Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
เดล คาร์เนกี

เดล คาร์เนกี (Dale Carnegie; i; พบสะกดว่า Carnagey ถึงราวปี 1922; 24 พฤศจิกายน 1888 – 1 พฤศจิกายน 1955) เป็นนักเขียนและอาจารย์ชาวอเมริกัน ผู้พัฒนาหลักสูตรการพัฒนาตนเอง, ทักษะการขาย, การฝึกฝนทักษะองค์กร, การพูดในที่สาธารณะ และทักษะระหว่างบุคคล คาร์เนกีเกิดเมื่อปี 1888 ในครอบครัวชาวนายากจนในเมืองแมรีวิลล์ รัฐมิสซูรี 

**รายชื่อผลงาน**
 Little known facts about well known people (ชีวิตพิศดารของบุคคลเรืองนาม)- Five minute biographies (ชีวประวัติห้านาที)- Biographical round up (ชุมนุมชีวประวัติ)- How to win friend & influence people (วิธีชนะมิตรและจูงใจคน)- How to stop worrying & start living (วิธีชนะทุกข์และสร้างสุข)- How to Develop Self-Confidence & Influence People by Public Speaking (การพูดในที่ชุมนุม)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักพูด
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมิสซูรี
เลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี

ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ
ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ (Leon Battista Alberti) (18 กุมภาพันธ์พ.ศ. 1947 –  25 เมษายน พ.ศ. 2015) เป็นผู้รู้รอบด้าน ผู้เป็นปราชญ์ สถาปนิก นักเขียน กวี นักภาษาศาสตร์ นักปรัชญา นักถอดรหัส ชาวอิตาลี ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน ผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาของศิลปวิทยาการในยุคเรอเนซองส์

**ผลงานออกแบบ**
 โบสถ์ ซาน ฟรานเซสโก แห่งเมือง ริมินี (S. Francesco หรือ Tempio Malatestiano, Rimini) (พ.ศ. 1990 1996 - 1993) - งานปรับปรุงส่วนด้านหน้าปราสาทรูเซลลาอิ (Façade of Palazzo Rucellai) (พ.ศ. 1989 - 1994) - งานปรับปรุงส่วนด้านหน้าของ โบสถ์ ซานตา มาเรียน โนเวลล่า ณ เมือง ฟลอเรนซ์ (Santa Maria Novella) (พ.ศ. 1991 - 2013)- โบสถ์ ซาน เซบาสติอาโน (San Sebastiano, Mantua) (เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2001) - ที่ปรึกษา งานวางผังเมืองปิเอนซา  (Pienza) (พ.ศ. 2002 - 2005)- โบสถ์ ซาน แอนเดรีย แห่งเมือง มานตัว (Sant'Andrea) (เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2014) 

**ผลงานอื่น ๆ**
 เขียนตำราชื่อ เด พิคตูรา (De pictura) เกี่ยวกับกฎเกณฑ์ และงานค้นคว้าเกี่ยวกับการเขียนแบบทัศนียภาพ (Perspective drawing) โดยมีการอ้างอิงถึงชื่อ ของ บรูเนลเลสกิ ผู้ให้กำเนิดระบบการเขียนภาพทัศนียภาพไว้ด้วย- เขียนตำราเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก โดยได้ข้อมูลหลักมาจาก เด อาร์คิเตคตูรา (De architectura) ที่เขียนโดย วิทรูเวียส ในสมัยอาณาจักรโรมัน เป็นการฟื้นฟูสไตล์ของสถาปัตยกรรมคลาสสิกให้สังคมรู้จักอีกครั้ง- ด้วยความสนใจอย่างมากในสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก โดยเฉพาะการศึกษาอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับซากของอาณาจักรโรมัน ทำให้ อัลเบอร์ติได้รับการว่าจ้างจาก โปป นิโคลัส ที่ห้า ในการซ่อมแซมให้เหมือนเดิม (Restoration) โครงการรางส่งน้ำสมัยยุคโรมัน (Roman Aqueduct of Acqua Vergine)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Read online  "Ten Books on Architecture by Leone Battista Alberti"
1472
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1947
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:บุคคลจากเจโนวา
อี้จิง

อี้จิง (t=易經) คือวิชาที่ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลง จากมีเป็นไม่มี ไม่มีเป็นมี บวกกลายเป็นลบ ลบกลายเป็นบวก จึงมีการแทนสิ่งเหล่านี้ด้วยเส้นเต็มและเส้นขาดสองแบบ เมื่อนำมารวมกันหกเส้นหรือฉักลักษณ์ (ฉักกะ = หก, ลักษณะ = รูปแบบ) เมื่อนำมาหาค่าความน่าจะเป็นก็จะได้รูปแบบการเปลี่ยนแปลงถึงหกสิบสี่แบบp=17 จนกลายมาเป็นแม่แบบของวิชาฮวงจุ้ยหกสิบสี่ข่วยด้วยนั่นเอง ด้วยรูปแบบแห่งความจริง ของการเปลี่ยนแปลงหกสิบสี่แบบนี้เอง มันคือความจริงแท้ที่เดินคู่กับชีวิตคนเรา "อี้จิง" จึงสามารถชี้เส้นทางเดินที่ถูกต้องให้คนเราได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ2loc=chs. 1, 6, 7

**หลักการ**
หลักการอ่านของวิชาอี้จิงมีหลายแบบ แต่โดยหลักใหญ่คือ เราต้องหาวิธีผู่กว้าหรือการขึ้นรูปแบบของกว้า ซึ่งประกอบไปด้วยเส้นหกเส้นให้ได้เสียก่อน โดยการขึ้นกว้านี้ ไม่มีรูปแบบที่ตายตัว สามารถขึ้นได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเห็นคนเดินมาแล้ว เราก็ตีความหมายมาเป็นกว้า หรือการโยนเหรียญ แล้วนำมาขึ้นกว้า หรือการใช้วันเดือนปีและเวลาปัจจุบัน มาตั้งกว้า ก็ถูกต้องทั้งหมด ที่บอกว่าถูกต้องทั้งหมด เพราะการขึ้นกว้า จุดประสงค์เพื่อต้องการอ่านเรื่องราวที่เราต้องการ โดยผู้ถามต้องมีความสัมพันธ์กับเรื่องนั้นด้วย จึงจะสามารถทำให้การอ่านนั้นถูกต้องได้ หลักเบื้องต้นของการอ่านความหมายของ "อี้จิง" ต้องรู้ความหมายของข่วยเสียก่อน ซึ่งหากมีความรู้เกี่ยวกับฮวงจุ้ย อาจจะได้เปรียบในจุดนี้

**กำเนิดอี้จิง**
เมื่อครั้งบรรพกาล กษัตริย์อวี่ ประสบปัญหาอุทกภัย มีมังกรแบกภาพใบหนึ่งโผล่มาจากแม่น้ำฮวงโห (ภาพเหอถู) ตะพาบวิเศษก็คาบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นจากลำน้ำลั่วสุ่ย (ตำราลั่วซู) อวี่อาศัยภาพและตำรา ปรับเปลี่ยนขุนเขาทางน้ำแก้ปัญหาอุทกภัยทั้งเก้าแคว้นสำเร็จ หลังจากนั้น ก็อาศัยภาพเหอถูและความรู้จากการขจัดอุทกภัย เขียนตำราเหลียงซานขึ้นเป็นความหมายว่าเชื่อมต่อแม่น้ำภูเขา
เมื่อกษัตริย์อวี่เสียชีวิต บุตรชายคือเซี่ยฉี ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย เทิดทูนตำราเหลียงซานเป็นคัมภีร์วิเศษ ใช้เสี่ยงทายทำนายโชคเคราะห์ต่อมา ซางทังล้มล้างราชวงศ์เซี่ย ก่อตั้งราชวงศ์ซางขึ้น ตำราเหลียงซานตกอยู่ในมือมหาเสนาบดีนามอีอิน ทำการปรับปรุ่งกลายเป็นตำรากุยฉัง หมายความว่าสรรพสิ่งของฟ้าดินล้วนเก็บซ่อนอยู่ภายใน ต่อมาใช้เป็นเครื่องมือทำนายโชคเคราะห์
ปลายราชวงศ์ซาง ติ้วอ๋องจับกุมจีซาง ไว้ในสถานที่เรียกว่าเซียงหลี่ จีซางเป็นคนชาญฉลาดระหว่างที่ถูกขังทำการศึกษาตำรากุยฉัง จนจัดทำตำราโจวอี้ ซึ่งอีกชื่อนึงคือ อี้จิง ครอบคลุมถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งมวล สรุปแล้วตำราทั้งสามเล่มแม้มีชื่อผิดแผก แท้ที่จริงมีส่วนเกี่ยวเนื่องกัน

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The texts of Confucianism, Part II: The Yî king (The Sacred books of China 16), translated by James Legge, 1882.-  Yi Jing at the Chinese Text Project: original text and Legge's translation
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:การทำนายดวงชะตา
รายชื่อตัวละครในฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง

รายละเอียดของตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง แยกตามแต่ละทีมและแต่ละโรงเรียนในการแข่งขันอินเตอร์ไฮ ที่เมืองซัปโปโร จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

**ตัวละคร**

**ตัวละครหลัก**

**ตัวละครรอง**
ฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
บัวผุด

บัวผุด หรือ บัวตูม (Rafflesia kerri) เป็นกาฝากชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่บนรากของพืชเถาจำพวกสกุลเครือเขาน้ำ (Tetrastigma) ซึ่งชาวบ้านเรียกว่าย่านไก่ต้ม มีลักษณะเด่นที่ดอกซึ่งเป็นดอกเดียวขึ้นจากพื้นดินมีขนาดใหญ่ มีกลิ่นเหม็นมาก กลิ่นของมันเหม็นแรงมาก พบเห็นระหว่างฤดูฝนระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนธันวาคม
ดอกตูมอยู่จะคล้ายกับหม้อขนาดใหญ่มีกลีบหนาจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางของดอก 70–80 เซนติเมตร ที่โคนของดอกมีกลีบนำสีน้ำตาลอมเหลืองเรียงสลับซับซ้อนกันอยู่มาก ภายในดอกจะมีแผ่นแบนคล้ายจาน ด้านบนมีปุ่มคล้ายหนามแหลมจานนี้จะซ้อนเกสรตัวผู้และรังไข่ไว้ด้านล่าง ดอกของบัวผุดใช้เวลาตั้งแต่เป็นดอกตูมจนบานถึง 9เดือน ดอกจะบานอยู่ได้เพียง 4–5 วันเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะค่อย ๆ ดำเน่าไป และขณะนี้มีจำนวนลดลงเรื่อย ๆ ฉะนั้นเมื่อนักท่องเที่ยวไปเดินป่าเพื่อชมดอกบัวผุดจึงควรใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพราะอาจจะไปเหยียบย่ำบนดอกตูมของบัวผุดได้
กระจายพันธุ์ทางภาคใต้ของไทย เช่นที่ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และป่าดิบในรัฐกลันตัน และเปรักในประเทศมาเลเซีย ชาวบ้านนิยมนำดอกตูมมาต้มน้ำดื่ม ช่วยให้คลอดง่าย มดลูกเข้าอู่เร็ว

**การค้นพบในประเทศไทย**
ดอกบัวผุด พบได้มากในพื้นที่อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยเฉพาะบริเวณอุทยานแห่งชาติเขาสก และอุทยานแห่งชาติคลองพนม และถือว่าเป็นดอกไม้ประจำจังหวัด ในต่างประเทศพบในป่าดิบตั้งแต่แหลมมลายูลงไป บัวผุดที่พบในประเทศไทยได้รับการตั้งชื่อเป็นสปีชีส์ของโลกเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยวิลเลิม ไมเยอร์ (Willem Meijer) นักพฤกษศาสตร์ชาวดัตช์จากมหาวิทยาลัยเคนทักกี สหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อพฤกษศาสตร์สากลเพื่อเป็นเกียรติแก่อาร์เทอร์ ฟรานซิส จอร์จ เคอร์ (Arthur Francis George Kerr) นายแพทย์และนักพฤกษศาสตร์ชาวไอริช ผู้สำรวจพันธุ์ไม้ชนิดนี้เป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2472

**อ้างอิง**
National Park, Wildlife and Plant Conservation Department, National Park Bulletin June–July 2004  (1.8 MB PDF)- Jamili Nais. Rafflesia of the World. 983-812-042-1. pp. 147–153

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Rafflesia kerrii in Khao Sok National Park date=2022-08-18 - Looking for Rafflesia- ดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย.. โดย เดลินิวส์- ดอกไม้งามป่าพะโต๊ะ บัวผุด-กระโถนฤๅษี โดย ข่าวสด
หมวดหมู่:สกุลบัวผุด
หมวดหมู่:ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:สมุนไพร
ดิจิท็อกซิน

ดิจิท็อกซิน (Digitoxin)เป็นสารประเภท cardiac glycoside มีโครงสร้างและผลต่อร่างกายเหมือนกับดิจ็อกซิน (แม้ว่าจะมีผลต่อร่างกายอยู่นานกว่า) สิ่งที่แตกต่างไปจากดิจ็อกซิน (ซึ่งถูกขับถ่ายออกจากร่างกายผ่านทางไต) คือ ดิจิท็อกซินจะถูกขับถ่ายผ่านทางตับ ดังนั้นจึงสามารถใช้กับผู้ป่วยที่มีไตไม่แข็งแรงได้ อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันแทบไม่มีการใช้ดิจิท็อกซินในการแพทย์แผนปัจจุบันของอังกฤษ
หมวดหมู่:สารเคมี
พญาแสนพู

พญาแสนพู (ᨻᩕ᩠ᨿᩣᩈᩯ᩠ᨶᨻᩪ) เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่และผู้สร้างเมืองเชียงแสน

**พระราชประวัติ**
พญาแสนพู มีพระอิสริยยศเดิมว่า ท้าวแสนพู เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพญาไชยสงครามผู้ครองเมืองเชียงราย พระราชบิดาได้ราชาภิเษกพระองค์ให้เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 1861 สืบแทนพญามังรายที่สวรรคต เมื่อขุนเครือผู้ครองเมืองนายทราบจึงยกทัพมายึดเมืองเชียงใหม่ได้สำเร็จ พญาแสนพูหนีไปพึ่งพระราชบิดาที่เมืองเชียงราย พญาไชยสงครามจึงให้ท้าวน้ำท่วมพระราชโอรสพระองค์รองแต่งทัพไปยึดเมืองเชียงใหม่คืน ท้าวน้ำท่วมทำสำเร็จ พญาไชยสงครามจึงราชาภิเษกท้าวน้ำท่วมให้เป็นพญาครองเมืองเชียงใหม่ แต่ผ่านไปเพียงสองปีท้าวน้ำท่วมก็ถูกพระราชบิดาถอดจากราชสมบัติ แล้วเนรเทศไปอยู่เชียงตุง และราชาภิเษกพญาแสนพูให้ครองเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง
เมื่อพญาไชยสงครามสวรรคต พญาแสนพูจึงเสด็จไปปลงพระศพพระราชบิดาที่เชียงราย แล้วราชาภิเษกท้าวคำฟูพระราชโอรสให้เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่แทน ส่วนพระองค์เสด็จไปสร้างเมืองเชียงแสน พระองค์ครองราชสมบัติในเมืองนั้นได้ 7 ปีก็สวรรคตราวปี พ.ศ. 1881/82

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม- หน้า =
*อ้างหนังสือ| ผู้แต่ง = อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว และ เดวิด เค. วัยอาจ| ชื่อหนังสือ =  ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่| จังหวัด = เชียงใหม่| พิมพ์ที่ = ซิลค์เวอร์ม| ปี =  2543| ISBN = 978-974-9575-51-2| จำนวนหน้า = 232| หน้า = 58-65- อ้างหนังสือ| ผู้แต่ง = สรัสวดี อ๋องสกุล| ชื่อหนังสือ =  กษัตริย์ล้านนาเชียงใหม่| จังหวัด = เชียงใหม่| พิมพ์ที่ = ศูนย์ล้านนาศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่| ปี =  2557| ISBN = 978-974-672-853-9| จำนวนหน้า = 166| หน้า = 47-50
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
พญากือนา

พญากือนา (langx|nod|100px), พญาธรรมิกราช หรือ เจ้าท้าวสองแสนนา อันธรรมิกราช เป็นพระมหากษัตริย์ล้านนา รัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ทรงครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1928 เป็นพระราชโอรสในพญาผายูกับพระนางจิตราเทวี 
พญากือนามีศรัทธาในศาสนาพุทธอย่างแรงกล้า โปรดให้อาราธนาพระสุมนเถรจากกรุงสุโขทัยมาประดิษฐานพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ในล้านนา และอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุไปประดิษฐานบนดอยสุเทพ

**พระอุปนิสัย**
พงศาวดารโยนก ฉบับหอสมุดแห่งชาติ กล่าวว่า:-

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ยาคุโมะ อิจิโร

ยาคุโมะ อิจิโร เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
ทาคากิ มาซาฮิโระ นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเซ็นเตอร์ โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ เพื่อสนิทของทาคากิ มาซาฮิโระ
ยูสะ นินซาบุโร

ยูสะ นินซาบุโร เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
ยูสะ นินซาบุโร นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเซ็นเตอร์โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ นักบาสเกตบอลคนที่ 6 ที่แข็งแกร่งและเก่งที่สุด
คาวามูระ ฮายาโตะ

คาวามูระ ฮายาโตะ เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เป็นนักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ด โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ
หมวดหมู่:ตัวละครฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต

ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต หรือ แพลนแทจินิต (House of Plantagenet) เป็นราชวงศ์ที่กำเนิดขึ้นในดินแดนอ็องฌู (Anju) ของประเทศฝรั่งเศส และได้ครองราชบัลลังก์อังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1154 ด้วยการขึ้นเสวยราชย์ของเฮนรีที่ 2 เมื่อสิ้นยุคแอนะคี ไปจนถึง ค.ศ. 1485 เมื่อริชาร์ดที่ 3 สิ้นพระชนม์ในสงคราม
ราชอาณาจักรอังกฤษเปลี่ยนแปลงสภาพไปมากภายใต้ราชวงศ์นี้ โดยกษัตริย์ราชวงศ์นี้มักถูกบีบให้ยอมประนีประนอมทางการเมือง เช่น ในกรณีมหากฎบัตรซึ่งยอมให้จำกัดพระราชอำนาจแลกกับการสนับสนุนทางการคลังและทางทหาร ทำให้กษัตริย์สิ้นพระราชอำนาจเด็ดขาด แต่ยังคงมีพระราชอำนาจในการตัดสินคดี ในการได้รับบรรณาการ และในการทำสงคราม และยังคงมีพระราชกิจต่อแผ่นดินตามที่กำหนดไว้ โดยมีกระบวนการยุติธรรมที่ซับซ้อนคอยกำกับพระองค์อยู่ นอกจากนี้ ความขัดแย้งของราชวงศ์นี้กับชาวฝรั่งเศส สกอต เวลช์ และไอริช กับทั้งการกำหนดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก ก็ทำให้เอกลักษณ์ของบ้านเมืองเด่นชัดขึ้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์นี้พ่ายสงครามร้อยปี และถูกรุมเร้าด้วยปัญหานานัปการในทางสังคม การเมือง และเศรษฐกิจ ประชาชนลุกฮือขึ้นทุกหย่อมหญ้าเนื่องเพราะถูกพรากเสรีภาพหลายอย่าง ทั้งขุนนางก็ยังผสมโรงด้วยการระดมกำลังเข้ารบรากันในความขัดแย้งส่วนตัวและในการออกหน้าต่อต้านเฮนรีที่ 6 
การชิงอำนาจกันในสายย่อยของราชวงศ์นี้ คือ สายยอร์กกับสายแลงแคสเตอร์ นำไปสู่สงครามดอกกุหลาบซึ่งรบพุ่งกันนานหลายสิบปีด้วยปัญหาการสืบทอดราชบัลลังก์ ซึ่งรุนแรงถึงขึดสุดในยุทธการที่ทุ่งบอสเวิร์ทเมื่อ ค.ศ. 1485 และเมื่อริชาร์ดที่ 3 สิ้นพระชนม์ในสมรภูมิ ก็ทำให้การครองอำนาจและยุคสมัยของราชวงศ์นี้ยุติลง และเปิดทางให้เฮนรีที่ 7 ผู้สืบเชื้อสายจากแลงแคสเตอร์ ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์อังกฤษ ห้าเดือนให้หลัง เฮนรีที่ 7 เสกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งยอร์ก เป็นอันจบสงครามดอกกุหลาบและสถาปนาราชวงศ์ทิวเดอร์ซึ่งมุ่งรวมพระราชอำนาจเข้าศูนย์กลาง ทำให้สามารถเลี่ยงปัญหาที่กัดกินกษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งแพลนแทเจอนิตได้สำเร็จ และอำนวยให้เกิดสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอังกฤษ จุดเริ่มประเทศบริเตนต้นยุคปัจจุบัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต
หมวดหมู่:ราชวงศ์อ็องฌู
หมวดหมู่:ราชสำนักอังกฤษ
จาง จื่ออี๋

จาง จื่ออี๋ (p=Zhāng Zǐyí) นักแสดงชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ได้รับฉายาว่า กงลี่น้อย มีผลงานเด่นเรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon และ Memoirs of a Geisha

**ประวัติ**
เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2522 ที่กรุงปักกิ่ง พ่อเป็นข้าราชการ แม่เป็นครูอนุบาล  สอบเข้าโรงเรียนนาฏศิลป์ปักกิ่ง เรียนระบำพื้นบ้าน จากนั้นจึงสอบเข้าวิทยาลัยการแสดงแห่งชาติและจบปริญญาตรี

**ผลงานด้านภาพยนตร์**

**ผลงานด้านละครโทรทัศน์**
ปี 
ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ 
ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาจีน 
กำกับโดย 
รับบท
2021 
The Rebel Princess 
上阳赋 
Cheng Yuan Hai, Hou Yong 
Wang Xuan

**อ้างอิง**
  รู้ไปโม้ด โดย น้าชาติ ประชาชื่น date=2007-05-25 
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงจีน
หมวดหมู่:นักแสดงฮ่องกง
หมวดหมู่:บุคคลจากปักกิ่ง
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์จากปักกิ่ง
เขื่อนดิน

เขื่อนดิน คือเขื่อนที่ก่อสร้างด้วยการถมดินบดอัดแน่น มีวัสดุหลักเป็นดินประเภททึบน้ำ

**ประเภทของเขื่อนดิน**
เขื่อนดินมี 2 ประเภท คือ
# เขื่อนดินประเภทเนื้อเดียว (Homogeneous Earth Dam) เป็นเขื่อนซึ่งก่อสร้างด้วยดินเหนียว ซึ่งเป็นดินประเภททึบน้ำ ปิดทับด้านเหนือน้ำด้วยหินทิ้ง หรือหินเรียง เพื่อป้องกันการกัดเซาะจากคลื่น ด้านท้ายน้ำมักจะปลูกหญ้าป้องกันการพังทลายของดิน 
# เขื่อนดินประเภทแบ่งโซน (Zoned-Earth Dam) ตัวเขื่อนจะแบ่งโครงสร้างเขื่อนเป็นโซน โดยแกนกลางของเขื่อนจะเป็นชั้นดินเหนียวทึบน้ำ มีชั้นกรองเป็นวัสดุประเภทกรวดหรือทราย ชั้นถัดจากแกนเขื่อนจะเป็นดินประเภทกึ่งทึบน้ำ และปิดทับด้านเหนือน้ำด้วยหินทิ้ง หรือหินเรียง เพื่อป้องกันการกัดเซาะจากคลื่น เช่นเดียวกับเขื่อนดินประเภทเนื้อเดียว

**หลักการออกแบบเขื่อน**
ในการออกแบบเขื่อนจะต้องพิจารณารายละเอียดดังต่อไปนี้ คือ- เสถียรภาพของตัวเขื่อน- แรงแบกทานของชั้นหินฐานราก- การควบคุมการรั่วซึมของน้ำ- ความสูงเผื่อของสันเขื่อน- การป้องกันและควบคุมการกัดเซาะจากคลื่น- การจัดการวัสดุ

**ขั้นตอนในการออกแบบเขื่อน**
การออกแบบเขื่อนมีขั้นตอนโดยสังเขป ดังนี้- ศึกษา สังเกตการณ์ รวบรวมข้อมูล เช่นสภาพฐานราก แหล่งวัสดุ น้ำหนักที่กระทำ	- เลือกประเภทของเขื่อน- วิเคราะห์การรั่วซึมของน้ำ และออกแบบชั้นกรอง- วิเคราะห์เสถียรภาพของตัวเขื่อน- วิเคราะห์การทรุดตัวและการเคลื่อนตัว- ออกแบบหน้าตัดเขื่อนขั้นสุดท้าย- พิจารณาอุปกรณ์ตรวจวัดพฤติกรรมของเขื่อนเพื่อความปลอดภัย- จัดทำแบบขั้นสุดท้ายและข้อกำหนดทางเทคนิค

**อ้างอิง**
 คณะทำงานจัดทำแบบมาตรฐานเขื่อนเก็บกักน้ำและอาคารประกอบ, แนวทางและ
หลักเกณฑ์การออกแบบเขื่อนเก็บกักน้ำและอาคารประกอบ, 2545. กรมชลประทาน.- ปราโมทย์ ไม้กลัด, 2524. คู่มืองานเขื่อนดินขนาดเล็กและฝาย. พิมพ์ครั้งที่ 2.
นนทบุรี: สมาคมศิษย์เก่าวิศวกรรมชลประทาน.- ปราโมทย์ ไม้กลัด, 2526. การบำรุงรักษาเขื่อนดินและอาคารประกอบ, เอกสาร
ประกอบการสัมมนาทางวิชาการเทคโนโลยีที่เหมาะสมในการทำงานชลประทาน.- วรากร ไม้เรียง, 2542. วิศวกรรมเขื่อนดิน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ไลบรารี่นาย. 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Earthfill Dam-  ศูนย์วิจัยและพัฒนาวิศวกรรมปฐพีและฐานราก ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หมวดหมู่:เขื่อน
ฟิงโกลฟิน

ตามปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  ฟิงโกลฟิน (Fingolfin) เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ  พระองค์เป็นโอรสองค์ที่สองของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส  มีพี่ชายต่างมารดาคือ เฟอานอร์ และน้องชายร่วมมารดาเดียวกันคือ ฟินาร์ฟิน  ฟิงโกลฟินมีโอรสธิดารวมสี่องค์คือ ฟิงกอน ทัวร์กอน อาเรเดล และอาราคาโน (ไม่ได้เอ่ยถึงในปกรณัม)  ในปกรณัมกล่าวถึงฟิงโกลฟินว่า เป็นผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรง จิตใจห้าวหาญ  บางแห่งยกย่องว่าพระองค์เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งปวง  ชื่อของพระองค์ในภาษาเควนยา คือ โนโลฟินเว (Nolofinwë) ซึ่งมีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เฉลียวฉลาด'
ฟิงโกลฟินและฟินาร์ฟิน เป็นโอรสของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส ซึ่งอภิเษกหลังจากมีริเอล พระชายาองค์แรกและมารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์  ดังนั้นจึงมักมีเรื่องขัดเคืองกันระหว่างเฟอานอร์กับฟิงโกลฟินเสมอๆ เพราะต่างก็เป็นโอรสองค์ใหญ่  เหตุแห่งความขัดเคืองกันส่วนใหญ่มาจากการยุแยงของเมลคอร์ เทพอสูรที่ริษยาในความรุ่งเรืองของเหล่าวาลาร์และพวกเอลฟ์   ครั้งหนึ่งเกิดการวิวาทกันจนเฟอานอร์ชักดาบออกต่อหน้าฟิงโกลฟิน จนเป็นเหตุให้เฟอานอร์ถูกลงโทษ ให้เนรเทศออกจากนครทิริออน  ทว่าหลังจากนั้น มานเวเทพบดีได้จัดงานเลี้ยงและไกล่เกลี่ยให้พี่น้องทั้งสองกลับคืนดีกัน
แต่เมลคอร์และอุงโกลิอันท์ก่อเหตุร้าย ทำลายทวิพฤกษา สังหารกษัตริย์ฟินเว แล้วชิงซิลมาริลของเฟอานอร์ไปเสียจากท้องพระคลังที่ฟอร์เมนอส หลบหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ  เฟอานอร์ประกาศตามไล่ล่ามอร์กอธ (หรือเมลคอร์) ประชาชนชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ก็เคียดแค้นและจะตามไล่ล่ามอร์กอธด้วย ฟิงโกลฟินจึงเป็นผู้นำชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ที่ติดตามเฟอานอร์กลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ
หลังจากเฟอานอร์สิ้นพระชนม์  มายดรอส โอรสองค์ใหญ่ของเฟอานอร์สละสิทธิ์ในราชสมบัติ  ฟิงโกลฟินจึงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ เขาเป็นผู้นำในการสงครามต่อสู้กับมอร์กอธหลายครั้ง จนกระทั่งมอร์กอธตีโต้ด้วยไฟ ในสงครามดากอร์บราโกลลัค ทำให้ฝ่ายกองทัพเอลฟ์ได้รับความเสียหายยับเยิน รวมทั้งโอรสสององค์ของฟินาร์ฟิน คืออังกร็อดและอายก์นอร์ สิ้นพระชนม์ในการศึกครั้งนี้ด้วย ทำให้ฟิงโกลฟินลุแก่โทสะ บุกเพียงลำพังพระองค์เดียวเข้าไปถึงที่มั่นของมอร์กอธในอังก์บันด์ ฟิงโกลฟินได้สู้รบกับมอร์กอธตัวต่อตัว และสร้างบาดแผลแก่มอร์กอธได้ถึงเจ็ดแผล (จนทำให้มอร์กอธต้องเดินเขย่งขามานับแต่นั้น) แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมอร์กอธซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าวาลาร์ได้  สุดท้ายฟิงโกลฟินจึงถูกมอร์กอธสังหาร
โธรอนดอร์พญาอินทรี นำร่างของฟิงโกลฟินออกมา ไปไว้ยังเขตเทือกเขาของกอนโดลิน  ทัวร์กอนได้สร้างหลุมพระศพของฟิงโกลฟินในที่นั้น

**ดูเพิ่ม**
 ราชวงศ์ฟินเว
หมวดหมู่:เอลฟ์ (มิดเดิลเอิร์ธ)
หมวดหมู่:ตัวละครในซิลมาริลลิออน
ซิกกุรัต

ซิกกุรัต หรือ ซีกูแรต (อักษรโรมัน: ziggurat, t; อักษรรูปลิ่ม: 𒅆𒂍𒉪, อัคคาเดีย: ziqqurratum, รากดีของ zaqārum 'ยืดออก, สร้างขึ้นสูง', ตรงกับภาษาเซมิติกอื่น ๆ เช่น ฮีบรู zaqar (זָקַר) 'ยื่น') เป็นสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมารูปแบบหนึ่งของเมโสโปเตเมีย มีรูปลักษณะเป็นเนินขั้นบันได ซิกกุรัตแหล่งที่สำคัญได้แก่ซิกกุรัตใหญ่แห่งอูร์ ใกล้กับนาซีรียะห์ ซึ่งเป็นซิกกุรัตซูเมรียใหม่ สร้างขึ้นโดยกษัตริย์อูร์นัมมูเพื่อบูชาซีน ในราว 2100 ปีก่อนคริสต์กาล ในสมัยราชวงศ์อูร์ที่สาม, ซิกกูรัตแห่งอาการ์กูฟ ใกล้กับแบกแดด เป็นต้น ชาวซูเมเรียเชื่อว่าเทพเจ้าอาศัยประทับอยู่ในวิหารบนยอดสุดของซิกกูรัต ฉะนั้นจึงมีเฉพาะนักบวชและบุคคลที่ได้รับความเคารพอย่างสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปภายในได้
คำว่าซิกกุรัตมาจากคำว่า ziqqurratum (สูง, จุดสุดยอด) ในภาษาอัสซีเรียโบราณ รูปกริยา zaqārum แปลว่าการสร้างขึ้นสูง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซากอารยธรรม
หมวดหมู่:เมโสโปเตเมีย
หมวดหมู่:พีระมิดในทวีปเอเชีย
มีเกลอซโซ

มีเกลอซโซ มีชื่อเต็มคือ มีเกลอซโซ ดี บาร์โตโลเมโอ มีเกลอซซี (Michelozzo di Bartolomeo Michelozzi; ค.ศ. 1391 - ค.ศ. 1472?) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี

มีเกลอซซีเกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของช่างตัดเสื้อ ได้รับเข้าเป็นลูกศิษย์ของปรามาจารย์แห่งประติมากรชื่อ โดนาเตลโล ตั้งแต่วัยเด็ก
มีเกลอซซีมีความเชี่ยวชาญในการใช้วัสดุหินอ่อน สำริด และเงิน ได้สร้างสรรค์ประติมากรรมเลื่องชื่อไว้มากมาย เช่น รูปปั้นนักบุญจอห์นวัยหนุ่ม ที่เหนือประตูหน้าโบสถ์ดูโอโมในเมืองฟลอเรนซ์ และรูปปั้นของนักบุญจอห์นที่ทำจากเงินในโบสถ์ซานโจวันนี เป็นต้น ลูกค้าและเพื่อนรักของมีเกลอซซี คือ โกซีโม เด เมดีชี (Cosimo de' Medici) แห่งตระกูลเมดีชี ที่มีอิทธิพลอย่างมากในเมืองเวนิส ซึ่งได้ชักชวนให้มีเกลอซซีย้ายถิ่นฐานไปพำนักที่เมืองเวนิสในปี ค.ศ. 1433 ณ เมืองเวนิสแห่งนี้ มีเกลอซซีได้สร้างอาคารหลายหลัง รวมทั้งห้องสมุดซานจอร์โจมัจโจเร (San Giorgio Maggiore)
ในปี 1428 มีเกลอซซีได้ร่วมงานกับโดนาเตลโล ได้ร่วมกันสร้างแท่นเทศน์กลางแจ้ง (open-air pulpit) ที่โบสถ์เซนต์สตีเฟนที่เมืองปราโต (St. Stephen at Prato) ผลงานออกแบบสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของมีเกลอซซี คือ วังของตระกูลเมดีชี (Palazzo Medici in Florence) ซึ่งโกซีโมเป็นผู้ว่าจ้าง อาคารหลังนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของอิตาลีใน ศตวรรษที่ 15 ของ งานออกแบบเป็นการ ผสมผสานกันระหว่างความบางเบาของรูปแบบกอทิกอิตาลี (Italian Gothic) กับความหนาหนักและเป็นทางการของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก (classical style) นอกจากนี้ด้วยทักษะทางวิศวกรรมของเขา ทำให้มีเกลอซโซได้รับการว่าจ้างให้ทำการปรับปรุงโครงการวังเวกกีโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งอยู่ในสภาพที่พังทลายขึ้นใหม่โดยมีการเพิ่มห้องและบันได้เข้าไปหลายส่วน
โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์
1472
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1939
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์
ยาโกบ ฟัน ตีเนิน

ยาโกบ ฟัน ตีเนิน (Jacob van Thienen) เป็นสถาปนิกชาวเฟลมมิช (จากภูมิภาคฟลานเดอส์ ทางเหนือของเบลเยียม) มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตามประวัติศาสตร์ของเบลเยียม เชื่อว่า ฟัน ตีเนิน คือสถาปนิกผู้ออกแบบและก่อสร้างศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์ (Hôtel de Ville de Bruxelles) ในปี ค.ศ. 1402 ซึ่งตั้งอยู่ในเขตของพระราชวัง เป็นงานสถาปัตยกรรมที่ได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานชั้นเอก (masterpiece) ของยุโรปยุคกลาง (Medieval European) หอแขวนระฆัง (belfry) ของอาคารหลังนี้ สร้างโดยสถาปนิกอีกคนชื่อ ยัน ฟัน เรยส์บรุก (Jan van Ruysbroeck)
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวเบลเยียม
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:ชาวเฟลมิช
วัดวังกลม

วัดวังกลม เป็นวัดราษฎร์ มีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 400 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย สร้างเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2480 ครั้งที่สอง วันที่ 21 พฤษภาคม 2534 มีพระประธานในอุโบสถ คือ "หลวงพ่อลือ" 

**อ้างอิง**
 ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว : ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร date=2019-12-23 
*http://www.sbl.co.th/%E0%B8%94%E0%B8%B9%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2-22743-%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%A1.html date=2019-12-23 

หมวดหมู่:วัดในอำเภอเมืองพิจิตร
จาโกโป ซานโซวีโน

จาโกโป ซานโซวีโน
จาโกโป ซานโซวีโน (italic=yes) มีชื่อเต็มว่า จาโกโป ดันโตนีโอ ซานโซวีโน (Jacopo d’Antonio Sansovino) (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ ชื่อที่ได้รับตอนเกิดคือ จาโกโป ตัตตี (Jacopo Tatti) ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากอันเดรอา ซานโซวีโน (Andrea Sansovino) หลังจากนั้นได้เปลี่ยนนามสกุลตามอาจารย์
เมื่อครั้งอยู่ในโรม ได้มีผลงานประติมากรรมที่ทำให้ศิลปินและสถาปนิกระดับปรมาจารย์ เช่น บรามันเต (Bramante) และ ราฟาเอล (Raphael) ซานโซวีโน ย้ายกลับมาพำนักที่ฟลอเรนซ์ในปี 1511 และได้รับการว่าจ้างให้ปั้นรูปจำลองของเซนต์เจมส์ ให้โบสถ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ (Basilica di Santa Maria del Fiore) รูปปั้นที่เขาวางแผนที่จะปั้นให้กับโบสถ์แห่งเมืองซานลอเรนโซ ได้รับการปฏิเสธโดยมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ซึ่งเป็นสถาปนิกใหญ่ขณะนั้น หลังจากที่แบบร่างได้ถูกเสนอ โดยซานโซวีโนได้เขียนจดหมายประท้วงอย่างรุนแรงในปี 1518
ในช่วงนี้ซานโซวีโนได้พำนักกับเพื่อนศิลปินซึ่งเป็นจิตรกรเลื่องชื่อ นาม อันเดรอา เดล ซาร์โต และต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปโรม โดยพำนักอยู่เป็นเวลาเก้าปี และหนีออกจากโรมไปพำนักที่เวนิสเนื่องจากภาวะสงคราม ในเหตุการณ์เข้าตีกรุงโรม โดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทางตอนเหนือ นำโดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ในปี  1529 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสถาปนิกสูงสุด (Protomagister) ขึ้นตรงต่อผู้ว่าของเขตซานมาร์โกของเวนิส ทำให้เขากลายมาเป็นศิลปินที่มีอิทธิพลที่สุดในเมือง งานสถาปัตยกรรมชั้นเอกของเขาเป็นงานที่ยังได้รับการเยี่ยมชมโดยนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองเวนิสมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งได้แก่ อาคารทุกหลังที่อยู่ ณ จัตุรัสมาร์โค (Piazza San Marco) โดยเฉพาะอาคารที่เรียกว่า เซกกา (Zecca) หอคอยแห่งจัตุรัส นอกจากนี้เขายังได้ทำการปั้นประติมากรรมหลายชิ้นให้กับมหาวิหารซานมาร์โค
งานที่สำคัญมากชิ้นหนึ่งคือห้องสมุดแห่งมาร์โค (Biblioteca Marciana) เป็นอาคารที่ได้รับการตกแต่งอย่างวิจิตรมากที่สุดอาคารหนึ่งในเวนิส เป็นความสำเร็จของการผสมผสานหลักการพื้นฐานที่เรียบง่ายของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เข้ากับการตกแต่งประดับประดาอย่างวิจิตรในแบบของเมืองเวนิสได้อย่างลงตัว ซึ่งจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อหลักการออกแบบสถาปัตยกรรมของอานเดรอา ปัลลาดีโอ
1570
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2029
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:ประติมากรชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์
โคนิอีน

โคนิอีน (Coniine)  เป็นแอลคาลอยด์ที่เป็นพิษที่พบในพืช poison hemlock และ yellow pitcher plant และทำให้เกิดกลิ่นเหม็นในพืช hemlock เป็นสารพิษที่มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทโดยรบกวนการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง มีความเป็นพิษต่อร่างกายมนุษย์และปศุสัตว์ทุกชนิด ปริมาณที่มีฤทธิ์ถึงแก่ชีวิตต่อมนุษย์มีไม่ถึง 0.2 กรัม โดยทำให้เสียชีวิตเนื่องมาจากระบบหายใจเป็นอัมพาต
หมวดหมู่:พิษ
พระเจ้าซงแจ็นกัมโป

ไฟล์:SongstenGampoandwives.jpg|thumb|250px|พระเจ้าซงแจ็น กัมโป (กลาง), เจ้าหญิงเหวินเฉิง (ขวา) และเจ้าหญิงภริคุติ(ซ้าย)
พระเจ้าซงแจ็นกัมโป (z=Songzän Gambo) เป็นกษัตริย์ทิเบตระหว่าง พ.ศ. 1163 - 1193 เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของทิเบตที่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชัดเจน ทรงครองราชย์ในสมัยที่ทิเบตเรืองอำนาจทางทหาร ทรงสร้างสัมพันธไมตรีกับกษัตริย์แห่งจีนและเนปาล โดยอภิเษกกับเจ้าหญิงภริคุติ ราชธิดาของพระเจ้าอังศุวรมันแห่งเนปาล และเจ้าหญิงเหวินเฉิง (文成公主, མུན་ཅང་ཀོང་ཅོའི) ราชธิดาของพระเจ้าถังไท่จง กษัตริย์จีน พระชายาทั้งสององค์นี้นับถือพุทธศาสนา และได้นำศาสนาพุทธเข้ามาเผยแพร่ในทิเบต
พระเจ้าซงแจ็นกัมโป ได้ส่งเสนาบดีของพระองค์คือ เทินมี สัมโภฏะไปศึกษาศาสนาพุทธในอินเดีย และเมื่อกลับมาเขาก็ได้ประดิษฐ์อักษรทิเบตและเขียนไวยากรณ์ภาษาทิเบต ส่งผลให้มีการแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนาเป็นภาษาทิเบต นอกจากนี้ พระองค์ได้วางระเบียบปฏิบัติ 16 ข้อ ที่ถือเป็นกฎหมายฉบับแรกของทิเบต และย้ายเมืองหลวงจากยาร์ลุงไปสร้างเมืองหลวงใหม่ที่ลาซ่า

**อ้างอิง**
  หน้า = 
ซงแจ็นกัมโป
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
ซงแจ็นกัมโป
หมวดหมู่:ชาวทิเบต

หมวดหมู่:บุคคลแบ่งตามชาติพันธุ์
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศจีน
หมวดหมู่:ชาวจีน
หมวดหมู่:ชนชาติ
หมวดหมู่:ทิเบต
หมวดหมู่:ชาวเอเชียกลาง
พระเจ้ารัลปาแจ็น

พระเจ้ารัลปาแจ็น (z=ral ba jän) เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าชีเตซงแจ็น ในรัชสมัยของพระองค์มีการทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างมาก สนับสนุนการแปลพระไตรปิฎก ทรงรับไตรสรณคมน์ทุกครั้งก่อนออกว่าราชการ การอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาของพระองค์สร้างความไม่พอใจในหมู่ข้าราชการและประชาชนที่นับถือศาสนาบอน ทรงครองราชย์อยู่นาน 20 ปี ปลายรัชกาลเกิดความยุ่งยากในราชวงศ์ พระองค์เสด็จสวรรคตโยพลัดตกจากบันได ชาวทิเบตโดยทั่วไปเชื่อว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์

**อ้างอิง**
  หน้า = 
หมวดหมู่:จักรพรรดิทิเบต
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ทิเบต
เขื่อนหิน

เขื่อนหิน คือเขื่อนชนิดวัสดุถม (Embankment Dam) ประเภทหนึ่ง อาจเรียกว่า เขื่อนหินถม หรือเขื่อนหินทิ้ง ปรกติจะต้องมีแกนเป็นวัสดุทึบน้ำ คือดินเหนียว

**ประเภทของเขื่อนหิน**
 เขื่อนหินทิ้งแกนดินเหนียว
** แกนดินเหนียวแบบแกนกลาง
** แกนดินเหนียวแบบแกนเฉียง
** แกนดินเหนียวแบบปิดด้านเหนือน้ำ- เขื่อนหินทิ้งแกนผนังบาง- เขื่อนหินทิ้งดาดหน้าด้วยคอนกรีต

**ข้อดีของเขื่อนหินทิ้ง**
 เหมาะสำหรับพื้นที่ซึ่งมีสภาพฐานรากไม่ดี - เหมาะสำหรับบริเวณที่มีแหล่งดินน้อย- ก่อสร้างได้เร็ว

**ข้อพิจารณาสำหรับหินที่ใช้ในการก่อสร้าง**
 แหล่งหิน- คุณสมบัติความคงทนของหิน- กำลังของหิน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Rockfill Dam-  ศูนย์วิจัยและพัฒนาวิศวกรรมปฐพีและฐานราก ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หิน
เขื่อนไม้

เขื่อนไม้ เป็นสิ่งก่อสร้างขวางลำน้ำเพื่อวัตถุประสงค์ในการกันน้ำ ปรกติจะใช้เป็นผนังกั้นน้ำชั่วคราวในการก่อสร้างอาคารในลำน้ำ เช่นประตูระบายน้ำ หรือประตูเรือสัญจร ฯลฯ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันมักไม่นิยมใช้ โดยจะใช้เข็มพืดเหล็กแทน

**ดูเพิ่ม**
 ฝายแม้ว

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  การสร้างฝายในต้นน้ำลำธาร date=2007-06-04 -  ฝายแม้วตามแนวพระราชดำริ date=2007-09-28 
มไม้
แม่แบบ:มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง

หมวดหมู่:กล่องนำทางสถานศึกษาไทย
หมวดหมู่:แม่แบบมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
กาเลอาโซ อัลเลซี

กาเลอาโซ อัลเลซี (Galeazzo Alessi) (ค.ศ. 1512- 30 ธันวาคม ค.ศ. 1572) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี เกิดและเสียชีวิตที่จังหวัดเปรูจา ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดย จิโอวาน บาติสตา คาโปราลิ (Giovan Battista Caporali) อัลเลซี ให้ความสนใจกับ สถาปัตยกรรมยุคโบราณ (ancient architecture) เป็นอย่างมากตั้งแต่วัยเยาว์ แนวทางการออกแบบที่เขาคิดค้นขึ้น ทำให้เขามีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั่วยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองเจนัว ซึ่งเขาได้ทำการออกแบบวังไว้หลายแห่ง บางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก อัลเลซี ได้ทำการออกแบบก่อสร้างโบสถ์ และ วัง ในหลายๆ เมือง เช่น มิลาน ซิซิลี ฟลอนเดอร์ (ตอนเหนือของประเทศเบลเยี่ยม) และ เยอรมนี
งานที่สำคัญที่สุดคือ โบสถ์ ซานตา มาเรีย แห่งเมือง อาซิซิ ในจังหวัดเปรูจา ประเทศอิตาลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli in Assisi)
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2055
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นอุมเบรีย
โอเคเนชั่น

โลโก้เว็บไซต์โอเคเนชั่น
โอเคเนชั่น เป็นบริการฟรีบล็อก แห่งหนึ่งในประเทศไทย ของเครือเนชั่น เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2550 โดยผู้เขียนบล็อกมีทั้งบรรณาธิการ คอลัมนิสต์ ผู้สื่อข่าวจากสื่อในเครือเนชั่น และสมาชิกที่ลงทะเบียนร่วมกันผลิตเนื้อหา โดยมีเนื้อหาหลากหลาย ทั้งนี้ รูปแบบการนำเสนอเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่า Citizen Reporter โดยให้สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วมในการผลิตเนื้อหา
โอเคเนชั่นเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 89 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บโอเคเนชั่น
หมวดหมู่:เว็บไซต์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:บล็อก
หมวดหมู่:เครือเนชั่น
น่าซี

ชาวน่าซี หรือ หน่าซี (j=) เป็นชนกลุ่มหนึ่งในประเทศจีน ส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองลี่เจียง เมืองที่มีมนต์เสน่ห์แห่งหนึ่งของมณฑลยูนนาน

**ประวัติ**
ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าต้นตระกูลของชาวน่าซีอยู่ที่ใด แต่เชื่อกันว่าเมื่อสหัสวรรษก่อน ชนกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน (ในมณฑลชิงไห่ มณฑลกานซู่ และมณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) ก่อนจะถูกชาวเอเชียกลางรุกรานจึงต้องถอยร่นลงมาทางใต้ในปัจจุบัน
นักชาติพันธุ์วิทยาจากทั่วโลกได้ให้ความสนใจศึกษา กรณีของชาวน่าซีมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของภาษาที่ใช้ภาพเป็นสัญลักษณ์ ขนบธรรมเนียมประเพณี พิธีกรรม หรือโครงสร้างทางสังคมของชนกลุ่มนี้ ชาวน่าซีเป้นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยในโลกที่มีโครงสร้างแบบสตรีมีบทบาทโดดเด่น ปัจจุบันโครงสร้างนี้ก็ยังคงเห็นได้ชัด ในชุมชนชาวน่าซี สตรีเป็นผู้ประกอบกิจกรรมที่สำคัญ ๆ และกิจกรรมที่ต้องใช้แรงกายมาก และเป็นผู้ที่มีบทบาทสูงในการจัดการครอบครัวของตน

**การแต่งกาย**
เครื่องแต่งกายของสตรีน่าซี มีรองหลังเพื่อช่วยลดน้ำหนักของสัมภาระที่ต้องแบกหาม เครื่องประดับเป็นรูปกลม 2 ชิ้นใหญ่ และ 7 ชิ้นน้อย ๆ ทางด้านหลังของชุด เป็นสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว ซึ่งก็คือฟากฟ้าของทั้งหลายทั้งปวงนั้นเอง เครื่องประดับเหล่านี้คือสัญลักษณ์ของสตรีผู้มีหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน

**วัฒนธรรม**
ในคัมภีร์ตงปา (หรือบางที่อ่านทับศัพท์ว่าดองปา) ของชาวน่าซี ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่จารึกแบบอักษรภาพ มีสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า "ที่ใดฟากฟ้าและแผ่นดินยังคงไม่ถูกแบ่งแยกออกจากกัน ที่นั่นมวลไม้ย่อมเคลื่อนกาย มวลหินย่อมเอ่ยวาจา" นอกจากนี้คัมภีร์นี้ยังรวมเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ และประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอื่น ๆ ของชาวน่าซี ซึ่งรวมไปถึงความรู้ด้านดาราศาสตร์ และไสยศาสตร์
ประมาณว่าพ่อหมอตงปาที่ยังมีชีวิตอยู่ประมาณ 30-40 คน บางคนทำงานให้กับสถาบันลี่เจียง โดยทำหน้าที่แปลจารึกของชาวน่าซี นอกจากนี้ หมอดูยังเป็นผู้ประกอบพิธีกรรมเต้นไฟ และมีดอันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชาวน่าซี
เทศกาลที่สำคัญของชาวน่าซีคือวันที่8 เดือนกุมภาพันธ์ หนุ่มสาวจะมาชุมนุมกัน จัดกิจกรรมเซ่นไหว้ เต้นรำและร้องเพลงกัน ตลอดจนแข่งขันการร้องเพลงด้วย บางทีก็จัดกันเอง ตกกลางคืนแต่ละหมู่บ้านก็จะจัดกิจกรรมเต้นรำ

**พิธีกรรม**
ในงานพิธีของชุมชนเป็นโอกาสของหญิงสาวที่จะได้เลือกคู่ครอง ชายที่ถูกเลือกจะอาศัยอยุ่กับภรรยาของตนเวลากลางคืนเท่านั้น ในเวลากลางวันเขายังต้องทำงานอยู่กับมารดาของตนเอง ห้องนี้เป็นที่รโหฐานซึ่งนางใช่ชีวิตอยู่ร่วมกับคู่รัก ส่วนผู้ชายต้องอาศัยอยู่ในห้องรวมกับสมาชิกชายคนอื่น ๆ ในครอบครัว ชุมชนที่มีเพศหญิงมีบทบาททางหน้าที่การงานเช่นนี้ บุรุษจึงเป็นเพศที่ให้ความรื่นรมย์แก่ชุมชน ได้แก่การร้อง การเต้น และการดนตรี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
จิตต์ จงมั่นคง

จิตต์ จงมั่นคง ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ) เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2465 ที่ กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาชั้นมัธยม 4 จาก โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก

จิตต์ จงมั่นคง เป็นทั้งช่างภาพ และช่างห้องมืด เป็นศิลปินภาพถ่ายที่มีผลงานภาพถ่ายศิลปะมากมาย และทำงานต่อเนื่องมานานกว่า 40 ปี เป็นผู้ที่ได้อุทิศตนให้กับงานด้านภาพถ่ายศิลปะ
อย่างแท้จริง มีผลงานได้รับรางวัล และได้รับเกียรติบัตรจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก
ในปีพุทธศักราช 2538 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ)
จิตต์ จงมั่นคง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยอาการโรคหัวใจ เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ วัดธาตุทอง

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
 พ.ศ. 2550 - 80px  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข่าวการเสียชีวิตจาก mcotfix-attempted=yes  
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์
หมวดหมู่:ศิลปินชาวไทย
หมวดหมู่:นักถ่ายภาพชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ภ.
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
วัดหนองปล้อง

วัดหนองปล้อง ตั้งอยู่เลขที่ 258 บ้านหนองปล้อง หมู่ที่ 7 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดย่อม มีชื่อเดิมว่า วัดพุทธสุวรรณหงษ์บรรพต ตัววัดมีความร่มรื่นและเงียบสงบ ห่างไกลจากหมู่บ้าน ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ สามารถมองเห็นอาณาบริเวณโดยรอบได้ชัดเจน มีบรรยากาศที่สงบเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม

**ประวัติ**
วัดหนองปล้อง เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ห่างจากหนองน้ำประจำหมู่บ้านประมาณ 300 เมตร หนองน้ำนั้นชาวบ้านได้เรียกชื่อว่า “หนองปล้อง” เพราะว่ามีหญ้าปล้องขึ้นเต็มหนองน้ำนั้น ต่อมามีผู้คนมาอยู่อาศัย ทำมาหากิน และอยู่กันเป็นปึกแผ่น ได้รวมตัวกันตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นมา และเอาชื่อหนองน้ำนั้นเป็นชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านหนองปล้อง” จนถึงทุกวันนี้ และชาวบ้านมี ความเห็นรวมกันว่าควรมีที่สะดวกในการบำเพ็ญกุศลใกล้ ๆ หมู่บ้าน จึงจัดการก่อสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 บนเนินเขาเตี้ยใกล้หมู่บ้าน และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษาฉลองศรัทธาชาวบ้าน โดยเรียกชื่อที่พักสงฆ์นี้ว่าที่พักสงฆ์พุทธสุวรรณหงษ์บรรพต หลังจากนั้นมาก็มีพระสงฆ์จำพรรษา ตลอดมามิได้ขาดทุกปี ภายหลังชาวบ้านมีความเห็นพ้องต้องกันว่าสมควรตั้งชื่อที่พักสงฆ์เสียใหม่ว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้อง ให้สอดคล้องกับหมู่บ้าน ต่อมานายสมคิด แย้มนุช (ผู้ใหญ่บ้าน) และ แม่ชีกิมลี้ อักษรนิติ (ผู้อุปถัมภ์วัด) พร้อมด้วยชาวบ้านได้พิจารณาว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้องนั้นยังไม่เป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ นายสมคิด แย้มนุช ทำเรื่องขออนุญาตสร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2533 แล้วได้ไปนิมนต์พระสมศักดิ์ สิรินฺธโร จากจากวัดป่าคา ตำบลประดู่ยืน อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี  มาจำพรรษาพร้อมทั้งปกครองวัดนี้ (นิมนต์มาเมื่อปี พ.ศ. 2530) และได้ก่อสร้างเสนาสนะเรื่อยมา หลังจากได้รับอนุญาตให้สร้างวัดแล้ว ต่อมาได้ดำเนินการขอตั้งวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งได้รับประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า “วัดหนองปล้อง” เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541

**อาณาเขตที่ตั้งวัด**
ความร่มรื่นภายในวัด
ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ ส.ป.ก.
- ทิศเหนือ ยาว 8 เส้น 12 วา 2 ศอก จดที่นายเจริญ / นายคเชน- ทิศใต้ ยาว 7 เส้น จดสวนป่า ส.ป.ก.- ทิศตะวันออก ยาว 1 เส้น 18 วา 2 ศอก จดสวนป่า ส.ป.ก.- ทิศตะวันตก ยาว 2 เส้น 1 วา 2 ศอก จดทางสาธารณะ
พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ รอบเขาเป็นไร่ และสวนป่าของ ส.ป.ก. บริเวณศาลาและลานวัดตั้งอยู่บนเนินเขาหิน เหมาะสำหรับปลูกสร้างสิ่งก่อสร้างถาวรวัตถุ บริเวณเชิงเขาและโดยรอบเป็นดินอุดมสำหรับปลูกต้นไม้ยืนต้นและไม้ต่าง ๆ ทำความร่มรื่นให้แก่บริเวณวัดได้เป็นอย่างดี

**ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ**
ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537
*กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง
*ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 8 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารไม้
นอกจากนี้อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ คือ ห้องสุขาคอนกรีต 1 หลัง และห้องสุขาไม้ / คอนกรีต 1 หลัง
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ
พระประธาน ปางขัดสมาธิ หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 49 นิ้ว

**ข้อมูลจำเพาะ**
ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2530

**สังกัดการปกครองคณะสงฆ์**

**อ้างอิง**
 พระวินัยธรสมศักดิ์ สิรินธโร. เอกสาร . อุตรดิตถ์ : วัดหนองปล้อง, ๒๕๔๙. (อัดสำเนา)-  ประวัติวัดในจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์ date=2008-01-26 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หนองปล้อง
หนองปล้อง
วัดกลางธรรมสาคร

วัดกลางธรรมสาคร หรือ วัดกลาง อยู่ที่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากตัวอำเภอ 3 กิโลเมตร วัดกลางเป็น วัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง มีพระอุโบสถที่มีลวดลายรูปปั้นสวยงาม ภายในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีพุทธลักษณะงดงาม เป็นศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นผสมศิลปะแบบลาวหลวงพระบาง และจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าแก่หายากสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพระเวสสันดรชาดกและเทพชุมนุม

**ประวัติ**
วัดกลางธรรมสาคร ตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง ฯ มีพระอุโบสถเก่าแก่อยู่ 1 หลัง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่สามด้าน ลายปูนปั้นที่ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และตัวเหรา รวมทั้งที่ซุ้มหน้าต่างประตูมีความวิจิตรงดงามอย่างยิ่ง  หน้าบันเป็นไม้จำหลักรูปครุฑจับนาค  มีตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประดิษฐานอยู่ท่ามกลางลายเครือเถาก้านขด มีเทพนมอยู่เป็นระยะ มีรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ตามลายเครือเถาที่เกี่ยวพันกันไปอย่างต่อเนื่อง
วัดกลางธรรมสาคร เดิมชื่อวัดโพธาราม สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณปี พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณปี พ.ศ. 2300 เคยเป็นท่าจอดเรือ เพื่อเดินเท้าไปนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์  ต่อมาลำน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงเลิกใช้กัน และทางน้ำเดิมกลายเป็นบุ่งน้ำหน้าวัด  ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบุ่งวัดกลาง 

**อาณาเขตที่ตั้งวัด**

**ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ**

**ข้อมูลจำเพาะ**

**อ้างอิง**
  หอมรดกไทย date=2007-09-28 
กลางธรรมสาคร
กลางธรรมสาคร
กลางธรรมสาคร
วัดกลาง

วัดกลาง อาจหมายถึง- วัดกลาง จังหวัดกาฬสินธุ์- วัดกลาง อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น- วัดกลาง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น- วัดกลาง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี- วัดกลาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี- วัดกลาง อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี- วัดกลาง จังหวัดชลบุรี- วัดกลาง จังหวัดชัยนาท- วัดกลาง อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย- วัดกลาง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย- วัดกลาง จังหวัดตราด- วัดกลาง อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม- วัดกลาง อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม- วัดกลาง อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม- วัดกลาง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม- วัดกลางบางพระ จังหวัดนครปฐม- วัดกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช- วัดกลาง จังหวัดน่าน- วัดกลาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์- วัดกลาง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์- วัดกลาง อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์- วัดกลางปักธงชัย อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา- วัดกลาง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดกลาง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดกลาง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดกลาง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดกลาง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดกลาง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา- วัดกลาง จังหวัดพัทลุง- วัดกลาง จังหวัดพิษณุโลก- วัดกลาง จังหวัดแพร่- วัดกลาง จังหวัดมหาสารคาม- วัดกลาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน- วัดกลาง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดกลาง อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดกลาง อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดกลาง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ) อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดกลาง อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด- วัดกลาง จังหวัดราชบุรี- วัดกลาง จังหวัดลพบุรี- วัดกลาง อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ- วัดกลาง อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ- วัดกลางอัมรินทราวาส จังหวัดศรีสะเกษ- วัดกลาง อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร- วัดกลาง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร- วัดกลาง หมู่ที่ 16 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร- วัดกลาง หมู่ที่ 9 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร- วัดกลาง จังหวัดสงขลา- วัดกลาง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ- วัดกลางวรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ- วัดกลาง จังหวัดสิงห์บุรี- วัดกลาง จังหวัดสุพรรณบุรี- วัดกลาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี- วัดกลางสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์- วัดกลาง อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์- วัดกลาง จังหวัดหนองคาย- วัดกลาง ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง- วัดกลาง (กลางพุฒนิมิต) ตำบลบ่อแร่ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง- วัดกลาง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง- วัดกลาง จังหวัดอำนาจเจริญ- วัดกลางธรรมสาคร จังหวัดอุตรดิตถ์- วัดกลาง อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี- วัดกลาง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
กลาง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามปีที่ออกฉาย

หมวดหมู่สำหรับ ภาพยนตร์ แบ่งตาม ปีที่ออกฉาย (Films by Year) 
ดูเพิ่ม - :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามเนื้อหาท้องเรื่อง (Films by Subject / Topic)- :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามประเภท (Films by Genre)- :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามระดับ (Films by Motion picture rating systems) - :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามเทคโนโลยีการผลิต (Films by Technique‎ / Media Format‎) - :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามแหล่งที่มา ของบทภาพยนตร์ (Films by Source) - :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามภาษา (Films by Language) - ภูมิประเทศ 
** :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามฉากการถ่ายทำ สถานที่ตามท้องเรื่องและตามยุคสมัยในท้องเรื่อง (Films by Scene / Screen / Stills) 
** :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามประเทศ ของผู้ผลิต (Films by Country) 
** :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามสถานที่ถ่ายทำ สถานที่ตั้ง กองถ่ายหลัก และกองถ่ายรอง (Films by Location) - แบ่งตาม ผู้ผลิต 
** :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามผู้กำกับการแสดง (Films by Director) 
** :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามผู้อำนวยการสร้าง บริษัทผู้สร้าง (Films by Production Company) 
** :หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามสตูดิโอ ผู้ดำเนินการถ่ายทำ และเผยแพร่ (Films by Studio) 
*1ปี
หมวดหมู่:ผลงานแบ่งตามปี
หมวดหมู่:การแนะนำแบ่งตามปี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบ่งตามปี
วัดหมอนไม้

วัดหมอนไม้ ตั้งอยู่ที่ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันเป็นวัดที่จำพรรษาของเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

**ประวัติ**

**อาณาเขตที่ตั้งวัด**

**ปูชนียวัตถุ**
หลวงพ่อสัมฤทธิ์ (วัดหมอนไม้) เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 37 นิ้ว สูง 46 นิ้วครึ่ง 

**ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ**

**ข้อมูลจำเพาะ**
(รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมอนไม้
หมอนไม้
แม่แบบ:วัดในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา

หมวดหมู่:กล่องนำทางพุทธศาสนสถาน
หมวดหมู่:แม่แบบจังหวัดอุตรดิตถ์
หมวดหมู่:เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ

เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกายหนเหนือ หมายถึง การปกครองคณะสงฆ์ที่แบ่งการปกครองในระดับต่าง ๆ อันเป็นไปตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ.2534 ที่จัดแบ่งการปกครองคณะสงฆ์เป็นระดับ คือ เจ้าคณะใหญ่ เจ้าคณะภาค เจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะอำเภอ เจ้าคณะตำบล เจ้าอาวาส ในส่วนการปกครองสูงสุดในส่วนภูมิภาคเป็นการแบ่งการปกครองในระดับหน ที่แบ่งเป็น 4 หน คือ หนใต้ หนเหนือ หนตะวันออก หนกลาง โดยมีเจ้าคณะผู้ปกครอง 1 รูปเป็นผู้ปกครอง โดยในส่วนของการปกครองหนเหนือ จะประกอบด้วย 4 เขตปกครองในระดับภาค  และมีเจ้าคณะภาคเป็นผู้ปกครองดูแล ได้แก่ 
*ภาค 4 มี 4 จังหวัด นครสวรรค์ พิจิตร กำแพงเพชร เพชรบูรณ์
*ภาค 5  มี 4 จังหวัด คือ สุโขทัย พิษณุโลก ตาก อุตรดิตถ์ มีเจ้าคณะภาค),
*ภาค 6  มี 4 จังหวัด คือ ลำปาง เชียงราย พะเยา แพร่
*ภาค 7 มี 3 จังหวัด คือ เชียงใหม่ ลำพูน แม่ฮ่องสอน
โดยมีสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ วัดปากน้ำภาษีเจริญ เป็นเจ้าคณะหนเหนือที่ปกครองดูแลทั้ง 4 ภาค
หมวดหมู่:เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์

เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เป็นเขตปกครองของพระภิกษุสงฆ์เถรวาท ฝ่ายมหานิกายระดับอำเภอ ขึ้นตรงต่อเจ้าคณะเหนือกว่าภายในเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งเขตพื้นที่การปกครองคณะสงฆ์ไทยในกำกับของมหาเถรสมาคม 
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ มีอาณาเขตการปกครองคณะสงฆ์และรับผิดชอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทครอบคลุมพื้นที่อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมาลังการ (อุดร) (วัดหมอนไม้) เป็นเจ้าคณะอำเภอแห่งนี้ต่อจาก พระนิมมานโกวิท (หลวงปู่ทองดำ)
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์  มีสำนักเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับพระสงฆ์ครบสองแผนกทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี (วัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง) นอกจากนี้ยังมีห้องเรียนของวิทยาลัยสงฆ์พุทธชินราช มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เปิดการศึกษาในระดับปริญญาพุทธศาสตรบัณฑิต โดยตั้งอยู่ที่วัดหมอนไม้ อันเป็นวัดเจ้าคณะอำเภอในปัจจุบัน
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เป็นการแบ่งเขตการปกครองคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในจังหวัดอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งของมหาเถรสมาคม ในปัจจุบันมีการแบ่งเขตการปกครองคณะสงฆ์ในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ออกเป็น 13 เขต (ตำบล)

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์
หมวดหมู่:เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น

ภาพยนตร์จากประเทศญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เอเชีย
หมวดหมู่:ผลงานโดยชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย จอร์จ ลูคัส

ภาพยนตร์ที่กำกับโดย จอร์จ ลูคัส

สำหรับภาพยนตร์ที่เขียนบท หรืออำนวยการสร้างโดยจอร์จ ลูคัส ดูที่ ภาพยนตร์โดยลูคัสฟิล์ม
จอร์จ ลูคัส
จอร์จ ลูคัส
ลูกา แฟนเซลี

ลูกา แฟนเซลี (Luca Fancelli) (มีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1430 - หลังปี ค.ศ. 1494) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดในเขต เซตติกนาโน (Settignano) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฟลอเรนซ์ ชีวิตและหน้าที่การงานของเขาค่อนขางจะลี้ลับ และไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ที่ค้นพบแน่ชัดคือ เขาได้รับการอบรมในทักษะการตัดหิน และการก่อ จาก ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
หลักฐานที่เกี่ยวข้องกบ ฟานเซลิ ส่วนใหญ่จะมาจากบันทึกของ จิออจิโอ วาซาริ (Giorgio Vasari) ซึ่งเป็นศิลปินและนักบันทึกประวัติศิลปินที่สำคัญ (Biographer) ซึ่งหลักฐานทั้งหมดก็ยังเป็นที่ถกเถียงของนักประวัติศาสตร์อยู่ เช่นกรณีของการอนุมาณเกี่ยวกับการก่อสร้างพาลัซโซพิตติซึ่งเป็นโครงการของมหาเศรษฐี ลูกา ปิตติ ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งของตระกูลเมดิจิ วาซาริ ได้ให้เครดิตกับโครงการก่อสร้างนี้กับ บรูเนลเลสกี ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปก่อนที่โครงการนี้จะเริ่มก่อสร้าง นอกจากนี้ ปาลาโซ่ ปิตติ ก็ไม่ได้มีลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของบรูเนลเลสกีแต่อย่างใด นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าน่าจะมาจากสถาปนิกมือรอง ซึ่งน่าจะเป็นแฟนเซลี  นอกจากนี้ก็ยังมีโครงการอื่นๆ ที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ในปี 1450 แฟนเซลี ย้ายมาที่เมือง แมนตัว ได้กลายมาเป็นเสมียนและทำการควบคุมการก่อสร้าง ของโครงการโบสถ์ ซาน เซบาสติอาโน (San Sebastiano) ในปี 1460 และซานตา อันเดรอา ในปี 1472 แม้ว่าแบบแปลนของโบสถ์จะถูกออกแบบโดย อัลเบอร์ติ แต่แฟนเซลีก็มีหน้าที่รับผิดชอบอย่างมาต่อโครงการ โดยเฉพาะโบสถ์ ซานตา อันเดรอา เพราะอัลเบอร์ติเสียชีวิตลงไป ไม่นานหลังจากเริ่มโครงการก่อสร้าง
แฟนเซลียังได้มีส่วนร่วมในการออกแบบ วังหลวงของเมืองมานตัว ซึ่งเป็นของ มาร์คี เฟรดริโก ที่หนึ่ง (Marquess of Mantua Federico I) ซึ่งแฟนแซลี ได้ทำการออกแบบและก่อสร้างโครงการดังกล่าวตั่งแต่ปี 1478 ถึงปี 1487 แต่วังแห่งนี้ก็สร้างไม่เสร็จ จนถึงศตวรรษที่ 17 จึงได้เสร็จสิ้นลง
ไม่มีใครรู้ว่ารายละเอียดในช่วงสุดท้ายของ แฟนเซลลี่ เพราะบันทึกเกี่ยวกับกิจกรรมในชีวิตของเขาที่พบเป็นจุดสุดท้ายคือปี 1494
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1430
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์
1494
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า

หมวดหมู่:กำหนดการเชิงเส้น
หมวดหมู่:เรขาคณิตแบบคอนเวกซ์
หมวดหมู่:เรขาคณิตทรงตันแบบยุคลิด
หมวดหมู่:พอลิโทป
ทรงแปดหน้า

ทรงแปดหน้าปรกติ
ทรงแปดหน้า (octahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 8 หน้า ทรงแปดหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ มีจำนวนจุดยอดและขอบที่ไม่แน่นอนและอาจมีมากที่สุดถึง 12 จุดยอด (vertex) และ 18 ขอบ (edge) ตัวอย่างรูปทรงเช่น- ปริซึมหกเหลี่ยม (hexagonal prism) มีหน้ารูปสี่เหลี่ยม 6 หน้า หน้ารูปหกเหลี่ยม 2 หน้า- พีระมิดเจ็ดเหลี่ยม (heptagonal pyramid) มีหน้ารูปสามเหลี่ยม 7 หน้า หน้ารูปเจ็ดเหลี่ยม 1 หน้า- พีระมิดคู่สี่เหลี่ยม (tetragonal dipyramid) มีหน้ารูปสามเหลี่ยม 8 หน้า
** ทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron) ถือเป็น พีระมิดคู่สี่เหลี่ยมจัตุรัส (square dipyramid) ที่มีหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า โดยมี 6 จุดยอดและ 12 ขอบ และทรงนี้เป็นหนึ่งในทรงตันเพลโต (Platonic solid) เมื่อกล่าวถึงทรงแปดหน้าอย่างลอยๆ มักจะมีความหมายโดยนัยเป็นรูปทรงนี้- เทรปโซฮีดรอนสี่เหลี่ยม (tetragonal trapezohedron) มีหน้ารูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว 8 หน้า- ไจโรไบแฟสติเจียม (gyrobifastigium) มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 4 หน้า- ทรงยี่สิบหน้าไทรดิมินิช (tridiminished icosahedron) มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 5 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 3 หน้า

**พิกัดคาร์ทีเซียน**
ทรงแปดหน้าปรกติที่คลี่ออก
ทรงแปดหน้าปรกติ สามารถวางไว้บนพิกัดคาร์ทีเซียน โดยให้ศูนย์กลางอยู่ที่จุดกำเนิด และให้จุดยอดอยู่บนแกน x, y, z ตามพิกัดดังนี้
( ±c, 0, 0 ), ( 0, ±c, 0 ), ( 0, 0, ±c )
เมื่อ c เป็นจำนวนจริงใดๆ ที่ไม่เท่ากับ 0

**พื้นที่ผิวและปริมาตร**
เมื่อ a แทนความยาวของขอบด้านใดด้านหนึ่ง พื้นที่ผิว A และปริมาตร V ของทรงแปดหน้าปรกติ สามารถคำนวณได้ดังนี้
:
:

**ทรงแปดหน้าในความเป็นจริง**
 ลูกเต๋าแบบพิเศษที่มี 8 หน้า มักออกแบบให้เป็นทรงแปดหน้าปรกติ- โครงสร้างโมเลกุลในผลึกของคาร์บอน (เพชร) เป็นทรงแปดหน้าปรกติ และสารส้ม (alum) เป็นพีระมิดคู่สี่เหลี่ยม- หากขอบทุกขอบของพีระมิดคู่สี่เหลี่ยมมีตัวต้านทาน 1 โอห์ม ความต้านทานรวมระหว่างจุดยอดที่อยู่ตรงข้ามกันจะเท่ากับ 1/2 โอห์ม และระหว่างจุดยอดที่อยู่ติดกันจะเท่ากับ 5/12 โอห์ม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้าปรกติ
หมวดหมู่:พริสมาทอยด์
หมวดหมู่:ทรงตันเพลโต
หมวดหมู่:เดลตาฮีดรอน
หมวดหมู่:พีระมิดและพีระมิดคู่
ทรงหกหน้า

ทรงหกหน้า (hexahedron, พหูพจน์: hexahedra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 6 หน้า ทรงหกหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ 

**ทรงหกหน้าหลายแบบ**
100px
100px
100px
100px
100px
100px
100px- ทรงสี่เหลี่ยม ทรงเรขาคณิตที่ทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยม (quadrilateral)
*# ทรงสี่เหลี่ยมด้านขนาน (parallelepiped) มีหน้ารูปสี่เหลี่ยมด้านขนานทั้ง 6 หน้า(รูปที่ 1)
*#* ทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน (rhombohedron) มีหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนทั้ง 6 หน้า(รูปที่ 2)
*#** เทรปโซฮีดรอนสามเหลี่ยม (trigonal trapezohedron) มีหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่เหมือนกันทั้ง 6 หน้า
*#* ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก (cuboid) มีหน้ารูปสี่เหลี่ยมมุมฉากทั้ง 6 หน้า(รูปที่ 3)
*#** ทรงลูกบาศก์ หรือ ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส (cube)  มีหน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสทั้ง 6 หน้า(รูปที่ 4)
*# ฟรัสตัมสี่เหลี่ยม (quadrilateral frustum) รูปทรงคล้ายพีระมิดสี่เหลี่ยมที่ตัดยอดออก(รูปที่ 5)- พีระมิดห้าเหลี่ยม (pentagonal pyramid)  มีหน้ารูปสามเหลี่ยม 5 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยม 1 หน้า(รูปที่ 6)- พีระมิดคู่สามเหลี่ยม (triangular dipyramid) มีหน้ารูปสามเหลี่ยมทั้ง 6 หน้า(รูปที่ 7)

**ดูเพิ่ม**
 พริสมาทอยด์ (prismatoid)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Polyhedra with 4-7 Faces date=2006-09-04  by Steven Dutch
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า