Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
วัดดอนจันทร์

วัดดอนจันทร์ ตั้งอยู่ถนนบ้านดอนจันทร์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนา เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่มี พื้นที่ สี่เหลียมผืนผ้า ด้านหน้าติดกลับถนน ด้านหลังติดกลับหมู่บ้าน ทิศเหนือ ติกกลับถนนสาธารณประโยชน์ ของหมู่บ้าน ทิศไต้ติดกลับทุ่งนา

**ประวัติการตั้งวัด**
# วัดดอนจันทร์  คณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ เลขที่ 2/8 หมู่ 4บ้านดอนจันทร์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย  
# โฉนดที่ดิน เล่มที่ 27459 เล่มที่ 27461 เล่มที่ 27463 เล่มที่ 27464 เล่มที่ 27465 (ยังไม่ได้รวม โฉนดมี5ใบ)
# กรณีเป็นวัดที่ตั้งขึ้นก่อนวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 ซึ่งเป็นวัดที่กฎกระทรวงศึกษาธิการ ออกตามความในพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พุทธศักราช 2484 มีผลบังคับใช้
# ได้ตั้งวัดเมื่อ -
# ถ้าเป็นวัดที่ตั้งขึ้นหลังวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ 
# วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 กระทรวงศึกษาธิการประกาศ
# ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ - เดือน สิงหาคม พ.ส.2531

**ผู้ก่อตั้งและบริจาคที่ดินวัดดอนจันทร์**
# พระครูสุขุมธรรมวิจิตร  (สุรศักดิ์ พุ่มกลับ) คุณพ่อจาม คุณแม่บุญเกิด พุ่มกลับ  และนายเทียบ คำเมือง อดีดผู้ใหญ่บ้าน เป็นผู้ริเริมสร้างวัด (ได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์)
# โดยมีผู้ร่วมบริจากที่ดินให้วัด คุณพ่อจาม คุณแม่บุญเกิด พุ่มกลับ


**ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา**
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา  เมื่อวันที่ กรกฎาคม  ขนาดของพระอุโบสถ กว้าง   เมตร ยาว  เมตร  
ประกาศในราชกิจจานุเบกษา  เล่มที่  ตอนที่  เป็นปีที่  ในรัชกาลปัจจุบัน 

**ศาสนวัตถุ**
# พระอุโบสถ ขนาดกว้าง  ยาว  เมตร ก่อสร้างปี พ.ศ. กำลังก่อสร้าง
# กุฏิ  จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 7หลัง 1ห้อง ขนาดกว้าง 6 ยาว 6 เมตร  ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1หลัง 3ห่อง ขนาดกว้าง 12 ยาว 15 เมตร  ก่อสร้างปี พ.ศ.
# ศาลาการเปรียญ ขนาดกว้าง 21 ยาว 42 เมตรเป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ก่อสร้างปี พ.ศ.
# เมรุ 1หลัง  ขนาดก้วาง 4เมตร ยาว 8เมตร  

**ลำดับเจ้าอาวาส**
# พระอธิการ ป๋อง เปสโร พ.ศ. 2539 ถึง 2548
# พระชะอ้อน อชิโต พ.ศ. 2548 ถึง ปัจจุบัน

**ประวัติเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบับ**
# พระชะอ้อน อชิโต พ.ศ. 2548 ถึง ปัจจุบัน
# 

**อ้างอิง**
ดอนจันทร์
โรครินเดอร์เปสต์

โรครินเดอร์เปสต์ (Rinderpest) เป็นโรคติดต่อที่เกิดจากไวรัสในปศุสัตว์ กระบือบ้าน และสัตว์ป่าบางสปีชีส์ อาการของโรคจะมีไข้ กัดกร่อนในปาก ท้องเสีย และลิมฟอยด์ตายเฉพาะส่วน มีอัตราการตายสูง หลังจากการรณรงค์เพื่อกำจัดไวรัสทั่วโลก กรณียืนยันสุดท้ายได้รับการวินิจฉัยพบในปี พ.ศ. 2544 และเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553 องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติประกาศว่าโรคดังกล่าวถูกกำจัดจนหมดแล้ว  
คำว่า รินเดอร์เปสต์ (Rinderpest) เป็นคำในภาษาเยอรมัน หมายถึง โรคระบาดปศุสัตว์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาวุธชีวภาพ
หมวดหมู่:โรคระบาด
กำแพงวีอาอาเนลลี

กำแพงวีอาอาเนลลี เป็นกำแพงเหล็กกล้าสูง 3 เมตร ความยาว 84 เมตร ซึ่งล้อมรอบส่วนวีอาอาเนลลีในเมืองปาโดวา ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2549 และถูกทลายลงในปี พ.ศ. 2550 พื้นที่ดังกล่าวประกอบด้วยอพาร์ตเมนต์ 6 ช่วงตึกซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรประมาณ 1,500 คน พื้นที่ดังกล่าวเคยเต็มไปด้วยนักเรียน แต่ปัจจุบัน ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นชาวแอฟริกาซึ่งแสวงหาที่ลี้ภัยในประเทศอิตาลี
สาเหตุของการสร้างกำแพงนั้นเกิดจากอัตราการเกิดอาชญากรรมที่สูงมากในพื้นที่ดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พื้นที่นี้ยังเป็นสถานที่การจลาจลระหว่างแก๊งซึ่งประกอบด้วยผู้อพยพจากไนจีเรียและโมร็อกโก เช่นเดียวกับเป็นที่ที่มีความโด่งดังในเรื่องธุรกิจยาเสพติด การสร้างกำแพง ประกอบด้วยจุดตรวจ เสร็จสิ้นภายในสองวัน มีคนบางกลุ่มไม่เห็นด้วยและเรียกกำแพงนี้ว่า กำแพงเบอร์ลินของปาโดวา กำแพงดังกล่าวถูกทลายลงระหว่างเดือนกันยายนและตุลาคม พ.ศ. 2550 หลังจากประชากรในพื้นที่ได้รับการอพยพและให้การรับประกันแก่ประชากรในพื้นที่ดังกล่าวในด้านการย้ายถิ่นฐานอย่างเป็นธรรม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในปาโดวา
แกงส้ม

แกงส้ม หรือ อาซัมเรอบุซ (asam rebus) เป็นอาหารประเภทแกงที่เป็นที่นิยมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งครบรสโดยมีรสเปรี้ยวนำ ตามด้วยเผ็ด หวาน เค็ม ใส่น้ำพริกแกงส้ม ผัก และ เนื้อสัตว์ 
ทำโดยใช้ น้ำพริกแกงส้มละลายน้ำ ต้มให้เดือด ใส่ผักและเนื้อสัตว์ ปรุงรสด้วย น้ำมะขาม น้ำตาลปี๊บ เกลือ และวัตถุดิบพื้นบ้านที่ให้รสเปรี้ยว

**ส่วนผสมหลัก**
 เนื้อสัตว์ เลือกใช้ได้หลายชนิด อาจเป็นชนิดเดียวหรืออย่างละน้อยผสมกันก็ได้ เช่น 
** ปลาสด (นิยมใช้) หรือ ปลากระป๋อง 
** กุ้ง (นิยมใช้) 
** อาหารทะเล เช่น ปู หอย กั้ง
** เนื้อหมูติดกระดูก - ผัก เลือกใช้ได้หลายชนิด อาจเป็นชนิดเดียวหรืออย่างละน้อยผสมกันก็ได้ เช่น 
** ผักบุ้ง 
** มะละกอ 
** หัวไชเท้า 
** มะรุม 
** ดอกแค 
** กะหล่ำดอก 
** ชะอม ในรูปของ ไข่เจียวชะอม 
** ผักอื่น ๆ ดัดแปลงไปตามท้องถิ่น - น้ำพริกแกงส้ม ประกอบด้วย พริก เกลือ หอมแดง กะปิ โดยมี 2 แบบ
** พริกแห้ง 
** พริกสด - วัตถุดิบพื้นบ้านที่ให้รสเปรี้ยว สำหรับแกงส้ม เลือกใช้ได้หลายชนิด อาจเป็นชนิดเดียวหรืออย่างละน้อยผสมกันก็ได้ เช่น 
** มะขามเปียก และ/หรือ มะขามสด (นิยมใช้) 
** หน่อไม้ดองเปรี้ยว (นิยมใช้) 
** หัวมะพร้าวดองเปรี้ยว (นิยมใช้) 
** ยอดชะมวง 
** ลูกเถาคัน 
** มะมุด 
** มะม่วงอ่อน 
** ส้มแขก 
** ตะลิงปลิง 
** มังคุดแก่ที่ผิวยังเป็นสีเลือด 
** แตงกวาสุกแก่ หรือแตงเปรี้ยว (แตงกวาที่ปล่อยให้สุกเหลืองคาต้น) นำมาฝาน

**ประเภทของแกงส้ม**

**ภาคใต้**
แกงส้มแบบภาคใต้ จะปรุงรสเปรี้ยวด้วย มะนาว, มะขาม, ขมิ้นในน้ำพริกแกง คนภาคอื่นจึงเรียกว่า "แกงเหลือง"

**ภาคกลาง**
น้ำพริกแกงส้มของภาคกลาง ไม่ใส่ขมิ้นแต่จะมีการปรับส่วนผสมของน้ำพริกแกงไปบ้าง แกงส้มที่ใช้ปลาที่มีกลิ่นคาว เช่น ปลาหนัง ปลากดทะเล ปลาดุก เพิ่มกระเทียมลงในน้ำพริกแกงด้วย ส่วนแกงส้มปลาช่อนเพิ่มกระชาย ข่า ตะไคร้ในน้ำพริกเพื่อดับกลิ่นคาวปลา แกงส้มในบางท้องถิ่นมีเครื่องปรุงที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง เช่น- แกงส้มปลาดุกของจังหวัดชลบุรี ใส่มะเขือเปราะ ถ้าเป็นแกงส้มปลาทูใส่ต้นหอมและใบมะกรูด- แกงส้มพื้นบ้านแบบชาวเลในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ น้ำพริกแกงใช้พริกขี้หนูสด ใส่ใบกะเพรา

**ภาคเหนือ**
จังหวัดน่านมีแกงส้มที่เป็นเอกลักษณ์เรียกแกงส้มเมือง เป็นแกงรสเปรี้ยว รสเปรี้ยวนั้นมาจากน้ำมะกรูด และใบส้มป่อย เป็นแกงปลาใส่ผักต่าง ๆ เช่น ชะอม ยอดมัน มะเขือเทศ ตูนหรือคูน แต่งกลิ่นให้หอมด้วยใบแมงลัก น้ำแกงมีสีเหลืองเพราะใส่ขมิ้น น้ำพริกประกอบด้วยรากผักชี เกลือ ตะไคร้ ขมิ้น พริกชี้ฟ้า หอม กระเทียมและกะปิ 

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
  Southern Thai Spicy Sour Yellow Curry with Lotus Stems and Sea Bass-  Delightful southern Thai food in Bangkok-  Kaeng som pla (Sour Soup) recipe-  Kaeng Som Phak Bung Phrik Sod Kab Pla, Sour F-  Thai Kaeng Som with seafood-  highheelgourmet.com: kaeng som koong recipe
*isbn=
หมวดหมู่:แกง
หมวดหมู่:อาหารไทย
หมวดหมู่:อาหารมาเลเซีย
หมวดหมู่:อาหารลาว
วอลอดือมือร์ กลึชกอ

วอลอดือมือร์ วอลอดือมือรอวึช กลึชกอ (Володи́мир Володи́мирович Кличко́; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1976) เป็นอดีตนักมวยสากลอาชีพ เขาเป็นน้องชายของวีตาลีย์ กลึชกอ
วอลอดือมือร์ผ่านการชกมวยสากลสมัครเล่นมาอย่างโชกโชนกว่าวีตาลีย์ ผู้เป็นพี่ เคยคว้าแชมป์มวยระดับจูเนียร์ของทวีปยุโรป ในรุ่นเฮฟวี่เวท ใน ค.ศ. 1993 และเคยประสบความสำเร็จสูงสุดด้วยการคว้าเหรียญทองในรุ่นซูเปอร์เฮฟวี่เวท ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ค.ศ. 1996 ที่แอตแลนตา สหรัฐ
หลังจากนั้นแล้ว วอลอดือมือร์ก็หันมาชกมวยสากลอาชีพพร้อมกับวีตาลีย์ พี่ชาย ด้วยการเข้าอยู่ในสังกัด Universum Box-Promotion ที่ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ของฟริทซ์ ซดูเน็ค ซึ่งทั้งคู่เมื่อหันมาชกมวยสากลอาชีพแล้วก็ได้สร้างความฮือฮาเป็นอย่างมากต่อวงการมวยโลก ด้วยเป็นคู่พี่น้องผิวขาวในรุ่นเฮฟวี่เวท ที่หมัดหนัก รูปร่างสูงใหญ่ทั้งคู่ ซึ่งวอลอดือมือร์มีส่วนสูง 6 ฟุต 7 นิ้ว (199 เซนติเมตร)
ซึ่งวอลอดือมือร์ก็ถือว่าประสบความสำเร็จก่อนวีตาลีย์พี่ชายเสียด้วยซ้ำ เมื่อสามารถคว้าแชมป์อินเตอร์เนชั่นแนลของสภามวยโลก (WBC) มาครองได้ก่อน ใน ค.ศ. 1998 แต่แล้ววลาดิเมียร์ก็ต้องมาพบกับความพ่ายแพ้ครั้งแรกเมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อกต่อรอสส์ พูริตตี นักมวยโนเนมชาวอเมริกัน ในปลายปีเดียวกัน ในยกที่ 11 หลังจากนั้นวลาดิเมียร์ก็ยังชกเคลื่อนไหวอีกหลายครั้ง รวมทั้งคว้าแชมป์ยุโรปและแชมอินเตอร์คอนติเนนตัลของสมาคมมวยโลก (WBA) มาครองได้อีก 
วอลอดือมือร์ มาคว้าแชมป์โลกได้เป็นครั้งแรก เมื่อเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนน คริส เบิร์ด นักมวยชาวอเมริกันใน ค.ศ. 2000 ได้แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทขององค์กรมวยโลก (WBO) วอลอดือมือร์ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 5 ครั้ง ก่อนที่จะมาพ่ายแพ้อีกครั้งต่อ คอร์รี แซนเดอร์ส นักมวยชาวแอฟริกาใต้ ใน ค.ศ. 2002 เมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อกเพียงแค่ยกที่ 2 จากนั้นก็ชกเคลื่อนไหวอีก 2 ครั้ง ก่อนที่จะพบกับความพ่ายแพ้ครั้งที่ 3 ต่อ ลามอน บริวสเตอร์ นักมวยชาวอเมริกัน ในยกที่ 5 เมื่อ ค.ศ. 2003 ชิงแชมป์โลกกลับมาไม่สำเร็จ
วอลอดือมือร์ กลึชกอ กลับมาเป็นแชมป์โลกได้อีกครั้งใน ค.ศ. 2005 เมื่อเป็นฝ่ายชนะน็อกแซมมวล ปีเตอร์ นักมวยชาวไนจีเรีย ถึงรัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ ทำให้ได้แชมป์หลายสถาบัน ทั้ง NABF, IBF และ WBO 
ชีวิตส่วนตัว ใน ค.ศ. 1996 วอลอดือมือร์จบการศึกษาด้านครุศาสตร์จากสถาบัน Pereyaslav-Khmelnitsky Pedagogical Institute ที่ยูเครน และใน ค.ศ. 2001 ก็สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาจากมหาวิทยาลัยเคียฟ ตามวีตาลีย์ พี่ชายที่จบก่อนหน้านั้นไม่นาน นอกจากนี้แล้วยังชื่นชอบการเล่นกอล์ฟ และสามารถพูดได้ถึง 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษายูเครน ภาษารัสเซีย และภาษาเยอรมัน

**ดูเพิ่ม**
 วีตาลีย์ กลึชกอ

**อ้างอิง**
  สถิติการชก date=2010-09-18 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ของสองพี่น้องตระกูลกลึชกอ
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวยูเครน
หมวดหมู่:นักมวยสากลสมัครเล่นชาวยูเครน
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBO
หมวดหมู่:แชมป์โลก IBF
หมวดหมู่:แชมป์เงา WBA
หมวดหมู่:แชมป์เงา WBC
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นซาปอริฌเฌีย
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBA
หมวดหมู่:แชมป์โลก เดอะริง
ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข

ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เป็นร่างพระราชบัญญัติที่มีจุดประสงค์ที่จะให้เป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งระหว่างแพทย์กับคนไข้ และช่วยไม่ให้เกิดการฟ้องร้องต่อแพทย์ เน้นการช่วยเหลือผู้เสียหายจากบริการสาธารณสุขโดยไม่ต้องพิสูจน์ความผิดมากกว่าการหาผู้กระทำความผิดมาลงโทษ แต่แพทย์เกิดความกังวลต่อประเด็นดังกล่าว เนื่องจากเห็นว่าผลกระทบของกฎหมายอาจไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์
มูลนิธิเพื่อผู้บริโภคได้กล่าวถึงความจำเป็นของร่างพระราชบัญญัติดังกล่าว ดังนี้
# ผู้ป่วยไม่ค่อยเรียกร้องสิทธิเมื่อได้รับบริการผิดพลาดและไม่ได้รับความช่วยเหลือ หรือในกรณีที่ไปฟ้องร้องต่อศาล ก็พบว่าการพิสูจน์ความถูกผิดนั้นเป็นไปได้ยาก
# ในพระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติบัญญัติให้มีการกันเงินไว้ไม่น้อยกว่าร้อยละ 1 จ่ายเป็นค่าช่วยเหลือเบื้องต้นแก่ผู้ได้รับความเสียหาย ซึ่งปีที่ผ่านมามีผู้ขอรับความช่วยเหลือเพียง 810 ราย จากผู้ใช้บริการประมาณ 200 ล้านครั้ง แต่รวมเฉพาะคนไข้บัตรทองประมาณ 47 ล้านคน ดังนั้น ผู้ที่ไม่มีบัตรทองจึงไม่มีระบบใด ๆ มารองรับ
# ความขัดแย้งของแพทย์และคนไข้มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากสาเหตุหลายประการ อาทิ ระบบสิทธิขึ้นพื้นฐานในการเข้าถึงบริการสาธารณสุข การแพทย์สาธารณสุขที่เป็นการค้ามากขึ้น การพัฒนาคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย เป็นต้น โดยมีสถิติการฟ้องร้องคดีแพ่งต่อศาลในช่วงปี พ.ศ. 2539-2551 จำนวน 76 คดี และมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น
ในปี พ.ศ. 2550 กลุ่มประชาชนที่ได้รับความเสียหายจากบริการสาธารณสุขและกลุ่มอื่น ๆ พยายามร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวขึ้น โดยประสานความร่วมมือกับมงคล ณ สงขลา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข โดยได้เสนอให้มีคณะทำงานยกร่างพระราชบัญญัติและมีองค์ประกอบจากทั้งนักวิชาการ แพทยสภา กองประกอบโรคศิลปะ ตัวแทนผู้เสียหาย และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หลังจากการทำงานร่วมกันในชั้นกฤษฎีกาแล้ว ได้มีข้อตกลงร่วมกันเป็นร่างพระราชบัญญัติที่รอเข้าสมัยประชุมสภา
ด้านศาสตราจารย์ นายแพทย์ สมศักดิ์ โล่ห์เลขา นายกแพทยสภา ได้มีหนังสือถึงสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ให้ทบทวนมติเห็นชอบร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุขเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2553 เพื่อดูผลกระทบวงกว้างและป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาแก่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยในหนังสือกล่าวว่าร่างกฎหมายดังกล่าวเสนอโดยกลุ่มเอ็นจีโอ และทำให้เจ้าหน้าที่สาธารณสุขได้รับผลกระทบเนื่องจากผู้เสียหายสามารถฟ้องร้องเจ้าหน้าที่นั้นได้   

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เสนอโดยประชาชนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งfix-attempted=yes -  ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เสนอโดยคณะรัฐมนตรีfix-attempted=yes -  ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เสนอโดยนายเจริญ จรรย์โกมล กับคณะfix-attempted=yes -  ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เสนอโดยนายประสิทธิ์ ชัยวิรัตนะ กับคณะfix-attempted=yes -  ร่างพระราชบัญญัติสร้างเสริมความสัมพันธ์ในระบบบริการสาธารณสุข เสนอโดยนายบรรพต ต้นธีรวงศ์ กับคณะfix-attempted=yes -  ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ให้และผู้รับบริการสาธารณสุข เสนอโดยนางอุดมลักษณ์ เพ็งนรพัฒน์ กับคณะfix-attempted=yes -  ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เสนอโดยนายสุทัศน์ เงินหมื่น กับคณะfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:ร่างกฎหมายไทย
สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์

สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ (Girl Guides Association of Thailand; ชื่อย่อ: GGAT) เป็นองค์กรเนตรนารีระดับชาติของประเทศไทย โดยมีสมาชิกผู้คอยให้บริการ 28,030 คน (ในพ.ศ. 2546) ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 โดยนางสาวกนก สามเสน (ชื่อปัจจุบัน: คุณหญิงกนก สามเสน วิล) องค์กรดังกล่าวได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกทดลองขององค์การผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งโลก ในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2506

**ประวัติ**
กิจการผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทยเริ่มขึ้นในภายหลังจากที่นางสาวกนก สามเสน (ชื่อปัจจุบัน: คุณหญิงกนก สามเสน วิล) ได้เยี่ยมชมกิจการของ The Girl Scouts Association of U.S.A ที่นิวยอร์ก ในครั้งที่เข้าร่วมการสัมนา Committee of Correspondence ในปีพ.ศ. 2499 โดยได้เกิดความประทับใจต่อการดำเนินงานของคณะกรรมการและเจ้าหน้าที่ ตลอดจนการปฏิบัติหน้าที่ของ Girl Scouts ที่มีความคล่องแคล่ว ท่านเห็นว่ากิจกรรมดังกล่าวเป็นประโยชน์และเหมาะสมต่อเด็กผู้หญิง

**โครงสร้าง**
โครงสร้างขององค์กรจะแบ่งออกเป็นสี่ระดับตามอายุดังต่อไปนี้:- นกน้อย (Little bird) - อายุ 4 ถึง 6 ปี- นกสีฟ้า (Blue Birds) - อายุ 7 ถึง 11 ปี- ผู้บำเพ็ญประโยชน์รุ่นกลาง (Guides) - อายุ 12 ถึง 15 ปี- ผู้บำเพ็ญประโยชน์รุ่นใหญ่ (Senior Guides) - อายุ 16 ถึง 20 ปี

**กิจกรรม**

**ตราสัญลักษณ์**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 คณะลูกเสือแห่งชาติ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Basic information en-  สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์-  สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ ศูนย์ฝึกภาคเหนือ จังหวัดเชียงใหม่ date=29 January 2011-  สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์ แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ (แผนที่สุขภาพ)fix-attempted=yes 
หมวดหมู่:ลูกเสือไทย
ไทย
วัดราชพฤกษ์

วัดราชพฤกษ์ ตั้งอยู่ที่หมู่ 2 ตำบลบ้านหลุม อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย  เป็ดวัดราษฎร์  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย แต่เดิมวัดมีนามว่า “วัดเหนือ” สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 1920 ได้เปลี่ยมนามวัดเป็น “วัดราชพฤกษ์” ในราว พ.ศ. 2470 ในปี พ.ศ. 2524 ได้สร้างอุโบสถขึ้น มีเนื้อที่ในการตั้งวัด จำนวน 8 ไร่ 

**ศาสสถาน**
อุโบสถ
*ศาลาการเปรียญ
*เมรุ
*ศาลาคู่เมรุ
*กุฏิที่พักสงฆ์

**ลำดับเจ้าอาวาส**
 พระครูสุภัทรธีรคุณ (สำราญ)พ.ศ.2529-ปัจจุบัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
#  ตำบลบ้านหลุม อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย date=2016-03-04 
# สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสุโขทัย date=2010-04-10 
# สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสุโขทัย date=2011-08-14 
ราชพฤกษ์
ภาษาโครยอ-มาร์

ภาษาโครยอ-มาร์  (고려말; Корё мар)  หรือ ภาษาเกาหลีเอเชียกลาง (ภาษาเกาหลีมาตรฐาน: 중앙아시아 한국어) เป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาเกาหลีที่ใช้พูดโดยโครยอ-ซารัม กลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีที่อาศัยอยู่ในพื้นที่อดีตสหภาพโซเวียต โดยสืบมาจากสำเนียงฮัมกย็องและวิธภาษาหลายภาษาในภาษาเกาหลีตะวันออกเฉียงเหนือ  ภาษานี้เข้าใจได้ยากเมื่อใช้พูดคุยกับภาษาเกาหลีมาตรฐาน ซึ่งอาจเป็นเพราะภาษาโครยอ-มาร์รับคำยืมจากภาษารัสเซีย และชาวโครยอ-ซารัมก็นิยมใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาแม่ มากกว่าใช้ภาษาโครยอ-มาร์ของตัวเอง
เกียร์มัน คิมรายงานว่า ภาษาโครยอ-มาร์ไม่ค่อยมีการใช้งานอย่างแพร่หลายในสื่อ และไม่มีการสอนในโรงเรียน จึงจัดให้ภาษานี้มีสถานะใกล้สูญ

**อักษร**
ภาษาโครยอ-มาร์ไม่นิยมในการเขียนคำประพันธ์ด้วยอักษรเกาหลีได้รับอิทธิพลจากอักษรซิริลลิก แม้โซเวียตจะล่มสลายไปแล้วก็ตาม ขณะที่เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างมีการใช้อักษรเกาหลีในการเขียนอย่างมีระบบแบบแผนdate=December 2019 อย่างไรก็ตามในปัจจุบันนักเขียนชาวโครยอ-ซารัมที่มีชื่อเสียง อย่างลัฟเรนติ ซ็อน (Лаврентий Сон) ได้เขียนเรื่องสั้นภาษาโครยอ-มาร์ โดยใช้อักษรฮันกึลในการเขียน
แม้จะมีรูปแบบการเขียนอักษรโรมันเข้ามาในภาษาโครยอ-มาร์ ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่รัฐบาลและนักภาษาศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมจากชาวโครยอ-ซารัม

**สรวิทยา**
ลักษณะของภาษาโครยอ-มาร์ แตกต่างจากภาษาเกาหลีมาตรฐานรวมถึงความแตกต่างทางสัทวิทยาต่อไปนี้:- ㄹ ออกเสียง IPA|ɾ หรือ IPA|r ในทุกตำแหน่งยกเว้นเมื่อออกเสียงยาวซึ่งจะออกเสียงเหมือนกับภาษาเกาหลีมาตรฐาน- การสูญเสียเสียง ㄹ พบได้บ่อยเมื่ออยู่ก่อนหน้าพยัญชนะที่ใช้ลิ้นส่วนหน้าในการออกเสียง- ระบบการเน้นระดับเสียง (Pitch accent) ที่แยกคำที่มีหน่วยเสียงต่างกันน้อยที่สุด มีสองเสียงคือสูงและต่ำ- การเก็บรักษาเสียง MK โดยย่อเป็น n เมื่อนำหน้า IPA|i และ IPA|j- ㄱ ออกเสียง t͡ɕ เมื่อนำหน้า ㅣ- ㄴ และ ㅇ ที่ส่วนท้ายคำออกเสียงง่ายลงเป็น 이- ㅏ, ㅔ ออกเสียงเป็น ㅑ และ ㅗ ออกเสียงเป็น ㅔ- ㅗ, ㅡ ออกเสียงง่ายลงเป็น ㅜ และ ㅣ สามารถใช้แทนกันได้กับ ㅡ- IPA|w ออกเสียงเป็น IPA|v เนื่องจากอิทธิพลของภาษารัสเซีย- ㅈ ออกเสียงเป็น ㄷ- ㄱ ออกเสียงเป็น ㅂ ในช่วงกลางของคำ

**การศึกษา**
ภาษาโครยอ-มาร์เป็นภาษาที่ไม่อยู่ระบบการเรียนการสอนเพื่อนำไปใช้ในหลายโรงเรียน ขณะที่ภาษาเกาหลีมาตรฐานทั้งของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างใช้สอนตามมหาวิทยาลัยต่างๆทั่วไปในอดีตสหภาพโซเวียตกับครูผู้สอนที่มาจากประเทศนั้น ๆ และมีอาจารย์จากเกาหลีใต้คนหนึ่งที่พยายามสอนภาษาโครยอ-มาร์ให้แก่นักศึกษาภายในมหาวิทยาลัยอัลมาตีในประเทศคาซัคสถาน แต่ก็ล้มเหลวอย่างมาก

**ดูเพิ่ม**
 ภาษาดุงกาน ภาษาของชาวจีนมุสลิมที่อพยพเข้ามาในเอเชียกลาง

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 postscript=. 
หมวดหมู่:ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ภาษาย่อย
โครยอ-ซารัม
โครยอ-ซารัม
โครยอ-ซารัม
โครยอ-ซารัม
โครยอ-ซารัม
หมวดหมู่:วัฒนธรรมโครยอ-ซารัม
ชมพูภูคา

ชมพูภูคา Bretschneidera sinensis เป็นไม้ยืนต้นชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล  Bretschneideraceae เป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง สูง 10–25 เมตร ดอกออกเป็นช่อตั้งสีชมพู พบเฉพาะทางตอนใต้ของจีน เวียดนามตอนบน ไต้หวัน และภาคเหนือของไทย ที่ดอยภูคา จังหวัดน่าน

**ลักษณะทางพฤษศาสตร์**
ชมพูภูคาเป็นไม้ยืนต้น สูง 10–25 เมตร เปลือกลำต้นเรียบสีเทาน้ำตาล ใบประกอบแบบขนนก ยาว 30–80 ซม. ใบรูปหอกถึงรูปไข่ กว้าง 2.5–6 ซม ยาว 8–25 ซม. โคนใบรูปลิ่มหรือกลม ปลายใบแหลม ดอกสีขาว–ชมพู คล้ายรูประฆัง ออกเป็นช่อที่ปลายยอด ช่อดอกยาวได้ถึง 20–40 ซม. กลีบรองดอกขนาดใหญ่ รูปถ้วยขอบหยักตื้น ๆ กลีบดอก 5 กลีบ รูปไข่กว้าง โคนกลีบเรียวยาว ปลายกลีบม้วนออกด้านนอก ขนาด 1.8–2 ซม. กลีบบนมักคว่ำลง เกสรผู้ 8 อัน ก้านเกสรเพศผู้ยาว 2.5–3 ซม. ปลายโค้ง รังไข่และก้านเกสรเพศเมียมีขนปกคลุม รังไข่ยาว 0.3–0.4 ซม. เกสรเพศเมียยาว 3–4 ซม. ปลายงอลง ผลรูปกระสวยแก่แล้วแตก เมล็ดรูปรี กว้าง 12 มม. ยาว 20 มม.

**การค้นพบ**
ชมพูภูคา เป็นหนึ่งในพันธุ์ไม้หายาก ใกล้สูญพันธุ์ชนิดหนึ่งของโลก เมื่อประมาณ 30 ปีที่ผ่านมา มีรายงานว่าพบพันธุ์ไม้ชนิดนี้ ที่มณฑลยูนานประเทศจีน แต่ปัจจุบันคาดว่าสูญพันธุ์ไปแล้วเนื่องด้วยการตัดไม้ทำลายป่า
สำหรับในประเทศไทยมีรายงานการสำรวจพบพันธุ์ไม้ชนิดนี้เมื่อมี พ.ศ. 2532 บริเวณป่าดงดิบเขาดอยภูคา อุทยานแห่งชาติดอยภูคา อำเภอปัว และที่ บ้านสว่าง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน

**การกระจายพันธุ์**
ชมพูภูคามีเขตการกระจายพันธุ์แคบ ๆ พบเฉพาะทางตอนใต้ของประเทศจีน ภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ไต้หวัน และไทย ในประเทศไทย พบที่ดอยภูคาในจังหวัดน่าน ขึ้นตามที่ลาดชันในป่าดิบเขา ที่ระดับความสูง 1,200–1,500 เมตร ในต่างประเทศพบจนถึงระดับความสูง 1,700 เมตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สารานุกรมพืชในประเทศไทย - ชมพูภูคา date=7 August 2014-  IUCN Red List Species of the Day Bretschneidera sinensis date=20 January 2012 สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2010.-  Bretschneidera page ที่ www.eFloras.org.
หมวดหมู่:ไม้ยืนต้น
หมวดหมู่:Akaniaceae
หมวดหมู่:พืชที่ได้รับการคุ้มครองชั้นหนึ่งของจีน
ขัณฑสกร (ยา)

ขัณฑสกร เป็นเครื่องยาไทยอย่างหนึ่ง ปรากฏในคัมภีร์ยาไทยโบราณ สมุดข่อยหรือแผ่นหินสลักที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 นอกจากนี้ ยังปรากฏในตำราโอสถพระนารายณ์ สมัยกรุงศรีอยุธยา
ในตำรายาไทยระบุไว้ว่า ขัณฑสกรมีหลายชนิดและมีแหล่งกำเนิดที่แตกต่างกัน ดังนี้:
# เกิดจากหยาดน้ำค้างบนใบของต้นขัณฑสกร โดยนำน้ำค้างไปตากไว้จนห้างก็จะได้เป็นเกล็ดสีขาว มีรสหวานจัดถึงขม มีสรรพคุณบำรุงกำลัง ปัสสาวะคล่อง แก้เสมหะ และแก้กระหาย
# เกิดจากน้ำอ้อย มีสรรพคุณใช้บำรุงธาตุ บำบัดฝีผอมเหลือง
# เกิดจากน้ำผึ้งที่เกิดริมฝั่งทะเล มีสรรพคุณแก้นิ่ว ท้องมาน แก้สะอึก แก้กำเดา แก้ไข้เซื่องซึม แก้จุดเสียด ลมพิษ คอแห้ง
# เกิดจากเกสรบัวหลวง รสหวานจัดจนขม สรรพคุณเหมือนกับขัณฑสกรที่ได้มาจากหยาดน้ำค้างบนใบต้นขัณฑสกร

**ดูเพิ่ม**
 กัตเตชัน

**อ้างอิง**
 องค์การเภสัชกรรม.  ขัณฑสกร ยาจากหยดน้ำบนต้นไม้ ? date=2009-03-27 . สืบค้นเมื่อ 17-10-2553.
หมวดหมู่:สมุนไพรไทย
ฟีเดลีโอ

Fidelio, Playbill of the Worldpremiere, Vienna, Kärntnertortheater, May 23, 1814
ฟีเดลีโอ, โอปุสที่ 72 (Fidelio, Op. 72) หรือ ลีโอนอร์ (Leonore) เป็นอุปรากรภาษาเยอรมันความยาว 2 องก์ แต่งโดยลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟินในปี ค.ศ. 1805 คำร้องภาษาเยอรมันโดย Joseph Sonnleithner  ดัดแปลงจากบทละครต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสของ Jean-Nicolas Bouilly ซึ่งเคยถูกนำมาแสดงเป็นอุปรากรภาษาฝรั่งเศส ชื่อ Léonore, ou L’amour conjugal ในปี ค.ศ. 1798 และอุปรากรภาษาอิตาลี ชื่อ Leonora ในปี ค.ศ. 1804  ผลงานชิ้นนี้เป็นอุปรากรเพียงชิ้นเดียวที่เบโทเฟินแต่งขึ้น
เนื่อเรื่องกล่าวถึงความเสียสละของหญิงสาวชื่อ ลีโอนอร์ (Leonore) ซึ่งสามีของเธอชื่อ ฟลอเรสทาน (Florestan) เป็นนักโทษการเมืองที่ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ลีโอนอร์ปลอมตัวเป็นผู้คุมนักโทษชื่อ ฟีเดลีโอ และแอบเข้าไปช่วยให้สามีของเธอได้รับอิสรภาพ เรื่องราวในเรื่องเกิดขึ้นที่คาบสมุทรไอบีเรีย ในสเปน
อุปรากรเรื่องนี้ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Theater an der Wien เวียนนา เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1805 ซึ่งในขณะนั้นตกอยู่ภายใต้การยึดครองของทหารฝรั่งเศสโดยการนำของนโปเลียน โดยในการแสดงครั้งแรกเป็นอุปรากรความยาว 3 องก์ แต่เนื่องจากเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการเมือง ต่อมาเบโทเฟินจึงได้ตัดทอนความยาวเหลือเพียง 2 องก์ และแต่งท่อนโอเวอร์เชอร์ขึ้นมาใหม่ ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม และ 10 เมษายน ค.ศ. 1806
ต่อมาในปี ค.ศ. 1814 เบโทเฟินได้ปรับปรุงอุปรากรเรื่องนี้อีกครั้ง ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1814 ที่โรงละคร Theater am Kärntnertor เวียนนา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ฟีเดลีโอ- cname=Fidelio- Fidelio - Part 1-4 (Op. 72)-  Detailed description of Beethoven's Fidelio date=2020-05-28 
หมวดหมู่:ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
หมวดหมู่:อุปรากรภาษาเยอรมัน
เอมิ มาเรีย

เอมิ มาเรีย (エミ・マリア) เกิด 9 มิถุนายน ค.ศ. 1987 นักร้องและนักแต่งเพลงเพลงอาร์แอนด์บีชาวญี่ปุ่น โดยได้ออกผลงานเป็นอีพีครั้งแรกในปี ค.ศ. 2007 คือ "Between the Music"

**ประวัติ**
เอมิ มาเรีย เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1987 ที่ประเทศปาปัวนิวกินี บิดาเป็นชาวปาปัวนิวกินี ส่วนมารดาเป็นชาวญี่ปุ่น เธออาศัยอยู่ในประเทศปาปัวนิวกินีจนกระทั่งเธอมีอายุได้ 5 ขวบ มารดาจึงได้พาเธอกลับมาอาศัยในโกเบ ประเทศญี่ปุ่น 
แรกเริ่ม เธอได้ฟังเพลงแนวอาร์แอนด์บีเมื่อเธอมีอายุได้ 6 ขวบจากพี่สาวของเธอ โดยเธอได้สนใจศิลปินอาร์แอนด์บี เช่น เจเน็ต แจ็กสัน, ไมเคิล แจ็กสัน และเคซีแอนด์โจโจ ด้วยอิทธิพลดังกล่าวเธอจึงเริ่มเขียนเนื้อเพลงเองตั้งแต่ที่เธอศีกษาอยู่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จนเมื่อเธออยู่ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเธอเขียนเพลง และผลิตแผ่นเสียงของเธอเอง ต่อมาเธอได้มีส่วนร่วมในเอ็มทีวีสตาร์ทัวร์ และเริ่มร้องเพลงแถบคันไซตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 จนในปี ค.ศ. 2007 เธอได้ปรากฏในอัลบั้มเพลงที่ร้องร่วมกับนักร้องชาวญี่ปุ่น ได้แก่ ซีดา (Seeda) และเอ็มซีโมกกี (MC Moggy)
ในปี ค.ศ. 2007 เอมิได้ออกผลงานอีพีชุดแรกคือ "Between the Music" กับค่าย Freest Inc. ซึ่งเป็นเพลงที่เอมิแต่งขึ้นมาเอง เธอได้ออกเพลง "I Gotta (Summer Kiss)" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ถูกคัดเลือกโดยไอทูนส์ประเทศญี่ปุ่นประจำสัปดาห์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008
เธอได้ออกผลงานเพลงดิจิทัลซิงเกิล เพลง "One Way Love" กับค่ายวิกเตอร์เอนเตอร์เทนเมนต์  ซึ่งในช่วงนี้เธอถูกจับตามองจากเพลง "Luv Is..." ที่เธอร้องกับ Jay'ed นักร้องญี่ป่นลูกครึ่งญี่ปุ่น-นิวซีแลนด์ ซึ่งเขาติดอันดับ 10 อัลบั้มเพลงที่มีชื่อเสียง ในเดือนธันวาคม เธอได้ติดอันดับหนึ่งในสิบเพลงฮิต เธอได้ร่วมร้องเพลงกับซีดา (Seeda) ในเพลง "Wisdom" และติดชาร์ตอันดับที่ 8 หลังเธอออกจำหน่ายซิงเกิล "Show Me Your Love" ในปี ค.ศ. 2010 เธอได้ออกอัลบั้ม Contrast ซึ่งเป็นอัลบั้มที่สองของเธอ

**ผลงาน**

**อัลบั้ม**

**อีพี**

**ซิงเกิล**

**ร้องเดี่ยว**

**ร้องร่วมกับศิลปินอื่น**

**ผลงานอื่น**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักร้องญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายปาปัวนิวกินี
ลิ่นจีน

ลิ่นจีน (อังกฤษ: Chinese pangolin; 中華穿山甲; ชื่อวิทยาศาสตร์: Manis pentadactyla) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง จำพวกลิ่น 

**รูปร่างลักษณะ**
มีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเหี้ยหรือจระเข้ ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งคล้ายสวมชุดเกราะ เล็บยาว เท้ามีรอยย่น ใต้ฝ่าเท้าไม่มีอุ้งเท้าหนา มีรูปร่างคล้ายลิ่นซุนดา (M. javanicus) แต่ว่าลิ่นจีนมีลำตัวบางและเล็กกว่าลิ่นซุนดา โดยหางของลิ่นจีนมีเกล็ดปกคลุมเพียง 14-17 เกล็ดเท่านั้น ในขณะที่ลิ่นซุนดามีเกล็ดปกคลุมมากถึง 30 เกล็ด และลิ่นจีนมีสีลำตัวที่เข้มกว่า
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ มีความยาวลำตัวและหางประมาณ 44.0-48.0 เซนติเมตร ความยาวหาง 16.0-33.0 เซนติเมตร มีด้วยกัน 3 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

**การกระจายพันธุ์**
มีการกระจายพันธุ์ในเกาะไต้หวัน, ฮ่องกง, ตอนใต้ของจีน, เกาะไหหลำ, รัฐอัสสัม, รัฐสิกขิม, เนปาล, ภูฐาน, บังกลาเทศ, พม่า, เวียดนาม, ลาว และในประเทศไทยเคยมีรายงานพบที่อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2483 โดย Allen และ Coolidge แม้แต่ในปัจจุบัน ก็ถือเป็นสัตว์ที่หายากมากชนิดหนึ่งในประเทศไทย

**นิเวศวิทยาและพฤติกรรม**
หากินตามลำพัง มีสายตาไม่ดี กินบนพื้นดินเป็นหลัก เนื่องจากหางไม่แข็งแรงพอที่จะเกาะเกี่ยวบนต้นไม้ได้เหมือนลิ่นชนิดอื่น กินปลวกและมดเป็นอาหารหลัก โดยใช้เล็บที่แหลมคมตะกุยรังมดหรือปลวกตกใจหนีออกมาจากรัง จากนั้นจึงใช้ลิ้นที่ยาวและมีน้ำลายที่เหนียวเนอะตวัดเข้าปากกินเป็นอาหาร ออกมากินในเวลากลางคืน กลางวันจะนอนหลับพักผ่อน โดยจะขุดหลุมลึกประมาณ 3-4 เมตร เพื่อสร้างที่หลับนอน ออกลูกในช่วงฤดูหนาวหรือฤดูร้อน ลูกลิ่นจีนจะลืมตาเมื่ออายุได้ 9-10 วัน เมื่อแรกเกิดเกล็ดตามลำตัวจะมีลักษณะอ่อนนุ่ม มีน้ำหนักตัวประมาณ 200 กรัม และจะเพิ่มขึ้นเป็น 2 กิโลกรัม ในเวลา 150 วัน
มีสถานภาพเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

**อ้างอิง**
หนังสือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครองหมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีนหมวดหมู่:ลิ่น
มอดลิตฟาแจวิตซือ

หน้าปกแผ่นโน้ตเพลง
"มอดลิตฟาแจวิตซือ" (Modlitwa dziewicy) หรือ "ลาพรีแยร์ดูนเวียร์ฌ" (La prière d'une vierge; ), Op.4 เป็นงานประพันธ์ดนตรีสั้น ๆ สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน แต่งโดยแตกลา บอนดาแชฟสกา-บารานอฟสกา (ค.ศ. 1834–1861) นักแต่งเพลงชาวโปแลนด์ ออกเผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1856 ที่วอร์ซอ และเป็นที่รู้จักในการแสดงดนตรี Revue et gazette musicale de Paris ที่ปารีส ในปี ค.ศ. 1859
เพลงนี้เป็นที่นิยมในสหรัฐจากการเรียบเรียงใหม่ในแนวคันทรีโดยบ็อบ วิลลิส ในชื่อเพลง "เมเดินส์เพรร์" (Maiden's Prayer) บรรเลงด้วยไวโอลินหรือกีตาร์ โดยมีเนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษ ได้รับการบันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1935 
ทำนองเพลงนี้เป็นทำนองเพลงที่คุ้นหูที่สุดเพลงหนึ่ง เนื่องจากถูกนำมาใช้เป็นเสียงพักสายโทรศัพท์ เช่นเดียวกับเพลง "เฟือร์เอลีเซอ" ของเบทโฮเฟิน ถูกนำมาใช้เป็นเสียงเพลงของรถขนขยะในไต้หวัน

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
McWhorter, Frankie. Cowboy Fiddler in Bob Wills' Band. University of North Texas Press, 1997. 1-57441-025-3
*Mishler, Craig. The Crooked Stovepipe: Athapaskan Fiddle Music and Square Dancing in Northeast Alaska and Northwest Canada. University of Illinois Press, 1993. 0-252-01996-2

**แหล่งข้อมูลอื่น**
cname="La prière d'une vierge"
หมวดหมู่:เพลงโปแลนด์
หมวดหมู่:งานประพันธ์ดนตรีสำหรับเปียโน
ลิ่นซุนดา

ลิ่นซุนดา หรือ ลิ่นมลายู หรือ ลิ่นชวา (อังกฤษ: Sunda pangolin, Malayan pangolin, Javan pangolin; Manis javanica) 
เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกลิ่น มีรูปร่างเหมือนลิ่นจีน (M. pentadactyla)  แต่ลิ่นซุนดามีหางที่ยาวกว่าและปกคลุมด้วยเกล็ดประมาณ 30 เกล็ด และสีลำตัวจะอ่อนกว่า โดยมีสีน้ำตาลเหลืองหรือน้ำตาลเข้มและมีขนบาง ๆ ขึ้นแทรกอยู่เล็กน้อย  อีกทั้งมีขนาดลำตัวและน้ำหนักมากกว่า กล่าวคือ มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 42.5-55 เซนติเมตร มีความยาวหาง 34-47 เซนติเมตร และความสูงจากพื้นดินถึงหัวไหล่ประมาณ 7.5-9 เซนติเมตร น้ำนักตัวประมาณ 5-7 กิโลกรัม
มีการแพร่กระจายพันธุ์ในภูมิภาคอินโดจีนเรื่อยจนถึงแหลมมลายูจนถึงภูมิภาคซุนดา และยังพบในหมู่เกาะฟิลิปปินส์อีกด้วย สามารถหากินได้ทั้งบนต้นไม้, พื้นดิน และใต้ดิน เนื่องจากมีเล็บและหางที่แข็งแรงสามารถใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ได้ดี  โดยอาหารส่วนใหญ่คือ มดและปลวก ลูกลิ่นที่เกิดใหม่จะเกาะติดแม่ โดยการใช้เล็บเกาะเกี่ยวโคนหางของแม่ไว้ จะหย่านมเมื่ออายุได้ 3 เดือน โดยปกติจะอาศัยหลับนอนอยู่ตามโพรงในเวลากลางวัน โดยใช้ดินมาปิดไว้บริเวณปากโพรง เพื่อช่วยอำพรางโพรงที่มีความลึกประมาณ 3-4 เมตร เมื่อถูกรบกวนจากศัตรูหรือตกใจจะนอนขดตัวเป็นลูกกลม ๆ คล้ายลูกฟุตบอล โดยไม่มีการต่อสู้แต่อย่างใด 
สำหรับในประเทศไทยพบได้ทุกภูมิภาค  และลิ่นซุนดาถือเป็นลิ่น 1 ใน 2 ชนิดเท่านั้นที่สามารถพบได้ (อีกชนิดหนึ่งนั่นคือ ลิ่นจีน) และเป็นสัตว์ที่นิยมค้าขายเป็นของผิดกฎหมาย โดยมักปรากฏเป็นข่าวอยู่เสมอ ๆ ว่า เจ้าหน้าที่สามารถจับผู้ลักลอบได้ทีละมาก ๆ ทั้งนี้ก็เพื่อนำขายต่อให้ภัตตาคารหรือผู้ที่นิยมรับประทานสัตว์ป่า ทั้งนี้ลิ่นซุนดามีสถานภาพเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 พร้อมกับลิ่นจีน
ลิ่นซุนดา ในปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าที่นิยมอย่างมากในการรับประทานในหมู่ของผู้ที่นิยมรับประทานสัตว์ป่าหรือของแปลก ๆ โดยมีราคาขายสูงถึงกิโลกรัมละ 2,000-3,000 บาท หากตัวไหนที่มีน้ำหนักมากอาจมีราคาสูงถึง 3,500 บาท ทำให้มีการลักลอบค้าตัวลิ่นอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคใต้ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด และอุทยานแห่งชาติเขาปู่-เขาย่า เป็นต้น และในความเชื่อของชาวจีน เชื่อว่า เกล็ดของลิ่นช่วยในการรักษาโรคกระเพาะ ในประเทศไทย ถือว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ซึ่งเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และมีกฎหมายคุ้มครองระหว่างประเทศอีกด้วย ผู้กระทำผิดจะได้รับโทษปรับไม่เกิน 40,000 บาท จำคุก 4 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:ลิ่น
ขอรักลูกทุกฤดูกาล

ขอรักลูกทุกฤดูกาล (白い春, White Spring, โรมาจิ: Shiroi Haru) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์คันไซระหว่างวันที่ 14 เมษายน จนถึง 23 มิถุนายน 2009 เวลา 22.00 - 22.54 น. มีทั้งสิ้น 11 ตอน
สำหรับในประเทศไทยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย เริ่มออกอากาศครั้งแรก 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ทุกวันพฤหัสบดี-ศุกร์ เวลา 20.20 - 21.00 น.

**นักแสดง**
 ฮิโรชิ อาเบะ รับบท ฮารูโอะ ซากูระ- มาฮิรุ คนโนะ รับบท มาริโกะ ทากาฮาชิ- เค็นอิจิ เอ็นโดะ รับบท ยาซูชิ มูรากามิ- โนโซมิ โอฮาชิ รับบท ซาจิโกะ มูรากามิ (ซาจิ)- มิโฮะ ชิระอิชิ รับบท คานาโกะ- ยูริโกะ โยชิตากะ รับบท ชิโอริ

**เนื้อเรื่อง**
หลังจาก 9 ปีที่อยู่ในคุกในข้อหาคดีฆาตกรรม สุดท้ายแล้ว ฮารูโอะ ซากูระ (แสดงโดย ฮิโรชิ อาเบะ) อดีตสมาชิกแก๊งค์ยากูซ่า ได้รับอิสระ แต่เขาก็ต้องเผชิญเรื่องน่าเศร้า เมื่อเขาได้รู้ว่าคู่หมั้น มาริโกะ ทากาฮาชิ (แสดงโดย มาฮิรุ คนโนะ) ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็ง แต่ก่อนหน้านั้นฮารุโอะได้ขอให้ทางแก๊งค์ส่งเงินจำนวน 8 ล้านเยนให้แก่มาริโกะ
ฮารุโอะได้ไปพบ ยาซูชิ มูรากามิ (แสดงโดย เคนอิชิ เอนโด) แฟนของมารุโกะที่เธอคบอยู่ ที่ปัจจุบันนี้ได้เปิดร้านขายขนมปังชื่อ "มูรากามิเบเกอรี่" เมื่อตอนฮารุโอะอยู่ในคุกช่วงเวลา 9 ปี เพื่อขอเงินค่าชดใช้ที่ตัวเขาเองได้ก่อคดีไว้ ที่ได้เก็บเอาไว้ใช้ในค่าดูแลรักษาพยาบาลให้กับมาริโกะแทน แต่แล้วยาซูชิได้ปฏิเสธ และได้ไล่ฮารุโอะกลับไป ฮารุโอะสงสัยว่ายาซูชิยักยอกเงิน 8 ล้านเยนนั้นเพื่อเปิดร้านขนมปัง
ระหว่างทางกลับบ้าน ฮารุโอะก็พบเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุ 8 ขวบ เดินตรงเข้ามาหาเขา และดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักฮารุโอะเป็นอย่างดี แต่ฮารุโอะนั้นจำเธอไม่ได้เลย ซึ่งจริง ๆ แล้วเธอคือ ซาจิโกะ มูรากามิ (แสดงโดย โนโซมิ โอฮาชิ) ซาจิโกะได้รับการเลี้ยงดูจาก ยาซูชิ และน้องสาวของมาริโกะ ชื่อ คานาโกะ (แสดงโดย มิโฮะ ชิไรชิ) แต่สุดท้ายซาจิโกะก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเธอจากฮารุโอะ ที่เขายืนยันว่ายาซูชินั้นเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ
ท้ายที่สุด ลูกชายของคนที่ถูกฮารุโอะฆ่าตาย ได้เข้าใจว่ายาซูชิเป็นฮารุโอะ และได้คิดจะฆ่ายาซูชิ เพื่อแก้แค้นให้พ่อ แต่แล้วในทางกลับกันฮารุโอะได้กลับมาปกป้องยาซูชิจากการทำร้ายครั้งนั้น ฮารุโอะนั้นได้ไว้ใจยาซูชิมาก จึงได้ฝากซาจิให้ยาซูชิดูแลจนลมหายใจสุดท้ายของเขา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ละครแนวชีวิต
ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย

ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย (데이지; Daisy) เป็นภาพยนตร์เกาหลี จัดฉายครั้งแรกในค.ศ. 2006 กำกับโดยแอนดริว เลาซึ่งเป็นผู้กำกับชาวฮ่องกง ที่มีผลงานมาแล้วอย่างภาพยนตร์ไตรภาคชุดสองคนสองคม โดยมีนักแสดงนำคือ จวน จีฮุน จากภาพยนตร์เรื่องยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม, จุง วู-ซุง จากภาพยนตร์เรื่องมหาสงครามกู้ปฐพี, เดวิด เจียง, ลี ซองแจ จากภาพยนตร์เรื่องสองโก๋ แสบเขย่าโลก และชอน โฮจิน จากภาพยนตร์เรื่องโฉดโคตรลวงโลก
ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย เป็นภาพยนตร์รักประโลมโลก อันเป็นเรื่องราวระหว่างศิลปินนักวาดภาพสาว (จวน จีฮุน) กับนักสืบตำรวจสากล และนักฆ่ามืออาชีพ ซึ่งผูกปมให้ผู้ชมได้ติดตามเรื่องราวเกี่ยวกับความรักของตัวละครเหล่านั้น โดยมีการถ่ายทำที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งส่วนใหญ่ถ่ายในเมืองอัมสเตอร์ดัม, ฮาร์เลม และเอเพน ภาพยนตร์ผลิตโดย iFilm และจัดฉายขึ้นครั้งแรกที่เกาหลีใต้ในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2006
ภาพยนตร์ดังกล่าวแบ่งออกเป็นสองเวอร์ชันคือฉบับตัดต่อเวอร์ชันเอเชีย กับฉบับตัดต่อเวอร์ชันนานาชาติ

**เนื้อเรื่องย่อ**
เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อเฮยอง (จวน จีฮุน) ซึ่งเป็นนักวาดภาพหญิงสาวได้พบกับรักครั้งแรก เมื่อเธอได้พบกับดอกเดซี่ที่มีคนส่งมาให้ทุกวันโดยที่เธอเองก็ไม่ทราบว่าชายผู้นั้นเป็นใคร ซึ่งแท้จริงแล้ว ชายผู้นั้นคือปาร์ค (จุง วู-ซุง) ที่แอบส่งดอกไม้มาให้
ต่อมาเฮยองได้พบกับชองวู (ลี ซองแจ) และขอให้เธอวาดภาพให้ เฮยองเข้าใจว่าผู้ชายคนนี้อาจเป็นคนที่นำดอกไม้มามอบให้กับเธอทุกวัน และเธอเองก็เริ่มมีความสนใจในตัวของชองวู ซึ่งชองวูได้แวะเวียนมาให้เฮยองวาดรูปบ่อยครั้งจนรู้สึกชอบเธอเช่นกัน โดยที่ไม่มีใครทราบมาก่อนเลยว่าแท้จริงแล้วชองวูคือเจ้าหน้าที่ตำรวจสากลที่ได้รับมอบหมายที่จะตามล่าผู้ร้ายคนหนึ่ง ซึ่งก็คือปาร์คผู้เป็นนักฆ่ามืออาชีพนั่นเอง แต่เขาก็ทำไม่ลงเนื่องด้วยรู้ว่าปาร์คเป็นคนคอยแอบส่งดอกไม้ตัวจริง ในขณะที่ปาร์คเองก็ต้องการตีตัวจากเฮยองเนื่องจากเขาประกอบอาชีพเป็นนักฆ่า ทั้งยังได้รับคำสั่งจากเจ้านายในการกำจัดชองวูด้วยเช่นกัน

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ภาพยนตร์เกาหลี- จวน จีฮุน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=Daisy-  Official Korean website date=2020-09-09  -  Official Japanese website date=2019-06-08  -  Unofficial Japanese website date=2007-10-14  -  Official Taiwanese website date=2006-04-24  -  Official Hong Kong weblog by filmcrew date=2011-05-19  จีน อังกฤษ-  Daisy review on SubReview date=2010-10-30  
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ฮ่องกง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย แอนดริว เลา
124

124 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 123 (หนึ่งร้อยยี่สิบสาม) และอยู่ก่อนหน้า 125 (หนึ่งร้อยยี่สิบห้า)
หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เป็นหน่วยงานระดับคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยศรีปทุม ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 เพื่อทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ และเป็นไปตามปณิธานของ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาบัยศรีปทุม ที่ให้ความสำคัญดับการพัฒนาคน ควบคู่ไปกับการพัฒนาบ้านเมือง คณะฯ มุ่งเน้นและพัฒนาการเรียนการสอน โดยการออกแบบ 
1 หลักสูตรใหม่ ที่มีวิธีการสอนและกระบวนการเรียนรู้ที่แตกต่างจากสถาบันการศึกษาที่อื่น ที่เรียกว่าระบบ "House System"
2 กระบวนการเรียนการสอนที่เน้นให้นักศึกษาเรียนรู้จากประสบการณ์จริง พื้นที่จริง และตัวจริง หรือ สำนักงานออกแบบที่มีชื่อเสียงและได้รับรางวัลระดับนานาชาติ ที่เรียกระบบนี้ว่า " Firm Base Learning"
3 สร้างและพัฒนาองค์ความรู้เฉพาะด้าน เพื่อให้เกิดความเชี่ยวชาญเฉพาะกับอาจารย์ผู้สอน เพื่อส่งต่อให้กับนักศึกษา และสร้างจุดเด่นให้กับนักศึกษาที่จบไปนอกจากความรู้ทางด้านสถาปัตยกรรมที่เป็นพื้นฐาน รวมถึงการเรียนรู้บนพื้นที่จริงๆที่เรียนรู้ผ่านชุมชนและผู้ใช้ (users) ในชุมชนนั้นๆ ที่เรียกว่า "Area Base Learning"
4 สร้างกิจกรรมทางการศึกษาและกิจกรรมที่พัฒนาความคิดสร้างสรรค์ให้กับนักศึกษาอย่างต่อเนื่อง โดยเน้นให้นักศึกษามีส่วนร่วมและเป็นส่วนหนึ่งของผู้ทำกิจกรรมนั้นๆ

**ประวัติ**
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ก่อตั้งขึ้นและดำเนินการสอน "หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" (สถ.บ.) สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ หลักสูตร 5 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 โดยมี ศาสตราจารย์ พลเรือตรี สมภพ ภิรมย์ ราชบัณฑิต เป็นคณบดีคนแรก เพื่อผลิตสถาปนิกที่มีความสามารถ และมีทักษะทางสถาปัตยกรรมศาสตร์ระดับสากล เป็นผู้ใฝ่รู้ มีจินตนาการสูง มีจรรยาบรรณ และคุณธรรมสามารถสร้างสรรค์ผลงานสถาปัตยกรรมที่ดี สนองประโยชน์ใช้สอย และเหมาะกับสภาพแวดล้อม มีเอกลักษณ์ซึ่งแสดงถึงศิลปวัฒนธรรมและประเพณีไทย และได้รับการรับรองหลักสูตรโดยทบวงมหาวิทยาลัย (สกอ.ในปัจจุบัน)ในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 อาจาร์ยนคร ศรีวิจารณ์ ได้เข้ามารับตำแหน่งคณบดีต่อจาก ศ.พล.ร.ต.สมภพ ภิรมย์ จนถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2542 หลังจากนั้น รศ.สุทธิพันธ์ สุจริตตานนท์ ได้เข้ารับตำแหน่งคณบดีแทนในปี พ.ศ. 2542 จนหมดวาระการบริหารงานในปี พ.ศ. 2546 หลังจากนั้น ผศ.สุธน วิริยะสมบรูณ์ ได้เข้ารับตำแหน่งคณบดีในปลายปี พ.ศ. 2546 จนหมดวาระการดำรงตำแหน่งในปี พ.ศ. 2551 และพลเอกเสรี พุกกะมาน ที่ปรึกษาอธิการบดีและเป็นผู้ก่อตั้งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ได้เข้ารับดำรงตำแหน่งคณบดี และในปี พ.ศ. 2558 อาจารย์ธีรบูลย์ ฉลองมณีรัตน์ ได้รับแต่งตั้งเป็น คณบดี จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2545 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้มีการปรับปรุงหลักสูตร สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต ให้มีความทันสมัย สอดคล้องกับการพัฒนาของเทคโนโลยีการออกแบบและการก่อสร้างสถาปัตยกรรม ตลอดจนการอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อม โดยเริ่มใช้หลักสูตรที่ปรับปรุงใหม่นี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา

**หลักสูตร**
สถาปัตยกรรมศาสตร์
ศรีปทุม
เอ็ดวิน ฟัน เดร์ซาร์

เอ็ดวิน ฟัน เดร์ซาร์ (Edwin van der Sar, Nl-Edwin van der Sar.ogg; เกิดวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1970) เป็นผู้บริหารและอดีตนักฟุตบอล เขาเป็นอดีตหัวหน้าฝ่ายบริหารของอาเอฟเซ อายักซ์ ที่เขาเคยเล่นให้ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เขาถือเป็นส่วนหนึ่งของทีมอายักซ์ที่ชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกใน ค.ศ. 1995 จากนั้นไปทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูโดยออกจากอายักซ์เพื่อเข้าร่วมสโมสรยูเวนตุสใน ค.ศ. 1999 และในสองปีต่อมาได้ย้ายไปประเทศอังกฤษที่สโมสรฟูลัมแล้วย้ายไปที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2005 โดยเขาชนะแชมเปียนส์ลีกครั้งที่สองใน ค.ศ. 2008 ทำให้เป็นหนึ่งใน 8 ผู้เล่นที่ชนะการแข่งขันมากกว่าหนึ่งสโมสรในเวลานั้น เขาเลิกเล่นฟุตบอลใน ค.ศ. 2011 แต่กลับมาเล่นใหม่ใน ค.ศ. 2016 เพื่อแข่งให้กับเฟเฟ โนร์ดไวก์ ซึ่งเป็นสโมสรที่เขาเคยเล่นในวัยเด็ก เขาลงเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์ 130 ครั้ง กลายเป็นผู้เล่นในลงเล่นมากที่สุดของประเทศจนกระทั่งเวสลีย์ สไนเดอร์ทำลายสถิตินี้ใน ค.ศ. 2017
นักวิจารณ์และผู้เล่นร่วมทีมจัดให้ฟัน เดร์ซาร์เป็นหนึ่งในผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดตลอดกาล เขายังเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่ประสบความสำเร็จที่สุด โดยได้รับรางวัลถึง 26 ครั้ง ส่วนใหญ่ได้ตอนเล่นให้กับอายักซ์กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

**ชีวิตส่วนตัว**
ฟัน เดร์ซาร์กับ Annemarie van Kesteren ภรรยาของเขา มีลูกสองคน ทั้งคู่จัดพิธีแต่งงานที่ Beurs van Berlage ในอัมสเตอร์ดัม เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2006

**สถิติอาชีพ**

**สโมสร**

**นานาชาติ**

**เกียรติยศ**
 อายักซ์
*Eredivisie: 1993–94, 1994–95, 1995–96, 1997–98
*KNVB Cup: 1992–93, 1997–98, 1998–99
*Dutch Supercup: 1993, 1994, 1995
*UEFA Champions League: 1994–95
*UEFA Cup: 1991–92
*UEFA Super Cup: 1995
*Intercontinental Cup: 1995
 ยูแวนตุส
*UEFA Intertoto Cup: 1999
 ฟูลัม
*UEFA Intertoto Cup: 2002
 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
*Premier League: 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2010–11
*Football League Cup: 2005–06, 2009–10
*FA Community Shield: 2007, 2008, 2010
*UEFA Champions League: 2007–08
*FIFA Club World Cup: 2008
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
*เครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา ชั้นเจ้าพนักงาน: ค.ศ. 2010
*JFK Greatest Man Award: 29 ตุลาคม ค.ศ. 2011

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Edwin van der Sar- Profile at ManUtd.com
*451- Premier League profile
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวดัตช์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลฟูลัม
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 1994
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 1998
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์
หมวดหมู่:ผู้รักษาประตูฟุตบอล
หมวดหมู่:กรรมการของสโมสรฟุตบอลในประเทศเนเธอร์แลนด์
เจ้าพระยายมราช (ครุฑ)

เจ้าพระยายมราช นามเดิม ครุฑ เป็นเสนาบดีกรมพระนครบาลในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

**ประวัติ**
เจ้าพระยายมราช มีนามเดิมว่า ครุฑ เป็นบุตรพระยาอภัยรณฤทธิ์ (ช้าง) มีต้นตระกูลเป็นชาวเขมร139 เกิดเมื่อวันพุธ ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 5 ปีมะโรง แต่วันพุธเป็นวันขึ้น 11 ค่ำ ส่วนวันขึ้น 10 ค่ำเป็นวันอังคาร จึงอาจตรงกับวันที่ 5 หรือ 6 เมษายน พ.ศ. 2351 ท่านเป็นข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และเข้ารับราชการมาตั้งแต่รัชกาลนั้น จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้รับแต่งตั้งเป็น จมื่นสรรเพธภักดี หัวหมื่นมหาดเล็ก
ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าให้เป็นพระยาจำนงภักดี จางวางมหาดเล็ก แล้วเลื่อนเป็นพระยาราชวรานุกูล วิบูลยภักดีวิริยพาห ปลัดทูลฉลองกรมมหาดไทย ถึงปี พ.ศ. 2407 ทรงโปรดเกล้าให้เลื่อนเป็นเจ้าพระยายมราช ชาติเสนางคนรินทร์ มหินทราธิบดีศรีวิชัย ราชมไหสวรรยบริรักษ์ ภูมิพิทักษโลกาธิกรณ์ ทัณฑฤทธาดิศร สิงหพาหเทพยมุรธาธร มหานครบาลสมุหบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ
เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันอาทิตย์ แรม 14 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู ตรงกับวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2408 สิริอายุ 57 ปี

**ครอบครัว**
เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) มีบุตรธิดา 3 คน ไม่ได้เข้ารับราชการใด ๆ ได้แก่
# ผิน
# ครุฑ
# เม้า

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของไทย
ครุฑ
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยไทย
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายเขมร
หนูเหม็น

หนูเหม็น หรือ สาโท เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Echinosorex gymnurus  จัดอยู่ในวงศ์ Erinaceidae ซึ่งจัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Echinosorex
หนูเหม็น มีรูปร่างลักษณะคล้ายหนูที่อยู่ในอันดับสัตว์ฟันแทะ แต่หนูเหม็นเป็นสัตว์ที่อยู่ในวงศ์เฮดจ์ฮอกเช่นเดียวกับเฮดจ์ฮอก มีขนยาวปุกปุยรุงรังสีดำแซมขาว หัวมีขนสีขาวและมีแถบดำพาดผ่านตาเห็นได้ชัดเจน ปลายปากด้านบนและดั้งจมูกยาวเรียวยื่นออกไปมากกว่าปลายริมฝีปากล่าง หางมีเกล็ดเล็ก ๆ ปกคลุมคล้ายหางหนู มีสีดำและปลายหางสีขาว พบกระจายพันธุ์อยู่ในแถบเทือกเขาตะนาวศรีในเขตพม่า และภาคใต้ของไทยตั้งแต่คอคอดกระลงไปตลอดแหลมมลายู, เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว 
มีขนาดลำตัวยาว 26-45 เซนติเมตร หางยาว 20-21 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 0.5-1.1 กิโลกรัม ถือว่าเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์และอันดับนี้
สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ E.g.albus  พบในตอนตะวันออกและตอนใต้ของเกาะบอร์เนียว และ E.g.cadidus พบในตอนตะวันตกของเกาะบอร์เนียว
เป็นสัตว์ที่มีกลิ่นตัวเหม็นรุนแรงจึงเป็นที่มาของชื่อ ซึ่งกลิ่นตัวนี้คล้ายกับกลิ่นระเหยของแอมโมเนีย สามารถส่งกลิ่นออกไปได้ไกลเป็นระยะหลายเมตร ใช้สำหรับติดต่อกับหนูเหม็นตัวอื่น มักอาศัยอยู่ตามลำพัง ชอบอาศัยอยู่ในที่ชื้นแฉะตามป่าดิบชื้น เช่น ป่าโกงกาง, ป่าตามพื้นที่ราบเชิงเขา โดยเฉพาะตามหุบเขาที่มีป่ารกทึบ ติดกับลำธารที่มีน้ำไหลผ่าน ซึ่งเหมาะเป็นแหล่งในการหาอาหารได้สะดวก เป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน อาหาร ได้แก่ หนอน, ด้วง และแมลงต่าง ๆ, ไส้เดือนดิน สามารถที่จะล่าสัตว์เล็ก ๆ กิน เช่น ลูกกบ, เขียด, กุ้ง, ปู, ปลา และหอย ได้ด้วย กลางวันจะพักอาศัยหลบซ่อนอยู่ในรูดิน โพรงไม้และตามซอกใตัรากไม้ในป่าทั่วไป มีฤดูผสมพันธุ์ตลอดทั้งปี ๆ ละ 2 ครอก มีลูกครอกละ 2 ตัว มีนิสัยค่อนข้างดุร้าย
ปัจจุบันเป็นสัตว์ที่หายาก มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากสภาพพื้นที่ ๆ อยู่อาศัยถูกทำลาย และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
หนูเหม็น มีความเชื่อมาแต่โบราณว่า  หากเก็บกระดูกไว้จะสามารถแก้เสน่ห์ยาแฝดหรือมนต์ดำได้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยหนูผีป่า
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
แคนดี้ รากแก่น

แคนดี้ รากแก่น (เกิด 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523) เป็นนักร้อง, นักแสดง, พิธีกร และนักจัดรายการวิทยุชาวไทย มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในฐานะนักจัดรายการวิทยุในคลื่น ลูกทุ่งมหานคร FM.95.0 Mhz. ของสถานีวิทยุ อ.ส.ม.ท.

**ประวัติ**
แคนดี้ รากแก่น เป็นลูกสาวของบานเย็น รากแก่น ศิลปินแห่งชาติ กับเทพบุตร วิมลชัยฤกษ์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร ก่อนที่จะย้ายกลับไปยังอำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี บ้านเกิดของมารดา  มีพี่น้อง 3 คน คือ แอนนี่ รากแก่น แคนดี้ รากแก่น และโทนี่ รากแก่น แคนดี้เป็นคนกลาง บิดามารดาแยกกันอยู่ตั้งแต่เด็ก แคนดี้เรียนจบ high school ที่ Melbourne Australia 
แล้วกลับมาเรียนต่อที่ไทย จนจบปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยรังสิต
แคนดี้ ได้ทำวงดนตรีพื้นบ้านอีสานร่วมกับบานเย็น รากแก่น มารดาของเธอ โดยมีชื่อวงว่า รากแก่น แฟมิลี่ (Rakkaen family)

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**
 บัลลังก์ลูกทุ่ง (ช่องเวิร์คพอยท์) (2567) รับบท จูดี้ (รับเชิญ)- ดั่งธรณี (ช่องวัน 31) (2567) รับบท ดาหวัน- ผาแดงนางไอ่ (ช่องวัน 31) (2568)

**ซิทคอม**
2564
เถิดเทิงม่วนคักฮักหลาย|
เจ๊ดาว

**มิวสิกวิดีโอ**
 คนเหงาที่เข้าใจเธอ, อยากเป็นคนรัก ไม่อยากเป็นชู้, คืนใจให้กัน ของ ตั๊กแตน ชลดา- ตั้งใจมาหลอก ของ เพียวเพียว- ยอมเจ็บบ่ยอมอาย ของ บานเย็น รากแก่น

**รายการวิทยุ**
 FM.95 ลูกทุ่งมหานคร
DJ. Kandy ประจำการวัน อังคาร-พุธ 
21.00-24.00 น. 
และวันอาทิตย์ รายงานชาร์จ
24.00-02.00 น.

**พิธีกร**
 พ.ศ. 2560 เปิดม่านลูกทุ่งมหานคร (HAVE A GOOD DRAM, Radio FM95 ลูกทุ่งมหานคร/ช่อง 9) ทุกวันเสาร์ เวลา 15.00-16.30 น. เริ่มวันเสาร์ที่ 22 เมษายน-5 สิงหาคม 2560 ร่วมกับ ภัควรรธน์ พิสิษวุฒิรัชต์, ศกุนตลา เทียนไพโรจน์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  แคนดี้ รากแก่น สาวสวยลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น date=2009-03-16 
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดมหาสารคาม
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองอุบลราชธานี
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายเวียดนาม
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายฝรั่งเศส
หมวดหมู่:นักร้องลูกทุ่งหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักจัดรายการวิทยุชาวไทย
หมวดหมู่:ดีเจชาวไทย
หมวดหมู่:พิธีกรชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องไทยที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นักแสดงไทยที่มีความหลากหลายทางเพศ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 ตุลาคม 17

*นายเกษม จาติกวณิช อดีตผู้ว่าการการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) คนแรกได้ถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็ง ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี mcot news
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 ตุลาคม 18

*ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญได้ประกาศปลด นาย พสิษฐ์ ศักดาณรงค์ เลขานุการประธานศาลรัฐธรรมนูญ  แล้ว   ข่าวสด
}
ศรีราชา วงศารยางกูร

ศาสตราจารย์ ศรีราชา วงศารยางกูร (สกุลเดิม เจริญพานิช) ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินของประเทศไทย อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 และอดีตรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.)

**การศึกษา**
ศาสตราจารย์ ศรีราชา วงศารยางกูร หรือ ศ.ดร.ศรีราชา วงศารยางกูร สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับสอง) จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนิติศาสตรบัณฑิต จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้นจึงได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอกจนสำเร็จการศึกษา ด้านกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยทูเลน ประเทศสหรัฐอเมริกา 

**การทำงาน**
ศ.ศรีราชา วงศารยางกูร เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ตรี ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2514 เป็นหัวหน้าภาควิชากฎหมายพาณิชย์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2521 - 2522 ต่อมาจึงได้มารับตำแหน่งประธานคณะกรรมการประจำสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (เทียบเท่าคณบดี) ในปี พ.ศ. 2523 และเป็นรองอธิการบดี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 - 2530 และปี พ.ศ. 2545 - 2549
นอกจากงานสอนในมหาวิทยาลัยแล้ว ศ.ศรีราชา วงศารยางกูร ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิอีกหลายตำแหน่ง อาทิ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการนโยบายป่าไม้แห่งชาติ กรรมการกฤษฎีกา กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ ผู้ทรงคุณวุฒิสภาการศึกษา อนุกรรมการฝ่ายกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ศ.ศรีราชา วงศารยางกูร ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ และกรรมาธิการยกร่างฯ จนกระทั่งในเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2553 จึงได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น ผู้ตรวจการแผ่นดิน และได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน

**การได้รับพระราชทานนามสกุล**
ศ.ดร.ศรีราชา เจริญพานิช ได้รับพระราชทานชื่อสกุล ว่า "วงศารยางกูร" เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2557

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:อาจารย์คณะนิติศาสตร์
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:นักกฎหมายชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ตรวจการแผ่นดินของประเทศไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หมวดหมู่:สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ระบบการจัดการเรียนรู้

ระบบการจัดการเรียนรู้ (อังกฤษ : Learning Management System; LMS) เป็นระบบที่ใช้บริหารจัดการจัดกลุ่มเนื้อหาและกิจกรรมการเรียนรู้ โดยประกอบด้วย ผู้ดูแลระบบผู้สอน (Instructor) ผู้เรียน ระบบ มีทั้งแบบฟรีและไม่ฟรี
ระบบการจัดการเรียนรู้ เป็นระบบจัดการการเรียนการสอนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ที่มีเครื่องมือที่สำคัญสำหรับผู้สอน ผู้เรียนและผู้ดูแลระบบ ได้แก่ ระบบจัดการรายวิชา ระบบจัดการข้อมูลบทเรียนระบบจัดการการสร้างเนื้อหารายวิชา ระบบจัดการเครื่องมือวัดผลการเรียนรู้ ระบบจัดการข้อมูลผู้เรียนระบบเครื่องมือช่วยจัดการสื่อสารและปฏิสัมพันธ์และจัดกระบวนการเรียนรู้ ได้แก่ การสื่อสาร แชต, อีเมล,เว็บบอร์ด รวมไปถึงการเก็บสำรองข้อมูลและการรายงานผล เป็นต้น

**องค์ประกอบหลัก**
1.ระบบจัดการรายวิชา (Course Management System) ได้แก่ เครื่องมือช่วยสร้างรายวิชา จัดทำ และนำเข้าเนื้อหาของรายวิชาจัดทำแหล่งค้นคว้าข้อมูลในรายวิชาทำกิจกรรมเสริมในรายวิชา 
2.ระบบบริหารจัดการข้อมูลผู้เรียน (User Management System) ได้แก่ ระบบบริหารการจัดการ ผู้เรียนในรายวิชา สามารถสร้างกลุ่มผู้เรียนตามการเข้าใช้งานได้หลายระดับ มีระบบตรวจสอบสมาชิกผู้ใช้งาน และการเก็บรายละเอียดข้อมูลผู้เรียน 
3.ระบบตรวจสอบกิจกรรมและติดตามประเมินผล (Test & Tracking Management System) ได้แก่ เครื่องมือช่วยสร้างกิจกรรมแบบทดสอบ กิจกรรมการบ้าน และระบบทดสอบประเมินผลการเรียน 
4.ระบบจัดการการสื่อสารและปฏิสัมพันธ์ (Communication Management System) เป็นส่วน ส่งเสริมการเรียนให้มีการติดต่อสื่อสารกัน ทั้งระหว่างผู้สอน–ผู้สอน, ผู้สอน–ผู้เรียน, และผู้เรียน–ผู้เรียนซึ่งมีทั้ง รูปแบบ Online และ Offlineได้แก่ Web-board, E-mail, Chatroom, News, Calendar เป็นต้นhttps://lms.kkc.rmuti.ac.th/pluginfile.php/106/block_html/content/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%201%20%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9ALMS.pdf
หมวดหมู่:การเรียนรู้
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ทางการศึกษา
ATutor

ATutor เป็นระบบ Open Source Web-based Learning Content Management System เรียกชื่อย่อว่า LCMS ใช้ในการสร้างระบบเรียนรู้แบบออนไลน์ (E-Learning) สามารถแยกผู้ใช้งานเป็นสามส่วนคือส่วนผู้ดูแลระบบ ส่วนอาจารย์ และส่วนนักศึกษา นับเป็นระบบ LCMS ที่ได้รับความนิยมอยู่ในอันดับต้นๆ ส่วนมากทูลตัวนี้ได้รับความนิยมอยู่ในแวดวงการศึกษา
ATutor เป็นซอร์ฟแวร์ที่มีลิขสิทธิ์แบบ GPL (General Public License) หรือลิขสิทธิ์แบบฟรี ผู้นำไปใช้สามารถพัฒนาต่อยอดได้

**ความต้องการด้านซอฟต์แวร์**
 Web Server เป็น Apache หรือ IIS- โปรแกรมภาษา PHP- ฐานข้อมูลเป็น MySQL- โปรแกรม phpMyAdmin

**โมดูลที่พัฒนาต่อยอด**
 Test Analysis 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์
จอน วอยต์

โจนาธาน วินเซนต์ วอยต์ (Jonathan Vincent Voight) เกิดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1938 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานโดดเด่นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 จากภาพยนตร์เรื่อง มิดไนต์คาวบอย จากเรื่องนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก และเมื่อผ่านไปหลายทศวรรษ วอยต์ก็ยังคงได้รับบทบาทท้าทาย อาทิ ในภาพยนตร์เรื่อง Deliverance (1972), และ Coming Home (1978) ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม วอยต์ยังรับบทเป็น นักข่าวกีฬา ฮาเวิร์ด โคเซล ในภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง Ali ซึ่งทำให้เขาได้เข้าชิงออสการ์เป็นครั้งที่ 4 เขายังแสดงในซีรีส์ในฤดูกาลที่ 7 ของ 24 ชั่วโมงอันตราย ในบทตัวร้าย โจนาส ฮอดเจส
วอยต์ เป็นบิดาของนักแสดง เจมส์ แฮเวนและแองเจลินา โจลี และยังเป็นพี่ชายนักร้อง นักแต่งเพลง ชิป เทย์เลอร์ และนักธรณีวิทยา แบร์รี วอยต์

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่มเติม**
 url-status=dead 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 0000685- 115561- 1030168
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายสโลวัก
หมวดหมู่:นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐนิวยอร์ก