Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ดั๊บเบิ้ล เอ (1991)

เครื่องฟาสต์พรินท์ หนึ่งในบริการของดั๊บเบิ้ล เอ
บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน)  เป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมเยื่อกระดาษและกระดาษพิมพ์เขียนของประเทศไทย ซึ่งจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนตั้งแต่ปี 2537  และเริ่มดำเนินการผลิตเยื่อและกระดาษได้ในปี 2539  กำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตแห่งนี้ ทำให้ประเทศไทยมีปริมาณการผลิตเพียงพอต่อปริมาณความต้องการของผู้บริโภคในประเทศ และทำให้มีกำลังการผลิตส่วนเกิน ทำให้อุตสาหกรรมกระดาษของประเทศไทยสามารถส่งออกสร้างรายได้ให้กับประเทศ และช่วยลดปริมาณการนำเข้ากระดาษจากต่างประเทศได้มากขึ้น โดยแอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นผู้ผลิตเยื่อและกระดาษ ที่มีการจำหน่ายทั้งตลาดในประเทศไทยและส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศแทบทุกภูมิภาคทั่วโลก

**ประวัติ**
ในอดีต แอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นที่รู้จักเฉพาะในกลุ่มอุตสาหกรรมเยื่อและกระดาษ และผู้บริโภคในกลุ่มของโรงพิมพ์และสำนักพิมพ์ เท่านั้น แต่ในปี 2543 แอ๊ดวานซ์ อะโกร  ได้ใช้สื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ และการตลาด เป็นเครื่องมือในการสร้างแบรนด์ให้กับผลิตภัณฑ์กระดาษถ่ายเอกสารหรือกระดาษสำนักงานแบรนด์ “ดั๊บเบิ้ล เอ” เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ทำให้ผู้บริโภคหรือ End User ทั่วไปเริ่มรู้จักผลิตภัณฑ์กระดาษของแอ๊ดวานซ์ อะโกรในนามของ “ดั๊บเบิ้ล เอ”  
และได้มีการขยายธุรกิจกระดาษ แตกแขนงออกเป็นธุรกิจและบริการในหลากหลายรูปแบบ คือ ในปี 2544 ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ร่วมมือกับเจ้าของร้านถ่ายเอกสารหลายแห่ง เพื่อปรับหน้าร้าน และบริการใหม่ให้มีมาตรฐานในรูปแบบแฟรนไชส์ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ ก๊อปปี้ เซ็นเตอร์”  ต่อมาได้มีการแตกผลิตภัณฑ์เครื่องเขียน เช่น สมุด กระดาษโน้ต ปี 2546  เปิดธุรกิจ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ เดลิเวอรี่ ปี 2548 ร่วมมือกับร้านเครื่องเขียนเดิมปรับรูปแบบเป็นแฟรนไชส์ร้านเครื่องเขียน ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ สเตชันเนอรี่” และเปิดบริการใหม่ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ พริ้นเอกซ์เพรส ในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 2549 ดั๊บเบิ้ล เอ ให้การสนับสนุนการก่อตั้งเมืองหนังสือขนาดใหญ่ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ บุ๊คทาวเวอร์” และในปี 2550  ได้จัดทำนิตยสารท่องเที่ยว “โวยาจ”
หลังจากการสร้างแบรนด์ดั๊บเบิ้ล เอ ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2544 จนถึงปัจจุบัน ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ใช้สื่อโฆษณาและการตลาด ไปสร้างแบรนด์ในต่างประเทศหลายแห่ง  อาทิ ตลาดในฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ จีน เวียดนาม สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นต้น รวมทั้งมีการจำหน่ายกระดาษภายใต้แบรนด์ของดั๊บเบิ้ล เอ ไปยังทุกภูมิภาคของทั่วโลก ทั้งเอเชีย ออสเตรเลีย อเมริกา ยุโรป แอฟริกา และตะวันออกกลาง
ในปี 2553 ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทจาก บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด(มหาชน) เป็น บริษัท ดั๊บเบิ้ล เอ(1991) จำกัด(มหาชน) แต่คนทั่วไปยังเรียกชื่อบริษัทว่า "แอ๊ดวานซ์ อะโกร" อยู่
โดยมี ดร.สมชัย ฤชุพันธ์​ เป็นประธานกรรมการ ดร.วีรพงษ์ รามางกูร​ เป็นประธานกรรมการบริหาร​ นายกิตติ ดําเนินชาญวนิชย์ เป็นผู้ก่อตั้งบริษัท

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ Double A
หมวดหมู่:บริษัทของไทย
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
กล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส

กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) เป็นกล้ามเนื้อของปลายแขน (forearm) ทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก สามารถทำหน้าที่ได้ทั้งคว่ำและหงายมือขึ้นกับตำแหน่งของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ยึดเกาะกับสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (distal styloid process of the radius) และแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน (humerus)

**หน้าที่**
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก เมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งคว่ำ (pronate) กล้ามเนื้อจะพยายามหงายมือเมื่อกำลังงอปลายแขน และเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งหงาย (supinate) กล้ามเนื้อจะพยายามคว่ำมือเมื่อกำลังงอปลายแขนเช่นกัน
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสเป็นกล้ามเนื้องอปลายแขนที่แข็งแรงเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างหงายมือและคว่ำมือที่ข้อต่อเรดิโออัลนา (radioulnar joint) เมื่ออยู่ในท่าคว่ำมือ กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสจะเป็นกล้ามเนื้อหลักในการงอข้อศอกในขณะที่กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไออยู่ในการเสียเปรียบเชิงกล

**เส้นประสาทที่เลี้ยง**
แม้ว่ากล้ามเนื้อนี้มีขนาดใหญ่ซึ่งมองเห็นได้จากด้านหน้าของปลายแขน กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสกลับเป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในพื้นที่ด้านหนังของปลายแขน (posterior compartment) ซึ่งดังนั้นจึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve) ในบรรดากล้ามเนื้อทั้งหมดที่เลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล กล้ามเนื้อนี้เป็นหนึ่งในสี่กล้ามเนื้อที่เส้นประสาทเรเดียลเลี้ยงโดยตรง (ที่เหลืออีก 3 อันคือกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ, กล้ามเนื้อแอนโคเนียส, กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส) ซึ่งกล้ามเนื้อนอกจากสี่มัดนี้แล้วในพื้นที่ด้านหลังปลายแขนจะถูกเลี้ยงโดยแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียล (deep branch of the radial nerve)

**ลักษณะที่มองเห็น**
เมื่ออยู่ในตำแหน่งกึ่งคว่ำแขน กำข้อมือเหมือนกำลังหิ้วถังน้ำ แล้วพยายามงอข้อศอกจะเห็นกล้ามเนื้อนี้โป่งออกมาที่ปลายแขน มองเห็นอยู่ใต้ผิวหนัง

**การออกกำลังกาย**
การออกกำลังกายกล้ามเนื้อนี้โดยการงอข้อศอกโดยใช้แรงต้าน เช่น hammer curl จะได้ผลดี

**ภาพอื่นๆ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 brds- brachioradialis- 09 - "Transverse section through the left arm just proximal to the elbow."- 07 - "Superficial muscles of the anterior (flexor) compartment of the left forearm."- 02 - "Superficial muscles of the posterior (extensor) compartment of the left forearm."- lesson5musofpostforearm
หมวดหมู่:กล้ามเนื้อของรยางค์บน
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus; ECRL) เป็นหนึ่งในห้ากล้ามเนื้อที่ควบคุมการเคลื่อนไหวที่ข้อมือ กล้ามเนื้อนี้ค่อนข้างยาวเริ่มจากด้านข้างของกระดูกต้นแขน (humerus) และไปยึดเกาะกับฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (2nd metacarpal)
ในตอนแรกกล้ามเนื้อนี้จะวิ่งมาด้วยกันกับกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) แต่จะกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อก่อน แล้ววิ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิสและกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (extensor carpi radialis brevis)

**หน้าที่**
ตามชื่อของกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียด (extensor) ที่ข้อมือ และทอดตัวตามด้านเรเดียลของแขน จึงทำหน้าที่กาง (abduct) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ

**จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย**
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่ด้านล่าง 1/3 ของแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน และผนังกั้นแลเทอรัล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (lateral intermuscular septum) โดยใยกล้ามเนื้อบางส่วนจากเอ็นกล้ามเนื้อร่วมของกลุ่มกล้ามเนื่อเหยียดของปลายแขน
ใยกล้ามเนื้อสุดลงที่ด้านบน 1/3 ของปลายแขนโดยกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อแบนๆ ซึ่งวิ่งตลอดขอบกระดูกด้านข้าง (lateral border) ของกระดูกเรเดียส ใต้ต่อกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (styloid process) ซึ่งเป็นที่เอ็นทอดตัวในร่องบนด้านหลังของกระดูกเรเดียส ร่วมไปกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 บนด้านกระดูกเรเดียส

**เส้นประสาทที่เลี้ยง**
เนื่องจากเป็นกล้ามเนื้อกลุ่มกล้ามเนื้อเหยียดของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้จึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)

**การออกกำลังกาย**
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 -1912209407
หมวดหมู่:กล้ามเนื้อของรยางค์บน
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis; ECRB) เป็นกล้ามเนื้อที่หนากว่ากล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (extensor carpi radialis longus) ที่อยู่เหนือกว่า

**จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย**
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) โดยเอ็นร่วมกับกล้ามเนื้ออีกสามมัด, ที่เอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อศอก, ที่เอ็นแผ่ (aponeurosis) แข็งแรงที่คลุมอยู่ด้านบน และที่ผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อที่ติดกัน
ใยกล้ามเนื้อสุดกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อลงที่ประมาณกึ่งกลางของปลายแขน ผ่านเข้าใต้กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 บนด้านกระดูกเรเดียส

**ความสัมพันธ์**
ใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เอ็นกล้ามเนื้อนี้ทอดตัวบนด้านหลังของกระดูกเรเดียสในร่องตื้นๆ เรียกว่า Lister's tubercle ซึ่งด้านข้างของมันเป็นทางผ่านของเอ็นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส, ลองกัส ซึ่งแยกจากโครงสร้างนี้โดยสันตื้นๆ

**เส้นประสาทที่เลี้ยง**
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ถูกเลี้ยงโดยแขนงของเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)

**หน้าที่**
กล้ามเนื้อนี้ทำหน้าที่เหยียด (extensor) และกาง (abductor) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ

**การออกกำลังกาย**
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ecrb- extcarpiradbrevis- Extensor+carpi+radialis+brevis+muscle
หมวดหมู่:กล้ามเนื้อของรยางค์บน
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม (Extensor digiti minimi) หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต ควินไต โพรเพรียส (Extensor digiti quinti proprius; EDM) เป็นกล้ามเนื้อมัดผอมๆ อยู่ในปลายแขน (forearm) อยู่บนด้านใกล้กลางของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum)
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นของเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์ (common Extensor tendon) โดยแผ่นเอ็นบางๆ จากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ที่กั้นระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง
เอ็นกล้ามเนื้อนี้วิ่งผ่านช่องของเอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนปลาย (distal radio-ulnar joint) แล้วจึงแบ่งออกเป็น 2 เอ็นเมื่อข้ามาถึงมือ และสุดท้ายไปร่วมกับเอ็นแผ่ของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมที่ด้านหลังของกระดูกนิ้วมือ (phalanx) ของนิ้วก้อย

**ความแปรผัน**
อาจพบแผ่นเส้นใยเกินมาจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) หรือเอ็นกล้ามเนื้อที่จุดเกาะปลายไม่แยกออก หรืออาจไปเกาะที่นิ้วนาง
กรณีที่ไม่มีกล้ามเนื้อมัดนี้พบได้น้อย และกรณีที่กล้ามเนื้อนี้รวมไปกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมก็พบได้ไม่บ่อย

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 edm- extdigitiminimi-  Hand kinesiology at UK muscles/eeextdigmini.htm date=2007-12-27 
หมวดหมู่:กล้ามเนื้อของรยางค์บน
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Extensor carpi ulnaris; ECU) เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในปลายแขนของมนุษย์ ทำหน้าที่เหยียด (extend) และหุบ (adduct) ข้อมือ อยู่บริเวณพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน (posterior side of the forearm)

**จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย**
จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (Lateral epicondyle of the humerus) และขอบด้านหลังของกระดูกอัลนา (ulna) และทอดตัวข้ามปลายแขนมายังด้านใกล้กลาง (หรือด้านอัลนา) มาเกาะปลายที่ฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5

**หน้าที่**
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสทำหน้าที่เหยียดข้อมือ เมื่อทำงานเดี่ยวๆ จะดึงมือไปยังด้านอัลนา แต่หน้าที่ต่อเนื่องคือมันจะเหยียดที่ข้อมือ
กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียดมัดเล็กในกระดูกข้อมือ (carpus) ของสัตว์กินเนื้อ (carnivore) แต่จะเป็นกล้ามเนื้องอในสัตว์มีกีบเท้า (ungulate) ในกรณีนี้จะเรียกว่า ulnaris lateralis

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ecu- extensorcarpiulnaris- Extensor+carpi+ulnaris+muscle
หมวดหมู่:กล้ามเนื้อของรยางค์บน
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์

กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (Supinator) เป็นกล้ามเนื้อกว้าง โค้งรอบด้านบน 1/3 ของกระดูกเรเดียส

**จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย**
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ประกอบด้วยระนาบเส้นใย 2 ระนาบ ซึ่งระหว่างนี้มีแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียลผ่าน (deep branch of the radial nerve) ระนาบทั้งสองมาจากจุดเกาะร่วม ระนาบที่อยู่ชั้นตื้นมีจุดเกาะเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ ส่วนชั้นลึกเป็นใยกล้ามเนื้อ เกาะจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) , จากเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัล (radial collateral ligament) ของข้อศอก และเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament) , จากสันบนกระดูกอัลนา ซึ่งวิ่งลงมาเป็นแนวเฉียงจากปลายด้านหลังของรอยเว้าเรเดียส (radial notch) , จากรอยกดรูปสามเหลี่ยมด้านล่างรอยเว้าเรเดียส, และจากเอ็นแผ่ (tendinous expansion) ซึ่งคลุมด้านบนของกล้ามเนื้อ
ใยกล้ามเนื้อชั้นผิว (superficial fibers) ล้อมรอบส่วนบนของกระดูกเรเดียส และเกาะปลายที่ขอบด้านข้างของปุ่มนูนเรเดียส (radial tuberosity) และแนวเฉียงของกระดูกเรเดียส (oblique line of the radius) ซึ่งด้านล่างเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (Pronator teres)
ใยกล้ามเนื้อด้านบน (upper fibers) ของระนาบลึกเป็นมัดกล้ามเนื้อคล้ายห่วงเชือก (sling-like fasciculus) ซึ่งโอบรอบคอกระดูกเรเดียสเหนือต่อปุ่มนูนเรเดียส และเกาะกับส่วนหลังของพื้นผิวแนวใกล้กลาง (medial surface) ส่วนใหญ่ของใยนี้เกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังและด้านข้างของตัวกระดูกเรเดียส กึ่งกลางระหว่างแนวเฉียงของกระดูกเรเดียสและหัวกระดูก

**หน้าที่**
หน้าที่ของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์คือช่วยกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอในการหงายมือ

**ชื่อเรียกกล้ามเนื้อ**
คำว่า "สุพิเนเตอร์" (Supinator) อาจหมายถึงกล้ามเนื้อที่ทำหน้าที่หงาย (Supine) ส่วนของร่างกาย ในตำราเก่าๆ อาจมีคำว่า สุพิเนเตอร์ ลองกัส (supinator longus) หมายถึงกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) และ สุพิเนเตอร์ เบรวิส (supinator brevis) ที่หมายถึงกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ในปัจจุบัน

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 sup- supinator
หมวดหมู่:กล้ามเนื้อของรยางค์บน
หมวดหมู่:ศูนย์

หมวดหมู่นี้รวมบทความที่เกี่ยวข้องกับเลขโดด 0 โดยเฉพาะ
หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
หมวดหมู่:ค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์
หมวดหมู่:ความไม่มี
โรแลนโด ทูยูกอน

โรแลนโด ทูยูกอน (Rolando Toyogon) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ที่เมือง Gingoog City สถิติการชก 53 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 5) เสมอ  3 แพ้ 28 

**ประวัติ**
ทูยูกอนขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน จูนจูน ดี ในช่วงแรก ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชกชนะคะแนน ออร์ลันโด มาโลเนที่ แคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2537 ทูยูกอนเดินทางมาชกในไทยในช่วง พ.ศ. 2537 – 2538 หลายครั้ง โดยมาชกแพ้ วันวิน จ.เจริญ อัศวิน ศิษย์หลักเมือง เอกภพ ผลเจริญ มงคล จ.เจริญ และเคยชกชนะน็อค เอกภพ ผลเจริญ ยก 5 ต่อมา ได้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน วันดี จ.เจริญ ทูยูกอนมาประสบความสำเร็จได้ครองแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBU เมื่อ18 เมษายน พ.ศ. 2540 โดยชนะคะแนน สุรชัย แสงมรกต โดยก่อนการชกสุรชัยถูกปลดเพราะทำน้ำหนักไม่ได้ไปก่อนแล้ว ต่อมาทูยูกอนสละแชมป์โลกของ WBU และขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF ที่ว่าง ชนะคะแนน อัศวิน ศิษย์หลักเมืองเมื่อ 24 มกราคม พ.ศ. 2541 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัย เสียแชมป์ไป
หลังจากเสียแชมป์ ทูยูกอนยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง แม้จะชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ เคยมาชิงแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ จากนั้นหยุดชกไปถึง 4 ปี กลับมาชกอีกเมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งมีชกชนะและเสมออย่างละครั้งเท่านั้น นอกนั้นชกแพ้ตลอด ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฟิลิป พาร์คอน จากนั้น ทูยูกอนขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว แพ้น็อค เอ็ดมุนด์ วีลาโย ยก 4 เมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2549 แล้วแขวนนวมไป

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBU
** ชิง 18 เมษายน 2540 ชนะคะแนน สุรชัย แสงมรกต ที่ อุดรธานี
** สละแชมป์- แชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF
** ชิง 24 มกราคม 2541 ชนะคะแนน อัศวิน ศิษย์หลักเมือง ที่ ฟิลิปปินส์
** เสียแชมป์ 20 พฤศจิกายน 2541 แพ้คะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัย ที่ แม่ฮ่องสอน- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 13 กรกฎาคม 2539 แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชา ที่ กทม.
** ชิงแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 ธันวาคม 2544 แพ้คะแนน สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ที่ พัทยา

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com date=2013-08-13  

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBU
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBF
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
ระบบสองสภา

ระบบสองสภา (อังกฤษ: bicameralism -bi + Latin camera หรือ chamber) เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติสององค์ หรือมีรัฐสภาสองสภา ดังนั้น ระบบสองสภา หรือ สององค์นิติบัญญัติจึงประกอบด้วย 2 องค์ประชุม คือ สภาสูง และสภาล่าง ระบบสองสภานับเป็นหัวใจสำคัญของรูปแบบคลาสสิกของรัฐบาลผสม องค์นิติบัญญัติแบบสองสภาจึงจำเป็นต้องมีเสียงข้างมากในการผ่านกฎหมาย

**ทฤษฎีของระบบสองสภา**
ระบบสองสภานิติบัญญัติของสหรัฐฯ อยู่ในตึกรัฐสภาทั้งคู่ โดยมีสองปีก ปีกด้านเหนือคือวุฒิสภา ส่วนปีกด้านใต้คือสภาผู้แทนราษฎร
ถึงแม้ว่าแนวคิดพื้นฐานของระบบสองสภาสามารถสืบย้อนไปได้ถึงทฤษฎีที่มีมาตั้งแต่สมัยซูเมอร์โบราณ และต่อมาถึงกรีกโบราณ อินเดียโบราณและโรม แต่สถาบันที่เป็นรูปเป็นร่างของระบบสองสภาปรากฏเห็นได้ชัดเจนในยุโรปยุคกลางซึ่งได้โยงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ที่มีองค์อาณาจักรแตกต่างกัน เช่น สภาหนึ่งเป็นผู้แทนของอภิชนาธิปไตย (aristocracy) และอีกสภาหนึ่งเป็นผู้แทนสามัญชน

**ประเภทของระบบสองสภา**

**ระบอบสหพันธรัฐ**
สหพันธรัฐ (อังกฤษ: Federation) คือการรวมกันของรัฐมากกว่า 2 รัฐขึ้นไป มีรัฐบาล 2 ระดับ คือรัฐบาลของแต่ละรัฐ เรียกว่า รัฐบาลท้องถิ่น และรัฐบาลกลาง คือ รัฐบาลที่รัฐตกลงมอบอำนาจไปส่วนหนึ่งตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ
รูปแบบของรัฐบาลหรือโครงสร้างรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐนั้นมีรากฐานมาจากแนวคิดระบอบสหพันธรัฐ (Federalism) ซึ่งจัดว่าเป็นแนวคิดต่างขั้วโดยสิ้นเชิงกับอีกระบอบหนึ่ง คือการปกครองแบบรัฐเดียว
สหพันธรัฐนั้นอาจประกอบไปด้วยประชาชนที่มีหลากหลายเชื้อชาติ หรืออาจมีพื้นที่ขนาดใหญ่ (แปดในสิบของประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก ล้วนเป็นสาธารณรัฐ) แต่องค์ประกอบเหล่านั้นไม่ใช่ส่วนสำคัญ อย่างไรก็ดี ส่วนใหญ่แล้ว สหพันธรัฐนั้นเกิดขึ้นจากข้อตกลงระหว่างรัฐอธิปไตยที่มีมาก่อนแล้ว องค์กรระหว่างประเทศสำหรับกลุ่มประเทศสหพันธรัฐคือ องค์ประชุมกลุ่มประเทศสหพันธรัฐ (Forum of Federations) ถูกจัดตั้งขึ้นและมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงออตตาวา รัฐออนตาริโอ ประเทศแคนาดา ซึ่งมีจุดประสงค์ในการแบ่งปันแนวคิดและแนวปฏิบัติในการจัดการระบบรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่น ปัจจุบันมีประเทศสมาชิกทั้งหมด 9 ประเทศ

**ระบอบอภิชนาธิปไตย**
อภิชนาธิปไตย มาจากศัพท์ภาษากรีกโบราณว่า aristocracy ซึ่งหมายถึง รัฐบาลที่ "ปกครองโดยคนที่ดีที่สุด" คำจำกัดความนี้เป็นคำจำกัดความอันดับแรกในพจนานุกรมส่วนมาก ศัพท์ว่า aristocracy มาจากคำสองคำ ได้แก่ "aristos" หมายถึง "ดีที่สุด" และ "kratein" หมายถึง "การปกครอง" อภิชนาธิปไตยมักจะมีลักษณะใกล้เคียงเศรษฐยาธิปไตย หรือคือการปกครองโดยคนส่วนน้อยที่มีฐานะสูงกว่าคนทั่วไป ถือเป็นกลุ่มขุนนาง ผู้ดี กลุ่มเศรษฐี เป็นต้น ตัวอย่างของการปกครองเช่นนี้คือ ยุคโชกุนของญี่ปุ่น

**ระบอบเอกรัฐ**

**ระบอบต่ำกว่ารัฐ (Subnational entities)**

**การปฏิรูปการเมืองอาหรับ**

**ตัวอย่าง**
center

**ดูเพิ่ม**
 ระบบสภาเดี่ยว- ระบบสามสภา- ระบบสี่สภา- รายชื่อองค์การนิติบัญญัติแห่งชาติของชาติต่างๆ (List of national legislatures)
หมวดหมู่:รัฐบาล
หมวดหมู่:เสรีนิยม
หมวดหมู่:สภานิติบัญญัติ
ระบบสามสภา

ระบบสามสภา (tricameralism) เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติ หรือรัฐสภาสามสภา ซึ่งตรงกันข้ามกับระบบสภาเดียวและสองสภาที่เป็นระบบที่แพร่หลายทั่วไปมากกว่า
คำว่าสามสภาใช้ในประเทศแอฟริกาใต้ที่มีรัฐสภาที่จัดตั้งขึ้นภายใต้รัฐธรรมนูญใหม่ในระบอบการเหยียดผิว (aparthied) เมื่อ พ.ศ. 2528 ที่มี 3 สภา สำหรับคนผิวขาว คนผิวสี และชาวเอเชีย
อีกตัวอย่างหนึ่งของสภานิติบัญญัติระบบสามสภาได้แก่รัฐตัวอย่างของ ซีโมน โบลิวาร์ (Simón Bolívar) หรือรัฐทั่วไปแห่งฝรั่งเศส (French States-General) ก็เรียก ซึ่งมีสามเอสเตด (estates) 

**ระบบสามสภาของแอฟริกาใต้**

**ระบบสามสภาของโบลิวาร์ (Bolivar's tricameralism)**

**ระบบสามสภาของฝรั่งเศส**

**ตัวอย่างอื่นๆ**

**เกาะมาน (Isle of Man)**

**คริสต์ศาสนานิกายอังกฤษ (Church of England)**

**สหภาพแรงงาน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ระบบสภาเดี่ยว- ระบบสองสภา- ระบบสี่สภา
หมวดหมู่:รัฐบาล
หมวดหมู่:เสรีนิยม
หมวดหมู่:สภานิติบัญญัติ
สภาล่าง

สภาล่าง (อังกฤษ: lower house) เป็นหนึ่งในสองสภาของระบบสองสภา อีกสภาหนึ่งได้แก่ สภาสูง ในแต่ละประเทศ สภาล่างจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไป ตัวอย่างสภาล่าง เช่น สภาผู้แทนราษฎร
ถึงแม้ว่าตำแหน่งทางทฤษฎีจะอยู่ "ข้างล่าง" ของสภาสูง แต่ในความเป็นจริง "สภาล่าง" เกือบทุกประเทศในโลกกลับมีอำนาจมากกว่า "สภาสูง" ความเหนือชั้นกว่าของสภาล่างเกิดจากข้อจำกัดพิเศษที่บังคับใช้กับสภาสูง (ไม่ว่าจะเป็นไปตามกฎหมายหรือเห็นได้โดยชัดแจ้งในระเบียบวิธีการประชุม) ที่สามารถทำได้เพียงการชะลอการออกกฎหมายให้ช้าลง แต่ไม่อาจใช้อำนาจยับยั้งการออกกฎหมาย (Veto) ได้ หรืออาจไม่มีอำนาจควบคุมกฎหมายเกี่ยวกับการเงิน ภายใต้ระบบรัฐสภาถือเป็นเรื่องปกติที่สภาล่างเท่านั้นที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำหนดตัวหัวหน้ารัฐบาล หรือนายกรัฐมนตรี และยังสามารถถอดถอนผ่านการออกเสียงไม่ไว้วางใจได้อีกด้วย แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง เช่น นายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ซึ่งเลือกจากการสนับสนุนของทั้งสองสภาไดเอต การร่างกฎหมายที่ทำได้โดยสภาเดียวเรียกว่า "ระบบสภาเดียว"

**ลักษณะโดยทั่วไป**
จากการเปรียบเทียบกับสภาสูง สภาล่างส่วนใหญ่จะมีลักษณะที่แสดงให้เห็นถึงความเฉพาะดังนี้: - มีอำนาจมากกว่า- มาจากการเลือกตั้งโดยตรง (ถ้ามาจากการแต่งตั้งก็ถือตามความนิยม) - มีจำนวนสมาชิกมากกว่า- เลือกตั้งบ่อยครั้งกว่า และเลือกทั้งหมดในคราวเดียวกัน- ได้รับอำนาจทั้งหมดหรือขั้นต้นในการควบคุมงบประมาณและกฎหมายเกี่ยวกับการเงิน- สามารถลบล้างอำนาจบางประการของสภาสูง- ในระบบประธานาธิบดี สภาล่างมีอำนาจเต็มในการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง จากนั้น สภาสูงจึงจะทำหน้าที่สอบสวนผู้ถูกฟ้องร้อง

**ตำแหน่งของสภาล่าง**

**ชื่อสามัญ**
สภาล่างส่วนใหญ่มีชื่อเรียกคล้ายกันหลายชื่อ เช่น รัฐสภา สภาผู้แทนราษฎร สภาประชาชน สภาสามัญ ฯลฯ (House/Chamber of Representatives/the People/Commons/Deputies)- Chamber of Deputies- Chamber of Representatives- House of Assembly- สภาสามัญ House of Commons- สภาผู้แทนราษฎร (House of Representatives)- สภานิติบัญญัติ (Legislative Assembly)- สภาแห่งชาติ (National Assembly) (ตรงกับ "บุนเดสแทก" Bundestag, ของเยอรมันซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า federal assembly)

**ชื่อที่ไม่เป็นที่คุ้นเคยมาก**
 Congress of Deputies -  สเปน- Dáil Éireann - สาธารณรัฐไอร์แลนด์- House of Keys -  เกาะมาน- โลกสภา - อินเดีย- สมัชชาแห่งชาติ National Council - สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย- สภาเซจม์ Sejm - โปแลนด์ และ Seimas - ลิทัวเนีย- สภาดูมาState Duma (Государственная Дума - Gosudarstvennaya Duma) - รัสเซีย- Tweede Kamer (Second Chamber) - เนเธอร์แลนด์- โอเดลสติง Odelsting (เฉพาะชื่อของสภาล่าง) นอร์เวย์

**ดูเพิ่ม**
 สภาสูง- รายชื่อองค์นิติบัญญัติแห่งชาติของชาติต่างๆ (List of national legislatures)
หมวดหมู่:สภานิติบัญญัติ
ฮิเดยูกิ โอฮาชิ

ฮิเดยูกิ โอฮาชิ (Ohashi Hideyuki) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2508 ที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 12) แพ้ 5 เป็นนักมวยสากลที่ครองแชมป์โลกรุ่นสตอร์วเวทสองสมัย สองสถาบัน

**ประวัติ**
โอฮาชิเริ่มชกมวยตั้งแต่เรียนจบวิทยาลัย เริ่มชกมวยเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้ครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลกเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อก ชัง ช็อน-กู ในยกที่ 5 โอฮาชิกลับมาครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นเดิมเมื่อ พ.ศ. 2531 และขึ้นชิงแชมป์โลกกับชัง ช็อง-กู อีกในปีนั้น ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อกในยกที่ 8 ต่อมา ใน พ.ศ. 2533 โอฮาชิขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลกรุ่นสตอร์วเวท จากชเว จอม-ฮวันที่เพิ่งคว้าแชมป์ไปจากนภา เกียรติวันชัย ปรากฏว่าคราวนี้ โอฮาชิเป็นฝ่ายชนะน็อก ได้ครองแชมป์โลก แต่ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ แพ้ทีเคโอ​ต่อ ริการ์โด โลเปซ รองแชมป์โลก WBC อันดับ 4 ชาวเม็กซิกัน ยก 5 
อีก 2 ปีต่อมา โอฮาชิได้ครองแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นสตอร์วเวท ชนะคะแนนชเว ฮี-ย็อง เมื่อ พ.ศ. 2535 แต่พอขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยรองแชมป์โลก WBA อันดับ 1 ชาวไทย หลังจากนั้น โอฮาชิมีปัญหาเกี่ยวกับดวงตาจนต้องแขวนนวมไปด้วยอายุ 27 ปี

**หลังแขวนนวม**
โอฮาชิได้เปิดค่ายมวยที่โยโกฮามะ และทำงานเป็นเทรนเนอร์และผู้บริหารด้วย โอฮาชิประสบความสำเร็จโดยเป็นเทรนเนอร์ให้กับคัตสึชิเงะ คาวาชิมะ จนได้ครองแชมป์โลกของสภามวยโลก ในเดือนมกราคม 2550 โอฮาชิเป็นหัวหน้าเทรนเนอร์ของทีมญี่ปุ่นในการแข่งขัน BOXING GRAND PRIX 2007 ปัจจุบันเป็นประธานสมาคมนักมวยเก่าของญี่ปุ่น

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2529 – 2531)- แชมป์โลก WBC และ Lineal รุ่นสตรอว์เวท
** ชิง 7 กุมภาพันธ์ 2533 ชนะน็อก ชเว จอม-ฮวัน ยก 9 ที่ ญี่ปุ่น
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 8 มิถุนายน 2533 ชนะคะแนน นภา เกียรติวันชัย ที่ ญี่ปุ่น
** เสียแชมป์ 25 ตุลาคม 2533 แพ้ทีเคโอ​ ริการ์โด โลเปซ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น- แชมป์โลก WBA รุ่นสตอร์วเวท
** ชิง 14 ตุลาคม 2535 ชนะคะแนน ชเว ฮี-ย็อง ที่ ญี่ปุ่น
** เสียแชมป์ 10 กุมภาพันธ์ 2536 แพ้คะแนน ชนะ ป.เปาอินทร์ ที่ ญี่ปุ่น- เคยชิงแชมป์โลกต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลก WBC รุ่น​จูเนียร์​ฟลายเวท เมื่อ 14 ธันวาคม 2529 แพ้น็อก ชัง ช็อน-กู ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
** ชิงแชมป์โลก WBC รุ่น​จูเนียร์​ฟลายเวท เมื่อ 27 มิถุนายน 2531 แพ้น็อก ชัง ช็อน-กู ยก 8 ที่ ญี่ปุ่น

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBC
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBA
หมวดหมู่:บุคคลจากโยโกฮามะ
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยสากล
จุดเกาะปลาย

จุดเกาะปลาย (insertion) เป็นจุดที่กล้ามเนื้อเกาะกับผิวหนัง, กระดูก หรือกล้ามเนื้อมัดอื่น ๆ ตำแหน่งจุดเกาะปลายเป็นโครงสร้างที่จะเคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อมัดนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อจะเป็นจุดที่เอ็นกล้ามเนื้อ (tendon) มาเกาะกับกระดูก ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะต้น (origin)
โดยทั่วไป จุดเกาะปลายมักจะอยู่ส่วนปลาย (distal) มากกว่าจุดเกาะต้น แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้น ๆ จะเป็นจุดเกาะปลายเสมอไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์
จุดเกาะต้น

จุดเกาะต้น (origin) ของกล้ามเนื้อเป็นจุดที่กล้ามเนื้อยึดเกาะกับกระดูกหรือกล้ามเนื้อมัดอื่นๆ โครงสร้างที่จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อจะไม่เคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อ ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะปลาย (insertion)
โดยทั่วไป จุดเกาะต้นมักจะอยู่ส่วนต้น (proximal) มากกว่าจุดเกาะปลาย แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้นๆ จะเป็นจุดเกาะต้นเสมอไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์
จิง

จิง (京族; Kinh tộc) เป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน อาศัยอยู่บริเวณเกาะทางภาคใต้ของจีน คือ เกาะว่านเหว่ย เกาะวูโถวและเกาะซานซิน มีประชากรประมาณ 2 หมื่นคน  มีภาษาจิง และการแต่งกายมีเสื้อประจำชนชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวประมง และมีการค้าขายระหว่างชายแดนจีนกับเวียดนาม 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
สายอักขระว่าง

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์และภาษารูปนัย สายอักขระว่าง (empty string, null string) หมายถึงสายอักขระที่มีหนึ่งเดียวที่มีความยาวเป็นศูนย์

**ทฤษฎีรูปนัย**
สายอักขระตามรูปนัยคือลำดับของสัญลักษณ์เช่นตัวอักษรหรือตัวเลขที่มีความยาวจำกัด สายอักขระว่างจึงเป็นกรณีสุดขีดซึ่งมีความยาวของลำดับเป็นศูนย์ ดังนั้นมันจึงไม่มีสัญลักษณ์อันใดในสายอักขระว่าง สายอักขระว่างมีเพียงหนึ่งเดียว เพราะว่าสายอักขระสองสายจะแตกต่างกันก็ต่อเมื่อมีความยาวหรือลำดับของสัญลักษณ์ที่ต่างกัน สายอักขระว่างเขียนแทนด้วย λ หรืออาจพบได้ในรูป Λ หรือ ε
ไม่ควรสับสนระหว่างสายอักขระว่าง λ กับภาษาว่าง ∅ เพราะภาษาว่างหมายถึงภาษารูปนัยที่ไม่มีสายอักขระใด ๆ อยู่เลย ไม่มีแม้กระทั่งสายอักขระว่าง
สายอักขระว่างมีสมบัติหลายประการดังนี้-  สายอักขระว่างมีความยาวเท่ากับศูนย์-  สายอักขระว่างเป็นสมาชิกเอกลักษณ์ของการต่อกันของสายอักขระ (concatenation) (ซึ่งทำให้เกิดโมนอยด์อิสระ (free monoid) บนอักษร Σ)-  การเรียงลำดับย้อนกลับของสายอักขระว่างก็ได้สายอักขระว่าง- สายอักขระว่างจะอยู่ลำดับแรกสุดในการจัดลำดับแบบพจนานุกรม (lexicographical order) เพราะว่ามันมีความยาวสั้นที่สุดจากสายอักขระทั้งหมด 

**การใช้ในภาษาโปรแกรม**
ในภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่ สายอักขระเป็นแบบชนิดข้อมูลแบบหนึ่ง สายอักขระเอกเทศโดยปกติจะถูกเก็บลงในตำแหน่งหน่วยความจำที่ต่อเนื่องตามลำดับ หมายความว่าสายอักขระที่เหมือนกัน (ตัวอย่างเช่นสายอักขระว่าง) สามารถเก็บไว้ที่หน่วยความจำสองตำแหน่งที่ต่างกันได้ (สายอักขระที่มีความยาวเป็นศูนย์ก็อาจต้องการหน่วยความจำในการเก็บบันทึกเช่นกัน ขึ้นอยู่กับรูปแบบที่กำลังใช้งาน) ด้วยเหตุผลนี้หน่วยความจำจึงอาจมีสายอักขระว่างหลายสายก็ได้ ต่างจากนิยามของทฤษฎีรูปนัยซึ่งกล่าวว่าสายอักขระว่างมีได้เพียงหนึ่งเดียว อย่างไรก็ตาม ฟังก์ชันการเปรียบเทียบสายอักขระยังคงให้ผลลัพธ์ว่า สายอักขระว่างทั้งหมดนั้นเท่ากัน
ภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่สามารถใช้ "" หรือ  แทนสายอักขระว่าง λ แต่ก็ยังมีบางภาษาที่สามารถเขียนในรูปแบบอื่นได้อีก เช่น

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 เซตว่าง- นัลล์ (null)
หมวดหมู่:ภาษารูปนัย
หมวดหมู่:สายอักขระ
หมวดหมู่:ศูนย์
ถู่

ถู่ (j=) หรือ มองโกลขาว (察罕蒙古尔) เป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน อาศัยอยู่แถบที่ราบสูงชิงไห่ มณฑลชิงไห่ ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ มีประชากรประมาณ 2 แสน
ชาติพันธุ์ชาวถู่มีความใกล้ชิดกับชาวมองโกลมาก ตำนานคำบอกเล่าของชาวเผ่าถู่ก็เล่ากันว่าบรรพบุรุษของชาวถู่มาจากมองโกล และยังมีบางส่วนที่มาจากเมืองเก๋อรื่อลี่เท่อ (格日利特 Gérìlìtè) ซึ่งเป็นดินแดนที่อยู่ในอำนาจการปกครองของเจงกิสข่าน จากนั้นแต่งงานข้ามเผ่าพันธุ์กับชนเผ่าพื้นเมืองฮั่วเอ๋อร์ (霍尔人Huò’ěr rén) สืบทอดเชื้อสายต่อกันมาจนเป็นชาวถู่ในปัจจุบัน ในอดีตชาวถู่ยังเคารพบูชาเมืองเก๋อรื่อลี่เท่อว่าเป็นบ้านเกิดบรรพบุรุษของตน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
จอห์น โฮเวิร์ด

จอห์น วินสตัน โฮเวิร์ด (John Winston Howard; 26 มิถุนายน พ.ศ. 2482- ) เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของออสเตรเลีย โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2539 ถึงวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2550 รวมระยะเวลาที่อยู่ในตำแหน่งยาวนานถึง 11 ปี ทำให้จอห์น โฮเวิร์ด เป็นนายกรัฐมนตรีออสเตรเลียที่ดำรงตำแหน่งยาวนานเป็นอันดับสองรองจาก เซอร์ โรเบิร์ต เมนซีย์ และเป็นหัวหน้าพรรค Liberal Party of Australia กว่า 16 ปี
โฮเวิร์ดเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ถึงปี พ.ศ. 2550 โดยเป็น ส.ส. ในเขตเบนนาลอง (Bennelong) ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ โดยเป็นรัฐมนตรีคลัง (Treasurer) ในสมัยของนายกรัฐมนตรี มัลคอม เฟรเซอร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 ถึงปี พ.ศ. 2527 จอห์น โฮเวิร์ด ได้เป็นหัวหน้าพรรค Liberty Party of Australia และผู้นำพรรคร่วมฝ่ายค้านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 ถึงปี พ.ศ. 2532 ซึ่งรวมไปถึงการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2530 ที่โฮเวิร์ดลงแข่งขันกับ บ็อบ ฮอว์ค โฮเวิร์ดได้กลายเป็นผู้นำพรรคร่วมฝ่ายค้านอีกครั้งในปี พ.ศ. 2338
ในการเลือกตั้งทั่วไปปีพ.ศ. 2539 จอห์น โฮเวิร์ด ได้พาพรรคพันธมิตร Liberal-National Coalition ไปสู่ชัยชนะเหนือพรรคแรงงานซึ่งเป็นพรรครัฐบาลนำโดย พอล์ล คิตติ้ง ในสมัยนั้น ทำให้ยุติบทบาทการเป็นพรรคฝ่ายค้านที่ยาวนานถึงกว่า 13 ปีลงได้ โฮเวิร็ดเข้าทำการสาบานตนเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของออสเตรเลียในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2539 รัฐบาลผสมของจอห์น โฮเวิร์ด สามารถครองอำนาจได้อย่างต่อเนื่องนานกว่า 11 ปีโดยชนะการเลือกตั้ง 4 สมัยในปี พ.ศ. 2541 2544 และ 2547 ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม พรรคร่วมรัฐบาลของจอห์น โฮเวิร์ด พ่ายแพ้ในการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2550 ต่อพรรคแรงงานซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านนำโดย เควิน รุด นอกจากนี้ในการเลือกตั้งครั้งนี้ จอห์น โฮเวิร์ด เองยังไม่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกผู้แทนราษฎรในเขตเบนนาลองที่เขาครองตำแหน่งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ซึ่งถูกช่วงชิงไปโดย แม็กซิน เมคคิว (Maxine McKew) นักข่าวชื่อดังที่ลงเล่นการเมืองในสังกัดของพรรคแรงงาน ทำให้จอห์น โฮเวิร์ดกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองของออสเตรเลียต่อจาก สแตนลีย์ บรูสในปีพ.ศ. 2472 ที่พ่ายแพ้การเลือกตั้งในเขตของตนเอง
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย
หมวดหมู่:บุคคลจากซิดนีย์
หมวดหมู่:ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวออสเตรเลีย
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนนิกายแองกลิคันชาวออสเตรเลีย
ที่เก็บศพ

ไฟล์:Banditaccia Sarcofago Degli Sposi.jpg|thumb|250px|ที่เก็บศพแบบหนึ่ง: ฝาครอบโลงหินของอิทรัสกันที่อิตาลี
ที่เก็บศพ (Tomb) คือที่เก็บร่างของผู้ตายซึ่งมิใช่การฝัง คำนี้โดยทั่วไปจะหมายถึงสิ่งก่อสร้างที่มีที่เก็บร่างของผู้ตายที่มีขนาดต่าง ๆ กัน

**ประเภทของที่เก็บศพ**
 เพิงหิน (Dolmen) หมายถึงที่เก็บศพก่อนประวัติศาสตร์ที่มีลักษณะเหมือนโต๊ะหิน- ห้องเก็บศพ (Burial vault) หมายถึงสิ่งก่อสร้างที่เป็นหินหรืออิฐใต้ดินที่มีที่ให้เก็บศพ (ซึ่งมิได้ฝัง) แต่เดิมห้องเก็บศพมักจะเป็นส่วนบุคคลที่เป็นของครอบครัว และมักจะอยู่ภายใต้สิ่งก่อสร้างทางศาสนาเช่นวัดคริสต์ศาสนา, ภายในลานวัด, หรือ ภายในบริเวณสุสาน- ห้องเก็บศพใต้โบสถ์ (Crypt) หมายถึงที่เก็บศพที่คล้ายกับห้องเก็บศพแต่ไม่ใช้เฉพาะครอบครัว และมักจะหมายถึงห้องใต้ดินภายในมหาวิหารหรือวัดใหญ่ หรือ ปราสาทที่อาจจะสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นชาเปลหรือที่เก็บโลงหิน หรือวัตถุมงคลในคริสต์ศาสนาหรือร่างของบุคคลสำคัญทางศาสนาเช่น นักบุญ- ที่เก็บนักบุญ (Martyrium) หมายถึงที่เก็บศพของนักบุญ- มอโซเลียม (Mausoleum) หมายถึงที่เก็บศพเหนือดินภายในสิ่งก่อสร้างอิสระจากสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ซึ่งอาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้ตามกำลังทรัพย์หรืออำนาจของผู้สร้าง รวมทั้งพีระมิดอียิปต์ มักจะเป็นที่เก็บศพของผู้ใดผู้หนึ่งหรือครอบครัว- สุสานใต้ดิน หรือ สุสานรังผึ้ง (Catacombs) หมายถึงที่เก็บศพที่อยู่ใต้ดินจัดเป็นช่อง ๆ สำหรับวางศพ นิยมกันมากในสมัยจักรวรรดิโรมัน ซึ่งอาจจะอยู่ภายในถ้ำ หรือสถานที่ใต้ดินที่สร้างขึ้น- ที่เก็บศพก่อนประวัติศาสตร์ (Megalithic tomb) หมายถึงที่เก็บศพสมัยก่อนประวัติศาสตร์สำหรับชุมชนใหญ่ ๆ สร้างด้วยหินบนกำแพงหินมักหลังคาที่เป็นเนินดิน- โลงหิน (Sarcophagus) หมายถึงโลงศพที่แกะจากหินมักจะเป็นการแกะสลักตกแต่งและกึ่งใช้เป็นอนุสาวรีย์ ซึ่งอาจจะตั้งอยู่ภายในศาสนสถาน หรือภายในมอโซเลียม บางครั้งก็จะเป็นโลงหินเกลี้ยง ๆ ไม่มีการตกแต่ง- เซพัลเครอ (Sepulchre) หมายถึง ที่เก็บศพที่แกะเข้าไปในช่องหินหรือหน้าผา หรือเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยหินมักจะอยู่ใต้ดิน เช่นเซพัลเครอของชายอียิปต์โบราณ แต่มักจะเป็นคำที่ใช้กับสิ่งก่อสร้างเก็บศพสำหรับชาวยิว หรือคริสต์ศาสนสถาน- ศาล (ที่เก็บศพ) หรือ ไชรน์ (Shrine) ทางคริสต์ศาสนาหมายถึงสิ่งก่อสร้างที่สร้างเหนือที่ฝังศพของนักบุญ ความหมายอื่นที่ใช้ ไชรน์ มาจากภาษาละติน “scrinium” ซึ่งแปลว่า “กล่อง” หรือโต๊ะเขียนหนังสือ ในสมัยแรกหมายถึงกล่องที่ทำด้วยอัญมณีมีค่าเป็นที่เก็บ วัตถุมงคล หรือรูปสัญลักษณ์ของลัทธินิยม ต่อมาความหมายก็ขยายเพิ่มโดยรวมถึงสถานที่ที่เป็นที่เก็บวัตถุมงคลหรือที่ฝังศพที่อุทิศให้กับวีรบุรุษ, ผู้พลีชีพเพื่อศาสนา, นักบุญ หรือผู้ที่ผู้คนนับถือ- ที่เก็บศพแบบอื่น ๆ เช่น การฝังศพกับเรือ (ship burial) เป็นต้น

**ดูเพิ่ม**
 คริสต์ศาสนสถาน- อนุสรณ์ผู้ตาย- สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้- พีระมิดอียิปต์
โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธา

โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธา ตั้งอยู่ในพื้นที่ของบ้านนาบัว หมู่ 6 ตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี โดยมีการจัดการเรียนการสอนในระดับก่อนประถมศึกษาและประถมศึกษา

**ประวัติ**
ในอดีตพื้นที่ทุ่งบางแก้วตามที่ทางราชการเรียกนั้น เป็นที่ลุ่ม มีต้นบัวขึ้นอยู่เยอะตามหนองน้ำลำคลอง การสัญจรใช้เรือเป็นสำคัญ ประชาชนในพื้นที่จึงได้เรียกทุ่งบางแก้วว่า นาบัว หรือ บ้านนาบัว  ภายหลังต่อมาประชาชนชาวบ้านนาบัวและพื้นที่ใกล้คียงได้พร้อมใจกันสร้างวัดบริเวณรอยต่อ 2 อำเภอ ตรงฝั่งทิศตะวันตกเฉียงใต้ของแยกตีนคุ (เป็นคลองสองสายมาตัดกัน  เรียกตามตีนคุที่เป็นไม้ตัดกันที่อยู่ใต้ก้นกระบุง) ด้วยความสำคัญทางเรือเป็นหลัก การส่งลูกหลานไปเรียนจึงต้องไปเรียนโรงเรียนที่ตำบลโพพระ ซึ่งอยู่ห่างไกล ทางราชการจึงได้จัดตั้งโรงเรียนประชาบาล แห่งที่ 2 ของตำบลขึ้น ซื่อ โรงเรียนประชาบาล 2 ตำบลบางแก้ว
โรงเรียนประชาบาล 2 ตำบลบางแก้ว  ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2482 แยกมาจากโรงเรียนประชาบาล ตำบลบางแก้ว เปิดสอนตั้งแต่ชั้น ป.เตรียม ถึงชั้น ป.4 มีนักเรียน 75 คน โดยอาศัยศาลาวัดใหม่ตีนคุเป็นที่เรียน (ปัจจุบันคือที่ตั้งของศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน ของวัดราษฎร์ศรัทธา) นายเลื่อน หน่ายสุวรรณ เป็นครูใหญ่แรก
พ.ศ. 2490  ได้ดำเนินการสร้างอาคารแบบ ป.1 โดยมีพระอธิการร่วม ญาณวโร พร้อมด้วยประชาชนร่วมสมทบ การก่อสร้างแล้วเสร็จ พ.ศ. 2498 เมื่อแล้วเสร็จจึงได้มีการเปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่อปัจจุบันตามชื่อวัด

**รายนามผู้บริหาร**

**รางวัล/เกียรติประวัติ**
 สถานศึกษารางวัลพระราชทาน ปี พ.ศ. 2529

**สถานที่ตั้ง**
โรงเรียนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตรับผิดชอบองค์การบริหารส่วนตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

**อัตรลักษณ์**
 สีประจำโรงเรียน คือ น้ำเงิน - เหลือง- อักษรย่อ คือ รศ- ตราประจำโรงเรียน คือ ดอกบัวอยู่ภายในวงกลม มีใบบัว 3 ใบอยู่ด้านล่าง

**บุคคลที่มีชื่อเสียงจากสถานศึกษานี้**
 ดร. สิริ ทุกข์วินาศ (เอกมหาราช) เลขาธิการศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  (พ.ศ. 2548-2550 และพ.ศ. 2550-2552 )

**ข้อมูลเพิ่มเติม**
  โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธา

**อ้างอิง**
ราษฎร์ศรัทธา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอบ้านแหลม
บุญชูผู้น่ารัก

บุญชูผู้น่ารักออกฉายในปี พ.ศ. 2531 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล โดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดักชั่น นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ จินตหรา สุขพัฒน์ นิรุตต์ ศิริจรรยา ญาณี จงวิสุทธิ์  วัชระ ปานเอี่ยม สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ อรุณ ภาวิไล เกียรติ กิจเจริญ กฤษณ์ ศุกระมงคล โรม อิศรา จุรี โอศิริ กัญญาลักษณ์ บำรุงรักษ์ ชัยชนะ สันทัตกิจการ โดยเป็นภาพยนตร์ไทยที่ได้รับความนิยมสูงสุดในปีนั้น จากความสำเร็จในภาคแรก ทำให้มีการสร้างภาพยนตร์ในภาคต่อๆ มา ซึ่งหลังจากหนังเรื่องนี้ บัณฑิตก็กลายเป็นคนทำหนังร่วมสมัยที่มีหนังทำเงินและหนังคุณภาพมากที่สุด ระหว่างปี 2531-2538 ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 12 สาขาภาพยนตร์ยอดนิยม

**โครงเรื่อง**
บุญชู บ้านโข้ง เป็นหนุ่มสุพรรณแสนซื่อที่เดินทางเข้ากรุงเทพฯเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตามความหวังของแม่ โดยมาพักอยู่กับพี่ชายชื่อบุญช่วย ซึ่งทำกิจการท่าเรือข้ามฟากอยู่ที่แม่น้ำเจ้าพระยา บุญชูได้พบเพื่อนๆจากสถานที่เรียนกวดวิชา ได้แก่ ไวยากรณ์ กำไร สอบเข้าติดทุกปีแต่ไม่ได้คณะแพทยศาสตร์ตามที่ต้องการ, หยอย (ยงยุทธ) เป็นคนกรุงเทพฯ ที่บ้านหยอยทำขนมทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ขาย, คำมูล มาจากอุบลราชธานี ชอบกินปลากระป๋อง, นรา เป็นคนหาดใหญ่ ชอบพูดเร็ว, เฉื่อย (มั่นคง) มาจากเชียงใหม่ มีนิสัยพูดช้า ทุกคนสนิทกันจนไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ และยังได้รู้จักกับโมลี สาวน้อยน่ารักที่บุญชูแอบชอบตั้งแต่แรกเห็น โมลีมีแฟนอยู่แล้วแต่บุญชูก็ยังแอบชอบและหวังว่าโมลีจะหันมาหาเขาบ้าง
นอกจากบุญชูแล้ว โต้ง เจ้าของกิจการขายชีทแบบฝึกหักหน้าโรงเรียนกวดวิชาที่บุญชูเรียนอยู่ก็แอบชอบโมลีเหมือนกัน โต้งเป็นพวกคนพาลเป็นคนมีเงินและมีพรรคพวกเป็นนักเลงมากมายจึงวางแผนสร้างสถานการณ์นักเลงทะเลาะกับเงินตรา แฟนของโมลี ส่วนโต้งจะทำทีเข้าไปช่วย แต่พวกบุญชูอยู่ที่นั่นด้วยจึงตามไปมีเรื่องกับนักเลงเหล่านั้นจนเรื่องบานปลาย ทั้ง ๆ ที่บุญชูทำไปด้วยความประสงค์ดีตามประสาหนุ่มบ้านนอก ทำให้แผนของโต้งพังทำให้โต้งยิ่งเกลียดบุญชูเข้าไปอีก ในภายหลังโต้งจึงวางแผนฉุดโมลีและแกล้งทำเป็นว่าบุญชูเป็นคนทำ ป้ายความผิดไปให้บุญชู บุญชูและพรรคพวกจึงต้องลุยเข้าไปหาที่ที่โมลีถูกขังไว้และช่วยออกมาได้ แต่สุดท้ายก็เป็นเงินตราที่สามารถเข้ามาช่วยคุณโมไว้ได้ก่อนบุญชู กอปรกับบุญชูยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้จึงคิดจะบ่ายหน้ากลับสุพรรณ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้บุญชูได้อุทาหรณ์จากการเข้ามาอยู่เมืองกรุงซึ่งแตกต่างจากความเรียบง่ายตามแบบชนบทบ้านเกิดของเขา

**นักแสดงนำ**
 สันติสุข พรหมศิริ : บุญชู- จินตหรา สุขพัฒน์ : โมลี- นิรุตติ์ ศิริจรรยา : บุญช่วย- ญาณี จงวิสุทธิ์ : มานี- วัชระ ปานเอี่ยม : ไวยากรณ์- อรุณ ภาวิไล : นรา- เกียรติ กิจเจริญ : หยอย (ยงยุทธ)- กฤษณ์ ศุกระมงคล : คำมูล- โรม อิศรา : เฉื่อย (มั่นคง)- จุรี โอศิริ : บุญล้อม - สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ : ปอง- กัญญาลักษณ์ บำรุงรักษ์ : บัวลอย- ชัยชนะ สันทัตกิจการ : โต้ง- อิศ อิสรา : เงินตรา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุญชู
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
หมวดหมู่:มรดกภาพยนตร์ของชาติ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกไทย
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน

เจ้าหญิงมาเกอริต้าแห่งซัคเซิน
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน (Margarete von Sachsen) ทรงเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย ที่ทรงได้รับการสถาปนาหลังการอภิเษกสมรส
เจ้าหญิงมาเกอริตาประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1840 ณ เมืองเดรสเดิน ราชอาณาจักรซัคเซิน เป็นพระธิดาในพระเจ้าจอห์นแห่งซัคเซิน และ อมาลี เอากุสเทอแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งซัคเซินเมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์ไม่ได้ประทับอยู่กับพระบิดาและพระมารดา โดยพระองค์ทรงไปประทับอยู่ที่โรงเรียนประจำ โดยประทับและทรงได้รับการศึกษาเพียงลำพัง แต่พระบิดาและพระมารดาได้เสด็จพระดำเนินมาเยี่ยมเยียนพระองค์เป็นบางครั้ง
เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1856 ซึ่งขณะนั้น มีพระชนมายุเพียง 16 ชันษา พระมารดาทรงรีบให้มีการจัดพระพิธีอภิเษกสมรสระหว่างพระองค์กับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิช แห่งออสเตรีย ซึ่งเป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ล แห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระมารดา และเป็นพระมาตุจฉาของพระองค์ โดยหลังจากการอภิเษกสมรส พระองคต์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย ทั้ง 2 พระองค์ทรงไม่มีพระโอรสหรือพระธิดาเลย 
อาร์ชดัชเชสมาร์กาเรเทอ สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1858 ณ เมืองมอนซา ประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นเวลาที่พระองค์กำลังเสด็จแปรพระฐานในประเทศอิตาลี พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยโรคไทฟอยด์ในขณะที่เสด็จประพาส สิริพระชนมายุเพียง 18 ชันษาเท่านั้น จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย มีพระบรมราชโองการฝังพระศพรวมกับพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ ไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา แต่อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชมีพระบัญชาให้ฝังไว้ที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่เมืองอินส์บรุค ซึ่งพระองค์ทรงทูลขอไว้ก่อนสิ้นพระชนม์

**อ้างอิง**
  Margarete Karoline Prinzessin von Sachsen
2401
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2383
มาเกอเรต้าแห่งซัคเซิน
มาเกอเรต้าแห่งซัคเซิน
มาเกอเรต้าแห่งซัคเซิน
มาเกอเรต้าแห่งซัคเซิน
มาเกอเรต้าแห่งซัคเซิน
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากไข้รากสาดน้อย
หมวดหมู่:เจ้าหญิงตอสคานา
หมวดหมู่:เจ้าหญิงซัคเซิน
เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง

เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง
เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง หรือพระนามเต็ม มาเรีย อันนุนซีอาตา อีซาเบลลา ฟีโลเมนา ซาบาเซีย (Princess Maria Annunciata of the Two-Sicilies; พรนามเต็ม Maria Annunziata Isabella Filomena Sabasia von Habsburg-Lothringen (ราชสกุลเดิม de Bourbon)) ทรงเป็นเจ้าฟ้าหญิงแห่งซิซิลีทั้งสอง และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย หลังจากทรงอภิเษกสมรส และเป็นพระชายาองค์ที่ 2 ในอาร์ชดยุกคาร์ล ลุดวิกแห่งออสเตรียด้วย
เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตา ประสูติเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2386 ณ เมืองกาแซร์ตา ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งซิซิลีทั้งสอง และอาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซ่าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงได้รับการศึกษาในเมืองเนเปิลส์ ตั้งแต่ทรงพระเยาว์จวบจนสำเร็จการศึกษา
เมื่อทรงสำเร็จการศึกษา สมเด็จพระราชมารดาทรงจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสให้ทันที โดยพระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกคาร์ล ลุดวิกแห่งออสเตรีย พระโอรสในอาร์ชดยุกฟรานซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2405 โดยหลังจากอภิเษกสมรส พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดา 1 พระองค์ ดังนี้- อาร์ชดยุกฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ คาร์ล ลุดวิก โจเซฟ แห่งออสเตรีย-เอสต์ ประสูติเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2406 สิ้นพระชนม์เนื่องจากถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2457 ทรงอภิเษกสมรสกับ เค้านท์เตสโซฟี โชเท็ค มีพระโอรสและพระธิดารวม 3 พระองค์- อาร์ชดยุกอ๊อตโต้ ฟรานซ์ โจเซฟ คาร์ล ลุดวิก มาเรีย แห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2408 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449 ทรงอภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟ่าแห่งแซ็กโซนี มีพระโอรสทั้งหมด 2 พระองค์- อาร์ชดยุกเฟอร์ดินานด์ คาร์ล ลุดวิก โจเซฟ โจฮันน์ มาเรีย แห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2411 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2458 ทรงอภิเษกสมรสกับสาวสามัญชน เบอร์ต้า ซูเบอร์ ไม่มีพระโอรสหรือพระธิดาเลย- อาร์ชดัชเชสมาร์กาเร็ต โซฟี มารี แอนนันซิเอตา เธเรเซีย แคโรไลน์ หลุยส์ โจเซฟิน โจฮันนา แห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2413 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2445 ทรงอภิเษกสมรสกับ ดยุคอัลเบรชท์แห่งวืร์มเต็มเบิร์ก มีพระโอรสและพระธิดารวม 6 พระองค์
หลังจากทรงให้ประสูติกาลพระบุตรทั้ง 4 พระองค์แล้ว พระองค์มีพระอาการประชวรบ่อยครั้ง จนพระอาการประชวรได้แย่ลงเรื่อยๆ จนในที่สุด พระองค์ก็ทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2414 ด้วยพระอาการวัณโรค พระศพถูกฝังไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา

**อ้างอิง**
  Marie Annunciade di Borbone, Principessa di Borbone della Due Sicilie
2414
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2386
มาเรีย แอนนันซิเอตา
มาเรีย แอนนันซิเอตา
มาเรีย แอนนันซิเอตา
มาเรีย แอนนันซิเอตา
มาเรีย แอนนันซิเอตา
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นคัมปาเนีย
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากวัณโรค
หมวดหมู่:เจ้าหญิงตอสคานา
หมวดหมู่:เจ้าหญิงบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/มาริโอ้ เมาเร่อ

=== มาริโอ้ เมาเร่อ**
มาริโอ้ เมาเร่อ ถูกเสนอเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2551 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2551
 เสนอชื่อ Portalian 22:40, 11 มีนาคม 2551 (ICT)
สนับสนุน 
#สนับสนุน --ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 18:48, 16 มีนาคม 2551 (ICT)
#เลิศ--Blacknut 11:51, 24 มีนาคม 2551 (ICT)
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# ชอบจัง ว่าแต่ถ้าเขาเปลี่ยนแฟนแล้วบทความต้องเปลี่ยนชื่อแฟนเขาด้วยไหม--Blacknut 19:10, 15 มีนาคม 2551 (ICT)
#* ถ้าน้องเค้ามีแฟนใหม่ และมีข้อมูลก็จะนำมาเขียนเพิ่มเติมครับ --Sry85 19:34, 15 มีนาคม 2551 (ICT)
#** แต่เค้าว่านะ เรื่องแฟนไม่ค่อยมีความจำเป็นจะต้องใส่หรอก ไว้น้องเขาแต่งงานเป็นตัวเป็นตนค่อยใส่ก็ได้นะจ๊ะ แฟนแป๊บ ๆ เดี๊ยวก็เปลี่ยนแล้วละ--Blacknut 11:51, 24 มีนาคม 2551 (ICT)
#*** ของภาษาอังกฤษ อย่าง เจค จิลเลนฮอล ที่เจค เดทกับใครช่วงไหน ก็ใส่ไว้เป็นข้อมูลเช่นกัน --Sry85 12:01, 24 มีนาคม 2551 (ICT)
#****แล้วที่มีข่าวกินเกาเหลากะน้องพิชชี่ต้องเขียนลงไหมจ๊ะ แล้วจะเขียนน้องพิชชี่ต่อเลยไหม จะตามมาสนับสนุนเต็มที่เลยจ้า สู้ๆนะคะ--Blacknut 12:23, 24 มีนาคม 2551 (ICT)
#***** ไว้เขียนทางฝั่งพิชแล้วกันครับ เพราะเห็นจะเป็นข่าวลือทางฝั่งพิชมากกว่า แต่ก็ยังนึกประเด็นเขียนไม่ออกเหมือนกัน ว่าจะอยุ่ตรงส่วนไหน --Sry85 15:47, 24 มีนาคม 2551 (ICT)
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1140

หมวดหมู่:คริสต์ทศวรรษ 1140
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 12
เอี่ยม ฉายางาม

ศาสตราจารย์ เอี่ยม ฉายางาม อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และอดีตสมาชิกวุฒิสภา

**ประวัติ**
เอี่ยม ฉายางาม เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาภาษา​และวรรณคดีฝรั่ง​เศส (​เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยเอดินเบอร์ก และระดับปริญญา​เอก สาขาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยปารีส รวมทั้งผ่านการศึกษาอบรมจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.รุ่นที่ 31) 

**การทำงาน**
เอี่ยม ฉายางาม รับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางวิชาการเป็นศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2524 และได้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในปี พ.ศ. 2530 จนถึงปี พ.ศ. 2543
เอี่ยม ฉายางาม เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2539​

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:อธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบแต่งตั้ง
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยปารีส
หมวดหมู่:บุคคลจากสาขาวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ทองอินทร์ วงศ์โสธร

รองศาสตราจารย์ ดร.ทองอินทร์ วงศ์โสธร อดีตอธิการบดี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ

**ประวัติ**
ทองอินทร์ วงศ์โสธร เกิดปี พ.ศ. 2488 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา จากวิทยาลัยการศึกษาปทุมวัน ระดับปริญญาโท (M.A.) สาขาบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา ระดับปริญญาเอก (Ph.D.) สาขาบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา และประกาศนียบัตรชั้นสูงกิตติมศักดิ์ สถาบันพระปกเกล้า

**การทำงาน**
ทองอินทร์ วงศ์โสธร รับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และเคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดทบวงมหาวิทยาลัย และเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในระหว่างปี พ.ศ. 2543 ถึงปี พ.ศ. 2547
ในปี พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นายวิจิตร ศรีสอ้าน)

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัตินายทองอินทร์ วงศ์โสธร จากเว็บไซต์กระทรวงศึกษาธิการ date=2008-02-12 
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:อธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หมวดหมู่:รองศาสตราจารย์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
หมวดหมู่:บุคคลจากสาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หมวดหมู่:บุคคลจากบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
หมวดหมู่:อาจารย์คณะครุศาสตร์ - ศึกษาศาสตร์
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตา
เฮย์เดน แพนิตเทียร์

เฮย์เดน เลสลี แพนิตเทียร์ (Hayden Lesley Panettiere) เกิดวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักแสดง,นางแบบและนักร้องชาวอเมริกัน  และยังเคยถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี อีกด้วย ผลงานที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดี คือเรี่อง ฮีโร่ส์ เฮย์เดนรับบทเป็น แคลร์ เบนเนท เชียร์ลีดเดอร์ประจำโรงเรียนที่มีความสามารถพิเศษในการสร้างเซลล์ขึ้นมาใหม่

**ประวัติ**

**ครอบครัว**
เฮย์เดนเกิดที่นิวยอร์ก แม่ของเธอคือ เลสลี่ย์ อาร์. โวเจล เป็น นักแสดงโอเปร่าชื่อดัง ส่วนคุณพ่อคือ อลัน แอล."สคิพ" พาเนทเทียร์ เป็นพนักงานดับเพลิง   เธอยังมีน้องชายอีกคน ชื่อ เจนเซน พาเนทเทียร์ (เกิดปี 1994) ซึ่งชอบในอาชีพการแสดงแบบพี่สาว ปัจจุบัน เจนเซน น้องชายของเธอเสียชีวิตแล้ว ด้วยโรคภาวะแทรกซ้อนของลิ้นหัวใจเออร์ติก ในวัย 28 ปี เมื่อวันที่ 19 กุมพาพันธ์ ค.ศ. 2023

**การศึกษา**
เฮย์เดนเรียนชั้นมัธยมต้นที่ โรงเรียนเซาธ์ ออเร็นจ์ทาวน์ ตั้งแต่ เกรด 7 ในการเรียนระดับมัธยมปลายนั้น เฮย์เดนจบโดยการเรียนทางบ้าน (โฮมสคูล) และหลังจากจบมัธยมปลายเธอไม่ได้เลือกที่จะศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย แต่เลือกที่จะเป็นนักแสดง อย่างไรก็ตามเธอก็ยังสนใจที่จะเรียนหนังสือต่อเช่นกัน

**ชีวิตส่วนตัว**
ในปี ค.ศ. 2006 เฮย์เดนเริ่มคบหากับ นักแสดงจากเรื่อง Laguna Beach: The Real Orange County สเตฟาน คอลเลทติ แต่ทั้งคู่ก็แยกทางกันในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007 และ ในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน มีรายงานข่าวว่า เฮย์เดนกำลังคบหากับ ไมโล เวนทิมิกเลีย นักแสดงร่วมจากเรื่อง ฮีโร่ส์ ก่อนจะเลิกรากันในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ปัจจุบัน เฮย์เดนได้หมั้นหมายกับวลาดิเมียร์ คริสโก้ ยอดนักชกรุ่นเฮฟวี่เวทชาวยูเครน ทั้งคู่ได้ให้กำเนิดบุตรสาวชื่อKaya

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐนิวยอร์ก
หมวดหมู่:นักแสดงเด็กชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
ฮันทิงตัน

ฮันทิงตัน (Huntington) เป็นเมืองในรัฐนิวยอร์ก ตั้งอยู่บนลองไอแลนด์ เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1653 โดยฮันทิงตันเป็นส่วนหนึ่งของมหานครนิวยอร์ก โดยห่างจากเกาะแมนแฮตตันมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประชากรมีประมาณ 195,289 คน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เมืองในรัฐนิวยอร์ก
ตัวดูดน้ำ

ตัวดูดน้ำ เป็นของเล่นวิทยาศาสตร์ที่นิยมกันช่วงหนึ่ง โดยเป็นรูปสัตว์ต่างๆ นำมาแช่น้ำแล้วจะมีการขยายตัวใหญ่ขึ้น ซึ่งถูกระงับไม่ให้จำหน่ายเนื่องจากอันตรายถ้าเด็กกินเข้าไป ตัวดูดน้ำทำมาจากวัสดุ 2 ชนิดคือ โพลิอะคริลามีด (polyacrylamide) และไวนิลอะซีเตด-เอทิลีนโคโพลิเมอร์ (vinylacetate-ethylene copolymer) 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ของเล่น
รายชื่อธงในประเทศเบลารุส

เบื้องล่างต่อไปนี้ เป็นข้อมูลอย่างสังเขป เกี่ยวกับธงชาติ และธงอื่นๆ ที่ใช้ใน สาธารณรัฐเบลารุส สำหรับการใช้ศักราชในบทความนี้ใช่ปีคริสต์ศักราช เพื่อความสะดวกในการอ้างอิงถึงประวัติศาสตร์สากลเป็นหลัก

**ธงชาติ**

**ธงประจำตำแหน่งราชการ**

**ธงราชการ**

**ธงทหาร**

**ธงกองกำลังกึ่งทหาร**

**ธงกีฬา**

**ธงประจำเขตการปกครอง**

**ธงในอดีต**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติเบลารุส- เพลงชาติเบลารุส

บเลารุส
ทองหลางลาย

ทองหลางลาย, ปาริชาติ, ทองหลางด่าง หรือ ทองเผือก (ภาคเหนือ) (Erythrina variegata) เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูง 5-10 เมตร กิ่งอ่อนมีหนามเรือนยอดเป็นพุ่มกลมโปร่ง ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อย 3 ใบ ใบกลางจะโตกว่าสองใบด้านข้าง ออกดอกเป็นช่อยาวประมาณ 30–40 เซนติเมตร รูปดอกถั่ว สีแดงเข้ม ออกดอกระหว่างเดือนมกราคม–กุมภาพันธ์ ผลเป็นฝักยาว 15–30 เซนติเมตร
ทองหลางลายกระจายพันธุ์ในเอเชียทั้งเขตร้อนและเขตอบอุ่น เจริญได้ในสภาพดินทุกชนิด ชอบดินร่วนซุย กลางแจ้ง ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและปักชำ

**เกร็ดความรู้**
ทองหลางลายหรือปาริชาติ เป็นดอกไม้ประจำ มหาวิทยาลัยทักษิณ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Erythrina variegata- publisher=The Traditional Tree Initiative- Flowers of India - Indian Coral Tree-  ทองหลางลาย ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หมวดหมู่:ไม้ยืนต้น
หมวดหมู่:ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว