Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พระราชวังท็อกซู

ท็อกซูกุง หรือ พระราชวังท็อกซู เป็นพระราชวังในกรุงโซลที่พระบรมวงศานุวงศ์เกาหลีประทับตั้งแต่สมัยโชซ็อนถึงการผนวกเกาหลีของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 โดยเป็นหนึ่งใน "ห้าพระราชวัง" ที่สร้างโดยพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซ็อน และได้รับการบรรจุเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์
เดิมพระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับขององค์ชายวอลซาน พระเชษฐาในพระเจ้าซองจงหรือองค์ชายชาซาน ระหว่างสงครามเจ็ดปี ที่นี่ได้กลายเป็นพระราชวังหลวง โดยพระเจ้าซอนโจเป็นกษัตริย์องค์แรกที่เสด็จมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และองค์ชายควางแฮกุนได้ทรงสวมมงกุฎที่นี่เมื่อ ค.ศ. 1608 (พ.ศ. 2151) และทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวังแห่งนี้เป็น คย็องอุนกุง (경운궁, 慶運宮) ใน ค.ศ. 1611 (พ.ศ. 2154) หลังจากทางราชสำนักได้กลับไปสร้างพระราชวังชังด็อกขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ. 1618 (พ.ศ. 2161) พระราชวังแห่งนี้ก็ได้เป็นพระราชวังรองตลอด 270 ปี (ค.ศ. 1618-1888) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซอกุง (พระราชวังตะวันตก)
ต่อมาใน ค.ศ. 1897 (พ.ศ. 2440) หลังจากเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองแล้ว พระเจ้าโกจงได้ทรงลี้ภัยเข้าไปประทับในสถานทูตรัสเซีย หลังจากนั้นพระองค์ได้กลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นคย็อนกุนกุงอีกครั้ง หลังจากทรงย้ายกลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้แล้วโปรดให้มีการขยายและเพิ่มเติมสิ่งอำนวยความสะดวกในพระราชวัง หลังจากทรงสละราชสมบัติให้สมเด็จพระจักรพรรดิซุนจง พระราชโอรสก็ทรงประทับที่พระราชวังแห่งนี้และได้เปลี่ยนชื่อพระราชวังเป็น ท็อกซูกุง จนถึงทุกวันนี้ และมีเรื่องเล่าอ้างอิงว่าทรงอธิษฐานให้มีพระชนม์ชีพที่ยาวนานและทรงใช้พระชนม์ชีพที่เหลือประทับที่ ฮัมนย็องจ็อน โดยปัจจุบันนี้พระราชวังท็อกซูได้เป็นพิพิธภัณฑ์มีสวนป่าและมีพระบรมรูปพระเจ้าเซจงมหาราช 


**บรรณานุกรม**
 isbn = 978-981-08-0806-8- type = Paperback 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Official website from Cultural Heritage Administration date=2024-01-16 - Deoksu Palace- Deoksugung : Official Seoul City Tourism- The Seoul Guide : Deoksugung Palace
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตชุง
ท็อกซู
หมวดหมู่:ราชวงศ์โชซ็อน
ไท ต.ศิลาชัย

ไท ต.ศิลาชัย หรือนายเอกวัฒน์ ทาริน เกิดเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่จังหวัดอุดรธานี 

**ประวัติ**
ไทเริ่มต้นด้วยการชกมวยไทยในชื่อโชคนำชัย ต.ศิลาชัย เนื่องจากมีจุดเด่นที่เป็นมวยหมัดหนัก จึงหันมาชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแพ้คะแนน ก้องเดช ศิษย์ตราษตระการ จึงหันกลับไปชกมวยไทยตามเดิม 
อีก 4 ปีต่อมา ไทหันกลับมาชกมวยสากลอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โอมิด โกลิซาเคย์ ยก 4 จึงหันมาชกมวยสากลอย่างต่อเนื่อง การชกที่สร้างชื่อเสียงคือชนะน็อคยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง อดีตแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกในยกที่ 5 จากนั้น ไทได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนของสภามวยโลกรุ่นเฟเธอร์เวทและเป็นฝ่ายชนะคะแนน อาร์เมอร์ ทิโน่ ได้ครองแชมป์สมใจ ป้องกันแชมป์ได้ระยะหนึ่งก็ไปเสียแชมป์ที่ออสเตรเลีย

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์เยาวชนรุ่นเฟเธอร์เวท WBC (2550 - 2551)
** ชิง, 9 พฤศจิกายน 2550 ชนะคะแนน อาร์เมอร์ ทิโน่ () ที่ อ.โพนทอง จ.ร้อยเอ็ด
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 11 เมษายน 2551 ชนะน็อค ยก 6 มัสอู อิซาดี้ (อิหร่าน) ที่ เวทีมวยกรุงเทพ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 25 สิงหาคม 2551 ชนะคะแนน ไมค์ ทุมบากา (ฟิลิปปินส์) ที่ อ.ลาดบัวหลวง จ.พระนครศรีอยุธยา
** เสียแชมป์, 17 ตุลาคม 2551 (ชิงแชมป์เฉพาะกาล IBF รุ่นเฟเธอร์เวท), แพ้คะแนน เดวี่ บราวน์ () ที่ เดอะคิวบ์ แคมเบลล์ทาวน์ รัฐนิวเซ้าท์เวลส์- แชมป์ WBO Oriental รุ่นไลท์เวท (2552 - 2554)
** ชิง, 6 มีนาคม 2552 ชนะคะแนน เอ็ดดี้ โคโมโร่ () ที่ จ.สุรินทร์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 เมษายน 2552 ชนะคะแนน ไมค์ ทุมบากา (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.เพชรบูรณ์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 4 ธันวาคม 2552  ชนะน็อค ยก 10 แดนนี่ ปานิโล (ฟิลิปปินส์) ที่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 23 มกราคม 2553 ชนะน็อค ยก 5 ไมค์ ทุมบากา (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.เชียงใหม่
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 26 เมษายน 2553 ชนะน็อค ยก 2 โจเอล เดอลาครูซ (ฟิลิปปินส์) ที่ อ.หล่มสัก จ.เพชรบูรณ์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 1 ตุลาคม 2553 ชนะน็อค ยก 4 อาร์เมอร์ ทิโน่ (ฟิลิปปินส์) ที่ ตลาดคลอง7 จ.ปทุมธานี
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 7 มกราคม 2554 ชนะน็อค ยก 2 อาร์เนียล โดเนล (ฟิลิปปินส์) ที่ หมู่บ้านเวียง อ.เชียงของ จ.เชียงราย
** เสียแชมป์, 25 เมษายน 2554 แพ้น็อค ยก 6 โจเซ่ ออสแคมโป (ฟิลิปปินส์) ที่ อ.หล่มสัก จ.เพชรบูรณ์

**อ้างอิง**
  สถิติการชก - ประกายมวยสากล: ไท ต.ศิลาชัย แชมป์เยาวชน WBC รุ่นเฟเธอร์เวท. หนังสือพิมพ์สยามกีฬา. ปีที่ 23 ฉบับที่ 8392 24 กุมภาพันธ์ 2551. หน้า 26

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นเฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:แชมป์โลกเยาวชน
หมวดหมู่:แชมป์โลกเยาวชน WBC
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดอุดรธานี‎‎
หมวดหมู่:เกาะในประเทศเกาหลีใต้

ก
เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:เกาะในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
พระคริสต์รับศีลจุ่ม (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

พระคริสต์รับศีลจุ่ม (Baptism of Christ) เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติลอนดอน พระคริสต์รับศีลจุ่มเป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1448 ถึงปี ค.ศ. 1450
เปียโรได้รับจ้างให้เขียนภาพนี้โดยสำนักสงฆ์ลัทธิคามาลโดเลเซ ที่ ซานเซพอลโครในทัสเคนี ภาพนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพ เป็นงานเขียนสมัยแรกของเปียโรซึ่งเห็นได้ว่ายังมีลักษณะการเขียนแบบ “light painting” ของ โดเมนนิโค เวเนเซียโน (Domenico Veneziano) ผู้เป็นครู
ภาพเขียนเป็นภาพพระเยซูกำลังรับศีลจุ่มจากนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เหนือพระเศียรเป็นภาพของนกพิราบ พระเยซู, มือของนักบุญจอห์น นกพิราบ และขันน้ำของนักบุญจอห์น แบ่งภาพเป็นสองส่วนเท่าๆ กันอีกจุดหนึ่งที่เปียโณใช้แบ่งภาพ คือต้นไม้ทางด้านซ้ายของพระเยซู ซึ่งแบ่งภาพตามแบบที่เรียกว่า “อัตราส่วนทองคำ” (Golden ratio) 
เทวดาสามองค์ที่ยืนทางด้านซ้ายแต่งตัวไม่เหมือนกัน และแตกต่างจากการเขียนภาพทั่วไป เทวดาสามองค์ไม่ได้อยู่ในอาการที่สนับสนุนหรือเกี่ยวข้องกับเยซู แต่ยืนจับมือกันแทน ส่วนนี้ อาจจะสะท้อนถึง นโยบายของ การประชุมสภาบาทหลวงแห่งฟลอเรนซ์ ที่มีจุดมุ่งหมายในการประสานความสัมพันธ์ระหว่างคริสต์ศาสนจักรทางตะวันตกและตะวันออก  และความจริงแล้วนักบวชคามาลโดเลเซ อัมโบรจิโอ ตราเวอร์ซาริ (Ambrogio Traversari) ก็เป็นผู้สนับสนุนการรวมตัวกันของสองฝ่าย สัญลักษณ์นี้ยังเน้นอีกด้วยจากผู้ที่จะมารับศีลจุ่มต่อจากพระเยซูที่แต่งตัวแบบตะวันออกที่ยืนอยู่ข้างหลัง
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกามีชื่อเสียงในสมัยนั้นในทางการวาดแบบทัศนียภาพและแบบเรขาคณิต ซึ่งในภาพนี้จะเห็นได้จากแขนและขาของนักบุญจอห์นซึ่งทำเป็นสองมุมที่มีขนาดเดียวกัน

**อ้างอิง**
publisher = Mondadori Arte- Page at artonline.it date=2007-09-30  

**ดูเพิ่ม**
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
*บานพับภาพ
*พระคริสต์รับศีลจุ่ม
หมวดหมู่:เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1440
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1450
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:บานพับภาพ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระเยซู
หมวดหมู่:แท่นบูชา
หมวดหมู่:งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
แม่พระมหาการุณย์ (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

แม่พระมหาการุณย์ (Madonna della Misericordia ) เป็นงานเขียนชิ้นแรก ๆ ของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปินาโกเตกา โกมูนาเล ที่เมืองซานเซปอลโกร ประเทศอิตาลี แผงกลางเป็นลักษณะภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ที่นิยมเขียนกันในอิตาลี
ในปี ค.ศ. 1445 Compagnia della Misericordia ซึ่งเป็นคณะภราดาฆราวาสของซานเซปอลโกรว่าจ้างปีเอโรเขียนบานพับภาพ ลักษณะที่นิยมสำหรับการเขียนบานพับภาพในสมัยนั้นมักจะเป็นการใช้สีสันที่จัด (precious colours) และฉากหลังเป็นทอง  เขาไม่พอใจที่สัญญาจำกัดเวลาการเขียนให้เสร็จเพราะมีงานอื่นที่กำลังยุ่งอยู่  เขาจึงไม่ได้เขียนให้เสร็จจนอีกสิบเจ็ดปีต่อมาในปี ค.ศ. 1462
แผงที่เก่าที่สุดสองแผงทางด้านซ้ายของแผงหลักเป็นภาพนักบุญเซบาสเตียนและนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา แผงนักบุญเซบาสเตียนมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับภาพเปลือยที่เขียนโดยมาซัชโช ปีเอโรมาเขียนจั่ว (tympanum) รอบแผงภายหลัง รวมทั้งภาพการตรึงพระเยซูที่กางเขนเหนือแผงกลาง และนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย ทูตสวรรค์ แม่พระรับสาร และนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีรอบด้านข้าง  มาในปี ค.ศ. 1450 ปีเอโรก็เขียนภาพนักบุญอันดรูว์และนักบุญแบร์นาร์ดีโนแห่งซีเอนา เสร็จ  บนฐานฉากแท่นบูชาประกอบด้วยฉากห้าฉากจากชีวิตของพระเยซูที่ส่วนใหญ่วาดโดยผู้ช่วย  ส่วนสุดท้ายที่เขียนคือแผงกลางซึ่งเป็นภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ซึ่งเป็นภาพพระแม่มารีแสดงพระกรุณาโดยการกางฉลองพระองค์คลุมผู้อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระองค์
ปีเอโรมีปัญหาในการวาดภาพบนฉากหลังที่เป็นสีทองล้วน ๆ เขาจึงขอให้ผู้ว่าจ้างอนุญาตให้วางรูปสมาชิกของคณะภราดาที่คุกเข่าภายในช่องของเสื้อคลุมที่กางออกของพระแม่มารีย์  ช่องว่างนี้จึงคล้ายมุขรอบด้านสำหรับทำพิธีของโบสถ์ แต่องค์พระแม่มารีย์ก็ยังมีขนาดใหญ่กว่าและไม่ได้สัดส่วนกับผู้ที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุม ซึ่งเป็นลักษณะการวาดภาพของสมัยกลางที่ให้ความสำคัญต่อบุคคลสำคัญในภาพโดยวาดใหญ่กว่าคนอื่น ๆ ในภาพ แต่ลักษณะการวาดรูปคนของปีเอโรมีอิทธิพลมาจากมาซัชโช และมีความลึกที่มีอิทธิพลมาจากฟีลิปโป บรูเนลเลสกี เป็นลักษณะของศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
อัลดัส ฮักซลีย์บรรยายภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ของปีเอโรว่าเป็นภาพเขียนที่สวยที่สุดในโลก ซึ่งเป็นคำกล่าวที่เชื่อกันว่าทำให้ทหารอังกฤษที่จำได้เลี่ยงการทิ้งระเบิดที่เมืองซานเซปอลโกรระหว่างสงครามโลกครั้งที่  2  

**ดูเพิ่ม**
ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา
*บานพับภาพ

**อ้างอิง**
df=dmy
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1450
หมวดหมู่:เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1460
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:บานพับภาพ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
ฟลายอิ้ง ซูโม่

ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) คือ วงดนตรีแนวป๊อปร็อก สมาชิกวงประกอบด้วย- ฟลุค-พชร ธรรมมล, ร้องนำ- ตอง-สิริยศ จันเทรมะ, เบส- ติว-วีระกิจ วินิตเนตยานนท์, กลอง- แม็ก-วิศรุตม์ อุดมพรวิรัตน์, กีตาร์ - บาส-สุวัจน์ อินทะแสง, กีตาร์ 
เดิมวง ฟลายอิ้ง ซูโม่ มีชื่อวงว่า ม.teen เริ่มรวมตัวกันในปี พ.ศ. 2547 ผลิตงานเพลงชื่อ "ฟันเหล็กเด็กแนว" โดยเปิดให้ได้รับฟังผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ต่อมาในปี 2550 ทางวงได้ร่วมงานกับค่ายดนตรี Backyard จึงได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) ออกผลงานอัลบั้ม Teen Story ซึ่งเป็นอัลบั้มเต็มครั้งแรกของพวกเขาทั้ง 5 คน
ส่วนเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงคือ "ฟันเหล็กเด็กแนว", "จูงมือ", "เด็กใหม่" เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  5 หนุ่ม "ฟลายอิ้ง ซูโม่" แนะ "เด็กแว้นท์" ซิ่งบ่อยอันตราย date=2009-02-18 -  ฟลายอิ้ง ซูโม่ร็อคขำๆ ของวัยมัธยม
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2000
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2552 มีนาคม 6

* มอร์แกน สแวนกาไร นายกรัฐมนตรีของประเทศซิมบับเว ประสบอุบัติเหตุรถชนกับรถบรรทุกทางตอนใต้ของกรุงฮาราเร  (CNN)
}
ปลาหมูลายเมฆ

ปลาหมูลายเมฆ (Cloud-pattern loach, Polkadot botia) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Botia kubotai อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae)  มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีสันสวยงามมาก โดยเป็นปล้องและดวงสีเหลืองสลับกับสีดำบนพื้นลำตัว ครีบและหางก็มีสีสันแบบนี้ด้วยเช่นกัน โดยปลาแต่ละตัวสีสันจะไม่เหมือนกัน ปากค่อนข้างเรียว  มีหนวด 3 คู่ ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้
มีขนาดลำตัวใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 8.5 เซนติเมตร
พบอาศัยอยู่เป็นฝูง หากินบริเวณหน้าดินเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น โดยพบระหว่างพรมแดนไทย-พม่า โดยในเขตแดนไทยพบที่แม่น้ำสุริยะ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร
เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.มัวรีซ คอตเทเลต นักมีนวิทยาชาวสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2004 
จากความที่มีสีสันสวยงาม ทำให้ปลาหมูลายเมฆได้รับความนิยมในฐานะเป็นปลาสวยงามในระยะเวลาไม่นาน  ในสถานที่เลี้ยง ปลาสามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี มีอุปนิสัยไม่ก้าวร้าว สามารถเลี้ยงรวมเป็นฝูงหรือรวมกับปลาอื่นได้เป็นอย่างดี  โดยจะเก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่ในตู้กินเหลือ
อนึ่ง มีปลาหมูอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายปลาหมูลายเมฆ และพบในลุ่มแม่น้ำสาละวินเช่นเดียวกัน คือ ปลาหมูพม่า (B. histrionica)

**อ้างอิง**
  ปลาหมู date=2009-02-02 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาหมูลายเมฆ-  คลิปการให้อาหารปลาหมูลายเมฆ
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหมู
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน
เหวิน เทียนเสียง

ไฟล์:Wentianxiang touxiang.JPG|thumb|right|รูปปั้นเหวินเทียนเสียงในวัดที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เหวินเทียนเสียง (w=Wen T'ien-hsiang) เป็นเสนาบดีในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ เกิดเมื่อปีค.ศ.1236 ที่ตำบลลู่หลิ่งหรือเมืองจี๋อานในปัจจุบัน
เขาได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองหูหนานและเจียงซี
ปีค.ศ.1276 ในสมัยจักรพรรดิซ่งกงจง กองทัพมองโกลของกุบไลข่านตีได้เมืองต่างๆ ของจีน แล้วยกเข้าใกล้ราชธานีหลินอาน(หางโจว)ห่างจากกำแพงเมืองเพียง 30 ลี้ จักรพรรดิซ่งกงจงและไทเฮาเห็นว่าหมดทางสู้จึงขอสวามิภักดิ์ต่อมองโกล และเหวินเทียนเสียงออกไปเจรจาหย่าศึกแต่ก็ไม่เป็นผล กองทัพมองโกลบุกยึดเมืองหลวงและจับตัวเหวินเทียนเสียงไว้ แต่ก็หาทางหลบหนีออกมาได้ และจัดตั้งกองกำลังต่อต้านกองทัพมองโกล ในขณะที่ขุนนางอื่นที่ไม่ยอมแพ้ได้ย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองฝูโจว แล้วพากันยกองค์ชายเจ้าซื่อขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งต้วนจง  มีเหวินเทียนเสียงเป็นอัครเสนาบดีใหญ่
ปีค.ศ.1277 จักรพรรดิซ่งต้วนจงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน องค์ชายเจ้าปิ่งได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งตี้ปิง 1 ปีถัดมากองทัพมองโกลก็ยึดเมืองฝูโจวได้สำเร็จ เหล่าขุนนางจึงย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองกว่างโจว ปลายปี ค.ศ.1278 ทัพมองโกลได้ยกทัพใหญ่บุกเข้ามาที่เขาอู่พัวหลิ่ง (ทางเหนือของมณฑลกวางตุ้งปัจจุบัน) จับเอาเหวินเทียนเสียง ไปเป็นเชลย แล้วเข้ายึดราชธานีได้ในปี ค.ศ.1279 จักรพรรดิซ่งตี้ปิงและบรรดาขุนนางหนีไปยังภูเขาหยาซานริมทะเลซินฮุ่ย แต่กองทัพมองโกลก็ตามมาโจมตีอีก ลู่ซิ่วฟูขุนนางผู้ใหญ่ จึงแบกองค์ฮ่องเต้ลงเรือหนีฝ่าวงล้อมออกไปแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงจับฮ่องเต้หนีลงทะเลหายสาบสูญไป เมื่อทำลายราชวงศ์ซ่งใต้ได้แล้ว
เหวินเทียนเสียงก็ถูกส่งขึ้นเหนือไปยังต้าตู (ปักกิ่ง)ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1279 กุบไลข่านขังเหวินเทียนเสียงไว้ในบ้าน เป็นเวลาถึง 4 ปี เพื่อเกลี้ยกล่อมและบังคับให้มารับใช้ราชสำนักมองโกล แต่เขาไม่เคยยอมสวามิภักติ์ต่อราชวงศ์หยวนเลย 9 มกราคม ค.ศ.1283 เหวิน เทียนเสียง ก็ถูกประหารชีวิต ขณะที่เขามีอายุได้ 47 ปี โดยก่อนตายยังได้หันหน้าไปยังทิศใต้แล้วก้มลงคำนับต่อแผ่นดินเกิด
เหวินเทียนเสียงถือเป็นขุนนางและกวีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในความซื่อสัตย์และภักดี โดยบทกวี กั้วหลิงติงหยาง (过零丁洋)สองวรรคท้ายเป็นประโยคที่คนจีนทุกคนยังท่องจำได้ขึ้นใจจนกระทั่งปัจจุบัน
辛苦遭逢起一经 ยากเย็นแสนเข็ญแตกฉานการรบ
干戈寥落四周星 ตรากตรำกรำศึกโดดเดี่ยวนานปี
山河破碎风飘絮 บ้านเมืองล่มสลายดุจใบไม้ร่วง
身世沉浮雨打萍 ชีวิตล่มจมดั่งแหนกลางลมฝน
惶恐滩头说惶恐 หาดหวางข่งแตกพ่ายขวัญผวา
伶仃洋里叹伶仃 ทอดถอนใจเดียวดายในหลิงติง
人生自古谁无死 แต่โบราณมาใครเล่าอยู่ค้ำฟ้า
留取丹心照汗青 เหลือเพียงใจภักดิ์คงคู่โลก
อย่างไรก็ตามในสองวรรคท้ายนั้น ได้มีการแปลเป็นสำนวนต่างๆอีกมาก ที่โด่งดัง เช่น "นับแต่อดีตมามีผู้ใดบ้างที่เคยหนีจากความตายได้ จะเหลือทิ้งไว้ก็แต่เพียงหัวใจอันสัตย์ซื่อนี้ที่ส่องสว่างอยู่ในประวัติศาสตร์" และ "เกิดมามีใครไม่ปลดปลง เกียรติยืนยงฝากไว้ในแผ่นดิน" เป็นต้น

**อ้างอิง**
1283
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1779
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
หมวดหมู่:กวีชาวจีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ซ่ง
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์ซ่ง
หมวดหมู่:อัครมหาเสนาบดีราชวงศ์ซ่ง
คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยพายัพ

คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยพายัพ ได้เปิดสอนเป็น สาขาวิชาการบัญชี ในปีการศึกษา 2520 โดยสังกัดภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์ มาในปี พ.ศ. 2528 จึงตั้งเป็นคณะบัญชีและการเงิน และในปี พ.ศ. 2531 จึงได้ใช้ชื่อ "คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร" มาจนถึงปัจจุบัน

**ประวัติ**
	มหาวิทยาลัยพายัพ เปิดสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2517 โดยใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยพายัพ” ประกอบด้วย 4 คณะ ได้แก่ คณะสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์แมคคอร์มิคและคณะศาสนศาสตร์แมคกิลวารี 8 สาขาวิชา คือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ดุริยศิลป์ ประวัติศาสตร์ สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา บริหารงานบุคคล พยาบาลและผดุงครรภ์ และปรัชญาและศาสนา- พ.ศ. 2520 ได้เปิดสอนสาขาวิชาการบัญชี โดยสังกัดคณะสังคมศาสตร์- พ.ศ. 2527 สาขาวิชาการบัญชีและสาขาวิชาอื่น ๆ อีก 4 สาขาวิชา ที่เคยสังกัดภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์ ได้แยกมาจัดตั้งเป็น คณะบริหารธุรกิจ และในปีเดียวกันทบวงมหาวิทยาลัยได้อนุญาตให้ วิทยาลัยพายัพ เปลี่ยนประเภทเป็น “มหาวิทยาลัย” (เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกของประเทศไทย)- พ.ศ. 2528 ได้เปิดสอนสาขาวิชาการเงินและการธนาคาร พร้อมกับได้ขอจัดตั้ง “คณะบัญชีและการเงิน” ขึ้น ประกอบด้วยสาขาวิชาการบัญชีและสาขาวิชาการเงินและการธนาคาร- พ.ศ. 2531 ทบวงมหาวิทยาลัยให้ใช้ชื่อของคณะว่า “ คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร ” และได้ใช้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบัน- พ.ศ. 2538 ได้นำคอมพิวเตอร์ มาใช้ประกอบการเรียนการสอน 50 เครื่อง และได้ปรับการบริหารหน่วยงานจาก สาขาวิชา มาเป็น ภาควิชา
ปัจจุบันคณะฯ ได้ย้ายจากอาคารบริหารธุรกิจมาอยู่ที่ อาคารเฉลิมพระเกียรติ มีห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง รวม 100 เครื่อง มีห้องสอนด้วยคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อ Internet จำนวน 11 ห้อง
ภาควิชาการบัญชี มีบัณฑิตจบการศึกษาแล้ว 27 รุ่น จำนวน 4,662 คน ภาควิชาการเงินและการธนาคาร มีบัณฑิตจบการศึกษาแล้ว 19 รุ่น จำนวน 1,836 คน
หมวดหมู่:คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี
บัญชี การเงินและการธนาคาร
ชาลี กางอิ่ม

ชาลี กางอิ่ม (เกิด 1 สิงหาคม พ.ศ. 2485) อดีตนายกเทศมนตรีเทศบาลนครตรัง

**วุฒิการศึกษา**
 ปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

**ประสบการณ์**
 ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาเทศบาล ตั้งแต่ 2523 - 2528- ดำรงตำแหน่งเทศมนตรี 2 สมัย (พ.ศ. 2528-2533 และ พ.ศ. 2533-2538)- ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรี (สมัยที่ 1 พ.ศ. 2538-2542, สมัยที่ 2 พ.ศ. 2542-2546 และสมัยที่ 3 พ.ศ. 2547 - 2563)- เป็น 1 ใน 100 ของคณะสมัชชาลำดับที่ 020 ผู้ได้รับการคัดเลือกจาก คมช. เป็นผู้ร่างรัฐธรรมนูญให้แผ่นดิน

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
254525502546

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
หมวดหมู่:นายกเทศมนตรีในจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:พรรคพลังปวงชนไทย
ฝอยทอง

ฝอยทอง (fios de ovos, ฟียุชดึโอวุช, "เส้นด้ายที่ทำจากไข่") เป็นขนมโปรตุเกส ลักษณะเป็นเส้นฝอยสีทอง ทำจากไข่แดงของไข่เป็ด เคี่ยวในน้ำเดือดและน้ำตาลทราย ชาวโปรตุเกสใช้รับประทานกับขนมปัง กับอาหารมื้อหลักจำพวกเนื้อสัตว์ และใช้รับประทานกับขนมเค้ก โดยมีกำเนิดจากเมืองอาไวรู (Aveiro) เมืองชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส
ฝอยทองเป็นที่รู้จักในประเทศสเปนว่า อูเอโบอิลาโด (huevo hilado "ไข่ที่ปั่นเป็นเส้นด้าย"), ในประเทศญี่ปุ่นว่า เครังโซเม็ง (鶏卵素麺 "เส้นไข่ไก่"), ในประเทศกัมพูชาว่า วาวี ในประเทศมาเลเซียว่า จาลามัซ (jala mas "ตาข่ายทอง") และในมาลาบาร์เหนือ รัฐเกรละ ประเทศอินเดียว่า มุตตามาลา (มลยาฬัม: മുട്ടമാല "ฝอยไข่")

** ประวัติ**
ฝอยทองในเมืองฟุกุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น
ไฟล์:Fios de ovos.jpg|thumb|ฝอยทอง ที่ซื้อจากร้านขายขนมในประเทศบราซิล

**ประเทศไทย**
ฝอยทองแพร่เข้ามาในประเทศไทย พร้อมกับทองหยิบและทองหยอด ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยมารีอา กียูมาร์ ดึ ปีญา (ท้าวทองกีบม้า, พ.ศ. 2202-2265) ลูกครึ่งโปรตุเกส-ญี่ปุ่น ภรรยาของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน)  ท้าวทองกีบม้ามีหน้าที่เป็นหัวหน้าห้องเครื่องต้น เป็นผู้ทำอาหารเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจากฝรั่งเศสที่มาเยือนกรุงศรีอยุธยาในสมัยนั้น
ทั้งนี้ฝอยทอง ปรากฏอยู่ใน กาพย์เห่ชมเครื่องคาว-หวาน บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่พระราชนิพนธ์ชมเชยฝีพระหัตถ์ในการแต่งเครื่องเสวยของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ความว่า
นอกจากนี้ในตำรับอาหารของหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ ยังระบุถึงการทำขนมฝอยเงิน โดยมีกรรมวิธีเช่นเดียวกับการทำฝอยทองทุกประการ หากแต่ใข้ไข่ขาวแทนไข่แดง ทำให้มีลักษณะเป็นฝอยรูปรังนกขนาดพอคำ แล้วนำขนมไข่แมงดา (ทองหยอดขนาดเล็ก) ใส่ไว้กลางฝอยเงินรูปรังนก ได้เป็นอาหารหวานอีกชนิด เรียกว่า "ไข่ในรัง"

**ประเทศญี่ปุ่น**
เครังโซเม็งเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ (安土桃山時代) ช่วงปี ค.ศ. 1568 – ค.ศ. 1600 (พ.ศ. 2111-2143) ที่จังหวัดนางาซากิ โดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส หลังจากนั้นจึงแพร่หลายไปยังจังหวัดฟูกูโอกะ และเริ่มทำเพื่อจำหน่ายตามร้านขนมต่าง ๆ ในยุคเมจิ (เมจิจิได) เมื่อ 342 ปีก่อน ร้านมัตสึยาริเอมงที่จังหวัดฟูกูโอกะได้ทำเครังโซเม็งขึ้นซึ่งเป็นขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ประจำของร้าน โดยปัจจุบันนั้นได้ดำเนินงานโดยรุ่นที่ 13

**ดูเพิ่ม**
 ทองหยิบ- ทองหยอด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 สูตรการทำ Fios de ovos 
หมวดหมู่:ขนมไทย
หมวดหมู่:ขนมโปรตุเกส
ภาษาคัง

ภาษากัง (Kang language) หรือ ภาษาไทกัง (Tay Khang language) มีผู้พูดทั้งหมด 81,701 คน พบในประเทศลาว 47,636 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงหัวพันและเชียงขวาง พบในประเทศจีน 34,065 คน (พ.ศ. 2536) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลยูนนาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท สาขากัม-สุย

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
คัง
คัง
ภาษากะตาง

ภาษากะตาง (Kataang) หรือภาษากะตัง มีผู้พูดทั้งหมด 107,350 คน (พ.ศ. 2543) ทางภาคใต้ของลาวในแขวงสาละวัน สุวรรณเขต และจำปาศักดิ์ อยู่ใกล้เคียงกับจังหวัดอุบลราชธานี จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กะตาง
สมาคมช่างนักบุญลูกา

ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สถาบันเซนต์ลูค
ไฟล์:Niklaus Manuel Deutsch 008.jpg|thumb|280px |ภาพนักบุญลูกาวาดภาพพระแม่มารี โดย นิเคลาส์ มานูเอล (Niklaus Manuel)
สมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of Saint Luke) เป็นชื่อที่ใช้กันโดยทั่วไปสำหรับสมาคมช่างจิตรกรและศิลปินอื่น ๆ ทางตอนเหนือของยุโรปโดยเฉพาะในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ เป็นชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแก่นักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ที่ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระแม่มารีย์ ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์จิตรกรและศิลปินโดยทั่วไป
สมาคมช่างนักบุญลูกาที่มีชื่อเสียงที่สุดก่อตั้งขึ้นที่แอนต์เวิร์ป และมีบทบาทต่อมาจนปี ค.ศ. 1795 เมื่อมาหมดอำนาจลง ในเมืองต่าง ๆ รัฐบาลท้องถิ่นมอบอำนาจให้สมาคมออกกำหนดเกี่ยวกับอาชีพภายในแต่ละเมืองที่สมาคมตั้งอยู่ ฉะนั้นสมาชิกของสมาคมจึงต้องเป็นมาสเตอร์ที่ต้องได้รับการศึกษาและการฝึกหรือขายภาพเขียนให้แก่สาธารณชน กฎที่คล้ายคลึงกันปฏิบัติที่เดลฟท์ที่ผู้ที่เป็นสมาชิกของสมาคมเท่านั้นที่จะมีสิทธิขายภาพเขียนหรือตั้งห้องเขียนภาพได้ สมาคมแรก ๆ ในแอนต์เวิร์ปและบรูชสร้างหลักเกณฑ์ที่ใช้เป็นตัวอย่างในการก่อตั้งสมาคมในเมืองอื่น ๆ แม้แต่กฎการตั้งห้องเขียนภาพหรือการตั้งแผงขายภาพโดยตรงต่อสาธารณชน 
สมาคมช่างนักบุญลูกาไม่แต่เพียงเป็นผู้แทนจิตรกร ประติมากร และทัศนศิลปิน แต่ยังรวมถึงผู้ค้าขายศิลปะ, ศิลปินสมัครเล่น และแม้แต่ผู้รักศิลปะ (liefhebbers) ในยุคกลางสมาชิกส่วนใหญ่ของทุกสมาคมที่เกี่ยวกับศิลปะมักจะเป็นจิตรกรหนังสือวิจิตร ซึ่งเป็นสมาคมเดียวกับจิตรกรที่เขียนบนไม้และผ้า - ในบางเมืองก็อาจจะรวม “ผู้คัดเขียน” (scriveners) ด้วย นอกจากนั้นก็อาจจะรวมช่างทาสีบ้านและช่างตกแต่งด้วย แต่เมื่อศิลปินก่อตั้งเป็นสมาคมนักบุญลูกาขึ้นมาต่างหากโดยเฉพาะในเนเธอร์แลนด์ ความแตกต่างของผู้เป็นสมาชิกก็เปลี่ยนไป นอกจากจากกฎทั่วไปเกี่ยวกับการอาชีพแล้วโดยทั่วไปสมาคมก็ยังมีอำนาจในการตัดสินข้อขัดแย้งระหว่างศิลปินกับศิลปิน หรือศิลปินกับลูกค้าด้วย สรุปแล้วสมาคมก็มีอำนาจควบคุมอาชีพส่วนบุคคลของจิตรกรที่ในเมืองที่ไม่มีสมาคมศิลปินต้องแก่งแย่งกันเอง
ภาพพิมพ์ทองแดงสมาคมช่างนักบุญลูกา ไม่ทราบชื่อศิลปิน

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 อักกาเดเมียดีซันลูกา
หมวดหมู่:สมาคมศิลปิน
หมวดหมู่:ศิลปะตะวันตก
หมวดหมู่:จิตรกร
อักกาเดเมียดีซันลูกา

ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สมาคมช่างนักบุญลูกา
ภาพนักบุญลูกาวาดภาพพระแม่มารีย์ โดยกูเอร์ชีโน (Guercino)
อักกาเดเมียดีซันลูกา หรือ วิทยาสถานนักบุญลูกา (Accademia di San Luca; Academy of Saint Luke) เป็นสำนักจิตรกรของโรม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1593 ภายใต้การนำของเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เพื่อเป็นการยกระดับงานของศิลปินจากการเป็นเพียง "ช่าง" ผู้ที่ร่วมก่อตั้งอีกสองคนคือจิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano) และเปียโร โอลิเวียริ (Pietro Olivieri) พระสันตะปาปาเป็นผู้อุปถัมภ์ มีอิทธิพลต่อการควบคุมของสถาบันในช่วงร้อยปีแรกของการก่อตั้ง สำนักตั้งชื่อตามนักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระนางมารีย์พรหมจารี ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญผู้พิทักษ์จิตกรของสมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of Saint Luke) ที่กลายมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา (Accademia di San Luca)
ก่อนหน้าจะมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา ก็เป็น "Compagnia di San Luca" มาก่อน ซึ่งเป็นสมาคมของจิตรกรและจิตรกรหนังสือวิจิตรที่มีบทบัญญัติและสิทธิมานานก่อนหน้านั้นภายใต้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1478
ในปี ค.ศ. 1605 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ก็มอบสิทธิและอำนาจแก่สถาบันในการฉลองวันฉลองนักบุญลูกาและในการให้อภัยโทษต่อผู้ถูกกล่าวหาว่าผิด ในคริสต์ทศวรรษ 1620 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็เพิ่มสิทธิให้แก่สำนักในการตัดสินว่าผู้ใดมีสิทธิที่จะเป็นศิลปินในกรุงโรมได้  ต่อมาสถาบันตกอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 พระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรีนี (ผู้อาวุโส) (Francesco Barberini (seniore)) ผู้แต่งตั้งให้โจวันนี ฟรันเชสโก โรมาเนลลี (Giovanni Francesco Romanelli) เป็นผู้อำนวยการในปี ค.ศ. 1638 ต่อมาในปี ค.ศ. 1633 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทรงมอบให้สำนักมีอำนาจในการเก็บภาษีจากศิลปินทุกคนรวมทั้งผู้ค้าขายศิลปะและมีเอกสิทธิ์ในการจ้างการเขียนภาพสำหรับโครงการสำหรับสารธารณชน สิทธิหลังนี้มีผู้ต่อต้านกันมากและไม่มีผลในการบังคับเท่าใดนัก
ในช่วงเวลานี้พระสันตะปาปาก็มีอำนาจในการควบคุมและการเลือกผู้นำของสำนัก นักวิจารณ์สมัยใหม่กล่าวว่าเป็นสำนักที่โดยทั่วไปมีจุดประสงค์ที่จะเพิ่มการศึกษาให้แก่จิตรกร แต่ตามความเป็นจริงแล้วเป็นที่ควบคุมการแสดงออกทางศิลปะโดยสถาบันศาสนา ผู้อำนวยการของสำนักมาจากจิตรกรคนสำคัญ ๆ ที่รวมทั้งโดเมนีโก ซัมปีเอรี และจัน โลเรนโซ แบร์นีนี แต่ก็มีจิตรกรคนสำคัญคนอื่น ๆ ที่มิได้รับการยอมรับเข้าเป็นสมาชิก
ปัญหาความขัดแย้งอื่น ๆ ภายในสถาบันก็รวมทั้งกรณีปีเอโตร ดา กอร์โตนา (Pietro da Cortona) อันเดรอา ซัชชี (Andrea Sacchi) มีความเห็นเกี่ยวกับจำนวนคนที่เหมาะสมที่ควรจะปรากฏในภาพ หรือกรณีกลุ่ม บัมบอชชันติ (Bamboccianti) โจวันนี เบลโลรี ให้ปาฐกถาสำคัญในหัวเรื่องจิตรกรรมที่สำนัก เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 จิตรกรมาร์โก เบเนฟีอัล (Marco Benefial) วิจารณ์สำนักในฐานะคนภายนอก ได้รับเข้าเป็นสมาชิก และต่อมาถูกไล่ออกเพราะวิจารณ์สำนักในฐานะคนภายใน
สำนักยังคงมีบทบาทในปัจจุบัน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสำนักก็มีประติมากรรมของสมาชิกแต่ละคนแต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นเพียงภาพเขียน ในปัจจุบันสำนักตั้งอยู่ที่พาลัซโซคาร์เปนยาที่จตุรัสอักกาเดเมียดีซันลูกา และเป็นที่สะสมงานจิตรกรรมและประติมากรรมที่รวมทั้งภาพเหมือนประมาณ  500 ชิ้นและงานเขียนอื่น ๆ ที่รวมทั้งงานการวาดเส้น

**อ้างอิง**
  authorlink= 

**ดูเพิ่ม**
 สมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of Saint Luke)

**แหล่งข้อมูลอื่น == -  วิทยาสถานนักบุญลูกา date=2019-06-05 -  หอศิลป์สถาบันเซนต์ลูค
อักกาเดเมียดีซันลูกา
ซันลูกา
ภาษาจื๊ต

ภาษาจื๊ต มีผู้พูดทั้งหมด 4,279 คน อยู่ในเวียดนาม 3,829 คน (พ.ศ. 2542) ตามแนวชายแดนลาว ในลาวมี 450 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงคำม่วน ใกล้ชายแดนเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเหวียต-เหมื่อง

**การจัดอันดับ**
ข้อมูลกลุ่มย่อยจื๊ตสามกลุ่มได้มีระบุเบื้องต้นแล้วใน Babaev & Samarina (2021).
*Mày, Rục, Sách
*Arem
*Kri, มะแล็ง (Malieng); Alves & Sidwell (2021) จัดให้ Kri และมาแล็งอยู่ในกลุ่มภาษาเวียดติกตะวันตก

**การกระจาย**
มีผู้พูดภาษาจื๊ตในหมู่บ้านในประเทศเวียดนาม
Sách
*Lâm Hóa
*Hóa Tiến
*Lâm Sum
*Hóa Hợp
*Hóa Lương
*Thượng Hóa
Mày
*Ca Oóc
*Bai Dinh
*Cha Lo
Rục
*Yên Hợp
*Phú Minh

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Chứt 05:06 PM 21/01/2016-  Người Chứt Committee on Ethnic Minority Affairs 03:44 PM 04/11/2015
จื๊ต
จื๊ต
ภาษาสิลา

ภาษาสิลา (Sila) หรือภาษาสิดา มีผู้พูดทั้งหมด 2,612 คน พบในลาว 1,772 คน (พ.ศ. 2538) ทางภาคเหนือ พบในเวียดนาม 840 คน (พ.ศ. 2542) ในจังหวัดลายเจา เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยในเวียดนามซึ่งอพยพมาจากลาว อยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาโลโล-พม่า สาขาย่อยโลโล

**อ้างอิง**
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
สิลา
สิลา
บี-โอ-วาย

บี-โอ-วาย (B.O.Y ย่อมาจาก Blood Of Youth) เป็นชื่อของนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ในประเทศไทย สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบัน บี-โอ-วาย ได้ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการแล้ว

**ประวัติ**
บี.โอ.วาย เกิดจากเจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ ต้องการจะทำวงบอยแบนด์เสนอทางแกรมมี่จนกระทั่งได้
4 หนุ่มกลุ่มวัยรุ่นรวมตัวกัน  จนกลายมาเป็นเพื่อนกัน ซึ่งบางคนอาจฝากผลงานก่อนหน้านี้
บี.โอ.วาย มีสมาชิก ด้วยกันทั้งหมด 4 คน คือ- กฤษณกัณท์ มณีผกาพันธ์ (เต็งหนึ่ง) จากเวทีดัชชี่บอย 2007- กิจเกษม แมคแฟดเดน (เจมส์) ลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ จากเวทีดัชชี่บอย 2006- เลโอ โซสเซย์ (เลโอ) ลูกครึ่ง ไทย-ฝรั่งเศส - ณัฐชา จันทพันธ์ (เมาส์) จากเวทีดัชชี่บอย 2006

**แยกวง**
“เต็งหนึ่ง” ยอมรับเสียใจเป็นตัวปัญหาทำวง“บี.โอ.วาย” แตก ต้องกลายเป็นตำนานบอยแบนด์ เผยเหตุมีงานรุมทั้งละคร พิธีกรและพรีเซนเตอร์ของช่อง 7 ยันไม่เกี่ยวมีปัญหาทะเลาะกับเพื่อนร่วมวง บอกอนาคตอาจกลับมารวมตัวกันอีก แต่ไม่ใช้ชื่อ “บี.โอ.วาย”
สำหรับวง “บี.โอ.วาย” สมาชิกคนแรก เต็งหนึ่ง ปัจจุบัน​หันหลังออกจากวงการบันเทิง​แล้ว เขาจึงตัดสินใจเลือกเรียนทำขนม เจมส์ กิจเกษม แมคแฟดเดน ปัจจุบัน​เป็นนักแสดงอิสระ​ ทางด้าน เลโอ เลโอ โซสเซย์ และ เม้าส์ ณัฐชา จันทพันธ์ ก็เตรียมทำอัลบั้มเดี่ยวและนักแสดง

**สมาชิก**

**เกร็ด**
 B.O.Y ย่อมาจาก Blood Of Youth (เลือดวัยรุ่น)- B.O.Y. ได้เป็นพรีเซนเตอร์ ไอศกรีมวอลล์ คอนเนตโต อีกด้วย- เพลง Crazy For U ได้มีไอศกรีมวอลล์ ประกอบฉากในมิวสิกวิดีโอ ของพวกเขา

**ผลงานเพลง**

**ละครโทรทัศน์**

**ละครชุด**

**ซิตคอม**

**ภาพยนตร์**


**ละคร**

**เต็งหนึ่ง**
 2551 มรดกบันเทิง- 2552 ตลก 6 ฉาก- 2552 มือนาง- 2553 พ่อหนูเป็นซูเปอร์สตาร์- 2553 รักในม่านเมฆ- 2553 รักกระหน่ำซัมเมอร์เซล
*2555 อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว- 2557 อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่- 2557 เพลิงฉิมพลี
*2558 ดอกไม้ลายพาดกลอน
*2559-2560 เกย์โอเคแบงค็อก
*2560 貼身校花之君臨天夏分集劇情介紹 

**เจมส์**

**เลโอ**

**เมาส์**

**ผลงานเพลง**

**เพลงประกอบละคร === 

**โฆษณา**
2551 PAN Acne Whitening Cream (เต็งหนึ่ง-เจมส์)
*2552 Wall's Cornetto (ทั้งวง)
*2553 Dutchie CM (เมาส์)
*2553 PAN Acnicare (เต็งหนึ่ง)

**เพลงที่สร้างชื่อ**
 First Love First Hurt- ถ้าหากไม่เคยเจ็บ- Crazy for U- Darling- เหงาจังเลย- Because of You- คืนเดียวกัน

**ผลงานพิธีกร**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
   B-O-Y club date=2013-05-18 -  B.O.Y.fix-attempted=yes 
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติไทย
หมวดหมู่:บอยแบนด์ไทย
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2000
หมวดหมู่:พิธีกรชาวไทย
หมวดหมู่:ยูทูบเบอร์ชาวไทย
การยิงธนู

การยิงธนูของชาวทิเบต
การยิงธนู (archery) เป็นศิลปะการใช้อาวุธประเภทใช้ยิงจากที่ไกล มักใช้กันในสงครามหรือการสู้รบต่างๆ ประกอบด้วยคันธนู (bow) ซึ่งมีไว้เสียบลูกศร (arrow) ที่ปลายเป็นเหล็กแหลม คันธนูจะมีรูปร่างโค้งและขึงด้วยสายธนู (bow string)
ในการยิงธนูจะเริ่มจากการเอาลูกศรมาเสียบไว้ข้างคันธนูกับสายธนู จากนั้นก็จะดึงสายธนูให้ตึงเพื่อสะสมพลังงาน เมื่อปล่อยสายธนู พลังงานที่สะสมในคันธนูจะทำให้ลูกธนูพุ่งไปข้างหน้า ความไกลและความแรงขึ้นอยู่กับผู้ยิง
ธนูมีหลายแบบเช่น ธนูอาบยาพิษ เป็นต้น ปัจจุบันธนูได้พัฒนาเป็นเกมกีฬาในกีฬายิงธนูไป

**รูปแบบการง้างลูกธนู**
400px

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:การยิงธนู
หมวดหมู่:กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
โรงเรียนสิรินธร

โรงเรียนสิรินธร (อักษรย่อ: ส.ธ.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา และเป็นส่วนราชการสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เดิมชื่อ "โรงเรียนสตรีสุรินทร์"
โรงเรียนสิรินธร ก่อตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2478 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามโรงเรียนใหม่ว่า "โรงเรียนสิรินธร" ซึ่งเป็นพระนามของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

**ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง**
 อรอุมา เกษตรพืชผล : ผู้ประกาศข่าว พิธีกร- วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เลขาธิการมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และยังเป็นคณะกรรมการเกี่ยวกับเด็กอีกมากมาย- อัญชุลี ธีระวงศ์ไพศาล หรือ แอร์ เป็นรองโฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ นักแสดง พิธีกรรายการโทรทัศน์ และจิตแพทย์โรงพยาบาลตำรวจ- โกวิท วัฒนกุล นักแสดง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โรงเรียนประจำจังหวัด
หมวดหมู่:โรงเรียนในอำเภอเมืองสุรินทร์
หมวดหมู่:โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
หมวดหมู่:โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติ
หมวดหมู่:โรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูง
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ
พระคริสต์รับศีลจุ่ม (แวร์รอกกีโอ)

ดูบทความหลักที่ พระคริสต์รับศีลจุ่ม
พระคริสต์รับศีลจุ่ม (The Baptism of Christ)  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอและห้องเขียนภาพ แวร์รอกกีโอเป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ภาพเขียนปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  
แวร์รอกกีโอเขียนภาพ “พระคริสต์รับศีลจุ่ม” เสร็จราวปี ค.ศ. 1475 เป็นภาพที่ได้รับจ้างโดยวัดซานซาลวิในฟลอเรนซ์ และตั้งอยู่ที่วัดจนปี ค.ศ. 1530 เป็นภาพที่เขียนในห้องเขียนภาพของอันดรีย เดล แวร์รอกกีโอที่เห็นลักษณะการเขียนได้จากพระวรกายของพระเยซูและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ชื่อเสียงของภาพอยู่ที่ผู้ช่วยแวร์รอกกีโอเขียนภาพ เทวดาผมสีทองทางด้านซ้ายเป็นงานเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี ผู้ที่ทำงานอยู่กับแวร์รอกกีโอราวปี ค.ศ. 1470 นักวิจารณ์ศิลปะบางคนกล่าวว่าเทวดาองค์ที่สองวาดโดยจิตรกรฟลอเรนซ์ซานโดร บอตติเชลลี
ภาพเขียนแสดงภาพของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เทน้ำบนพระเศียรพระเยซูในการทำพิธีศีลจุ่ม ด้านบนสุดของภาพเป็นภาพมือของพระเจ้ายื่นลงมาและพระจิตที่กางปีกเหนือพระเศียรพระเยซูและรัศมีกางเขนที่แสดงว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้าและส่วนหนึ่งของตรีเอกานุภาพ เทวดาสององค์ริมแม่น้ำถือฉลองพระองค์ของพระเยซู การวางรูปโดยทั่วไปว่าสร้างโดยแวร์รอกกีโอผู้เป็นครูและเจ้าของห้องเขียนภาพ และถือว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของแวร์รอกกีโอ

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 เลโอนาร์โด ดา วินชี
หมวดหมู่:อันเดรีย เดล เวร์โรชโช
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1470
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระเยซู
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
หมวดหมู่:งานสะสมของหอศิลป์อุฟฟีซี
อูมิ เท็นจิง

อุมิ เท็นจิน (Tenjin Umi)เกิดวันที่ 25 มีนาคมที่จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักพากย์การ์ตูนญี่ปุ่น

**อนิเมะ**
#ฮันเตอร์ X ฮันเตอร์ (ปอนซู,ซูชิ,โครุโทปิ)
#มาโฮราบะ (คุโรซากิ อาซามิ)
#ดิจิม่อน แอดวานซ์ (โคอุชิโร่ อิซูมิ)
#ดิจิม่อน แอดวานซ์2 (โคอุชิโร่ อิซูมิ)
#โกะริโกะริ (ฮาเระฮาเระ)

**OVA**
#ฮันเตอร์ X ฮันเตอร์(โครุโทปิ)

**ภาพยนตร์**
#ดิจิม่อน แอดวานซ์  (โคอุจิโร่ อิซูมิ)
#ดิจิม่อน แอดวานซ์2 (โคอุจิโร่ อิซูมิ)

**เกม**
#Summon Night (อาคาเนะ)
#Digimon World (Main Character)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Umi Tenjin at Anime News Network- Umi Tenjin date=2009-03-09  at Ryu's Seiyuu Infos
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดโทจิงิ
ตำบลหนองกอมเกาะ

ตำบลหนองกอมเกาะ เป็นตำบลในอำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลมีชัย และได้แยกออกมาในปี พ.ศ. 2524 แบ่งการปกครองเป็น 11 หมู่บ้าน

**อาณาเขตติดต่อ**
 ทิศเหนือ ตำบลมีชัยและตำบลโพธิ์ชัย อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย- ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโพธิ์ชัย อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย- ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลค่ายบกหวาน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย- ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลปะโคและตำบลเมืองหมี อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย

**ลักษณะภูมิประเทศ**
พื้นที่ส่วนมากเป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีคลื่นลอนตื้นสลับเป็นบางส่วน ลักษณะพื้นดินเป็นดินทรายและดินร่วนปนทราย บางส่วนเป็นดินร่วนปนลูกรัง สูงจากระดับน้ำทะเล 170 เมตร ริมตำบลมีหนองน้ำขนาดใหญ่ โดยน้ำจากหนองกอมเกาะเป็นน้ำผิวดินมีอนุภาคดินเหนียวลอยอยู่ และมีค่าความนำไฟฟ้าที่ 100 ms ประชากรมีไฟฟ้าและน้ำประปารวมถึงโทรศัพท์สาธารณะครบทุกหมู่บ้าน

**เขตการปกครอง**
ตำบลหนองกอมเกาะแบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน ดังนี้
#  หมู่ที่  1  บ้านดอนดู่ (Ban Don Du)
#  หมู่ที่  2  บ้านนาไก่ (Ban Na Kai)
#  หมู่ที่  3  บ้านคุยนางขาว (Ban Khui Nang Khao)
#  หมู่ที่  4  บ้านนาเหลาทอง (Ban Na Lao Thong)
#  หมู่ที่  5  บ้านนาทา (Ban Na Tha)
#  หมู่ที่  6  บ้านโนนธาตุ (Ban Non That)
#  หมู่ที่  7  บ้านหนองเดิ่น (Ban Nong Doen)
#  หมู่ที่  8  บ้านแจ้งสว่าง (Ban Chaeng Sawang)
#  หมู่ที่  9  บ้านหนองกอมเกาะ (Ban Nong Kom Ko)
#  หมู่ที่  10  บ้านหนองขาม (Ban Nong Kham)
#  หมู่ที่  11  บ้านศรีเจริญ (Ban Si Charoen)

**องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น**
พื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะอยู่ในความดูแลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่- เทศบาลเมืองหนองคาย ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 252 ถนนประจักษ์ศิลปาคม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย 43000- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกอมเกาะ ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลหนองกอมเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย 43000

**ประชากร**
พื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะในเขตเทศบาลเมืองหนองคายมีประชากร 1,652 คน และมีบ้าน 1,652 หลังคาเรือน ส่วนพื้นที่ตำบลในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองกอมเกาะมีประชากร 6,413 คน และมีบ้าน 1,871 หลังคาเรือน รวมทั้งตำบลมีประชากร 11,005 คน 3,623 หลังคาเรือน

**สถานศึกษา**
 มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย- โรงเรียนหนองคายวิทยาคาร- โรงเรียนธนากรสงเคราะห์- โรงเรียนกีฬาจังหวัดหนองคาย- โรงเรียนปทุมเทพวิทยาคาร

**สถานที่สำคัญ**
 ศูนย์ราชการจังหวัดหนองคาย- สำนักงานเกษตรจังหวัดหนองคาย- สำนักงานประมงจังหวัดหนองคาย- ด่านตรวจสัตว์น้ำจังหวัดหนองคาย- สนามกีฬากลางจังหวัดหนองคาย- หนองกอมเกาะ- วัดพระธาตุราษฎ์บำรุง- ตลาดสดแจ้งสว่าง- พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหนองคาย มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย

**อ้างอิง**
หนองกอมเกาะ
หมวดหมู่:อำเภอเมืองหนองคาย
แม่พระรับสาร (ดา วินชี)

ดูบทความหลักที่ แม่พระรับสาร
แม่พระรับสาร (ภาษาอังกฤษ: Annunciation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  
เลโอนาร์โดเขียนภาพ “แม่พระรับสาร” ระหว่างปี ค.ศ. 1472 ถึงปี ค.ศ. 1475 เป็นภาพเหตุการณ์เทวดาเกเบรียลต่อพระแม่มารีย์ว่าจะทรงให้กำเนิดแก่พระเยซู เป็นฉากที่ดา วินชีตั้งในลานในสวนในวิลลาที่ฟลอเรนซ์
เทวดาถือดอกลิลลิ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ของพระแม่มารี กล่าวกันว่าปีกที่วาดดาวิชิวาดจากปีกของนกที่กำลังบิน แต่ปีกถูกวาดให้ยาวขึ้นโดยจิตรกรรุ่นต่อมา
เมื่อหอศิลป์อุฟฟิซิได้ภาพมาในปี ค.ศ. 1867 จากสำนักสงฆ์ซานบาร์โทโลเมโอแห่งมอนเตโอลิเวโตไม่ไกลจากฟลอเรนซ์ เป็นภาพที่ระบุว่าวาดโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดา ที่เหมือนกับดา วินชีที่ฝึกงานกับอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ ในปี ค.ศ. 1869 นักวิจารณ์ศิลปะบางคนเห็นว่าเป็นงานของดา วินชีเมื่อเพิ่งเริ่มเขียน
เวอร์โรชชิโอใช้สีที่มีตะกั่วและฝีแปรงที่หนัก และทิ้งจดหมายไว้ไห้ดา วิชีเขียนฉากหลังและเทวดาให้เสร็จ ดา วินชีใช้ฝีแปรงที่เบากว่าและสีที่ไม่มีตะกั่ว เมื่อเอ็กซเรย์ภาพงานของเวอร์โรชชิโอเห็นได้ชัดขณะที่งานของดา วินชีไม่ปรากฏ
โต๊ะหินอ่อนหน้าพระแม่มารีอาจจะเป็นที่เก็บศพของเปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิในบาซิลิกาซานโลเร็นโซที่เวอร์โรชชิโอกำลังแกะอยู่ในช่วงนั้น

**เกร็ดความรู้**
เป็นที่กล่าวถึงความอัจฉริยะในตัวของ ดา วินซี ว่า ภาพของพระแม่มารีส่วนบนจะอยู่กึ่งกลางของพนังด้านหลังพอดี ราวกับว่าอยู่ในกรอบรูปที่กำหนด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เลโอนาร์โด ดา วินชี
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1470
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
หมวดหมู่:งานสะสมของหอศิลป์อุฟฟีซี
เรือหลวงแวนการ์ด (S28)

right
เรือหลวงแวนการ์ด (S28) (HMS Vanguard (S28)) เป็น เรือดำน้ำติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์ของอังกฤษ ติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์แบบพร้อมยิงทันที 16 ลูก มีความยาว 492 ฟุต ระวางขับน้ำ 16,000 ตัน และความเร็ว 25 นอต ถูกปล่อยสู่ท้องทะเลในปี พ.ศ. 2535 มีลูกเรือ 145 คน 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เรือดำน้ำชั้นแวนการ์ด
หมวดหมู่:เรือดำน้ำ
หมวดหมู่:เรือดำน้ำสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:เรือในสังกัดกองทัพเรือสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:เรือดำน้ำของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:เรือที่ต่อในอังกฤษ
เรือดำน้ำชั้นทรียงฟ็อง

200px
เรือดำน้ำชั้นทรียงฟ็อง (Triomphant class submarine) เป็นเรือดำน้ำหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์ของประเทศฝรั่งเศส ติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์พร้อมยิงทันที 16 ลูก ความยาว 452 ฟุต ระยะทางขับน้ำ 14,000 ตัน ทำความเร็วได้เร็ว 25 นอต บรรจุลูกเรือ 110 คน 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

ท
ทรียงฟ็อง
ชั้นทรียงฟ็อง
หมวดหมู่:เรือดำน้ำของกองทัพเรือฝรั่งเศส
หมวดหมู่:เรือดำน้ำฝรั่งเศส
ปฏิญญากรุงเทพฯ

ปฏิญญาอาเซียน (ASEAN Declaration) หรือ ปฏิญญากรุงเทพฯ (Bangkok Declaration) เป็นเอกสารในการก่อตั้งสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งได้รับการลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2510 โดยในขณะนั้นมีสมาชิกผู้ก่อตั้งจำนวน 5 ประเทศ ได้แก่ ไทย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะสกัดการแพร่ขยายของลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม โดยกำหนดหลักการเบื้องต้นของอาเซียน อย่างเช่น การร่วมมือกัน มิตรภาพและการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวต่อสถานการณ์ภายในประเทศสมาชิกทั้งหมด วันดังกล่าวมีการจัดการเฉลิมฉลองเป็น วันอาเซียน

**ดูเพิ่ม**
 ทฤษฎีโดมิโน- กฎบัตรอาเซียน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ปฏิญญากรุงเทพ
หมวดหมู่:ปฏิญญา
หมวดหมู่:กฎหมายสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับไทย
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสิงคโปร์
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับมาเลเซีย
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:สนธิสัญญาที่ได้ข้อสรุปในปี พ.ศ. 2510
เวลามาตรฐานอาเซียน

เวลามาตรฐานอาเซียน (ASEAN Common Time) คือ แนวคิดของกลุ่มประเทศสมาชิกอาเซียนในการกำหนดเวลามาตรฐานของประเทศสมาชิกทั้งหมดอยู่ที่ UTC+08:00 ชั่วโมง โดยที่ธุรกิจบางแห่งได้ปรับใช้เวลามาตรฐานอาเซียนไปเรียบร้อยแล้ว และจะปรากฏตัวย่อ "ACT" ในเอกสารทางการ การติดต่อสื่อสารและการแจ้งข่าว และยังมีพลเมืองชาวอาเซียนบางส่วนที่ปรับใช้เวลามาตรฐานอาเซียนแล้วเช่นกัน
เขตเวลาที่แตกต่างกันสี่โซนที่ใช้ในประเทศอาเซียนในปัจจุบัน ได้แก่ UTC+06:30 (พม่า), UTC+07:00 (กัมพูชา ลาว ไทย เวียดนาม และอินโดนีเซียตะวันตก) UTC+08:00 (สิงคโปร์ มาเลเซีย บรูไน ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซียกลาง) และ UTC+09:00 (อินโดนีเซียตะวันออก)
ข้อเสนอนี้จะตั้ง UTC+08:00 เป็นเวลากลางอาเซียน, พม่าเป็น UTC+07:00 และอินโดนีเซียตะวันออกเป็น UTC+09:00 ด้วยเหตุนี้ ภูมิภาคอาเซียนส่วนใหญ่จะใช้ UTC+08:00 ร่วมกับจีน ฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน และออสเตรเลียตะวันตก หมู่เกาะทางตะวันออกของอินโดนีเซียจะยังคงอยู่ที่ UTC+09:00 โดยสอดคล้องกับเกาหลี ญี่ปุ่น ปาเลา และติมอร์-เลสเต

**รายการ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 url-status = dead - url-status = dead 
*cite web | title = Towards an ASEAN Community | date = 2004-08-07 | url = http://www.aseansec.org/16300.htm | author = Abdullah Ahmad Badawi | format = speech | access-date = 2009-02-27 | archive-date = 2013-06-01 | archive-url = https://web.archive.org/web/20130601110544/http://www.aseansec.org/16300.htm | url-status = dead 

**เว็บไซต์ที่ใช้เวลามาตรฐานอาเซียน**
Companies-  Asian media Development Group date=2009-02-07 
Sites-  Lineage II South-East Asia (L2-SEA) official site date=2008-12-28 -  ASEAN - Asia's Perfect 10-  gameshogun.ws Blognet

หมวดหมู่:เขตเวลา
ต่อหัว

ต่อหัว หรือ รายหัว  (per capita) เป็นคำศัพท์ที่มักจะถูกใช้ในเชิงสถิติ โดยเป็นการเฉลี่ยค่าสถิติในหัวเรื่องที่จะศึกษา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Per capita definition and explanation in simple terms, with examples date=2009-02-26  
หมวดหมู่:สถิติศาสตร์
เคลาส์ เอบเนอร์

เคลาส์ เอบเนอร์ (พ.ศ. 2550)
เคลาส์ เอบเนอร์ (Klaus Ebner; 8 สิงหาคม พ.ศ. 2507, เวียนนา) เป็นนักเขียนและนักแปลชาวออสเตรีย ที่มีผลงานทั้งในภาษาเยอรมันและภาษากาตาลา

**ผลงาน**

**หนังสือ (ในภาษาเยอรมัน)**
 Vermells; กวีนิพนธ์, SetzeVents Editorial, Urús พ.ศ. 2552, ISBN 978-84-92555-10-9- Hominide; เรื่องสั้นนวนิยาย, FZA Verlag, เวียนนา พ.ศ. 2551, ISBN 978-3-9502299-7-4- Auf der Kippe; เรื่องสั้นร้อยแก้ว, Arovell Verlag, Gosau พ.ศ. 2551, ISBN 978-3-902547-67-5- Lose; เรื่องสั้น, Edition Nove, Neckenmarkt พ.ศ. 2550, ISBN 978-3-85251-197-9

**เรียงความ**
 "Josep Pla"; Zitig (นิตยสารออนไลน์) , เวียนนา พ.ศ. 2551- "Was blieb vom Weißen Ritter?"; Wordshop X - Wiener Werkstattpreis พ.ศ. 2550, FZA Verlag, เวียนนา 2008- "Die Stadt und das Meer"; Reisenotizen, FZA Verlag, เวียนนา พ.ศ. 2550, ISBN 978-3-9502299-4-3- "Die Freiheit ist eine Funzel"; Lichtungen 109 (ISSN 1012-4705) , Graz พ.ศ. 2550- "Von der Legende zur Modernität"; Literatur und Kritik 411/412 (ISSN 0024-466x) , ซัลทซ์บวร์ค พ.ศ. 2550- "Die Kunst ist der Anfang"; Literarisches Österreich 1/2007 (นิตยสารวรรณกรรม, ZVR 295943463) , เวียนนา พ.ศ. 2550- "Das Reizvolle der Prophezeiung"; Sterz 99 (นิตยสารวรรณกรรม, GZ 02Z033378M) , Graz พ.ศ. 2549- "Das Gfrett mit der Reform"; Literarisches Österreich 2/2004 (นิตยสารวรรณกรรม, ZVR 295943463) , เวียนนา พ.ศ. 2547

**รางวัล**
 พ.ศ. 2551 Wiener Werkstattpreis 2007, เวียนนา- พ.ศ. 2550 Premio Internazionale di Poesia Nosside – บทกล่าวคำโคลง, Reggio Calabria- พ.ศ. 2548 Feldkircher Lyrikpreis- พ.ศ. 2547 La Catalana de Lletres 2004 – บทกล่าวคำโคลง, บาร์เซโลนา- พ.ศ. 2525 Erster Österreichischer Jugendpreis, เวียนนา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ ส่วนใหญ่เป็นภาษาเยอรมันและภาษากาตาลา บางข้อความในดัชนีและวรรณกรรมเป็นภาษาอังกฤษ (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552)-  รายการเกี่ยวกับงานเขียน Grazer Autorinnen Autorenversammlung (GAV) สมาคมนักเขียนชาวออสเตรียfix-attempted=yes  (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552)-  ชีวประวัติ, Schreiblust-Verlag, เยอรมนี (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552)
หมวดหมู่:นักเขียนชาวออสเตรีย
หมวดหมู่:บุคคลจากเวียนนา
พัก จิน-ย็อง

พัก จิน-ย็อง (박진영; เกิด 13 ธันวาคม ค.ศ. 1971) ชื่อในการแสดงว่า เจ.วาย พัก และดิเอเชียนโซล หรือย่อว่า เจวายพี เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง ผู้บริหารเพลงชาวเกาหลีใต้ ในปี ค.ศ. 1997 เขาก่อตั้งและเป็นซีอีโอของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ หนึ่งในบริษัทด้านความบันเทิงที่ทำกำไรได้มากที่สุดในเกาหลีใต้ ซึ่งเจวายพีได้สร้างศิลปินที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงมากมายในบริษัทของเขา ได้แก่ เรน, วันเดอร์เกิลส์, ทูพีเอ็ม, มิสเอ, ก็อตเซเวน, เดย์ซิกซ์, ทไวซ์, สเตรย์คิดส์, อิดจี และเอ็นมิกซ์ เช่นเดียวกับกลุ่มแมนโดป็อป บอยสตอรี และกลุ่มเจป็อป นิจยู

**ผลงานเพลง**

**สตูดิโออัลบั้ม**
1994: Blue City
*1995: Tantara
*1997: Summer Jingle Bell
*1998: Even After 10 Years
*1998: Kiss Me
*2001: Game
*2007: Back To Stage

**อีพี**
 2009: Sad Freedom- 2012: Spring - 5 Songs for 1 New Love- 2013: Halftime- 2015: 24/34- 2016: Still Alive- 2019: FEVER

**รายการโทรทัศน์**
รันนิงแมน (รับเชิญ ตอนที่ 92)
*เคป็อปสตาร์ ฤดูกาลที่ 1 และ 2 ร่วมกับโบอา และยัง ฮย็อน-ซ็อก

**งานเบื้องหลัง**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:ชาวเอแอนด์อาร์
หมวดหมู่:นักร้องภาษาอังกฤษจากเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:นักร้องเคป็อป
หมวดหมู่:ผู้ชนะเมลอนมิวสิกอะวอดส์
หมวดหมู่:ผู้ชนะมามาอะวอดส์
หมวดหมู่:นักดนตรีจากโซล
หมวดหมู่:ผู้บริหารระดับสูงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักดนตรีแดนซ์ชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักเต้นชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักร้องป็อปชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ผู้บริหารอุตสาหกรรมดนตรีเกาหลีใต้
หมวดหมู่:โปรดิวเซอร์เพลงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:โปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยย็อนเซ
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
อัลเทอพีนาโคเทค

อัลเทอพีนาโคเทค (Alte Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเก่า") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่คุนสท์อาเรอาล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี "อัลเทอพีนาโคเทค" ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1836
พิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดแห่งหนึ่งในโลกที่เป็นหนึ่งในสามพิพิธภัณฑ์ของกลุ่มพีนาโคเทค (Pinakothek) ได้แก่ "น็อยเออพีนาโคเทค" (Neue Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะใหม่") ที่แสดงงานสะสมงานที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ "พีนาโคเทคเดอร์โมแดร์เนอ" (Pinakothek der Moderne, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่") ที่แสดงงานสะสมศิลปะสมัยใหม่ ทั้งสามพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ "คุนสท์อาเรอาล" (Kunstareal) หรือบริเวณพิพิธภัณฑ์ของมิวนิก

**สิ่งก่อสร้าง**
พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย มีพระราชโองการให้เลโอ ฟ็อน เคล็นเซอ (Leo von Klenze) สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำหรับเป็นที่เก็บงานสะสมศิลปะของราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (Wittelsbach) ในปี ค.ศ. 1826 พิพิธภัณฑ์ออกแบบเพื่อที่จะแสดงงาน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ ซึ่งเป็นงานเขียนบนผืนผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนกันมา สิ่งก่อสร้างถือกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สมัยใหม่ในเวลานั้นและเป็นตัวอย่างของการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในเยอรมนีต่อมาหลังจากที่เปิดในปี ค.ศ. 1836 และเป็นแบบอย่างแก่หอศิลป์ใหม่ ๆ ในกรุงโรม, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, บรัสเซลส์ และคัสเซิล
พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการก่อสร้างใหม่และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การตกแต่งภายในอย่างหรูหรามิได้รับการสร้างใหม่


**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑ์- งานสะสมของอัลเทอพีนาโคเทค

**แหล่งข้อมูลอื่น**

**สมุดภาพ**
ไฟล์:Peter Paul Rubens 105.jpg|"นั่งในสวนฮันนีย์ซัคเคิล"ราวปี ค.ศ. เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์   
ไฟล์:Leonardo da Vinci Madonna of the Carnation.jpg|"แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน"ค.ศ. 1478 - 1480 เลโอนาร์โด ดา วินชี
ไฟล์:Sandro Botticelli 016.jpg|"โทมนัสกับร่างพระเยซู"ราว ค.ศ. 1490ซันโดร บอตตีเชลลี  
ไฟล์:Tempi Madonna by Raffaello Sanzio - Alte Pinakothek - Munich - Germany 2017.jpg|"พระแม่มารีเท็มปิ"ค.ศ. 1508ราฟาเอล   
ไฟล์:Pieter Bruegel d. Ä. 037.jpg|"ดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์"ราวปี ค.ศ. 1567ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
ไฟล์:Bartolomé Esteban Perez Murillo 004.jpg|"เด็กกินองุ่นกับแตง"ราวปี ค.ศ. 1645-1655บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูรีโย   
ไฟล์:Bouts anoiting.jpg|"เช็ดพระบาทพระเยซู"คริสต์ทศวรรษ 1440ดีร์ก เบาตส์   
ไฟล์:Lucas van Leyden-aria mit dem Kinde, der hl. Maria Magdalena und einem Stifter.jpg|"พระแม่มารีและพระบุตร"ปี ค.ศ. 1522 ลือกัส ฟัน ไลเดิน
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมิวนิก
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศเยอรมนี

หมวดหมู่:สถานบันเทิงในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเยอรมัน
ย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศเยอรมนี
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน

พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน (Musei Capitolini; Capitoline Museums) เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่นาโปลีในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน” ตั้งอยู่ในพาลัซโซสามพาลัซโซรอบจตุรัสที่ผังที่ออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1536 และสร้างต่อมาอีก 400 ปี ประวัติของพิพิธภัณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ.  เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 อุทิศงานสะสมบรอนซ์ให้แก่ประชาชนชาวโรมและตั้งอยู่บนเนินคาปิโตลิเน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางานสะสมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ที่รวมทั้งประติมากรรมโรมันโบราณ, ศิลปะจากยุคกลางและยุคเรอเนซองต์, งานสะสมอัญมณี, เหรียญ และอื่นๆ  ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เป็นของและบริหารโดยรัฐบาลโรม

**อ้างอิง**



**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑ์

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอิตาลี 
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในโรม
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในทวีปยุโรป
ส
หมวดหมู่:การขนส่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศสวิตเซอร์แลนด์