เปียงยาง

เปียงยาง หรือ พย็องยัง (context=north, Ko-평양.oga) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ที่ซึ่งบางครั้งได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งการปฏิวัติ" (labels=no) เปียงยางตั้งอยู่บนแม่น้ำแทดง ห่างจากปากแม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเลเหลืองประมาณ mi ขึ้นไปตามแม่น้ำ จากข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2008 เปียงยางมีประชากร 3,255,288 คน เปียงยางเป็นนครปกครองโดยตรง () มีสถานะเทียบเท่ากับจังหวัดของเกาหลีเหนือ
เปียงยางเป็นหนึ่งในนครที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี เป็นเมืองหลวงของสองอาณาจักรเกาหลีโบราณ ได้แก่ โชซ็อนโบราณและโคกูรยอ และเคยเป็นเมืองหลวงรองของอาณาจักรโครยอ หลังการก่อตั้งประเทศเกาหลีเหนือใน ค.ศ. 1948 เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของประเทศ นครถูกทำลายอย่างหนักอีกครั้งในช่วงสงครามเกาหลี แต่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วหลังสงครามด้วยความช่วยเหลือจากโซเวียต
เปียงยางเป็นศูนย์กลางทางการเมือง อุตสาหกรรมและการคมนาคมของเกาหลีเหนือ ประมาณการว่าร้อยละ 99 ของผู้ที่อาศัยอยู่ในเปียงยางเป็นสมาชิก สมาชิกผู้สมัคร หรือผู้อยู่ในอุปการะของสมาชิกพรรคแรงงานเกาหลี (WPK) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาล เป็นที่ตั้งของสถาบันหลักของรัฐบาลเกาหลีเหนือ รวมถึงพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในที่ที่เรียกว่าเมืองต้องห้าม

**ชื่อ**
ชื่อ "เปียงยาง" มาจากคำภาษาจีน-เกาหลี 平 (เรียบ) และ 壤 (ดิน) เป็นการถอดเสียงแบบแมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์ของศัพท์ภาษาเกาหลี '평양' ซึ่งแปลว่า 'แผ่นดินราบ' สะท้อนถึงภูมิประเทศที่ราบเรียบของเมือง ในภาษาเกาหลีพื้นเมือง นครมีชื่อเรียกว่า "บูรูนา" (labels=no) หรือที่เรียกกันน้อยกว่าคือ "บารานา" (labels=no) ซึ่งเป็นการออกเสียงอักษรจีนของ "เปียงยาง" โดยใช้ระบบอีดู "บูรู" (labels=no) หมายถึง "ทุ่งหญ้า" ขณะที่ "นา" (labels=no) หมายถึง "ดินแดน" ดังนั้นความหมายของเปียงยางในภาษาเกาหลีพื้นเมืองจึงหมายถึง "ดินแดนแห่งทุ่งหญ้า"
ชื่อทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ของนครได้แก่ รยู-กย็อง คีซ็อง, ฮวังซ็อง, รากรัง, ซอ-กยง, โซโด, โฮ-กยง, ชังอัน และเฮโจ (ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่นในเกาหลี) มีชื่อเรียกที่แตกต่างกันหลายแบบ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เปียงยางเป็นที่รู้จักในหมู่มิชชันนารีว่าเป็น "เยรูซาเลมแห่งตะวันออก" ด้วยสถานะทางประวัติศาสตร์ของนครในฐานะปราการของศาสนาคริสต์ กล่าวคือนิกายโปรเตสแตนต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงการฟื้นฟูเปียงยางใน ค.ศ. 1907
หลังคิม อิล-ซ็องถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1994 สมาชิกบางส่วนของฝ่ายคิม จ็อง-อิลเสนอให้เปลี่ยนชื่อเปียงยางเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง" (links-no) แต่บางส่วนเสนอแนะว่าเกาหลีเหนือควรเริ่มเรียกโซลว่า "นครคิม อิล-ซ็อง" แทนและให้เปียงยางมีชื่อเล่นเป็น "นครคิม จ็อง-อิล" ท้ายที่สุด ข้อเสนอทั้งสองก็ไม่ได้รับการนำไปปฏิบัติ

**ประวัติศาสตร์**

**สมัยก่อนประวัติศาสตร์**
ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดค้นพบหลักฐานของที่อยู่อาศัยสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในหมู่บ้านโบราณขนาดใหญ่ในเขตเปียงยาง ชื่อว่าคึมทัน-นี (Kŭmtan-ni) ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสมัยเครื่องปั้นดินเผาชึลมุนและมูมุน ชาวเกาหลีเหนือเชื่อมโยงเปียงยางกับนครในตำนาน "อาซาดัล" หรือวังก็อม-ซ็อง เมืองหลวงแห่งแรกในสหัสวรรษที่สองก่อนคริสต์ศักราชของโคโชซ็อน ("โชซ็อนโบราณ") ตามบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่เริ่มต้นด้วยซัมกุก ยูซาในศตวรรษที่ 13
นักประวัติศาสตร์date=April 2018 ปฏิเสธข้อกล่าวอ้างนี้เนื่องจากงานเขียนทางประวัติศาสตร์จีนตอนต้น เช่น ก่วนจือ ตำราภูเขาทะเล บันทึกของฉื่อ และจดหมายเหตุสามก๊ก กล่าวถึง "โชซ็อน" ที่เกิดขึ้นในภายหลังมากdate=April 2018 ดังนั้นความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองจึงอาจถูกกล่าวอ้างโดยเกาหลีเหนือเพื่อใช้ในการโฆษณาชวนเชื่อdate=April 2018 อย่างไรก็ตาม เปียงยางได้กลายเป็นนครสำคัญในโชซอนโบราณ

**สมัยประวัติศาสตร์**
สุสานพระเจ้าทงมย็อง
เปียงยางก่อตั้งขึ้นเมื่อ 1122 ปีก่อนคริสต์ศักราช บนที่ตั้งของเมืองหลวงของกษัตริย์ในตำนานนามว่าทันกุน วังก็อม-ซ็อง ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณเปียงยาง กลายเป็นเมืองหลวงของโคโชซ็อนตั้งแต่ 194 ถึง 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช นครล่มสลายในการพิชิตโคโชซ็อนของราชวงศ์ฮั่นใน 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นบัญชาให้จัดตั้งสี่เขตบัญชาการ โดยมีเขตบัญชาการเล่อล่าง (นังนัง) อยู่ในศูนย์กลางและตั้งเมืองหลวงชื่อ "โชซ็อน" (朝鮮縣, 조선현) ในบริเวณเปียงยาง การค้นพบทางโบราณคดีหลายแห่งจากสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลาย (ค.ศ. 20–220) ในพื้นที่เปียงยางดูเหมือนจะบ่งชี้ว่ากองกำลังฮั่นได้บุกรุกระยะสั้น ๆ ในบริเวณเหล่านี้ในภายหลัง
พื้นที่รอบนครมีชื่อเรียกว่านังนัง ในช่วงต้นของสมัยสามราชอาณาจักร ในฐานะเมืองหลวงของนังนัง ง (labels=no)รัฐนังนังแตกต่างจากเขตบัญชาการนังนัง เปียงยางยังคงเป็นฐานที่มั่นทางการค้าและวัฒนธรรมที่สำคัญหลังเขตบัญชาการนังนังถูกอาณาจักรโคกูรยอที่ขยายตัวทำลายใน ค.ศ. 313
โคกูรยอย้ายเมืองหลวงมาที่นี่ใน ค.ศ. 427 ตามที่คริสโตเฟอร์ เบ็กวิทกล่าวไว้ เปียงยางเป็นการอ่านชื่อในภาษาจีน–เกาหลีของชื่อที่พวกเขาตั้งให้ในภาษาของพวกเขาเองคือ เปียรนา หรือ "แผ่นดินราบ"
ใน ค.ศ. 668 เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงของแม่ทัพผู้พิทักษ์ผู้พิชิตตะวันออกที่ก่อตั้งโดยราชวงศ์ถังของจีน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 676 นครถูกชิลลายึดครอง แต่ถูกปล่อยทิ้งไว้บริเวณชายแดนระหว่างชิลลาและพัลแฮ เปียงยางถูกทิ้งร้างในช่วงปลายสมัยชิลลา จนกระทั่งได้รับการกอบกู้โดยวังก็อนและได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงตะวันตกของโครยอ
ในช่วงสงครามอิมจิน เปียงยางถูกกองทัพญี่ปุ่นยึดครองและรักษาเมืองไว้กระทั่งพ่ายแพ้ในการล้อมเปียงยาง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 นครถูกยึดครองชั่วคราวระหว่างการบุกครองโชซ็อนของราชวงศ์ชิงกระทั่งมีการทำความตกลงสันติภาพระหว่างเกาหลีและจีนราชวงศ์ชิง แม้การบุกครองจะทำให้ชาวเกาหลีระแวงชาวต่างชาติ แต่ศาสนาคริสต์ก็เริ่มมีอิทธิพลมากขึ้นหลังประเทศเปิดรับชาวต่างชาติในศตวรรษที่ 16 เปียงยางกลายเป็นฐานของการขยายตัวของศาสนาคริสต์ในเกาหลี ใน ค.ศ. 1880 นครมีโบสถ์กว่า 100 แห่งและมีมิชชันนารีโปรเตสแตนต์มากกว่าเมืองอื่น ๆ ในเอเชีย และมีชื่อเรียกว่า "เยรูซาเลมแห่งตะวันออก"
ใน ค.ศ. 1890 นครมีประชากร 40,000 คน ที่นี่เป็นสมรภูมิเปียงยางในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ซึ่งนำไปสู่การทำลายและการลดจำนวนประชากรของนครเป็นอย่างมาก นครเป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันใต้ตั้งแต่ ค.ศ. 1896 ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นพยายามพัฒนานครให้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม แต่ต้องเผชิญกับขบวนการ 1 มีนาคมใน ค.ศ. 1919 และขบวนการสังคมนิยมต่อต้านญี่ปุ่นอย่างรุนแรงในช่วงทศวรรษ 1920 จากการแสวงหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ในภาษาญี่ปุ่นนครมีชื่อเรียกว่าเฮโจ (ใช้ตัวอักษรจีนเดียวกันคือ 平壤 แต่อ่านว่า へいじょう)
เปียงยางใน ค.ศ. 1907
ทศวรรษ 1920
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1931 นครประสบเหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวจีนอันเป็นผลมาจากอุบัติการณ์ว่านเป่าชานและรายงานข่าวที่ทำให้เกินจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวซึ่งปรากฏในหนังสือพิมพ์ของจักรวรรดิญี่ปุ่นและเกาหลี ภายใน ค.ศ. 1938 เปียงยางมีประชากร 235,000 คน

**หลัง ค.ศ. 1945=== 
เปียงยางสมัยใหม่
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1945 กองทัพโซเวียตที่ 25 เข้าสู่เปียงยางและนครกลายเป็นเมืองหลวงชั่วคราวของคณะกรรมาธิการประชาชนชั่วคราวเกาหลีเหนือ คณะกรรมาธิการประชาชนได้รับการจัดตั้งขึ้นแล้วที่นั่น โดยมีโช มัน-ซิก นักชาตินิยมคริสเตียนผู้มากประสบการณ์เป็นผู้นำ เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของเกาหลีเหนือเมื่อมีการก่อตั้งประเทศใน ค.ศ. 1948 ในเวลานั้น รัฐบาลเปียงยางมีเป้าหมายจะยึดคืนโซล เมืองหลวงอย่างเป็นทางการของเกาหลี เปียงยางได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงอีกครั้งในสงครามเกาหลี ซึ่งในระหว่างนั้นถูกกองกำลังเกาหลีใต้เข้ายึดครองเป็นเวลาสั้น ๆ ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม ถึง 6 ธันวาคม ค.ศ. 1950 นครมีผู้ลี้ภัยจำนวนมากอพยพออกไปเมื่อกองกำลังจีนที่รุกคืบลงใต้เข้าใกล้เปียงยาง กองกำลังสหประชาชาติควบคุมการอพยพผู้ลี้ภัยขณะถอยร่นออกจากเปียงยางในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1950 ใน ค.ศ. 1952 นครตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ที่สุดตลอดสงคราม โดยมีเครื่องบินของสหประชาชาติเข้าร่วมถึง 1,400 ลำ
แม้ในช่วงสงคราม ก็มีการวางแผนสร้างนครขึ้นใหม่ วันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 วันที่ลงนามในความตกลงสงบศึกระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ นิตยสาร The Pyongyang Review เขียนว่า "ขณะที่ถนนหนทางอยู่ในเปลวเพลิง นิทรรศการแสดงแผนแม่บทการบูรณะเปียงยางได้จัดขึ้นที่โรงละครใต้ดินโมรันบง หลุมหลบภัยทางอากาศของรัฐบาลใต้โมรันบง  "บนเส้นทางแห่งชัยชนะ... ดอกไม้ไฟที่พุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองหลวงในการยิงสลุตได้ส่องสว่างแผนการก่อสร้างเมืองที่จะผงาดขึ้นในเร็ววันด้วยรูปลักษณ์ใหม่" หลังสงคราม นครได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต และอาคารจำนวนมากได้รับการสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมแบบสตาลิน แผนสำหรับนครเปียงยางสมัยใหม่เผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในอาคารโรงละคร คิม จุง-ฮี หนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งพันธมิตรสถาปนิกเกาหลี ผู้ซึ่งเคยศึกษาด้านสถาปัตยกรรมในญี่ปุ่นสมัยก่อนสงคราม ได้รับแต่งตั้งจากคิม อิล-ซ็องให้ออกแบบแผนแม่บทของเมือง สถาบันสถาปัตยกรรมมอสโกออกแบบ "แผนบูรณะและก่อสร้างนคนเปียงยางอย่างครอบคลุม" ใน ค.ศ. 1951 และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1953 การเปลี่ยนแปลงไปสู่นครสมัยใหม่ที่ได้รับการออกแบบเพื่อการโฆษณาชวนเชื่อโดยมีสถาปัตยกรรมแบบสตาลินที่มีการจัดวางแบบเกาหลี (และสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อื่น ๆ ที่กล่าวกันว่าได้รับอิทธิพลอย่างมากจากออสการ์ นีเอไมเยร์ สถาปนิกชาวบราซิล) ได้เริ่มต้นขึ้น  รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1972 ประกาศให้เปียงยางเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการ
พิธีศพของคิม อิล-ซ็องจัดขึ้นที่เปียงยางใน ค.ศ. 1994 จากนั้นในวันที่ 19 กรกฎาคม พิธีสิ้นสุดลงด้วยขบวนแห่ศพเมื่อรถบรรทุกศพเคลื่อนผ่านถนนโดยมีประชาชนร้องไห้อย่างบ้าคลั่งขณะชมพิธีศพ
ใน ค.ศ. 2001 ทางการเกาหลีเหนือริเริ่มโครงการปรับปรุงให้ทันสมัยในระยะยาว กระทรวงการพัฒนาการก่อสร้างเมืองหลวงถูกรวมเข้าในคณะรัฐมนตรีในปีนั้น ใน ค.ศ. 2006 ชัง ซ็อง-แท็ก พี่เขยของคิม จ็อง-อิลได้เข้าดูแลกระทรวง
ตลอดการปกครองของคิม จ็อง-อึน มีโครงการที่อยู่อาศัยหลายโครงการได้รับการสร้างขึ้น ใน ค.ศ. 2012 ถนนชังช็อน โครงการที่อยู่อาศัยที่มี 2,784 ยูนิตได้เปิดตัวในใจกลางกรุงเปียงยาง โครงการที่อยู่อาศัย ค.ศ. 2013 และ 2014 ที่อุทิศให้กับนักวิทยาศาสตร์เสร็จสมบูรณ์ในถนนนักวิทยาศาสตร์อึนฮาและถนนนักวิทยาศาสตร์วีซ็องโดยมีมากกว่า 1,000 ยูนิตในแต่ละแห่ง ขณะที่ ค.ศ. 2015 มีการดำเนินงานในโครงการที่อยู่อาศัยในถนนนักวิทยาศาสตร์มีแรที่มี 2,584 ยูนิต ใน ค.ศ. 2017 เพื่ออุทิศให้แก่วันครบรอบวันเกิดปีที่ 105 ของผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรก คิม อิล-ซ็อง มีการสร้าง 4,804 ยูนิตในอาคารที่อยู่อาศัยถนนรย็องมย็องแห่งใหม่ ทศวรรษที่สองของ ค.ศ. 2000 มีการก่อสร้างโครงการที่อยู่อาศัยในถนนซ็องฮวาใกล้กับโรงเบียร์แทดงกัง ในเขตซาดง (2022) ในพื้นที่แทพย็องในเขตมันกย็องแด และในเขตที่อยู่อาศัยริมแม่น้ำโพทงซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองติดกับแม่น้ำโพทงบนพื้นที่ที่เคยใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์เทควันโดนานาชาติ คิม จ็อง-อึนสั่งให้เปลี่ยนชื่อเขตที่อยู่อาศัยเป็น "คย็องรู-ดง" หมายถึง "ระเบียงลูกปัดที่สวยงาม" ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ถึง 1970 พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งที่พำนักของคิม อิล-ซ็องและเป็นที่รู้จักในชื่อ "คฤหาสน์เลขที่ 5" โครงการอาคารสาธารณะอื่น ๆ ในช่วงหลัง ได้แก่ โรงละครประชาชนมันซูแดซึ่งเปิดใน ค.ศ. 2012 สวนน้ำมุนซูซึ่งเปิดใน ค.ศ. 2013 และท่าอากาศยานนานาชาติซูนันที่ได้รับการปรับปรุงและขยายและศูนย์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง ทั้งสองแห่งเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2015 โรงละครวงออร์เคสตราซัมจีย็อน ซึ่งติดตั้งจากโรงละครสัตว์กองทัพประชาชนเกาหลีทรงโดมที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1964 และโรงพยาบาลกลางเปียงยาง ซึ่งเริ่มการก่อสร้างใน ค.ศ. 2020 โครงการพัฒนาใหม่เพิ่มเติมเกิดขึ้นในพื้นที่รอบประตูชัยซึ่งโรงพยาบาลประชาชนเปียงยางหมายเลข 1 ถูกรื้อถอน อาคารอะพาร์ตเมนต์ในพื้นที่อินฮึง-ดง ในเขตโมรันบงและในพื้นที่ชินว็อนในเขตโพทงกังถูกรื้อถอน ใน ค.ศ. 2018–2019 สำหรับการก่อสร้างอาคารอพาร์ตเมนต์ใหม่ นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2018 โรงละครกลางแจ้งสวนเยาวชนในถนนซุงรี ซึ่งใช้จัดชุมนุมทางการเมือง ได้รับการสร้างใหม่ ใน ค.ศ. 2021–2022 มีการดำเนินโครงการที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ตามถนนซ็องฮวาทางตะวันออกเฉียงใต้ของนคร ถนนฮวาซ็องในเขตฮวาซ็องทางเหนือของเปียงยางพร้อมอาคารสูง ใน ค.ศ. 2023 มีการเปิดตัวการก่อสร้างที่อยู่อาศัยระยะที่สองในเขตฮวาซ็อง บนพื้นที่เดิมของสถาบันวิทยาศาสตร์ผักเปียงยาง นอกจากนี้ ยังมีการริเริ่มโครงการฟาร์มเรือนกระจกและที่อยู่อาศัยบนพื้นที่เดิมของสนามบินคังดงซึ่งถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 2019
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 การก่อสร้างระยะที่สองในพื้นที่ฮวาซ็องแล้วเสร็จในถนนริมฮึงโดยมีการสร้างอพาร์ตเมนต์ 10,000 ยูนิต ซึ่งมีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่
เปียงยาง ร่วมกับโซล ได้ยื่นข้อเสนอเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2032 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกให้เป็นรายชื่อเมืองที่เป็นตัวแทนร่วมกัน

**ภูมิศาสตร์**
เปียงยางตั้งอยู่ทางตะวันตกตอนกลางของประเทศเกาหลีเหนือ นครตั้งอยู่บนที่ราบเรียบห่างจากอ่าวเกาหลี ส่วนหนึ่งของทะเลเหลืองไปทางทิศตะวันออกประมาณ 0 แม่น้ำแทดงไหลจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือลงสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ผ่านใจกลางนครไปยังอ่าวเกาหลี ที่ราบเปียงยาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของนคร เป็นหนึ่งในสองที่ราบขนาดใหญ่บนชายฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรเกาหลี อีกแห่งหนึ่งคือที่ราบแชรย็อง ทั้งสองแห่งมีพื้นที่ประมาณ 500 ตารางกิโลเมตรp=63

**ภูมิอากาศ**
เปียงยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน: Dwa) ซึ่งมีลักษณะคือฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและแห้งแล้ง ในฤดูหนาว ลมหนาวและแห้งสามารถพัดมาจากไซบีเรีย ทำให้อากาศหนาวจัด โดยอุณหภูมิต่ำสุดมักต่ำกว่าจุดเยือกแข็งระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนมีนาคม แม้อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในเวลากลางวันจะสูงกว่าจุดเยือกแข็งอย่างน้อย 2–3 องศาในทุกเดือน ยกเว้นเดือนมกราคม ทั่วไปแล้วฤดูหนาวจะแห้งแล้งกว่าฤดูร้อนมาก โดยมีหิมะตกเฉลี่ย 37 วัน
การเปลี่ยนผ่านจากฤดูหนาวที่หนาวและแห้งแล้งไปสู่ฤดูร้อนที่อบอุ่นและชื้นเกิดขึ้นค่อนข้างรวดเร็วระหว่างเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤษภาคม และมีการกลับคืนสู่สภาพอากาศหนาวอย่างรวดเร็วเช่นกันในช่วงปลายเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ทั่วไปฤดูร้อนจะร้อนและชื้น โดยมีลมมรสุมเอเชียตะวันออกพัดผ่านตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายน ซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย abbr=off และอุณหภูมิสูงสุดในเวลากลางวันมักสูงกว่า °C แม้ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านส่วนใหญ่ แต่สภาพอากาศจะน่ารื่นรมย์กว่า โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยตั้งแต่ °C ในเดือนพฤษภาคมและ °C ในเดือนกันยายน ประกอบกับท้องฟ้าที่ค่อนข้างแจ่มใสและมีแดดจัด

**การเมือง**
หอสมัชชามันซูแด ที่ตั้งของสมัชชาประชาชนสูงสุด รัฐสภาเกาหลีเหนือ
หน่วยงานรัฐบาลหลักและหน่วยงานรัฐการอื่น ๆ ตั้งอยู่ในเปียงยาง ที่ซึ่งได้รับการกำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญว่าเป็นเมืองหลวงของประเทศp=196 ที่ทำการของคณะกรรมาธิการกลางพรรคแรงงานและคณะกรรมาธิการประชาชนเปียงยางตั้งอยู่ในย่านแฮบังซัน เขตชุง คณะรัฐมนตรีเกาหลีเหนือตั้งอยู่ในย่านชงโร เขตชุง
เปียงยางยังเป็นที่ตั้งของสถาบันความมั่นคงหลักทั้งหมดของประเทศเกาหลีเหนือ กระทรวงที่ใหญ่ที่สุดคือกระทรวงความมั่นคงทางสังคม มีพนักงาน 130,000 คนทำงานใน 12 กรม ซึ่งดูแลกิจกรรมต่าง ๆ ได้แก่ ตำรวจ ความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่พรรค เอกสารลับ สำมะโน การจดทะเบียนราษฎร การก่อสร้างสาธารณะขนาดใหญ่ การควบคุมจราจร ความปลอดภัยจากอัคคีภัย การป้องกันภัยพลเรือน สาธารณสุขและศุลกากรpp=276–277 อีกหน่วยงานสำคัญที่ตั้งอยู่ในนครคือกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ ซึ่งมีบุคลากร 30,000 คนทำหน้าที่จัดการด้านข่าวกรอง ระบบเรือนจำทางการเมือง ความมั่นคงทางอุตสาหกรรมทางทหารและการจัดการการเข้าออกประเทศp=277
การเมืองและการจัดการของนครถูกพรรคแรงงานเกาหลีครอบงำ เช่นเดียวกับในระดับชาติ นครถูกจัดการโดยคณะกรรมาธิการพรรคเปียงยางของพรรคแรงงานเกาหลีและประธานของคณะกรรมาธิการนั้นคือนายกเทศมนตรีโดยพฤตินัย องค์กรสูงสุดของรัฐคือคณะกรรมาธิการประชาชนเปียงยาง มีหน้าที่รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ประจำวันเพื่อสนับสนุนนคร รวมถึงการปฏิบัติตามแนวทางของพรรคในระดับท้องถิ่นที่ส่งผ่านคณะกรรมาธิการพรรคเปียงยาง การจัดสรรทรัพยากรที่ให้ความสำคัญกับเปียงยาง และการให้การสนับสนุนแก่บุคลากรและครอบครัวของพรรคแรงงานเกาหลีและหน่วยงานความมั่นคงภายใน

**เขตการปกครอง**
แผนที่เปียงยาง ค.ศ. 2018
เปียงยางแบ่งออกเป็น 19 เขต (กู- หรือ กูย็อก) (ตัวเมือง) 2 เทศมณฑล (กุน) และ 1 ย่าน (ทง)- เขตชุง (중구역; 中區域)- เขตพย็องช็อน (평천구역; 平川區域)- เขตโพทงกัง (보통강구역; 普通江區域)- เขตโมรันบง (모란봉구역; 牡丹峰區域)- เขตซอซ็อง (서성구역; 西城區域)- เขตซ็องโย (선교구역; 船橋區域)- เขตทงแดว็อน (동대원구역; 東大院區域)- เขตแทดงกัง (대동강구역; 大同江區域)- เขตซาดง (사동구역; 寺洞區域)- เขตแทซ็อง (대성구역; 大城區域)- เขตมันกย็องแด (만경대구역; 萬景台區域)- เขตฮย็องเจซัน (형제산구역; 兄弟山區域)- เขตฮวาซ็อง (화성구역; 和盛區域)- เขตรยงซ็อง (룡성구역; 龍城區域)- เขตซัมซ็อก (삼석구역; 三石區域)- เขตรย็อกโพ (력포구역; 力浦區域)- เขตนังนัง (락랑구역; 樂浪區域)- เขตซูนัน (순안구역; 順安區域)- เขตอึนจ็อง (은정구역; 恩情區域)- เทศมณฑลคังดง (강동군; 江東郡)- เทศมณฑลคังนัม (강남군; 江南郡)- ย่านพังฮย็อน (방현동; 方峴洞)
รายงานของสื่อต่างประเทศใน ค.ศ. 2010 ระบุว่าเทศมณฑลคังนัม, เทศมณฑลชุงฮวา, เทศมณฑลซังว็อน และเทศมณฑลซึงโฮได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบริหารของจังหวัดฮวังแฮเหนือที่อยู่ใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม เทศมณฑลคังนัมคังนัมถูกโอนกลับมาอยู่ภายใต้การบริหารของเปียงยางใน ค.ศ. 2011
ย่านพังฮย็อน ฐานขีปนาวุธซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของเมืองคูซ็อง จังหวัดพย็องอันเหนือ ได้ถูกโอนมาอยู่ภายใต้การบริหารของเปียงยางในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018

**ทัศนียภาพ**
หลังถูกทำลายในช่วงสงครามเกาหลี เปียงยางได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างสมบูรณ์ตามวิสัยทัศน์ของคิม อิล-ซ็อง ซึ่งต้องการสร้างเมืองหลวงที่จะเสริมสร้างขวัญกำลังใจในช่วงหลังสงครามp=91,93–94 ผลลัพธ์คือนครที่มีถนนกว้างใหญ่เรียงรายไปด้วยต้นไม้และอาคารสาธารณะที่มีการจัดสวนเป็นขั้นบันได ภาพโมเสกและเพดานที่ตกแต่งp=91 สถาปัตยกรรมแบบโซเวียตทำให้นครนี้ชวนให้นึกถึงเมืองในไซบีเรียในช่วงหิมะตกในฤดูหนาว แม้สิ่งก่อสร้างที่มีการออกแบบตามแบบเกาหลีดั้งเดิมจะช่วยลดความรู้สึกนี้ลงได้บ้าง ในฤดูร้อน นครโดดเด่นด้วยแม่น้ำ ต้นหลิว ดอกไม้และพื้นที่สวนสาธารณะp=91
นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี นครได้รับการวางผังอย่างเคร่งครัดตามหลักการสังคมนิยม ตามแผนแม่บท ค.ศ. 1953 ที่ออกแบบโดยคิม จุง-ฮี นครถูกวางแผนให้รองรับผู้อยู่อาศัยหนึ่งล้านคนโดยทอดยาวจากแม่น้ำแทดงไปยังแม่น้ำโพทง ใจกลางนครถูกวางแผนให้เป็นเขตบริหารหลักโดยมีโครงสร้างภูมิทัศน์หลักสร้างอยู่ระหว่างเขตต่าง ๆ และใช้เป็นเขตกันชนเพื่อไม่ให้ขยายตัวได้อย่างอิสระ ใจกลางนครได้รับการวางผังด้วยถนนและทางหลวงที่กว้างขวางและโครงสร้างและรูปแบบที่ยิ่งใหญ่และเป็นเขตบริหารกลางที่ตั้งของอาคารรัฐบาลและอาคารสาธารณะหลายแห่งรวมถึงศูนย์รัฐบาลหมายเลข 1 ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพรรครัฐบาล นอกจากอนุสาวรีย์และอนุสรณ์สถานต่าง ๆ แล้ว ยังก่อให้เกิดแกนสำคัญของสถานที่เชิงสัญลักษณ์ซึ่งส่งเสริมอุดมการณ์ของพรรคแรงงานเกาหลีและลัทธิบูชาบุคคลของเกาหลีเหนือรอบตระกูลคิมโดยมีศูนย์กลางและกิโลเมตรที่ศูนย์ของเขตกลางอยู่ที่จัตุรัสคิม อิล-ซ็อง
แผนแม่บท ค.ศ. 1953 วางเค้าโครงพื้นฐานซึ่งการพัฒนานครในช่วงทศวรรษต่อมาได้ถูกนำมาใช้โดยมีระบบเขตย่อยที่ผสมผสานการใช้ประโยชน์ที่ดินทั้งที่อยู่อาศัยและอุตสาหกรรม เขตเหล่านั้นกระจายอยู่รอบเขตบริหารกลางและเมื่อรวมกันแล้วก็ก่อให้เกิดแกนหลักของทิศทางการขยายตัวของเมือง ขณะที่ในช่วงทศวรรษ 1950 การเน้นหลักอยู่ที่การฟื้นฟูเปียงยางจากซากปรักหักพังให้เป็นนครสังคมนิยมอย่างระมัดระวังตามแนวทางที่เข้มงวดของแผนแม่บท ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 ได้เกิดคลื่นการพัฒนาใหม่ซึ่งรวมถึงการขยายถนนสายหลัก การก่อสร้างอาคารอพาร์ตเมนต์หนาแน่นสูงตามถนนสายหลัก อาคารเทศบาลและวัฒนธรรมที่โอ่อ่าและรูปปั้นและจัตุรัสขนาดใหญ่ แนวโน้มนี้ยังรวมถึงการนำสถาปัตยกรรมเกาหลีดั้งเดิมมาใช้กับอาคารบางแห่ง แม้การพัฒนาโดยทั่วไปจะเป็นไปตามแผนแม่บท ค.ศ. 1953 แต่ก็มีการเบี่ยงเบนไปในบางแง่มุม เช่น การก่อสร้างอาคารสูงตามถนนสายกลางซึ่งขัดแย้งกับแผนแม่บทที่เรียกร้องให้มีการกระจายการก่อสร้างที่อยู่อาศัยอย่างสม่ำเสมอทั่วเมืองในหลายศูนย์กลาง ในช่วงทศวรรษ 1990 การพัฒนาโครงสร้างนครค่อนข้างชะลอตัวเนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่และภาวะอดอยากที่แพร่หลายในเกาหลีเหนือซึ่งนำไปสู่การเบี่ยงเบนทรัพยากรไปยังกองทัพ ในช่วงทศวรรษ 2010 และ 2020 ได้เห็นความพยายามในการพัฒนานครและความหนาแน่นที่เพิ่มขึ้นโดยมีการปรับปรุงถนนและทางหลวงที่อยู่ห่างจากศูนย์กลางออกไปและการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ชนบทเดิมของนครให้กลายเป็นเขตที่อยู่อาศัยหนาแน่นสูง
โรงแรมรยูกย็องและส่วนหนึ่งของอนุสาวรีย์ชัยสงครามปลดปล่อยปิตุภูมิ
อาคารอพาร์ตเมนต์ที่มีพื้นที่สีเขียว
ถนนในนครถูกวางผังเป็นตารางในแนวเหนือ–ใต้ และตะวันออก–ตะวันตก ทำให้นครดูเป็นระเบียบเรียบร้อยp=91 นักออกแบบชาวเกาหลีเหนือนำประสบการณ์ของสวีเดนในการสร้างย่านที่อยู่อาศัยแบบพึ่งตนเองได้มาใช้ทั่วประเทศ และเปียงยางก็ไม่มีข้อยกเว้น ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหน่วยการปกครองขนาด 5,000 ถึง 6,000 คน (ทง) ทุกหน่วยมีสิ่งอำนวยความสะดวกคล้ายคลึงกัน เช่น ร้านขายอาหาร ร้านตัดผม ร้านตัดเสื้อ โรงอาบน้ำสาธารณะ ที่ทำการไปรษณีย์ คลินิก ห้องสมุด และอื่น ๆ ผู้พักอาศัยจำนวนมากอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์สูงp=97 สิ่งสำคัญอันดับต้น ๆ ประการหนึ่งของคิม อิล-ซ็องในการออกแบบเปียงยางคือการจำกัดจำนวนประชากร ทางการยังคงรักษาระบบการควบคุมการเคลื่อนย้ายเข้าสู่นครอย่างเข้มงวด ทำให้นครนี้ต่างจากเมืองอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก เนื่องจากมีความเงียบสงบ ไม่แออัด และมีพื้นที่กว้างขวางp=91-92
สิ่งก่อสร้างในเปียงยางแบ่งออกเป็นสามประเภทสถาปัตยกรรมหลัก ได้แก่ อนุสาวรีย์ อาคารที่มีลวดลายเกาหลีดั้งเดิม และอาคารสูง สถานที่สำคัญที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเกาหลีเหนือบางแห่งคืออนุสาวรีย์ เช่น หอคอยชูเช ประตูชัย และอนุสรณ์สถานใหญ่เขามันซู แห่งแรกเป็นยอดหินแกรนิตสูง sp= เป็นสัญลักษณ์ของอุดมการณ์ชูเช สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1982 และประกอบด้วยหินแกรนิต 25,550 ชิ้น แต่ละชิ้นหมายถึงจำนวนวันที่คิม อิล-ซ็องมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้น อาคารที่โดดเด่นที่สุดบนเส้นขอบฟ้าของเปียงยางคือโรงแรมรยูกย็อง อาคารที่สูงเป็นอันดับเจ็ดของโลกในแง่ของจำนวนชั้น อาคารที่ไม่มีคนอยู่อาศัยที่สูงที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในโรงแรมที่สูงที่สุดในโลก ปัจจุบันยังไม่เปิดให้บริการ
เปียงยางมีเส้นขอบฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยมีอาคารอพาร์ตเมนต์สูงเป็นส่วนใหญ่ การก่อสร้างที่เฟื่องฟูเริ่มต้นด้วยโครงการอาคารชุดถนนชังช็อน ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 2012 การก่อสร้างโครงการนี้เริ่มต้นขึ้นหลังผู้นำผู้ล่วงลับ คิม จ็อง-อิล บรรยายว่าถนนชังช็อนนั้น "น่าสมเพช" โครงการที่อยู่อาศัยอื่น ๆ ก็ได้รับการปรับปรุงเช่นกัน แต่ส่วนใหญ่ยังคงมีฉนวนกันความร้อนที่ไม่ดี และไม่มีลิฟต์และระบบทำความร้อนส่วนกลาง โครงการฟื้นฟูนครดำเนินต่อไปภายใต้การนำของคิม จ็อง-อึน โดยมีการแทนที่อพาร์ตเมนต์เก่าในทศวรรษ 1970 และ 1980 ด้วยอาคารสูงและสวนสาธารณะ เช่น สวนเยาวชนแคซ็อง รวมถึงการปรับปรุงอาคารเก่า ใน ค.ศ. 2018 นครได้รับการบรรยายว่าจำไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับห้าปีก่อน 

**สถานที่สำคัญ**
สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม ริมแม่น้ำแทดง เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์/กรีฑาที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลกเมื่อพิจารณาจากความจุ
สถานที่สำคัญที่น่าสนใจในนคร ได้แก่:- โรงแรมรยูกย็อง- วังสุริยะคึมซูซัน- ประตูชัย (ได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก แต่มีขนาดใหญ่กว่าอาร์กเดอทรียงฟ์แห่งปารีส)- บ้านเกิดของคิม อิล-ซ็องที่เขามันกย็องแด บริเวณชานเมือง
*หอคอยชูเช- สนามกีฬาขนาดใหญ่สองแห่ง:
** สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม
** สนามกีฬาคิม อิล-ซ็อง- อนุสรณ์สถานใหญ่เขามันซู รวมถึงพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติเกาหลี- จัตุรัสคิม อิล-ซ็อง- โรงแรมนานาชาติยังกักโด
หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เปียงยางเป็นสถานที่สำคัญเล็กน้อย สถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ สำหรับผู้มาเยือน ได้แก่ สวนสัตว์กลางเกาหลี  และทางหลวงรวมชาติที่ทอดยาวจากเปียงยางไปยังเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ)
File:Juche Tower (7399212056).jpg|หอคอยชูเช อนุสรณ์แห่งปรัชญาชูเช (การพึ่งตนเอง)
File:PyongYang-Arch of Triumph.jpg|ประตูชัย
File:Party-Foundation-Monument.jpg|อนุสาวรีย์ก่อตั้งพรรค
File:Kumsusan Memorial Palace, Pyongyang.jpg|วังสุริยะคึมซูซัน
File:Tomb of King Tongmyong, Pyongyang, North Korea-1.jpg|สุสานพระเจ้าทงมย็อง
File:Ryugyong Hotel - August 27, 2011 (Cropped).jpg|โรงแรมรยูกย็อง
File:Ryomyong Street.png|เมืองใหม่รย็อมย็อง
File:Mirae Scientists Street - Nordkorea 2015 - Pjöngjang (22971791331).jpg|ถนนนักวิทยาศาสตร์มีแร
File:Rungnado May Day Stadium, Pyongyang, North Korea (2910089252).jpg|สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม

**วัฒนธรรม**

**อาหาร**
พย็องยังแร็งมย็อน (links-no) ซุปบะหมี่บักวีตเย็นที่มีต้นกำเนิดจากเปียงยาง
เปียงยางเคยเป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันใต้จนถึง ค.ศ. 1946 และอาหารเปียงยางก็มีธรรมเนียมการทำอาหารโดยทั่วไปเช่นเดียวกับจังหวัดพย็องอัน อาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือพย็องยังแร็งมย็อน หรือเรียกอีกชื่อว่ามุลแร็งมย็อน หรือเรียกง่าย ๆ ว่า แร็งมย็อน แร็งมย็อนแปลตรงตัวว่า "บะหมี่เย็น" ขณะที่คำว่า มุล หมายถึงน้ำ เนื่องจากอาหารจานนี้เสิร์ฟในน้ำซุปเย็นกับดงชิมี (กิมจิแบบน้ำ) และโรยหน้าด้วยลูกแพรเกาหลีหวานหั่นแว่น
เดิมทีพย็องยังแร็งเมียนถูกรับประทานในบ้านที่สร้างด้วยระบบทำความร้อนใต้พื้นแบบดั้งเดิม (อนดล) ในช่วงฤดูหนาวที่หนาวเย็น ดังนั้นจึงมีอีกชื่อเรียกว่า "พย็องยังท็อลดอรี" (สั่นเทาในเปียงยาง) ชาวเปียงยางบางครั้งก็รับประทานเป็นแฮจังกุก ซึ่งเป็นอาหารประเภทใดก็ได้ที่รับประทานเพื่อแก้อาการเมาค้าง ส่วนใหญ่มักเป็นซุปร้อน
อาหารที่เป็นตัวแทนเปียงยางอีกอย่างหนึ่งคือ แทดงกังซุนกอกุก แปลว่า "ซุปปลากระบอกจากแม่น้ำแทดง" ซุปนี้มีปลากระบอก (ซึ่งมีอยู่มากในแม่น้ำแทดง) พร้อมด้วยพริกไทยดำและเกลือ ตามธรรมเนียมแล้ว ซุปนี้จะเสิร์ฟให้กับแขกที่มาเยือนเปียงยาง ดังนั้นจึงมีคำกล่าวทั่วไปว่า "ซุปปลาเทราต์อร่อยไหม?" ซึ่งใช้ทักทายผู้ที่เดินทางกลับจากเปียงยาง อีกหนึ่งอาหารพื้นเมืองพิเศษคือ พย็องยังอนบัน (แปลตรงตัวว่า "ข้าวอุ่นเปียงยาง") ประกอบด้วยข้าวสวยร้อนราดด้วยเห็ดหั่น ไก่ และบินแดต็อกสองสามชิ้น (แพนเค้กที่ทำจากถั่วเขียวบดและผัก)

**ชีวิตสังคม**
ใน ค.ศ. 2018 มีร้านอาหารคุณภาพสูงมากมายในเปียงยางที่มีอาหารเกาหลีและนานาชาติ รวมถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นำเข้า ร้านอาหารที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อกรยู-กวันและชงรยูกวัน มีอาหารข้างถนนบางอย่างในเปียงยาง โดยมีผู้ขายตั้งแผงขายอาหาร อาหารต่างชาติ เช่น แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟราย พิซซ่า และกาแฟ สามารถหาได้ง่าย มีสถานบันเทิงยามค่ำคืนที่คึกคักโดยมีร้านอาหารเปิดดึกและคาราโอเกะ
นครมีสวนน้ำ สวนสนุก ลานสเก็ต สโมสรสุขภาพ สนามยิงปืน และสถานแสดงโลมา

**การกีฬา**
เปียงยางมีสโมสรกีฬาหลายแห่ง รวมถึงสโมสรกีฬาเอพริล 25 และสโมสรกีฬานครเปียงยาง

**เศรษฐกิจ**
ใจกลางเปียงยางพร้อมด้วยกลุ่มอพาร์ตเมนต์ชังจ็อนที่เพิ่งสร้างเสร็จ สะพานอกรยูและโรงแรมรยูกย็องอยู่เบื้องหลัง
เปียงยางเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมของประเทศเกาหลีเหนือ ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ถ่านหิน เหล็กและหินปูน รวมถึงระบบการขนส่งทางบกและทางน้ำที่ดี ทำให้เป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกที่เกิดขึ้นในเกาหลีเหนือหลังสงครามเกาหลี ทั้งอุตสาหกรรมเบาและหนักมีอยู่และพัฒนาควบคู่กันไป การผลิตหนักรวมถึงซีเมนต์ เซรามิกอุตสาหกรรม ยุทธภัณฑ์และอาวุธ แต่การผลิตเครื่องจักรกลยังคงเป็นอุตสาหกรรมหลัก อุตสาหกรรมเบาในเปียงยางและบริเวณใกล้เคียง ได้แก่ สิ่งทอ รองเท้าและอาหาร และอื่น ๆ มีการให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับการผลิตและจัดหาผลิตผลสดและพืชผลรองในไร่นารอบนอกเมือง พืชผลอื่น ๆ ได้แก่ ข้าว ข้าวโพดหวานและถั่วเหลือง เปียงยางมุ่งมั่นที่จะบรรลุความพอเพียงในการผลิตเนื้อสัตว์ โรงเรือนที่มีความหนาแน่นสูงเลี้ยงสุกร ไก่และปศุสัตว์อื่น ๆ
กระทั่งช่วงปลายทศวรรษ 2010 เปียงยางยังคงประสบปัญหาการขาดแคลนไฟฟ้าอยู่บ่อยครั้ง เพื่อแก้ไขปัญหานี้ โรงไฟฟ้าสองแห่ง ได้แก่ โรงไฟฟ้าฮีช็อน 1 และ 2 ถูกสร้างขึ้นในจังหวัดชากังและจ่ายไฟฟ้าให้แก่นครผ่านสายส่งโดยตรง โครงการขยายกำลังการผลิตไฟฟ้าระยะที่สองเริ่มขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 ประกอบด้วยเขื่อนขนาดเล็กหลายแห่งตามแม่น้ำช็องช็อน โรงไฟฟ้าสองแห่งแรกมีกำลังการผลิตสูงสุด 300 เมกะวัตต์ (MW) ขณะที่เขื่อน 10 แห่งที่จะสร้างภายใต้ระยะที่สองคาดว่าจะผลิตไฟฟ้าได้ประมาณ 120 เมกะวัตต์ นอกจากนี้ นครยังมีโรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่มีอยู่แล้วหรือกำลังวางแผนก่อสร้างหลายแห่ง รวมถึงโรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางที่มีกำลังการผลิต 500 เมกะวัตต์ โรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางตะวันออกที่มีกำลังการผลิต 50 เมกะวัตต์ และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนคังดงซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้าง

**การค้า**
ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 1
เปียงยางเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่หลายแห่ง รวมถึงห้างสรรพสินค้าโพทงกัง ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 1 ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักว็อน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเด็กเปียงยาง
นอกจากนี้ ในนครยังมีร้านค้าฮวังกึมบล เครือข่ายร้านสะดวกซื้อของรัฐที่จำหน่ายสินค้าในราคาที่ถูกกว่าในตลาดชังมาดัง ร้านค้าฮวังกึมบลได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อควบคุมตลาดที่กำลังขยายตัวของเกาหลีเหนือโดยการดึงดูดผู้บริโภคและรับประกันการหมุนเวียนของเงินในร้านค้าที่ดำเนินการโดยรัฐบาล

**การขนส่ง**
รถรางทาทรา KT8D5K
เปียงยางเป็นศูนย์กลางการคมนาคมหลักของประเทศ โดยมีเครือข่ายถนน ทางรถไฟ และเส้นทางอากาศที่เชื่อมต่อกับทั้งจุดหมายปลายทางในประเทศและต่างประเทศ เป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงระหว่างภูมิภาคที่ไปยังเมืองนัมโพ ว็อนซันและแคซ็อง สถานีรถไฟเปียงยางให้บริการเส้นทางรถไฟสายหลัก รวมถึงสายพย็องอีและสายพย็องบู นอกจากนี้ยังมีบริการรถไฟระหว่างประเทศปกติไปยังปักกิ่ง เมืองชายแดนจีนอย่างตานตง และมอสโก
การเดินทางด้วยรถไฟไปยังปักกิ่งใช้เวลาประมาณ 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน K27 จากปักกิ่ง/ขบวน K28 จากเปียงยาง ในวันจันทร์ พุธ พฤหัสบดี และเสาร์) การเดินทางไปยังตานตงใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง (ทุกวัน) การเดินทางไปยังมอสโกใช้เวลาหกวัน นครยังเชื่อมต่อกับสะพานบกยูเรเชียผ่านทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย มีการวางแผนสร้างทางรถไฟความเร็วสูงไปยังว็อนซัน
ตูโปเลฟ ตู-204 ของแอร์โครยอ ณ ท่าอากาศยานนานาชาติซูนัน
ระบบรถไฟใต้ดิน รถราง และรถไฟฟ้าล้อยางในเปียงยางถูกใช้โดยหลักของผู้ที่เดินทางไปทำงานเป็นวิธีการขนส่งในเมืองหลัก ช่องทางจักรยานถูกนำมาใช้บนถนนสายหลักในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 มีรถยนต์ค่อนข้างน้อยในนคร รถยนต์เป็นสัญลักษณ์ของสถานะในประเทศด้วยความขาดแคลนอันเป็นผลมาจากข้อจำกัดในการนำเข้าเนื่องจากการคว่ำบาตรระหว่างประเทศและกฎระเบียบภายในประเทศ มีรายงานว่าถนนบางสายอยู่ในสภาพที่ไม่ดี อย่างไรก็ตาม ภายใน ค.ศ. 2018 เปียงยางเริ่มประสบปัญหาการจราจรติดขัด
แอร์โครยอ (Air Koryo) สายการบินของรัฐ ได้จัดตารางเที่ยวบินระหว่างประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนันไปยังปักกิ่ง (PEK) เฉิ่นหยาง (SHE) วลาดีวอสตอค (VVO) เซี่ยงไฮ้ (PVG) และตานตง จุดหมายปลายทางภายในประเทศเพียงแห่งเดียวคือฮัมฮึง ว็อนซัน ช็องจิน ฮเยซัน และซัมจีย็อน ตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 แอร์ไชนา (Air China) เปิดให้บริการเที่ยวบินประจำระหว่างปักกิ่งและเปียงยาง แม้เที่ยวบินของแอร์ไชนามักถูกยกเลิกเนื่องจากผู้โดยสารไม่เพียงพอ

**การศึกษาและวิทยาศาสตร์**
มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1946 มี 21 คณะ 4 สถาบันวิจัย และหน่วยงานมหาวิทยาลัยอื่น ๆ อีก 10 หน่วยงาน รวมถึงหน่วยงานหลักด้านการศึกษาทางการแพทย์และการฝึกอบรมบุคลากรด้านสุขภาพ คือ วิทยาลัยการแพทย์ คณะฟิสิกส์ซึ่งครอบคลุมการศึกษาหลากหลายสาขา รวมถึงฟิสิกส์ทฤษฎี ทัศนศาสตร์ ธรณีฟิสิกส์และดาราศาสตร์ สถาบันพลังงานปรมาณูและสำนักงานกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ (สำนักงานกฎหมายรยงนัมซัน) มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็ งยังมีสำนักพิมพ์ สโมสรกีฬา (สโมสรกีฬารยงนัมซัน) พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติ พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติ ห้องสมุด โรงยิม สระว่ายน้ำในร่ม และอาคารอพาร์ตเมนต์สำหรับอาจารย์ อาคารหลักสี่หลังสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1965 (อาคาร 1) 1972 (อาคาร 2) และ 2017 (อาคาร 3 และ 4)
ชั้นเรียนคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง
สถาบันอุดมศึกษาอื่น ๆ ได้แก่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีคิม แช็ก มหาวิทยาลัยดนตรีและการเต้นรำเปียงยาง และมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเปียงยาง มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง (PUST) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกของประเทศซึ่งอาจารย์ส่วนใหญ่เป็นชาวอเมริกันและหลักสูตรดำเนินการเป็นภาษาอังกฤษ อาคารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างบนเกาะซึก วัตถุประสงค์ที่ระบุไว้คือเพื่อสนับสนุน "การทำให้เป็นข้อมูลของทรัพยากรทางการศึกษา" โดยการรวมศูนย์สื่อการสอน วรรณกรรมบังคับและข้อมูลการทดลองสำหรับการใช้งานระดับชาติในรูปแบบดิจิทัล
เขตซอซ็องเป็นที่ตั้งของไซโคลตรอนขนาด 20 MeV ชื่อ MGC-20 โครงการเริ่มต้นได้รับการอนุมัติจากทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) ใน ค.ศ. 1983 และได้รับทุนสนับสนุนจาก IAEA สหรัฐและรัฐบาลเกาหลีเหนือ ไซโคลตรอนถูกสั่งซื้อจากสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1985 และสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1987 ถึง 1990 โดยใช้สำหรับการฝึกอบรมนักศึกษา การผลิตไอโซโทปทางการแพทย์สำหรับเวชศาสตร์นิวเคลียร์ รวมถึงการศึกษาในสาขาชีววิทยา เคมี และฟิสิกส์

**บริการสุขภาพ**
ศูนย์การแพทย์ต่าง ๆ ได้แก่ โรงพยาบาลกาชาด โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เขาโมรันและเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกที่สร้างขึ้นในเกาหลีเหนือหลังการปลดปล่อยเกาหลีใน ค.ศ. 1945 โรงพยาบาลประชาชนที่ 2 ศูนย์พักฟื้นพงฮวา (หรือที่รู้จักในชื่อคลินิกพงฮวาหรือคลินิกประธานาธิบดี) ตั้งอยู่ในย่านโซคัม เขตโพทงกัง ห่างจากจัตุรัสคิม อิล-ซ็องไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 1.5 กิโลเมตร (1 ไมล์) โรงพยาบาลโรงเรียนแพทย์เปียงยาง ศูนย์รักษาพยาบาลนัมซันซึ่งอยู่ติดกับ โรงพยาบาลสูติกรรมเปียงยาง โรงพยาบาลกลางแทซ็องซัน โรงพยาบาลคิม มัน-ยู ศูนย์รักษาพยาบาลเจ้าหน้าที่และโรงพยาบาลเด็กอกรยู โรงพยาบาลใหม่ชื่อโรงพยาบาลกลางเปียงยางเริ่มก่อสร้างในเปียงยางเมื่อ ค.ศ. 2020

**เมืองพี่น้อง**
เปียงยางเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:- IRQ แบกแดด ประเทศอิรัก- THA เชียงใหม่ ประเทศไทย- UAE ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์- IDN จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย - NEP กาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล - RUS มอสโก ประเทศรัสเซีย - CHN เทียนจิน ประเทศจีน - MNG อูลานบาตาร์ ประเทศมองโกเลีย

**หมายเหตุ**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อนครในประเทศเกาหลีเหนือ- รายชื่อเขตการปกครองระดับที่สองของประเทศเกาหลีเหนือ

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 .

**อ่านเพิ่ม**
 Dormels, Rainer. North Korea's Cities: Industrial Facilities, Internal Structures and Typification. Seoul, Jimoondang, 2014. 978-89-6297-167-5.- Cite journal |last1=Em |first1=Pavel P. |last2=Ward |first2=Peter |last3=Prokopljevic |first3=Jelena |last4=Zakharova |first4=Liudmila V. |last5=Sigley |first5=Alek |display-authors=1 |date=Spring 2021 |volume=17 |number=1 |title=City Profile of Pyongyang 3.0: Inside Out |pages=30–56 |journal=North Korean Review |jstor=27033549 |issn=1551-2789- cite book |author=Kim Chun-hyok |title=Panorama of Pyongyang |year=2014 |publisher=Foreign Languages Publishing House |location=Pyongyang |isbn=978-9946-0-1176-9 |url=http://www.korean-books.com.kp/KBMbooks/en/book/common/11004.pdf#.pdf |archive-url=https://web.archive.org/web/20200622074105/http://www.korean-books.com.kp/KBMbooks/en/book/common/11004.pdf |archive-date=2020-06-22 |url-status=live- Kracht, Christian, Eva Munz & Lukas Nikol. The Ministry of Truth: Kim Jong Il's North Korea. Feral House, October 2007. 978-1-93259527-7.- Meuser, Philipp, editor. Architectural and Cultural Guide Pyongyang. Berlin, DOM, 2012. 978-3-86922-187-8.- Springer, Chris. Pyongyang: The Hidden History of the North Korean Capital. Saranda Books, 2003. 963-00-8104-0.- cite book |editor-last1=Thak |editor-first1=Song Il |editor-last2=Jang |editor-first2=Hyang Ok |title=Pyongyang in Kim Jong Un's Era |url=http://www.korean-books.com.kp/packages/xnps/download.php?/KBMbooks/en/book/ordinary/20211124104604.pdf |location=DPRK Korea |publisher=Foreign Languages Publishing House |year=2021 |translator-last=Tong |translator-first=Kyong Chol |isbn=978-9946-0-2016-7- Willoughby, Robert. North Korea: The Bradt Travel Guide. Globe Pequot, 2003. 1-84162-074-2.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Interactive virtual tour Aerial view of Pyongyang city-  Super High Resolution Image Panoramic view of Pyongyang city- 22-minute video of bus ride through Pyongyang, DPRK-  North Korea Uncovered (North Korea Google Earth), a comprehensive mapping of North Korea, including all of the locations mentioned above, on Google Earth-  Holidays in Pyongyang-  Instagram photos of Pyongyang-  City profile of Pyongyang date=2 February 2017 

เปียงยาง
หมวดหมู่:เมืองปกครองโดยตรงและภูมิภาคบริหารพิเศษของเกาหลีเหนือ