Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง

กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง หรือ กลุ่มภาษานิวเคลียร์มลายู-พอลินีเชีย เป็นสาขาของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนซึ่งคาดว่ามีแหล่งกำเนิดอยู่ที่เกาะซูลาเวซี แยกเป็น 2 สาขาคือ- กลุ่มภาษาซุนดา-ซูลาเวซี หรือกลุ่มมลายู-พอลินีเชียตอนใน ซึ่งรวมภาษาในเกาะซูลาเวซีและหมู่เกาะซุนดาใหญ่ และภาษานอกบริเวณนี้เช่น ภาษาชามอร์โรและภาษาปาเลา- กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียตะวันออกตอนกลาง เป็นภาษาที่ใช้พูดทางตะวันออกคือบริเวณเกาะซุนดาน้อย เกาะอัลมาเฮอรา หมู่เกาะโมลุกกะ นิวกินีและหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก

**อ้างอิง**
 Fay Wouk and Malcolm Ross (ed.), The history and typology of western Austronesian voice systems. Australian National University, 2002
หมวดหมู่:ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน
สกุลมะกอก

สกุลมะกอก (Spondias) เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ Anacardiaceae ประกอบด้วยพืช 17 สปีชีส์ โดย 7 ชนิดอยู่ในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ และ 10 ชนิดอยู่ในเอเชีย แต่มีเพียง 10 ชนิดเท่านั้นที่ผลสามารถรับประทานได้และมีการนำไปเพาะปลูก ได้แก่- มะกอกฝรั่ง (Spondias dulcis)- Spondias haplophylla- Spondias indica- มะห้อ (Spondias lakonensis)- มะกอก, มะกอกเหลือง (Spondias mombin)- มะกอกป่า, มะกอกลาว (Spondias pinnata)- มะกอกแดง, jocote (Spondias purpurea)- Spondias radlkoferi- Spondias tuberosa- umbú (Spondias venulosa)
left
หมวดหมู่:ไม้ยืนต้น
หมวดหมู่:พืชแบ่งตามสกุล
หมวดหมู่:สกุลมะกอก
พระจุนทีโพธิสัตว์

จุนที (สันสกฤต: चुन्दी, IPA; first=t; พินอิน: Zhǔntí Púsà; s=lha-mo kül-jé-ma) หรือ จุณฑา (चुन्दा, IPA) หรือที่รู้จักในพระนาม สัปตโกฏิพุทธมาตร (सप्तकोटिबुद्धमत्ड़्, "เทวีแห่งเจ็ดสิบล้าน (สัปตโกฏิ) พระพุทธรูป"; 七俱胝佛母; พินอิน: Qījùzhī Fómǔ) เป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในศาสนาพุทธมหายาน เช่นเดียวกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แต่มีคนรู้จักน้อยกว่า เชื่อกันว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาภาคสัมโภคกาย (กายทิพย์) ของพระเจ้าห้าพระองค์ในภัทรกัปปัจจุบัน มักจะเข้าใจกันผิดว่าเป็นพระแม่กวนอิม เพราะเกิดจากความเชื่อในพุทธศาสนาของนิกายฉาน ที่กล่าวว่าพระจุนทีนั้นเป็นภาคหนึ่งของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แล้วนำไปจัดรวมไว้ในรูปเคารพของกวนอิม 6 ปางใหญ่ ซึงในขณะที่นิกายอื่น ๆ ของทางมหายานเนั้นจะถือว่าพระจุนทีกับพระกวนอิม นั้นเป็นคนละองค์กัน หลายที่ก็ยังไปจำสับสนด้วยรูปลักษณะของพระมารีจี ซึ่งเป็นมารดาของเทวดานพเคราะห์ทางลัทธิเต๋า บ้างก็ไปจำสับสนกับพระมหามายูรีที่ทรงนกยูงเป็นพาหนะ โดยพระโพธิสัตว์พระองค์นี้จะมีกล่าวถึง แต่ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไรในพระพุทธศาสนาของจีน แต่จะมีบทบาทในญี่ปุ่นมากกว่า

**ลักษณะ**
รูปลักษณ์ของท่านอยู่ในท่านั่งหรือยืน จะทรงมีสิบแปดพระกร  มีพระเนตร 3 พระเนตร  ลักษณะที่สังเกตได้ง่าย คือ หนึ่งในพระกรทั้งสิบแปดพระกรนั้นจะทรงร่มไว้คันหนึ่งเสมอ

**ความเชื่อ**
พระจุนทีโพธิสัตว์ (准提菩薩) ในภาษาจีนกลางจะเรียกว่า “จุ่นถีผูซา” และในภาษาจีนแต้จิ๋วจะเรียกว่า “จุ้งที้พู้สัก” โดยทรงมีนามอย่างเต็ม ๆ ว่า “พระจุนทีสัปตโกฏิพุทธภควตี” ทางมหายานถือว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาในรูปสัมโภคกายแห่งพระพุทธเจ้าในตรีกาลของภัทรกัปนี้ (อดีต ปัจจุบัน และอนาคต) ที่ทรงมีบุญญาบารมี และอิทธิฤทธิ์มากมาย สามารถบันดาลให้ผู้ที่เคารพศรัทธาสามารถสมปรารถนาได้ทุกประการ

**อ้างอิง**
จุนที
วิกิพีเดีย:โลกของสัตว์/บทความแนะนำ

กรุ 1/2550
บทความแนะนำ ประจำปี 2551 
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----

หมวดหมู่:วิกิพีเดีย:โลกของสัตว์
จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราช

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 (Constantine I; Flavius Valerius Constantinus; Konstantinos; 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 272 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 337) ครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 306 ถึงวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 312 มีพระนามเต็มว่า “Flavius Valerius Aurelius Constantinus” หรือที่รู้จักกันว่า “คอนสแตนตินที่ 1” ในบรรดาผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก หรือ “คอนสแตนตินมหาราช” หรือ “นักบุญคอนสแตนติน” ในบรรดาผู้นับถือนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์หรือนิกายบิแซนไทน์คาทอลิก พระราชกรณียกิจสำคัญที่สุดคือการประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจักรวรรดิโรมันเมื่อปี ค.ศ. 313 จักพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 จึงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของจักรวรรดิโรมันที่นับถือศาสนาคริสต์ตามพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลาน (Edict of Milan) ที่ประกาศโดยจักรพรรดิลีซีนีอุส (Licinius) ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระองค์ พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเป็นพระราชกฤษฎีกาที่ยกเลิกการทารุณกรรมต่อคริสต์ศาสนิกชนทั่วทั้งจักรวรรดิโรมัน
ตามปฏิทินศาสนาของบิแซนไทน์ของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ และนิการคาทอลิกตะวันออกแห่งบิแซนไทน์บันทึกจักพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และเฮเลนแห่งคอนสแตนติโนเปิลพระมารดาว่าเป็นนักบุญ แต่ในปฏิทินศาสนาของตะวันตกไม่มีอยู่ในรายนามนักบุญ คอนสแตนตินได้รับนาม “มหาราช” เพราะพระราชกรณียกิจต่างที่ทรงทำให้ต่อคริสต์ศาสนา 
ในปี ค.ศ. 324 จักรพรรดิคอนสแตนตินทรงประกาศการปรับปรุงเมืองบิแซนเทียมให้เป็น “กรุงโรมใหม่” (Nova Roma) และเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 330 ทรงประกาศให้เมืองบิแซนเทียมเป็นเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิโรมัน เมืองบิแซนเทียมเปลื่ยนชื่อเป็น “คอนสแตนติโนเปิล” แปลว่า “เมืองของคอนสแตนติน” หลังจากจักรพรรดิคอนสแตนตินสิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 337 เมืองคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิบิแซนไทน์ต่อมาอีกกว่าหนึ่งพันปียกเว้นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เมื่อถูกปล้นและเผาและยึดครองระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สี่ เมื่อปี ค.ศ. 1204 ในที่สุดการเป็นเมืองหลวงก็มาสิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิออตโตมันเมื่อปี ค.ศ. 1453 

**ดูเพิ่ม**
 จักรวรรดิบิแซนไทน์- จักรวรรดิออตโตมัน

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:จักรพรรดิโรมัน
หมวดหมู่:มหาราช
อสูรน้อยคิทาโร่

อสูรน้อยคิทาโร่ (เกะเกะเกะ โนะ คิทะโร) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น แนวแอ็คชั่นแฟนตาซี ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง  อสูรน้อยคิทาโร่ นำแสดงโดย เอย์จิ เวนท์ซ, เรนะ ทานากะ, คันเป ฮาซามะ, โย โออิซุมิ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2550 และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เฉพาะโรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ เท่านั้น

**เนื้อเรื่อง**
มนุษย์หนู (โย โออิซุมิ) รับจ้างมนุษย์ด้วยการให้เพื่อน ๆ ผีออกอาละวาดไล่ผู้คนในอพาร์ตเมนต์เพื่อไล่ที่ แต่ถูก คิทาโร่ (เอย์จิ เวนท์ซ) ขัดขวางซะก่อน มนุษย์หนูเลยเข้าไปในศาลเจ้าปีศาจจิ้งจอกและได้พบกับหินเรืองแสงสีเขียวก้อนหนึ่งเข้า และได้ขโมยมาโดยที่ไม่รู้ว่า นั่นคือ "หินปีศาจ" ของปีศาจจิ้งจอก คูโกะ (ซาโตชิ ฮาชิโมโตะ) จึงทำให้คูโกะโกรธแค้นมาก และประกาศตามล่าผู้ที่ขโมยไป
มนุษย์หนูนำเอาหินก้อนนี้ไปขายให้กับฮารุฮิโกะ (โก ริจู) พ่อของเคนตะ (รุกะ อุจิดะ) เด็กผู้ที่ชื่นชอบในตัวคิทาโร่ และ มิกะ (มาโอะ อิโนะอุเอะ) พี่สาวของเคนตะ ได้ไปเจอเข้าและถูกความชั่วร้ายจากหินครอบงำ จึงขโมยไป และถูกตำรวจจับขังคุก
คิทาโร่ ผีน้อยที่มีผมซ่อนเข็มเป็นอาวุธจึงต้องปกป้องเคนตะกับมิกะ พร้อมความช่ววยเหลือจากเพื่อน ๆ ผีทั้งหลาย ทั้ง พ่อตาเดียว (ให้เสียงพากย์โดย อิซามุ ทาโนนากะ) และปีศาจแมวสาว (เรนะ ทานากะ) และเพื่อน ๆ พ้องผีทั้งหลาย โดยทั้งหมดต้องเผชิญกับปีศาจจิ้งจอกที่เจ่าเล่ห์และเหล่าลูกสมุน

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อผีญี่ปุ่น

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ภาพยนตร์ date=2010-07-31 
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ผี
อิซูมิ

อิซูมิ (อิสึมิ อิซึมิ หรือ อิซุมิ) สามารถหมายถึง

**สถานที่**
 อิซูมิ (จังหวัดโอซากะ) - นครในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น- อิซูมิ (จังหวัดคาโงชิมะ) - นครในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น- อิซูมิ (จังหวัดชิบะ) - นครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น- อำเภออิซูมิ - อำเภอในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น- แคว้นอิซูมิ - แคว้นในอดีตของประเทศญี่ปุ่น

**บุคคล**

**บุคคลที่มีชื่อ "อิซูมิ"**
 อิซูมิ อากิ - นักแสดงชาวญี่ปุ่น- อิซูมิ ซากาอิ - นักร้องชาวญี่ปุ่น- อิซูมิ มัตสึโมโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น- อิซูมิ ทาเกโมโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น- อิซูมิ คาซูโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น

**บุคคลที่มีนามสกุล "อิซูมิ"**
 อากิ อิซูมิ - ดาราชาวญี่ปุ่น- เคียวกะ อิซูมิ - นักประพันธ์ชาวญี่ปุ่น- ชิเงจิโยะ อิซูมิ - ผู้ชายที่อายุยืนที่สุดในโลก

**ตัวละครการ์ตูน**

**ตัวละครที่มีชื่อ "อิสึมิ"**
 เคอร์ติส อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง แขนกล คนแปรธาตุ- คานาอิ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Battle Royale- ซากิโนะมิยะ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน- อิโซะซากิ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ไอส์- ซาวาตาริ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง He Is My Master- ซาโนะ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Hana-Kimi

**ตัวละครที่มีนามสกุล "อิสึมิ"**
 อิสึมิ โคชิโระ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ดิจิตอลมอนสเตอร์- อิซึมิ อาโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!- อิสึมิ โคนาตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ลัคกี้ สตาร์- อิซุมิ ชิออน - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง กันสึ
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดเชียงราย

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดเชียงราย
เชียงราย
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดเชียงราย
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดพะเยา

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดพะเยา
พะเยา
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดพะเยา
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดลำปาง

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดลำปาง
ลำปาง
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดลำปาง
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดกำแพงเพชร

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดกำแพงเพชร
กำแพงเพชร
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดนครสวรรค์

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดนครสวรรค์
นครสวรรค์
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดนครสวรรค์
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดชัยนาท

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดชัยนาท
ชัยนาท
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดชัยนาท
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดลพบุรี

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดลพบุรี
ลพบุรี
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดลพบุรี
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดชุมพร

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดชุมพร
ชุมพร
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดชุมพร
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดพังงา

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดพังงา
พังงา
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดพังงา
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดกระบี่

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดกระบี่
กระบี่
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดกระบี่
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดตรัง

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดตรัง
ตรัง
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดนครราชสีมา

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดนครราชสีมา
นครราชสีมา
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดนครราชสีมา
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดขอนแก่น

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดขอนแก่น
ขอนแก่น
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดขอนแก่น
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดอุดรธานี

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดอุดรธานี
อุดรธานี
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดอุดรธานี
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดหนองคาย

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดหนองคาย
หนองคาย
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดหนองคาย
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดระยอง

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดระยอง
ระยอง
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดระยอง
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดจันทบุรี

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดจันทบุรี
จันทบุรี
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดจันทบุรี
เมสเซนเจอร์ (ยานอวกาศ)

ยานเมสเซนเจอร์ (MESSENGER ย่อจาก MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging probe) เป็นยานอวกาศขององค์การนาซา ส่งขึ้นจากพื้นโลกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเป้าหมายเพื่อสำรวจพื้นผิวของดาวพุธ เป็นโครงการแรกในรอบ 30 ปีที่มีการส่งยานไปสำรวจดาวพุธ ยานเพียงลำเดียวก่อนหน้านี้คือ ยานมาริเนอร์ 10 ซึ่งสิ้นสุดภารกิจไปตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2518
ยานเมสเซนเจอร์ได้บินผ่านดาวพุธเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่ระดับความสูงประมาณ 200 กิโลเมตร จากพื้นผิว และตามกำหนดการที่วางไว้ ยานเมสเซนเจอร์จะบินผ่านดาวพุธอีก 2 ครั้งในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2551 และ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 ก่อนจะเข้าสู่วงโคจรในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 เพื่อเริ่มภารกิจการสำรวจ
ภารกิจการสำรวจของเมสเซนเจอร์สิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 เมื่อตัวยานได้พุ่งชนกับผิวดาวพุธ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ-  ข้อมูลของโครงการจากเว็บไซต์องค์การนาซา date=2020-12-13 
หมวดหมู่:ยานอวกาศของนาซา
หมวดหมู่:ภารกิจสู่ดาวพุธ
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2547
หมวดหมู่:โครงการดิสคัฟเวอรี
ถนนราชปรารภ

ถนนราชปรารภ
ถนนราชปรารภ (Thanon Ratchaprarop) ถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 1.4 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกประตูน้ำซึ่งเป็นแยกตัดกับถนนราชดำริและถนนเพชรบุรี มุ่งไปทางทิศเหนือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงถนนพญาไทกับแขวงมักกะสัน ตัดกับถนนศรีอยุธยาและถนนรางน้ำ และไปสิ้นสุดที่สามเหลี่ยมดินแดง ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับถนนราชวิถีและถนนดินแดง 

** อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
ราชปรารภ
ราชปรารภ
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ

ดาบล่าพญามาร โดโรโระ (Dororo) ภาพยนตร์ญี่ปุ่นในแนวพีเรียดผสมแฟนตาซี นำแสดงโดย โยชิโอะ ฮาราดะ, ซาโตชิ ซึมาบุกิ, โค ชิบาซากิ เข้าฉายในประเทศไทย 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550

**เนื้อเรื่องย่อ**
หน้าปกหนังสือการ์ตูน 
เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุหรือในยุคสงครามระหว่างแคว้นปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ 48 ตนหรือที่รู้จักกันในชื่อ มาจินส์ (เทพปีศาจ) สัมผัสได้ว่าเวลาแห่งการกำเนิดของมนุษย์ผู้ทรงด้วยฤทธานุภาพซึ่งเมื่อเติบใหญ่ขึ้นจะกลายเป็นผู้กุมชัยชนะเหนือเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งปวงได้เคลื่อนคล้อยใกล้เข้ามาทุกขณะ
คาเงะมิตสึ ไดโกะ ซามูไรผู้เป็นบิดาของมนุษย์ผู้นั้นซึ่งยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมา คาเงะมิตสึได้ทำข้อตกลงกับเหล่ามาจินส์ทั้ง 48 ตน โดยมีเงื่อนไขให้ตนชนะสงครามและเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าจะเป็นการรบที่ไหนก็ตาม คาเงะมิตสึได้ใช้ 48 อวัยวะสำคัญของร่างกายของลูกชายที่ยังมิได้ถือกำเนิดของเขาคนนี้ไว้เป็นสิ่งค้ำประกันกับพวกปีศาจ 
ต่อมาลูกของคาเงะมิตสึได้ถือกำเนิดขึ้น โดยไร้อวัยวะสำคัญของร่างกายทั้ง 48 จนดูเหมือนตัวหนอน แต่สามารถร้องได้ คาเงะมิตสึจึงนำเด็กน้อยใส่ตะกร้าแล้วปล่อยลอยไปตามน้ำ 
เป็นโชคดีของเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์ผู้มีนามว่า จูไค (โยชิโอะ ฮาราดะ) เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาได้รับการขนานนามจากจูไคว่า เฮียกกุมารุ จูไคได้ทำการคิดค้นเรื่องการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างยอดเยี่ยมเอาไว้มากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กน้อย เฮียกกุมารุ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป และเฮียกกุมารุยังมีพลังเหนือธรรมชาติหลายประการทำให้เขาสามารถมองเห็น พูดคุยได้ยินทั้งที่ไม่มีตา ปาก หรือ หู และจูไคก็ได้ตีดาบขึ้นมา 2 เล่ม และติดเป็นแขนให้กับเฮียกกุมารุ พร้อมกับสอนเพลงดาบให้
เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เฮียกกุมารุ (ซาโตชิ ซึมาบุกิ) ได้ออกเดินทางเพื่อกำจัด มาจินส์ทั้ง 48 เพื่อนำเอาร่างกายของเขากลับคืนมา หลังจากเดินทางได้ไม่นานเขาก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นเด็กน้อยผู้มีความสามารถเกินวัย เป็นหัวขโมยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนั่นคือ โดโรโระ (โค ชิบาซากิ) ทั้งเฮียกกุมารุและโดโรโระเดินทางไปทั่วอาณาจักรญี่ปุ่น ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่และต่อสู้กับเหล่าปีศาจ โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งเฮียกกุมารุจะได้ร่างกายทั้งหมดคืนกลับมาจากมาจินส์ทั้ง 48 ตน เมื่อเฮียกกุมารุฆ่าปีศาจไป 1 ตน ก็จะได้อวัยวะคืนมา 1 ชิ้น

**เบื้องหลังและการออกฉาย**
Dororo เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกัน ของโอซามุ เทตสึกะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นผู้ได้ฉายาว่า บิดาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ)
โดยได้มี เฉิน เสี่ยวตง นักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นชื่อดังชาวฮ่องกง มาทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องนี้ด้วย และได้ชมซาโตชิ ซึมาบุกิ นักแสดงชาวญี่ปุ่นผู้รับบทนำในเรื่องว่า มีตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง
ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 และฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 เมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 03.25 น.

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แฟนตาซี
หมวดหมู่:เทซูกะโปรดักชัน
หมวดหมู่:โยไกในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ปิศาจในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่มีฉากในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มังงะที่ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์
ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)

ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)
ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) (Thanon Sukhumvit 71 (Pridi Banomyong)) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นจากถนนสุขุมวิทที่ทางแยกสุขุมวิทในแขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา มุ่งไปทางทิศเหนือ เมื่อถึงปากซอยปรีดี พนมยงค์ 26 (พัฒนเวศม์) จึงเริ่มเป็นเส้นแบ่งพื้นที่การปกครองระหว่างแขวงพระโขนงเหนือกับแขวงคลองตันเหนือ จนกระทั่งผ่านปากซอยปรีดี พนมยงค์ 25 (เจริญมิตร) จึงเข้าแขวงคลองตันเหนือ ไปทางทิศเดิม ข้ามคลองตันเข้าพื้นที่แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง และไปสิ้นสุดที่ทางแยกคลองตัน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนเพชรบุรีและถนนพัฒนาการ โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนรามคำแหง
ถนนนี้เดิมคือซอยสุขุมวิท 71 สร้างในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณ พ.ศ. 2485–2486 เทศบาลนครกรุงเทพได้รับมอบมาจากแขวงการทางกรุงเทพ (หน่วยงานของกรมทางหลวง) เมื่อ พ.ศ. 2503 โดยกรมทางหลวงเรียกซอยนี้ว่า "ทางสายพระโขนง-คลองตัน (ซอยปรีดี)" และต่อมาคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานได้ตั้งชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนสุขุมวิท 71 เมื่อ พ.ศ. 2513
ต่อมาใน พ.ศ. 2542 สำนักงานเขตวัฒนาโดยคณะกรรมการพิจารณาตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานในพื้นที่เขตวัฒนาได้มีมติให้ตั้งชื่อถนนสุขุมวิท 71 ว่า ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล นายกรัฐมนตรีคนที่ 7 หัวหน้าขบวนการเสรีไทย และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร เพื่อสดุดีเกียรติคุณของท่านในฐานะบุคคลสำคัญของชาติ และในวาระที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือยูเนสโก ประกาศให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญของโลกใน พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 100 ปีชาตกาลของท่าน และในฐานะที่ปรีดี พนมยงค์ ได้สั่งการให้สร้างถนนเส้นนี้ในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยกรุงเทพมหานครได้อนุมัติให้ใช้ชื่อดังกล่าวเมื่อ พ.ศ. 2545
สถานที่สำคัญบนถนนเส้นนี้ ได้แก่ สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย และโรงพยาบาลพัฒนเวช

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ถนนในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:ถนนในเขตวัฒนา
หมวดหมู่:ถนนในเขตสวนหลวง
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
หมวดหมู่:ปรีดี พนมยงค์
ถนนปรีดีพนมยงค์

ถนนปรีดีพนมยงค์ (Pridi Banomyong Road) เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนโรจนะ ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม 2549 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันถึงอสัญกรรมของท่านรัฐบุรุษอาวุโส เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยาได้เปลี่ยนชื่อถนนโรจนะ ช่วงใจกลางเมือง ระหว่างสะพานปรีดี-ธำรง กับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานพระนครศรีอยุธยา (ศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยาหลังเก่า) เป็นถนนปรีดีพนมยงค์ เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ ในฐานะที่ท่านเป็นบุคคลสำคัญของชาติ ซึ่งเป็นชาวอยุธยา และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 1 คนแรกอีกด้วย

**สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:ปรีดี พนมยงค์
# ที่ว่าการอำเภอพระนครศรีอยุธยา
# โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
# มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
# ศูนย์ศึกษาประวัติศาสตร์อยุธยา
# พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เจ้าสามพระยา
# จวนผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
# ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
# ท้องฟ้าจำลองพระราชานุสรณ์พระจอมเกล้าฯ
ถนนปรีดี พนมยงค์ (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต)

ถนนปรีดี พนมยงค์ (Thanon Pridi Banomyong) เป็นชื่อถนนสายหนึ่งภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ช่วงระหว่าง ประตูพหลโยธิน 3 และ ถนนตลาดวิชา ทางมหาวิทยาลัยได้ตั้งชื่อถนนสายที่ขนานไปกับถนนป๋วย อึ๊งภากรณ์ และ ถนนสัญญา ธรรมศักดิ์ ว่า "ถนนปรีดี พนมยงค์" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส, ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8, นายกรัฐมนตรีคนที่ 7, หัวหน้าขบวนการเสรีไทย, และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้ง และผู้ประศาสน์การ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดปทุมธานี
หมวดหมู่:ปรีดี พนมยงค์
ทางพิเศษอุดรรัถยา

ทางพิเศษอุดรรัถยา หรือ ทางด่วนสายบางปะอิน–ปากเกร็ด เป็นทางด่วนของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ระยะทางรวม 32 กิโลเมตร มีปลายทางทิศใต้ที่ปลายทางทิศเหนือของทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และมีปลายทางทิศเหนือบนถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ทางพิเศษอุดรรัถยามีวัตถุประสงค์การก่อสร้างเพื่อรองรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 และเพื่อให้ระบบทางพิเศษในตอนบนของกรุงเทพมหานครสมบูรณ์ขึ้น

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ไฟล์:อุดรรัถยา.jpg|thumb|250px|ทางพิเศษอุดรรัถยา บริเวณใกล้ทางออกเมืองทองธานี จังหวัดนนทบุรี
ทางพิเศษอุดรรัถยามีเส้นทางเชื่อมต่อมาจากทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร (ยกเว้นช่วงที่ผ่านเมืองทองธานี มีขนาด 6 ช่องจราจร) มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านเมืองทองธานี จากนั้นเข้าสู่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 แล้วข้ามคลองเชียงราก ก่อนที่ลดระดับเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร โดยมีรั้วกั้นตลอด จากนั้นเข้าสู่อำเภอสามโคก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214 ซึ่งบริเวณนี้จะมีเส้นทางแยกไปทางทิศตะวันออกเพื่อต่อเชื่อมกับถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต หลังจากนี้ เส้นทางจะโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเข้าสู่อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แล้วไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 79 ของถนนกาญจนาภิเษก

**รายชื่อทางออก**

**ประวัติการก่อสร้าง**
ทางพิเศษอุดรรัถยาแบ่งการก่อสร้างเป็น 2 ระยะ ดังนี้- ระยะที่ 1 แจ้งวัฒนะ–เชียงราก รวมระยะทางประมาณ 22 กิโลเมตร เริ่มต้นที่ปลายทางพิเศษศรีรัชบริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ไปถึงบางพูน ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร และจากบางพูนไปถึงเชียงราก เป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร (ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร) รวมทั้งทางต่อเชื่อมจากเชียงรากไปถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร (ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร) ก่อสร้างแล้วเสร็จเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541- ระยะที่ 2 เชียงราก–บางไทร รวมระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร ก่อสร้างเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร เชื่อมต่อกับระยะที่ 1 ที่เชียงราก และมีแนวสายทางมุ่งไปทางทิศเหนือ ไปสิ้นสุดที่ถนนกาญจนาภิเษก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542

**ค่าธรมเนียมผ่านทาง**
นี่คืออัตราค่าผ่านทางของทางพิเศษ อัตราค่าผ่านทางเป็นสกุลเงินบาท

**โครงการก่อสร้างในอนาคต**
ปัจจุบัน การทางพิเศษแห่งประเทศไทยมีโครงการทางพิเศษสายอุดรรัถยา–สุพรรณบุรี (ทางพิเศษอุดรรัถยาส่วนต่อขยาย) เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร แนวสายทางเริ่มจากด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษบางปะอิน สิ้นสุดที่ถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร รอบที่ 3 อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ระยะทาง 35 กิโลเมตร ทั้งนี้ ได้มีโครงการทางเชื่อมต่อศูนย์ศิลปาชีพบางไทรในโครงการ และยังมีโครงการปรับปรุงทางพิเศษอุดรรัถยา ช่วงบางพูน-บางไทรจากทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจรเป็นทางยกระดับอีกด้วย ซึ่งโครงการนี้ถูกกำหนดหมายเลขทางหลวงตามแผนของกรมทางหลวง ให้เป็นทางหลวงพิเศษ (Motorway) หมายเลข 51 แต่ทางพิเศษนี้อยู่ในแผนขยายของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  การทางพิเศษแห่งประเทศไทย date=2015-05-02 
หมวดหมู่:ทางพิเศษในจังหวัดนนทบุรี
หมวดหมู่:ทางพิเศษในจังหวัดปทุมธานี
หมวดหมู่:ทางพิเศษในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
รองประธานาธิบดีสหรัฐ

รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ (Vice President of the United States; ย่อ: VPOTUS) เป็นบุคคลแรกภายใต้โครงสร้างการบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ และจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีเมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบันถึงแก่อสัญกรรม ลาออก หรือถูกถอดถอนจากตำแหน่ง และตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐ รองประธานาธิบดียังได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานวุฒิสภาอีกด้วย แต่จะไม่มีอำนาจในการลงมติ เว้นแต่เพื่อการชี้ขาดในกรณีที่คะแนนเสียงในสภาเท่ากัน 
รองประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐภายใต้การนำของประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ คือ เจดี แวนซ์ 
ดูบทความเพิ่มเติมได้ที่ รายนามรองประธานาธิบดีสหรัฐ
หมวดหมู่:รองประธานาธิบดีสหรัฐ
หมวดหมู่:คณะรัฐมนตรีสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ

วุฒิสภาสหรัฐ (United States Senate) เป็นสภาสูงของรัฐสภาสหรัฐ โดยเป็นสภานิติบัญญัติแห่งสหรัฐร่วมกับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐซึ่งเป็นสภาล่าง
องค์ประกอบและอำนาจของวุฒิสภาตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ มาตรา 1 วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นผู้แทนจากแต่ละรัฐ โดยแต่ละรัฐมีผู้แทนเท่ากันรัฐละสองคน ไม่ว่ามีประชากรมากน้อยเพียงใด โดยมีวาระดำรงตำแหน่งสลับฟันปลา (staggered term) วาระละ 6 ปี ปัจจุบันในสหภาพมี 50 รัฐ ฉะนั้นจึงมีสมาชิกวุฒิสภา 100 คน  รองประธานาธิบดีสหรัฐมีหน้าที่เป็นประธานในที่ประชุมและถือเป็นประธานวุฒิสภาโดยตำแหน่ง (ex officio member) และสามารถออกเสียงลงมติได้ในกรณีที่เสียงเท่ากันทั้งสองฝ่าย โดยหากรองประธานาธิบดีสหรัฐไม่ได้เป็นประธานในการประชุม ประธานชั่วคราวซึ่งโดยธรรมเนียมจะเป็นสมาชิกอาวุโสซึ่งมาจากฝ่ายเสียงข้างมากจะทำหน้าที่แทนประธาน
วุฒิสภานั้นกล่าวได้ว่าเป็นสภาที่มีความสุขุมรอบคอบและมีเกียรติมากกว่าสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอันเนื่องมาจากวาระที่นานกว่า จำนวนสมาชิกที่น้อยกว่า และการเป็นผู้แทนของคนทั้งรัฐ ซึ่งจากอดีตจนถึงปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าวุฒิสภามีบรรยากาศของความเป็นเหตุเป็นผลและมีการแบ่งพรรคพวกตามพรรคการเมืองน้อยกว่า
ตั้งแต่ปี 1789 ถึง 1913 สมาชิกวุฒิสภามาจากการแต่งตั้งของสภานิติบัญญัติของรัฐที่ตนเป็นผู้แทน หลังการให้สัตยาบันการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 17 ในปี 1913 ปัจจุบัน สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยระบบคะแนนนำ ห้องประชุมวุฒิสภาตั้งอยู่บริเวณปีกเหนือของอาคารรัฐสภาสหรัฐในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.

**ดูเพิ่ม**
 รัฐสภาแห่งสหรัฐ - สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ- รายนามวุฒิสมาชิกสหรัฐอเมริกา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ระบบการปกครองของสหรัฐ
หมวดหมู่:สหรัฐ
หมวดหมู่:รัฐบาลสหรัฐ
หมวดหมู่:รัฐสภาสหรัฐ
หมวดหมู่:วุฒิสภาแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:วุฒิสภาสหรัฐ
โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน

โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน
ภายในมหาวิหารเฟียร์ทเซนไฮลิกเกิน
โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน (Johann Balthasar Neumann; 27 มกราคม ค.ศ. 1687 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1753) เป็นวิศวกรทางยุทธศาสตร์แลสถาปนิกชาวเยอรมันสมัยบาโรกที่ผสมผสานการออกแบบจากหลายพื้นที่เข้าด้วยกัน เช่น ออสเตรีย ฝรั่งเศส อิตาลี โบฮีเมีย โดยออกมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สง่างามเช่นที่วังเวือทซ์บวร์ค (Würzburg Residence) และมหาวิหารเฟียร์ทเซนไฮลิกเกิน (Vierzehnheiligen) ที่ใกล้เมืองบัมแบร์ค สิ่งก่อสร้างทั้งสองถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นของยุคนั้น
งานชิ้นสุดท้ายของน็อยมันคือ Visitation of Mary ที่เอ็ลท์มันอัมไมน์ (Eltmann am Main) ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของศิลปะบาโรก
น็อยมันเกิดที่เมืองเอเกอร์ในราชอาณาจักรโบฮีเมีย (ปัจจุบันคือเมืองแค็ปในประเทศเช็กเกีย) ย้ายไปเวือทซ์บวร์คเมื่อ ค.ศ. 1711 และได้รับอุปการะโดยครอบครัวเชินบอร์น (Schönborn) เมื่อค. ศ. 1717 โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมันเป็นสถาปนิกที่รับผิดชอบในการก่อสร้างอาคารทุกอาคารในบริเวณวังเวือทซ์บวร์ค น็อยมันเสียชีวิตที่เวือทซ์บวร์ค 
นอกจากรูปของน็อยมันที่ปรากฏบนธนบัตร 50 มาร์คเก่าของประเทศเยอรมนี ค.ศ. 1991 แล้ว ยังพบรูปของน็อยมันได้ที่บันไดภายในวังเวือทซ์บวร์คในทำนองเครื่องแบบอิงปืนใหญ่ น็อยมันคุยว่าเพดานของวังนั้นออกแบบดีจนแม้แต่เสียงของปืนใหญ่ก็ไม่ทำให้เพดานพังลงมาได้

**ดูเพิ่ม **
 สถาปัตยกรรมบาโรก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Encyclopedia of World Biography-  Johann Balthasar Neumann - Catholic Encyclopedia article
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2230
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18
1753
ท่าประตูน้ำ

ท่าประตูน้ำ
ท่าประตูน้ำ (Tha Pratunam) เป็นท่าจอดเรือของเรือโดยสารคลองแสนแสบบริเวณเชิงสะพานเฉลิมโลก 55 ด้านทิศตะวันออก ถนนราชดำริ ระหว่างสี่แยกประตูน้ำ (ตัดถนนเพชรบุรีและถนนราชปรารภ) และสี่แยกราชประสงค์ ในพื้นที่เขตราชเทวี  และเขตปทุมวัน  กรุงเทพมหานคร
ท่าเรือแห่งนี้เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเรือโดยสารคลองแสนแสบทั้ง 2 ช่วง คือช่วงวัดศรีบุญเรือง - ประตูน้ำ ซึ่งใช้เรือขนาดใหญ่บรรทุก 150-200 คน กับช่วงประตูน้ำ - ผ่านฟ้าลีลาศ ซึ่งใช้เรือขนาดเล็กบรรทุก 80-100 คน ผู้โดยสารที่เดินทางผ่านท่านี้สามารถเดินทางต่อได้โดยไม่เสียค่าโดยสารเพิ่ม โดยเปลี่ยนจากเรือลำเดิมเป็นลำใหม่บนฝั่งเดียวกัน และแสดงตั๋วจากเรือลำเดิมกับพนักงานเก็บเงินบนเรือลำใหม่

**ประวัติศาสตร์**
เรือเมล์ขาวนายเลิศ ราว พ.ศ. 2451
ท่าประตูน้ำในยามพลบค่ำ
"ท่าประตูน้ำสระปทุม" ในอดีตเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางจากพระนครออกไปยังชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือและเมืองแปดริ้ว (ฉะเชิงเทรา) ตามเส้นทางเรือเมล์นายเลิศ ในคลองบางกะปิ-คลองแสนแสบ ซึ่งขุดผ่านทุ่งบางกะปิ (บริเวณด้านทิศเหนือของถนนสุขุมวิทหรือเขตวัฒนาในปัจจุบัน ไปจนถึงพื้นที่เขตห้วยขวาง เขตวังทองหลาง และเขตบางกะปิ) เมืองมีนบุรี หนองจอก บางน้ำเปรี้ยว และเมืองฉะเชิงเทรา บริเวณท่าประตูน้ำจึงกลายมาเป็นย่านการค้าที่สำคัญ และมีบริการขนส่งมวลชนทั้งรถราง และรถประจำทางหลายสาย โดยเฉพาะรถประจำทางของบริษัท นายเลิศ จำกัด (รถเมล์ขาวนายเลิศ) ซึ่งให้บริการครั้งแรกประมาณปี 2450 ด้วยรถม้าลากจูง ในเส้นทางแรกคือสะพานยศเส-ประตูน้ำ ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ในเส้นทางตลาดยอดบางลำพู-ยศเส-ประตูน้ำ และต่อมารถเมล์ขาวก็ได้กลายมาเป็นรถประจำทาง ขสมก. หลายสายที่ผ่านท่าประตูน้ำมาจนถึงปัจจุบัน เช่นสาย 2, 60, 73, 511 เป็นต้น

**แผนผังท่าเรือ**

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ย่านประตูน้ำ
** ตลาดประตูน้ำ
** ประตูน้ำเซ็นเตอร์
** เดอะแพลทินัม แฟชั่นมอลล์- บิ๊กซี ซูเปอร์เซ็นเตอร์ สาขาราชดำริ- ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ห้างสรรพสินค้าอิเซตัน และโรงแรม เซ็นทารา แกรนด์ และบางกอกคอนเวนชั่น เซ็นเตอร์ แอท เซ็นทรัลเวิลด์- ศาลพระตรีมูรติ สี่แยกราชประสงค์- ตึกใบหยก 1 และ 2- อินทราสแควร์ ประตูน้ำ- โรงแรมอินทรา รีเจ้นท์- โรงแรมอมารี วอเตอร์เกท- โรงแรมอโนมา- โรงแรมเซ็นเตอร์พอยต์ ซอยเพชรบุรี 15- พันธุ์ทิพย์พลาซ่า- สถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ประจำประเทศไทย- โรงเรียนกรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย

**ท่าเรือใกล้เคียง**
หมวดหมู่:คลองแสนแสบ
ประตูน้ำ
ประตูน้ำ
พระเศวตคชเดชน์ดิลก

พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ เป็นช้างเผือกประจำรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว  ตกที่ป่าแม่ยางมิ้ม อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่  เมื่อวันศุกร์ แรม 11 ค่ำ เดือน 6 ปีขาล ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2469  เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 และนาย ดี.เอฟ. แมคฟี ผู้จัดการป่าไม้บริษัทบอร์เนียว ได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย  ในคราวเสด็จพระราชดำเนินมณฑลพายัพ พร้อมกับพระราชพิธีทูลพระขวัญ และพระราชทานพระแสงราชศัสตรานครเชียงใหม่ และพระราชพิธีพระราชทานธงประจำกองลูกเสือของมณฑลพายัพ เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2469 ณ บริเวณสนามหน้าโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ซึ่งมีเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) เป็นแม่กองสร้างโรงช้าง และขนย้ายมาที่กรุงเทพมหานครพร้อมกับแม่ช้างชื่อ "พังหล้า" สูง 7 ฟุต 4 นิ้ว ทางรถไฟเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ มีลักษณะสำคัญดังนี้ - หนังสีบัวโรย- ขนตามตัวแลศีรษะต้นแดงปลายขาว เมื่ออยู่กับตัวสีบัวโรย- ตาสีฟ้าอ่อน- เพดานขาว- ขนที่หูขาว- เล็บขาว- อัณฑโกสขาว (อัณฑโกส = เปลือกไข่)- ขนที่หางต้นแดงปลายขาว
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเป็นช้างสำคัญ เมื่อวันที่ 15-16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 พระราชนามว่า  
มีเรื่องเล่ากันว่า ในคืนวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2475 คืนก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง  พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ซึ่งยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต ได้ส่งเสียงร้องประหลาดตลอดทั้งคืน เมื่อถึงเวลารุ่งสาง คณะราษฎรก็ก่อการ ณ บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า  ใกล้กับโรงช้างต้นนั้น  
เมื่อพระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ โตขึ้น มีลักษณะแปลก คือมีงางอกออกมาไขว้กัน มีเรื่องเล่าว่าวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484  พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ได้ยกงวงขึ้นไปติดบนงา แล้วเอาลงไม่ได้ เจ็บปวดร้องครวญครางอยู่หลายวัน เจ้าหน้าที่แก้ไขอย่างไรก็ไม่หาย จึงจำเป็นต้องเลื่อยงาทั้งสองออก ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันที่ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็ตสวรรคต เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484  
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น) คู่กับ พระเศวตวชิรพาหฯ เป็นเวลา 16 ปี จึงล้มลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2486

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ช้างที่มีชื่อเสียง
7
หมวดหมู่:รัชกาลที่ 7
หมวดหมู่:พ.ศ. 2470
หมวดหมู่:พ.ศ. 2486
หมวดหมู่:จังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:ช้างเผือกประจำรัชกาล

หมวดหมู่:ช้างที่มีชื่อเสียง
หมวดหมู่:สัตว์เลี้ยงในประเทศไทย
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ไทย
ฟลอเรนซ์

ฟลอเรนซ์ (Florence) หรือ ฟีเรนเซ (Firenze) เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของแคว้นตอสคานา ฟลอเรนซ์มีประชากร 383,084 คน หากรวมปริมณฑลจะมีประชากรถึง 1.5 ล้านคน
ฟลอเรนซ์เป็นศูนย์กลางการค้าและการเงินของยุคกลางและถือเป็นหนึ่งในนครที่ร่ำรวยที่สุดในยุคนั้น นักวิชาการจำนวนมากถือว่าฟลอเรนซ์เป็นถิ่นกำเนิดของศิลปะเรเนซองส์ ในยุคเรเนซองส์ฟลอเรนซ์ได้กลายเป็นศูนย์กลางทางศิลปะ วัฒนธรรม การค้า การเมือง เศรษฐกิจ และการเงินที่สำคัญ ในช่วงเวลานี้ฟลอเรนซ์มีอิทธิพลอย่างมหาศาลในอิตาลี่ ยุโรป และไกลออกไป ประวัติศาสตร์ของฟลอเรนซ์ค่อนข้างยุ่งเหยิง ตั้งแต่ยุคที่ถูกปกครองโดยตระกูลเมดีชีและนักบวช ไปจนถึงยุคแห่งการปฏิวัติเป็นสาธารณรัฐ ระหว่างปีค.ศ. 1865 ถึง 1871 ฟลอเรนซ์มีฐานะเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอิตาลี (สถาปนาปี 1861) ภาษาถิ่นฟลอเรนซ์กลายเป็นรากฐานของภาษาอิตาลีมาตรฐาน ซึ่งกลายเป็นภาษาที่แพร่หลายทั่วทั้งอิตาลี ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้แก่บุคคลอย่างดันเต อาลีกีเอรี, เปตราก, โจวันนี บอกกัชโช และนิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
ฟลอเรนซ์ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายล้านคนในแต่ละปี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1982 นครฟลอเรนซ์มีวัฒนธรรม, อนุสาวรีย์, สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ และงานศิลป์ที่ลือเลื่อง ภายในเมืองมีห้องจัดแสดงงานศิลปะและพิพิธภัณฑ์อยู่มากมาย อาทิ หอศิลป์อุฟฟีซีและวังปิตตี เป็นต้น ฟลอเรนซ์ยังเป็นเมืองสำคัญของอุตสาหกรรมแฟชั่นอิตาลี มีศักดิ์เป็นเมืองหลวงแฟชั่นอันดับ 15 ของโลก นิตยสารฟอบส์ เคยจัดอันดับฟลอเรนซ์เป็นหนึ่งในเมืองที่งดงามที่สุดของโลก

**ภูมิอากาศ**
ฟลอเรนซ์มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูร้อนมีอากาศร้อนจัด ฤดูฝนมีฝนน้อยถึงปานกลาง ฤดูหนาวมีอากาศเย็นชุ่มชื้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป
หมวดหมู่:เมืองหลวงเก่าของอิตาลี
หมวดหมู่:ฟลอเรนซ์
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นตอสคานา
เดชวารินทร์ ฮอลลีวูด

เดชวารินทร์ ฮอลลีวูด สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 7) เสมอ 3 แพ้ 7 

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
** ชิง 23 กรกฎาคม 2524 ชนะน็อค อัครเดช ศิษย์จอมทอง ยก 7
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 มีนาคม 2525 ชนะน็อค ทวีคูณ ช.เสืออนันต์ ยก 4
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 19 กรกฎาคม 2525 ชนะคะแนน ศักดา ศักดิ์สุรีย์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 1 พฤษภาคม 2526 ชนะน็อค ประสงค์ ศิษย์เข็มเพชร ยก 5
** สละแชมป์

**อ้างอิง**
  สถิติการชกfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
แดงเหนือ เกียรติอรดี

แดงเหนือ เกียรติอรดี สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 5) แพ้ 10 

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นแบนตัมเวท
** ชิง 28 พฤษภาคม 2530 ชนะคะแนน โนรี จ๊อกกี้ยิม
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 10 กันยายน 2530 ชนะคะแนน สุรสิทธิ์ มีประเสริฐ
** เสียแชมป์ 24 ตุลาคม 2531 แพ้น็อค ชูเชิด เอื้อสัมพันธ์ ยก 3- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
**  ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 1 มีนาคม 2532 แพ้น็อค มิน ยองชุน (เกาหลีใต้) ยก 5 ที่ เกาหลีใต้

**อ้างอิง**
  สถิติการชก
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นแบนตัมเวท
มารีจี

พระแม่มาริจีโพธิสัตว์
มารีจี (摩利支天; Marici  bodhisattva) เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงตามความเชื่อของพุทธศาสนามหายาน พุทธศาสนาวัชรยาน และศาสนาเต๋า โดยนับถือว่าเป็นพระโพธิสัตว์แห่งแสงอาทิตย์ยามเช้า ทรงรถที่ลากด้วยหมูป่าเจ็ดตัว รูปลักษณ์ของพระนางมีหลากหลายมีตั้งแต่พักตร์เดียว 2 กรไปจนถึงหกพัตร์ 12 กร ในอินเดียจะพบรูปปั้นแบบพักตร์เดียว 2 กร และ 3 พักตร์ 6 กร พระโพธิสัตว์องค์นี้เป็นที่นิยมนับถือในทิเบตและจีน ญี่ปุ่น และทรงมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตำนานเทศกาลกินเจ

**ดูเพิ่ม**
เต้าบ้อหงวนกุน

**อ้างอิง**
 ผาสุข อินทราวุธ. พุทธปฏิมาฝ่ายมหายาน. กทม. โรงพิมพ์อักษรสมัย. 2543 หน้า 79
หมวดหมู่:พระโพธิสัตว์
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
เหรุกะ

เหรุกะเป็นยิดัมองค์หนึ่งตามความเชื่อของชาวพุทธในทิเบต อยู่ในกลุ่มวัชรโคตร ถือเป็นภาคดุร้ายของพระอักโษภยะพุทธะ รูปลักษณ์โดยทั่วไป มีกายสีน้ำเงิน มีสองแขน ถือคทาและกะโหลกบรรจุเลือด ถือว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความตาย อิตถีภาวะของท่านคือฑากิณี หรือคานโดรในภาษาทิเบต ซึ่งมีที่มาจากยักษ์และมารร้ายก่อนการนับถือพุทธศาสนา เหรุกะและฑากิณีมีหลายองค์แต่เรียกรวมกันว่าเหรุกะ รูปปั้นของท่านมักทำเป็นรูปสวมกอดศักติหรือยับยุม อีกภาคของเหรุกะคือเหวัชระ

**อ้างอิง**
 สุมาลี มหณรงค์ชัย. พระชินพุทธะห้าพระองค์. กทม. ศูนย์ไทย-ทิเบต.2548
หมวดหมู่:ยิดัม
รองเท้าแตะ

รองเท้าแตะ
รองเท้าแตะ เป็นรองเท้าชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยพื้นรองเท้า ที่ยึดกับเท้าผู้สวมใส่ด้วยสายหรือแถบรัดหลังเท้า หรือข้อเท้า หรือใช้นิ้วเท้าคีบ  รองเท้าแตะจะมีส่วนที่ห่อหุ้มเท้าน้อยกว่ารองเท้าธรรมดา และใช้วัสดุในการผลิตน้อยกว่า จึงมักจะมีราคาถูก และใช้ในการสวมใส่ลำลอง
หมวดหมู่:เครื่องนุ่งห่ม
เหวัชระ

เหวัชระและไนราตมยะ ล้อมรอบด้วยฑากิณี 8 ตน 
เหวัชระ (ภาษาทิเบต: ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ kye'i rdo rje / kye rdo rje; ภาษาจีน: 喜金刚 Xǐ jīngāng;) เป็นอีกภาคหนึ่งของเหรุกะ ที่สะท้อนถึงจิตใจด้านดีงามต่างจากเหรุกะที่สะท้อนจิตใจด้านชั่วร้าย ถือเป็นยิดัมเช่นกัน อิตถีภาวะของเหวัชระ เรียกว่า วัชรโยคินี หรือ ไนราตมยะ ซึ่งบ่งถึงสุญตาหรือความไร้ตัวตน รูปปั้นของเหวัชระมีกายสีน้ำเงิน แปดเศียร สี่ขา สิบหกกร ถือถ้วยรูปหัวกะโหลกที่บรรจุรูปพระธยานิพุทธะหรือเทพต่าง ๆ รวมถึงสัญลักษณ์ของพุทธะและเทพเหล่านั้น

**อ้างอิง**
 สุมาลี มหณรงค์ชัย. พระชินพุทธะห้าพระองค์. กทม. ศูนย์ไทย-ทิเบต.2548

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Hevajra Tantra and Related Subjects (Himalayanart.org)-  Forthcoming Hevajra studies by Harunaga Isaacson date=2010-07-19 
หมวดหมู่:ยิดัม
บัลลูน

แบบจำลองของบัลลูนของพี่น้องมงกอลฟีเย จากพิพิธภัณฑ์ในกรุงลอนดอน
บัลลูน หรือ บอลลูน (balloon) เป็นยานพาหนะที่ใช้ในการเดินทางทางอากาศ ด้วยหลักการของแรงลอยตัว (Buoyancy) และเคลื่อนที่ด้วยลม มีหลักฐานการสร้างในประเทศจีนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3  ต่อมาในทวีปยุโรปมีการทดลองสร้างเป็นพาหนะสำหรับใช้เดินทางทางอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1709 ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783 พี่น้องมงกอลฟีเย ชาวฝรั่งเศส ประสบความสำเร็จในการใช้บัลลูนขนาดใหญ่ ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์  ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกที่ ปารีส และนับเป็นก้าวแรกของการเดินทางด้วยบัลลูนอย่างแท้จริง

**อ้างอิง**
 หนังสือครั้งแรกของโลก เล่ม 1
หมวดหมู่:อากาศยาน
พี่น้องมงกอลฟีเย

การทดลองครั้งแรกของพี่น้องมงกอลฟีเย เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783 โฌแซ็ฟ-มีแชล มงกอลฟีเย ผู้พี่ ฌัก-เอเตียน มงกอลฟีเย ผู้น้อง
บัลลูนMontgolfier
พี่น้องมงกอลฟีเย (Frères Montgolfier; Montgolfier brothers) ประกอบด้วย โฌแซ็ฟ-มีแชล มงกอลฟีเย (Joseph-Michel Montgolfier; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1740 - 26 มิถุนายน ค.ศ. 1810) และ ฌัก-เอเตียน มงกอลฟีเย (Jacques-Étienne Montgolfier; 6 มกราคม ค.ศ. 1745 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 1799) นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส เป็นคนสร้างบัลลูนที่ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์ ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกของโลกที่กรุงปารีส เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783

**อ้างอิง**
 หนังสือครั้งแรกของโลก
18101799
หมวดหมู่:นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:การบิน
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ

อะนะตะ กะ อิตะ โมริ ("Anata ga Ita Mori") เป็นซิงเกิลเปิดตัวของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 15 มีนาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอนิเมะเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ส่วนอันดับในโอริก้อนชาร์ตนั้น ซิงเกิลนี้อยู่ในอันดับที่ 16 และมียอดวางจำหน่าย 19,172 ชุดด้วยกัน ซึ่งถือว่าเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของจูไคเลยทีเดียว

**รายชื่อแทร็ค**
#อะนะตะ กะ อิตะ โมริ (lit.พงไพรที่มีเธอ) 
#SAKURA difference
#อะนะตะ กะ อิตะ โมริ (instrumental)
#SAKURA difference (instrumental)
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ผลงานของ จูไค
โคะอิบิโตะ โดชิ

("Koibito Doushi") เป็นซิงเกิลชุดที่ 2 ของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง "โอ้! เทพธิดา ภาค ปีกของพวกเราทุกคน" (Aa! Megami-sama: Sorezore no Tsubasa)

**รายชื่อแทร็ค**
# โคะอิบิโตะ โดชิ (lit.คู่รัก) 
# วะสุเระนะกุสะ (lit.อย่าลืมฉัน) 
# โคะอิบิโตะ โดชิ (instrumental)
# วะสุเระนะกุสะ (instrumental)
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ผลงานของ จูไค
พระเศวตวรวรรณ

พระเศวตวรวรรณฯ เป็นช้างสำคัญช้างที่หนึ่งในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นลูกช้างด่าง ตกที่เมืองพร้าว พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 6 โปรดให้หนานไชยวงศ์ พระยาไยชเลิก คุมลงมาถวายที่กรุงเทพมหานคร   เดินทางถึงเมื่อวันขึ้น 6 ค่ำ เดือน 1  ปีมะเส็งเอกศก จุลศักราช 1231 ตรงกับ พ.ศ. 2412
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีสมโภช ขึ้นระวาง ณ โรงพิธี สนามชัย พระราชทานนามว่า พระเศวตวรวรรณฯ  และโปรดฯ ให้สร้างโรงช้างต้นขึ้นภายในบริเวณพระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น ถนนอู่ทองใน)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ช้าง
พ
5
หมวดหมู่:รัชกาลที่ 5
หมวดหมู่:พ.ศ. 2412
หมวดหมู่:จังหวัดเชียงใหม่
จือนฺหวี่

จือนฺหวี่ เป็นเทพีแห่งการทอผ้าและดาวเวกาในเทพปกรณัมจีน พระองค์เป็นพระธิดาองค์สุดท้องจากพระธิดาทั้งเจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ เชื่อกันว่าพระองค์ทอเสื้อคลุมยาวหลวงของพระบิดาจากก้อนเมฆ

**ตำนาน**
จือนฺหวี่เป็นพระธิดาองค์ที่เจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ วันหนึ่งขณะเดินทางลงมายังโลกเพื่ออาบน้ำในแม่น้ำ พระองค์พบกับหนิวหลาง หนุ่มเลี้ยงวัว เขาตะลึงกับความงามของพระองค์มากจนตกหลุมรักกับพระองค์ทันทีและขโมยฉลองพระองค์ของพระองค์ไป เมื่อไม่มีฉลองพระองค์ จือนฺหวี่จึงไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้ ดังนั้น พระองค์จึงตัดสินพระทัยแต่งงานกับหนิวหลาง โดยหนิวหลางออกไปทำไร่ ส่วนจือนฺหวี่ทอผ้าที่บ้านและดูแลลูก ๆ ของพวกเขา จือนฺหวี่ตกหลุมรักนานมากจนพระองค์ไม่อยากกลับสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เง็กเซียนฮ่องเต้พบตัวพระองค์ โดยมีรับสั่งให้ซีหวังหมู่นำจือนฺหวี่กลับมายังสวรรค์ หนิวหลางโมโหมากหลังรู้ว่าภรรยาถูกนำตัวกลับไปสวรรค์ วัวของหนิวหลางจึงสร้างเรือให้เขานำลูก ๆ ของเขาไปที่สวรรค์
ในตอนที่หนิวหลางกับลูกชายหลายคนของเขากำลังจะถึงสวรรค์ ซีหวังหมู่จึงลงโทษพวกเขาด้วยการสร้างแม่น้ำสวรรค์หรือทางช้างเผือกตรงใจกลางท้องฟ้าแยกคู่รักสองคนตลอดกาล เมื่อทั้งคู่อกหัก จือนฺหวี่จึงกลายเป็นดาวเวกาส่วนหนิวหลางกลายเป็นดาวตานกอินทรี 
หลังจากนั้น ซีหวังหมู่ได้อนุญาตให้ทั้งคู่พบกันได้แค่ครั้งเดียวในวันที่เจ็ด เดือนเจ็ด เมื่อมีฝูงนกสาลิกาบินไปที่ท้องฟ้าและสร้างสะพานให้ทั้งคู่เดินข้าม วันที่ฉลองมีชื่อว่า "เทศกาลซีซี" ซึ่งมีอีกชื่อว่า วันวาเลนไทน์ของจีน
เนื้อเรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในนิทานที่ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ของ "ขบวนการนิทานพื้นบ้าน" (Folklore Movement) ในคริสต์ทศวรรษ 1920—ส่วนอีกสามเรื่องคือตำนานนางพญางูขาว, พระนางเมิ่งเจียง และม่านประเพณี

**ภาพ**

**ดูเพิ่ม**
 เทศกาลชีซี- เทศกาลทานาบาตะ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ตำนานเทศกาลชีซี date=2009-02-28 
หมวดหมู่:เทพีจีน
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
ซีเอนา

ทัศนียภาพซีเอนา
เมืองซีเอนายามค่ำ
ซีเอนา (Siena) เป็นเมืองในจังหวัดซีเอนา แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ซีเอนาเป็นเมืองคู่แข่งของฟลอเรนซ์ที่มีชื่อเสียงทางศิลปะและสถาปัตยกรรมในยุคกลาง ใจกลางเมืองเก่าของซีเอนาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1995

**สถานที่สำคัญ**
 อาสนวิหารซีเอนา สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12- หอศีลจุ่ม (ส่วนหนึ่งของอาสนวิหาร)- จัตุรัสกัมโป (Piazza del Campo) เป็นจัตุรัสยุคกลางที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป- พาลัซโซพุบบลิโค (Palazzo Pubblico) - หอมังกีอา (Torre del Mangia) ที่จัตุรัสแคมโปสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14- สถาบันดนตรีกีจานา (Accademia Musicale Chigiana) - บาซีลีกาเดลลอสแซร์วันซา (Basilica dell'Osservanza)- วิหารซานตามาเรียเดอีแซร์วี (Santa Maria dei Servi) - วิหารซันโดเมนีโก (San Domenico)- วิหารซันฟรานเชสโก (San Francesco)- วิหารซันโตสปีรีโต (Santo Spirito)- วิหารซันมาร์ตีโน (San Martino)- สถานศักดิ์สิทธิ์ซานตากาเตรีนา (Sanctuary of Santa Caterina) ซึ่งรวมบ้านของนักบุญแคทเธอริน กับ วัดซานตากาเตรีนา เป็นที่เก็บกางเขนศักดิ์สิทธิ์ (คริสต์ศตวรรษที่ 12) ที่นักบุญแคทเธอรินได้รับแผลศักดิ์สิทธิ์ (stigmata) และรูปปั้นของนักบุญแคทเธอริน (คริสต์ศตวรรษที่ 15)
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นตอสคานา
หมวดหมู่:เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
ซานจีมิญญาโน

ซานจีมิญญาโน
ซานจีมิญญาโน (San Gimignano) เป็นเมืองเล็ก ๆ บนเนินเขา ตั้งอยู่ในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาประมาณ 50 กิโลเมตรและอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฟลอเรนซ์
ความสำคัญของซานจีมิญญาโนเป็นเมืองที่ยังรักษาลักษณะเมืองในยุคกลางไว้อย่างพร้อมมูลโดยเฉพาะหอคอยซึ่งจะมองเห็นได้แต่ใกล ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินสูงล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง ตามลักษณะที่ยังพบในหลายเมืองและหมู่บ้านในบริเวณแคว้นตอสคานา 
เมืองซานจีมิญญาโนได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นตอสคานา
หมวดหมู่:เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
โฮชิ อาคาริ

โฮชิ อาคาริ ("Hoshi Akari") เป็นซิงเกิลที่ 3 ของดูโอซอฟท์ร็อค จูไค ที่วางจำหน่ายในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2006 โดย Sistus Records และเพลงแรกของซิงเกิลนี้ ยังเป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง นักรบเหล็กเทวะ อีกด้วย

**รายชื่อแทร็ค**
#โฮชิ อาคาริ (lit.แสงดาว) 
#...because I love You
#โฮชิ อาคาริ (instrumental)
#...because I love You (instrumental)
หมวดหมู่:ผลงานของ จูไค
ปิซา

ปิซา (Pisa) เป็นเมืองเอกของจังหวัดปิซา อยู่ในแคว้นตอสคานา ฝั่งแม่น้ำอาร์โน ประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันตกของเมืองฟลอเรนซ์ (ฟีเรนเซ) ประมาณ 100 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาปรมาณ 130 กิโลเมตร
จตุรัสดูโอโมแห่งปิซาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1987

**สถานที่สำคัญ**
  จตุรัสดูโอโมแห่งปิซา - มรดกโลก-  มหาวิหารปิซา (Pisa Duomo) - มรดกโลก-  หอศีลจุ่มเมืองปิซา (Baptistry (Pisa)) - มรดกโลก-  หอเอนเมืองปิซา - มรดกโลก-  สุสานนักบุญ (Campo Santo) - มรดกโลก-  พิพิธภัณฑ์มหาวิหารปิซา (Museo del Opera del Duomo)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  วิกิท่องเที่ยว: ท่องเที่ยวปิซา
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นตอสคานา
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
ปลาคางคก

ปลาคางคก หรือ ปลาย่าดุก (อังกฤษ: Freshwater toadfish, Grunting toadfish, Freshwater stonefish; Allenbatrachus grunniens) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาคางคก (Batrachoididae) ชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างคล้ายกับปลาย่าดุก (Batrachomoeus trispinosus) ที่มีลักษณะใกล้เคียงและพบในแหล่งที่อยู่เดียวกัน ด้วยมีสีเลอะทั้งลำตัว หัวมีขนาดใหญ่ มุมปากกว้าง ตากลมโต  แต่ว่าปลาคางคกมีลายแถบที่ครีบอกมีมากกว่า โดยมีถึง 7-8 ขีด (ขณะที่ปลาย่าดุก มี 3-4 ขีด) ขณะที่หนวดที่บริเวณแก้มและหัวของปลาย่าดุก แตกแขนงมากกว่าปลาคางคก
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามพื้นโคลนหรือเลนตามปากแม่น้ำขนาดใหญ่ในเขตร้อนและอบอุ่นของทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, บังกลาเทศ, พม่า, ไทย, เวียดนาม จนถึงฟิลิปปินส์ พบได้น้อยมากในแหล่งที่เป็นน้ำจืดสนิท 
หากินในเวลากลางคืนด้วยการซุมรอเหยื่ออย่างนิ่ง ๆ ด้วยการเขมือบกินไปทั้งตัว เหมือนเช่นปลาคางคกชนิดอื่น ๆ 
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีการปรับสภาพให้เข้ากับน้ำจืดได้เหมือนกับปลาย่าดุก โดยมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาสิงโต" หรือ "ปลาแซมเบ้"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 รูปและข้อมูลปลาคางคกเพิ่มเติม
รายการธงในประเทศแอฟริกาใต้

ภาพธงต่าง ๆ ในหน้านี้ เป็นธงชาติ และธงอื่น ๆ ที่มีการใช้ในสาธารณรัฐแอฟริกาใต้

**ธงชาติ**

**ธงทหาร**

**ธงกีฬา**

**ธงเขตการปกครอง**

**ธงในอดีต**

**ธงชาติ**

**อดีตสาธารณรัฐบัวร์และเคปโคโลนี**

**ธงตำแหน่งราชการ**

**ดูเพิ่ม**
 ตราแผ่นดินของแอฟริกาใต้- เพลงชาติแอฟริกาใต้

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติแอฟริกาใต้-  South African government's page on the flag. Accessed 22 December 2005.-  dimensions of the flag date=2002-08-19 . Accessed 20 February 2005.-  South Africa (1928–1994). Accessed 4 March 2007.

อแฟริกาใต้
บอบบี ฟิชเชอร์

บ็อบบี ฟิชเชอร์ หรือ โรเบิร์ต เจมส์ ฟิชเชอร์ (Robert James Fischer; 9 มีนาคม พ.ศ. 2486 — 17 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนักหมากรุกชาวอเมริกันเชื้อสายยิว-เยอรมัน ที่มีพรสวรรค์และอุทิศตัวให้กับเกมหมากรุก จนถึงระดับที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักหมากรุกที่เก่งที่สุดตลอดกาล.  บ็อบบี ฟิชเชอร์ เคยเป็นทั้งแชมป์หมากรุกอเมริกา และแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา (นับถึงช่วงเวลานั้น) ฟิชเชอร์ได้ฉายแววความอัจฉริยะในทักษะหมากรุกของตนตั้งแต่อายุยังน้อย. เกมที่ฟิชเชอร์เล่นชนะ โดนัล เบิร์น (Donald Byrne) ในปี ค.ศ. 1956 ในขณะที่ฟิชเชอร์อายุได้เพียง 13 ปี ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เกมหมากรุกแห่งศตวรรษ" (Game of the Century)  นอกจากนี้ บ็อบบี ฟิชเชอร์ ยังเป็นชาวอเมริกันเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลอย่างเป็นทางการ (ก่อนหน้านี้มีเพียงนักหมากรุกอัจฉริยะชาวอเมริกันชื่อ พอล มอร์ฟี ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นแชมป์หมากรุกโลกอย่างไม่เป็นทางการ ในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1862) โดยเป็นฝ่ายชนะโบริส สปัสสกี อดีตแชมป์โลกชาวโซเวียตในการแข่งขันที่เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลกระหว่างปี พ.ศ. 2515 ถึง 2518.  แมตช์แข่งขันชิงตำแหน่งแชมป์โลกระหว่าง บ็อบบี ฟิชเชอร์ และ โบริส สปัสสกี เป็นหนึ่งในเกมหมากรุกที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์ และมีบทบาทในการยกระดับกีฬาหมากรุกให้กลายเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง
ในบั้นปลายชีวิต บ็อบบี ฟิชเชอร์ กลายเป็นบุคคลที่เก็บตัวและมีอาการป่วยทางจิต โดยหมกมุ่นกับทฤษฎีสมคบคิดว่ายิวจะยึดครองโลก จนกระทั่งกลายเป็นผู้ฝักใฝ่ในลัทธิต่อต้านอเมริกัน และยังเผยแพร่ความคิดเห็นในทางเหยียดและต่อต้านยิว (ถึงแม้มารดาของเขาจะเป็นยิว) จนกระทั่งถูกเพิกถอนพาสปอร์ตอเมริกัน และถูกควบคุมตัวโดยทางการญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือนในฐานะที่เป็นบุคคลไร้สัญชาติ  และใช้พาสปอร์ตอเมริกันที่ถูกระงับแล้ว
ในปี พ.ศ. 2548 ฟิชเชอร์ ได้สัญชาติไอซ์แลนด์ เขาเดินทางไปใช้ชีวิตที่ไอซ์แลนด์กระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่โรงพยาบาลแลนด์สปิตาลิในเมืองเรคยาวิกด้วยภาวะไตวาย

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 19233
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวไอซ์แลนด์
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากภาวะไตล้มเหลว
หมวดหมู่:บุคคลจากชิคาโก
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
หมวดหมู่:แชมป์โลกหมากรุกสากล
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวยิว
เจ้าพระยาปราบไตรจักร

เจ้าพระยาปราบไตรจักร อาจหมายถึง- เจ้าพระยาปราบไตรจักร (พลายบุญเรือง) ช้างทรงของสมเด็จพระเอกาทศรถ ในสงครามกอบกู้กรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 2135- เจ้าพระยาปราบไตรจักร (พลายหอม) ช้างเผือกประจำรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
แกรี คาสปารอฟ

แกรี คีโมวิช คาสปารอฟ ( Га́рри Ки́мович Каспа́ров; Garry Kimovich Kasparov; 13 เมษายน ค.ศ. 1963 — ) เป็นนักหมากรุกชาวรัสเซีย เชื้อสายยิว-อาร์มีเนีย เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลในปี ค.ศ. 1985 - 2000
คาสปารอฟ ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักหมากรุกสากลที่เก่งที่สุดในโลก ตั้งแต่เคยมีเกมนี้มา โดยนอกจากค่า เอเลอเรตติง (Elo Rating) ที่สูงที่สุดในโลก คือ 2851 ในปี ค.ศ. 1999 - 2000 แล้วนั้น คาสปารอฟ ยังชนะการแข่งขันรายการสำคัญ ๆ และมีอิทธิพลทางทฤษฎีหมากรุกสากล มาตลอดเวลากว่า 20 ปี
สไตล์การเล่นหมากรุกของ คาสปารอฟ นั้นเน้นไปในทางการใช้กลยุทธ์ (tactic) ที่แยบยล พิสดาร ลึกล้ำเป็นหลัก ในขณะที่ อนาโตลี คาร์ปอฟ คู่ปรับคนสำคัญ และเป็นแชมป์โลกคนก่อนหน้าเขา นั้นเป็นหนึ่งในนักยุทธศาสตร์ (strategy) ที่เก่งที่สุดคนหนึ่งเท่าที่โลกเคยมีมาเช่นกัน
เกมการแข่งขันระหว่าง คาสปารอฟ และ คาร์ปอฟ ที่ต่อสู้กันเพื่อชิงแชมป์โลกถึง 5 ครั้ง และการปะทะเชิงหมากกันอีกกว่าสิบปีนั้น เป็นการแข่งขันระหว่างนักหมากรุกที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ถึงสองคน ในช่วงเวลายาวนานอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
คาสปารอฟ ประกาศถอนตัวจากการเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญของมืออาชีพ ในปี ค.ศ. 2005 อย่างไรก็ตาม คาสปารอฟ ยังคงเลือกเข้าแข่งขันในเกมที่เล่นประเภทบลิสซ์ในปี ค.ศ. 2006 (ลิคท์ฮอฟเชสแชมป์เปียนทัวร์นาเมนต์) โดยได้อันดับ 1 ของรายการ ร่วมกับ อนาโตลี คาร์ปอฟ
ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 คาสปารอฟ ถูกจับและจำคุกเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยข้อหาทางการเมือง ซึ่งคาร์ปอฟ ก็ได้พยายามเดินทางไปเยี่ยมถึงห้องขังแต่กลับถูกเจ้าหน้าที่กีดกัน ไม่ยอมให้ได้เข้าเยี่ยม
และในปี ค.ศ. 2009 คาสปารอฟ ได้ประลองเชิงหมากกับ คาร์ปอฟ อีกครั้งในกติกาการแข่งขันแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งคาสปารอฟ สามารถเอาชนะ คาร์ปอฟ ไปได้
คาสปารอฟ เขียนตำราและบทวิเคราะห์ทางหมากรุกสากลไว้หลายเล่ม ซึ่งล้วนทรงคุณค่ามหาศาลต่อวงการหมากรุก และศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เช่น การออกแบบปัญญาประดิษฐ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 15940- Garry Kasparov,  "Man of the Year?", OpinionJournal, 23 December 2007-  Garry Kasparov's Book Recommendation- Edward Winter,  List of Books About Fischer and Kasparov- Garry Kasparov
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวรัสเซีย
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวโซเวียต
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลชาวรัสเซีย
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลชาวโซเวียต
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
หมวดหมู่:แชมป์โลกหมากรุกสากล
หมวดหมู่:บุคคลจากบากู
หมวดหมู่:ชาวรัสเซียเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:ชาวรัสเซียเชื้อสายอาร์มีเนีย
หมวดหมู่:สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต