Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
จกหยง

จกหยง หรือ จกหยงฮูหยิน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จู้หรงฟูเหริน (p=Zhùróng Fūrén) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นภรรยาของเบ้งเฮ็กผู้เป็นกษัตริย์ของชนเผ่าลำมันปกครองดินแดนในภูมิภาคหนานจงทางใต้ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน จกหยงเป็นตัวละครหญิงคนเดียวในนวนิยายสามก๊กที่เข้าร่วมในการรบ และต่อสู้ในยุทธการที่รบกับทัพจ๊กก๊กเคียงคู่เบ้งเฮ็กผู้เป็นสามี 
จกหยงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

**ในนิยายสามก๊ก**
จกหยงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 90efn|ตรงกับสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 69 จกหยงเป็นภรรยาของเบ้งเฮ็กผู้เป็นมันอ๋อง (蠻王 หมานหวาง) หรือกษัตริย์ของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) และเป็นพี่สาวของตั้วไหล (帶來洞主 ต้ายหลายต้งจู่) กล่าวกันว่าจกหยงสืบเชื้อสายจากเทพแห่งไฟจู้หรง (จกหยง) จกหยงจึงนำชื่อของเทพจู้หรงมาเป็นชื่อของตน
หลังเบ้งเฮ็กถูกจูกัดเหลียงจับและปล่อยตัวเป็นครั้งที่ 5 เบ้งเฮ็กไปตั้งมั่นอยู่ที่ถ้ำงินแข (銀坑洞 อิ๋นเคิงต้ง) ทัพจ๊กก๊กยกตามมาตั้งค่ายอยู่ใกล้ถ้ำงินแข จกหยงจึงอาสาเบ้งเฮ็กผู้สามีออกไปรบ นำกองกำลังเข้าโจมตีหน่วนทหารฝ่ายจ๊กก๊ก จกหยงใช้มีดบินโจมตีและจับตัวเตียวหงีและม้าตงขุนพลฝ่ายจ๊กก๊กได้ 
วันถัดมาจกหยงเข้ารบกับเตียวจูล่งและอุยเอี๋ยน แต่ทั้งคู่หนีจากสนามรบอย่างรวดเร็ว จกหยงสงสัยว่าเป็นกลลวงจึงไม่ไล่ตาม เหตุการณ์ลักษณะเดียวกันเกิดขึ้นอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น จกหยงก็ยังคงไม่ไล่ตาม แต่หลังจากอุยเอี๋ยนย้อนกลับมาเยาะเย้ย จกหยงโกรธจึงไล่ตามอุยเอี๋ยนไปในหุบเขาแคบ ๆ ในที่สุดก็ติดกับดักและถูกทัพจ๊กก๊กจับตัวไป
จกหยงถูกพาตัวไปยังค่ายของจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงให้ปฏิบัติต่อจกหยงอย่างให้เกียรติ ให้นำสุราอาหารมาเลี้ยงและปล่อยจกหยงจากพันธนาการ จากนั้นจึงส่งคนไปพบเบ้งเฮ็ก เสนอให้แลกตัวจกหยงกับเตียวหงีและม้าตง เบ้งเฮ็กตกลง จกหยงจึงได้รับการปล่อยตัวกลับมาหาเบ้งเฮ็ก 
จกหยงถูกจับตัวอีก 2 ครั้งโดยทัพจ๊กก๊กพร้อมกับเบ้งเฮ็ก ในครั้งสุดท้ายที่ถูกจับ จกหยงอยู่ร่วมกับเบ้งเฮ็กและเหล่าทหารลำมันหวังจะพิชิตทัพจ๊กก๊ก แล้วได้รับข่าวลวงว่าลุดตัดกุดที่เป็นพันธมิตรใกล้จะกวาดล้างทัพจ๊กก๊กได้แล้ว แต่แท้จริงแล้วทัพของลุดตัดกุดได้ถูกทัพจ๊กก๊กล้อมเผาในหุบเขาจัวปัวสก (盤蛇谷 ผานเฉอกู่) แล้ว ฝ่ายจกหยงก็ถูกทัพจ๊กก๊กจับตัวพร้อมกับเบ้งเฮ็ก 
ในที่สุดเบ้งเฮ็กและจกหยงก็ยอมสวามิภักดิ์และสาบานว่าจะภักดีต่อจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงจึงปล่อยตัวเบ้งเฮ็กและจกหยงให้กลับไปปกครองภูมิภาคหนานจงต่อ เบ้งเฮ็กและจกหยงก็ไม่ก่อกบฏต่อจ๊กก๊กอีกต่อไป

**ในวัฒนธรรมประชานิยม**
 จกกหยงปรากฏในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์และวอริเออร์โอโรจิของบริษัทโคเอ- เกมการ์ดสะสม เมจิกเดอะแกเธอริง (Magic: the gathering)  มีการ์ดที่ชื่อว่า "Lady Zhurong, Warrior Queen" (จกหยง ราชินีนักรบ) ในชุด พอร์ทัลทรีคิงดัมส์ (Portal Three Kingdoms) - จกหยงปรากฏในฐานะขุนพลที่เล่นได้ในเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ฝ่ายลำมันในวิดีโอเกมแนวกลยุทธ์ โททัลวอร์: ทรีคิงดัมส์ (Total War: Three Kingdoms)

**ดูเพิ่ม**
 จู้หรง- รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก- รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้), ตอนที่ 90.
หมวดหมู่:ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักรบหญิง
ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา

ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา อดีตอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2501 - 2526) มีลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้ง พื้นเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งเป็นสามแถบตามแนวตั้ง เรียงเป็นแถบสีเขียว สีเหลือง และสีฟ้า ตามลำดับจากด้านคันธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน  ที่กลางแถบสีเหลืองนั้นมีภาพต้นปาล์มสีดำมีกิ่งก้านแผ่ออกไป 3 ด้าน หมายถึงดินแดน 3 ส่วนที่ประกอบเข้าเป็นอาณานิคมแห่งนี้ ได้แก่ แองกวิลลา เกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ และเกาะเนวิส  ธงดังกล่าวนี้ใช้อยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2510 - พ.ศ. 2526
ส่วนธงที่ใช้ในช่วงก่อนหน้า (พ.ศ. 2501 - 2510) ใช้ธงตามแบบอาณานิคมของสหราชอาณาจักรทั่วไป กล่าวคือ ธงเรือแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน มีภาพตราอาณานิคม ซึ่งตราแผ่นดินประจำดินแดนในกรอบวงกลมสีขาว ตรานี้มีลักษณะเป็นตราอาร์มรูปโล่ ภายในโล่แบ่งเป็นสามส่วน โดยช่องซ้ายบนมีภาพกะลาสี (เป็นสัญลักษณ์แทนตัวคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส) ยืนบนหัวเรือเพื่อส่องกล้องสำรวจแผ่นดินใหม่ หมายถึงเกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ (ปัจจุบันเรียกว่าเกาะเซนต์คิตส์) ที่ช่องขวาบนเป็นภาพสตรี 3 คนกำลังชำระกายในน้ำตก หมายถึงเกาะเนวิส ช่องกลางล่างเป็นภาพชาวประมงกับเรือแคนูบนชายหาด หมายถึงแองกวิลลา  ที่ตอนบนของโล่มีภาพปลาโลมา 3 ตัวหันตัวตามแนวตั้งแหงนหน้าขึ้นด้านบน มีเกี้ยวรัดรอบตัวปลาโลมาทั้งสามนั้นรวมกัน

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติแองกวิลลา- ธงชาติเซนต์คิตส์และเนวิส- ธงชาติหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา
หมวดหมู่:แองกวิลลา
หมวดหมู่:ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส
หมวดหมู่:ธงชาติในอดีต
หมวดหมู่:ธงประจำดินแดนอาณานิคมของสหราชอาณาจักร
ระนาบท้ายทอย

ระนาบท้ายทอย (planum occipitale or occipital plane) เป็นส่วนของสความา ออกซิปิตาลิส (squama occipitalis) ที่อยู่เหนือเส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal lines) ถูกคลุมด้วยกล้ามเนื้อออกซิปิตาลิส (Occipitalis muscle)
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
ระนาบหลังคอ

ระนาบหลังคอ (planum nuchale or nuchal plane) เป็นส่วนของสความา ออกซิปิตาลิส (squama occipitalis) ที่อยู่ใต้เส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal lines) มีลักษณะขรุขระและรูปร่างไม่แน่นอนเพราะเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อหลายมัด
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
เนินครูซิฟอร์ม

เนินครูซิฟอร์ม (cruciform eminence or cruciate eminence) เป็นสันที่อยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกท้ายทอย

**แบ่งตามพื้นผิว**
สามารถแบ่งพื้นผิวดังกล่าวออกเป็นแอ่งเว้า 4 แอ่ง ได้แก่- สองแอ่งบน มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม และเป็นที่อยู่ของกลีบท้ายทอย (occipital lobes) ของซีรีบรัม - สองแอ่งล่าง มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า และเป็นที่อยู่ของซีรีเบลลัม
ที่จุดบรรจบตรงกลางของเนินครูซิฟอร์มทั้งสี่เรียกว่าปุ่มในของท้ายทอย (internal occipital protuberance)
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
ปุ่มในของท้ายทอย

ปุ่มในของท้ายทอย (internal occipital protuberance) เป็นที่จุดบรรจบตรงกลางของเนินครูซิฟอร์ม (cruciate eminence) ทั้งสี่ อยู่ภายในกระดูกท้ายทอย (occipital bone)

**ดูเพิ่ม**
 ปุ่มนอกของท้ายทอย (external occipital protuberance)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 34257.000-2-  Diagram at uni-mainz.de date=2008-03-28 
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
ร่องหว่างขม่อม

ร่องหว่างขม่อม (sagittal sulcus) เป็นร่องเว้าในแนวตั้งที่ปรากฏอยู่ที่ส่วนบนของเส้นแนวกลางตัว ปรากฏอยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ส่วนสความา ฟรอนทาลิส (squama frontalis) ขอบของร่องนี้รวมกันเป็นสันเรียกว่า สันหน้าผาก (frontal crest) ร่องหว่างขม่อมเป็นที่อยู่ของแอ่งเลือดดำซุพีเรียร์ ซาจิตตัล ไซนัส (superior sagittal sinus) ในขณะที่ขอบและสันเป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีไบร (falx cerebri)
ร่องหว่างขม่อมนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกข้างขม่อม (parietal) และกระดูกท้ายทอย (occipital bone)
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
สันด้านในของท้ายทอย

สันด้านในของท้ายทอย (internal occipital crest) เป็นสันนูนที่อยู่ส่วนล่างของเนินครูซิฟอร์ม (cruciate eminence) ในกระดูกท้ายทอย (occipital bone) สันนี้จะแยกออกเป็น 2 แนวใกล้ๆ กับฟอราเมน แมกนัม (foramen magnum) และให้เป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีเบลไล (falx cerebelli) ที่ขอบยึดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีเบลไลเป็นแอ่งเลือดดำออกซิปิทัล ไซนัส (occipital sinus) 
ที่ส่วนบนของสันด้านในของท้ายทอยมีรอยเว้าที่เรียกว่า แอ่งเวอร์เมียน (vermian fossa) ซึ่งเป็นที่อยู่ของส่วนเวอร์มิส (vermis) ของซีรีเบลลัม (cerebellum)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 34257.000-2
หมวดหมู่:สันด้านในของท้ายทอย
แอ่งคอนไดลอยด์

แอ่งคอนไดลอยด์ (condyloid fossa or condylar fossa) เป็นรอยเว้าที่อยู่ด้านหลังปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) ที่อยู่ส่วนข้างของกระดูกท้ายทอย ซึ่งเว้ารับขอบหลังของหน้าประกบด้านบนของกระดูกคอชิ้นที่หนึ่ง (atlas) เมื่อเงยศีรษะ พื้นของแอ่งนี้ในบางครั้งอาจมีช่องหรือรูเรียกว่า ช่องคอนไดลาร์ (condyloid canal) ซึ่งมีหลอดเลือดดำระบายออก (emissary vein) ผ่านจากทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Illustration (#22)
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
ช่องคอนไดลาร์

ช่องคอนไดลาร์ (condylar canal or condyloid canal) เป็นช่องภายในแอ่งคอนไดลอยด์ (condyloid fossa) ของส่วนข้างของกระดูกท้ายทอยด้านหลังปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) ช่องนี้เป็นทางผ่านของหลอดเลือดดำระบายออก (emissary vein) ผ่านจากทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus) ในบางคนอาจไม่มีช่องนี้

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 condylar+canal- 34257.000-2-  Akram Abood Jaffar: Personal website, Anatomical variations-  Slide at uiuc.edu
หมวดหมู่:กะโหลกศีรษะ
ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2008

การแข่งขัน ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2008 จัดขึ้นที่ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ในระหว่างวันที่ 11-18 พฤษภาคม 2551 ทำการแข่งขันที่อาคารนิมิตรบุตร และอินดอสเตเดี้ยม  หัวหมาก โดยทีมที่ได้อันดับ 1-4 ในการแข่งขันนี้จะได้สิทธิ์ไปทำการแข่งขัน ฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2008 ที่ประเทศบราซิล

**รอบคัดเลือก**
การแข่งขันรอบคัดเลือกมีขึ้นที่ รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ระหว่างวันที่ 26-30 มีนาคม 2551 โดยการแข่งขันทั้งหมดมีขึ้นที่ มัตซูชิตา สปอร์ต คอมเพล็กซ์ ชาห์อาลัม

**กลุ่ม เอ**
}
3
2
1
0
20
12
8
7 
3
2
0
1
16
13
3
6 
3
1
1
1
12
14
-2
4 
3
0
0
3
8
17
-9
0 

**กลุ่ม บี**
}
4
3
0
1
19
6
13
9 
4
2
1
1
11
6
5
7 

4
2
1
1
10
8
2
7 
4
2
0
2
7
10
-3
6 
4
0
0
4
2
19
-17
0 

**รอบสุดท้าย**
การแข่งขันรอบสุดท้ายมี 16ทีม เข้าทำการแข่งขัน โดยแบ่งเป็น4กลุ่ม กลุ่มละ4ทีม ทำการแข่งขันแบบพบกันหมด  คัดเอา 2ทีม ที่คะแนนดีที่สุดเข้ารอบต่อไป

**กลุ่ม เอ**
}
3
3
0
0
15
1
+14
9 
คีร์กีซสถาน 
3
2
0
1
14
4
+10
6 
3
1
0
2
6
20
-14
3 
3
0
0
3
4
14
-10
0 

**กลุ่ม บี**

**กลุ่ม ซี**

**กลุ่ม ดี**

**รอบ แพ้คัดออก**

**รอบก่อนรองชนะเลิศ**

**รอบรองชนะเลิศ**

**รอบชิงอันดับ3**

**รอบชิงชนะเลิศ**

**ทีมชนะเลิศ**

**อ้างอิง**
  Qualifying Results-  Goalzz
2008
หมวดหมู่:เทศกาลกีฬาในประเทศไทย
อ
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในกรุงเทพมหานคร
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศลาว

ไฟล์:Lao Airlines Airbus A320 Prasertwit-1.jpg|thumb|เครื่องบินของสายการบินลาว สายการบินแห่งชาติของประเทศลาว
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศลาว

**รายชื่อท่าอากาศยาน**

**ดูเพิ่ม**
 การบินลาว- การขนส่งในประเทศลาว- การคมนาคมในประเทศลาว

ล
จังหวัด 77

จังหวัด 77   (Province 77) เป็นภาพยนตร์ไทย ผลงานการกำกับโดย สมิธ ทิมสวัสดิ์ และ พันธกานต์ ทองเจือ ออกฉายในวันที่ 29 สิงหาคม ปี  พ.ศ. 2546 ใน ประเทศไทย

**โครงเรื่อง**
ไทยทาวน์ คือ ย่านหนึ่งที่อยู่ใกล้กับฮอลลีวูด ในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ย่านแห่งนี้ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังหนึ่งของคนไทยกว่า 5 หมื่นคนเลยก็ว่าได้ ที่อพยพเข้ามาในประเทศนี้ ด้วยเหตุที่ย่านนี้เป็นเสมือนประตูเข้าสู่ประเทศอเมริกาสำหรับคนไทย ย่านนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นเสมือนจังหวัดที่ 77 ของประเทศไทยEfn-t|ในขณะนั้นประเทศไทยมี 75 จังหวัด และมีการนับรวมเขตปกครองพิเศษกรุงเทพมหานครเข้าไปด้วย กลายเป็น 76 จังหวัด ครอบครัวคนไทยครอบครัวหนึ่งที่ประกอบกิจการร้านอาหาร ต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อเลี้ยงชีวิตให้อยู่รอด ท่ามกลางสังคมบริโภคนิยมที่มีความเจริญเติบโตที่รวดเร็วมาก ในขณะที่ตัวพวกเขาเอง พยายามคงไว้ซึ่งประเพณีและวัฒนธรรมดั้งเดิมของตัวเองเอาไว้ การต่อสู้ทางวัฒนธรรม ระหว่างความเป็นไทย กับวัฒนธรรมของชาวอเมริกาในย่านชายฝั่งตะวันตก ที่เต็มไปด้วยเพลงฮิพฮอพ ยาเสพติด การแข่งรถบนท้องถนนและความรุนแรงต่างๆ ทั้งหมดนี้ส่งผลให้แพท (ไมค์ กิ่งโพยม) เด็กหนุ่มคนหนึ่งต้องเสียคน

**นักแสดง**
 ไมค์ กิ่งโพยม รับบท แพท- เมทินี กิ่งโพยม รับบท เพิร์ล- พีท ทองเจือ รับบท แดน- เจเรมี่ ธนา รับบท โกลดี้- ชาลีน อมตวณิชย์ รับบท Plearn - อีริค มาร์คัส ชูทส์ (Erik Markus Schuetz) รับบท บอดี้การ์ด - แคนดิเซ มิเชล (Candice Michelle) รับบท เค.ซี.- ขันเงิน เนื้อนวล รับบท ขัน- จำรัส ทัศนละวาด รับบท เดย์- ปริญญา อินทชัย รับบท เวย์

**เกร็ด**
 เพลงจากเรื่องนี้ เป็นผลงานเพลงของ วงไทยเทเนี่ยม (Thaitanium)- การถ่ายทำ ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทสร้างภาพยนตร์ของเมล กิบสัน

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 IMDb- ไทยฟิล์ม- หนังดี- สยามโซน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชีวิต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในไทยทาวน์ (ลอสแอนเจลิส)
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2551 พฤษภาคม 22

* วิทิตนันท์ โรจนพานิช เป็นคนไทยคนแรก ที่ปีนขึ้นถึงยอดเขาเอเวอเรสต์ ที่ความสูง 8,848 เมตร ในฐานะหัวหน้าทีม Everest Vietnam  (กระทรวงการต่างประเทศ)- กลาสโกว์ เซลติก คว้าแชมป์ฟุตบอล สก็อตดิชพรีเมียร์ลีก 2007-2008 ได้เป็นปีที่ 3 ติดต่อกัน
*เกิดเหตุไฟฟ้าดับที่ตลาดธนบุรี (สนามหลวง 2) เป็นเวลานานกว่า 13 ชั่วโมง ส่งผลให้ปลาสวยงามในร้านค้าเป็นจำนวนมากขาดอากาศหายใจตาย มูลค่าความเสียหายไม่ต่ำกว่า 5 ล้านบาท  (ผู้จัดการออนไลน์)
}
ปลากริมมุก

ปลากริมมุก หรือ ปลากริมสี (Pygmy gourami; Trichopsis pumila) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodusinae  ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae 
มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ปากมีขนาดเล็ก พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว เกล็ดข้างลำตัวสะท้อนแสงแวววาว ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำพาดยาวตามความยาวลำตัว 1 แถบ เหนือแถบมีจุดสีน้ำตาลกระจายเรียงเป็นแถว ครีบมีลักษณะโปร่งใสและมีจุดสีน้ำตาลขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่ว ปลายหางมน ตรงกลางเป็นติ่งยื่นยาวเล็กน้อย ปลายขอบครีบมีสีแดงสด มีขนาดความยาวไม่เกิน 4 เซนติเมตร จัดเป็นปลากริมที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก 
พฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงในแหล่งน้ำนิ่งตื้น ๆ ขนาดเล็ก เช่น หนองหรือบึงน้ำ พบได้ในประเทศไทยทุกภาค และพบทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูงอยู่เป็นประจำ แต่ไม่ขั้นกัดกันจนตายเหมือนปลากัด สามารถฮุบอากาศเหนือผิวน้ำได้โดยไม่ต้องผ่านเหงือกเหมือนปลาชนิดอื่น ปลาตัวผู้มีสีสดกว่าตัวเมีย แพร่พันธุ์ด้วยการก่อหวอดใต้ร่มไม้หรือติดกับพืชน้ำ ใช้เวลาฟักไข่ประมาณ 2 วัน โดยตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลไข่และตัวอ่อน โดยไม่ให้ตัวเมียเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเลย นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม  

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Trichopsis pumila-  รูปและข้อมูลปลากริมมุกfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:การเลี้ยงปลา
หมวดหมู่:สกุลปลากริม
กริมมุก
กริมมุก
กริมมุก
ปลากัดเขียว

ปลากัดเขียว หรือ ปลากัดอีสาน  (Betta smaragdina)  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างและพฤติกรรมคล้ายปลากัดภาคกลาง (B. splendens) แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า เกล็ดมีสีเขียวมากกว่าทั้งที่ข้างแก้มและลำตัว ในบางตัวอาจมีเหลือบสีฟ้า ครีบมีสีเขียวหรือฟ้าและมีลายประสีดำ
พบในแหล่งน้ำตื้นที่นิ่งและไหลเอื่อย ๆ ในพื้นที่ภาคอีสานของประเทศไทย และประเทศลาว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-6 เซนติเมตร 
ปลากัดเขียว ที่พบในพื้นที่บึงโขงหลง พื้นที่ชุ่มน้ำขนาดกว้างใหญ่ในจังหวัดบึงกาฬ พบมีลักษณะที่เด่นเฉพาะตัว คือ ก้านครีบหางจะมีการแตกตัว บางตัวอาจแตกได้มากถึง 4 ก้าน และในครีบหางจะมีลายขึ้นเป็นเส้นเต็มช่องระหว่างก้านหาง เริ่มตั้งแต่โคนหางกระจายออกไปจนอาจสุดปลายหาง มองดูคล้ายลักษณะของแมงมุม ปลาที่มีลักษณะเช่นนี้เรียกว่า "ปลากัดป่าหางลาย" หรือ "ปลากัดป่ากีตาร์" เนื่องจากเมื่อแผ่ครีบพองเหงือกเมื่อเจอกับปลากัดตัวอื่น ครีบท้องหรือครีบอกข้างใดข้างหนึ่งจะกระดิก คล้ายกับเวลามีผู้ดีดกีตาร์นอกจากนี้แล้ว ปลากัดเขียว ในพื้นที่ต่าง ๆ ก็ยังมีสีสันและขนาดลำตัว ตลอดจนลักษณะครีบต่าง ๆ แตกต่างกันซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดใหม่ แต่เรื่องนี้ยังมิได้มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์กันอย่างแท้จริง

**ปลากัดที่พบในประเทศไทย**

**กลุ่ม B. picta:**
 ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994

**กลุ่ม B. pugnax:**
 ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849- ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994- ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006 

**กลุ่ม B. splendens:**
 ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910 - ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972- ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975- ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012 - ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012

**กลุ่ม B. waseri:**
 ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan, 1998

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลากัดเขียว
กัดอีสาน
กัดอีสาน
กัดอีสาน
หมวดหมู่:สกุลปลากัด
หมวดหมู่:ปลาที่พบในนาข้าวและท้องร่องสวน
ปลากัดป่าภาคใต้

ปลากัดป่าภาคใต้ หรือ ปลากัดภาคใต้ (Betta imbellis) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ย่อยMacropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae 
มีลักษณะคล้ายปลากัดภาคกลาง (B. splendens) และปลากัดอีสาน (B. smaragdina) แต่มีรูปร่างเรียวยาวและครีบหลังค่อนไปทางด้านหลังลำตัว มีพฤติกรรมก้าวร้าวน้อยกว่าปลากัดทั้ง 2 ชนิดข้างต้น มีลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบแดงและน้ำเงิน ครีบหลังและครีบก้นสีคล้ำแดงมีแถบสีฟ้าเรืองแสง ปลายครีบก้นมีแต้มสีแดงสด มีขลิบสีขาว 
พบในภาคใต้ของประเทศไทย มีขนาดยาวประมาณ 5 เซนติเมตร ส่วนปลาที่พบในประเทศกัมพูชาแถบจังหวัดสตึงแตรงนั้น จะมีลำตัวและครีบสีดำคล้ำ

**ปลากัดที่พบในประเทศไทย**

**กลุ่ม B. picta:**
 ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994

**กลุ่ม B. pugnax:**
 ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849- ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994- ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006 

**กลุ่ม B. splendens:**
 ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910 - ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972- ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975- ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012 - ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012

**กลุ่ม B. waseri:**
 ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan, 1998

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลากัดภาคใต้
หมวดหมู่:สกุลปลากัด
กัดภาคใต้
กัดภาคใต้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในนาข้าวและท้องร่องสวน
ธงชาติแอนทีกาและบาร์บิวดา

ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงมีสีแดง ภายในมีรูปสามเหลี่ยมหัวกลับแบ่งพื้นสีแดงออกเป็นสองส่วน ในรูปสามเหลี่ยมนั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ๆ ตามแนวนอน ตอนล่างเป็นสีขาว ตอนกลางเป็นสีฟ้า ตอนบนสุดเป็นพื้นสีดำมีรัศมีดวงอาทิตย์สีเหลือง รัศมีดังกล่าวมี 9 แฉก ธงนี้เป็นเป็นแบบที่ชนะเลิศการประกวดธงชาติ ออกแบบโดย เรจินัลด์ ซามูเอลส์ (Reginald Samuels) อาชีพครู และได้รับรองให้เป็นธงชาติแอนติกาและบาร์บูดาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510
ในธงชาตินั้น รูปดวงอาทิตย์หมายถึงแสงแห่งวันใหม่ของประเทศแอนติกาและบาร์บูดา สีดำหมายถึงมรดกจากชาวแอฟริกาที่สืบทอดมายังประชาชนผู้เป็นลูกหลาน สีฟ้าหมายถึงความหวัง สีแดงหมายถึงพลังงาน  นอกจากนี้ สีเหลือง สีฟ้า และสีขาว ที่เรียงลำดับต่อเนื่องกัน ยังหมายถึง ดวงอาทิตย์ ทะเล (ทะเลแคริบเบียน) และหาดทราย อันเป็นลักษณะของธรรมชาติในประเทศอย่างชัดเจน  รูปสามเหลี่ยมหัวกลับนั้น มีลักษณะคล้ายอักษร "V" หมายถึงคำว่า "victory" ในภาษาอังกฤษ แปลว่า ชัยชนะ
สำหรับธงราชนาวีของหน่วยรักษาชายฝั่งของแอนติกาและบาร์บูดานั้น ใช้ธงพื้นขาวมีกางเขนสีแดงอยู่กลาง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ เช่นเดียวกับธงราชนาวี

**แหล่งข้อมูลอื่น**
title=ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา
หมวดหมู่:ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา
อแอนติกัวและบาร์บูดาร์
เทนโจอิง อาซึกะ

เทนโจอิน อาซึกะ (Tenjōin Asuka; Alexis Rhodes) เป็นตัวละครหลักของอนิเมะเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ GX สำหรับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนี้ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา และประเทศอื่น ๆ พากย์เสียงโดยซานาเอะ โคบายาชิ

**เนื้อเรื่อง**
การ์ดที่ใช้หลัก ๆ คือการ์ดตระกูลไซเบอร์เกิรล์ หรือไซเบอร์แองเจิล ประจำอยู่หอโอเบริสก์บลู

**ภาคแรก (ปีที่หนึ่ง)**
อาซึกะมีความสนใจในตัวของยูกิ จูไดตั้งแต่ตอนเข้าโรงเรียนใหม่ ๆ และหลังจากได้ดูการต่อสู้ระหว่างจูไดกับมันโจเมะครั้งแรก เธอก็เริ่มเข้ามามีความเกี่ยวข้องกับตัวเรื่องยิ่งขึ้น ในช่วงภาคนี้มักจะออกมาพร้อมกับเพื่อนร่วมหอจุงโกะและโมโมเอะ อาซึกะและมารุฟุจิ เรียวมักจะแลกเปลี่ยนข้อมูลของพี่ของตน เทนโจอิง ฟุบุกิอยู่เสมอ ถึงแม้จะเธอชอบบ่นเกี่ยวกับการกระทำของพี่ตนเอง แต่สิ่งนั้นกลับให้เห็นถึงความเป็นห่วงเป็นใยฟุบุกิอยู่บ่อยครั้ง

**ภาคสอง (ปีที่สอง)**
อาซึกะปฏิเสธการเป็นดาวโรงเรียนจากอาจารย์โครนอสและฟุบุกิ พร้อมกับย้ายไปอยู่ในอาคารพิเศษที่มันโจเมะสร้างขึ้นที่หอโอซิริสเรด
อาซึกะถูกล้างสมองจากพวกสมาคมแห่งแสง (光の結社, Society of Light) หลังจากพ่ายแพ้ให้กับมันโจเมะ อย่างไรก็ตามเธอก็มิได้กลายมาเป็นคนเย็นชาเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่เป็นเหมือนกัน แต่เธอกลับช่วยไม่ให้จุงโกะและโมโมเอะเข้ามาร่วมด้วยกับเธอ พร้อมกับถือคติว่า "เพื่อรักษาความภาคภูมิของสตรีแห่งโอเบริสก์บลู" หลังจากนั้นอาซึกะก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเมื่อได้สู้กับจูได

**ภาคสาม (ปีที่สามช่วงต้น)**
อาซึกะมีหน้าที่ปกป้องโรงเรียนจากมอนสเตอร์หลังจากตัวโรงเรียนและนักเรียนถูกส่งไปอีกมิติหนึ่งโดยยูเบลและในขณะที่จูได โยฮัน แอนเดอร์เซน ฯลฯ เดินทางไปนำยาเพื่อมารักษาซาโอโตเมะ เร หลังจากได้กลับมายังมิติปัจจุบันแล้ว อาซึกะพร้อมกับคนอื่น ๆ ได้เดินทางกลับไปเพื่อช่วยตามหาโยฮันอีกรอบ ในการต่อสู้ระหว่างจูไดกับอสูรบรอน อาซึกะพร้อมกับมันโจเมะ ฟุบุกิ และทีราโน่ เคนซันได้ถูกส่งตัวไปกักขังไว้ในต่างมิติ แต่เมื่อเหตุการณ์สิ้นสุดลง เธอก็ถูกส่งกลับมามิติปัจจุบันดังเดิม

**ภาคสี่ (ปีที่สามช่วงปลาย)**
อาซึกะได้ย้ายกลับเข้าไปอยู่ในหอโอเบลิสก์บลูดังเดิม เธอตัดสินใจว่าหลังจากจบการศึกษาแล้วก็จะไปศึกษาต่อในวิทยาลัยในทวีปอเมริกาเหนือ อาซึกะยังได้คู่กับจูไดในการต่อสู้กับทีระโนะ เคนซัง และซาโอโตเมะ เร อาซึกะได้สังเกตเห็นและกังวลถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวของจูไดอยู่เสมอ แต่หลังจากคืนนั้นเธอก็ผ่อนคลายและดีใจกับการที่จูไดได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองดั้งเดิม เมื่อมิสเตอร์ทีบุกดูเอล อคาเดมี อะซึกะพร้อมด้วยอีกหลายคนได้พยายามต่อสู้กับพวกมัน แต่พวกเธอกลับพ่ายแพ้และตกเข้าไปอยู่ในโลกของดากร์เนส แต่ในที่สุดทุกสิ่งก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมด้วยความช่วยเหลือของจูได
โชพร้อมด้วยมันโจเมะ และ อาซึกะ ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้มีความเป็นเลิศในการดูเอลจบการศึกษา
หมวดหมู่:ตัวละครในยูกิโอ เกมกลคนอัจฉริยะ
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครวัยทีนในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
เร็กซอน ฟลอเรส

เร็กซอน ฟลอเรส (Rexon Flores) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2526 ที่เมืองกาดิซ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 9) เสมอ 4 แพ้ 6 

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวท
** ชิง 21 กรกฎาคม 2547 ชนะคะแนน อารีย์ โพธิ์สุวรรณยิม ที่ ฟิลิปปินส์ 
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 14 พฤษภาคม 2548 ชนะคะแนน อัลวี อัลฮับซี ที่ ฟิลิปปินส์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 21 เมษายน 2549 ชนะคะแนน เทอดเกียรติ จันทร์แดง ที่ ฟิลิปปินส์- แชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBO
** ชิง 30 ธันวาคม 2549 ชนะคะแนน วิสัน ส.สุริยา ที่ ฟิลิปปินส์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 สิงหาคม 2550 ชนะคะแนน เทอดเกียรติ จันทร์แดง ที่ ฟิลิปปินส์- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBO เมื่อ 5 สิงหาคม 2549 แพ้คะแนน โอมาร์ อันเดรซ นาร์วาเอซ ที่ อาร์เจนตินา

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
หมวดหมู่:แชมป์ WBO เอเชีย
หมวดหมู่:แชมป์เงา WBO
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล
อัน คยุงดุก

อัน คยุงดุก (Yung Duk Ahn) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2505 สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 12) แพ้ 2

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (2526 – 2528)- แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
** ชิง 1 ตุลาคม 2528 ชนะคะแนน คิม เอืองชิก ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 มกราคม 2529 ชนะน็อค ยอดขวัญ ดอนเจดีย์ ยก 3 ที่ เกาหลีใต้
** เสียแชมป์ 1 พฤศจิกายน 2529 แพ้คะแนน ลี ซังโฮ ที่ เกาหลีใต้- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท WBC และ IBF เมื่อ 8 ธันวาคม 2533 แพ้น็อค ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ ยก 3 ที่ สหรัฐ

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com date=2014-11-12  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค)

พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค)
อำมาตย์เอก พระยานิพัทธ์กุลพงศ์  (ชิน บุนนาค) เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2423 เป็นบุตรของพระยาประภากรวงศ์วรวุฒิภักดี (ชาย) กับ มารดาชื่อ ชื่น มีพี่น้องร่วมบิดามารดาคือ หลวงประสิทธิราชศักดิ์ (ไชย บุนนาค) นายร้อยเอก กรมจเร ทหารม้า ทางด้านชีวิตครอบครัวมีบุตรธิดา 7 คน โดยบุตรที่เกิดกับคุณหญิงเปลื้อง ได้แก่ ชับ โชน และหม่อมปริม ยุคล ณ อยุธยา หม่อมในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และ มีบุตรธิดาที่เกิดกับคุณหญิงเทียบ (ธิดานายจ่าง บุนนาค) ได้แก่ ชินเล็ก และกุลพันธ์
ด้านการศึกษาเข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดพิชยญาติการาม และโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบและโรงเรียนเทพศิรินทร์ เป็นนักเรียนทุนเล่าเรียนหลวงคนที่ 2 ของโรงเรียนต่อจากนายพุ่ม สาคร เมื่อปี พ.ศ. 2439 สอบได้ทุนรัฐบาลไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ เข้าเรียนที่ราชวิทยาลัยแห่งลอนดอน (King's College London) มหาวิทยาลัยลอนดอน สำเร็จวิชาวิศวกรรมโยธา ในปี พ.ศ. 2447 หลังจากศึกษาจบเข้ารับราชการในตำแหน่งนายช่าง กรมคลอง กระทรวงเกษตราธิการอยู่ 5 ปี ย้ายไปเป็นนายช่างรถไฟ หลวงสายใต้ กรมรถไฟ กระทรวงโยธาธิการ  หลังจากนั้นได้เป็นคณบดีคนแรกของคณะยันตรศึกษาหรือคณะวิศวกรรมศาสตร์ กรมมหาวิทยาลัย กระทรวงธรรมการ  เมื่อปี พ.ศ. 2460 และได้เป็นหัวหน้าแผนก 4 กรมยุทธโยธาทหารเรือ และผู้บังคับการ กองช่างนวกรรม กรมยุทธโยธาทหารเรือ กระทรวงทหารเรือ ต่อมาได้รับเป็น ตำแหน่งอธิการหอ “วังวินเซอร์” จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2465 จนได้ออกรับพระราชทานบำนาญ เมื่อ พ.ศ. 2469 
พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ตริตาภรณ์ช้างเผือก เหรียญดุษฎีมาลา และเข็มศิลปวิทยา 
หลังจากออกจากราชการแล้ว ได้ไปทำไร่ที่ตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ถึงอนิจกรรม เมื่อ พ.ศ. 2487 สิริอายุ 60 ปี

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
หมวดหมู่:สกุลบุนนาค
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเทพศิรินทร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญ ร.ด.ม.(ศ)‎
ราฟาเอล เอร์เรรา

ราฟาเอล เอร์เรรา (Rafael Herrera) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2488 ที่เมืองยาลิสโก ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 61 ครั้ง ชนะ 48 เสมอ 4 แพ้ 9

**ประวัติ**
เอร์เรราเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2506 และได้ครองแชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวท WBC และ WBA ชนะน็อก รูเบน โอลิบาเรส ยก 8 เมื่อ พ.ศ. 2515 และเสียแชมป์ไปในการชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับเอนริกิว ปินเดอร์  ต่อมาปินเดอร์ได้สละแชมป์ของ WBC เพราะปฏิเสธที่จะชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก กับโรโดลโฟ มาร์ติเนซ เอร์เรราได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างกับมาร์ติเนซ และเป็นฝ่ายชนะน็อก ได้ครองแชมป์โลกอีกสมัย เขาป้องกันตำแหน่งได้สองครั้ง รวมทั้งชนะเวนิส บ.ข.ส. อดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทชาวไทยที่ข้ามรุ่นขึ้นมาชิงด้วย ก่อนจะเสียแชมป์ให้มาร์ติเนซใน พ.ศ. 2517 การชกครั้งนี้เกิดข้อโต้แย้งตามมา เพราะเอร์เรราลุกขึ้นมาได้เมื่อกรรมการผู้ห้ามบนเวทีนับถึง 7 และบอกกรรมการว่าพร้อมจะสู้ต่อ แต่กรรมการกลับหันไปชูมือให้มาร์ติเนซเป็นฝ่ายชนะทีเคโอ​ไป

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ NABF รุ่นแบนตัมเวท
** ชิง 20 มกราคม 2514 ชนะคะแนน โรโดลโฟ มาร์ติเนซ ที่ สหรัฐ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 สิงหาคม 2514 ชนะคะแนน ชูโช กัสติโญ ที่ สหรัฐ
** สละแชมป์- แชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวท WBC และ WBA
** ชิง 19 มีนาคม 2515 ชนะน็อค รูเบน โอลิบาเรส ยก 8 ที่ เม็กซิโก
** เสียแชมป์ 29 กรกฎาคม 2515 แพ้คะแนน เอ็นริกิว ปินเดอร์ ที่ ปานามา- แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC
** ชิง 14 เมษายน 2516 ชนะน็อค โรโดลโฟ มาร์ติเนซ ยก 12 ที่ เม็กซิโก
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 13 ตุลาคม 2516 ชนะคะแนน เวนิส บ.ข.ส. ที่ สหรัฐ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 25 พฤษภาคม 2517 ชนะทีเคโอ​ โรเมโอ อนายา ยก 6 ที่ เม็กซิโก
** เสียแชมป์ 7 ธันวาคม 2517 แพ้ทีเคโอ​ โรโดลโฟ มาร์ติเนซ ยก 4 ที่ เม็กซิโก

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBC
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐฮาลิสโก
ธงชาติกรีเนดา

ธงชาติกรีเนดา ที่ใช้ในปัจจุบัน เริ่มใช้เมื่อประเทศกรีเนดาได้ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517  ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน ตอนในแบ่งเป็นสี่ส่วนตามแนวทแยงที่เรียกว่ากางเขนนักบุญแอนดรูว์ ภายในช่องซ้ายและขวาเป็นพื้นสีเขียว ช่องบนและช่องล่างเป็นพื้นสีเหลือง  ตรงกลางเป็นวงกลมสีแดงมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง ที่ช่องสีเขียวฝั่งซ้ายมีภายใบลูกจันทน์เทศ 1 ใบ  พื้นธงชั้นนอกเป็นขอบสีแดง ในขอบนั้นมีดาวห้าแฉกสีเหลือง 6 ดวง อยู่ด้านบน 3 ดวง ด้านล่าง 3 ดวง
ดาวสีเหลือง 6 ดวงที่ขอบธงหมายถึงเขตการปกครองทั้ง 6 เขตของกรีเนดา (ซึ่งเรียกในภาษาอังกฤษว่า parish) ดาวดวงใหญ่ที่อยู่ในวงกลมสีแดง หมายถึง เมืองเซนต์จอร์เจส ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ ใบลูกจันทน์หมายถึงสินค้าสำคัญของกรีเนดา (ประเทศนี้ได้ชื่อว่าเป็น "หมู่เกาะเครื่องเทศ") ส่วนสีแดง เหลือง และเขียน เป็นการแสดงถึงอัตลักษณ์ความเป็นแอฟริกันของประเทศ แต่ละสีมีความหมายย่อยลงไปอีกคือ สีแดงหมายถึงความมีชีวิตชีวา สีเหลืองคือความอบอุ่นและปัญญา สีเขียวหมายถึงการเกษตร
ธงนี้ออกแบบโดยแอนโทนี่ ซี. จอร์จ ชาวเมืองซูบีส เขตเซนต์แอนดรูว์ ประเทศกรีเนดา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติกรีเนดา-  The Grenada National Flag
หมวดหมู่:ธงในประเทศกรีเนดา
กกรีเนดา
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศกรีเนดา
ลี เจืองแจ

ลี เจืองแจ (Jeung Jae Lee) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 3 ครั้ง แพ้ 3 

**เกียรติประวัติ**
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 19 มกราคม 2533 แพ้น็อค เมืองชัย กิตติเกษม ยก 3 ที่ เวทีลุมพินี

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com date=2015-02-11  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
เนลสัน เดียปปา

เนลสัน เดียบปา หรือ เนลสัน เดียบปา-เกเรนา (Nelson Dieppa)  นักมวยสากลชาวปวยร์โตรีโก เกิดเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 25 (น็อค 14) เสมอ 2 แพ้ 5 

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
** ชิง 14 เมษายน 2544 ชนะน็อค แอนดี้ ทานาบาส ยก 11 ที่ สหรัฐ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 29 กันยายน 2544 ชนะคะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ที่ สหรัฐ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 24 สิงหาคม 2545 เสมอกับ จอห์น อัลเบร์โต โมลินา ที่ ปวยร์โตรีโก
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 20 มีนาคม 2547 ชนะน็อค เคร์มิน กวาดิอา ยก 1 ที่ ปวยร์โตรีโก
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 30 กรกฎาคม 2547 ชนะคะแนน อูลิเซส โซลิส ที่ สหรัฐ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 29 มกราคม 2548 ชนะน็อค อเล็กซ์ ซันเชซ ยก 11 ที่ ปวยร์โตรีโก
** เสียแชมป์ 30 เมษายน 2548 แพ้คะแนนโดยเทคนิค อูโก กาซาเรส ที่ ปวยร์โตรีโก- แชมป์ WBA Fedebol รุ่นไลท์ฟลายเวท
** ชิง 23 กุมภาพันธ์ 2551 ชนะอาร์ทีดี อเล็กซ์ ซันเชซ ยก 9 ที่ ปวยร์โตรีโก- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 22 กรกฎาคม 2543 กับ วิล กริกบีส์ ผลปรากฏว่าไม่มีคำตัดสินเนื่องจากตรวจพบภายหลังว่ากริกบีส์ใช้สารกระตุ้น และถูกปลดออกจากตำแหน่ง
** ชิงแชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 30 กันยายน 2549 แพ้น็อค อูโก กาซาเรส ยก 10 ที่ ปวยร์โตรีโก
** ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 23 มีนาคม 2550 แพ้คะแนน ดานิเอล เรเยส ที่ ปวยร์โตรีโก
** ชิงแชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 5 เมษายน 2551 แพ้คะแนน อิบัล กัลเดรอน ที่ ปวยร์โตรีโก

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวปวยร์โตรีโก
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBO
สติแรโคซอรัส

สไตราโคซอรัส (italic=yes, pron หมายถึง "กิ้งก่าหัวแหลม" มาจากภาษากรีกโบราณ สไทรักซ์/στύραξ "หัวหอก" และ ซอรัส/σαῦρος "กิ้งก่า")  เป็นสกุลของไดโนเสาร์กินพืชในอันดับเซราทอปเซีย มีชีวิตอยู่ในยุคครีเทเชียส (ช่วงแคมปาเนียน) เมื่อประมาณ 76.5 ถึง 75.0 ล้านปีมาแล้ว มันมีเขา 4-6 อัน ยื่นออกมาจากแผงคอ และยังมีเขาที่มีขนาดเล็กยื่นออกมาบริเวณแก้มแต่ละข้าง และมีเขาเดี่ยวยื่นออกมาบริเวณเหนือจมูก ซึ่งน่าจะมีความยาวถึง 60 เซนติเมตร (2 ฟุต) และกว้าง 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) ส่วนหน้าที่ของเขาและแผงคอยังไม่มีการยืนยันเป็นที่แน่นอนมาจนถึงปัจจุบัน
สติแรโคซอรัสเป็นไดโนเสาร์ที่มีลักษณะค่อนข้างใหญ่ โดยมีความยาวถึง 5.5 เมตร (18 ฟุต) และหนักเกือบ 3 ตัน เมื่อมันยืนจะมีความสูงประมาณ 1.8 เมตร (6 ฟุต) สติแรโคซอรัสมีขาที่สั้น 4 ขาและมีลำตัวที่ใหญ่ มีหางค่อนข้างสั้น มันมีจะงอยปากและแก้มแบน บ่งชี้ว่าอาหารของมันคือพืชซึ่งเหมือนกันกับไดโนเสาร์จำพวกเซราทอปเซียสกุลอื่น ไดโนเสาร์ชนิดนี้เป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง และเดินทางกันเป็นกลุ่มใหญ่
ชื่อของไดโนเสาร์ถูกตั้งโดย ลอว์เรนซ์ แลมเบอ ในปี ค.ศ. 1913 สติแรโคซอรัสเป็นสมาชิกของวงศ์ย่อย Centrosaurinae 2 สปีชี่ส์ ซึ่งได้แก่ S. albertensis และ S. ovatus ในปัจจุบันถูกกำหนดให้อยู่ในสกุลสติแรโคซอรัส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สติแรโคซอรัส จาก Dinosaur Encyclopaedia date=2009-09-22  
หมวดหมู่:ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
หมวดหมู่:ยุคครีเทเชียส
ธงชาติจาเมกา

ธงชาติจาเมกา เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกากบาททแยงสีทอง ช่องสามเหลี่ยมช่องบนและช่องล่างเป็นสีเขียว ส่วนช่องซ้ายและช่องขาวเป็นพื้นสีดำ แบบธงที่ใช้อยู่นี้เป็น แบบที่ชนะเลิศการประกวดธงชาติจาเมกา และเริ่มใช้อย่างเป็นทางการหลังประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2505 
แต่ละสีในธงมีความหมายต่างๆ กล่าวคือ พื้นสีดำในธงหมายถึงกำลังและความคิดสร้างสรรค์ของชาวจาเมกา สีเหลืองทองเป็นตัวแทนของแสงอาทิตย์และความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ สีเขียวคือความหวังต่ออนาคตกาลและความมั่งคั่งด้วยเกษตรกรรม

**ธงเรือ**
ธงเรือแห่งชาติของจาเมกา ได้รับอิทธิผลมาจากธงเรือของสหราชอาณาจักร ที่ใช้เป็นธงประจำอาณานิคม โดยมีตราแผ่นดินวางที่ปลายธง สำหรับธงเรือราชการของรัฐบาล กล่าวคือ เพิ่มรูปธงชาติจาเมกาลงบนมุมบนด้านคันธงของธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ส่วนธงนาวีกองเรือรักษาฝั่งของจาเมกานั้น ใช้ตามอย่างธงราชนาวี กล่าวคือ เพิ่มรูปธงชาติจาเมกาลงบนมุมบนด้านคันธงของธงเซนต์จอร์จ (ธงพื้นขาวมีรูปกากบาทแดง)

**ดูเพิ่ม**
 ธงในประเทศจาเมกา- ตราแผ่นดินของจาเมกา

**อ้างอิง**
  Jamaican Government's views on the flag. date=2006-06-19  Retrieved 2008/12/28-  enchantedlearning.com retrieved on 1/3/08

**แหล่งข้อมูลอื่น**
- title=ธงชาติจาเมกา   
หมวดหมู่:ธงในประเทศจาเมกา
หมวดหมู่:ธงชาติประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศจาเมกา
ตราแผ่นดินของจาเมกา

ตราอาร์มแห่งจาเมกา เป็นตราอาร์มที่สืบทอดมาจากตราอาร์มสมัยภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร โดยตราแบบดั้งเดิมที่สุดนั้นเริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1661 (พ.ศ. 2204) ภายใต้พระบรมราชานุญาตของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ออกแบบตราโดย วิลเลียม แซนครอฟท์ (William Sancroft) ซึ่งต่อมาได้เป็นที่อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ส่วนตราที่ใช้ในปัจจุบันนี้เป็นแบบที่เริ่มใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505)
ลักษณะของดวงตรานั้นเป็นรูปโล่อาร์มพื้นขาว มีกากเขนตั้งสีแดงตามอย่างธงชาติอังกฤษ ในกางเขนนั้นมีรูปสับปะรด 5 ลูก แต่ละลูกอยู่ตามกิ่งแต่ละกิ่งของกางเขน 4 ลูก และที่ใจกลางกางเขน 1 ลูก เหนือโล่นั้นเป็นหมวกเกราะ (helmet) สีเหลืองหน้าตรง ประดับด้วยพู่ประดับสีขาว-เหลือง คาดผ้าโพกสีขาว-แดง มีรูปจระเข้หันหน้าไปทางซ้ายเป็นเครื่องยอด ซ้ายขวาของตราทั้งสองข้าวเป็นรูปคนพื้นเมืองยืนประคอง โดยด้านซ้ายเป็นรูปสตรีพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายประคองตรา มือขวาถือตะกร้าผลไม้ ด้านขวาของตราเป็นรูปบุรุษพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายถือคันเบ็ด มือขวาประคองตรา เบื้องล่างของรูปเหล่านี้เป็นแพรแถบด้านหน้าสีขาว ด้านหลังสีแดง จารึกภาษิตประจำชาติในแพรแถบเป็นภาษาอังกฤษ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" แปลความว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"

**ประวัติ**
ตราอาร์มแห่งจาเมกาซึ่งเริ่มใช้มาตั้งแต่สมัยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรนั้นมีการเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายครั้ง ดังนี้
ตราอาร์มแบบแรกสุดเป็นรูปวงรีพื้นขาวขอบเหลือง ภายในมีรูปกางเขนเซนต์จอร์จมีรูปสับปะรด 5 ลูกคล้ายกับตราในปัจจุบัน เบื้องบนของตรานี้เป็นรูปหมวกเกราะสีเงินมีผ้าโพกสีขาวสลับแดง ประดับรูปจระเข้หันหน้าไปซ้ายเป็นเครื่องยอด ตรานี้ปรากฏในธงอาณานิคมระหว่าง ค.ศ. 1875 (พ.ศ. 2418) - ค.ศ. 1906 (พ.ศ. 2449) 
ในปี ค.ศ. 1906 ได้มีการแก้ไขดวงตราใหม่โดยแก้พื้นตราจากรูปวงรีเป็นรูปโล่อาร์ม แต่เครื่องหมายภายในตราคงเดิม ส่วนบนของโล่ตัดรูปหมวกเกราะออก เหลือเพียงรูปจระเข้บนผ้าโพกสีขาวสลับแดง พร้อมเพิ่มรูปประคองข้างซ้ายขวาเป็นหญิงชายชาวพื้นเมืองอย่างตราแบบปัจจุบัน และเพิ่มแพรแถบสีขาวอยู่ล่างสุด บรรจุคำขวัญภาษาละตินว่า "INDUS UTERQUE SERVIET UNI" (เขียนเป็น "INDVS VTERQVE SERVIET VNI") อันมีความหมายว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง" 
ตราดังกล่าวนี้ได้ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1957 (พ.ศ. 2500) จึงได้แก้ไขตราอีกครั้งหนึ่ง องค์ประกอบหลักในตราดวงนี้ยังคงคล้ายกับตราดวงเดิมใน ค.ศ. 1906 แต่เพิ่มหมวกเกราะหน้าตรงสีเหลืองไว้เหนือโล่ ประดับด้วยพู่ประดับ ผ้าโพกสีแดงสลับขาว และเครื่องยอดรูปจระเข้ ส่วนแพรแถบสีขาวเบื้องล่างได้มีการแก้ไขรูปลักษณะเสียใหม่ให้คล้ายกับตราแบบปัจจุบัน แต่ยังคงพื้นสีเป็นสีขาวและคำขวัญภาษาละตินไว้เช่นเดิม ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505) จึงได้มีการแก้ไขดวงตราเป็นครั้งที่ 3 โดยเปลี่ยนสีแพรแถบคำขวัญเป็นสีเหลือง และแปลคำขวัญเสียใหม่ให้เป็นภาษาอังกฤษใจความ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" ก่อนจะเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายให้เป็นตราแบบปัจจุบันในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน เพื่อใช้เป็นตราแผ่นดินของจาเมกาหลังได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ทั้งนี้ ตราทั้งหมดหากใช้เป็นตราในธงชาติประจำอาณานิคม จะบรรจุอยู่ในกรอบวงกลมพื้นสีขาวอีกชั้นหนึ่ง 
ไฟล์:Badge of Jamaica (1875-1906).svg|ค.ศ. 1875 - 1906
ไฟล์:Badge of Jamaica (1906-1957).svg|ค.ศ. 1906 - 8 เม.ย. 1957
ไฟล์:Badge of Jamaica (1957-1962).svg|8 เม.ย. 1957 - 13 ก.ค. 1962
ไฟล์:Badge of Jamaica (1962).svg|13 ก.ค. - 6 ส.ค. 1962

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติจาเมกา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงสมัยอาณานิคมของจาเมกา  -  National Heroes, Symbols and Emblems, National Library of Jamaica date=2009-03-10 
จาเมกา
ตราแผ่นดิน
มิเชล วี

มิเชล วี (Michelle Wie) หรือ  มิเชล ซุง วี (Michelle Sung Wie) มีชื่อเกาหลี คือ วี ซ็อง-มี (เกาหลี 위성미 - Wie Seong-mi) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักกอล์ฟชาว อเมริกัน เชื้อสาย เกาหลี ปัจจุบันเล่นอยู่ใน แอลพีจีเอ ทัวร์ ในปี 2006 เธอมีชื่ออยู่ใน นิตยสาร ไทม์ ในฐานะ 100 บุคคลที่จะเปลี่ยนแปลงโลก

**ประวัติ**
มิเชล วี เกิดเมื่อวันที่ 11 ที่เมือง โฮโนลูลู รัฐ ฮาวาย ในประเทศ สหรัฐอเมริกา พ่อชื่อ บี.เจ. วี (B.J. Wie) เป็นอาจารย์อยู่ในมหาวิทยาลัยฮาวาย ส่วนคุณแม่ ชื่อ โบ เธอเริ่มเล่นกอล์ฟตั้งแต่อายุ 4 ปี ได้เข้ามาเล่นใน USGA ในปี 2000 เมื่ออายุได้เพียง 10 ปีเท่านั้น ซึ่งถือเป็นสถิตินักกอล์ฟที่อายุน้อยที่สุดที่ได้เข้ามาเล่น และได้ประกาศเทิร์นโปร ในปี 2005
มิเชล วี เป็นนักกีฬาหญิงที่มีร่างสูงใหญ่ และพยายามลงแข่งขันกอล์ฟในรายการ PGA ร่วมกับนักกอล์ฟชายหลายรายการ โดยได้รับการยกเว้นจากผู้สนับสนุนของการแข่งขัน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
จนถึงปี 2009 มิเชล วี คว้าแชมป์ ในรายการ ลอเรนา โอชัว อินวิเตชันแนล เป็นแชมป์ระดับอาชีพรายการแรกได้สำเร็จ ด้วยการ เอาชนะ พอลล่า ครีมเมอร์ อันดับสองถึงสองสโตรก เป็นกอล์ฟรายการที่ 81 ตลอดการเล่นกอล์ฟ และเป็นรายการที่ 65 ในระดับอาชีพ ที่เธอลงทำการแข่งขัน

**ผลงาน**

**รางวัล**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เวปไซต์อย่างเป็นทางการ - Miss MichelleWie - ประวัติใน LPGA date=2007-02-16  - ข่าว และประวัติ date=2008-05-11  

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักกอล์ฟหญิงชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักกอล์ฟในแอลพีจีเอ
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลี
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
หมวดหมู่:บุคคลจากโฮโนลูลู
อนุภาคแอลฟา

อนุภาคแอลฟา (เขียนแทนด้วยอักษรกรีก แอลฟา α) คืออนุภาคที่ประกอบด้วยโปรตอน 2 ตัวและนิวตรอน 2 ตัว เหมือนกับนิวเคลียสของอะตอมของธาตุฮีเลียม (He) จึงสามารถเขียนสัญลักษณ์ได้อีกอย่างหนึ่งเป็น  หรือ  อนุภาคแอลฟาหนึ่งอนุภาคมีมวล 6.644656×10−27 กิโลกรัม หรือเทียบเท่ากับพลังงาน 3.72738 จิกะอิเล็กตรอนโวลต์ (GeV) มีประจุเป็น +2e โดยที่ e คือความจุไฟฟ้าของอิเล็กตรอนซึ่งมีค่าเท่ากับ 1.602176462×10−19 คูลอมบ์
อนุภาคแอลฟามักเกิดจากการสลายของอะตอมของธาตุกัมมันตรังสี เช่นยูเรเนียม (U) หรือเรเดียม (Ra) ด้วยกระบวนการที่รู้จักกันในชื่อการสลายให้อนุภาคแอลฟา (alpha decay) เมื่ออนุภาคแอลฟาถูกปลดปล่อยออกจากนิวเคลียส มวลอะตอมของธาตุกัมมันตรังสีจะลดลงประมาณ 4.0015 u เนื่องจากการสูญเสียทั้งโปรตอนและนิวตรอน และเลขอะตอมจะลดลง 2 ทำให้อะตอมกลายเป็นธาตุใหม่ ดังตัวอย่างการสลายให้อนุภาคแอลฟาของยูเรเนียม จะได้ธาตุใหม่เป็นทอเรียม (Th)

**สมบัติของแอลฟา**
# มีประจุไฟฟ้า +2
# มีมวลประมาณ 4 amu
# รังสีแอลฟาสามารถทำให้ตัวกลางที่รังสีผ่านแตกตัวเป็นไอออนได้ดี
# รังสีแอลฟามีอำนาจทะลุทะลวงต่ำมาก สามารถวิ่งผ่านอากาศได้ประมาณ 3-5 เซนติเมตร เพราะเมื่อรังสีแอลฟาวิ่งผ่านตัวกลาง สามารถทำให้ตัวกลางนั้นแตกตัวเป็นไอออนได้ดี ทำให้เสียพลังงานอย่างรวดเร็ว

**การใช้งาน**
ประโยชน์ของรังสีแอลฟามีเช่น การนำรังสีแอลฟามาใช้สร้างเป็นเครื่องมือวัดควัน
อันตรายจากรังสีแอลฟา กรณีที่เรากินอาหารที่มีรังสีแอลฟาเข้าไปเมื่อรังสีแอลฟาเข้าสู่ร่างกายแล้ว จะไม่ทะลุทะลวงจึงเป็นอันตรายต่อเชลล์ในร่ายกาย  ส่วนอันตรายจากการแผ่รังสีโดยตรงอาจไม่เป็นอันตรายมากเท่ากับรังสีชนิดอื่น

**หลักการป้องกันรังสีอัลฟา**
สามารถทำตามข้อกำหนดทั่วไปในการป้องกันรังสี ซึ่งมีอยู่ 3 ข้อดังต่อไปนี้
# ใช้เวลาในการอยู่ใกล้รังสีให้น้อยที่สุด แต่ก็ต้องสามารถปฏิบัติงานได้ด้วย
# ใช้วัตถุที่เหมาะสมในการกำบังรังสี
# ควรอยู่ให้ห่างรังสีให้มากที่สุด แต่ต้องสามารถปฏิบัติงานได้
หมายเหตุ : การป้องกันรังสีแอลฟาใช้กระดาษที่หนาหน่อยก็กั้นรังสีแอลฟาได้ แต่ก็ต้องระวังเพราะรังสีทุกชนิดจะเป็นอันตรายหมดขึ้นอยู่กับปริมาณรังสีที่ได้รับว่าน้อยหรือมาก

**อ้างอิง**
 เอกสารหลักสูตรการป้องกันอันตรายจากรังสี สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)
หมวดหมู่:กัมมันตรังสี
หมวดหมู่:การแผ่รังสี
โรงเรียนวอนนภาศัพท์

โรงเรียนวอนนภาศัพท์ ตั้งอยู่หมู่ที่ 14 บ้านหาดวอน ถนนบางแสนล่าง ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 20130

**ประวัติ**
โรงเรียนวอนนภาศัพท์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 โดยชาวตำบลแสนสุข ร่วมมือกันปลูกสร้างอาคารเรียนชั่วคราวบนที่ดินของคุณนายวอน นภาศัพท์ ตั้งชื่อว่า โรงเรียนประชาบาลตำบลแสนสุข 4 (บ้านเพิงล่าง) อยู่ในอำเภอศรีราชา ต่อมาตำบลแสนสุขโอนมาขึ้นกับอำเภอเมืองชลบุรี ได้มีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนประชาบาลตำบลแสนสุข 4 (บ้านเพิงล่าง)
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2495 คุณนายวอน นภาศัพท์ จึงได้บริจาคที่ดินจำนวน 4 ไร่ 75 ตารางวา และสร้าง อาคารเรียน 2 ชั้น และได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนวอนนภาศัพท์
ปัจจุบันมีบุคลากรทั้งสิ้นจำนวน 19 คน มี ดร.วันเพ็ญ บุรีสูงเนิน ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน วิทยฐานะ ผู้อำนวยการเชี่ยวชาญ(ค.ศ.4) ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการโรงเรียน

**การพัฒนาอาคารสถานที่**
 ปี พ.ศ. 2483 ชาวตำบลแสนสุข ร่วมแรง เสียสละ สร้างโรงเรียน- ปี พ.ศ. 2496 คุณวอน นภาศัพท์ บริจาคที่ดิน 4 ไร่ 75 ตารางวา และสร้างอาคารเรียน 2 ชั้น ให้โรงเรียน- ปี พ.ศ. 2512 ทางราชการสร้างอาคารเรียน แบบ ป.1 ข จำนวน 4 ห้องเรียน 1 หลัง- ปี พ.ศ. 2519 ทางราชการสร้างบ้านพักครู 1 หลัง ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้วเนื่องจากติดบนถนนเทศบาล- ปี พ.ศ. 2521 ประชาชนสร้างอาคารเอนกประสงค์ จำนวน 1 หลัง- ปี พ.ศ. 2521 ได้งบประมาณสร้างส้วม 1 หลัง- ปี พ.ศ. 2522 ได้งบประมาณต่อเติมอาคารเรียนอีก 2 ห้อง รวมเป็น 6 ห้องเรียน- ปี พ.ศ. 2528 กรรมการศึกษาและศิษย์เก่า สร้างต่อเติมอาคารเรียน 1 ห้อง รวมเป็น 7 ห้องเรียน- ปี พ.ศ. 2529 กรรมการศึกษาและศิษย์เก่า สร้างระบบประปาโรงเรียน- ปี พ.ศ. 2529 กรรมการศึกษาและศิษย์เก่า ติดตั้งระบบไฟฟ้า- ปี พ.ศ. 2531 ได้งบประมาณ สร้างเรือนเพาะชำ 1 หลัง- ปี พ.ศ. 2531 ได้รับงบประมาณสร้างอาคารเอนกประสงค์ แบบสปช. 202/26 1 หลัง- ปี พ.ศ. 2535 กรรมการศึกษาประชาชน สร้างรั้วคอนกรีต จำนวน 24 ช่อง- ปี พ.ศ. 2535 คุณเขย คุณกุน บัวโทน บริจาคทรัพย์ 100,000 บาท ต่อเติมอาคารเอนกประสงค์- ปี พ.ศ. 2537 คณะกรรมการศึกษาผู้ปกครองนักเรียนและประชาชนในตำบลใกล้เคียง บริจาคทรัพย์สินสร้างอาคารเรือนพยาบาล มูลค่า 260,000 บาท- ปี พ.ศ. 2540 ตระกูลนภาศัพท์ โดยบริษัท ยานัตถุ์ หมอชิต ได้บริจาคอาคารเรียนตึก 4 ชั้น จำนวน 16 ห้องเรียน มูลค่า 7 ล้านบาท - ปี พ.ศ. 2552 องค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี สนับสนุนงบประมาณสร้างอาคารเอนกประสงค์ 1 หลัง มูลค่า 1,500,000 บาท

**การจัดการศึกษาของโรงเรียน**
 เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้น อนุบาลศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3

**สัญลักษณ์**
#ทะเล เรือ ใบโพธิ์
#ทะเล หมายถึง การศึกษาที่เจริญก้าวหน้า และกว้างไกล
#เรือ หมายถึง ความเข้มแข็ง ขยัน อดทน ความมานะอุตสาหะ
#ใบโพธิ์ หมายถึง ร่มโพธิ์ ร่มไทร การศึกษาดีเป็นภูมิคุ้มกันตัว

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://data.bopp-obec.info/emis/schooldata-view.php?School_ID=1020080009&Area_CODE=2001fix-attempted=yes  ข้อมูลโรงเรียนวอนนภาศัพท์
หมวดหมู่:โรงเรียนในอำเภอเมืองชลบุรี
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2483
ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข?

ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข? เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่แต่งโดย สุภา ศิริมานนท์ ใช้นามปากกา ษี บ้านกุ่ม เมื่อ พ.ศ. 2496 ระหว่างที่ถูกคุมขังอยู่เป็นเวลา 60 วัน เนื่องจากเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีกบฏสันติภาพ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495  แต่งแล้วเสร็จตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2496  แต่ไม่มีโอกาสได้ตีพิมพ์ตลอดชีวิตของผู้เขียน ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2545 โดยสำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก มีวิทยา ว่องสกุล เป็นบรรณาธิการ จากการผลักดันของ จินดา ศิริมานนท์ ภริยาของผู้เขียน หลังจากสุภาเสียชีวิตไปแล้ว 16 ปี
ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข? แต่งขึ้นโดยอ้างอิงเอกสารสมุดข่อยที่ตกทอดในตระกูลสุนทรโรหิต และสืบทอดมาถึงหลวงสุภาเทพ (โต สุนทรโรหิต) บิดาของจินดา ศิริมานนท์  ซึ่งบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงปลายรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ที่ขัดแย้งกับประวัติศาสตร์ที่บันทึกในพระราชพงศาวดาร แต่สอดคล้องกับเรื่องเล่าในท้องถิ่นแถบจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ว่าสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี มิได้ถูกสำเร็จโทษและเสด็จสวรรคต โดยสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก แต่ได้เสด็จลงเรือสำเภาไปประทับที่วัดเขาขุนพนม จังหวัดนครศรีธรรมราช  เรื่องราวในหนังสือ บางส่วนอ้างอิงถึงเรื่องสั้น "ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน" ของ หลวงวิจิตรวาทการ ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2480

**เรื่องย่อ**
นวนิยายกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนแรม 9 ค่ำ เดือน 5 ปีขาล จุลศักราช 1144 ตรงกับวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2325 ขณะที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงถูกพระยาสรรค์ก่อการกบฏ ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2324 และทรงถูกบังคับให้ออกผนวช และคุมพระองค์ไว้ที่พระอุโบสถวัดอรุณราชวราราม สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงได้รับความช่วยเหลือจากภิกษุลึกลับ 5 รูป และทรงประทับเรือพาย พร้อมด้วยฝีพาย 4 คน ออกมาจากกรุงธนบุรี เพื่อไปประทับเรือใบของ "คุณพัด" (เจ้าพระยาพัฒน์ ผู้ครองเมืองนครศรีธรรมราช) ผู้เป็นสามีของคุณนวล พี่สาวของคุณเล็กและคุณฉิม พระชายาสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ที่จอดรออยู่ที่ตำบลปากลัด (อำเภอพระประแดง) เมืองสมุทรปราการ เพื่อทรงหลบหนีไปเมืองนครศรีธรรมราช
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงทราบในเวลาต่อมาว่า ภิกษุทั้ง 5 นั้น แท้ที่จริงเป็นพระสหายเก่าตั้งแต่ครั้งอุปสมบทที่วัดโกษาวาส เมื่อ พ.ศ. 2297 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย มีชื่อว่า "สิงห์ขาม" (แกละดำ) "ปางทราย" (แกละขาว) "สีเหล็ก" (เอกจิโตภิกขุ) "หินขาบ" (แกละแดง) และคนสุดท้ายคือ "หลวงอาสาศึก" (บุญคง) ซึ่งไม่ได้เดินทางกลับมาด้วย   หลวงอาสาศึกซึ่งมีรูปพรรณคล้ายคลึงกับสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้เสียสละปลอมตัวเป็นพระองค์อยู่ในที่คุมขัง และยอมถูกสำเร็จโทษแทนสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
แผนการช่วยเหลือสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี อยู่ในการรับรู้ของหลวงสรวิชิต (เจ้าพระยาพระคลัง (หน)) ซึ่งวางแผนจะตลบหลัง โดยส่งทหารมอญรับจ้างพายเรือติดตาม เพื่อหวังรุมลอบปลงพระชนม์  รวมทั้งส่งทหารมอญส่วนหนึ่งลอบโจมตีเรือใบของคุณพัด แต่คุณพัด กับสิงห์ขามซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่ม รู้เท่าทันแผนการ วางแผนต่อสู้ และฆ่าทหารรับจ้างเหล่านั้นตายทั้งหมด
นวนิยายจบลงที่ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เสด็จขึ้นเรือใบของคุณพัด และทรงร่ำลาผู้ช่วยเหลือทั้งสี่คน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ปมปริศนา พระเจ้าตาก ไม่ได้ถูกประหารชีวิต !?!
หมวดหมู่:นวนิยาย
สถานีรถไฟลพบุรี

ชานชาลาสถานีรถไฟลพบุรี
สถานีรถไฟลพบุรี เป็นสถานีรถไฟระดับ 1 อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 132.81 กิโลเมตร ตั้งอยู่ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี สถานีลพบุรีเป็นเขตสิ้นสุดทางคู่ (กรุงเทพ-ชท.บ้านภาชี-ลพบุรี) เริ่มทางเดี่ยว (ลพบุรี-เชียงใหม่) แต่ปัจจุบัน (พ.ศ. 2563) กำลังก่อสร้างโครงการทางคู่ช่วงลพบุรี - ปากน้ำโพ โดยทางคู่ระหว่างสถานีบ้านกลับถึงสถานีโคกกระเทียมเป็นทางยกระดับขนานไปกับถนนเลี่ยงเมืองลพบุรี โดยคาดว่าจะเสร็จในปี พ.ศ. 2567

**ตารางเวลาการเดินรถ**

**เที่ยวล่อง**

**เที่ยวขึ้น**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดลพบุรี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองลพบุรี
สตาดีโอโอลิมปีโก

สตาดีโอโอลิมปีโก (Stadio Olimpico) คือสนามกีฬาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ภายในบริเวณศูนย์กีฬา โฟโร อิตาลีโก กรุงโรม ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของทีม สโมสรฟุตบอลลาซิโอ และทีม สโมสรฟุตบอลโรม่า รวมถึงใช้เป็นสนามแข่งฟุตบอลถ้วยประจำปี โคปป้า อิตาเลีย รอบชิงชนะเลิศ สนามแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1936 และได้รับเลือกให้เป็นสนามแข่งขันกีฬาสำคัญของโลกหลายครั้ง เช่น กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ในปี ค.ศ. 1960, ฟุตบอลโลก นัดชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ.1990, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป นัดชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ.1968 และ 1980 และฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก (ยูโรเปี้ยนคัพ) นัดชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ.1977, 1984, 1996 และ 2009 สนามแห่งนี้เคยมีความจุมากถึง 82,922 ที่นั่ง ก่อนจะมีการปรับปรุงครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2007 โดยปรับที่นั่งใหม่ลดลงมาเหลือ 72,698 ที่นั่ง
โอลิมปีโก ถูกจัดระดับจาก UEFA ให้เป็นสนามฟุตบอลระดับ 5 ดาว ปัจจุบันสนามแห่งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสนามฟุตบอลมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สนามฟุตบอลในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:สนามกีฬาโอลิมปิก
หมวดหมู่:สนามกีฬาในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:สมาคมกีฬาโรมา
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาลัตซีโย
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลโลก 1990
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2032
นรสิงห์

นรสิงห์ (lit=มนุษย์-สิงโต, Narasiṃha) เป็นอวตารของพระวิษณุ โดยมีร่างกายท่อนล่างเป็นมนุษย์ และร่างกายท่อนบนเป็นสิงโต ลงมาทำลายความชั่วร้ายและยุติการกดขี่ข่มเหงทางศาสนาและความหายนะบนโลก ฟื้นฟูธรรม  นอกจากนี้ นรสิงห์ยังได้รับการกล่าวถึงเป็นเทพแห่งโยคะ ในรูปแบบโยคะ-นรสิงห์p=102
นรสิงห์เป็นหนึ่งในเทพหลักในลัทธิไวษณพ และตำนานของเขาได้รับการยกย่องในVaikhanasas, Sri Vaishnavism, Sadh Vaishnavism และในธรรมเนียมอื่น ๆ ของลัทธิไวษณพ

**เรื่องราว**
หิรัณยกศิปุบำเพ็ญตบะเป็นเวลานาน จนได้รับพรจากพระพรหม ให้เป็นผู้ที่ฆ่าไม่ตายจากมนุษย์, สัตว์, เทวดา ให้ฆ่าไม่ตายทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน ให้ฆ่าไม่ตายทั้งจากอาวุธและมือ ให้ฆ่าไม่ตายทั้งในเรือนและนอกเรือน
หิรัณยกศิปุ ได้อาละวาดสร้างความเดือดร้อนไปทั่วทั้งสามภพ พระอินทร์จึงทูลเชิญพระนารายณ์อวตารเกิดมาเป็น นรสิงห์ คือ มนุษย์ครึ่งสิงห์ นรสิงห์สังหารหิรัณยกศิปุด้วยกรงเล็บด้วยการฉีกอก ที่กึ่งกลางบานประตู ในเวลาโพล้เพล้ ก่อนตาย นรสิงห์ได้ถามหิรัณยกศิปุว่า สิ่งที่ฆ่าเจ้าเป็นมนุษย์หรือสัตว์หรือเทวดาหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ สิ่งที่สังหารเป็นมือหรืออาวุธหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ ในเรือนหรือนอกเรือนหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ และเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ นรสิงห์จึงประกาศว่า บัดนี้ พรที่ประทานจากพระพรหมได้สลายไปสิ้นแล้ว เทวดาทั้งสามภพจึงยินดี
รูปประติมากรรมหรือรูปวาดของนรสิงห์ตอนสังหารหิรัณยกศิปุ จึงมักสลักมีรูปเทวดาองค์เล็ก ๆ 2 องค์อยู่ข้างล่างแสดงกิริยายินดีด้วย

**ระเบียงภาพ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
isbn = 9780791407998

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Iconography and Symbolism of Pañcamukha Narasimha, R. Kalidos (1987)- The story of Lord Narasimha
หมวดหมู่:เทพเจ้าฮินดู
หมวดหมู่:พระวิษณุ
อนเซ็ง

อนเซ็งกลางแจ้ง
อนเซ็งในร่ม
ในประเทศญี่ปุ่น อนเซ็ง หรือ อนเซ็น (onsen) เป็นบ่อน้ำร้อนและสิ่งอำนวยความสะดวกในการอาบน้ำกับที่พักขนาดเล็กแบบดั้งเดิมรอบ ๆ บ่อ มีแหล่งบ่อน้ำพุประมาณ 25,000 ทั่วญี่ปุ่น และ อนเซ็ง ประมาณ 3,000 แห่งที่ใช้น้ำร้อนตามธรรมชาติจากน้ำพุที่มีพลังงานความร้อนใต้พิภพ
อนเซ็ง อาจเป็นอ่างน้ำกลางแจ้ง (roten-buro / noten-buro) หรืออ่างน้ำในอาคาร (uchiyu) อนเซ็งแบบดั้งเดิมอยู่กลางแจ้ง แม้ว่าที่พักในปัจจุบันหลายแห่งจะมีห้องอาบน้ำในอาคารเช่นกัน ในปัจจุบัน เนื่องจากครัวเรือนส่วนใหญ่มีห้องอาบน้ำส่วนตัว ทำให้จำนวนอ่างน้ำสาธารณะแบบดั้งเดิมมีจำนวนลดลง แต่จำนวนและความนิยมของเมืองรีสอร์ทอนเซ็ง (温泉街, onsen-gai) เพิ่มขึ้นนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง
บริเวณที่มี อนเซ็ง มักระบุบนป้ายและแผนที่ด้วยสัญลักษณ์ ♨ อักษรคันจิ 湯 (yu หมายถึง "น้ำร้อน") หรือถอดเสียงด้วยอักษรฮิรางานะเป็น ゆ (yu)

**คำนิยาม**

**ดูเพิ่ม**
 ซาวน่า- บ่อน้ำร้อน- เรียวกัง

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
 Hotta, Anne, and Yoko Ishiguro. A Guide to Japanese Hot Springs. New York: Kodansha America, 1986. 0-87011-720-3.- Fujinami, Kōichi. Hot Springs in Japan. Tokyo: Board of Tourist Industry, Japanese Government Railways; Maruzen Company, Ltd., 1936.- Neff, Robert. Japan's Hidden Hot Springs. Rutland, Vermont: Charles E. Tuttle, 1995. 0-8048-1949-1.- Seki, Akihiko, and Elizabeth Heilman Brooke. The Japanese Spa: A Guide to Japan's Finest Ryokan and Onsen. Boston: Tuttle Publishing, 2005. 0-8048-3671-X. Reprinted as Ryokan: Japan's Finest Spas and Inns, 2007. 0-8048-3839-9.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Onsen Tipster A database of genuine onsen in Japan-  Sento Guide Guide to public baths in Japan-  OnsenJapan.net Interactive Google map with easy-to-read icons, pictures, and reviews-  Secret Onsen a database with more than 125 onsen all around Japan-  Japan Onsen A mountain onsen guide of the Japan Alps-  Japanbased Onsen guide A guide on how to onsen in Japan
หมวดหมู่:การอาบน้ำในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บ่อน้ำร้อน
หมวดหมู่:ประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:การอาบน้ำสาธารณะ
หมวดหมู่:การว่ายน้ำ

การว่ายน้ำเป็นกระบวนการในการเคลื่อนที่ในน้ำของมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตอื่น การว่ายน้ำของมนุษย์มีจุดประสงค์หลายอย่าง เช่น นันทนาการ การแข่งขัน การออกกำลังกาย
ว
หมวดหมู่:การอาบน้ำ
หมวดหมู่:นันทนาการ
หมวดหมู่:กีฬาการแข่งความเร็ว