Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
แดเนียล เดย์-ลูวิส

แดเนียล ไมเคิล เบลค เดย์-ลูวิส (Daniel Michael Blake Day-Lewis) เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1957 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ซึ่งต่อมาเป็นพลเมืองไอริชในปี 1993  เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ มีผลงานเพียง 4 เรื่องตั้งแต่ปี 1997 
เขาแสดงในบทบาทเป็น คริสตี บราวน์ใน  My Left Foot (1989) และ แดเนียล เพลนวิว ใน There Will Be Blood (2007) ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์และรางวัลบาฟต้าสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และยังได้รับรางวัลแซกอวอร์ดสและรางวัลลูกโลกทองคำ เขาแสดงบน บิล "เดอะบุชเชอร์"  คัตติง ใน  Gangs of New York ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลบาฟต้าและแซกอวอร์ดส

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงอังกฤษ
หมวดหมู่:นักแสดงไอริช
หมวดหมู่:นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
หมวดหมู่:บุคคลจากเคนซิงตัน
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษในสหรัฐ
เอเดรียน โบรดี

เอเดรียน โบรดี้ (Adrien Nicholas Brody) นักแสดงชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1973 มีผลงานเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากบทบาทของ วลาดิสลอว์ ซพิลแมน (Waladislaw Szpilman) นักเปียโนชาวโปแลนด์เชื้อสายยิว ทีใช้ชีวิตช่วงหนี่งในสงครามโลกครั้งที่ 2 หลบซ่อนทหารนาซีอย่างยากลำบากและโดดเดี่ยว The Pianist กำกับโดย โรมัน โปแลนสกี (Roman Polanski) จากภาพยนตร์เรื่องนี้ โบรดี้ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรกและได้รางวัลมาครองในที่สุด โบรดี้ ถือเป็นนักแสดงชายที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลออสการ์ขณะอายุเพียง 29 ปี ในช่วงเวลาบนเวทีหลังรับรางวัลจากนักแสดงหญิง ฮัลลี เบอร์รี โบรดี้กล่าวขอบคุณมารดา ผู้ที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์และขอเวลาเพิ่มจากวาทยากรและวงออเคสตร้าของงานที่เริ่มบรรเลงเพลงเพื่อเป็นสัญญาณให้รับรู้ว่าเวลาบนเวทีหมดลง โดยโบรดี้โด้กล่าวความรู้สึกในช่วงการถ่ายทำและต่อสงครามอย่างสะเทือนใจ เขากล่าวเรียกร้องให้ทุกคนปรารถนาและสวดมนต์อ้อนวอนขอสันติภาพ นอกจากรางวัลออสการ์ เขายังเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่ได้รับรางวัลซีซาร์อีกด้วย
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
หมวดหมู่:บุคคลจากควีนส์
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายฮังการี
มิวเซียม

มิวเซียม (museum) อาจหมายถึง- พิพิธภัณฑ์- หอศิลป์- มิวเซียม (เพลง)
 สถานที่- ถนนมิวเซียมสตรีต (Museum Street) ในลอนดอน- ถนนมิวเซียมเลน (Museum Lane) ในลอนดอน- ถนนมิวเซียมโรด (Museum Road) ในออกซฟอร์ด- มิวเซียมไมล์ (Museum Mile) ช่วงถนนในนิวยอร์กซิตี

**ดูเพิ่ม**
 แกลเลอรี
คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เป็นคณะลำดับที่ 3 ของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เปิดทำการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี (สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์) และระดับปริญญาโท ใน 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ และสาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ภาครัฐ

**ประวัติ**
นับตั้งแต่สถาบันธุรกิจบัณฑิตย์ได้เริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2511 และได้พัฒนาเป็นวิทยาลัยโดยมีอาจารย์ ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ เป็นผู้อำนวยการ ภายใต้การกำกับของสภาการศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ มีคณะบริหารธุรกิจได้รับการรับรองหลักสูตรและอนุญาตให้เปิดสอนเป็นคณะแรก ในปี พ.ศ. 2513 ต่อมาได้แยกสาขาวิชาการบัญชีออกจากคณะบริหารธุรกิจ จัดตั้งเป็นคณะการบัญชีเป็นคณะวิชาที่ 2 ในปี พ.ศ. 2515
จุดเริ่มต้นของการก่อตั้งคณะเศรษฐศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อปีการศึกษา 2513 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มตั้งวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เสนอหลักสูตรการเรียนการสอนสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ร่วมกับสาขาวิชานิติศาสตร์ ดำเนินการสอนโดย คณะวิชานิติเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นผู้พิจารณาหลักสูตร แต่เนื่องจากหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ที่เสนอไป เป็นหลักสูตรที่สร้างขึ้นตามนโยบายของวิทยาลัยที่จะให้มีการเรียนการสอนวิชานิติศาสตร์มากกว่าเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ จึงมีอุปสรรคบางประการเกี่ยวกับการพิจารณาหลักสูตร จึงต้องใช้เวลาพิจารณานานเป็นพิเศษ ต่อมาสภาการศึกษาแห่งชาติได้ขอให้วิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ แยกคณะวิชานิติศาสตร์ออกเป็น 2 คณะ คือ คณะนิติศาสตร์ และคณะเศรษฐศาสตร์ วิทยาลัยจึงได้เสนอหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2514 และได้อนุมัติให้เปิดสอนได้ในวันที่ 8 กันยายน 2515 ซึ่งเป็นคณะวิชาที่ 3 ของวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอน นับถึงปัจจุบันนี้ คณะเศรษฐศาสตร์ได้ผลิตบัณฑิตทางเศรษฐศาสตร์ไปแล้ว 37 รุ่น มหาบัณฑิต 21 รุ่น
ปี พ.ศ. 2553 คณะเศรษฐศาสตร์ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของคณะ โดยได้นำสาขารัฐประศาสนศาสตร์ เข้ามาร่วมในคณะและได้เปลี่ยนชื่อจากคณะเศรษฐศาสตร์ เป็นคณะเศรษฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์

**สีประจำคณะ**
 สีประจำคณะ ได้แก่ สีเขียว

**หลักสูตร**
ระดับปริญญาบัณฑิต- หลักสูตรเศรษฐศาสตรบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์
ระดับปริญญามหาบัณฑิต- หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ- หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ภาครัฐ

**หน่วยงานภายในคณะเศรษฐศาสตร์**
สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์ date=2009-02-08  (Institute for Development of Economic Education : IDEE) ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ จุดประกายความสนใจเรื่องการศึกษาเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย ส่งเสริมสนับสนุนการเรียนรู้เศรษฐศาสตร์ในทุกระดับ และส่งเสริมให้คนไทยได้นำความรู้ความเข้าใจทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต โดยได้จัดให้มีการอบรมด้านการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาให้กับอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ และมีการจัดค่ายอบรมความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ให้กับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (Econ Junior Camp) เป็นประจำทุกปี รวมทั้งได้มีการจัดพิมพ์วารสารเศรษฐศาสตร์เยาวชน (Econ Junior Journal) เพื่อเผยแพร่ความรู้ทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปยังโรงเรียนต่างๆ และภายในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

**อ้างอิง**
 หนังสืออนุสรณ์มหาบัณฑิตรุ่นที่ 20 บัณฑิตรุ่นที่ 34 ปีการศึกษา 2548

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ date=2009-02-24 -  มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ date=2005-08-25 -  สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์ date=2009-02-08 
ธุรกิจบัณฑิตย์
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
หอศิลป์

ไฟล์:หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ภายใน.jpg|thumb|ภายในบริเวณหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร หอศิลป์ในกรุงเทพมหานคร
หอศิลป์ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (อังกฤษ: Art museum หรือ Art gallery) เป็นบริเวณหรืออาคารที่ใช้ในการแสดงนิทรรศการศิลปะ หอศิลป์มีทั้งแบบที่เปิดให้เข้าชมในลักษณะสาธารณะ หรือหอศิลป์ส่วนตัวที่เปิดให้ชมเฉพาะบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารของเจ้าของอาคาร โดยส่วนมากหอศิลป์จะแสดงภาพเขียน โดยนอกเหนือจากนี้หอศิลป์ยังมีการแสดง ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ลายผ้า ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย อีกด้วย
ในปัจจุบัน หอศิลป์ได้รับความนิยมใช้เป็นสถานที่จัดงานสังสรรค์ การประชุม และงานสัมมนา

**ลักษณะของหอศิลป์**
 Museum หรือ Musée  หรือ Pinakothek  ใช้ พิพิธภัณฑ์ เช่น พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส (Musée du Louvre) หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม (Alte Pinakothek) ที่มิวนิก- Museum of Fine Arts ใช้ พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ เช่น พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งบิลเบา (Bilbao Fine Arts Museum) ในประเทศสเปน- National Museum of Art ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติแห่งโรเมเนีย (National Museum of Art of Romania)- Museum of Modern Art ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งมอสโคว์ (Moscow Museum of Modern Art)- Art Institute ใช้ สถาบันศิลปะ เช่น สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (Art Institute of Chicago) - Gallery ใช้ หอศิลป์ เช่น หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) หรือ หอศิลป์เททบริเตน ในอังกฤษ- Collections ใช้ ห้องแสดงภาพ เช่น ห้องแสดงภาพซอร์น (Zorn Collections) หรือ ห้องแสดงภาพฟิลลิปส์ (Phillips Collection)- Folk Museum ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะพื้นบ้าน

**ประวัติ**

**คอลเลคชั่นส่วนตัว**
คอลเลคชันงานศิลปะในพระราชวังแวร์ซายในประเทศฝรั่งเศสเปิดให้สาธารณชนเข้าชมเป็นระยะๆ (The art collection at the Palace of Versailles in France was periodically open for public viewing.)
ตลอดประวัติศาสตร์ งานศิลปะขนาดใหญ่และราคาแพงมักได้รับการว่าจ้างโดยสถาบันทางศาสนาหรือผู้นำทางการเมือง และจะถูกจัดแสดงในวัด โบสถ์ และพระราชวัง แม้ว่าคอลเลกชันงานศิลปะเหล่านี้จะไม่เปิดให้สาธารณชนทั่วไปเข้าชม แต่ก็มักจะเปิดให้ประชาชนบางส่วนเข้าไปชมด้วย

**ดูเพิ่ม**
 พิพิธภัณฑสถาน- รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด- รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุด

**อ้างอิง**
  A Worthwhile Risk? date=2012-07-22 
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์
หมวดหมู่:ศิลปะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหอศิลป์
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี

เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (Million Dollar Baby) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า กีฬา ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2004 กำกับ ร่วมสร้าง ทำดนตรีประกอบ นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วูด, ฮิลารี สแวงก์และมอร์แกน ฟรีแมน บทภาพยนตร์เขียนโดย พอล แฮกกิส ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของ เอฟ. เอ็กซ์. ทูล นามปากกาของผู้จัดการการต่อสู้และ "คัตแมน" เจอร์รี บอยด์ โดยอยู่ในชื่อดั้งเดิมว่า "เชือกไหม้ (Rope Burns)" เนื้อเรื่องพิมพ์ใหม่อีกครั้งภายใต้ชื่อภาพยนตร์ในภาษาอังกฤษ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวกับแม็กกี้ (ฮิลารี สแวงก์) เด็กสาวคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากจะขึ้นชกมวย เธอจึงขอร้องให้แฟรงกี้ ดันท์ (คลินต์ อีสต์วูด) พี่เลี้ยงนักมวยมากประสบการณ์ช่วยสอนมวยให้เธอ แต่เขาปฏิเสธเธอเนื่องจากเขานั้นไม่รับสอนให้ผู้หญิง แต่แล้วด้วยความมุ่งมั่นของแม็กกี้กลับทำให้แฟรงกี้ใจอ่อนและยอมเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ จนกระทั่งแม็กกี้ได้ขึ้นสังเวียนเป็นครั้งแรกมิตรภาพของครูและศิษย์จึงเกิดขึ้นผ่านการเล่าเรื่องราวชีวิตของทั้งคู่
เนื้อเรื่องหลักของภาพยนตร์กล่าวถึงชีวิตของคนเราที่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่อยากพบเจอและสิ่งที่ทุกข์ใจ เกี่ยวข้องกับชีวิตของมนุษย์เราที่ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7สาขา และได้รับรางวัลมา 4สาขาด้วยกัน ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย คลินต์ อีสต์วูด
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในลอสแอนเจลิส
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2552 มีนาคม 3

* ค้นพบโลมาสีชมพูที่ชายฝั่งทะเลในรัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา  (เทเลกราฟ)- ผู้ชนะการประมูลรูปหล่อสำริด ของสะสมของอีฟว์ แซ็ง โลร็อง ที่จัดโดยคริสตีส์ ด้วยสถิติ 30 ล้านยูโร (39 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ออกมาประกาศตัวว่าเป็นตัวแทนชาวจีนที่ไม่พอใจการนำสมบัติของชาติจีนที่ถูกปล้นสะดมออกมาประมูล ทั้งยังเรียกร้องให้ส่งคืนรูปปั้นซึ่งถูกปล้นออกมาจากพระราชวังฤดูร้อนหยวนหมิงหยวน ที่ถูกเผาทำลายโดยทหารฝรั่งเศส และอังกฤษ ในช่วงสงครามฝิ่นครั้งที่สอง เมื่อ พ.ศ. 2403 และจะไม่ยอมจ่ายเงินที่ชนะการประมูลแต่อย่างใด  (BBC)- ขบวนนักกีฬาคริกเก็ตศรีลังกาที่กำลังเดินทางไปแข่งขันที่สนามกีฬาในเมืองลาฮอร์ ประเทศปากีสถาน ถูกคนร้ายอย่างน้อย 12 คนถล่มยิง ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเสียชีวิตอย่างน้อย 6 คน และนักกีฬาบาดเจ็บ 8 คน  (CNN)- ประธานาธิบดีบารัก โอบามาแห่งสหรัฐฯ และนายกรัฐมนตรีกอร์ดอน บราวน์แห่งอังกฤษพบปะกันภายในทำเนียบขาว  (BBC)
}
โจวันนี บาลยีโอเน

จิโอวานนิ บากลิโอเน (ภาษาอิตาลี: Giovanni Baglione หรือ Il Sordo del Barozzo) (ค.ศ. 1566 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1643) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกสมัยต้นและนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง

**ชีวิต**
จิโอวานนิ บากลิโอเนเป็นลูกศิษย์ของฟรานเชสโค โมเรลลิ (Francesco Morelli) ส่วนใหญ่แล้วบากลิโอเนทำงานเขียนที่โรมโดยเริ่มด้วยลักษณะการเขียนแบบปลายสมับแมนเนอริสม์ และไดัพิมพ์หนังสือสองเล่ม “วัดเก้าวัดในโรม” ในปี ค.ศ. 1639) และ “ชีวิตของจิตรกร, ประติมากร และช่างแกะภาพพิมพ์ (ที่ทำงานระหว่าง ค.ศ. 1566-1642)” ในปี ค.ศ. 1642 หนังสือเล่มที่สองเป็นงานสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเป็นแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับจิตรกรที่พำนักอยู่ในกรุงโรมในสมัยเดียวกับบากลิโอเน
ในบรรดาชีวประวัติที่เขียนบากลิโอเนบันทึกประวัติของคาราวัจโจผู้ที่ไม่ลงรอยด้วยแต่มีอิทธิพลต่อการเขียนของบากลิโอเนมาก คาราวัจโจถูกไล่ออกจากเมืองหลังจากที่บากลิโอเนตั้งข้อกล่าวหาว่าการเล่นเพื่อนเพศเดียวกัน (sodomy) บากลิโอเนเขียนภาพ “ความรักอันศักดิ์สิทธิ์และความรักอันเป็นราคะ” (Sacred Love Versus Profane Love) เป็นการตอบโต้ภาพ “ชัยชนะของความรัก” ของคาราวัจโจ ที่เป็นภาพของเทวดา (ความรักอันศักดิ์สิทธิ์) ยับยั้งคิวปิด (ความรักอันเป็นราคะ) กับปีศาจ (ใบหน้าเป็นของคาราวัจโจ)
บากลิโอเนได้ทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่รวมทั้งงานในสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 งานชิ้นสำคัญเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรมในชาเปลบอร์เกเซ สำหรับวัดซานตามาเรียเดลลอร์โตบากลิโอเนเขียนงานภาพในชาเปลพระแม่มารีเกับเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี งานอื่นๆ ที่เขียนให้วัดก็ได้แก่ภาพนักบุญเซบาสเตียน, “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” ที่วัดซานนิโคลาคาเชเร (San Nicola in Carcere), “นักบุญสตีเฟน” ที่มหาวิหารเปรูเจีย, และ “นักบุญแคทเธอริน” ที่โลเรโต  พระสันตะปาปาปอลที่ 5 ประทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นขุนนางในตำแหน่ง “อัศวินแห่งพระเยซู” (Order of Christ) สำหรับภาพเขียน “นักบุญปีเตอร์ชุบชีวิตทาบิธา” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1607) สำหรับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  นอกจากนั้นบากลิโอเนก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดในท้องพระโรงจุสติเซียในปราสาทเดอิโรสสิ (Rocca dei Rossi) บากลิโอเนเสียชีวิตที่กรุงโรม

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 จิตรกรรมฝาผนัง

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ชีวประวัติของจิโอวานนิ บากลิโอเนที่  พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ- ภาพเขียนของจิโอวานนิ บากลิโอเนที่  พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2109
หมวดหมู่:จิตรกรชาวอิตาลี
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17 
หมวดหมู่:จิตรกรสมัยบาโรก
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอิตาลี
หมวดหมู่:บุคคลจากโรม
โดเมนีกีโน

โดเม็นนิโค แซมเปียริ หรือ โดเม็นนิชิโน (Domenico Zampieri หรือ Domenichino) (21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 - 16 เมษายน ค.ศ. 1641) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบโบโลนยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนสีน้ำมัน

**ชีวิต**
โดเม็นนิโค แซมเปียริเกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 ที่เมืองโบโลนยาในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของช่างทำรองเท้า และเริ่มการศึกษาเบื้องต้นกับจิตรกรเฟล็มมิชที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอิตาลีเดนนิส คาร์ลแวร์ต (Denis Calvaert) หลังจากที่ทะเลาะกับคาร์ลแวร์ตแล้วแซมเปียริก็ออกไปทำงานที่  “Accademia degli Incamminati” หรือหมายความตรงๆ ว่าสถาบันเพื่อการแสวงหาความคิดใหม่ของอันนิบาเล คารัคชี เพราะโดเม็นนิโคตัวเล็กจึงได้รับชื่อเล่นว่า “โดเม็นนิชิโน” (โดเม็นนิโคเล็ก) 
โดเม็นนิโคออกจากโบโลนยาไปโรมในปี ค.ศ. 1602 และกลายเป็นผู้ฝึกงานที่มีฝีมือดีที่สุดในความดูแลของอันนิบาเล คารัคชี ขณะที่อยู่ที่โรมโดเม็นนิโคพำนักอยู่กับจิตรกรจากโบโลนยาด้วยกันฟราเชสโค อัลบานิ (Francesco Albani) และ จุยโด เรนิ (Guido Reni) และทำงานเคียงข้างกับจิโอวานนิ ลานฟรังโค (Giovanni Lanfranco) ผู้ต่อมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของโดเม็นนิโค

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 จิตรกรรมฝาผนัง- จิตรกรรมสีน้ำมัน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ชีวประวัติของโดเม็นนิโค แซมเปียริที่  พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ- ภาพเขียนของโดเม็นนิโค แซมเปียริที่  พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2124
หมวดหมู่:จิตรกรชาวอิตาลี
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17 
หมวดหมู่:จิตรกรสมัยบาโรก
หมวดหมู่:บุคคลจากโบโลญญา
จิตรกรรมบารอก

ไฟล์:The Nightwatch by Rembrandt - Rijksmuseum.jpg|thumb|300px |"การเฝ้ายามกลางคืน" โดยแร็มบรันต์ ราว ค.ศ. 1642 เป็นตัวอย่างที่ดีของจิตรกรรมแบบบารอก
จิตรกรรมบารอก (Baroque painting) เป็นจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับขบวนการศิลปะบารอก ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับระบบสัมบูรณนิยมทางการเมือง (absolutism), การปฏิรูปศาสนาซ้อน (Counter Reformation) และการฟื้นฟูโรมันคาทอลิก  แต่ความนิยมของศิลปะบารอกและสถาปัตยกรรมบารอกมิได้จำกัดอยู่เพียงในบริเวณที่เป็นโรมันคาทอลิก แต่ยังเผยแพร่และเป็นที่นิยมในบริเวณที่เป็นโปรเตสแตนต์ด้วย
ภาพเขียนที่สำคัญในสมัยบารอกเริ่มราวปี ค.ศ. 1600 จนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษ 18 ลักษณะของศิลปะแบบบารอกเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยนาฏกรรม, สีสด และแสงที่จัดและเงามืด ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มักจะแสดงภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้น ศิลปะบารอกจะแสดงวินาทีที่เป็นนาฏกรรมมากที่สุดหรือถ้าเป็นได้วินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้น: มีเกลันเจโล ศิลปินยุคเรอแนซ็องส์สูงสลักเดวิด ยืนวางท่านิ่งก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับโกไลแอธ; แต่เดวิดของจัน โลเรนโซ แบร์นีนีในสมัยบารอกเป็นเดวิดที่กำลังขว้างก้อนหินไปยังโกไลแอธ ศิลปะบารอกเป็นศิลปะที่มีจุดประสงค์ในการกระตุ้นอารมณ์ผู้ดูแทนที่จะสร้างความสงบทางเหตุผลเช่นในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ในบรรดาจิตรกรเอกของยุคบารอกก็ได้แก่การาวัจโจ, แร็มบรันต์, เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์, ดิเอโก เบลัซเกซ, นีกอลา ปูแซ็ง และโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ การาวัจโจมาจากศิลปินเรอแนซ็องส์สูงที่มาใช้ความเป็นจริงในการเขียนตัวแบบและเขียนจากคนจริงและใช้แสงบนตัวแบบบนฉากหลังที่มืด ที่ปูทางไปสู่การเขียนภาพแบบใหม่ จิตรกรรมแบบบารอกมักจะสร้างความเป็นนาฏกรรมของภาพด้วยการใช้แสงที่ตัดกันเช่นในงานของแร็มบรันต์, โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ และฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ ส่วนอันโตน ฟัน ไดก์ ก็เป็นผู้สร้างวิธีการเขียนภาพเหมือนที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะในอังกฤษ
ความมั่งคั่งของฮอลแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เกิดการเขียนภาพกันเป็นจำนวนมากที่เป็นภาพเขียนในหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวัน, ภูมิทัศน์, ภาพนิ่ง, ภาพเหมือน หรือจิตรกรรมประวัติศาสตร์ มาตรฐานการเขียนก็สูงขึ้นและจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์กลายมาเป็นพื้นฐานที่มีอิทธิพลต่อมมาจนกระทั่งถึงยุคสมัยใหม่นิยม

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ศิลปะบารอก- จิตรกรรมบารอกแบบเฟลมิช- ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดิชิ

**แหล่งข้อมูลอื่น ==
วินเชนโซ จุสตีนีอานี

มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (Marchese Vincenzo Giustiniani; 13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโต และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 17
หมวดหมู่:นักการธนาคารชาวอิตาลี
หมวดหมู่:นักสะสมศิลปะ
หมวดหมู่:บุคคลจากเจโนวา
มัดหมี่

มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์ 
คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วง ๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วน ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู 
อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก
ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย

**ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทย**
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท 
ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้

**แหล่งข้อมูลอื่น**
http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/traditional-craftsmanship/241-craft/75-----m-s date=2013-07-30  
*http://www.qsds.go.th/monmai/cloth_history.php?cloth_id=3 date=2016-03-06 
หมวดหมู่:การทอผ้า
อุมาพร บัวพึ่ง

อุมาพร บัวพึ่ง (28 สิงหาคม พ.ศ. 2497 -  ) นักร้องแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ประจำปี  พ.ศ. 2524 และเสาอากาศทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2520   และรางวัลพระพิฆเนศทอง ประจำปี พ.ศ. 2560 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เธอเป็นที่รู้จักจนปัจจุบันนี้คือเพลง "หนึ่งหญิงสองชาย" ของจงรัก จันทร์คณา ที่ร้องแก้กับเพลง" หนึ่งใจสองรัก " โดยชรัมภ์ เทพชัย
อุมาพร บัวพึ่ง เริ่มเป็นที่รู้จักการการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์  "คนดังพาเลซ" ของ ยิ่งยง สะเด็ดยาด (ทวิชย์ โปสินธุ์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อ พ.ศ. 2514  
มีงานร้องเพลงตามงานคอนเสิร์ตและงานโชว์ตัวต่างๆ และร้องประจำทุกคืนวันเสาร์ที่โรงแรมนิรันดร์แกรนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนร้องเพลงอีกด้วย ในปัจจุบัน ยังมีผลงานรับเชิญตามคอนเสิร์ตต่าง ๆ โดยมักจะได้ร่วมงานกับ ชรัมภ์ เทพชัย , ฎากร เทพทอง , พรหมเทพ เทพรัตน์ ในนามของคณะ สุเทพโชว์จูเนียร์ อยู่เสมอ

**เทปแผ่นเสียง (เทปคาสเซ็ท)**
เหตุการณ์รัก
*ขวัญหล้า
*หลงเพ้อ - กลัวจูบ
*โกรธกันทำไม

**อัลบั้มทั้งหมด (จากแผ่นซีดี)**
อัลบั้มชุด รักจากดวงใจ รวม 34 เพลง
*อัลบั้มชุด เพลงไทยยอดนิยม คนหน้าเดิม - บัวขาว - รักต้องห้าม - ให้ - ความรักไม่รู้จบ - หนึ่งหญิงสองชาย - เศษเนื้อข้างเขียง - จงรัก - ใครหนอ - HELLO (แบ่งเวลาไปหาฉันบ้าง - สามหัวใจ) - หากรู้สักนิด - หัวใจสลาย - ทาสรัก - คีรีบูนบิน
*อัลบั้มชุด สานอดีตเพลงทอง ชุด เชียงรายรำลึก - สามหัวใจ และ ถ้าวันนี้มีเขาอยู่
*อัลบั้มชุด เพลงประทับใจ 7-8 บาดหัวใจ - คนหน้าเดิม
*อัลบั้มชุด อมตะเพลงทอง คนหน้าเดิม - เศษเนื้อข้างเขียง - จงรัก
*อัลบั้มชุด แม่ไม้เพลงไทย หนึ่งหญิงสองชาย - ดาว
*อัลบั้มชุด อมตะเพลงลูกกรุง เพชรนํ้าเอก 1-7
*อัลบั้มชุด สานตำนานสุนทราภรณ์ ชรัม - อุมาพร
*อัลบั้มชุด กลางกรุงสราญ ชุดที่ 4 และ 6

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักร้องหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องเพลงลูกกรุง
คยูจังกัก

คยูจังกักในปัจจุบัน
คยูจังกักก่อนปี ค.ศ. 1910
คยูจังกัก (MR=Gyujanggak) เป็นหอสมุดหลวงของ ราชวงศ์โชซ็อน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1776 ตามพระบัญชาของ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน ซึ่งเวลานั้นตั้งอยู่ในบริเวณ พระราชวังชังด็อกกุง ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อหอสมุดแห่งชาติคยูจังกัก หรือหอจดหมายเหตุคยูจังกัก ได้รับการดูแลโดยสถาบันคยูจังกักเพื่อการศึกษาภาษาเกาหลีที่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ตั้งอยู่ในแขวงชินลิม เขตควันอัก กรุงโซล ทำหน้าที่เป็นคลังเก็บบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางสำหรับการวิจัยและตีพิมพ์วารสารประจำปีชื่อ คยูจังกัก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตควันอัก
หมวดหมู่:ราชวงศ์โชซ็อน
หมวดหมู่:ห้องสมุด
ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน

ลีซาน จอมบัลลังก์แผ่นดิน (이산-정조대왕) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Lee San,Wind of the Palace เป็นละครประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2550 นำแสดงโดย อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ออกอากาศทาง เอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. ซีรีส์นี้กำกับโดย อี บย็อง ฮุน ผู้สร้างซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัลจาก แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง
อี ซอ-จินและฮัน จี-มินได้รับการยอมรับจากการแสดงของพวกเขาที่งาน MBC Drama Awards

**เรื่องย่อ**
ซีรีส์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของพระเจ้าช็องโจ กษัตริย์ลำดับที่ 22 แห่งราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าช็องโจเป็นที่จดจำในประวัติศาสตร์เกาหลีในฐานะผู้ที่เห็นอกเห็นใจคนทั่วไป แม้ว่าพระองค์จะได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีในฐานะพระราชวงศ์ก็ตาม
ละครเริ่มต้นในช่วงวัยเยาว์ของพระองค์ ซึ่งในช่วงนั้นพระองค์ได้ผูกมิตรกับเด็กสองคนที่ทำงานในพระราชวังซึ่งต่อมาก็ถูกไล่ออก พระเจ้าย็องโจ (พระอัยกาของเจ้าชายอีซาน) กษัตริย์ลำดับที่ 21 แห่งราชวงศ์โชซ็อนได้ทำการขังเจ้าชายรัชทายาทซาโด พระบิดาของเจ้าชายอีซานไว้ในถังข้าวโดยไม่ได้ให้อาหารหรือน้ำ เนื่องจากพระองค์เกรงว่าเจ้าชายรัชทายาทกำลังวางแผนก่อรัฐประหาร เจ้าชายอีซานต้องการช่วยพระบิดา และด้วยความช่วยเหลือจาก ซ็อง ซง-ย็อน และพัก แท-ซู พระสหายของพระองค์ พระองค์สามารถขอร้องให้พระอัยกาให้อภัยเจ้าชายรัชทายาท แต่เจ้าชายรัชทายาทก็สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อน
จากนั้นละครจะข้ามไปยังวัยผู้ใหญ่ของเจ้าชายอีซาน เมื่อพระองค์และพระสหาย กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง ตลอดมาตำแหน่งรัชทายาทของพระองค์ถูกคุกคามจากการวางแผนของบุคคลในวังทั้งขุนนางและเชื้อพระวงศ์
เจ้าชายอีซานเริ่มตกหลุมรักซ็อง ซง-ย็อน พระสหายในสมัยเด็กของพระองค์ ซึ่งพ่อของเธอเป็นศิลปินในวังและเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก เรื่องราวจะกล่าวถึงการขึ้นสู่อำนาจและการเป็นกษัตริย์ของพระองค์ และการวางแผนชั่วร้ายภายในวังที่พระองค์ต้องคอยป้องกันไม่ให้ถูกกลุ่มโนรนโจมตี
แม้ว่าการแสดงจะแตกต่างไปจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ในหลาย ๆ ประการ แต่การนำเสนอชีวิตในราชสำนักในช่วงราชวงศ์โชซ็อนนั้นดูเหมือนจะอิงตามแหล่งข้อมูลร่วมสมัย

**นักแสดง**
 อี ซอ-จิน - ลีซาน/พระเจ้าช็องโจ- ฮัน จี-มิน - ซองซงยอน/พระสนมอึยพิน แห่งตระกูลซอง- ลีจงซู -  ปาร์คเทซู (ตัวละครตัวนี้เป็นตัวละครสมมุติที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก แพ็ก ดง-ซู สมุหราชองครักษ์ในรัชสมัย พระเจ้าช็องโจ)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา‎
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่มีฉากในยุคราชวงศ์โชซ็อน
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมู่สุสานโคกูรยอ

หมู่สุสานโคกูรยอ (Complex of Goguryeo Tombs) ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ

**มรดกโลก**
หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้-  (i)  - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด -  (ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม-  (iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว-  (iv)  - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

**ดูเพิ่ม**
 เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (Capital Cities and Tombs of the Ancient Goguryeo Kingdom) เป็นพื้นที่ของสุสานโคกูรยอ ส่วนที่อยู่ในประเทศจีน
ห
ห
ห
ห
จักรพรรดิโจวจิ้ง

สมเด็จพระจักรพรรดิจิงตี้ หรือ โจวจิ้งตี้ (ค.ศ. 573 - 581) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 และพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) มีพระนามเดิมว่า อูเหวินเอี๋ยน ต่อมาเปลี่ยนเป็น อูเหวินชาน (Yuwen Chan)
ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 573 (พ.ศ. 1116) โดยเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโจวเสวียนตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน
ปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) องค์ชายอูเหวินชานจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน มีพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิงตี้ ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
จักรพรรดิโจวจิงตี้ ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ก็ทรงถูกหยางเจียง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระบิดาของหยางฮองเฮา ฮองเฮาในจักรพรรดิเสวียนตี้โค่นราชบัลลังก์ พร้อมกับสำเร็จโทษพระองค์ และต่อมาได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์สุย มีพระนามว่าจักรพรรดิสุยเหวินตี้
581
จิ้ง
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
แบล็กแซ็บบาธ

แบล็กแซ็บบาธ (Black Sabbath) เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลจากเมืองเบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1968  โดยมีสมาชิกผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเป็นจำนวนมากถึง 22 คน
แต่มีสมาชิกหลักจำนวน 4 คน คือ ออซซี ออสบอร์น โทนี ไอออมมี กีเซอร์ บัทเลอร์ และบิล วอร์ด ซึ่งเป็นสมาชิกตั้งแต่ก่อตั้งวง แบล็กแซ็บบาธ ได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีวงแรก ๆ ในแนวเฮฟวีเมทัล  โดยเน้นเสียงกีตาร์ที่มีโทนเสียงโหยหวน และเนื้อร้องที่มี
ความหมายแนวสยองขวัญเป็นเอกลักษณ์ ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง ขายอัลบั้มได้มากกว่า 15 ล้านแผ่น เฉพาะในสหรัฐอเมริกา  และมากกว่า 70 ล้านแผ่นทั่วโลก
ผลงานเพลงของแบล็กแซ็บบาธ ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือเพลง "Paranoid" จากอัลบั้มที่สอง ในปี ค.ศ. 1970 ก่อนหน้าที่จะมาเป็นวงเฮฟวี่เมทัล ในปี ค.ศ. 1968 แบล๊ค ซับบาธเล่นดนตรีแนว heavy blues rock มีวงชื่อว่า Earth และเปลี่ยนชื่อเป็น Black Sabbath ในปี 1969เขียนเพลงที่นำชื่อเพลงมาจาก นวนิยายลึกลับของ Dennis Wheatley ชื่อว่า Black Sabbath และนำมาใช้ตั้งเป็นชื่อวงอีกด้วย การเล่นดนตรีของวงแบล็กแซ็บบาธนอกจากจะเล่นดนตรีที่ให้อารมณ์ น่ากลัว ลึกลับ หวาดกลัว แล้วผลงานอัลบั้มต่าง ๆ ยังกล่าวถึงสังคมในสมัยนั้น เรื่องความไม่มั่นคงทางสังคม การทุจริตทางการเมือง และเรื่องยาเสพติด หรือบางเพลงก็กล่าวถึงความน่ากลัวของสงคราม
แบล็กแซ็บบาธ ตั้งวงพร้อม ๆ กับ Led Zeppelin และ Deep Purple ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกแนวเพลง เฮฟวี่เมทัล
วงแบล็กแซ็บบาธได้เป็น ศิลปินฮาร์ดร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดรองลงมาจาก Led Zeppelin 
ออซซี ออสบอร์น มีปัญหาเรื่องการติดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างหนัก และใช้สารเสพติดจน ทำให้ทางวงต้องไล่ออก ในปี ค.ศ. 1979 หลังจากที่เขาเริ่มทำอัลบั้มเดี่ยวที่ประสบความสำเร็จมากขายกว่า 55 ล้านอัลบั้ม จึงมีคนมาแทนที่ในตำแหน่งนักร้องจากวง Rainbow คือ Ronnie James Dio ในปี ค.ศ 1980-1990และIan Gillan, Glenn Hughes, Ray Gillen Tony Martinตามลำดับ ในปี 1992 Iommi และ Butler ได้เข้าร่วมวง Dio และกลับมารวมตัวกับ ออซซี ออสบอร์น อีกครั้งในปี ค.ศ. 1997 ใน อัลบั้มบันทึกแสดงสด Reunion
เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2011 สมาชิกดั้งเดิมของแบล็กแซ็บบาธ ที่แยกวงได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เพื่อทำอัลบั้มใหม่ และวางแผนทัวร์รอบโลก เมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2013 วงแบล็กแซ็บบาธ ได้บันทึกสตูดิโออัลบั้มใหม่ที่ 19 คือ 13 กับมือกลองคนใหม่ Brad Wilk

**ประวัติ**

**ก่อนก่อตั้งวง (1968–69)**
หลังจากที่สมาชิกทุกคนลาออกจากวง Mythology ในปี 1968 มือกีตาร์ Tony Iommi และ มือกลอง Bill Ward ตั้งวงดนตรีแนว เฮฟวี บลูร็อก ขึ้นที่ แอสตัน เบอร์มิงแฮม และสมาชิกอีกสองคนคือ มือเบส Geezer Butler และ นักร้องนำ Ozzy Osbourne ก็เข้ามาร่วมวง แล้วจึงตั้งวงที่ชื่อ The Polka Tulk และได้สมาชิกเพิ่มอีกคือ Jimmy Phillips ตำแหน่งมือสไลด์กีตาร์ และ Alan "Aker" Clarke เล่นแซ็กโซโฟน แล้วจึงเปลี่ยนชื่อวงเป็น Earth แต่มีสมาชิกแค่สี่คนโดยไม่มี Phillips และ Clarke  ในช่วงที่วงใช้ชื่อว่า Earth พวกเขาเขียนเพลงขึ้นมาคือ "The Rebel", "Song for Jim", และ "When I Came Down" เป็นเดโมเทป
ในเดือน ธันวาคม 1968 ไอออมมีเข้าร่วมเล่นกับวง Jethro Tull เป็นช่วงสั้น ๆ เพราะพอใจกับทิศทางของวง ไอออมมีจึงกลับมาเล่นกับวง Earth ในช่วง มกราคม 1969 ในขณะที่แสดงอยุ่ที่อังกฤษช่วง 1969 พวกเขาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นวง Earth อีกวงที่มีชื่อเดียวกัน พวกเขาจึงเปลียนชื่อวงอีกครั้ง จากการไปดูหนังเรื่อง Black Sabbath เขียนโดย Mario Bava พวกเขาทั้งหมดจึงเริ่มเขียนเพลงชื่อ "Black Sabbath" ได้รับแรงบันดาลมาจากนวนิยายของ Dennis Wheatley  พวกเขาเปลี่ยนชื่อวงเป็บ แบล็กแซ็บบาธ ในช่วง สิงหาคม 1969
จักรพรรดิโจวเสวียน

จักรพรรดิเซวียนแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวเซวียนตี้ (ค.ศ. 559 - 579) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า อวี่เหวินอวิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 559 (พ.ศ. 1102) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโจวอู่ตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ในปี ค.ศ. 578 อวี่เหวินอวินจึงขึ้นทรงราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 19 พรรษา อูเหวินหยุนทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอที่สุดในราชวงศ์ สวรรคตในปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาเท่านั้น อวี่เหวินช่านจึงขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิ้งตี้
579
เสวียน
จักรพรรดิจิง

จักรพรรดิจิงตี้ (Jing Di) สามารถหมายถึง- จักรพรรดิฮั่นจิงตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (156  - 141 ปีก่อนคริสตกาล)- จักรพรรดิโจวจิ้งตี้ แห่งราชวงศ์โจวเหนือ (เป่ยโจว) (ค.ศ. 579 - 581)
en:Emperor Jing
จ
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
จักรพรรดิโจวอู่

thumb
จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวอู่ตี้ (ค.ศ. 543 - 578) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินยง" (Yuwen Yong) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 543 (พ.ศ. 1086)
ทรงเป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ อวี่เหวินไท่ (Yuwen Tai) ขุนพลแห่งราชวงศ์วุยตะวันตก เมื่อพระเชษฐา(พี่ชาย)คือ จักรพรรดิโจวหมิงตี้"อวี่เหวินอวี้" สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) อวี้เหวินยง พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวอู่ตี้ (ค.ศ. 560 - 578) ขณะพระชนมายุเพียง 17 พรรษา
ในปี ค.ศ. 572 (พ.ศ. 1115) ทรงล่อ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คือ อวี่เหวินฮู่ มาสังหาร และทรงจัดระเบียบทหารใหม่ ทำให้ทหารมีระเบียบวินัยและเข้มแข็งมากขึ้น ในปี ค.ศ. 577 ทรงนำกองทัพบุกขยี้และยึด ราชวงศ์เป่ยฉี 
ในปี ค.ศ. 578 สวรรคตระหว่างรบ ขณะพระชนม์ได้ 35 พรรษาทำให้ อวี่เหวินอวิน(บุตรชาย) ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้
เรื่องราวของจักรพรรดิโจวอู่ตี้หรืออวี่เหวินยงนั้นยังถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกด้วยอาทิ เช่น ศึกรักสะท้านแผ่นดิน (Lan Ling Wang 2013), ศึกรักลิขิตสวรรค์ (Princess of Lanling 2016), ตำนานสกุลตู๋กู (The Legend of Dugu 2018) และ ตู๋กูฮองเฮา (Queen Dugu 2018)

**พระบรมวงศานุวงศ์**
 พระราชบิดา: อวี่เหวินไท่- พระราชมารดา:เหวินเซวียนฮองเฮา/ชื่อหนูไทเฮา
*พระเชษฐาและพระอนุชา
** อวี่เหวินอวี้
** อวี่เหวินเจิ่น
** อวี่เหวินเจวี๋ย
*พระเชษฐภิคินี
** องค์หญิงเซียงหยาง- พระมเหสีและพระสนม
** อาสือน่าฮองเฮา- พระราชโอรส
** อวี่เหวินอวิน
578
อู่
หมวดหมู่:การเบียดเบียนพุทธศาสนิกชน
ฟรันส์ ฮัลส์

ฟรันส์ ฮัลส์ (Frans Hals; ประมาณ ค.ศ. 1582 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1666) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ฮัลส์มีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนและการใช้ฝีแปรงที่อิสระและเป็นผู้นำวิธีการเขียนที่มีชีวิตชีวามาสู่ศิลปะดัตช์ และเป็นผู้มีบทบาทในการวิวัฒนาการการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มคนในคริสต์ศตวรรษที่ 17

**ชีวิต**
ฟรันส์ ฮัลส์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1582 หรือ ค.ศ. 1583 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ครอบครัวของฮัลส์ก็เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นที่หลบหนีออกจากแอนต์เวิร์ประหว่างการเสียเมืองแอนต์เวิร์ป (Fall of Antwerp, 1584–1585) จากเนเธอร์แลนด์ของสเปนไปฮาร์เลมที่ฮัลส์อาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ฮัลส์ได้รับการศึกษาทางศิลปะจากจิตรกรชาวเฟลมิชที่หลบหนีมาอีกคนหนึ่งกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิจริตนิยม แต่ไม่เห็นได้ชัดในภาพเขียน  
เมื่ออายุได้ 27 ปีฮัลส์ก็ได้เป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา และเริ่มทำงานเป็นช่างซ่อมศิลปะสำหรับเทศบาลเมือง ฮัลส์ซ่อมภาพในงานสะสมขนาดใหญ่ที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ บรรยายในหนังสือ "หนังสือจิตรกรรม" (Het Schilder-Boeck) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1604 งานที่เด่นคืองานของเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans), ยัน ฟัน สโคเริล (Jan van Scorel) และยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert) ที่แขวนอยู่ที่วัดเซนต์จอห์นในฮาร์เลม งานซ่อมภาพเขียนเป็นงานที่เมืองฮาร์เลมเป็นผู้จ่ายค่าจ้าง เพราะงานเขียนทางศาสนาทั้งหมดถูกยึดหลังจากเกิดการทำลายรูปเคารพ แต่งานเขียนทั้งหมดมิได้เป็นของเมืองฮาร์เลมอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1625 หลังจากที่ผู้อาวุโสของเมืองตัดสินความเหมาะสมของภาพที่จะเป็นเจ้าของ งานที่เหลือถูกตัดสินว่าเป็นโรมันคาทอลิกเกินไปและถูกขายให้แก่กอร์เนลิส กลาสส์ ฟัน วีริงเงิน (Cornelis Claesz van Wieringen) สมาชิกสมาคมช่างเขียนด้วยกัน โดยมีข้อแม้ว่าต้องนำออกจากเมือง เมื่อไม่มีงานเขียนมากนักที่จะต้องซ่อม ฮัลส์จึงต้องเริ่มอาชีพใหม่เป็นช่างเขียนภาพเหมือน

**สมุดภาพ**
ไฟล์:Cavalier soldier Hals-1624x.jpg|"คาวาเลียร์ผู้หัวเราะ"
ไฟล์:Frans Hals - Banket van de officieren van de Sint-Joris-Doelen.jpg|"งานเลี้ยงนายทหาร"
ไฟล์:Frans Hals - Feyntje van Steenkiste.jpg|"Feyntje van Steenkiste"
ไฟล์:Frans Hals - Maria Pietersdochter Olycan-1.jpg|"Maria Pietersdochter Olycan"
ไฟล์:Frans Hals - Portret van Catharina Hooft en haar min.jpg|"กาตารีนา โฮฟต์ กับพยาบาล"
ไฟล์:Frans Hals 029.jpg|"บัลตาซาร์ โกยมันส์"  
ไฟล์:Frans Hals 046.jpg|"ภาพเหมือนหญิงสาว"  
ไฟล์:Frans Hals 049.jpg|
ไฟล์:Frans Hals - Wedding portrait of Isaac Abrahamsz Massa and Beatrix van der Laan.jpg|"ภาพเหมือนคู่หนุ่มสาว" 
ไฟล์:Frans Hals 007.jpg|   

**ดูเพิ่ม**
 ภาพเหมือน- จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Frans Hals – The Complete Works
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1580
หมวดหมู่:ชาวเฟลมิช
หมวดหมู่:จิตรกรชาวดัตช์
หมวดหมู่:จิตรกรชาวเฟลมิช
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17
หมวดหมู่:จิตรกรยุคทองของเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:บุคคลจากแอนต์เวิร์ป
จักรพรรดิโจวหมิง

จักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวหมิงตี้ (ค.ศ. 534 - 560) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินอวี้" (Yuwen Yu) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 534 (พ.ศ. 1077) เป็นบุตรชายคนโตของ อวี่เหวินไท่ เมื่อพระราชอนุชาคือ จักรพรรดิเสี้ยวหมินตี้ ทรงถูกถอดและปลงพระชนม์โดยผู้สำเร็จราชการ พระองค์จึงถูกยกให้ขึ้นครองราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวหมิงตี้ ในปี ค.ศ. 557(พ.ศ. 1100) ขณะพระชนม์ได้ 23 พรรษา
ทรงครองราชย์ได้เพียง 3 ปี ก็ทรงถูกวางยาพิษโดยผู้สำเร็จราชการ ก่อนสวรรคตทรงยกราชสมบัติให้พระราชอนุชา สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) ขณะพระชนม์ได้ 26 พรรษา

**พระบรมวงศานุวงศ์**
 พระราชบิดา: อวี่เหวินไท่- พระราชมารดา:นางเหยา
*พระเชษฐาและพระอนุชา
** อวี่เหวินยง
** อวี่เหวินเจิ่น
** อวี่เหวินเจวี๋ย
*พระเชษฐภิคินี
** องค์หญิงเซียงหยาง- พระมเหสีและพระสนม
** หมิงจี้ฮองเฮา สกุลตู๋กู
** พระสนมสกุลสวี- พระราชโอรส
** อวี่เหวินเฉิน 
560
หมิง
นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ

นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ หรือ เกรซ เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2539 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นลูกของสมศักดิ์  เตชะรัตนประเสริฐ และเป็นลูกคนเดียวของนางเตือนใจ เตชะรัตนประเสริฐ มีพี่ชายและพี่สาวต่างมารดา 4 คน คือ อัครพล ชมศจี อวิกา และจาตุศม เตชะรัตนประเสริฐ สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนร่วมฤดี อินเตอร์เนชั่นแนล สคูล (RIS) และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าสู่วงการภาพยนตร์กับผลงานแสดงนำในภาพยนตร์กำกับโดย พจน์ อานนท์ เรื่อง เอ๋อเหรอ เมื่อปี 2548 ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ได้รับรางวัลดารานำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม จากรางวัลสุพรรณหงส์   ครั้งที่ 15 ประจำปี 2548 จากนั้นมีบทพากษ์เสียงในภาพยนตร์ แอนิเมชันไทยเรื่องดังอย่าง ก้านกล้วย (2549)
นวรัตน์เป็นบุคคลข้ามเพศจากหญิงเป็นชายคนแรกที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอนุญาตให้แต่งกายชุดครุยบัณฑิตสำหรับบุรุษในพิธีพระราชทานปริญญาบัตร

**ผลงานละคร**
 Bangkok รัก Stories ตอน ไม่เดียงสา @สีลม (2561)

**ผลงานภาพยนตร์**
 มนต์เพลงลูกทุ่ง เอฟ.เอ็ม. (2545)- เอ๋อเหรอ (2548)- ข้าวเหนียวหมูปิ้ง (2549)- ไฉไล (2549)- ก้านกล้วย (พากย์-2549)- สลัดตาเดียวกับเด็ก 200 ตา (2551)- นาค (พากย์-2551)- ส้มตำ (2551)- 5 หัวใจฮีโร่ (2552)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:นักแสดงไทยที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:ชาวไทยที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:นักแสดงเด็กชาวไทย
หมวดหมู่:ราชวงศ์เป่ยโจว

หมวดหมู่:ราชวงศ์เหนือใต้
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในเอเชียตะวันออก
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์เหนือใต้

ก่อนหน้า::หมวดหมู่:ราชวงศ์จิ้นค.ศ. 266–420
ประวัติศาสตร์จีน:หมวดหมู่:ราชวงศ์เหนือใต้ค.ศ. 420–581
ถัดไป::หมวดหมู่:ราชวงศ์สุยค.ศ. 581–618

น
อาจื่อ

อาจื่อ (阿紫) เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง
อาจื่องามดั่งอสรพิษร้าย มีอายุประมาณสิบหกปี เป็นเด็กกำพร้า ต้องแยกกับบิดามารดาและพี่สาวตั้งแต่แบเบาะ ยังจำความไม่ได้ เนื่องจากบิดาและมารดาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ทำให้อาจื่อเป็นเด็กที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน หนำซ้ำยังไปเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าหมู่ดาวติงชุนชิว 
อาจื่อเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้นฉุน มีพี่สาวอีกคนชื่ออาจู
อาจื่อติดตามเฉียวฟงตลอดหลังจากที่อาจูพี่สาวเสียชีวิต ซึ่งได้ฝากฝังให้เฉียวฟงช่วยดูแล เพราะเกรงอาจื่อจะหลงเดินทางผิด ในขณะเดียวกันอาจูก็ฝากฝังให้อาจื่อคอยดูแลปรนนิบัติเฉียวฟงด้วยเช่นกัน แต่ทว่าอาจื่อมีนิสัยกร้าวร้าว โหดเหี้ยมอำมหิต ทำให้เป็นภาระกับเฉียวฟงอยู่เสมอ แต่สุดท้ายอาจือก็รักเฉียวฟง
หมวดหมู่:ตัวละครในนิยายกำลังภายใน
หมวดหมู่:แปดเทพอสูรมังกรฟ้า
จักรพรรดิหมิง

จักรพรรดิหมิงตี้ (Ming Di) สามารถหมายถึง- จักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (ค.ศ. 58 - 75)- จักรพรรดิจิ้นหมิงตี้ แห่งราชวงศ์จิ้น (ค.ศ. 323 - 326)- จักรพรรดิหมิงตี้ แห่งราชวงศ์หลิวซ่ง (ค.ศ. 465 - 472)- จักรพรรดิหมิงตี้ แห่งราชวงศ์ฉีใต้ (ค.ศ. 494 - 498)- จักรพรรดิโจวหมิงตี้‎‎ แห่งราชวงศ์เป่ยโจว (ค.ศ. 557 - 560)- จักรพรรดิหมิงตี้ แห่งราชวงศ์เหลียงตะวันตก (ค.ศ. 562 - 585)
ห
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
จักรพรรดิเสวียน

จักรพรรดิเสวียนตี้ (Xuan Di) สามารถหมายถึง- จักรพรรดิฮั่นเสวียนตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (74 - 49 ปีก่อนคริสตกาล)- จักรพรรดิโจวเสวียนตี้‎‎ แห่งราชวงศ์เป่ยโจว (ค.ศ. 578 - 579)- จักรพรรดิเสวียนตี้ แห่งราชวงศ์เหลียงตะวันตก (ค.ศ. 555 - 562)- จักรพรรดิเสวียนตี้ แห่งราชวงศ์เฉิน (ค.ศ. 569 - 582)
ส
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
โรแบร์ แลงกาต์

โรแบร์ แลงกาต์ (Robert Lingat รอแบร์ แล็งกา) หรือ ร. แลงกาต์ (พ.ศ. 2435 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักนิติศาสตร์และอาจารย์สอนกฎหมายชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับกฎหมายในภาคพื้นเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อวงการกฎหมายไทยในอดีตอย่างยิ่ง

**ชีวิตช่วงต้น**
โรแบร์เกิดใน พ.ศ. 2435 ณ เมืองชาร์เลอวีล-เมซีแยร์ แคว้นอาร์แดน ประเทศฝรั่งเศส ชีวิตส่วนตัวของเขาไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
ด้านการศึกษา ใน พ.ศ. 2462 เขาได้ศึกษาภาษาไทย ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต จนได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันภาษาตะวันออกแห่งกรุงปารีส ต่อมาได้ศึกษากฎหมายเอกชนจนได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตในปารีสเมื่อ พ.ศ. 2474 มีผลงานเป็นวิทยานิพนธ์เรื่อง "เลสกลาวาชปรีเวดองเลอวีเยอดรัวซียามัว" (L'esclavage privé dans le vieux droit siamois; "ระบบทาสเอกชนในกฎหมายเก่าของสยาม")

**การงาน**
ด้านการทำงาน ระหว่าง พ.ศ. 2461 ถึง พ.ศ. 2462 โรแบร์เป็นล่ามให้กองทัพไทยในฝรั่งเศส
ครั้น พ.ศ. 2467 ถึง พ.ศ. 2483 โรแบร์ย้ายมาประกอบอาชีพในกรุงเทพมหานคร โดยเป็นที่ปรึกษากฎหมาย และอาจารย์วิชานิติศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยหลายแห่งในเอเชีย รวมถึงอาจารย์วิชานิติศาสตร์ระดับปริญญาตรีและปริญญาโทของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส และมีล่ามถ่ายทอดเป็นภาษาไทยอีกที
ช่วงนั้น เขายังได้เป็นที่ปรึกษากระทรวงยุติธรรม และได้ร่วมในการอภิปรายและศึกษาเกี่ยวกับระบบกฎหมายอินเดียที่กำลังเจริญเติบโต
เขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยกระทั่ง พ.ศ. 2498 จึงออกจากงาน ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศกัมพูชากลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของเขา

**ชีวิตส่วนตัว**
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงรายงานไว้ใน สาส์นสมเด็จ ว่า ใน พ.ศ. 2480 ระหว่างที่โรแบร์ทำงานในประเทศสยาม พระองค์เสด็จไปเยี่ยมเขาที่บ้าน และทรงพบว่า เขาสะสมพัดยศของพระภิกษุไว้มากมาย ในจำนวนนี้มีพัดโบราณและพัดประจำตำแหน่งซึ่งไม่ควรจะได้ไว้ เมื่อตรัสถามที่มา เขาก็บ่ายเบี่ยงเลี่ยงตอบ

**การตาย**
โรแบร์กลับประเทศฝรั่งเศสไปสอนที่ศูนย์อินเดียศึกษา มหาวิทยาลัยปารีส จนเสียชีวิตในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 หนึ่งปีก่อนที่ผลงานของเขาจะได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและนำชื่อของเขาเข้าสู่โลกระดับสากล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล, และ กรรณิกา จรรย์แสง (บรรณาธิการ). (2548). ร. แลงกาต์ กับไทยศึกษา: รวมบทความแปลและบทความศึกษาผลงาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 974-571-959-5
2515
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:อาจารย์คณะนิติศาสตร์
หมวดหมู่:นักกฎหมายชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ชาวฝรั่งเศสในประเทศไทย
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
เครื่องยนต์นิสสัน RB

เครื่องยนต์ RB26DETT ของรถยนต์นิสสัน สกายไลน์ GT-R R34
เครื่องยนต์นิสสัน RB เป็นเครื่องยนต์ 2.0-3.0 ลิตร จากนิสสัน โดยแบ่งเป็น
*RB20 - 2.0 L (1998 ซีซี, bore: 78.0 มม, stroke: 69.7 มม)
*RB24 - 2.4 L (2428 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 69.7 มม)
*RB25 - 2.5 L (2498 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 71.7 มม)
*RB26 - 2.6 L (2568 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 73.7 มม)
*RB30 - 3.0 L (2982 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 85.0 มม)

**RB26DET**
RB26DET เป็นเครื่องยนต์ของรถยนต์นิสสัน สกายไลน์ ในรหัส GT-R ตั้งแต่ - นิสสัน สกายไลน์ GT-R R32 1989 - 1992- นิสสัน สกายไลน์ GT-R R33 1993 - 1997- นิสสัน สกายไลน์ GT-R R34 1998 - 2002
นอกจากนี้ยังมีรถยนต์นิสสันรุ่น Stagea 260RS และรถยนต์ทอมมี ไคระ (Tommy Kaira) รุ่น ZZ II ที่ผลิตหรือประกอบโดยใช้เครื่องยนต์รุ่นดังกล่าว
หมวดหมู่:เครื่องยนต์
หมวดหมู่:นิสสัน
ภาษาฮีบรูมิซนะห์

ภาษาฮีบรูมิซนะห์ (Mishnaic Hebrew language) หรือภาษาฮีบรูแรบไบรุ่นแรก (Early Rabbinic Hebrew language) เป็นลูกหลานโดยตรงของภาษาฮีบรูไบเบิลภาษาหนึ่ง ที่รักษาไว้โดยชาวกรุงในบาบิโลน และได้รับการบันทึกโดยชาวยิวที่เขียนมิซนะห์ สำเนียงนี้ไม่ได้ถูกใช้โดยชาวซามาริทันที่รักษาสำเนียงของตนในรูปภาษาฮีบรูซามาริทัน

**สัทวิทยา**
ระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูมิซนะห์ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูไบเบิล อย่างไรก็ตาม เสียงท้ายพยางค์ /m/ มักจะถูกแทนที่ด้วย /n/ ในมิซนะห์ ในหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกัน เสียงท้ายพยางค์ที่เป็นเสียงนาสิกถูกตัดออก โดยสระก่อนหน้านั้นถูกทำให้เป็นสระนาสิกแทน ต่อมาหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยอิทธิพลของภาษาอราเมอิก นอกจากนั้น ในภาษาฮีบรูมิซนะห์ไม่มีการแยกความแตกต่างของเสียงอะลิฟ (א) และอะยิน (ע)

**ระบบกริยา**
ระบบคำกริยาของภาษาฮีบรูมิซนะห์คล้ายกับภาษาฮีบรูไบเบิล แต่มีความเปลี่ยนแปลงซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆของภาษาฮีบรูด้วย รวมทั้งภาษาฮีบรูในม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซีและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ - รูปอดีต ใช้รูปแบบเดียวกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "משה קיבל תורה מסיניי"
อดีตกำลังกระทำ แสดงโดยใช้ Verb to be + รูปปัจจุบันซึ่งต่างไปจากภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר"- ปัจจุบัน ใช้รูปแบบเดียวกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ เช่น การใช้อนุภาค (בינוני) ตัวอย่างเช่น "על שלושה דברים העולם עומד"- อนาคต แสดงโดยใช้รูปอนาคต หรือ עתיד + คำชี้เฉพาะ ตัวอย่างเช่น "ולפני מי אתה עתיד ליתן דין וחשבון"- คำสั่ง แสดงในรูปแบบเดียวกับอนาคตในภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר, אל תהיו כעבדים המשמשין את הרב"
ภาษาฮีบรูในยุคกลางมีลักษณะหลายอย่างที่ต่างจากภาษาฮีบรูในยุคโบราณ ได้แก่ ไวยากรณ์ ประโยค และรากศัพท์ใหม่ๆ ที่มีพื้นฐานมาจากรากศัพท์เก่า ในยุคทองของวรรณกรรมยิวในสเปน งานที่สำคัญทำโดยนักไวยากรณ์ในการอธิบายคำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนักไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูคลาสสิก นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรูที่สำคัญได้แก่ Judah ben David Hayyuj และ Jonah ibn Janah
ความต้องการที่จะแสดงความรู้ทางวิทยาศาสตร์และปรัชญาจากภาษากรีกคลาสสิกและภาษาอาหรับยุคกลาง ทำให้ภาษาฮีบรูยุคกลางมีการยืมคำและรูปแบบไวยากรณ์จากภาษาอื่น หรือคำที่มีค่าใกล้เคียง จากรากศัพท์ภาษาฮีบรูที่มีอยู่ ทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะของปรัชญาฮีบรูซึ่งเป็นการแปลจากภาษาอาหรับ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 History of the Ancient and Modern Hebrew Language date=2012-12-22 , David Steinberg- Short History of the Hebrew Language date=2012-05-23 , Chaim Rabin
ฮีบรูมิซนะห์
ฮีบรูมิซนะห์
ชุง ฮิยอง

ชุง ฮิยอง (Hi-Young Chung) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 23 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 6) เสมอ 3 แพ้ 4 

**เกียรติประวัติ**
- แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2525 – 2526)- แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2529)- แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท 
** ชิง 22 มีนาคม 2530 ชนะคะแนนโดยเทคนิค ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ที่ สมุทรปราการ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 16 กรกฎาคม 2530 ชนะคะแนนโดยเทคนิค แฟลช เอมมานูเอล ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 24 ตุลาคม 2530 ชนะน็อค ทากาชิ โกโมริ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 13 กุมภาพันธ์ 2531 เสมอกับ ปาร์ค จุงวู ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 11 กุมภาพันธ์ 2532 ชนะน็อค ปาร์ค ยุงดุก ยก 2 ที่ เกาหลีใต้
** เสียแชมป์ 8 กรกฎาคม 2532 แพ้คะแนน ชอย แจวอน ที่ เกาหลีใต้- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 19 พฤษภาคม 2527 แพ้คะแนน เอลลี่ ปิกัล ที่ เกาหลีใต้
** ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 16 พฤษภาคม 2530 แพ้คะแนน โจอี้ ฮิยาส ที่ ฟิลิปปินส์

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
ลี ซึงฮุน

ลี ซึงฮุน (ฮันจา=李承勳; Lee Seung-hoon) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 45 (น็อค 25) เสมอ 1 แพ้ 6

**ประวัติ**
ในการชกมวยสากลอาชีพ ลีเคยชกแพ้เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ และคิม ฮวานจิน ใน พ.ศ. 2520 แต่ในปีถัดมา ลีก็ได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท และชกชนะคะแนน พรูเดนซิโอ คาร์โดนา ใน พ.ศ. 2522 ลีขยับขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสภามวยโลก (WBC) แต่เป็นฝ่ายแพ้ราฟาเอล โอโรโนไป
ใน พ.ศ. 2524 ลีขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท ชกชนะ คิม ซุงจุน แล้วขึ้นชิงแชมป์โลกกับกัวดา ลูเป้ พินเตอร์ เมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2525 แต่ไม่สำเร็จ แม้จะชกพินเตอร์ลงไปนับได้ก่อนในยกที่ 5 หลังจากนั้น ลีขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ชกชนะอดีตแชมป์โลก ริคาร์โด คาร์โดนาและขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกกับวิคเตอร์ กาเลฮาสเมื่อ 2 ก.พ. 2528 แต่ไม่สำเร็จอีก
ต่อมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 ลีมีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ  (IBF) ที่ว่างเพราะคิม จีวอนสละตำแหน่ง การชกมีขึ้นในเดือนมกราคม 2530 ปรากฏว่าลีเป็นฝ่ายชนะประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ แม้จะป้องกันตำแหน่งได้ถึง 3 ครั้ง แต่ลีต้องสละตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2531 เพราะเกาหลีใต้ไม่สนับสนุน IBF ลีขึ้นชกชนะฮูเลียน โซลิสในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2531 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของ WBC กับดาเนียล ซาราโกซา แต่ไม่สำเร็จอีก ในที่สุดจึงแขวนนวมไปใน พ.ศ. 2532

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท (2521) - แชมป์โลก IBF รุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวท
** ชิง 18 มกราคม 2530 ชนะน็อค ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 9 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 5 เมษายน 2530 ชนะน็อค ฆอร์เฆ อูร์บินา ดิอัซ ยก 10 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 19 กรกฎาคม 2530 ชนะน็อค ลีออน คอลลิน ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 27 ธันวาคม 2530 ชนะคะแนน โฮเซ ซานาบริอา ที่ เกาหลีใต้- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลก WBC รุ่น​จูเนียร์​แบนตั้มเวท​ เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2523 แพ้คะแนน ราฟาเอล โอโรโน่ ที่ เวเนซุเอลา
** ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นแบนตั้มเวท เมื่อ 3 มิถุนายน 2525 แพ้น็อค ลูเป ปินตอร์ ยก 11 ที่ สหรัฐ
** ชิงแชมป์โลก WBA รุ่น​จูเนียร์​เฟเธอร์เวท​ เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2528 แพ้คะแนน บิกตอร์ กาเยฮัส ที่ ปวยร์โตรีโก
** ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์​เฟเธอร์เวท​ เมื่อ 29 พฤษภาคม 2531 เสมอกับ ดานิเอล ซาราโกซา ที่ เกาหลีใต้

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com date=2015-04-07  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์โลก IBF
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดชุงช็องเหนือ
ชอย ยอนแคบ

ชอย ยอนแคบ (Youn-Kap Choi) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2507 สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 8) แพ้ 5 

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2527)- แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
** ชิง 9 มีนาคม 2528 ชนะคะแนน ทากูย่า มูกูรูม่า ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 1 มิถุนายน 2528 ชนะน็อค จูน อิโต ยก 2 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 21 กันยายน 2528 ชนะคะแนน เออร์นี ซานิโก ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 24 พฤศจิกายน 2528 ชนะน็อค พาโบล เปปิโต ยก 9 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 23 มีนาคม 2529 ชนะคะแนน ฮวาง แจฮวาง ที่ เกาหลีใต้
** เสียแชมป์ 1 กรกฎาคม 2529 แพ้คะแนน ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ที่ สมุทรปราการ

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.comfix-attempted=yes  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
วัดจันทร์ (จังหวัดเชียงใหม่)

วัดจันทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ สร้างมานานกว่า 300 ปี มีความโดดเด่น คือ วิหารแว่นตาดำ ลักษณะคล้ายคนสวมแว่นตา 
นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั่งของศูนย์ศิลปาชีพวัดจันทร์
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดจันทร์ เมื่อครั้งยังเป็นอาศรม พระธรรมจาริกบ้านจันทร์ ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522

**วิหารแว่นตาดำ**
วิหารแว่นตาดำ วิหารที่มีลักษณะเหมือนสวมแว่นตาดำอยู่หน้าวิหาร สร้างมาประมาณ 80 ปี โดยช่างชาวกะเหรี่ยงหรือชาวปกาเกอญอ โดยเหตุผลเพราะ  วิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พื้นวิหารเทพื้นปูน ฝาวิหารด้านข้างฉาบปูน ส่วนประตูด้านหน้าวิหารรวมทั้งจั่ววิหารด้านหน้าส่วนหนึ่งได้ทำด้วยแผ่นไม้สักปิดบังแสงแดดไว้หมด ขณะนั้นช่างเห็นว่าหากปิดด้านหน้าวิหารหมดจะไม่มีแสงแดดให้แสงสว่างในวิหารได้ จึงมีเจตนาว่าจะเปิดด้านหน้าวิหารบริเวณจั่ววิหารให้แสงแดดเข้ามาข้างในวิหารได้บ้าง จึงเจาะแผ่นไม้บางส่วนของจั่วออกเพื่อจะได้รับแสง โดยช่างตั้งใจจะทำให้เหมือนดวงตา แต่พอทำเสร็จมีลักษณะคล้ายแว่นตาจึงปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น ก่อนนั้นไม่ได้นำกระจกมาสวมใส่แต่อย่างใด แต่เป็นห่วงทรัพย์สินในวิหารที่มีพระประธานเป็นพระสิงห์ 3 อายุกว่า 300 ปี และพระพุทธรูปองค์อื่นๆ อีกจำนวนมาก กลัวว่าจะสูญหาย ต่อมาจึงนำกระจกกรองแสงสีดำมาติดอีกครั้งหนึ่ง จึงเป็นวิหารสวมแว่นตา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วัดในจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:อำเภอกัลยาณิวัฒนา
หมวดหมู่:พระองค์เจ้าตั้ง

หมวดหมู่นี้สำหรับ พระองค์เจ้าตั้ง คือ  หม่อมเจ้า หรือ เจ้านายที่ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระองค์เจ้าเฉพาะพระองค์เท่านั้น แต่โอรสธิดายังคงเป็นหม่อมราชวงศ์อยู่ตามสกุลยศเดิม ซึ่งพระองค์เจ้าตั้งนับเป็นอิสริยยศ
หมวดหมู่:พระองค์เจ้า