Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1990

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในคริสต์ทศวรรษ 1990
เมกาซิตีโฟร์

เมกาซิตีโฟร์ (Mega City Four) เป็นวงดนตรีอินดี้/ป็อปพังก์จาก อังกฤษ พวกเขาได้รับความนิยมในสหราชอาณาจักร ในยุค 1980s และ ต้นยุค 1990 เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2006 วิส ได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเซนต์จอร์จ จากก้อนเลือดในสมอง เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม
มิวส์ ได้ออกจำหน่ายเพลงคัฟเวอร์ของเมกาซิตีโฟร์คือเพลง  "Prague" ในหน้าบี ของซิงเกิล "Resistance" ที่ได้ออกจำหน่ายในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2010 เป็นเพลงที่มิวส์อุทิศให้กับ วิส นักร้องนำที่เสียชีวิต ในปี 2006 พวกเขาเติบโตจากการฟังเพลงและเป็นแรงบันดาลใจโดยเมกาซิตีโฟร์

**ผลงาน**

**ซิงเกิล**
"Miles Apart" / "Running in Darkness" (มีนาคม 1988)
*"Clear Blue Sky" (พฤศจิกายน 1988)
*"Less Than Senseless" (มีนาคม 1989)
*"Awkward Kid" (ตุลาคม 1989)
*"Finish EP" (1989)
*"There Goes My Happy Marriage EP" (1990)
*"Words That Say" (กันยายน 1991) (UK #66)
*"Stop EP" (มกราคม 1992) (พฤษภาคม #36)
*"Stop" - Live Single (มกราคม 1992)
*"Shivering Sand" (พฤษภาคม 1992) (UK #35)
*"Shivering Sand" - Live Single (พฤษภาคม 1992)
*"Iron Sky" (พฤษภาคม 1993) (UK #48)
*"Wallflower" (กรกฎาคม 1993) (UK #69)
*"Wallflower" - Live Single (กรกฎาคม 1993)
*"Skidding" (กันยายน 1995)
*"Superstar" / "Chrysanth" (1995)
*"Android Dreams" (กุมภาพันธ์ 1996)

**อัลบั้ม**
Tranzophobia (June 1989) (UK #67)
*Who Cares Wins (ตุลาคม 1990)
*Terribly Sorry Bob (เมษายน 1991)
*Sebastopol Rd. (กุมภาพันธ์ 1992) (UK #41)
*Inspiringly Titled - The Live Album (Spring 1992)
*Magic Bullets (1994) (UK #57)
*Peel Sessions (1993)
*Soulscraper (1996)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกสัญชาติอังกฤษ
ปลาค้างคาว (น้ำจืด)

ปลาค้างคาว หรือ ปลาติดหิน (Freshwater  batfish, Bat catfish) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในชั้นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า Oreoglanis (/ออ-รี-โอ-แกลน-อิส/)  ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)

**ลักษณะ**
มีลักษณะโดยรวมคือ เป็นปลาหนังขนาดเล็ก มีขนาดความยาวลำตัวไม่เกิน 13-15 เซนติเมตร ส่วนหัวและลำตัวแบน ริมฝีปากแผ่กว้างเป็นอวัยวะสำหรับยึดเกาะใช้สำหรับดูดเกาะกับพื้นหินในลำธาร ท่อนหางแบนข้าง หัวค่อนข้างกลม นัยน์ตาเล็ก มีหนวดทั้งหมด 4 คู่ (ระหว่างรูจมูก 1 คู่, ริมฝีปากบน 1 คู่, ริมฝีปากล่าง 1 คู่, คาง 1 คู่) ช่องเหงือกแคบอยู่เหนือครีบอก ครีบไขมันยาว ครีบอกและครีบท้องแผ่ออกด้านข้างลำตัว ครีบหางเว้าเล็กน้อย ที่หน้าอกไม่มีแผ่นหนังใช้เกาะติดเหมือนปลาแค้ในสกุล Glyptothorax  กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กและแมลงน้ำ อาศัยเฉพาะในต้นน้ำลำธารที่มีน้ำไหลเชี่ยว ถือเป็นสัตว์น้ำที่ใช้บ่งชี้คุณภาพของแหล่งน้ำชั้นเยี่ยม  เนื่องจากเป็นปลาที่มีความอ่อนไหวมากต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพน้ำมาก อีกทั้งยังต้องอาศัยอยู่ในน้ำที่อุณหภูมิต่ำในบริเวณต้นน้ำเท่านั้น คือ บนภูเขาสูง ในระดับที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 700-800 เมตร
ปลาในสกุลนี้ ที่เป็นที่รู้จักดี คือ ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ (O. siamensis) ที่พบเฉพาะบนอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ ที่เดียวเท่านั้น และยังถือเป็นปลาต้นแบบของปลาในสกุลนี้อีกด้วย
การแพร่กระจายพันธุ์ของปลาค้างคาว พบกระจายทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย, จีนทางตอนใต้ และประเทศในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น ลุ่มน้ำสาละวิน, ลุ่มน้ำอิระวดี, ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มแม่น้ำน่าน เป็นต้น

**การจำแนก**
ปัจจุบัน พบแล้วทั้งหมด 20 ชนิด โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 2005 มีการค้นพบเพิ่มเติมอีกถึง 8 ชนิดด้วยกัน ซึ่งล้วนแต่เป็นปลาที่พบในเขตประเทศไทยทั้งนั้น  และได้ถูกตั้งชื่อชนิดเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคลในแวดวงการอนุรักษ์ธรรมชาติชาวไทยด้วย ได้แก่ นายสุรพล ดวงแข นักวิชาการสัตว์ป่า, นายสืบ นาคะเสถียร อดีตหัวหน้าศูษย์รักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง และนายปลอดประสพ สุรัสวดี อดีตอธิบดีกรมประมงและอดีตอธิบดีกรมป่าไม้

**ปลาค้างคาวที่พบในประเทศไทย**
 ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ Oreoglanis siamensis Smith, 1933- ปลาค้างคาวภูคา Oreoglanis colurus Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาวน้ำยวม Oreoglanis heteropogon Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาวน้ำปาย Oreoglanis laciniosus Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาวคุณสืบ Oreoglanis nakasathiani Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาว อ. สุรพล Oreoglanis sudarai Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาวดอยตุง Oreoglanis suraswadii Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาวทุ่งช้าง Oreoglanis tenuicauda Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009- ปลาค้างคาวศิลาเพชร Oreoglanis vicinus Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng, 2009

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์ปลาแค้
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำตกและลำธาร
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศอินเดีย
ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์

ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ (Siamese freshwater batfish, Siamese bat catfish; Oreoglanis siamensis) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กในอันดับปลาหนังชนิดหนึ่ง  ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) 

**ลักษณะ**
มีลักษณะที่แตกต่างไปจากปลาหนังชนิดอื่น ๆ ตรงที่ครีบหลังและครีบอกไม่มีก้านแข็ง ลำตัวเรียวยาว หัวและอกแบนราบ มีหนวด 4 คู่ ปากมีขนาดเล็กอยู่ด้านล่าง ครีบอกและริมฝีปากมีลักษณะคล้ายถ้วยดูด ใช้สำหรับดูดเกาะติดกับกรวดหินในน้ำ ครีบหางปลายมนกลม ครีบอกใหญ่ ครีบก้นมีขนาดเล็ก ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเขียว หลังมีแต้มสีจาง ๆ กินอาหารจำพวก แมลงน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก  มีพฤติกรรมวางไข่ใต้ก้อนหิน ไข่มีขนาดเล็ก และคอยดูแลไข่
มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร

**ที่อยู่**
พบได้เพียงแห่งเดียวเท่านั้นในโลก  ที่ลำธารน้ำไหลแรงบนทิวเขาอินทนนท์ และอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์  จังหวัดเชียงใหม่ โดยจะพบที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร

**การค้นพบ**
ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ ถูกค้นพบและทำการศึกษาโดย ดร.ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่เข้ามาศึกษาพันธุ์สัตว์น้ำในประเทศไทย โดยได้ตัวอย่างมาจากชาวกะเหรี่ยง ที่จับได้จากลำธารบนดอยอ่างกาหรือดอยอินทนนท์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1928 ต่อมาได้มีการสำรวจพบอีกหลายแห่งตามลำธารที่เป็นสาขาของแม่น้ำปิงในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งได้ถือเป็นชนิดต้นแบบของปลาสกุลนี้ด้วย

**ชื่ออื่น**
เป็นปลาที่ถูกใช้ทำเป็นอาหารบริโภคของชาวเขาในท้องถิ่น  โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "แต๊กหิน" หรือ "แม๊ะหิน" เป็นต้น ปัจจุบันมีสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว เพราะสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงและการที่ถูกจับเป็นจำนวนมาก และถือเป็นปลาน้ำจืดคุ้มครองชนิดหนึ่งของกรมประมงร่วมกับปลาชนิดอื่นอีก 3 ชนิด (ปลาตะพัด (Scleropages formosus), ปลาเสือตอลายใหญ่ (Datnioides pulcher) และ ปลาหมูอารีย์ (Yasuhikotakia sidthimunki)) 
ปัจจุบันมีความพยายามจากภาครัฐโดย กรมประมง ในการเพาะขยายพันธุ์ ซึ่งจะกระทำได้เฉพาะบนภูเขาสูงเท่านั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การค้นพบในปี พ.ศ. 2476
หมวดหมู่:การค้นพบในปี พ.ศ. 2471

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาค้างคาวดอยอินทนนท์fix-attempted=yes 
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาน้ำตกและลำธาร
หมวดหมู่:สกุลปลาค้างคาว
หมวดหมู่:สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์
เพลงล้อเลียน

เพลงล้อเลียน หรือ เพลงแปลง (Parody music, Musical parody) คือ เพลงที่แปลงเนื้อร้องมาจากเพลงอื่น ซึ่งโดยมากแล้วจะเป็นเพลงที่มีชื่อเสียง โดยคงทำนองไว้ และโดยมากจะมีเนื้อหาตลกโปกฮาหรือล้อเลียนเรื่องราวต่าง ๆ (ในเพลงใต้ดินอาจจะมีเนื้อหามุ่งไปในเรื่องทางเพศ) นักแต่งเพลงล้อเลียนที่รู้จักกันดีที่สุดคือ "เวียร์ด อัล" แยนคอวิค

**เพลงแปลงในประเทศไทย**
เพลงแปลงมีประวัติความเป็นมาไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อใด สำหรับในประเทศไทย เพลงแปลงเริ่มได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในยุคระหว่างปี พ.ศ. 2490-พ.ศ. 2500 ด้วยการได้รับอิทธิพลจากเพลงสากลของต่างประเทศ โดยนักร้องที่มีชื่อ อาทิ เอลวิส เพรสลีย์, คลิฟฟ์ ริชาร์ด, แฮร์รี เบลาฟอนเต มีนักแต่งเพลงแปลงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ นคร มังคลายน, สุรพล โทณะวนิก, อรลลินทร์ ปุญยวัฒนานนท์ เป็นต้น
นักร้องในแนวเพลงแปลงที่มีชื่อเสียงมีอยู่มากมายตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน อาทิ มีศักดิ์ นาครัตน์, ดิเรก อมาตยกุล, ดอน สอนระเบียบ, รอยัลสไปรท์ส, บุญธรรม พระประโทน, บุญโทน คนหนุ่ม, เจินเจิน บุญสูงเนิน, ประสงค์ ตั้งตัว, มาเฟีย เรคคอร์ด, เรนโบว์, พิงค์แพนเตอร์, เทพ โพธิ์งาม, เดอะพีเพิ้ล เป็นต้น

**ดูเพิ่ม**
 วรรณกรรมแปลง- แมชอัพ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เพลงแบ่งตามเนื้อหา
เดอะบูเรดรีส์

เดอะบูเรดรีส์ (The Boo Radleys) เป็นวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟในยุค 1990s จากอังกฤษ พวกเขาก่อตั้งวงในเรื่อง วอลลาเซย์, เมอร์ซีย์ไซด์ ในปี 1988 ประกอบด้วย Sice Rowbottom (ร้องนำ/กีตาร์), Martin Carr (กีตาร์), Timothy Brown (เบส) และ Steve Hewitt (มือกลอง). ชื่อวงของพวกเขามาจากตัวละครที่ชื่อ บูเรดรีย์ จากนวนิยายเรื่อง To Kill A Mockingbird.

**ผลงาน**

**อัลบั้ม**
Ichabod and I (1990)
*Everything's Alright Forever (1992)
*Giant Steps (1993)
*Wake Up! (1995)
*C'mon Kids (1996)
*Kingsize (1998)

**ซิงเกิล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
ฮาโมริ ทากาชิ

ฮาโมริ ทากาชิ (刃森尊 Takashi Hamori) เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงานเรื่อง ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร ยังแมกกาซีน จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ทั้งนี้ เขามักเขียนการ์ตูนแนวต่อสู้ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นชาวต่างชาติอยู่หลายเรื่อง และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างซาวามูระ โนริทากะ กับฉ่ำอุรา ในมังงะชุด ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย

**ผลงาน**
 ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย (破壊王ノリタカ!; NORITAKA)- คัตสึโอะ! เห่ยกำลังสอง (人間凶器カツオ!; KATSUO!)- กอริโอะ หนุ่มหน้าเห่ย หัวใจเหล็ก (霊長類最強伝説 ゴリ夫; REICHORUI SAIKYO DENSETSU GORIO)- บิ๊กบอสโช (伝説の頭 翔; DENSETSU NO HEAD SHOU)
- Magic boy 1 เล่มจบ
- ฤทธิ์ดาบสุริยัน 2 เล่มจบ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "ฮาโมริ ทากาชิ" 
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
เส้นทางนักบุญยากอบ

เส้นทางนักบุญยากอบ (Way of St. James; Camino de Santiago; Camiño de Santiago; Done Jakue bidea; Chemin de St-Jacques; Jakobsweg) คือเส้นทางที่คริสต์ศาสนิกชนผู้แสวงบุญจากประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรปใช้ในการเดินทางไปยังอาสนวิหารเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่บรรจุเรลิกของนักบุญยากอบ บุตรเศเบดี
เส้นทางนักบุญยากอบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1993

**เส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญคริสต์ศาสนิกชน**
เส้นทางจาริกแสวงบุญนักบุญยากอบเป็นเส้นทางที่เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งสเปน สำหรับการจาริกแสวงบุญมากว่าหนึ่งพันปี และเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่สุดเส้นหนึ่งในบรรดาเส้นทางจาริกแสวงบุญสามสายของคริสต์ศาสนา นอกจากนั้นก็ยังเป็นเส้นทางที่นักแสวงบุญสามารถได้รับพระคุณการุญเมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางด้วย เส้นทางอีกสองสายคือเส้นทางฟรันชีเจนาไปยังกรุงโรม และเส้นทางไปยังกรุงเยรูซาเลม 
ตำนานกล่าวว่าร่างของยากอบ บุตรเศเบดี หรือนักบุญยากอบองค์ใหญ่ถูกนำมาจากเยรุซาเลมมายังตอนเหนือของสเปน และมาฝังไว้ยังที่ที่ปัจจุบันคือเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
การเดินทางไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาอาจจะใช้เส้นทางสายใดก็ได้ สำหรับนักแสวงบุญแล้วการเดินทางเริ่มจากที่อยู่ของตนเองไปยังจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่ในบรรดาเส้นทางต่าง ๆ ก็มีเส้นทางที่ถือว่าสำคัญ ๆ อยู่สองสามสาย ในช่วงยุคกลางเส้นทางจาริกแสวงบุญไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาเป็นเส้นทางที่นิยมใช้กันมาก แต่เมื่อมาประสบกับกาฬโรคระบาดในยุโรป การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ และวิกฤติการณ์ทางการเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เข้า ความนิยมในการเดินทางดังกล่าวก็เริ่มลดถอยลง เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 ในแต่ละปีก็แทบจะไม่มีนักแสวงบุญที่เดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาความนิยมในการเดินทางไปแสวงบุญก็เริ่มกระเตื้องขึ้นจากนักแสวงบุญจากทั่วโลก เมื่อสภาแห่งยุโรปได้ยกฐานะเส้นทางนักบุญยากอบขึ้นเป็นเส้นทางวัฒนธรรมแห่งยุโรปในปี ค.ศ. 1987 และโดยองค์การยูเนสโกขึ้นเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1993

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 มรดกโลก - มรดกโลกของทวีปยุโรป 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Xacowebs Collection of websites related to Way of St. James-  International Bibliography date=2011-07-20 
หมวดหมู่:เส้นทางแสวงบุญ
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศสเปน
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:เส้นทางเดินเท้าในยุโรป
หมวดหมู่:เส้นทางวัฒนธรรมแห่งยุโรป
หมวดหมู่:สงครามศาสนาของฝรั่งเศส

หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:สงครามศาสนา
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศส
พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ

พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ ค.ศ. 1563
พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ (Edict of Amboise) ที่ลงนามกันที่พระราชวังอ็องบวซเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1563 โดยแคทเธอรีน เดอ เมดิชิผู้ขณะนั้นทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระราชโอรสพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 เป็นพระราชกฤษฎีกาเพื่อการยุติช่วงแรกของสงครามศาสนาของฝรั่งเศส และนำราชอาณาจักรกลับมาสู่สันติสุขโดยการรับรองเสรีภาพและอภิสิทธิ์ในการนับถือศาสนาแก่ประชากรผู้เป็นโปรเตสแตนต์หรือที่เรียกว่าอูเกอโนต์ 
แม้ว่าจะเป็นพระราชกฤษฎีกาที่มีเนื้อหาที่จำกัดกว่าพระราชกฤษฎีกาแซ็ง-แฌร์แม็งที่ลงนามกันในปีก่อนหน้านั้น แต่ก็ยังอนุญาตให้มีการทำพิธีศาสนาแบบโปรเตสแตนต์ภายในที่อยู่อาศัยส่วนบุคคลของขุนนาง และในปริมณฑลของเมืองที่ระบุภายใน "baillage" หรือ "sénéchaussée"
ราชสภาแห่งปารีสผู้ขับสมาชิกผู้เป็นอูเกอโนต์ออกจากสภาต่อต้านการลงทะเบียนของพระราชกฤษฎีกาเช่นเดียวกับสภาการปกครองท้องถิ่น แต่ก็ได้ยินยอมหลังจากที่มีการประท้วง แต่เพิ่มข้อแม้ในพระราชกฤษฎีกามิให้มีผลบังคับตามเนื้อหาอย่างเต็มที่จนกว่าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 จะทรงบรรลุนิติภาวะ เมื่อสภาแห่งชาติมีโอกาสที่จะตัดสินกรณีที่เกี่ยวกับข้อขัดแย้งทางศาสนา เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ทรงประกาศการบรรลุนิติภาวะของพระองค์เมื่อมีพระชนมายุได้ 14 พรรษาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1563 พระองค์ก็ทรงเลือกรัฐบาลท้องถิ่นแห่งรูอ็องให้เป็นสถานที่สำหรับ "lit de justice" หรือ "การออกพระราชกฤษฎีกา" แทนปารีสที่ทำกันตามปกติ ในขณะเดียวกันก็ทรงออกพระราชกฤษฎีกาฉบับสมบูรณ์แทนฉบับย่อที่บังคับใช้กันก่อนหน้านั้น

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
สงครามศาสนาของฝรั่งเศส
*รายชื่อสนธิสัญญา
หมวดหมู่:สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:กฎหมายฝรั่งเศส
หมวดหมู่:สงครามศาสนาของฝรั่งเศส
ผู้แทนการค้าไทย

ผู้แทนการค้าไทย (Thailand Trade Representative: TTR) เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี ด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ ตามแนวนโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศเชิงรุก จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยมุ่งขยายตลาดการค้า การลงทุนของไทยในต่างประเทศ และแสวงหาความร่วมมือในด้านต่างๆ ที่จำเป็นในการพัฒนาประเทศและการเพิ่มขีดความสามารถในเวทีโลก โดยมีฐานะเทียบเท่ารัฐมนตรี

**ประวัติ**
ผู้แทนการค้าไทย ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2545 ในสมัยรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ในระยะแรกได้ดำเนินการขยายการค้าไทย บุกเบิกตลาดใหม่ในภูมิภาคต่างๆ รวมทั้งเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศคู่ค้าเจรจา FTA ของไทย นอกจากนี้ได้ดำเนินการขยายความร่วมมือด้านการลงทุนกับประเทศต่างๆ ทั้งในภูมิภาคเอเซีย ตะวันออกกลาง แอฟริกา ยุโรป และสหรัฐอเมริกา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้มีการยุบผู้แทนการค้าไทยไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2552 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้จัดตั้งผู้แทนการค้าไทยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง โดยกำหนดให้มีผู้แทนการค้าไทยจำนวนไม่เกิน 5 คน เพื่อเป็นกลไกในการดำเนินการเสริมสร้างความเป็นเอกภาพ และประสิทธิภาพในการดำเนินตามนโยบายด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ และให้มี สำนักงานผู้แทนการค้าไทย เป็นหน่วยงานสนับสนุนการดำเนินงานของผู้แทนการค้าไทย

**รายนามผู้แทนการค้าไทย**
ผู้แทนการค้าไทย เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี มีฐานะเทียบเท่ารัฐมนตรี ในการเจรจาระดับรัฐมนตรี กับหน่วยงานรัฐบาลต่างประเทศหรือองค์การการค้าระหว่างประเทศ  โดยประธานผู้แทนการค้าไทย มีฐานะเทียบเท่ารองนายกรัฐมนตรี 

**พ.ศ. 2545 - 2549 (รัฐบาลทักษิณ ชินวัตร)**

**พ.ศ. 2552 - 2554 (รัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ)**

**พ.ศ. 2554 - 2557 (รัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร)**

**พ.ศ. 2565 - 2566 (รัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา)**

**พ.ศ. 2566 - 2567 (รัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน)**

**พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน (รัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร)**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ผู้แทนการค้าไทย date=2010-03-08 
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีไทย
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์

ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ (Philippine Airlines, PAL; Líneas Aéreas Filipinas) ดำเนินการโดยบริษัท PAL Holdings, Inc. (PSE: PAL)  ในอดีตจนถึงปี พ.ศ. 2513 ใช้ชื่อ "Philippine Air Lines" เป็นสายการบินประจำชาติของฟิลิปปินส์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ศูนย์ธุรกิจการเงินของธนาคารแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNB Financial Center) ในเมืองปาไซ สายการบินนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2484 และเป็นสายการบินพาณิชย์แห่งแรกและเก่าแก่ที่สุดในเอเชียที่ดำเนินงานภายใต้ชื่อเดิม
มีศูนย์กลางการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ในกรุงมะนิลา, ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์กในแองเจเลส, ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบูในเซบู และท่าอากาศยานนานาชาติฟรานซิสโกบังกอยในเมืองดาเวา สายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ให้บริการไปยังปลายทางในประเทศ 31 แห่งและปลายทางในต่างประเทศ 54 แห่ง ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันออก, ตะวันออกกลาง, โอเชียเนีย, อเมริกาเหนือ และยุโรป สายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ให้บริการเครื่องบินทั้งของแอร์บัสและโบอิง โดยมีเครื่องบินแอร์บัส เอ320, แอร์บัส เอ321, แอร์บัส เอ321นีโอ, แอร์บัส เอ330, แอร์บัส เอ350 และโบอิง 777 ให้บริการ ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 สายการบินมีเครื่องบินที่ขึ้นทะเบียน 61 ลำ

**จุดหมายปลายทาง**
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์มีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน มีฐานการบินรองอีกสามแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบู, ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์กและท่าอากาศยานนานาชาติฟรานซิสโกบังกอย และเมืองสำคัญ (focus city) คือ ท่าอากาศยานนานาชาติคาลิโบ เที่ยวบินส่วนใหญ่ให้บริการจากท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน โดยมีจุดหมายปลายทางในเอเชีย อเมริกาเหนือ โอเชียเนีย ตะวันออกกลาง และสหราชอาณาจักร

**ข้อตกลงการบิน**
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินดังต่อไปนี้:- แอร์มาเก๊า- ออล นิปปอน แอร์เวย์- บางกอกแอร์เวย์ส- คาเธ่ย์แปซิฟิค- ไชนาแอร์ไลน์- การูดาอินโดนีเซีย- กัลฟ์แอร์- ฮาวายเอียนแอร์ไลน์- มาเลเซียแอร์ไลน์- พีเอแอลเอ็กซ์เพรส (บริษัทลูก)- รอยัลบรูไนแอร์ไลน์- เตอร์กิชแอร์ไลน์- เวียดนามแอร์ไลน์- เวสต์เจ็ต- เซี่ยเหมินแอร์

**อ้างอิง**

**แหลงข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ-  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ PAL Express-  Mabuhay Miles, Philippine Airlines' rewards program
ฟ
ฟ
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:บริษัทของฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติฟิลิปปินส์
เอาโทบาน

ภาพ:Frankfurter Kreuz - BAB 3 und 5.jpg|290px|thumb|เอาโทบานสาย 3 ตัดกับสาย 5 บริเวณแฟรงเฟิร์ต
เอาโทบาน (Autobahn, พหุพจน์: Autobahnen ยนตรมารค) เป็นศัพท์ภาษาเยอรมันหมายถึงทางด่วนระหว่างเมือง ซึ่งเป็นทางคู่และมีทางยกระดับข้ามทางแยก ศัพท์คำนี้ใช้เรียกทางด่วนในเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์  แต่เมื่อกล่าวโดยทั่วไปมักหมายถึงทางหลวงพิเศษในเยอรมนี เอาโทบานในเยอรมนีใช้งานฟรี ส่วนออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์เก็บค่าธรรมเนียมการใช้ทางในอัตราเหมาจ่าย
พาหนะที่ใช้งานได้; เยอรมนีและออสเตรียกำหนดให้พาหนะที่ใช้งานเอาโทบานได้จะต้องเป็นพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์และทำความเร็วไม่ต่ำกว่า 60 กม/ชั่วโมง ส่วนสวิตเซอร์แลนด์กำหนดไว้ที่ 80 กม/ชั่วโมง
ข้อจำกัดความเร็ว; ออสเตรียกำหนดให้พาหนะใช้ความเร็วบนเอาโทบานได้ไม่เกิน 130 กม/ชั่วโมง สวิตเซอร์แลนด์กำหนดไว้ไม่เกิน 120 กม/ชั่วโมง ขณะที่เอาโทบานในเยอรมนีไม่มีข้อจำกัดความเร็วสูงสุด แต่มีการกำหนดความเร็วแนะนำที่ 130 กม/ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม บางรัฐในเยอรมนีเช่นรัฐเบรเมินเริ่มออกกฎจำกัดความเร็วเพื่อควบคุมระดับเสียงและลดมลภาวะ 

**ประวัติ**
ทางหลวงในลักษณะเดียวกับเอาโทบานนี้ เริ่มสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1929 เชื่อมระหว่างนครโคโลญกับบ็อน โดยเป็นเส้นทางคู่ที่จำกัดการใช้งานเฉพาะรถยนต์ ห้ามคนเดินเท้าและรถม้า ในสมัยนั้นใช้ชื่อเรียกว่า ครัฟท์ฟาร์ทชตรัสเซอ (Kraftfahrtstraße) เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1932  ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1940 ในยุคของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้มีการเร่งสร้างอย่างขนานใหญ่เป็นระยะทาง 3,736 กิโลเมตร นอกจากนี้ ฮิตเลอร์ยังยกเลิกภาษีรถยนต์เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศ ตลอดจนสั่งสร้างรถยนต์ ฟ็อลคส์วาเกิน ที่ราคาถูกเท่าจักรยานยนต์ นโยบายดังกล่าวทำให้อุตสาหกรรมยานยนต์ของเยอรมันเติบโตอย่างก้าวกระโดด เกิดการจ้างแรงงานนับล้านอัตรา  และมีนัยทางทหารเพื่อการลำเลียงกำลังที่รวดเร็วขึ้นด้วย ทางด่วนนี้ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า ไรชส์เอาโทบาน (ยนตรมารคไรช์) และมีสมญาว่า ถนนของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (die Straßen Adolf Hitlers)
ปัจจุบันโครงข่ายของเอาโทบานในเยอรมนีมีความยาวทั้งสิ้น 13,183 กิโลเมตร (ข้อมูลปี 2020) เป็นโครงข่ายถนนขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของโลก (2012) รองจากระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตในสหรัฐอเมริกา และระบบทางหลวงในประเทศจีน ระบบทางหลวงในประเทศแคนาดา และ มอเตอร์เวย์ของประเทศสเปน ตามลำดับ เอาโทบานในเยอรมนีได้ชื่อว่าเป็นทางหลวงสายหนึ่งที่มีอัตราการเกิดอุบัติเหตุต่ำที่สุด  การบำรุงรักษาเอาโทบานใช้งบประมาณสูงถึง 512,000 ยูโร/กิโลเมตร/ปี (ราว 20 ล้านบาท/กิโลเมตร/ปี)

**ความยาวเอาโทบาน**

**สถิติความเร็วขับขี่**
ที่มา: Kellermann, G: Geschwindigkeitsverhalten im Autobahnnetz 1992. Straße+Autobahn, Issue 5/1995.

**สถิติอุบัติเหตุ**
หมายเหตุ * สัดส่วน หมายถึง จำนวนผู้เสียชีวิตต่อระยะทางที่มีรถวิ่งครบหนึ่งพันล้านกิโลเมตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  แผนที่แสดงเส้นทางเอาโทบาน
หมวดหมู่:ทางด่วน
หมวดหมู่:ถนนในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางถนน
หมวดหมู่:การขนส่งในประเทศออสเตรีย
หมวดหมู่:การขนส่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมู่เกาะหมาจู่

หมู่เกาะหมาจู่ (s=马祖列岛;พินอิน: Mǎzǔ Lièdǎo; สำเนียงฝูโจว: Mā-cū liĕk-dō̤ หรืออาจเขียนว่า, hp=Mǎzǔ Qúndǎo; สำเนียงฝูโจว: 馬祖島 Mā-cū-dō̤) หมู่เกาะรอบชายฝั่งช่องแคบไต้หวันจำนวนทั้งหมด 19 เกาะ  ปัจจุบันทางการสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ได้จัดตั้งขึ้นเป็น เทศมณฑลเหลียนเจียง (t=連江縣;พินอิน:Lièng-gŏng-gâing) มณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐจีน ซึ่งเดิมเคยอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) ภายหลังได้แยกจากเทศมณฑลเหลียนเจียงในจีนแผ่นดินใหญ่ และจัดตั้งเป็นตำบลมาชู (t=媽祖鄉; พินอิน:Mā-cū-hiŏng)
ที่มาของชื่อหมู่เกาะแห่งนี้ มาจากชื่อของ เทพหมาจู่ และปัจจุบันนักท่องเที่ยวจากจีนแผ่นดินใหญ่ สามารถเดินทางผ่านหมู่เกาะหมาจู่ไปสู่เกาะไต้หวันได้

**ประวัติ**

**การแบ่งการปกครอง**
เทศมณฑลเหลียนเจียงในการปกครองของสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 23 หมู่บ้าน และ 4 ตำบล ได้แก่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Matsu-  Lienchiang County Government Official Website date=2011-08-07 -  Military importance from www.globalsecurity.org-  Smaller mapfix-attempted=yes  (from CNN)-  Name change: Taipei Times article-  Matzu Scenic Area date=2011-02-23 - Satellite image of the Nangan and Beigan islands by Google Maps
หมวดหมู่:สาธารณรัฐจีน
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในประเทศไต้หวัน
หมวดหมู่:ช่องแคบไต้หวัน
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 พฤศจิกายน 8

* กองกำลังกะเหรี่ยงดีเคบีเอที่เดิมเข้าร่วมกับทางการพม่า ปะทะกับทหารรัฐบาลพม่าในจังหวัดเมียววดี ฝั่งตรงข้ามอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เนื่องจากไม่พอใจผลการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน กระสุนบางส่วนตกมาฝั่งไทย มีผู้บาดเจ็บเป็นชาวไทย 5 ราย พม่า 5 ราย
}
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 3 (นครพนม–คำม่วน)

สะพานมิตรภาพไทย-ลาว 3 (Third Thai–Lao Friendship Bridge; ຂົວມິດຕະພາບລາວ-ໄທ ແຫ່ງທີ 3) เป็นสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างประเทศไทยที่หมู่ที่ 1 บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม กับประเทศลาวที่บ้านเวินใต้ เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน
ควบคุมการก่อสร้างโดยสำนักก่อสร้างสะพาน กรมทางหลวงและบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้รับจ้างก่อสร้างใช้งบประมาณก่อสร้างจากรัฐบาลไทยทั้งสิ้น 1,723 ล้านบาท มีระยะเวลาการก่อสร้างรวม 900 วัน แล้วเสร็จในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นเส้นทางการคมนาคมขนส่งด้านการค้า และการท่องเที่ยวเชื่อมโยงจากประเทศไทย ประเทศลาว ประเทศเวียดนาม และภาคใต้ของประเทศจีน ซึ่งมีความยาวรวม 1,423 เมตร มีความกว้าง 13 เมตร และมีการช่องจราจร 2 ช่อง และไม่มีทางรถไฟ และเพื่อเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015
ทั้งนี้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์สะพานมิตรภาพไทย - ลาว แห่งที่ 3 (นครพนม - คำม่วน) วันศุกร์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2552 ณ มณฑลพิธี บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม และเสด็จทรงเป็นประธานพิธีเปิดอย่างเป็นทางการร่วมกับสหายบุนยัง วอละจิด รองประธานประเทศลาว ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 11.11 น.

**ดูเพิ่ม**
 สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 (หนองคาย–เวียงจันทน์)- สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 2 (มุกดาหาร–สะหวันนะเขต)- สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 4 (เชียงของ–ห้วยทราย)- สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 5 (บึงกาฬ–บอลิคำไซ)- สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 6 (นาตาล–ละคอนเพ็ง)- สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 7 (เลย–แขวงเวียงจันทน์)- สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 8 (อุบลราชธานี–จำปาศักดิ์)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สะพานมิตรภาพ ไทย - ลาว แห่งที่ 3 date=2009-09-15  -  สำนักข่าวแห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์   4  กรกฎาคม  2553 date=2010-12-16  -  "สะพานไทย-ลาวแห่งที่ ๓"fix-attempted=yes  -  โครงการศึกษาเพื่อจัดทำกรอบการพัฒนาและแผนปฏิบัติการพัฒนาเมืองชายแดนมุกดาหาร สกลนคร นครพนม และสระแก้ว date=2011-05-11  (pdf-zip)- http://www.obec.go.th/news/14197 date=2014-11-12  ขอเชิญเที่ยวชมสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 3 สะพานมิตรภาพ 3 (นครพนม-คำม่วน)- http://www.khaosod.co.th/view_newsonline.php?newsid=TVRNMk1USTVPREEzTXc9PQ==&sectionid= date=2016-03-05 - http://www.hotsia.com/nakhonpanom/maekhong-bridge/index.shtml date=2014-06-26  - http://www.manager.co.th/Travel/ViewNews.aspx?NewsID=9560000104603 date=2016-03-05  ม่วนซื่น “นครพนม-ลาว-เวียดนาม”...ข้ามโขงไปลงสวรรค์/ปิ่น บุตรี- http://www.painaidii.com/diary/diary-detail/000514/lang/th/ date=2015-06-06   อัศจรรย์!7สุดยอดสะพาน Unseenเมืองไทย
หมวดหมู่:สะพานเชื่อมเขตแดนไทย–ลาว‎
หมวดหมู่:สะพานในแขวงคำม่วน
หมวดหมู่:สะพานในจังหวัดนครพนม
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำโขง
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำในประเทศลาว
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำในประเทศไทย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองนครพนม
หมวดหมู่:จุดผ่านแดนไทย–ลาว
หมวดหมู่:โครงการพัฒนาความร่วมมือทางเศรษฐกิจในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง
เลเวลเลอส์

เลเวลเลอส์ (Levellers) เป็นวงร็อกจากอังกฤษ ที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีพังก์ร็อก และ ดนตรีพื้นบ้านอังกฤษ ได้ก่อตั้งวงที่เมืองไบรตัน ในปี 1988 สมาชิกของวงได้ชื่อนี้มาจาก กลุ่มเลเวลเลอร์ เป็นชื่อของฝ่ายประชาธิปไตยของ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์

**ผลงาน**

**อัลบั้ม**
 A Weapon Called the Word (เมษายน 1990)- Levelling the Land (ตุลาคม 1991) 14- See Nothing, Hear Nothing, Do Something: UK Singles and Live Collection (1992)- Levellers (กันยายน 1993) 2- Zeitgeist (สิงหาคม 1995) UK 1- Headlights, White Lines, Black Tar Rivers (Best Live) (สิงหาคม 1996) UK 13- Mouth to Mouth (25 สิงหาคม 1997) UK 5- One Way of Life: The Very Best of The Levellers (ตุลาคม 1998)  UK 15- Hello Pig (กันยายน 2000)  UK 28- Special Brew (พฤษภาคม 2001)- Green Blade Rising (กันยายน 2002) UK 77- Truth and Lies (พฤษภาคม 23, 2005) UK 102- Letters from the Underground (สิงหาคม 11, 2008)UK #24

**ซิงเกิล**
 "Carry Me" (5/1989)- "Outside/Inside" (10/1989)- "World Freak Show" (5/1990)- "Together All the Way" (10/1990)- "One Way" (16/9/1991) 51- "Far From Home" (2/12/1991) 71- "15 Years" (18/5/1992) 11- "Belaruse" (5/7/1993) 12- "This Garden" (25/10/1993) 12- "5 songs" (1993)- "Julie" (9/5/1994) UK 17 - "Hope St." (7/8/1995) UK 12 - "Fantasy" (9/10/1995)  UK 16 - "Just the One" (18/12/1995)  UK 12 - "Exodus" (live) (5/7/1996) UK 24 - "What a Beautiful Day" (4/8/1997) UK 13 - "Celebrate" (13/10/1997) UK 28 - "Dog Train" (15/12/1997) UK 24 - "Too Real" (9/3/1998) UK 46 - "Bozos" (19/10/1998) UK 44 - "One Way '98" (1/2/1999) UK 33 - "Happy Birthday Revolution" (9/12/2000) UK 57 - "Come On" (16/9/2002) UK 24 - "Wild As Angels" (13/1/2003) UK 34 - "Make U Happy" (18/4/2005) UK 38 - "Last Man Alive" (12/12/2005) UK 147 - "What a Beautiful Day" Remastered copy (25/6/2007)- "A Life Less Ordinary" / "The Cholera Well" ซิงเกิลดาวน์โหลดเท่านั้น (03/03/2008)- "Burn America Burn" ซิงเกิลดาวน์โหลดเท่านั้น (02/06/2008)- "Before the End" (28/7/2008)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จัดตั้งขึ้นตามกฎกระทรวง เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ตามนโยบายการเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี วิทยาศาสตร์สุขภาพและสังคมศาสตร์ที่ได้มาตรฐานสากล บนพื้นฐานของงานวิจัย ให้บริการวิชาการและวิชาชีพต่อชุมชน โดยให้โอกาสทางการศึกษาและความหลากหลายทางด้านศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม เพื่อผลิตบุคลากรในการรองรับการเจริญเติบโตของภาคอุตสาหกรรมใน ภาคใต้ ให้สอดคล้องกับเป็นสถาบันอุดมศึกษาสมบูรณ์แบบ

**อ้างอิง**
วิศวกรรมศาสตร์
นราธิวาส
ปลาจิ้มฟันจระเข้

ปลาจิ้มฟันจระเข้ (Pipefish)  คือ ปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Syngnathinae ในวงศ์ Syngnathidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับม้าน้ำและมังกรทะเล
ปลาจิ้มฟันจระเข้  มีลักษณะและพฤติกรรมโดยรวมคล้ายกับปลาชนิดอื่นและสกุลอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน กล่าวคือ มีปากที่ยื่นเป็นท่อ ลำตัวหน้าตัดเป็นเหลี่ยม แต่ยาวเรียวมากดูคล้ายกิ่งไม้ ผิวหนังเป็นแผ่นแข็งเรียงต่อกันเป็นเหลี่ยมเป็นข้อ ครีบต่าง ๆ มีขนาดเล็ก ไม่มีครีบท้อง ตัวผู้ทำหน้าที่ฟักไข่โดยเก็บไว้บริเวณหน้าท้อง ลำตัวมักมีสีน้ำตาล อาจมีลายสีเข้มพาดขวางในบางชนิด 
หากแต่ปลาจิ้มฟันจระเข้ จะพบได้แม้ในน้ำจืดและน้ำกร่อยด้วย ซึ่งผิดไปจากปลาในวงศ์เดียวกันนี้ส่วนใหญ่
มีขนาดแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรจนถึงฟุตกว่า ๆ  ในชนิด ปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ (Doryichthys  boaja) ที่พบในน้ำจืด เป็นต้น
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการนำไปทำเป็นยาจีนเช่นเดียวกับม้าน้ำ และนิยมเลี้ยงไว้ในตู้ปลาเพื่อความเพลิดเพลิน อีกทั้งยังเป็นที่นิยมของนักดำน้ำอีกด้วย ในการถ่ายภาพใต้น้ำในแนวปะการัง เช่น ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่าง (Corythoichthys haematopterus)เป็นต้น

**สกุล**
แบ่งออกได้เป็นสกุลทั้งหมด 54 สกุล - Acentronura  Kaup, 1853 - Amphelikturus
*Anarchopterus Hubbs, 1935
*Apterygocampus Weber, 1913- Bhanotia Hora, 1926- Bryx Herald, 1940- Bulbonaricus Herald in Schultz, Herald, Lachner, Welander & Woods, 1953- Campichthys Whitley, 1931- Choeroichthys Kaup, 1856- Corythoichthys Kaup, 1853- Cosmocampus Dawson, 1979- Doryichthys Kaup, 1853- Doryrhamphus Kaup, 1856- Dunckerocampus Whitley, 1933- Enneacampus Dawson, 1981- Entelurus Duméril, 1870- Festucalex Whitley, 1931- Filicampus Whitley, 1948- Halicampus Kaup, 1856- Haliichthys Gray, 1859- Heraldia Paxton, 1975- Hippichthys Bleeker, 1849- Hypselognathus Whitley, 1948- Ichthyocampus Kaup, 1853- Idiotropiscis- Kaupus Whitley, 1951
*Kimblaeus Dawson, 1980- Kyonemichthys- Leptoichthys Kaup, 1853
*Leptonotus Kaup, 1853- Lissocampus Waite & Hale, 1921- Maroubra Whitley, 1948- Micrognathus Duncker, 1912- Microphis Kaup, 1853- Minyichthys Herald & Randall, 1972- Mitotichthys Whitley, 1948- Nannocampus Günther, 1870- Nerophis Rafinesque, 1810- Notiocampus Dawson, 1979- Penetopteryx Lunel, 1881
*Phoxocampus Dawson, 1977- Phycodurus Gill, 1896- Phyllopteryx Swainson, 1839- Pseudophallus Herald, 1940- Pugnaso Whitley, 1948- Siokunichthys Herald in Schultz, Herald, Lachner, Welander & Woods, 1953- Solegnathus Swainson, 1839- Stigmatopora Kaup, 1853- Stipecampus Whitley, 1948- Syngnathoides Bleeker, 1851- Syngnathus Linnaeus, 1758- Trachyrhamphus Kaup, 1853- Urocampus Günther, 1870- Vanacampus Whitley, 1951

**ดูเพิ่ม**
 Solenostomidae

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
ยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63)

ยูเอสเอส มิสซูรี(BB-63) ("ไมท์ตีโม" หรือ "บิกโม") เป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาของกองทัพเรือสหรัฐ และเป็นเรือลำที่สามของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ชื่อตามรัฐมิสซูรี มิสซูรี เป็นเรือประจัญบานชั้นสุดท้ายที่สร้างขึ้นโดยสหรัฐและเป็นที่เซ็นสัญญายอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นในตอนจบของสงครามโลกครั้งที่สอง
มิสซูรี สั่งต่อเรือในปี ค.ศ. 1940 และขึ้นระวางประจำการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ในสมรภูมิมหาสมุทรแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือได้เข้าร่วมการรบที่อิโวะจิมะและโอะกินะวะ และล้อมแผ่นดินแม่ญี่ปุ่น และเรือยังเข้าร่วมในสงครามเกาหลีในระหว่างปี ค.ศ. 1950 ถึง 1953 เรือปลดประจำการในปี ค.ศ. 1955 กลายเป็นกองเรือสำรองของกองทัพเรืออเมริกา แต่ได้รับการนำกลับเข้าประจำการและปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนกองเรือ 600 และให้การยิงสนับสนุนในระหว่างปฏิบัติการพายุทะเลทรายในเดือนมกราคม / กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991
มิสซูรี ได้รับ 11 ดาวยุทธการจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี และ สงครามอ่าวเปอร์เซีย สุดท้ายเรือได้รับการปลดประจำการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1992 แต่ยังคงชื่อไว้กองทัพเรือจนกระทั่งชื่อถูกจำหน่ายออกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1995 ในปี ค.ศ. 1998 เรือถูกบริจาคให้กับสมาคมอนุสรณ์ ยูเอสเอส มิสซูรี และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่ท่าเรือเพิร์ลในรัฐฮาวาย

**อ้างอิง**
 Paul Chan, Ian and McAuley, Rob. The Battleships. Channel 4 Books, London ISBN 0-7522-6188-6- Naval Historical Foundation. The Navy. Barnes & Noble Inc, China ISBN 0-7607-6218-X- Kaplan, Philip Battleship (2004) Arum Press Ltd, London ISBN 1-85410-902-2- Stillwell, Paul. Battleship Missouri: An Illustrated History. Annapolis, Maryland: U.S. Naval Institute Press, 1995. ISBN 1-55750-780-5- Polmar, Norman. The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet. (2001 Naval Institute Press); ISBN 1-55750-656-6.- This article includes text from the public domain Dictionary of American Naval Fighting Ships. The entry can be found  here date=2007-03-15 

**บรรณานุกรม**

**อ่านเพิ่มเติม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Battleship Missouri Memorial museum website-  Photo gallery at Naval Historical Center- cap=
หมวดหมู่:เรือประจัญบานชั้นไอโอวา
หมวดหมู่:เรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ
หมวดหมู่:เรือประจัญบาน
ม
หมวดหมู่:เรือประจัญบานในสงครามโลกครั้งที่สอง
ม
ย
หมวดหมู่:เรือในสงครามเย็น
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การทหารของญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การยอมจำนนของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์เรือในสหรัฐ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เรือที่ต่อในสหรัฐ
หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางทะเลใน พ.ศ. 2493
ซึคุโยะ

ซึคุโยะ (tsukuyo) เป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ 

**ข้อมูลตัวละคร**
ผู้นำของกลุ่มเฮียกกะ ฉายา "นางรำเทพมรณะ"(ชินิงามิไดยู) ซึ่งเป็นกองกำลังหญิงที่ทำหน้าที่ดูแลความสงบของโยชิวาระ ใช้มีดซัดเป็นอาวุธ มีฝีมือทักษะนินจาขั้นสูงที่ฝึกสอนโดย จิไรอะ อดีตยอดนินจาของสำนักโอนิวะบังซู  เป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อฮิโนวะและพร้อมจะปกป้องคุ้มครองฮิโนวะ
สมัยก่อน เธอเป็นคนมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็งและถือตัว รักความโดดเดี่ยวเพราะทิฐิที่จะเป็นอย่างอาจารย์จิไรอะของตน เนื่องจากจิไรอะเคยปกป้องชีวิตของซึคุโยะไว้ แต่เมื่อได้เจอกินโทกิ เธอรู้สึกทันทีว่าหัวใจที่ละทิ้งความเป็นสตรีไปได้กลับมาใหม่ เธอเริ่มหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้กินโทกิ และสำนึกตนว่าการอยู่เพียงลำพังนั้นไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง ในที่สุดก็ยอมรับความช่วยเหลือจากพวกกินโทกิในที่สุด โดยเธอมีแนวโน้มที่จะคู่กับกินโทกิมากที่สุด เพราะทั้งคู่เป็นคู่กัดกันตลอด กับโกรธเวลาที่กินโทกิทำเรื่องไร้สาระประจำ
ซึคุโยะเป็นสาวรูปร่างหน้าตาสวยมีเสน่ห์ มีผมสีทองหม่นและดวงตาสีม่วง มักคาบกล้องยาสูบตลอดเวลา ทว่ามีรอยแผลเป็นอยู่บนใบหน้า ซึ่งเป็นแผลที่เธอกรีดเองจากการชี้นำของจิไรอะที่บอกให้ละทิ้งความเป็นหญิงเพื่อให้เข้มแข็งขึ้น แต่แล้วเมื่อเธอพบว่าจิไรอะที่ควรจะตายไปด้วยเหตุไฟไหม้ยังมีชีวิตอยู่และเป็นผู้บงการกลุ่มพ่อค้ายาเสพติดในโยชิวาระ เธอก็หมดสิ้นศรัทธาและเลิกเรียกจิไรอะว่าอาจารย์ไปช่วงหนึ่ง จนมารับรู้ความจริงจากฮัตโตริ เซ็นโซว่าที่จิไรอะทำไปทั้งหมด ทั้งค้ายา ทั้งทำร้ายคนรอบตัวและทำร้ายเธอ รวมถึงตั้งใจจะเผาโยชิวาระทิ้ง ทั้งหมดก็เพื่อให้ศิษย์ที่รักที่สุดอย่างซึคุโยะสังหารเขาด้วยมือตัวเอง

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 กินทามะ
หมวดหมู่:กินทามะ
หมวดหมู่:ตัวละครในกินทามะ
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในอนิเมะและมังงะ
ขวานหิน

ขวานหิน เป็นขวานที่ทำด้วยหินในยุคที่มนุษย์เริ่มรู้จักทำขวานหินเป็นอาวุธ เข้าด้ามด้วยไม้ เอาไว้ใช้ล่าสัตว์ หรือ สับ ตัด ฟัน ผ่า ถากไม้ แล่เนื้อสัตว์หรือตัดกระดูก มักจะทำมาจากหินทราย หินทัฟฟ์ (:en:tuff) หินควอร์ตไซต์ (:en:Quartzite) หินเชิร์ต (chert) หรือ หินแคลเซโดนี (chalcedony)
ขวานหินขัด เป็นเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นจากขวานหินกระเทาะโดยขัดเกลาจนบางเรียบเพื่อให้มี
ประสิทธิภาพในการใช้สอยมากยิ่งขึ้นและใช้โดยการเข้าด้ามไม้ตามลักษณะของประโยชน์
ใช้สอย เช่น ขวานตัดต้นไม้หรือสิ่ว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ยุคหิน
หมวดหมู่:โรงพยาบาลในจังหวัดเพชรบุรี

เพชรบุรี
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานในจังหวัดเพชรบุรี
หมวดหมู่:องค์การในจังหวัดเพชรบุรี
เครื่องมือหิน

เครื่องมือหินเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำขึ้นในยุคที่เริ่มรู้จักทำเครื่องมือ เช่น ขวานหิน ขวานกำปั้น หัวหอก มักจะทำมาจากหินควอร์ตไซต์ (quartzite)  หรือ หินเชิร์ต (chert)
กลุ่มของเครื่องมือในช่วงสมัยไพลสโตซีนและโฮโลซีน ตอนต้นๆ แยกได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ ดังนี้
1. กลุ่มเครื่องมือสับตัด หรือ Chopper chopping tool complex
2. กลุ่มเครื่องมือสะเก็ดหิน
3. กลุ่มเครื่องมือแบบฮัวบิเนียน (Hoabinhian) ตามแหล่งที่พบชื่อ “ฮัวบินห์” อยู่ทางใต้ของฮานอยในเวียดนามเหนือซึ่งพบก่อนที่อื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าเครื่องมือหินแบบนี้ซึ่งพบในประเทศไทยและประเทศอื่นๆ จะได้รับอิทธิพลมาจากเวียดนามหรือจำเป็นจะต้องมีอายุน้อยกว่าที่พบในประเทศนั้นเสมอไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ยุคหิน
นักบัญชี

นักบัญชี เป็นผู้ประกอบกิจในด้านการบัญชี ซึ่งเป็นการวัด การเปิดเผยและการจัดเตรียมข้อมูลทางการเงินซึ่งช่วยให้ผู้บริหาร นักลงทุน และเจ้าหน้าที่ภาษี ตลอดจนผู้ทำการตัดสินใจอื่น ๆ ในการที่จะตัดสินใจแบ่งส่วนทรัพยากร

**ลักษณะงาน**
       งานของนักบัญชีคือรวบรวมรายรับรายจ่ายขององค์กรธุรกิจ และจัดทำรายงานตามระบบแบบแผนของการทำบัญชี มาตรฐาน เช่น จัดการเอกสารงบการเงิน ทั้งเรื่องงบกำไรขาดทุน งบดุลต่าง ๆ การทำธุรกรรมทางการเงิน เป็นต้น ขอบเขตงานแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่- การบัญชีเพื่อการจัดการ (Managerial Accounting) เพื่อนำเสนอแก่คนภายในองค์กร เพื่อวางแผนการดำเนินงาน ได้แก่ กรรมการบริหาร ผู้จัดการ หัวหน้าฝ่าย หัวหน้าแผนก- การบัญชีการเงิน (Financial Accounting) เน้นการนำเสนอแก่ผู้ใช้ภายนอกกิจการ ได้แก่ นักลงทุน เจ้าหนี้ ผู้ถือหุ้น หน่วยงานราชการ ลูกจ้าง

**การศึกษา**
ผู้ประกอบอาชีพนักบัญชีต้องจบปริญญาตรีจากคณะบริหารและการบัญชี โดยได้รับวุฒิการศึกษา บัญชีบัณฑิต (บช.บ.)

**อ้างอิง == 
หมวดหมู่:อาชีพ
สถานีเอื้อน อนามัย

สถานีเอื้อนอนามัย
สถานีกาชาดที่ 8 เพชรบุรี (เอื้อนอนามัย) หรือ สถานีเอื้อน อนามัย เป็นสถานพยาบาลแห่งแรกของจังหวัดเพชรบุรี สังกัดสภากาชาดไทย ตั้งอยู่ที่ถนนอนามัย-มาตยาวงษ์ ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี

** ประวัติ**
ในปี พ.ศ. 2472 ได้เกิดโรคอหิวาตกโรคระบาดขึ้นที่จังหวัดเพชรบุรี และยังไม่มีสถานพยาบาลใด ๆ ในจังหวัดเพชรบุรีในขณะนั้น อำมาตย์เอก พระยาสุรพันธเสนี (อิ้น บุนนาค) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรี ซึ่งเป็นอุปนายกสภากาชาดสยามในสมัยนั้น ได้นำเรื่องการสร้างสถานีอนามัยไปปรึกษากับเจ้าจอมมารดาอ่อน บุนนาค ในรัชกาลที่ 5 และเป็นพี่สาวผู้ดูแลกองมรดกของเจ้าจอมเอื้อน บุนนาค ท่านเห็นพ้องด้วย จึงได้นำส่งเงินในกองมรดกของเจ้าจอมเอื้อน บุนนาค หนึ่งในเจ้าจอมก๊กออ ซื่งเป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) เจ้าเมืองเพชรบุรี กับท่านผู้หญิงอู่ บุนนาค จำนวน 10,000 บาท ให้แก่สภากาชาดสยาม (สภากาชาดไทย) เพื่อสร้างสถานีอนามัยขึ้นในจังหวัดเพชรบุรี  เรียกชื่อว่า "สถานีเอื้อน อนามัย" มีที่ตั้งอยู่เลขที่ 91 ถนนมาตยาวงษ์ ตำบลท่าราบ อำเภอคลองกระแชง (ปัจจุบันคือ อำเภอเมืองเพชรบุรี) จังหวัดเพชรบุรี)
สถานีกาชาดที่ 8 จังหวัดเพชรบุรี (หรือเอื้อนอนามัย) เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ชั้นบนเป็นที่พักเจ้าหน้าที่ ชั้นล่างเป็นสำนักงาน ด้านหลังเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว ใช้เป็นที่ประกอบอาหารและที่พักคนงาน
บริเวณของสถานีกาชาดที่ 8 มีเนื้อที่ทั้งหมด 278 ตารางวา เป็นที่ดินของพระคลังข้างที่ (ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์) 248 ตารางวา และที่ดินของสภากาชาดสยาม 30 ตารางวา (คุณหญิงทิพย์ สุรพันธ์เสนีย์ และขุนสกลภักดีบริจาคให้)
พ.ศ. 2517 เรือนไม้ทรุดโทรมมากจึงรื้อของเดิมออกสร้างเป็นอาคารคอนกรีตชั้นเดียวแทน เรือนไม้ 2 หลัง เดิมใช้เป็นที่ประกอบอาหาร ห้องอาหารและที่พักคนงานด้วยเงินสภากาชาดไทย
พ.ศ. 2521 สร้างอาคารอเนกประสงค์และปรับปรุงซ่อมแซมอาคารทำการใหม่
พ.ศ. 2528 สถานีกาชาดได้งบประมาณจากสภากาชาดไทย สร้างอาคารใหม่เพิ่มขึ้นด้านหลังอีก 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นคลังพัสดุสำรองในการบรรเทาทุกข์ ชั้น 2 เป็นห้องประชุม ชั้น 3 เป็นที่พัก สร้างด้วยเงินงบประมาณ เป็นเงิน 6,900,000 บาท (หกล้านเก้าแสนบาทถ้วน)
พ.ศ. 2548 ได้งบประมาณจากเงินบริจาคของสถานีกาชาดสร้างห้องตรวจสุขภาพเด็กดี ขนาด 18 ตารางเมตร

**ดูเพิ่ม**
 โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์- สภากาชาดไทย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:โรงพยาบาลในจังหวัดเพชรบุรี 
หมวดหมู่:สภากาชาดไทย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองเพชรบุรี
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 พฤศจิกายน 9

*ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ ประธานกิตติมศักดิ์ บริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมหญิงคนแรก ถึงแก่อนิจกรรมแล้ว สิริอายุรวม 91 ปี ที่โรงพยาบาลศิริราช  มติชน
*เกิดเหตุเพลิงไหม้อาคารไทม์สแควร์ ถนนสุขุมวิท ซอย 12 กรุงเทพธุรกิจ
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 พฤศจิกายน 10

* CERN ทดลองการชนของประจุตะกั่วที่ระดับพลังงาน 2.76 TeV ต่อคู่นิวเคลียสสำเร็จ ได้พลาสมาควาร์ก-กลูออนซึ่งจะนำไปขยายผลการศึกษาวิวัฒนาการของเอกภพต่อไป ( CERN)
}
เลอศักดิ์ สมบัติศิริ

ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ (20 กุมภาพันธ์ 2462 — 9 พฤศจิกายน 2553) อดีตประธานกิตติมศักดิ์ บริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด, อดีตเจ้าของโรงแรมสวิสโซเทลปาร์คนายเลิศ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมหญิงคนแรกของไทย

**ประวัติการทำงาน**
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริเป็นบุตรของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) ผู้สร้างโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ผู้ริเริ่มรถโดยสารประจำทางขึ้นในเมืองไทย (รถเมล์นายเลิศ) และผู้สร้างโรงแรมปาร์คนายเลิศ ซึ่งปัจจุบันคือโรงแรมสวิสโฮเต็ลปาร์คนายเลิศ ถนนวิทยุ และคุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ
ภายหลังจบการศึกษาด้านคหกรรมศาสตร์ จากวิทยาลัยเคียวลิตสุ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2484 ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ได้เข้าทำงานครั้งแรกที่สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน(ก.พ.)  ต่อมาจึงเข้าดำเนินกิจการรถเมล์ขาว ของบริษัท นายเลิศ จำกัด และธุรกิจอย่างอื่นของพระยาภักดีนรเศรษฐ ผู้เป็นบิดา จนกระทั่งสิ้นบุญบิดาจึงได้ดำรงตำแหน่งประธาน กรรมการบริษัท นายเลิศ จำกัด เรื่อยมา จากนั้นได้ก่อตั้งบริษัท นายเลิศพัฒนา จำกัด เพื่อพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และบริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจโรงแรม
ด้านการเมือง ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และในปี พ.ศ. 2519 มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในสมัยรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร นับว่าเป็นรัฐมนตรีหญิงสองคนแรกของประเทศไทย (ได้รับแต่งตั้งพร้อมกับ วิมลศิริ ชำนาญเวช)

**ชีวิตครอบครัว**
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ สมรสกับนายพินิจ สมบัติศิริ บุตรพระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ) และคุณหญิงถวิล มีธิดา 2 คน คือ นางพิไลพรรณ สมบัติศิริ และนางสัณหพิศ โพธิรัตนังกูร

**ถึงแก่อนิจกรรม**
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเช้าวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุรวม 91 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ บ้านปาร์คนายเลิศ เลขที่ 2/4 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 10-16 พฤศจิกายน จากนั้นจะมีพิธีสวดอภิธรรมทุกวันอังคารเวลา 19.00 น. จนกระทั่งครบ 100 วัน ทั้งนี้กำหนดให้มีการทำบุญครบ 50 วัน และ 100 วันด้วย
และในวันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2554 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพ ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เวลา 17 นาฬิกา โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาโดยเสด็จไปในการนี้ด้วย

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย**

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ**
 ญี่ปุ่น : พ.ศ. 2547 - 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นที่ 3 มงกุฎแสงสีทอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ท่านผู้หญิง
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรีชาวไทย
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายใน)
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ช.
เลอศักดิ์
หมวดหมู่:นักการกุศลชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตสัมพันธวงศ์
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ
ราบัต

ราบัต (Rabat), อัรเราะบาฏ (الرباط) หรือ เอร์บัต (เบอร์เบอร์: ⴻⵔⵔⴱⴰⵟ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศโมร็อกโก มีประชากรประมาณ 650,000 คน ตั้งอยู่ติดมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นแหล่งอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมก่อสร้าง และอุตสาหกรรมผ้า

**ระเบียงภาพ**

**เมืองพี่น้อง**
 เบทเลเฮม, รัฐปาเลสไตน์- Tunisia ตูนิส, ตูนิเซีย, ตั้งแต่ ค.ศ. 1987- USA โฮโนลูลู, สหรัฐอเมริกา- Sweden สต็อกโฮล์ม, สวีเดน- Greece เอเธนส์, กรีซ- Turkey อิสตันบูล, ตุรกี- Spain มาดริด, สเปน- Spain เซบิยา, สเปน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Places in Rabat date=2008-01-10 -  Rabat: History date=2005-11-10 -  Rabat Touristic Portal-  Rabat Portal date=2005-06-05 -  Entry in Lexicorient date=2005-02-06 -  Rabat photo gallery-  Rabat Post date=2008-08-20 -  Rabat info and maps date=2010-10-24  Information about Rabat with interactive maps-  date=2011-07-22 
หมวดหมู่:เมืองหลวงในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ
หมวดหมู่:เมืองในประเทศโมร็อกโก
ออโตบาห์น (อัลบั้ม)

ออโตบาห์น (Autobahn) เป็นอัลบั้มที่ 4 ของครัฟท์แวร์ค วางจำหน่ายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1974

**รายชื่อเพลง**

**หน้าเอ**
# "Autobahn" ("Motorway") (Ralf Hütter, Florian Schneider, Emil Schult) – 22:42

**หน้าบี**
# "Kometenmelodie 1" ("Comet Melody 1") (Hütter, Schneider) – 6:26 (ได้รับแรงบันดาลใจจาก Comet Kohoutek)
# "Kometenmelodie 2" ("Comet Melody 2") (Hütter, Schneider) – 5:48
# "Mitternacht" ("Midnight") (Hütter, Schneider) – 3:43
# "Morgenspaziergang" ("Morning Walk") (Hütter, Schneider) – 4:04

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2517
ปลากริม

ปลากริม  เป็นสกุลปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า Trichopsis (/ไทร-ช็อป-ซิส/) ในวงศ์ Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae
มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายปลาในสกุลปลากัด (Betta spp.) แต่มีรูปร่างและขนาดที่เล็กกว่า ส่วนหัวจะแหลมกว่า จะมีแถบลายพาดขวางในแนวนอนประมาณ 2-3 แถบที่ข้างลำตัว และมีสีสันไม่สดเท่า ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยวยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ครีบหางปลายแหลมคล้ายใบโพ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 2-6 ก้าน และก้านครีบแขนง 19-28 ก้าน 
พบได้ทั่วไปในทุกแหล่งน้ำของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในนาข้าว, ท้องร่องสวน จนถึงแม่น้ำลำคลองขนาดใหญ่  มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก มีอุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร มีกัดกันเองบ้างในฝูง แต่ไม่ถึงขั้นกัดกันถึงตายเหมือนเช่นปลาในสกุลปลากัดบางชนิด อาทิ Betta spendens แต่มีจุดเด่น คือ สามารถส่งเสียงดัง "แตร็ก ๆ ๆ" ได้ พร้อมกับกางครีบ เมื่อต้องการขู่ผู้รุกราน ซึ่งเป็นเสียงของการเกร็งกล้ามเนื้อที่อยู่ข้างถุงลม เป็นปลาที่จำแนกเพศได้ยากกว่าปลาในสกุลปลากัด แต่ทว่าก็มีลักษณะใกล้เคียงกัน คือ ตัวเมียจะมีขนาดเล็กและครีบต่าง ๆ สั้นกว่า รวมถึงสีสันก็อ่อนกว่าตัวผู้ เมื่อผสมพันธุ์จะจับคู่กันเองในฝูง โดยที่ตัวผู้เป็นฝ่ายก่อหวอดและเฝ้าดูแลไข่จนฟักเป็นตัว และเลี้ยงดูในระยะแรก
ปัจจุบัน พบทั้งหมด 3 ชนิด ได้แก่- ปลากริมทับทิม (Trichopsis pumila) เป็นปลากริมที่มีสีสันสดใสที่สุด และมีขนาดเล็กที่สุด- ปลากริมข้างลาย (Trichopsis vittata) เป็นชนิดที่พบเห็นได้ทั่วไป- ปลากริมอีสาน (Trichopsis schalleri) เป็นชนิดที่ค้นพบใหม่เมื่อไม่นานมานี้ โดยพบทางแถบภาคอีสานของไทย
ซึ่งปลากริม มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นอีสานว่า "หมัด" และมีชื่อเรียกอื่น เช่น "ปลากัดป่า" เป็นต้น 

**ดูเพิ่ม**
ปลากัด
*ปลากระดี่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สกุลปลากริม
แบบจำลองระดับสูงเชิงเลข

ไฟล์:Mtm-05277e 3d.png|thumb|right|300px|ภาพเรนเดอร์ 3 มิติ ของข้อมูลเด็ม (DEM) ของดาวอังคาร
แบบจำลองระดับสูงเชิงเลข หรือ แบบจำลองความสูงเชิงเลข หรือเรียกย่อว่า เด็ม (digital elevation model : DEM) เป็นแบบจำลองข้อมูลลักษณะทางภูมิศาสตร์ของพื้นผิวและชั้นความสูงในลักษณะของดิจิทัล การเก็บข้อมูลเพื่อนำมาสร้างเด็มนั้นจะถูกเก็บจากการรับรู้จากระยะไกล์เป็นส่วนใหญ่ แต่ก็สามารถสร้างขึ้นมาจากข้อมูลของการการทำรังวัด และการสำรวจ เด็มถูกใช้งานมากในระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับ relief map
เด็มสามารถในลักษณะของแรสเตอร์ในลักษณะของกริดสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่แทนชั้นความสูง หรือแสดงในลักษณะ triangular irregular network ที่เป็นโพลีกอนของรูปสามเหลี่ยมประกอบกัน
เด็มยังคงรู้จักในชื่อของ แบบจำลองภูมิประเทศเชิงเลข หรือ ดีทีเอ็ม (digital terrain model : DTM)

**อ้างอิง**
 Nikolakopoulos, K. G.; Kamaratakis, E. K; Chrysoulakis, N. (10 November 2006). "SRTM vs ASTER elevation products. Comparison for two regions in Crete, Greece". International Journal of Remote Sensing 27 (21). ISSN 4819–4838. Retrieved June 22, 2010.
หมวดหมู่:ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์
หมวดหมู่:การทำแผนที่
ปลากระดี่

ปลากระดี่ (Gouramis, Gouramies; Sepat; อีสาน: กระเดิด) เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในสกุล Trichopodus (เดิมใช้ Trichogaster) ในวงศ์ย่อย Luciocephalinae ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae
มีรูปร่างโดยทั่วไป คือ แบนข้างคล้ายใบไม้ หัวมีขนาดเล็ก ปลายปากค่อนข้างแหลม ปากมีขนาดเล็ก มีครีบอกคู่แรกเป็นเส้นยาวใหญ่เห็นได้ชัด ซึ่งเรียกว่า "ตะเกียบ" เป็นอวัยวะช่วยในการสัมผัส มีก้านครีบแขนง 2-4 ก้าน ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 3-9 ก้าน และก้านครีบแขนง 7-11 ครีบ ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 9-14 ก้าน และมีก้านครีบแขนง 25-40 ก้าน ครีบท้องและครีบก้นต่อยาวเป็นแถวเดียวกัน โดยที่ไม่มีเส้นข้างลำตัว ปลายครีบหางไม่เว้ามากนัก
เป็นปลาที่มีการแพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพบได้แทบทุกประเภทของแหล่งน้ำจืด มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร เมื่อโตเต็มที่ พบทั้งสิ้น 4 ชนิด ได้แก่
*ปลากระดี่มุก (T. leerii)
*ปลากระดี่นาง (T. microlepis)
*ปลาสลิด (T. pectoralis)
*ปลากระดี่หม้อ (T. trichopterus)
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นปลาที่มีอวัยวะช่วยหายใจ จึงสามารถดำรงชีพอยู่ในน้ำที่ออกซิเจนต่ำได้เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์นี้ แต่ทว่า สำหรับปลากระดี่แล้วอวัยวะส่วนนี้พัฒนาให้มีประสิทธิภาพสู้ปลาชนิดอื่นไม่ได้ จึงจะเห็นปลากระดี่ในบางครั้งจะลอยตัวขึ้นมาฮุบอากาศบนผิวน้ำเสมอ ๆ อุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร แต่ไม่เท่ากับปลาในสกุลอื่น เช่น ปลากัด (Betta spp.) หรือ ปลากริม (Trichopsis spp.) การผสมพันธุ์และวางไข่จะกระทำในช่วงฤดูฝนเช่นเดียวกับปลาในวงศ์นี้ทั่วไป โดยมีการก่อหวอดเช่นเดียวกับปลากัดและปลากริม แต่ทว่าลักษณะฟองหวอดของปลากระดี่จะมีขนาดเล็กกว่า แต่จะติดกันเป็นแพใหญ่กว่า และบางครั้งอาจมีเศษหญ้าหรือพืชน้ำหรือสาหร่ายผสมร่วมด้วย และยังแตกต่างออกไปในแต่ละชนิด
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเป็นปลาเศรษฐกิจ สำหรับการบริโภค โดยนำไปทำเป็นปลาแห้ง ซึ่งนิยมกันมาก โดยเฉพาะปลาสลิด ซึ่งนิยมเลี้ยงกันอย่างมากโดยเฉพาะในอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ และปรุงสด ๆ อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะ ปลากระดี่หม้อที่มีสีสันแตกต่างหลากหลายกันมาก
ปลากระดี่นับเป็นปลาอีกจำพวกหนึ่งที่ผูกพันกับวิถีชีวิตคนไทยมาอย่างยาวนาน จนเกิดมีภาษิตที่ว่า "กระดี่ได้น้ำ" อันหมายถึง คนที่มีพฤติกรรมระริกระรี้กระหยิ่มดีใจจนเกินเหตุ และมีชื่อบ้านนามเมืองของ ชุมชนบางกระดี่ ที่ตั้งอยู่ในเขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นที่อยู่ของชาวไทยเชื้อสายมอญ เล่ากันว่าเป็นเพราะในสมัยก่อนมีปลากระดี่ชุกชุม 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์ปลากัด ปลากระดี่
คอร์กแคมเบียม

ภาพคอร์กแคมเบียมของลำต้นพืชสกุล Tilia
คอร์กแคมเบียม (Cork cambium) หรือ เฟลโลเจน (Phellogen) พัฒนามาจากเนื้อเยื่อถาวรในอีพิเดอร์มิส คอร์เท็กซ์ และเพอริไซเคิล สร้างเนื้อเยื่อคอร์ก ห่อหุ้มรากและลำต้น จัดเป็นเนื้อเยื่อเจริญทางด้านข้าง แบ่งเซลล์ออกสู่ด้านนอกจะเป็นคอร์ก แบ่งตัวเข้าด้านในลำต้นจะเป็นเฟลโลเดอร์ม เซลล์เรียงตัวหนาชั้นเดียว ไม่มีช่องว่างระหว่างเซลล์ มีคลอโรพลาสต์และแทนนิน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของพืช
หมวดหมู่:เนื้อเยื่อพืช
อีพิเดอร์มิส (พฤกษศาสตร์)

อีพิเดอร์มิสเป็นเนื้อเยื่อชั้นนอกสุดของใบ มีอยู่ทั้งสองด้าน
อีพิเดอร์มิส (epidermis) เป็นเนื้อเยื่อที่อยู่ด้านนอกสุดของอวัยวะต่างๆ ยกเว้นหมวกรากและเนื้อเยื่อเจริญส่วนปลาย เป็นเซลล์ชั้นเดียว เรียงชิดกันจนไม่มีช่องว่างระหว่างเซลล์ มีชั้นคิวติเคิล (Cuticle) เป็นไขมันเคลือบทับด้านนอกเพื่อป้องกันการสูญเสียน้ำ ไม่มีคลอโรพลาสต์ อีพิเดอร์มิส ของกลีบดอก เช่น พุทธรักษาจะมีแอนโทไซยานิน (Anthocyanin) อยู่ในแวคิวโอล รวมทั้งอีพิเดอร์มิสของส่วนใบและลำต้น เช่น ใบว่านกาบหอย 
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของพืช
หมวดหมู่:เนื้อเยื่อพืช
อีพิเดอร์มิส

อีพิเดอร์มิส (epidermis) อาจหมายถึง- อีพิเดอร์มิส (พฤกษศาสตร์) เซลล์ที่อยู่ชั้นนอกสุดของพืช ปกคลุมใบและส่วนที่ยังอ่อนอยู่ของพืช- อีพิเดอร์มิส (ผิว) ชั้นนอกสุดของผิวมนุษย์- อีพิเดอร์มิส (สัตววิทยา)
Epidermis ยังเป็นชื่อของโปรแกรมคอมพิวเตอร์- Epidermis (software)
หมวดหมู่:เนื้อเยื่อ