ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ

ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศอังกฤษในการแข่งขันนานาชาติซึ่งลงแข่งขันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1872 อยู่ภายใต้การกำกับดูแลโดยสมาคมฟุตบอลอังกฤษซึ่งดูแลการแข่งขันฟุตบอลในประเทศอังกฤษ อังกฤษลงแข่งขันรายการของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป และสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ มีส่วนร่วมในรายการสำคัญ ได้แก่: ฟุตบอลโลก, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป และ ยูฟ่าเนชันส์ลีก มีสนามเหย้าคือสนามกีฬาเวมบลีย์ในกรุงลอนดอน และศูนย์ฝึกซ้อมอยู่ที่ศูนย์ฟุตบอลแห่งชาติเซนต์จอร์จพาร์ค ย่านเบอร์ตันอะพอนเทรนต์ ผู้ฝึกสอนคนปัจจุบันคือโทมัส ทุคเคิล
อังกฤษเป็นหนึ่งในสองชาติที่เก่าแก่ที่สุดในการแข่งขันนานาชาติร่วมกับสกอตแลนด์ ทั้งคู่ลงแข่งขันกันครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 อังกฤษคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1966 ในฐานะเจ้าภาพ ส่งผลให้เป็นหนึ่งในแปดชาติที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก อังกฤษมีส่วนร่วมในการแข่งขันฟุตบอลโลก 16 ครั้ง โดยคว้าอันดับ 4 ได้อีกสองครั้งในฟุตบอลโลก 1990 และ 2018 และยังไม่เคยชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป มีผลงานดีที่สุดคือการคว้ารองแชมป์สองสมัยติดต่อกันใน ค.ศ. 2020 และ 2024 
อังกฤษไม่ได้รับสิทธิ์ให้ลงแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เนื่องจากไม่มีสถานะเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล โดยต้องลงแข่งขันในนามทีมสหราชอาณาจักรแทน อังกฤษถือเป็นชาติเดียวในโลกที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกโดยไม่เคยคว้าแชมป์การแข่งขันระดับทวีป รวมทั้งเป็นชาติเดียวที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกในฐานะประเทศที่ไม่มีอำนาจอธิปไตย อังกฤษมีคู่ปรับได้แก่ ประเทศในสหราชอาณาจักร (สกอตแลนด์, เวลส์ และนอร์เทิร์นไอร์แลนด์) รวมถึงเยอรมนี, ฝรั่งเศส, อาร์เจนตินา และบราซิล

**ประวัติทีม**

**ก่อตั้งทีม และ แชมป์ฟุตบอลโลก**
ผู้เล่นทีมชาติอังกฤษ ก่อนลงแข่งขันกับสกอตแลนด์ ค.ศ. 1893 
อังกฤษถือเป็นชาติที่มีประวัติของกีฬาฟุตบอลเก่าแก่ที่สุดชาติหนึ่ง โดยจัดตั้งทีมชาติขึ้นมาพร้อม ๆ กับสมาคมฟุตบอลหรือเอฟเอ และพร้อม ๆ กับทีมชาติสกอตแลนด์ ในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1870 จากนั้นวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1872 ตัวแทนทีมชาติสกอตแลนด์จัดแข่งขันกับอังกฤษ ที่แฮมิลตันเครสเซนท์ ถือเป็นการแข่งขันระดับนานาชาตินัดแรก เพราะทั้งสองทีมถูกเลือกและมีการดำเนินกิจการแยกกันโดยอิสระ ไม่ได้ทำงานเป็นสมาคมเดียวกัน การแข่งขันจบลงด้วยผลเสมอ 0–0 จากนั้นตลอดระยะเวลา 40 ปีต่อมา อังกฤษจะจัดการแข่งขันนัดพิเศษ "บริติชโฮมแชมเปียนชิป" ระหว่างชาติในสหราชอาณาจักรสี่ชาติ คือ อังกฤษ, สกอตแลนด์, เวลส์ และไอร์แลนด์

แรกเริ่มเลยนั้น อังกฤษไม่มีสนามเหย้าถาวร อังกฤษเข้าเป็นสมาชิกสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ หรือ ฟีฟ่าใน ค.ศ. 1906 และได้ลงเล่นแข่งขันในระดับนานาชาติกับประเทศอื่น นอกเหนือจากในรายการบริติชโฮมแชมเปียนชิป เป็นครั้งแรก ในการแข่งขันรายการของภูมิภาคยุโรปกลางใน ค.ศ. 1908 จากนั้นใน ค.ศ. 1923 มีการเปิดใช้สนามกีฬาเวมบลีย์ที่เป็นสนามเหย้าของอังกฤษมาจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดี อังกฤษเคยมีความขัดแย้งกับฟีฟ่าและถอนตัวไปใน ค.ศ. 1928 ก่อนกลับเข้าร่วมอีกครั้งในปี ค.ศ. 1946 ทำให้ไม่ได้เล่นฟุตบอลโลก จนกระทั่ง ค.ศ. 1950 ที่อังกฤษแพ้แก่สหรัฐอเมริกา 0–1 ถือเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่น่าอับอายในประวัติศาสตร์ของอังกฤษ
อังกฤษแพ้ต่อทีมอื่นในระดับนานาชาติครั้งแรกวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1949 เมื่อพวกเขาแพ้ต่อไอร์แลนด์ 0–2 ที่สนามกูดิสันพาร์ก 4 ปีต่อมา พวกเขาแพ้ต่อฮังการีไปถึง 3–6 ที่เวมบลีย์ และเมื่อกลับไปแข่งขันที่บูดาเปสต์ ก็พ่ายแพ้ไปถึง 1–7 นับเป็นความพ่ายแพ้ที่ขาดลอยที่สุดของอังกฤษมาถึงปัจจุบัน โดยหลังจบเกมอดีตผู้เล่นอย่าง ซิด โอเวน กล่าวว่า "มันเปรียบเสมือนพวกเขาลงแข่งขันกับทีมที่มาจากนอกโลก"พวกเขาผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศในฟุตบอลโลกได้เป็นครั้งแรกในฟุตบอลโลก 1954 ก่อนจะตกรอบโดยแพ้แชมป์อย่างอุรุกวัยด้วยผลประตู 2–4 
แม้ว่า วอลเตอร์ วินเทอร์บ็อททัม จะได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมคนแรกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1946 แต่การคัดเลือกผู้เล่นเพื่อลงแข่งขันยังถูกแทรกแซงโดยสมาคม จนกระทั่งการแต่งตั้งผู้จัดการทีมคนใหม่อย่าง อัล์ฟ แรมซีย์ อังกฤษคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1966 ในฐานะเจ้าภาพ พวกเขาเอาชนะคู่ปรับอย่างอาร์เจนตินาในรอบก่อนรองชนะเลิศ 1–0 ตามด้วยการชนะโปรตุเกสในรอบรองชนะเลิศ 2–1 และในนัดชิงชนะเลิศที่จัดแข่งขันที่เวมบลีย์ พวกเขาเอาชนะคู่ปรับสำคัญอย่างเยอรมนีตะวันตกในช่วงต่อเวลาพิเศษ 4–2 โดย เจฟฟ์ เฮิร์สต์ กลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่ทำแฮตทริกในฟุตบอลโลกรอบชิงชนะเลิศ อังกฤษผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1968 และยุติเส้นทางด้วยการแพ้ยูโกสลาเวีย
อังกฤษลงแข่งขันฟุตบอลโลก 1970 ที่เม็กซิโกในฐานะแชมป์เก่า และครั้งนี้ต้องพบเยอรมนีตะวันตกอีกครั้งในรอบก่อนรองชนะเลิศ แม้พวกเขาจะออกนำไปก่อน 2–0 แต่จบลงด้วยความพ่ายแพ้ 2–3 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ และจากผลงานย่ำแย่ซึ่งทีมไม่ผ่านเข้ารอบการแข่งขันสองรายการต่อมา ทั้งในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1972 และ ฟุตบอลโลก 1974 ส่งผลให้แรมซีย์ถูกยกเลิกสัญญา 

**ดอน เรวีย์, รอน กรีนวูด และ บ็อบบี ร็อบสัน**
ภายหลังการอำลาทีมของแรมซีย์ โจ เมอร์เซอร์ อดีตผู้เล่นคนสำคัญของเอฟเวอร์ตัน และอาร์เซนอล เข้ามาคุมทีมชั่วคราว 7 นัด ก่อนที่ดอน เรวีย์ จะเข้ามารับตำแหน่งต่อใน ค.ศ. 1974 แต่ทีมยังคงทำผลงานย่ำแย่ และไม่ได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1976 และ ฟุตบอลโลก 1978 เรวีย์อำลาทีมและถูกแทนที่ด้วย รอน กรีนวูด และอังกฤษเริ่มมีผลงานที่ดีขึ้น โดยลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1980 โดยไม่แพ้ทีมใด แต่พวกเขากลับตกรอบแบ่งกลุ่ม พวกเขาลงแข่งขันฟุตบอลโลก 1982 ที่สเปน พวกเขาผ่านรอบแบ่งกลุ่มรอบแรกด้วยการชนะสามนัดรวด รวมถึงการชนะทีมใหญ่อย่างฝรั่งเศส แต่ต้องยุติเส้นทางในรอบแบ่งกลุ่มรอบที่ 2 จาการเสมอสองนัดกับเยอรมนีตะวันตกและเจ้าภาพอย่างสเปน 0–0
บ็อบบี ร็อบสันเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมระหว่าง ค.ศ. 1982 ถึง 1990 แม้อังกฤษจะไม่ได้เข้าร่วมฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984 แต่พวกเขาเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศในฟุตบอลโลก 1986 โดยแพ้คู่ปรับอย่างอาร์เจนตินา 1–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่เป็นที่จดจำมากที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอล เนื่องจากเกิดเหตุการณ์ประตูหัตถ์พระเจ้า โดย ดิเอโก มาราโดนาเข้าถึงบอลก่อนปีเตอร์ ชิลตัน ผู้รักษาประตูของอังกฤษ และได้ใช้มือซ้ายปัดลูกฟุตบอลเข้าประตูไป อาลี บิน นัสเซอร์ กรรมการชาวตูนิเซียมองไม่เห็น และได้ตัดสินให้ลูกนี้เป็นประตู กองหน้าอังกฤษอย่าง แกรี ลินิเกอร์ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในรายการนี้จำนวน 6 ประตู
อังกฤษทำผลงานย่ำแย่อีกครั้ง ด้วยการแพ้ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 ทุกนัด ก่อนจะกลับมาทำผลงานดีที่สุดในฟุตบอลโลกนับตั้งแต่คว้าแชมป์ใน ค.ศ. 1966 ด้วยการคว้าอันดับ 4 ฟุตบอลโลก 1990 ที่อิตาลี พวกเขาแพ้คู่ปรับอย่างเยอรมนีตะวันตกไปอีกครั้งในรอบรองชนะเลิศ ภายหลังเสมอกันในเวลาปกติ 1–1 และแพ้การดวลจุดโทษ 3–4 ตามด้วยการแพ้เจ้าภาพอย่างอิตาลีในนัดชิงอันดับ 3 ด้วยผลประตู 1–2 แม้จะแพ้ แต่ผู้เล่นอังกฤษได้รับเหรียญรางวัลเช่นเดียวกับผู้เล่นอิตาลี จากการทำผลงานยอดเยี่ยมในรายการนี้แม้จะมีความคาดหวังไม่สูงนัก รวมถึงการแพ้เยอรมนีตะวันตกอย่างสูสี พวกเข้าได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเมื่อเดินทางกลับถึงอังกฤษ โดยความสำเร็จครั้งนี้ได้รับการฉลองด้วยขบวนพาเหรดบนถนน

**เกรแฮม เทย์เลอร์, เทอร์รี เวนาเบิลส์, เกล็น ฮอดเดิล และ เควิน คีแกน**
ในช่วงทศวรรษ 1990 ทีมชาติอังกฤษมีการเปลี่ยนแปลงผู้จัดการทีม 4 คนภายหลังการอำลาทีมของร็อบสัน เริ่มต้นด้วย เกรแฮม เทย์เลอร์ อังกฤษมีผลงานย่ำแย่ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1992 โดยไม่ชนะแม้แต่นัดเดียว โดยเสมอทีมแชมป์อย่างเดนมาร์ก และฝรั่งเศส ปิดท้ายด้วยการแพ้สวีเดน และไม่ผ่านรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 1994 จากการแพ้เนเธอร์แลนด์ที่รอตเทอร์ดาม ส่งผลให้เทย์เลอร์ลาออก ซึ่งเขาได้รับการวิจารณ์อย่างหนักในพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ ถึงความล้มเหลวด้านแท็คติก และการคัดเลือกผู้เล่น
เทอร์รี เวนาเบิลส์ เข้ารับช่วงต่อระหว่าง ค.ศ. 1994–1996 ซึ่งอังกฤษเข้ารอบรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 ซึ่งเป็นผลงานที่ดีที่สุดเทียบเท่ากับ ค.ศ. 1968 แต่ก็แพ้เยอรมนีในการดวลจุดโทษไปอีกครั้ง โดยกองหน้าอย่างแอลัน เชียเรอร์ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการแข่งขันจำนวน 5 ประตู และในรายการนี้อีกที่เพลง "Three Lions" ถูกนำมาใช้เพื่อเชียร์ทีมชาติอังกฤษ โดยมีท่อนหนึ่งที่ถือเป็นวลีเด็ดมาถึงปัจจุบันคือ "it's coming home" เพื่อสร้างความฮึกเหิม และปลุกใจให้นักเตะอังกฤษคว้าถ้วยรางวัลระดับเมเจอร์กลับสู่ประเทศอีกครั้ง หลังจากห่างหายความสำเร็จมายาวนานนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1966 เวนาเบิลส์ประกาศตั้งแต่ก่อนเริ่มการแข่งขันรายการนี้ ว่าเขาจะอำลาตำแหน่งหลังจบรายการ จากคดีความส่วนตัวซึ่งเขาต้องถูกตรวจสอบธุรกรรมทางการเงิน และมีกำหนดเข้ารับการพิจารณาในชั้นศาล และจากปัญหาดังกล่าว ส่งผลให้สมาคมฟุตบอลอังกฤษประกาศต่อสาธารณะว่า เวนาเบิลส์มีตำแหน่งเป็นเพียงหัวหน้าผู้ฝึกสอน ไม่ใช่ผู้จัดการทีม
เกล็น ฮอดเดิล ผู้จัดการทีมคนต่อมา พาทีมลงแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศส อังกฤษผ่านรอบแบ่งกลุ่มจากการมี 6 คะแนน เข้ารอบในฐานะทีมอันดับสอง ก่อนจะแพ้อาร์เจนตินาในรอบต่อมาจากการดวลจุดโทษ หลังจากเสมอกันในเวลาปกติ 2–2 ฮอดเดิลถูกปลดในปีต่อมา จากกรณีพาดพิงและแสดงความคิดเห็นในเชิงลบต่อผู้พิการในหนังสือพิมพ์ ฮาวเวิร์ด วิลกินสัน เข้ามารักษาการในการแข่งขันสองนัดถัดมา และเควิน คีแกน เข้ามารับช่วงต่อและพาทีมลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 ซึ่งอังกฤษพบความล้มเหลวอีกครั้งจากการตกรอบแบ่งกลุ่ม ด้วยการชนะ 1 นัดต่อเยอรมนี และแพ้โปรตุเกส และ โรมาเนีย 2–3 ทั้งสองนัด ทำให้คีแกนลาออก

**โกลเดน เจเนเรอชัน**
ไฟล์:England team.jpg|thumb|left|ผู้เล่นอังกฤษในฟุตบอลโลก 2006 เรียงจากซ้ายไปขวา: ไมเคิล โอเวน, ปีเตอร์ เคราช์, จอห์น เทร์รี, แฟรงก์ แลมพาร์ด, สตีเวน เจอร์ราร์ด, แกรี เนวิล, แอชลีย์ โคล, ริโอ เฟอร์ดินานด์, พอล โรบินสัน และ เดวิด เบคแคม ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในชุดผู้เล่นที่ดีที่สุดของอังกฤษ
ปีเตอร์ เทย์เลอร์ เข้ามารักษาการในช่วงสั้น ๆ ก่อนที่สเวน-เยอราน เอริกซอน ผู้จัดการทีมชาวสวีเดนจะเข้ามารับตำแหน่งต่อ ถือเป็นผู้จัดการทีมต่างชาติคนแรกที่ได้คุมทีมชาติอังกฤษ ในทศวรรษนี้ ถือเป็นช่วงที่อังกฤษมีผู้เล่นชื่อดังหลายคนเข้ามาเป็นกำลังหลักในทีมชุดใหญ่ โดยเป็นจุดเริ่มต้นของยุคทอง หรือ "โกลเดน เจเนอเรชัน" ด้วยผู้เล่น อาทิ ไมเคิล โอเวน, เดวิด เบคแคม, พอล สโกลส์, เวย์น รูนีย์, สตีเวน เจอร์ราร์ด และ แฟรงก์ แลมพาร์ด พวกเขาเกือบจะไม่ผ่านรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 2002 โดยต้องลุ้นถึงนัดสุดท้ายซึ่งพวกเขาเสมอกรีซ 2–2 จากการยิงฟรีคิกของเบคแคมในช่วงท้ายเกม และในการแข่งขันรอบสุดท้าย แม้จะเอาชนะเดนมาร์ก 3–0 ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย แต่พวกเขาแพ้บราซิลที่คุมทีมโดยลุยส์ ฟิลิปเป สโกลารี 1–2 ในรอบก่อนรองชนะเลิศแม้จะออกนำไปก่อนจากประตูของโอเวน ต่อมา ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 พวกเขาตกรอบก่อนรองชนะเลิศจากการแพ้จุดโทษเจ้าภาพอย่างโปรตุเกสที่คุมทีมโดยสโกลารีอีกครั้ง และเอริกซอนต้องแพ้สโกลารีเป็นครั้งที่ 3 ติดต่อกันในรายการเมเจอร์ จากการแพ้จุดโทษโปรตุเกสไปอีกครั้งในรอบก่อนรองชนะเลิศฟุตบอลโลก 2006 ภายหลังเสมอกัน 0–0 และเอริกซอนประกาศอำลาตำแหน่ง
สตีฟ แม็คคลาเรน เข้ามารับตำแหน่งต่อ แต่อยู่ได้เพียง 18 เดือน หลังจากล้มเหลวในการพาทีมผ่านเข้าไปเล่นฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 เขาได้รับการวิจารณ์อย่างหนักในการแข่งขันนัดสุดท้ายของรอบคัดเลือก ที่อังกฤษเปิดบ้านแพ้โครเอเชียด้วยผลประตู 2–3 โดยเฉพาะการเลือกใช้งานผู้รักษาประตูอย่าง สกอตต์ คาร์สัน ที่ขาดประสบการณ์ในเกมระดับใหญ่ และก่อความผิดพลาดซึ่งนำไปสู่การเสียประตูแรก
ฟาบีโอ กาเปลโล ผู้จัดการทีมชื่อดังชาวอิตาลีเข้ามารับตำแหน่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นผู้จัดการทีมต่างชาติคนที่สองที่คุมทีมชาติอังกฤษ ในฟุตบอลโลก 2010 อังกฤษได้รับความคาดหวังในฐานะหนึ่งในทีมเต็งแชมป์ พวกเขามีผลงานชนะ 1 และ เสมอ 2 นัดในรอบแบ่งกลุ่ม แต่ยุติเส้นทางในรอบต่อมาจากการแพ้เยอรมนีขาดลอย 1–4 ซึ่งในนัดนี้มีกรณีปัญหาเมื่อ แฟรงก์ แลมพาร์ดทำประตูได้โดยยิงลูกฟุตบอลไปโดนคาน และตกลงมาข้ามเส้นไปแล้ว แต่ผู้ตัดสินไม่ให้ประตู ซึ่งหากลูกนั้นถูกนับเป็นประตูจะทำให้อังกฤษตีเสมอเป็น 2–2 จากเหตุการณ์ดังกล่าวซึ่งถูกนำไปรวมกับความผิดพลาดในการตัดสินหลายครั้งในรายการนี้ นำไปสู่การออกมาขอโทษโดยเซ็พ บลัทเทอร์ ประธานฟีฟ่าในขณะนั้น และเป็นจุดเริ่มต้นในการหารือเพื่อนำเทคโนโลยีโกลไลน์มาใช้ในการแข่งขันฟุตบอลสมัยใหม่การแพ้ครั้งนี้ยังถือเป็นการแพ้ที่ขาดลอยที่สุดในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายของอังกฤษ
กาเปลโลได้โอกาสคุมทีมต่อเนื่องในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 รอบคัดเลือก ซึ่งอังกฤษทำผลงานยอดเยี่ยม แต่กาเปลโลประกาศอำลาตำแหน่งในเดือนกุมภาพันธ์ จากความขัดแย้งกับสมาคมในกรณีปลดจอห์น เทร์รีจากการเป็นกัปตันทีม สืบเนื่องจากเหตุการณ์การเหยียดผิวในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก สจ๊วร์ต เพียร์ซ เข้ามารักษาการต่อ ก่อนที่ รอย ฮอดจ์สันจะพาทีมเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 แต่ก็เป็นอีกครั้งที่พวกเขาแพ้การดวลจุดโทษ โดยในครั้งนี้แพ้อิตาลีหลังจากเสมอกัน 0–0 ต่อมา อังกฤษตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลก 2014 นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1958 ที่พวกเขาไม่ผ่านรอบแบ่งกลุ่ม ตามด้วยการตกรอบ 16 ทีมสุดท้ายฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ด้วยการแพ้ไอซ์แลนด์ แซม อัลลาร์ไดซ์ เข้ามาคุมทีมต่อแต่อยู่ในตำแหน่งได้เพียง 67 วันต้องลาออก จากกรณีเหตุการณ์อื้อฉาวที่เขาถูกกล่าวหาว่าใช้ตำแหน่งหน้าที่เรียกรับสินบน และกล่าวถ้อยคำที่ไม่เหมาะสมต่อสมาคม ส่งผลให้เขาเป็นผู้จัดการทีมชาติอังกฤษที่มีเวลาอยู่ในตำแหน่งสั้นที่สุด

**แกเร็ท เซาท์เกต (2016–2024)**
ไฟล์:Harry Kane England cap at the London Museum.jpg|thumb|upright|หมวกที่ระลึกที่สมาคมมอบให้ แฮร์รี เคน ในโอกาสลงสนามให้ทีมชาติครบ 58 นัด  
แกเร็ท เซาท์เกต ผู้ฝึกสอนทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ได้รับการแต่งตั้งชั่วคราวจนสิ้นสุดเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 แต่ได้รับสัญญาระยะยาวในเวลาต่อมา เขาพาอังกฤษเข้าถึงรอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลก 2018 อังกฤษผ่านรอบแบ่งกลุ่มจากการชนะ 2 และแพ้ 1 นัด ตามด้วยการชนะจุดโทษโคลอมเบียในรอบ 16 ทีมสุดท้าย นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาชนะการยิงจุดโทษคู่แข่งในฟุตบอลโลก ตามด้วยการชนะสวีเดนในรอบก่อนรองชนะเลิศ แต่แพ้โครเอเชียในการต่อเวลาพิเศษ 1–2 และแพ้เบลเยียมในนัดชิงอันดับ 3 แฮร์รี เคน ได้รับรางวัลรองเท้าทองคำจากการเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการแข่งขันครั้งนี้จำนวน 6 ประตู 
อังกฤษลงแข่งขันระดับทางการครบ 1,000 นัด ในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 และพวกเขาเอาชนะมอนเตเนโกร 7–0 ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก และในการแข่งขันรอบสุดท้าย พวกเขาเข้าชิงชนะเลิศได้เป็นครั้งแรก ด้วยการเป็นอันดับ 1 ในรอบแบ่งกลุ่ม (ชนะโครเอเชีย, เสมอสกอตแลนด์ และชนะเชกเกีย) ตามด้วยการชนะเยอรมนีในรอบ 16 ทีมสุดท้าย 2–0 และชนะยูเครนในรอบก่อนรองชนะเลิศ 4–0 และชนะเดนมาร์กในรอบรองชนะเลิศในช่วงต่อเวลา 2–1 แต่พวกเขาต้องพลาดแชมป์จากการแพ้จุดโทษอิตาลีในรอบชิงชนะเลิศภายหลังเสมอกันในเวลา 1–1 ต่อมา ในฟุตบอลโลก 2022 อังกฤษเข้ารอบในฐานะแชมป์กลุ่ม รวมถึงการเอาชนะอิหร่าน 6–2 พวกเขาเอาชนะเซเนกัลในรอบ 16 ทีมสุดท้าย 3–0 แต่แพ้ฝรั่งเศสในรอบก่อนรองชนะเลิศ 1–2 ในนัดนี้ แฮร์รี เคนยังทำครบ 53 ประตูให้แก่อังกฤษทาบสถิติสูงสุดตอลดกาลของเวย์น รูนีย์ อังกฤษทำผลงานย่ำแย่ในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 โดยอยู่กลุ่มเอ 3 และไม่สามารถคว้าชัยชนะได้เลยจากการลงแข่งขัน 6 นัดและมีเพียงสามคะแนน ส่งผลให้พวกเขาตกชั้นสู่ลีกบีในฤดูกาลถัดไป
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024  อังกฤษผ่านรอบแบ่งกลุ่มจากการมี 5 คะแนน ตามด้วยการชนะสโลวาเกียในช่วงต่อเวลาพิเศษ 2–1 ซึ่งนัดนี้ กองกลางคนสำคัญอย่างจูด เบลลิงงัม ยังทำประตูได้ในช่วงท้ายเกมจากการยิงลูกจักรยานอากาศอย่างสวยงาม และอังกฤษชนะจุดโทษสวิตเซอร์แลนด์ในรอบต่อมา ภายหลังเสมอกัน 1–1 และชนะเนเธอร์แลนด์ในรอบรองชนะเลิศ 2–1 ผ่านเข้าชิงชนะเลิศได้เป็นสมัยที่สองติดต่อกัน แต่พวกเขาต้องผิดหวังอีกครั้งจากการแพ้สเปน 1–2 แฮร์รี เคน เป็นหนึ่งในผู้ทำประตูสูงสุดจำนวน 3 ประตู ร่วมกับผู้เล่นอีก 5 คน แม้สมาคมฟุตบอลอังกฤษยินดีที่จะขยายสัญญาคุมทีมกับเซาท์เกต แต่เขาประกาศลงจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 ให้เหตุผลว่า "ถึงเวลาของการเปลี่ยนแปลง" และลี คาร์สลีย์ เข้ามาคุมทีมชั่วคราว
ต่อมา ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ทีมชาติอังกฤษประกาศว่า โทมัส ทุคเคิล ซึ่งประสบความสำเร็จกับไบเอิร์นมิวนิก และพาเชลซีคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก จะมารับตำแหน่งผู้จัดการทีมในเดือนมกราคม ค.ศ. 2025 เขาถือเป็นผู้จัดการทีมต่างชาติรายที่สามที่ได้คุมทีมชาติอังกฤษ ในการแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2024–25 อังกฤษอยู่ในลีกบีกลุ่มบี 2  และผ่านเข้ารอบในฐานะแชมป์กลุ่มจากการชนะ 5 จาก 6 นัด ส่งผลให้พวกเขาจะลงแข่งขันในลีกเอฤดูกาล 2026–27

**โทมัส ทุคเคิล (2025–ปัจจุบัน)**
อังกฤษอยู่ในฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนยุโรป – กลุ่มเค ร่วมกับเซอร์เบีย, แอลเบเนีย, ลัตเวีย และอันดอร์รา การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025 การคุมทีมนัดแรกของทุคเคิลเกิดขึ้นในวันที่ 21 มีนาคมซึ่งอังกฤษเปิดสนามเวมบลีย์เอาชนะแอลเบเนีย 2–0

**สนาม**
ไฟล์:Wembley Stadium, illuminated.jpg|thumb|right|สนามกีฬาเวมบลีย์ในกรุงลอนดอน
ในช่วง 50 ปีแรกของการก่อตั้งทีม อังกฤษใช้สนามหลายแห่งเป็นสนามเหย้า รวมถึงสนามสำหรับแข่งขันคริกเกต ก่อนจะย้ายมาใช้สนามฟุตบอลในเวลาต่อมา สนามที่มีชื่อเสียงที่เป็นที่รู้จักคือสนามกีฬาเวมบลีย์ (1923) ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดนิทรรศกาลแสดงความยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิบริติช อังกฤษลงแข่งขันครั้งแรกในสนามของตนเองใน ค.ศ. 1924 พบสก็อตแลนด์ และนับเป็นเวลาอีก 27 ปีต่อมาที่สนามกีฬาเวมบลีย์ถูกใช้เพื่อแข่งขันระหว่างอังกฤษและสก็อตแลนด์เท่านั้น และกลายเป็นสนามเหย้าอย่างถาวรของอังกฤษในทศวรรษ 1950 สนามกีฬาแห่งนี้ถูกรื้อถอนในช่วง ค.ศ. 2002–03 และเริ่มสร้างใหม่ทั้งหมด ในช่วงเวลานั้น อังกฤษต้องย้ายไปเล่นที่สนามหลายแห่งเพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 รอบคัดเลือก โดยมีสนามหลักคือโอลด์แทรฟฟอร์ด ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และลงเล่นที่เซนต์เจมส์พาร์กของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในกรณีที่โอลด์แทรฟฟอร์ดไม่พร้อมใช้งาน สนามกีฬาเวมบลีย์แห่งใหม่ ถูกใช้งานครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ในการแข่งขันกระชับมิตรซึ่งอังกฤษเสมอบราซิล 1–1

**เอกลักษณ์ประจำทีม**

**ตราสัญลักษณ์**
ไฟล์:Lion passant guardant of England.svg|thumb|สัญลักษณ์ของทีมชาติอังกฤษคือสิงโตซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำพระองค์ของพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
สัญลักษณ์ของทีมชาติอังกฤษก็คือสิงโตสามตัว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำพระองค์ของพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1189 ถึง 1199 โดยใน ค.ศ. 1872 ผู้เล่นอังกฤษสวมเสื้อสีขาวพร้อมสัญลักษณ์สิงโตสามตัวของสมาคมฟุตบอลเป็นครั้งแรก และตลอดหลายทศวรรษตราสิงโตบนเสื้อแข่งขันมักเป็นสีน้ำเงินโดยอาจมีการเปลี่ยนแปลงโทนสีและรูปลักษณ์เล็กน้อย ในช่วงแรก สัญลักษณ์รูปสิงโตมาพร้อมกับรูปมงกุฎสวมอยู่ด้านบน และถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1949 หลังจากสมาคมฟุตบอลอังกฤษได้รับตราสัญลักษณ์ประจำสมาคมอย่างเป็นทางการจากวิทยาลัยการทหาร และเป็นที่มาของรูปดอกกุหลาบทิวดอร์จำนวน 10 ดอกล้อมรอบสิงโตทั้งสามตัว โดยดอกกุหลาบทั้ง 10 สื่อถึงภูมิภาคต่าง ๆ ในประเทศอังกฤษที่อยู่ใต้การกำกับดูแลโดยสมาคม
นับตั้งแต่ ค.ศ. 2003 สัญลักษณ์ทีมชาติอังกฤษมีดาวหนึ่งดวงอยู่บนสิงโต ซึ่งดาวนี้เป็นตัวแทนของการระลึกถึงความสำเร็จในฟุตบอลโลก 1966 มีการใช้ครั้งแรกบริเวณแขนซ้ายด้านซ้ายของเสื้อทีมเหย้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตำแหน่งปัจจุบันในเวลาต่อมา และมีการใช้ครั้งแรกกับเสื้อทีมเยือน

**สี**
เสื้อสีแดงในฟุตบอลโลก 1966 รอบชิงชนะเลิศ
โดยปกติเสื้อทีมเหย้าของอังกฤษคือเสื้อสีขาว กางเกงสีน้ำเงิน (บางครั้งอาจใช้โทนสีกรมท่า) พร้อมถุงเท้าสีขาวหรือสีดำ มีการใช้ชุดแข่งทีมเหย้าสีขาวล้วนบ้างในบางนัด แม้เสื้อทีมเยือนชุดแรกที่มีการใช้จะเป็นสีน้ำเงิน แต่ในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนเป็นสีแดง และเป็นสีหลักสำหรับชุดทีมเยือนยาวนานหลายทศวรรษ โดยทีมเยือนจะใช้กางเกงสีขาวและถุงเท้าสีแดงซึ่งทั้งสองสีคือสีของธงชาติอังกฤษ มีการเปลี่ยนสีเสื้อทีมเยือนครั้งแรกในปี 1996 ซึ่งอังกฤษสวมเสื้อสีเทาลงแข่งขันกับเยอรมนีในรอบรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 แต่ไม่ได้รับความนิยมจากแฟนบอล ทำให้อังกฤษกลับมาใช้เสื้อสีแดงในฐานะทีมเยือนเรื่อยมาถึง ค.ศ. 2011 ก่อนจะเปิดตัวชุดทีมเยือนสีกรมท่าซึ่งใช้งานบ่อยครั้งมาถึงปัจจุบัน
อังกฤษมีการใช้งานชุดแข่งแบบที่ 3 บ้างในบางรายการ เช่น ฟุตบอลโลก 1970 เมื่อพวกเขาสวมเสื้อสีฟ้าอ่อนลงแข่งขันกับเชโกสโลวาเกีย พวกเขายังเคยมีชุดแข่งที่โทนสีคล้ายทีมชาติบราซิลเช่นกัน โดยในฤดูร้อนปี 1973 อังกฤษใช้เสื้อและถุงเท้าสีเหลือง ต่อมาในฟุตบอลโลก 1986 อังกฤษมีชุดแข่งชุดที่ 3 เป็นสีฟ้าอ่อนซึ่งถอดแบบมาจากชุดที่ใส่แข่งขันในเม็กซิโกเมื่อ 16 ปีก่อนหน้านั้น และพวกเขายังคงใช้สีฟ้าอ่อนเป็นชุดแข่งแบบที่ 3 จนถึงปี 1992 แต่ไม่ค่อยสวมใส่บ่อยนัก

**คู่แข่ง**
การแข่งขันระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1879 โดยอังกฤษเป็นฝ่ายชนะ 5–4 ณ สนามดิโอวัล กรุงลอนดอน
ไฟล์:Maradona scoring england 1986.jpg|thumb|ดิเอโก มาราโดนา ขณะเลี้ยงลูกบอลผ่านปีเตอร์ ชิลตัน เข้าไปทำประตูในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1986 ซึ่งอาร์เจนตินาชนะอังกฤษ 2–1 ในนัดนี้ยังเกิดเหตุการณ์ประวัติศาสตร์คือ "ประตูหัตถ์พระเจ้า"
เป็นที่ประจักษ์ว่าสกอตแลนด์, เยอรมนี และอาร์เจนตินา คือคู่ปรับสำคัญอย่างยาวนานของอังกฤษ ชาติอื่น ๆ อย่างฝรั่งเศส, เวลส์ และไอร์แลนด์ถือเป็นหนึ่งในคู่ปรับ และได้รับการจับตามองในทุกการแข่งขันเช่นกัน  การแข่งขันกับสกอตแลนด์ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในการแข่งขันนานาชาติที่ดุเดือดที่สุดที่ยังคงอยู่ การพบกันครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 ที่กลาสโกว์ได้รับการบันทึกเป็นการแข่งขันนานาชาติที่เก่าแก่ที่สุด ปัจจัยต่าง ๆ อาทิ ความเป็นปฏิปักษ์ทางประวัติศาสตร์ การเมือง และวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประวัติศาสตร์หมู่เกาะอังกฤษหล่อหลอมให้ความเป็นอริของทั้งสองชาติเข้มข้นมาหลายศตวรรษ ลัทธิชาตินิยมของสกอตแลนด์ยังเป็นปัจจัยหนึ่งซึ่งส่งผลให้ชาวสกอตมีความ "ปรารถนาอย่างแรงกล้า" ที่จะเอาชนะอังกฤษเหนือคู่แข่งอื่น ๆ โดยนักข่าวกีฬาชาวสกอตมักเรียกทีมชาติอังกฤษว่าเป็น "ศัตรูออลด์"
การแข่งขันในรายการสำคัญของทั้งคู่ลดน้อยลงนับตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1970 โดยเฉพาะอย่างยิ่งนับตั้งแต่การแข่งขันประจำปียุติลงในปี 1989 แม้แฟนบอลชาวสกอตจะมีแรงกระตุ้นทุกครั้งที่พบกับอังกฤษ แต่สำหรับชาวอังกฤษแล้ว การแข่งขันกับเยอรมนีและอาร์เจนตินาตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา มีความสำคัญมากกว่าการแข่งขันทางประวัติศาสตร์กับสกอตแลนด์
การแข่งขันระหว่างอังกฤษและเยอรมนีมีความดุเดือดจนอาจเรียกได้ว่าเป็น "ปรากฏการณ์" ก่อนการแข่งขันครั้งสำคัญทุกครั้งจะเริ่มต้นขึ้น สื่อในสหราชอาณาจักรจะนำเสนอข้อมูลที่อ้างถึงการแข่งขันครั้งก่อน ๆ เช่น ฟุตบอลโลก 1966 ซึ่งอังกฤษเอาชนะเยอรมนีตะวันตก คว้าแชมป์โลกสมัยแรก รวมถึงการแพ้เยอรมนีในการดวลจุดโทษรอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลก 1990 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 การแข่งขันลดความดุเดือดลงในช่วงที่ผ่านมา เยอรมนีมองว่าอิตาลี, เนเธอร์แลนด์, ฝรั่งเศส และสเปนกลายเป็นคู่แข่งหลัก บาร์นีย์ โรเนย์ นักข่าวชาวอังกฤษแสดงทรรศนะไว้เมื่อปี 2021 ว่าในช่วหลังมานี้ การแข่งขันระหว่างทั้งสองทีม  “ไม่ใช่การแข่งขันที่สูสีกันเลย หากเรายอมรับคำจำกัดความถึงมาตรฐานความสำเร็จของทั้งสองทีม เยอรมนีคว้าแชมป์รายการสำคัญมาแล้ว 7 รายการ" และนับตั้งแต่แพ้ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 1966 เยอรมนีผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ (เป็นอย่างน้อย) ในรายการสำคัญอย่างฟุตบอลโลกและฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปได้ถึง 15 ครั้ง
การแข่งขันครั้งสำคัญของทั้งสองทีมนับตั้งแต่ทศวรรษ 2000 เช่นฟุตบอลโลก 2010 ซึ่งเยอรมนีเอาชนะอังกฤษ 4–1 นับเป็นความพ่ายแพ้ที่มากที่สุดของอังกฤษในฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบแพ้คัดออก ซึ่งอังกฤษชนะ 2–0 ทั้งสองทีมพบกันอีกสองนัดในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 ลีกเอ และลงเอยด้วยการเสมอกันทั้งสองนัด ผลงานการพบกันทุกรายการนับว่าสูสีมาก โดยอังกฤษเป็นฝ่ายชนะ 14 ครั้ง เสมอกัน 10 ครั้ง และเยอรมนีชนะ 15 ครั้ง
การแข่งขันระหว่างอังกฤษและอาร์เจนตินาก็มีความเข้มข้นสูงเช่นกัน แม้การแข่งขันในบางครั้งไม่มีผลต่อการแย่งความสำเร็จ เช่น เกมกระชับมิตร แต่ก็ได้รับการจับตามองเช่นกัน ประตูหัตถ์พระเจ้าโดยดิเอโก มาราโดนาในฟุตบอลโลก 1986 เป็นหนึ่งในบาดแผลทางใจของอังกฤษ และหนึ่งในเหตุการณ์ที่เป็นที่จดจำมากที่สุดในประวัติศาสตร์การแข่งขันกีฬา ความเป็นอริทางฟุตบอลของทั้งสองชาติถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์อันน่าประหลาด เนื่องด้วยตามปกติแล้ว ชาติที่เป็นอริกันในการแข่งขันมักมีเหตุผลทางด้านประวัติศาสตร์ การเมือง การมีพรมแดนหรือตั้งอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่ทั้งอังกฤษและอาร์เจนตินาต่างอยู่คนละทวีปกัน ชาวอาร์เจนตินายกให้อังกฤษเป็นหนึ่งในคู่แข่งที่สำคัญที่สุดสามลำดับแรกต่อจากบราซิลและอุรุกวัย แม้ว่าการแข่งขันระหว่างอังกฤษและเยอรมนีจะมีความสำคัญในความรู้สึกของแฟนบอลอังกฤษมากกว่า และทั้งสองทีมพบกันเพียง 14 ครั้งตลอดครึ่งหลังของช่วงศตวรรษที่ 20 เหตุการณ์นอกสนามเช่น สงครามฟอล์กแลนด์ใน ค.ศ. 1982 ส่งผลให้บรรยากาศความเป็นอริดุเดือดยิ่งขึ้น ทั้งสองทีมยังไม่พบกันอีกเลยนับตั้งแต่เกมกระชับมิตรในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ซึ่งอังกฤษชนะ 3–2 ในภาพรวม อาร์เจนตินาเอาชนะอังกฤษได้เพียง 3 นัดจากการพบกัน 14 ครั้ง

**ผลงาน**

**ฟุตบอลโลก === 
ชนะเลิศ  border=darkgray รองชนะเลิศ  border=darkgray อันดับที่ 3  
อันดับที่ 4  

**ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป**
ชนะเลิศ  border=darkgray รองชนะเลิศ  border=darkgray อันดับที่ 3,ผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ  

**ยูฟ่าเนชันส์ลีก**
ชนะเลิศ  border=darkgray รองชนะเลิศ  border=darkgray อันดับที่ 3  
อันดับที่ 4  

**ทีมงานผู้ฝึกสอน**

**ผู้เล่น**

**ผู้เล่นชุดปัจจุบัน**
รายชื่อผู้เล่นที่ถูกเรียกตัวเพื่อลงแข่งขันนัดกระชับมิตรกับสวิตเซอร์แลนด์ และโกตดิวัวร์ ในวันที่ 26 และ 29 มีนาคม ค.ศ. 2022 
ข้อมูลการลงเล่นและการทำประตูนับถึงวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2022 หลังจากการพบกับโกตดิวัวร์

**ถูกเรียกตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้**
รายชื่อผู้เล่นที่เคยถูกเรียกตัวในรอบ 12 เดือนล่าสุด:
หมายเหตุ:- RET ผู้เล่นที่เกษียณจากทีมชาติ

**สถิติ**

**ผู้เล่นที่ลงแข่งมากที่สุด**
ข้อมูล ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 
ผู้เล่นที่มีชื่อเป็น ตัวหนา คือผู้เล่นที่ยังเล่นให้ทีมชาติอยู่
ปีเตอร์ ชิลตัน ลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษมากที่สุดในประวัติศาสตร์ 125 นัด

**ผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุด**
แฮร์รี เคน คือผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในนามทีมชาติอังกฤษ (69)
ไฟล์:Wayne Rooney Euro 2012 vs Italy.jpg|thumb|right|เวย์น รูนีย์ คือผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดเป็นอันดับสอง (53) ของทีมชาติอังกฤษ
ข้อมูล ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024
ผู้เล่นที่มีชื่อเป็น ตัวหนา คือผู้เล่นที่ยังเล่นให้ทีมชาติอยู่

**สถิติการแข่งขัน**

**เกียรติประวัติ**
 ฟุตบอลโลก
ชนะเลิศ (1): 1966
อันดับสี่ (2):1990, 2018- ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
รองชนะเลิศ (2): 2020, 2024
อันดับสาม (1): 1968
รอบรองชนะเลิศ (1): 1996- ยูฟ่าเนชันส์ลีก
อันดับ 3 (1): 2018–19
ระดับแคว้น:- บริติชโฮมแชมเปียนชิป
Winners (54): (including 20 shared)
Runners-up (24): (including 7 shared)- Rous Cup:
Winners (3): 1986, 1988, 1989
Runners-up (2): 1985, 1987
ระดับเล็ก:- Tournament of France
Winners (1): 1997- Hassan II Trophy
Runners-up (1): 1998- England Challenge Cup
Winners (1): 1991
อื่น ๆ:
*ฟีฟ่า แฟร์เพลย์:
ชนะเลิศ (2): 1990, 1998
ไม่เป็นทางการ:
*อันออฟฟิเชียลฟุตบอลเวิลด์แชมเปียนชิป:
จำนวนแมตช์ที่ชนะเลิศ: 88
ชนะเลิศติดต่อกัน: 21

**อดีตผู้เล่นคนสำคัญ**
 เดวิด เบคแคม- ไมเคิล โอเวน- บ็อบบี ชาร์ลตัน- บ็อบบี มัวร์ - ปีเตอร์ ชิลตัน- บิลลี ไรต์ - สตีเวน เจอร์ราร์ด - แฟรงค์ แลมพาร์ด- อลัน เชียเรอร์- เรย์ คลีเมนซ์- เวย์น รูนี่ย์- แกรี่ เนวิลล์- แกรี ลินิเกอร์- ริโอ เฟอร์ดินานด์- ไบรอัน ร็อบสัน- ร็อบบี ฟาวเลอร์- จอห์น เทอร์รี่- แอชลีย์ โคล- เจมี คาร์เรเกอร์- เควิน คีแกน
*พอล สโกลส
*โจ ฮาร์ต
*เดวิด ซีแมน

**ดูเพิ่ม**
 ฟุตบอลทีมชาติสหราชอาณาจักร- ฟุตบอลหญิงทีมชาติอังกฤษ- ฟุตซอลทีมชาติอังกฤษ- ฟุตบอลในประเทศอังกฤษ

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  อังกฤษ ที่สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ-  อังกฤษ ที่สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป-  The England International Database ที่ Englandstats.com

อังกฤษ
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศอังกฤษ
หมวดหมู่:ทีมกีฬาทีมชาติอังกฤษ
อังกฤษ