Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
แคนแคน

ไฟล์:Lautrec la troupe de mlle eglantine (poster) 1895-6.jpg|thumb|นักเต้นแคนแคน ภาพวาดโดยตูลูส-โลแตร็ก‎ ปี 1895
ภาพการเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจ โดยตูลูส-โลแตร็ก ปี 1889
Offenbach Can-can
แคนแคน (cancan, ก็องก็อง  แปลว่า อื้อฉาว; สะกด can-can) เป็นรูปแบบการแสดงเต้นระบำในห้องโถง ประกอบดนตรีจังหวะเต้นรำ โดยใช้นักเต้นสตรีสวมกระโปรงยาว มีกระโปรงลูกไม้ซับใน สวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง  นักเต้นจะเต้นด้วยท่าทางยั่วยวนผู้ชมที่เป็นชาย โดยเปิดชายกระโปรงให้เห็นกางเกงชั้นใน และเตะขาขึ้นสูง หรือกระโดดแยกขา สลับกับการเคลื่อนไหวร่างกาย 
ดนตรีที่ใช้ประกอบการเต้น มักใช้เพลงกาล็อพ (galop, ม้าควบ) ในจังหวะ 2/4 เพลงที่นิยมใช้ คือเพลง  Orpheus in the Underworld ของชาก ออฟเฟนบาค หรือเพลงอื่นๆ ของโยฮันน์ ชเตราสส์ ที่สอง
การเต้นแบบแคนแคนเกิดขึ้นครั้งแรกราวทศวรรษ 1830 การเต้นบอลรูมของชนชั้นผู้ใช้แรงงานในย่านมงต์ปาร์นาส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนักเต้นชาย แต่เป็นที่นิยมเต้นในช่วงทศวรรษ 1890 เป็นการเต้นแสดงโดยนักเต้นหญิง โดยเฉพาะการแสดงที่โรงละครมูแลงรูจ ที่ตั้งอยู่ในย่านโคมแดงในมงมาร์ต  นักเต้นหญิงที่มีชื่อเสียง เช่น La Goulue และ Jane Avril ที่มีปรากฏอยู่ในภาพวาดแบบโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของอองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก เป็นจำนวนมาก
การเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจเป็นที่นิยมจนถึงทศวรรษ 1920 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากละครเวทีเรื่อง Can-can (1953) โดยโคล พอร์ตเตอร์  จัดแสดงที่บรอดเวย์ และเวสต์เอนด์   และภาพยนตร์ในปี 1960 นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา และเชอร์ลี แมคเลน 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การเต้นรำ
บาบุลมันดับ

บาบุลมันดับ (باب المندب, ประตูแห่งการคร่ำครวญ) เป็นช่องแคบอยู่ทางใต้สุดของทะเลแดง ตั้งอยู่ระหว่างประเทศเยเมนในคาบสมุทรอาหรับ กับประเทศจิบูตีและประเทศเอริเทรียในแอฟริกาตะวันออก

**ชื่อ**
แผนที่ความลึกน้ำของทะเลแดง โดยบาบุลมันดับอยู่ทางล่างขวา
ช่องแคบได้ชื่อมาจากความอันตรายในการเดินทางผ่านบริเวณนี้ หรือตามตำนานอาหรับที่ว่ามีผู้ที่จมน้ำจากแผ่นดินไหวที่แยกคาบสมุทรอาหรับจากจะงอยแอฟริกา

**ประวัติ**
บาบุลมันดับเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือระหว่างทวีปยุโรปกับทวีปเอเชียมาตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่ก่อนการขุดคลองสุเอซ โดยจากคาบสมุทรไซนาย ผ่านทะเลแดง จะต้องผ่านบาบุลมันดับก่อนเข้าสู่อ่าวเอเดน ทะเลอาหรับ และมหาสมุทรอินเดีย ในปี ค.ศ. 2006 ประมาณการว่ามีการขนส่งน้ำมันดิบผ่านช่องแคบนี้วันละ 3.3 ล้านบาร์เรล จากปริมาณการขนส่งทั่วโลกวันละ 43 ล้านบาร์เรล
ปัจจุบันมีการนำเสนอโครงการก่อสร้างสะพานข้ามช่องแคบนี้เป็นระยะทาง 28.5 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างจิบูตีกับเยเมน โดยบริษัท Middle East Development LLC ของเฏาะรีก บิน ลาดิน นักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบีย พี่ชายต่างมารดาของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน เมื่อสะพานนี้สร้างเสร็จจะเป็นสะพานขึงที่มีช่วงกลางยาวที่สุดในโลก (4.987 กิโลเมตร)

**ภูมิภาคย่อย**

**ประชากร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 short=x-  Notice-to-Proceed Launches Ambitious Red Sea Crossing date=2009-02-11 -  Sea crossing
หมวดหมู่:ช่องแคบในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ช่องแคบในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ช่องแคบในมหาสมุทรอินเดีย
หมวดหมู่:ประเทศเยเมน
หมวดหมู่:ประเทศเอริเทรีย
หมวดหมู่:ประเทศจิบูตี
หมวดหมู่:อ่าวเอเดน
กองทัพใหญ่

กองทัพใหญ่ หรือ ลากร็องด์อาเม (La Grande Armée; pron, ในภาษาอังกฤษมักแปลว่า "the Great Army" หรือ "the Grand Army") เป็นชื่อของกองทัพฝรั่งเศสในยุคสงครามนโปเลียน กองทัพนี้เริ่มเข้ามามีบทบาทในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1805 เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ได้ตั้งชื่อของกองทัพที่พระองค์ทรงรวบรวมจากชายฝั่งของประเทศฝรั่งเศสแถบช่องแคบอังกฤษเพื่อเตรียมการรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แต่แผนการดังการกลับล้มเหลวเนื่องจากการพ่ายแพ่ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ ภายหลังพระองค์ได้ฟื้นฟูกองทัพใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งทางด้านตะวันออกของประเทศ เพื่อเปิดฉากการรบต่อจักรวรรดิออสเตรียและจักรวรรดิรัสเซียในปีเดียวกัน

**ยศทหารกองทัพใหญ่**
 จอมพลแห่งจักรวรรดิ (Maréchal d'Empire)- พลเอก (Général de division)- พลโท (Général de brigade)- พันเอก (Chef de brigade)- พันโท (Chef de bataillon)- ร้อยเอก (Capitaine)- ร้อยโท (Lieutenant)- ร้อยตรี (Sous-lieutenant)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  French website displaying flags of the Grande Armée-  Soldiers of Fortitude: The Grande Armee of 1812 in Russia date=2019-04-28  by Major James T. McGhee-  French Heavy and Light Cavalry (Lourde et Légère Cavalerie)-  French article on Chappe telegraphs, Les Télégraphes Chappe, l'Ecole Centrale de Lyon date=2011-03-17 -  Uniforms of Napoleon's Guard
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2348
หมวดหมู่:การจัดกำลังทหารในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:กองทัพฝรั่งเศส
หมวดหมู่:กองทัพในสงครามนโปเลียน
ใหญ่
ฟอลีแบร์แฌร์

ภาพโฆษณาการแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ในปี 1893
ฟอลีแบร์แฌร์ (Folies Bergère) เป็นไนต์คลับตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนเทรวีซ (Trévise) กับถนนรีเช (Richer) เขตที่ 9 ในกรุงปารีส มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1920 ในด้านการเป็นคู่แข่งของคลับมูแลงรูจ ในแสดงระบำแคนแคน  ดนตรีและกายกรรม
ฟอลีแบร์แฌร์เปิดดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1869 ใช้ชื่อว่า Folies Trévise ตามชื่อถนนที่ตั้งอยู่ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น Folies Bergère ในปี ค.ศ. 1872 ตามชื่อถนนแบร์แฌร์ (Bergère) ที่อยู่ใกล้กัน เนื่องจากดยุกแห่งเทรวีซ ไม่พอใจที่ชื่อของตนถูกนำไปตั้งชื่อสถานบริการ
การแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเพศชาย เนื่องจากนักเต้นหญิงจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีการแสดงเปลือยอก บางครั้งถึงกับเปลือยกายทั้งตัว
ภาพสีน้ำมันชิ้นสุดท้ายของเอดัวร์ มาแน ในปี ค.ศ. 1883 ชื่อ Un bar aux Folies Bergère (บาร์ที่ฟอลีแบร์แฌร์) วาดที่ไนต์คลับแห่งนี้ เป็นภาพบาร์เทนเดอร์หญิงยืนประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของมาแนที่ได้รับความนิยม 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Folies Bergere official site
หมวดหมู่:โรงละครในปารีส
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่

เจ้าอินทนนท์  ณ เชียงใหม่ (12 มีนาคม พ.ศ. 2453 — 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534) เป็นราชโอรสองค์สุดท้ายในเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย) กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ชายารองในเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงนครเชียงตุง องค์ที่ 40 กับเจ้าบัวทิพย์หลวง มเหสีพระองค์หนึ่ง การสมรสระหว่างเจ้าอินทนนท์ กับเจ้าสุคันธา นับเป็นการสานสัมพันธ์อันดีระหว่างนครเชียงตุงกับนครเชียงใหม่อย่างดียิ่ง

**การศึกษา**
เจ้าอินทนนท์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ย่านถนนห้วยแก้ว ต่อมาจึงย้ายเข้าไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ พร้อมกับเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ บุตรเจ้าไชยสงคราม (สมพมิตร ณ เชียงใหม่)

**ครอบครัว**
เจ้าอินทนนท์ ได้สมรสกับเจ้าสุคันธา ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงเมืองเชียงตุง ณ หอคำนครเชียงตุง ขณะที่ทั้ง 2 องค์มีอายุ 22 ปี โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินทแถลง เจ้าหอคำ เจ้านางปทุมมหาเทวี เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 มีร้อยเอกโรแบรด์ ข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุง ร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส เจ้านางสุคันธาและเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ จึงเป็นสายใยแห่งความรักของราชสำนักเชียงใหม่-เชียงตุง รุ่นราชโอรส ราชธิดา "เจ้าหลวง" สองราชสำนักรุ่นสุดท้าย โดยมีบุตรธิดา 5 คน คือ 
# เจ้ารัตนนินดนัย ณ เชียงใหม่
# เจ้าวิไลวรรณ ณ เชียงใหม่
# เจ้าสรรพสมบูรณ์ ณ เชียงใหม่
# เจ้าไพฑรูย์ศรี ณ เชียงใหม่
# เจ้าวีระยุทธ ณ เชียงใหม่ อดีตผู้ช่วยผู้จัดการธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาสันป่าตอง

**ถึงแก่อนิจกรรม**
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2534 รวมอายุได้ 81 ปี และเป็นราชโอรสของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ที่ถึงแก่อนิจกรรมเป็นองค์สุดท้าย

**บทบาทเจ้านายฝ่ายเหนือ**
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501 และเป็นกำลังสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปนาฏศิลป์ของเชียงใหม่ โดยทำการจัดตั้งโรงเรียนสอนหัดรำต่อมาคือวิทยาลัยนาฏศิลป์ เชียงใหม่ และมอบทุนทรัพย์ส่วนตัวในการทำนุบำรุงโรงเรียน และสนับสนุนการอนุรักษ์งานพิธีสำคัญแบบพื้นเมือง 

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
 ปราณี  ศิริธร ณ พัทลุง. เพ็ชร์ล้านนา. (ครั้งที่ 2) เชียงใหม่ :ผู้จัดการ ศูนย์ภาคเหนือ, 2538.- เจ้าวงศ์สัก ณ เชียงใหม่, คณะทายาทสายสกุล ณ เชียงใหม่. เจ้าหลวงเชียงใหม่. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน), 2539. -  คัมภีร์ คัมภีรญาณนนท์ , นาวาอากาศเอก. เจ้านายฝ่ายเหนือ. date=2021-05-14 
หมวดหมู่:สกุล ณ เชียงใหม่
หมวดหมู่:ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:เจ้าแก้วนวรัฐ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย
หมวดหมู่:ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ.ว.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ อ.ป.ร.4
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.2
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
ผักกาดหอม

ผักสลัด หรือ ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Lactuca sativa) เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย เป็นต้น
มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ

**การเพาะปลูก**
ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Lactuca sativa-  การปลูกผักกาดหอมเพื่อผลิตเมล็ดพันธุ์ date=2009-05-02 
หมวดหมู่:สกุลผักกาดหอม
หมวดหมู่:ผัก
บัณเฑาะว์

ฑมรุ อยู่ในหัตถ์ขวาของพระศิวะ
บัณเฑาะว์ บ้างเรียก ปงปัง เป็นเครื่องดนตรีประเภทกลองจากอินเดีย มีลักษณะหัวและท้ายใหญ่ ตรงกลางคอด ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใช้เชือกผูกกับลูกตุ้ม กลองชนิดนี้ไม่ได้ตีด้วยไม้หรือมือ แต่ใช้มือถือพลิกข้อมือกลับไปกลับมา ให้ลูกตุ้มที่ปลายเชือกกระทบหนังหน้ากลองครั้งละด้าน
ชื่อบัณเฑาะว์ มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" ในอินเดียเรียกว่า "ฑมรุ" (อักษรเทวนาครี डमरू; ḍamaru) เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นในหัตถ์ขวาขององค์พระศิวะ
ในประเทศไทย บัณเฑาะว์ใช้เป็นเครื่องให้จังหวะในการบรรเลงประกอบวง "ขับไม้" ในงานพระราชพิธี เช่น ขับกล่อมสมโภชพระมหาเศวตฉัตร สมโภชพระยาช้างเผือกและช้างสำคัญ เรียกว่า "ขับไม้บัณเฑาะว์" โดยอาจใช้บัณเฑาะว์ลูกเดียว หรือใช้บัณเฑาะว์ 2 ลูก (โดยไกวพร้อมกันทั้งสองมือ)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  บัณเฑาะว์ date=2009-02-10 
หมวดหมู่:กลอง
หมวดหมู่:เครื่องดนตรีไทย
หมวดหมู่:อุปกรณ์ประกอบพิธีกรรมในศาสนาพุทธ
รัก (ไม้พุ่ม)

รัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Calotropis gigantea (Linn.) R.Br.ex Ait.) เป็นไม้พุ่มขนาดเล็กในวงศ์ Apocynaceae วงศ์ย่อย Asclepiadoideae ลำต้นสูง 1.5–3 เมตร ดอกมีสีขาวหรือม่วง มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ
รักเป็นพืชพื้นเมืองของกัมพูชา, เวียดนาม, บังกลาเทศ, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ไทย, ศรีลังกา, อินเดีย, จีน, ปากีสถาน และเนปาล ดอกของพืชชนิดนี้เรียกว่า ดอกรัก

**ศัพทมูลวิทยา**
รัก เชื่อว่ามาจากภาษาที่ใช้กันในอินเดียที่ใช้เรียกพืชชนิดนี้ว่า "อรัก" และกร่อนมาเป็นคำว่า "รัก" ในภาษาไทย

**ลักษณะทางพฤกษศาสตร์**
ต้นสูง 1.5–3 เมตร ทุกส่วนมียางขาวเหมือนน้ำนม ตามกิ่งมีขน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงกันข้าม รูปรีแกมขอบขนาน ปลายแหลมโคนเว้า กว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 10–14 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ใต้ใบมีขนนุ่ม ก้านสั้น ดอกสีขาวหรือสีม่วง ออกเป็นช่อตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ 5 สัน มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ส่วนนี้เองที่นำมาใช้ร้อยมาลัย ผลเป็นฝักคู่ รูปรีปลายแหลมกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 6–8 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกและปล่อยเมล็ดแบนสีน้ำตาลจำนวนมาก ที่มีขนสีขาวเป็นพู่กระจุกอยู่ที่ตรงกลางปลายด้านหนึ่ง ให้ปลิวไปตามลม

**การขยายพันธุ์**
ปกติแล้วรักมักขึ้นอยู่ตามที่รกร้าง ไม่ค่อยมีการเพาะปลูกกัน แต่สำหรับอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาจจะต้องปลูกไว้ใช้ รักขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด หรือการปักชำ ระยะเวลาเติบโตจนออกดอกประมาณ 8 เดือน ใส่ปุ๋ย 16-16-16 เดือนละครั้ง

**สรรพคุณ**
 ดอก รักษาอาการไอ หอบหืด และหวัด ช่วยให้เจริญอาหาร- เปลือกและราก ใช้รักษาโรคบิด ขับเหงื่อ ขับเสมหะ ขับน้ำเหลืองเสีย และทำให้อาเจียน - ยาง ถ้าถูกผิวหนังจะทำให้เกิดอาการระคายเคือง แต่ก็มีฤทธิ์เป็นยาถ่าย สามารถบรรเทาอาการปวดฟัน ปวดหู ขับพยาธิ รักษากลากเกลื้อน และใช้เป็นยาขับเลือด

**ประเพณีและความเชื่อ**
ดอกรักที่ร้อยเป็นมาลัย
ตามประเพณีในประเทศไทยนิยมนำดอกรักมาร้อยเป็นมาลัยร่วมกับดอกมะลิ ดาวเรือง จำปา หรือกุหลาบ ใช้ในงานมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับความรัก เพราะดอกรักสื่อความหมายถึงความรัก เช่น งานหมั้น และงานแต่งงาน โดยใช้ในขันหมากหมั้น ขันหมากแต่ง จัดพานรองรับน้ำสังข์ ร้อยเป็นมาลัยบ่าวสาว และโปรยบนที่นอนในพิธีปูที่นอน เป็นต้น ส่วนชาวฮาวายถือว่ามาลัยดอกรักที่ทำเป็นสร้อยคอ (lei) คือสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ แต่ในอินเดีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิมถือว่าเป็นวัชพืชไม่มีประโยชน์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 PIER - Calotropis gigantea date=2008-05-16 - Flowers of India - Crown flower- Purdue University: Center for New Crops & Plant Products - Crown flower
*url-status=dead - Calotropis gigantea
หมวดหมู่:วงศ์นมตำเลีย
หมวดหมู่:ไม้ดอกไม้ประดับ
หมวดหมู่:พืชมีพิษ
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:วัชพืช
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์

ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ (เดิม: หม่อมเจ้าศรีสว่างวงศ์ ยุคล; ประสูติ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489) เป็นธิดาในพลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่ทองแถม ประยูรโต เป็นโสทรเชษฐภคินีในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล

** ประวัติ**
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ เป็นธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่ทองแถม ประยูรโต เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 มีเจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสององค์ คือ หม่อมเจ้าหญิง (ถึงชีพิตักษัยเมื่อชันษา 1 วัน) และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล และมีเจ้าพี่เจ้าน้องต่างหม่อมมารดาอีกสี่องค์ สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา (ตอ. 26) และระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สิงห์ดำ 18) 
ศรีสว่างวงศ์ขอพระราชทานกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 เพื่อสมรสกับศักดา บุญจิตราดุลย์ มีบุตรสองคน คือ ทีฆ บุญจิตราดุลย์ และศศินทุ์ บุญจิตราดุลย์

**การทำงาน**
ศรีสว่างวงศ์เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ไปปฏิบัติกรณีกิจอยู่บ่อยครั้ง เช่น ไปในการบำเพ็ญพระกุศลอุทิศถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ยังได้ถวายงานใต้เบื้องพระยุคลบาทมาตั้งแต่ครั้งรัชกาลก่อนสืบเนื่องมาจนถึงรัชกาลปัจจุบันเช่น
วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2559 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นผู้แทนพระองค์ไปในการพระราชพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราช ณ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง
ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปี พ.ศ. 2560 ร่วมเดินในริ้วขบวนอิสริยศ ริ้วขบวนที่ 2 ร่วมกับ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล, ร้อยเอก หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล และหม่อมเจ้านภดลเฉลิมศรี ยุคล
นอกจากนี้ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้เป็นผู้แทนพระองค์ในพิธีตักบาตรเนื่องในพระราชพิธีสงกรานต์ ในทุกปีจนถึงปัจจุบัน โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานนิมนต์พระสงฆ์ เข้าไปรับพระราชทานบิณฑบาตที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**ลำดับสาแหรก**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Ancestry.com - HSH Princess Sri Savangwongse Yugala 
หมวดหมู่:ราชสกุลยุคล
หมวดหมู่:หม่อมเจ้าที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ชิบาอูระ

ชิบาอูระ (Shibaura) เป็นย่านหนึ่งในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างทางรถไฟสายยามาโนเตะฝั่งตะวันออกกับอ่าวโตเกียว
ชิบาอูระเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ในญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง ได้แก่ โตชิบา (เดิมเคยเป็น Tokyo Shibaura Electric) และโอกิ เป็นต้น

**รถไฟ**
ย่านชิบาอูระมีสถานีรถไฟทามาจิและฮามามัตสึโจ ซึ่งมีรถไฟสายยามาโนเตะวิ่งผ่าน และสถานีชิบาอูราฟูโตบนสายยูริกาโมเมะ และยังมีสายโยโกซูกะวิ่งผ่านอุโมงค์ลอดใต้ย่านนี้ แต่ไม่ได้จอดที่สถานีใดในย่าน

**ถนน**
ระบบทางด่วนโตเกียวได้ตัดผ่านย่านชิบาอูระ และย่านนี้ยังเป็นจุดปลายสุดของสะพานสายรุ้งฝั่งโตเกียวส่วนกลาง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ย่านในโตเกียว
เรียวโงกุ

ไฟล์:Ryoogoku.jpg|thumb|right|สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุ สถานีรถไฟสาย JR โซบุ และบริเวณโดยรอบ
เรียวโงกุ (Ryōgoku) เป็นย่านหนึ่งเขตซูมิดะในกรุงโตเกียว

**ประวัติศาสตร์**
เมื่อ พ.ศ. 2202 สะพานเรียวโงกุถูกสร้างขึ้นข้ามแม่น้ำซูมิดะก่อนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำคันดะ ชื่อของสะพานหมายถึง "สองแคว้น" มีที่มาจากการเชื่อมต่อระหว่างเอโดะ (บริเวณของแคว้นมูซาชิที่โตเกียวในปัจจุบันตั้งอยู่) กับแคว้นชิโมซะด้วยสะพานนี้ และย่านละแวกนั้นได้ชื่อมาจากสะพานนี้
เมื่อ พ.ศ. 2246 โรนินสี่สิบเจ็ดคนได้บุกเข้าคฤหาสน์ของโยชินากะ คิระ เพื่อแก้แค้นให้การตายของนางาโนริ อาซาโนะ ผู้เป็นนาย บางส่วนของคฤหาสน์ยังคงอนุรักษ์ไว้ในสวนสาธารณะในย่านเรียวโงกุ
สถานีรถไฟเรียวโงกุเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2447 ทำให้ย่านนี้เริ่มมีการคมนาคมขนส่งทางรถไฟ โดยย่านเรียวโงกุจัดได้ว่าเป็นหัวใจของกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพ สถานฝึกซ้อมของซูโม่หรือเฮยะ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุซึ่งเป็นสนามสำหรับกีฬาซูโม่แห่งแรกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2452 สนามกีฬาที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพประจำปีอย่างเป็นทางการสามรายการ
ตัวอย่างบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับย่านเรียวโงกุ เช่น ไคชู คัตสึ เกิดที่ย่านนี้เมื่อ พ.ศ. 2366 นักเขียนนวนิยาย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ เติบโตขึ้นที่ย่านนี้ และเคียวเซ็ง โอฮาชิ ผู้โด่งดังในวงการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ก็เกิดที่ย่านนี้เช่นกัน

**ดูเพิ่ม**
 แม่น้ำซูมิดะ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 139.794052
หมวดหมู่:ย่านในโตเกียว
ช้วนกิมฮวด

ช้วนกิมฮวด เป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 6 มีฉายาว่า ผู้กล้าซ่อนกายกลางตลาด (บางฉบับใช้ ผู้ซ่อนกายกลางตลาด หรือ จอมโจรตลาด) มีรูปร่างสันทัด สวมหมวกกำมะหยี่ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา ลักษณะคล้ายเป็นพ่อค้าหาบเร่ มีอาวุธเป็นคันชั่ง ซึ่งมีแนวทางคล้ายกระบองไม้พลอง ขอเกี่ยวของตาชั่งยามแหวกพุ่งคล้ายกรงเล็บบิน ส่วนลูกตุ้มตาชั่งคล้ายค้อนสายโซ่ ดังนั้นอาวุธชนิดนี้จึงใช้ประโยชน์ได้ 3 ทางในการต่อสู้
เมื่อตอนปะทะกับคูชู่กีแห่งสำนักช้วนจินก่า ที่หอเซียนเมามาย ขณะที่น่ำฮียิ้นกำลังจะส่งโอ่งทองเหลืองคืนแก่คูชู่กี ช้วนกิมฮวดก็รีบวิ่งเข้ามา รอจนโอ่งทองเหลืองร่วงหล่นใหม่ ก็ใช้มือกวักเหล้าในโอ่งขึ้นมาดื่ม แล้วลอยตัวขึ้น ถีบสองเท้าไปยังโอ่ง ร่างพุ่งไปข้างหลัง ส่วนโอ่งก็พุ่งไปข้างหน้าหาคูชู่กี พอช้วนกิมฮวดพุ่งถึงพนังห้อง ก็ลื่นไหลลงอย่างแผ่วเบา จนจูชงยังร้องชมว่าวิเศษ
และในขณะที่ประลองดื่มสุราระหว่าง 7 ตัวประหลาดกังหนำกับคูชู่กีที่หอเซียนเมามาย ในขณะที่ช้วนกิมฮวดกับพี่น้องทั้ง6กำลังแข่งกับคูชู่กี ก็บังเอิญกวาดตาไปเห็นที่ข้างเท้าของคูชู่กี ซึ่งเปียกแฉะไปด้วยสุรา เพราะคูชู่กีใช้กำลังภายในรีดเร้นสุราที่ดื่มออกมาจากเท้าทำให้ดื่มสุราได้ไม่มีหยุด ช้วนกิมฮวดเห็นดังนั้นจึงแอบกระซิบข้างหูของจูชงให้ดำเนินอุบายต่อไป
ในตอนที่7ตัวประหลาดปะทะกับคูชู่กีที่วัดฮวบฮั้วยี่ ช้วนกิมฮวดยามได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ ยังได้คอยบ่งบอกชี้แนะให้กัวเต็งอักซัดอาวุธลับใส่จุดสำคัญต่างๆของคูชู่กี ซึ่งในหลายปีมานี้ช้วนกิมฮวดคอยร้องบอกตำแหน่งต่อกัวเต็งอักตลอดมาถือเอาดวงตาตนเหมือนดวงของพี่ร่วมสาบาน ซึ่งในน้อง6คนมีแต่ช้วนกิมฮวดที่มีความสามารถนี้
ครั้นตอนที่ 6 ตัวประหลาดกังหนำทราบข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งของพวกนักพรตช้วนจินก่ากับมารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ ทั้ง 6 จึงได้นั่งเรือไปยังเกาะดอกท้อหมายคลี่คลายข้อบาดหมาง แต่ทั้งหมดกลับถูกพิษประจิม อาวเอี้ยงฮง กับเอี้ยคังฆ่าตายเหลือรอดเพียงกัวเต็งอัก ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นคนฆ่า ช้วนกิมฮวดถูกพิษประจิมอาวเอี้ยงฮงฆ่าตายเป็นรายแรก คันชั่งถูกหักเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกร่วงหล่นบนพื้น ท่อนที่สองปักกลางอกของช้วนกิมฮวด ซึ่งคันชั่งนี้มีความแข็งเป็นพิเศษ ทั่วทั้งแผ่นดินมีใครหักได้ไม่กี่คน รวมถึงอึ้งเอี๊ยะซือ และ อาวเอี้ยงฮงด้วย ภายหลังอึ้งย้งพิจารณาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นอึ้งเอี๊ยะซือผู้เป็นบิดาตนเองเป็นคนทำ แต่ด้วยหลักฐานหลายๆอย่างทำให้อึ้งย้งคิดออกว่าอาวเอี้ยงฮงเป็นคนทำ
หมวดหมู่:มังกรหยก
พระเจ้าพย็องว็อน

พระเจ้าพย็องว็อน (mr=P'yǒngwǒn-wang; ค.ศ. 559 — ค.ศ. 590) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 25 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ

**พระราชประวัติ**
พระเจ้าพย็องว็อน เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ายังว็อน พระองค์ยังทรงให้ความสนใจด้านประวัติศาสตร์มากพระองค์ไม่สามารถสร้างฐานอำนาจความเชื่อมั่นให้กับเหล่าราษฎรได้พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้ายังว็อน พระเจ้าพยองวอนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 557 พระเจ้าพยองวอนตรัสไว้ว่าไม่ทรงเกรงกลัวเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระองค์ยังมีพระปรีชาสามารถทางด้านการยิงธนูด้วย
ในช่วงรัชสมัยอำนาจต่างๆของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างถูกลิดรอนไปอย่างมากโดยเหล่าขุนนางชนชั้นสูงพระเจ้าพยองวอนทรงให้ความสำคัญกับเหล่าเกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกทรงใส่พระทัยและให้กำลังใจกับเหล่าเกษตรกรกลุ่มนี้เพื่อสร้างเศรษฐกิจและรากฐานของอาณาจักร
พระเจ้าพย็องว็อนยังทรงรักษาความสัมพันธ์กับต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศตุรกีและพระราชวงศ์ของจีนยกตัวอย่างเช่น สงครามในคาบสมุทรเหลียวตงระหว่างราชวงศ์โจวทางตอนเหนือของจีนและราชวงศ์สุย ของจีนพระองค์ทรงเตรียมกองทัพไพร่พลไว้อย่างพร้อมเพรียงเพื่อการสงครามและส่งกองทัพไปช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สุย
และในรัชสมัยของพระองค์ พันธมิตรระหว่างอาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรชิลลา ก็เป็นอันยุติลงด้วย
ในปี ค.ศ. 590 สันนิษฐานว่าเป็นปีที่พระเจ้าพย็องว็อนเสด็จสวรรคต ซึ่งยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดมาอธิบายและตรวจสอบ

**พงศาวลี**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อาณาจักรโคกูรยอ
หมวดหมู่:ราชวงศ์โคกูรยอ
พย็องว็อน
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552

แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นในหมู่เกาะซามัวเมื่อเวลา 06:48:11 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 (17:48:11 น. UTC, 29 กันยายน) โดยมีแผ่นดินไหว 2 ครั้งขนาด 7.8 แมกนิจูด ซึ่งรวมขนาดได้ที่แมกนิจูด 8.0
แผ่นดินไหวในครั้งนี้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ 5 ลูก โดยคลื่นลูกใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 9.2 เมตร (13.7 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ศูนย์เตือนภัยสึนามิมหาสมุทรแปซิฟิกตรวจจับว่าน้ำทะเลยกตัวสูงขึ้น 3 นิ้ว (76 มม.) ใกล้กับจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวเกิดขึ้นใกล้กับเขตเคอร์มาเดก-ตองงา ซึ่งมีแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกที่มุดตัวลงใต้แผ่นอินเดีย-ออสเตรเลียในวงแหวนแห่งไฟ ซึ่งเป็นสถานที่หนึ่งบนโลกที่มีแผ่นดินไหวและภูเขาไฟระเบิดอยู่เป็นประจำ
ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิ ได้แก่อเมริกันซามัว, ซามัว และตองงา ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 189 คน โดยเฉพาะเด็ก ๆ ส่วนใหญ่จากซามัว
มีรายงานคลื่นขนาดใหญ่ที่ไม่สร้างความเสียหายอย่างหนักที่ชายฝั่งฟีจี ชายฝั่งทางเหนือของนิวซีแลนด์ และราโรตองงาในหมู่เกาะคุก และไม่มีรายงานคลื่นสูงจากวานูวาตู, คิริบาส, นิวแคลิโดเนีย และหมู่เกาะโซโลมอน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Deadly tsunami strikes in Pacific  – BBC News-  South Pacific: Tsunami – Sep 2009 – ReliefWeb-  A family devastated by the tsunami – full interview – 3 News-  Tsunami stories of luck and sorrow at airport – 3 News-  2009 Samoa earthquake – Fotopedia-  NZ Samoans head home to loved ones – One News-  Tsunami in Samoa Islands date=2009-10-08  – Disasters Charter-  Tsunami Animation: Samoan Islands, 29 September 2009 – Pacific Tsunami Warning Center- 15162203
ซามัว
หมวดหมู่:ประเทศซามัว
หมวดหมู่:อเมริกันซามัว
หมวดหมู่:สึนามิในประเทศตองงา
หมวดหมู่:เฟรนช์โปลินีเซีย
หมวดหมู่:สึนามิในประเทศซามัว
บัสเตอร์ คีตัน

โจเซฟ แฟรงก์ "บัสเตอร์" คีตัน ที่ 6 (Joseph Frank "Buster" Keaton VI) (4 ตุลาคม ค.ศ. 1895 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงตลกชาวอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เงียบ กับเอกลักษณ์ตลกท่าทาง โดยมีฉายาว่า "ตลกหน้าตายผู้ยิ่งใหญ่"
คีตันยังติดอันดับ 7 ของผู้กำกับยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสาร เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับให้คีตันอยู่อันดับ 21 ในหัวข้อนักแสดงชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และในปี 2002 จากแบบสำรวจของนิตยสารไซต์แอนด์ซาวด์ จัดอันดับภาพยนตร์ของคีตันเรื่อง The General  ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลที่อันดับ 15

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐแคนซัส
หมวดหมู่:สตันต์แมนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:รัฐมาร์คกราฟของเยอรมนี

หมวดหมู่:ขุนนางเยอรมัน
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
เยอรมนี
หมวดหมู่:มาร์คกราฟ
ดัชชีพอเมอเรเนีย

ดัชชีพอเมอเรเนีย หรือ ดัชชีพอมเมิร์น (Herzogtum Pommern; Duchy of Pomerania) เป็นรัฐดัชชีที่ตั้งอยู่ในพอเมอเรเนียทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลบอลติก ที่ปกครองโดยดยุกแห่งตระกูลพอเมอเรเนีย (กริฟฟินส์) ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนของวาร์ทิสลอว์ที่ 1 ดยุกแห่งชาวสลาฟพอเมอเรเนีย และได้รับการขยายดินแดนเพิ่มเติมต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ต่อมาในปี ค.ศ. 1325 พอเมอเรเนียก็รวมราชรัฐรือเกิน (Principality of Rügen) และในปี ค.ศ. 1455 ก็ได้ดินแดนเลาเอนแบร์กและบือโทว์ ระหว่างยุคกลางดัชชีพอเมอเรเนียก็รวมดินแดนทางตอนเหนือของนอยมาร์คและอุคเคอร์มาร์ค รวมทั้งเซอร์ซิพาเนียและเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์
ดยุกแห่งพอเมอเรเนียเป็นบริวารของโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1122 จนถึง ค.ศ. 1138, ของดัชชีแซกโซนีระหว่าง ค.ศ. 1164 จนถึง ค.ศ. 1181, ของเดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 1185 จนถึง ค.ศ. 1227 และของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่าง ค.ศ. 1181 จนถึง ค.ศ. 1185 และตั้งแต่ ค.ศ. 1227 จนถึง ค.ศ. 1637 เป็นบริวารของมาร์เกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค ส่วนใหญ่แล้วดัชชีก็ปกครองโดยดยุกในตระกูลพอเมอเรเนียที่ทำให้เกิดการแบ่งแยกรัฐหลายครั้ง หลังจากโบกิสลอว์ที่ 14 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียคนสุดท้ายเสียชีวิตระหว่างสงครามสามสิบปีในปี ค.ศ. 1637 รัฐก็ถูกแบ่งระหว่างบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกับสวีเดน

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
ประวัติศาสตร์โปแลนด์
*รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค
หมวดหมู่:รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศโปแลนด์
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศเดนมาร์ก
หมวดหมู่:เครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 12
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 
หมวดหมู่:ตระกูลพอเมอเรเนีย
หมวดหมู่:มาร์คกราฟแห่งบรันเดินบวร์ค
หมวดหมู่:ดัชชีในอดีต
ตระกูลพอเมอเรเนีย

ตระกูลพอเมอเรเนีย หรือ ตระกูลไกรเฟิน หรือ ตระกูลกริฟฟิน (Greifen, Gryfici, House of Pomerania หรือ House of Greifen) เป็นตระกูลของดยุกผู้ครองดัชชีแห่งพอเมอเรเนียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1637 ชื่อของตระกูลใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากตราอาร์มที่เป็นรูปกริฟฟินที่ใช้มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การใช้กริฟฟินในตราอาร์มที่ทราบอย่างแน่นอนเกิดขึ้นในสมัยของคาซีมีร์ที่ 2 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียที่เป็นรูปกริฟฟินภายในโล่ที่ปรากฏในเอกสารในปี ค.ศ. 1194

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ดัชชีแห่งพอเมอเรเนีย
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา

โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่เลขที่ 154 หมู่ 3 บ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ

**ประวัติโรงเรียน**
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เปิดทำการเรียนการสอน ครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม 2533 ผู้ก่อตั้งโรงเรียน คือ นายอำนวย พลมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนเจียงทองพิทยาคม ในช่วงแรกได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเจียงทองพิทยาคมสาขา ตามนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาและได้ทำการเรียนการสอนในสถานที่ของโรงเรียนบ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง กิ่งอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ได้เปิดรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง มีนักเรียน 75 คน กระทั่งสร้างอาคารเรียนชั่วคราวเสร็จจึงได้ย้ายสถานที่มาจัดทำการเรียนการสอนที่อาคารชั่วคราวที่สร้าขึ้นบริเวณที่ตั้งโรงเรียนในปัจจุบัน มีเนื่อที่ 49 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา และได้รับอนุมัติประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และกรมสามัญศึกษาได้มีการแต่งตั้งให้ นางสาวศิริวรรณ สนั่นเมือง ศึกษานิเทศก์ จังหวัดชัยภูมิ มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา

**ทำเนียบผู้บริหาร**
# นางสาวศิริรวรรณ สนั่นเมือง ตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่
# นายอนุพงศ์ ปุณทริกกุล ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายประเสริฐ คาดสนิท ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายศราวุธ สิงหาราโท ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายสงบ ลุนทา ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายจริน หงษ์ชัยภูมิ ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายปรีชา เคนชมภู ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายลำจวน ดิษขุนทด ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายศักดา ชัยภัย ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายประยูร มังกร ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
# นายวิชญ์พันธ์ ราชานนท์ ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ (คนปัจจุบัน)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โรงเรียนในจังหวัดชัยภูมิ
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2534
หมวดหมู่:โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดชัยภูมิ
หมวดหมู่:อำเภอภักดีชุมพล
พอเมอเรเนีย

พอเมอเรเนียตะวันตกที่กำหนดโดยโปแลนด์/พอเมอเรเนียที่กำหนดโดยเยอรมัน
พอเมอเรเนีย (Pomerania), พ็อมเมิร์น (Pommern) หรือ ปอมอแช (Pomorze) เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูทางฝั่งใต้ของทะเลบอลติก เป็นบริเวณที่แบ่งระหว่างโปแลนด์กับเยอรมนีปัจจุบัน ภูมิภาคพอเมอเรเนียครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำเร็คนิทซ์ (Recknitz) ใกล้เมืองชตราลซุนท์ทางตะวันตก ไปทางปากแม่น้ำโอเดอร์ไกล้เมืองชแชชิน ไปยังปากแม่น้ำวิสตูลาไกล้เมืองกดัญสก์ทางตะวันออก ภูมิภาคพอเมอเรเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวโปแลนด์ ชาวเยอรมัน และชาวคาชูเบีย (Kashubians) เป็นบริเวณที่ได้รับผลกระทบกระเทือนอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อมีการเคลื่อนย้ายประชากร
พอเมอเรเนียเป็นที่ราบต่ำของที่ราบยุโรปเหนือ (North European Plain) นอกไปจากศูนย์กลางชุมชนของเมืองใหญ่สองสามเมืองแล้ว ดินที่มีคุณภาพต่ำก็ใช้ในการทำไร่ สลับกับดินแดนที่เป็นทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่ประปราย ป่า และเมืองเล็ก ๆ การเกษตรกรรมที่สำคัญก็ได้แก่การเลี้ยงปศุสัตว์ การทำป่า การประมง และการปลูกธัญพืช, หัวบีตที่ใช้ทำน้ำตาลและมันฝรั่ง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของบริเวณนี้จากการมีบริเวณพักตากอากาศริมฝั่งทะเล ส่วนบริเวณอุตสาหกรรมอันจำกัดที่สำคัญก็มีการต่อเรือ การผลิตโลหะ น้ำตาล และกระดาษ

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประวัติศาสตร์พอเมอเรเนีย- ชาวพอเมอเรเนีย- ตระกูลพอเมอเรเนีย- ดัชชีพอเมอเรเนีย- อีสเทิร์นพอเมอเรเนีย- เวสเทิร์นพอเมอเรเนีย- รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น- จังหวัดปอมอร์สกีแย (ค.ศ. 1653-1815) (จังหวัดของบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย)- จังหวัดปอมอร์สกีแย (ค.ศ. 1815 – 1946) (จังหวัดของปรัสเซีย)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ภูมิภาคในประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:อาณาจักรดยุกแห่งพอเมอเรเนีย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เยอรมนี
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์โปแลนด์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์บรันเดินบวร์ค
หมวดหมู่:ภูมิภาคที่ถูกแบ่งแยก
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น

รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น (Mecklenburg-Vorpommern, pron) หรือ รัฐเม็คเคลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเยอรมนี มีเมืองหลวงคือชเวรีน รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเกิดขึ้นจากการรวมตัวของภูมิภาคในประวัติศาสตร์เมคเลินบวร์คและฟอร์พ็อมเมิร์นหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ยุบตัวลงในปี ค.ศ. 1952 และ ก่อตั้งขึ้นใหม่ก่อนการรวมประเทศเยอรมนี (German reunification) ในปี ค.ศ. 1990 
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นที่หกของรัฐในเยอรมนี และเป็นรัฐที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุด ฝั่งทะเลของทะเลบอลติก รวมเกาะ เช่น รือเกินและอูเซอด็อม และบริเวณทะเลสาบเมคเลินบวร์ค (Mecklenburg Lake District) ซึ่งเป็นบริเวณที่มีบริเวณพักร้อนและธรรมชาติ ทำให้เป็นบริเวณที่เป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวสำคัญบริเวณหนึ่งของเยอรมนี

**ดูเพิ่ม**
 อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
ตำบลเจาทอง

ตำบลเจาทอง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ เป็นตำบลที่แยกออกมาจากตำบลบ้านเจียง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง

**ที่ตั้ง**
องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง ตั้งอยู่ที่ บ้านราษฎร์ภักดี หมู่ที่ 13 ตำบลเจาทอง ห่างจากที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล ประมาณ 1 กิโลเมตร

**อาณาเขต**
 ทิศเหนือ ติดกับ ตำบลแหลมทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ- ทิศใต้ ติดกับ ตำบลวังทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ- ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลโป่งนก อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ และ ตำบลวังตะเฆ่ อำเภอหนองบัวระเหว จังหวัดชัยภูมิ- ทิศตะวันตก ติดกับ อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์

**การปกครอง**
ตำบลเจาทอง เป็นตำบลที่สำคัญของอำเภอภักดีชุมพลเนื่องจาก เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่างๆ ของอำเภอ เช่น ที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล สถานีตำรวจภูธรภักดีชุมพล โรงพยาบาลภักดีชุมพล องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง และศูนย์ราชการที่สำคัญอื่นๆ ตำบลเจาทองมีการแบ่งเขตปกครองทั้งหมด 14 หมู่บ้าน ได้แก่
#บ้านลาดชุมพล
#บ้านหนองไม้แก่น
#บ้านเจาทอง
#บ้านลาดไทรงาม
#บ้านโนนม่วง
#บ้านนาอุดม
#บ้านซับประสิทธิ์
#บ้านหนองกระทุ่มทอง
#บ้านราษฎร์บูรณะ
#บ้านราษฎร์พัฒนา
#บ้านหนองโกทอง
#บ้านป่าคา
#บ้านราษฎร์ภักดี
#บ้านลาดไทรทอง

**การเดินทาง**
เดินทางจากตัวเมืองชัยภูมิ โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 225 ชัยภูมิ-นครสวรรค์ พอถึงจุดบริการนักท่องเที่ยวเขาพังเหย ก็จะเข้าเข้าสู่เขตตำบลเจาทอง
เดินทางจากเพชบูรณ์ โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 225 ชัยภูมิ-นครสวรรค์ พอถึงป้อมยามตำรวจ ตำบลวังทองเลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 2359 พอถึงบ้านนาอุดมก็เข้าเขตตำบลเจาทอง

**สถานที่สำคัญ**
 การศึกษา- ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 
** ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านลาดชุมพล
** ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านซับประสิทธิ์- โรงเรียน
** โรงเรียนบ้านเจาทอง	
** โรงเรียนบ้านนาอุดม	
** โรงเรียนบ้านโนนม่วง
** โรงเรียนบ้านลาดชุมพล
** โรงเรียนบ้านลาดไทรงาม	- โรงเรียนมัธยมศึกษา
** โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา
 การสาธารณสุข - โรงพยาบาลภักดีชุมพล

**อ้างอิง**
เจาทอง
เจาทอง
สารตราทองแห่งรีมีนี

สารตราทองแห่งรีมีนี (Golden Bull of Rimini) เป็นสารตราทองที่ออกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รีมีนีในอิตาลีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1226 เพื่อเป็นการรับรองสิทธิของอัศวินทิวทันในการเป็นเจ้าของแคว้นปรัสเซียที่ยึดมาได้ สารตรานี้เป็นฉบับแรกของเอกสารที่คล้ายคลึงกันสามฉบับ ที่ตามมาด้วย "สนธิสัญญาครูสซวิคา" (Treaty of Kruszwica) ของปี ค.ศ. 1230 และ "สารตราองแห่งริเอ็ตติ" ของพระสันตะปาปาของปี ค.ศ. 1234

**ที่มา**
คอนราดที่ 1 แห่งมาโซเวียพยายามหลายครั้งโดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1220 ในการพยายามที่จะยึดคุลเมอร์แลนด์ (Kulmerland หรือ Chełmno Land) จากชนปรัสเซียเก่า คอนราดได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ก็มาได้รับความพ่ายแพ้ และต้องมาพะวงกับความปลอดภัยต่อดินแดนมาโซเวียของตนเองที่คาบอยู่ในแคว้นปรัสเซีย คอนราดจึงขอให้อัศวินทิวทันเข้ามาช่วยสร้างความมั่นคงให้แก่สถานการณ์ ที่เกิดจากการพยายามของโปแลนด์ในการยึดปรัสเซียและดินแดนต่าง ๆ 
ระหว่างปี ค.ศ. 1211 ถึงปี ค.ศ. 1225 อัศวินทิวทันนำโดยประมุขเฮอร์มันน์ ฟอน ซาลซา (Hermann von Salza) อยู่ในเบอร์เซ็นแลนด์ของทรานซิลเวเนีย อัศวินทิวทันถูกเรียกตัวโดยกษัตริย์แห่งฮังการีคล้ายกับที่ถูกเรียกโดยคอนราด ให้ไปช่วยพิทักษ์ชายแดนของฮังการี แต่ก็ถูกขับหลังจากที่ถูกกล่าวหาว่าไปก่อตั้งอาณาจักรของตนเองภายใต้อำนาจของพระสันตะปาปาขึ้น ฉะนั้นเมื่อเข้าไปยึดดินแดนในปรัสเซียอัศวินจึงรอจนกระทั่งได้รับการรับรองจากจักรวรรดิ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ปรัสเซีย
หมวดหมู่:อัศวินทิวทัน
หมวดหมู่:จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หมวดหมู่:สารตราทอง
จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี

แซน-แซ็ง-เดอนี (Seine-Saint-Denis, pron) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส แซน-แซ็ง-เดอนีมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "neuf-trois" หมายถึง "93" ซึ่งเป็นรหัสจังหวัด

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 cite news |last=Bédarida |first=Catherine |url=http://www.lemonde.fr/vous/article/2008/09/29/seine-saint-denis-naissance-d-un-ghetto_1100152_3238.html |title=Seine-Saint-Denis, naissance d'un ghetto |trans-title=Seine-Saint-Denis, birth of a ghetto |work=Le Monde |date=29 September 2008 - cite web |last=Kefi |first=Ramses |url=http://rue89.nouvelobs.com/2015/01/30/pourquoi-toujours-9-3-257397 |title=Pourquoi toujours le 9-3 ? |trans-title=Why is it always Seine-Saint-Denis? |work=L'Obs |date=30 January 2015 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์สภาจังหวัด fr-  เว็บไซต์จังหวัด date=2015-07-08  fr-  Seine-Saint-Denis Tourist Board
แซน-แซ็ง-เดอนี
สนานจิตต์ บางสพาน

สนานจิตต์ บางสพาน เป็นนามปากกาของ สมศักดิ์ วงศ์รัฐปัญญา (เกษมศักดิ์ วงศ์รัฐปัญญา) นักวิจารณ์ภาพยนตร์ และนักเขียน มีงานเขียนบทความวิจารณ์ภาพยนตร์ และสังคม ตีพิมพ์ในนิตยสาร สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 จนถึงปัจจุบัน
สนานจิตต์ผันตัวมาเป็นผู้เขียนบทและกำกับ จากภาพยนตร์เรื่อง ขังแปด โดยการชักชวนของสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ ในปี พ.ศ. 2545 และกำกับภาพยนตร์เรื่องที่สอง ซุ้มมือปืน ในปี พ.ศ. 2548 
ปัจจุบัน สนานจิตต์เป็นหนึ่งในคณะกรรมการการประกวดรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 00062- name=Sananjit Bangsapan
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
หมวดหมู่:นักวิจารณ์ภาพยนตร์
หมวดหมู่:คอลัมนิสต์ชาวไทย
หมวดหมู่:นามปากกา
จังหวัดอาแวรง

อาแวรง (Aveyron, Fr-Aveyron-fr FR-Paris.ogg; Avairon, pron) เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำอาแวรง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีรอแดซเป็นเมืองหลัก อาแวรงเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาแวรงก็ได้แก่อารามแม่พระแห่งบอนวาลและอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14

**ประชากร**

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นอ็อกซีตานี - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
fr  เว็บไซต์จังหวัด
*fr  เว็บไซต์สภาจังหวัด
*fr  Aveyron's bulletin board
*wstitle=Aveyron

อาแวรง
จังหวัดมอแซล

มอแซล (Moselle) เป็นจังหวัดในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดมอแซลตั้งตามชื่อแม่น้ำมอแซล ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีแม็ส เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 1,046,543 คนใน ค.ศ. 2019
มอแซลเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมอแซลได้แก่ อาสนวิหารแม็ส อารามนักบุญนาบอร์แห่งแซ็งตาวอลด์ และอื่น ๆ

**ประชากร**

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นกร็องแต็สต์ - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 fr  เว็บไซต์จังหวัด- fr  เว็บไซต์สภาจังหวัด- fr  Moselle-annuaire.fr, Moselle's Websites Directory

มอแซล
จังหวัดอีแซร์

อีแซร์ (Isère, LL-Q150 (fra)-GrandCelinien-Isère.wav; Isera; Isèra, pron) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดอีแซร์ตั้งตามชื่อแม่น้ำอีแซร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ โดยมีเกรอนอบล์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,271,166 คน
อีแซร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดโดฟีเน (Dauphiné) เนื้อที่ของอีแซร์ถูกลดลงไปสองครั้ง ครั้งแรกใน ค.ศ. 1852 และครั้งที่สองใน ค.ศ. 1967
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอีแซร์ก็ได้แก่ อารามบอนโว (โดฟีเน), สำนักสงฆ์กร็องด์ชาร์เทริซ (Grande Chartreuse) และอื่น ๆ 

**ประชากร**
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์จังหวัด fr-  เว็บไซต์สภาจังหวัด fr
*short= 1

อีแซร์
น่ำฮียิ้น

น่ำฮียิ้นเป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 4 มีฉายาว่า คนตัดฟืนภูเขาน่ำซัว (บางฉบับใช้ คนตัดฟืน หรือ คนตัดฟืนเขาทักษิณ) มีรูปร่างใหญ่ สวมเสื้อกางเกงสีเขียว หว่างเอวผูกเชือกหญ้าเส้นหนึ่งและยังเสียบขวานสั้นสำหรับตัดฟืนเล่มหนึ่ง บนคมขวานมีรอยบิ่นหลายรอย เท้าสวมรองเท้าหญ้า มือหยาบเท้าใหญ่ ท่าทางเซื่องซึมโง่งม ใช้อาวุธเป็นไม้คานเหล็ก หล่อหลอมมาจากเหล็กกล้า มีน้ำหนักมากถึงขนาดวางพาดพิงกับขอบโต๊ะ ยังผลักดันโต๊ะเคลื่อนจากตำแหน่งเดิมหลายนิ้ว เป็นคนเงียบงันไม่ชอบพูดชอบจา เวลาพูดมักพูดเป็นคำหรือประโยคสั้นๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่กลั่นกรองมาอย่างดี ทำให้สิ่งที่พูดแม้จะสั้นแต่แฝงไปด้วยความหมายดีๆทั้งนั้น

ในตอนที่ 6 ตัวประหลาดถูกอาวเอี้ยงฮงและเอี้ยคังลอบสังหารบนเกาะดอกท้อ น่ำฮียิ้นถูกทำร้ายเป็นรายสุดท้าย โดยน่ำฮียิ้นถูกงูพิษบนไม้เท้าอสรพิษของอาวเอี้ยงฮงฉกกัดเข้าที่ลิ้น ดิ้นทุรนทุรายจากการติดพิษ จนก๊วยเจ๋งเข้ามาพบเจอเข้า จากฤทธิ์ของพิษทำให้น่ำฮียิ้นคลุ้มคลั่งทำร้ายก๊วยเจ๋งและอึ้งย้ง จนภายหลังในขณะที่ใกล้ตาย ได้ใช้นิ้วมือขีดเขียนบนพื้นดินว่าฆาตกรเป็นใคร แต่สิ้นใจตายไปก่อนที่จะเขียนเสร็จ ตัวอักษรสุดท้ายเป็นตัวนำหน้าชื่อของฆาตกร  ซึ่งสามารถเติมเป็น อึ้งเอี๊ยะซือ  หรือ เอี้ยคังก็ย่อมได้ แต่ก๊วยเจ๋งกลับเข้าใจผิดคิดว่าน่ำฮียิ้มพยายามเขียนชื่อของอึ้งเอี๊ยะซือ จนเรื่องบานปลาย แต่สุดท้ายก็คลีคลายลงได้
หมวดหมู่:มังกรหยก
เดอะฮาเซียนดา

เดอะฮาเซียนดา หรืออาจจะเขียนว่า The Haçienda เป็นไนต์คลับ จัดตั้งขึ้นที่เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 1982 โดยวงนิวออร์เดอร์ ใน ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980s และ 1990s ไนต์คลับแห่งนี้จะมีดีเจมาเปิดเพลงและทำการแสดงของคณะดนตรี และยังเป็นที่กำเนิดดนตรีแนวแมดเชสเตอร์ที่ไนต์คลับแห่งนี้ ในระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980s และ 1990s ไนต์คลับแห่งนี้มีชื่อเสียงที่สุดในโลก ได้ลงใน นิตยสารนิวส์วีก   โดยมีมีวงดนตรีจากเมืองแมนเชสเตอร์อย่างวง แฮปปี้มันเดส์ และ เดอะสโตนโรส ปัจจุบันไนต์คลับเดอะฮาเซียนดาได้ปิดไปเมื่อปี 1997

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Pride Of Manchester Haçienda memories by Haçienda DJ Dave Haslam-  Fantazia.org.uk date=2018-07-31  -  Ben Kelly Design: Haçienda date=2009-01-11 -  Fantazia.org.uk date=2016-05-09  1992-  The Haçienda Story date=2016-06-08 
หมวดหมู่:ไนต์คลับ
ยูรากูโจ

ทางรถไฟเหนือย่านยูรากูโจ
ยูรากูโจ (Yūrakuchō) เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น ตั้งอยู่ระหว่างย่านกินซะและสวนฮิบิยะ ใกล้กับย่านชิมบาชิ เป็นย่านที่มีบรรยากาศแบบช่วงต้นของช่วงหลังสงครามโลก เต็มไปด้วยอิซากายะ (บาร์แบบญี่ปุ่นที่มีโคมไฟสีแดง) และร้านอาหารยากิโตริกลางแจ้ง ร้านเหล่านี้มักจะตั้งอยู่ใต้ทางรถไฟสายยามาโนเตะ เนื่องจากมีร้านอาหารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมหลายร้าน และมีรถไฟสายยามาโนเตะผ่านซึ่งทำให้เดินทางไปยังสถานีรถไฟโตเกียวได้สะดวก จึงเป็นย่านที่นักธุรกิจนิยมมาดื่มสังสรรค์ระหว่างทางกลับบ้านหลังจากทำงาน
ย่านยูรากูโจมีสถานีรถไฟและรถไฟใต้ดินหลายแห่ง อย่างเช่นสถานียูรากูโจบนสาย JR ยามาโนเตะและสายเคฮิน-โทโฮกุ และสถานีรถไฟใต้ดินยูรากูโจบนสายยูรากูโจ
ย่านนี้ได้ชื่อมาจากโอดะ นางามาซุ (2090-2165) น้องชายของโอดะ โนบูนางะ นามามาซุได้สร้างคฤหาสน์ขึ้นบนพื้นที่บริเวณนี้ที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ อนุญาตให้สร้าง ใกล้กับประตูสะพานซูกิยะของปราสาทเอโดะ
เมื่อ พ.ศ. 2250 ตระกูลโทกูงาวะได้สร้าง Minami-machi Bugyo-sho ซึ่งเป็นสำนักงานของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของเอโดะขึ้นที่บริเวณนี้
ชื่อของย่านยูรากูโจมีมาตั้งแต่ยุคเมจิ โดยได้ชื่อจากการเปลี่ยนการออกเสียงคำว่า อูรากูไซ

**สถานที่ในยูรากูโจ**
DN Tower 21 รวมเข้ากับอาคารที่ Douglas MacArthur เคยใช้เป็นกองบัญชาการของ SCAP
หนึ่งในจุดสังเกตของย่านยูรากูโจคือ DN Tower 21 ตั้งอยู่ตรงข้ามกับพระราชวังอิมพีเรียลที่อีกฝั่งหนึ่งของคูพระราชวัง เป็นที่ตั้งของบริษัท Dai-ichi Mutual Life Insurance และธนาคาร Norinchukin และส่วนหนึ่งเคยเป็นอาคารที่ใช้เป็นกองบัญชาการของ Supreme Commander of the Allied Powers นำโดยพลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ ในช่วง Occupation of Japan
Yūrakuchō Center Building (Yūrakuchō Mullion) complex ประกอบด้วยร้านค้าปลีก สถานแสดงดนตรี และที่จอดรถ ในย่านนี้ยังมีโรงละครและโรงภาพยนตร์หลายแห่ง อย่างเช่น ศูนย์การประชุมนานาชาติโตเกียว, Yuraku-za, Nissei Hall, Subaru, Shante, Tokyo Takarazuka, Hibiya Scala, Miyuki-za
สำนักงานออกตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินในประเทศและระหว่างประเทศของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคาร Imon Sapporo ในย่านยูรากูโจ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ย่านในโตเกียว
โยอาฟ

โยอาฟ (Yoav) เกิดในเมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวโพรเกรสซีฟ เชื้อสายแอฟริกาใต้-อิสราเอล เขาสนใจการแต่งเพลงตั้งแต่ยังวัยรุ่น โยอาฟออกจากวิทยาลัยและใช้เวลาร่วมปีในลอนดอน จากนั้นได้รับสายโทรทัศน์จากลูกพี่ลูกน้องของเขา ที่เขาได้ฝากเดโม่ของเขาไปให้โปรดิวเซอร์ในสหรัฐอเมริกา โยอาฟจึงเดินทางมานิวยอร์กซิตี โดยเขาแสดงในงานเล็ก ๆ แนวเพลงของเขาได้รับอิทธิพลจากดนตรีอีเลกโทรนิก และเพลงคลับ/แดนซ์ ที่นั่น เขาได้นำแนวเพลง/การแต่งเพลงพื้นเมืองของเขาเองมาประยุกต์รวมเข้ากับเพลงอีเลกโทนิก
โยอาฟย้ายมาอยู่สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 2006 มีเพลงใหม่ภายใต้สังกัดที่แตกต่างกันไป และภายใต้สังกัดฟิลด์ เขาออกผลงานอัลบั้มชุดแรกชุด Charmed & Strange ในปี 2008 มีซิงเกิ้ลอย่าง "Club Thing" และ "Beautiful Lie" อัลบั้มติดชาร์ตหลายประเทศในยุโรป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักร้องอิสราเอล
หมวดหมู่:นักร้องแอฟริกาใต้
หมวดหมู่:ชาวอิสราเอลเชื้อสายโรมาเนีย
หมวดหมู่:ชาวยิวอิสราเอล
ดัชชีลอแรน

ที่ตั้งของลอแรน (สีแดง)
ดัชชีลอแรน (Duché de (Haute-)Lorraine; Herzogtum (Ober-)Lothringen) เป็นแคว้นหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งบางส่วนของลักเซมเบิร์กและเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญ ๆ ของลอแรนก็ได้แก่แม็ส น็องซี และแวร์เดิง
เมื่อจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องถูกแบ่งให้กับพระราชโอรสทั้งสามพระองค์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา ลอแรนได้เป็นดัชชีอิสระที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 843 และเป็นดัชชีมาจนถึง ค.ศ. 1766 ก่อนที่จะตกไปเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส

**อ้างอิง**
 Putnam, Ruth. Alsace and Lorraine: From Cæsar to Kaiser, 58 B.C.-1871 A.D. New York: 1915. 

**ดูเพิ่ม**
 โลธาริงเกีย
หมวดหมู่:จังหวัดในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 18
หมวดหมู่:กลุ่มอัปเปอร์ไรน์
อูเมะ อาโอกิ

อูเมะ อาโอกิ (Aoki Ume) เป็นนักวาดการ์ตูนหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ที่จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เธอใช้นามปากกาว่า Fujimiya สำหรับวาดลงในเกมวิชวลโนเวล

**ผลงาน**
 หอป่วนก๊วนตัวแสบ- Tetsunagi Kooni- Sanarara- สาวน้อยเวทมนตร์ มาโดกะ (ออกแบบตัวละคร)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Ume Aoki's personal website - 58763

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นหญิง
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเฮียวโงะ
ว้ายบึ้ม! เชียร์กระหึ่มโลก

ว้ายบึ้ม! เชียร์กระหึ่มโลก (Cheerleader Queens) เป็น ภาพยนตร์ไทย จากปี พ.ศ. 2546 จากค่ายไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับโดย พจน์ อานนท์ เป็นเรื่องราวของ กะเทย 4 คนจากบ้านนอกที่ได้เข้ามาเรียนในโรงเรียนมัธยมมีชื่อ แห่งหนึ่งที่จับพลัดจับผลูเข้าชมรมเชียร์ลีดเดอร์แบบไม่ได้ตั้งใจแต่โดนไล่ออกเพราะชมรมเชียร์แห่งนี้มีแต่พวกเกลียดกะเทยพวกเขาหรือเธอทั้ง 4 จึงไปชวนนักรักบี้ของโรงเรียนมาเป็นเชียร์ลีดเดอร์เพื่อเข้าแข่งขันเชียร์ลีดเดอร์ระดับประเทศซึ่งพวกเขาและเธอต้องผ่านอุปสรรคมากมาย

**ตัวละครหลัก**
 มณฑล ปริวัฒน์ รับบท เต้ย- วงษ์เทพ คุณารัตนวัฒน์ รับบท มด- สุเมธ แซ่ลี้ รับบท หว่าหว้า- ประทานพร ภูวดลพิทักษ์ รับบท คำแปง- ลิขิต ทองนาค รับบท คำหล้า- สิทธิชัย เหลืองเสรี รับบท ส้ม- วัชรชัย สัตย์พิทักษ์ รับบท อั๋น- วริษา ปฐมกุลมัย รับบท ฟ้า- เกริกไกร อันสนธิ์ รับบท มาร์ช- กรดบวร ไทยสีหราช รับบท พุดเดิ้ล

**รายชื่อนักแสดงรับเชิญ**
 ธงธง มกจ๊ก - ชลิต เฟื่องอารมย์ - เสรี วงษ์มณฑา - เดย์ ฟรีแมน- อรนภา กฤษฎี- วรายุฑ มิลินทจินดา- เอกชัย วริทธิ์ชราพร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย พจน์ อานนท์
หมวดหมู่:กะเทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอลจีบีทีไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
เจ้าบ่าวทีเด็ด

เจ้าบ่าวทีเด็ด เป็น ภาพยนตร์ไทย แนวตลกจากปี พ.ศ. 2524 สร้างโดย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับโดย โรม บุนนาค นำแสดงโดย บรรพต วีระรัฐ, อัจฉรา รอดศาสตรา, ล้อต๊อก, รอง เค้ามูลคดี, ชูศรี มีสมมนต์, สมพงษ์ พงษ์มิตร โดยเนื้อเรื่องเล่าถึงเศรษฐีคนหนึ่งชื่อ ป๋าเยิ้ม ที่กำลังจะได้หญิงสาวคนหนึ่งอายุคราวลูกเป็นเมียแต่ก็เกิดเรื่องราววุ่นๆมากมายตามมา

**เรื่องย่อ**
รติยา (อัจฉรา รอดศาสตรา) ถูกพ่อบังคับให้แต่งงานกับ ป๋าเยิ้ม (ล้อต๊อก) ชายสูงวัย อายุคราวพ่อ เพื่อแลกกับโฉนดและสัญญาเงินกู้
โดยมีข้อแม้ว่า ป๋าเยิ้มจะยอมคืนโฉนดกับสัญญาเงินกู้ก็ต่อเมื่อเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานและส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเรียบร้อยแล้วเท่านั้น แต่ด้วยความที่ทนอับอายไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจหนีก่อนที่จะถูกจับส่งตัวเข้าห้องหอ
รติยา ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวขับเรือหนีออกไปจากงานแต่งงาน สุดท้ายจนมุมหนีไม่พ้น เธอจึงตัดสินใจกระโดดหนีลงแม่น้ำ ทุกคนจึงคิดว่าเธอตายไปแล้วมีแต่ป๋าเยิ้มเท่านั้นที่คิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงพยายามตามหาเธอทุกวิถีทาง ซึ่งตัวรติยาเองก็ได้หนีตายไปอยู่กับ เสาวรส เพื่อนสาวคนสนิทของเธอ
เหตุการณ์หลังจากที่รอดตายมาได้รติยา ก็พยายามที่จะเอาโฉนดที่ดินของพ่อเธอคืนมาให้ได้ จึงแกล้งปลอมเป็นผีเพื่อไปหลอก ป๋าเยิ้ม แล้วแอบเอาโฉนดสัญญาออกมาซึ่งตลอดแผนการนี้มี รัน (เด่น ดอกประดู่) และแม่บ้านหวีที่ร่วมแผนการต่างๆจนแผนการของรติยาสำเร็จลุล่วง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เจ้าบ่าวทีเด็ด (2524) ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb -  เจ้าบ่าวทีเด็ดfix-attempted=yes  fivestarent.com 
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1980
ซัคเซิน-ไอเซอนัค

ซัคเซิน-ไอเซอนัค (Sachsen-Eisenach) เป็นดัชชีที่อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เวททินแห่งซัคเซิน ดัชชีนี้ตั้งอยู่ในดินแดนทือริงเงินในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏอยู่สามครั้งในช่วงเวลาแตกต่างกัน
ชั่วระยะหนึ่งซัคเซิน-ไอเซอนัคเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และต่อมาเป็นรัฐในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์

**อ้างอิง**
 Much of the content of this article comes from Sachsen-Eisenach on the German Wikipedia and Ducado de Sajonia-Eisenach on the Spanish Wikipedia, both retrieved November 10, 2005. 

**ดูเพิ่ม**
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
*สมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
หมวดหมู่:รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หมวดหมู่:ดัชชีแอร์เน็สท์
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 17
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:รัฐในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทือริงเงิน
ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

แกรนด์ดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1809 จากการรวมดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์และซัคเซิน-ไอเซอนัคที่รวมตัวเป็นสหอาณาจักร (personal union) มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1741 เมื่อเชื้อสายของประมุขของซัคเซิน-ไอเซอนัคมาสิ้นสุดลง ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคได้รับฐานะเป็นแกรนด์ดัชชีในปี ค.ศ. 1815 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1877 ก็เปลี่ยนชื่อเป็น "แกรนด์ดัชชีแห่งซัคเซิน" (Großherzogtum Sachsen) แต่ก็ไม่เป็นชื่อที่ใช้กันเท่าใดนัก อาณาจักรมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1918 พร้อมกับระบบการปกครองโดยกษัตริย์ในเยอรมนีมายุติลง สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1920 ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐใหม่ทือริงเงิน 
ตำแหน่งเต็มของแกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคคือ "แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค, แลนด์กราฟในทือริงเงิน, มากราฟแห่งไมส์เสน, เคานท์แห่งเฮนเนอแบร์ก, ลอร์ดแห่งบลังเค็นเฮย์น, น็อยชตัดท์ และทอยเทินบวร์ค"

**ภูมิศาสตร์**
แกรนด์ดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคประกอบด้วยพื้นที่หลักสามส่วน ซึ่งแต่ละแห่งเป็นเขตปกครอง (Kreis) และยังมีดินแดนแยก (exclaves) กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ รัฐที่มีพรมแดนติดกัน ได้แก่ ปรัสเซีย, ซัคเซิน, บาวาเรีย, เฮ็สเซิน (จนถึงปีค.ศ. 1866 เมื่อถูกผนวกเข้ากับจังหวัดเฮ็สเซิน-นัสเซาของปรัสเซีย) รัฐอื่น ๆ ในทือริงเงน ได้แก่ ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค, ซัคเซิน-โคบวร์ค-โกธา, ซัคเซิน-ไมน์นิงเงน, รอยส์สายอาวุโส, รอยส์สายรอง, ชวาทซ์บวร์ค-รูดอลชตัดท์ และชวาทซ์บวร์ค-ซอนเดอร์สเฮาเซิน
ลักษณะภูมิประเทศ ทางตอนเหนือของเขตไวมาร์ เป็นที่ราบในแอ่งทือริงเงน ทางตอนใต้และตะวันออกของไวมาร์ อยู่บนที่ราบสูงอิล์ม-ซาเลอ (Ilm-Saale Plateau) และหุบเขาแม่น้ำซาเลอ เขตไอเซอนัคตอนเหนือ เป็นพื้นที่เนินเขา (เทือกเขา Hörselberge และ Hainich) ตอนกลาง ซึ่งมีเมืองไอเซอนัค ตั้งอยู่ในหุบเขาแม่น้ำเฮอเซลทางตอนใต้ เป็นภูเขา ทือริงเงอร์วาลด์ (Thuringian Forest) ตามด้วยหุบเขาแม่น้ำเวร่า, เทือกเขาคูเพินเริน (Kupenrhön) และทางใต้สุดเป็นเทือกเขาโรน (Rhön) เขต เป็นพื้นที่เนินเขา มีระดับความสูงระหว่าง 200 - 400 เมตร

**อ้างอิง**
Saxe-Weimar-Eisenach". Encyclopædia Britannica (11th ed.). 1911.  

**ดูเพิ่ม**
ประวัติศาสตร์เยอรมนี
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:ดัชชีแอร์เน็สท์
หมวดหมู่:รัฐในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
หมวดหมู่:รัฐในสมาพันธรัฐเยอรมัน
หมวดหมู่:รัฐในสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ
หมวดหมู่:รัฐในจักรวรรดิเยอรมัน
หมวดหมู่:รัฐในสาธารณรัฐไวมาร์
หมวดหมู่:ราชวงศ์เว็ททีน‎
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทือริงเงิน
หมวดหมู่:รัฐร่วมประมุข
หมวดหมู่:แกรนด์ดัชชีในอดีต
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2352
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2463