Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
สกุลเตตราโอดอน

สกุลเตตราโอดอน เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาปักเป้า จัดอยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Tetraodon (/เต-ตรา-โอ-ดอน/)
มีรูปร่างโดยรวม ป้อมสั้น อ้วนกลม ครีบทั้งหมดสั้น ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 12-14 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 10-12 ก้าน เยื่อจมูกยื่นออกมาเป็นหลอด ปลายแยกเป็นสองแฉก ใต้ผิวหนังมีเกล็ดที่พัฒนาเป็นหนามเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ ผิวหนังมักมีจุดสีดำแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด เมื่อตกใจหรือต้องการป้องกันตัว สามารถพองลมให้ใหญ่ขึ้นมาได้ ในปากมีฟันที่แหลมคมใช้สำหรับขบกัดเปลือกของสัตว์น้ำมีกระดอง ต่าง ๆ ได้ รวมถึงหอย ซึ่งเป็นอาหารหลัก 
มีอุปนิสัยดุร้าย มักจะชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบหางของปลาชนิดต่าง ๆ ที่ติดอวนของชาวประมงอยู่เสมอ ๆ นอกจากนี้แล้วยังสามารถซ่อนตัวใต้พื้นทรายเพื่ออำพรางตัวหาอาหารได้ในบางชนิด  ในบางชนิดก็สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ และยังสามารถเป่าน้ำจากปากเพื่อคุ้ยหาอาหารในพื้นทรายได้ด้วย ภายในตัวและอวัยวะภายในมีสารพิษที่เรียกว่า เตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) อยู่ เมื่อรับประทานเข้าไปแล้วจะทำให้เกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้ 
โดยรวมแล้ว ปลาในสกุลนี้จะว่ายน้ำได้ช้ากว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น เช่น Takifugu หรือ Auriglobus เนื่องจากมีครีบที่สั้นและรูปร่างที่อ้วนกลมกว่า 
พบได้ทั้งทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด โดยกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปแอฟริกาจนถึงเอเชีย  มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและใช้บริโภคในบางท้องถิ่น

**ชนิด**
ในปัจจุบัน ได้มีการศึกษาลงไปในระดับจีโนมจึงทำให้มีการจำแนกปลาปักเป้าในสกุลนี้ออกไปเป็นสกุลอื่น ทำให้สมาชิกที่อยู่ในสกุลนี้มีทั้งสิ้น 14 ชนิด- Tetraodon biocellatus Tirant, 1885 (ปลาปักเป้าซีลอน)- Tetraodon duboisi Poll, 1959- Tetraodon erythrotaenia Bleeker, 1853- Tetraodon fluviatilis F. Hamilton, 1822 (ปลาปักเป้าเขียว)- Tetraodon implutus Jenyns, 1842- Tetraodon kretamensis Inger, 1953- Tetraodon lineatus Linnaeus, 1758 (ปลาปักเป้าฟาฮากา)- Tetraodon mbu Boulenger, 1899 (ปลาปักเป้าเอ็มบู)- Tetraodon miurus Boulenger, 1902 (ปลาปักป้าคองโก)- Tetraodon nigroviridis Marion de Procé, 1822 (ปลาปักเป้าเขียวจุด)- Tetraodon pustulatus A. D. Murray, 1857 - Tetraodon sabahensis Dekkers, 1975- Tetraodon schoutedeni Pellegrin, 1926- Tetraodon waandersii Bleeker, 1853

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่
หมวดหมู่:สกุลเตตราโอดอน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 สายตรัง–ฉลุง เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงตรัง สำนักงานทางหลวงที่ 16 นครศรีธรรมราช และแขวงทางหลวงสตูล สำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา เป็นเส้นทางหลักในจังหวัดตรังที่เชื่อมอำเภอต่าง ๆ ทางใต้ของจังหวัดเข้ากับอำเภอเมืองตรัง มีระยะทางเริ่มต้นจากในตัวเมืองตรัง แล้ววิ่งลงใต้ไปสิ้นสุดที่สามแยกฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงตรัง 30.0 กิโลเมตร และอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสตูล 103.663 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 133.663 กิโลเมตร อยู่ในเขตจังหวัดตรังและจังหวัดสตูล

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมอำเภอปะเหลียน เข้ากับอำเภอเมืองตรัง โดยเส้นทางเริ่มแรกเป็นถนน 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางกั้นระหว่างกลางถนน จากนั้นวิ่งไปทางใต้ผ่านอำเภอย่านตาขาว จากนั้นเลี้ยวซ้ายที่แยกปะเหลียน แล้วเส้นทางได้ลดเหลือ 2 ช่องจราจรเมื่อพ้นตัวเขตเทศบาลตำบลทุ่งยาว เข้าสู่จังหวัดสตูล ขยายเป็น 4 ช่องจราจร บริเวณหน้าโรงเรียนทุ่งหว้าวรวิทย์ แล้วลดเหลือ 2 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าเขตเทศบาลตำบลทุ่งหว้า ผ่านอำเภอทุ่งหว้า แล้วขยายเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าสู่อำเภอละงู จากนั้นผ่านอำเภอท่าแพ และสิ้นสุดที่สามแยกฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
แต่เดิม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 เมื่อถึงแยกปะเหลียน ทางหลวงจะมุ่งลงไปทางใต้ ไปสิ้นสุดที่บ้านหยงสตาร์ ตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน เมื่อมีการรวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 416 แล้ว ทางหลวงช่วงนี้จึงได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4371

**รายชื่อทางแยก**

**อ้างอิง == -  หมวดการทางในสังกัดแขวงทางหลวงตรัง date=2012-10-30 -  แผนที่แสดงเส้นทางในความควบคุมของแขวงทางหลวงสตูลfix-attempted=yes -  Google แผนที่
404
3-404
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดตรัง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 สายคลองหวะ–สงขลา หรือ ถนนกาญจนวณิชย์ เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดสงขลา เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมเมืองหาดใหญ่เข้ากับเมืองสงขลา มีจุดเริ่มต้นจากทางแยกคลองหวะในเขตเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ แล้ววิ่งขึ้นเหนือไปยังอำเภอเมืองสงขลา ไปสิ้นสุดที่ทางแยกสำโรง อำเภอเมืองสงขลา รวมระยะทางทั้งหมด 28.3 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 (สงขลา)

**ประวัติ**
ในอดีต ทางหลวงแผ่นดินสายนี้เป็นเส้นทางหลักสำหรับรถทุกคันจากถนนเพชรเกษมที่จะเข้าตัวเมืองสงขลา แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 (ถนนลพบุรีราเมศวร์) ขึ้น รถจำนวนมากได้หันไปใช้เส้นทางนี้แทน เนื่องจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 จะวิ่งผ่านเข้าไปในตัวเมืองหาดใหญ่ ขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 จะวิ่งเลี่ยงตัวเมืองหาดใหญ่
รัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ตั้งชื่อทางหลวงสายสงขลา–สะเดาว่า "ถนนกาญจนวณิชย์" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระยาประกิตย์กลศาสตร์ (ประกิต รณชิต กาญจนวณิชย์) อดีตนายช่างด้านสงขลา ในช่วงแรกถนนกาญจนวณิชย์ตลอดสายถือเป็นทางหลวงคนละสายกับถนนเพชรเกษม (ซึ่งในขณะนั้นเป็นทางหลวงสายกรุงเทพมหานคร–หาดใหญ่) ต่อมาเมื่อมีการตั้งชื่อทางหลวงโดยใช้ระบบหมายเลข ถนนกาญจนวณิชย์ช่วงหาดใหญ่ถึงสะเดาได้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ส่วนช่วงสงขลาถึงหาดใหญ่ ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 และภายหลังได้เพิ่มระยะทางไปจนถึงแยกคลองหวะ

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เข้ากับอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางหรือคูน้ำกั้นตลอดสาย โดยช่วงหาดใหญ่–ห้าแยกน้ำกระจายได้ทำการก่อสร้างเกาะกลางเป็นจุดสุดท้ายในปี พ.ศ. 2556
ในปี พ.ศ. 2557 เริ่มการก่อสร้างทางแยกต่างระดับบนห้าแยกน้ำกระจาย โดยได้รับอนุมัติงบประมาณก่อสร้าง 1,200 ล้านบาท (งบประมาณปี 2557 จำนวน 360 ล้านบาท ปี 2558 จำนวน 420 ล้านบาท และปี 2559 อีก 220 ล้านบาท) ซึ่งคาดว่าตลอดระยะเวลาก่อสร้างจะส่งผลกระทบด้านการจราจรในเมืองสงขลามากยิ่งขึ้น เนื่องจากต้องลดพื้นผิวจราจรในพื้นที่ก่อสร้างทางแยกต่างระดับ บริเวณห้าแยกน้ำกระจาย จึงต้องเร่งหาเส้นทางเลี่ยงอื่น ๆ และประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนทราบ เพื่อจะได้ลดผลกระทบด้านการจราจร โดยรูปแบบโครงการแยกต่างระดับ คือ ถนนกาญจนวนิชจากอำเภอหาดใหญ่ ยกสะพานเข้าไปถนนเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา และจากเกาะยอผ่านสะพานข้ามแยกตรงไปสายบ้านเกาะแต้ว–จะนะ รถที่มาจากอำเภอหาดใหญ่เข้าอำเภอเมืองสงขลาต้องวิ่งลอดใต้สะพาน เพื่อแก้ปัญหาสภาพการจราจร ซึ่งวันหนึ่งมีรถวิ่งผ่านประมาณ 40,000 คัน และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ทำให้สภาพการจราจรแออัดตลอดวัน และเพื่ออำนวยความสะดวกด้านการจราจรบริเวณห้าแยกน้ำกระจายด้วย

**รายชื่อทางแยก**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  หน่วยงานภายในกรมทางหลวง ภาคใต้ date=2012-05-19 .-  เส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงการทางสงขลา date=2016-03-05 -  แผนที่เส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงการทางสงขลาfix-attempted=yes 
407
3-407
407
แยกโคกกลอย

สี่แยกโคกลอย ตั้งอยู่บนจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4   และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402  ที่ตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา 
โคกกลอย
หมวดหมู่:ทางแยกในจังหวัดพังงา
หมวดหมู่:ถนนในจังหวัดภูเก็ต

ถนนภายในหรือที่ผ่านจังหวัดภูเก็ต
ภูเก็ต
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดภูเก็ต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 สายนครศรีธรรมราช - ด่านประกอบ เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครศรีธรรมราชที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 16 นครศรีธรรมราช, แขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 และแขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมจังหวัดนครศรีธรรมราชเข้ากับจังหวัดสงขลา โดยไม่ต้องผ่านจังหวัดพัทลุง  มีระยะทางเริ่มต้นจากตัวเมืองนครศรีธรรมราช แล้ววิ่งลงใต้ไปสิ้นสุดที่ด่านศุลกากรบ้านประกอบ ตำบลประกอบ อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครศรีธรรมราชที่ 1 70.607 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 111.370 กิโลเมตร และอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) 63.276 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 245.253 กิโลเมตร

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 มีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกหัวถนน ในตัวเมืองนครศรีธรรมราช แล้ววิ่งลงใต้ผ่านอำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอเชียรใหญ่ อำเภอหัวไทร เมื่อเข้าเขตจังหวัดสงขลาที่อำเภอระโนด จากนั้นผ่านอำเภอสทิงพระ วิ่งลงใต้ต่อไปยังอำเภอสิงหนคร ข้ามสะพานติณสูลานนท์เข้าสู่อำเภอเมืองสงขลา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 ที่ทางแยกต่างระดับน้ำกระจาย แล้ววิ่งต่อไปทางตะวันออกถึงอำเภอจะนะ และไปสิ้นสุดที่ด่านศุลกากรบ้านประกอบ ตำบลประกอบ อำเภอนาทวี เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตลอดทั้งสาย  ยกเว้นช่วงทางเข้าอำเภอจะนะ ระยะทางประมาณ 3.4 กิโลเมตร เชิงสะพานการะเกด อำเภอเชียรใหญ่ และทางแยกเข้าบ้านประกอบถึงด่านศุลกากรบ้านประกอบ มีขนาด 2 ช่องจราจร โดยสองบริเวณหลังมีปัญหาในเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดิน ทำให้การก่อสร้างทางช่วงนี้ไม่สมบูรณ์

**รายชื่อทางแยก**


**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง date=2016-06-16 
408
3-408
408
408
จุฬาตรีคูณ

จุฬาตรีคูณ อาจหมายถึง- จุฬาตรีคูณ (นิยาย) บทประพันธ์แนวโศกนาฏกรรมของพนมเทียน นักเขียนชาวไทย ประพันธ์เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2491- จุฬาตรีคูณ (ภูมิศาสตร์) สถานที่แม่น้ำสายสำคัญในอินเดีย คือ แม่น้ำคงคาและแม่น้ำยมุนา ไหลมาบรรจบกัน- เพลงจุฬาตรีคูณ เพลงของวงสุนทราภรณ์ (เนื้อร้องโดย แก้ว อัจฉริยกุล)
วิทยา วสุไกรไพศาล

วิทยา วสุไกรไพศาล (เกิด 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น อั๋น เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ

**ประวัติ**
เกิดที่โรงพยาบาลหัวเฉียว เป็นบุตรของนายสุรชัย วสุไกรไพศาล และนางทิพวัลย์ วสุไกรไพศาลจบการศึกษามัธยมจากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ  จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทสาขาคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด สหรัฐ
วิทยาเริ่มเข้าวงการจากการถ่ายโฆษณา เช่น ชาขาวเพียวริคุ, เชฟโรเลตซาฟิร่า, บัตรเครดิตธนาคารกรุงศรีจีอี, กระดาษดับเบิ้ลเอ และแสดงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง "เกิดมาเพื่อช้ำ" ของดัง พันกร, "ผู้ชายเฮงซวย" ของอัมรินทร์ นิติพน อีกทั้งยังได้ครองตำแหน่งหนุ่มโสดในฝัน ปี 2548 ของนิตยสาร คลีโอ อีกด้วย วิทยาแสดงภาพยนตร์เรื่อง แฝด ต่อมาได้มีผลงานทางละครทางช่อง 3 อย่างต่อเนื่อง อย่างเรื่อง นิมิตมาร, เจ้าพ่อจำเป็น และ สาบภูษา วิทยาได้เซ็นสัญญากับทีวีธันเดอร์ ต่อมากับช่อง 3 จนมีผลงานละครที่เป็นที่รู้จักเรื่อง ดอกส้มสีทอง ในบทคุณใหญ่ ในปี 2556 แสดงในละครแนวจินตนิมิตเรื่อง มณีสวาท โดยรับบทเป็นพญานาคนาม ภุชเคนทร์ ในโลกอดีต ซึ่งต่อมาคือมนุษย์ที่ชื่อ ภุชคินทร์ ในปี 2563 ยังมีผลงานละครแนวจินตนิมิตอีกเรื่องคือ สิงหะ นาคะ

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**
ออกอากาศทางไอทีวี
2549 
หนุ่มห้าวสาวใสหัวใจปิ๊ง 
พายุ 
2550 
ฟ้ากับตะวัน 
ตะวัน 
สะใภ้สุดขั้วแม่ผัวสุดซ่าส์ 
ธีรนิตย์ 
 ออกอากาศทาง ช่อง 3
 ละครออกอากาศทางช่อง 3 เอสดี

 ในฐานะนักแสดงอิสระ

**ซีรีส์**
2562 
คลับฟรายเดย์เดอะซีรีส์ 11 รักไม่ได้ออกอากาศ   
ตอน รักนอกกฎ 
ป๋อ
2563 
คลับสะพานฟาย  



**ภาพยนตร์**

**ละครเวที**

**มิวสิกวิดีโอ**

**รางวัล**

**ได้รับรางวัล**
 ตำแหน่งหนุ่มคลีโอประจำปี 2548- ทูตพระพุทธศาสนา ในงาน "อาสาฬหบูชา ตรัยรัตนมงคล" ปี 2557- Star media International Awards 2022 นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จาก ละคร เรือนร่มงิ้ว ช่อง 8

**เข้าชิง**
 รางวัลท็อปอวอร์ด 2007 สาขาดาวรุ่งชายยอดเยี่ยมสาขาภาพยนตร์ จากภาพยนตร์เรื่อง แฝด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ig_amaun
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:นักแสดงอิสระชาวไทย
วริษฐ์ ทิพโกมุท

วริษฐ์ ทิพโกมุท (เกิด 15 สิงหาคม พ.ศ. 2525) ชื่อเล่น ต๊ะ เป็นนักแสดงชาวไทย และเป็นหนึ่งในกลุ่มพาวเวอร์ทรีสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เป็นที่รู้จักกันในบทบาท “มาร์ค“ จากละครเรื่อง อุ้มรัก

**ประวัติ**
จบการศึกษาปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เขามีชื่อเสียงจากละครเรื่อง อุ้มรัก จากบท “มาร์ค“ ต่อมาเขาได้รับบทนำในละครเรื่อง ยิ่งเกลียดเธอยิ่งเจอรัก แสดงร่วมกับศิรพันธ์ วัฒนจินดา นอกจากนี้เขายังเคยเข้าประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี พ.ศ. 2546 แล้วได้รับรางวัลชนะเลิศ

**ชีวิตส่วนตัว**
ต๊ะ วริษฐ์ ได้สมรสกับ แอน วริษฐา หล่อโลหการ ซึ่งเป็น พิธีกร และผู้ประกาศข่าวบันเทิง โดยงานหมั้นจัดวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ที่จังหวัดภูเก็ต จากนั้นในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2562 เขาได้เข้าพิธีมงคลสมรสอย่างเป็นทางการ
มีบุตรชายด้วยกัน 1 คนชื่อ อภิษฐ์ ทิพโกมุท ชื่อเล่น กังหัน เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2564 ที่โรงพยาบาลวิภาวดี

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**
 ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3- ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่องวัน 31

**ซีรีส์**
2557 
สัมผัสพิศวง The Sense 
ตอน เบอร์โทรผี 
รุจน์ (รับเชิญ)

**มิวสิควิดีโอ**
 เพลง ไม่ใครก็ใคร ของ รัฐภูมิ โตคงทรัพย์- เพลง ไม่ว่างคือข้ออ้างของคนหมดใจ ของ นรารักษ์ ใจบำรุง-พรทิพย์ พันตาวงษ์- เพลง ปั่นจักรยาน (Bike for Mom)

**รางวัล**
 เข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 29 สาขาดาราสนับสนุนชายดีเด่น จากละครเรื่อง ลูกทาส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ช่อง 3 แฟนคลับ ต๊ะ-วริษฐ์ ทิพโกมุทfix-attempted=yes -  อินสตาแกรม ต๊ะ วริษฐ์ ทิพโกมุท
หมวดหมู่:นักแสดงอิสระชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:ปฏิสสาร

หมวดหมู่:ทฤษฎีสนามควอนตัม
หมวดหมู่:ปัญหาทางฟิสิกส์ที่ยังแก้ไม่ได้
หมวดหมู่:สสาร
หมวดหมู่:ฟิสิกส์อนุภาค
ย็อนพย็อง

ย็อนพย็อง (연평도) เป็นกลุ่มเกาะของเกาหลีใต้ในทะเลเหลือง ตั้งอยู่ห่างจากเมืองอินช็อนไปทางตะวันตก 80 กิโลเมตร และห่างจากชายฝั่งจังหวัดฮวังแฮใต้ของเกาหลีเหนือไปทางใต้เป็นระยะทาง 12 กิโลเมตร เกาะหลักของย็อนพย็อง ได้แก่ เกาะแทย็อนพย็อง หรือเรียกง่าย ๆ ว่า เกาะย็อนพย็อง โดยมีพื้นที่ 7.01 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,176 คน (พ.ศ. 2542) เกาะอื่นที่มีคนอยู่อาศัย ได้แก่ เกาะโซย็อนพย็อง โดยมีประชากรจำนวนหนึ่งและมีพื้นที่ 0.24 ตารางกิโลเมตร
กลุ่มเกาะดังกล่าวประกอบกันขึ้นเป็นเขตปกครองท้องถิ่นย็อนพย็อง หนึ่งในเขตการปกครองของอำเภอองจิน เมืองอินช็อน เกาหลีใต้

**กรณีพิพาท**
ไฟล์:Map of Korean maritime border.svg|thumb|350px|แนวพรมแดนทะเลพิพาทระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ในทะเลตะวันตก:
A: แนวจำกัดตอนเหนือ ซึ่งสหประชาชาติสร้างขึ้น พ.ศ. 2496
B: "แนวปักปันเขตทางทหารระหว่างเกาหลี" ซึ่งเกาหลีเหนือประกาศเมื่อ พ.ศ. 2542
  ตำแหน่งที่ปรากฏในแผนที่ 
    1-ย็อนพย็อง
    2-แพ็งนย็อง
    3-แทช็อง
----
4. เขตชุง (สนามบินนานาชาติอินช็อน); 5. โซล; 6. อินช็อน; 7. แฮจู; 8. แคซ็อง; 9. อำเภอคังฮวา; 10. เขตปกครองท้องถิ่นพุกโด; 11. เกาะท็อกจ็อก; 12. เขตปกครองท้องถิ่นชาวล; 13. เขตปกครองท้องถิ่นย็องฮึง
ย็อนพย็องตั้งแต่ใกล้กับแนวจำกัดตอนเหนือและอยู่ห่างจากชายฝั่งเกาหลีเหนือเพียง 12 กิโลเมตร เนื่องจากที่ตั้งของกลุ่มเกาะอยู่ใกล้กับบริเวณประมงที่อุดมสมบูรณ์ มันจึงได้กลายเป็นพื้นที่ที่เกิดความตึงเครียดระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ เกาหลีใต้คงทหารไว้ 1,000 นายบนเกาะ ในอดีต บริเวณดังกล่าวเคยมีการปะทะกันทางทะเลสองครั้งในปี พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2545
เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ปืนใหญ่เกาหลีเหนือระดมยิงย็อนพย็อง โดยระดมยิงปืนใหญ่มากกว่า 200 นัดบริเวณเกาะ ทำให้พลเรือนได้รับบาดเจ็บ 3 คน และทำลายบ้านเรือนอีกหลายหลังคาเรือน นาวิกโยธินเกาหลีใต้เสียชีวิต 2 นาย ในขณะที่อีก 16 นายได้รับบาดเจ็บ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เกาะในประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:เกาะในอินช็อน
หมวดหมู่:เกาะในทะเลเหลือง
เวลามาตรฐานเกาหลี

เวลามาตรฐานเกาหลี (KST, MC2000=Han-guk pyojunsi) เป็นเขตเวลามาตรฐานในเกาหลีใต้ โดยเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัดไป 9 ชั่วโมง  (UTC+09) ในเกาหลีไม่มีการใช้เวลาออมแสงในปัจจุบัน แต่เคยใช้ในอดีต เวลามาตรฐานเกาหลีตรงกับเวลามาตรฐานญี่ปุ่น เวลามาตรฐานอินโดนีเซียตะวันออก และเวลายาคุตสค์
ทั้งนี้ ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ประเทศเกาหลีเหนือจะเปลี่ยนเขตเวลามาตรฐานให้ช้าลง 30 นาที โดยเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัดไป 8 ชั่วโมง 30 นาที
ตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 เวลา00:00น.ตามเวลาเกาหลีได้เปลี่ยนเวลาเนื่องจากคิม จอง อึน ผู้นำเกาหลีเหนือได้ประชุมร่วมกับนายมูน แจ อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ที่ปันมุนจอมเมื่อวันที่27เมษายน 2561 นายคิมกล่าวว่า เขาจะปรับเวลามาตรฐานของเกาหลีเหนือให้กลับมาเท่ากับเวลาที่มีการกำหนดใช้ในอดีต

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official Homepage of the Korea Research Institute of Standard and Science date=2007-12-23  
หมวดหมู่:เขตเวลา
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เกาหลี
แนวจำกัดตอนเหนือ

แนวจำกัดตอนเหนือในสีแดง
แนวจำกัดตอนเหนือ (NLL) เป็นเส้นแบ่งเขตที่ยังเป็นกรณีพิพาทในทะเลเหลืองระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ มีบทบาทเป็นพรมแดนทางทะเลโดยพฤตินัยระหว่างทั้งสองประเทศ

**ประวัติศาสตร์**
แนวดังกล่าวได้รับการกำหนดขึ้นฝ่ายเดียวโดยกองกำลังสหประชาชาติ นำโดยสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2496 หลังจากกองบัญชาการสหประชาชาติและเกาหลีเหนือล้มเหลวที่จะบรรลุข้อตกลงร่วมกัน แนวดังกล่าวไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการโดยเกาหลีเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แนวดังกล่าวมิได้รวมอยู่ในข้อตกลงหยุดยิงในปี พ.ศ. 2496 ระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ แนวดังกล่าวเดิมถูกร่างขึ้นเพื่อป้องกันการรุกล้ำเข้าไปในเกาหลีเหนือของเกาหลีใต้ แต่ในภายหลัง บทบาทของมันกลับเปลี่ยนเป็นการป้องกันมิให้เรือเกาหลีเหนือรุกล้ำมาทางใต้แทน
แนวดังกล่าวตัดระหว่างส่วนแผ่นดินใหญ่ของจังหวัดคย็องกีโดที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของฮวังแฮมาก่อน พ.ศ. 2488 และเกาะนอกชายฝั่งที่อยู่ใกล้กัน ผลที่เกิดขึ้น คือ ส่วนแผ่นดินใหญ่กลับคืนไปสู่การควบคุมของเกาหลีเหนือ ในขณะที่เกาะต่าง ๆ ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ แนวดังกล่าวลากผ่านต่อไปจนถึงทะเลจากเส้นแบ่งเขตทางทหาร ในปี พ.ศ. 2520 เกาหลีเหนือพยายามสร้างพื้นที่พรมแดนทหารยาว 50 ไมล์โดยรอบเกาะที่อ้างสิทธิ์โดยเกาหลีใต้ตามแนวจำกัดตอนเหนือ อย่างไรก็ตาม การอ้างสิทธิ์ดังกล่าวถูกบอกปัด นับตั้งแต่ พ.ศ. 2542 เกาหลีเหนือได้อ้างสิทธิ์ไปทางใต้ "เส้นแบ่งเขตทางทหารทะเล" ซึ่งจะทำให้เกาะเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีเหนือด้วย 
กองทัพเรือเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้ลาดตระเวนเป็นประจำในพื้นที่โดยรอบแนวจำกัดตอนเหนือ เมื่อเกาหลีเหนือไม่ยอมรับแนวดังกล่าว เรือประมงเกาหลีเหนือที่ประกอบอาชีพใกล้กับแนวหรือล้ำแนวดังกล่าวจึงได้รับการคุ้มครองโดยเรือเกาหลีเหนือ สำนักข่าวทางการเกาหลีเหนือ เคซีเอ็นเอ ได้อธิบายแนวดังกล่าวว่า "แนวสุดท้ายสำหรับการหยุดผู้แปรพักตร์ไปทางเหนือ" ซึ่งถูกร่างขึ้นเพื่อให้เป็นไปตาม "ผลประโยชน์อันชอบธรรมเฉพาะของวอชิงตัน"
วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 หลังจากการทดลองนิวเคลียร์เกาหลีเหนือ ทางการได้เตือนว่าความพยายามที่จะบังคับใช้แนวจำกัดตอนเหนือจะถูกตอบโต้โดยกำลังทหารในทันที วันที่ 21 ธันวาคม ปีเดียวกัน เกาหลีเหนือได้สร้าง "เขตยิงเวลาสันติ" ขึ้นตามแนวดังกล่าวโดยคุกคามที่จะยิงปืนใหญ่ใส่น่านน้ำของเกาหลีใต้

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Van Dyke, Jon M., Mark J. Valencia and Jenny Miller Garmendia.  "The North/South Korea Boundary Dispute in the Yellow (West) Sea". Marine Policy 27 (2003), 143–158.- Roehrig, Terence.  "The Origins of the Northern Limit Line Dispute". NKIDP e-Dossier no. 6 (May 2012).
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:เขตแดน
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตเกาหลีใต้
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:น่านน้ำที่เป็นข้อพิพาท
นาชา ปั้นทอง

นาชา ปั้นทอง แม็กซ์ เป็นนักกีฬาเทควันโดชายทีมชาติไทย จบการศึกษาจากโรงเรียนทวีธาภิเศก ได้เข้าร่วมการแข่งขันเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และสามารถเอาชนะจาวัด ลัคซาอี ซึ่งเป็นนักกีฬาเทควันโดจากอัฟกานิสถาน ด้วยคะแนน 7–3 ก่อนเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 63 กก. โดยได้พบกับลี แดฮุน จากเกาหลีใต้ ก่อนที่นาชาจะเป็นฝ่ายแพ้ไปด้วยคะแนน 9–10 ซึ่งนาชาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันในครั้งนั้น

**ประวัติ**
นาชา ปั้นทอง มีชเว ยองซอก ผู้ฝึกสอนชาวเกาหลีใต้เป็นผู้ให้การดูแล วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เขาเข้าแข่งขันเทควันโดชิงแชมป์โลกรายการ "ดับเบิลยูทีเอฟเวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิพ 2011" ที่คยองจู ประเทศเกาหลีใต้ เขาได้พบกับลี แดฮุน โดยที่นาชามีอาการบาดเจ็บในช่วงก่อนหน้า และในการแข่งขัน นาชาเป็นฝ่ายเสียหลักล้มลงจนไม่สามารถแข่งขันต่อได้ โดยเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันดังกล่าว ทั้งนี้ นาชา ปั้นทอง ยังเป็นหนึ่งในสามนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย ที่ได้รับการคาดหมายอย่างสูงในการเข้าสู่การแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 อย่างไรก็ตาม เขาก็ประสบความล้มเหลวในการคัดเลือกให้กับอามิสตี คิม ซึ่งเป็นชาวเกาหลีใต้ที่โอนสัญชาติมาเล่นในฐานะตัวแทนของอุซเบกิสถาน ด้วยคะแนน 13–11 
วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555 นาชา ปั้นทอง เข้าแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 40 ที่จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะณัฐพงษ์ เทวะเวชพงษ์ และได้รับรางวัลเหรียญทอง

**ผลงานที่ผ่านมา**
 พ.ศ. 2550 - เหรียญเงิน เหรียญเงิน กีฬามหาวิทยาลัยโลก ครั้งที่ 24 ประเทศไทย- พ.ศ. 2553 - เหรียญเงิน เหรียญเงิน มหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 กว่างโจว ประเทศจีน- พ.ศ. 2554 - เหรียญทองแดง เหรียญทองแดง ดับเบิลยูทีเอฟเวิลด์เทควันโดแชมเปี้ยนชิพ 2011 คยองจู ประเทศเกาหลีใต้- พ.ศ. 2555 - เหรียญทอง เหรียญทอง กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 40 จังหวัดขอนแก่น ประเทศไทย

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 NaChaPanThxng
หมวดหมู่:นักกีฬาทีมชาติไทย
หมวดหมู่:นักเทควันโดชายชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญเงินเอเชียนเกมส์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนทวีธาภิเศก
ชา ยู-รัม

ชา ยู-รัม (차유람; Cha Yu-Ram; เกิด 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักกีฬาพูลชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเธอได้ชนะการแข่งขันไนน์-บอล ซิงเกิล ในมหกรรมกีฬาเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009 ทั้งนี้เธอได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพูลในมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ที่เมืองกว่างโจว ประเทศจีน ด้วยเช่นกัน
ชา ยู-รัมเคยเล่นเทนนิสตั้งแต่อายุ 8 ปี แต่ต่อมาเธอได้ให้ความสนใจต่อกีฬาพูลแทน นอกจากนี้ เธอยังเคยรับงานถ่ายแบบ อย่างไรก็ตามเธอได้กล่าวว่าการถ่ายแบบมิใช่งานหลักของเธอ เนื่องจากเธอมีความรักในกีฬาพูลมากกว่า

**อ้างอิง**
  Pool Cue News and Review v2.0 date=2010-11-25  -  YU RAM CHA AND JEANETTE LEE WILLMAKE HEADS TURN 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  A weekend with Yu Ram Cha -  Women's Professional Billiard Association 
หมวดหมู่:นักกีฬาชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักกีฬาพูลหญิง
ลา บายาแดร์

การแสดงที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในปี ค.ศ. 1900
ไฟล์:Bayadere -Nikiya -Ekaterina Vazem -1877.jpg|thumb|เอคาเตรีนา วาเซม (Екатерина Вазем) รับบท นิกิยา ในปี ค.ศ. 1877
ลา บายาแดร์ (La Bayadère, Баядерка, Bayaderka แปลว่า นางระบำ) เป็นบัลเลต์ความยาว 3 องก์บัลเลต์ฉบับดั้งเดิมมีความยาว 4 องก์ ต่อมามาริอุส เปติปา ได้ปรับปรุงเหลือเพียง 3 องก์ ที่ออกแบบท่าเต้นและแต่งบทโดยมาริอุส เปติปา ชาวฝรั่งเศส ประกอบดนตรีของลุดวิจ มินคุส คีตกวีชาวออสเตรีย เปิดแสดงครั้งแรกที่โรงอุปรากรบอลชอย คาเมนนึย (Большой каменный театр) กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 โดยคณะอิมพีเรียลบัลเล่ต์ เป็นบัลเลต์ที่มีกลิ่นอายของวัฒนธรรมอินเดีย โดยมีเครื่องประกอบฉากและเครื่องแต่งกายอย่างอลังการ  โดยเฉพาะฉากหนึ่งที่มีชื่อว่า "อาณาจักรแห่งเงามืด" (The Kingdom of the Shades) ที่บางครั้งอาจถูกตัดออกมาจัดแสดงเฉพาะฉากนี้ฉากเดียว
เนื้อเรื่องเกิดขึ้นในราชสำนักอินเดีย นักรบหนุ่มชื่อ โซลอร์ มีความรักอยู่กับนางรำประจำวิหารพราหมณ์ (ภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า La Bayadère) ชื่อ นิกิยา ผู้ซึ่งมีความงดงามเป็นที่ต้องตาพระครู พราหมิน หัวหน้านักบวช ในขณะเดียวกันมหาราชา ดักมานตา ก็ชื่นชมความกล้าหาญของโซลอร์ และหมายมั่นจะให้โซลอร์อภิเษกกับเจ้าหญิง กัมซัตติ พระราชธิดา
โซลอร์เคยสาบานกับนิกิยาว่าจะรักกันตลอดไป แต่เขากลับผิดคำสาบานและไปอภิเษกกับเจ้าหญิง  นิกิยาถูกวางตัวเป็นนางระบำในพิธีอภิเษก  เมื่อนิกิยาทราบว่าเป็นเจ้าหญิงขณะที่จะเข้าพิธีอภิเษกกับโซลอร์ เธอจึงบรรดาลโทสะจนเกือบจะทำร้ายเจ้าหญิง 
ในงานพิธีอภิเษก นิกิยาเต้นระบำด้วยความปวดร้าวที่ถูกโซลอร์หักหลัง แต่เมื่อได้รับกระเช้าดอกไม้ที่มหาราชากับเจ้าหญิงจัดส่งมาให้ เธอเข้าใจผิดว่าเป็นดอกไม้ที่โซลอร์ส่งมา ด้วยความตื้นตันใจเธอให้อภัยโซลอร์ในที่สุด นิกิยาถูกงูพิษที่ซ่อนมาในกระเช้าฉกกัดที่คอและมีอาการสาหัสจนถึงชีวิต พราหมินเสนอจะมอบยาถอนพิษให้ แลกกับความรักจากนิกิยา แต่นิกิยาปฏิเสธและยืนยันที่จะยอมตายด้วยรักที่มั่นคง  
ด้วยความสำนึกผิด โซลอร์รู้สึกเศร้าโศกและสูบฝิ่นจนเกิดอาการประสาทหลอน เห็นภาพนิมิตของนิกิยาสถิตย์อยู่ใน "อาณาจักรแห่งเงามืด" บนยอดเขาหิมาลัย เขาสวดมนต์อ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า และถูกลงโทษโดยถูกฟ้าผ่าที่หน้าวิหาร ตายตามนิกิยาไป

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ผลงานของ ลุดวิจ มินคุส
หมวดหมู่:บัลเลต์
หลุยส์ ดูว์ครุแอ

หลุยส์ รอแบร์ ปอล ดูว์ครุแอ (Louis Robert Paul Ducruet, เกิด 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) พระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก กับนายดาเนียล ดูว์ครุแอ อดีตราชองครักษ์ส่วนพระองค์

**ประวัติ**
นายหลุยส์ ดูว์ครุแอ เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 ณ โรงพยาบาลกลางเจ้าหญิงเกรซ เขตมอนเตการ์โล พระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก กับนายดาเนียล ดูว์ครุแอ อดีตราชองครักษ์ส่วนพระองค์ของเจ้าหญิง เจ้าหญิงสเตฟานีทรงมีความสัมพันธ์กับองค์รักษ์ส่วนพระองค์ ทำให้เจ้าชายแรนีเยที่ 3 แห่งโมนาโก พระราชทานให้ทั้งสองเสกสมรสกัน เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 หลังจากการเกิดของดูว์ครุแอมาแล้วสองปี ดูว์ครุแอมีน้องสาวร่วมบิดา-มารดาคือ โปลีน ดูว์ครุแอ (เกิด พ.ศ. 2537) ต่อมาบิดาและพระมารดาของดูว์ครุแอได้หย่ากันในปี พ.ศ. 2539
นอกจากนี้ดูว์ครุแอยังมีพี่ชายต่างมารดาคือ นายมีกาแอล มาลบูวีเย และน้องสาวต่างบิดาคือ กามีย์ ก็อตลีบ ที่เกิดกับพระราชองครักษ์คนหนึ่งของเจ้าหญิงสเตฟานี ดูว์ครุแอสามารถใช้ภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษ รวมไปถึงภาษาพื้นถิ่นของโมนาโก และยังใช้ภาษาเยอรมัน และอิตาลี ได้เล็กน้อย นอกจากนี้ดูว์ครุแอยังเป็นแฟนคลับและให้การอุปถัมภ์สโมสรโมนาโกเอฟซีซึ่งเขาให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

**สิทธิในการสืบราชบัลลังก์**
หลังจากการเปลี่ยนแปลงกฎมนเทียรบาลตามพระราชประสงค์ของเจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโกในปี ค.ศ. 2002 มีผลปรากฏว่าพระโอรสและโดยถูกต้องตามกฎหมายสามารถขึ้นครองราชย์ได้ ดังนั้นหลุยส์ ดูว์ครุแอ พระโอรสองค์ใหญ่ของเจ้าหญิงสเตฟานี จึงมีสิทธิในการครองราชย์แม้ว่าจะเกิดก่อนการสมรสรวมไปถึงการหย่าขาดจากกันภายหลังของบิดาและพระมารดา ปัจจุบันดูว์ครุแออยู่ในลำดับที่ 7 ในการสืบราชบัลลังก์ ส่วนโปลีน ดูว์ครุแอ น้องสาวของเขาก็อยู่ในลำดับที่ 8 ของลำดับการสืบราชบัลลังก์

**ลำดับตระกูล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาวโมนาโก
หมวดหมู่:ราชวงศ์กรีมัลดี
เจสซี ไอเซนเบิร์ก

เจสซี แอดัม ไอเซนเบิร์ก (Jesse Adam Eisenberg) เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง อาทิ เช่น The Squid and the Whale (2005), Adventureland (2009), Zombieland (2009), The Social Network (2010) and Now You See Me (2013)
ในปี ค.ศ. 2014 ไอเซนเบิร์กได้รับเลือกให้แสดงเป็น "เล็กซ์ ลูเธอร์" ศัตรูคู่อาฆาตของ "ซูเปอร์แมน" ในภาพยนตร์ แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงเด็กชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:บุคคลจากควีนส์
คอนโทรล (ภาพยนตร์)

คอนโทรล เป็นภาพยนตร์ภาพขาวดำที่กำหนดออกฉายใน 5 ตุลาคม, พ.ศ. 2550 โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับ เอียน เคอร์ติส นักร้องวง จอย ดิวิชัน, แมตต์ กรีนฮอล์ช ได้บทภาพยนตร์เขียนตามหนังสือ Touching from a Distance ที่เขียนโดย เดโบราห์ เคอร์ติส ผู้ร่วมผลิตภาพยนตร์. กำกับการแสดงโดย แอนตั้น คอร์บจิน, มีนักแสดงนำโดย แซม ไรลี่ย์ รับบทเป็น เอียน, ซาแมนธา มอร์ตัน รับบทเป็น เดโบราห์, และ อเล็กซานดรา มาเรีย ลารา รับบทเป็น Annik Honoré. นอกจากนี้ยังมีแสดงคนอื่นๆได้แก่ เจมส์ แอนโทนี เพียร์สัน, โจ แอนเดอร์สัน, และ แฮร์รีย์ ทรีดาเวย์ แสดงเป็น สมาชิกวง จอยดิวิชัน ที่ประกอบไปด้วย เบอร์นาร์ด ซัมเนอร์, ปีเตอร์ ฮุค, และ สตีเฟน มอร์ริส, ตามลำดับเช่นเดียวกับ โทบี้ เค็บเบลล์ แสดงเป็น ร็อบ เกร็ตตัน ผู้จัดการวง และ เครก พาร์กินสัน แสดงเป็น โทนี่ วิลสัน เจ้าของค่ายเพลง Factory Records

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
ศิณะ อุ่นทรพันธุ์

ศิณะ อุ่นทรพันธุ์ หรือ ต๊อด  เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2527 ใน ประเทศไทย เป็นนักแสดง ชาวไทย แจ้งเกิดจากผลงานละคร น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ เป็นบุตรชายคนโต ของนายศิริพงษ์ และนางเนตรนภิส อุ่นทรพันธุ์ ประธานกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บมจ.แอ็ดวานซ์ อินฟอร์เมชั่น เทคโนโลยี ธุรกิจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ และ Hardware, Software, Network มีน้องสาว 2 คน ชื่อ ตาล & เอ้ย จบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนเซนต์ดอมินิก  และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจาก Hutt International College  Wellington ประเทศนิวซีแลนด์ ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
อดีตเคยเป็นหวานใจของนักแสดงสาว อั้ม พัชราภา ไชยเชื้อ แต่เลิกรากันไปภายหลัง ปัจจุบันคบหาดูใจกับ พีค ภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ

**ผลงาน**

**ละคร**
 น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ รับบท มัดหวาย-  พ่อแกกับแม่ฉัน รับบท เอก-  เกิร์ลแก๊งแมลงซ่า รับบท ปอม-  เสือสิงห์กระทิงโสด X4 รับบท ตี๋เล็ก-  Wake Up ชะนี The Series รับบท กอล์ฟ

**มิวสิควีดีโอ**
 เพลง รักฉันหรือรักตัวเอง ของ ลิตา สริตา วอลช- เพลง นี่แหละความเสียใจ ของ โปเตโต้- เพลง เตลิด ของ ซีล (วงดนตรี)

**นิตยสาร**
 The Boy Magazine- เธอกับฉัน- In Magazine

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 gusina
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:นายแบบไทย
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ไททันโนโบอา

ไททันโนโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส (Titanoboa cerrejonensis, ชื่อย่อ: ไททันโนโบอา (Titanoboa)) เป็นชื่องูขนาดใหญ่ที่ไม่มีพิษ ในวงศ์ Boidae ที่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว ถูกค้นพบโดยคณะนักวิทยาศาสตร์สาขาบรรพชีวินวิทยาจากมหาวิทยาลัยโทรอนโต
นักบรรพชีวินวิทยาเชื่อว่า ไททันโนโบอา  มีรูปร่างลักษณะและมีพฤติกรรมคล้ายงูอนาคอนดาซึ่งปัจจุบันพบในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้ โดยหากินในน้ำ ซึ่งอาหารได้แก่ จระเข้และปลาขนาดใหญ่ มีลักษณะคล้ายคลึงกับงูอนาคอนดา แต่ทว่ามีความยาวกกว่ามาก โดยมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 13.5 เมตร และอาจยาวได้ถึง 15 เมตร หนักถึง 2.6 ตัน  โดยชื่อของมันเป็นภาษาลาติน แปลได้ว่า "งูยักษ์จากแซร์อาโฮน" (Titanic boa from Cerrejon) ซึ่งมาจากชื่อเมืองแซร์อาโฮน ในประเทศโคลอมเบีย ซึ่งเป็นที่ค้นพบซากฟอสซิลของมันเป็นครั้งแรก
ไฟล์:Eunectes-murinus -Broghammerus-reticulatus- -Titanoboa-2.svg|thumb|300px|ขนาดสัมพัทธ์ของ ไททันโอโบอา กับมนุษย์ยุคใหม่, Gigantophis, งูเหลือม, และ งูอนาคอนดาเขียว.
ซากฟอสซิลของไททันโนโบอา ที่ค้นพบเป็นกระดูกสันหลัง จำนวน 180 ชิ้น คาดว่าน่าจะเป็นของงูทั้งหมด 12 ตัว ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2007 ซึ่งกระดูกสันหลังนั้นมีขนาดใหญ่กว่ากระดูกสันหลังของงูอนาคอนดาไม่มากนัก

จากการวิเคราะห์อายุชั้นหิน พบว่า ไททันโนโบอา มีชีวิตอยู่เมื่อราว 58 ถึง 60 ล้านปีก่อน ในสมัยพาลีโอซีนตอนกลางถึงตอนปลาย เป็นช่วงหลังจากเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีน
ซึ่งมีสภาพเป็นป่าดิบชื้น มีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีประมาณ 32- 90 องศาเซลเซียส ซึ่งสูงกว่าอุณหภูมิเฉลี่ยของป่าดิบชื้น และสอดคล้องกับสภาพอากาศ ที่คาดว่ามีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศปริมาณมาก

**ดูเพิ่ม**
งูอนาคอนดายักษ์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซากดึกดำบรรพ์
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยงูโบอา
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2553 พฤศจิกายน 24

* พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วย สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เป็นการส่วนพระองค์ ประทับเรือพระที่นั่งอังสนา จากท่าเทียบเรือสมาคมศิษย์เก่าคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ไปทรงเปิดประตูระบายน้ำคลองลัดโพธิ์ และสะพานภูมิพล ณ กลางลำน้ำเจ้าพระยา  ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ   ข่าวสดออนไลน์
}
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 สายน้ำกระจาย–ท่าท้อน หรือ ถนนลพบุรีราเมศวร์ เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 (สงขลา) มีจุดเริ่มต้นจากห้าแยกน้ำกระจาย อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา วิ่งขึ้นลงใต้ไปสิ้นสุดที่ถนนเพชรเกษม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4) อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา โดยเป็นเส้นทางสายใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อเลี่ยงเมืองหาดใหญ่แทนถนนกาญจนวณิช (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407) มีความยาวทั้งสิ้น 24.315 กิโลเมตร

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 เป็นทางหลวงที่สร้างขึ้นเพื่อเลี่ยงเมืองหาดใหญ่ในการเดินทางเข้าหรือออกจากอำเภอเมืองสงขลา  โดยเริ่มแรกจะเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางและคูน้ำกั้นตลอดทาง เมื่อมาถึงแยกบิ๊กซี (เดิมเรียกแยกคลองแห) เส้นทางจะขยายเป็น 8 ช่องจราจร แบ่งเป็นทางหลักด้านละ 2 ช่องจราจร และทางขนานอีกด้านละ 2 ช่องจราจร ไปจนสิ้นสุดที่ถนนเพชรเกษม

**รายชื่อทางแยก**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง date=2016-06-16 
414
3-414
414
หมวดหมู่:สงครามเกาหลี

หมวดหมู่:สงครามตัวแทนในสงครามเย็น
หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ทศวรรษ 1950
หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาหลี
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับเกาหลี
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับเกาหลีใต้
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับสหรัฐ
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับจีน
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับไทย
เขาปีนาตูโบ

เขาปีนาตูโบ (Bundok Pinatubo; Mount Pinatubo) เป็นภูเขาไฟประเภทกรวยสลับชั้นที่มีพลังอยู่ ตั้งอยู่บนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ บริเวณทิวเขาซัมบาเลส เหนือกรุงมะนิลา  ทหารสเปนค้นพบเมื่อครั้งล่าอาณานิคมเมื่อ พ.ศ. 2099 เป็นที่รู้จักจากการระเบิดครั้งใหญ่เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ปัจจุบันเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ ปินาตูโบเป็นภาษาตากาล็อกแปลว่าปลูก

**ลักษณะภูมิศาสตร์**
เขาปีนาตูโบเป็นภูเขาไฟประเภทกรวยสลับชั้นที่มีพลังอยู่ มีความสูง 1,750 เมตร อายุราว 9,000 ปี ก่อนการระเบิดถูกปกคลุมไปด้วยป่าดงดิบ 
และเป็นพื่นที่เกษตรกรรมในการปลูกข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ และพืชชนิดอื่น ๆ มีทะเลสาบปากปล่องภูเขาไฟอยู่

**การระเบิดเมื่อปี พ.ศ. 2534**
การระเบิดเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2534 หลังจากสงบลง 600 ปี พื้นที่โดยรอบ 20 กิโลเมตรรู้สึกถึงการระเบิดและถูกปกคลุมด้วยเถ้าภูเขาไฟจนมืดมิดทันที เกิดสะเก็ดภูเขาไฟทำลายสิ่งก่อสร้างในพื้นที่ ลาวาที่ไหลออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟเข้าทำลายบ้านเรือนประชาชน เกิดโคลนถล่มและน้ำท่วม และก่อให้เกิดแก๊สซัลเฟอร์ไดออกไซด์ได้ลอยขึ้นสู่บรรยากาศชั้นสตราโทสเฟียร์ถึง 25 ไมล์ และได้ไปผสมกับความชื้นทำให้เกิดเป็นเมฆปกคลุมอยู่รอบโลกถึง 21 วัน นักธรณีวิทยาได้กล่าวไว้ว่า การระเบิดครั้งนี้เป็นครั้งที่รุนแรงและยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการจดบันทึกไว้ โดยกลุ่มก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่เกิดขึ้นจะยังคงปกคลุมและหมุนอยู่รอบโลกไปอีกถึง 5 ปี คาดว่ามีประมาณ 20 ล้านตัน ถึงแม้ว่าการระเบิดของภูเขาปินาตูโบจะส่งสารเคมีไปทั่วโลกทั้งซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้ อาคารหลายแห่งถล่มลงมาเพราะการทับถมของหินพัมมิซ ทำให้ทางการเร่งอพยพประชาชนกว่า 40,000 - 331,00 คนออกจากพื้นที่ โรงเรียนหลายแห่งถูกปิด และมีผู้ป่วยโรคทางเดินหายใจเพราะเถ้าภูเขาไฟเป็นจำนวนมาก


**ผลกระทบจากการระเบิด**
ขณะการระเบิดหลายพื้นที่ไม่มีไฟฟ้าและน้ำประปาใช้ ระบบสาธารณูปโภคได้รับความเสียหาย ทางการระงับเที่ยวบินที่มุ่งหน้าผ่าเกาะลูซอนทั้งหมด
มีผู้ได้รับผลกระทบจากการระเบิด 2.1 ล้านคน มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว 857 คน ความเสียหายประเมินเป็นมูลค่า 3925.5 ล้านเปโซ พื้นที่ป่าไม้ถูกทำลายไป 150 ตารางกิโลเมตร พื้นที่การเกษตรเสียหาย 800 ตารางกิโลเมตร ทางด้านปศุสัตว์มีสัตว์เลี้ยงของเกษตรกรตาย 800,000 ตัว 

**ผลกระทบในประเทศไทย**
ประเทศไทยได้รับผลกระทบจากเถ้าภูเขาไฟที่จังหวัดสงขลา นราธิวาส และปัตตานี เกิดมลภาวะทางอากาศ และแหล่งน้ำของประชาชน รวมทั้งปัญหาโรคทางเดินหายใจด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
ปีนาตูโบ
ปีนาตูโบ
หมวดหมู่:แอ่งยุบปากปล่อง
เนบิวลาลมพัลซาร์

เนบิวลาลมพัลซาร์  (อังกฤษ: Pulsar wind nebula) บางครั้งเรียกว่า เปลเรียน (มาจากภาษากรีก "πлήρης", เปลเรส แปลว่า "เต็ม") เป็นเนบิวลาประเภทหนึ่งที่บางครั้งพบภายในเปลือกของซากมหานวดารา ซึ่งขับเคลื่อนโดยลมที่เกิดจากดาวพัลซาร์ที่อยู๋บริเวณใจกลาง. เนบิวลาเหล่านี้ถูกเสนอให้เป็นประเภทในปี พ.ศ. 2519 เพื่อเป็นการปรับปรุงความยาวคลื่นวิทยุภายในซากมหานวดารา นับแต่นั้นมาพบว่าเป็นแหล่งรังสีอินฟราเรด แสง มิลลิเมตร รังสีเอกซ์ และรังสีแกมมา.
ไฟล์:Vela Pulsar jet.jpg|thumb|เวล่าพัลซาร์ (ตรงกลางของภาพ) และเนบิวลาลมพัลซาร์ที่อยู่รอบๆตัวมัน

**วิวัฒนาการของเนบิวลาลมพัลซาร์**
เนบิวลาลมพัลซาร์วิวัฒนาการเป็นระยะต่างๆ เนบิวลาลมพัลซาร์ใหม่ปรากฏขึ้นไม่นานหลังจากการกำเนิดของพัลซาร์ และมักจะนั่งอยู่ในซากซูเปอร์โนวา เช่น เนบิวลาปู หรือเนบิวลาภายในซากมหานวดาราในกลุ่มดาวใบเรือ , เมื่อเนบิวลาลมพัลซาร์มีอายุมากขึ้น ซากมหานวดาราก็จะค่อยๆสลายหายไป เมื่อเวลาผ่านไปเนบิวลาลมพัลซาร์อาจวิวัฒนาการกลายเป็นเนบิวลากระแทกแบบโค้งรอบๆ พัลซาร์มิลลิวินาทีหรือพัลซาร์หมุนช้าไฟล์:3C58 chandra.jpg|thumb|ภาพพัลซาร์ 3C-58 ที่ถ่ายโดย กล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทราในย่านรังสีเอกซ์

**ดูเพิ่ม**
3C 58
*G292.0+01.8
*เนบิวลาปู 
*ลมดาวฤกษ์ 
*ลมสุริยะ
หมวดหมู่:เนบิวลา
หมวดหมู่:ซากมหานวดารา
หมวดหมู่:พัลซาร์
ยู ยังแร

ยู ยังแร (유양래; YU Yang-Rae) เกิดในปี ค.ศ. 1981 เป็นนักสู้ป้องกันตัวแบบผสมระดับอาชีพชาวเกาหลีใต้ จากทีมโพมา (팀포마; Team POMA) โดยเป็นตัวแทนเกาหลีใต้ ที่เข้าร่วมการแข่งขันรายการเค-วัน ในประเทศญี่ปุ่นเป็นส่วนใหญ่ และได้รับการกล่าวขวัญถึงในเกาหลี ซึ่งเขาได้พบกับแชมป์รุ่นใหญ่ที่มีชื่อว่าอุชิดะ โนโบรุ ซึ่งอยู่ในรุ่นเฮฟวีเวท และใน ค.ศ. 2008 เขาได้รับการเปิดตัวครั้งแรกที่เมืองโซล โดยได้พบกับ อเล็กซี อิกนาชอฟ และได้แพ้การแข่งไปด้วยคะแนน 2-0 หนึ่งปีหลังจากนั้นที่รายการ เค-วัน เวิลด์ GP ในโยโกฮามา เขาได้พบกับโนดะ มิตสึกุ แต่ได้แพ้คะแนนในการแข่งขันครั้งดังกล่าว
นอกจากนี้ เขายังมีส่วนร่วมในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อว่ากอชิลมารู

**ผลการแข่งขัน**
 แข่ง 3 ครั้ง ชนะ 0 ครั้ง แพ้ 3 ครั้ง (น็อคเอ้าท์ 0 ครั้ง)

**ผลงานภาพยนตร์**
 กอชิลมารู (거칠마루) หรือ เดอะโชดาวน์ - ภาพยนตร์แอ็คชั่นเกาหลี ค.ศ. 2005 - รับบทเป็นมุซาชิ 66

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักต่อสู้แบบผสมชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักมวยเค-วัน
หมวดหมู่:นักแสดงเกาหลีใต้
พัลซาร์ปู

พัลซาร์ปู (PSR B0531+21) เป็นดาวนิวตรอนอายุค่อนข้างน้อย และเป็นดาวศูนย์กลางในเนบิวลาปู ซากที่เหลืออยู่ของซูเปอร์โนวา SN 1054 ซึ่งได้รับการสังเกตการณ์อย่างกว้างขวางจากโลกในปี พ.ศ. 1597 doi-access=free  พัลซาร์ปูได้รับการค้นพบใน พ.ศ. 2511 และเป็นพัลซาร์วัตถุแรกที่เชื่อมโยงกับซากซูเปอร์โนวา ถือเป็นพัลซาร์ในคลื่นที่ตามองเห็น
พัลซาร์ปูมีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 25 กิโลเมตร และ "ลำแสง" พัลซาร์ได้หมุนทุก ๆ 33 มิลลิวินาที หรือประมาณ 30 ครั้งต่อวินาที ลมที่ไหลออกมาจากดาวนิวตรอนทำให้เกิดการแผ่รังสีซิงโครตรอน ซึ่งผลิตความจุของการปลดปล่อยจากเนบิวลา มองเห็นได้ในคลื่นวิทยุไปจนถึงรังสีแกมม่า คุณลักษณะเกี่ยวกับพลวัตสูงสุดในส่วนในของเนบิวลาปูคือจุดที่ซึ่งลมเส้นศูนย์สูตรของพัลซาร์กระทบกับเนบิวลาที่อยู่โดยรอบ ก่อให้เกิดกำแพงกระแทก รูปร่างและตำแหน่งของคุณลักษณะดังกล่าวเปลี่ยนแปลงบ่อยมาก เมื่อลมเส้นศูนย์สูตรปรากฏขึ้นเป็นคุณลักษณะที่สูงชันขึ้น สว่างขึ้นแล้วค่อยจางลงเมื่อลมพัดออกจากพัลซาร์ไปสู่บริเวณหลักของเนบิวลา ระยะเวลาของการหมุนของเนบิวลาช้าลง 38 นาโนวินาทีต่อวันเนื่องจากพลังงานปริมาณมหาศาลที่ถูกพัดพาไปกับลมพัลซาร์ด้วย 
เนบิวลาปูมักถูกใช้เป็นแหล่งเทียบมาตรฐานในดาราศาสตร์รังสีเอกซ์ มันมีความสว่างมากในรังสีเอกซ์และความหนาแน่นฟลักซ์และสเปกตรัมก็เป็นที่ทราบกันว่ามีค่าคงที่ โดยมีข้อยกเว้นเฉพาะพัลซาร์ปูเท่านั้น พัลซาร์ปูได้ปล่อยสัญญาณเข้มมาเป็นบางครั้งซึ่งถูกใช้เพื่อตรวจสอบการบันทึกเวลาของตัวตรวจจับรังสีเอกซ์ ในดาราศาสตร์รังสีเอกซ์ 'แครป' และ 'มิลลิแครป' บางครั้งถูกใช้เป็นหน่วยสำหรับวัดความหนาแน่นฟลักซ์ มิลลิแครปมีความสัมพันธ์กับราว 2.4 × 10-11 เออร์กต่อวินาที⋅ตารางเซนติเมตร (2.4 × 10-14 วัตต์ต่อตารางเมตร) ในย่านรังสีเอกซ์ 2-10 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์ สำหรับสเปกตรัมรังสีเอกซ์ "คล้ายปู" มีแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์จำนวนน้อยเท่านั้นที่มีความสว่างเกินหนึ่งแครป

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:พัลซาร์
หมวดหมู่:กลุ่มดาววัว
หมวดหมู่:นักต่อสู้แบบผสม

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้องกับผู้เข้าร่วมการต่อสู้ศิลปะการต่อสู้แบบผสม (MMA)
ผสม
หมวดหมู่:ศิลปะการต่อสู้แบบผสม
สะดือโป่ง

สะดือโป่ง (omphalocele) เป็นความผิดปกติของผนังหน้าท้องอย่างหนึ่ง ซึ่งทำให้อวัยวะในช่องท้อง เช่น ลำไส้ ตับ และอวัยอื่นๆ ออกมาอยู่ในถุงนอกช่องท้อง เนื่องจากเกิดความผิดปกติในการพัฒนาของชั้นกล้ามเนื้อของผนังหน้าท้อง
หมวดหมู่:รูปผิดปกติแต่กำเนิดของระบบกล้ามเนื้อและโครงร่าง
SN 1054

SN 1054 (ซูเปอร์โนวาปู) เป็นซูเปอร์โนวาที่สามารถมองเห็นได้จากโลกในปี ค.ศ. 1054 ดาวฤกษ์ต้นกำเนิดซูเปอร์โนวาตั้งอยู่ในดาราจักรทางช้างเผือกและห่างจากโลก 6,300 ปีแสง ซึ่งเป็นการระเบิดประเภทแกนกลางยุบตัว
ซากที่เหลือของ SN 1054 เป็นที่รู้จักกันว่าเป็น เนบิวลาปู เนบิวลาปูมีชื่ออื่นว่าเมสสิเยร์ 1 หรือ เอ็ม 1 ซึ่งเป็นวัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์วัตถุแรกที่ได้รับการบันทึกในปี ค.ศ. 1758

**การบันทึก**
SN 1054 ได้รับการบันทึกโดยนักดาราศาสตร์ชาวเปอร์เซีย/อาหรับ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และอเมริกันพื้นเมืองว่าเป็นวัตถุท้องฟ้าที่สว่างพอที่จะสามารถมองเห็นได้ในเวลากลางวันถึง 23 วันติดต่อกัน และมองเห็นได้ในเวลากลางคืนติดต่อกันถึง 653 คืนdf=dmy-all นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานที่ว่าชาวอเมริกันพื้นเมืองบางเผ่าที่สังเกตและบันทึก SN 1054 ภาพวาดบนภูเขาของเผ่าอนาซาซีในอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติวัฒนธรรมชาโคอาจแสดงถึงซูเปอร์โนวาดังกล่าว
ไฟล์:SN 1054 4th Jul 1054 043000 UTC+0800 Kaifeng.png|thumb|ภาพจำลองของมหานวดารา SN 1054 ที่ตำแหน่งเนบิวลาปูในปัจจุบัน  และคาดว่าน่าจะสังเกตได้จากเมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งที่เมืองไคเฟิงประเทศจีน ในช่วงเช้าของวันที่ 4 กรกฎาคม 1054

**แหล่งรังสีเอกซ์**
เทารัส เอกซ์อาร์-1 ได้รับการค้นพบเมื่อ 29 เมษายน ค.ศ. 1963 ที่ J1950 ระบบพิกัดศูนย์สูตร: ไรต์แอสเซนชัน 05h เดคลิเนชัน +22.1° จรวดขนส่งด้านวิทยาศาสตร์แอโรบีได้นำเอาเครื่องนับแบบสัดส่วนที่ผลิตขึ้นโดยทีมจากห้องปฏิบัติการวิจัยกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา การทดลองดังกล่าวนับเป็นความพยายามครั้งแรกที่จะตรวจวัดรังสีเอกซ์จากซากซูเปอร์โนวาเนบิวลาปู แหล่งรังสีเอกซ์นี้ได้ชื่อว่าเทารัส เอกซ์อาร์-1 หรือในภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น เทารัส เอกซ์-1 และพลังงานที่เนบิวลาปูปลดปล่อยออกมาในรังสีเอกซ์มากกว่ารังสีที่ปลดปล่อยออกมาในแสงที่มองเห็นได้ถึง 100 เท่า

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 SN 1054- url-status=dead 
หมวดหมู่:มหานวดารา
หมวดหมู่:กลุ่มดาววัว
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคัดสรร/เนบิวลาปู

=== เนบิวลาปู**
เนบิวลาปู ถูกเสนอเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2553
หากบทความไม่ผ่านการพิจารณาในรอบแรก จะได้รับการพิจารณาครั้งสุดท้ายภายในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553
 เสนอชื่อโดย Horus | พูดคุย
สนับสนุน 
# สนับสนุน --Sry85 21:29, 16 ธันวาคม 2553 (ICT)
# ส่วนของเนื้อหาตรวจเทียบกับบทความคัดสรรในภาษาอังกฤษแล้วเห็นว่าผ่าน แต่อยากให้ช่วยตรวจสอบข้อมูลอ้างอิงให้แม่นยำอีกนิดนะคะ ขอโทษด้วยที่ตรวจให้ทั้งหมดไม่ได้เพราะเวลาน้อยค่ะ --Tinuviel | พูดคุย 100px 23:01, 19 ธันวาคม 2553 (ICT)
#
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
#
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/โรคไส้ติ่งอักเสบ

=== โรคไส้ติ่งอักเสบ**
โรคไส้ติ่งอักเสบ ถูกเสนอเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2553
หากบทความไม่ผ่านการพิจารณาในรอบแรก จะได้รับการพิจารณาครั้งสุดท้ายภายในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553
 เสนอชื่อโดย MuanN
สนับสนุน 
#
#
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# เมื่อเทียบกับบทความภาษาอังกฤษที่ยังไม่เป็นบทความคุณภาพ :en:Appendicitis น่าจะแปลให้ได้ทุกหัวข้อหรือทำให้มีหัวข้อเท่ากันก่อนครับ --Horus | พูดคุย 22:51, 24 พฤศจิกายน 2553 (ICT)
ระนองแอร์

ระนองแอร์ เป็นสายการบินสัญชาติไทย เริ่มบินเที่ยวบินแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2553 โดยใช้เครื่องบิน SAAB340 A/B ของสายการบิน แฮปปี้แอร์ บรรจุผู้โดยสารได้ 33 ที่นั่ง ระดับ VIP Class 

**เส้นทางการบิน**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://www.ranongair.com date=2010-09-21 
หมวดหมู่:สายการบิน
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติไทย
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2553
แยกสามกอง

สี่แยกสามกอง ตั้งอยู่บนจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4024   และ ถนนเยาวราช  ที่ตำบลรัษฎา อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต 

**รูปแบบของทางแยก**
สามกอง
สามกอง
หมวดหมู่:อำเภอเมืองภูเก็ต
ศุภชลาศัย

ศุภชลาศัย สามารถหมายถึง- นาวาเอก หลวงศุภชลาศัย (ร.น.) อดีตรองผู้บัญชาการทหารเรือ และอธิบดีกรมพลศึกษาคนแรก- สนามศุภชลาศัย สนามกีฬาหลักของกรีฑาสถานแห่งชาติ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
โซล่าแอร์

โซล่าแอร์ เป็นสายการบินท้องถิ่นในประเทศไทย มีทั้งบริการผู้โดยสารและขนส่งสินค้าภายในประเทศ โซล่าแอร์มีท่าหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง

**จุดหมายปลายทาง**
ต้นทาง กรุงเทพมหานคร ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง ไปยังปลายทางดังนี้
**ชุมพร
*ต้นทาง แม่สอด ไปยังปลายทางดังนี้
** เชียงใหม่ - ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่
*ต้นทาง พัทยา ไปยังปลายทางดังนี้
**หัวหิน - ท่าอากาศยานหัวหิน

**ฝูงบิน**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
http://www.solarair.co.th date=2017-10-03 
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติไทยที่ปิดกิจการ
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2547
รายชื่อมหาวิทยาลัยของรัฐในประเทศไทยเรียงตามการสถาปนา

รายชื่อ สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ และ สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ ในประเทศไทยเรียงตามการสถาปนา

**รายชื่อ**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย- อันดับมหาวิทยาลัยไทย- คณะวิชา
วัลเทอร์ มิชเชิล

วัลเทอร์ มิชเชิล (Walter Mischel; ค.ศ. 1930 — ) เป็นนักจิตวิทยาชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย-ยิว เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านทฤษฎีบุคลิกภาพและจิตวิทยาสังคม เขาเป็นศาสตราจาารย์โรเบิร์ต จอห์นสตัน นีเวน ด้านอักษรศาสตร์ ในภาควิชาจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เคยเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยหลายแห่ง

**วัยเด็ก**
มิชเชิลเกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 ในเวียนนา ประเทศออสเตรีย เขาและครอบครัวได้อพยพมายังสหรัฐอเมริกาหลังจากนาซียึดครองประเทศในปี ค.ศ. 1938 เขาเติบโตในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก และได้เรียนเป็นลูกศิษย์ของจอร์จ เคลลี และจูเลียน รอตเตอร์ ที่มหาวิทยาลัยรัฐโอไฮโอ ที่ซึ่งเขาได้สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอกด้านจิตวิทยาคลินิกในปี ค.ศ. 1956

**ประกอบอาชีพ**
มิชเชิลได้ทำการสอนที่มหาวิทยาลัยโคโลราโดตั้งแต่ ค.ศ. 1956 จนถึง ค.ศ. 1958 ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1958 จนถึง ค.ศ. 1962 และที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1962 และ ค.ศ. 1983 โดยหลังจากนั้น มิชเชิลได้ทำงานที่ภาควิชาจิตวิทยาในมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
มิชเชิลได้รับเลือกเข้าสู่สมาคมวิทยาศาสตร์สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2004 และเข้าสู่สถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 1991 ในปี ค.ศ. 2007 มิชเชิลได้รับเลือกให้เป็นประธานสมาคมวิทยาศาสตร์ทางจิต เกียรติยศอื่น ๆ ของมิชเชิลรวมไปถึงรางวัลผลงานทางวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากสมาคมวิทยาการทดลองสังคม รางวัลผลงานด้านบุคลิกภาพดีเด่นของสมาคมนักจิตวิทยาสังคมและบุคลิกภาพ และรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากภาควิชาจิตวิทยาคลินิกของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน เขายังเคยเป็นอดีตบรรณาธิการของไซโคโลจิคอลรีวิว และอดีตประธานภาควิชาจิตวิทยาสังคมและบุคลิกภาพของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน และอดีตประธานสมาคมการวิจัยบุคลิกภาพ

**ผลงานด้านทฤษฎีบุคลิกภาพ**
ในปี ค.ศ. 1968 มิชเชิลได้ตีพิมพ์บทความเฉพาะด้านที่ปัจจุบันกลายเป็นผลงานคลาสสิก เกี่ยวกับบุคลิกภาพและการประเมิน ซึ่งสร้างวิกฤตกระบวนทัศน์ในจิตวิทยาบุคลิกภาพซึ่งเปลี่ยนโฉมหน้าของการศึกษาจิตวิทยาบุคลิกภาพเป็นเวลาอีกหลายทศวรรษต่อมา มิชเชิลได้แสดงว่าการศึกษาหลายครั้งไม่สามารถสนับสนุนการสันนิษฐานสำคัญดังเดิมของทฤษฎีบุคลิกภาพได้ ที่ว่าพฤติกรรมของแต่ละบุคคลสำหรับคุณสมบัติ (เช่น ความเอาใจใส่หรือการเข้าสังคม) มีความสอดคล้องกันอย่างมากในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน แต่การวิเคราะห์ของมิชเชิลได้เปิดเผยว่าพฤติกรรมของแต่ละบุคคล เมื่อได้วิเคราะห์อย่างใกล้ชิดแล้ว พบว่าพฤติกรรมจะมีความแตกต่างกันมากในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน มากกว่าแสดงออกมาอย่างสอดคล้องกัน

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 การทดลองมาร์ชแมลโลว์สแตนฟอร์ด

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Columbia University Department of Psychology: Walter Mischel
หมวดหมู่:นักจิตวิทยาชาวออสเตรีย
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:บุคคลจากเวียนนา
หมวดหมู่:บุคคลจากบรุกลิน
วิเชษฐ์ เกษมทองศรี

วิเชษฐ์  เกษมทองศรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี สังกัดพรรคไทยรักไทย

**ประวัติ**
นายวิเชษฐ์ เกษมทองศรี เกิดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ที่ตำบลดอนตะโก อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายชัยวัฒน์ กับนางสุภาพร เกษมทองศรี สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนยีบัตรวิชาชีพ (ปวช.) จากวิทยาเขตบพิตรพิมุข ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง จากวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ต่อมาจึงได้เข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ จากวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา (วิทยาเขตบพิตรพิมุข จักวรรดิ) เมื่อปี พ.ศ. 2529 และปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี พ.ศ. 2541

**การทำงาน**
นายวิเชษฐ์ เกษมทองศรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2540 เป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2541 ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 เป็นเลขานุการคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ และเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ในปี พ.ศ. 2544 ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร
ในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติผู้สมัคร ส.ส. date=2009-04-15 
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองราชบุรี
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดราชบุรี
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
หมวดหมู่:พรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคไทยรักไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเพื่อไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวัดราชโอรส
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
รายชื่อสมาชิกคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

สมาชิกคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ  ประกอบไปด้วยสมาชิกถาวร 5 ประเทศ และประเทศสมาชิกไม่ถาวร 10 ประเทศ มาจากการเลือก

**สมาชิกปัจจุบัน**
สมาชิกถาวร
สมาชิกไม่ถาวร
ระเบียบที่ตั้งไว้กำหนดให้ที่ประชุมสมัชชาเลือกสมาชิกหมุนเวียน 10 ประเทศ เข้าดำรงตำแหน่งวาระละ 2 ปี เลือกปีละ 1 ครั้ง กล่าวคือทุกปีต้องมีการเลือกสมาชิกใหม่เข้ามา 5 ประเทศ และวิธีการเลือกประเทศสมาชิกก็ต้องอยู่ภายใต้ข้อกำหนดทางภูมิศาสตร์
ไฟล์:UNSC 2025.svg|thumb|600px|center|แผนที่แสดงประเทศสมาชิกของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ  (UNSC)สมาชิกถาวร

**กลุ่มภูมิภาค**
ไฟล์:UN regional groups.svg|thumb|300px| กลุ่มแอฟริกา- กลุ่มแอฟริกา มี 3 สมาชิก- กลุ่มเอเชีย-แปซิฟิก มี 2 สมาชิก- กลุ่มละตินอเมริกาและแคริบเบียน  (GRULAC) มี 2 สมาชิก- กลุ่มยุโรปตะวันตกและอื่น ๆ  (WEOG) มี 2 สมาชิก  (จะมีกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมาจากยุโรปตะวันตก)- กลุ่มยุโรปตะวันออก มี 1 สมาชิก

**องค์ประกอบคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในอดีตและอนาคต**
จากปี 1946 ถึง 1965, คณะมนตรีความมั่นคงมี 6 สมาชิกไม่ถาวร โดยแบ่งตามภูมิภาคคือ:- ละตินอเมริกา: มี 2 สมาชิก- เครือจักรภพแห่งประชาชาติ: มี 1 สมาชิก- ยุโรปตะวันออก: มี 1 สมาชิก- ตะวันออกกลาง: มี 1 สมาชิก- ยุโรปตะวันตก: มี 1 สมาชิก

**สมาชิกรายปี**

**สมาชิกถาวร**

**1946–1965**

**1966–ปัจจุบัน**

**รายการแสดงตามจำนวนปีของสมาชิกคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ**
      ตำแหน่งสมาชิกถาวร
      ตำแหน่งสมาชิกไม่ถาวร (2019)
      อดีตสมาชิกสหประชาชาติ

**ประเทศที่ไม่เคยเป็นสมาชิกของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ**
รัฐสมาชิกสหประชาชาติที่ไม่เคยเป็นสมาชิกของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติจนถึงเดือนมกราคม 2566

**ดูเพิ่ม**
 รัฐสมาชิกสหประชาชาติ

**ข้อมูล**

**อ้างอิง ==