Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา

แอนทีกาและบาร์บิวดา (Antigua and Barbuda) เป็นประเทศเกาะตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียนตะวันออก บริเวณรอยต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติก ประเทศนี้ประกอบด้วยเกาะหลักสองเกาะ คือ เกาะแอนทีกาและเกาะบาร์บิวดา ทั้งสองเกาะตั้งอยู่ในตอนกลางของหมู่เกาะลีเวิร์ด (Leeward Islands) ในภูมิภาคแคริบเบียนตะวันออก ประมาณ 17 องศาเหนือเส้นศูนย์สูตร แอนทีกาและบาร์บิวดายังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส โดยมีหมู่เกาะกัวเดอลุป ดอมินีกา มาร์ตีนิก เซนต์ลูเชีย เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ บาร์เบโดส เกรเนดา ตรินิแดดและโตเบโกอยู่ทางทิศใต้ เกาะมอนต์เซอร์รัตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ หมู่เกาะเซนต์คิตส์และเนวิสทางทิศตะวันตก และมีเกาะแซ็ง-บาร์เตเลมี เกาะเซนต์มาร์ติน และมีเกาะแองกวิลลาอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

**ภูมิศาสตร์**
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินปูนและเกาะปะการัง

**การเมืองการปกครอง**
การปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ

**นิติบัญญัติ**


**บริหาร**
ผู้สำเร็จราชการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาลและหัวหน้าคณะรัฐมนตรี

**ตุลาการ**
อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (Eastern Caribbean Supreme Court) โดยมีผู้พิพากษา 1 คน ประจำอยู่ในเซนต์คิตส์

**อ้างอิง**
  ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา date=2011-07-14  จากเว็บไซต์กระทรวงต่างประเทศ

**ผลงานที่อ้างอิง**
 chapter-url=https://archive.org/details/garlandencyclope0001unse/page/798

**อ่านเพิ่ม**
 Nicholson, Desmond V., Antigua, Barbuda, and Redonda: A Historical Sketch, St. Johns, Antigua: Antigua and Barbuda Museum, 1991.- Dyde, Brian, A History of Antigua: The Unsuspected Isle, London: Macmillan Caribbean, 2000.- Gaspar, David Barry - Bondmen & Rebels: A Study of Master-Slave Relations in Antigua, with Implications for Colonial America.- Harris, David R. - Plants, Animals, and Man in the Outer Leeward Islands, West Indies. An Ecological Study of Antigua, Barbuda, and Anguilla.- Henry, Paget - Peripheral Capitalism and Underdevelopment in Antigua.- Lazarus-Black, Mindie - Legitimate Acts and Illegal Encounters: Law and Society in Antigua and Barbuda.- Riley, J. H. - Catalogue of a Collection of Birds from Barbuda and Antigua, British West Indies.- Rouse, Irving and Birgit Faber Morse - Excavations at the Indian Creek Site, Antigua, West Indies.- Thomas Hearne. Southampton.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลแอนทีกาและบาร์บิวดา- Antigua and Barbuda-  Antigua and Barbuda, United States Library of Congress-  Antigua and Barbuda. The World Factbook. Central Intelligence Agency.-  Antigua and Barbuda from UCB Libraries GovPubs- Regional/Caribbean/Antigua_and_Barbuda-  Antigua and Barbuda from the BBC News-  World Bank's country data profile for Antigua and Barbuda-  ArchaeologyAntigua.org – 2010March13 source of archaeological information for Antigua and Barbuda
หมวดหมู่:ประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ
อ
หมวดหมู่:ประเทศในเขตแคริบเบียน
หมวดหมู่:ประเทศที่เป็นเกาะ
หมวดหมู่:เลสเซอร์แอนทิลลีส
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของอังกฤษ
คิราเมกุนามิดะวะโฮชินิ

คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ (Kirameku namida wa hoshi ni) เป็นซิงเกิลที่ 2 ของ ซะชิ ทะอินะกะ ที่วางแผงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดของแอนิเมชันเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ตั้งแต่ตอนที่ 15-24 รหัสซีดีของซิงเกิลชุดนี้คือ GNCX-0003

**รายชื่อเพลง**
1. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ (lit.หยาดน้ำตาส่องประกายกลายเป็นดวงดาว)- เนื้อร้อง: (ญี่ปุ่น|ฮากะ เคย์ตะ|芳賀敬太)- ทำนอง: KATE- เรียบเรียง: (ญี่ปุ่น|โซงาวะ โทโมจิ|十川健司) , NUMBER 201
2. โชเน็น โนะ ยูเมะ (lit.ฝันของเด็กน้อย)- เนื้อร้อง:ซะชิ ทะอินะกะ- ทำนอง:ซะชิ ทะอินะกะ- เรียบเรียง: คาเนโกะ ทากาฮิโระ
3. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ -instrumental-
4. โชเน็น โนะ ยูเมะ -instrumental-

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลโดยโอริก้อน
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ซาจิ ทาอินากะ
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
พ็อทซ์ดัม

พ็อทซ์ดัม (Potsdam, De-Potsdam.ogg) เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) ห่าง 26 กิโลเมตร จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน
พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci ไกลกังวล) ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี

**ศัพทมูลวิทยา**
ทฤษฎีทั่วไประบุว่า คำว่า "Potsdam" มีที่มาจากภาษากลุ่มสลาโวนิกตะวันตกเก่าที่หมายถึง "ใต้ต้นโอ๊ก" อย่างไรก็ตาม มีบางส่วนตั้งคำถามเกี่ยวกับทฤษฎีนี้

**ประชากร**
พ็อทซ์ดัมเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเยอรมนีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000
Bevölkerungsentwicklung Potsdam.pdf|การพัฒนาของประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1875 ในบริเวณเส้นชายแดนปัจจุบัน (น้ำเงิน: ประชากร; เส้นจุด: เทียบกับการพัฒนาประชากรในรัฐบรันเดินบวร์ค; ฉากหลังเทา: สมัยนาซี; ฉากหลังแดง: สมัยคอมมิวนิสต์)
Bevölkerungsprognosen Potsdam.pdf|การพัฒนาและการทำนายประชากรในช่วงล่าสุด (ก่อนสำมะโน ค.ศ. 2011 (สีน้ำเงิน); การพัฒนาประชากรล่าสุดตามสำมะโนในประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 2011 (เส้นน้ำเงิน); การทำนายจากทางการใน ค.ศ. 2005–2030 (เส้นเหลือง); ใน ค.ศ. 2017–2030 (เส้นแดงสด); ใน ค.ศ. 2020–2030 (เส้นเขียว)

**เมืองพี่น้อง**
พ็อทซ์ดัมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
*POL ออปอแล ประเทศโปแลนด์ (1973)
*FRA โบบิญี ประเทศฝรั่งเศส (1974)
*FIN ยูแวสกูแล ประเทศฟินแลนด์ (1985)
*GER บ็อน ประเทศเยอรมนี (1988)
*ITA เปรูจา ประเทศอิตาลี (1990)
*USA ซูฟอลส์ สหรัฐ (1990)
*SUI ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (2002)
*FRA แวร์ซาย ประเทศฝรั่งเศส (2016)
*TZA เมืองแซนซิบาร์ ประเทศแทนซาเนีย (2017)

**สถานที่น่าสนใจ**

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Paul Sigel, Silke Dähmlow, Frank Seehausen und Lucas Elmenhorst, Architekturführer Potsdam Architectural Guide, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 2006, 3-496-01325-7.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  de และใน ภาษาอังกฤษ-  Extensive photoarchive about Potsdam
พ่าเก

ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ  ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก  ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน

**หมู่บ้านไทพ่าเกใต้**
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา

**การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้**
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู

**บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้**
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่

**หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ**
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด

**ทอฝ้าย**
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก

**สังคมของไทพ่าเกเหนือ**
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน

**อ้างอิง**
  หน้า = 
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐอรุณาจัลประเทศ
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาขร้า-ไท
พระมณีรัตนา

พระมณีรัตนา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีบรมราชาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์

**พระประวัติ**
พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำ พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า "ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."
ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของบาทหลวงคณะฟรันซิสกันที่เคยอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า "...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...เรือ แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น เรือของ พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์..."
จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์
พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร
ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan" และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม-  จำนวนหน้า = 458-  จำนวนหน้า =536-  จำนวนหน้า = 800
หมวดหมู่:พระอัครมเหสีกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:ราชวงศ์สุโขทัย
จังหวัดชิมาเนะ

จังหวัดชิมาเนะ (Shimane-ken) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ลักษณะภูมิศาสตร์ของจังหวัดชิมาเนะเป็นที่ราบสลับหุบเขาสูงทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามางูจิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดทตโตริ จังหวัดชิมาเนะมีเมืองหลวงชื่อ นครมัตสึเอะ ตั้งอยู่ริมทะเลสาบชินจิโกะ ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้มีทัศนียภาพที่สวยงามยามเย็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ยังมีปราสาทมัตสึเอะปราสาทเก่าแก่โบราณ
มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ โบราณสถานโคจินดานิ ตั้งอยู่ที่เมืองฮิกาวะ เป็นที่ที่ขุดพบดาบสัมฤทธิ์จำนวนมากถึง 358 เล่ม และในปีต่อมาก็มีการขุดพบทวน 16 เล่ม ระฆังสำริด 6 ใบ ปัจจุบันได้มีจัดแสดงภาพการจำลองตอนขุดพบ รวมทั้งจำลองบ้านทรงกระโจมกึ่งใต้ดินเอาไว้ให้ชม

**การปกครอง**
จังหวัดชิมาเนะประกอบด้วย 8 นคร, 5 อำเภอ, 10 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**

**อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน**
 อำเภอคาโนอาชิ (Kanoashi-gun)
** เมืองโยชิกะ (Yoshika-chō)
** เมืองสึวาโนะ (Tsuwano-chō)- อำเภอนิตะ (Nita-gun)
** เมืองโอกูอิซูโมะ (Okuizumo-chō)- อำเภออิอิชิ (Iishi-gun)
** เมืองอีนัง (Iinan-chō)- อำเภอโอกิ (Oki-gun)
** เมืองนิชิโนชิมะ (Nishinoshima-chō)
** เมืองอามะ (Ama-chō)
** เมืองโอกิโนชิมะ (Okinoshima-chō)
** หมู่บ้านชิบุ (Chibu-mura)- อำเภอโอจิ (Ōchi-gun)
** เมืองคาวาโมโตะ (Kawamoto-chō)
** เมืองมิซาโตะ (Misato-chō)
** เมืองโอนัง (Ōnan-chō)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official homepage of Shimane Prefecture-  Sightseeing In Shimane
ชิมาเนะ
อ่ายตน

ไทอ่ายตน เป็นชาวไท ที่อพยพมาอาศัยในประเทศอินเดียปัจจุบัน  มีประชากร 5,500 คน นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 92.09 ฮินดู ร้อยละ 7.91% ไทอ่ายตน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) เช่นเดียวกันกับชาวไทคำยัง และชาวไทนะรา  เดิมทีชาวไทอ่ายตนเป็นพวกที่ส่งขันทีให้ราชสำนักเป็นประจำ ต่อมาถูกกริ้วจึงหนีมายังอัสสัม ตั้งหลักแหล่ง 2 แห่ง คือ ที่ภูเขานาคแห่งหนึ่ง และที่สิบสาคร อีกแห่งหนึ่ง มีผู้กล่าวว่ามีผู้กระทำผิดทางชู้สาวกับธิดาเจ้าฟ้า จึงถูกตอน คนไทเหล่านี้จึงได้ชื่อว่า "ไทอ่ายตอน" แต่ออกเสียงเป็น "ไทอ่ายตน" ชาวไทอ่ายตน มีอยู่หลายหมู่บ้านที่เมืองโคลาฆาต เช่น บ้านหิน บ้านน้ำท่วม บอราปัตเถิร ชาวอ่ายตนที่บอราปัตเถิร เล่ากันว่าพวกเขาอพยพมาจากเมืองรีเมืองราม และเจล้าน  
ภาษาไทอ่ายตนมีลักษณะคล้ายกันกับภาษาไทอาหม จนอาจมีถิ่นฐานเดิมร่วมกัน การแต่งกายของหญิงชาวไทอ่ายตน แต่งกายคล้ายกับหญิงชาวไทพ่าเก  แต่นุ่งซิ่นดำแทนซิ่นลาย มีผ้าสไบเฉียงแบบไทย ทั้งชาวไทเหนือ ในยูนนาน และชาวไทเมา ตลอดจนชาวไทยในประเทศไทย
ส่วนชาวไทอ่ายตนที่ขริกะเตีย มีอยู่ 3 หมู่บ้าน คือ นานคาว ภลีชัน และเภชเภรี รวมเรียกว่า "สยามคาว" (หมู่บ้านสยาม) แต่ภาษาไทที่นี่นั่นสูญหายไปนานแล้ว แม้พ่อเฒ่าอายุ 70 ปีก็ยังจำไม่ได้ แม้ชาวไทอ่ายตนที่นี่ จะสูญเสียภาษาแล้ว แต่ก็ยังมีการผูกข้อมือรับขวัญ อาหารการกินก็คล้ายๆกับหมู่บ้านชาวไทอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือ "ปู่สอนหลาน"ก็ยังเป็นคัมภีร์สำคัญของที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแล้ว 
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาขร้า-ไท
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินเดีย
ผาส้วม

ผาส้วม เป็นอุทยานแหล่งท่องเที่ยว อยู่ในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากปากเซไปทางเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร  มีน้ำตกผาส้วมที่ได้ชื่อว่าไนแอการาแห่งเอเซีย

**อ้างอิง**
  เยือนถิ่นต่างอย่างสมถะ โดย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.) สำนักงานภาค date=2007-09-28 
หมวดหมู่:แขวงจำปาศักดิ์
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ลาว
หมวดหมู่:หน้าผา
เดียนเบียนฟู

เดียนเบียนฟู (Dien Bien Phu) หรือ เดี่ยนเบียนฝู (Điện Biên Phủ) (ชื่อเดิม: แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954

**ประวัติศาสตร์**
เดียนเบียนฟูสมัยปกครองโดยอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งมีชื่อเรียกว่า แถง  ในจดหมายเหตุกองทัพไทยมีการบันทึกไว้ว่า กองทัพของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้เคยยกกองทัพมาปราบกลุ่มโจรชาวฮ่อถึงเมืองนี้

**ภูมิศาสตร์**
เป็นที่ราบล้อมรอบด้วยภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกอยู่ใกล้กับชายแดนแขวงพงสาลีของประเทศลาว 

**ประชากร**
ส่วนใหญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่ 

**อ้างอิง**
   เดียนเบียนฟูสำคัญตรงไหน โดย ผู้จัดการออนไลน์ date=2012-12-15 - หนังสือพิมพ์มติชน วันที่ 06 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ปีที่ 27 ฉบับที่ 954
หมวดหมู่:นครในประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:จังหวัดเดี่ยนเบียน
อักษรกลาโกลิติก

อักษรกลาโกลิติก (Glagolitic script, ⰃⰎⰀⰃⰑⰎⰉⰜⰀ, glagolitsa) เป็นอักษรสลาฟที่เก่าที่สุดเท่าที่รู้จัก ยอมรับกันโดยทั่วไปว่านักบุญซีริล นักบวชชาวบัลแกเรียจากเทสซาโลนีกา ประดิษฐ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมร ค.ศ. 863 จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3 แห่งไบแซนไทน์ส่งตัวเขากับนักบุญเมโธเดียสไปที่เกรตโมเรเวีย เพื่อเผยแผ่ศาสนาคริสต์แก่ชาวสลาฟตะวันตกในบริเวณนั้น ทั้งสองจึงตัดสินใจแปลหนังสือพิธีกรรมไปเป็นภาษาสลาฟร่วมสมัยที่ประชากรทั่วไปเข้าใจ (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า) และซีริลตัดสินใจประดิษฐ์อักษรใหม่ที่มีชื่อว่า กลาโกลิติก ซึ่งอิงจากสำเนียงท้องถิ่นของชนเผ่าสลาฟจากรอบเทสซาโลนีกา หลังจากซีริลและเมโธเดียสเสียชีวิต จึงยกเลิกการใช้งานอักษรกลาโกลิติกในโมเรเวียเพื่อความต้องการทางการเมืองหรือศาสนา
ใน ค.ศ. 886 ลูกศิษย์ของซีริลและเมโธเดียสถูกขับออกจากประเทศ และย้ายไปที่จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 แทน อักษรซีริลลิกที่พัฒนาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 รวมอักษรบางส่วนที่น่าจะมาจากอักษรกลาโกลิติก ทั้งอักษรกลาโกลิติกและซีริลลิกยังคงมีผู้ใช้งานในบัลแกเรียจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 13–14
เมื่อประเทศที่พูดภาษากลุ่มสลาฟหันมาใช้อักษรละตินและอักษรซีริลลิกในสมัยใหม่ตอนต้น อักษรกลาโกลิติกยังคงมีผู้ใช้งานจำกัดเพียงในด้านศาสนา และเลิกใช้งานในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตั้งแต่นั้นมา อักษรนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่น่าสนใจทางวิชาการ หลังมีการค้นพบทางโบราณคดีหลายครั้ง

**ชื่อและศัพทมูลวิทยา**
คำว่า กลาโกลิติก มาจากภาษาละตินใหม่ glagoliticus และภาษาโครเอเชีย glagoljica ซึ่งมาจากภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า ⰳⰾⰰⰳⱁⰾⱏ (glagolŭ) ที่หมายถึง "การเปล่งเสียง" หรือ "คำศัพท์"
ชื่อ glagolitsa คาดว่าพัฒนาขึ้นในประเทศโครเอเชียประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 และมีที่มาจากศัพท์ glagoljati ที่แยกเป็น "รูปกริยา (glagol) โดยใช้ (jati)" หมายถึงมิสซาในพิธีสวดของสลาวอนิกคริสตจักรเก่า

**อักษร**
คำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้าในอักษร กลาโกลิติก (จากซ้าย) แบบกลม แบบเหลี่ยม และแบบตัวเขียน

**ในวัฒนธรรมร่วมสมัย**
อักษรกลาโกลิติกเป็นระบบการเขียนที่ใช้ในโลกซีรีส์หนังสือและวิดีโอเกม เดอะวิตเชอร์

**ดูเพิ่ม**
 ตัวเลขกลาโกลิติก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Glagolitic text entry application-  Glagolitic manuscripts-  อักษรกลาโกลิติกในโครเอเชีย-  อักษรกลาโกลิติกในโครเอเชีย-  Glagolitic alphabet. Alternative encoding. – Proposals.-  The Glagolitic alphabet at omniglot.com-  The Budapest Glagolitic Fragments – links to a Unicode Glagolitic font, Dilyana-  Glagolitic Fonts-  Ancient Scripts: Glagolitic-  GNU FreeFont-  A simple 7-bit Squared Glagolitic font (.ttf)
หมวดหมู่:อักษร
กลาโกลิติก
ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน

ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน (Etruscan alphabet) พัฒนามาจากชุดตัวอักษรกรีกตะวันตก จารึกที่พบครั้งแรกอายุราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ส่วนมากเขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แต่บางหลักเขียนจากซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้าย พบจารึกอักษรนี้ตามหลุมฝังศพ แจกัน รูปปั้น กระจก อัญมณี ชิ้นส่วนของจารึกเหล่านี้สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่นักวิชาการยังไม่แน่ใจในความหมาย งานส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เป็นงานด้านศาสนา ประวัติศาสตร์และการละคร 

**ใช้เขียน**
 ภาษาอิทรัสคัน ใช้พูดในอีทรูเรียจนราว พ.ศ. 643 หลังจากนั้นเหลือแต่การศึกษาของนักวิชาการ เคลาเดียสเขียนประวัติศาสตร์ของอิทรัสคันไว้ 20 เล่มแต่ไม่มีเหลือมาถึงปัจจุบัน ภาษานี้ใช้ในทางศาสนาจนถึงราว พ.ศ. 1043 ใกล้เคียงกับภาษาคามูนิกที่พูดกันทางเหนือของอิตาลี

**อ้างอิง**
   ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โครงการศึกษาจารึกอักษรอิทรัสคัน date=2005-03-30 -  Unicode ของอักษรโบราณในอิตาลี-  อิทรัสคัน 
อิทรัสคัน
หมวดหมู่:อิทรัสคัน
ชุดตัวอักษรอเวสตะ

ชุดตัวอักษรอเวสตะ (เปอร์เซียกลาง: ทับศัพท์: dyn' dpywryh, ถอดรูป: dēn dēbīrē; translit=din dabire) ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 843 เพื่อใช้เขียนบทสวดสรรเสริญในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ส่วนใหญ่ได้อิทธิพลจากอักษรปะห์ลาวีของเปอร์เซีย บางส่วนมาจากชุดตัวอักษรแอราเมอิก และได้อิทธิพลจากชุดตัวอักษรกรีกในการกำหนดรูปสระ ถูกแทนที่ด้วยชุดตัวอักษรอาหรับเมื่อชาวเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน

**อักษร**
ตารางอักษรอเวสตะโดย Carl Faulmann
ไฟล์:Encyclopedie volume 2-183.png|thumb|200px|ตารางอักษรอเวสตะในหน้า 183 ของ Encyclopédie vol. 2 โดย Diderot
ตารางอักษรอเวสตะในหน้า 184 ของ l'Encyclopédie
อักษรอเวสตะโดยรวมมีพยัญชนะ 37 ตัว และสระ 16 ตัว แผนการถอดความหลักของอักษรนี้มีสองแบบ แบ่งเป็นแบบอักขรวิธีใหม่โดย Karl Hoffmann และแบบอักขรวิธีเก่าโดย Christian Bartholomae
ต่อมาหลังมีการใช้งานภาษาเปอร์เซียกลาง (เช่น ภาษาพาเซนด์) จึงมีการเพิ่มพยัญชนะ  ไว้เป็นหน่วยเสียง /l/ ที่ไม่ปรากฏในภาษาอเวสตะ

**ตัวแฝด**
รายการตัวแฝดในอักษรอเวสตะในรายงานของ Skjærvø (2003)
ตัวแฝด 4 ตัวมักพบใเอกสารตัวเขียนภาษาอเวสตะ:-  (š) +  (a) =  (ša)-  (š) +  (c) =  (šc)-  (š) +  (t) =  (št)-  (a) +  (h) =  (ah)
ถ้าไม่ต้องการใช้ตัวแฝด สามารถใช้ U+200C ZERO WIDTH NON-JOINER ได้
เช่น เทียบระหว่าง  (U+10B31 10B00) กับ  (U+10B31 200C 10B00)
Fossey ระบุตัวแฝดถึง 16 ตัว แต่ส่วนใหญ่เกิดจากการเชื่อมตัวหาง

**เครื่องหมายวรรคตอน**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 year=1938.- url-status=dead.- .- isbn=978-0-7100-9121-5.- isbn=3-85124-652-7.- isbn=978-0-7100-9121-5.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Ernst Tremel's Open Font Licensed  Ahura Mazda Unicode font, based on the type used in Geldner 1896, with the addition of ligatures in the PUA.
อเวสตะ
อักษรสันถาลี

อักษรสันถาลี (Santali) หรือ อักษรอ็อลจิกิ (ᱚᱞ ᱪᱤᱠᱤ; Ol Chiki) หรือ อักษรอ็อลเจะเม็ท (ᱚᱞ ᱪᱮᱢᱮᱫ; Ol Chemetʼ) หรือเพียงแค่ อักษรอ็อล (ᱚᱞ; Ol) ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย บัณฑิต รฆุนาถ มุร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกอล อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา 

**ใช้เขียน== - ภาษาสันถาลี ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษามุนดา มีผู้พูดราว 6.2 ล้านคน (พ.ศ. 2540) ในอินเดีย บังกลาเทศ เนปาล และภูฏาน

**อ้างอิง**
   อักษรสันถาลี
สันถาลี
อักษรพอลลาร์ด

อักษรพอลลาร์ด หรือ พอลลาร์ดเมียว ประดิษฐ์โดยแซม พอลลาร์ด มิชชันนารีชาวอังกฤษโดยมีผู้ช่วยคือ ยาง ยาก และ ลิ ซิติฟาน ก่อนหน้านี้ภาษาม้งหรือแม้วเขียนด้วยอักษรจีน จนกระทั่งพอลลาร์ดประดิษฐ์อักษรใหม่เมื่อ พ.ศ. 2448 เพื่อใช้แปลคัมภีร์ไบเบิล รัฐบาลจีนไม่สนับสนุนระบบนี้และพยายามเสนอระบบใหม่ที่มีพื้นฐานมาจากพินอิน แต่ชาวม้งชอบใช้อักษรนี้มากกว่า ใน พ.ศ. 2531 ได้ปรับปรุงอักษรนี้ให้เหมาะกับการเขียนคำยืมภาษาจีนโดยผสมระหว่างระบบเก่ากับพินอิน สระเขียนในรูปอักษรตัวเล็ก อยู่รอบพยัญชนะ ตำแหน่งของสระบอกเสียงวรรณยุกต์

**อ้างอิง**
  อักษรพอลลาร์ด 
พอลลาร์ด
หมวดหมู่:วัดในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

แม่ฮ่องสอน
แม่ฮ่องสอน
หมวดหมู่:ศาสนสถานในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
หมวดหมู่:กวีชาวญี่ปุ่น

กวีที่เป็นชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กวีแบ่งตามสัญชาติ
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นแบ่งตามอาชีพ
หมวดหมู่:กวีนิพนธ์ญี่ปุ่น
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส

เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (Nederlandse Antillen, ; Netherlands Antilles; ปาเปียเมนโต: Antia Hulandes) เป็นอดีตประเทศองค์ประกอบของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ซึ่งประกอบด้วยเกาะในทะเลแคริบเบียน หมู่เกาะเหล่านี้มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ดัตช์แอนทิลลีส ประเทศนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1954 ในฐานะรัฐสืบทอดของอาณานิคมดัตช์แห่งกือราเซากับเมืองขึ้น และ ยุบตัวใน ค.ศ. 2010 เกาะในดินแดนทั้งหมดที่เคยอยู่ในเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสยังคงเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรในปัจจุบัน แม้ว่าจะมีสถานะทางกฎหมายแตกต่างกัน เพราะกลุ่มคนเหล่านี้ยังคงถูกเรียกเป็นดัตช์แคริบเบียน ในประเทศเนเธอร์แลนด์ยังคงเรียกคนที่มาจากอดีตดินแดนนี้ว่า ชาวแอนทิลลีส (Antillianen)
ล็อกฮีด ยู-2

ล็อกฮีด ยู-2  (italic=yes)  ยู-2 เป็นเครื่องบินที่ออกแบบมาให้บินในระดับสูงกว่า 21,000 เมตร ขึ้นไป มีลักษณะเหมือนเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์ ปีกยาวลำตัวเล็กบางเพื่อลดน้ำหนัก และ เครื่องยนต์สามารถทำงานในทีมีอากาศเบาบางได้
ยู-2 เป็นเครื่องบินจรกรรมที่ออกแบบมาเพื่อบินสูงเป็นพิเศษ และ เป็นเครื่องบินที่เป็นความลับสุดยอดแบบหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ยู-2 ถูกเปิดเผยต่อชาวโลกเป็นครั้งแรกเมื่อถูกยิงตกในสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐและซีไอเอใช้ ยู-2 บินเข้าไปในอีกหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาชนจีน คิวบา เวียดนาม และ ประเทศคอมมิวนิสต์อื่นๆ ด้วยเพดานบินที่สูงเป็นพิเศษซึ่งสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ทั่วไปในช่วงสมัยสงครามเย็น

**รายละเอียด ยู-2**
 ผู้สร้าง บริษัท ล็อกฮีด แอร์คารฟท์ เซอร์วิส (สหรัฐอเมริกา)- ประเภท เจ๊ตตรวจการณ์ทางยุทธศาสตร์ เพดานบินสูง ที่นั่งเดียว- เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ เจ 57-ซี ให้แรงขับ 4,990 กิโลกรัม - กางปีก 24.38 เมตร- ยาว 15.11 เมตร- สูง 3.96 เมตร- น้ำหนักเปล่า 6,800 กิโลกรัม- อัตราเร็วขั้นสูง 795 กิโลเมตร/ชั่วโมง- อัตราเร็วเดินทาง 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง- เพดานบินใช้งาน กว่า 21,350 เมตร- พิสัยบิน 3,540 กิโลเมตร
** 4,185 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งเชื้อเพลิงอะไหล่- อาวุธ ไม่ติดอาวุธ


**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินตรวจการณ์
หมวดหมู่:เครื่องบินลาดตระเวณสอดแนม
หมวดหมู่:เครื่องบินล็อกฮีด
ชาวสกอตแลนด์

ชาวสกอตแลนด์ หรือ ชาวสกอต (Scottish people หรือ Scots) เป็นชนชาติและกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของสกอตแลนด์ ในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์แล้ว ชาวสกอตประกอบไปด้วยหลายกลุ่ม เช่น Picts, Gaels, Brythons และกลุ่มอื่น
ในปัจจุบัน "ชาวสกอต" ใช้หมายถึงใครก็ตามที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในสกอตแลนด์ หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวสกอต หรือผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่มีชาติพันธุ์หรือระบุว่าเป็นชาวสกอต

**ดูเพิ่ม**
 ชาวบริติช

**อ้างอิง**

ส‎‎
ส
ส
โอวี-1 โมฮ็อค

right
โอวี-1 โมฮ็อค (OV-1 Mohawk)  เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ลาดตระเวณเหนือสนามรบ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1959 โอวี-1 มีความสามารถในการตรวจการณ์ ภาพถ่าย เรดาร์และใช้รังสีอินฟราเรด สามารถขึ้นลงในระยะสั้นได้ วิ่งขึ้นจากสนามหญ้า และเคยเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม   

**รายละเอียด โอวี-1**
ผู้สร้าง บริษัทกรัมแมน คอร์เปอเรชั่น (สหรัฐอเมริกา)
*ประเภท ตรวจการณ์ 2 ที่นั่ง
*เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด ไลคัมมิง ที่ 53-แอล-701 ให้กำลังเครื่องละ 1,400 แรงม้า 2 เครื่อง
*กางปีก 12.8 เมตร
*ยาว 12.5 เมตร
*สูง 3.86 เมตร
*พื้นที่ปีก 30.65 ตารางเมตร
*น้ำหนักเปล่า 5,467 กิโลกรัม
*น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 8,214 กิโลกรัม
*น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ 7,140 กิโลกรัม
*อัตราเร็วขั้นสูง 465 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 3,050 เมตร
**724 กิโลเมตร/ชั่วโมง เมื่อบินต่ำ
*อัตราเดินทางประหยัด 334 กิโลเมตร/ชั่วโมง
*เพดานบินใช้งาน 7,620 เมตร
*เพดานบินไกลสุด 1,520 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงอะไหล่
*บินทน 4 ชั่วโมง 35 นาที

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินตรวจการณ์
หมวดหมู่:เครื่องบินลาดตระเวณสอดแนม
สะพานคิงฟะฮัด

สะพานคิงฟะฮัด
สะพานคิงฟะฮัด (King Fahd Causeway; جسر الملك فهد‎) เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเมืองอัลเคาะบัร ประเทศซาอุดีอาระเบีย กับประเทศบาห์เรน  มีขนาด 4 เลน กว้าง 23 เมตร ยาว 28 กิโลเมตร

**การก่อสร้าง**
โครงการได้เริ่มเซ็นสัญญาการก่อสร้างตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 และได้ลงเริ่มก่อสร้างจริงในปีต่อมา  แล้วเสร็จ ค.ศ. 1986

**คลังภาพ**
คิงฟะฮัด
คิงฟะฮัด
คิงฟะฮัด
หมวดหมู่:ประเทศบาห์เรน
หมวดหมู่:ประเทศซาอุดีอาระเบีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแคว้นตะวันออก (ประเทศซาอุดีอาระเบีย)
คิงฟะฮัด
ตูโปเลฟ ตู-95

ตูโปเลฟ ตู-95 (Tupolev Tu-95, Bear, Туполев Ту–95) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง 
มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583
ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย
รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่าตู-142

**รายละเอียด ตูโปเลฟ ตู-95**
right- ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ในปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ- ประเภท เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก พิสัยบินไกลและตราจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 6-7 นาย- เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มจี ให้กำลังเครื่องละ 14,795 แรงม้า ใบพัด 2 ชุด หมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่อง- กางปีก 48.5 เมตร- ยาว 47.5 เมตร- สูง 12.12 เมตร- พื้นที่ปีก 292.6 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า 90,000 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 154,220 กิโลกรัม- อัตราเร็วขั้นสูง .75 มัค (853กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 9,000 เมตร- อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง .67 มัค (708กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 11,000 เมตร- พิสัยบินไกลสุด 12,550 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกลูกระเบิดหนัก 25,000 ปอนด์ และไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ- อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่ในป้อมปืนท้ายลำ บนลำ และ ใต้ลำ รวม 3 ป้อม 6 กระบอก สำหรับป้องกันตนเอง
** ลูกระเบิดทิ้งลงโดยอิสระทั้งลูกระเบิดทั่วไปและลูกระเบิดนิวเคลียร์- รวมน้ำหนักกว่า 30,000 กิโลกรัม ในห้องเก็บลูกระเบิดภายในลำตัว
center

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินตูโปเลฟ
หมวดหมู่:เครื่องบินทิ้งระเบิด
หมวดหมู่:อ่าว

หมวดหมู่:แหล่งน้ำ
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานชายฝั่งและมหาสมุทร
ar:تصنيف:خلجان
bg:Категория:Заливи
cs:Kategorie:Zálivy
hr:Kategorija:Zaljevi
is:Flokkur:Flóar
ja:Category:湾
ro:Categorie:Golfuri
sr:Категорија:Заливи
uk:Категорія:Затоки
zh:Category:海灣
กังสดาล พิพิธภักดี

กังสดาล พิพิธภักดี หรือ เติงกูซูไบดะฮ์ บินตี เติงกูโนรูดิน บิน เติงกูมูดา (Tengku Zubaidah binti Tengku Norudin bin Tengku Muda; ยาวี: ) ชื่อเล่น ก้อย เป็นอดีตพระชายาในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งกลันตัน

**ประวัติ**
กังสดาล พิพิธภักดี มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (หรือ ตนกูนูรดิน) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี (หรือ เจะยามิล่ะห์) บิดาสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองยะหริ่ง ด้วยเป็นบุตรชายของพระพิพิธภักดี (ตนกูมุกดา อับดุลบุตร) กับสวาสดิ์ (สกุลเดิม ดาราชาติ) ภรรยาคนที่สาม ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนจากกรุงเทพมหานคร กังสดาลมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของสมเด็จพระราชินีอานิซ พระชนนีของสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 ด้วยสมเด็จพระราชินีอานิซเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดาวัยโรจน์ 
กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546 และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

**อภิเษกสมรส**
กังสดาลรู้จักกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสอง
กังสดาลอภิเษกสมรสกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานาเนอเกอรีกูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วย โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท
กังสดาลมีฐานันดรศักดิ์เป็นเจ้า (Yang Teramat Mulia) และมีตำแหน่งเป็น เติงกูอัมปวนมะฮ์โกตา (Tengku Ampuan Mahkota) หรือพระชายาในมกุฎราชกุมาร หลังจากการอภิเษกสมรสได้เพียงสี่ปี ทั้งสองก็หย่าขาดจากกัน โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน

**ลำดับสาแหรก**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประมวลภาพและเรื่องราวในงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างมกุฎราชกุมารแห่งกลันตันกับ น้องก้อย กังสดาล พิพิธภักดี จาก pantip.com
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลันตัน
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายมลายู
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองปัตตานี
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
หมวดหมู่:สกุลอับดุลบุตร
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:กลุ่มราชวงศ์ดาตูยามู-จามปา
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (Faculty of Dentistry, Naresuan University) เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ในฐานะโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้เปิดรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรกในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

**ประวัติ**
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มจัดตั้งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538 โดยในระยะแรกเป็นโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ในปีการศึกษา 2540 โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรก เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาทันตแพทยศาสตร์ ระยะแรกรับจำนวน 30 คน ในปีการศึกษาต่อๆมาจนถึงปัจจุบันได้เพิ่มจำนวนนิสิตทันตแพทย์เป็น รับจำนวน 45 คนต่อปี
โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยนเรศวรให้มีสถานภาพเป็น คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543

**ภาควิชา**
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนราชการในการเรียนการสอน โดยประกอบไปด้วย 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
# ภาควิชาทันตกรรมบูรณะ
# ภาควิชาทันตกรรมป้องกัน
# ภาควิชาทันตกรรมวินิจฉัย
# ภาควิชาศัลยศาสตร์ช่องปาก
# ภาควิชาชีววิทยาช่องปาก

**หน่วยทันตกรรมพระราชทาน**
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดให้มีการบริการทางทันตกรรมเคลื่อนที่แก่ประชาชนในเขตภาคเหนือตอนล่างโดยไม่มีค่าบริการในหลายโอกาส เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
หน่วยทันตกรรมพระราชทาน เป็นหน่วยบริการทันตกรรมเคลื่อนที่ เพื่อให้บริการอุดฟัน ถอนฟัน ขูดหินน้ำลาย ผ่าฟันคุด ส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันโรคภายในช่องปาก การใส่ฟันปลอม การให้ความรู้ด้านทันตสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยอาจารย์ทันตแพทย์และนิสิตทันตแพทย์ โดยจะจัดให้มีปฏิบัติการประมาณ 6 ครั้ง ใน 1 ปีการศึกษา
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ดำเนินกิจกรรมโดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทาน "หน่วยทันตกรรมพระราชทาน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และได้รับการสนับสนุนงบดำเนินการจากมูลนิธิเฉลิมพระเกียรติ
ในด้านงานวิจัย คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร สนับสนุนให้อาจารย์ทันตแพทย์ทำวิจัยโดยเลือกปัญหาของชุมชน เก็บรวบรวมข้อมูลจากการออกหน่วยบริการทัตกรรมเคลื่อนที่ การออกศึกษาทันตกรรมชุมชน และพัฒนานักวิจัยโดยการสนับสนุนให้นิสิตทันตแพทย์ ชั้นปีที่ 5 และ 6 เรียนรู้การวิจัยและสามารถศึกษาและวิจัยโครงการวิจัย เก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล ตามหลักสูตรทันตแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

**หลักสูตรการศึกษา**
ปัจจุบัน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่

**โรงพยาบาลทันตกรรม**
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดตั้งโรงพยาบาลทันตกรรม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อเป็นแหล่งทำการเรียนการสอนภาคปฏิบัติให้แก่นิสิตทันตแพทย์ในชั้นคลินิก และเพื่อให้การรักษาทางด้านทันตกรรมแก่ประชาชนทั่วไป โดยตั้งอยู่บริเวณหลังโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

**ดูเพิ่ม**
 มหาวิทยาลัยนเรศวร- รายชื่อคณะทันตแพทยศาสตร์ในประเทศไทย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  มหาวิทยาลัยนเรศวร-  โรงพยาบาลทันตกรรม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร date=2008-05-14 
นเรศวร
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยนเรศวร
คิวต์ (วงดนตรีญี่ปุ่น)

สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของกลุ่ม
คิวต์ (Kyūto ; °C-ute) เป็นอดีตวงไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปของเฮลโล! พรอเจกต์ ในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งวันที่ 11 มิถุนายน 2005 โดย มัตสึโอะ เทราดะ ผู้ประพันธ์เพลงที่ใช้กับกลุ่มนี้ทั้งหมด
ในปี 2007 คิวต์ได้ปล่อยซิงเกิลเปิดตัวอย่างเป็นทางการ "ซากูระ ชิราริ" ทำให้ในปีเดียวกันกลุ่มนี้ได้รับรางวัลในงานเจแปน เรคคอดส์ อะวอร์ด สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และหลังจากนั้นกลุ่มก็ได้สร้างชื่อเสียงอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งวันที่ 12 มิถุนายน 2017 คิวต์ได้จัดคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายที่ไซตามะซูเปอร์อารีนา และยุบวงไปในที่สุด

**สมาชิก**

**สมาชิก**
สีดังกล่าวไม่ได้กำหนดตายตัว- เมงูมิ มูรากามิ (ถอนตัววันที่ 31 ตุลาคม 2006)- คันนะ อาริฮาระ (ถอนตัววันที่ 9 กรกฎาคม 2009)- เอริกะ อูเมดะ (จบการศึกษาวันที่ 25 ตุลาคม 2009)

**ผลงาน**
คิวต์มีสตูดิโออัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม (นับรวมอัลบั้มอีพีของกลุ่มอีกหนึ่งอัลบั้ม), อัลบั้มรวมเพลง 3 อัลบั้ม, มีซิงเกิลอย่างเป็นทางการของกลุ่ม 31 ซิงเกิลและซิงเกิลอินดี้ 6 ซิงเกิล

**สตูดิโออัลบัม**

**อัลบั้มรวมเพลง**

**ซิงเกิลอินดี้**
ซิงเกิลอินดี้เหล่านี้ไม่ได้มีการถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ แต่จะถูกวางจำหน่ายเฉพาะที่หน้าคอนเสิร์ต, อีเวนต์ของแฟนคลับและ "เฮลโล! พรอเจกต์ สโตร์" เท่านั้น

**ซิงเกิลอย่างเป็นทางการ**
ซิงเกิลเหล่านี้ถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ภายใต้การจัดจำหน่ายโดยเซติมะ

**ผลงานรูปแบบ DVD**
2006.09.06 °C-ute - Music V Tokushuu 1 ~Cutie Visual~
2006.12.06 °C-ute - Cutie Circuit 2006 Final in Yomiuri Land East Live
2007.04.18 °C-ute Debut Tandoku Concert 2007 Haru ~Hajimatta yo! Cutie Show~
2007.07.18 °C-ute Concert Tour 2007 Haru ~Golden Hatsu Date~
2007.09.05 ℃-ute Neru Ko wa °C-ute
2007.11.21 °C-ute Cutie Circuit 2007 ～MAGICAL CUTIE TOUR～
2007.12.19 °C-ute Live Tour 2007 Aki ~Houkago no Essence~

**สมุดภาพ**

**แบบทั้งกลุ่ม**
2006.09.21 Berryz Koubou & °C-ute in Hello!Project 2006 Summer Wonderful Hearts Land (With Berryz Koubou)
2007.02.21 So Cute!
2007.04.11 °C-ute Debut Tandoku Concert Live Shashinshuu Hajimatta Yo! Cutie Show
2007.10.04 2007 Summer °C-ute's Traveling Diary

**แบบแยกเดี่ยว**
2007.04.27 舞美 (Maimi)
2007-05-19 愛理 (Airi)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Profile on Hello! Project official website-  °C-ute Discography date=2011-08-11 -  เว็บบอร์ดของ °C-ute ในประเทศไทย date=2010-12-31 -  เว็บบอร์ดของ Hello ! Project ในประเทศไทย date=2020-10-22 -  เว็บบอร์ดของ Hello ! Project อันดับหนึ่งในประเทศไทย
C-ute
หมวดหมู่:เกิร์ลกรุปญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดโพนีแคนยอน‎
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดโซนีมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์เจแปน
ยุค

หลายศาสนามีความเชื่อว่าโลกแบ่งออกเป็นหลายยุค (युग) 

**ศาสนาฮินดู**
ศาสนาฮินดูเชื่อว่ากัปนี้แบ่งออกเป็น 4 ยุค ได้แก่ สัตยยุค ทวาปรยุค เตรตยุค และกลียุค แต่ละยุคกินระยะเวลาต่างกัน และพระวิษณุได้อวตารลงมาในแต่ละยุค ดังนี้


**อนุตตรธรรม**
ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าพระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลยุคสว่างออกเป็น 3 ยุค เรียกว่ายุคสามกัปสุดท้าย (三期末劫) แต่ละยุคมีพระพุทธเจ้าซึ่งได้รับมอบหมายจากพระแม่ให้ปกครองแตกต่างกัน และท้ายแต่ละยุคมีงานชุมนุมอริยะเพื่อสรุปการโปรดโลกถวายรายงานแก่พระแม่องค์ธรรม 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเวลา

หมวดหมู่:อันตวิทยา
หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย

หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย  (28 มกราคม พ.ศ. 2449 - 24 สิงหาคม พ.ศ. 2504) นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนในคณะสุภาพบุรุษ  ศิลปินช่างภาพ  เป็นผู้บุกเบิกวงการถ่ายภาพนู้ดของไทย เมื่อราวทศวรรษ 2480  เคยเป็นอาจารย์ ผู้แนะนำรงค์ วงษ์สวรรค์เข้าสู่แวดวงนักหนังสือพิมพ์
หม่อมหลวงต้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดเจ็ดคนของพระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (หม่อมราชวงศ์ถัด ชุมสาย) บุตรหม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย กับหม่อมเจ้าหญิงสารภี สนิทวงศ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ (สกุลเดิม โภคาสมบัติ) ธิดาขุนโภคาสมบัติ (เอม) กับนางโภคาสมบัติ (เอม) เกิดที่บ้านหลังวัดสังขเวชวิศยราม บางลำพู  มีพี่สองคนคือ หม่อมหลวงติ๋ว และหม่อมหลวงต๋อย มีน้องสี่คน คือ หม่อมหลวงตุ้ย หม่อมหลวงต่อ หม่อมหลวงเติบ และหม่อมหลวงสีตอง ชุมสาย
หม่อมหลวงต้อยสมรสกับคล้อง ชุมสาย ณ อยุธยา (สกุลเดิม คชาชีวะ) มีบุตรธิดา คือ พัชนี ชุมสาย ณ อยุธยา ผู้อำนวยการสอน หลักสูตรตำรับอาหารไทยรัตนโกสินทร์ และสีหศักดิ์ ชุมสาย ณ อยุธยา (ต๋อม) เป็นช่างภาพเช่นเดียวกับบิดา และลักษมัณ ชุมสาย ณ อยุธยา เจ้าของร้านอาหารครัวชุมสาย
เข้าศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์  เป็นเพื่อนร่วมชั้นของโชติ แพร่พันธุ์ (ยาขอบ) และเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับกุหลาบ สายประดิษฐ์ สด กูรมะโรหิต และมาลัย ชูพินิจ
หม่อมหลวงต้อยเสียชีวิตเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2504 พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2505 

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**ลำดับสาแหรก**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หม่อมหลวง
หมวดหมู่:ราชสกุลชุมสาย
หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
หมวดหมู่:นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
หมวดหมู่:นักถ่ายภาพชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเทพศิรินทร์
ระบบตะกร้าเงิน

ระบบตะกร้าเงิน (basket of currencies) เป็นระบบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศอย่างหนึ่ง โดยคิดค่าเงินโดยคำนวณจากเงินทุกสกุลเงินที่มีอยู่ในธนาคารแห่งประเทศไทย ประเทศไทยยกเลิกระบบตะกร้าเงิน และหันมาใช้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว เมื่อ 2 กรกฎาคม 2540 ภายหลังจากประสบวิกฤติค่าเงินบาท

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ เศรษฐศาสตร์ ที่ยังไม่สมบูรณ์
หมวดหมู่:สกุลเงิน
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว

อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว หมายถึง ระบบที่ค่าเงินของประเทศถูกกำหนดโดยอุปสงค์และอุปทานในตลาดเงินตราต่างประเทศ โดยไม่มีการแทรกแซงจากรัฐบาลหรือธนาคารกลางเป็นหลัก ค่าเงินสามารถปรับตัวขึ้นหรือลงตามการซื้อขายในตลาด ซึ่งต่างจากอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ที่ธนาคารกลางจะเข้ามาควบคุมเพื่อรักษาระดับค่าเงินให้อยู่ในช่วงที่กำหนด
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว เป็นระบบที่ตรงข้ามกับอัตราแลกเปลี่ยนคงที่
หลังจากการล่มสลายของระบบ Bretton Woods ในปี 1973 ประเทศต่างๆ ทั่วโลกโดยทั่วไปใช้อัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นแบบลอยตัวอิสระและแบบลอยตัวที่มีการจัดการได้
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวแบบกึ่งจัดการ เป็นการปล่อยให้อัตราค่าเงินเป็นไปตามกลไกของตลาด ขึ้นอยู่กับอุปสงค์-อุปทาน ของสกุลเงินนั้น ๆ โดยธนาคารกลางเป็นผู้คอยควบคุมให้เป็นไปโดยปกติ หากเกิดเหตุการณ์ผิดปกติต่อค่าเงิน เช่น มีการเก็งกำไร ธนาคารกลางก็จะเข้าแทรกแซง
หมวดหมู่:การเงิน
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มีนาคม 9

*นิตยสารฟอร์บ เผยแพร่การจัดอันดับอภิมหาเศรษฐีของโลกประจำปีนี้ ซึ่งนายบิล เกตส์ ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทไมโครซอฟท์ยังครองตำแหน่งร่ำรวยที่สุดในโลกเป็นปีที่ 13 ติดต่อกัน ด้วยสินทรัพย์ 56,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ  (คมชัดลึก)
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มีนาคม 10

* นาซาพบรอยน้ำซึมบนดาวอังคาร หลักฐานสำคัญ ครั้งหนึ่งเป็นทะเล  (ไทยรัฐ)
}
หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร จิตราคนี)

หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร) หรือ นายจิตร หรือ ฟรานซิศจิตร (Francis Chit, พ.ศ. 2373 – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2434) เป็นช่างภาพอาชีพคนแรกชาวไทย เป็นผู้เปิดร้านถ่ายรูปขึ้นเป็นแห่งแรก ในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2406 บริเวณเรือนแพหน้าวัดกุฎีจีน ฝั่งธนบุรี (ปัจจุบันคือ วัดซางตาครู้ส) ร่วมกับนายทองดี บุตรชาย ชื่อ ร้านฟรานซิศจิตรแอนด์ซัน 

**ประวัติ**
นายจิตรเป็นบุตรของนายตึงซึ่งเป็นทหารแม่นปืนฝ่ายพระราชวังบวร แต่ไม่ทราบชื่อมารดา นายจิตรเรียนรู้วิชาการถ่ายรูปจาก บาทหลวงหลุยส์ ลาร์นอดี (L' abbe Larnaudie) และนายจอห์น ทอมสัน ช่างภาพชาวอังกฤษที่เดินทางเข้ามาถ่ายพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์ ขณะทรงพระเยาว์ และพระฉายาลักษณ์ของพระบรมวงศานุวงศ์
ภาพถ่ายฝีมือนายจิตร มีลักษณะเด่นเป็นเอกลักษณ์ คือ ภาพมีสีเหลืองหรือน้ำตาล ดูไม่คมชัด เนื่องจากน้ำยาอัดรูป ต่างจากภาพของช่างภาพร่วมสมัย เช่นภาพของนายจอห์น ทอมสัน ซึ่งมีลักษณะสีเข้ม คมชัด ผลงานถ่ายภาพของนายจิตร มีทั้งพระบรมฉายาลักษณ์ พระฉายาลักษณ์ ภาพถ่ายของขุนนาง ข้าราชการ วัด วัง บ้านเรือน และภาพเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่ห้องบุรฉัตร ชั้น 2 กองจดหมายเหตุแห่งชาติ
ในช่วงต้นรัชกาล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ห้องภาพฟรานซิศจิตรแอนด์ซัน เป็นร้านถ่ายรูปหลวงประจำราชสำนัก ได้รับพระราชทานตราตั้ง และลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์บางกอกรีกอเดอ จดหมายเหตุสยามไสมย บางกอกไตมส์ และเดอะสยามเมอร์แคนไตล์กาเซท์

**รับราชการ**
ด้านการรับราชการ นายจิตรเริ่มรับราชการเป็นมหาดเล็กหลวงอยู่เวรชิตภูบาลในพระราชวังบวรสถานมงคลสมัยรัชกาลที่ 4 ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 5 ตำลึง ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต จึงสมทบลงมารับราชการอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ในรัชกาลที่ 5 ได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนสุนทรสาทิศลักษณ์ ตำแหน่งช่างถ่ายรูปขึ้นกรมแสง รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง 5 ตำลึง และได้รับพระราชทานเลื่อนบรรดาศักดิ์และตำแหน่งเป็น หลวงอัคนีนฤมิตร เจ้ากรมหุงลมประทีป ถือศักดินา ๖๐๐ เมื่อวันศุกร์ เดือนแปดบูรพาสาธ แรมสิบเอ็ดค่ำ ปีมะโรงโทศก จุลศักราช ๑๒๔๒ ตรงกับปี พ.ศ. 2423 รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง 10 ตำลึง

**ถึงแก่กรรม**
หลวงอัคนีนฤมิตร ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2434  ด้วยอหิวาตกโรค รวมอายุได้ 61 ปี เป็นต้นสกุล "จิตราคนี" บุตรชายของหลวงอัคนีนฤมิตรคนหนึ่งชื่อนายทองดี ได้รับราชการเป็นช่างถ่ายรูปอยู่ในกรมพระแสงหอกดาบ มีบรรดาศักดิ์เป็นขุนฉายาสาทิศกร นอกจากนี้บุตรชายคนเล็กของหลวงอัคนีนฤมิตรชื่อ นายสอาด ยังได้รับราชการเป็นช่างภาพหลวงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระฉายาสาทิศกร และเป็นผู้ได้รับพระราชทานนามสกุล จิตราคนี

**ในวัฒนธรรมสมัยนิยม**
มีนักแสดงผู้รับบท หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร จิตราคนี) ได้แก่- ชาตรี สลีวงศ์ จากภาพยนตร์เรื่อง ทวิภพ (2547)

**ตัวอย่างผลงาน**

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
2434
หมวดหมู่:นักถ่ายภาพชาวไทย
หมวดหมู่:บรรดาศักดิ์ชั้นหลวง
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกส
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตธนบุรี
สถานีย่อย:ดนตรี/รู้ไหมว่า

}
รู้ไหมว่า
100px
*...ไมเคิล แจ็กสัน แสดงท่ามูนวอล์ก ครั้งแรกในเพลง "บิลลี จีน" เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1983 ในการออกอากาศสดทางโทรทัศน์ในงานฉลองครบรอบ 25 ปีของโมทาวน์
*...เสียงผู้หญิงนับเลข "หนึ่ง สอง สาม สี่" ในเพลง "อิตซีบิตซีทีนนีวีนนีเยลโลว์โพลกาดอตบีกีนี" คือเสียงของ ทรูดี เพ็กเกอร์
*...เพลงแซมเพิล จะเก็บไว้ใน RAM ของเครื่องแซมเพลอร์ ทำให้การเข้าถึงข้อมูลจึงเร็ว
*...คำว่า นิวแจ็กสวิง เป็นคำที่คิดค้นโดยนักเขียน-ผู้สร้างหนังที่ชื่อ แบร์รี ไมเคิล คูเปอร์
}
สถานีย่อย:ดนตรี/หัวข้อสำคัญ

}
หมวดหมู่
กลุ่มดนตรี
เครื่องดนตรี
ค่ายเพลง
งานแสดงดนตรี
เทคนิคทางดนตรี
นักดนตรี
นักร้อง
แนวดนตรี
...หมวดหมู่ทั้งหมด
แนวเพลง
กอสเปล  คลาสสิค คันทรี แจ๊ซ บลูส์ ป็อป ดั๊บ ฟังก์ เฮฟวีเมทัล  ร็อก พังค์ร็อก เร้กเก้ เรกเกตัน‎ แร็ป ลาติน เวิลด์มิวสิก สกา รึทึมแอนด์บลูส์ อิเล็กทรอนิกแดนซ์ อิเล็กทรอนิกา ฮิปฮอป ดิสโก้
เครื่องดนตรี
กีตาร์ กู่เจิง เชลโล ซอด้วง ซอสามสาย ซออู้ ดับเบิลเบส ทรัมเป็ต  ทรอมโบน เปียโน ผีผา สะล้อ  วิโอลา ไวโอลิน ฮาร์ป
หัวข้ออื่นที่สำคัญ
รางวัลแกรมมี่ บิลบอร์ด คาราโอเกะ เอ็มทีวี คอนเสิร์ต
}
สถานีย่อย:ดนตรี/คุณทำได้

}
 มีส่วนร่วมกับวิกิพีเดียได้ 
 บทความที่ควรมี - แนวดนตรี : ฟรีแจ๊ซ - เซิร์ฟร็อก - ดนตรีฟรีสไตล์ - แอมเบียนต์เฮาส์ - อิตาโลเฮาส์ - จี-ฟังก์
 บทความที่ควรมี - ศิลปินต่างประเทศ : นีล เซดากา -  แมงโก้  - ไมเคิล แม็กโดนัลด์ - เดอะฮอลลีส์ - ปีเตอร์ แฟรมป์ตัน - อีลาสติกา - ด็อกเตอร์ฮุก - แพต บูน - เดอะแบงเกิลส์ - เดอะสตีฟมิลเลอร์แบนด์ - เดอะดริฟเตอร์ส  
 บทความที่ควรมี - ศิลปินไทยกลุ่ม : สิงห์เหนือเสือใต้ - อีทีซี (วงดนตรี)
 บทความที่ควรมี - นักร้องไทย : จิดาภา นิยมศรีสกุล 
หรือนอกจากนี้- สร้างบทความใหม่ โดยดูหลักเกณฑ์ความโดดเด่นจากหน้า ความโดดเด่นของบทความ (ดนตรี)- ค้นหาบทความที่ชอบ และทำการเพิ่มเติมและร่วมแก้ไข- หรือลองแก้ไขหรือเพิ่มเติมที่ยังไม่สมบูรณ์ในหมวดหมู่ ดนตรีที่ยังไม่สมบูรณ์
}
สตรอว์เวท

สตรอว์เวท (strawweight) ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม)  ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) จะเรียกรุ่นนี้ว่า สตรอว์เวท ซึ่งต่อมาสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกเปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น มินิมัมเวท (minimumweight) ในปี ค.ศ. 1998 แต่สถาบันสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) รวมถึงองค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกรุ่นนี้ว่า มินิฟลายเวท  (mini flyweight) และถ้าหากเป็นวงการมวยไทยและมวยสากลสมัครเล่น (มีเฉพาะซีเกมส์) จะเรียกรุ่นนี้ว่า พินเวท (pinweight) 
กล่าวกันว่า พิกัด 105 ปอนด์นี้ ทางสถาบันมวยต่าง ๆ ตั้งขึ้นมาเพื่อเอาใจนักมวยทางแถบเอเชียโดยเฉพาะ เพราะนักมวยในภูมิภาคนี้มักมีรูปร่างเล็กกว่านักมวยจากทวีปอื่น  โดยสถาบันแรกที่เริ่มให้มีพิกัดรุ่นนี้คือ สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ในปี ค.ศ. 1987 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์โลกในรุ่นนี้คือ อี คย็อง-ย็อน นักมวยชาวเกาหลี
นักมวยที่ป้องกันแชมป์ได้สูงสุดในรุ่นนี้คือ ริการ์โด โลเปซ ชาวเม็กซิโกสามารถป้องกันได้ถึง 22 ครั้ง และนับว่าเป็นสถิติป้องกันแชมป์สูงสุดเป็นอันดับ 3 ของโลกด้วย
สำหรับนักมวยชาวไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่  สมุทร ศิษย์นฤพนธ์, นภา เกียรติวันชัย, ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ, รัตนพล ส.วรพิน, ชนะ ป.เปาอินทร์, สงคราม ป.เปาอินทร์ (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันดี สิงห์วังชา, อีเกิล เด่น จุลพันธ์ (นักมวยไทยสัญชาติญี่ปุ่น), โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย, ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง, พรสวรรค์ ป.ประมุข , ไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันเฮง มีนะโยธิน และน็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดรุ่นนี้ นอกจากริการ์โด โลเปซ แล้ว ยังมี นีโก โทมัส, อีริค ชาเวซ, เลโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลบาเรซ, ฮิโรกิ อิโอกะ, อลา วิลล่ามอร์, โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร, มูฮัมมัด รัคมัน, โรมัน กอนซาเลซ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
พระราชวังไพลิน

พระราชวังไพลิน หรือ อิสตานาลีลัม เป็นสถานที่ประทับของกษัตริย์และราชินีแห่งอาณาจักรปตานี (ปัตตานี) ตั้งอยู่ที่กรีเซะ อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี ในปัจจุบันไม่มีพระราชวังหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว เพราะเนื่องจากเมืองปัตตานีแพ้ศึก พระราชวังจึงถูกกองทัพสยามเผาจนสูญหายหมด 

**ประวัติ**
ปี พ.ศ. 2328 หลังจาก สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ทรงชนะศึกเก้าทัพ แล้วก็ทรงยาตราทัพลงมายังสงขลา และ ปัตตานี กองทัพกรุงรัตนโกสินทร์ภายใต้การนำของ พระยากลาโหมราชเสนา และพระยาจ่าแสนยากร เมื่อรบชนะแล้วดำเนินการเผาพระราชวังไพลิน หรืออิสตานาลีลัม เป็นเหตุให้ มัสยิดกรือเซะที่ตั้งอยู่ภายในพระราชวังได้ถูกไฟเผาไปด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระราชวังในประเทศไทย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของจังหวัดปัตตานี
หมวดหมู่:วังในประเทศไทย
ไลท์ฟลายเวท

ไลท์ฟลายเวท (Light flyweight) ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) และไม่เกิน 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) และมวยสากลสมัครเล่น จะเรียกรุ่นนี้ว่า ไลท์ฟลายเวท  ในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) , สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO)​ จะเรียกรุ่นนี้ว่า  จูเนียร์ฟลายเวท (Junior flyweight) โดยสถาบันแรกที่เริ่มก่อตั้งพิกัดน้ำหนักรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1975 (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นไลท์ฟลายเวท​ร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998) 
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ เนตรน้อย ศ.วรสิงห์, เมืองชัย กิตติเกษม, สมาน ส.จาตุรงค์, พิชิต ช.ศิริวัฒน์, วันดี สิงห์วังชา (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล) และ คมพยัคฆ์ ป.ประมุข 
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 2 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 คน คือ พเยาว์ พูนธรัตน์ ในโอลิมปิก 1976 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ได้รับเหรียญทองแดง และเป็นนักกีฬาคนแรกของไทยด้วยที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และ แก้ว พงษ์ประยูร ในโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้รับเหรียญเงิน
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดนี้ ได้แก่ เฟรดิ กัสติโย, ลุยส์ เอสตาบา, อุมเบร์โต กอนซาเลซ, ไมเคิล คาร์บาฮาล, ชัง ช็อน-กู, ยู มย็อง-อู, โยโก กูชิเก็ง, โรลันโด ปัสกวา, เลโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลบาเรซ, ริการ์โด โลเปซ,โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ นาโอยะ อิโนอูเอะ, โคเซ ทานากะ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
พระยาพัทลุง (ขุน)

พระยาพัทลุง (ขุน)  หรือ ขุนคางเหล็ก (พ.ศ. 2277 - พ.ศ. 2332) เป็นบุตรชายของ พระยาราชบังสัน (ตะตา) บุตรชายของ พระยาพัทลุง (ฮุเซน) บุตร สุลต่านสุลัยมาน เกิดและเติบโตในกรุงศรีอยุธยา จึงพูดภาษาปักษ์ใต้ไม่เป็น เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เมื่ออายุ 14 ปี ต่อมา เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกได้เข้าถวายตัวช่วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นครั้งแรก ตามเสด็จลงไปปราบ ก๊กเจ้านครศรีธรรมราช พ.ศ. 2312 ขณะนั้นอายุ 35 ปี จึงได้เป็นพระยาภักดีนุชิต สิทธิสงคราม ผู้ช่วยราชการนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดฯให้ไปเป็นเจ้าเมืองพัทลุง ในราชทินนาม พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นเดียวกับบิดา พระยาราชบังสัน (ตะตา) ซึ่งมีราชทินนามว่า พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นกัน ทว่าสร้อยต่างกัน 
ภายหลังกรุงศรีอยุธยาแตก พระยาพัทลุง (ขุน) กับพี่น้องญาติๆ ได้พากันอพยพมาอยู่หมู่บ้านบริเวณใกล้ ๆ วัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) ไม่ห่างไกลกันนักกับพวกญาติ ๆ เชื้อสุลต่านสุลัยมาน ซึ่งตั้งเคหสถานอยู่ใกล้วัดหงส์รัตนาราม ในคลองบางกอกใหญ่ หรือคลองบางหลวง ใน พ.ศ. 2315 พระยาพัทลุงได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
ภรรยาพระยาพัทลุง(ขุน) คือ คุณหญิงแป้น น้องร่วมบิดามารดากับท้าวทรงกันดาล บุตร-ธิดา ที่สำคัญได้แก่- เจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 1 มีพระราชโอรส คือ พระองค์เจ้าสุทัศน์ (ต้นราชสกุล สุทัศน์)- พระยาพัทลุง (ทองขาว) สามีของคุณหญิงปล้อง บุตรีพระยาราชวังสัน (น้องนางของพระชนนีเพ็งและมีศักดิ์เป็นน้านางของสมเด็จพระศรีสุลาลัย)
พระยาพัทลุง (ขุน) รับราชการอยู่ 17 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2332 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ภายในวัดวังมีอนุสาวรีย์พระยาพัทลุง (ขุน) สร้างโดย มูลนิธิพระยาพัทลุงขุนคางเหล็ก-สุลต่านสุลัยมาน

**ลำดับสาแหรก**

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม- อ้างหนังสือ | ผู้แต่ง = นิธิ เอียวศรีวงศ์ | ชื่อหนังสือ = การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี | URL =| พิมพ์ที่ = มติชน | จังหวัด = กรุงเทพฯ | ปี = 2559 | ISBN = 978-974-323-056-1| จำนวนหน้า = 632
2332
หมวดหมู่:บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายเปอร์เซีย
หมวดหมู่:สกุล ณ พัทลุง
หมวดหมู่:เจ้าเมืองพัทลุง
หมวดหมู่:ขุนนางในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:ขุนนางในสมัยกรุงธนบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากศาสนาอิสลามที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์