Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
อำเภอบ้านลาด

บ้านลาด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี  ในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองเพชรบุรี ภายหลังได้แยกท้องที่ตั่งเป็นอำเภอ ชื่อ อำเภอท่าช้าง ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบ้านลาด

**ประวัติ**
24 กันยายน พ.ศ. 2459 ได้มีประกาศ ตั้งอำเภอท่าช้าง จังหวัดเพชรบุรี โดยแยกท้องที่อำเภอจังหวัดเพชรบุรี แบ่งเป็น 2 อำเภอ  โดยอำเภอที่ตั้งใหม่คือ อำเภอท่าช้าง อำเภอเดิมและเปลี่ยนชื่อจากอำเภอท่าช้าง เป็น อำเภอคลองกระแชง มีผลเมื่อ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2459 ต่อมาได้มีการเปลี่ยนนามเป็นอำเภอบ้านลาด ใน พ.ศ. 2482

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอบ้านลาดมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาย้อยและอำเภอเมืองเพชรบุรี - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองเพชรบุรี- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่ายาง - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแก่งกระจานและอำเภอหนองหญ้าปล้อง

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอบ้านลาดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 18 ตำบล 115 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอบ้านลาดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลบ้านลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านลาดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านหาดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านทาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านทานทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลตำหรุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตำหรุทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลสมอพลือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสมอพลือทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลไร่มะขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไร่มะขามทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเสนทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระเจ็ด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกระเจ็ดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกะปุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกะปุและตำบลห้วยข้องทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลไร่โคก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไร่โคกทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโรงเข้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลาดโพธิ์ ตำบลสะพานไกร และตำบลโรงเข้ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลไร่สะท้อน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไร่สะท้อนทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าช้างทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำรงค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถ้ำรงค์ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยลึก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยลึกทั้งตำบล

**อ้างอิง**
บ้านลาด
หมวดหมู่:อำเภอบ้านลาด
อำเภอพญาเม็งราย

อำเภอพญาเม็งราย  (70px) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย แยกการปกครองออกมาจากอำเภอเทิง ชื่ออำเภอถูกตั้งขึ้นตามพระนามของพญามังราย หรือพญาเม็งราย พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา

**ประวัติ**
ตามตำนานเล่าขานสืบต่อกันมาว่า ครั้งหนึ่ง พญามังรายมหาราชเคยนำกองทัพจะไปตีเมืองผาแดง (อำเภอเชียงของ) พระองค์ได้ทรงหยุดพักไพร่พลบริเวณป่าละเมาะ ซึ่งเป็นเนินดินเตี้ยๆ เนื้อที่ประมาณ ๓ ไร่เศษ และได้เสด็จพักผ่อนเป็นการส่วนพระองค์ไป "ตั้งไก่ป่า" ที่สันกลางทุ่งนา และที่แห่งนี้ได้รับการบอกเล่าสืบๆ กันมาว่าเป็น "ซุ้มตั้งไก่พญาเม็งราย" หรือ "คุ้มพญาเม็งราย" 
อำเภอพญาเม็งราย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ต่อมาในปี พ.ศ. 2524 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่ตำบลแม่เปา ตำบลไม้ยา และตำบลแม่ต๋ำอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอพญาเม็งราย และได้ยกฐานะเป็นอำเภอพญาเม็งราย ในปี พ.ศ. 2530

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอพญาเม็งรายตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเวียงเชียงรุ้งและอำเภอเชียงของ- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอขุนตาลและอำเภอเทิง - ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเทิง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเวียงชัย  

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอพญาเม็งรายแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 72 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอพญาเม็งรายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลพญาเม็งราย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแม่เปาและตำบลเม็งราย- เทศบาลตำบลไม้ยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไม้ยาทั้งตำบล- เทศบาลตำบลเม็งราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเม็งราย (นอกเขตเทศบาลตำบลพญาเม็งราย)- องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เปา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เปา (นอกเขตเทศบาลตำบลพญาเม็งราย)- องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ต๋ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ต๋ำทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลตาดควัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาดควันทั้งตำบล

**ประชากร**
จำนวนประชากรทั้งหมด 6,402 คน แยกเป็น- ชาย  จำนวน 3,145 คน- หญิง จำนวน 3,257 คน
จำนวนครัวเรือนทั้งหมด 2,088 ครัวเรือน
ความหนาแน่นเฉลี่ย 70.81 คน/ตารางกิโลเมตร

**สถานศึกษา**
 โรงเรียนพญาเม็งราย- โรงเรียนไม้ยาวิทยาคม- โรงเรียนแม่ต๋ำตาดควันวิทยา- โรงเรียนสันหนองบัววิทยา

**สถานที่ท่องเที่ยว**

**สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ**
 วนอุทยานน้ำตกตาดควัน- วนอุทยานน้ำตกห้วยตาดทอง- จุดชมทิวทัศน์ห้วยก้าง- ดอยขุนเปา

**สถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม**
 คุ้มพญาเม็งราย- วัดพระธาตุปู่ตุ๋ง- วัดพระธาตุปู่ล้าน- วัดพระธาตุหมอกมุงเมือง

**สถานที่ท่องเที่ยวเพื่อนันทนาการ**
 ตลาดน้ำร่องเบี้ย

**อ้างอิง**
พญา
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพญามังราย
โอม รัชเวทย์

โอม รัชเวทย์ หรื่อชื่อจริง อิทธิพล รัชเวทย์ (เกิด 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499) เป็นศิลปิน นักเขียนการ์ตูน และนักวาดภาพประกอบชาวไทย โดยเป็นผู้นำทีมในการสร้างสรรค์ผลงานนิยายภาพ พุทธประวัติ รวมถึงผลงานชุด ทศชาติชาดก และได้รับการกล่าวว่ามีลายเส้นที่มีรายละเอียดที่สำคัญ อ่อนช้อย ตลอดจนอ่านสนุกชวนติดตาม

**ประวัติ**
อิทธิพล รัชเวทย์ เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 จบการศึกษาแผนกวิจิตรศิลป์ จากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เป็นหนึ่งในทีมศิลปินผู้วาดภาพผลงานการ์ตูนฉบับพระราชนิพนธ์ พระมหาชนก และ คุณทองแดง และในอดีตเคยเป็นผู้ออกแบบภาพยนตร์โฆษณาในโครงการตาวิเศษ รวมไปถึงผลงานภาพประกอบในแบบเรียนสำหรับชั้นประถมชุดมานี-มานะ
ผลงานการเขียนการ์ตูนของโอม รัชเวทย์ มักจะเป็นเรื่องราวในวรรณคดี นิทานพื้นบ้าน นิทานสำหรับเด็ก มีแง่คิด คติสอนใจแฝงซ่อนอยู่ในการ์ตูนเสมอ

**ผลงาน**
 ชุดการ์ตูนพุทธศาสนา จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์อมรินทร์คอมมิกส์- องคุลิมาล ฉบับการ์ตูน - พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร ฉบับการ์ตูน- พระอานนท์ ฉบับการ์ตูน- พระสังกัจจายน์ ฉบับการ์ตูน- พระนางพิมพา ฉบับการ์ตูน - หมอชีวกโกมารกัจจ์ ฉบับการ์ตูน- พระทีปังกรพระพุทธเจ้า ฉบับการ์ตูน- พระเจ้าอโศกมหาราช ฉบับการ์ตูน - พุทธประวัติ ฉบับการ์ตูน- ทศชาติ ฉบับการ์ตูน- พระราชประวัติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ฉบับการ์ตูน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ โอม รัชเวทย์-  facebook โอม รัชเวทย์-  facebook fanpage-  youtube โอม รัชเวทย์
*หมวดหมู่:ศิลปินชาวไทย
*หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนไทย
*หมวดหมู่:จิตรกรภาพประกอบ
*หมวดหมู่:นักออกแบบแอนิเมชัน
*หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
โรงเรียนปล้องวิทยาคม

โรงเรียนปล้องวิทยาคม (Plongwittayakhom School) (อักษรย่อ: ป.ค., P.K.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 120 หมู่ 9 ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดเชียงราย เขตที่ 4 ได้รับประกาศจัดตั้งจากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2524 ณ หมู่บ้านป่ามื่น ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย มีพื้นที่ทั้งหมด 39 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา โดยแบ่งที่ดินที่จากสภาตำบลปล้อง และประชาชนได้ร่วมบริจาคทรัพย์จัดซื้อจากเอกชนเป็นพื้นที่จำนวน 7 ไร่ 80 ตารางวา และเป็นที่ดินสภาตำบลได้ขอแบ่งจากโรงเรียนบ้านป่ามื่นสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ อีกจำนวน 12 ไร่ 1 งาน 

**ประวัติ**
โรงเรียนปล้องวิทยาคมได้เริ่มเปิดเรียนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 โดยเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง จำนวนนักเรียน 90 คน ในชั้นแรกนี้ ได้ขอใช้อาคารเรียนของโรงเรียนบ้านป่ามื่นในการดำเนินการจัด การเรียนการสอน จนถึงวันที่ 1 มกราคม 2526 จึงย้ายมาใช้อาคารเรียนชั่วคราวของโรงเรียนเอง  
ในปีการศึกษา 2532 ได้เปิดรับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ 4 ขึ้นเป็นครั้งแรกรับนักเรียนจำนวน 1 ห้องเรียน

**รายนามผู้บริหารโรงเรียนปล้องวิทยาคม**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โรงเรียนปล้องวิทยาคม
หมวดหมู่:โรงเรียนในจังหวัดเชียงราย
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:สถานศึกษาในอำเภอเทิง
เขายายเที่ยง

เขายายเที่ยง เป็นภูเขาในเขตตำบลคลองไผ่ อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา มีอาณาเขตแนวป่าติดต่อกับ ป่าเขาเตียน ป่าเขาเขื่อนลั่น ป่าปากช่อง ป่าหมูสี และเขื่อนลำตะคอง ซึ่งเป็นเขตป่าสงวนตามแผนที่-อาคารของกรมแผนที่ทหาร เมื่อปี 2545 
ชาวบ้านขึ้นมาทำกินบนเขาตั้งแต่ปี 2517 โดยถางป่าทำไร่ข้าวโพด จนเป็นพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ต่อมาในปี 2524 กรมป่าไม้จึงมาจัดสรรให้คนละ 14 ไร่ 2 งาน โดย 14 ไร่ให้เป็นที่ทำกิน ส่วน 2 งานให้เป็นที่อยู่อาศัย  แต่เนื่องจากพื้นที่บริเวณนี้ส่วนหนึ่งเป็นหิน ไม่เหมาะสำหรับทำการเกษตร ชาวบ้านจึงขายที่ต่อให้กับคนต่างถิ่น โดยมีข้าราชการจำนวนหนึ่งมาซื้อต่อเป็นทอดๆ เพราะบนเขามีทิวทัศน์สวยงาม มีอากาศดี เหมาะจะนำมาสร้างเป็นบ้านพักตากอากาศ  รวมทั้งพล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ทั้งนี้พื้นที่บริเวณนี้ยังไม่มีการออกเอกสารสิทธิ มีเพียงหลักฐานการเสียภาษีบำรุงท้องที่ (ภ.ท.บ.5) ที่ที่ว่าการอำเภอเป็นผู้ออกให้

**ตำนานเขายายเที่ยง**
ตำนานเขายายเที่ยง โดยชาวบ้านชื่อ สนั่น จุลสุทธิ เล่าว่า  สมัยที่ยังเป็นป่าก่อนที่ชาวบ้านจะมาอยู่กัน 40-50 ปีมาแล้ว ยายเที่ยงกับปู่สิงห์ดำเป็นคนแรกที่ขึ้นไปบนเขา ไปถางป่าสร้างบ้าน ทำไร่ ปลูกผัก ปลูกข้าว จนต่อมาหลายสิบปียายเที่ยงไปตายที่เขากระโจม เป็นเขาลูกที่อยู่ติดกัน ส่วนปู่สิงห์ดำไม่มีใครกล่าวถึง เพราะเรื่องมันนานมาแล้ว เหมือนเป็นตำนานของที่นี่ เมื่อยายเที่ยงตายศพก็ทิ้งอยู่บนเขากระโจมแบบเดียวดาย จนเมื่อราวๆ ปี 2541 ผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้ฝันว่ามีหญิงแก่มาหา บอกให้ไปขุดกระดูกที่เขากระโจมมาทำบุญให้หน่อย บอกสถานที่ตำแหน่งเสร็จสรรพ ชาวบ้านก็ไปขุดกันตามคำของหญิงแก่คนนั้น ปรากฏว่ามีกระดูกจริงตามฝัน ชาวบ้านนำกระดูกมาทำบุญ แล้วสร้างศาลขึ้นที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เรียกกันว่า ศาลยายเที่ยงกับศาลปู่สิงห์ดำ ตั้งแต่นั้นมา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ของจังหวัดนครราชสีมา
ยายเที่ยง
หมวดหมู่:อำเภอสีคิ้ว
อำเภอย่านตาขาว

ย่านตาขาว เป็น 1 ใน 10 อำเภอของจังหวัดตรัง เดิมอยู่ในการปกครองของอำเภอกันตัง ในปี พ.ศ. 2490 เมื่อพื้นที่มีความเจริญมากขึ้นจึงขอแยกตำบลย่านตาขาว ตำบลหนองบ่อ ตำบลทุ่งค่าย อำเภอกันตัง และรวมพื้นที่ใกล้เคียง ได้แก่ ตำบลนาชุมเห็ด ของอำเภอเมืองตรัง และตำบลในควน ตำบลโพรงจระเข้ ของอำเภอปะเหลียนขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ขึ้นตรงกับอำเภอกันตัง และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2499

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอย่านตาขาวตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรังและอำเภอนาโยง- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีนครินทร์และอำเภอกงหรา (จังหวัดพัทลุง)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปะเหลียน - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันตัง 

**การแบ่งการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอย่านตาขาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอย่านตาขาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลย่านตาขาว ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลย่านตาขาว- เทศบาลตำบลทุ่งกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกระบือทั้งตำบล- เทศบาลตำบลควนโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลย่านตาขาว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลย่านตาขาว)- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบ่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบ่อทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาชุมเห็ด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาชุมเห็ดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลในควน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในควนทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโพรงจระเข้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพรงจระเข้ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งค่าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งค่ายทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเปียะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะเปียะทั้งตำบล
ย
อำเภอสิเกา

สิเกา  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง

**ประวัติ**
อำเภอสิเกา ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นอำเภอ ขึ้นต่อจากเมืองกันตัง (เมืองตรังในขณะนั้น) เมื่อปี พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เหตุผลที่เลือกตั้งตัวอำเภอในที่ตั้งปัจจุบันบริเวณคลองสิเกา คือ เพื่อป้องกันข้าศึกในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 (ญี่ปุ่นขึ้นเมือง) โดยเมื่อก่อน อำเภอสิเกามีพื้นที่กว้างขวางกว่าปัจจุบัน คือ พื้นที่ด้านตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดของจังหวัด นับตั้งแต่ชายเขตอำเภอห้วยยอด  ในปี พ.ศ. 2464 อำเภอสิเกา หรือ "สิเก๊า" ตามราชกิจจานุเบกษา มีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดตรัง มีตำบลในเขตการปกครองทั้งหมด 9 ตำบล ได้แก่ ตำบลสิเก๊า ตำบลเขาไม้แก้ว ตำบลกะลาเส ตำบลวังมะปราง ตำบลเขาเศษ (ตำบลเขาวิเศษในปัจจุบัน) ตำบลท่าสะบ้า ตำบลนาเหมืองเพ็ชร์ (ตำบลนาเมืองเพชรในปัจจุบัน) ตำบลไม้ฝาด และตำบลหนองตรุด- วันที่ 3 กันยายน 2489 โอนพื้นที่ตำบลหนองตรุด อำเภอสิเกา ไปขึ้นกับอำเภอเมืองตรัง- วันที่ 30 ธันวาคม 2490 ตั้งตำบลเขาไม้แก้ว แยกออกจากตำบลบ่อหิน- วันที่ 28 พฤศจิกายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลสิเกา ในท้องที่บางส่วนของตำบลบ่อหิน- วันที่ 21 เมษายน 2524 ตั้งตำบลวังมะปรางเหนือ แยกออกจากตำบลวังมะปราง- วันที่ 1 กันยายน 2524 แยกพื้นที่ตำบลเขาวิเศษ ตำบลวังมะปราง ตำบลวังมะปรางเหนือ ตำบลอ่าวตง และตำบลท่าสะบ้า อำเภอสิเกา ไปจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังวิเศษ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอสิเกา- วันที่ 21 พฤษภาคม 2533 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอวังวิเศษ อำเภอสิเกา เป็น อำเภอวังวิเศษ- วันที่ 28 ธันวาคม 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลควนกุน ในท้องที่บางส่วนของตำบลกะลาเส- วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลสิเกา และสุขาภิบาลควนกุน เป็นเทศบาลตำบลสิเกา และเทศบาลตำบลควนกุน ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย

**ภูมิศาสตร์**
อำเภอสิเกาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม (จังหวัดกระบี่) และอำเภอวังวิเศษ- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังวิเศษ  อำเภอเมืองตรัง และอำเภอกันตัง - ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกันตัง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับช่องแคบมะละกา
หาดปากเมง อำเภอสิเกา

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอสิเกาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอสิเกาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลสิเกา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ่อหิน- เทศบาลตำบลควนกุน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกะลาเส- เทศบาลตำบลนาเมืองเพชร  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเมืองเพชรทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อหิน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสิเกา)- องค์การบริหารส่วนตำบลเขาไม้แก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาไม้แก้วทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลกะลาเส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะลาเส (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลควนกุน)- องค์การบริหารส่วนตำบลไม้ฝาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไม้ฝาดทั้งตำบล

**อ้างอิง**

สิเกา
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

== ประวัติ**
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ก่อตั้งปี พ.ศ 2533 และในปี 2534 สภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งขึ้น เพื่อเป็นรากฐานในการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีภารกิจหลักคือการผลิตบัณฑิตด้านวิศวกรรมศาสตร์เป็นศูนย์ส่งเสริมและสนับสนุนการวิจัย เผยแพร่ความรู้ข้อสนเทศทางวิศวกรรมและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม และต่อมาได้มีการประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ (หน้า 62 เล่มที่ 110 ตอนที่ 288) เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ 2536 โดยมีการแบ่งส่วนราชการออกเป็น สำนักงานเลขานุการภาควิชาวิศวกรรมเคมี และภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ ตามประกาศทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2537 และได้เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2534

**ภาควิชา**
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ประกอบด้วย 5 ภาควิชา และ 1 สำนักงาน ได้แก่- ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ- ภาควิชาวิศวกรรมเคมี- ภาควิชาวิศวกรรมโยธา- ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า- ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
*สำนักงานคณบดี

**หลักสูตรการศึกษา**
ปัจจุบัน คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เปิดทำการเรียนการสอนใน 3 หลักสูตร ดังต่อไปนี้

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
บูรพา
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยบูรพา
อำเภอวังวิเศษ

วังวิเศษ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง และเมื่อมองจากแผนที่จะเป็นลักษณะคล้าย ๆ รูปไดโนเสาร์คอยาว ไม่มีขา เป็นอีกอำเภอหนึ่งที่มีน้ำตกที่งดงาม และมีอาหารน่ารับประทาน มีสถานที่สำคัญหลายๆที่ 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอวังวิเศษตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม อำเภอลำทับ (จังหวัดกระบี่) และอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอห้วยยอด - ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรังและอำเภอสิเกา - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสิเกา

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอวังวิเศษแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอวังวิเศษประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลวังวิเศษ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังมะปรางเหนือ- องค์การบริหารส่วนตำบลเขาวิเศษ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาวิเศษทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลวังมะปราง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังมะปรางทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลอ่าวตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่าวตงทั้งตำบล - องค์การบริหารส่วนตำบลท่าสะบ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าสะบ้าทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลวังมะปรางเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังมะปรางเหนือ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลวังวิเศษ)

**อ้างอิง**
ว
อำเภอนาโยง

เขาช้างให้ อำเภอนาโยง
นาโยง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง เมื่อก่อนอำเภอนาโยงเป็นที่นาแปลงใหญ่ เรียกว่า "นาหลวง" หรือ "นาสามบึ้ง" และได้ตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาโยง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2533 ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอนาโยงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรัง - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีบรรพตและอำเภอศรีนครินทร์ (จังหวัดพัทลุง)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอย่านตาขาว - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองตรัง

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอนาโยงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอนาโยงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลนาโยงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาโยงเหนือ- องค์การบริหารส่วนตำบลนาโยงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโยงเหนือ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาโยงเหนือ)- องค์การบริหารส่วนตำบลช่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลละมอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละมอทั้งตำบล - องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสะบ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสะบ้าทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาหมื่นศรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาหมื่นศรีทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาข้าวเสีย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาข้าวเสียทั้งตำบล

**อ้างอิง**

นาโยง
วัดใหญ่หนองปลาขาว

วัดใหญ่หนองปลาขาว เป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่ที่ตำบลเวียง อำเภอเทิง  จังหวัดเชียงราย  อยู่ใกล้กับหนองปลาขาวซึ่งเป็นน้ำแม่อิงเดิม  ในวัดมีพระพุทธรูปโบราณ ศิลปะเชียงแสน
ใหญ่หนองปลาขาว
วัดอำมาตย์

วัดอำมาตย์ เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง  ตั้งอยู่ที่  ถนนพิศาล  หมู่ 1 ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย  มีเนื้อที่ทั้งหมด 2 ไร่ 50 ตารางวา และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดอำมาตย์วิทยา พระปริยัติธรรมแผนกสามัญ
วัดอำมาตย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2412 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 1402 พระเจ้ากาวีละ เจ้าเมืองลำปาง พร้อมพระอนุชาได้ไปเยี่ยมเมืองหลวงพระบาง เมืองเวียงจันทน์ พระอนุชาได้รับเอามเหสีชื่อ จันทรา มาถึงเมืองเทิง มอบหมายให้ดูแลเมืองเทิง ต่อมามีมเหสีอีกคนชื่อ แก้ว เมื่อพระนางจันทรา มาอยู่เมืองเทิงแล้ว มีความประสงค์จะสร้างวัด โดยตั้งชื่อว่า วัดหลวง แต่เมื่อกลับไปเยี่ยมญาติที่เวียงจันทน์ได้เสียชีวิตลง พระนางแก้วจึงให้เสนาอำมาตย์ สร้างต่อจนเสร็จและตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดอำมาตย์"

**อ้างอิง**
อ
วัดพระนาคแก้ว

วัดพระนาคแก้ว เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง  ตั้งอยู่ที่ ถนนเทิง - เชียงราย  หมู่ 1  ตำบลเวียง อำเภอเทิง  จังหวัดเชียงราย
พ
วัดเทิง

วัดเทิง เดิมเป็นวัดร้าง เป็นวัดเก่าแก่ของอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ภายในมีโบราณสถาน เช่น วิหาร เสาหิน กรมศิลปากรจึงประกาศขึ้นทะเบียน โบราณสถานวัดเสาหิน มีเนื้อที่ 3 ไร่ งาน 35 ตารางวา
ในสมัยหลวงปู่เพ็ง เป็นเจ้าอาวาส ได้เริ่มบูรณะจนเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยหลวงปู่เพ็ง ได้เดินธุดงค์ขึ้นเหนือไปจนไปถึงอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย พบโบราณสถาน ซึ่งเป็นวัดสมัยขอม ชื่อเดิมในยุคโบราณสมัยขอมเรืองอำนาจชื่อว่า วัดดงแหน หรือที่เรียกว่าต้นสมอพิเภก ถูกปล่อยให้เป็นวัดร้างมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ มีซากวิหาร เจดีย์ และพระพุทธรูป ถูกขุดค้นกระจุยกระจาย ที่ดินแทบทุกส่วนเป็นหลุมบ่อ แสดงร่องรอยของการขุดค้นหาวัตถุสิ่งของที่มีค่า หลวงปู่จึงตัดสินใจบูรณะวัดขึ้นมาใหม่

**อ้างอิง**
เทิง
อำเภอศรีบุญเรือง

ศรีบุญเรือง (อักษรไทน้อย: 60px, อักษรธรรมอีสาน: 75px) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองบัวลำภู

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอศรีบุญเรืองมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนาวัง อำเภอนากลาง และอำเภอเมืองหนองบัวลำภู- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองหนองบัวลำภูและอำเภอโนนสัง- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหนองนาคำ และอำเภอสีชมพู (จังหวัดขอนแก่น) - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูกระดึง อำเภอผาขาว และอำเภอเอราวัณ (จังหวัดเลย)

**ประวัติ**
อำเภอศรีบุญเรืองเดิมมีฐานะเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อว่า บ้านโนนสูงเปลือย ขึ้นกับตำบลยางหล่อ อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี ต่อมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2494 ข้าหลวงประจำจังหวัดอุดรธานีได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงเขตตำบลยางหล่อโดยแยกบางส่วนออกมาตั้งขึ้นเป็นตำบลใหม่ คือ ตำบลศรีบุญเรือง และตำบลนากอก อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ได้แบ่งท้องที่อำเภอหนองบัวลำภู ตั้งเป็น กิ่งอำเภอศรีบุญเรือง มีเขตการปกครองรวม 3 ตำบล คือ ตำบลศรีบุญเรือง ตำบลยางหล่อ และตำบลนากอก ให้ขึ้นอยู่ในเขตการปกครองอำเภอหนองบัวลำภู เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2512 ได้ยกฐานะจากกิ่งอำเภอศรีบุญเรือง เป็น อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดอุดรธานี ต่อมาได้มีการแยกอำเภอหนองบัวลำภู อำเภอนากลาง อำเภอโนนสัง อำเภอศรีบุญเรือง และอำเภอสุวรรณคูหา ออกจากการปกครองของจังหวัดอุดรธานี รวมตั้งขึ้นเป็นจังหวัดหนองบัวลำภู ดังนั้น อำเภอศรีบุญเรืองจึงได้ถูกโอนอยู่ภายใต้เขตการปกครองของจังหวัดหนองบัวลำภูจนถึงปัจจุบัน

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอศรีบุญเรืองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 158 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอศรีบุญเรืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลจอมทอง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลศรีบุญเรือง- เทศบาลตำบลโนนสูงเปลือย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองใหม่- เทศบาลตำบลโนนสะอาด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสะอาดทั้งตำบล- เทศบาลตำบลยางหล่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางหล่อทั้งตำบล- เทศบาลตำบลหนองแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแกทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองใหม่ (นอกเขตเทศบาลตำบลโนนสูงเปลือย)- องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีบุญเรือง (นอกเขตเทศบาลตำบลจอมทอง)- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวใต้ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลกุดสะเทียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดสะเทียนทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนากอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนากอกทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโนนม่วง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนม่วงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุงแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงแก้วทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลทรายทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายทองทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหันนางาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหันนางามทั้งตำบล

**ประเพณี**
ประเพณีบุญบั้งไฟ ถือเป็นประเพณีที่มีชื่อเสียงของอำเภอศรีบุญเรือง ซึ่งจะถูกจัดขึ้นทุกสัปดาห์ที่สองของเดือนมิถุนายน จะมีการประกวดขบวนแห่บั้งไฟสวยงามของแต่ละหมู่บ้าน

**แหล่งท่องเที่ยว**
บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ วัดจันทรประสิทธิ์
*ถ้ำผาสวรรค์
*ถ้ำผาเสด็จ
*แก่งตาดฟ้า
*สิมไม้วัดเจริญทรงธรรม
*เจดีย์ วัดป่าโชติการาม
*วัดป่าวุฑฒาราม
*วัดป่าวิมุตติธรรม

**อ้างอิง**

ศรีบุญเรือง
อำเภอโนนดินแดง

โนนดินแดง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ในอดีตเคยเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอละหานทราย มีแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ คือ เขื่อนลำนางรอง ปราสาทหนองหงส์ และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดงใหญ่ พื้นที่ส่วนมากเป็นป่าไม้

**ประวัติ**
อำเภอโนนดินแดงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอละหานทราย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ โนนดินแดง เมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอโนนดินแดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปะคำ- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอละหานทราย- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอตาพระยาและอำเภอวัฒนานคร (จังหวัดสระแก้ว)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอโนนดินแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอโนนดินแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลโนนดินแดง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนดินแดงและตำบลส้มป่อย- องค์การบริหารส่วนตำบลโนนดินแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนดินแดง (นอกเขตเทศบาลตำบลโนนดินแดง)- องค์การบริหารส่วนตำบลส้มป่อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลส้มป่อย (นอกเขตเทศบาลตำบลโนนดินแดง)- องค์การบริหารส่วนตำบลลำนางรอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำนางรองทั้งตำบล

**พระภิกษุ/พระภิกษุที่ดำรงสมณศักดิ์  อำเภอโนนดินแดง**
 พระครูนิเทศก์ธรรมคุณ เจ้าคณะอำเภอโนนดินแดง- พระครูจันทชัยธรรม เจ้าคณะตำบลโนนดินแดง - พระครูสุธรรมถาวร เจ้าคณะตำบลส้มป่อย- พระครูสุวรรณธรรมบัณฑิต เจ้าคณะตำบลลำนางรอง เขต 1- พระครูโกศลธรรมาภิรม  เจ้าคณะตำบลลำนางรอง เขต 2

**สถานที่ท่องเที่ยว**
สถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอโนนดินแดง ได้แก่- เขื่อนลำนางรอง- ปราสาทหนองหงส์- อนุสาวรีย์เราสู้- เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดงใหญ่- ผาแดง- วัดโนนดินแดงใต้- วัดโนนดินแดงเหนือ- วัดป่าเขากระเจียว

**สถานศึกษา**
 โรงเรียนร่มเกล้าบุรีรัมย์- โรงเรียนพระปริยัติธรรมโนนดินแดงวิทยาคม- โรงเรียนอนุบาลโนนดินแดง- วิทยาลัยการอาชีพโนนดินแดง

**การเดินทาง**
 มีรถประจำทางสายบุรีรัมย์-จันทบุรี  - มีรถตู้ประจำทางสายบุรีรัมย์-ตาพระยา ผ่านพื้นที่อำเภอโนนดินแดง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 348- มีรถตู้ประจำทางสายโนนดินแดง-ตาพระยา-กรุงเทพฯ (อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ)- มีรถประประจำทางสายอรัญประเทศ(โรงเกลือ)-นครราชสีมา- มีรถตู้ประจำทางสายตาพระยา-บุรีรัมย์ - มีรถประจำทางสายมุกดาหาร-พัทยา

**อ้างอิง**
โนนดินแดง
อำเภอจอมบึง

จอมบึง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดราชบุรี

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอจอมบึงตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอด่านมะขามเตี้ยและอำเภอท่าม่วง (จังหวัดกาญจนบุรี)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโพธารามและอำเภอเมืองราชบุรี- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปากท่อและอำเภอบ้านคา- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสวนผึ้ง

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอจอมบึงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 90 หมู่บ้าน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอจอมบึงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่- เทศบาลเมืองจอมพล ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลจอมบึง (เขตองค์การบริหารส่วนตำบลจอมบึงเดิม)- เทศบาลตำบลจอมบึง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลจอมบึง (เขตสุขาภิบาลจอมบึงเดิม)- เทศบาลตำบลด่านทับตะโก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลด่านทับตะโก- องค์การบริหารส่วนตำบลปากช่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากช่องทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเบิกไพร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเบิกไพรทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลด่านทับตะโก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลด่านทับตะโก (นอกเขตเทศบาลตำบลด่านทับตะโก)- องค์การบริหารส่วนตำบลแก้มอ้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแก้มอ้นทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลรางบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรางบัวทั้งตำบล

**สถานที่สำคัญ**
 พระพุทธฉายถ้ำฤๅษีเขางู- ถ้ำเขาบิน- ถ้ำจอมพล- สวนรุกขชาติถ้ำจอมพล
*วัดวาปีสุทธาวาส  ( ตลาดอมยิ้ม )
*วัดนิยมธรรมาราม ( ด่านทับตะโก )
*มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง
*ตลาดนัดด่านทับตะโก

จอมบึง
รายชื่อนครในประเทศจีนเรียงตามจำนวนประชากร

ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลก จากข้อมูลของกลุ่มวิจัยด้านประชากรศาสตร์ (Demographia) ในปี 2017 พบว่ามีนครของจีน 102 แห่ง ที่มีประชากรใน "เขตเมือง" มากกว่า 1 ล้านคน

**คำจำกัดความและการจำแนกประเภท**
เขตการปกครองของประเทศจีนมีนครอยู่ 3 ระดับ ได้แก่ นครปกครองโดยตรง (直辖市), นครระดับจังหวัด (地级市), และนครระดับอำเภอ (县级市) โดยที่เขตบริหารพิเศษ (特别行政区) ทั้ง 2 แห่ง ซึ่งได้แก่ ฮ่องกง และมาเก๊า รวมถึงสาธารณรัฐจีน (หรือไต้หวัน) จะไม่รวมอยู่ในการจำแนกประเภทนี้
แต่ละนครปกครองโดยตรงและนครระดับจังหวัดนั้น ไม่ได้เป็น "นคร" ตามความหมายที่แท้จริงของมัน แต่เป็นหน่วยการปกครองที่ประกอบไปด้วย ศูนย์กลางเขตเมือง (นครในความหมายที่แท้จริง) และพื้นที่ชนบทโดยรอบหรือพื้นที่ที่ความเป็นเมืองน้อย ซึ่งโดยปกติจะมีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าใจกลางเมืองหลายเท่า
นครระดับจังหวัดมักจะแบ่งออกเป็น อำเภอ (县), นครระดับอำเภอ, และเขตการปกครองประเภทอื่น ๆ การที่จะแยกนครระดับจังหวัดกับพื้นที่เขตเมืองจริง ๆ (นครในความหมายที่แท้จริง) จะมีการใช้คำว่า "ชื่อชวี" (市区; shì qū; urban area; เขตเมือง) อย่างไรก็ตาม คำว่า "ชื่อชวี" นี้มักจะครอบคลุมพื้นที่ชานเมืองด้วย ซึ่งอาจมีพื้นที่ขนาดใหญ่กว่า 3,000 ตารางกิโลเมตร หรือบางครั้งก็ครอบคลุมเพียงแค่ศูนย์กลางเขตเมืองในขณะที่ชุมชนเมืองจริง ๆ ได้ขยายขนาดจนเกินเขตของเมืองแล้ว ดังนั้นคำว่า "ศูนย์กลางเขตเมือง" ในความหมายของจีนจึงเทียบเท่ากับ "เขตของเมือง" (city limit) ในความหมายของอเมริกา ส่วนคำว่า "ชื่อชวี" หรือ "เขตเมือง" (urban area) ในความหมายของจีน ก็อาจเทียบเท่ากับคำว่า "เขตมหานคร" (metropolitan area) ในความหมายของอเมริกา ส่วนคำว่านครปกครองโดยตรงในความหมายของจีน เป็นการกำหนดขึ้นทางการเมืองที่กำหนดให้พื้นที่นั้น ๆ อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาล ซึ่งไม่มีคำที่มีความหมายเทียบเท่าdate=มิถุนายน พ.ศ. 2562

**รายชื่อนครเรียงตามจำนวนประชากร 50 อันดับแรก**
ไฟล์:Pudong Shanghai November 2017 panorama.jpg|thumb|200px|เซี่ยงไฮ้
ไฟล์:Beijing skyline from northeast 4th ring road (cropped).jpg|thumb|200px|ปักกิ่ง
ไฟล์:CQ_WTC.jpg|thumb|200px|ฉงชิ่ง
ไฟล์:Tianjin IMG 4567 Hai River - Tianjin WFC Jin Tower - Tianjin Maoye Mansion.jpg|thumb|200px|เทียนจิน
ไฟล์:Guangzhou Twin Towers.jpg|thumb|200px|กว่างโจว
ไฟล์:Futian District 2017.jpg|thumb|200px|เชินเจิ้น
ไฟล์:Jingjiang.JPEG|thumb|200px|เฉิงตู
ไฟล์:Qinhuai River Night.jpg|thumb|200px|หนานจิง
ไฟล์:三阳路&武汉长江公铁隧道（4）.jpg|thumb|200px|อู่ฮั่น
ไฟล์:Xi'an 001.jpg|thumb|200px|ซีอาน
หมายเหตุ: ในแหล่งข้อมูลไม่มีนครซูโจวในรายชื่อนี้ ซึ่งมีประชากร 4,242,500 คน ซูโจวเป็นนครใหญ่อันดับสองในมณฑลเจียงซู เป็นรองเพียงหนานจิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑล ถ้ารวมซูโจวในรายชื่อ ซูโจวจะอยู่ในอันดับที่ 25 โดยอยู่ก่อนเหอเฝย์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลอานฮุย

**ที่ตั้งของนครที่มีประชากรมากสุด 50 อันดับแรกในจีนแผ่นดินใหญ่**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อเมืองหลวงในประเทศจีน- รายชื่อนครในประเทศจีน- รายชื่อนครที่ใหญ่ที่สุดในโลก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  National Bureau of Statistics of China official website-  Mongabay.com: Largest Cities in China (unofficial)


จีน
ยางรถยนต์

ยางรถยนต์
ยางรถยนต์ (tire, tyre; สะกด tire (แบบอเมริกัน), tyre (แบบบริติช)) คือชิ้นส่วนที่ประกอบเป็นล้อของรถยนต์หรือล้อของรถประเภทต่าง ๆ ยางรถยนต์มีสีดำ รูปร่างกลมมีรูตรงกลาง เป็นวงแหวน ภายในกลวงบรรจุอากาศที่มีความดันสูง หรือ ก๊าซไนโตรเจนเพื่อเพิ่มความปลอดภัย หรือ ยางในรถยนต์สำหรับรับน้ำหนักบรรทุกมาก ยางรถยนต์มีหน้าที่ต้องรับน้ำหนักรถและสัมภาระต่าง ๆ โดยเป็นเพียงส่วนเดียวของรถยนต์ที่สัมผัสพื้นถนน
ชาลส์ กู๊ดเยียร์ นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน เป็นผู้ค้นพบโดยบังเอิญในปี พ.ศ. 2382 โดยค้นพบว่าเนื้อยางเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถที่จะทนทานต่อสภาพดินฟ้าอากาศได้ เขาจึงได้นำยางดิบ (ยางธรรมชาติ) ผสมกับกำมะถันและตะกั่วแล้วลนด้วยไฟ โดยกำมะถันจะสร้างพันธะโคเวเลนต์เชื่อมระหว่างโมเลกุลยาง ได้เป็นยางที่มีความยืดหยุ่น คงตัวที่อุณหภูมิต่าง ๆ คงทนต่อความร้อนและแสงแดด และถูกละลายด้วยตัวทำละลายได้ยากขึ้น ซึ่งปฏิกิริยานี้เรียกว่ากระบวนการวัลคาไนเซชัน(vulcanization) ได้เป็นยางรถยนต์ที่เราใช้กันอยู่มาถึงทุกวันนี้

**รายชื่อยี่ห้อยางรถยนต์**
 บริดจสโตน- ไฟร์สโตน- มิชลิน- โตโย ไทร์- กู๊ดเยียร์- แม็กซิส- ฮันกุ๊ก- ดันลอป- โรดสโตน- ดีสโตน- ธันเดอร์เรอร์- ฟิเรนซ่า- โยโกฮามา ไทร์- คอนติเนนทัล ไทร์- นิตโตะ- ออโรรา ไทร์- วี รับเบอร์- สยามไทร์- โนเกียน ไทร์- ไซหลุน ไทร์- บีเอฟกู๊ดริช- เดย์ตั้น- โอตานิ

**อ้างอิง**
 หนังสือครั้งแรกของโลกเล่ม 1
หมวดหมู่:ชิ้นส่วนยานยนต์
หมวดหมู่:ยาง
อำเภอวัดเพลง

วัดเพลง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดราชบุรี และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่และจำนวนประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดราชบุรีและในภาคตะวันตกของประเทศไทย มีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอยาวนานถึง 48 ปี ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2457 ขึ้นตรงต่ออำเภอปากท่อของเมืองราชบุรี และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2506

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอวัดเพลงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองราชบุรี- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภออัมพวาและอำเภอบางคนที (จังหวัดสมุทรสงคราม)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปากท่อ- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปากท่อและอำเภอเมืองราชบุรี
โบสถ์เก่าวัดเกาะศาลพระ
โรงพยาบาลวัดเพลง

**ประวัติ**
ตามจดหมายเหตุราชบุรี ท้องที่อำเภอวัดเพลงเดิมเป็น อำเภอท่านัด–วัดประดู่ และเมื่อย้ายมาตั้งที่ริมฝั่งแม่น้ำอ้อม เรียกว่า อำเภอแม่น้ำอ้อม ต่อมาเมื่อ ร.ศ. 128 ทางราชการเห็นว่าอำเภอในจังหวัดราชบุรีมีมากเกินสมควร จึงได้ตัดอำเภอแม่น้ำอ้อมไปขึ้นอยู่กับจังหวัดสมุทรสงคราม แต่ในปีเดียวกันนั้นเองราษฎรอำเภอแม่น้ำอ้อมได้ร้องเรียนต่อมณฑลราชบุรีว่าการไปมาติดต่อกับสมุทรสงครามไม่สะดวก เพราะราษฎรไม่สันทัดทางเรือ ทำให้ได้รับอันตราย จึงขอให้โอนกลับมาจังหวัดราชบุรีตามเดิม กระทรวงมหาดไทยจึงให้อำเภอแม่น้ำอ้อมมาตั้งเป็นอำเภอปากท่อ ย้ายที่ว่าการอำเภอแม่น้ำอ้อม จากตำบลวัดเพลง ไปตั้งที่ตำบลปากท่อ และเรียกชื่ออำเภอว่า อำเภอปากท่อ และที่ว่าการอำเภอเดิม ให้ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ เรียกชื่อกิ่งอำเภอว่า "กิ่งอำเภอวัดเพลง" ตั้งเป็นกิ่งอำเภอขึ้นแทนอำเภอแม่น้ำอ้อม และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอปากท่อ เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2457 แต่ยังคงให้สถานีตำรวจภูธรไว้ตามเดิมด้วยเกรงว่าเหตุการณ์โจรผู้ร้ายจะกำเริบขึ้น กิ่งอำเภอวัดเพลงได้ยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อ พ.ศ. 2506

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอวัดเพลงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 28 หมู่บ้าน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอวัดเพลงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลวัดเพลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะศาลพระ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 9–10) และตำบลวัดเพลง (เฉพาะหมู่ที่ 2, 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–4, 7)- องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะศาลพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะศาลพระ (เฉพาะหมู่ที่ 1–8 และบางส่วนของหมู่ที่ 9–10)- องค์การบริหารส่วนตำบลจอมประทัด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจอมประทัดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลวัดเพลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดเพลง (เฉพาะหมู่ที่ 6, 8–10 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–4, 7)

**อ้างอิง**
วัดเพลง
เหตุระเบิดในการาจี พ.ศ. 2550

ภาพขณะเกิดเหตุระเบิด
เหตุระเบิดในนครการาจี พ.ศ. 2550 เป็นเหตุระเบิดพลีชีพที่เกิดขึ้นในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ในนครการาจี ประเทศปากีสถาน ระหว่งที่มีการต้อนรับขบวนของอดีตนายกรัฐมนตรี เบนาซี บุตโต ที่เดินทางกลับประเทศ ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 136 คน และบาดเจ็บอย่างน้อย 450 คน ผู้เสียชีวิตส่วนมากเป็นสมาชิกของพรรคประชาชนปากีสถาน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การก่อการร้ายในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:การก่อการร้ายใน พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:เหตุระเบิดในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:การระเบิด
สถานีย่อย:คณิตศาสตร์/บทความยอดเยี่ยม มกราคม 2551

left
แฟร็กทัล (fractal) ในปัจจุบันเป็นคำที่ใช้ในเชิงวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ หมายถึง วัตถุทางเรขาคณิต ที่มีคุณสมบัติคล้ายตนเอง คือ ดูเหมือนกันไปหมด (เมื่อพิจารณาจากแง่ใดแง่หนึ่ง) ไม่ว่าจะดูที่ระดับความละเอียด (โดยการส่องขยาย) หรือ สเกลใดก็ตาม
คำว่า แฟร็กทัล นี้ เบอนัว มานดัลบรอ เป็นคนบัญญัติขึ้นในปี ค.ศ. 1975 จากคำว่า fractus ในภาษาละติน ซึ่งแปลว่า แตก หรือ ร้าว อ่านต่อ...
----
บทความยอดเยี่ยมก่อนหน้านี้: ภาคตัดกรวย - 1 − 2 + 3 − 4 + · · · - ทฤษฎีเกม
ที่เก็บถาวร
แบ็กดอร์มบอยส์

แบ็กดอร์มบอยส์ (Back Dorm Boys; j=) หมายถึงคู่ดูโอชาวจีนที่โด่งดังจากการลิปซิงค์วิดีโอเพลงโดยแบ็คสตรีท บอยส์ และกลุ่มศิลปินป็อปอื่น ชื่อของพวกเขาอาจปรากฏในนาม "Back Dormitory Boys", "Chinese Backstreet Boys", "Dormitory Boys", และ "Two Chinese Boys"
เริ่มจากประมาณปี 2005 เว่ย เว่ย และ ฮวง อี้ซิน นักศึกษาเอกช่างประติมากรรมจากสถาบันศิลปะกวางโจวทางใต้ของจีน  เกิดว่า ไม่มีอะไรทำในหอพักแคบๆ ที่อยู่กัน 4 คน จึงคิดหาอะไรสนุก ๆ ทำเล่น และเคยเห็นคลิปพวกลิปซิงค์สั้นๆ ทางอินเทอร์เน็ต จึงคิดทำบ้าง แบบร้องจบเพลง โดยได้ลิปซิงค์เพลงแรกคือเพลง "As Long As You Love Me" คือแบ็คสตรีท บอยส์ จากนั้นจึงตามมาด้วย "I Want It That Way" โดยได้โหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์จของสถาบันศิลปะให้เพื่อน ๆ ดูกันเล่น
เมื่อเพลงเริ่ม เว่ย เว่ย และ ฮวง อี้ซิน จะออกลีลาทำปากลิปซิงค์ โดยมีเพื่อนคนที่สามคือ เสี่ยวจิง หันหลังให้กล้อง เล่นเกมเคาเตอร์สไตรค์ประกอบอยู่หลักฉากแบบไม่ได้ตั้งใจ เสี่ยวจิงเพื่อนร่วมห้องจะหันหลังให้กล้องตลอดเวลาเกือบทุกวิดีโอที่เผยแพร่ไป
ปรากฏว่าเพื่อน ๆ ร่วมสถาบันเห็นและชอบกันมาก เลยบอกต่อ โพสต์ต่อกันไปเรื่อย ส่งต่อให้เพื่อนดู และกระจายระบาดต่อไปเรื่อยๆ จนคลิปวิดีโอชุดนี้ถูกโพสต์ขึ้นเน็ตตามเว็บต่างๆ ที่เปิดบริการโฮสต์ภาพ วิดีโอ รวมทั้ง ยูทูบ สิ่งที่ตามมาคือ กลายเป็นคนดังหลังจากการเผยแพร่
ทั้งสองหนุ่มเว่ย เว่ย และ ฮวง อี้ซิน ได้รับงานเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาโทรศัพท์มือถือให้กับบริษัทโมโตโรลา ไชน่า และเป็นเจ้าภาพจัดกิจกรรมประกวดลิปซิงค์ คอนเทสต์ในจีน ตามมาด้วยโฆษณาเป๊ปซี่ รับงานเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เว็บ sina.com นอกจากนั้นยังตระเวนโชว์ตัวตามที่ต่างๆ ทั่วจีนและในต่างประเทศแล้ว ทั้งคู่ยังได้เริ่มตั้งสตูดิโอของตนเองขึ้นที่ปักกิ่ง เซ็นสัญญากับเอเยนซี่วงการบันเทิงอีกห้าปี และ เตรียมออกอัลบั้มแรกของตัวเอง

**อ้างอิง**
 นิตยสาร Positioning ฉบับที่ 40 เดือน ตุลาคม 2550 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  后舍男生的BLOG บล็อกอย่างเป็นทางการของ แบ็กดอร์มบอยส์-  Sina BDB site เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของแบ็กดอร์มบอยส์ ภาษาจีน-  คลิปเพลง I Want It That Way บนเว็บไซต์ youtube.com
หมวดหมู่:ยูทูบ
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติจีน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2550
ฉางเอ๋อ

ฉางเอ๋อ (嫦娥;p=Cháng'é) เป็นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ตามความเชื่อปรัมปราของจีนและลัทธิเต๋ารวมถึงลัทธิขงจื๊อ โดยที่นางประทับเฉพาะแต่บนดวงจันทร์เท่านั้น. 
ฉางเอ๋อ เป็นคนรักของโฮวอี้ ซึ่งเป็นนักยิงธนูแห่งสวรรค์ ในยุคพระเจ้าเหยา ดวงอาทิตย์พร้อมกันส่องแสงอย่างสนุกสนานพร้อมกันถึง 10 ดวง ยังความเดือดร้อนแก่ผู้คนบนโลกมนุษย์อย่างมาก เง็กเซียนฮ่องเต้จึงมีบัญชาให้โฮวอี้ไปจัดการ ด้วยความคะนองโฮวอี้จึงใช้ธนูยิงดวงอาทิตย์ตกลงไปถึง 9 ดวงด้วยกัน เป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ จึงมีบัญชาให้เนรเทศโฮวอี้และฉางเอ๋อลงไปอยู่บนโลกมนุษย์ เฉกเช่นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ทั้งคู่จึงตกลงกันที่จะไปใช้ชีวิตอยู่บนโลกเช่นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แต่โฮวอี้ได้ใช้ฝีมือยิงธนูปราบปรามสัตว์ร้ายต่าง ๆ ราบคาบจนผู้คนยกย่องให้เป็นผู้นำ โฮวอี้ลำพองใจจนลืมตัว ฉางเอ๋อสังเกตเห็นการเปลี่ยนไปอันนี้ แต่มิอาจทัดทานได้ วันหนึ่ง โฮวอี้ได้น้ำอมฤตมาจากเจ้าแม่หว่างมู่  หากใครได้ดื่มกินแล้วจะมีชีวิตเป็นอมตะ เป็นหนุ่มสาวตลอดไป แต่โฮวอี้ได้ถูกเฟิงเมิ่ง ชายผู้แอบอิจฉาเขามาตลอดดักยิงตายที่หน้ากระโจมที่พัก ส่วนฉางเอ๋อเศร้าโศกเสียใจต่อการตายของโฮวอี้ และนางก็ได้ดื่มน้ำอมฤตนี้แต่เพียงผู้เดียว และเหาะกลับไปยังดวงจันทร์เหมือนเดิม แต่เพียงผู้เดียวด้วยความเศร้าสร้อย ซึ่งเรื่องราวของนางเป็นส่วนหนึ่งที่เป็นที่มาของเทศกาลไหว้พระจันทร์ในคืนวันเพ็ญเดือน 8 (กันยายนตามปฏิทินสากล) แต่อย่างไรก็ดี เรื่องราวเกี่ยวกับนางก็มีแตกต่างกันออกไป เช่น ดั้งเดิมฉางเอ๋อมิใช่เทพธิดา แต่เป็นมนุษย์ธรรมดาบนโลก เป็นต้น 
ปัจจุบัน ได้มีการตั้งชื่อดาวเทียมของจีนตามชื่อของนาง คือ ฉางเอ๋อ 1 และฉางเอ๋อ 2

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
เทพธิดาแห่งดวงจันทร์
*ไท้อิมแชกุน
*เทวรูปจีน
*ศาลเจ้าจีน
*วัดจีน
*วิหารแห่งพระจันทร์
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:เทพแห่งดวงจันทร์
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ (Doraemon Nobita no Uchūkaitakushi) เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ สร้างโดยชินเอโดงะ โชงะกุกัง และทีวีอาซาฮี มีความยาวทั้งสิ้น 90 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 2 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1981 โดยฉายควบกับเรื่อง "ไคบุทสึคุง ตอน ขอเชิญชวนสู่ไคบุทสึแลนด์" (怪物くん 怪物ランドへの招待) และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1982 (พ.ศ. 2525) ซึ่งใช้ชื่อตอนว่า " โดเรม่อนบุกพิภพอวกาศ" ส่วนฉบับหนังสือการ์ตูน ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยเนชั่นเอ็ดดูเทนเมนท์
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ ทำรายได้ในประเทศญี่ปุ่นไป 1,750 ล้านเยน แต่สำหรับการฉายในประเทศไทย กลับไม่ได้รับการตอบรับจากผู้ชมมากเท่าที่ควร เนื่องจากในขณะนั้น โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวี ได้เริ่มออกอากาศทาง ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. แล้ว  ทำให้ไม่ค่อยมีผู้สนใจเดินทางไปชมที่โรงภาพยนตร์มากนัก

**เรื่องย่อ**
เนื่องจากอุบัติเหตุในการวาร์ป ทำให้ยานอวกาศของโรพอลเกิดเสียหาย มิหนำซ้ำประตูห้องเก็บของในยานก็ไปเชื่อมต่อเข้ากับเสื่อในห้องนอนของโนบิตะอีกด้วย โรพอล และจามี่ ซึ่งเป็นทั้งสัตว์เลี้ยงและคู่หู ต้องติดอยู่ในห้วงอวกาศโดยที่ไม่สามารถไปไหนได้ จามี่เลยตัดสินใจเปิดประตูห้องเก็บของ ข้ามมิติมาที่โลกในช่วงกลางดึกเพื่อหาของกินไปเป็นเสบียง จนได้พบกับโนบิตะและโดราเอมอน พอรู้เรื่องราวทั้งหมด โดราเอมอนจึงเอาผ้าคลุมกาลเวลาออกมาซ่อมยานอวกาศให้ ทำให้โรพอลและจามี่สามารถเดินทางกลับดาวโคยะโคยะ ดาวบ้านเกิดของพวกเขาได้สำเร็จ 
หลังจากนั้นโนบิตะกับโดราเอมอนก็พากันไปเที่ยวที่ดาวของโรพอลอยู่เสมอ จนกระทั่งได้รู้ว่าบนดาวโคยะโคยะ บ้านเกิดของโรพอลนั้น มักจะมีเหล่าร้ายเข้ามาทำร้ายผู้คน และทำลายธรรมชาติบนดาวเป็นประจำ โดยมีเป้าหมายคือขับไล่ให้พวกผู้คนบนดาวอพยพไปอาศัยที่อื่น เพื่อที่พวกมันจะได้ยึดครองเหมืองแร่การ์ไทต์ ซึ่งเป็นแร่อันมีค่าที่เป็นเหมือนชีวิตของดาวโคยะโคยะ ด้วยเหตุนี้ โนบิตะและเพื่อนๆ จึงต้องหาทางช่วยเหลือและปกป้องความสงบสุขของดาวดวงนี้เอาไว้ให้ได้

**ตัวละครพิเศษในภาคนี้**
 โรพอล (ロップル)
เด็กหนุ่มชาวดาวโคยะโคยะ ที่กำลังเดินทางดาวโคโคยะซึ้งเป็นบ้านเกิดของเขา จู่ๆเครื่องยานอวกาศก็ได้ตกลงไปติดกับเสื่อห้องนอนของโนบิตะไปยังโลกมนุษย์ทำให้เขาติดในเสื่อห้องนอนโนบิตะ ออกจากไม่ได้ พร้อมกับจามี่ กระต่ายคู่หูของเขา โดยเขากับจามี่ได้พบกับโดราเอมอนและโนบิตะโดยบัญเอิล- จามี่     (チャミー)
สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายกระต่าย สัตว์เลี้ยงคู่หูของโรพอล- เครม    (クレム)
น้องสาวของโรพอล- แม่        - คาโมรัน  (ボーガント)- บูบู- โบกันต์- กอส- เมส- กิลาร์มิน   (ギラーミン)

**เพลงประกอบ**
 "โคโคโระ โอะ ยุราชิเตะ" (心をゆらして)
 เนื้อร้อง : เท็ตสึยะ ทาเคดะ / ทำนอง : ชุนสุเกะ คิคุจิ / ขับร้อง : มาโคโตะ อิวาบุจิ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ Film History 
โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันเกี่ยวกับมิตรภาพ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตนอกโลก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันที่มีฉากอยู่บนดาวเคราะห์สมมุติ
ไสว หัพนานนท์

ไสว หัพนานนท์ (13 ตุลาคม พ.ศ. 2450 - 13 ตุลาคม พ.ศ. 2558) โดยไสวเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคกิจสังคม กับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ในปี พ.ศ. 2517 และเป็นอดีตนายช่างผู้ช่วยกองแบบแผนฝ่ายการช่างโยธา กรมรถไฟ อดีตวิศวกรผู้ช่วยนายช่างบำรุงทางลำชี

**ประวัติ**
ไสว หัพนานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2450 ที่กรุงเทพมหานคร โดยจบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยมีบุตรชาย 3 คน ได้แก่ ร้อยเอก ขจิต หัพนานนท์ นพ.ธนิต หัพนานนท์ นายสุวิทย์ หัพนานนท์ 
ไสว หัพนานนท์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2558 สิริรวมอายุ 108 ปี

**อ้างอิง**
2558
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:พรรคกิจสังคม
หมวดหมู่:ชาวไทยที่มีอายุเกิน 100 ปี
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
อำเภอภักดีชุมพล

ภักดีชุมพล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยภูมิ ชื่ออำเภอตั้งมาจากนามของ พระยาภักดีชุมพล เจ้าเมืองชัยภูมิ

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอภักดีชุมพลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองไผ่ (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอหนองบัวแดง - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองบัวแดง อำเภอหนองบัวระเหว และอำเภอเทพสถิต- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลำสนธิ (จังหวัดลพบุรี) และอำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวิเชียรบุรี อำเภอบึงสามพัน และอำเภอหนองไผ่ (จังหวัดเพชรบูรณ์)

**ประวัติ**
ท้องที่อำเภอภักดีชุมพลเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองบัวแดง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภักดีชุมพล เมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2531 โดยแยกการปกครองออกมาจำนวน 3 ตำบล คือ ตำบลบ้านเจียง ตำบลเจาทอง และตำบลวังทอง รวม 36 หมู่บ้าน ปัจจุบันได้แยกเพิ่มอีก 1 ตำบล คือ ตำบลแหลมทอง โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอและศูนย์ราชการที่บ้านลาดชุมพล หมู่ที่ 1 ตำบลเจาทอง และได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2538

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอภักดีชุมพลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอภักดีชุมพลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเจียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเจียงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจาทองทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลวังทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทองทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมทองทั้งตำบล

**แหล่งน้ำสำคัญ**
 ลำน้ำเจา  เป็นลำน้ำสายหลักของอำเภอ ไหลผ่านทั้ง 4 ตำบล- ลำน้ำเจียง เป็นลำน้ำสายหลักของตำบลบ้านเจียงและตำบลแหลมทอง- อ่างเก็บน้ำห้วยเสือดาว เป็นแอ่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญในเขตตำบลวังทอง 

**สถานที่ท่องเที่ยว**
 จุดชมวิวเขาพังเหย ตำบลเจาทอง ตั้งอยู่ยอดเขาพังเหย ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 ห่างจากตัวเมืองชัยภูมิ 75 กิโลเมตร  เป็นที่แวะพักผ่อนระหว่างเดินทาง  มีร้านอาหารของชาวบ้านและศูนย์บริการนักท่องเที่ยว- น้ำตกสายรุ้ง หมู่ที่ 7 บ้านซับประสิทธิ์ ตำบลเจาทอง - ถ้ำแก้ว ตำบลแหลมทอง ห่างจากอำเภอภักดีชุมพลไปทางทิศเหนือ 9 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2359 ถึงบ้านซับเจริญมีทางแยกซ้ายไปอีก 5 กิโลเมตร ถ้ำแห่งนี้อยู่ภายในบริเวณวัดถ้ำแก้ว ลักษณะของถ้ำคล้ายห้องโถงลึกลงไปในภูเขา บรรยากาศเย็นและชื้นตลอดเวลา มีไฟฟ้าให้แสงสว่างภายในถ้ำ จากปากถ้ำมีทางเดินลงลึกไปถึงด้านล่าง ซึ่งมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ และมีหินย้อย อยู่ตามผนังถ้ำ เมื่อต้องแสงเกิดเป็นประกาย
ภักดีชุมพล

หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
ออร์ค (มิดเดิลเอิร์ธ)

ออร์ค (Orc) ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน หมายถึง สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างวิกลวิการ วิปริต จิตใจชั่วช้า เป็นสมุนของเทพฝ่ายมารนับแต่อดีต ได้แก่ มอร์กอธ และ เซารอน
ความเป็นมาของออร์คนั้นไม่แน่ชัด แต่ตำนานหนึ่งเชื่อว่า นับแต่สมัยโบราณกาลในยุคที่หนึ่ง มอร์กอธแอบจับตัวพวกเอลฟ์ ไปทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ จนกลายสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตที่วิปริต และดัดแปลงพันธุกรรมเสียใหม่ ด้วยความเคียดแค้นชิงชังในตัวพวกเอลฟ์ ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตแสนวิเศษที่ เอรู อิลูวาทาร์ทรงสร้างขึ้น
พวกออร์คเรียกกันเป็นหลายชื่อ และยังมีเผ่าพันธุ์ย่อยอีกหลายเผ่าพันธุ์ ในเรื่อง เดอะฮอบบิท มักเรียกพวกออร์คว่า กอบลิน (Goblin) พวกเอลฟ์เรียกชนกลุ่มนี้ว่า อีร์ค (Yrch) แต่โทลคีนถอดความมาเป็นภาษาอังกฤษโดยเลือกใช้ชื่อสิ่งมีชีวิตโบราณในเทพนิยายมาใช้เป็น ออร์ค
พวกออร์คส่วนใหญ่กลัวแสงแดด จึงมักหลีกเลี่ยงการเดินทางในเวลากลางวัน ในยามที่มอร์กอธหรือเซารอนต้องใช้กองทัพออร์คออกไปปฏิบัติการ จึงมักสร้างหมอกทึบเมฆดำปกคลุมผืนฟ้า เพื่อให้กองทัพออร์คเดินทางได้โดยสะดวก
ในยุคที่สาม ซารูมานได้ผสมพันธุ์พวกออร์คขึ้นใหม่ ให้มีความทนทานต่อแสงอาทิตย์ และมีรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง มีชื่อเรียกว่า พวก อูรุกไฮ ต่อมาเมื่อแหวนเอกธำรงค์ได้ถูกทำลายทำให้เซารอนสิ้นอำนาจและอาณาจักรมอร์ดอร์ล่มสลาย เหล่าออร์คได้กระจัดกระจายกันออกไป และลดจำนวนลงและถูกไล่ล่าจนหมดสิ้นไปในยุคที่ 4

**กอบลิน**
ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  กอบลิน เป็นพันธุ์หนึ่งของเผ่าออร์คที่มีรูปร่างค่อนข้างเล็ก แต่กอบลิน ปกครองตนเอง โดยมีราชากอบลิน ไม่ขึ้นตรงกับมอร์ดอร์หรือไอเซนการ์ด มักอาศัยอยู่ในถ้ำใต้ภูเขา เช่นในเทือกเขามิสตี้ ใจกลางอาณาจักรของพวกมันอยู่ใกล้ๆ กับไฮพาส ซึ่งเป็นเส้นทางที่ใช้เดินทางจากฟากตะวันออกไปยังทิศตะวันตกเพียงเส้นเดียวในเขตเหนือ กว่าจะถึงช่วงเวลาที่พันธมิตรแห่งแหวนได้เคลื่อนย้ายออกจากริเวนเดลล์ นักรบกอบลินสามารถปีนผนังถ้ำด้วยความง่ายดายและยังมองเห็นได้ในความมืดสนิท 
หมวดหมู่:สิ่งมีชีวิตในตำนานของโทลคีน
ไอเซนการ์ด

ไอเซนการ์ด (Isengard) เป็นชื่อของป้อมปราการแห่งหนึ่งในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเทือกเขามิสตี้ ในดินแดนระหว่างเทือกเขามิสตี้กับเอเร็ดนิมไรส์ ซึ่งอยู่ในอาณาเขตของอาณาจักรโรฮัน แต่เดิมป้อมปราการนี้สร้างขึ้นโดยชาวกอนดอร์ จนเมื่อมีการยกแว่นแคว้นโรฮันให้แก่ชาวโรเฮียริมแล้ว ไอเซนการ์ดจึงอยู่ในอารักขาของโรฮันด้วย
ในยุคที่สาม เมื่อเหล่าอิสตาริ เดินทางมาถึงมิดเดิลเอิร์ธ ซารูมานพ่อมดขาว ได้เดินทางมายังไอเซนการ์ด เพื่อศึกษาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับแหวนเอก ชาวโรฮันจึงมอบไอเซนการ์ดให้ซารูมานใช้เป็นที่พำนัก ที่ไอเซนการ์ดมีหอคอยแห่งหนึ่งชื่อว่า ออร์ธังค์ หรือ หอคอยเขี้ยว ตั้งอยู่ใจกลางดินแดนวงแหวนแห่งนั้น หอคอยนี้เป็นที่เก็บรักษาเอกสารข้อมูลเก่าตั้งแต่ยุคสมัยเริ่มสร้างอาณาจักรกอนดอร์ ทำให้ซารูมานสืบทราบว่าแหวนเอกหายไปได้อย่างไร
ช่วงปลายของยุคที่สาม เมื่อซารูมานแปรพักตร์ไปเข้ากับเซารอน เขาได้ผลาญทำลายออร์ธังค์และไอเซนการ์ด โดยตัดโค่นต้นไม้โดยรอบ และขุดพื้นดินลงไปเพื่อทำเหมืองและคลังสรรพาวุธ ในที่สุดไอเซนการ์ดถูกยึดกลับคืนมาได้ด้วยกองทัพเอนท์ นำโดยทรีเบียร์ด

**อ้างอิง**
 เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, Unfinished Tales, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
อำเภอบ้านแท่น

อำเภอบ้านแท่น เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยภูมิ ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยแยกออกจากอำเภอภูเขียว

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอบ้านแท่นตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอชุมแพและอำเภอหนองเรือ (จังหวัดขอนแก่น)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอมัญจาคีรี (จังหวัดขอนแก่น)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแก้งคร้อ - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูเขียว

**ประวัติ**
เดิมชื่อบ้านแท่น    สันนิษฐานว่า        ได้ชื่อมาจากพระแท่น ที่เป็นพระพุทธรูปคู่บ้านพระแท่นบัลลังก์จะสร้างขึ้นเมื่อใดไม่มีประวัติพอที่จะค้นได้  ผู้สูงอายุเล่าว่าบริเวณที่พระแท่นประดิษฐานอยู่นี้     เป็นป่าไม้หนา มีเถาวัลย์ปกคลุมหนาทึบ  ปู่ ย่า ตา ทวด ในสมัยนั้นนับถือว่าเป็นพระภูมิเจ้าที่ศักดิ์สิทธิ์ พอถึงเดือน 5 เดือน 6  ทุกๆปีจะพาลูกหลานนำน้ำอบน้ำหอมมาสรงและบนบานศาลกล่าวขจัดปัดเป่าภยันอันตรายต่าง ๆให้ประชาชนในหมู่บ้านอยู่เป็นสุข  เมื่อประมาณปีพ.ศ. 2473 ขุนสาหร่าย เจ้าหน้าที่ปราบปรามจากอำเภอภูเขียวได้มาปราบปรามผู้ร้าย และติดตามโจรซึ่งหนีไปซ่อนตัวอยู่ในบริเวณที่พบพระแท่นเห็นพระแท่นซึ่งเป็นวัตถุโบราณตั้งอยู่ในที่ไม่เหมาะสมจึงพาราษฎรย้ายพระแท่นเข้าไปไว้ในวัดบัลลังก์จึงเกิดอาเพท เล่ากันว่าสัตว์ป่า เก้ง กวาง ลิงลม ชะนี วิ่งเข้ามาสู่หมู่บ้านประชาชนเกิดโรคระบาดจึงไปปรึกษาพระครูถาวรสีลวัฒน์    เจ้าคณะอำเภอภูเขียว ท่านแนะนำว่าให้นำพระแท่นบัลลังก์กลับมาไว้ที่เดิม   ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานในปัจจุบันนี้ เหตุอาเพทดังกล่าวจึงหายไป      บ้านแท่นในอดีตอยู่ในเขตตำบลบ้านมอญ อำเภอภูเขียว ต่อมาได้ไปอยู่ในเขตตำบลสามสวนและมาตั้งตำบลบ้านแท่น มีผู้ปกครองระดับหมู่บ้านมาแล้ว  17   คน และผู้ปกครองระดับหมู่บ้านคนแรกได้แก่ หลวงทิพยเนตร    บ้านแท่นได้รับการยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2508    โดยขอแยกพี้นที่ 3 ตำบลจากการปกครองของอำเภอภูเขียว คือ ตำบลสามสวน ตำบลบ้านเต่า และตำบลบ้านแท่นต่อมาเมื่อปีพ.ศ. 2512 ได้แยกการปกครองออกอีก 1 ตำบลคือตำบลสระพัง     ในปีเดียวกันนั้นเองก็ได้ยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็น  "อำเภอบ้านแท่น" และในปี พ.ศ. 2515 ตำบลบ้านเต่าได้แยกการปกครองออกเป็นอีก 1 ตำบล คือตำบลหนองคู จนถึงปัจจุบันนี้ รวม5 ตำบล 66 หมู่บ้าน    อำเภอบ้านแท่นมีนายอำเภอมาแล้ว   20   คน คนปัจจุบันคือ  นายเสวก พุทธรักษา  มาดำรงตำแหน่งเมื่อ 28 กันยายน 2550 จนถึงปัจจุบันนี้

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอบ้านแท่นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 66 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอบ้านแท่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลบ้านแท่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแท่น เฉพาะหมู่ที่ 1–3, 11, 14- เทศบาลตำบลบ้านเต่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเต่าทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแท่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแท่น เฉพาะหมู่ที่ 4–10, 12–13, 15–16- องค์การบริหารส่วนตำบลสามสวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามสวนทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลสระพัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระพังทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองคู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองคูทั้งตำบล

**อ้างอิง**
บ้านแท่น
ธงชาติฟีจี

ธงชาติฟีจี เป็นธงประจำชาติที่ได้รับอิทธิพลของธงเรือแห่งสหราชอาณาจักร และ มีการบังคับใช้อย่างเป็นทางการเมื่อฟีจีอยู่ภายใต้อาณานิคมเมืองขึ้นของสหราชอาณาจักร เมื่อ พ.ศ. 2417 (ค.ศ. 1874)

**ประวัติ**


**ธงเรือแห่งชาติ**
ธงเรือแห่งชาติของฟีจี สมัยใหม่ในช่วงที่อยู่ภายใต้อาณานิคม ได้มีการกำหนดรูปแบบธงเรือประเภทต่างๆสำหรับใช้ในดินแดนอาณานิคม และ ได้ใช้เป็นธงเรือแห่งชาติของตนสืบเนื่องถึงปัจจุบัน ดังที่ได้แสดงในตารางข้างล่างนี้
หลังฟีจีประกาศเอกราชจากอังกฤษในปี พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970) ธงชาติฟีจียังคงมีความคล้ายคลึงกับธงชาติสมัยอาณานิคมดังเดิม โดยมีการเปลี่ยนแปลงเป็นธงชาติพื้นสีฟ้าอ่อน และ แก้ไขแบบตราแผ่นดินบนธงจาก ตราแผ่นดินอย่างเต็ม เป็นตราอาร์มแผ่นดิน ซึ่งธงบางชนิดที่ใช้ในอาณานิคมยังให้คงมีการใช้เรื่อยมาตลอด และ มีการเพิ่มเติมบางชนิด ธงเหล่านั้นได้แก่ ธงเครื่องบินพลเรือน ใช้ธงราชนาวีอังกฤษพื้นฟ้า มีกากบาทเซนต์จอร์จ สีน้ำเงินขอบขาววางพาด

**ดูเพิ่ม**
 ตราแผ่นดินของฟีจี- ก็อดเบลสส์ฟีจี

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=Fiji
ฟีจี
หมวดหมู่:ประเทศฟีจี