พระเจ้าเซจงมหาราช

พระเจ้าเซจงมหาราช (ฮันจา=世宗大王 , พ.ศ. 1940 ถึง พ.ศ. 1993) พระนามเดิมว่า อี โด (이도) เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่สี่แห่งราชวงศ์โชซ็อน เดิมทีมีพระอิสริยยศว่า เจ้าชายชุงนย็อง (중녕대군) พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของพระเจ้าแทจงแห่งโชซ็อนและพระราชินีว็อนกย็อง ในปี ค.ศ. 1418 พระองค์ได้รับการสถาปนาให้เป็นรัชทายาทต่อจากพระเชษฐาของพระองค์คือเจ้าชายรัชทายาทอี เจ (왕세자이제) ซึ่งถูกถอดจากพระอิสริยยศ ปัจจุบัน พระเจ้าเซจงมหาราชได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้นำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลี
แม้จะขึ้นครองราชบัลลังก์หลังจากการสละราชบัลลังก์โดยสมัครใจของพระราชบิดาในปี ค.ศ. 1418 แต่พระเจ้าเซจงก็เป็นเพียงกษัตริย์หุ่นเชิดในขณะที่พระเจ้าแทจงยังคงกุมพระราชอำนาจที่แท้จริงและปกครองประเทศจนกระทั่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1422 พระเจ้าเซจงจึงเป็นกษัตริย์แต่เพียงผู้เดียวเป็นเวลา 28 ปี แม้ว่าหลังจากปี ค.ศ. 1439 พระองค์จะประชวรหนักมากขึ้น และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1442 พระราชโอรสองค์โตของพระองค์คือเจ้าชายรัชทายาทอี ฮยาง (왕세자이향, พระเจ้ามุนจงแห่งโชซ็อนในอนาคต) จึงทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
พระเจ้าเซจงได้สนับสนุนและส่งเสริมลัทธิขงจื๊อแบบเกาหลีและลัทธิขงจื๊อใหม่และออกกฎหมายแก้ไขกฎหมายที่สำคัญ พระองค์สร้างและประกาศใช้อักษรเกาหลี (ปัจจุบันเรียกว่าอักษรฮันกึล) ส่งเสริมความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และแนะนำมาตรการเพื่อกระตุ้นการเติบโตทางเศรษฐกิจ พระองค์ส่งทัพไปทางเหนือและก่อตั้ง Samin Jeongchaek (นโยบายการย้ายถิ่นฐานของชาวนา) เพื่อดึงดูดผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ทางใต้ พระองค์ช่วยปราบโจรสลัดญี่ปุ่นระหว่างการรุกรานโอเออิ

**พระราชประวัติ**
อี โด (ฮันจา=李裪) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามของพระเจ้าแทจงกับพระราชินีว็อนกย็อง เมื่อพระชนมายุ 16 พรรษาได้รับสถาปนาเป็น เจ้าชายชุงนย็อง (충녕대군; 忠寧大君) และทรงอภิเษกกับพระชายาชิม ซึ่งภายหลังได้รับสถาปนาเป็นพระนางโซฮ็อน พระเชษฐาทั้งสองของพระองค์คือเจ้าชายยังนยอง และเจ้าชายฮโยรยองเห็นถึงความสามารถของเจ้าชายชุงนยองแต่ยังเยาว์ จึงคิดจะยกบัลลังก์ให้โดยการประพฤติตนเหลวแหลกในราชสำนัก ทำให้เจ้าชายทั้งสองถูกขับออกจากวัง ต่อมาเจ้าชายชุงนย็องได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระรัชทายาท หรือ วังเซจา (王世子 왕세자) เมื่อพระเจ้าแทจงสละบัลลังก์ใน พ.ศ. 1961 ก็ได้ให้เจ้าชายรัชทายาทชุงนย็องครองราชย์เป็นพระเจ้าเซจง

**ฮันกึล**
ราชกิจอย่างแรกของพระเจ้าเซจงคือการก่อตั้งชิบฮย็อนจอน สำนักปราชญ์ขงจื้อที่เป็นแหล่งรวมผู้มีความรู้เกี่ยวกับปรัชญาขงจื้อของประเทศ และยังเป็นแหล่งการศึกษาของนักปราชญ์ขงจื้อที่สำคัญอีกหลายท่านในอนาคต 
ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานชาวเกาหลีไม่มีอักษรเป็นของตนเองแต่ใช้อักษรจีนที่รับมา เรียกว่าฮันจา ซึ่งอักษรจีนเป็นอักษรที่สลับซับซ้อนในการเขียน การเรียนรู้และการจดจำ ดังนั้นในสมัยโชซ็อนจึงมีแต่ยังบันที่เป็นชนชั้นขุนนางเท่านั้นที่เขียนฮันจาเป็น ชาวบ้านสามัญชนทั่วไปจึงอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ อีกทั้งอักษรจีนยังใช้แทนเสียงในภาษาเกาหลี ได้ไม่ลื่นนัก ใน พ.ศ. 1989 พระเจ้าเซจงจึงทรงให้นักปราชญ์และนักประดิษฐ์ชื่อ จางยองชิล เดิมเป็นทหารองครักษ์ แต่พระเจ้าเซจงทรงเล็งเห็นในความสามารถจึงแต่งตั้งให้เป็นขุนนางขั้นชอง 3 พุม พระราชทานกำลังทรัพย์และอำนาจที่จะประดิษฐ์อะไรก็ได้ จางยองชิลได้ชื่อว่าเป็นผู้ประดิษฐ์มาตรวัดน้ำฝน อันแรกของโลกในปี พ.ศ. 1984 และยังสร้างนาฬิกาน้ำ นาฬิกาแดด และลูกโลกจำลองท้องฟ้า สำหรับโหรหลวงใช้ในการศึกษาดวงดาว แต่ชางยองชิลนั้นได้รับการต่อต้านจากขุนนาง เพราะชางยองชิลเป็นชอนมิน ชนชั้นต่ำสุดในสังคมโชซ็อน ต่ำแหน่งสูง ๆ ของขุนนางสงวนไว้สำหรับยังบันเท่านั้น จนในที่สุดชางยองชิลก็ถูกปลดใน พ.ศ. 1985
พระเจ้าเซจงทรงเห็นถึงปัญหาของชาวนา ในการทำเกษตรกรรม แล้วไม่ได้ผล และได้รับความลำบากเมื่อน้ำท่วม หรือแห้งแล้ง จึงทรงให้มีการแต่งหนังสือนงซาจิกซอล รวบรวมความรู้ประสบการณ์ในการทำการเกษตรจากเกษตรกรอาวุโสทั่วอาณาจักร และยังทรงลดภาษีเกษตรกร เพื่อมิให้เกษตรกรต้องลำบากและมีทรัพย์ในการทำเกษตรกรรมมากขึ้น

**ป้องกันประเทศ**
พระเจ้าเซจงยังทรงดำเนินนโยบายต้านทานผู้รุกรานต่างชาติอีกด้วย โดยพระเจ้าแทจงซึ่งเป็นแทซังวังอยู่นั้นได้แนะนำให้พระเจ้าเซจงส่งอีจองมูไปบุกเกาะซึชิมาที่เป็นแหล่งของโจรสลัดญี่ปุ่น จน พ.ศ. 1962 ตระกูลโซเจ้าครองเกาะซึชิมาได้ยอมจำนนและส่งบรรณาการไปยังฮันซอง และพ.ศ. 1963 เกาะซึชิมาก็ขึ้นตรงต่อมณฑลคยองซังของโชซ็อน
ทางเหนือพระเจ้าเซจงก็ทรงก่อตั้ง สี่ป้อมหกปราการ (사군육진; ซากุนยุกจิน) เพื่อป้องกันการรุกรานของพวกแมนจูทางเหนือ และใน พ.ศ. 1976 ทรงส่งคิมจงซอ ไปบุกขยายอาณาเขตทางเหนือ จนโชซ็อนมีอาณาเขตติดแม่น้ำยาลู
พระราชกรณียกิจต่าง ๆ ของพระเจ้าเซจงนั้นยังคุณประโยชน์มากมายต่ออาณาจักรโชซ็อน และรวมไปถึงประเทศเกาหลีทั้งเหนือและใต้ในปัจจุบันด้วย เพราะทรงส่งเสริมวัฒนธรรมเกาหลี ทำให้ชาวเกาหลีมีความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมของตนเองในทุกวันนี้ และพระสาทิสลักษณ์ของพระองค์ยังปรากฏบนธนบัตร 10,000 วอนของเกาหลีใต้ เมื่อพระนางโซฮ็อนสวรรคต พระเจ้าเซจงทรงเศร้าโศกพระราชหฤทัย จนสวรรคตใน พ.ศ. 1993 มีพระเจ้ามุนจง สืบต่อราชบัลลังก์

**พระนามเต็ม**
 พระเจ้าเซจง จางฮอน ยองมุน เยมู อินซอง มยองฮโย- 세종장헌영문예무인성명효대왕- 世宗莊憲英文睿武仁聖明孝大王

**พระบรมวงศานุวงศ์**
 พระราชบิดา: พระเจ้าแทจง (태종)- พระราชมารดา: พระนางว็อนกย็อง สกุลมิน แห่งยอฮึง (ฮันจา=元敬王后 閔氏, กันยายน 1337 – 12 กันยายน 1391)

**พระอัครมเหสี พระสนม พระราชโอรส พระธิดา**
 พระนางโซฮ็อน สกุลซิม แห่งช็องซง (ฮันจา=昭憲王后 沈氏, 28 กันยายน 1395-24 มีนาคม 1446)
** เจ้าหญิงจองโซ
** อี ฮยาง, พระเจ้ามุนจงแห่งโชซ็อน
** เจ้าหญิงจองอึย
** อี ยู, พระเจ้าเซโจ 
** อี ยอง, เจ้าชายอันพย็อง
** อี กู, เจ้าชายอิมย็อง
** อี ยอ, เจ้าชายควังพย็อง
** อี ยู, เจ้าชายกึมซ็อง
** อี อิม, เจ้าชายพย็องว็อน
** อี ยอม, เจ้าชายย็อนกึม- พระสนมเอกฮเยบิน สกุลยาง แห่งชองจู  (ฮันจา=惠嬪 楊氏, ?-9 พฤศจิกายน 1455)
** อี โอ, เจ้าชายฮันนัม
** อี ฮย็อน, เจ้าชายซูช็อน
** อี จอน, เจ้าชายย็องพุง- พระสนมเอกยองบิน สกุลคัง แห่งจินจู (ฮันจา=令嬪 姜氏)
** อี ยอง, เจ้าชายฮวาอึย- พระสนมเอกซินบิน สกุลคิม แห่งชองจู (ฮันจา=慎嬪 金氏, 1406-4 กันยายน 1464)
** เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
** อี จอง, เจ้าชายคเยยาง
** อี คง, เจ้าชายอึยชาง
** เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
** อี ชิม, เจ้าชายมิลซ็อง
** อี ยอน, เจ้าชายอิกฮย็อน
** อี ทัง, เจ้าชายย็องแฮ
** อี โก, เจ้าชายทัมยาง- พระสนมควีอิน สกุลปาร์ค (ฮันจา=貴人 朴氏) - พระสนมควีอิน สกุลชเว (ฮันจา=貴人 崔氏)- พระสนมโซยอง ตระกูลฮง (소용 홍씨)- พระสนมซุกวอน ตระกูลลี (숙원 이씨)
** เจ้าหญิงจองอัน- ซังชิม ตระกูลซง (ฮันจา=尙寢 宋氏, ค.ศ. 1396－ค.ศ. 1463) 
** เจ้าหญิงจองฮย็อน- พระสนมซากี ตระกูลชา (ฮันจา=司記 車氏, ?-10 กรกฎาคม 1444) 
** เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม 

**พงศาวลี**

**อ้างอิง**

เซจง
หมวดหมู่:มหาราช
หมวดหมู่:ผู้คิดค้นระบบการเขียน
หมวดหมู่:บุคคลที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ