Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
เรือดำน้ำชั้นไต้ฝุ่น

เรือดำน้ำชั้นไต้ฝุ่น หรือ The Project 941 หรือ เรือดำน้ำชั้น Akula, "Акула" (ภาษารัสเซีย แปลว่า "ฉลาม") (นาโต้ใช้ชื่อว่า: Typhoon) เป็นเรือดำน้ำติดตั้งขีปนาวุธ และยังเป็นเรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ ที่ได้รับการพัฒนาโดยสหภาพโซเวียต ในปี 1980 ด้วยความสามารถในการบรรทุกมากกว่า 48,000 ตัน ทำให้มันเป็น เรือดำน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่สุดที่เคยมีมา แต่พวกมันกลับทำงานได้เงียบกว่าเรือดำน้ำรุ่นก่อนมาก ถึงจะมีรูปร่างขนาดใหญ่โต แต่นั้นไม่ไม่ทำให้เรือดำน้ำไต้ฝุ่นนั้นมีคุณสมบัติที่ด้อยลงเรื่องการเคลื่อนที่ หรือการหลบหลีกการตรวจจับ และด้วยการออกแบบให้ตัวเรือประกอบขึ้นด้วยเปลือกป้องกันแรงดัน 2 ชั้นวางขนานกัน และส่วนบนของตัวเรือจะมีการติดตั้งเปลือกป้องกันแรงดัน ชั้นที่ 3 ทำให้มันป้องกันแรงกดดันของน้ำได้ดี และมากขึ้น ทำให้เรือดำน้ำรุ่นนี้หลุดจากหลักการออกแบบ ที่ต้องทำให้ตัวเรือกลม (ตัวเรือทรงวงกลมรับแรงกดได้ดีที่สุด) ตัวเรือออกแบบให้แบนได้มากขึ้น ตัวเรือมีความกว้างเพิ่มขึ้น ซึ่งทำให้มีพื้นที่ใช้สอยภายในเพิ่มขึ้น แม้แต่เครื่องออกกำลังกาย หรือสระว่ายน้ำภายใน เนื่องจากทหารส่วนใหญ่จะต้องอยู่ในใต้ทะเลเป็นเวลานานจึงต้องมีการออกกำลังกาย หรือทำกิจกรรมที่ทำให้ผ่อนคลายได้บ้าง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 NATO Code Names for submarines and ships- Video of the Typhoon in Drydock & on Sea Trials- Federation of American Scientists: Typhoon- Haze Gray- Nuclear Notebook - Russian Nuclear Forces, 2005,  The Bulletin of the Atomic Scientists, March/April 2005.- Rubin official site date=2006-03-10 - russianforces.org - Russian Navy- globalsecurity.org- Internal and external pictures from a Russian tourist- Typhoon Class project details on Naval Technology
ไต้ฝุ่น

ต
หมวดหมู่:เรือในสังกัดกองทัพเรือรัสเซีย
หมวดหมู่:เรือในสังกัดกองทัพเรือโซเวียต
หมวดหมู่:เรือดำน้ำของกองทัพเรือรัสเซีย
หมวดหมู่:เรือดำน้ำของกองทัพเรือโซเวียต
หมวดหมู่:เรือดำน้ำโซเวียต
หมวดหมู่:เรือดำน้ำรัสเซีย
วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี

วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี (Udonthani College of Business Administration and Tourism) เป็นสถานศึกษาเฉพาะทางที่จัดการเรียนการสอนด้านอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การบริหารธุรกิจ และการโรงแรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2540 และเปิดการเรียนการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา 2541 ในช่วงแรกใช้สถานที่ของวิทยาลัยอาชีวศึกษาอุดรธานีเป็นสำนักงานและที่ทำการสอนชั่วคราว จากนั้นจึงได้ย้ายมาอยู่ในสถานที่ปัจจุบันภายหลัง
วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี ตั้งอยู่ริมถนนมิตรภาพ ห่างจากจังหวัดอุดรธานี 25 กิโลเมตร มีขนาดเนื้อที่ 50 ไร่ 2 งาน 41 ตารางวา มีชื่อเรียกกันเล่น ๆ ว่า "Udon C-Bat"

**หลักสูตรที่สอน**
วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี ได้จัดการเรียนการสอนโดยใช้หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ พ.ศ. 2545
ปรับปรุง พ.ศ. 2546 และหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง พ.ศ. 2546 โดยดำเนินการเปิดสอน รวมทั้งสิ้น 2 หลักสูตร ได้แก่1.หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)ประเภทวิชาพาณิชยกรรม1. สาขางานการบัญชี2. สาขางานการขาย3.สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ4.สาขางานธุรกิจค้าปลีกประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว1. สาขางานการโรงแรม (ระบบปกติ และ ระบบเทียบโอนประสบการณ์)2.สาขางานการท่องเที่ยว
ตราประจำวิทยาลัย (เดิม)เป็นรูปเรือใบ อยู่บนลูกโลกกลางกลีบบัว 8 กลีบ2.หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ1.สาขาวิชาการบัญชี2.สาขาวิชาการตลาด3.สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ4.สาขาวิชาการจัดการธุรกิจค้าปลีกประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว1.สาขาวิชาการโรงแรมและการบริการ2.สาขาวิชาการจัดการธุรกิจท่องเที่ยว
ไฟล์:Yellow Silk Cotton (Cochlospermum religiosum) flowers in Kolkata W IMG 4246.jpg|thumb|left|ดอกสุพรรณิการ์ (ฝ้ายคำ) ดอกไม้ประจำวิทยาลัยไฟล์:พระพุทธหฤทัยบำเพ็ญ.jpg|thumb|center|พระพุทธหฤทัยบำเพ็ญ พระพุทธรูปประจำวิทยาลัย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี date=2011-09-18 -  Facebook วบท.อุดรธานี
Fanpage วิทยาลัยฯ

**ดูเพิ่ม**
 วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวกรุงเทพ- วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวนครราชสีมา- วิทยาลัยอาชีวศึกษาอุดรธานี- วิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี- วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีอุดรธานี- วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษกอุดรธานี

**หมวดหมู่**
หมวดหมู่:สถาบันอาชีวศึกษาในจังหวัดอุดรธานี
หมวดหมู่:สถานศึกษาในอำเภอเพ็ญ
มินามิอาชิงาระ

มินามิอาชิงาระ (Minamiashigara-shi) เป็นนครในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 76.93 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 44,190 คน

**เทศบาลข้างเคียง**
 นครโอดาวาระ- เมืองคาเอเซ- เมืองยามากิตะ- เมืองฮาโกเนะ- เมืองโอยามะ จังหวัดชิซูโอกะ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
มินามิอาชิงาระ
วงศ์ปลามังกรน้อย

วงศ์ปลามังกรน้อย (Dragonet, Scotter blenny, ชื่อวิทยาศาสตร์: Callionymidae) เป็นวงศ์ปลาทะเลขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง อยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ซึ่งอยู่ในอันดับเดียวกัน แต่วงศ์ปลามังกรน้อยไม่จัดอยู่ในวงศ์ปลาบู่ แต่กลับมีความใกล้เคียงกับปลาในวงศ์ปลามังกรน้อยลาด (Draconettidae) มากกว่า
โดยคำว่า "Callionymidae" ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า "Kallis" ซึ่งแปลว่า "สวย" และ "onyma" แปลว่า "ชื่อ" 
เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ราว 10 เซนติเมตร โดยชนิดที่มีความยาวที่สุด 17 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของอินโด-แปซิฟิก หากินโดยใช้ปากที่มีขนาดเล็กคุ้ยเขี่ยพื้นทรายหากินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยจะหากินในเวลากลางคืนเริ่มตั้งแต่พลบค่ำ ตามแนวปะการังหรือกองหินใต้น้ำ
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีส่วนหัวขนาดโต ดวงตากลมมีขนาดใหญ่ มีครีบต่าง ๆ ขนาดใหญ่ โดยเฉพาะครีบหางและครีบท้อง ซึ่งแข็งแรงมาก มีพฤติกรรมใช้ครีบท้องนี้คืบคลานหาอาหารตามพื้นทรายมากกว่าจะว่ายน้ำ โดยมีครีบหางเป็นเครื่องบังคับทิศทาง มีเงี่ยงครีบหลัง 4 ก้าน มีก้านครีบอ่อน 6-11 ก้าน ก้านครีบก้น 4-10 ก้าน มีเส้นข้างลำตัว มีกระดูกเรเดียส 3 ชิ้น  ตัวผู้และตัวเมียมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด คือ ตัวผู้มีกระโดงครีบหลังชี้ยาวออกมาเห็นเป็นจุดเด่น ขณะที่ตัวเมียไม่มี โดยมากแล้วมีสีสันและลวดลายสดใสสวยงามมาก
มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยตัวผู้จะว่ายน้ำไปรอบ ๆ ตัวเมีย พร้อมเบ่งสีและครีบต่าง ๆ เพื่อเกี้ยวพา เมื่อตัวเมียปล่อยไข่ออกมาแล้ว ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมทันที ไข่จะลอยไปตามกระแสน้ำ ตัวอ่อนใช้ชีวิตเบื้องต้นเป็นเหมือนแพลงก์ตอน ในบางชนิดมีรายงานว่ามีพิษด้วย
ปัจจุบันมีการอนุกรมวิธานแล้ว 18 สกุล (ดูในตาราง) ราว 130 ชนิด และเนื่องจากเป็นปลาสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามในตู้ปะการัง ซึ่งบางชนิดสามารถเพาะเลี้ยงในที่เลี้ยงได้แล้ว อาทิ ปลาแมนดาริน (Synchiropus splendidus), ปลาแมนดารินจุด (S. picturatus) เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:วงศ์ปลามังกรน้อย
อำเภอคาโมะ

ที่ตั้งของอำเภอคาโมะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดกิฟุ
อำเภอคาโมะ (Kamo-gun) เป็นอำเภอที่อยู่ในจังหวัดกิฟุในประเทศญี่ปุ่น ประชากรในอำเภอเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 มีจำนวน 52,536 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 615.17 ตารางกิโลเมตร

**เมืองและหมู่บ้าน**
 เมืองคาวาเบะ (Kawabe-chō)- เมืองชิรากาวะ (Shirakawa-chō)- เมืองซากาโฮงิ (Sakahogi-chō)- เมืองโทมิกะ (Tomika-chō)- เมืองยาอตสึ (Yaotsu-chō)- เมืองฮิจิโซ (Hichisō-chō)- หมู่บ้านฮิงิชิชิรากาวะ (Higashishirakawa-mura)

**ลำดับเวลา**
 1 เมษายน ค.ศ. 1897 - หมู่บ้านซากากูระ โทริกูมิ โอฮาริ คูโรอิวะ ฟูกางายะ คัตสึยามะ และหมู่บ้านฟูกาดะ ได้ควบรวมกันเพื่อก่อตั้งหมู่บ้านซากาโฮงิ- 10 สิงหาคม ค.ศ. 1950 - ส่วนที่เป็นหมู่บ้านฟูกาดะเดิมของหมู่บ้านซากาโฮงิ ได้รวมเข้ากับเมืองโอตะ- 1 ตุลาคม ค.ศ. 1968 - หมู่บ้านซากาโฮงิได้รับการยกฐานะเป็นเมือง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จังหวัดกิฟุ
หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (หมู่เกาะโซไซเอตี)

หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (Windward Islands) หรือ อีลดูว์ว็อง (Îles du Vent) เป็นกลุ่มเกาะทางทิศตะวันออกของหมู่เกาะโซไซเอตีในเฟรนช์พอลินีเชียซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
เถางูเขียว

เถางูเขียว Vanilla aphylla เป็นกล้วยไม้ในสกุลเอาะลบ หรือสกุลวานิลลา ลำต้นเป็นเถาเลื้อยยาว ทรงกระบอก สีเขียว ใบมีลักษณะเป็นเกล็ดตามข้อ ช่อดอกออกตามข้อ ดอกสีขาวครีม มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม เป็นไม้ท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบในประเทศลาว ประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย ในประเทศไทย พบที่ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดจันทบุรี จังหวัดพังงา จังหวัดตรัง และจังหวัดสตูล
หมวดหมู่:สกุลวานิลลา
เขาพระวิหาร (กล้วยไม้)

เขาพระวิหาร Vandopsis lisspchiloides เป็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่งในสกุลพระยาฉัททันต์ ใบหนา ขนาดใหญ่ ปลายใบหยัก ช่อดอกออกที่ข้างลำต้น ขนาดยาวมาก กลีบดอกด้านหน้าสีเหลือง จุดสีม่วงแดง กลีบด้านหลังสีชมพูเข้ม กลีบดอกและกลีบเลี้ยงหนา แข็ง ดอกบานนานหลายเดือน มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเมษายนถึงพฤษภาคม พบในที่ราบลุ่มของประเทศฟิลิปปินส์ ไทย ลาวและเกาะนิวกินี ในประเทศไทยพบที่จังหวัดสกลนครและอุบลราชธานี
หมวดหมู่:สกุลพระยาฉัททันต์
โบราไกย์

โบราไกย์ (Boracay) เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากกรุงมะนิลาไปทางทิศใต้ประมาณ 315 กิโลเมตร
โบราไกย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่ออย่างมากของฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะในปี ค.ศ.  2012 ได้รับการโหวตจากนิตยสารทราเวล + เลเชอร์
ให้เป็นเกาะที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเป็นอันดับหนึ่งของโลก นอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นจุดมุ่งหมายปลายทางที่สงบเงียบและเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรีที่ยอดเยี่ยม
โบราไกย์ ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องหาดทรายที่เป็นสีขาวและสะอาดมาก เนื่องจากมีกฎหมายที่เข้มงวดมากเรื่องการทิ้งขยะ โดยหากทิ้งขยะแม้แต่ชิ้นเดียวจะถูกปรับเป็นเงินถึง 1,500 เปโซ เมื่อหาดทรายขาวสะอาด จึงไม่มีใครอยากจะทำให้เกิดความสกปรกอีก ซึ่งคำว่า "โบรา" (Bora) นั้นเป็นภาษาตากาล็อกแปลว่า "สีขาว" หรือ "นุ่น" "โบราไกย์" (Boracay) หมายถึง "หาดทรายขาว" หรือ "หาดทรายนุ่น"
โบราไกย์ นอกจากจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวดำน้ำระดับโลกแล้ว บนเกาะยังมีตลาดสดขายอาหารทะเลหลากหลายชนิด เช่น กุ้งมังกร, ปลากะรังดอกแดง รวมถึงเม่นทะเล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ภูมิภาควิซายา
หมวดหมู่:จังหวัดอักลัน
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 ตุลาคม 4

* โอโซนมากกว่าร้อยละ 80 ในอาร์กติกหมดสิ้นลงตั้งแต่ฤดูหนาวซึ่งคาบปี 2553-2554 แล้ว ( BBC)
}
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว

วงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Killifish, Rivuline, Egg-laying toothcarp) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็ก อยู่ในอันดับ Cyprinodontiformes อันเป็นอันดับเดียวกับวงศ์ปลาสอดหรือปลาหางนกยูง (Poeciliidae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Aplocheilidae (/แอ็พ-โล-ไคล-อิ-ดี้/)
มีรูปร่างโดยรวมป้อมสั้น ปากแหลม ปากบนยืดหดได้ดี นัยน์ตาโตและอยู่ส่วนบนของหัว ครีบท้องอยู่ใกล้กับครีบก้น เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์และปรากฏให้เห็นเฉพาะบริเวณเหนือครีบอก ครีบหลังอยู่ใกล้กับครีบหาง ครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายกลมมน 
เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ โดยหากินแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำ, ไรแดง เป็นอาหาร
มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยวางไข่ติดกับไม้น้ำ และไข่ผูกติดกันเป็นแพ บางชนิดอมไข่ไว้ในปาก
เป็นปลาที่มีสมาชิกในวงศ์มากมาย หลายสกุล หลายร้อยชนิด จึงแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง) 
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง โดยพบตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น คือ ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilus panchax) พบได้ในทุกแหล่งน้ำทั่วประเทศ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเฉพาะในวงการปลาสวยงามว่า "คิลลี่ฟิช"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 จาก Fishbase.org 
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:อันดับปลาหัวตะกั่ว
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ปลาแอฟริกา
หมวดหมู่:ปลาทวีปอเมริกาใต้
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหัวตะกั่ว
อันดับปลาหัวตะกั่ว

อันดับปลาหัวตะกั่ว หรือ อันดับปลาออกลูกเป็นตัว (Toothcarp) เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งขนาดเล็กอันดับหนึ่ง พบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยของเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ใช้ชื่ออันดับว่า Cyprinodontiformes
โดยมากแล้วเป็นปลาที่มีขนาดเล็กมีความยาวโดยเฉลี่ยไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินและอาศัยบริเวณผิวน้ำ โดยเฉพาะริมฝั่งที่มีไม้น้ำหรือร่มไม้ขึ้นครึ้ม ส่วนมากมีสีสันสวยงาม มีความแตกต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมียค่อนข้างชัดเจน 
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทวีปอเมริกาเหนือ, อเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา และบางส่วนในทวีปเอเชีย เช่น เอเชียใต้ และเอเชียอาคเนย์
ปลาในอันดับนี้ส่วนมากออกลูกเป็นไข่ แต่มีบางชนิดออกลูกเป็นตัว ชนิดที่ออกลูกเป็นตัวจะมีลักษณะเฉพาะ คือ ตัวผู้จะมีอวัยวะสืบพันธุ์ ซึ่งมีการพัฒนาลักษณะโครงสร้างมาจากก้านครีบก้นคือ จะมีลักษณะแหลมยาวเรียกว่า โกโนโพเดียม ซึ่งจะใช้เป็นอวัยวะนี้ผสมพันธุ์กับตัวเมียส่วนอวัยวะสืบพันธุ์ภายนอกของตัวเมียจะมีช่องเพศอยู่บริเวณหน้าครีบก้น ซึ่งตัวผู้จะใช้อวัยวะที่เรียกว่าโกโนโพเดียม สอดเข้าไปในช่องเพศของตัวเมีย และส่งน้ำเชื้อเข้าไปผสมกับไข่ของตัวเมียหรืออาจจะถูกเก็บไว้ในท่อนำไข่ ปลาในอันดับนี้สามารถออกลูกเป็นตัว โดยไข่ที่อยู่ในท้องของตัวเมียจะถูกผสมโดยน้ำเชื้อของตัวผู้ และไข่ก็จะพัฒนาอยู่ในท้องของตัวเมียจนกระทั่งฟักออกเป็นตัว  ซึ่งปลาตัวเมียที่ได้ผสมกับปลาตัวผู้เพียงครั้งเดียว  จะสามารถให้ลูกได้ต่อไปอีกหลายครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับการผสมพันธุ์กับตัวผู้อีกเลย โดยไข่จะผสมพันธุ์กับน้ำเชื้อที่ถูกกักเก็บไว้ในท่อนำไข่ ซึ่งการที่ปลาออกลูกเป็นตัวตัวเมียสามารถกักเก็บน้ำเชื้อตัวผู้ได้ยาวนานนั้นขึ้นอยู่ชนิดและความสมบูรณ์ของตัวแม่ปลา
ปลาในอันดับนี้โดยรวม เป็นที่รู้จักกันดีของมนุษย์ โดยมิได้นำมารับประทานเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่มีการนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันมาอย่างยาวนานแล้ว เพราะเลี้ยงง่าย มีความสวยงาม เนื่องจากเป็นปลาขนาดเล็ก และมักว่ายอยู่บรเวณผิวน้ำ ซึ่งในปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันอย่างกว้างขวางนเกิดเป็นสายพันธุ์แปลก ๆ และสวยงามกว่าที่มีอยู่ในธรรมชาติจริง ๆ มากมาย  อีกทั้งยังมีประโยชน์ในการกำจัดลูกน้ำซึ่งเป็นตัวอ่อนของยุงได้เป็นอย่างดีอีกด้วย 
โดยปลาในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ วงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae) และ วงศ์ปลาสอด (Poeciliidae) ซึ่งรวมถึงปลาหางนกยูง (Poecilia reticulata) ด้วย

**การจำแนก**
 อันดับย่อย Aplocheiloidei  
** วงศ์ Aplocheilidae 
** วงศ์ Nothobranchiidae 
** วงศ์ Rivulidae - อันดับย่อย Cyprinodontoidei
** วงศ์ใหญ่ Funduloidea 
*** วงศ์ Profundulidae 
*** วงศ์ Goodeidae 
*** วงศ์ Fundulidae 
** วงศ์ใหญ่ Valencioidea 
*** วงศ์ Valenciidae 
** วงศ์ใหญ่ Cyprinodontoidea 
*** วงศ์ Cyprinodontidae 
** วงศ์ใหญ่ Poecilioidea
*** วงศ์ Anablepidae 
*** วงศ์ Poeciliidae 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 จาก Fishbase.org 
หมวดหมู่:ปลาแบ่งตามตระกูล
หมวดหมู่:อันดับปลาหัวตะกั่ว
ปลาหัวตะกั่วทองคำ

ปลาหัวตะกั่วทองคำ หรือชื่อที่เรียกในวงการปลาสวยงามว่า ปลามังกรน้อย (Striped panchax, Golden wonder killifish, Malabar killi) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Aplocheilus lineatus อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว หรือ วงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae)
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาหัวตะกั่ว (A. panchax) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งพบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ แต่สำหรับปลาหัวตะกั่วทองคำนั้นจะพบในตอนใต้ของประเทศอินเดีย และศรีลังกา
มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร จัดเป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์นี้ที่มีขนาดใหญ่ ตัวผู้มีครีบที่แหลมยาวคล้ายหอกกว่าตัวเมีย และมีแถบสีแดงและดำบริเวณครีบ ซึ่งตัวเมียไม่มี 
เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยจะมีสีเหลืองทองสว่างไสวไปทั่วทั้งตัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ขณะที่บางตัวที่มีสีซีดจะเป็นสีเขียวหรือขาวจาง ๆ 
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ หรือเลี้ยงเดี่ยว ๆ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว โดยเป็นปลาที่ออกไข่แพร่พันธุ์ง่าย ปลาจะวางไข่ติดกับไม้น้ำ ไข่จะมีเส้นใยพันอยู่รอบ ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 12-14 วัน ปลามีอายุยืนยาวได้ถึง 4 ปี โดยมีช่วงเว้นระยะการวางไข่ราว 2 สัปดาห์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Aplocheilus lineatus - Golden Wonder Panchax date=2011-01-09 
หมวดหมู่:สกุลปลาหัวตะกั่ว
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหัวตะกั่ว

หมวดหมู่:อันดับปลาหัวตะกั่ว
หมวดหมู่:ปลาแบ่งตามวงศ์
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาตู้
ปลาหัวตะกั่ว

ระวังสับสนกับ ปลาซิวหัวตะกั่ว
ปลาหัวตะกั่ว หรือ ปลาหัวเงิน หรือ ปลาหัวงอน (Blue panchax, Whitespot panchax) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Aplocheilus panchax อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน มีลำตัวกลมยาว หัวโตกว้าง มองด้านข้างเห็นปลายแหลม สันหัวแบน ปากซึ่งอยู่ปลายสุดเชิดขึ้น ตาโต และอยู่ชิดแนวสันหัว เกล็ดใหญ่ ครีบต่าง ๆ มีขอบกลม ครีบหลังมีขนาดเล็กอยู่ใกล้ครีบหาง พื้นลำตัวมีสีเทาอมเหลือง ครีบต่าง ๆ สีออกเหลือง โคนครีบหลังสีดำ มีจุดเด่น คือ มีจุดกลมสีเงินเหมือนสีของตะกั่วขนาดใหญ่โดดเด่นอยู่บนสันหัวระหว่างนัยน์ตา อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
มีขนาดยาวประมาณ 8 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 3-6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยตั้งแต่อนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบกระจายอยู่ทุกภาค จัดเป็นปลาที่หาได้ง่าย และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์นี้ที่พบได้ในประเทศ
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินตัวอ่อนของแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำและแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร ตัวผู้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าตัวเมีย ครีบใหญ่กว่าและสีสันต่าง ๆ ก็สดกว่า และมีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูง ผู้คนในสมัยโบราณจึงนักนิยมจับมาเลี้ยงดูเพื่อการกัดกันเป็นการพนันเหมือนปลากัดหรือปลาเข็ม
หลวงมัศยจิตรการและโชติ สุวัตถิ ได้กล่าวถึงปลาหัวตะกั่วเมื่อปี พ.ศ. 2503 ไว้ว่า
ปลาหัวตะกั่วมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "หัวกั่ว" ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันเป็นปลาสวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
หมวดหมู่:สกุลปลาหัวตะกั่ว
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในนาข้าวและท้องร่องสวน
ปลาหัวงอน

ปลาหัวงอน หรือ ปลาหัวตะกั่ว (Panchax) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Aplocheilus (/แอ็พ-โล-โคล-อัส/; มาจากภาษากรีก "Aploe" หมายถึง "เดี่ยว" และ "cheilos" หมายถึง "ริมฝีปาก")
จัดอยู่ในวงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae) มีลักษณะสำคัญคือ ปากยืดหดได้ มีฟันที่กระดูกเพดานปากชิ้นกลาง ฐานของครีบอกอยู่ต่ำกว่าระดับกึ่งกลางลำตัว ครีบหางมนกลม
เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วในทุกแหล่งน้ำอย่างกว้างขวางในอนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคซุนดา มีขนาดทั่วไปไม่เกิน 10 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าและสีสันสวยงามและหลากหลายกว่าตัวเมีย เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ไว้กับไม้น้ำ ไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 12-14 วัน 
การที่มีถิ่นการแพร่ขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางเช่นนี้ มีการสันนิษฐานจากนักวิทยาศาสตร์ว่า มิได้เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นด้วยมนุษย์ซึ่งได้เลี้ยงปลาสกุลนี้เป็นปลาสวยงามอยู่แล้ว อีกทั้งไข่ยังมีคุณลักษณะพิเศษ คือ ทนร้อน และทนแห้งได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกับปลาคิลลี่ฟิช (สามารถส่งไปในซองจดหมายได้ด้วย) จึงประมาณกันว่าการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางนั้นเกิดจากการ่มีไข่ปลาติดไปกับการขนส่งต้นข้าว หรือพืชน้ำต่าง ๆ
แต่ตัวผู้มีอุปนิสัยก้าวร้าว มักชอบกัดกันเองคล้ายกับปลากัดหรือปลาเข็ม  ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน ซึ่งคนไทยในสมัยโบราณมักจะจับมากัดกันเพื่อการพนัน

**ชนิด**
Aplocheilus blockii (Arnold, 1911) 
*Aplocheilus dayi (Steindachner, 1892) 
*Aplocheilus kirchmayeri Berkenkamp & Etzel, 1986 
*Aplocheilus lineatus (Valenciennes, 1846) 
*Aplocheilus panchax (Hamilton, 1822) เป็นชนิดที่พบได้เพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
*Aplocheilus parvus (Sundara Raj, 1916) 
*Aplocheilus werneri Meinken, 1966 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหัวตะกั่ว
หมวดหมู่:สกุลปลาหัวตะกั่ว
ลาดอนนาแอโมบีเล

ลาดอนนาแอโมบีเล (La donna è mobile; Woman is fickle, อิสตรีนี้ช่างแปรปรวน) เป็นอาเรียจากองก์ที่หนึ่ง ของอุปรากรเรื่อง รีโกเลตโต (Rigoletto) ผลงานในปี ค.ศ. 1851 ของจูเซปเป แวร์ดี ดัดแปลงจากบทละครภาษาฝรั่งเศส Le roi s'amuse ของวิกตอร์ อูโก ขับร้องโดยตัวละครดยุกแห่งมันทัว ซึ่งเป็นเพลย์บอยมากรัก ร้องบรรยายความรู้สึกของตนเอง โดยเข้าใจว่าตนเองนั้นเข้าใจเพศหญิงเป็นอย่างดี 
อาเรียท่อนนี้ออกแสดงครั้งแรกในการแสดงรอบปฐมทัศน์เรื่อง รีโกเลตโต ที่โรงอุปรากรลาเฟนีเช (La Fenice)  เวนิส เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1851 มีท่วงทำนองที่ติดหู และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อุปรากรรีโกเลตโต ยังคงได้รับความนิยมติดอันดับที่ 10 มาจนถึงปัจจุบัน  นิยมขับร้องโดยนักร้องชายเสียงเทเนอร์ เช่น เอนรีโก การูโซ, มาริโอ แลนซา, ลูชาโน ปาวารอตตี, ปลาซีโด โดมิงโก และปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก รวมทั้งในภาพยนตร์ไทย โรงแรมนรก ของรัตน์ เปสตันยี ขับร้องโดยสมพงษ์ พงษ์มิตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 cname=Rigoletto
หมวดหมู่:ผลงานของ จูเซปเป แวร์ดี
หมวดหมู่:อาเรีย
หมวดหมู่:เพลงอิตาลี
หมวดหมู่:เพลงภาษาอิตาลี
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ

โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เป็นโรงเรียนเอกชนในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นเตรียมอนุบาลจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

**ประวัติ**
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ สมุทรสาคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) ใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2535 ตั้งอยู่เลขที่ 49/175 ซอยวัดทองธรรมิการาม หมู่ 7 ถนนเศรษฐกิจ 1 ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 งาน และเปิดทำการเรียนการสอนวันแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดย นายจำลอง วัจนะรัตน์ (อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างสี่พระยา กรมอาชีวศึกษา ปี พ.ศ. 2530- 2535) ได้ลาออกจากราชการเพื่อมาก่อตั้งสถานศึกษาเพื่อให้เด็ก ๆ ในชุมชนได้มีโอกาสทางการศึกษา และเพื่อเป็นการรำลึกสมัยรับราชการที่กรมอาชีวศึกษา ต้องการให้อักษรย่อของโรงเรียนเป็น อ.ศ. จึงใช้ชื่อว่า โรงเรียนอนุบาลศุภมาศ (อ.ศ.) เปิดสอนนักเรียนชาย-หญิงตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย โดยมีนักเรียนขณะนั้นเพียง 15 คน จนกระทั่งได้ขยับขยายพื้นที่รอบ ๆ โรงเรียน และเปิดสอนระดับชั้นประถมศึกษา ดังนี้
*ปี พ.ศ. 2537 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
*ปี พ.ศ. 2538 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2
*ปี พ.ศ. 2539 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3
*ปี พ.ศ. 2540 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
*ปี พ.ศ. 2541 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
*ปี พ.ศ. 2542 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
*3 ก.พ. 2548 เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนอนุบาลศุภมาศ เป็น โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 
ปัจจุบันโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศเปิดทำการเรียนการสอนนักเรียนตั้งแต่อายุ 2 ปีครึ่ง ถึง 15 ปี โดยมีนายศุภชัย วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศและผู้ก่อตั้ง  ค่ายลูกเสืออนุสรณ์ศุภมาศ ราชบุรี 
นายพีรพงษ์ วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการ นางสาววรัทยา มีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวการ นายนพดล  บุญนันท์ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ สอน 3 ภาษา (ไทย อังกฤษ จีน)

**อาคารเรียน**
อาคาร 2 ประกอบด้วย ห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น อนุบาลปีที่ 3 – ประถมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 12 ห้องเรียน ห้องพักครูจำนวน 2 ห้อง
*อาคาร 3 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 จำนวน 10 ห้องเรียน ห้องพักครู จำนวน 2 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง ห้องปฏิบัติการทางภาษา 1 ห้อง ห้องวิทยาศาสตร์ 1 ห้อง ห้องพระพุทธศาสนา 1 ห้อง ห้องนาฏศิลป์ 1 ห้อง ห้องประชุม 1 ห้อง ห้องเก็บของ 1 ห้อง
*อาคาร 4 เป็นโรงอาหารสำหรับครู-นักเรียน และหอประชุมใหญ่ 
*อาคาร 5 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 จำนวน 6 ห้องเรียน ห้องพักครู 1 ห้อง ห้องภาษาต่างประเทศ 1 ห้อง ห้องภาษาจีน 1 ห้อง ห้องธุรการ 1 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 1 ห้องเรียน
*อาคารประกอบการ ประกอบด้วยห้องสมุด 1 ห้อง ห้องคหกรรม 1 ห้อง ห้องดนตรี 1 ห้อง ห้องวิชาการ 1 ห้อง

** อ้างอิง**
  โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ-  สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน date=2011-10-07 -  สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรสาคร เขต 1- 100.270492
หมวดหมู่:โรงเรียนเอกชนในจังหวัดสมุทรสาคร
หมวดหมู่:โรงเรียนในอำเภอเมืองสมุทรสาคร
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
ฮานามิ

ไฟล์:Castle Himeji sakura02.jpg|thumb|เทศกาลฮานามิใกล้ปราสาทฮิเมจิ
ฮานามิ (การชมดอกไม้) เป็นประเพณีดั้งเดิมของประเทศญี่ปุ่น กล่าวถึงการชมและเพลิดเพลินไปกับความงามของดอกไม้ โดยเฉพาะดอกซากูระ ธรรมเนียมของประเพณีฮานามิเกิดขึ้นมานานกว่าพันปี และยังคงเป็นที่นิยมในญี่ปุ่นจนถึงทุกวันนี้ ฮานามิจะถูกจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งกลับกันกับเทศกาลโมมิจิการิ (紅葉狩り) ที่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ดอกซากูระจะบานเพียงหนึ่งหรือสองสัปดาห์เท่านั้น และมักจะบานในเดือนมีนาคมถึงเมษายน ในช่วงนี้ชาวญี่ปุ่นรวมทั้งสื่อเองจะรอและติดตามกันอย่างใจจดใจจ่อ ช่อดอกจะบานสะพรั่งทั้งต้น (満開 - มังไก) หลังจากที่ดอกช่อแรก (開花 - คังอิกะ) บานแล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์ และเพียงไม่กี่อาทิตย์หลังจากที่ดอกบานสะพรั่งเต็มที่แล้ว ดอกไม้เหล่านี้ก็จะร่วงลงมาจากต้นทั้งหมด
นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมหนึ่งของฮานามิที่เก่าแก่กว่าการชมซากูระ นั่นคือการฉลองการบานของดอกพลัม (梅 - อูเมะ) ซึ่งยังคงปฏิบัติกันในญี่ปุ่น โดยเฉพาะในหมู่ผู้สูงอายุ ผู้ต้องการความสงบเงียบมากกว่าการฉลองการบานของซากูระ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น และบางครั้งก็มีคนคับคั่งมากและมีเสียงดัง

**สถานที่ชมซากูระที่มีชื่อเสียง**
ไฟล์:Blossom over water1.JPG|thumb|สวนสาธารณะอิโนกาชิระ ในโตเกียว
ไฟล์:Tetsugakunomichi02.jpg|thumb|เท็ตสึงากูโนมิจิ ในเกียวโต
สถานที่ดังกล่าวเป็นแหล่งชมดอกซากูระที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมของคนญี่ปุ่น แบ่งตามเมืองได้ดังนี้- โตเกียว
** สวนอิโนกาชิระ - ตั้งอยู่ในเมืองมูซาชิโนะและมิตากะทางตะวันตกของโตเกียว
** สวนอูเอโนะ - ในเขตไทโต มีต้นซากูระกว่า 1,500 ต้น ทำให้เป็นจุดชมซากูระที่มีคนคับคั่งมากที่สุดแห่งหนึ่ง
** วนอุทยานแห่งชาติชินจูกุ - เขตชินจูกุและเขตชิบูยะ
** สุสานอาโอยามะ - เขตมินาโตะ- เกียวโต
** เท็ตสึงากูโนมิจิ - อยู่ระหว่างวัดกิงกากุและวัดนันเซ็น เป็นทางเดินเรียบคลอง ซึ่งมีต้นซากูระปลูกตลอดแนวไปตามทางเดิน
** คลองโอกาซากิ - นักท่องเที่ยวสามารถล่องเรือชมดอกซากูระบานได้- โอซากะ
** สวนสาธารณะปราสาทโอซากะ - ภายในเป็นที่ตั้งของปราสาทโอซากะ ในสวนมีต้นซากูระกว่า 600 ต้น และยังมีต้นพลัมด้วย- นาโงยะ
** สวนสาธารณะปราสาทนาโงยะ - เป็นจุดชมดอกซากูระที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของเมือง ภายในเป็นที่ตั้งของปราสาทนาโงยะ เป็นสวนขนาดใหญ่ มีต้นซากูระกว่า 1,600 ต้น
นอกจากนี้ยังมีแหล่งชมดอกซากูระกระจายอยู่ทั่วไปในเมืองต่างๆ ทั่วญี่ปุ่น เช่น สวนซังเกเอ็ง เมืองโยโกฮามะ ปราสาทฮิเมจิ เมืองฮิเมจิ ปราสาทฮิโรซากิ เมืองฮิโรซากิ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทศกาลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เทศกาลซากูระ
หมวดหมู่:ซากูระ
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)

พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยุตโต) (5 มกราคม พ.ศ. 2458 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2560) เป็นพระสงฆ์ เกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งจังหวัดนครปฐม และเป็นเจ้า อาวาสวัดอรัญญิการาม (วัดสามง่าม)

**ประวัติ**
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยุตโต) ท่านเกิดเมื่อวัน ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2458 ตรงกับรัชสมัยของ พระบาท สมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ ฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้า อยู่หัว หรือ รัชการที่ 6 ณ ตำบลบ้านตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ท่านเป็นบุตรของคุณพ่อแหยม และแม่ วงษ์ เดชมาก อุปสมบทเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 โดยมีหลวงปู่สุข ปทุมสุวณโณ วัดห้วยจระเข้ เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอธิการเต๋ คงทอง เป็นพระกรรม วาจาจารย์ หลังจากอุปสมบท ได้ศึกษาเล่าเรียนด้าน การปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐานการเจริญสมาธิ-จิต เล่า เรียนวิชาอาคม การจารอักขระเลขยันต์ต่าง ๆ จาก หลวงพ่อเต๋ คงทอง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ที่ ให้ความ เมตตา ครอบครูถ่ายทอดวิชาความรู้ให้อย่างครบถ้วน ในวัยหนุ่มของท่าน ท่านชอบออกธุดงค์ไปยังป่าเขา ลำเนาไพร ท่านชอบวิเวก และไปศึกษาวิชาเพิ่มเติม จากพระอาจารย์หลายท่าน อาทิ หลวงพ่อเหลือ วัด สาวชะโงก จังหวัดฉะเชิงเทรา อย่างมีความ วิริยอุตสา หะเป็นอย่างยิ่งจนทำให้ท่านมีสมาธิจิตกล้าแกร่งมี ความรู้และ ประสบการณ์ในด้านไสยเวทวิทยาเพิ่มพูน ขึ้น และท่านเป็นคนมีความรู้ทางด้านโหราศาสตร์ การ สะเดาะเคราะห์ และการรักษาโรค ด้วยยาสมุนไพรต่าง ๆ การเสริมดวงชะตา และการสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ หลังจากหลวงพ่อเต๋ คงทอง ได้มรณภาพแล้ว ท่านจึง ได้รับแต่งตั้งให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสามง่าม เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2525

**วัตถุมงคล**
วัตถุมงคลของหลวงปู่แย้ม มีอยู่หลายรุ่นเช่น รุ่น พ.ศ. 2516 เป็นรุ่นที่หลวงพ่อท่านสร้างขึ้นมา เพื่อฉลองอายุครบ 5 รอบ 60 ปี  เป็นเหรียญที่ดีหายากค่านิยมอยู่ในระดับสูง เพราะมีประสบการณ์เรื่องคงกระพันชาตรีหลายครั้งโดยเฉพาะประสบการณ์ที่เกิด ขึ้นที่เขตบางรัก กรุงเทพฯ มีผู้ร้ายกลุ่มหนึ่ง ถูกตำรวจลอบยิง แต่ว่ายิงไม่ออก ต้องใช้วิธีจับเป็น ปรากฏว่า แขวนเหรียญรุ่นแรกของหลวงปู่แย้ม พ.ศ. 2516 ขนาดนายตำรวจคนนั้นยังฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของท่าน และวัตถุมงคลของท่านก็มีมากมาย อาทิ กุมารทอง พระกริ่งชินบัญชร พระผงรูปเหมือนเหรียญหล่อ พระขุนแผน เนื้อว่าน พระผงนางพญาเนื้อว่าน ตะกรุดโทน ตะกรุดชุด ตะกรุดสามห่วง ผ้ายันต์   มีอิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ เป็นที่เลื่องลือระบือไกลทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ แต่ที่โด่งดังกล่าวขวัญไปทั่วประเทศก็มี อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ ความเข้มขลังก็คือ กุมารทองเนื้อดินและเนื้อโลหะทุกรุ่นที่ กุมารทอง หลวงปู่แย้ม ปลุกเสก ลูกศิษย์ของท่านก็ได้นำวัตถุมงคลของท่านไปบูชาเพื่อให้เป็นสิริมงคลกับตัวเอง

** อ้างอิง**
   พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต) date=2016-03-04 -  พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)date=2011-09-08 
หมวดหมู่:ชาวไทยที่มีอายุเกิน 100 ปี
หมวดหมู่:เจ้าอาวาสวัดในจังหวัดนครปฐม
หมวดหมู่:ภิกษุจากจังหวัดนครปฐม
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางเลน
อำเภอฮิงาชิสึงารุ

ที่ตั้งของอำเภอฮิงาชิสึงารุในจังหวัดอาโอโมริ
อำเภอฮิงาชิสึงารุ (Higashitsugaru-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 652.72 ตร.กม. (ตารางกิโลเมตร)

**เมืองและหมู่บ้าน**
ในอำเภอฮิงาชิสึงารุมีจำนวน 3 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ดังนี้- เมือง (町)
** เมืองโซโตงาฮามะ
** เมืองอิมาเบ็ตสึ
** เมืองฮิราไน- หมู่บ้าน (村)
** หมู่บ้านโยโมงิตะ

**อ้างอิง**
ฮิงาชิสึงารุ
ปลาช่อนทะเล

ปลาช่อนทะเล (Cobia, Black kingfish, Black salmon, Ling, Lemon fish, Crabeater, Aruan tasek) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rachycentron canadum อยู่ในวงศ์ Rachycentridae อันดับปลากะพง (Perciformes) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุลนี้
มีความยาวได้เต็มที่ถึง 2 เมตร มีน้ำหนักได้ถึง 68 กิโลกรัม ลำตัวมีรูปร่างยาวและกว้างในช่วงตอนกลางและแคบลงในตอนปลายหาง ส่วนหัวแบน ตามีขนาดเล็ก ขากรรไกรล่างยื่นยาวกว่าขากรรไกรบนเล็กน้อย มีฟันแบบเล็กละเอียดและเรียวขึ้นบนอยู่บนขากรรไกร, ลิ้น และเพดานปาก ลำตัวเรียบ มีเกล็ดเล็กละเอียด มีสีน้ำตาลเข้มแล้วจางเป็นสีขาวบริเวณ  ส่วนท้อง ด้านข้างลำตัวมีแถบสีน้ำตาลเข้มเป็นแนวยาว 2 แถบ ซึ่งจะเห็นแถบได้ชัดในช่วงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ ครีบหลังอันแรกเป็นหนามแหลมสั้น เรียงแยกกันเป็นอิสระ 6-9 อัน ซึ่งทำให้จัดอยู่ในวงศ์ต่างหาก
ในวัยเจริญพันธุ์มีหางแบบเว้าลึก หรือแบบเสี้ยวพระจันทร์ ส่วนของครีบมีสีน้ำตาลเข้ม เป็นปลาที่ไม่มีถุงลมมีลักษณะคล้ายปลาเหาฉลาม (Echeneidae) แต่ไม่มีแผ่นเกาะด้านหลัง  มีลำตัวที่แข็งแรง และมีส่วนหางที่พัฒนาดีกว่า โดยส่วนหางพัฒนาจากกลมมนเป็นเว้าลึกในตัวเต็มวัย ในปลาช่วงวัยรุ่นมีแถบสีขาวและดำชัดเจน เป็นมีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ ชอบอยู่เดี่ยว ๆ ยกเว้นในช่วงผสมพันธุ์จะมารวมกันตามแนวหิน ซากปรักหักพัง ท่าเรือ แนวก่อสร้าง บางครั้งยังอพยพไปปากแม่น้ำและป่าชายเลนเพื่อหาสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ กินเป็นอาหาร

วางไข่บริเวณผิวน้ำ โดยเป็นไข่ลอยขนาดเล็ก 0.12 มิลลิเมตร ล่องลอยเป็นอิสระตามกระแสน้ำจนกว่าจะฟักเป็นตัว ลูกปลาวัยอ่อนมีสภาพเหมือนแพลงก์ตอน ซึ่งในช่วงสัปดาห์แรกจะยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องรอจนกว่าตาและปากได้พัฒนาให้สมบูรณ์ขึ้น ในตัวผู้จะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 2 ปี ส่วนในตัวเมียจะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 3 ปี  มีอายุขัยประมาณ 15 ปี หรือมากกว่านั้น การผสมพันธุ์วางไข่จะรวมกลุ่มบริเวณชายฝั่ง ในช่วงเดือนเมษายน-กันยายน ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1-2 สัปดาห์
พบกระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก

เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และเป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมบริโภคกันด้วยมีเนื้อรสชาติอร่อย สามารถปรุงได้ทั้งสดและแปรรูปเป็นปลาแห้ง โดยเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นปลาที่ทางการโดย กรมประมงสนับสนุนให้ชาวประมงเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ ซึ่งในต่างประเทศมีการเพาะเลี้ยงกันมาอย่างยาวนานแล้ว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org-  date=2011-10-07  การรวมฝูงของปลาช่อนทะเล/วินิจ รังผึ้ง  จากผู้จัดการออนไลน์
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:อันดับย่อยปลากะพง
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาชนิดเดียว
ปาเปเอเต

ปาเปเอเต (Papeete, เสียงอ่าน ) เป็นเมืองหลวงของเฟรนช์พอลินีเชีย อาณานิคมโพ้นทะเลของสาธารณรัฐฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิก เทศบาลปาเปเอเตตั้งอยู่บนเกาะตาฮีตี ซึ่งเป็นเขตการปกครองย่อยของหมู่เกาะวินด์เวิร์ด โดยมีปาเปเอเตเป็นเมืองหลัก
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตี บางครั้งในภาษาตาฮีตี ชื่อปาเปเอเตสะกดเป็น Papeete มีความหมายว่า "น้ำจากตะกร้า"

**ภูมิอากาศ**

**หมายเหตุและอ้างอิง**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Kay, Robert F. Hidden Tahiti. Berkeley, California: Ulysses Press, 2001. 1-56975-222-2.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Papeete- Papeete-  Papeete Official Website date=2009-05-19 -  Papeete City Tour, over 30 tourist attractions to discover-  Papeete City Tour for mobile
หมวดหมู่:เมืองท่าในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:เฟรนช์โปลินีเซีย
หมวดหมู่:เมืองหลวงในเขตโอเชียเนีย
ฮิราไน

ฮิราไน (Hiranai-machi; ไอนุ: ピラナィ อักษรโรมัน: piranay) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอฮิงาชิสึงารุ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครอาโอโมริ ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 10,800 คน 4,931 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 50 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในอำเภอฮิงาชิสึงารุ พื้นที่ทั้งหมดของเมืองนี้คือ km2

**ภูมิศาสตร์**
เมืองฮิราไนตั้งอยู่ตรงบริเวณแหลมนัตสึโดมาริ ตรงกลางของอ่าวมุตสึ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 1=http://www.town.hiranai.aomori.jp/ ja
หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดอาโอโมริ
โดราเอมอน ตอน สงครามเงือกใต้สมุทร

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: สงครามเงือกใต้สมุทรของโนบิตะ (Doraemon Nobita no Ningyo Daikaisen)​ เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 30 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ โดยได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) มีความยาวทั้งสิ้น 99 นาที และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยฉายไปได้ 5 สัปดาห์ รายได้รวมที่ฉายในประเทศไทย $226,393 
ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะเลิศและได้รางวัล Japan Academy Prize ในแอนิเมชั่นยอดเยี่ยมแห่งปีในงาน Japan Academy Prize ครั้งที่ 34 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงแอนิเมชั่นแห่งปี 2010

**วีซีดี,ดีวีดี**
ในประเทศไทย ได้ผลิตออกจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี จัดจำหน่ายโดย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ วางตลาดเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2554

**เรื่องย่อ**
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อโนบิตะบอกว่าอยากไปดำน้ำเพื่อไปอวดซึเนโอะ โดราเอมอนจึงใช้ "ปั้มซิมุเลเตอร์ผิวน้ำมโนภาพ" ทำให้เมืองจมลงสู่ก้นทะเล ในขณะที่กำลังว่ายน้ำอยู่กับฝูงปลาอย่างสนุกสนาน พวกโนบิตะก็ได้พบกับโซเฟีย เจ้าหญิงแห่งชนเผ่าเงือกที่ย้ายถิ่นฐานมาอาศัยอยู่ในทะเลบนโลกตั้งแต่เมื่อ 5,000 ปีก่อน โซเฟียได้พาพวกโนบิตะลงไปยังเมืองใต้ทะเล พวกเขาได้สวมชุดเงือกและสนุกกับการผจญภัยใต้ท้องทะเล 
แต่ในขณะนั้นเองปลาไหลยักษ์ก็พุ่งเข้ามาจู่โจมพวกเขา แม้จะเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ชิซุกะก็ถูกชนเผ่าปลาปีศาจจับตัวไป หลังจากได้รู้เรื่องเกี่ยวกับดาบแห่งตำนานของชนเผ่าเงือกซึ่งเป็นสิ่งที่ชนเผ่าปลาปีศาจต้องการจะครอบครอง พวกโนบิตะจึงตัดสินใจที่จะช่วยชนเผ่าเงือกต่อสู้เพื่อปกป้องดาบแห่งตำนานเอาไว้

**ผู้พากย์**

**เพลงประกอบ**
 เพลงเปิด: "Yume wo Kanaete Doraemon" โดย Mao- เพลงปิด: "Kaeru Basho" โดย Thelma Aoyama

**อ้างอิง**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ ตอน สงครามเงือกใต้สมุทร date=2014-03-14 
ส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น 3 มิติ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนายเงือกและนางเงือก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับเงือก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตนอกโลก
โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~ (Doraemon Shin • Nobita to Tetsujinheidan ~Habatake Tenshitachi~) เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ มีความยาวทั้งสิ้น 108 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 31 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำตอน โดราเอมอน ตอน สงครามหุ่นเหล็ก ในปี ค.ศ. 1986 กลับมาสร้างใหม่
โดยได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2011 (พ.ศ. 2554)  และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2554 โดยฉายไปได้ 5 สัปดาห์ รายได้รวมที่ฉายในประเทศไทย $163,995 (ซึ่งน้อยกว่าปีที่แล้ว เนื่องจากอุทกภัยน้ำท่วมในประเทศไทย พ.ศ. 2554) 

**วีซีดี,ดีวีดี**
ในประเทศไทยได้ผลิตจัดจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี ลิขสิทธิ์โดย บริษัท โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด วางตลาดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ 2555

**รายชื่อนักพากย์**

**ตัวละคร**
ซานต้าครอส - หุ่นยนต์กลไกที่มีความคล้ายกับเฮียะกุชิกิในโมบิลสูทเซต้ากันดั้ม ของ Yoshiyuki Tomino
*ริลูลุ - เป็นหุ่นยนต์สายลับที่มาทำหน้าที่นำทางให้กับกองทัพมนุษย์เหล็ก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~- โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~
น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น 3 มิติ
หนึ่งต่อเจ็ด (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2501)

หนึ่งต่อเจ็ด เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 ในระบบถ่ายทำฟิล์ม 16 มม., สี เป็นผลงานกำกับของ ส.อาสนจินดา เป็นภาพยนตร์ตอนแรกในภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด โดยเป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทย มีตัวละครที่เด่นสุดคือ จ่าดับ จำเปาะ รับบทโดย ส.อาสนจินดา ปรากฏโฉมครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่องนี้ ชื่อของ จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตังกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั่น มหิธา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล ก็กลายเป็นวีรบุรุษของคนไทยเฉพาะในภาพยนตร์ 
หนึ่งต่อเจ็ด สร้างมาจากความเคืองแค้นโรงภาพยนตร์อันเนื่องมาจากภาพยนตร์ตั้งใจสร้างอย่าง พ่อจ๋า (2500) ที่ฉายโรงภาพยนตร์แกรนด์ โดนกลั่นแกล้งที่กำลังทำเงินแต่โดนออกจากโรง ขณะภาพยนตร์อีกเรื่อง สุภาพบุรุษสลึมสลือ (2500) ภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ไม่ได้บรรจงสร้างเหมื่อนพ่อจ๋ากลับทำเงิน ต่อมาเจ้าของโรงภาพยนตร์พัฒนากรให้เงินก้อนหนึ่งให้ส.อาสนจินดา ไปสร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นมาเข้าช่วงเทศกาลตรุษจีนในปี พ.ศ. 2501 
ส.อาสนจินดาจึงสร้างภาพยนตร์เรื่องหนึ่งต่อเจ็ดในเวลาเพียง 27 วันในการถ่ายทำก่อนฉายในวันตรุษจีนตามเงื่อนไข นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, วิภา วัฒนธำรงค์, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, อดุลย์ ดุลยรัตน์, ส.อาสนจินดา, ทม วิศวชาติ และ สมชาย ตันฑกำเนิด ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร หลังภาพยนตร์ออกฉายปรากฏว่ากวาดรายได้เกินหลักล้าน และสามารถทำรายได้ให้แก่โรงภาพยนตร์พัฒนากรได้เกือบ 9 แสนบาทซึ่งถือว่าสูงมากในสมัยนั้น
ชื่อตัวละครเอกก็มาจากการที่ส.อาสนจินดา ชอบบทประพันธ์ของอรวรรณ ในเรื่อง อกสามศอก ที่ชื่อพระเอกคล้องจองกันมี มิตร เมืองแมน, แสน สุรศักดิ์, กรด แก้วสามสี, ปลิว ปานทอง และ วิง ไกรลาศ ตรงนี้จึงเกิดแรงบันดาลใจให้ ส.อาสนจินดา ตั้งชื่อตัวละครเอกทั้ง 7 คนให้สอดคล้องกัน เป็น จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตัวกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั้น มหิตรา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล 
หลังจากประสบความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ จึงมีการสร้างภาคต่อหลาย ๆ ภาค เช่น นักเลงเดี่ยว (2501), เจ็ดแหลก (2501), สิบสองนักสู้ (2502), เจ็ดประจัญบาน (2506), ชุมทางหาดใหญ่ (2509), 1 ต่อ 7 ประจัญบาน (2510), หาดใหญ่ใจสู้ (2512) และนำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 รับบทจ่าดับ จำเปาะโดย ทักษิณ แจ่มผล ภาพยนตร์ออกฉายประสบความสำเร็จอย่างสูง

**อ้างอิง**
  หนึ่งต่อเจ็ด (2501) date=2010-11-24  ทางเว็บไซต์ ThaiFilmDb
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ส. อาสนจินดา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1950
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยบางกอกการภาพยนตร์
หมู่เกาะลีเวิร์ด (หมู่เกาะโซไซเอตี)

หมู่เกาะลีเวิร์ด (Leeward Islands) หรือ อีลซู-เลอ-ว็อง (Îles Sous-le-vent) คือกลุ่มเกาะทางทิศตะวันตกของหมู่เกาะโซไซเอตีในดินแดนเฟรนช์พอลินีเชียซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
ฟเฟรนช์พอลินีเชีย
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
พระเทพสิทธินายก (เลียบ ปญญฺสิริ)

หลวงพ่อเลียบ วัดเลา (มีนาคม พ.ศ. 2412 - 18 เมษายน พ.ศ. 2483) ท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง เป็นพระสงฆ์ผู้ทรงวิทยาคมอันแก่กล้า เสกน้ำมนต์เดือดได้ น้ำมันของท่านช่วยปัดเป่าทุกข์ภัยให้ผู้คนมากมาย เครื่องรางของขลัง เช่น ผ้าเช็ดหน้าเมตามหานิยม ธงค้าขาย เสื้อยันต์ ตะกรุดโทน ตะกรุดสามกษัตริย์ และเหรียญรุ่นแรกมีพุทธคุณรอบด้าน ได้ไปร่วมปลุกเสกวัตถุมงคลในพิธีสำคัญอยู่เป็นประจำ

**ประวัติ**
หลวงพ่อเลียบ วัดเลา ท่านเกิดเมื่อเดือน มีนาคม พ.ศ. 2412 ในแผ่นดินองค์รัชกาลที่ 5 ที่บ้านปากคลองภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรีจังหวัดในอดีตที่อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาของประเทศไทย ซึ่งในปัจจุบันกลายเป็น กรุงเทพมหานคร ฐานะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของประเทศไทยคือ ฝั่งธนบุรี เป็นบุตรของนายทัด และนางเปลี่ยน ทิพยทัศน์ เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 6 คน เมื่อในวัยเยาว์ได้ศึกษาอักขระในสมัยในสำนักพระครูพุทธพยากรณ์ (กล้ำ) วัดอัปสรสวรรค์ อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2434 โดยมีพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระภาวนาโกศลเถระ (เอี่ยม) วัดหนัง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูสมณธรรมสมานาม (แสง) วัดปากน้ำภาษีเจริญ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ปุญญสิริ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและสวดปาติโมกข์จนเจนจบย้ายไปวัดขุนจันทร์ เพื่อศึกษาวิปัสสนาธุระ กับ หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง จนได้รับการยกย่องจากหลวงปู่เอี่ยมว่า มีพลังจิตกล้าแข็งมาก ศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักพระอุดรคณารักษ์ (ชุ่ม) วัดโพธิ์ และศึกษาโหราศาสตร์กับพระปรากรมมุนี (นวน) วัดสังข์กระจาย ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสมุหวรคณิสรสิทธิการและพระเทพสิทธินายกตามลำดับ และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเทวราชกุญชร และเป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อปี พ.ศ. 2547 ได้เข้าไปบูรณะวัดเลาและซ่อมแซมให้ดีขึ้น ในบั้นปลายชีวิตท่านได้ป่วยเป็นโรคลมอัมพาต จนถึงวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2483 เวลา 14.oo น.ท่านได้ถึงแก่มรณภาพด้วยอาการสงบ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์จักรี รวมสิริอายุได้ 71 ปี 48 พรรษา

**อ้างอิง**
 หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์- http://amuletsforum.blogspot.com/2011/09/blog-post_7858.html
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
ล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนตะโก

องค์การบริหารส่วนตำบลดอนตะโก อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลดอนตะโก อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
*องค์การบริหารส่วนตำบลดอนตะโก อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง

องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง อำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร
*องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
*องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด
*องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด
*องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
องค์การบริหารส่วนตำบลท่างิ้ว

องค์การบริหารส่วนตำบลท่างิ้ว อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่างิ้ว อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่างิ้ว อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่างิ้ว อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์
สุรศักดิ์ หรุ่นเริงรมย์

พลเรือเอก สุรศักดิ์ หรุ่นเริงรมย์ รองเลขาธิการประจำผู้ดำรงตำแหน่งในคณะรักษาความสงบแห่งชาติ อดีตราชองครักษ์พิเศษ อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ อดีตเป็นที่ปรึกษาพิเศษกองทัพเรือ และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ สืบต่อจาก พล.ร.อ.กำธร พุ่มหิรัญ ที่เกษียณอายุราชการ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554

**ประวัติ**
พล.ร.อ.สุรศักดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2496 เป็นบุตรของนายศักดิ์สิทธิ์ และนางอัมพร หรุ่นเริงรมย์ จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 13 (ตท.13) และโรงเรียนนายเรือรุ่นที่ 70 (นร.70) เคยดำรงตำแหน่งที่สำคัญ ๆ ได้แก่ ผู้บังคับการเรือหลวงราชฤทธิ์, ผู้บังคับกองพันสารวัตรทหารเรือ, ผู้บังคับการเรือหลวงกระบุรี, เลขานุการกองทัพเรือ, ผู้บัญชาการกองเรือฟริเกตที่ 2 กองเรือยุทธการ, เจ้ากรมการข่าวทหารเรือ หัวหน้าคณะฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บัญชาการทหารเรือ รองเสนาธิการทหารเรือ และที่ปรึกษาพิเศษกองทัพเรือ ก่อนที่จะขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือ นับเป็นคนที่ 48
ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางพรจิตร์ หรุ่นเริงรมย์  พล.ร.อ.สุรศักดิ์ มีชื่อที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการจากสื่อมวลชนว่า "บิ๊กหรุ่น"

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย**

**ต่างประเทศ**
 USA :
** พ.ศ. 2555 - 80x80px ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นผู้บังคับบัญชา- สิงคโปร์:
** พ.ศ. 2556 - 80x80px เหรียญปิงกัต จาซา เกมิลัง (เท็นเทรา)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ทหารเรือชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้บัญชาการทหารเรือไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายเรือ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมทหาร
หมวดหมู่:สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ร.ท.ภ.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลเกียรติยศจักรดาว
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ

องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อำเภอท่าแพ จังหวัดสตูล
*องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย

องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม
*องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
*องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
*องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย อำเภอพิบูลย์รักษ์ จังหวัดอุดรธานี
องค์การบริหารส่วนตำบลบางจาก

องค์การบริหารส่วนตำบลบางจาก อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลบางจาก อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
*องค์การบริหารส่วนตำบลบางจาก อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย

องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย อาจหมายถึง
*องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ
*องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 ตุลาคม 5

* วิกิพีเดียอิตาลีปิดตัวชั่วคราว เพื่อร่วมประท้วงร่างรัฐบัญญัติของนายกฯ แบร์ลุสโกนี ที่ให้เว็บไซต์ลบเนื้อหาเป็นภัยต่อภาพลักษณ์บุคคลภายใน 48 ชั่วโมง และห้ามอุทธรณ์  ( Reuters)- แดน เชชท์มัน (Daniel Shechtman) ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยไอโอวาสเตตชาวอิสราเอล ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีประจำปี 2554 ( nzherald)- สตีฟ จอบส์ (Steve Jobs) เสียชีวิตแล้วด้วยวัย 56 ปี ด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน ( CNN)- อุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554: น้ำท่วมวัดไชยวัฒนาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โบราณสถานเก่าแก่ในอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  (ไทยรัฐ)
}
แม่แบบ:อำเภอในจังหวัดเชียงใหม่

แม่แบบตัวนี้เป็นแผนที่แสดงเขตอำเภอในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งในแผนที่สามารถคลิกไปยังหน้าบทความนั้นๆ ได้

**การใช้**


อำเภอ
หมวดหมู่:แม่แบบแผนที่
หมวดหมู่:แม่แบบ Imagemap
ไฮเอนเนอร์จี

ไฮเอนเนอร์จี (Hi-NRG) เป็นแนวเพลงย่อยของดิสโก้หรือดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาช่วงปลายทศวรรษ 1970 แนวเพลงมีลักษณะที่เป็นจังหวะรวดเร็ว พร้อมกับเสียงไฮแฮตสั้น (กับจังหวะ 4/4) ด้วยเสียงร้องจะเน้นเสียงก้องที่เข้มข้นและเสียงอ็อกเทฟเบสไลน์แบบรัว ไฮเอนเนอร์จียังมีอิทธิพลต่อดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ในปัจจุบัน ในช่วงแรกมีความเกี่ยวข้องกับอิตาโลดิสโก้ รวมถึงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่เกิดใหม่ในอเมริกา เช่น โพสต์ดิสโก้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Dance Music Report's Hi-NRG Top 200 of the 1980s-   Hazell Dean interview on Hi-NRG, Record Mirror, August 1984
หมวดหมู่:ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:ประเภทดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์
ไอโฟน 4เอส

ไอโฟน 4เอส (iPhone 4S) คือสมาร์ตโฟนระบบจอสัมผัสที่พัฒนาโดย บริษัทแอปเปิล ซึ่งเป็นรุ่นที่ห้าของ ไอโฟน ต่อมาจากรุ่น ไอโฟน 4 โดยเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ก่อนสตีฟ จอบส์ จะเสียชีวิต และในงานมี Let's talk iPhone ไอโฟนรุ่นนี้พูดคุยกับ Siri ได้  ณ สำนักงานใหญ่แอปเปิล เมืองคูเปอร์ทิโน่ เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อยอดมาจาก iPhone 4 ซึ่งภายนอกมีลักษณะไม่แตกต่างกันมากนัก โดยรุ่นนี้มีการแก้ไขปัญหาสัญญาณตกที่เกิดกับ  ไอโฟน 4 ในส่วนของระบบประมวลผลได้เปลี่ยนไปใช้ชิพ Apple A5 แบบเดียวกับ ไอแพด 2 และมีการเพิ่มความจุในรุ่น 64GB เข้ามา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ไอโอเอส (แอปเปิล)
หมวดหมู่:ไอโฟน
หมวดหมู่:การสื่อสาร
หมวดหมู่:ระบบโทรศัพท์ทางวิดีโอ
หมวดหมู่:ผลิตภัณฑ์ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:อุปกรณ์นำทางจีพีเอส
สกุลเฮมอิบากรัส

สกุลเฮมอิบากรัส  เป็นสกุลของปลาหนังในวงศ์ปลากด (Bagridae)
ใช้ชื่อสกุลว่า Hemibagrus (/เฮม-อิ-บา-กรัส/) นับว่าเป็นปลากดสกุลหนึ่งที่มีขนาดใหญ่พอสมควร
เดิมทีสกุลนี้ผู้ตั้งชื่อ ปีเตอร์ บลีกเกอร์ ชาวดัตช์ ได้ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1862 โดยกำหนดให้ชนิด Bagrus nemurus เป็นต้นแบบของสกุล แต่ว่านักมีนวิทยารุ่นหลังหลายท่าน เช่น ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ เมื่อปี ค.ศ. 1989 ได้กล่าวว่าเป็นชื่อพ้องของสกุล Mystus ดังนั้นในข้อมูลเก่า ปลาหลายชนิดในสกุลนี้จะใช้ชื่อสกุลว่า Mystus
แต่ในปัจจุบัน มัวรีซ คอทเทเลต เมื่อปี ค.ศ. 2001, เค. ปีเตอร์ อู๋ และ ฮ็อก ฮี อู๋ เมื่อปี ค.ศ. 1995 ได้ยืนยันว่า สกุลเฮมอิบากรัสนี้มีความแตกต่างจากสกุลมีสทัสพอสมควร คือ ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายของครีบหลังมีขอบเรียบ ไม่เป็นฟันเลื่อย และปลาในสกุลเฮมอิบากรัสนี้จะมีความยาวเต็มที่เกินกว่า 50 เซนติเมตรทั้งนั้น จึงได้เปลี่ยนมาใช้จนถึงปัจจุบัน
ส่วนสกุล Bagrus หลุยส์ ออกุสติน กิลโยม บลอค นักชีววิทยาชาวฝรั่งเศส ผู้ตั้งชื่อสกุลมิได้กำหนดให้ชนิดไหนเป็นต้นแบบของสกุล ต่อมา ไบลีย์ และ สจวร์ต ในปี ค.ศ. 1893 ได้กำหนดให้  Silurus bajad เป็นต้นแบบสกุล
ปลาในสกุลเฮมอิบากรัส ถือว่าเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ ปลากดคัง (H. wyckioides) ที่มีน้ำหนักเต็มที่ได้ถึง 80 กิโลกรัม จึงนิยมตกกันเป็นเกมกีฬาและบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้ จากลุ่มแม่น้ำคงคาและพรหมบุตร, ตอนใต้ของจีน, อินโดจีน ไปจนถึงเขตชีวภาพซุนดา

**ดูเพิ่ม**
Mystus
*Bagrus

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์ปลากด
หมวดหมู่:สกุลเฮมอิบากรัส
ปลากดขาว

ปลากดขาว หรือ ปลากดชงโลง หรือ ปลากดนา เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus nemurus อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae)
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลากดเหลือง (H. filamentus) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ปลากดขาวหลังจะไม่โค้ง ขอบก้านครีบแข็งของครีบหลังเรียบ ครีบหลังยาวไม่ถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมัน ครีบไขมันมีสีเข้มกว่าลำตัวและมีขอบครีบสีขาว มีก้านครีบเดี่ยวของครีบหลัง 2 ก้าน และก้านครีบแขนง 7 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 1–2 ก้าน มีก้านครีบแขนง 7–8 ก้าน
พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำสายใหญ่ทั่วประเทศไทย  มีขนาดโตเต็มที่ 72–80 เซนติเมตร 
ปลากดขาวเป็นปลากดที่พบได้มากกว่าปลากดเหลืองที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน ซึ่งในบางครั้งยังอาจเรียกชื่อซ้ำกันได้ว่า "ปลากดเหลือง" แต่เมื่อนำมาเลี้ยงเปรียบเทียบกันแล้ว ปรากฏว่าปลากดขาวมีอัตราการเจริญเติบโตที่ช้ากว่า นิยมนำมาบริโภคเหมือนกันและเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย ซึ่งจะได้รับความนิยมอย่างมากในชนิดที่เป็นปลาเผือก

**ดูเพิ่ม**
ปลากดเหลือง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 รูปและข้อมูลจาก Fishabase.org- การเพาะพันธุ์ปลากดเหลือง
กดขาว
กดขาว
หมวดหมู่:สกุลเฮมอิบากรัส
พระครูโกวิทพัฒโนดม (เกลี้ยง เตชธมฺโม)

พระครูโกวิทพัฒโนดม (เกลี้ยง เตชธฺมโม)  (10 ตุลาคม พ.ศ. 2451 – 6 มกราคม พ.ศ. 2562)  พระเกจิอาจารย์ เจ้าอาวาสวัดศรีธาตุ (วัดโนนแกด) อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ

**ประวัติ**
หลวงปู่เกลี้ยง เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2451 ที่บ้านก้านเหลือง ตำบลหมากเขียบ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรของนายบุญมี คุณมานะ และนางผิว คุณมานะ มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ในช่วงวัยเด็กได้ศึกษาในโรงเรียนวัดบ้านโนนแกด จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 และเรียนต่อ ม.3 จบในปี 2466 และท่านด้ทำงานช่วยสอนหนังสือแทนครู โรงเรียนบ้านโนนแกด สอนได้สองเดือนทางราชการให้ย้ายไปช่วยสอนที่โรงเรียนบ้านโพรง ตำบลไพรบึง อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นเวลา 3 ปี 6 เดือน และท่านก็ไปสอบ นักธรรมตรีที่สนามหลวง ซึ่งมีพระ สามเณร ไปสอบจำนวน 47 รูป ปรากฏว่าหลวงปู่เกลี้ยงและพระภิกษุสิงห์ สอบผ่านแค่ 2 รูป เท่านั้น
จากนั้นก็เรียนต่อนักธรรมโทที่จังหวัดบุรีรัมย์ แต่ในช่วงขณะนั้นทางราชการให้ท่านต้องเกณฑ์ทหาร ท่านจึงจำต้องลาสิกขาบท จากนั้นท่านได้อุปสมบทอีกทีเมื่อปี พ.ศ. 2518 ณ วัดบ้านแทง ตำบลซำ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ โดยมีพระเกษตรศีลาจารย์ วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านก็ได้ช่วยเหลืองานวัดทั้งซ่อมแซมถนน และการให้ความช่วยเหลือกับผู้ที่ประสบปัญหา และ มีผู้คนที่ไม่สบาย ไปรักษาที่โรงพยาบาลก็ไม่หาย แต่หลวงปู่ท่าน ก็ยอมให้รักษาโดยใช้ยาตำรับแพทย์แผนโบราณ และจากความเชื่อศรัทธา ทำให้ผู้คนหายเจ็บป่วย ถ้ามาหาทันเวลาและอยู่ในวิสัยที่จะหายไข้ได้ หลวงปู่เกลี้ยง ท่านเป็นพระผู้ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ หลวงปู่ได้รับสมณศักดิ์ เป็นพระครูโกวิทพัฒโนดม เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2535

**อ้างอิง**

**อ้างอิง**
  กระดานสนทนาวัดบางพระ-  พระครูโกวิทพัฒโนดม (เกลี้ยง เตชธมฺโม)fix-attempted=yes 

หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองศรีสะเกษ
หมวดหมู่:ภิกษุจากจังหวัดศรีสะเกษ
หมวดหมู่:ชาวไทยที่มีอายุเกิน 110 ปี
หมวดหมู่:เกจิอาจารย์
หมวดหมู่:เจ้าอาวาส