Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
วันเลิฟ (เพลงอะระชิ)

"One Love" เป็นซิงเกิลที่ 22 ของของวงบอยแบนด์ อาราชิ ซิงเกิลวางจำหน่ายทั้งหมดสองรูปแบบ: แบบปกติบรรจุเพลงทั้งหมดของซิงเกิลไว้ รวมทั้งเวอร์ชันคาราโอเกะ, แบบ limited editions ได้บรรจุเพลงหลักพร้อมกับดีวีดีที่บรรจุมิวสิกวีดีโอ โดยเป็นครั้งแรกในผลงานของอาราชิที่ได้มีการรีมิกซ์เพลงประกอบซีรีส์ Hana Yori Dango เข้าไว้ด้วยกัน และถูกบรรจุอยู่ในเวอร์ชัน limited ภายหลังซิงเกิลนี้ได้มีการจัดจำหน่ายอีกรอบหลังจากที่ภาพยนตร์เรื่อง Hana Yori Dango Final ประสพความสำเส็จ โดยในการจำหน่ายครั้งใหม่นี้ได้เพิ่มบทพูดความยาว 2 นาที ของ โดเมียวจิ สึคาสะ พระเอกของซีรีส์ Hana Yori Dango ซึ่งแสดงโดย มัตซึโมโตะ จุน สมาชิกของอาราชิ

**ข้อมูลซิงเกิล**
"One Love" ได้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบของภาพยนตร์เรื่อง Hana Yori Dango Final ซึ่งนำแสดงโดยทีนักแสดงของ Hana Yori Dango จากภาคละคร โดยซิงเกิลนี้เรียกได้ว่าเป็นบทต่อจากเพลง "Wish" และ "Love So Sweet" ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครของ Hana Yori Dango และ Hana Yori Dango 2 ซึ่งเป็นภาคก่อนหน้าของ Hana Yori Dango Final ตามลำดับ ซิงเกิลนี้ยังถูกจัดเป็น 10 ซิงเกิลที่ดีที่สุดในปี 2009 ของ Japan Gold Disc Award's 

**ก่อนวางจำหน่าย**
ก่อนการวางจำหน่าย ชื่อของเพลงได้ถูกตั้งไว้ว่า "I Love You" โดยตัวเพลงได้ถูกเล่นครั้งแรกในการโปรโมตภาพยนตร์เรื่อง Hana Yori Dango Final ทางรายการทีวี Ōsama no Brunch ในวันที่ 26 เมษายน 2008 เพื่อเป็นการสร้างกระแสให้กับเพลง เพลงนี้จึงได้ถูกแถมเป็นของชำร่วยจากทัวร์คอนเสิร์ตของทางวง Arashi Marks 2008 Dream-A-Live พร้อมกับเพลงใหม่ที่ชื่อว่า "Green" วันที่ 18 พฤษภาคม CDJapan ร้านจำหน่ายซีดีออนไลน์ได้เปิดให้สั่งจองล่วงหน้าโดยทั้งสองเวอร์ชันสามารถทำยอดสั่งจองได้สูงสุด นอกจากนี้ซิงเกิล limited edition ยังสามารถขายหมดภายในสองชั่วโมง ตัวเพลงเต็มถูกเล่นครั้งแรกในรายการ Jun Style ซึ่งเป็นรายการวิทยุของมัตสึโมโตะในวันที่ 24 พฤษภาคม ปี 2008

**รายชื่อแทร๊ก**

**ผลงานบนตาราง**
"One Love" เปิดตัวด้วยอันดับสูงสุดในออริก้อนชารท์ประจำวันด้วยยอดขาย 74,610 และทำยอดขายประจำสัปดาห์ไปมากกว่า 300,000 ชุด โดยซิงเกิลนี้ยังได้รางวัล Double Platinum จาก RIAJ หลังจากทำยอดขายได้เกิน 500,000 ชุด
ซิงเกิลสามารถอยู่ในชารท์ประจำสัปดาห์ได้ถึงห้าอาทิตย์ เท่ากับซิงเกิล "Love So Sweet" ของวง ก่อนที่จะตกไปที่อันดับ 14 ในสัปดาห์ที่หก ในสัปดาห์ที่เจ็ดไดก้กลับมาอยู่อันดับสูงสุดที่ 2 ในชารท์รายวัน และได้อันดับที่ 5 ในสัปดาห์นั้น และใช้เวลาทั้งหมดไปแปดสัปดาห์ใน 10 อันดับสูงสุด นานกว่าทุกซิงเกิลขิงวง และอยู่ใน 30 อันดับแรกเป็นเวลาสิบเอ็ดสัปดาห์
สิ้นปี 2008 ซิงเกิลทำยอดขายไปได้ทั้งหมด 524,269 ชุด กลายเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดอันดับ 2 ในปี 2008 ของญี่ปุ่น เป็นรองเพียงแค่ "Truth/Kaze no Mukō e" ซิงเกิลที่ 23 ของทางวง

**ตาราง, ยอดขาย และ การรับรอง**

**ตาราง**

**ยอดขายและการรับรอง**

**อ้างอิง**

**External links**
  One Love product information date=2010-01-27  -  "One Love" buying interest survey report -  One Love Oricon profile 
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:เพลงของอาราชิ
ซิม

ซิม อาจหมายถึง- วิดีโอเกมโดยแมกซิสและอิเลคโทรนิค อาร์ต
** เกมชุดซิมซิตี
** เกมชุดเดอะซิมส์
** เกมชุดซิมอื่น ๆ
** ภาษาซิมส์- ซิมการ์ด (SIM card)- การจำลองสถานการณ์ (simulation)
Nepenthes madagascariensis

Nepenthes madagascariensis เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นเมืองหนึ่งในสองชนิดของประเทศมาดากัสการ์ อีกชนิดคือ N. masoalensis

**หน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด**
 N. madagascariensis var. macrocarpa Scott Elliot (1891)- N. madagascariensis var. cylindrica Dub. (1906)

**อ้างอิง**
 Grjebine, A. 1979.  Les moustiques des Nepenthes de Madagascar: Espèces nouvelles du genre Uranotaenia (Diptera, Culicidae). Annales de la Société Entomologique de France 15(1): 53–74.- James, G. 1988.  Some Observations of a Population of Nepenthes madagascariensis in Madagascar. Carnivorous Plant Newsletter 17(4): 102–103.- Ratsirarson, J. & J.A. Silander 1996. Structure and dynamics in Nepenthes madagascariensis pitcher plant micro-communities. Biotropica 28(2): 218–227.- Schlosser, E. 2005. Notes on some little known carnivorous plants from Madagascar. Carnivorous Plant Newsletter 34(4): 100–105.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ARKive -  images and movies of the Madagascar pitcher plant (Nepenthes madagascariensis) date=2006-04-23 
หมวดหมู่:หม้อข้าวหม้อแกงลิง
ความชัน

ความชันของเส้นตรงนิยามตามการยกขึ้นของเส้น m = Δy/Δx
ในทางคณิตศาสตร์ ความชัน (slope หรือ gradient) ของเส้นตรงบอกถึงความสูงชัน ความลาดเอียง หรือ ระดับ ค่าความชันยิ่งมากแสดงถึงความสูงชัน ความลาดเอียงที่มากขึ้น
ความชันนิยามตามอัตราของ"การยก"หารด้วย"การเคลื่อนที่"ระหว่างจุดสองจุดบนเส้น หรืออัตราส่วนสูงที่เปลี่ยนแปลงต่อระยะทางตามแนวนอนระหว่างสองจุดใดๆบนเส้น ให้สองจุดนั้นเป็น (x1,y1) และ (x2,y2) บนเส้นตรง ความชัน m ของเส้นตรงเป็น
 
ด้วยวิธีแคลคูลัสเชิงอนุพันธ์สามารถคำนวณความชันของเส้นสัมผัสจนถึงเส้นโค้งที่จุดๆหนึ่งได้
แนวคิดเรื่องความชันสามารถประยุกต์ในระดับหรือความชันในภูมิศาสตร์และวิศวกรรมโยธา ด้วยวิธีตรีโกณมิติ ระดับ m ของถนนที่งมุมลาดเอียง θ
 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Interactive applet demonstrates how to calculate  slope of a line
หมวดหมู่:คณิตศาสตร์มูลฐาน
รัฐหาน

ไฟล์:HanZhuan2.jpg|frame|right|State of Han(ตัวอักษรรัฐหาน, 220 BC)
หาน (p=Hán) เป็นรัฐจีนโบราณในยุครณรัฐ (戰國時代) ตั้งอยู่ในท้องที่ซึ่งปัจจุบันเป็นชานซีและเหอหนาน ที่ตั้งดังกล่าวกีดกันมิให้รัฐฉิน (秦國) เข้าถึงที่ราบจีนเหนือ ทำให้รัฐหานตกเป็นเป้าโจมตีของรัฐฉินบ่อยครั้ง ที่สุดแล้ว รัฐหานก็เป็นรัฐแรกในกลุ่มเจ็ดรณรัฐ (戰國七雄) ที่ผนวกเข้ากับรัฐฉิน หลังจากการรบราจนเลือดนองแผ่นดินในยุทธการที่ฉางผิง (長平之戰) เมื่อ 260 ปีก่อนคริสตกาล

**ประวัติ**

**การก่อตั้ง**
อ้างอิงจากบันทึกบทที่ 45 ของ บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ หรือที่รู้จักกันในชื่อ สือจี้ , เชื้อพระวงศ์แคว้นหาน เป็นหนึ่งในสาขาของผู้ปกครองของ รัฐจิ้น. โดยผู้ก่อตั้งรัฐหาน หวู๋จื่อมีศักดิ์เป็นลุงของ จิ้นหวู่กง โดยเชื้อพระวงศ์แคว้นหานได้กลายเป็นคณะรัฐมนตรีที่มีอำนาจใน รัฐจิ้น แล้วได้รับให้ดูแลพื้นที่ หานเฉิง มฑทล ส่านซีในปัจจุบัน

**ยุควสันตสารท**
ในช่วงยุค ยุควสันตสารท, หรือยุคชุนชิว สมาชิกตระกูลหาน ได้กลายเป็นหนึ่งในสามตระกูลที่ทรงอิทธิพลใน รัฐจิ้น. In 403 BC, หานจิ่งโหว,ร่วมมือกับสองตระกูลที่มีอิทธิ์ในแคว้นจิ้น ได้แก่  ตระกูล เว่ย นำโดย เว่ยเหวินโหว และตระกูล จ้าว นำโดย จ้าวเลี่ยโหว ได้ร่วมกันแบ่งแคว้นจิ้นออกเป็นสามส่วนให้แก่ตระกูลของตนเอง ซึ่งเหตุการณ์นี้ถือเป็นการสิ้นสุดของยุค ยุควสันตสารท และถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุค  ยุครณรัฐ. โดยรัฐหานถือเป็นรัฐอิสระ .  และเป็นที่รับรู้กันว่ารัฐหานได้กลายเป็นรัฐใหม่ในช่วง 403 ปีก่อน ค.ศ.   โดยในช่วงนี้ผู้ปกครองรัฐหานได้เรียกตัวเองว่า    (โหว, "marquess"). หรือเทียบกับตำแหน่งขุนนางไทยคือ พระยา

**ยุครณรัฐ**
รัฐหานได้เข้าสู่ยุคทองในช่วงของ หานหลีโหว โดยที่ หานหลีโหว ได้แต่งตั้ง เฉินปู๋ไห้ เป็นนายกรัฐมนตรีและดำเนินนโยบายด้านกฎหมายของเขา การปฏิรูปเหล่านี้ทำให้การบริหารของรัฐหานดีขึ้นและเพิ่มขีดความสามารถทางทหาร ในยุคของหานเชี่ยนฮุ่ยอ๋อง (332–312 ปีก่อนคริสตกาล) แคว้นหานได้ประกาศตัวเป็นอาณาจักรอิสระ

**การล่มสลาย**
ในช่วงการตกต่ำลงอย่างต่อเนื่องในที่สุดแคว้นหานก็สูญเสียอำนาจในการปกป้องดินแดนของตนและต้องคอยขอความช่วยเหลือทางทหารจากรัฐอื่น ๆ ประกอบกับการแข่งขันระหว่าง รัฐเว่ย และ รัฐฉี เพื่อที่จะเป็นผู้ควบคุมแคว้นหาน ส่งผลให้เกิด ยุทธการหม่าหลิงซึ่งส่งผลให้ทำให้ รัฐฉี เป็นรัฐที่มีชื่อเสียงในภาคตะวันออก ใน 260 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากกนี้ การรุกรานของ รัฐฉิน นำไปสู่การแทรกแซงของ รัฐจ้าว และการต่อสู้ทในสงครามฉางผิง
ในช่วงท้ายของยุคแคว้นหานมีความพยายามที่จะทำให้ รัฐฉิน สิ้นเปลืองทรัพยากรไปกับการก่อสร้างสาธารณูปโภคที่มีราคาแพง รัฐหาน จึงได้ส่งวิศวกรชื่อ เจิ้งกั๋ว ไปยัง รัฐฉิน เพื่อชักชวนให้ รัฐฉิน ลงทุนในระบบสาธารณูปโภคที่มีราคาแพง หรือที่รู้จักในปัจจุบันว่า คลองเจิ้งกั๋ว หากแต่ คลองเจิ้งกั๋วนั้นกลับสร้างผลประโยชน์ให้กับ รัฐฉิน มหาศาล ทั้งช่วยพัฒนระบบเกษตรกรรม และเศรษฐกิจให้กับ รัฐฉิน ส่งผลให้ผลผลิตทางเกษตรกรรมและเศรษฐกิจของ รัฐฉิน มีมูลค่ามากกว่า รัฐทั้ง 6 และ รัฐหาน ก็ถูกรัฐฉินผนวกเป็นรัฐแรก ในช่วง 230 ปีก่อนคริสตกาล

**รายนามผู้ปกครอง**

**ผังแสดงผู้ปกครองแคว้นหาน**

หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 3
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศจีน
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในอดีต
ชิราโตะ เตมูร์ ชิน

ชิราโตะ เตมูร์ ชิน (白戸テムル心（しらと-しん）; SHIN "TEMUR" SHIRATO) เป็นตัวละครสำคัญจากการ์ตูนเรื่องคุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ ซึ่งเป็นนักมวยไทยชาวมองโกเลียประจำสมาพันธ์มวยไทยแห่งประเทศญี่ปุ่น (ALL JAPAN MUAY THAI FEDERATION - AJM) โดยมีเทรนเนอร์ชาวไทยคอยให้คำแนะนำ และเริ่มมีบทบาทสำคัญในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 31-32 เป็นต้นมา ชื่อของเขาเป็นชื่อที่มาจากการเล่นคำในภาษาญี่ปุ่น โดยดัดแปลงมาจากชื่อของ เตมูจิน ซึ่งเป็นนามเดิมของ เจงกีส ข่าน ผู้เป็นจักรพรรดิของมองโกเลียสมัยก่อน ทั้งนี้ คำว่า เตมูร์ ในภาษาญี่ปุ่นนั้นหมายถึง "เหล็ก" ส่วนคำว่า ชิน ในภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "ใจ" เมื่อรวมกันแล้วจึงมีความหมายว่า ใจเหล็ก

**ประวัติตามท้องเรื่อง**
ชิราโตะ เตมูร์ ชิน เป็นนักมวยไทยชาวมองโกลที่ได้แข่งขันศึก K-O-SGENESIS โดยเขาได้ทำการสู้กับ มินามิ ฮิโรคิ ซึ่งเป็นนักคาราเต้ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด แต่ในที่สุด ชิราโตะก็ถูกศอกฟาดจนได้รับบาดเจ็บ เขาจึงจำใจที่จะยอมแพ้เพราะต้องการเก็บแรงไว้รอแข่งในรายการชิงแชมป์รุ่นเวลเตอร์เวทของสมาพันธ์มวยไทยแห่งประเทศญี่ปุ่นในอีก 2 เดือนข้างหน้า เพื่อที่จะได้กลับมาแข่งขันใหม่ในฐานะแชมป์ที่มาจากองค์กรที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศต่อไป

**การสร้างตัวละคร**

**การตอบรับ**
ชิราโตะ เตมูร์ ชิน ถือเป็นตัวละครจากที่มีอยู่ทั้งหมดของเรื่องเดียวกันนี้ ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับคะแนนโหวตล่าสุดอยู่ในอันดับที่สอง

**อ้างอิง**
 ยาสุชิ บาบะ. คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ. เล่ม 31-32. พิมพ์ครั้งที่ 1. บริษัท ดับลิว พีเอส (ประเทศไทย) จำกัด. ISBN 978-616-516-715-4

**ดูเพิ่ม**
 คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  グラップラーキシ -  馬場康誌公式サイト『不動心』 date=2019-12-30 -  ร่วมโหวตคะแนนให้กับตัวละครที่คุณชื่นชอบ date=2010-09-24  
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักมวยไทย
หมวดหมู่:ตัวละครชาวมองโกเลีย
อีวอล์ฟเรสต์ลิง

Evolve Wrestling เป็นค่ายมวยปล้ำน้องใหม่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2010 โดยอดีตนักมวยปล้ำ Gabe Sapolsky ซึ่งสำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่
ฟิลาเดลเฟีย  เพนซิลเวเนีย โดยนักมวยปล้ำส่วนใหญ่เป็น นักมวยปล้ำอาชีพ ที่หมดสัญญากับค่ายมวยปล้ำต่างๆ ปัจจุบันปิดกิจการแล้ว โดย WWE ได้ซื้อสมาคมไปในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ.2020

**ตำแหน่งแชมป์**


**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:อีวอล์ฟเรสต์ลิง
หมวดหมู่:มวยปล้ำ
ไมโครไฟแนนซ์

ไมโครไฟแนนซ์ ตามความหมายของ ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย Asian Development Bank (ADB) คือ ระบบการเงินในระดับจุลภาค ซึ่งให้บริการทางด้านการเงินขั้นพื้นฐานทั่วไปสำหรับคนจน เช่น การฝากเงิน การกู้เงิน การจ่ายเงิน การโอนเงิน และการให้หลักประกันแก่ผู้ยากจน และครัวเรือนที่มีรายได้ต่ำตลอดจนการให้บริการทางการเงินแก่สถานประกอบการขนาดเล็ก
หมวดหมู่:การเงิน
อายุ มายุ

อายุ มายุ (Ayumayu) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนโดย ชิโอตารุ และวาดรูปโดย ซุสุโนะ เทะทสึจิ ผลิตและจัดจำหน่ายโดย อะกิตะ โชเท็ง และตีพิมพ์ในนิตยสาร  โชเน็น แชมป์เปี้ยน รายเดือน รวมเล่มมีทั้งหมด 5 เล่ม โดยเล่มแรกออกเมื่อเดือน ธันวาคม 2549 และเล่มสุดท้ายออกเมื่อเดือน เมษายน 2552  เป็นเรื่องของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ โยสุเกะ นั้นได้มาตามหาน้องสาวที่พลัดพรากจากไปอยู่กับครอบครัวบุญธรรมนับสิบปี

**เนื้อเรื่อง**
โยสุเกะ ชายหนุ่มผู้กำพร้าพ่อและแม่ อยู่ภายในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขามีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง และในที่สุด เขาก็พบว่าน้องสาวของเขา อยู่กับตระกูลอันโจ แต่ตระกูลอันโจ ดันมีลูกบุญธรรมสองคน เป็นผู้หญิงทั้งคู่ และ มีพี่ชายเหมือนกันทั้งคู่ และนั่นทำให้เขาต้องค้นหาหลักฐานที่ยืนยันว่า ระหว่างสองคนนี้ ใครเป็นน้องสาวของเขากันแน่ และนั่นทำให้เขาต้องอาศัยอยู่ในบ้านของตระกูลอันโจ เป็นการชั่วคราว จนกว่าจะพบกับน้องสาวที่แท้จริง ซึ่งลักษณะโครงเรี่องนั้น จะดูคล้ายกับเรื่อง Please Twin! (おねがい☆ツインズ) และ Kiss x Sis

**ตัวละครหลัก**
 豊川陽介
 ตัวละครหลัก เรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 ของโรงเรียนนันโย สูง 171 เซนติเมตร หมู่เลือด O พ่อแม่ของเขานั้นเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก ทำให้เขาและน้องสาวของเขานั้นถูกมาเลี้ยงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และไม่นาน น้องสาวของเขาก็ถูกผู้ใจบุญรับไปเป็นลูกบุญธรรม ซึ่งหลังจากที่เขาโตขึ้นมา เขาก็พยายามที่จะค้นหาน้องสาว และไปพบว่าไปอยู่กับตระกูลอันโจ ซึ่งผู้นำตระกูลนั้นเป็นผู้อำนวยการของโรงเรียนนันโย ที่เขาเรียนอยู่นั่นเอง เขาจึงเข้าไปติดต่อเพื่อจะพบน้องสาวของเขา แต่ทว่า เขากลับพบว่า ลูกบุญธรรมที่ตระกูลอันโจนั้นรับมา มีอยู่สองคน และต่างก็มีพี่ชายทั้งคู่ หมู่เลือดเหมือนกันทั้งคู่ เขาจึงต้องอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลอันโจจนกว่าจะพบน้องสาวที่แท้จริง นิสัยทั่วไปของเขาจะเป็นคนที่ค่อนข้างดูหื่น แต่รักน้องสาวมาก เขาพยายามที่จะดูแลน้องสาวทั้งสองคน โดยที่ถ้าหากน้องสาวคนใดเกิดอันตราย เขาจะมีท่าพิเศษของเขา คือ "GPS น้องสาว" ด้วยความบ้าของเขานั้นเอง ทำให้เกิดเหตุการณ์แปลกๆขึ้นตลอดเวลา
 安城あゆ
 นักเรียนหญิงชั้นปีที่ 1 ของโรงเรียนนันโย ส่วนสูง 153 เซนติเมตร หมู่เลือด O เป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลอันโจ อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเช่นเดียวกันกับโยสุเกะ ซึ่งตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นน้องสาวของโยสุเกะ เธอชอบเล่นบาสเกตบอลมาก มีบุคลิกคล้าย ๆ กับทอมบอย และขี้โมโหเป็นครั้งคราว
 安城真由
 นักเรียนหญิงชั้นปีที่ 1 ของโรงเรียนนันโย ส่วนสูง 158 เซนติเมตร หมู่เลือด O เป็นลูกสาวบุญธรรมอีกคนหนึ่งของตระกูลอันโจ ในวัยเด็กก็ถูกเลี้ยงมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับอายุและโยสุเกะ  เธอค่อนข้างเป็นคนที่อ่อนโยนและหลงรักโยสุเกะหัวปักหัวปำ ดังนั้นเธอไม่ได้อยากจะเป็นน้องสาวของโยสุเกะเลยแม้แต่น้อย

** ดูเพิ่ม**
  บล็อกของคุณฟูลุง รีวิวเรื่อง อายุ มายุ date=2010-01-05 -  อายุ มายุ ใน MyAnimeList
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง‎
รายพระนามพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โคกูรยอ

รายพระนามกษัตริย์แห่งราชวงศ์โคกูรยอ

รัชกาลที่
พระนามกษัตริย์
ครองราชย์
ระยะเวลาครองราชย์
พระชนมายุ

1.
พระเจ้าดงเมียงยอง 
37 - 19 ปีก่อนคริสตกาล
19 ปี
40 พรรษา

2.
พระเจ้ายูริ 
19 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ.ที่ 18
37 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

3.
พระเจ้าแดมูซิน 
ค.ศ.ที่ 18 - ค.ศ.ที่ 44
27 ปี
40 พรรษา

4.
พระเจ้ามินจุง 
ค.ศ.ที่ 44 - ค.ศ.ที่ 48
4 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

5.
พระเจ้าโมบอน 
ค.ศ.ที่ 48 - ค.ศ.ที่ 53
5 ปี
23 พรรษา

6.
พระเจ้าแทโจ
ค.ศ.ที่ 53 - ค.ศ.ที่ 146
93 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

7.
พระเจ้าชาแด
ค.ศ.ที่ 146 - ค.ศ.ที่ 165
19 ปี
94 พรรษา

8.
พระเจ้าซินแด
ค.ศ.ที่ 165 - ค.ศ.ที่ 179
14 ปี
90 พรรษา

9.
พระเจ้าโกกุกชอน
ค.ศ.ที่ 179 - ค.ศ.ที่ 197
22 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

10.
พระเจ้าซันซาง
ค.ศ.ที่ 197 - ค.ศ.ที่ 227
30 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

11.
พระเจ้าดองชอน
ค.ศ.ที่ 227 - ค.ศ.ที่ 248
21 ปี
39 พรรษา

12.
พระเจ้าจุงชอน
ค.ศ.ที่ 248 - ค.ศ.ที่ 270
22 ปี
46 พรรษา

13.
พระเจ้าซีโอชอน
ค.ศ.ที่ 270 - ค.ศ.ที่ 292
22 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

14.
พระเจ้าบองซาง
ค.ศ.ที่ 292 - ค.ศ.ที่ 300
8 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

15.
พระเจ้ามีชอน
ค.ศ.ที่ 300 - ค.ศ.ที่ 331
31 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

16.
พระเจ้าโกกุกวอน
ค.ศ.ที่ 331 - ค.ศ.ที่ 371
40 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

17.
พระเจ้าโซซูริม
ค.ศ.ที่ 371 - ค.ศ.ที่ 384
14 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

18.
พระเจ้าโกกุกยาง
ค.ศ.ที่ 384 - ค.ศ.ที่ 391
7 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

19.
พระเจ้าควางแคโทมหาราช
ค.ศ.ที่ 391 - ค.ศ.ที่ 413
22 ปี
39 พรรษา

20.
พระเจ้าจางซู
ค.ศ.ที่ 413 - ค.ศ.ที่ 490
77 ปี
97 พรรษา

21.
พระเจ้ามุนจามยอง
ค.ศ.ที่ 490 - ค.ศ.ที่ 519
29 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

22.
พระเจ้าอันจาง
ค.ศ.ที่ 519 - ค.ศ.ที่ 531
12 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

23.
พระเจ้าอันวอน
ค.ศ.ที่ 531 - ค.ศ.ที่ 545
14 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

24.
พระเจ้ายางวอน
ค.ศ.ที่ 545 - ค.ศ.ที่ 559
14 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

25.
พระเจ้าพยองวอน
ค.ศ.ที่ 559 - ค.ศ.ที่ 590
41 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

26.
พระเจ้ายองยาง
ค.ศ.ที่ 590 - ค.ศ.ที่ 618
28 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

27.
พระเจ้ายองนยู
ค.ศ.ที่ 618 - ค.ศ.ที่ 642
24 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด

28.
พระเจ้าบอจาง
ค.ศ.ที่ 642 - ค.ศ.ที่ 668
26 ปี
ไม่ทราบแน่ชัด


**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เกาหลี
แจงเกิลป็อป

แจงเกิลป็อป (jangle pop) เป็นแนวเพลงย่อยของป็อปร็อก ที่เน้นเสียงกีตาร์ที่แหลมเหมือนระฆัง (มักจะเป็นกีต้าร์ไฟฟ้า 12 สาย) และทำนองเพลงป็อปในทศวรรษ 1960 แม้ว่าวง Everly Brothers และ Searchers จะได้วางรากฐานให้กับแจงเกิลป็อป วงเดอะบีเทิลส์ (The Beatles) และเดอะเบิดส์ (The Byrds) มักให้ถูกให้เครดิตในฐานะผู้ริเริ่มที่ทำให้เสียง "jangly" เป็นที่แพร่หลาย โดยเฉพาะเพลง "Mr. Tambourine Man" ที่ชื่อแจงเกิลป็อปได้มาจากเนื้อร้อง "jingle-jangle morning" ที่มาพร้อบเสียงกีตาร์เหมือนระฆัง แม้จะมีวงอื่นในภายหลังที่ได้อิทธิพลจากเดอะเบิดส์ พวกเขาไม่ได้ทำเพลงโฟล์กร็อกเหมือนที่เดอะเบิดส์ทำ
ในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษที่ 1980 แจงเกิลป็อป ได้ปรากฏตัวเป็นสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวของโพลต์พังก์อเมริกันที่กลับมาใช้เสียง "jangly" จากทศวรรษที่ 1960 ระหว่างปี 1983 ถึง 1987 แจงเกิลป็อป ในอเมริกาใช้ในการอธิบายถึงวงดนตรี เช่น อาร์.อี.เอ็ม. (R.E.M.) และ เลตส์แอคทีฟ (Let's Active) รวมถึง เพสลีย์อันเดอร์กราวนด์ (Paisley Underground) ที่เป็นแนวย่อยซึ่งรวมกับไซเคเดลิก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 1990
หมวดหมู่:ป็อปร็อก
สนามกีฬาโออิตะ

สนามกีฬาโออิตะ
สนามกีฬาโออิตะ (Ōita Stadium) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ในเมืองโออิตะ บนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น มักเรียกชื่อกันว่า สนามกีฬาน้ำมันคีวชู (Kyushu Oil Dome; (九州オイルドーム) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากบริษัทน้ำมันคีวชู ส่วนมากใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอล เป็นสนามกีฬาของสโมสรเจลีก ที่ชื่อโออิตะทรินิตา สนามกีฬาออกแบบโดยสถาปนิกที่มีชื่อเสียง คิโช คูโรคาวา และสร้างโดยเคทีกรุ๊ป, ทาเคนากา คอร์โปเรชัน
โออิตะ
หมวดหมู่:สนามฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โออิตะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโออิตะ
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลโลก 2002
ไมเคิล เดลล์

ไมเคิล เดลล์ (Michael Dell) เป็นผู้ก่อตั้งเดลล์คอมพิวเตอร์ โดยลาออกจากมหาวิทยาลัยเท็กซัสกลางครัน เพื่อทำธุรกิจด้านคอมพิวเตอร์ นอกจากนี้เขายังมีงานหนังสืออย่าง ส่งตรงจากเดลล์ (Direct from DELL) ซึ่งมีการจัดแปลเป็นภาษาไทยโดย สำนักพิมพ์ซีเอ็ดบุ๊คส์ ด้วยเช่นกัน จากการจัดอันดับของนิตยสารฟอบส์ ณ วันที่ 5 เมษายน 2561 ไมเคิลมีสินทรัพย์สุทธิ 23.5 พันล้านดออลาร์สหรัฐและเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกอันดับที่ 38  

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  บริษัทเดลล์คอมพิวเตอร์- http://www1.ap.dell.com/content/default.aspx?c=th&l=th&~ck=geo
หมวดหมู่:นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:มหาเศรษฐีชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักลงทุนชาวอเมริกัน
มูน บลัดกูด

มูน บลัดกูด นางแบบ และนักแสดงหญิงชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลี  มีชื่อเสียงจากบทบาทการแสดงเป็นนักบินเครื่องบินขับไล่ ในภาพยนตร์เรื่อง เทอร์มิเนเตอร์ ซาลเวชัน  ก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นนักแสดงภาพยนตร์โทรทัศน์ ภาพยนตร์ดิสนีย์เรื่อง Eight Below เรื่อง Street Fighter: The Legend of Chun-Li และ Pathfinder: The Legend of the Ghost Warrior คู่กับคาร์ล เออร์บัน
มูน บลัดกูด เกิดที่เมืองแอนาไฮม์ แคลิฟอร์เนีย มารดาเป็นชาวเกาหลี บิดาเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายดัตช์และไอริช  เธอเคยเป็นสาวเชียร์ลีดเดอร์ของทีมลอสแอนเจลิส เลเกอรส์ และถ่ายแบบชุดบิกินีให้กับนิตยสารแมกซิมหลายครั้ง 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 name=Moon Bloodgood
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลี
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายดัตช์
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายไอริช
หมวดหมู่:บุคคลจากแอนะไฮม์
ฟาโรห์ฮอร์-อฮา

ฟาโรห์ฮอร์-อฮา  ทรงเป็นฟาโรห์องค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ที่ 1 ทรงปกครองอียิปต์ในช่วง 3,100 ปีก่อนคริสต์ศักราช

**อัตลักษณ์**

**พระนาม**
พระนาม ฮอร์-อฮา ที่ใช้กันโดยทั่วไปเป็นพระนามฮอรัสของฟาโรห์ ซึ่งมีชื่อเต็มว่า ฮอรัส-อฮา หมายถึง ฮอรัสนักสู้

**ทฤษฎี**
มีทฤษฎีบางส่วนเกี่ยวกับฮอร์-อฮาที่มีการโต้แย้ง โดยบางส่วนเชื่อว่าพระองค์เป็นคนเดียวกันกับฟาโรห์เมเนสในตำนานที่รวมอียิปต์เป็นหนึ่ง ในขณะที่บางส่วนอ้างว่าพระองค์เป็นพระโอรสในฟาโรห์นาร์เมอร์ที่รวมอียิปต์เป็นหนึ่ง นาร์เมอร์กับเมเนสอาจเป็นฟาโรห์องค์เดียวกันที่มีชื่อเรียกมากกว่าหนึ่งแบบ ถึงกระนั้น มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ในสมัยนั้นมากพอที่จะให้นาร์เมอร์เป็นฟาโรห์ผู้รวมอียิปต์องค์แรก (ดูแผ่นนาร์เมอร์) และฮอร์-อฮาเป็นพระราชโอรสและทายาทผู้สืบทอด

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
  url = https://books.google.com/books?id=pJ48YP14qZQC  .-  publisher = Cambridge University Press  .- Cite book | last = Lloyd | first = Alan B. | title = Herodotus: Book II | publisher = E. J. Brill | orig-year = 1975| year = 1994 | location = Leiden | url =  https://books.google.com/books?id=GQ7e1nuD9tcC| isbn = 90-04-04179-6-  isbn = 978-3-8331-6000-4-  isbn = 0-8109-9096-2- Toby A. H. Wilkinson, Early Dynastic Egypt, Routledge, London/New York 1999, 0-415-18633-1, 70-71
หมวดหมู่:ฟาโรห์ยุคราชวงศ์ที่หนึ่ง
ผักชีลาว

ผักชีลาว เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Apiaceae (Umbelliferae) ตัวอย่างพืชที่อยู่ในวงศ์นี้ ได้แก่ แคร์รอต, ขึ้นฉ่าย, ผักชี  ฯลฯ

**ลักษณะ**
 ชื่อพื้นเมือง : ผักชีลาว (ภาคกลาง), ผักชี (ขอนแก่น, เลย) ผักชีตั๊กแตน, ผักชีเทียน (พิจิตร), ผักชีเมือง (น่าน), ผักจี (แพร่)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ : ผักชีลาวเป็นพืชล้มลุกตระกูลเดียวกับผักชี ลำต้นมีสีเขียวเข้มขนาดเล็ก ลักษณะใบเป็นใบประกอบแบบขนนกมีสีเขียวสดออกเรียงสลับกัน ดอกมีขนาดเล็กสีเหลืองออกเป็นช่อ ก้านช่อดอกมีลักษณะคล้ายกับซี่ร่ม ผลแก่เป็นรูปไข่แบนมีสีน้ำตาลอมเหลือง ถ้านำไปใช้เป็นเครื่องเทศจะเก้บได้ก้ต่อเมื่อดอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล แต่ส่วนใหญ่จะพบในรูปของการทานสดเป็นผักมากกว่า ซึ่งควรเก็บก่อนที่จะออกดอก ผักชีลาวมีสองชนิด คือ ชนิดที่มาจากยุโรป (Dill) และชนิดที่มีกำเนิดในเอเชียเขตร้อน (Indian Dill) ในประเทศไทยมีการปลูกเพื่อใช้ทานเป็นผักมากกว่าปลูกเพื่อใช้ผลมาทำเครื่องเทศเพราะมีคุณภาพน้อยกว่าประเทศอินเดีย- การขยายพันธุ์ : ใช้เมล็ดในการขยายพันธุ์ - ระยะเวลาปลูก : มีระยะเวลาในการปลูกประมาณ 60 วัน ก็สามารถนำมาประกอบอาหารหรือกินสด ๆ ก็ได้ - การเตรียมดินในการปลูก : มีการฟื้นดิน ตากแดดให้แห้งเพื่อทำลายเชื้อโรคและวัชพืชที่อยู่ในดิน ทิ้งไว้ประมาณ 10 วัน หลังจากนั้นก็ทำการ พรวนดิน เก็บเศษวัชพืชต่าง ๆ และนำปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักที่สลายตัวดีแล้วมาใส่คลุกเคล้าให้เข้ากับดิน ทั้งนี้เพื่อความอุดมสมบูรณ์ของดิน ถ้าพบว่าดินเป็นกรด ควรนำปูนขาวมาคลุกกับดินเพื่อปรับสภาพของดินให้เหมาะในการเพาะปลูก

**วิธีปลูก**
วิธีปลูกมี 2 วิธี ได้แก่- วิธีที่ 1 เตรียมเมล็ดพันธุ์ที่จะใช้ในการปลูก แล้วหว่านเมล็ดพันธุ์ให้ทั่วแปลง- วิธีที่ 2 วัดระยะห่างของหลุมประมาณ 15 x 15 เซนติเมตร ใช้ไม้ขีดเป็นตารางให้เท่า ๆ กัน ใช้ไม้หรือนิ้วจิ้ม แล้วหยอดเมล็ดลงตามตารางที่ขีดไว้ เสร็จแล้วจึงใช้ดินกลบแล้วรดน้ำด้วยบัวรดน้ำ
สารสำคัญที่พบ :ผลผักชีลาวมีน้ำมันหอมระเหย ซึ่งปริมาณน้ำมันที่ได้ขึ้นอยู่กับแหล่งเพาะปลูกและฤดูกาลที่เก็บเกี่ยว นอกจากนี้แล้วยังประกอบด้วย 
สารดิลลาโนไซด์ สารประเภทกรดฟีโนลิค โปรตีน ไขมัน เป็นต้น

**คุณประโยชน์**
น้ำมันผักชีลาว (Dill seed oil) ได้จากการนำผลแก่แห้งไปกลั่นด้วยไอน้ำ สารสำคัญที่พบคือ คารืโวน ดี-ไลโมนีน และอัลฟ่า-เฟลเลนดรีน สารอื่นที่มีปริมาณรองลงมาคือ ไดไฮโดรคาร์โวน
ยูจีนอล ไพนีน และอะนีโทล เป็นต้น 
สรรพคุณทางยา : นำผลแก่แห้งของผักชีลาวบดให้เป็นผง ชงกับน้ำดื่มวันละ 4-5 แก้ว แก้อาการปวดท้อง แน่นท้อง ท้องอืดท้องเฟ้อ ช่วยขับลมหรือใช้ต้นสดของผักชีลาวผสมกับนมให้เด็กอ่อนดื่มแก้ท้องอืดท้องเฟ้อได้เช่นกัน ส่วนน้ำมันมักใช้ผสมในยาย่อยอาหาร ยาแก้ท้องอืดท้องเฟ้อ
ประโยชน์ทางอาหาร : ใบสดและใบแห้งใช้โรยบนอาหารประเภทปลาเพื่อดับกลิ่นคาว ใบใส่แกงอ่อมแกงหน่อไม้ห่อหมกแกล้มแกงเนื้อน้ำพริกปลาร้าผักใส่ไข่ยอดใบรับประทานกับลาบเมล็ด และใบช่วยชูรสเมล็ดมีน้ำมันหอมระเหยใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร เมล็ดแห้งที่แก่เต็มที่ใช้เป็นยาบำรุงกำลังชั่วคราวและขับลมในท้อง เมล็ดก่อนนำมาประกอบอาหารควรบดก่อน โดยนิยมโรยบนสลัดผักและมันฝรั่งบดเพื่อเพิ่มรสชาติ นอกจากนี้น้ำมันผักชีลาวยังใช้แต่งกลิ่นผักดอง น้ำซอส สตู ขนมหวาน เครื่องดื่มและเหล้า
ผักชีลาวเป็นพืชที่มีฤทธิ์ทางอัลลีโลพาที สารสกัดด้วยเอทานอลจากผลและเมล็ดยับยั้งการเจริญและการงอกของถั่วเขียวผิวดำได้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ผัก
หมวดหมู่:วงศ์ผักชี
หมวดหมู่:เครื่องเทศ
หมวดหมู่:สมุนไพรไทย
หมวดหมู่:พืชที่ใช้ในอายุรเวท
หมวดหมู่:ธรณีศิลป์

หมวดหมู่:ภูมิทัศน์
หมวดหมู่:ประติมากรรม
หมวดหมู่:ปรัชญาศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะสมัยใหม่
หมวดหมู่:ศิลปะ
ธรณีศิลป์
หมวดหมู่:การออกแบบสิ่งแวดล้อม
หมวดหมู่:สื่อทัศนศิลป์
หมวดหมู่:ศิลปะชั่วขณะ

“ศิลปะชั่วขณะ” (Ephemeral art) หมายงานศิลปะประเภทที่ไม่คงรูป หรือ “แปรรูป” (transient state) ไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่ทำและเมื่อทำเสร็จ เช่นการสร้างงานประติมากรรมด้วยแท่งน้ำค้างแข็งย้อยโดยแอนดี โกลด์สเวิร์ทธีที่เมื่อสร้างแล้วก็อยู่ได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็จะสลายตัวไป
ชั่วขณะ
ลัทธิสัจนิยมใหม่

ลัทธิสัจนิยมใหม่ (Nouveau réalisme หรือ New Realism)  คือขบวนการศิลปะที่ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1960 โดยนักวิพากษ์ศิลป์ปิแยร์ เรสตานีย์ และจิตรกรอีฟว์ ไคลน์ระหว่างนิทรรศการที่ห้องแสดงภาพอพอลลิแนร์ในมิลาน ปิแยร์ เรสตานีย์เป็นผู้เขียน “แถลงการณ์” (manifesto) ฉบับแรกสำหรับกลุ่มชื่อ “ประกาศบัญญัติของลัทธิสัจนิยมใหม่” (Constitutive Declaration of New Realism) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1960 ที่ประกาศว่า “ลัทธิสัจนิยมใหม่ - วิธีมองความเป็นจริงตามแนวใหม่” แถลงการณ์ร่วมได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1960 ในห้องศิลป์ของอีฟว์ ไคลน์โดยบุคคลเก้าคนที่รวมทั้ง: Yves Klein, Arman, Martial Raysse, Pierre Restany, Daniel Spoerri, Jean Tinguely และ Ultra-Lettrist, Francois Dufrêne, Raymond Hains, Jacques de la Villeglé ส่วนCésar, Mimmo Rotella และต่อมา Niki de Saint Phalle และ Gérard Deschamps เข้าร่วมในปี ค.ศ. 1961 และคริสโตในปี ค.ศ. 1963

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ศิลปะตะวันตก- ศิลปะสมัยใหม่ 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  "New Realism" date=2008-12-04 , article from the Centre Pompidou-  New Realsim website, listing each of the artists date=2008-12-04 
หมวดหมู่:จิตรกรรม
หมวดหมู่:ประติมากรรม
หมวดหมู่:ปรัชญาศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะสมัยใหม่
ลัทธิรูปลักษณ์นิยม

ภาพจากงานแสดงศิลปะของกลุ่ม “ลัทธิรูปลักษณ์นิยม” ในปี ค.ศ. 2003
ลัทธิรูปลักษณ์นิยม หรือ ลัทธิสตัคคิสม์ (Stuckism) คือขบวนการศิลปะนานาชาติที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1999 โดย บิลลี ไชล์ดิช และ ชาร์ลส์ ทอมสันเพื่อเผยแพร่ศิลปะรูปลักษณ์ (Figurative art) ที่ในการโต้ตอบศิลปะเชิงแนวคิด ศิลปินสิบสามคนกลุ่มแรกขยายตัวเพิ่มขึ้นเป็น 202 กลุ่ม ใน 48 ประเทศในเดือนตุลาคม  ค.ศ. 2009
กลุ่มรูปลักษณ์นิยมจัดงานแสดงศิลปะ และดึงดูดความสนใจจากมีเดียด้วยความคิดเห็นอันชัดแจ้งและการจัดการประท้วงโดยเฉพาะนอกเททบริเตนในการต่อต้านรางวัลเทิร์นเนอร์ นอกจากนั้นก็ยังประกาศการปฏิปักษ์ต่อการสนับสนุนของชาร์ลส์ ซาชิต่อกลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช (Young British Artists) หลังจากที่ทำการแสดงงานส่วนใหญ่ในห้องแสดงภาพเล็กๆ ในชอร์ดิทชในลอนดอนแล้วกลุ่มรูปลักษณ์นิยมก็มีโอกาสได้แสดงงานในพิพิธภัณฑ์หลักเป็นครั้งแรกในปีค.ศ. 2004 ที่หอศิลป์วอล์คเคอร์
คำว่า “Stuckism” คิดขึ้นโดยชาร์ลส์ ทอมสันในปี ค.ศ. 1999 เป็นการตอบโต้โคลงที่บิลลี ไชล์ดิชมักจะท่องอยู่หลายครั้ง ผู้บันทึกในโคลงว่าแฟนเก่าเทรซี อีมินเคยกล่าวว่าตัวเขา “stuck! stuck! stuck!” กับศิลปะ, กวีนิพนธ์ และดนตรีของตนเอง

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 ศิลปะตะวันตก- ศิลปะสมัยใหม่ 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ลัทธิรูปลักษณ์นิยม-  Stuckism International web site-  The Stuckists manifesto and the  Remodernism manifesto-  Myspace Profile for Stuckism International-  Comprehensive essay by Charles Thomson on Stuckism-  Billy Childish interviewed about Stuckism date=2006-11-22 -  List of Stuckist groups worldwide-  The Stuckists Punk Victorian at the Walker Gallery-  2007 Interview with "the thing is..." magazine date=2007-11-20 -  Photos of The Stuckists Punk Victorian date=2007-04-03 -  Triumph of Stuckism symposium official site date=2006-04-14 -  Stuckism in Germany-  Stuckism in Iran date=2009-01-30 -  Stuckist issue of MungBeing magazine-  Stuckists and Ofili Tate controversy in The Observer-  Stuckist manifestos (1999-2000) date=2015-11-07  and  flyer (2005)fix-attempted=yes  in the Tate Gallery - Interview with Peter Klint, Incubus' Choice, December 2006
หมวดหมู่:จิตรกรรม
หมวดหมู่:ประติมากรรม
หมวดหมู่:ปรัชญาศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะสมัยใหม่
หมวดหมู่:ศิลปะรูปลักษณ์นิยม

หมวดหมู่:จิตรกรรม
หมวดหมู่:ประติมากรรม
หมวดหมู่:ปรัชญาศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะสมัยใหม่
แม่พระแห่งลูกประคำ (การาวัจโจ)

แม่พระแห่งลูกประคำ (Madonna of the Rosary) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนขึ้นโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลี ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลป์ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย  
ภาพ “แม่พระแห่งลูกประคำ” ที่เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1607 เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยบุคคลเป็นจำนวนมากในภาพ ผู้ว่าจ้างเขียนภาพอาจเป็นเซซาเร เดสเต ดยุกแห่งโมเดนา ในปี ค.ศ. 1605 และเขียนที่เนเปิลส์ ภาพถูกมอบให้แก่วินเชนโซที่ 1 กอนซากา ดยุกแห่งมันโตวา ในปี ค.ศ. 1607 และต่อมาซื้อโดลกลุ่มศิลปินเฟลมมิชที่รวมทั้งปีเตอร์ พอล รูเบนส์ เพื่อมอบให้แก่โบสถ์คณะดอมินิกันในแอนต์เวิร์ป
ในภาพพระนางมารีย์พรหมจารีประทับบนบัลลังก์ ยื่นหัตถ์ประทานไปทางนักบุญดอมินิกที่ยืนถือโรซารีอยู่ทางขวาของพระนาง และทางขวาของภาพมีนักบุญปีเอโตรแห่งโมเดนา ข้างนักบุญปีเอโตรเป็นภาพนักบุญทอมัส อไควนัส นักเทววิทยาคนสำคัญของคณะดอมินิกัน
แม่พระและพระกุมาร และนักบุญยืนรวมกันเป็นโครงรูปสามเหลี่ยมจากผู้ที่แต่งตัวแบบคลาสสิกที่คุกเข่ายื่นมือออกไปยังนักบุญดอมินิกอยู่ด้านหน้าของภาพ ขณะที่ผู้อุทิศทางด้านซ้ายของภาพสวมเสื่อคอจีบหันมาทางผู้ชมภาพ เสาทางด้านซ้ายและม่านเพิ่มความขึงขังเป็นทางการให้แก่ภาพ ความสำเร็จของภาพนี้อยู่ที่การประสานรูปทรงอันซับซ้อนเข้าด้วยกันอย่างมีประสิทธิภาพตามหลักการเขียนภาพแบบบาโรก

**อ้างอิง**


**ดูเพิ่ม**
 การาวัจโจ- ชีวิตของพระนางพรหมจารี
หมวดหมู่:การาวัจโจ
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1600
หมวดหมู่:จิตรกรรมบาโรก
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับแม่พระและพระกุมาร
บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต

บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต (A Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่มีชื่อเสียงที่เขียนโดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา จิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยอิมเพรสชันนิสม์ใหม่ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโกที่ชิคาโกในสหรัฐอเมริกา  
ภาพ “บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต” ที่เขียนโดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา ระหว่างปี ค.ศ. 1884  ถึงปี ค.ศ. 1886 เป็นภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดของเซอราที่เป็นตัวอย่างของการเขียนโดยใช้เทคนิคการผสานจุดสี

**บทนำ**
เซอราใช้เวลาสองปีในการเขียนภาพ “บ่ายวันอาทิตย์” ที่เน้นรายละเอียดของภูมิทัศน์ของปาร์ค เซอราทั้งเขียนใหม่บนภาพเดิม และเขียนภาพร่างลายเส้น และ ภาพร่างสีน้ำมันหลายภาพ และจะไปนั่งในปาร์คไปเขียนภาพร่างของบุคคลต่างๆ เพื่อให้ได้รูปทรงที่ต้องการ เซอราเน้นการใช้สี แสง และรูปทรงที่เห็นด้วยตา 
แรงบันดาลใจจากการศึกษาการเห็นและทฤษฎีสีเซอราใช้จุดสีที่มีสีตัดกันซึ่งเมื่อสายตารวมเข้าด้วยกันแล้วจะกลายเป็นสีใหม่ขึ้นที่เป็นสีเดียว เซอราเชื่อว่าการเขียนภาพด้วยวิธีนี้ที่ปัจจุบันเรียกว่า “การผสานจุดสี” จะทำให้สีที่ออกมาสดใสและมีพลังมากกว่าการใช้ฝีแปรงในการเขียนภาพ และเพื่อที่จะเน้นภาพเขียนให้มีสีสดใสขึ้นไปอีกเซอราถึงกับเขียนกรอบในภาพด้วยจุดสีด้วย ส่วนกรอบนอกของภาพเป็นกรอบขาวบริสุทธิ์ที่ทำด้วยไม้ ซึ่งก็ยังคงอยู่
การเขียนงานชิ้นนี้เซอราใช้สีใหม่เป็นสีสังกะสีเหลือง (ซิงค์โครเมท) ที่เห็นชัดบนสีเหลืองที่ใช้เน้นบนลานในภาพ แต่ก็ผสมกับสีส้มและสีน้ำเงิน แต่เมื่อเวลาผ่านไปสีสังกะสีเหลืองก็เข้มขึ้นจนกลายเป็นสีน้ำตาล—ซึ่งเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อเซอรายังมีชีวิตอยู่
เกาะลากร็องด์ฌัตเป็นเกาะกลางแม่น้ำแซนในปารีส ที่ในปี ค.ศ. 1884 ใช้เป็นที่พักผ่อนของชาวปารีสที่ไกลจากสิ่งแวดล้อมอันยุ่งเหยิงของเมืองใหญ่

**อ้างอิง**


**ดูเพิ่ม**
 ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา- ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ใหม่- ภาพชีวิตประจำวัน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Seurat and the Making of a Grande Jatte
หมวดหมู่:ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1880
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ภาพชีวิตประจำวัน
หมวดหมู่:งานสะสมของสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก
หมวดหมู่:จิตรกรรมลัทธิประทับใจ
เทศกาลแกลสตันบูรี

เทศกาลแกลสตันบูรี ปี 2004
เทศกาลแกลสตันบูรี (Glastonbury Festival) หรือชื่อเต็มว่า เทศกาลศิลปะการแสดงร่วมสมัยแกลสตันบูรี (Glastonbury Festival of Contemporary Performing Arts) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แกลสตันบูรี หรือ แกลสโต เป็นเทศกาลดนตรีและการแสดงบนผืนหญ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นที่รู้จักด้านดนตรีร่วมสมัย และยังมีศิลปะ การเต้นรำ ตลก ละคร ละครสัตว์ คาบาเร่ต์ และศิลปะอื่น ๆ ในปี 2005 เทศกาลครอบคลุมพื้นที่ 900 เอเคอร์ (3.6 ตร.กม.) มีการแสดงกว่า 385 โชว์ มีผู้เข้าร่วมชมราว 150,000 คน ในปี 2007 มีการแสดงกว่า 700 การแสดง กับเวทีมากกว่า 80 เวที 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทศกาลดนตรีที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2513
หมวดหมู่:เทศกาลดนตรีในซัมเมอร์เซต
หมวดหมู่:งานสะสมของสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก

“บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต”โดย ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา
รวมภาพเขียนที่เป็นงานสะสมที่เป็นของสถาบันศิลปะแห่งชิคาโกที่ตั้งอยู่ที่เมืองชิคาโกในสหรัฐอเมริกา
ชิคาโก
เคานต์เลอปิกและลูกสาว (เดอกา)

เคานต์เลอปิกและลูกสาว (Count Lepic and His Daughters) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยแอดการ์ เดอกาจิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยอิมเพรสชันนิสม์ 
เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ภาพเขียนถูกขโมยไปจาก Foundation E.G. Bührle ในเมืองซูริกในสวิตเซอร์แลนด์

**อ้างอิง**


**ดูเพิ่ม**
 แอดการ์ เดอกา- ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์
หมวดหมู่:แอดการ์ เดอกา
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1870
หมวดหมู่:จิตรกรรมลัทธิประทับใจ
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ภาพเหมือน
หมวดหมู่:ศิลปะที่ถูกโจรกรรม
คูลิโอ

อาร์ทิส ลีออน ไอวีย์ จูเนียร์ (Artis Leon Ivey Jr.; 1 สิงหาคม ค.ศ. 1963 – 28 กันยายน ค.ศ. 2022) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ คูลิโอ (Coolio) เป็นแร็ปเปอร์และนักแสดงชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงจากซิงเกิลเปิดตัวในปี 1994 ที่ชื่อ "แฟนแทสติกวอยอิจ" และต่อมาในปี 1995 กับซิงเกิลฮิตอันดับ 1 "แกงสเตอรส์เพเรอไดซ์" ที่บรรจุอยู่ในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง เดงจะรัสไมดส์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์ชายชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ยุทธการฟอร์โบเซชูร์

ยุทธการฟอร์โบเซชูร์ (Bataille de Fort Beauséjour) เป็นการยุทธ์ในทวีปเมริกาเหนืออันเปิดฉากด้วยการโจมตีของฝ่ายอังกฤษในสงครามฝรั่งเศสกับอินเดียนแดงซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเจ็ดปี เมื่อพันโทโรเบิร์ต มองก์ทัน (Robert Monckton) ผู้บัญชาการกองพลอังกฤษ เคลื่อนพลจากที่ตั้งมั่นบริเวณตำบลฟอร์ลอว์รองซ์ (Fort Lawrence) เข้าโอบล้อมกองพลฝรั่งเศสที่ตำบลฟอร์โบเซชูร์ (Fort Beauséjour) เพื่อชิงพื้นที่คอคอดชิกเนกโท (Isthmus of Chignecto) และหลังจากถูกอังกฤษล้อมโจมตีเป็นเวลาสองสัปดาห์ โลอี ดู ปงต์ ดูช็องบง เดอ แวร์กอร์ (Louis Du Pont Duchambon de Vergor) ผู้บัญชาการกองพลฝรั่งเศส ก็ยกธงขาว

**อ้างอิง**
url= 
หมวดหมู่:สงครามฝรั่งเศสกับอินเดียนแดง
หมวดหมู่:สงครามของฝรั่งเศส
หมวดหมู่:สงครามของสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ความขัดแย้งในแคนาดา
โฮปฟอร์เฮตินาว: อะโกลบอลเบเนฟิตฟอร์เอิร์ธเควกรีลีฟ

โฮปฟอร์เฮตินาว: อะโกลบอลเบเนฟิตฟอร์เอิร์ธเควกรีลีฟ (Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief) เป็นรายการโทรทัศน์เพื่อหาทุนบริจาคการกุศลเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยเหตุการณ์แผ่นดินไหวในเฮติ ที่กำหนดออกอากาศวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2010 โดยจัดคอนเสิร์ตการกุศลใน 3 ที่คือเวทีลอนดอน เวทีลอสแอนเจลิส เวทีนครนิวยอร์ก และยังมีการรายงานสดจากเฮติ โดยมีศิลปินและผู้มีชื่อเสียงมาร่วมงานอย่าง มาดอนน่า, บียอนเซ่ โนวส์, คริสติน่า อากีเลร่า, สติง, โบโน, ดิเอดจ์, จัสติน ทิมเบอร์เลก, อลิเชีย คียส์, บรูซ สปริงส์ทีน, เดฟ แมททิวส์, คีธ เออร์เบิน, เชอรีล โครว์, โคลด์เพลย์, เทย์เลอร์ สวิฟต์, เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน, แมรี เจ. ไบลจ์, เจย์-ซี, ริฮันน่า, ชาคีร่า, สตีวี วันเดอร์, แอชลีย์ ทิสเดล, เอลเลน เดอจีเนเรส, โทบีย์ แม็กไกวร์, โซ ซัลดานา, เจสัน เบตแมน, เบน แอฟเฟล็ก และลีโอนาโด ดิคาปริโอ
ไวเคลฟ ฌอง รับหน้าที่เป็นพิธีกรคอนเสิร์ตในนิวยอร์ก จอร์จ คลูนีย์เป็นพิธีกรในลอสแอนเจลิส และแอนเดอร์สัน คูเปอร์เป็นพิธีกรในเฮติ โดยรายการนี้ประกาศผ่านทางเครือข่ายเอ็มทีวีในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2010 สามวันหลังเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2010 ถือเป็นรายการหาเงินบริจาคที่มีการแพร่ภาพกว้างขวางที่สุดในประวัติศาสตร์ กำหนดออกฉายวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2010 เวลา 2 ทุ่ม (ET/PT) ทางกลุ่มช่องของเอ็มทีวี (เอ็มทีวี วีเอชวัน บีอีที และซีเอ็มที) และออกอากาศทางช่องเอบีซี, ซีบีเอส, ฟ็อกซ์, เอ็นบีซี, พีบีเอส, เดอะซีดับเบิลยู, ซีเอ็นเอ็น, ซีเอ็นเอ็นอินเตอร์เนชันนอล, ทีเอ็นที, บราโว (สหรัฐอเมริกา), ออกซิเจน, อี!, สไตล์เนตเวิร์ก, จีโฟร์, ฟิวส์ทีวี, รีลซ์แชนเนล, เอ็มแอลบีเนตเวิร์ก, เคอร์เรนต์ทีวี, ดิสคัฟเวอรีเฮลท์, เอชบีโอ (เฉพาะช่องหลัก) และเนชันนอลจีโอแกรฟิกแชนนอล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เอ็มทีวี
ไฟล์:RMXPLogo.png

== คำอธิบายโดยย่อ**
Logo for RPG Maker XP
Screenshot by Mooshykris.  Logo is property of Enterbrain.

**สัญญาอนุญาต**

**การอนุญาตโดยเจ้าของลิขสิทธิ์**

**สัญญาอนุญาต**

**สัญญาอนุญาต ==
ไวเคลฟ ฌอง

นีลูเซต ไวเคลฟ ฌอง (Neluset Wyclef Jean) เกิดเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1972 เป็นนักดนตรีชาวเฮติ-อเมริกัน แร็ปเปอร์ และโปรดิวเซอร์เพลง เคยเป็นสมาชิกวงฟูจีส์
หมวดหมู่:นักแสดงเฮติ
หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:นักร้องเฮติ
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์อเมริกัน
หมวดหมู่:โปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากนวร์ก
การสังเคราะห์นิวเคลียส

การสังเคราะห์นิวเคลียส (Nucleosynthesis) คือกระบวนการในการสร้างนิวเคลียสของอะตอมใหม่ขึ้นจากนิวคลีออนเดิมที่มีอยู่ก่อนแล้ว (โปรตอนและนิวตรอน) เชื่อว่านิวคลีออนดั้งเดิมเองนั้นกำเนิดขึ้นจากการรวมตัวของควาร์ก-กลูออนพลาสมาในเหตุการณ์บิกแบงขณะที่มันมีอุณหภูมิเย็นลง 2 ล้านล้านองศา ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จากเพียงโปรตอนและนิวตรอนจึงได้เกิดเป็นนิวเคลียสของลิเทียมและเบอริลเลียม (ที่เลขมวล 7) แต่ก็มีเพียงจำนวนน้อยมาก จากนั้นกระบวนการฟิวชั่นจึงหยุดลงเมื่ออุณหภูมิและความหนาแน่นลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจากการที่เอกภพขยายตัวออก กระบวนการแรกสุดของการสังเคราะห์นิวเคลียสดั้งเดิมนี้อาจเรียกชื่อว่า นิวคลีโอเจเนซิส ก็ได้
สำหรับการเกิดการสังเคราะห์นิวเคลียสในลำดับถัดมาของอะตอมธาตุหนัก เกิดขึ้นได้หลังจากการระเบิดของดาวฤกษ์มวลมากและซูเปอร์โนวาในช่วงเวลาเดียวกัน ตามหลักการของทฤษฎีนี้ ไฮโดรเจนและฮีเลียมจากบิกแบง (รวมถึงอิทธิพลจากความหนาแน่นของสสารมืด) ควบรวมกันกลายเป็นดาวฤกษ์ยุคแรกในราว 500 ล้านปีหลังจากบิกแบง ธาตุที่เกิดในช่วงการสังเคราะห์นิวเคลียสของดาวฤกษ์มีเลขอะตอมตั้งแต่ 6 (คาร์บอน) ไปจนถึงอย่างน้อย 98 (แคลิฟอร์เนียม) ซึ่งสามารถตรวจจับได้ในเส้นสเปกตรัมของซูเปอร์โนวา การเกิดซินทีสิสของธาตุหนักเหล่านี้เกิดได้ทั้งจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่น หรือจากนิวเคลียร์ฟิชชั่น และบางครั้งก็มีการสลายปลดปล่อยอนุภาคเบตาเกิดขึ้นด้วย

**ดูเพิ่ม**
 บิกแบงนิวคลีโอซินทีสิส- วิวัฒนาการของดาวฤกษ์
การสังเคราะห์นิวเคลียส
หมวดหมู่:ฟิสิกส์ดาราศาสตร์
หมวดหมู่:ฟิสิกส์นิวเคลียร์
หลุมดำมวลปานกลาง

หลุมดำมวลปานกลาง (Intermediate-mass black hole; IMBH) คือหลุมดำที่มีมวลมากกว่าหลุมดำจากดาวฤกษ์ (หลักสิบเท่าของมวลดวงอาทิตย์) อย่างเห็นได้ชัด แต่ก็น้อยกว่าหลุมดำมวลยวดยิ่งอยู่มาก (หลายล้านเท่าของมวลดวงอาทิตย์)
หลักฐานการมีอยู่ของหลุมดำประเภทนี้ค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับหลุมดำอีกสองประเภท มีการค้นพบแห่งกำเนิดรังสีเอ็กซ์ที่สว่างอย่างยิ่ง (ultra-luminous X ray source; ULX) ในดาราจักรใกล้เคียงที่น่าสงสัยว่าจะเป็นหลุมดำมวลปานกลาง ขนาดของมวลอยู่ระหว่าง 100-1,000 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ แหล่งกำเนิดรังสีเอ็กซ์ชนิดนี้ตรวจพบอยู่ในย่านกำเนิดดาวฤกษ์ (เช่น ดาราจักรดาวระเบิด M82) และน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับกระจุกดาวอายุน้อยหลายแห่งซึ่งสังเกตพบในย่านเดียวกัน อย่างไรก็ดีเพียงการตรวจจับมวลที่มีการเปลี่ยนแปลงโดยการวิเคราะห์สเปกตรัมแสงของดาวคู่ ก็สามารถเผยถึงการมีอยู่ของหลุมดำมวลปานกลางว่าเป็นการพอกพูนมวลของ ULX ได้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ภาพถ่ายดาราจักรดาวระเบิด M82 จากกล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทรา-  ข่าวจากนาซา ว่าด้วยการค้นพบหลุมดำมวลปานกลาง โดย กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล- หลุมดำชนิดใหม่, โดย เดวิด คาสเทิลเวคคี Sky & Telescope เมษายน 2006
หมวดหมู่:หลุมดำ
เจอร์รี หยาง

คำสำคัญ "เจอร์รี หยาง" สามารถหมายถึง
*เจอร์รี หยาง (วิสาหกร) - ผู้ร่วมก่อตั้งยาฮู!
*เจอร์รี หยาง (นักพนัน) - ผู้ชนะการแข่งขันไพ่โปเกอร์ต่อเนื่องระดับโลก ค.ศ. 2007
*หยาง จื่อ-หยวน (จิตรกร) - จิตรกรไต้หวัน
*เซียงจง หยาง - นักวิทยาศาสตร์ด้านชีววิทยา
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 39

กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 39 เป็นการแข่งกีฬาของนิสิตนักศึกษาในระดับอุดมศึกษาในประเทศไทย จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 1-11 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 (เดิมกำหนดจัดระหว่างวันที่ 14-24 มกราคม แต่ด้วยอุทกภัยในพื้นที่กรุงเทพมหานครและภาคกลาง ทำให้มหาวิทยาลัยและ กกมท. ตัดสินใจเลื่อนการจัดการแข่งขัน) ในครั้งนี้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นเจ้าภาพ โดยเป็นครั้งที่สองที่มหาวิทยาลัยเป็นเจ้าภาพ แต่เป็นครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยใช้วิทยาเขตหาดใหญ่เป็นศูนย์แข่งขันหลัก
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้เตรียมการในการจัดการแข่งขัน โดยปรับปรุงและสร้างอาคารกีฬาเพื่อรองรับ ได้แก่ อาคารยิมเนเซียมใหม่ ขยายคอร์ทเทนนิสจาก 3 เป็น 6 คอร์ท ปรับปรุงสนามฟุตบอลทั้งสองสนามให้มีลู่วิ่งมาตรฐานสากล เพิ่มอัฒจันทร์ ปรับปรุงคบเพลิง และสร้างสระว่ายน้ำแห่งใหม่ โดยทั้งหมดจะแล้วเสร็จในเดือนมกราคม 2555
สัตว์นำโชค "สงขลานครินทร์เกมส์"
นอกจากนี้ทางมหาวิทยาลัยได้จัดการประชุมวิชาการเรื่อง "มหาวิทยาลัย: สรวงสวรรค์แห่งการกีฬา" (Universities : Sports Heaven) เพื่อเป็นเวทีในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และประสบการณ์ด้านการกีฬา การสร้างเสริมสุขภาพ และเผยแพร่ผลงานวิชาการ งานวิจัยด้านการกีฬา โดยกำหนดประชุม ณ อาคารเรียนและปฏิบัติการพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์

**อัตลักษณ์**
ตราสัญลักษณ์การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 39 เป็นรูปลายเส้นดอกศรีตรัง ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย กลีบดอกสีม่วงฟ้า ก้านดอกสีแดง เหลืองทอง ดำ ฟ้าน้ำทะเล และชมพู ส่วนสัญลักษณ์นำโชคในกีฬามหาวิทยาลัยครั้งนี้คือ นกเงือกปากย่น พบได้ในป่าฮาลาบาลา จังหวัดนราธิวาส มีความสำคัญในการช่วยสร้างสมดุลในระบบนิเวศ โดยตราสัญลักษณ์และสัญลักษณ์นำโชค ออกแบบโดย อาจารย์สุดารัตน์ สุกาพัฒน์ อาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปะประยุกต์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ ส่วนเพลงประจำการแข่งขันคือเพลง "มาร์ชสงขลานครินทร์" ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย นายอนุพงษ์ อมาตยกุล และเพลงประชาสัมพันธ์การแข่งขันคือ "Color United" โดย แทททู คัลเล่อร์

**สนามกีฬา**

**ที่พัก**
ทางมาหวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้จัดห้องพักบริการนักกีฬาโดยใช้หอพักนักศึกษาที่มีความจุกว่า 3,000 คน และมีข้อมูลของโรงแรงฃมชั้นนำในอำเภอเหาดใหญ่ ความพร้อมในการเป็นเจ้าภาพกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยครั้งที่ 39 “สงขลานครินทร์เกมส์” และมีการปรับปรุงอาคารของคณะศิลปศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์เพื่อเป็นที่พักของคณะผู้ตัดสินกรีฑา ทางมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เจ้าบ้าน ประกาศเตรียมความพร้อม ต้อนรับทัพนักกีฬาสู่ “สงขลานครินทร์เกมส์ 39” อย่างเต็มที่ 

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**

**ตารางการแข่งขัน**

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
สรุปเหรียญการแข่งขัน  ได้แก่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์การแข่งขัน date=2016-03-04 -  สงขลานครินทร์เกมส์ ที่ เฟซบุ๊ก
หมวดหมู่:กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในจังหวัดสงขลา
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เฉิน โหย่วเลี่ยง

เฉิน โหย่วเลี่ยง (p=Chén Yǒuliàng; 1320-23 สิงหาคม 1363) เป็นผู้ก่อตั้งและจักรพรรดิองค์แรกของเฉินฮั่น รัฐในช่วงปลายราชวงศ์หยวนและต้น ราชวงศ์หมิงของประวัติศาสตร์จีน

**ประวัติ**
เฉิน โหย่วเลี่ยง เกิดในครอบครัวชาวประมงในเหมี่ยนหยาง (沔陽) ในมณฑลหูเป่ย์ทุกวันนี้ บ้างก็ว่าเขาเกิดมาพร้อมกับนามสกุลเฉิน บ้างก็ว่าเขาเกิดมาพร้อมกับนามสกุลเซี่ย (謝)
บันทึกของทางฝั่งเวียดนามบอกว่าเขาเป็นบุตรชายของ เฉิน อี้จี้ (陳益稷 หรือ Trần Ích Tắc) ผู้นำราชวงศ์ตรันห์ที่ตั้งรกรากอยู่ในราชวงศ์หยวน
เฉินเคยรับราชการเป็นนายอำเภอก่อนที่จะมาเป็นนายพลภายใต้การปกครองของ หนี่ เหวินจุน ในช่วง กบฏโพกผ้าแดง เฉินภายหลังฆ่า หนี่ เหวินจุน โดยอ้างว่า หนี่ วางแผนที่จะลอบสังหาร สฺวี โฉวฮุ่ย ผู้นำกลุ่มกบฏโพกผ้าแดง ภายหลังเฉินได้โจมตี สฺวี โฉวฮุ่ย และฆ่าเขา
ใน ค.ศ. 1357 เฉินประกาศตนเป็น "ราชาแห่งฮั่น" ใน เจียงโจว (江州; จิ่วเจียง, มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน) และจักรพรรดิในปีถัดมาหลังจากที่ สฺวี โฉ่วฮุ่ย เสียชีวิต ชื่อยุคของเขา เช่นเดียวกับชื่ออาณาจักรของเขาคือ "ต้าฮั่น" (大汉 แปลว่า "ฮั่นที่ยิ่งใหญ่") จากปี ค.ศ. 1359 ถึง 1363 กองเรือของเฉินแข็งแกร่งที่สุดใน แม่น้ำแยงซี ตอนบน อย่างน้อยพลังอำนาจของเขาก็ยิ่งใหญ่พอๆ กับรัฐกบฏอื่น อู่ นำโดยจู ยฺเหวียนจาง ผู้ก่อตั้ง ราชวงศ์หมิง
กบฏและขุนศึกปลายราชวงศ์หยวน รวมทั้งอาณาเขตที่ควบคุมโดย เฉิน โหย่วเลี่ยง ในต้นปี ค.ศ. 1363
ใน ค.ศ. 1360 กองเรือและกองทัพของต้าฮั่นเริ่มทำสงครามกับกองกำลังอู่อย่างยาวนาน - มีฐานที่มั่นในเวลานั้นใน จี้ชิง (ปัจจุบันคือ หนานจิง) และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "หมิง" ในปี ค.ศ. 1368 การโจมตีเมืองหลวงของอู่แต่กลับพ่ายแพ้ด้วยปัญญาที่ยอดเยี่ยม (ส่วนหนึ่งน่าจะเกิดจากการละทิ้งของกองเรือต้าฮั่นเมื่อต้นปี) สงครามดำเนินต่อไปจนถึง ยุทธการที่ทะเลสาบปั๋วหยาง ที่กองเรืออู่เอาชนะกองเรือต้าฮั่นที่ใหญ่กว่าอย่างหวุดหวิดหลังจากการต่อสู้สามวัน
หนึ่งเดือนหลังการต่อสู้ที่ทะเลสาบปั๋วหยาง กองเรือต้าฮั่นพยายามหนีออกจากทะเลสาบปั๋วหยาง ระหว่างการรบทางเรือเฉินถูกฆ่าตาย (เขาถูกกล่าวว่าเสียชีวิตจากบาดแผลลูกศรที่ศีรษะ) เขาอายุ 43 ปีตอนที่เขาเสียชีวิตในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1363
ขณะที่มกุฎราชกุมารเฉินชาน (陈善) ถูกจับกุม เฉิน โหย่วเลี่ยง สืบทอดต่อโดยลูกชายคนที่สองของเขา เฉิน หลี่ ซึ่งถูกโจมตีโดยกองเรือและกองทัพของอู่ไม่นานหลังจากนั้น การพิชิตต้าฮั่นใช้เวลาสองปี เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1365 อาณาจักรต้าฮั่นสูญหายไปและดินแดนทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของฐานอำนาจของอู่

**ชื่อยุค**
ต้าอี้ (大義) 1360
*ต้าติง (大定) 1361-1363

**ครอบครัว**
 บรรพบุรุษ:เฉิน เฉียนอี้ (陈千一)- บิดา:Chen Pucai (陈普才) กลายเป็น Marquis Cheng'en (承恩侯) โดย จู ยฺเหวียนจาง หลังจากการล่มสลายของฮั่น- มารดา:จากตระกูลอู่ (吴氏)- พี่น้อง
** Chen Youfu (陈友富) ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็น Marquis Guiren (归仁伯) โดย จู ยฺเหวียนจาง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์หยวน
นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส

ไฟล์:Delacroix barque of dante 1822 louvre 189cmx246cm 950px.jpg|thumb|260px |ภาพ “เรือดานเต” (The Barque of Dante) โดย เออแฌน เดอลาครัวซ์ได้รับเข้าแสดงที่นิทรรศการศิลปะแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1822
นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส (Salon หรือ Salon de Paris, Paris Salon) ที่เริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1725 เป็นงานนิทรรศการศิลปะที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศสในกรุงปารีส ระหว่างปี ค.ศ. 1748 ถึงปี ค.ศ. 1890 งานนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสประจำปีหรือปีละสองครั้งถือกันว่าเป็นงานนิทรรศการศิลปะที่สำคัญของโลกตะวันตก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1881 ผู้จัดงานแสดงก็เปลี่ยนมือไปเป็นสมาคมศิลปินแห่งฝรั่งเศส (Société des Artistes Français)
ใน 1900 ประติมากรอิตาลี จิโอวานนี่มาร์ติ De พำนักอยู่ในกรุงปารีสได้รับรางวัลเป็นครั้งแรกที่ได้รับรางวัลพิเศษของร้านกับการทำงานของรูปปั้นบรอนซ์สิทธิ  "เลอPêcheurเด criquets"  (ตั๊กแตนชาวประมง) 

**อ้างอิง**
 J. J. Marquet de Vasselot: Répertoire des catalogues du musée du Louvre, 1793–1917- Thomas Crow: Painters and Public Life in 18th Century Paris. Yale University Press 1987- Patricia Mainardi: The End of the Salon: Art and the State in the Early Third Republic, Cambridge University Press, 1993.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Timeline of the Paris salons date=2020-06-14 
หมวดหมู่:งานแสดงศิลปะ
ทรินิตี

ภาพในการทดลองอาวุธ
วิดีโอการระเบิด
ทรินิตี (Trinity) เป็นการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ครั้งแรก โดยสหรัฐอเมริกา ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ที่ 35 ไมล์ (56 กม.) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองโซคอร์โร (Socorro) รัฐนิวเม็กซิโก ที่สถานทดสอบทรายขาว (White Sands Proving Ground) กองบัญชาการใกล้กับอัลลาโมกอร์โด (Alamogordo) รัฐนิวเม็กซิโก  การทดสอบทรินนิทีใช้อุปกรณ์แบบพลูโทเนียมระเบิดอยู่ภายใน เหมือนกับที่ใช้ในแฟตแมน  ซึ่งถูกทิ้งเหนือนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 9 สิงหาคมปีเดียวกัน ทรินิตีมีแรงระเบิดประมาณ 20 กิโลตันทีเอ็นที

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Very High Resolution Photograph of The Trinity Obelisk-  Trinity Remembered: 60th Anniversary-  BBC article on the 60th Anniversary-  Atomic tourism: Information for visitors-  The Trinity test on the Los Alamos National Laboratory website-  Carey Sublette's Nuclear Weapon Archive Trinity page-  The Trinity test on the Sandia National Laboratories website-  The Trinity test date=2009-11-25  on the White Sands Missile Range website- Richard Feynman,  "Los Alamos from Below" date=2009-02-25 ; Surely, You're Joking, Mr. Feynman.-  Trinity Test Fallout Pattern-  Trinity Test Photographs-  Trinity: First Test of the Atomic Bomb-  "My Radioactive Vacation", report of a visit to the Trinity site, with pictures comparing its past with its present state.-  Visiting Trinity Short article by Ker Than at  3 Quarks Daily-  "War Department release on New Mexico test, July 16, 1945", from the Smyth Report, with eyewitness reports from Gen. Groves and Gen. Farrell (1945)-  Trinity Site National Historic Landmark date=2008-02-15 -  Trinity A bomb test photos on The UK National Archives' website.-  Annotated bibliography for the Trinity Test from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues date=2007-03-11 - Video of the  Trinity Weapon Testfix-attempted=yes  at  sonicbomb.com
หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2488
หมวดหมู่:รัฐนิวเม็กซิโก
หมวดหมู่:ชื่อรหัส
นิทรรศการศิลปะตกรอบ

ไฟล์:Édouard Manet - Le Déjeuner sur l'herbe.jpg|thumb|260px |งาน “อาหารกลางวันบนลานหญ้า” โดยเอดวด มาเนท์ที่ถูกปฏิเสธโดยคณะกรรมการตัดสินของซาลอน
นิทรรศการศิลปะตกรอบ (Salon des Refusés (salɔ̃ de ʁəfyze), Exhibition of rejects) คือนิทรรศการแสดงงานศิลปะที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าแสดงในนิทรรศการศิลปะแห่งปารีส หรือ “ซาลอน” ซึ่งเป็นนิทรรศการศิลปะที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศสในกรุงปารีส แต่นิทรรศการศิลปะตกรอบครั้งสำคัญคือนิทรรศการศิลปะตกรอบของปี ค.ศ. 1863

**ที่มา**
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปารีสเป็นศูนย์กลางของศิลปินทุกสาขาตั้งแต่กวี, จิตรกร, ประติมากร และอื่นๆ ปารีสกลายเป็นสถานที่ที่ต้องไปและเป็นเมืองหลวงของศิลปะของโลก ศิลปินที่ต้องการที่จะสร้างชื่อเสียงก็จะต้องพยายามนำงานเข้าแสดงที่ “ซาลอน” หรือต้องศึกษาในฝรั่งเศส การได้รับเข้าแสดงงานในซาลอนเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อการดำรงอยู่ของศิลปิน ชื่อเสียงและอาชีพอาจจะได้รับการชื่นชูหรือได้รับการโจมตีจนเสียหายก็มาจากการได้รับการยอมรับหรือปฏิเสธโดยซาลอน
ราวคริสต์ทศวรรษ 1830 ห้องแสดงภาพในปารีสก็เริ่มจัดงานแสดงศิลปะขนาดเล็ก ซึ่งเป็นงานแสดงส่วนบุคคลของงานที่ได้รับการปฏิเสธโดยคณะกรรมการตัดสินของซาลอน และอันที่จริงแล้วการแสดงศิลปะตกรอบครั้งใหญ่ของปี ค.ศ. 1863 ก็จัดโดยรัฐบาลฝรั่งเศสเอง ในปีนั้นศิลปินทำการประท้วงคณะกรรมการตัดสินของซาลอนที่ปฏิเสธงานถึง 3,000 ชิ้น ซึ่งเป็นจำนวนงานที่ได้รับการปฏิเสธที่สูงกว่าปกติ ประกาศอย่างเป็นทางการกล่าวว่า “เราต้องการที่จะให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินว่าการประท้วงการตัดสินของคณะกรรมการนี้ยุติธรรมหรือไม่ด้วยตนเอง” จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 จึงมีพระราชประกาศให้ศิลปินที่ถูกปฏิเสธงานนำงานไปตั้งแสดงในบริเวณที่ติดกับบริเวณที่มีการจัดนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสอย่างเป็นทางการได้ 
นักวิพากษ์ศิลป์และมหาชนต่างก็เย้ยหยันงาน “ตกรอบ” ที่รวมทั้งงานจิตรกรรมที่ในปัจจุบันเป็นงานที่มีชื่อเสียงเช่นงาน “อาหารกลางวันบนลานหญ้า” (Le déjeuner sur l'herbe) โดยเอดวด มาเนท์ และภาพ “สตรีในชุดขาว” โดยเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์ แต่การแสดงก็ได้รับความสนใจพอที่จะทำให้เกิดการเขียนแนวการเขียนแบบอาวองการ์ดขึ้น จากแรงยุยงของมาเนท์จิตรกรอิมเพรสชันนิสม์ก็เริ่มแสดงงานเขียนนอกนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสกันมากขึ้นเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1874 และประสบกับความสำเร็จ หลังจากนั้นก็ได้มีการจัด “นิทรรศการศิลปะตกรอบ” ขึ้นในกรุงปารีสในปี ค.ศ. 1874, ค.ศ. 1875 และ ค.ศ. 1886 จากนั้นความนิยมของงานนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสก็เริ่มจะวายลง

**อ้างอิง == 
*Brombert, Beth Archer (1996). Edouard Manet: Rebel in a Frock Coat. Boston: Little, Brown.
*Hauptman, William (March 1985). "Juries, Protests, and Counter-Exhibitions Before 1850." The Art Bulletin 67 (1): 97-107.
*Mainardi, Patricia (1987). Art and Politics of the Second Empire: The Universal Expositions of 1855 and 1867.  New Haven: Yale U Pr.
*King, Ross (2006). "The Judgement of Paris: The Revolutionary Decade That Gave the World Impressionism" Bond Street Books, Canada

**See also**
 อาวองการ์ด- นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส
หมวดหมู่:งานแสดงศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะลัทธิประทับใจ