Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
รางวัลโนเบลสาขาเคมี

รางวัลโนเบลสาขาเคมี (Nobelpriset i kemi, Nobel Prize in Chemistry) เป็นรางวัลมอบโดยราชบัณฑิตยสถานด้านวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดนเป็นประจำทุกปีแก่นักวิทยาศาสตร์ในสาขาต่าง ๆ ของเคมี รางวัลนี้เป็นหนึ่งในห้ารางวัลโนเบลซึ่งก่อตั้งจากความประสงค์ของอัลเฟรด โนเบลใน ค.ศ. 1895 (พ.ศ. 2438) เพื่อมอบให้แก่ผู้อุทิศตนอย่างโดดเด่นในสาขาเคมี ฟิสิกส์ วรรณกรรม สันติภาพ และสรีรวิทยาหรือการแพทย์ มูลนิธิโนเบลเป็นผู้รับผิดชอบรางวัลนี้ และผู้มอบรางวัลคือคณะกรรมการโนเบลอันประกอบด้วยสมาชิก 5 คนที่เลือกโดยราชบัณฑิตยสถานด้านวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน 
รางวัลโนเบลสาขาเคมีครั้งแรกมอบในปี ค.ศ. 1901 (พ.ศ. 2444) แก่ยาโกบัส เฮนริกุส ฟานติฮุฟฟ์ จากประเทศเนเธอร์แลนด์ "สำหรับการค้นพบกฎของพลศาสตร์เคมีและแรงดันออสโมติกในสารละลาย" การมอบรางวัลจัดขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคมของทุกปีที่สต็อกโฮล์มเพื่อระลึกถึงการเสียชีวิตของอัลเฟรด โนเบล

**รายนามผู้ได้รับรางวัล**
ตารางดังต่อไปนี้เป็นรายนามผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีเรียงตามปีที่มอบรางวัล โดยเริ่มจากปี ค.ศ. 1901 เป็นต้นไป และใช้ข้อมูลพื้นฐานตามคณะกรรมการรางวัลโนเบล

**พ.ศ. 2444–2453 (ค.ศ. 1901–1910)**

**พ.ศ. 2454–2463 (ค.ศ. 1911–1920)**

**พ.ศ. 2464–2473 (ค.ศ. 1921–1930)**

**พ.ศ. 2474–2483 (ค.ศ. 1931–1940)**

**พ.ศ. 2484–2493 (ค.ศ. 1941–1950)**

**พ.ศ. 2494–2503 (ค.ศ. 1951–1960)**

**พ.ศ. 2504–2513 (ค.ศ. 1961–1970)**

**พ.ศ. 2514–2523 (ค.ศ. 1971–1980)**

**พ.ศ. 2524–2533 (ค.ศ. 1981–1990)**

**พ.ศ. 2534–2543 (ค.ศ. 1991–2000)**

**พ.ศ. 2544–2553 (ค.ศ. 2001–2010)**

**พ.ศ. 2554–2563 (ค.ศ. 2011–2020)**

**พ.ศ. 2564–ปัจจุบัน (ค.ศ. 2021–ปัจจุบัน)**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  "The Nobel Prize in Chemistry" date=2006-08-19  – Official site of the Nobel Foundation.
ค
สวนทวีวนารมย์

สวนทวีวนารมย์ เป็นสวนชุมชนในความดูแลของกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 ถนนทวีวัฒนา แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10170 เป็นสวนสาธารณะเอนกประสงค์ เพราะอยู่ใกล้กับตลาดธนบุรี หรือ สนามหลวง 2 ซึ่งกรุงเทพมหานครมีประสงค์ต้องการจะให้เป็นทั้งแหล่งพักผ่อนและแหล่งจับจ่ายสินค้าของประชาชนในฝั่งธนบุรี 

**ประวัติ**
สวนทวีวนารมย์ ถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่กว่า 60 ไร่ บนถนนทวีวัฒนา แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา โดยกรุงเทพมหานครได้เช่าที่ดินจาก ห้างหุ้นส่วนจำกัด สวนพฤกษศาสตร์กรุงเทพ จำนวน 110 ไร่ เพื่อปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะและตลาดนัด โดยทำสัญญาเช่าเป็นระยะเวลา 30 ปี จากนั้นทำการปรับปรุง
พื้นที่โดยแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ปรับปรุงพื้นที่เป็นตลาดนัดแล้ว เสร็จในปี พ.ศ. 2545 ส่วนที่ 2 ปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะโดยแบ่งเป็น 2 ระยะ - ระยะที่ 1 ปรับปรุงสวนมะพร้าวเดิมให้คงความสวยงามร่มรื่นซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2545 - ระยะที่ 2 ปรับปรุงพื้นที่ส่วนที่เหลือโดยทำการขุดสระ คูน้ำ จัดสร้างสวนสุขภาพ ติดตั้งเครื่องเล่นออกกำลังกาย พร้อมป้ายแสดงประกอบจำนวน 10 สถานี สร้างถนน ทางเดิน-วิ่ง ติดตั้งน้ำพุ สร้างสนามเด็กเล่นพร้อมติดตั้งเครื่องเล่น สร้างลานกีฬา ลานแอโรบิก สนามบาสเก็ตบอล เวทีออกกำลังกาย ลานศิลปะ พร้อมทำการจัดภูมิทัศนปรับปรุงสนามหญ้าและปลูกต้นไม้ใหญ่ ตลอดจนไม้ดอกไม้ประดับเพื่อให้บรรยากาศภายในสวนมีความร่มรื่นสวยงามสมกับเป็นสวนสวยแห่งใหม่ ซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 ตามโครงการ 10 สวนสวย 10 คลองใส 10 ถนนสะอาดและจัดเป็นสวนสาธารณะแห่งที่ 2 ของฝั่งธนบุรีนับจากสวนธนบุรีรมย์ 
สวนทวีวนารมย์ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันเสาร์ที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2548 โดยผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน เป็นประธานในพิธี
สวนทวีวนารมย์ เปิดทำการตั้งแต่เวลา 05.00-21.00 น. เป็นประจำทุกวัน มีจำนวนผู้มาใช้บริการในวันธรรมดาประมาณ 400 คน วันหยุดราชการประมาณ 800 คน
left

**สถานที่ใกล้เคียง**
 ตลาดธนบุรี- วัดศาลาแดง- ถนนอุทยาน

**อ้างอิง**
 สวนทวีวนารมย์

**แหล่งข้อมูลอื่น**
100.352386 
ทวีวนารมย์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตทวีวัฒนา
หมวดหมู่:บทความที่ต้องการการปรับปรุงเชิงรูปภาพ

หมวดหมู่นี้รวบรวมบทความหรือหมวดหมู่ที่ต้องการปรับปรุงเชิงรูปภาพ หรือเนื้อหา เนื่องจาก
*รูปที่อยู่ในบทความไม่สอดคล้องกับเนื้อหา
*รูปที่อยู่ในบทความถูกลบเนื่องจากไม่ได้ระบุแหล่งที่มา ซึ่งตามนโยบายของวิกิพีเดียไทยจะถูกลบในเวลา 7 วัน
*บทความที่ควรจะมีภาพประกอบ
*บทความที่มีการจัดรูปแบบและตำแหน่งของภาพไม่ดี
หมวดหมู่:ตรวจแก้รูปแบบ
สเวน-เยอราน เอริกซอน

สเวน-เยอราน เอริกซอน (สวีเดน: Sven-Göran Eriksson, 5 กุมภาพันธ์ 1948 – 26 สิงหาคม 2024) เป็นอดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติอังกฤษ,ทีมชาติเม็กซิโกและทีมชาติฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังเคยเป็นผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตีและสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี โดยงานสุดท้ายของเขา คือ การคุมทีมชาติฟิลิปปินส์
2024 ทีมตำนานลิเวอร์พูล
เอริกซอนเริ่มต้นชีวิตนักฟุตบอลในตำแหน่งแบ็กขวาที่สโมสรฟุตบอลทอร์สบีไอเอฟในบ้านเกิด ระหว่างปี ค.ศ. 1966-1971 ต่อมาย้ายไปสโมสรฟุตบอลเอสเคซิฟเฮลลา จนถึงปี ค.ศ. 1973 จึงย้ายทีมอีกครั้งไปยังสโมสรฟุตบอลเคบีคาร์ลสโคกาในลีกดิวิชัน 2 ของสวีเดน แต่ก็ลงเล่นได้อีกเพียงสองปี ค.ศ. 1975 ก็ต้องแขวนสตั๊ดยุติการเป็นนักฟุตบอลด้วยวัยเพียง 27 ปี เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าเรื้อรัง
ต้นปี ค.ศ. 2024 เขาเปิดเผยผ่านการออกรายการวิทยุในบ้านเกิดว่าเป็นมะเร็งและอาจเหลือเวลาใช้ชีวิตอีกไม่นาน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 มีการประกาศว่าเอริกซอนจะเป็นผู้จัดการทีมตำนานลิเวอร์พูลสำหรับแมตช์การกุศลที่จัดขึ้นให้กับเขาเจอกับอายักซ์ในเดือนมีนาคม
เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2024 เอริกซอนเสียชีวิตด้วยวัย 76 ปี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวสวีเดน
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสมาคมกีฬาโรมา
หมวดหมู่:ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวสวีเดน
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในเอเชียนคัพ 2019
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2491
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรกีฬาลัตซีโย
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งตับอ่อน
อวัจนภาษา

ป้ายจราจรเป็นอวัจนภาษาที่ใช้เป็นสากล
อวัจนภาษา (nonverbal communication, NVC) หมายถึงการสื่อสารโดยไม่ใช้ การพูด การอ่านตามตัวหนังสือ และการเขียนเป็นตัวหนังสือ หรือหมายถึงการสื่อสารโดยไม่ใช้ระบบคำและประโยค ตัวอย่างเช่น ป้ายจราจร ภาษามือ สัญรูปอารมณ์ เป็นต้น

**จุดประสงค์ในการใช้อวัจนภาษา**
# เพื่อประกอบการสนทนาให้มีอรรถรสยิ่งขึ้น เช่นการทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือ แสดงถึงความสำคัญ หนักแน่น
# เป็นสัญลักษณ์สากลให้ง่ายต่อการเข้าใจ เช่นการใช้นิ้วชี้วางบนริมฝีปาก แสดงถึงความเงียบ
# ใช้ประกอบท่าทาง เป็นมารยาท หรือแสดงความเคารพ เช่นการไหว้ การแตะขอบแก้วเพื่อแสดงความขอบคุณ
# ใช้สำหรับผู้พิการ เช่นภาษามือ
# ใช้แทนการสื่อสารในยามที่วัจนภาษาใช้ไม่สะดวก เช่น การสื่อสารของทหารที่ต้องเงียบเสียง

**ประเภทของอวัจนภาษา**
# สัญลักษณ์ การใช้สัญลักษณ์ (ที่ไม่ใช่ตัวหนังสือ) ในการสื่อสาร เช่น ป้ายจราจร สัญรูปอารมณ์
# อาการภาษา การใช้ท่าทางในการสื่อสาร เช่น การยิ้ม ยักคิ้ว ภาษามือ
# ปริภาษา การใช้เสียง (ที่ไม่ใช่คำพูด) ในการสื่อสาร เช่น ไซเรน แตรรถ

**ดูเพิ่ม**
 วัจนภาษา- ภาษามือ- ภาษากาย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  บอร์ดที่กล่าวถึงวัจนภาษาและอวัจนภาษา
รายพระนามและชื่ออธิบดีกรมตำรวจและผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติของไทย

รายนามและชื่ออธิบดีกรมตำรวจและผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติของไทย

**ดูเพิ่ม**
 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของไทย- รายชื่อผู้บัญชาการทหารสูงสุดของไทย- รายชื่อผู้บัญชาการทหารเรือไทย- รายชื่อผู้บัญชาการทหารอากาศไทย- รายพระนามและชื่อผู้บัญชาการทหารบกไทย- รายนามสมุหราชองครักษ์ของไทย- รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของไทย- รายชื่อรองนายกรัฐมนตรีไทย- รายชื่อนายกรัฐมนตรีไทย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
หมวดหมู่:ยศตำรวจไทย
วัจนภาษา

การสะกดคำเป็นสิ่งหนึ่งที่จำเป็นในวัจนภาษา
วัจนภาษา หมายถึงการสื่อสารในระบบคำและประโยค โดยผ่านการฟัง พูด อ่าน เขียน โดยจะมีคำเป็นตัวสื่อความหมาย ซึ่งในประโยคใดๆ คำแต่ละคำจะเขียนและอ่านได้เพียงวิธีเดียวเท่านั้น กล่าวคือ ถึงแม้ว่าคำบางคำอาจมีตัวสะกดเหมือนกัน(คำพ้องรูป) หรือ คำบางคำอ่านอ่านออกเสียงเหมือนกัน(คำพ้องเสียง) แต่คำใดๆก็ตามเมื่ออยู่ในประโยคแล้ว ย่อมเขียนและอ่านได้เพียงรูปแบบเดียว เช่น ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลาๆลงบ้าง คำว่าเพลาเป็นคำพ้องรูป อาจอ่านว่า เพลาซึ่งหมายถึง แกนหมุนของล้อหรือการทำงานไม่หักโหม หรืออ่านว่า เพ-ลา ซึ่งแปลว่า เวลา แต่ในประโยค ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลาๆลงบ้าง คำว่า เพลาต้องอ่านว่า เพลา เท่านั้น

**ระบบพยางค์**
พยางค์คือ การกำหนดการเปล่งเสียงออกมาครั้งหนึ่ง ๆ จะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้ ในระบบคำ หนึ่งพยางค์จะประกอบด้วยอย่างน้อยห้าส่วน- เสียงสระ หรือเสียงแท้ เกิดจากการบังคับรูปของหลอดลมและลิ้น- เสียงพยัญชนะ หรือเสียงแปร เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของฐานเสียง- เสียงวรรณยุกต์ หรือเสียงดนตรี เกิดจากการเปลี่ยนความถี่การสั่นของเส้นเสียง
และมีอีกสองส่วน จะมีหรือไม่มีก็ได้- เสียงสะกด เป็นเสียงพยัญชนะอีกรูปหนึ่งที่ตามหลังพยางค์ อาจไม่มีก็ได้- ตัวทัณตฆาต เป็นตัวที่ปรากฏในคำเวลาเขียน แต่ไม่ออกเสียง

**ระบบคำ**
คำ คือการแทนความหมายของสิ่งต่างๆ โดยประกอบจากพยางค์ อันจะมีพยางค์เดียวหรือหลายพยางค์ก็ได้ คำอาจจะเกิดขึ้นมาโดดเลย เรียกว่า คำมูล หรือ คำโดด หรืออาจจะเกิดจากการประกอบของคำหลายๆคำ เรียกว่าคำรวม หรือ คำประสม

**ระบบประโยค**
ประโยคเป็นการแทนความหมายของสภาพ โดยประกอบด้วยสองส่วนเป็นอย่างน้อย คือภาคประธานและภาคแสดง การประกอบจะประกอบคำซึ่งมีสองคำหลักทำหน้าที่เป็นคำนามในภาคประธาน และคำกริยาในภาคแสดง

**ดูเพิ่ม**
 อวัจนภาษา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  บอร์ดที่กล่าวถึงวัจนภาษาและอวัจนภาษา
หมวดหมู่:การสื่อสาร
ไจกาโนโทซอรัส

ขนาดของไจกาโนโทซอรัสเมื่อเทียบกันไดโนเสาร์กินเนื้ออื่น (สีส้ม)
ไจกาโนโทซอรัสหมายเหตุ ก หรือ จิกาโนโทซอรัสหมายเหตุ ข (Giganotosaurus) เป็นไดโนเสาร์ซึ่งมีถิ่นอาศัยอยู่ที่ทุ่งปาตาโกเนีย (ในประเทศอาร์เจนตินาปัจจุบัน) ช่วงปลายยุคครีเทเชียสเมื่อ 99.6–97 ล้านปีมาแล้ว พบซากดึกดำบรรพ์ในปี 1993 เป็น 1 ใน 3 ไดโนเสาร์กินเนื้อใหญ่สุด ยาว 13.2 เมตร และน้ำหนักอยู่ระหว่าง 4.2-13.8 ตัน ความยาวกะโหลกศีรษะ 1.53 ถึง 1.80 เมตร (5.0 ถึง 5.9 ฟุต) ขนาดของมันยาวกว่าไทแรนโนซอรัส แต่เล็กกว่าสไปโนซอรัสและมีขนาดใกล้เคียงกับคาร์คาโรดอนโทซอรัส  นักวิทยาศาสตร์คาดคะเนว่า ไจกาโนโทซอรัส สามารถทำความเร็วได้ถึง 14 เมตรต่อวินาที (50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ด้วยขนาดอันใหญ่โตและขาที่ยาวของมัน
ไจกาโนโทซอรัสเน้นวิธีการล่าเป็นฝูงแบบเฉพาะกิจ โดยจะรอพวกเดียวกันมาจนได้จำนวนที่มากพอ พวกมันก็จะออกล่า เหยื่อของพวกมันส่วนใหญ่เป็นซอโรพอด อย่างอาร์เจนติโนซอรัส โดยมันจะใช้วิธีกัดเพื่อสร้างบาดแผลฉกรรจ์ แล้วรอจนเหยื่ออ่อนแรงเพราะเสียเลือดในปริมาณมาก ฟันขอไจกาโนโทซอรัสนั้นออกแบบมาเพื่อเฉือนเนื้อนั้นเอง

**การปรากฏตัวในเกม**
ไจกาโนโทซอรัสปรากฏตัวในเกม Dino Crisis 2 ในฐานะตัวอันตรายที่สุดระหว่างปฏิบัติภารกิจ แต่ภายในเกมได้ทำขนาดที่ใหญ่เกินความจริงด้วยความสูง 7 เมตร ยาว 20 เมตร เกม ARK: Survival Evolved ก็ทำให้ไจกาโนโทซอรัสมีขนาดใหญ่เกินจริงเช่นเดียวกัน 

**หมายเหตุ**
 หมายเหตุ ก ˌdʒaɪɡəˌnoʊtəˈsɔːrəs- หมายเหตุ ข jĭg′ə-nŏt′ə-sôr′əs

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
หมวดหมู่:คาร์คาโรดอนโทซอริด
อำเภอชำนิ

ชำนิ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ เดิมเคยเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอนางรอง

**ประวัติ**
อำเภอชำนิเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนางรอง ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอชำนิตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด เดิมอำเภอชำนิอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอนางรอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลำปลายมาศ- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์และอำเภอนางรอง- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนางรอง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองกี่และอำเภอหนองหงส์

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอชำนิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอชำนิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลชำนิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชำนิทั้งตำบล- เทศบาลตำบลหนองปล่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปล่องทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองยางทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลช่อผกา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่อผกาทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลละลวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละลวดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสนวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสนวนทั้งตำบล

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
ชำนิ
อำเภอพลับพลาชัย

พลับพลาชัย เป็นอำเภอในจังหวัดบุรีรัมย์ เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอประโคนชัย 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอพลับพลาชัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์และอำเภอกระสัง- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปราสาท (จังหวัดสุรินทร์)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย

**ประวัติ**
ในปี พ.ศ. 2530 พื้นที่ด้านทิศเหนือของอำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีพื้นที่กว้างขวาง อยู่ห่างไกลจากอำเภอเดิม มีประชากรจำนวนมาก ยากแก่การปกครองและพัฒนา เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง และเป็นชุมชนที่มีแนวโน้มว่าจะมีความเจริญต่อไปในอนาคต และเพื่อเป็นการอำนวยความความสะดวก และ ให้บริการแก่ประชาชนในด้านต่างๆ และมีสถานที่เพียงพอที่จะจัดตั้งสถานที่ราชการได้ กระทรวงมหาดไทยและผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์มีความเห็นสอดคล้องต้องกันว่าควรจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น ปีต่อมา พ.ศ. 2531 กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดบุรีรัมย์ได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอพลับพลาชัยในท้องที่อำเภอประโคนชัย ซึ่งกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2532 - 2537)
จนเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2532 ทางราชการได้ประกาศแยกพื้นที่ตำบลจันดุม ตำบลโคกขมิ้น ตำบลป่าชัน ตำบลสะเดา และตำบลสำโรง ของอำเภอประโคนชัย ออกเป็น กิ่งอำเภอพลับพลาชัย และจังหวัดบุรีรัมย์ได้ทำพิธีเปิดป้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอพลับพลาชัย เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2532 โดยใช้ สถานที่คือ ศาลาการเปรียญวัดบ้านสะเดา เป็นที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอพลับพลาชัย (ชั่วคราว) โดยใช้ชื่อกิ่งอำเภอว่า "พลับพลาชัย" เป็นการนำคำว่า พลับพลา ซึ่งมาจากชื่อหมู่บ้านพลับพลา มาผนวกกับคำว่า "ชัย" ซึ่ง เป็นนามคำท้ายของอำเภอประโคนชัย ซึ่งเป็นอำเภอเดิมนำมารวมกันเป็น "พลับพลาชัย"
ในปี พ.ศ. 2537 เมื่อพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ ไปรษณีย์โทรเลข รวมทั้งศูนย์ราชการ และเป็นที่ประชุมชนมากขึ้น จึงกำหนดเขตพื้นที่หมู่ 2 บ้านพลับพลา หมู่ 1,9,12 บ้านสะเดา หมู่ 4,10 บ้านนกเกรียน หมู่ 5 บ้านโคกกี่ หมู่ 7 บ้านโคกตะเคียน ตั้งเป็น สุขาภิบาลพลับพลาชัย ก่อนที่ในวันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน มีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอพลับพลาชัย เป็นอำเภอลำดับที่ 15 ของจังหวัดบุรีรัมย์

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอพลับพลาชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอพลับพลาชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลพลับพลาชัย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสะเดา- เทศบาลตำบลจันดุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันดุมทั้งตำบล- เทศบาลตำบลโคกขมิ้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกขมิ้นทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลป่าชัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าชันทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลสะเดา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะเดา (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพลับพลาชัย)- องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงทั้งตำบล

**อ้างอิง**
พลับพลาชัย
การได้ยิน

Schematic diagram of the human ear
การได้ยิน หรือ การฟัง หมายถึงการรับรู้เสียงได้ เป็นการรับรู้การสื่อสารจากการพูด และเป็นหนึ่งในสัมผัสทั้งห้า อวัยวะที่ใช้ในการฟังเราเรียกว่าหู การได้ยินเป็นหนึ่งในสัมผัสสามอย่างที่ไม่สามารถปิดกั้นได้(ได้แก่ การได้ยิน การดม และกายสัมผัส)

**อุปสรรคในการฟัง**
อุปสรรคในการฟังแบ่งได้สองประการคือ- อุปสรรคภายนอก หมายถึงการมีเสียงรบกวน หรือการบดบังเชิงการฟัง เช่นการฟังสมอลล์ทอล์กทำให้ไม่ได้ยินผู้อื่นพูดเป็นต้น- อุปสรรคภายใน หมายถึงปัญหาทางด้านหู เช่นหูตึง หูหนวก หรือมีความพิการในด้านการสูญเสียการได้ยิน เป็นต้น

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 เสียง- การเขียน- การพูด- การอ่าน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  บทความการฟัง-  การฟังการได้ยินที่ เครื่องช่วยฟังอย่างดี
หมวดหมู่:ระบบการได้ยิน
หมวดหมู่:การสื่อสาร
หมวดหมู่:เสียง
หมวดหมู่:การได้ยิน
เรฟ

งานเรฟขนาดใหญ่ในคลังสินค้าขนาดใหญ่ พร้อมด้วย แสงไฟและระบบเสียงที่มีขนาดใหญ่
เรฟ (rave) เป็นงานสังสรรค์ใหญ่หรืองานเทศกาลที่เล่นโดยดีเจและบางครั้งก็มีผู้เล่น เปิดเพลงอิเล็กทรอนิกส์โดยเฉพาะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ แนวเพลงที่เล่นได้แก่ เฮาส์ แทรนซ์ เทคโน ดรัมแอนด์เบส ฮาร์ดคอร์ และอื่นๆ อีกมากมาย มีการควบคุมด้วย การแสดงแสงเลเซอร์ เครื่องฉายภาพ สีแท่งเรืองแสง และเครื่องทำหมอก
วัฒนธรรมเรฟ ส่วนใหญ่เริ่มจากงานสังสรรค์ดนตรีแอซิดเฮาส์ ในช่วงกลางถึงปลายยุค 1980 ในเขตชิคาโกในสหรัฐอเมริกา หลังจากศิลปินชิคาโกเฮาส์เริ่มประสบความสำเร็จในต่างประเทศ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังสหราชอาณาจักร แผ่นดินใหญ่ยุโรป ออสเตรเลียและส่วนที่เหลือของประเทศสหรัฐอเมริกา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:งานสังสรรค์
หมวดหมู่:ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเต้นรำ
หมวดหมู่:เทศกาลดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
หมวดหมู่:วัฒนธรรมดนตรี
การอ่าน

ภาพเฟรซโกเกี่ยวกับการอ่าน
การอ่านเป็นกระบวนการรู้การถอดรหัสสัญลักษณ์หรืออักษรที่ซับซ้อนเพื่อสร้างความหมาย (ความเข้าใจซึ่งการอ่าน) การอ่านเป็นวิธีการได้มาซึ่งภาษา การสื่อสารและแบ่งปันสารสนเทศและความคิด เช่นเดียวกับทุกภาษา การอ่านเป็นอันตรกิริยาซับซ้อนระหว่างข้อความและผู้อ่านซึ่งเกิดขึ้นโดยความรู้ ประสบการณ์ เจตคติและชุมชนภาษาเดิมของผู้อ่านซึ่งวัฒนธรรมและสังคมกำหนด กระบวนการการอ่านต้องอาศัยการฝึกฝน การพัฒนาและการขัดเกลาอย่างต่อเนื่อง นอกเหนือจากนี้ การอ่านยังต้องการความคิดสร้างสรรค์และการวิเคราะห์วิจารณ์ (critical analysis)

**ประวัติศาสตร์**
ผู้ชายกำลังอ่านหนังสือ
การอ่านได้เกิดขึ้นบนโลกพร้อมกับการเขียน คือสหัสวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช ในอดีตคนทั่วไปไม่สามารถเสพข้อมูลจากการอ่านสิ่งตีพิมพ์เหมือนกับปัจจุบัน ก่อนสมัยการปฏิวัติอุตสาหกรรม มีไม่กี่คนเท่านั้นในแต่ละประเทศที่รู้หนังสือ และก่อนสมัยปัจจุบัน อารยธรรมที่โดยรวมมีอัตราส่วนการรู้หนังสือสูง ได้แก่ เอเธนส์ยุคคลาสสิกและรัฐเคาะลีฟะฮ์
นักวิชาการสันนิษฐานว่าคนโบราณทั่วไปมักอ่านข้อความด้วยการอ่านออกเสียง (ละติน: clare legere) และการอ่านในใจ (legere tacite หรือ legere sibi) ถือเป็นเรื่องผิดธรรมดา ในอัตชีวประวัติจากศตวรรษที่ 4 ชื่อ คำสารภาพ (ละติน: Confessions) ของนักบุญออกัสติน นักบุญออกัสตินได้กล่าวถึงการอ่านหนังสือแบบเงียบ ๆ ของนักบุญแอมโบรสซึ่งเขามองว่าเป็นนิสัยที่ประหลาด
ในยุคเรืองปัญญา อภิชนมักส่งเสริมการอ่านแบบอกัมมันต์ ไม่ใช่แบบสร้างสรรค์ โดยเชื่อว่า การอ่านไม่มีกฎเกณฑ์ที่เป็นรูปธรรม แต่สามารถทำให้ผู้อ่านหลบหนีไปสร้างผลงานของตนเองได้โดยอาศัยอันตรวินิจ ซึ่งเป็นการส่งเสริมการสำรวจข้อความต่าง ๆ อย่างลึกซึ้งขณะที่ตีความข้อความนั้นอยู่ นักคิดบางคนในยุคนั้นยังเชื่ออีกว่าการสร้างผลงานเขียนแสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมในสังคมแบบกัมมันต์และสร้างสรรค์ และเชื่อว่าการเสพผลงานเขียนของผู้อื่นเป็นเพียงแต่การรับรู้สิ่งประดิษฐ์ของผู้อื่นเท่านั้น และในยุคนั้น การเขียนถือว่ามีค่าในสังคมมากกว่าการอ่าน โดยถือว่าผู้อ่านสมัยนั้นเป็นประชาชนที่ไม่มีบทบาทในสังคมเพราะไม่ได้สร้างผลงานใด ๆ มิเชลเดอแซกโต นักวิชาการและสมาชิกคณะเยซูอิตชาวฝรั่งเศส ได้ให้เหตุผลว่าอภิชนในยุคเรืองปัญญาเป็นผู้ที่ทำให้ความเชื่อแบบนี้เกิดขึ้นในสังคม แต่มิเชลเดอแซกโตเองเชื่อว่าการอ่านต้องอาศัยการผจญภัยไปสู่ดินแดนของผู้เขียน แต่ต้องอาศัยการขจัดสิ่งจำเพาะที่ผู้อ่านประสงค์ มุมมองนี้ถือว่าการเขียนเป็นศิลปะที่เหนือกว่าการอ่านภายใต้เงื่อนไขบังคับของระบบการเรียงลำดับชนชั้นในยุคนั้น
ในระยะสั้นของศตวรรษที่ 18 ชาวยุโรปถือว่าการอ่านหนังสือบนเตียงเป็นการเสี่ยงอันตรายและผิดศีลธรรม ทัศนคติแบบนี้เกิดขึ้นเมื่อการอ่านออกเสียงเริ่มไม่ได้เป็นกิจกรรมร่วมเพราะคนนิยมเริ่มอ่านหนังสือแบบเงียบ ๆ และตามลำพัง ซึ่งเป็นการกระทำที่เกิดขึ้นพร้อมกับการที่คนเริ่มไม่ได้นอนร่วมห้องกันหลายคนเพราะการนอนแยกห้องเริ่มแพร่หลายขึ้น สิ่งแปลกใหม่เหล่านี้ทำให้ชาวยุโรปคิดว่าการอ่านบนเตียงจะทำให้เกิดไฟไหม้ขึ้น โดยจะเริ่มจากเทียนที่วางไว้ข้างเตียง อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์ปัจจุบันคาดว่าความกลัวเช่นนี้ อาจเกิดขึ้นจากความเชื่อที่ว่า การอ่านหนังสือแบบเดี่ยว ๆ โดยเฉพาะโดยผู้หญิง เป็นการหลีกเลี่ยงภาระทางครอบครัวและสังคม และเป็นการละเมิดกฎหมายทางศีลธรรมอันเกิดขึ้นจากการท่องโลกในจินตนาการต่าง ๆ จากหนังสือ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  International Reading Association official website
การอ่าน
หมวดหมู่:ระบบการเขียน
หมวดหมู่:การเรียนรู้ 
หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์ประยุกต์
หมวดหมู่:จิตวิทยาการศึกษา
พระวรสาร

พระวรสาร (โรมันคาทอลิก) หรือพระกิตติคุณ (โปรเตสแตนต์) (Gospels) เป็นหนังสือหมวดแรกในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ รู้จักในอีกนามหนึ่งว่า พระวรสารในสารบบ (Canonical gospels) เพราะเป็นพระวรสารที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากคริสตจักรให้รวมในสารบบคัมภีร์ไบเบิลได้
คำว่า “gospel” มาจากภาษาอังกฤษเก่า แปลว่า “ข่าวดี” (คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทยของชาวโปรเตสแตนต์แปลว่า "ข่าวประเสริฐ") มีนัยความหมายในคติของศาสนาคริสต์ถึง
"การประกาศข่าวดี" ว่าบัดนี้ พระยาห์เวห์ได้ทรงประทานพระบุตรของพระองค์มารับสภาพมนุษย์เป็นพระเยซูแล้ว เพื่อประทานความรอดแก่มวลมนุษย์ ให้พ้นจากบาปและความทุกข์ และกลับเข้าสนิทกับพระเจ้าเช่นเดิม สู่แผ่นดินสวรรค์ ตามคำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม  
พระวรสารในสารบบมีอยู่ 4 เล่ม ในคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ที่มีเนื้อหาโดยตรงเกี่ยวกับพระเยซู บรรยายถึงกำเนิด คำเทศนา การตรึงกางเขน และการคืนพระชนม์ ทั้ง 4 เล่มถูกตั้งชื่อตามชื่อผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้เขียน โดยเขียนขึ้นเมื่อระหว่าง ค.ศ. 65 ถึง ค.ศ. 100 ได้แก่ 
สามเล่มแรกเรียกว่าพระวรสารสหทรรศน์ เนื่องจากมีมุมมองในชีวิตของพระคริสต์ที่คล้ายกัน ขณะที่พระวรสารนักบุญยอห์น มีแง่มุมทางเทววิทยาและจิตวิญญาณที่ต่างออกไป

**พระวรสารในสารบบ**
แม้ว่าจะมีการเขียนพระวรสารขึ้นหลายฉบับมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก แต่มีพระวรสารเพียง 4 ฉบับเท่านั้นที่คริสตจักรยอมรับเข้าในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ นักบุญอีเรเนอุสเป็นคนแรกที่กำหนดว่าพระวรสารในสารบบต้องมี 4 ฉบับ เขากล่าวว่าพระวรสารเป็นเสาหลักของคริสตจักร จึงต้องมี 4 ฉบับ ไม่ควรมีมากหรือน้อยไปกว่านี้ และยังสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องสิ่งมีชีวิตสี่ชนิดที่อาศัยอยู่ใกล้พระที่นั่งของพระเจ้าตามหนังสือวิวรณ์ว่า "บริเวณรอบพระที่นั่งทั้งสองข้างนั้น มีสิ่งมีชีวิตสี่ตนที่มีตาเต็มทั้งข้างหน้าและข้างหลัง สิ่งมีชีวิตที่หนึ่งนั้นเหมือนสิงโต สิ่งมีชีวิตที่สองนั้นเหมือนโค สิ่งมีชีวิตที่สามนั้นมีหน้าเหมือนอย่างมนุษย์ และสิ่งมีชีวิตที่สี่เหมือนนกอินทรีที่บินอยู่" สิ่งมีชีวิตทั้งสี่นี้จึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม
ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 คริสตจักรโรมันคาทอลิกในสมณสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 ได้ยอมรับพระวรสาร 4 เล่มอย่างเป็นทางการ คือ พระวรสารนักบุญมัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก พระวรสารนักบุญลูกา และพระวรสารนักบุญยอห์น

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ศาสนาคริสต์ 
** กฎหมายศาสนจักร
** พันธสัญญาใหม่
** ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน- ศิลปะศาสนาคริสต์ 
** หนังสือพระวรสาร
** หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน
อำเภอทุ่งศรีอุดม

ทุ่งศรีอุดม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

**ประวัติ**
อำเภอทุ่งศรีอุดมเดิมเป็นท้องที่การปกครองของอำเภอเดชอุดม ต่อมาเมื่อมีความเจริญทางเศรษฐกิจสังคมมากขึ้น จึงได้แยกตำบลทุ่งเทิง ตำบลหนองอ้ม ตำบลนาเกษม ตำบลกุดเรือ และตำบลโคกชำแระออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งศรีอุดม เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 และในวันที่ 30 กันยายน ปีเดียวกัน ทางราชการได้แยกท้องที่บางส่วนของตำบลทุ่งเทิงมาจัดตั้งเป็นตำบลใหม่คือตำบลนาห่อม  แต่ในวันที่ 1 มิถุนายนของปีถัดมา ตำบลทุ่งเทิงก็ถูกโอนกลับไปขึ้นกับอำเภอเดชอุดม เนื่องจากราษฎรในพื้นที่เดินทางไปติดต่อราชการได้สะดวกกว่ามาที่กิ่งอำเภอ 
กิ่งอำเภอทุ่งศรีอุดมได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอทุ่งศรีอุดม เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2540 โดยแบ่งพื้นที่ปกครองออกเป็น 5 ตำบล ประกอบด้วยตำบลหนองอ้ม ตำบลนาเกษม ตำบลกุดเรือ ตำบลโคกชำแระ และตำบลนาห่อม
คำว่า "ทุ่งศรีอุดม" หมายถึง พื้นที่ราบโล่ง อุดมสมบูรณ์ และมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง"

**สถานที่ท่องเที่ยว**
ปราสาทบ้านเบญจ์ ตั้งอยู่ที่บ้านเบญจ์ หมู่ที่ 4 ตำบลหนองอ้ม ปราสาทบ้านเบญจ์ เป็นศาสนสถานขอมขนาดย่อมประกอบด้วยปรางค์อิฐ 3 หลังตั้งอยู่บนฐาน ศิลาแลง ที่สร้างแยกกัน กรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งในปี พ.ศ. 2533 ได้พบทับหลังรูปเทพนพเคราะห์ หรือเทวดาประจำทิศทั้ง 9 องค์ และรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณจากลักษณะแผนผังทางสถาปัตยกรรมและภาพสลักบนทับหลังที่พบอาจกำหนดอายุปราสาทหลังนี้ได้ประมาณ ปลายพุทธศตวรรษที่ 15 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 16 เวลาเปิดทำการ: 08.30 - 16.30
*การเดินทาง ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 63 กิโลเมตร บนเส้นทางเดชอุดม-น้ำยืน ตามทางหลวงหมายเลข 2192 เลี้ยวเข้าทางหลวงหมายเลข 2214 ก่อนถึงอำเภอทุ่งศรีอุดม ด้านข้างบริเวณปราสาท เป็นที่ตั้งของที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองอ้ม

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอทุ่งศรีอุดมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอน้ำขุ่น - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์และอำเภอเบญจลักษ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอทุ่งศรีอุดมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 52 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอทุ่งศรีอุดมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองอ้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองอ้มทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาเกษม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเกษมทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลกุดเรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดเรือทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโคกชำแระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกชำแระทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาห่อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาห่อมทั้งตำบล

**อ้างอิง**
ทุ่งศรีอุดม
เครื่องหมายจราจร

ภาพเคลื่อนไหวของสัญญาณไฟจราจรปกติ
ไฟล์:小綠人1.JPG|thumb|สัญญาณไฟจราจรสำหรับข้ามถนน ในไต้หวัน
สัญญาณไฟจราจรใช้สำหรับจัดการเรื่องเลน
เครื่องหมายจราจรเป็นสัญลักษณ์ทางจราจรที่ใช้ในการควบคุมการจราจร มักเป็นสัญญาณแสงหรือป้าย มักมีจุดประสงค์เพื่อ กำหนดบังคับการเคลื่อนตัวของจราจร การจอด หรืออาจเป็นการเตือน หรือแนะนำทางจราจร เป็นอาทิ

**สัญญาณไฟจราจร**
สัญญาณไฟจราจรโดยทั่วไปประกอบด้วยสัญญาณไฟสามสี ติดตั้งตามทางแยกต่างเพื่อควบคุมการจราจรตามทางแยก โดยทั้งสามสี ได้แก่ สีแดงให้รถหยุด สีเหลืองให้รถระวัง เตรียมหยุด และสีเขียวคือให้รถไปได้
สำหรับสัญญาณไฟจราจรพิเศษอาจมีสีเหลืองเพียงสีเดียวจะกะพริบอยู่ ใช้สำหรับทางแยกที่ไม่พลุกพล่านหมายถึง ให้ระมัดระวังว่ามีทางแยก และดูความเหมาะสมในการออกรถได้เอง หรือ สัญญาณไฟจราจรสำหรับการข้ามถนน หรือ สัญญาณไฟจราจรไว้สำหรับเปลี่ยนเลน เป็นต้น

**ป้ายจราจร **
ตัวอย่างป้ายชื่อทางแยกต่างระดับในประเทศไทย
ตัวอย่างป้ายแนะนำชื่อทางแยก แบบมาตรฐานกรุงเทพมหานคร
ป้ายจราจรเป็นป้ายทางการควบคุมการจราจร แบ่งออกเป็นสามประเภท- ป้ายบังคับ มักจะมีพื้นสีขาว ขอบสีแดง เป็นป้ายกำหนด ต้องทำตาม เช่น ห้ามเลี้ยวขวา- ป้ายเตือน มักจะมีพื้นสีขาว ขอบสีดำ จะเป็นป้ายแจ้งเตือนว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า- ป้ายแนะนำ เป็นป้ายที่แนะนำการเดินทางต่างๆ อาทิ ทางลัด ป้ายบอกระยะทาง เป็นต้น

**เครื่องหมายจราจรอื่น ๆ**
เครื่องหมายบนพื้นทางและขอบทางเท้า

** ดูเพิ่ม**
 ตำรวจจราจร- ป้ายจราจรในประเทศไทย- ป้ายจราจรในประเทศกัมพูชา- ป้ายจราจรในประเทศลาว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ป้ายจราจรต่างๆ date=2007-11-21 -  ป้ายจราจร-  เครื่องหมายจราจร date=2018-06-17 
หมวดหมู่:อุปกรณ์ประดับถนน
หมวดหมู่:จราจร
หมวดหมู่:ความปลอดภัยทางถนน
อำเภอสำโรง

สำโรง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวารินชำราบ เมื่อปี พ.ศ.2528 ได้มีการแบ่งเขตการปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสำโรง ซึ่งประกอบไปด้วย 6 ตำบล ได้แก่ ตำบลสำโรง ตำบลโคกก่อง ตำบลหนองไฮ ตำบลค้อน้อย ตำบลโคกสว่าง และตำบลโนนกาเล็น และต่อมาปี 2535 ได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอสำโรง และได้มีการแยกตำบลออกมาอีก3 ตำบล คือ ตำบลขามป้อม แยกออกจากตำบลสำโรง ตำบลโนนกลาง แยกออกจากตำบลหนองไฮ และตำบลบอน แยกออกจากตำบลโนนกาเล็น

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอสำโรงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวารินชำราบ- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวารินชำราบและอำเภอเดชอุดม - ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม และอำเภอโนนคูณ (จังหวัดศรีสะเกษ) - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอโนนคูณและอำเภอกันทรารมย์ (จังหวัดศรีสะเกษ)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอสำโรงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 108 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอสำโรงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโคกก่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกก่องทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไฮ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองไฮทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลค้อน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อน้อยทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโนนกาเล็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนกาเล็นทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสว่างทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโนนกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนกลางทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบอนทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลขามป้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขามป้อมทั้งตำบล
สำโรง
อำเภอตาลสุม

ตาลสุม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอตาลสุมตั้งอยุ่ทางตอนกลางของจังหวัด ทางทิศตะวันออกของตัวจังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวจังหวัด 34 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร 662 กิโลเมตรมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอตระการพืชผลและอำเภอศรีเมืองใหม่ - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีเมืองใหม่และอำเภอพิบูลมังสาหาร- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพิบูลมังสาหาร อำเภอสว่างวีระวงศ์ และอำเภอดอนมดแดง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอดอนมดแดง

**ประวัติ**
อำเภอตาลสุมแยกออกจากอำเภอพิบูลมังสาหารเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2521 เป็นกิ่งอำเภอตาลสุม และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531 เนื่องจากมีต้นตาลจำนวนมาก ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติติดริมฝั่งน้ำมูล จึงเรียกบริเวณนี้ว่า "ตาลซุม" ต่อมาได้มีการเรียกชื่อเพี้ยนจาก “ตาลซุม” เป็น "ตาลสุม" ในปัจจุบัน

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอตาลสุมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอตาลสุมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลตาลสุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาลสุม เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3, 5, 10 และ 11- องค์การบริหารส่วนตำบลตาลสุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาลสุม (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลตาลสุม)- องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลจิกเทิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจิกเทิงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาคาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคายทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลคำหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำหว้าทั้งตำบล

**โรงเรียน**
โรงเรียนมัธยม สพม. - โรงเรียนตาลสุมพัฒนา- โรงเรียนเชียงแก้วพิทยาคม
โรงเรียนประถม สพฐ.- โรงเรียนบ้านนาคาย (ขยายโอกาส)- โรงเรียนบ้านคำหว้า (ขยายโอกาส)- โรงเรียนบ้านคำหนามแท่ง (ขยายโอกาส)- โรงเรียนบ้านสำโรง (ขยายโอกาส)- โรงเรียนบ้านหนองกุง (ขยายโอกาส)- โรงเรียนไมตรีจิต-ไทยอเมริกา- โรงเรียนบ้านดอนขวาง- โรงเรียนชุมชนบ้านเชียงแก้ว- โรงเรียนบ้านจิกเทิง- โรงเรียนบ้านจิกลุ่ม- โรงเรียนบ้านม่วงโคน- โรงเรียนบ้านนาห้วยแคน- โรงเรียนบ้านนามน- โรงเรียนบ้านดอนตะลี- โรงเรียนบ้านดอนพันชาด- โรงเรียนบ้านแก่งกบ- โรงเรียนบ้านไฮหย่อง- โรงเรียนบ้านห้วยดู่- โรงเรียนบ้านคำเตย- โรงเรียนบ้านหนองโน

**สถานที่สำคัญ**
 อาศรมปฏิบัติธรรมเทพมุนี (อาศรมปู่ฤๅษีเทพมุนี) บ้านเชียงแก้ว ตำบลจิกเทิง- วัดนาอุดม (วัดหลวงปู่สวน ฉันทโร) บ้านนาทมเหนือ ตำบลคำหว้า- วัดบ้านสำโรง (พระเจ้าใหญ่ประธานพร ที่มียอดฉัตรใหญ่ที่สุดในโลก) บ้านสำโรง ตำบลสำโรง

ตาลสุม
แคลร์ ปัจฉิมานนท์

แคลร์ ปัจฉิมานนท์ อดีตผู้ควบคุมการผลิตและผู้ดำเนินรายการข่าวต่างประเทศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการฝ่ายข่าวต่างประเทศของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
แคลร์ ปัจฉิมานนท์ เป็นลูกคนเดียว เกิดและเติบโตในประเทศไทย แล้วติดตามมารดาซึ่งทำงานบริษัท การบินไทย ไปอาศัยที่ออสเตรเลีย ศึกษาต่อเกรด 9-12 ที่เมืองเพิร์ท  และจบการศึกษาด้านการเงินการธนาคาร จาก Australian National University กรุงแคนเบอร์รา 
หลังจบการศึกษา เธอเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2546 ทำงานที่ธนาคารกสิกรไทย และ การบินไทยอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบัญชีที่ บีอีซี - เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (หรือ เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ในปัจจุบัน) จนถูกทาบทามจากผู้บริหารให้เป็นพิธีกรรายการ English Minute ซึ่งเป็นรายการสอนภาษาอังกฤษคู่กับ จุฑาภัทร เหล่าธรรมทัศน์ ทางช่อง 3 และยังได้โอกาสได้เป็นผู้สัมภาษณ์ศิลปินต่างประเทศให้รายการ House Party 
ต่อมา แคลร์ ปัจฉิมานนท์ ได้เป็นผู้จัดรายการโลกยามเช้า ทางช่อง 3 แทน ดร. สมเกียรติ อ่อนวิมล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 จนถึงปี พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นรายการข่าวที่นำเสนอเรื่องราวข้อมูลความรู้จากทั่วโลกทั้งด้านการเมือง, เศรษฐกิจ, สังคม, วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, การศึกษา, ศิลปวัฒนธรรม, กีฬา และบันเทิง ก่อนที่ในเวลาจะผันตัวไปเป็นผู้ควบคุมการผลิตรายการ โลกยามเช้า และ โลกยามเช้าสุดสัปดาห์ ซึ่งได้ให้ผู้ประกาศข่าวคนอื่นมาทำหน้าที่ดำเนินรายการ เช่น ณัชชานันท์ เลียงอรุณวงศ์ และ ศมจรรย์ จรุงวัฒน์

**ปัจจุบัน**
 รายการ ทันโลกกับ Thai PBS ช่องไทยพีบีเอส ทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการข่าว

**อดีต**
 ข่าววันใหม่ ช่วง ตระเวนโลก ทุกคืนวันจันทร์ ถึง คืนวันศุกร์ ทาง ช่อง 3 ช่อง 3 เอชดี และ วิทยุครอบครัวข่าว- โลกยามเช้าสุดสัปดาห์ ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ เวลา 05:10น. - 05:35น. ทาง ช่อง 3 ช่อง 3 เอชดี และ วิทยุครอบครัวข่าว- รอบโลกสุดสัปดาห์ World Wide Weekend คู่กับ ศมจรรย์ จรุงวัฒน์ และ อรชุน รินทรวิฑูรย์ ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ เวลา 06:25น. - 07:00น. ทาง ช่อง 3 เอสดี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 3
ชูชก กัณหา ชาลี

ชูชก กัณหา ชาลี เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติ กล่าวถึงพระโพธิสัตว์ซึ่งเสวยพระชาติสุดท้ายในทศชาติเป็นพระเวสสันดร เป็นเรื่องการเผยแผ่ทานบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยบริษัท ไทยสากลธุรกิจ จำกัด ของ ณรงค์ สันติสกุลชัยพร ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. กำกับการแสดงโดย รัตน์ เศรษฐภักดี นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี ในบทบาทพระเวสสันดร ร่วมด้วย พิศมัย วิไลศักดิ์ ในบทพระนางมัทรี ส่วนบทชูชก รับบทโดย ประพัตร์ มิตรภักดี และนางอมิตาดา ภรรยาของชูชกรับบทโดย สุชีรา สุภาเสพ สำหรับกัณหาและชาลี รับบทโดย 2 พี่น้อง ด.ช. เอ๋ และ ด.ช. อวบ สมชาติ และพรานเจตบุตร รับบทบาทโดย อดินันท์ สิงหิรัญ
สำหรับผู้ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกาย คือ ศ.ดร. สุรพล วิรุฬห์รักษ์ และกำกับภาพโดย ประกิต บุญยรัตพันธ์ และอีกสิ่งที่ช่วยส่งเสริมภาพยนตร์คือ บทร้องทำนองแหล่ของไวพจน์ เพชรสุพรรณ นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดังและศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปี พ.ศ. 2540
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในปี พ.ศ. 2516 และต่อมาได้มีการนำฟิล์มเรื่องนี้มาตัดต่อ ปรับแต่งใหม่ เน้นตัวละครต่างกัน แล้วนำออกฉายในปี พ.ศ. 2523 ในชื่อใหม่ว่า "พระเวสสันดร"

**เพลงประกอบ**
 ชูชก กัณหา ชาลี - ไวพจน์ เพชรสุพรรณ- มัทรีครวญ - เพ็ญศรี พุ่มชูศรี

**อ้างอิง**
 คอลัมน์ หนังกับหนังสือ โดยวีระยศ สำราญสุขทิวาเวทย์ จากนิตยสารศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2516
โดยการกระทำของ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 พฤศจิกายน 25

* นายกรัฐมนตรีจอห์น ฮาเวิร์ด ประกาศยอมรับความพ่ายแพ้ หลังผลการเลือกตั้งในออสเตรเลียอย่างไม่เป็นทางการ พรรคแรงงานของนายเควิน รัดด์ มีคะแนนนำพรรคเสรีนิยมของนายจอห์น ฮาเวิร์ด  (BBC)
}
แพร์ซโพลิส (ภาพยนตร์)

แพร์ซโพลิส (Persepolis) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกันของมาร์จาเน ซาตราปี (Marjane Satrapi) นักเขียนการ์ตูนหญิงชาวอิหร่านซึ่งนำเรื่องราวของตัวเธอตั้งแต่เด็กจนโตมาวาดเป็นลายเส้นของเธอ  ชื่อเรื่องมาจากชื่อเมืองแพร์ซโพลิส เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิหร่าน
มาร์จาเน ซาตราปี เกิดในครอบครัวชาวอิหร่านที่มีฐานะดี ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าชาห์ นัสเซอร์ อัล ดิน (Nasser-al-Din Shah) พระเจ้าชาห์แห่งเปอร์เซีย ระหว่าง ค.ศ. 1848-1896 เมื่ออายุได้ 14 ปี เกิดการปฏิวัติอิหร่าน และเกิดสงครามอิรัก-อิหร่าน ครอบครัวของเธอตัดสินใจส่งเธอไปเรียนต่อที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย ขณะที่ครอบครัวของเธอยังคงปักหลักอยู่ที่อิหร่านต่อไป เธอเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย และเดินทางกลับประเทศ แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในประเทศ จนไม่รู้สึกมีความสุข เมื่อเธออายุ 24 ปี เธอจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส
มาร์จาเน ซาตราปี นำเรื่องราวในชีวิตของเธอมาเขียนเป็นการ์ตูน 2 เล่ม คือ- Persepolis: The Story of a Childhood เป็นเรื่องราวของเธอในช่วงนับตั้งแต่เธอเกิดจนเธอถูกส่งไปยังออสเตรีย - Persepolis 2: The Story of a Return เป็นเรื่องราวของเธอกับชีวิตในออสเตรีย จนเรียนจบกลับมาใช้ชีวิตต่อในบ้านเกิด 
และนำมาสร้างเป็นแอนิเมชันขาวดำ สะท้อนสังคมอิหร่านอย่างตรงไปตรงมา ออกฉายในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ท่ามกลางการประท้วงโดยทางการอิหร่าน และได้รับการยกย่องจากนิตยสารไทม์ ให้เป็นการ์ตูนที่ดีที่สุดแห่งปี 
Persepolis เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2007 ได้รางวัล Prize of the Jury และเข้ารอบสุดท้ายในสายการประกวดหลัก Palme d'Or

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Persepolis date=2008-03-11 
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ขาวดำ
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคัดสรร/ส้วมในประเทศไทย/กรุ 1

=== ส้วมในประเทศไทย**
ส้วมในประเทศไทย ถูกเสนอชื่อโดย Sry85
สนับสนุน 
# แปลกดี --ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 00:48, 26 พฤศจิกายน 2007 (ICT)
คัดค้าน 
# บทความนี้ละเมิดลิขสิทธิ์หลายส่วนจากหลายเวบมาตัดต่อเข้าด้วยกัน ไม่สมควรได้รับการเข้าคัดสรร ขอให้เอาออกไปโดยด่วนที่สุด ขอแนะนำว่าก่อนจะลงชื่อสนับสนุน หัดลองเช็คก่อนด้วยว่ามันละเมิดลิขสิทธิ์งานเขียนของคนอื่นเขามา
#* ขอบคุณที่ช่วยแนะนำครับ ขอถอนชื่อเพื่อรอการตรวจสอบก่อนแล้วกันครับ--ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 22:32, 30 พฤศจิกายน 2007 (ICT)
#** ขอบคุณครับที่ช่วยกันตรวจสอบ รอดูผลอยู่เหมือนกัน อันไหนที่ควรแก้ ผมคิดว่าแก้ไขแล้ว /ได้ปรับรูปประโยค บางประโยคให้เข้าใจง่ายขึ้น --Sry85 02:55, 1 ธันวาคม 2007 (ICT)
เสนอแนะการปรับปรุง
# ความหมายของคำว่าส้วม ตรงนี้ยังละเมิดลิขสิทธิ์เหมือนเดิมนะครับ การเขียนที่ไม่ละเมิดลิขสิทธิ์นั้น ควรจะเรียบเรียงให้เป็นสำนวนของเราเอง แล้วใส่อ้างอิง การเปลี่ยนแปลงแค่คำบางคำนั้นแต่ไม่มีการเรียบเรียงใหม่ หรือ copy ข้อความแล้ว paste มาลงวิกิ ถึงแม้จะใส่อ้างอิงก็ยังคงเข้าข่ายละเมิดลิขสิทธิ์อยู่นะครับ ลองดูตัวอย่างการเขียนและการเขียนที่ไม่ละเมิดลิขสิทธิ์ ได้ที่ วิกิพีเดีย:เขียนงานอย่างไรไม่ละเมิดลิขสิทธิ์ ดูครับ
และตามข้อพิจารณานั้น บทความที่มีส่วนละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกปรับตกโดยทันทีนะครับ ดังนั้น บทความนี้ในขั้นต้นนั้นก็คงต้องเป็นเช่นนั้น อย่างไรก็ตามหลังจากการแก้ไข เรียบเรียงบทความใหม่แล้ว ก็สามารถส่งบทความได้ใหม่นะครับ ขอบคุณครับ --ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 12:08, 1 ธันวาคม 2007 (ICT)
อำเภอน้ำยืน

น้ำยืน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของจังหวัด รวมถึงเป็นอำเภอหนึ่งใน 2 อำเภอที่มีชายแดนติดกันเป็นสามประเทศในประเทศไทย ประเทศลาว และกัมพูชา

**ประวัติอำเภอน้ำยืน**
ปี พ.ศ. 2424 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยกฐานะ บ้านจันลานาโดม ขึ้นเป็นเมืองโดมประดิษฐ์ ขึ้นตรงต่อเมืองจำปาศักดิ์
*ปี พ.ศ.2446 ไทยเสียดินแดนเมืองจำปาศักดิ์ เมืองโดมประดิษฐ์โดนลดฐานะเป็นอำเภอขึ้นตรงต่ออำเภอเดชอุดม
*ในปี พ.ศ. 2455 อำเภอโดมประดิษฐ์ถูกยุบเป็นตำบลอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเดชอุดม
*วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2512 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้ง กิ่งอำเภอน้ำยืน เมื่อโดยมีเขตการปกครอง 4 ตำบล คือ ตำบลโซง ตำบลตาเกา ตำบลยาง และตำบลโดมประดิษฐ์ และได้จัดตั้งสุขาภิบาลน้ำยืนขึ้น ในท้องที่บางส่วนของตำบลโซงั้น
*วันที่ 29 พฤษภาคม 2516 กิ่งอำเภอน้ำยืน ได้ยกฐานะเป็นอำเภอน้ำยืน 
*สาเหตุที่เรียกว่า อำเภอน้ำยืน ด้วยเหตุผล 2 ประการ คือ
*ประการที่ 1 เรียกชื่อตามหมู่บ้านน้ำยืน ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอน้ำยืน ไปทางทิศตะวันตก ประมาณ 2 กิโลเมตร
*ประการที่ 2 เนื่องจากที่ว่าการอำเภอน้ำยืน ตั้งอยู่ระหว่างลำห้วย 3 สาย ไหลมาบรรจบกัน ประกอบด้วย ลำห้วยบอน ลำห้วยโซง และลำห้วยตาเอ็ม มีน้ำไหลตลอดปี เป็นที่อุดมด้วยแหล่งน้ำ จึงได้ชื่อว่า “อำเภอน้ำยืน”

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอน้ำยืนตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาจะหลวย  - ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงจำปาศักดิ์ (ประเทศลาว) และจังหวัดพระวิหาร (ประเทศกัมพูชา) - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำขุ่นและอำเภอกันทรลักษณ์ จังหวัดศรีสะเกษ 

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอน้ำยืนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 101หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอน้ำยืนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลน้ำยืน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโซงและบางส่วนของตำบลสีวิเชียร- เทศบาลตำบลโซง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโซง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลน้ำยืน)- เทศบาลตำบลสีวิเชียร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสีวิเชียร (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลน้ำยืน)- องค์การบริหารส่วนตำบลยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโดมประดิษฐ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโดมประดิษฐ์ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบุเปือย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุเปือยทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลยางใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางใหญ่ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเก่าขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเก่าขามทั้งตำบล

**โรงเรียน**

**โรงเรียนมัธยม สพฐ.**
 โรงเรียนน้ำยืนวิทยา- โรงเรียนโดมประดิษฐ์วิทยา 

**โรงเรียนเอกชน สช.**
 โรงเรียนอนุบาลน้ำยืน

**ดูเพิ่ม**
 สามเหลี่ยมมรกต พื้นที่รอยต่อ 3 ประเทศ ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอน้ำยืน
น้ำยืน
อำเภอนาจะหลวย

นาจะหลวย  เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนใต้ของจังหวัดอุบลราชธานี เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเดชอุดม และเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติภูจองนายอยซึ่งมีทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่าอุดมสมบูรณ์

**ประวัติ**
อำเภอนาจะหลวย เดิมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเดชอุดมและแยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2516  และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520  ราษฎรประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ใช้ภาษาอีสานและภาษาส่วยในบางพื้นที่ ประชากรร้อยละ 80 ย้ายมาจากพื้นที่อื่น อดีตเคยเป็นสมรภูมิสู้รบกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ ซึ่งภายหลังสถานการณ์ได้สงบลงจนถึงปัจจุบัน

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอนาจะหลวยตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบุณฑริก  - ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงจำปาศักดิ์ (ประเทศลาว) และอำเภอน้ำยืน- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำยืนและอำเภอเดชอุดม

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอนาจะหลวยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 78 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอนาจะหลวยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลนาจะหลวย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาจะหลวย- เทศบาลตำบลภูจองนายอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาจะหลวย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาจะหลวย)- องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสมบูรณ์ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลพรสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรสวรรค์ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตูม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านตูมทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโสกแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโสกแสงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสวรรค์ทั้งตำบล

**โครงสร้างพื้นฐาน**
โรงเรียนมัธยม สพฐ.- โรงเรียนนาจะหลวย- โรงเรียนดงสว่างวิทยา

**สถานที่ท่องเที่ยว**
 อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**
 ต่าย อรทัย ศิลปินนักร้องลูกทุ่ง และนักแสดง  สังกัดแกรมมี่โกลด์

**อ้างอิง**
นาจะหลวย
อำเภอคูเมือง

คูเมือง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอคูเมืองตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองยาง (จังหวัดนครราชสีมา) อำเภอพุทไธสง และอำเภอชุมพลบุรี (จังหวัดสุรินทร์)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแคนดงและอำเภอบ้านด่าน- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลำปลายมาศ และอำเภอลำทะเมนชัย (จังหวัดนครราชสีมา)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอคูเมืองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 106 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอคูเมืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลคูเมือง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคูเมืองและตำบลหนองขมาร- เทศบาลตำบลหินเหล็กไฟ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคูเมืองและตำบลหินเหล็กไฟ- องค์การบริหารส่วนตำบลคูเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูเมือง (นอกเขตเทศบาลตำบลคูเมืองและเทศบาลตำบลหินเหล็กไฟ)- องค์การบริหารส่วนตำบลปะเคียบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะเคียบทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแพ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแพทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลพรสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรสำราญทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหินเหล็กไฟ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินเหล็กไฟ (นอกเขตเทศบาลตำบลหินเหล็กไฟ)- องค์การบริหารส่วนตำบลตูมใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตูมใหญ่ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองขมาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองขมาร (นอกเขตเทศบาลตำบลคูเมือง)
คูเมือง
อำเภอปะคำ

ปะคำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตอำเภอละหานทราย ก่อนที่จะแยกออกมาเป็นอำเภอปะคำ

**ประวัติ**
ท้องที่อำเภอปะคำเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอละหานทราย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่ตำบลปะคำ ตำบลไทยเจริญ และตำบลหนองบัว ของอำเภอละหานทราย การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอปะคำ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ตั้งตำบลเพิ่มเติมในท้องที่กิ่งอำเภอปะคำ อำเภอละหานทราย โดยแบ่งท้องที่ตำบลหนองบัว มาตั้งเป็น ตำบลโคกมะม่วง ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2526 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ปีเดียวกัน และแบ่งท้องที่ตำบลปะคำ มาตั้งเป็น ตำบลหูทำนบ ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2527 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอปะคำ อำเภอละหานทราย ขึ้นเป็น อำเภอปะคำ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2528 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม ปีเดียวกัน

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอปะคำตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนางรอง และอำเภอโนนสุวรรณ - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอละหานทราย และอำเภอโนนดินแดง- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนดินแดง และอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา)- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอปะคำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 77 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอปะคำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลปะคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะคำทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลไทยเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไทยเจริญทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโคกมะม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกมะม่วงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหูทำนบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหูทำนบทั้งตำบล

**แหล่งท่องเที่ยว**

**โบราณสถาน**
 โบราณสถานถ้ำเป็ดทอง ตำบลโคกมะม่วง- โบราณสถานปราสาทวัดโคกงิ้ว ตำบลปะคำ- โบราณสถานถ้ำหัวละเลิง ตำบลหูทำนบ- โบราณสถานปราสาทตาเสา ตำบลปะคำ- โบราณสถานปราสาทตาดำ ตำบลไทยเจริญ- โบราณสถานบ้านโคกปราสาท ตำบลไทยเจริญ- โบราณสถานวัดโพธิ์ย้อย ตำบลปะคำ

**โบราณวัตถุ **
 พิพิธภัณฑ์วัดโคกงิ้ว    พระพุทธรูปเก่าแก่วัดโพธิ์ย้อย    (ตำบลปะคำ)  

**อ้างอิง**
ปะคำ
อำเภอนาโพธิ์

นาโพธิ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีชื่อเสียงด้านการเป็นแหล่งทอผ้าไหมมัดหมี่ที่สวยงาม

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอนาโพธิ์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองสองห้อง (จังหวัดขอนแก่น) และอำเภอนาเชือก (จังหวัดมหาสารคาม)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาเชือกและอำเภอยางสีสุราช (จังหวัดมหาสารคาม)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพุทไธสง- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองสองห้อง (จังหวัดขอนแก่น)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอนาโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอนาโพธิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาโพธิ์และบางส่วนของตำบลศรีสว่าง- องค์การบริหารส่วนตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโพธิ์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาโพธิ์)- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านคู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านคูทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านดู่ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลดอนกอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนกอกทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลศรีสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสว่าง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาโพธิ์)

**ชาวอำเภอนาโพธิ์ที่มีชื่อเสียง**
หญิงลี ศรีจุมพล นักร้องลูกทุ่งหมอลำชื่อดัง
นาโพธิ์
อำเภอสตึก

สตึก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานบุรีรัมย์  ที่ตำบลร่อนทอง เป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากเป็นอันดับ 2 ของจังหวัด และเป็น 1 ใน 4 อำเภอหลักที่มีเศรษฐกิจใหญ่รองจากอำเภอเมืองบุรีรัมย์

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอสตึกตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอชุมพลบุรี (จังหวัดสุรินทร์)- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าตูม อำเภอจอมพระ และอำเภอเมืองสุรินทร์ (จังหวัดสุรินทร์)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกระสัง อำเภอห้วยราช และอำเภอบ้านด่าน- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านด่านและอำเภอแคนดง

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอสตึกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 179 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ไฟล์:Sutuek Thailand 09.jpg|thumb|ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 219 ในเขตเทศบาลตำบลสตึก
ท้องที่อำเภอสตึกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
เขตเทศบาลในอำเภอสตึก- เทศบาลตำบลสตึก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสตึกและบางส่วนของตำบลนิคม- เทศบาลตำบลศรีสตึก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสตึก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสตึก)- เทศบาลตำบลดอนมนต์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนมนต์ทั้งตำบล- เทศบาลตำบลสะแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะแกทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนิคม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคม (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสตึก)- องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งวัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งวังทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองแกทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลหนองใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองใหญ่ทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลร่อนทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลร่อนทองทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมแสงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลท่าม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าม่วงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลสนามชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสนามชัยทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลกระสัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระสังทั้งตำบล

**การเดินทาง**

**อากาศยาน**
ไฟล์:Buriram Airport 2020.jpg|thumb|ท่าอากาศยานบุรีรัมย์
มีเครื่องบินไปยังจังหวัดบุรีรัมย์ มาลงที่ท่าอากาศยานบุรีรัมย์ (อำเภอสตึก) ซึ่งเป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม
สายการบินในประเทศ- นกแอร์- แอร์เอเชีย

**ทางบก**
รถโดยสารปรับอากาศ บ.ข.ส.- บริษัทขนส่ง จำกัด สาย 944 กรุงเทพฯ - สตึก ,กรุงเทพฯ - รัตนบุรี- บริษัทรุ่งประเสริฐทัวร์ จำกัด สาย 944 กรุงเทพฯ - สตึก - รัตนบุรี - บึงบูรณ์ - อุบลราชธานี- บริษัทประหยัดทัวร์ จำกัด สาย 944 กรุงเทพฯ -ชุมพวง - สตึก - รัตนบุรี - บริษัทวัฒนาสาครทัวร์ จำกัด สาย 944 กรุงเทพฯ - สตึก - รัตนบุรี - อุบลราชธานี- บริษัท รถรุ่งเรือง จำกัด (รถเหลือง) สาย สตึก - พัทยา - ระยอง
รถโดยสารปรับอากาศประจำทาง- บริษัทชุมพลบุรีขนส่ง จำกัด สาย 520  สตึก - ท่าตูม- สุรินทร์- บริษัทวาปีชัยเดินรถ จำกัด สาย  281 สุรินทร์ - บุรีรัมย์ - มหาสารคาม - ขอนแก่น- บริษัทร้อยเอ็ดเฉลิมชัย  สาย บุรีรัมย์ - ร้อยเอ็ด
รถตู้โดยสารปรับอากาศประจำทาง- สาย สตึก - บุรีรัมย์ - สาย สตึก - สุรินทร์

**รูปภาพ**

**ชาวอำเภอสตึกที่มีชื่อเสียง**
ลิซ่า นักร้องชื่อดังสมาชิกวงแบล็กพิงก์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 อำเภอสตึก

สตึก
วัดหนานผู่ถัว

วัดหนานผู่ถัว
วัดหนานผู่ถัว(Nanputuo Temple) วัดเก่าแก่สมัยราชวงศ์ถัง ใหญ่มากในเมืองเซียะเหมิน นมัสการพระโพธิสัตว์ กวนอิมปางพันมือ เพื่อความเป็นสิริมงคล ซึ่งในทุก ๆ ปีชาวพุทธทั่วโลก จะหลั่งไหลกันมาสักการะอย่างไม่ขาดสาย
หนานผู่ถัว
หมวดหมู่:พุทธสถานในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลฝูเจี้ยน
แม่แบบ:Cat year nav

หมวดหมู่นี้ รวบรวมรายชื่อ   {ออกวางจำหน่าย} พ.ศ.  (ค.ศ. {}{}{})
}}{}{} - 1 + 543}}  {}|← ⇐ {}{}{}0 {}{}{}1 {}{}{}2 {}{}{}3 {}{}{}4 {}{}{}5 {}{}{}6 {}{}{}7 {}{}{}8 {}{}{}9 ⇒ →
หมวดหมู่: {ผลงานในปี} พ.ศ.
เจเวลซอง / บีไซด์ยู: โบคุโอะโยบุโคเอะ

เจเวล ซอง / บีไซด์ ยู -โบคุโอะโยบุโคเอะ- (Jueru Songu / Bizaido Yu -Bokuwoyobukoe-) เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 8 ของโบอาในรูปแบบของดับเบิ้ล เอ ไซด์ ซิงเกิล วางขายเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2545 โดยเพลง JEWEL SONG เป็นเพลงในอัลบั้ม VALENTI กับ BEST OF SOUL ซิงเกิลนี้เปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับ 3 ของออริกอนชาร์ต และมียอดขายรวมมากกว่า 151,000 แผ่น โดยเป็นซิงเกิลที่มียอดขายสูงที่สุดเป็นอันดับ 4 ของโบอา
เพลง JEWEL SONG เป็นเพลงประกอบละครเกาหลีเรื่องสงครามแห่งความรัก ส่วนเพลง BESIDE YOU -僕を呼ぶ声-(BESIDE YOU -โบคุโอะโยบุโคเอะ-) เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Monkey Typhoon

**รายชื่อเพลง**
# JEWEL SONG 
# BESIDE YOU -僕を呼ぶ声- 
# JEWEL SONG (Instrumental) 
# BESIDE YOU -僕を呼ぶ声- (Instrumental) 

**ชาร์ต**
ออริกอนชาร์ต (ในญี่ปุ่น)
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2545
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เพลงของโบอา
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 พฤศจิกายน 26

* เกิดเหตุการณ์จลาจลในกรุงปารีส เนื่องจากประชาชนไม่พอใจเหตุการณ์วัยรุ่น 2 คน เสียชีวิตหลังปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 25 พ.ย.  (BBC)
}