มนุษย์หมาป่า

ในความเชื่อพื้นบ้าน มนุษย์หมาป่า (Werewolf (จากภาษาอังกฤษโบราณ werwulf 'man-wolf')) หรือบางครั้งเรียกว่า ไลแคนโทรป (Lycanthrope   (grc )) คือบุคคลที่สามารถกลายร่างเป็นหมาป่าหรือครึ่งมนุษย์ครึ่งหมาป่า ไม่ว่าจะโดยตั้งใจ หลังจากถูกสาปแช่งหรือความทุกข์ทรมาน (เช่น จากการถูกกัดหรือข่วนจากมนุษย์หมาป่าตัวอื่น) โดยการกลายร่างเกิดขึ้นในคืนที่วันพระจันทร์เต็มดวงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แหล่งที่มาในยุคแรกสำหรับความเชื่อในความสามารถหรือความทุกข์นี้ เรียกว่า ไลแคนโทรปี (Lycanthropy)  ได้แก่ เพโทรเนียส (27–66) และ เจอร์เวส ออฟ ทิลบิวรี่ (1150–1228)
มนุษย์หมาป่าเป็นแนวคิดที่แพร่หลายในความเชื่อของยุโรป ซึ่งมีอยู่ในหลายรูปแบบ ซึ่งสัมพันธ์กันโดยการพัฒนาร่วมกันกับการตีความของชาวคริสเตียนเกี่ยวกับความเชื่อของยุโรปที่พัฒนาขึ้นในช่วงยุคกลาง ตั้งแต่ยุคสมัยใหม่ตอนต้น ความเชื่อเรื่องมนุษย์หมาป่าก็แพร่กระจายไปยังโลกใหม่ด้วยลัทธิอาณานิคม ความเชื่อเรื่องมนุษยหมาป่าพัฒนาควบคู่ไปกับความเชื่อเรื่องแม่มดในยุคกลางตอนปลายและสมัยใหม่ตอนต้น เช่นเดียวกับการล่าแม่มดโดยรวม การพิจารณาคดีเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าเกิดขึ้นที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปัจจุบัน (โดยเฉพาะแคว้นวาเลส์และโวด์) ในช่วงต้นศตวรรษที่ 15 และแพร่กระจายไปทั่วยุโรปในวันที่ 16 จุดสูงสุดในวันที่ 17 และลดลงในศตวรรษที่ 18
การประหารมนุษย์หมาป่าและคติชนวิทยาที่เกี่ยวข้องเป็นส่วนสำคัญของปรากฏการณ์ "การล่าแม่มด" แม้ว่าจะเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นก็ตาม การกล่าวหาว่า ไลแคนโทรปี มีส่วนเกี่ยวข้องกับการล่าแม่มดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 1=Lorey (2000) บันทึกคดีที่ทราบ มี 280 คดี; ซึ่งแตกต่างกับจำนวนคดีการประหารชีวิตด้วยการถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มดที่บันทึกไว้ทั้งหมด 12,000 คดี หรือยอดรวมโดยประมาณประมาณ 60,000 คดี คิดเป็น 2% หรือ 0.5% ตามลำดับ คดีที่บันทึกไว้ครอบคลุมช่วงปี 1407 ถึงปี 1725 และถึงจุดสูงสุดในช่วงปี 1575–1657
กรณีของปีเตอร์ สตัมป์ (ค.ศ. 1589) นำไปสู่จุดสูงสุดอย่างมีนัยสำคัญทั้งในด้านความสนใจและการประหารผู้ที่คิดว่าเป็นมนุษย์หมาป่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุโรปที่พูดภาษาฝรั่งเศสและภาษาเยอรมัน ปรากฏการณ์นี้คงอยู่ยาวนานที่สุดในบาวาเรียและออสเตรีย โดยมีการบันทึกการข่มเหงผู้มีอาคมหมาป่าจนกระทั่งหลังปี ค.ศ. 1650 คดีสุดท้ายเกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 18 ในคารินเทียและสติเรีย Lorey (2000) บันทึกการกล่าวหา 6 ครั้งในช่วงปี 1701 และ 1725 ทั้งหมดในสติเรียหรือคารินเทีย; 1701 Paul Perwolf แห่ง Wolfsburg, Obdach, Styria (ประหารชีวิต); 1705 "Vlastl" แห่ง Murau สติเรีย (ไม่ทราบคำตัดสิน); 1705/6 ขอทานหกคนใน Wolfsberg คารินเทีย (ถูกประหารชีวิต); 1707/8 คนเลี้ยงแกะสามคนในลีโอเบนและเฟรเยนสไตน์ สติเรีย (การลงทัณฑ์หนึ่งครั้ง การประหารชีวิตที่น่าจะเป็นไปได้สองครั้ง); 1718 Jakob Kranawitter ขอทานพิการทางจิต ในเมือง Rotenfel, Oberwolz, Styria (การลงโทษทางร่างกาย); 1725: Paul Schäffer ขอทานของ St. Leonhard im Lavanttal คารินเทีย (ถูกประหารชีวิต)
มีรายงานวิธีการต่าง ๆ ในการเป็นมนุษย์หมาป่า โดยวิธีที่ง่ายที่สุดคือการถอดเสื้อผ้าและคาดเข็มขัดที่ทำจากหนังหมาป่า ซึ่งอาจทดแทนการใช้หนังสัตว์ทั้งตัว (ซึ่งมีการอธิบายไว้บ่อยครั้งเช่นกัน) ในกรณีอื่น ๆ ร่างกายจะถูกถูด้วยยาทาวิเศษ การดื่มน้ำฝนจากรอยเท้าของสัตว์ตัวนั้นหรือจากลำธารที่น่าหลงใหลบางแห่งก็ถือเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการกลายร่างเช่นกัน โอเลาส์ มักนุส นักเขียนชาวสวีเดนในศตวรรษที่ 16 กล่าวว่ามนุษย์หมาป่าของชาวลิโวเนียนเริ่มต้นจากการเทเบียร์ที่เตรียมไว้เป็นพิเศษหนึ่งแก้วแล้วทำซ้ำตามสูตรที่ตั้งไว้ Ralston ได้กล่าวถึงรูปแบบของการร่ายมนตร์ที่ยังคงคุ้นเคยในรัสเซีย ในหนังสือ Songs of the Russian People
ในอิตาลี ฝรั่งเศส และเยอรมนี ว่ากันว่าผู้ชายหรือผู้หญิงสามารถกลายเป็นมนุษย์หมาป่าได้หากเขาหรือเธอนอนข้างนอกในคืนฤดูร้อนในวันพุธหรือวันศุกร์ที่แน่นอน โดยมีพระจันทร์เต็มดวงส่องลงมาบนใบหน้าของตนโดยตรง
ในบราซิล เชื่อกันว่าเมื่อผู้หญิงมีลูกสาวเจ็ดคน และลูกคนที่แปดเป็นผู้ชาย ลูกคนหลังก็น่าจะเป็นมนุษย์หมาป่า
การเป็นมนุษย์หมาป่าเพียงแค่ถูกมนุษย์หมาป่าตัวอื่นกัดหรือข่วนเนื่องจากเป็นรูปแบบหนึ่งของการติดเชื้อเป็นเรื่องปกติในนิยายสยองขวัญสมัยใหม่ แต่การแพร่เชื้อประเภทนี้หาได้ยากในตำนานจริง ต่างจากกรณีในการเป็นแวมไพร์
แม้ว่าความหมายของไลแคนโทรปีจะจำกัดอยู่แค่การกลายร่างเป็นหมาป่าในมนุษย์ที่มีชีวิต แต่ความเชื่อที่จัดอยู่ในหมวดหมู่นี้ก็ยังห่างไกลจากความสม่ำเสมอ และคำศัพท์นี้ใช้ค่อนข้างเอาแน่เอานอนไม่ได้
การกลายร่างอาจเป็นการชั่วคราวหรือถาวร สัตว์ที่เป็นมนุษย์อาจเป็นมนุษย์ที่เปลี่ยนร่างไปเอง อาจเป็นสองเท่าของตนซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ผู้ชายที่แท้จริงมีรูปร่างหน้าตาไม่เปลี่ยนแปลง อาจเป็นวิญญาณของตนที่ออกไปตามหาผู้ที่มันจะกลืนกินโดยปล่อยให้ร่างกายอยู่ในสภาวะจิตสำนึกเปลี่ยนแปลง หรืออาจเป็นได้ไม่มากไปกว่าผู้ส่งสารของมนุษย์ สัตว์จริง หรือ แฟมีเลียร์สปิริต ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจ้าของโดยข้อเท็จจริงที่ว่าเชื่อว่าการบาดเจ็บใด ๆ ต่อสัตว์นั้น โดยปรากฏการณ์ที่เรียกว่าการสะท้อนกลับ ซึ่งจะส่งผลให้มนุษย์ได้รับบาดเจ็บตามไปด้วย
นอกเหนือจากลักษณะทางธรรมชาติของทั้งหมาป่าและมนุษย์แล้ว มนุษย์หมาป่ายังถือว่ามีความแข็งแกร่งและความเร็วเหนือกว่าหมาป่าหรือมนุษย์อีกด้วย โดยทั่วไปแล้ว มนุษย์หมาป่าถือเป็นตัวละครของชาวยุโรป แม้ว่าตำนานของมันจะแพร่หลายไปทั่วโลกในเวลาต่อมาก็ตาม สัตว์จำแลงที่คล้ายกับมนุษย์หมาป่านั้น เป็นเรื่องที่พบได้ในตำนานจากทั่วทุกมุมโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชนพื้นเมืองอเมริกัน แม้ว่าส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับสัตว์ชนิดอื่นที่ไม่ใช่หมาป่าก็ตาม
ตามตำนานของยุโรป มนุษย์หมาป่ามีลักษณะทางกายภาพที่โดดเด่น แม้แต่ในร่างมนุษย์ซึ่งรวมถึงคิ้วทั้งสองข้างประกบกันที่ดั้งจมูก เล็บโค้ง หูต่ำ และการก้าวย่าง การปรากฏตัวของมนุษย์หมาป่าในรูปแบบสัตว์นั้นแตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรม แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะแยกไม่ออกจากหมาป่าธรรมดา เว้นแต่ว่ามันไม่มีหาง (ซึ่งเป็นลักษณะความคิดของแม่มดในร่างสัตว์) มักจะมีขนาดใหญ่ขึ้นและยังคงรักษาสายตารวมทั้งเสียงของมนุษย์ ตามคำบอกเล่าของชาวสวีเดน มนุษย์หมาป่าสามารถแยกความแตกต่างจากหมาป่าทั่วไปได้โดยที่มันจะวิ่งด้วยสามขา โดยเหยียดขาที่สี่ไปข้างหลังจนดูเหมือนหาง
วิธีหนึ่งในการระบุตัวมนุษย์หมาป่าในร่างมนุษย์คือการตัดเนื้อของผู้ถูกกล่าวหา โดยอ้างว่าจะเห็นขนอยู่ในบาดแผล หลังจากที่กลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้ว มนุษย์หมาป่ามักถูกบันทึกไว้ว่าจะเรื่มอ่อนล้า อ่อนเพลีย และมีอาการซึมเศร้าทางประสาทอย่างเจ็บปวด
ลักษณะนิสัยหนึ่งที่ถูกประณามไปทั่วโลกในยุคกลางของยุโรปคือนิสัยของมนุษย์หมาป่าที่ชอบกินศพที่เพิ่งถูกฝัง ซึ่งเป็นลักษณะที่ได้รับการบันทึกไว้อย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน Annales Medico-psychologiques ในศตวรรษที่ 19
มนุษย์หมาป่า จะกลับร่างกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาเมื่อได้รับบาดเจ็บ ซึ่งนักล่าปีศาจสามารถที่จะตามรอยเลือดได้ วิธีการฆ่ามนุษย์หมาป่า คือ การยิงด้วยลูกปืนหรือแทงด้วยใบมีดที่ทำมาจากเงิน และจะต้องเป็นเงินที่หลอมมาจากกางเขน ศพของมนุษย์หมาป่าควรนำไปเผาดีกว่าฝัง เพราะถ้านำไปฝังอาจทำให้มันกลับคืนร่างมาเป็นพริโคลิชิ (Pricolici) คือ มนุษย์หมาป่าที่เป็นแวมไพร์ในเวลาเดียวกัน พวกมันสามารถแปลงร่างได้เหมือนมนุษย์หมาป่า แต่พวกมันสามารถควบคุมการแปลงร่างได้
มีวิธีการต่าง ๆ มากมายในการกำจัดการเป็นมนุษย์หมาป่าออกไป ในสมัยโบราณ ชาวกรีกและโรมันโบราณเชื่อในพลังแห่งความเหนื่อยล้าในการรักษาโรคไลแคนโทรปี เหยื่อจะต้องออกกำลังกายเป็นเวลานานโดยหวังว่าจะหายจากโรคภัยไข้เจ็บ การปฏิบัตินี้เกิดขึ้นจากข้อเท็จจริงที่ว่ามนุษย์หมาป่าที่ถูกกล่าวหาจำนวนมากจะรู้สึกอ่อนแอและทรุดโทรมลงหลังจากทำการปล้นสะดม
ในยุโรปยุคกลาง ตามธรรมเนียมแล้ว มีสามวิธีที่สามารถใช้รักษาเหยื่อของมนุษย์หมาป่าได้ ในทางยา (โดยปกติจะผ่านทางการใช้วูลฟ์เบน) โดยการผ่าตัดหรือโดยการไล่ผี อย่างไรก็ตาม การรักษาหลายอย่างที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ประกอบวิชาชีพทางการแพทย์ในยุคกลางพิสูจน์แล้วว่าเป็นอันตรายถึงชีวิตแก่ผู้ป่วย ความเชื่อของชาวซิซิลีที่มีต้นกำเนิดในอาหรับถือว่ามนุษย์หมาป่าสามารถรักษาอาการเจ็บป่วยได้ด้วยการฟาดมันสามครั้งบนหน้าผากหรือหนังศีรษะด้วยมีด ความเชื่ออีกประการหนึ่งจากวัฒนธรรมเดียวกันเกี่ยวข้องกับการเจาะมือของมนุษย์หมาป่าด้วยเล็บ บางครั้งมีการใช้วิธีที่รุนแรงน้อยกว่า ในที่ราบลุ่มชเลสวิก-โฮลชไตน์ของเยอรมนี มนุษย์หมาป่าสามารถรักษาให้หายขาดได้หากใครก็ตามเรียกมันด้วยชื่อคริสเตียนสามครั้ง ขณะที่ความเชื่อของชาวเดนมาร์กอย่างหนึ่งถือได้ว่าเพียงแค่ดุว่ามนุษย์หมาป่าก็จะรักษามันได้ การเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ยังเป็นวิธีการทั่วไปในการขจัดการเป็นมนุษย์หมาป่าในยุคกลาง การอุทิศตนให้กับนักบุญฮิวเบิร์ตยังถูกอ้างถึงว่าเป็นทั้งการรักษาและการป้องกันจากไลแคนโทรปส์ กล่าวกันว่าการกลิ้งน้ำค้างช่วยรักษาโรคได้
ผู้ที่มีขนรุงรังตามแขนขาหรือหลังหรือลำตัว จนถูกเรียกว่าเป็นมนุษย์หมาป่า เป็นอาการผิดปกติที่เรียกว่า Hypertrichosis (/ไฮ-เปอร์-ทริ-โค-ซิส/) เกิดจากยีนในโครโมโซมผิดปกติ แต่เกิดขึ้นได้น้อยมากเพียงหนึ่งใน 1,000,000 เท่านั้น แต่ทว่าอาการดังกล่าวสามารถส่งต่อทางพันธุกรรมได้
นอกจากนี้แล้ว การกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่ายังเกิดจากผู้ที่ต้องการจะกลายร่างเพื่อความแข็งแกร่งและอยู่ยงคงกระพัน ตามความเชื่อของรัสเซีย เชื่อว่า การที่จะกลายร่างเป็นหมาป่าได้นั้นต้องกระโดดข้ามต้นไม้ใหญ่ที่ล้มอยู่ในป่า แล้วเอามีดทองแดงเล่มเล็ก ๆ แทงต้นไม้แล้วท่องคาถา แล้วดื่มน้ำจากรอยเท้าบนดินของหมาป่า และกินสมองของสัตว์ที่ถูกหมาป่าฆ่าตาย หากทำดังนี้แล้วจะกลายร่างเป็นหมาป่าได้ และยังมีอีกวิธีการหนึ่ง คือ ในเวลาเที่ยงคืนของคืนวันพระจันทร์เต็มดวง ให้ปรุงน้ำมันชนิดหนึ่งขึ้นมาที่ทำมาจากต้นไม้ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า หนังหมาป่า และต้นถุงมือหมาจิ้งจอก ฝิ่น ผสมกับเลือดค้างคาวและไขมันของเด็กที่ถูกฆ่าตาย เอาของทั้งหมดนี้มาต้มรวมกันในหม้อ เมื่อผสมเข้ากันดีแล้วก็ให้ทาตามตัวแล้วเอาหนังหมาป่ามาคลุมร่าง พร้อมกับท่องคาถาขอให้เปลี่ยนร่างเป็นหมาป่า ซึ่งจะกลายเป็นหมาป่าเองโดยอัตโนมัติในทุก ๆ คืน และกลับคืนร่างเป็นมนุษย์ในเวลาเช้า คาถานี้จะถูกทำลายลงก็ต่อเมื่อบุคคลนั้นตายหรือถูกแทงเข้า 3 ครั้งที่หน้าผาก
นักรบนอร์ดิก หรือที่รู้จักกันดีในนามของ เบอร์เซอร์เกอร์ เป็นพวกที่สร้างความเชื่อเรื่องมนุษย์หมาป่าให้น่ากลัวยิ่งขึ้น เนื่องจากนิยมไว้ผมและหนวดเครายาวรุงรังเพื่อให้น่ากลัว ข่มขวัญศัตรู พวกชาวบ้านที่อยู่ห่างไกลเมื่อถูกชนกลุ่มนี้ทำร้าย มักจะเชื่อว่าพวกเบอร์เซอร์เกอร์สามารถกลายร่างเป็นกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ร้าย อย่าง หมี หมาป่า หรือ หมูป่าได้ ขณะทำการต่อสู้ ซึ่งในเทพปกรณัมของเบอร์เซอร์เกอร์บทหนึ่งเล่าว่า มีแม่มดร่ายเวทมนตร์ไว้บนหนังหมาป่า 2 ผืน ใครที่ได้สวมหนังหมาป่านี้จะกลายร่างเป็นหมาป่าไปทั้งหมด 10 วัน มีนักรบ 2 คนไปพบหนังหมาป่า 2 ผืนนี้โดยบังเอิญในป่า จึงขโมยมาขณะที่เจ้าของยังหลับอยู่ ด้วยความรู้ไม่ถึงการณ์นักรบทั้ง 2 ก็นำหนังหมาป่านี้มาสวมดู แต่ไม่สามารถถอดออกได้ นักรบทั้ง 2 หอนโหยหวนและเข้าทำร้ายซึ่งกันและกัน และยังทำร้ายเจ้าของหนังหมาป่าด้วย เมื่อ 10 วันผ่านไป เมื่อทั้งคู่กลายร่างเป็นมนุษย์แล้วก็เอาหนังหมาป่าทั้ง 2 ผืนนี้ไปเผาไฟทำลายทิ้งเสีย 
ในเทพปกรณัมของชาวไอริชเล่าว่า มีนักบวชผู้หนึ่งหลงทางอยู่ในป่า พบหมาป่านั่งอยู่ข้างกองไฟ หมาป่าตัวนี้สามารถพูดเป็นภาษามนุษย์ได้ หมาป่าได้ขอให้นักบวชอวยพรให้กับภรรยาของตนซึ่งกำลังใกล้จะตาย หมาป่าอธิบายว่า ครอบครัวของตนถูกสาปให้ทั้งหญิงและชายอย่างละหนึ่งคน จะต้องกลายร่างเป็นหมาป่าทั้งหมด 7 ปี ถ้าว่าถ้าครบ 7 ปีแล้วยังมีชีวิตอยู่ก็จะกลายร่างเป็นมนุษย์ดังเดิม แต่นักบวชไม่เชื่อ จนกระทั่งหมาป่าตัวเมียจึงฉีกหนังหมาป่าออกเผยให้เห็นเป็นร่างของหญิงสาวที่อยู่ภายใน
เรื่องราวของมนุษย์หมาป่า ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลากหลายประการเช่นเดียวกับแวมไพร์ เช่น ภาพยนตร์เรื่อง An American Werewolf in Paris ในปี ค.ศ. 1997 เป็นต้น เมื่อเวลาผ่านไป การพรรณนาถึงมนุษย์หมาป่าได้เปลี่ยนจากอสูรกายที่ร้ายกาจไปจนถึงเป็นตัวละครพระเอก เช่นในภาพยนตร์ชุด สงครามโค่นพันธุ์อสูร และ ทไวไลท์ ตลอดจน แวมไพร์พันธุ์ลุย, Dance in the Vampire Bund, โรซาริโอ้ บวก แวมไพร์ และ ภาพยนตร์ อนิเมะ มังงะ และหนังสือการ์ตูนอื่นๆ อีกมากมาย

**ดูเพิ่ม**
 คิตสึเนะ- เสือสมิง

**อ้างอิง**

**หมายเหตุ**

**เชิงอรรถ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Arby Stones, "Hellhounds, Werewolves and the Germanic Underworld" date=2005-09-05 -  The Book of Were-Wolves, by Sabine Baring-Gould, 1865 (Google online books)-  Therianthropy History Timeline-  Allen Varney, "The New Improved Beast"-  A Translation of Grimm's Saga No. 213 The Werewolf date=2011-07-26 -  A Translation of Grimm's Saga No. 215 The Werewolf Stone date=2011-07-26 - มนุษย์หมาป่า จากเว็บไซต์ไทยรัฐ : 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:สุนัขในตำนาน
หมวดหมู่:สัตว์ในนิยาย