Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พระสมเด็จนางพญา สก.

== พระสมเด็จนางพญา สก.**
คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ สมเด็จนางพญา ส.ก. พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ)วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ 
พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่
# พระสมเด็จนางพญา สก.ผงพระพิมพ์
# พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ
พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่  สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง
พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง

**พิธีมหาพุทธาภิเษก**
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคมพ.ศ. 2535

**วัตถุประสงค์**
สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ 
สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์  พ.ศ. 2535
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี 
พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ)สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์ 
พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์

**พระสมเด็จนางพญา สก.**
(สก. พระนามาภิไธยย่อ ของสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ)
สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร  
สภาการศึกษามหากุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธี ปี13 วัดเทพศิรินทร์(ปลุกเสกโดยท่านเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม 
พิธีพุทธาภิเษก ตั้งแต่วันที่ 5-11 ก.ค.2519 ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหารถึง 7 วันเต็ม 

**มวลสาร**
 มวลสารของพระสมเด็จนางพญา สก. วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย - มวลสารจิตรลดาพระราชทาน  - พระผงไพรีพินาศ ปี 16  - พระผงศาสดา ปี 16  - พระผงนิรันตราย ปี 16  - พระสมเด็จ วัดระฆัง วัดใหม่อมตรส และวัดเกษไชโย  - พระปิดตาหลวงปู่โต๊ะ  - ว่านมหามงคล 108 ผสมดินกากยายักษ์  - กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดพระแก้ว  - กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดบวร  - ผงทองคำเปลวจากที่ต่างๆ เป็นต้น 
สมเด็จนางพญา สก.
สิทธารถะ

"สิทธารถะ" เป็นคำในภาษาสันสกฤตสำหรับ "สิทธัตถะ" สำหรับศาสดาองค์ปัจจุบันของพุทธศาสนา ดู พระโคตมพุทธเจ้า
หน้าปก สิทธารถะ
สิทธารถะ (Siddhartha) เป็นวรรณกรรมภาษาเยอรมันที่ประพันธ์โดยแฮร์มัน เฮ็สเซอ ขณะเดินทางมาที่ประเทศอินเดีย โดยเป็นที่รู้จักกันดีว่าเขาเป็นผู้ที่ลุ่มหลงและแตกฉานในหลักคิดแนวปรัชญาตะวันออก นวนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหามุ่งไปสู่การค้นหาสัจธรรมของการเวียนว่ายตายเกิด หรือนั่นหมายถึงความเพียรที่จะใฝ่รู้ว่า "อัตตา" คือสิ่งใด ชีวิตมนุษย์เกิดขึ้นมาทำไมและเพื่ออะไร และนิพพานคืออะไร โดยในเรื่องนี้สื่อภาพของสังคมของอินเดียในยุคสมัยที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่และเสด็จออกเผยแผ่ศาสนาพุทธไปทั่วชมพูทวีป

**เนื้อเรื่องย่อ**
เนื้อเรื่องมีขนาดความยาวแบ่งออกเป็น 2 ภาค 12 บท โดยมี สิทธารถะ เป็นชื่อของตัวละครหลักในท้องเรื่อง เขาเป็นบุตรแห่งพราหมณ์ที่ใช้ชีวิตในวัยหนุ่มเคียงข้างกับเพื่อนรักที่เป็นประหนึ่งเงาตามตัวกันและกันชื่อ โควินท์ ทั้งคู่ได้ดั้นด้นออก "แสวงหา" สัจจะในชีวิตว่าคือสิ่งใด รอนแรมไปกับกลุ่มนักพรต บำเพ็ญเพียรนานาประการ จนในที่สุดมาพบเข้ากับ พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ วัดพระเชตวันมหาวิหาร ในเมืองสาวัตถี หลังสดับธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์แล้ว โควินท์ สหายรักของสิทธารถะ เลือกที่จะขอบวช ขณะที่สิทธารถะกลับเลือกที่จะเดินต่อไปเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตัวเองยังค้นไม่พบ  นวนิยายที่เหลือจากนั้นว่า ด้วยการแสวงหาสัจจะของสิทธารถะ ตั้งแต่พบหญิงคนรัก การกำเนิดบุตร เช้าค่ำวันเดือนที่ล่วงไป หากแต่สัจจะที่ต้องการค้นหากลับยิ่งอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อความตายมาพรากสิ่งอันเป็นที่รักของสิทธารถะไป ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย เมื่อวาสุเทพ ชายแจวเรือจ้างปรากฏขึ้นมาในท้องเรื่อง คำตอบที่สิทธารถะวิ่งไล่กวดมาทั้งชีวิตก็อุบัติขึ้นพร้อมกับ การกลับมาของเพื่อนรัก พระโควินท์ ณ กลางแม่น้ำ  เป็นอันว่ามรรคาแห่งวิมุตติสุข ได้บังเกิดขึ้น

**บทต่าง ๆ ในหนังสือ**
เนื้อเรื่องทั้ง 12 บทมีดังนี้

**ภาคหนึ่ง**
 บุตรแห่งพราหมณ์- ในหมู่สมณะ- พระสมณะโคตมะ- ตื่นตน

**ภาคสอง**
 กมลา- ในหมู่ปุถุชน- วัฏสงสาร- ณ ริมฝั่งน้ำ- ชายแจวเรือข้ามฟาก- บุตรชาย- โอม- โควินทะภิกขุ

**ฉบับภาษาไทย**
สิทธารถะ ฉบับภาษาไทยมี 4 สำนวน ได้แก่ ฉบับของฉุน ประภาวิวัฒน์ ฉบับของสดใส ฉบับของสีมน (แปลโดยตรงจากภาษาเยอรมัน) และฉบับของวีรจิต กลัมพะสุต

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เนื้อเรื่องย่อภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:วรรณกรรมภาษาเยอรมัน
หมวดหมู่:งานเขียนของแฮร์มัน เฮ็สเซอ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มิถุนายน 15

* ผลการจัดอันดับล่าสุดโดยฟีฟ่า ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยขยับขึ้น 7 อันดับ ไปอยู่ที่อันดับ 33 ของโลก หลังจากทำผลงานดีในฟุตบอลโลกหญิง รอบคัดเลือก  (Sports Features)
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มิถุนายน 17

* รัฐบาลฉุกเฉินปาเลสไตน์ปฏิญาณตนเข้าดำรงตำแหน่ง เพื่อปฏิบัติหน้าที่แทนรัฐบาลร่วมหลายชนชาติที่ถูกยุบไป  (CRI)
}
อำเภอของประเทศญี่ปุ่น

อำเภอในประเทศญี่ปุ่น พื้นที่สีขาวเป็นนคร ซึ่งไม่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอใด ๆ
ไฟล์:Government Office in Higashi Yamanashi.jpg|thumb|ที่ว่าการอำเภอฮิงาชิยามานาชิ จังหวัดยามานาชิ
ไฟล์:Kawabe District Assembly.jpg|thumb|สภาอำเภอคาวาเบะ จังหวัดอากิตะ ใน ค.ศ. 1923
ในประเทศญี่ปุ่น อำเภอ (กุง; district หรือ county) เป็นเขตการปกครองประเภทหนึ่งภายในจังหวัด แต่ละอำเภอจะประกอบด้วยเทศบาลเมืองหรือเทศบาลหมู่บ้าน ซึ่งในอำเภอหนึ่งอาจมีเทศบาลเพียงหนึ่งแห่งหรือมากกว่านั้นก็ได้ ในปัจจุบันอำเภอไม่มีหน่วยงานการบริหาร มีอยู่เพียงเพื่อวัตถุประสงค์ทางภูมิศาสตร์หรือสถิติเท่านั้น เช่น ใช้เป็นที่อยู่ทางไปรษณีย์ ส่วนเทศบาลนครจะแยกเป็นอิสระไม่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอใด ๆ
ในอดีต อำเภอเคยมีหน่วยงานการบริหารมาตั้งแต่ ค.ศ. 1878 มาจนถึง ค.ศ. 1921 ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับอำเภอในประเทศไทย แต่ก็ได้ถูกยุบไปทั้งหมดเมื่อ ค.ศ. 1926

**ดูเพิ่ม**
 อำเภอ- เคาน์ตี

**อ้างอิง**

ญี่ปุ่น
เทศบาลของประเทศญี่ปุ่น

แผนที่แสดงเทศบาลทั้งหมดของประเทศญี่ปุ่น (รวมพื้นที่พิพาท)
เทศบาลของประเทศญี่ปุ่น เป็นระดับเขตการปกครองรองจากระดับจังหวัด ประเทศญี่ปุ่นแบ่งออกเป็น 47 จังหวัด แต่ละจังหวัดประกอบด้วยเทศบาลจำนวนมาก ทั้งประเทศมีเทศบาลรวม 1,719 แห่ง (ข้อมูลเดือนมกราคม ค.ศ. 2013) เทศบาลมีอยู่ด้วยกัน 4 ประเภท ได้แก่ นคร เมือง หมู่บ้าน และเขตพิเศษของโตเกียว ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นเรียกระบบนี้ว่า ชิกุโจซง (shikuchōson) โดยที่คันจิแต่ละตัวแทนเทศบาลแต่ละประเภท นครใหญ่จะแบ่งเป็นหลายเขต แต่ไม่เหมือนกับเขตพิเศษของโตเกียว เนื่องจากเขตของนครใหญ่ไม่มีสถานะเป็นเทศบาล

**สถานะ**
สถานะของเทศบาล ถ้าเป็นหมู่บ้าน เมือง หรือนคร จะได้รับการจัดตั้งโดยจังหวัด โดยทั่วไป หมู่บ้านหรือเมืองสามารถเลื่อนสถานะเป็นนครได้เมื่อมีประชากรมากกว่าห้าหมื่นคน และนครก็สามารถลดสถานะเป็นเมืองหรือหมู่บ้านได้เมื่อมีประชากรลดลงน้อยกว่าห้าหมื่นคน (แต่ไม่จำเป็น) นครที่มีประชากรน้อยที่สุด คือ อูตาชิไน จังหวัดฮกไกโด มีประชากรเพียงสามพันกว่าคน ในขณะที่เมืองที่อยู่ในจังหวัดเดียวกันอย่าง โอโตฟูเกะ มีประชากรกว่าสี่หมื่นคน และหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ คือ โยมิตัน มีประชากร 40,517 คน
โตเกียวมีสถานะเป็น "มหานคร" (to) ซึ่งประกอบด้วยเทศบาล 62 แห่งได้แก่ 23 เขตพิเศษ, 26 นคร, 5 เมือง และ 8 หมู่บ้าน ซึ่งตั้งอยู่ทั้งในแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะห่างไกล แต่ละเทศบาลมีการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีและสภาเทศบาลของตนเอง

**ตัวอย่าง**
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของนครในประเทศญี่ปุ่น- ฟูกูโอกะ นครที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคคีวซู- ฮิโรชิมะ นครแห่งอุตสาหกรรมการผลิตในภูมิภาคชูโงกุในเกาะฮนชู- โคเบะ เมืองท่าสำคัญริมทะเลในเซโตะ ตั้งอยู่ใกล้กับโอซากะ- คิตะกีวชู นครที่มีประชากรกว่าเก้าแสนคนในเกาะคีวชู- เกียวโต อดีตเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น- นางาซากิ เมืองท่าบนเกาะคีวชู- นาโงยะ ศูนย์กลางการผลิตรถยนต์ที่สำคัญของภูมิภาคบนชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮนชู- โอซากะ นครแห่งอุตสาหกรรมการผลิตริมทะเลในเซโตะ- ซัปโปโระ เมืองใหญ่สุดในจังหวัดฮกไกโด- เซ็นได ศูนย์กลางหลักของฮนชูตะวันออกเฉียงเหนือ (หรือเรียกว่า ภูมิภาคโทโฮกุ)- โยโกฮามะ เมืองท่าทางใต้ของโตเกียว

**ดูเพิ่ม**
 เทศบาล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยการปกครอง
หมวดหมู่:ประเทศญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
ตุ๊กกาย

ตุ๊กกาย หรือ ตุ๊กแกป่า  (Curve-toed geckos) สัตว์เลื้อยคลานจำพวกหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายตุ๊กแก แต่มีขนาดเล็กกว่า อยู่ในวงศ์  Gekkonidae เช่นเดียวกับตุ๊กแกและจิ้งจก โดยอยู่ในสกุล Cyrtodactylus 

**คำอธิบาย**
ตุ๊กกายมีลักษณะสำคัญ คือ มีนิ้วเท้าและเล็บที่แหลมยาว ไม่มีปุ่มดูดจึงไม่สามารถดูดติดเกาะผนังได้เหมือนจิ้งจกและตุ๊กแก ใช้ได้เพียงแค่ปีนป่ายเหมือนกิ้งก่าเท่านั้น อาศัยอยู่ในถ้ำและป่าของทวีปเอเชีย ไม่พบในเมือง ในปี 2020 นักวิจัยเผยว่าพบสายพันธุ์ตุ๊กกายบนโลกแล้วไม่ต่ำกว่า 300 ชนิด และพบในประเทศไทยไม่ต่ำกว่า 30 ชนิด หลายชนิดเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นไม่พบที่ใดในโลก เช่น ตุ๊กกายอุ้มผาง, ตุ๊กกายปล้องทอง, ตุ๊กกายถ้ำสระบุรี เป็นต้น 
สถานะปัจจุบันของตุ๊กกายเป็นสัตว์หายากชนิดหนึ่ง เคยเป็นสัตว์ที่ถูกบรรจุชื่อไว้ในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่เมื่อมีการปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ. 2546 ถูกถอดชื่อออกไป โดยคำว่า "ตุ๊กกาย" ผู้ที่บัญญัติชื่อนี้ขึ้นมาคือนายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล อดีตนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่มีชื่อเสียงของไทย 
คนมักเข้าใจตุ๊กกายผิดว่าเป็นจิ้งจกหรือตุ๊กแกบ้าน เนื่องจากมีผู้ศึกษาสัตว์กลุ่มนี้น้อยจึงยังขาดข้อมูลในการจำแนกชนิดและนิเวศวิทยา ตุ๊กกายมีลักษณะคล้ายจิ้งจกและตุ๊กแกบ้าน บางครั้งถูกเรียกว่า ตุ๊กแกป่า ซึ่งอนุมานได้ว่าเป็นตุ๊กกาย แต่มีส่วนสำคัญที่แตกต่างกันคือ ตุ๊กกายมีนิ้วเท้าและเล็บที่แหลมยาว ใช้ในการปีนป่ายคล้ายกับกิ้งก่า และไม่มีแผ่นดูด (Synthetic setae) เหมือนตุ๊กแกบ้านหรือจิ้งจก จึงไม่สามารถดูดติดเกาะผนังได้ ลำตัวมีสีสันและลวดลายสวยงามแตกต่างกันไป มีตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่ประมาณ 30 เซนติเมตร เช่นตุ๊กกายมลายู สามารถพบทางภาคใต้ของประเทศไทย กินแมลงเป็นอาหาร พบเห็นได้ในเฉพาะในเวลากลางคืน และแต่ละชนิดมีที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกันไป บางชนิดพบได้บริเวณต้นไม้ใกล้ ๆ กับแหล่งน้ำ เช่น ตุ๊กกายตะวันออก บางชนิดพบในถ้ำ หรือใต้ก้อนหินซอกหินต่าง  ๆ บางชนิดพบได้เฉพาะภูเขาสูงเท่านั้น เช่น ตุ๊กกายอยสุเทพ บางชนิดที่ปรับตัวได้ดีสามารถอาศัยในพื้นที่เกษตรกรรม ในสวนยางพาราที่มีความชื้นสูงได้ เช่น ตุ๊กกายตุ่มใหญ่ บางชนิดอาศัยอยู่บริเวณภูเขาหินปูน เช่น ตุ๊กกายกันยา เป็นต้น

**รายชื่อตุ๊กกายที่พบในประเทศไทย=== - เรียงตามอักษร A-Z ชื่อวิทยาศาสตร์- สัตว์เฉพาะถิ่น (ฉ)- update เมษายน 2022

**รายชื่อตุ๊กกายที่อาจพบได้ในประเทศไทย**
รอรายงานอย่างเป็นทางการ- ตุ๊กกายบาลา Cyrtodactylus elok- ตุ๊กกายป่าพรุ Cyrtodactylus payacola

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ตุ๊กกายถ้ำหินปูน โดย มนตรี สุมณฑา- ตุ๊กกาย จากข่าวสด date=2016-03-04 
หมวดหมู่:วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
งูเห่าพ่นพิษสีทอง

งูเห่าพ่นพิษสีทอง (Equatorial spitting cobra; Naja sumatrana) เป็นงูเห่าชนิดหนึ่ง ไม่มีดอกจันที่แม่เบี้ย ไม่มีลวดลายตามลำตัว สีพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองหรือสีทองสวยงาม ท้องมีสีขาว พบมากทางภาคใต้ของประเทศไทย และพบไปจนถึงมาเลเซียและสิงคโปร์ ซึ่งงูที่พบในมาเลเซียและสิงคโปร์นั้นจะมีลำตัวสีดำ ความยาวเต็มที่ 1.6 เมตร

**อ้างอิง**
  Equatorial Spitting Cobra 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สกุลงูเห่า
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
งูเห่าพ่นพิษสยาม

งูเห่าพ่นพิษสยาม (Indo-Chinese spitting cobra; Naja siamensis) เป็นงูเห่าตระกูลงูเห่าพ่นพิษ กล่าวคือ เป็นงูเห่าที่สามารถพ่นพิษได้ โดยสามารถพ่นพิษได้แม่นยำและสามารถพ่นได้ไกลประมาณ 1-2 เมตร เมื่อพ่นน้ำพิษหมดแล้ว สามารถผลิตน้ำพิษได้ในเวลา 10 นาที ก็สามารถพ่นน้ำพิษใหม่ได้ ขณะชูคอแผ่แม่เบี้ยขู่ ก็จะอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นพิษใส่ศัตรู จะมีรูของเขี้ยวพิษ อยู่ทางด้านหน้า เพื่อสะดวกในการฉีดพ่นพิษออกไป และถ้าพิษเข้าตา จะไม่ทำให้ตาบอดในทันที ยกเว้นเพียงแต่เราขยี้ตา ถ้าถูกพิษทางผิวหนังที่มีแผล ก็จะทำให้เกิดการอักเสบ แต่ไม่อันตรายมาก เพราะได้รับปริมาณพิษน้อย

**ลักษณะ**
ลักษณะรูปร่างทั่วไปจะคล้ายคลึงกับงูเห่าไทย (N.  kaouthia) แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า โดยจะยาวเฉลี่ย1.5-2 เมตร มีความว่องไว นิสัยดุร้าย ดอกจันมักเป็นรูปตัว U หรือเลือนลางในบางตัว สีลำตัวบางตัวอาจมีลายดอกด่างขาว จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "งูเห่าพ่นพิษด่าง" หรือ "งูเห่าพ่นพิษขี้เรื้อน" เป็นต้น

**ถิ่นที่พบ**
งูเห่าชนิดนี้มีการแพร่กระจายพันธ์ในประเทศกัมพูชา, ลาว, ไทย และเวียดนาม
สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้เท่านั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สกุลงูเห่า
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศลาว
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
เชียงทอง

เชียงทอง เป็นชื่อสถานที่ อาจหมายถึง- หลวงพระบาง ซึ่งเดิมมีชื่อว่าเชียงทอง- เชียงทอง ตั้งอยู่ในจังหวัดดอยแหลม รัฐฉาน ประเทศเมียนมา
งูหลามปากเป็ด

งูหลามปากเป็ด (Blood python; Python curtus) เป็นงูไม่มีพิษ มีลำตัวที่อ้วน หนา กว่างูหลามและงูเหลือม แต่มีหางที่สั้นแลดูไม่สมส่วน และมีลวดลายที่แปลกออกไป มีหลายหลากสี ทั้งน้ำตาล, แดง, เหลือง, ส้ม หรือ เขียว โดยงูแต่ละตัวจะมีสีสันและลวดลายต่างกันออกไป ขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1.50 เมตร จัดเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในสกุลนี้
พบในประเทศไทยตั้งแต่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ลงไป ตลอดจนมาเลเซีย, สิงคโปร์จนถึงอินโดนีเซีย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกอยู่ที่เกาะสุมาตรา เป็นงูที่ไม่ค่อยขึ้นต้นไม้ มักจะซุ่มรออาหารตามพื้นดินที่เฉอะแฉะใกล้แหล่งน้ำ ที่โดยมากเป็นสัตว์เลือดอุ่นขนาดเล็ก งูหลามปากเป็ดวางไข่ครั้งละประมาณ 30–50 ฟอง  
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย คือ P. c. curtus เป็นชนิดทั่วไป, P. c. breitensteini พบในบอร์เนียว และ P. c. brongersmai พบในแหลมมลายูของมาเลเซียและสิงคโปร์ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.  2535 นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมสัตว์เลื้อยคลานเพราะมีความสวยงาม ในบางข้อมูลจะให้ชนิดย่อยทั้ง 3 ชนิดนี้เป็นชนิดแยกกันไปเลย

**รูปภาพ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 year=2007
หมวดหมู่:วงศ์งูเหลือมหมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบบนเกาะบอร์เนียว
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศบรูไน
ภาษากูย

ภาษากูย (Kuy) หรือ ภาษากวย (Kuay) เป็นตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร มีผู้พูดทั้งหมด 366,675 คน พบในไทย 300,000 คน (พ.ศ. 2535) ในจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด มหาสารคาม นครราชสีมา ส่วนใหญ่พูดภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยหรือภาษาเขมรเหนือได้ด้วย พบในกัมพูชา 15,495 คน (พ.ศ. 2532) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดพระวิหาร เสียมราฐ กำปงธม สตึงแตรง ส่วนใหญ่พูดภาษาเขมรได้ด้วย พบในลาว 51,180 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสุวรรณเขต ส่วนใหญ่อยู่ตามริมแม่น้ำโขงในลาวภาคใต้   

**สำเนียง**
ภาษากูยเป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน ในประเทศไทยมี 3 สำเนียงคือ - กูยเญอ พบที่ อำเภอเมืองศรีสะเกษ และ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ - กูยไม พบที่ อำเภออุทุมพรพิสัย และ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ- กูยมะไฮ  พบที่ อำเภอเมืองจันทร์ ส่วนใหญ่อาศัยในเขต ตำบลเมืองจันทร์ และ บ้านโนนธาตุ ตำบลปราสาท อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ- กูยปรือใหญ่ พบที่ อำเภอขุขันธ์ เป็นกลุ่มชนชาติพันธ์ดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ในแถบพื้นที่เหนือพนมดงรักมานานแล้ว โดยเฉพาะตำบลปรือใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
ภาษากูย หรือ ภาษากวย มีอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์ มีภาษาที่ใช้สนทนามี 2 สำเนียงคือ- กูยเขาพระวิหาร พบที่ อ.สำโรงทาบ อ.จอมพระ  เช่น เบีย แปลว่า สอง เดีย แปลว่า น้ำ เทีย แปลว่า เป็ด ทรูย แปลว่า ไก่ จีง แปลว่า ช้าง จีเนีย แปลว่า ไปไหน เจียโดย แปลว่า กินข้าว เป็นต้น- กวยจำปาศักดิ์ พบที่ อ.สังขะ อ.ท่าตูม อ.สนม อ.บัวเชด อ.ศรีณรงค์ อ.ศีขรภูมิ เช่น บา หรือ เบือ แปลว่า สอง ดะ หรือ เดือ แปลว่า น้ำ ทา หรือ เทือ แปลว่า เป็ด ทรวย แปลว่า ไก่ เจียง แปลว่า ช้าง จีนา แปลว่า ไปไหน จาโดย แปลว่า กินข้าว เป็นต้น

**อ้างอิง**
 สมทรง บุรุษพัฒน์. สารานุกรมชนชาติกูย. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2538- พระสมุทร ถาวรธมฺโม/ทาทอง ผศ.ดร.ประวัติศาสตร์กวย. กทม. ที่ระลึกงานฌาปนกิจศพคุณยายขบวน ชาญเชี่ยว วัดแสงสว่างราฆฎร์บำรุง อ.บัวเชด จ.สุรินทร์. 2551.- https://schoolonly.wordpress.com/วัฒนธรรมและภาษา/ด้านภาษา/

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ศูนย์การเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมกวย date=2010-12-20 -  เฟซบุ๊กอนุรักษ์วัฒนธรรมกูย
กุย
กุย
กุย
พระเจ้าชีเตซงแจ็น

พระเจ้าชีเตซงแจ็น (z=Chidê Songzän) เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีซงเตแจ็นและเป็นน้องชายของพระเจ้ามุนีสันโป ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาด้วยดีตลอดรัชกาล มีพระโอรส 3 พระองค์ องค์แรกสละสิทธิในราชบัลลังก์ออกบวชเป็นพระภิกษุ ราชสมบัติจึงเป็นของพระเจ้ารัลปาแจ็น ราชโอรสองค์ที่ 2 และพระเจ้าลังทาร์มา พระโอรสองค์ที่ 3 ตามลำดับ

**อ้างอิง**
  หน้า = 
หมวดหมู่:จักรพรรดิทิเบต
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ทิเบต
พระนางตารา

พระนางตาราเขียวหรือพระศยามตาราโพธิสัตว์ Kumbm, Gyantse, Tibet, 2536
พระนางตารา หรือ พระแม่ตารา เป็นพระโพธิสัตว์หญิงตามคติศาสนาพุทธมหายาน ที่ได้รับการบูชาสืบทอดอย่างต่อเนื่องในวัชรยาน คำว่าตารามาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงข้าม การบูชาพระนางเริ่มเมื่อพุทธศตวรรษที่ 8 - 11 ในประเทศอินเดียเหนือและแพร่หลายที่สุดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 17 โดยถือว่าเป็นชายาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ปัจจุบันมีนับถือในอินเดีย เนปาล และทิเบต ส่วนชาวพุทธในประเทศจีนจะนับถือพระแม่กวนอิมที่เป็นภาคหญิงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์แทน

**ประวัติการนับถือ**
คาดว่าแนวคิดการนับถือพระนางตาราเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8 และกลายเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือแพร่หลายในพุทธศตวรรษที่ 13-17 มีผู้นับถือมากในเนปาล ทิเบต และมองโกเลีย เชื่อกันว่าแนวคิดการบูชาพระนางตาราเริ่มขึ้นในอินเดียเพื่อต่อต้านพิธีกรรมสตี
พระนางตาราได้รับการยกย่องว่าเป็นมารดาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายในด้านของกรุณา ภาพลักษณ์ของพระนางส่วนหนึ่งจินตนาการมาจากพระนางสิริมหามายา มารดาของพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน

**กำเนิดและรูปลักษณ์**
ตำนานทางพุทธศาสนามหายานกล่าวว่าพระนางตาราเกิดจากน้ำตาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ เมื่อมองเห็นว่าสัตว์โลกมีแต่ความทุกข์ เมื่อน้ำตาของพระองค์ไหลลงมาจนกลายเป็นทะเลสาบ จึงเกิดดอกบัวขึ้น และในดอกบัวนั้นมีพระนางตาราสถิตย์อยู่ ตำนานบางฉบับกล่าวว่า พระนางตาราเกิดจากรังสีธรรมของพระอมิตาภพุทธะ
รูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระนางตารามี 2 แบบ คือพระนางตาราเขียวมีผู้นับถือมากในทิเบต และพระนางตาราขาวมีผู้นับถือมากในมองโกเลีย เมื่อแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาพระนางตาราพัฒนาขึ้น จึงมีการสร้างภาคโกรธและภาคดุขึ้นมาหลายแบบ เช่น พระนางตาราน้ำเงิน อุครตารา เอกชฎะ ภาคเอกชฎะนี้เป็นภาคดุที่แพร่หลายที่สุด กายสีน้ำเงิน มีตาที่สามบนหน้าผาก ตกแต่งร่างกายด้วยงูและพวงมาลัยศีรษะคน เหยียบอยู่บนร่างของคนตาย นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระนางตาราในภาคที่เป็นเทพแห่งความรักหรือเทพแห่งการรักษาโรคอีกด้วย

**พระนางตาราปางต่าง ๆ**
โดยทั่วไปในนิกายวัชรยานได้พูดถึงพระนางตาราทั้งหมด 21 ปาง แต่จะมีปางหลัก ๆ ที่มีการพูดถึงเป็นอย่างมากอยู่ 4 ปาง ดังนี้
โดยมีคำอธิบายถึงพระแม่ตาราทั้ง 4 ปางดังนี้- พระนางตาราขาว หรือ พระจินดามณีจักรตารา ทรงชุดขาวล้วน ถือดอกบัวบาน เป็นตัวแทนของความกรุณา มีพระเนตร 7 ดวง หมายถึงเฝ้ามองสรรพสัตว์อยู่ตลอดเวลา พระหัตถ์ขวาประทานพร พระหัตถ์ซ้ายถือดอกบัว และทำมุทราไตรลักษณ์
มนตราของพระจินดามณีจักรตาราหรือพระนางตาราขาว คือ โอม ตาเร ตุตตาเร ตุเร มามา อายุ ปุญเญ จานา ปูทริม กูรู โซฮา- พระนางตาราเขียว หรือพระศยามตารา ทรงชุดเขียวล้วน ถือดอกบัวตูมสีน้ำเงิน ออกโปรดสรรพสัตว์ในเวลากลางคืน
มนตราพระศยามตารา หรือ พระนางตาราเขียว คือ โอม ตาเร ตุต ตาเร ตุเร โซฮา- พระนางตาราแดง หรือ พระแม่เจ้าคุลุคุลเล ทรงสีแดงทับทิม หมายถึงความปรารถนาของสรรพสัตว์ที่จะหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ประทับบนพระอาทิตย์
มนตราของพระแม่คุลุคุลเล หรือ พระนางตาราแดง คือ โอม คุลุคุลเล ฮรี โซฮา- พระนางตาราดำ ทรงสีดำ หมายถึงสุญญตา ซึ่งเป็นความสามารถในการข้ามพ้นอวิชชา ความเห็นผิดต่าง ๆ

**อ้างอิง**
 ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. พระพุทธศาสนาแบบทิเบต. ศูนย์ไทยทิเบต. 2538- สุมาลี มหณรงค์ชัย. พระชินพุทธะห้าพระองค์. กทม. ศูนย์ไทยธิเบต. 2547
หมวดหมู่:พระโพธิสัตว์
หมวดหมู่:เทพธิดาในศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธแบบทิเบต
เดลตาฮีดรอน

ไฟล์:Triangulated truncated tetrahedron.png|thumb|ทรงสี่หน้าปลายตัดก็สามารถจัดเป็นเดลตาฮีดรอนได้ ซึ่งไม่จำกัดว่าต้องเป็นทรงนูน โดยการแบ่งรูปหกเหลี่ยมเป็นรูปสามเหลี่ยม
เดลตาฮีดรอน  (deltahedron, พหูพจน์: deltahedra) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มีหน้าทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ชื่อของเดลตาฮีดรอนมาจากอักษรกรีก เดลตา ตัวใหญ่ (Δ) ที่มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม ทรงหลายหน้าจำนวนนับไม่ถ้วนสามารถจัดเป็นเดลตาฮีดรอนได้ แต่มีเพียง 8 รูปทรงเท่านั้นที่เป็นทรงนูน (convex) และไม่ควรสับสนระหว่างชื่อรูปทรงนี้กับ เดลโตฮีดรอน (deltohedron) ซึ่งหมายถึงทรงหลายหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว

**เดลตาฮีดรอนทรงนูนทั้งแปด**
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
จี่หนาน

จี่หนาน (济南) เป็นเมืองหลวงของมณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีนที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลชานตง ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 6.8 ล้านคน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในซานตงรองจากชิงเต่า พื้นที่ของจี่หนานในปัจจุบันมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้จากจุดเริ่มต้นของอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุด และได้พัฒนามาเป็นศูนย์กลางการปกครองเศรษฐกิจและการคมนาคมที่สำคัญของประเทศ  เมืองนี้มีสถานะเป็นเขตการปกครองย่อยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 จี่หนานมักถูกเรียกว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" เนื่องจากมีบ่อน้ำพุที่มีชื่อเสียง 72 แห่ง

**ชื่อ**
ชื่อจี่หนานในปัจจุบันมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ทางใต้ของจี่" และหมายถึงแม่น้ำจี่เก่าที่ไหลไปทางเหนือของเมืองจนถึงกลางศตวรรษที่ 19 แม่น้ำจี่หายไปในปี พ.ศ. 2395 เมื่อแม่น้ำฮวงโหเปลี่ยนเส้นทางไปทางเหนือและแม่น้ำเดิมกลายเป็นที่ราบแทน ปัจจุบันการออกเสียงอักขระ "Ji" ด้วยเสียงที่สาม (จี่ - jǐ) ก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ก่อนหน้านี้ออกเสียงด้วยวรรณยุกต์ที่สี่ (จี้ - jì) ตำราเก่ากว่าสะกดชื่อเป็น "Tsinan" (ตามการสะกดอักษรโรมันแบบ Wade-Giles) หรือ "Chi-nan"
ในภาษาอังกฤษ แนะนำให้สะกดชื่อเมืองว่า Ji'nan (จี่หนาน) เพื่อหลีกเลี่ยงความคลุมเครือกับคำที่ออกเสียงว่า Jin'an (จินอาน 金安)
ในช่วงราชวงศ์โจว (1045 BC ถึง 256 BC) เรียกเมืองนี้ว่า ลี่เซี่ย (จีนตัวย่อ: 历下; จีนตัวเต็ม:  歷下; pinyin: Lìxià) เป็นที่ตั้งถิ่นฐานสำคัญในพื้นที่ ชื่อ ลี่เซี่ย มาจากตั้งของจี่หนานอยู่ที่เชิงเขาลี่ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองปัจจุบัน ลี่เซี่ย เป็นชื่อของเขตหนึ่งของเมือง อีกชื่อเรียกหนึ่งคิอ เมืองโบราณ Ān (จีน: 鞍) ได้รับการตั้งชื่อตาม ยุทธการแห่งอัน ซึ่งต่อสู้กันในพื้นที่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ในปี 589 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างรัฐ Qi และ Jin ซึ่งในปัจจุบันตั้งอยู่ภายในเขตเมืองของจี่หนาน ชื่อเรียกอื่นได้แก่ ชื่อเรียกที่มาร์โคโปโลให้คำจำกัดความสั้น ๆ เกี่ยวกับจี่หนานภายใต้ชื่อ ชิงลี่ หรือ ชินังลี และในตำราในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 มักใช้ชื่อเมืองนี้ว่า "Tsinan Fu" โดยที่ ฝู่ - Fu (府) ซึ่งมาจากศัพท์ที่ใช้สำหรับเมืองหลวงของมณฑล (จีน: 省府)
จี่หนานยังเรียกตามชื่อเล่นว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" (จีน: 泉城) เนื่องจากมีบ่อน้ำพุหลายแห่งในใจกลางเมืองและบริเวณโดยรอบ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นครในมณฑลชานตง
หมวดหมู่:เมืองหลวงของมณฑลในประเทศจีน
สองแคว

สองแคว (–แคฺว) อาจหมายถึง - เมืองสองแคว ชื่อเดิมของเมืองพิษณุโลก
** วิทยาลัยเทคนิคสองแคว- อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน
** โรงพยาบาลสองแคว- ตำบลสองแคว อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่
งูงวงช้าง

งูงวงช้าง (Elephant trunk snake; Acrochordus javanicus) เป็นงูน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ไม่มีพิษ  อยู่ในวงศ์ Acrochordidae  จัดอยู่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับงูผ้าขี้ริ้ว (A. granulatus) ซึ่งในประเทศไทยพบเพียง 2 ชนิดนี้เท่านั้น 
งูงวงช้างมีผิวหนังย่นและสากแบบเปลือกขนุน หัวแบนเล็ก เกล็ดบนลำตัวมีลักษณะเป็นตุ่ม รวมถึงเกล็ดบริเวณด้านท้องซึ่งแตกต่างจากงูชนิดอื่น ท้องสีขาว ไม่มีลวดลาย ลำตัวป้อมอ้วนสั้น ฟันแหลมคม ถ้าอยู่พ้นน้ำจะมีสีเหลืองนวล แต่ถ้าอยู่ในน้ำจะมีสีน้ำตาลดำ  มีความยาวประมาณ 1 เมตร
เป็นงูที่อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา อาหารหลักคือ ปลา สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ที่อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, กัมพูชา, พม่า, ลาว โดยจะขุดรูอยู่ตามริมตลิ่ง อุปนิสัยไม่ดุ ปกติมักอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อน แต่ถ้าถูกรบกวนมักจะใช้ลำตัวรัดพัน ดังนั้นเมื่อมีคนลงไปว่ายน้ำในถิ่นที่งูงวงช้างอาศัยอยู่  มักจะถูกงูรัด ทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผีพรายมาฉุด  ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 25-30 ตัว ลูกที่เกิดใหม่มีความยาวประมาณ 29 เซนติเมตร ซึ่งสามารถกินอาหารได้เลย 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

วงศ์งูงวงช้าง
ภาษาญัฮกุร

ภาษาญัฮกุร (ญัฮกุร: italic=yes) เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มย่อยมอญ ถือว่าใกล้เคียงกับภาษามอญโบราณในสมัยทวารวดี มีผู้พูดคือชาวญัฮกุรในจังหวัดนครราชสีมา เพชรบูรณ์ และชัยภูมิ บางส่วนเริ่มเปลี่ยนมาพูดภาษาไทย
ภาษาญัฮกุรเดิมเป็นเพียงภาษาพูดไม่มีตัวเขียน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2548 ได้มีการสร้างระบบตัวเขียนขึ้นใหม่โดยใช้อักษรไทย และเพิ่มสัทอักษรสากล ʔ และรวบรวมคำศัพท์เอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อไม่ให้สูญหาย มีพยัญชนะ 26 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 15 เสียง มีสระ 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน มีระบบการเติมหน่วยคำเติมแต่ปัจจุบันเหลือใช้ไม่มากนัก เรียงประโยคแบบประธาน–กริยา–กรรม

**สัทวิทยา**

**พยัญชนะ**
 หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 14 หน่วยเสียง ได้แก่ /m/, /n/, /ɲ/, /ŋ/, /p/, /t/, /c/, /k/, /ʔ/, /h/, /r/, /l/, /w/ และ /j/- หน่วยเสียงพยัญชนะควบมี 16 หน่วยเสียง ได้แก่ /bl/, /pr/, /pʰr/, /pʰl/, /tr/, /tʰr/, /tʰl/, /cr/, /cl/, /cʰr/, /kr/, /kl/, /kw/, /kʰr/, /kʰl/ และ /kʰw/ เกิดในตำแหน่งต้นพยางค์เท่านั้น นอกเหนือจากนี้จะกลายเป็น 2 พยางค์โดยมี /a/ คั่นกลาง- พยางค์นาสิกจะตามด้วยพยัญชนะในฐานเดียวกัน เช่น /m̩p/, /n̩t/ ฯลฯ (ดูหมายเหตุท้ายตารางด้านล่าง)- ผู้พูดรุ่นใหม่อาจออกเสียง /cʰ/ เป็น IPA|s- หน่วยเสียง /f/ และ /s/ พบในคำยืมจากภาษาไทย โดยผู้พูดรุ่นเก่าจะออกเสียง /f/ เป็น IPA|kʰw เช่น /faj.faːʔ/ > IPA|kʰwaj.kʰwaːʔ 'ไฟฟ้า, ไฟฉาย'- หน่วยเสียง /ç/ เกิดในตำแหน่งท้ายพยางค์เท่านั้น

**สระ**

**สระเดี่ยว**

**สระประสม**
หน่วยเสียงสระประสมภาษาญัฮกุรถิ่นบ้านไร่มี 3 หน่วยเสียง ได้แก่ /ia/, /ɯa/ และ /ua/

**ลักษณะน้ำเสียง**
ภาษาญัฮกุรถิ่นบ้านไร่มีลักษณะน้ำเสียงที่ทำให้ความหมายของคำต่างกัน 2 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะน้ำเสียงที่ 1 ซึ่งเป็นลักษณะน้ำเสียงปกติโดยมักออกเป็นเสียงสูง และลักษณะน้ำเสียงที่ 2 ซึ่งมักออกเป็นเสียงต่ำ ในการถอดเสียงเป็นสัทอักษรใช้เครื่องหมาย ⟨◌̀⟩ หรือ ⟨◌̤⟩

**ระบบการเขียน**
ตัวเขียนภาษาญัฮกุรอักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้- italic=yes, italic=yes, italic=yes, italic=yes, italic=yes และ italic=yes เป็นทวิอักษร- พยางค์นาสิกเขียนแทนด้วยรูป italic=yes เช่น /m̩peːɲ/ italic=yes 'เสือ',/n̩taːm/ italic=yes 'ปู', /ɲ̍ciam/ italic=yes 'นก', /ŋ̍kaːç/ italic=yes 'ฟ้า'- ในกรณีที่รูปสระสั้นมีวิสรรชนีย์ประกอบ เช่น italic=yes เมื่อมีพยัญชนะท้าย(นอกเหนือจาก /ʔ/) ให้เปลี่ยนวิสรรชนีย์เป็นไม้ไต่คู้ เช่น italic=yes- ในกรณีที่พยัญชนะต้นควบปรากฏร่วมกับรูปสระหน้า italic=yes, italic=yes, italic=yesในคำบางคำจะเลื่อนพยัญชนะตัวแรกไปไว้หน้ารูปสระนั้น เพื่อไม่ให้เข้าใจผิดว่าพยัญชนะตัวที่สองเป็นพยัญชนะท้าย เช่น italic=yes- ไม่ใช้รูปสระ –ำ หรือ ไ– แต่ใช้รูป italic=yes และ italic=yes แทน- เครื่องหมายแสดงลักษณะน้ำเสียงต่ำจะปรากฏเหนือรูปพยัญชนะหรือรูปสระท้ายพยางค์- พยัญชนะ ʔ เติมเครื่องหมายแสดงลักษณะน้ำเสียงไว้ข้างบนไม่ได้ ให้ใส่บนตัวอักษรก่อนหน้านั้นแทน

**อ้างอิง**
 อภิญญา บัวสรวง และสุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2541). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย : ญัฮกุ้ร. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.
ญัฮกุร
หมวดหมู่:กลุ่มภาษามอญ
ญัฮกุร
ภาษาเกรียง

ภาษาเกรียง หรือภาษาแวะ ภาษาเงก  ภาษาเงะห์ ภาษาแง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูด มีผู้พูด 12,189 คน (พ.ศ. 2538) ในเวียดนาม และลาวภาคใต้ ในแขวงเซกอง จำปาศักดิ์และสาละวัน ลักษณะน้ำเสียง โดยเสียงก้องธรรมดากับเสียงก้องต่ำทุ้มมีความแตกต่างทางภาษาศาสตร์ พยัญชนะต้นมี 19 เสียง เสียงควบกล้ำมีน้อยกว่าภาษาตะโอย ตัวสะกดมี 14 เสียง สระมี 25 เสียงใกล้เคียงกับภาษาอาลัก

**อ้างอิง**
 ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.- Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กรเยง
กรเยง
ภาษากันตู

ภาษากันตู อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว ไม่มีลักษณะน้ำเสียง ภาษากันตูที่ใช้พูดที่บ้านอะฮัง แขวงเซกอง ถือเป็นสำเนียงที่ใกล้เคียงกับภาษากะตูโบราณมากที่สุด

**อ้างอิง**
 ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
กันตู
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า

แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า  คือ
ภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, จตุรงค์ พลบูรณ์, จิ้ม ชวนชื่น, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, เอกรัตน์ ขลิบเงิน, มนัสนันท์ ปานดี

**นักแสดง**
 วรเวช ดานุวงศ์ รับบทเป็น สนิท- จิ้ม ชวนชื่น รับบทเป็น เสนาะ- ณัฐฐาวีรนุช ทองมี รับบทเป็น สวย- เอกรัตน์ ขลิบเงิน รับบทเป็น สิงห์- ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น สิทธิ์- จตุรงค์ พลบูรณ์ รับบทเป็น แสบ- โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบทเป็น สอง- องอาจ เจียมเจริญพรกุล รับบทเป็น ปัญญา (พ่อของสวย)- แอนนา ชวนชื่น รับบทเป็น โปรโมเตอร์มวย- มนัสนันท์ ปานดี รับบทเป็น อู๊ด (ลูกสาวเจ้าของร้านสัก)

**การถ่ายทำ**
การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้าส่วนใหญ่ถ่ายทำภายในพื้นที่ของอำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยเฉพาะส่วนของตลาดเก่าบ้านใหม่ร้อยปีที่เป็นโลเคชั่นหลัก ซึ่งเป็นที่ถูกใจผู้กำกับเป็นอย่างมากที่ต้องการฉากในการถ่ายทำที่เป็นบ้านไทยย้อนยุค และบรรยากาศของตลาดเก่า

**รางวัล**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า (2006)-  แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า เว็บไซต์ pantip.com
ส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์มวยไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยอาร์เอสฟิล์ม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้เกิน 100 ล้านบาท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
ภาษาจะต็อง

ภาษาจะต็อง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียง พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 13 เสียง

**อ้างอิง**
 ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
จะต็อง
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์

ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์  (ยอร์ช) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย

**ประวัติ**
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาทัศนศิลป์ เคยฝึกงานเป็นฝ่ายศิลป์ อยู่ที่โรงพิมพ์หนังสือ “ตลาดตลก” ในเครือ ศรีสยามการพิมพ์ อยู่หลายปี นอกจากจัดอาร์ต ยังมีหน้าที่เขียนเรื่องสั้นอีกด้วย
นอกจากนี้ ยอร์ช เคยทำเบื้องหลังรายการตลกทางทีวี นานร่วม 14 ปี ทั้งงานโปรดิวเซอร์, งานกำกับรายการโทรทัศน์ ชื่อดังมากมาย เช่น “555”, “ 3 ช่าคาเฟ่”, “ 5-4-3-2 โชว์” ฯลฯ
ปัจจุบัน ดูแลการผลิตรายการทีวี ภาพยนตร์ หนังโฆษณา ภายใต้ชื่อ บริษัท รฤก โปรดั๊กชั่น จำกัด

**ผลงานการกำกับ/เขียนบท/ผลิตภาพยนตร์**
 พ.ศ. 2548 : พยัคฆ์ร้ายส่ายหน้า (อาวอง, อาร์เอส)- พ.ศ. 2549 : แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า (อาวอง, อาร์เอส)- พ.ศ. 2550 : โปงลางสะดิ้ง ลำซิ่งส่ายหน้า (อาวอง, อาร์เอส)- พ.ศ. 2552 : โหดหน้าเหี่ยว 966 (อาวอง, อาร์เอส)- พ.ศ. 2552 : 32 ธันวา (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2553 : สุดเขตเสลดเป็ด (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2554 : ส.ค.ส. สวีทตี้ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2555 : วาเลนไทน์ สวีทตี้ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2555 : คุณนายโฮ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2556 : ฟัดจังโตะ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2558 : ป้าแฮปปี้ she ท่าเยอะ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)- พ.ศ. 2559 : จำเนียรวิเวียนโตมร (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
*พ.ศ. 2561 : ไบค์แมน ศักรินทร์ตูดหมึก (เอ็มเทอร์ตี้ไนท์, เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์, เอ็มพิคเจอร์ส)

**ผลงานการผลิตละคร**
ละครโทรทัศน์- พ.ศ. 2556 : ละครโทรทัศน์ อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ (ช่อง 3)- พ.ศ. 2560 : ละครโทรทัศน์ ชะนีผีผลัก (ช่องเวิร์คพอยท์)- พ.ศ. 2561 : ละครโทรทัศน์ สาวน้อยร้อยหม้อ (ช่องเวิร์คพอยท์)
ละครซิตคอม- พ.ศ. 2553 : ละครซิตคอม รักล้นล้น 9 คน 4 คู่  (โมเดิร์นไนน์ทีวี) - พ.ศ. 2556 : ละครซิตคอม เณรจ๋า  (ช่อง 7 สี)- พ.ศ. 2557 : ละครซิตคอม จูบ kiss me  (ช่องเวิร์คพอยท์)- พ.ศ. 2558 : ละครซิตคอม แม่จ๋าอย่าหักโหม (ช่องเวิร์คพอยท์)
*พ.ศ. 2561 : ละครซิตคอม จ่าเริงเซิ้งยับ (ช่องเวิร์คพอยท์)

**อ้างอิง**
  ประวัติ ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จาก nangdee.com

หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2513
หมวดหมู่:ผู้ให้ความบันเทิงจากจังหวัดนครสวรรค์
ซี้ดเอฟเอ็ม

ซี้ด เอฟเอ็ม (SEED FM)  เป็นชื่อรายการวิทยุส่วนกลางในอดีต ในเครือสถานีวิทยุ อสมท ของบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) บริหารงานโดยบริษัท ซี้ด เอ็มคอต จำกัด ออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ มีพื้นที่ออกอากาศ ครอบคลุมเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ตลอด 24 ชั่วโมง และผ่านเครือข่ายดาวเทียม ไปยังสถานีวิทยุ อสมท ส่วนภูมิภาคทั้ง 53 แห่งทั่วประเทศ โดยมีธีรภัทร์ สัจจกุล เป็นกรรมการผู้จัดการ
ซี้ดเอฟเอ็มเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2548 จนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้เผยแพร่ข่าวเรื่อง แจ้งการเลิกกิจการ บริษัท ซี้ด เอ็มคอท จำกัด และปรับรูปแบบการบริหารจัดการคลื่นวิทยุ FM 97.5 MHz ซึ่งได้เปิดตัวใหม่เป็น เมลโล 97.5 เอฟเอ็ม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 จนกระทั่งยุติการออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ และออกอากาศผ่านช่องทางออนไลน์เท่านั้นในชื่อ เมลโล ป็อป ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2565

**รูปแบบการออกอากาศ**
ซี้ดเอฟเอ็ม จัดรายการตลอด 24 ชั่วโมงด้วยระบบอัตโนมัติ โดยมีดีเจพูดคุยกับผู้ฟัง สลับกับการเล่นเพลงไทยสากลสมัยใหม่เป็นหลัก และมีเพลงสากลกับเพลงเอเชีย (เพลงเกาหลี เพลงญี่ปุ่น และเพลงจีน) เล่นเป็นลำดับรองลงไป พร้อมทั้งถ่ายทอดข่าว จากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ในเวลา 07:00-07:30 น. และ 19:00-19:30 น., ถ่ายทอดข่าวต้นชั่วโมง และข่าวภาคเที่ยง ในเวลา 12:00-12:30 น. จากสำนักข่าวไทย โดยรับสัญญาณจากแม่ข่ายสถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์นเรดิโอ ส่วนกลาง ความถี่ เอฟเอ็ม 100.5 เมกะเฮิร์ตซ์ "คลื่นข่าว นิวส์เน็ตเวิร์ก" นอกจากนี้ ยังจัดรายการเพื่อกระจายเสียง ไปยังเครือข่ายทั่วประเทศไทย ในช่วง “ซี้ด เนชั่นไวด์” ทุกวัน ระหว่างเวลา 20:00-24:00 น.

**ดูเพิ่ม**
 อสมท

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ซี้ด เอฟเอ็ม date=2014-04-13 -  เว็บไซต์สถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์น เรดิโอ
http://www.seedmcot.com/seed-djs date=2016-03-05  date=2016-03-05 สืบตำแหน่ง|สี1=|สี2=|สี3=|รูปภาพ=|ตำแหน่ง=ซี้ด เอฟเอ็ม (SEED FM)|จำนวนตำแหน่ง=|ก่อนหน้า=(ไม่มี)|จำนวนก่อนหน้า=|ถัดไป=เมลโล เอฟเอ็ม (Mellow FM)|จำนวนถัดไป=|ช่วงเวลา=1 มกราคม พ.ศ. 2548 - 1 มกราคม พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:สถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์น เรดิโอ
หมวดหมู่:รายการวิทยุไทย
หมวดหมู่:รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล

ฉ
หมวดหมู่:รถไฟลอยฟ้าในประเทศไทย
หมวดหมู่:รถไฟฟ้าใต้ดินในประเทศไทย
โขนนั่งราว

250px
250px
250px ‎
โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น 
ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา ( ฝ่ายพระราม ) และฝ่ายลงกา ( ฝ่ายทศกัณฐ์ )การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย  วงขวา 
จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง

**โขนนอนโรง**
ในเวลาบ่ายก่อนถึงวันแสดงหนึ่งวัน ปี่พาทย์ทั้งสองวงจะบรรเลงเพลงโหมโรง พวกแสดงจะออกมากระทุ้งเส้าตามจังหวะเพลงที่กลางโรง 
จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป
สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น

**จารีตในการแสดงโขน**
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย 
จารีตเรื่องซ้ายขวานี้ใช้กับการแสดงโขนทุกชนิด ตำแหน่งของผู้แสดง ทางด้านขวามือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายชนะ ส่วนตำแหน่งทางด้านซ้ายมือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายอธรรม หรือฝ่ายแพ้ 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  หัวโขน-สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ www.culture.go.th date=2009-08-02 -  สีที่ใช้กับหัวโขน  date=2016-03-05 -  จารีตนาฏศิลป์ไทย โดย นาย ประเมษฐ์ บุณยะชัย date=2016-03-05 
หมวดหมู่:โขน
หมวดหมู่:ศิลปะการแสดง
หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์
แม่แบบ:รถไฟฟ้า/ธานีรัถยา

หมวดหมู่:รถไฟฟ้า การรถไฟแห่งประเทศไทย
หมวดหมู่:กล่องนำทางการขนส่งระบบรางประเทศไทย
พระอีสาน

พระอีสาน (Īśāna) เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู โดยทั่วไปถือกันว่าเป็นอวตารของพระศิวะ และเป็นหนึ่งในคณะเทพเอกาทศรุทรในศาสนาพราหมณ์ และเป็นทิกบาลประจำทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

**ศาสนาพุทธ**
ในธชัคคปริตร ระบุว่าพระอีสานเป็นเทวราชองค์หนึ่งร่วมกับพระประชาบดีและพระพิรุณ โดยมีท้าวสักกะเป็นจอมเทพ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

หมวดหมู่:เทวราช
หมวดหมู่:ทิกบาล
จิตรคุปต์

ไฟล์:6. Khajuraho Chitrgupta apsara.jpg|250px|left|thumb|จิตรคุปต์และอัปสรสองนาง ณ จิตรคุปตมนเทียร (Chitragupta Temple) ประเทศอินเดีย
จิตรคุปต์ (चित्रगुप्त, Chitragupta) บ้างเรียก เจตคุปต์ หรือ เจ็ตคุก ก็ว่า เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู มีหน้าที่รักษาทะเบียนคนตายของพระยม เชื่อว่าเป็นเทพที่มีน้ำใจดุร้ายทารุณ
หลังจากพระพรหมสร้างวรรณะทั้งสี่ คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ ศูทร แล้ว ได้มีบัญชาให้พระยมรักษาทะเบียนการกระทำของสรรพชีวิตที่เกิดขึ้นและจะได้เกิดทั้งบนโลกเบื้องสูง (คือสวรรค์) และโลกเบื้องต่ำ (คือมนุษยโลก) พระยมตัดพ้อต่อพระพรหมว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ไฉนเลยข้าจะรักษาทะเบียนกรรมของสิ่งมีชีวิตซึ่งเกิดในลักขโยนีทั้งแปดสิบสี่ตลอดทั้งตรีโลกได้เล่า" ("O Lord, how can I alone keep record of the deeds of the beings born into 84 lakh yonis in the three worlds?")
พระพรหมทำสมาธิใคร่ครวญเป็นเวลาหนึ่งหมื่นหนึ่งพันปี แล้วลืมพระเนตรขึ้น ปรากฏเป็นบุรุษนายหนึ่งถือปากกาและขวดหมึกไว้พร้อมสะพายดาบไว้กับสะเอวอยู่เฉพาะพักตร์พระพรหม ครั้นแล้ว พระพรหมตรัสต่อเขาว่า "เจ้าเกิดขึ้นแต่กายข้า ฉะนั้น ลูกหลานของเจ้าจงได้ชื่อว่า กายาสทาส ส่วนเจ้านั้นเกิดขึ้นในห้วงคำนึงแห่งข้าและในความลับดำมืด เจ้าจงมีนามว่า จิตรคุปต์ เถิด" ("Thou hast been created from my body, therefore shall thy progeny be known as the Kayasthas. Thou hast been conceived in my mind and in secrecy, thy name shall also be Chitragupta.") จากนั้น พระพรหมทรงมอบหมายให้จิตรคุปต์ทำหน้าที่รักษาทะเบียนของพระยม
คัมภีร์ครุฑปุราณะ (Garud Puran) ว่า จิตรคุปต์เป็นผู้ประดิษฐ์อักษร โดยมีบทสรรเสริญจิตรคุปต์ว่า "อภิวาทจิตรคุปต์ ผู้ประสาทอักษร" (Chitragupta namastubhyam vedaksaradatre, "Obeisance to Chitragupta, the giver of letters")
วันเกิดของจิตรคุปต์เรียกว่า "ยมทวิติยะ" (Yama Dwitiya) บรรดาผู้เลื่อมใสจะจัดการรื่นเริงต่าง ๆ โดยมีพิธีหลักเรียก "จิตรคุปตชยันตีบูชา" (Chitraguptajayanti Puja)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทวดาในศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:เทพแห่งความยุติธรรม
หมวดหมู่:เทวดาตามความเชื่อของไทย
พระทรงเมือง

พระทรงเมือง ถือพระขรรค์ด้วยพระหัตถ์ซ้าย เป็นเทพารักษ์รักษาการปกครอง ดูแลทุกข์สุขของอาณาประชาราษฎร์ ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข มีหน้าที่รักษาการปกครองและกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ ดูแลทุกข์สุขของประชาชนให้ร่มเย็นเป็นสุข เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด ปิดทอง สูง 88 ซม.
หมวดหมู่:เทวดาตามความเชื่อของไทย
พระเสื้อเมือง

พระเสื้อเมือง บ้างเรียก ผีเสื้อเมือง หรือ ผีเสื้อ เป็นเทพารักษ์ประจำเมือง และเป็นอมนุษย์จำพวกหนึ่ง ทำหน้าที่คุ้มครองและป้องกันภัยทางบกและทางน้ำ ดูแลไพร่พล รักษาบ้านเมืองเมืองให้เป็นสุข ปราศจากอริราชศัตรูเข้ามารุกราน

**ประวัติ**
คติพระเสื้อเมืองถูกพัฒนามาจากคติความเชื่อเรื่อง "ผีเสื้อ" ในศาสนาผี ซึ่งเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษากลุ่มไท ทั้งไทยสยาม ลาว ไทลื้อ ไทใหญ่ ไทคำตี้ และไทเขิน 
ผีเสื้อในที่นี้คือคำเดียวกับคำว่า "ผีเชื้อ" แปลว่า "ผีรักษาท้องถิ่น" หรือ "ผีเจ้าที่" จัดเป็นผีบรรพบุรุษอย่างหนึ่ง เพราะเป็นบรรพบุรุษที่อพยพเข้ามาตั้งแต่ยุคสร้างบ้านแปงเมือง ลูกหลานจึงสร้างศาลไว้บูชาประดุจศาลประจำตระกูล ตามชนบทจะมี "ผีเสื้อบ้าน" คือผีรักษาหมู่บ้าน และ "ผีเสื้อเมือง" หรือ "ผีหลวง" คือผีรักษาเมืองเป็นต้น ส่วนผีเสื้อที่อยู่ในเมืองหลวงจะถูกเรียกว่า "พระเสื้อเมือง" เพื่อลดกลิ่นอายของความเป็นผีลง ในอดีตศาลของผีเสื้อในชาวไททุกกลุ่มจะไม่มีการประดิษฐานรูปเคารพใด ๆ ไว้ในศาลเลย มีแต่ศาลเปล่าโล่ง ๆ เท่านั้น ในวัฒนธรรมของชาวไทดำจะเรียกว่า ผีเมือง คือผีของอดีตเจ้าเมืองที่คอยปกปักรักษาเมืองให้สงบสุขและอุดมสมบูรณ์ สิงสถิตอยู่ตามเนินเขา ต้นไม้ใหญ่ หลักเมือง หรือศาล ชาวไทดำจะประกอบพิธีเสนเมืองหรือเลี้ยงผีเมืองอย่างใหญ่โต บรรดาหัวเมืองบริวารจะต้องส่งวัวและควายเพื่อเซ่นสังเวย การสังเวยวัวควายจะจำนวนมากน้อย ขึ้นอยู่กับขนาดของเมือง หากเป็นเมืองใหญ่ก็จะสังเวยวัวควายจำนวนมาก หากเป็นเมืองเล็กก็จะสังเวยวัวควายน้อยลง
พระเสื้อเมืองที่ประดิษฐานในศาลหลักเมือง กรุงเทพมหานคร หล่อด้วยสัมฤทธิ์ปิดทอง สูง 93 เซนติเมตร ยืนบนฐานสิงห์ พระหัตถ์ซ้ายถือคทา พระหัตถ์ขวาชูขึ้นพร้อมกับถือจักร

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Grand Palace date=2012-03-06 
หมวดหมู่:เทวดาตามความเชื่อของไทย
ไบคิวโพลา

ไบคิวโพลา หรือ คิวโพลาคู่ (bicupola, พหูพจน์: bicupolae) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของคิวโพลา (cupola) สองอันเข้าด้วยกัน ไบคิวโพลามี 2 รูปแบบเนื่องจากหน้าด้านข้างของคิวโพลาเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าสลับกับรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส หากหน้าชนิดเดียวกันสัมผัสกันจะเรียกว่า ออร์โทไบคิวโพลา (orthobicupola)  และหากหน้าสามเหลี่ยมสัมผัสกับหน้าสี่เหลี่ยมจะเรียกว่า ไจโรไบคิวโพลา (gyrobicupola) 

**ประเภท**

**ออร์โทไบคิวโพลา**

**ไจโรไบคิวโพลา**
ไฟล์:Gyrobifastigium.png|thumb|ไจโรไบแฟสติเจียม (gyrobifastigium) (J26) สามารถจัดได้เป็น ไจโรไบคิวโพลาสองเหลี่ยม (digonal gyrobicupola)
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
เฉลียว ปทุมรส

เฉลียว ปทุมรส เป็นอดีตสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน อดีตราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล

**ประวัติ**
เฉลียว ปทุมรส เกิดที่เกาะลอย ต.หัวรอ อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา ได้เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนตัวอย่างประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปัจจุบันคือ โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย)
อดีตสมาชิกพฤฒสภาสังกัดพรรคแนวรัฐธรรมนูญ ตกเป็นผู้ต้องหาว่ามีส่วนเกี่ยวพันกับการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ในที่สุดศาลฎีกาได้พิพากษาให้ได้รับโทษประหารชีวิต  จึงถูกนำตัวไปประหารชีวิตที่เรือนจำบางขวางในเช้ามืดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 พร้อมด้วยจำเลยอีก 2 คนในคดีนี้ คือ ชิต สิงหเสนี และบุศย์ ปัทมศริน
หลังจากเสียชีวิต ได้มีการมอบแพปทุมรสให้วัดมณฑป โดยเจ้าอาวาสได้ทำการยกแพปทุมรสขึ้นต่อเป็นชั้น 2 ของอาคารกุฏิพระ ภายในมีสธูปที่ใช้เก็บอัฐิคนในตระกูลปทุมรส และยังมีซุ้มเรือนแก้วปทุมรสอยู่ภายในบริเวณวัดอีกด้วย
ปัจจุบัน ได้มีความพยายามในการยื่นเรื่องต่อศาล ขอรื้อฟื้นคดีสวรรคตรัชกาลที่ 8 จากพยานหลักฐานที่อ้างว่าเป็น "พยานหลักฐานใหม่" ที่ชี้ถึงความเป็นไปได้ของ “การกระทำด้วยพระองค์เอง” 

**ครอบครัว**
เฉลียว ปทุมรส สมรสกับนางฉลวย ปทุมรส มีบุตรสี่คน โดยเกิดจากนางฮุ้น ปทุมรส 2 คน คือ เครือพันธ์ (ปทุมรส) บำรุงพงศ์ และสมวงศ์ ปทุมรส และเกิดจากนางศิริ ปทุมรส 2 คน คือ ฉายศรี (ปทุมรส) โสภณศิริ  และ  เพิ่มศักดิ์ ปทุมรส ตามลำดับ

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อบุคคลที่ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2478-2530

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
2481

**อ้างอิง == 
หมวดหมู่:สมาชิกคณะราษฎร
หมวดหมู่:ชาวไทยที่ถูกประหารชีวิต
หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตในประเทศไทย
หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ อ.ป.ร.4‎
พญาญี่บา

พญาญี่บา พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหริภุญชัย ปกครองในช่วงปี พ.ศ. 1814 – พ.ศ. 1836 รวมระยะเวลาการครองราชย์ 22 ปี 

**ประวัติ**
พญาญี่บา  ได้ปกครองอาณาจักรหริภุญชัยต่อจากพระยาโยทะ ซึ่งพระยาโยทะได้ครองอาณาจักรนี้นานถึง 74 ปี เมื่อพระยาโยทะสิ้นพระชนม์ พญาญี่บาจึงได้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ต่อ ก่อนที่จะถูกทำลายโดยพญามังรายแห่งอาณาจักรล้านนา โดยพญาญี่บาเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายในอาณาจักรหริภุญชัย และเป็นการปิดฉากราชวงศ์หริภุญชัยที่ปกครองมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวีเป็นพระปฐมกษัตรีย์พระองค์แรก
ในพงศาวดารโยนกของพระยาประชากิจกรจักรระบุว่าพญาโยทราชครอง 10 ปี ราชบุตรของพญาโยทราชครองสืบต่อมาอีก 2 ชั่ววงศ์ (แต่ไม่ระบุพระนาม) แล้วค่อยถึงพญายีบา

**การขยายอำนาจของล้านนา**
ในปี พ.ศ. 1805 (จ.ศ. 624) พญามังรายได้สร้างเมืองเชียงรายขึ้น และทรงเห็นว่าล้านนาแยกกันเป็นหลายวงศ์ ควรรวมกันเป็นแผ่นดินเดียวกันเสีย ดำริแล้วจึงยกทัพไปตีเมืองมอบไร เชียงคำ เชียงร้าง ฝาง เชียงของ และเชิง ต่อมาจะตีเมืองลำพูน (หริภุญชัย) เพราะเป็นเมืองที่มั่งคั่ง แต่ขุนนางชื่อขุนฟ้าค้านว่าเป็นการยากเพราะกำลังข้าศึกมีมากนัก ควรใช้อุบายยุยงให้แตกแยกกันเสียก่อน ครั้นแล้วพญามังรายจึงทำอุบายเนรเทศขุนฟ้าออกจากเมืองฐานกบฏ ขุนฟ้าจึงได้ไปรับราชการอยู่กับพญาญี่บาเจ้าเมืองลำพูนนานถึง 7 ปี และได้ทำอุบายต่าง ๆ ให้พญาญี่บากดขี่ราษฎร จนชาวเมืองเกลียดชังพญาญี่บา

**สิ้นสุดอาณาจักรหริภุญชัย**
ด้วยอุบายของขุนฟ้าที่ประจบสอพลอพญาญี่บาทำให้ประชาชนเกลียดชัง พญามังรายได้ยกทัพไปตีเมืองลำพูนได้อย่างง่ายดายในปี พ.ศ. 1824 (จ.ศ. 643) พญาญี่บาเสด็จหนีออกเมืองไปถึงดอยกลางป่าก็คิดนึกได้ที่เสียรู้ขุนฟ้าเป็นไส้ศึกให้พญามังราย ก็เสียใจหลั่งน้ำตาร้องไห้ สถานที่น้ำตาตกนี้จึงมีชื่อว่า “ดอยบาไห้” มาจนทุกวันนี้ ต่อมาพญาญี่บาจึงหนีมาอยู่กับพระยาเบิกเจ้าเมืองลำปาง (เขลางค์) ผู้เป็นโอรสและทรงสร้างเมืองเพื่อทำการตั้งรับทัพของพญามังราย ณ ตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร เวลาล่วงไป 14 ปี พระยาเบิกทรงช้างชื่อ ปานแสนพล ยกทัพไปหมายจะตีเมืองลำพูนคืนให้พระราชบิดา พญามังรายให้เจ้าขุนสงครามทรงช้างชื่อแก้วไชยมงคลออกรับศึก ทั้งสองได้ทำยุทธหัตถีกันที่บ้านขัวมุงขุนช้าง ใกล้เวียงกุมกาม พระยาเบิกถูกหอกแทงบาดเจ็บ และตีฝ่าวงล้อมออกมาได้ จึงมาตั้งรับอยู่ที่ตำบลแม่ตาล เขตเมืองลำปาง ได้สู้รบกันเป็นสามารถผล ที่สุดทัพลำปางแพ้ยับเยิน เจ้าขุนสงครามจับกุมตัวพระยาเบิกแม่ทัพได้ และปลงพระชนม์เสียที่นี่ ดวงวิญญาณอันกล้าหาญเปี่ยมไปด้วยกตัญญูเวทิคุณนี้ จึงได้รับพระราชทานนามว่า "เจ้าพ่อขุนตาน" 
ศาลเจ้าพ่อขุนตานสร้างขึ้นเป็นที่สักการะแด่ดวงวิญญาณการสร้างวีรกรรม และความกตัญญูกตเวทิตาของพระยาเบิก โอรสของพญาญี่บา แต่เดิมสร้างเป็นศาลเล็ก ๆ ต่อมามีการสร้างรูปหล่อเจ้าพ่อขุนตานและศาลขึ้นควบคู่กับศาลเดิม เพื่อให้ประชากรสักการบูชา กราบไหว้

**อ้างอิง **
หมวดหมู่:ชาวมอญ
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์หริภุญชัย
หมวดหมู่:ราชวงศ์หริภุญชัย
โชติ สุวัตถิ

ศาสตราจารย์โชติ สุวัตถิ
ศาสตราจารย์ โชติ สุวัตถิ นับเป็นนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญในด้านสัตว์น้ำและพรรณพืชคนหนึ่งของประเทศไทย มีผลงานศึกษา วิจัย และอนุกรมวิธานสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก เช่น ปลาปักเป้าควาย (Tetraodon suvatti) ก็ได้รับการตั้งชื่อสายพันธุ์ (Species) เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน อีกทั้งยังเป็นผู้ชำนาญการวาดภาพประกอบทางวิทยาศาสตร์อีกด้วย (Scientific drawing) มีผลงานหนังสือที่ยังใช้อ้างอิงมาจนถึงปัจจุบัน เช่น Fishes of Thailand, Flora of Thailand—old and new, and night and day: Flora of Thailand และ กล้วยไม้เมืองไทย โชติ สุวัตถิ รวบรวม เป็นต้น

**ประวัติ**
ศาสตราจารย์โชติ เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 ที่ตำบลวัดใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรชายของไซ้ และนางเซ็ง สุวัตถิ  จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทุนการศึกษาจากทุนพระบรมราชชนก (ปัจจุบันคือทุนอานันทมหิดล) ศึกษาต่อด้านเกษตรศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยคอร์แนล ประเทศสหรัฐอเมริกา ในด้านวิชาการ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ระหว่างปี พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2509 คนที่สอง ต่อจากศาสตราจารย์บุญ อินทรัมพรรย์ ผู้ก่อตั้ง  และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2508

**ผลงาน**
ศาสตราจารย์โชติได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่กรรมการปรับปรุงพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 เมื่อปี พ.ศ. 2520 ด้วย เพื่อให้ทำการชำระนิยามศัพท์ทางด้านชีววิทยาด้วย ซึ่งปัจจุบันทางคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ยกย่องเกียรติคุณของศาสตราจารย์โชติด้วยการตั้งชื่ออาคารหลังที่ 2 ของคณะว่า "อาคารโชติ สุวัตถิ"

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
  ประว้ติ ศาสตราจารย์โชติ สุวัตถิ 
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:อาจารย์คณะเกษตรศาสตร์
หมวดหมู่:ราชบัณฑิต
หมวดหมู่:นักชีววิทยาชาวไทย
หมวดหมู่:นักพฤกษศาสตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:นักมีนวิทยาชาวไทย
หมวดหมู่:นักวิชาการจากจังหวัดจันทบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองจันทบุรี
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
พระเจ้าลังทาร์มา

พระเจ้าลังทาร์มา (z=lang tar ma) เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีเตซงแจ็นและเป็นอนุชาของพระเจ้ารัลปาแจ็น ทรงไม่เห็นด้วยกับการปกครองของพระเจ้ารัลปาแจ็น ที่สนับสนุนพุทธศาสนามากเกินไป เมื่อขึ้นครองราชย์ พระองค์หันไปสนับสนุนศาสนาบอน สั่งทำลายวัดในพระพุทธศาสนา บังคับให้พระภิกษุสึก ในที่สุดพระองค์ถูกพระภิกษุชื่อ เปยี ดอร์เจ ลอบสังหารด้วยธนูจนสิ้นพระชนม์ 
ในการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าลังทาร์มา เปยี ดอร์เจแต่งตัวด้วยชุดดำ ทาสีม้าให้เป็นสีดำ จึงเป็นที่มาของการร่ายรำชุดหมวกดำของพระชาวทิเบต ซึ่งเป็นการระลึกถึงการสิ้นสุดของการทำลายล้างพุทธศาสนา

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
  หน้า = 
หมวดหมู่:จักรพรรดิทิเบต
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ทิเบต
ไบฟรัสตัม

ไบฟรัสตัม หรือ ฟรัสตัมคู่ (bifrustum, พหูพจน์: bifrusta) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของฟรัสตัม (frustum) สองอันซึ่งมีหน้ารูปหลายเหลี่ยม (polygon) ที่เข้ากันได้หรือเหมือนกัน รูปทรงนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นพีระมิดคู่ (bipyramid) ที่ตัดขั้วบนและล่างออกให้ขนานกับฐาน

**รูปแบบต่าง ๆ**
100px
100px
100px
100px- ไบฟรัสตัมสามเหลี่ยม (triangular bifrustum) - รูปสี่เหลี่ยมคางหมู 6 หน้า, รูปสามเหลี่ยม 2 หน้า- ไบฟรัสตัมสี่เหลี่ยม (square bifrustum) - รูปสี่เหลี่ยมคางหมู 8, รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 2 หน้า- ไบฟรัสตัมห้าเหลี่ยม (pentagonal bifrustum) - รูปสี่เหลี่ยมคางหมู 10 หน้า, รูปห้าเหลี่ยม 2 หน้า- ไบฟรัสตัมหกเหลี่ยม (hexagonal bifrustum) - รูปสี่เหลี่ยมคางหมู 12 หน้า, รูปหกเหลี่ยม 2 หน้า- ...- ไบฟรัสตัม n เหลี่ยม (n-agonal bifrustum) - รูปสี่เหลี่ยมคางหมู 2n หน้า, รูป n เหลี่ยม 2 หน้า
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
ทรงสิบหน้า

ทรงสิบหน้า (decahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 10 หน้า ทรงสิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงสิบหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ (regular polygon) เช่น- พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยม (pentagonal dipyramid)- ปริซึมแปดเหลี่ยม (octagonal prism)- แอนติปริซึมสี่เหลี่ยม (square antiprism)- คิวโพลาสี่เหลี่ยม (square cupola)- เทรปโซฮีดรอนห้าเหลี่ยม (pentagonal trapezohedron)
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
ทรงเจ็ดหน้า

ทรงเจ็ดหน้า (heptahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 7 หน้า ทรงเจ็ดหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงเจ็ดหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น- พีระมิดหกเหลี่ยม (hexagonal pyramid)- ปริซึมห้าเหลี่ยม (pentagonal prism)- พีระมิดสามเหลี่ยมอีลองเกต (elongated triangular pyramid)- เททราเฮมิเฮกซาฮีดรอน (tetrahemihexahedron)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Polyhedra with 4-7 Faces date=2006-09-04  by Steven Dutch
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
ทรงห้าหน้า

ทรงห้าหน้า (pentahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 5 หน้า ทรงห้าหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงห้าหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น- พีระมิดสี่เหลี่ยม (square pyramid)- ปริซึมสามเหลี่ยม (triangular prism)- ฟรัสตัมสามเหลี่ยม (triangular frustum)
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า