นิ่ม หรือที่นิยมเรียกกันว่า ตัวลิ่น หรือ ตัวนิ่ม จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่อยู่ในอันดับ Pholidota
ลิ่นเป็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับอาร์มาดิลโล หรือ สัตว์ที่อยู่ในอันดับ Cingulata ที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ ขณะที่ลิ่นจะพบได้ที่ทวีปเอเชียและแอฟริกา
ลิ่นทุกชนิดจะมีส่วนหน้าที่ยาว มีปากขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นรูเล็ก ๆ ไม่มีฟัน กินอาหารโดยการใช้ลิ้นที่ยื่นยาวและน้ำลายที่เหนียวตวัดกินแมลงตามพื้นดิน จำพวก มดและปลวกหรือหนอนขนาดเล็ก  และมีลำตัวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับสัตว์เลื้อยคลาน ทำหน้าที่เหมือนชุดเกราะเพื่อใช้ในการป้องกันตัว เมื่อถูกรุกรานลิ่นจะลดลำตัวเป็นวงกลม ขณะที่ส่วนท้องจะไม่มีเกล็ด ซึ่งจะถูกโจมตีได้ง่าย 
ลิ่นมีเล็บที่แหลมคมและยื่นยาว ใช้สำหรับขุดพื้นดินหาอาหารและขุดโพรงเป็นที่อยู่อาศัยและพักผ่อน และปีนต้นไม้ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน 
ลิ่นออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 1-2 ตัว ตั้งท้องนานราว 130 วัน เมื่อแรกเกิด ลูกลิ่นจะมีเกล็ดติดตัวมาตั้งแต่เกิด และจะเกาะกับแม่ตรงบริเวณโคนหาง ซึ่งลูกลิ่นวัยอ่อนจะยังไม่มีเกล็ดแข็งเหมือนกับลิ่นวัยโต แต่จะค่อย ๆ แข็งขึ้นเรื่อย ๆ ตามการเจริญเติบโต
ในประเทศไทยมีการตามล่าลิ่นโดยเฉพาะลิ่นซุนดาที่ล่าเพื่อรับประทาน โดยผู้ที่เข้าป่าหาตัวลิ่นจะใช้สุนัขดมกลิ่นตามล่า หากลิ่นปีนขึ้นต้นไม้ ก็จะใช้การตัดต้นไม้ต้นนั้นทิ้งเสีย  โดยการค้าตัวลิ่นถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เพราะลิ่นไม่ว่าชนิดไหน ในประเทศไทย ถือว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และมีกฎหมายคุ้มครองระหว่างประเทศอีกด้วย ผู้กระทำผิดจะได้รับโทษปรับไม่เกิน 40,000 บาท จำคุก 4 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ 
ซึ่งคำว่า "Pangolin" ซึ่งเป็นคำศัพท์ในภาษาอังกฤษที่เรียกลิ่นนั้น มาจากภาษามลายูคำว่า  Peng-goling แปลว่า "ไอ้ตัวขด"

**ดูเพิ่ม**
อาร์มาดิลโล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ลิ่น
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
วงศ์ปลาบู่

วงศ์ปลาบู่ (Goby) เป็นวงศ์ปลาที่มีจำนวนชนิดมากที่สุดในโลก พบอาศัยอยู่ทั้งในทะเลลึกกว่า 60 เมตร จนถึงลำธารบนภูเขาสูงกว่า 1,000 เมตร พบทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่นมากกว่า 1,950 ชนิด และพบในประเทศไทยมากกว่า 30 ชนิด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gobiidae (/โก-บิ-ดี้/)
มีลักษณะแตกต่างจากปลาอื่น คือ มีลำตัวยาวทรงกระบอก มีส่วนหัวและจะงอยปากมน มีเส้นข้างลำตัวและแถวของเส้นประสาทอยู่บนหัวหลายแถว ครีบหลังแยกเป็น 2 ตอนชัดเจน ครีบหางกลมมน ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ครีบท้องส่วนมากจะแยกออกจากกัน แต่ก็มีในบางชนิดที่เชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย  เกล็ดมีทั้งขนาดเล็กและใหญ่
เป็นปลากินเนื้อ กินแมลง, สัตว์น้ำขนาดเล็ก และปลาอื่นเป็นอาหาร วางไข่โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแล ไข่มีรูปร่างคล้ายผลองุ่นติดกับวัสุดเป็นแพ เมื่อฟักเป็นตัวจะปล่อยให้หากินเอง ส่วนมากมีขนาดเล็กยาวไม่เกิน 20 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่ในทะเลและน้ำกร่อย พบในน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด
เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด โดยเฉพาะเมนูอาหารจีน เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อย ราคาแพง รวมทั้งมีสรรพคุณในการปรุงยา ในปลาชนิดที่มีขนาดเล็กและสีสันสวยงาม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 วงศ์ปลาบู่ทราย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ปลาบู่  date=2019-04-24 

หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
ชูเอา ชิลเบร์ตู

ชูเอา ชิลเบร์ตู ปราดู เปเรย์รา จี โอลีเวย์รา (João Gilberto Prado Pereira de Oliveira; 10 มิถุนายน 1931 – 6 กรกฎาคม 2019) หรือ ชูเอา ชิลเบร์ตู นักร้องและนักกีตาร์ชาวบราซิล เป็นหนึ่งในผู้ให้กำเนิดดนตรีแนวบอสซาโนวาร่วมกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง และวีนีซีอุช จี โมไรช์ เมื่อปี ค.ศ. 1957

**ผลงาน**
 Chega de Saudade (1959, LP) - O Amor, o Sorriso e a Flor (1960, LP) - João Gilberto (1961, LP) - Getz/Gilberto (1964, LP) - Herbie Mann & João Gilberto with Antonio Carlos Jobim (1965, LP) - Getz/Gilberto Vol. 2 (1966, LP) - João Gilberto en Mexico (1970, LP) - João Gilberto (1973, LP) - The Best of Two Worlds (1976, LP) - Amoroso, (1977, LP) - João Gilberto Prado Pereira de Oliveira, (1980, LP) - Brasil, (1981, LP) - Live at the 19th Montreux Jazz Festival, (1986, double LP) - Live in Montreux, (1987, CD) - João, (1991, LP) - Eu Sei que Vou Te Amar, (1994, CD) - João Voz e Violão, (2000, CD) - Live at Umbria Jazz, (2002, CD) - In Tokyo, (2004, CD)- Um encontro no Au bon gourmet, (2015, LP)- Selections from Getz/Gilberto 76, (2015, LP)

**มีเดีย**


**อ้างอิง**
  Joao Gilberto: ตำนานบอสซาโนวาที่ยังมีชีวิต date=2007-09-30 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ฟังเพลงของ ชูเอา ชิลเบร์ตู จาก bossanova.fm date=2018-12-29 -  Plain João, The Man Who Invented Bossa Nova
หมวดหมู่:นักร้องบราซิล
หมวดหมู่:นักกีตาร์
หมวดหมู่:นักดนตรีแจ๊สชาวบราซิล
หมวดหมู่:ดนตรีบอสซาโนวา
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบาเยีย
เทศบาลนครระยอง

เทศบาลนครระยอง เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 ประมาณ 64,000 คน

**ประวัติ**
เทศบาลนครระยองจัดตั้งขึ้นเป็น สุขาภิบาลเมืองระยอง ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองระยอง ในปี พ.ศ. 2478 โดยมีพื้นที่ 4.356 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการขยายเขตเทศบาล รวมพื้นที่ทั้งหมด 16.95 ตารางกิโลเมตร จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลนครระยอง โดยเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลเมืองระยอง เป็นเทศบาลนครระยอง เนื่องจากเทศบาลเมืองระยอง มีสภาพความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคมเพิ่มขึ้น โดยมีพื้นที่เขตเทศบาลเมืองระยองเดิม คือ 16.95 ตารางกิโลเมตร

**ภูมิศาสตร์**
เทศบาลนครระยองตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 179 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 16.95 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตดังนี้- ทิศเหนือ ติดกับเขตเทศบาลตำบลทับมา เขตเทศบาลตำบลน้ำคอก และเขตเทศบาลตำบลเชิงเนิน- ทิศใต้ ติดทะเลอ่าวไทย- ทิศตะวันออก ติดกับเขตเทศบาลตำบลเชิงเนิน- ทิศตะวันตก ติดกับเขตเทศบาลเมืองเนินพระ
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลนครระยองเป็นที่ราบชายฝั่งทะเลพื้นที่มีลักษณะเป็นที่ราบสลับที่เป็นลูกคลื่นลาดเอียงจากด้านทิศเหนือลงสู่ทิศใต้มีแม่น้ำระยองไหลผ่านกลางเมืองความยาวประมาณ 15 กิโลเมตร ลงสู่ทะเลอ่าวไทยบริเวณชุมชนปากน้ำ 2 ด้านทิศเหนือมีคลองทับมา และด้านทิศตะวันออกมีคลองคงคาและคลองชลประทาน
ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเมืองร้อนได้รับอิทธิพลของทะเลทำให้อากาศไม่ร้อนจัดมีอุณหภูมิโดยเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียสปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยตลอดปี 1,501 มิลลิลิตร ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ย 76.7

**เขตการปกครอง**
เทศบาลนครระยองครอบคลุมพื้นที่ของ 4 ตำบล คือ- ตำบลปากน้ำ- ตำบลท่าประดู่- บางส่วนของตำบลเชิงเนิน- บางส่วนของตำบลเนินพระ

**ประชากร**
 จำนวนประชากรในเขตเทศบาลมีทั้งสิ้น (ข้อมูลประชากร เดือนพฤศจิกายน 2556) 60,607 แบ่งเป็น ชาย 31,976 คน หญิง 28,631 คน- ความหนาแน่นของประชากรประมาณ 3,576 คน/ตร.กม. (ของจังหวัดระยองเท่ากับ 152 คน/ตร.กม.) จำนวนครัวเรือน 32,213 ครัวเรือน- จำนวนสมาชิกเฉลี่ยของครัวเรือน 2.08 อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรร้อยละ 2.15 ต่อปี

**การขนส่ง**
การคมนาคมขนส่งทางบกระหว่างตัวเมืองระยองกับกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีถนนสายหลักที่สามารถใช้ในการเดินทางติดต่อ ดังนี้- ถนนสุขุมวิท (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3) ที่เป็นเส้นทางดั้งเดิมใช้สำหรับการเดินทางระหว่างกรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด- ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 (กะทิงลาย–ปลวกเกตุ) ที่สามารถเข้าสู่ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เข้ากรุงเทพมหานครได้- ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3574 (มาบปู–ระยอง) ซึ่งต่อจากถนนจันทอุดมไปอำเภอบ้านค่าย และอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี
นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นเส้นทางเข้าสู่จังหวัดชลบุรีและกรุงเทพมหานคร และเข้าสู่ทางหลวงสายอำเภอสัตหีบ-อำเภอกบินทร์บุรี ไปจังหวัดนครราชสีมาสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้เช่นเดียวกัน

**สถานที่ท่องเที่ยว**
 วัดป่าประดู่- วัดลุ่มมหาชัยชุมพล- ตลาดเก่าถนนยมจินดา- ป่าชายเลนแม่น้ำระยอง- หอชมวิวป่าชายเลนแม่น้ำระยอง- หาดแสงจันทร์- แหลมเจริญ- สวนศรีเมือง (หอสมุดประชาชน+หอพระพุทธอังคีรส+สถานที่ออกกำลังกาย)- ตลาดน้ำเกาะกลอย- พระเจดีย์กลางน้ำ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลนครระยอง date=2018-04-22 
ระยอง
ระยอง
เทศบาลนครสมุทรสาคร

เทศบาลนครสมุทรสาคร เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัด เคยเป็นสุขาภิบาลแห่งที่สองของประเทศไทย ที่มีชื่อว่า สุขาภิบาลท่าฉลอม และเป็นที่ตั้งของตลาดมหาชัย มีพื้นที่ 10.33 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาชัย ตำบลท่าฉลอม และตำบลโกรกกรากทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2563 จำนวน 65,409 คน

**ชื่อ**
สมุทรสาครในอดีตเคยถูกเรียกว่า ท่าจีน เพราะเคยเป็นท่าเรือที่สำคัญสำหรับเรือสำเภาจีนจำนวนมาก ในปี 2091 เมืองสาครบุรีถูกตั้งขึ้นที่ปากแม่น้ำท่าจีนในช่วงต้นรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เป็นศูนย์กลางการเกณฑ์ทหารจากหัวเมืองชายทะเลต่าง ๆ ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเมืองจากสาครบุรีเป็นมหาชัย เมื่อคลองมหาชัยถูกขุดขึ้นในปี 2247 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีหรือสมเด็จพระเจ้าเสือเพื่อเชื่อมแม่น้ำท่าจีนกับตัวเมือง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานนามเมืองมหาชัยเสียใหม่เป็น สมุทรสาคร ดังในปัจจุบัน แต่ชาวบ้านในท้องถิ่นนิยมเรียกว่า มหาชัย

**การขนส่ง**
รถโดยสารประจำทางขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ในพื้นที่เทศบาลนครสมุทรสาคร ได้แก่ สาย 7 เอกชัย–หัวลำโพง, สาย 68 สมุทรสาคร–บางลำภู, สาย 120 สมุทรสาคร–แยกบ้านแขก, และสาย 4-18 (105 เดิม) สมุทรสาคร-บีทีเอสกรุงธนบุรี นอกจากนี้ ยังมีรถสองแถวสีส้ม ปิ่นทอง–มหาชัย, รถสองแถวสีเหลือง เคหะชุมชนธนบุรี–มหาชัย, รถเมล์สีส้ม สาย 402 นครปฐม–กระทุ่มแบน–มหาชัย, และรถเมล์สีแดง 481 สมุทรสงคราม–สมุทรสาคร ส่วนการขนส่งทางรางมีทางรถไฟสายแม่กลอง เริ่มต้นจากวงเวียนใหญ่ ผ่านจังหวัดสมุทรสาคร สิ้นสุดที่สถานีรถไฟมหาชัย และเริ่มต้นอีกช่วงหนึ่งที่สถานีรถไฟบ้านแหลม ต่อไปยังจังหวัดสมุทรสงคราม

**รถไฟ**
 การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายแม่กลอง
** ช่วงวงเวียนใหญ่–มหาชัย: ป้ายหยุดรถไฟคลองจาก – ป้ายหยุดรถไฟนิคมรถไฟมหาชัย – สถานีรถไฟมหาชัย
** ช่วงบ้านแหลม–แม่กลอง: สถานีรถไฟบ้านแหลม – ที่หยุดรถไฟท่าฉลอม

**ทางหลวง**
 ถนนพระรามที่ 2- ถนนเศรษฐกิจ 1- ถนนเอกชัย- ถนนสหกรณ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลนครสมุทรสาคร
สมุทรสาคร
หมวดหมู่:อำเภอเมืองสมุทรสาคร
เทศบาลนครตรัง

ตรัง เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดตรัง มีพื้นที่ 14.77 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมเขตตำบลทับเที่ยง ซึ่งอาจเรียกตัวเมืองตรังได้อีกชื่อหนึ่งว่า "เมืองทับเที่ยง" มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 59,894 คน

**ประวัติ**
เทศบาลนครตรังเดิมเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบสุขาภิบาล ซึ่งสุขาภิบาลเมืองตรังได้ถูกจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2474 สมัยรัชกาลที่ 7 ต่อมาเมื่อมีพระราชบัญญัติระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 สุขาภิบาลเมืองตรังได้รับการยกฐานะมาเป็นเทศบาลเมืองตรัง เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองตรัง ซึ่งประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ซึ่งได้เปิดดำเนินการครั้งแรกโดยใช้ที่ทำการสุขาภิบาลเมืองตรังเดิมเป็นสำนักงานเทศบาลเมืองตรัง ตั้งอยู่ถนนวิเศษกุล ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง มีพื้นที่รับผิดชอบ ทั้งสิ้น 6.86 ตารางกิโลเมตร และในปี พ.ศ. 2484 เทศบาลได้ทำการก่อสร้างอาคารสำนักงานเทศบาลเมืองตรังขึ้นมาใหม่ในที่เดิม โดยสร้างเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวแล้วดำเนินการเรื่อยมา
จากนั้นในปี พ.ศ. 2511 เทศบาลได้มีการขยายอาณาเขตเทศบาลออกไปอีก 7.91 ตารางกิโลเมตร เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2511 รวมเป็นพื้นที่รับผิดชอบทั้งสิ้น 14.77 ตารางกิโลเมตร หลังจากนั้นมาเทศบาลนครตรังเจริญขึ้นตลอดเวลา ประกอบกับอาคารสำนักงานเทศบาลเดิมสภาพคับแคบและทรุดโทรม จึงได้ทำการก่อสร้างสำนักงานเทศบาลขึ้นใหม่ ก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2521 และได้ทำพิธีเปิดดำเนินการมาตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 และได้รับการประกาศให้เป็นเทศบาลนครตรัง ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 110 ก เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 และมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542

**ภูมิอากาศ**

**การขนส่ง**
ถนนสายหลักที่ผ่านตัวเมืองตรัง คือ ถนนเพชรเกษม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4) ซึ่งเป็นเส้นทางเชื่อมจากจังหวัดกระบี่ผ่านจังหวัดตรังต่อไปยังจังหวัดพัทลุง
เมืองตรังมีสถานีรถไฟตรังในเส้นทางรถไฟสายอันดามัน ซึ่งเป็นทางแยกจากสถานีรถไฟชุมทางทุ่งสง และมีปลายทางที่สถานีรถไฟกันตัง
นอกจากนี้ ยังมีท่าอากาศยานตรัง ตั้งอยู่ในตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง ซึ่งห่างจากตัวเมืองไปทางใต้ประมาณ 7 กิโลเมตร มี 3 สายการบินให้บริการคือ ไทยแอร์เอเชีย ไทยไลอ้อนแอร์ และนกแอร์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลนครตรัง
ตรัง
ตรัง
เทศบาลนครตรัง
วีนีซีอุช จี โมไรช์

มาร์กุช วีนีซีอุช จี โมไรช์ (Marcus Vinicius de Moraes, 19 ตุลาคม ค.ศ. 1913 - 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เกิดที่รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เป็นทั้งนักเขียนบทละคร, กวี และที่คนจดจำเขาได้มากที่สุดในฐานะนักแต่งเพลงและนักร้องเพลงแนวบอสซาโนวา ซึ่งเนื้อเพลงที่เขาแต่งนั้น ยังเป็นที่นิยมและมีคนนำมาขับร้องใหม่จนถึงทุกวันนี้
หมวดหมู่:ดนตรีบอสซาโนวา
หมวดหมู่:นักร้องบราซิล
หมวดหมู่:นักเขียนชาวบราซิล
หมวดหมู่:นักแต่งเพลงชาวบราซิล
หมวดหมู่:บุคคลจากรีโอเดจาเนโร
นกกระเรียนคอดำ

นกกระเรียนคอดำ (Black-necked Crane) เป็นนกกระเรียนขนาดกลาง พบในประเทศจีนบริเวณทะเลสาบปานกงในที่ราบสูงทิเบต ลำตัวยาว 139 ซม.ช่วงปีกกว้าง 235 ซม.และหนัก 5.5 กก. ขนมีสีเทาออกขาว หัวดำ กระหม่อมแดง คอและขาดำ และมีแต้มสีขาวที่หางตา ทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน มีกันย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาล

**ลักษณะ**
นกกระเรียนคอดำเป็นนกกระเรียนขนาดกลาง ขนสีเทา มีหัวและคอสีดำ หัวตาและกระหม่อมเปลือยสีแดงทึม มีแต้มสีขาวเล็กๆที่ใต้ตาและหางตา หางมีสีดำซึ่งต่างจากนกกระเรียนยุโรปที่มีลักษณะคล้ายกันเพราะนกกระเรียนยุโรปมีหางสีเทา

**การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย**
นกกระเรียนคอดำส่วนมากพบในที่ราบสูงทิเบต พื้นที่ผสมพันธุ์วางไข่เป็นทุ่งหญ้าบนภูเขาสูง บริเวณทะเลสาบ หนองน้ำ และหุบเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่าน นอกจากนี้ยังใช้ทุ่งข้าวบาร์เลย์และข้าวสาลีในเขตพื้นที่เหล่านี้อีกด้วย ในฤดูหนาวจะย้ายไปใช้พื้นที่ในหุบเขาที่มีที่กำบังหรือที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่อยู่ในประเทศจีนและทิเบต และมีประชากรบางส่วนอยู่ในประเทศเวียดนาม ภูฏาน และอินเดีย มีการพบกลุ่มประชากรขนาดเล็กในภาคเหนือของสิกขิม มีกลุ่มนกประมาณ 20 - 40 ตัวที่อพยพไปสุบันสิริ (Subansiri) เป็นประจำ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1975 และพบนกพลัดหลงในประเทศเนปาล

**อ้างอิง**
  ทางรถไฟชิงไห่-ทิเบตไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการอยู่อาศัยและการสืบพันธุ์ของนกกระเรียนคอดำ-  ทิวทะเล(สาบ)ในทิเบต date=2005-11-13 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Photographs and videos date=2007-07-13 -  BirdLife Species Factsheet date=2009-01-02 -  Black-necked Crane (Grus nigricollis) from Cranes of the World (1983) by Paul Johnsgard
คอดำ
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:นกในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:นกในประเทศอินเดีย
ไดอานา รอสส์

ไดอาน่า รอสส์ (Diana Ross) เป็นนักร้องหญิงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน เจ้าของรางวัลแกรมมี่ เธอร้องเพลงในสไตล์ อาร์แอนด์บี โซล ดิสโก้ และป็อป
รอสส์เป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนำวง เดอะซูพรีมส์ (The Supremes) กลุ่มศิลปินหญิงที่มีชื่อเสียงในยุค 60 จนกระทั่งเธอออกมาเป็นศิลปินเดี่ยว ประสบความสำเร็จในยุค 70 มีเพลงดังอย่าง Touch Me In The Morning,You Are Everything และ Theme From Mahogany (Do You Know Where You're Going To) เป็นต้น
นอกจากนั้นเธอได้แสดงภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ และ ละครบรอดเวย์ ในส่วนของรางวัลเธอเคยได้รับรางวัลโทนี่ และเคยถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ และ รางวัลออสการ์มาแล้ว
ใน ค.ศ. 1972 เธอได้รับเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงนำหญิง จากภาพยนตร์เรื่อง Lady Sings The Blues สร้างจากหนังสืออัตชีวประวัติของ บิลลี ฮอลิเดย์
ในปี 1976 นิตยสารบิลบอร์ดได้มอบรางวัล female entertainer of the century ให้
และ กินเนสส์บุ๊คประกาศว่า ไดอาน่า รอสส์ คือศิลปินหญิงที่ประสบความสำเร็จที่สุดในศตวรรษที่ 20 ด้วยเพลงอันดับ 1 ในอเมริกา 18 เพลง (6 ในฐานะศิลปินเดี่ยว 12 กับวง เดอะ ซูปพรีมส์)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายชนพื้นเมืองอเมริกัน
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดโมทาวน์เรเคิดส์
หมวดหมู่:นักร้องเสียงโซปราโน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลโทนี
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:บุคคลจากดีทรอยต์
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
หมวดหมู่:โปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
ตำบลหนองแค (อำเภอหนองแค)

หนองแค เป็นตำบลในอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ปกครองโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของเทศบาลตำบลหนองแคทั้งตำบล เป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของอำเภอ

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
ตำบลหนองแคมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองไข่น้ำ และตำบลหนองจรเข้- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหนองจรเข้- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลกุ่มหัก- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลไผ่ต่ำ

**ประวัติ**
ปี พ.ศ. 2482 นายอุดม บุญประกอบ ผู้ว่าราชการจังหวัดสระบุรี ร่วมกับกำนันตำบลหนองตาเดี้ยง ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลหนองตาเดี้ยง เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอหนองแค เป็นพื้นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น เทศบาลตำบลหนองตาเดี้ยง ในปี พ.ศ. 2483 ได้รับการอนุมัติตั้งจากจอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีของไทยในขณะนั้น และตั้งสำนักงานเทศบาลอยู่ที่ตลาดหนองแคเป็นอาคารเช่าบ้านไม้ชั้นเดียวบนคันคลองระพีพัฒน์
ปี พ.ศ. 2499 เทศบาลหนองตาเดี้ยงได้ขยายอาณาเขตเพิ่มเป็น 3,125.0 ไร่ (5.0 ตารางกิโลเมตร) เนื่องจากมีการคมนาคมหลักจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 การค้าขายเจริญมาก และบ้านเรือนราษฎรมีลักษณะขยายตัวออกจากเขตเทศบาลในแนวกว้าง ในปีเดียวกัน ทางกระทรวงมหาดไทยพิจารณาเปลี่ยนชื่อเทศบาลตำบลหนองตาเดี้ยง จังหวัดสระบุรี เป็น "เทศบาลตำบลหนองแค" เพื่อให้ตรงตามท้องที่ของอำเภอ ซึ่งเป็นชื่อทางประวัติศาสตร์เดิมของทางอำเภอ เป็นชื่อที่ประชาชนทั่วไปเป็นที่รู้จัก
หลังจากการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาล ได้เปลี่ยนแปลงเขตตำบลโดยรอบ เนื่องจากตัดเข้ามาพื้นที่เทศบาล โดยรับพื้นที่หมู่ 1,3–6 รวมทั้งบางส่วนของหมู่ 8 ของตำบลนาเริ่ง มารวมเข้ากับตำบลหนองตาเดี้ยง ส่วนที่เหลือของตำบลนาเริ่ง ได้แก่ พื้นที่หมู่ 7 กับบางส่วนของหมู่ 8 โอนไปรวมกับหมู่ 2 ของตำบลกุ่มหัก และหมู่ 9 โอนไปตั้งเป็นหมู่ 12 ของตำบลกุ่มหัก และพื้นที่หมู่ 2 โอนไปตั้งเป็นหมู่ 11 ของตำบลหนองไข่น้ำ และยุบตำบลนาเริ่ง ส่วนพื้นที่หมู่บ้านของตำบลหนองตาเดี้ยงที่อยู่นอกเขตเทศบาล ได้แก่ หมู่ 1–7, 11–13, 15–17 รวม 13 หมู่บ้าน ได้รวมตั้งเป็นตำบลใหม่ เป็น ตำบลหนองจรเข้
ปี พ.ศ. 2505 กรมชลประทานได้รื้อห้องแถวบนคันคลองระพีพัฒน์ทั้งหมด จึงย้ายไปเช่าอาคารเรียนที่โรงเรียนสุกรี พร้อมจัดซื้ออาคารเอง จนเมื่อปี พ.ศ. 2508 ได้รื้ออาคารดังกล่าวมาจัดสร้างใหม่ในที่ดินของเทศบาล ซึ่งนางสีนวล เป้าทอง อุทิศให้จำนวน 5 ไร่ และปี พ.ศ. 2513 อาคารสำนักงานเทศบาลมีสภาพทรุดโทรม จึงได้จัดสร้างอาคารใหม่ (อาคารปัจจุบัน) โดยกู้เงิน ก.ส.ท. เป็นจำนวนเงิน 600,000 บาท

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทศบาลตำบล
หมวดหมู่:เทศบาลในจังหวัดสระบุรี
หมวดหมู่:ตำบลในจังหวัดสระบุรี
หมวดหมู่:อำเภอหนองแค
วิลล์ ไรต์

วิลล์ ไรต์ ในงาน SXSW
วิลเลี่ยม ราล์ฟ วิลล์ ไรต์ (อังกฤษ: Will Wright) เป็นนักออกแบบเกมส์ชาวอเมริกัน (เกิดเมื่อ 20 มกราคม ค.ศ. 1960(พ.ศ. 2503)  เขาเป็นนักออกแบบเกมส์เช่น ซิมซิตี้ เดอะซิมส์ และ สปอร์

**ประวัติ**
เขาเกิดที่รัฐแอตแลนต้า หลังจากจบไฮสคูลวิลล์ ไรต์ได้ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยลุยเซียนาสเตต และสองปีต่อมาได้ย้ายไปเรียนต่อลุยเซียนาเทค โดยเขาเริ่มต้นเรียนในด้านสถาปัตยกรรม และย้ายมาเรียนวิศวกรรมเครื่องกล  คอมพิวเตอร์เกมแรกที่ไรต์ออกแบบ คือ Raid on Bungeling Bay ในปี ค.ศ. 1984 แต่ก็เป็น ซิมซิตี  
จากความสำเร็จของซิมซิตี ไรต์ได้ออกแบบ ซิม เอิร์ธ (ปี 1990) และ ซิมแอ้นท์ (ปี 1991) เขาได้ร่วมออกแบบ ซิมซิตี 2000  (1993) กับ Fred Haslam ในปี 1992 ไรต์ได้ย้่ายครอบครัวของเขาไปที่ โอรินดา รัฐแคลิฟอร์เนีย
หมวดหมู่:นักออกแบบเกม
วันปัณรสี

ปัณรสี แปลว่า ดิถีเป็นที่เต็ม 15 วัน คือ วัน 15 ค่ำ ใช้เรียกทั้งข้างขึ้นและข้างแรม เรียกเต็มว่า ปัณรสีดิถี
ปัณรสี ปกติใช้ในการประกาศองค์อุโบสถในวันพระ ซึ่งหัวหน้าอุบาสกหรืออุบาสิกาจะประกาศก่อนที่จะรับศีลอุโบสถจากพระว่า
“ขอประกาศเริ่มเรื่องความที่จะสมาทานรักษาอุโบสถ อันพร้อมไปด้วยองค์แปดประการให้สาธุชนที่ได้ตั้งจิตสมาทานทราบทั่วกันก่อนแต่สมาทาน ณ บัดนี้ ด้วยวันนี้เป็นปัณรสี ดิถีที่สิบห้า แห่งกาฬปักษ์มาถึงแล้ว ก็แหละวันเช่นนี้เป็นกาลที่สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติแต่งตั้งไว้ให้ประชุมกัน ฟังธรรม และเป็นกาลที่จะรักษาอุโบสถของอุบาสกอุบาสิกาทั้งหลาย...”
นอกจากนี้คำว่า  "คืนวันปัณรสี" ยังสามารถใช้ได้กับวันออกพรรษาได้อีกด้วย
ถ้าเป็นวัน 8 ค่ำใช้ว่า วันอัฐมี วัน 14 ค่ำ ใช้ว่า วันจาตุทสี

**ดูเพิ่ม**
 วันเพ็ญ

**อ้างอิง**
 พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. 9 ราชบัณฑิต พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด,  วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:วันสำคัญทางศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนาพุทธ
วันอัฏฐมี

วันอัฏฐมี    วัน 8 ค่ำ ใช้เรียกทั้งข้างขึ้นและข้างแรม เรียกเต็มว่า อัฏฐมีดิถี
อัฏฐมี  ปกติใช้ในการประกาศองค์อุโบสถในวันพระ ซึ่งหัวหน้าอุบาสกหรืออุบาสิกาจะประกาศก่อนที่จะรับศีลอุโบสถจากพระว่า
“ขอประกาศเริ่มเรื่องความที่จะสมาทานรักษาอุโบสถ อันพร้อมไปด้วยองค์แปดประการให้สาธุชนที่ได้ตั้งจิตสมาทานทราบทั่วกันก่อนแต่สมาทาน ณ บัดนี้ ด้วยวันนี้เป็นอัฏฐมี ดิถีที่สิบสี่ แห่งกาฬปักษ์มาถึงแล้ว ก็แหละวันเช่นนี้เป็นกาลที่สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติแต่งตั้งไว้ให้ประชุมกัน ฟังธรรม และเป็นกาลที่จะรักษาอุโบสถของอุบาสกอุบาสิกาทั้งหลาย...”
ถ้าเป็นวัน 14 ค่ำใช้ว่า วันจาตุทสี วัน 15 ค่ำ ใช้ว่า วันปัณณรสี

**อ้างอิง**
 พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. 9 ราชบัณฑิต พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด,  วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:วันสำคัญทางศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนาพุทธ
คาโรล คิง

คาโรล คิง (Carole King) เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1942 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน เธอประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวในต้นยุค 70 มีเพลงดังอย่าง "It's Too Late" / "I Feel the Earth Move," และเธอประสบความสำเร็จในการแต่งเพลงต่าง ๆ ให้ศิลปิน เช่น "Go Away Little Girl" (ร้องโดย Steve Lawrence และ Donny Osmond),"The Loco-Motion" (ร้องโดย Little Eva, Grand Funk Railroad, ทีน่า เทอร์เน่อร์, ไคลี มิโนค‎) เป็นต้น
เธอได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 4 ครั้ง และยังได้รับรางวัล Songwriter's Hall of Fame และ the Rock and Roll Hall of Fame สำหรับการแต่งเพลง คู่กับคู่หูอย่าง Gerry Goffin อัลบั้มที่มีชื่อเสียงที่สุดของเธอคืออัลบั้ม Tapestry ขึ้นอันดับ 1 ในอเมริกานาน 15 สัปดาห์ และขายได้มากกว่า 15 ล้านชุดทั่วโลก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอาร์ซีเอวิคเตอร์
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:บุคคลจากบรุกลิน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
เทศบาลเมืองพระประแดง

เทศบาลเมืองพระประแดง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นเมืองปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร  มีประชากร 9,071 คน (พ.ศ. 2563) แต่มีพื้นที่เพียง 0.6115 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นเทศบาลเมืองที่มีขนาดเล็กที่สุด พระประแดงเป็นเมืองที่มีชาวมอญอยู่เป็นจำนวนมาก ประเพณีที่ขึ้นชื่อคืองานสงกรานต์เมืองพระประแดง

**ประวัติ**
เทศบาลเมืองพระประแดงเป็นที่ตั้งเดิมของเมืองนครเขื่อนขันธ์ และเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดพระประแดง ก่อนถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดสมุทรปราการและกรุงเทพมหานคร เทศบาลเมืองพระประแดงได้รับการจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2480 ด้วยการยกฐานะเขตชุมชนในบางส่วนของตำบลเชียงใหม่ ตำบลทรงคนอง และตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ รวมเป็นตำบลเดียว คือ ตำบลตลาด และยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาล

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
เทศบาลเมืองพระประแดงมีพื้นที่ 0.6115 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นเทศบาลเมืองที่มีขนาดเล็กที่สุด เดิมเป็นพื้นที่เรือกสวนไร่นา ด้วยมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่านทางทิศตะวันออก และมีคลองลัดหลวงไหลผ่านทางทิศตะวันตกและทิศใต้ แต่ปัจจุบันได้กลายสภาพเป็นชุมชนเมือง มีความเจริญอย่างรวดเร็ว เพราะห่างจากกรุงเทพมหานครเพียง 25 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลทรงคนอง- ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย โดยมีแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต- ทิศใต้ ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพรายโดยมีแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต และเขตเทศบาลเมืองลัดหลวงโดยมีคลองลัดหลวงเป็นเส้นแบ่งเขต - ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองลัดหลวงโดยมีคลองลัดหลวงเป็นเส้นแบ่งเขต

**สถานศึกษา**
สถานศึกษาที่อยู่ในสังกัดเทศบาลเมืองพระประแดง ได้แก่- โรงเรียนเทศบาลป้อมแผลงไฟฟ้า- โรงเรียนเทศบาลวัดทรงธรรม- โรงเรียนเทศบาลวัดแค

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์เทศบาลเมืองพระประแดง
พระประแดง
พระประแดง
ดาวเทียมไห่หยาง 1 บี

ไห่หยางหมายเลข 1 บี เป็นดาวเทียมของประเทศจีน เพื่อใช้ในการตรวจวัดสีและอุณหภูมิของน้ำทะเลในมหาสมุทร  โดยวิจัยและผลิตขึ้นเองในประเทศจีน ถูกส่งจากศูนย์ยิงดาวเทียมเมืองไท่หยวน เมื่อวันที่ 11 เมษายน  พ.ศ. 2550 

**อ้างอิง**
 accessdate=22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:ดาวเทียมสำรวจโลก
หมวดหมู่:องค์การอวกาศแห่งชาติจีน
หมวดหมู่:โครงการอวกาศจีน
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2550
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้ากุนนที

โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้ากุนนที เดิมชื่อ โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม เป็นโรงเรียนสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โดยมี นางสาวประไพ เสมหร่ำ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน โรงเรียนมีข้าราชการครูทั้งสิ้น 56 คน ชาย 19 คน หญิง 37  คน มีนักเรียนประมาณ 948 คนต่อปีการศึกษา จำนวน 32 ห้องเรียน 

**อาคารสถานที่**
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้ากุนนที มีอาคารเรียนทั้งสิ้น 5 หลัง และภายนอกอาคารทาสีตามวัน ดังนี้
# อาคารจิตโอภาส เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 6 ชั้น เป็นเขตรับผิดชอบของคณะเฟื้องฟ้า ภายนอกอาคารทาสีฟ้าเป็นสีประจำวัน (ศุกร์)
# อาคารจิตคนึง เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 4 ชั้น เขตรับผิดชอบของคณะนนทรี ภายนอกอาคารทาสีเขียวเป็นสีประจำวัน (พุธ)         
# อาคารจิตปถัมภ์ เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 5 ชั้น ชั้นล่างเป็นโรงอาหาร เป็นเขตรับผิดชอบของคณะจามจุรีภายนอกอาคารทาสีชมพูเป็นสีประจำวัน (อังคาร)
# อาคารจิตจำนง เป็นอาคารเรียนแบบ 424 ล 4 ชั้น เขตรับผิดชอบของคณะยูงทอง ภายนอกอาคารทาสีส้มเป็นสีประจำวัน (พฤหัสบดี)
# อาคารจิตประจบ เป็นอาคารเรียนเอนกประสงค์ 3 ชั้น ชั้นบนสุดเป็นหอประชุมใหญ่ เป็นเขตรับผิดชอบของคณะราชพฤกษ์ ภายนอกอาคารทาสีเหลืองเป็นสีประจำวัน (จันทร์)
สถานที่อื่น ๆ
# อาคารประชาสัมพันธ์ 
# ศาลพระภูมิเจ้าที่ 
# สวนน้ำ บ่อปลา บ่อเต่า
# พระศรีศากยมุนีกุนนทีศรีชุมพล หรือ หลวงพ่อคล่อง พระพุทธรูปประจำโรงเรียน (ปางประทานพร)
# สนามกีฬา 
# สวนหย่อม ภายในมีศาลาไทยศิลปะอยุธยา 1 หลัง และเรือนไทยพื้นบ้าน 4 หลัง ดังนี้
## เดชานที
## รุจีนภา
## ธราสิริ
## ธิติธำรง
# บ้านพักครู 1 หลัง (สำหรับครูบรรจุใหม่และครูอัตราจ้าง ที่มีรายได้น้อย) และห้องพักลูกจ้างประจำ 2 อาคาร รวม 40 ห้อง

**สีประจำโรงเรียน**
สีประจำโรงเรียนในปัจจุบัน : ฟ้า - ชมพู (เหมือนกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า)
ตราประจำโรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม (พ.ศ. 2501 - 2565)
สีประจำโรงเรียนเดิม : น้ำเงิน - แดง- น้ำเงิน หมายถึง ความสงบ เยือกเย็น และความหนักแน่น ซึ่งชาวกุนนทีรุทธารามวิทยาคม ยึดถือเป็นคุณธรรมประจำใจ- แดง คือ เลือดของชาวกุนนทีรุทธารามวิทยาคม ซึ่งหมายถึงความกล้าหาญอดทน และความสามัคคี กลมเกลียวเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
ธงประจำโรงเรียนเดิม :
ธงประจำโรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม (พ.ศ. 2501 - 2565)
เป็นธงสีน้ำเงิน - แดง (น้ำเงินอยู่บน แดงอยู่ล่าง) มีตราประจำโรงเรียนอยู่ตรงกลาง เยื้องขึ้นด้านบน เบื้องล่างของตราประจำโรงเรียน มีข้อความระบุนามโรงเรียน "โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม" สีขาวโอบตราอยู่เบื้องล่าง
หมวดหมู่:โรงเรียนในเขตดินแดง
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2
กุนนที
ทิวเขาอู่อี๋

ทิวเขาอู่อี๋ เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ เป็นภูเขาอยู่ในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขต 70 ตารางกิโลเมตร หรือ (43,750 ไร่)

**มรดกโลก**
ทิวเขาอู่อี๋ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราคิช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้- (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว-  (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์- (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก- (x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย

**อ้างอิง**
  ไปเที่ยวอู่อี๋ซันภูเขาเขียวน้ำใส
หมวดหมู่:มณฑลฝูเจี้ยน
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกแบบผสม
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
ฉางเอ๋อ 1

ยานฉางเอ๋อ 1
ฉางเอ๋อ 1 (嫦娥一号) เป็นดาวเทียมเพื่อการสำรวจดวงจันทร์ ดวงแรกของประเทศจีน 
ชื่อ ฉางเอ๋อ มาจากชื่อของนางฟ้าบนดวงจันทร์ตามเทพนิยายของจีน 
จีนส่งยานสู่นอกโลกเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จากสถานีอวกาศในมณฑลเสฉวน ต่อมา 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ฉางเอ๋อ 1 เข้าสู่วงโคจรรอบดวงจันทร์อย่างราบรื่น และโคจรเป็นรูปวงรี คาบโคจร 3.5 ชั่วโมง 

**อ้างอิง**
  จีนจะส่งดาวเทียม "ฉางเอ๋อ 1" ไปสำรวจดวงจันทรในครึ่งหลังปี

**ดูเพิ่ม**
 ฉางเอ๋อ 2

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ภาพ ฉางเอ๋อ 1 date=2007-10-18 
ฉางเอ๋อ1
หมวดหมู่:องค์การอวกาศแห่งชาติจีน
หมวดหมู่:โครงการอวกาศจีน
หมวดหมู่:การสำรวจดวงจันทร์
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2550
การปรากฏตัวของมอร์นิงมุซุเมะ

การปรากฏตัวของมอร์นิงมุซุเมะ เป็นการแสดงข้อมูลเกี่ยวกับปรากฏตัวทางรายการโทรทัศน์ รายการวิทยุ ภาพยนตร์ ภาพยนตร์โฆษณา ละครเพลง วิดีโอเกม และผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ของกลุ่มนักร้องหญิงญี่ปุ่นแนวเจ-ป็อปที่ชื่อมอร์นิงมุซุเมะ

**รายการโทรทัศน์**

**รายการวิทยุ**

**ภาพยนตร์**

**ภาพยนตร์โฆษณา**

**ละครเพลง**

**คอนเสิร์ต**
 ท่านสามารถติดตามข้อมูลในส่วนนี้ได้ในบทความ ผลงานของมอร์นิงมุซุเมะ หมวดย่อย คอนเสิร์ต

**ดีวีดี/วิดีโอบันทึกรายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ ละครเวที และอื่น ๆ**

**วิดีโอเกม**

**การปรากฏตัวในประเทศไทย**

**รายการโทรทัศน์**

**คอนเสิร์ต**
 13 พ.ค. 43 – เอเชีย 2000 มิวสิกเฟสติวัลอินแบงคอก
มอร์นิงมุซุเมะ
เครือรัฐเอกราช

เครือรัฐเอกราช (Commonwealth of Independent States หรือ CIS; Содружество Независимых Государств หรือ СНГ) เป็นองค์กรระหว่างประเทศที่ตั้งขึ้นหลังจากที่สหภาพโซเวียตล่มสลายลง โดยมีประเทศสมาชิกเป็นประเทศที่ประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียต (ยกเว้นกลุ่มประเทศบอลติก)

**ประเทศสมาชิก**
800px
สมาชิกปัจจุบัน
ผู้ให้สัตยาบันข้อตกลงการก่อตั้ง
รัฐสังเกตการณ์
อดีตสมาชิก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

หมวดหมู่:องค์การระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:การล่มสลายของสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:มอสโก
หมวดหมู่:มินสค์