Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
หนังสือโยชูวา

หนังสือโยชูวา (Book of Joshua; ספר יהושע; Ιησούς του Ναυή) เป็นหนังสือเล่มที่ 6 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม และเป็นบันทึกถึงประวัติศาสตร์อิสราเอลในช่วงอายุของโยชูวา ซึ่งรับบทบาทเป็นผู้นำอิสราเอลต่อจากโมเสส กล่าวถึงการยึดครองแผ่นดินคานาอัน อันเป็นแผ่นดินพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่อับราฮัม การแบ่งดินแดนคานาอัน ตามที่โมเสสได้บัญชาไว้ และสิ้นสุดเมื่อโยชูวาเสียชีวิต เชื่อกันว่า "โยชูวา" เป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ด้วยตัวของท่านเอง ยกเว้นในบทสุดท้ายที่กล่าวถึงมรณกรรมของโยชูวา และเอเลอาซาร์ น่าจะถูกบันทึกโดยบุตรชายของเอเลอาซาร์ 

**เมืองเยรีโคล่ม**
เมืองเยรีโค เป็นเมืองแรกในคานาอันที่หนังสือโยชูวาได้บันทึกถึงบรรดาเมืองที่อิสราเอลได้เข้ายึดครอง การยึดครองเมืองเยรีโคมีความสำคัญกว่าทุก ๆ เมือง เนื่องจากอิสราเอลมิได้ยึดครองเมืองเยรีโคโดยอาศัยกำลัง แต่อาศัยฤทธานุภาพของพระเจ้า 
การยึดครองเมืองเยรีโค ซึ่งเป็นเมืองที่มีกำแพงหนา อิสราเอลได้ยึดครองโดยการเดินขบวนตามหีบแห่งพันธสัญญาเป็นเวลา 7 วัน วันละ 1 เที่ยว และในวันที่ 7 นั้นเองที่กำแพงเมืองเยรีโคถล่มลง ทำให้อิสราเอลเข้าไปยึดเมืองได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแต่อย่างใด

**อุบายของชาวกิเบโอน**
เมื่อชาวเมืองคานาอันทราบถึงการยึดครองของอิสราเอล บรรดาเมืองต่าง ๆ ได้ร่วมกันต่อต้าน ยกเว้นเมืองกิเบโอน ที่ได้แต่งกลขึ้นเพื่อลวงอิสราเอล โดยแต่งทูตให้ใส่ชุดเก่าขาดมอซอ พร้อมลาบรรทุกกระสอบเก่าขาด และถุงหนังเก่า และบรรจุอาหารที่ขึ้นราไปเฝ้าโยชูวา และแจ้งว่าเป็นชาวเมืองซึ่งตั้งอยู่ไกล เป็นเหตุให้อาหารเก่าและขึ้นรา และอิสราเอลก็ได้ทำพันธสัญญาที่จะไว้ชีวิตแก่ชาวเมืองกิเบโอน แต่ต่อมาเมืออิสราเอลเดินทางต่อไปได้อีกเพียง 3 วัน ก็เจอเมืองกิเบโอน จึงได้เรียกประมุขของเมืองมาเจรจาจึงได้ทราบความจริง โยชูวาจึงตั้งชาวเมืองกิเบโอนเป็นทาสรับใช้ทำหน้าที่ตัดฟืน และตักน้ำสำหรับคนอิสราเอล เป็นการลงโทษที่ชาวเมืองไม่พูดความจริง

**การแบ่งดินแดนคานาอัน**

**มรณกรรมของโยชูวา**
โยชูวาสิ้นชีวิตเมื่ออายุ 110 ปี ฝังศพไว้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของเขาที่ทิมนาทเสราห์ ในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม ทางเหนือของภูเขากาอัช

**อ้างอิง**

โยชูวา
ฌอน โคมส์

ฌอน จอห์น โคมส์ (Sean John Combs; เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969) รู้จักกันในชื่อในวงการว่า พัฟฟ์แดดดี และ ดิดดี เป็นแรปเปอร์ โปรดิวเซอร์เพลง และผู้บริหารฝ่ายบันทึกชาวอเมริกันที่ชนะรางวัลแกรมมีสามครั้ง เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ค้นพบและพัฒนาศิลปินดนตรีอย่างเดอะโนทอเรียสบีไอจี, แมรี เจ. ไบลจ์ และอัชเชอร์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2024 เขาถูกจับกุมฐานกรรโชก การค้าเซ็กซ์โดยบังคับ และการขนส่งเพื่อวัตถุประสงค์ในการค้าประเวณี  
เขาเคยทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับสื่ออื่น ๆ ได้แก่ รายการเรียลลิตี Making the Band ของเอ็มทีวี เขาเปิดตัวร้านค้าปลีกเสื้อผ้าชื่อฌอน จอห์นใน ค.ศ. 1998 โดยเขาชนะรายการ Menswear Designer of the Year จาก Council of Fashion Designers of America ใน ค.ศ. 2004 (เคยเข้าชิงใน ค.ศ. 2000) โคมส์เคยเป็นแบรนด์แอมบาสซาเดอร์ให้กับเหล้า Cîroc ใน ค.ศ. 2007 ถึง 2023 และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งรายการโทรทัศน์ Revolt ใน ค.ศ. 2013 เขาเป็นหนึ่งในศิลปินดนตรีที่รวยที่สุด

**ชีวิตช่วงต้น**

**ผลงานเพลง**
 No Way Out (1997)- Forever (1999)- The Saga Continues... (2001)- Press Play (2006) - Last Train to Paris ร่วมกับ Dirty Money (2010)- The Love Album: Off the Grid (2023)

**ผลงานภาพยนตร์**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 location=Santa Barbara, CA- location=Berkeley Heights, NJ- url-access=registration

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 0004835
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
หมวดหมู่:ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากแมนแฮตตัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐนิวยอร์ก
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์ชายชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา

บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา (Bill of Quantities/B.O.Q.) คือเอกสารหนึ่งของเอกสารประกวดราคา (Tender Documents) และเอกสารสัญญา (Contract Documents) ที่ใช้เพื่อการประกวดราคาและการก่อสร้าง

**องค์ประกอบของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา**
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา ประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ คือ- ลำดับที่ของรายการ - รายละเอียดของงานแต่ละประเภท- ปริมาณงาน (จำนวน)- หน่วยในการวัดเพื่อการจ่ายเงิน- อัตราราคาต่อหน่วย (อาจแยกเป็นราคาค่าวัสดุ และค่าแรงงาน) ของแต่ละรายการ- ราคารวม- หมายเหตุ (หากจำเป็น หรือต้องการ)

**หน้าที่และความสำคัญของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา ที่ใช้ในงานก่อสร้าง**
 แสดงองค์ประกอบรายละเอียดของงานต่าง ๆ- แสดงปริมาณงานและหน่วยที่ใช้ในการวัดและจ่ายเงิน- แสดงราคาของงานแต่ละประเภท- ใช้เพื่อเปรียบเทียบราคาของผู้เข้าประกวดราคา (Tenderer /Bidder) เพื่อเป็นผู้รับจ้างก่อสร้าง (ผู้รับเหมา/ Contractor) ในโครงการนั้น ๆ - ใช้เพื่อเป็นราคาฐาน สำหรับงานเพิ่มเติมในโครงการนั้น ๆ- ใช้เพื่อการเบิกจ่ายเงิน (Payment) หรือการเบิกจ่ายเงินบางส่วนในระหว่างการก่อสร้าง (Interim Payment)

**ตัวอย่างของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา สำหรับงานราชการในประเทศไทย**
จากเอกสารกรมโยธาธิการและผังเมือง- แบบฟอร์ม ปร. 4  ใช้สำหรับรวมปริมาณงานแต่ละประเภท- แบบฟอร์ม ปร. 5  ใช้สรุปราคาค่าก่อสร้าง

**อ้างอิง**
https://www.cost-design-engineeringconstruction.com date=2020-02-01 
หมวดหมู่:การบริหาร
นครหลวงเวียงจันทน์

นครหลวงเวียงจันทน์ หรือ นะคอนหลวงเวียงจัน (ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, นะคอนหลวงเวียงจัน) เดิมชื่อ กำแพงนครเวียงจันทน์ (ກຳແພງນະຄອນວຽງຈັນ) เป็นเขตปกครองที่ตั้งอยู่บริเวณภาคกลาง ครอบคลุมพื้นที่เมืองหลวงของประเทศลาว เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแขวงเวียงจันทน์
นครหลวงเวียงจันทน์เป็นเขตการปกครองที่มีการพัฒนามากในบรรดา 17 แขวงของประเทศลาว โดยตั้งอยู่ชิดกับบริเวณโค้งลำน้ำแม่น้ำโขง ติดชายแดนระหว่างลาวกับไทย โดยมีสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 เชื่อมการเดินทางระหว่างประเทศ มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,920 ตารางกิโลเมตร (1,510 ตารางไมล์) ตัวเมืองเวียงจันทน์ถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช บริเวณเขตเมืองเก่าเป็นที่ตั้งของวัดวาอาราม พิพิธภัณฑ์ อนุสาวรีย์ และสวนสาธารณะ

**การแบ่งเขตการปกครอง**
นครหลวงเวียงจันทน์ มีเมืองเอก คือ : เมืองจันทบุรี และประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
แผนที่
เมืองที่เป็นตัวอักษรหนาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเวียงจันทน์

**ประชากร**
นครหลวงนี้มีประชากร 820,942 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2015p=212 อัตราการเติบโตของประชากรโดยเฉลี่ยในช่วง ค.ศ. 1995–2005 อยู่ที่ร้อยละ 2.79p=200 กลุ่มชาติพันธุ์หลักในบริเวณนี้คือชาวลาว

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
pages=197–
*page=423
*isbn=978-1-74104-568-0 p=91-98
*isbn=978-0-8225-6590-1
*isbn=978-1-4053-4985-7
*isbn=978-1-85743-133-9
*isbn=978-1-77070-384-1
*isbn=978-3-447-03608-5
*pages=557–
*isbn=978-0-313-33977-6
*isbn=978-0-7385-9586-3
*pages=200–
*publisher=Cultural Survey of Laos

**แหล่งข้อมูลอื่น**
นครหลวงเวียงจันทน์
*เวียงจันทน์

เวียงจันทน์
อำเภออุบลรัตน์

อำเภออุบลรัตน์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น เป็นอำเภอที่ตั้งของ เขื่อนอุบลรัตน์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่ออำเภอ

**ประวัติ**
อำเภออุบลรัตน์เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ตอนเหนือของของพื้นที่จังหวัดขอนแก่น  มีเขื่อนอุบลรัตน์ซึ่งเป็นเขื่อนอเนกประสงค์แห่งที่สองของประเทศไทย ซึ่งสร้างขึ้นถัดจากเขื่อนภูมิพล เป็นเขื่อนผลิตไฟฟ้าพลังน้ำแห่งแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สร้างปิดกั้นแม่น้ำพอง ตรงบริเวณที่เรียกว่า ‘พองหนีบ’ ตำบลโคกสูง อำเภอน้ำพอง (ปัจจุบันเป็นอำเภออุบลรัตน์) จังหวัดขอนแก่น อยู่ห่างจากตัวจังหวัดขอนแก่น ประมาณ 50 กิโลเมตร โดยเริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2507 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2509 โดยที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบตร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชบรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิตติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงและทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี (พระนามเดิม สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี) ไปทรงประกอบพิธีเปิดเขื่อน เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2509 ทรงพระราชทานชื่อเขื่อนนี้ว่า “เขื่อนอุบลรัตน์”

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภออุบลรัตน์มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดข้างเคียง ดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาสวนกวาง  - ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเขาสวนกวางและอำเภอน้ำพอง - ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองขอนแก่น อำเภอบ้านฝาง และอำเภอหนองเรือ - ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูเวียงและอำเภอโนนสัง (จังหวัดหนองบัวลำภู)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภออุบลรัตน์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 71 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภออุบลรัตน์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลเขื่อนอุบลรัตน์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขื่อนอุบลรัตน์ (เฉพาะหมู่ที่ 1–5)- เทศบาลตำบลโคกสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสูงทั้งตำบล - เทศบาลตำบลนาคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคำทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านดงทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลเขื่อนอุบลรัตน์  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขื่อนอุบลรัตน์ (เฉพาะหมู่ที่ 6–10)- องค์การบริหารส่วนตำบลศรีสุขสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสุขสำราญทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งโป่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งโป่งทั้งตำบล

**สถานศึกษา**
 โรงเรียนบ้านพระบาทท่าเรือ- โรงเรียนอนุบาลอุบลรัตน์- โรงเรียนห้วยยางวิทยาสรรพ์- โรงเรียนโคกสูงใหญ่วิทยา- โรงเรียนบ้านศรีสุขสำราญ

**มัธยมศึกษา**
โรงเรียนบัวแก้วพิทยาคม
*โรงเรียนบึงไทรพิทยาคม
*โรงเรียนอุบลรัตน์พิทยาคม
*โรงเรียนพูวัดพิทยาคม

**สถานที่ท่องเที่ยว**
เขื่อนอุบลรัตน์
วัดพระบาทภูพานคำ
บางแสนสอง(ทะเลอีสาน) 
อุทยานแห่งชาติภูเก้า-ภูพานคำ

**เหตุการณ์สำคัญ**
23 กันยายน พ.ศ. 2533  เกิดอุบัติเหตุเรือนำเที่ยว ชื่อเรือ รัชตะทัวร์ ล่มที่เขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น ทำให้มีผู้เสียชีวิต 39 คน เป็นอุบัติเหตุเรือล่มครั้งร้ายแรงรองจาก เหตุเรือล่มในจังหวัดภูเก็ต พ.ศ. 2561 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สถานที่ท่องเที่ยวอำเภออุบลรัตน์ date=2007-02-07 
อุบลรัตน์
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ไทย
หมวดหมู่:ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
หมวดหมู่:ราชวงศ์สทิวเวิร์ต

สทิวเวิร์ต
สทิวเวิร์ต
สทิวเวิร์ต
สทิวเวิร์ต
หมวดหมู่:อังกฤษสมัยสทิวเวิร์ต
หมวดหมู่:ราชวงศ์อังกฤษ

ดูเพิ่ม: ตระกูลขุนนางอังกฤษ
อังกฤษ
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:ราชอาณาจักรอังกฤษ
เจนนา เจมสัน

เจนน่า เจมสัน (ชื่อตอนเกิด  เจนน่า มารี มัสโซลี่) เกิดเมื่อ 9 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงหนังผู้ใหญ่ของอเมริกาที่มีชื่อเสียง ได้รับฉายาว่า เป็นราชินีแห่งหนังโป๊  และเป็นนักแสดงหนังโป๊ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก  โดยแม่เป็นโชว์เกิร์ลที่มีชื่อเสียง เธอโดนข่มขืนแบบหมู่สี่คน หลังจากจบเกมฟุตบอลในวัยเด็กทำให้เธอต้องมาเป็นนักแสดงหนังโป๊ เธอได้รางวัลมากมายในการแสดงหนังไม่ว่าจะเป็น   X-Rated Critics Organization (XRCO) และ Adult Video News (AVN) โดยได้ประดับอยู่บนหอเกียรติยศ

**อ้างอิง**
จ
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:บุคคลจากลาสเวกัส
หมวดหมู่:ผู้รอดชีวิตจากมะเร็งผิวหนัง
มาเดรา

มาเดรา (Madeira) หรือชื่อทางการว่า เขตปกครองตนเองมาเดรา (Região Autónoma da Madeira) เป็นหมู่เกาะของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณที่เรียกว่ามาคาโรนีเซีย ประมาณ km ทางเหนือของหมู่เกาะคานารี และ km ทางตะวันตกของโมร็อกโก เป็นหนึ่งในสองเขตปกครองตนเองของประเทศโปรตุเกส โดยอีกหนึ่งที่คืออะโซร์ส มาเดรานั้นอยู่ในทวีปยุโรปทางการปกครอง แต่อยู่ในทวีปแอฟริกาในทางภูมิศาสตร์
เมืองหลวงของมาเดราคือฟุงชาล ตั้งอยู่บริเวณเกาะหลักทางชายฝั่งภาคใต้ ทางการเมืองแล้วมาเดราได้รับสิทธิในการปกครองตนเองตามรัฐธรรมนูญโปรตุเกส มาเดรายังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรป ในฐานะภูมิภาคห่างไกล (OMR)
ชาวโรมันรู้จักเกาะมาเดราในนามหมู่เกาะสีม่วง (Purple Islands) ถูกค้นพบโดยนักเดินเรือชาวโปรตุเกสในต้นปี ค.ศ. 1418 หรือ ปลายปี 1420 หมู่เกาะนี้ถูกพิจารณาว่าเป็นการค้นพบแรกของยุคการสำรวจโดยเฮนรี นักเดินทางชาวโปรตุเกส 
สิ่งเป็นเป็นที่ขึ้นชื่อคือ รีสอร์ต ไวน์ที่เป็นที่โด่งดัง สภาพภูมิอากาศ ทัศนียภาพที่สวยงาม ดอกไม้ งานเย็นปักถักร้อย การฉลองปีใหม่ด้วยโชว์พลุไฟ และล่าสุดกับงานพลุไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลกติดกินเนสบุ๊ค
Madeira-Funchal-04-2000-gje.jpg
Madeira-Funchal-10-Markt-Fischkoepfe-2000-gje.jpg
Madeira-Funchal-Karfreitag-14-2000-gje.jpg
Madeira-12-Treppenweg-2000-gje.jpg
Madeira-Pico do Areeiro-06-2000-gje.jpg
Madeira-42-Lava-Kueste-Hotel-2000-gje.jpg
Madeira-Ponta de Sao Lourenco-10-2000-gje.jpg

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**
 คริสเตียโน โรนัลโด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://www.madeiratourism.org- http://www.gov-madeira.pt date=2007-05-09 
หมวดหมู่:เกาะในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:เกาะในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในประเทศโปรตุเกส
สาธารณรัฐฝรั่งเศส

สาธารณรัฐฝรั่งเศส (French Republic) สามารถหมายถึง- สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 (1792–1804)- สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2 (1848–1852)- สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 (1870–1940)- สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 (1946–1958)- สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 (1958–ปัจจุบัน)

**ดูเพิ่ม**
 สาธารณรัฐโปรตุเกส- สาธารณรัฐสเปน- สาธารณรัฐโปแลนด์- สาธารณรัฐออสเตรีย- สาธารณรัฐฮังการี- สาธารณรัฐเกาหลี- สาธารณรัฐฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:นักแสดงอังกฤษ

อ
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษแบ่งตามอาชีพ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ในสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:นักแสดงชาวสหราชอาณาจักร
เอ็ม4 เชอร์แมน

เอ็ม4 เชอร์แมน (italic=yes) เป็นรถถังหลักที่ใช้โดยสหรัฐอเมริกาในสงครามโลกครั้งที่ 2 มันยังได้ทำหน้าที่ในกองกำลังของสัมพันธมิตรในอีกหลายประเทศเช่นกัน มันพัฒนามาจากรถถังขนาดกลางและเบาที่เกิดขึ้นก่อนหน้าโดยเป็นรถถังคันแรกของอเมริกาที่มีป้อมปืนซึ่งสามารถหมุนได้รอบทิศทาง เชอร์แมนคันแรกก็มากเกินที่จะเอาชนะยานเกราะของเยอรมนีในแอฟริกาเหนือ 
การผลิตเชอร์แมนมีมากกว่า 5 หมื่นคันและเชสซีของมันได้เป็นพื้นฐานของยานเกราะมากมายอย่างรถถังพิฆาต รถกู้รถถัง และปืนใหญ่อัตตาจร ในอังกฤษเอ็ม4 ถูกเรียกว่าเชอร์แมนตามชื่อของนายพลวิลเลียม เทคัมเซ เชอร์แมน เพราะว่าอังกฤษชอบนำชื่อของนายพลที่มีชื่อเสียงจากสงครามกลางเมืองอเมริกามาตั้งเป็นชื่อรถถังที่พวกอเมริกันเป็นคนสร้าง ต่อมาชื่อที่อังกฤษใช้ก็เริ่มถูกนำไปใช้โดยสหรัฐ 
การใช้เชอร์แมนตามหลักยุทธวิธีนั้นคือเน้นไปที่จำนวนและความคล่องตัว เพราะว่ามันมักด้อยกว่าเมื่อต่อต้องเจอกับรถถังไทเกอร์ 1 และรถถังพันเทอร์ที่มีเกราะหนากว่าและอำนาจการยิงที่เหนือกว่า มีเพียงรถถังที-34 ของโซเวียตเท่านั้นที่สร้างมากกว่าเชอร์แมน รถถังที่ก้าวหน้าที่สุดของอเมริกาคือเอ็ม 26 เพอร์ชิง แต่มันถูกสร้างขึ้นมาช้าเกินไปที่จะเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 2 การพัฒนารถถังหลังจากสงครามจะเริ่มบนพื้นฐานของเอ็ม26 แต่เชอร์แมนและแบบอื่นๆ ของมันยังคงถูกใช้ฝึกและรบต่อไปในสงครามเกาหลีและสงคราม 6 วันเมื่อเข้าศตวรรษที่ 20

**อ้างอิง**
อ
หมวดหมู่:รถถังสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:รถถังขนาดกลางในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:นักแสดงฝรั่งเศส

ฝ
หมวดหมู่:ชาวฝรั่งเศสแบ่งตามอาชีพ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:นักแสดงชาวยุโรป
เปรียญธรรม 5 ประโยค

เปรียญธรรม 5 ประโยค  (ชื่อย่อ ป.ธ.5)  เป็นระดับชั้นการศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย เรียกผู้สอบผ่านได้ในชั้นนี้ว่า เปรียญโท 
ผู้สอบได้ในชั้นนี้สามารถนำใบประกาศนียบัตรมาขอใบเทียบวุฒิการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากกระทรวงศึกษาธิการได้ ถ้าผู้ที่สอบได้ชั้นนี้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นครูสอน 1 ปี และทำการสอนมาแล้วไม่ต่ำกว่า 300 ชั่วโมง

**หลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมบาลีในชั้นเปรียญธรรม 5 ประโยค**
ในชั้นนี้ แม่กองบาลีสนามหลวง กำหนดวิชาในการศึกษาไว้ 2 วิชา คือ

**วิชาแปลมคธเป็นไทย (วิชาแปล)**
 วิชาแปลมคธเป็นไทย ใช้หนังสือ มงฺคลตฺถทีปนี (ทุติโย ภาโค - ภาคสอง) 

**วิชาแปลไทยเป็นมคธ (วิชาแต่ง)**
วิชาแปลไทยเป็นมคธในชั้น ป.ธ. 5 นี้  ใช้หนังสือ อรรถกถาธรรมบทแปล ภาคที่ 2 - 4- อรรถกถาธรรมบทแปล (ทุติโย ภาโค - ภาคสอง)  	- อรรถกถาธรรมบทแปล (ตติโย ภาโค - ภาคสาม)  	- อรรถกถาธรรมบทแปล (จตุตฺโถ ภาโค - ภาคสี่)  	
ในชั้นนี้ผู้เรียนต้องศึกษาวิธีการแต่งภาษาไทยเป็นภาษาบาลีโดยใช้หนังสือ อรรถกถาธรรมบทแปล ภาค 2 -4 (ธัมมปทัฏฐกถา ภาษาไทย) เพื่อฝึกแปลเป็นภาษามคธ เหมือนกับชั้นประโยค ป.ธ. 4 แต่ในชั้นนี้กรรมการจะออกข้อสอบให้ผู้สอบแต่ง คาถาบาลี ที่ปรากฏในหลักสูตรด้วย

**หลักเกณฑ์ของผู้มีสิทธิ์สอบไล่ในชั้นเปรียญธรรม 5 ประโยค**
ระดับเปรียญธรรม 5 ประโยค  เรียกว่า เปรียญโท คือ ผู้ที่จะมีสิทธิสอบเปรียญธรรม 5 ประโยค   จะต้องสอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค และนักธรรมชั้นโทก่อน

**ผู้สอบไล่ได้เปรียญธรรม 5 ประโยค**
พระภิกษุสามเณรผู้สอบไล่ได้ในชั้นนี้จะได้รับประกาศนียบัตร เลขพัดเปรียญ มีสมณศักดิ์อันดับในงานพระราชพิธี - รัฐพิธี  เหนือกว่า พระครูปลัดของพระราชาคณะ ชั้นเทพ 

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 การสอบสนามหลวง- สำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวง- สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลบาลีประโยค 1-2 ถึง 9 .จากบาลีดอตเน็ต date=2007-11-30 

หมวดหมู่:ระดับชั้นเปรียญธรรม
หมวดหมู่:ภาษาบาลี
หมวดหมู่:การศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย
เอ็ม3 ลี

right
เอ็ม3 ลี หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า รถถังกลาง, เอ็ม 3 เป็นรถถังขนาดกลางของสหรัฐอเมริกาที่ถูกใช้งานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในประเทศอังกฤษ, รถถังนี้ได้ถูกเรียกออกมาเป็นสองชื่อขึ้นอยู่กับรูปทรงป้อมปืนและขนาดจำนวนพลขับ รถถังนี้ได้ใช้รูปทรงป้อมปืนของสหรัฐที่ถูกเรียกว่า "ลี" ชื่อนี้มาจากนายพลแห่งสมาพันธรัฐอเมริกา โรเบิร์ต อี. ลี อีกรูปแบบหนึ่งที่ถูกใช้โดยอังกฤษนั้นมีรูปทรงป้อมปืนที่เป็นที่รู้จักกันคือ "แกรนต์" ชื่อนี้มาจากนายพลแห่งสหรัฐ ยูลิสซีส เอส. แกรนต์
การออกแบบได้เริ่มต้นขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1940 และเอ็ม 3 คันแรกได้เริ่มขับออกตัวในปลายปี ค.ศ. 1941 กองทัพสหรัฐต้องการรถถังขนาดกลางที่ติดอาวุธด้วยปืนขนาด 75 มม. และควบคู่กับความต้องการรถถังขนาดกลางจำนวน 3,650 คันของสหราชอาณาจักรในทันที ลีได้เริ่มผลิตขึ้นในปลายปี ค.ศ. 1940 การออกแบบครั้งนี้เป็นการออมชอมเพื่อผลิตรถถังโดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้  เอ็ม 3 นั้นมีพลังการยิงอย่างมากและเกราะที่ดี แต่มีข้อเสียอย่างร้ายแรงในการออกแบบทั่วไปและรูปร่าง รวมทั้งโครงสูง ที่เป็นป้อมปืนรถถังเก่าที่ติดตั้งบนปืนหลักนั้นขัดขวางรถถังจากการวางตำแหน่งของรถถัง(hull-down) การสร้างที่แข็งทื่อ และมีประสิทธิภาพในขับเคลื่อนที่บนถนนได้แย่มาก
ประสิทธิภาพโดยรวมแล้วไม่เป็นที่น่าพอใจและรถถังถูกถอนออกจากการสูรบในเขตสงครามส่วนใหญ่ทันที่รถถังเอ็ม4 เชอร์แมนมีจำนวนมากขึ้น แม่มันจะเป็นเช่นนั้น มันได้ถูกพิจารณาโดย ฮันส์ ฟอน ลักค์(Oberst-พันเอกในกองทัพบกแห่งแวร์มัคท์และเป็นผู้เขียนหนังสือเรื่องผู้บัญชาการแห่งพันเซอร์)เพื่อให้มีความเหนือกว่ารถถังเยอรมันที่ดีที่สุดในช่วงการแนะนำรถถังพันเซอร์ 4 (อย่างน้อยจนถึงรุ่น F2)
แม้ว่าจะถูกแทนที่ด้วยคันอื่น บริติซยังคงใช้รถถังเอ็ม3 ในการสู้รบกับญี่ปุ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงปี ค.ศ. 1945 เอ็ม3 จำนวนเกือบหนึ่งพันคันได้ถูกส่งไปยังกองทัพโซเวียตภายใต้สัญญาให้ยืม-เช่า ระหว่างปี ค.ศ. 1941-1943
เอ็ม3 ลียังเป็นรถถังกลางเคียงคู่กับรถถังเบา เอ็ม3 สจวต


**รายละเอียด**
 ประเทศผู้ผลิต สหรัฐอเมริกา- ปีที่ใช้งาน 1941- เจ้าหน้าที่ 6 นาย- หน้ก 27,219 กิโลกรัม/ 26.7 ต้น- ยาว 5.64 เมตร- สูง 3.12 เมตร- กว้าง 2.72 เมตร- เกราะหนาที่สุด 57 มม./2.24 นิ้ว- เครื่องยนต์ คอนติเนลต้ล อาร์-975-อีซี2 ให้กำลัง 340 แรงม้า - ความเร็ว 42 กิโลเมตร/ชั่วโมง- รัศมีทำการ 193 กิโลเมตร- อาวุธ
** อาวุธหลัก ปืน ขนาด 75 มม./ 2.95 นิ้ว
** อาวุธรอง ปืน 37 มม./ 1.46 และ ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 4 กระบอก

**อ้างอิง**
 George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
อ
หมวดหมู่:รถถังสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:รถถังขนาดกลางในสงครามโลกครั้งที่สอง
เรอโน แอ็ฟเต

right
เรอโน แอ็ฟเต (มักจะถูกอ้างอิงในวรรณกรรมหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งว่า แอ็ฟเต-17, แอ็ฟเต17 หรือคล้ายกัน) เป็นรถถังเบาสัญชาติฝรั่งเศสที่เป็นการออกแบบรถถังที่มีการปฏิวัติและมีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ แอ็ฟเตเป็นรถถังที่ถูกผลิตเป็นคันแรกที่มีอาวุธป้อมปืนที่สามารถหมุนได้อย่างเต็มที่ องค์ประกอบของเรอโน แอ็ฟเต-ห้องพลขับรถถังจะอยู่ด้านหน้า ห้องเครื่องจะอยู่ด้านหลัง และอาวุธปืนหลักจะอยู่ในป้อมปืนที่หมุนได้-กลายเป็นและยังคงไว้ต่อรูปแบบรถถังมาตรฐาน ดังนั้นนักประวัติศาสตร์บางคนของการสงครามยานเกราะได้เรียกเรอโน แอ็ฟเตว่าเป็นรถถังที่ทันสมัยรุ่นแรกของโลกp=3
เรอโน แอ็ฟเตจำนวนกว่า 3,000 คันถูกผลิตขึ้นโดยโรงงานอุตสาหกรรมฝรั่งเศส ส่วนใหญ่ในช่วงปี ค.ศ. 1918 อีก 950 คันที่ได้รับอนุญาตในการลอกเลียนแบบรถถังแอ็ฟเต (รถถังเบา เอ็ม1917) ที่ถูกทำขึ้นในสหรัฐอเมริกา แต่ไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่จะเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

**รายละเอียด**
 ประเทศผู้ผลิต ฝรั่งเศส- ปีที่ใช้งาน 1917- เจ้าหน้าที่ 2 นาย- หน้ก 6,604 กิโลกรัม/ 6.5 ต้น- ยาว 4.09 เมตร- สูง 2.13 เมตร- กว้าง 1.7 เมตร- เกราะหนาที่สุด 22 มม./0.87 นิ้ว- เครื่องยนต์ เรโนลต์  ให้กำลัง 35 แรงม้า - ความเร็ว 20 กิโลเมตร/ชั่วโมง- รัศมีทำการ 65 กิโลเมตร- อาวุธ
** อาวุธหลัก ปืนกล ขนาด 8 มม./ 0.315 นิ้ว หรือ ขนาด 37 มม./ 1.46 นิ้ว

**อ้างอิง**
 George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
ร
หมวดหมู่:รถถังฝรั่งเศสในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:รถถังเบาในสงครามโลกครั้งที่สอง
7ทีพี

7ทีพี
7ทีพี (7TP) เป็นรถถังเบาของประเทศโปแลนด์ที่ถูกใช้งานในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งพัฒนามาจากรถถัง วิคเกอร์-6 ตัน ของอังกฤษ รถถังแบบมาตรฐานในกองทัพโปแลนด์ในช่วงการบุกครองโปแลนด์ ปี ค.ศ. 1939 มันถูกผลิตขึ้นไม่เกิน 150 คัน ฐานรถถังนั้นถูกใช้งานเป็นฐานของรถแทรกเตอร์ลากจูงปืนใหญ่อย่าง ซี7พี

**รายละเอียด 7ทีพี**
 ประเทศผู้ผลิต โปแลนด์- ปีที่ใช้งาน 1937- เจ้าหน้าที่ 3 นาย- หน้ก 9,550 กิโลกรัม/ 9.4 ต้น- ยาว 4.6 เมตร- สูง 2.02 เมตร- กว้าง 2.16 เมตร- เกราะหนาที่สุด 17 มม./0.67 นิ้ว- เครื่องยนต์ ดีเซล ให้กำลัง 110 แรงม้า- ความเร็ว 32 กิโลเมตร/ชั่วโมง- รัศมีทำการ 160 กิโลเมตร- อาวุธ- อาวุธหลัก ปืนต่อต้านรถถัง ขนาด 37 มม./1.46 นิ้ว- อาวุธรอง ปืนกลขนาด 7.92 มม./ 0.312 นิ้ว 1- 2 กระบอก

**อ้างอิง**
 George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
หมวดหมู่:รถถัง
หมวดหมู่:รถถังเบาในสงครามโลกครั้งที่สอง
แอลที-38

right- ประเทศผู้ผลิต เชคโกสโลวาเกีย- ปีที่ใช้งาน 1938- เจ้าหน้าที่ 4 นาย- หน้ก 9,400 กิโลกรัม/ 9.25 ต้น- ยาว 4.6 เมตร- สูง 2.4 เมตร- กว้าง 2.11 เมตร- เกราะหนาที่สุด 25 มม./0.98 นิ้ว- เครื่องยนต์ ปราก้า อีพีเอ ให้กำลัง 125 แรงม้า - ความเร็ว 42 กิโลเมตร/ชั่วโมง- รัศมีทำการ 250 กิโลเมตร- อาวุธ
** อาวุธหลัก ปืน ขนาด 37 มม./ 1.46 นิ้ว 
** อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.92 มม./ 0.312 นิ้ว 2 กระบอก

**อ้างอิง**
 George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
อ
ประโยค 1–2

ประโยค 1–2 (ชื่อย่อ ป. 1-2) เป็นระดับชั้นเริ่มต้นของการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย ที่ภิกษุสามเณรผู้เรียนต้องทำความเข้าใจและศึกษาไวยากรณ์บาลีและฝึกการแปลภาษามคธในระดับให้เข้าใจพอแปลภาษาบาลีเริ่มต้นได้ 
ในอดีตชั้นเริ่มต้นในการสอบไล่เปรียญนั้นจะเริ่มแต่ชั้นเปรียญธรรม 3 ประโยคขึ้นไป โดยการสอบไล่ประโยค 1–2 นี้ยังไม่ถือว่าผู้สอบได้เป็นเปรียญ และไม่สามารถเก็บประโยคชั้นที่สอบได้ เอาไว้สอบในปีต่อไปได้ แต่เมื่อเปลี่ยนการสอบไล่บาลีมาเป็นแบบข้อเขียน ก็เริ่มมีการจัดสอบเก็บประโยคนี้ขึ้น เพื่อเป็นการแบ่งเนื้อหาในการเรียนการสอนให้ไม่ยากและหนักเกินไป 
ในชั้นนี้ ผู้สอบได้จะยังไม่ได้เข้ารับพระราชทานสมณศักดิ์พัดยศทรงตั้งเป็นเปรียญ แต่ในอดีตนั้นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยขณะดำรงพระยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ทรงเคยรับพระราชภาระอุปถัมภ์ผู้สอบผ่านในชั้นนี้ โดยมีการถวายพัดไตรจีวรให้แก่ผู้สอบได้เป็นกำลังใจ เรียกกันในสมัยนั้นว่า "เปรียญวังหน้า" ซึ่งปัจจุบันไม่มีแล้ว
ปัจจุบันผู้สอบได้ประโยค 1–2 จะได้รับใบ "วุฒิบัตร" รับรองจากสำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวง ซึ่งต่างจากผู้สอบได้ในชั้น ป.ธ. 3 ขึ้นไปที่จะได้รับ "ประกาศนียบัตร" เพราะได้รับการตั้งเป็นเปรียญแล้ว

**หลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมบาลีในชั้นประโยค 1–2**
ในชั้นนี้ แม่กองบาลีสนามหลวงกำหนดวิชาในการศึกษาไว้ 2 วิชา คือ

**วิชาแปลมคธเป็นไทย **
วิชาแปลมคธเป็นไทย คือ วิชาแปลภาษาบาลีเป็นภาษาไทย ในชั้นนี้กำหนดเป็น แปลโดยพยัญชนะและอรรถ โดยให้ฝึกการแปลภาษาบาลีจากหนังสือ ธมฺมปทฏกถา  

**การศึกษาวิชาแปลมคธเป็นไทย  **
ใช้หนังสืออรรถกถาธรรมบท 4 เล่ม คือ- ธมฺมปทฏฺกถา  (ปฐโม ภาโค - ภาคหนึ่ง)- ธมฺมปทฏฺกถา  (ทุติโย ภาโค - ภาคสอง)- ธมฺมปทฏฺกถา  (ตติโย ภาโค - ภาคสาม)- ธมฺมปทฏฺกถา  (จตุตฺโถ ภาโค - ภาคสี่)

**การสอบไล่วิชาแปลมคธเป็นไทย **
1-2
__ไม่มีสารบัญ__
ยอดสายลับ007

ยอดสายลับ007 หรือ ยอดจารชน  (Casino Royale) เป็นชื่อของนวนิยายเรื่องหนึ่งของ เอียน เฟลมมิ่ง เป็นเรื่องแรกในนวนิยายชุด เจมส์ บอนด์ เป็นเรื่องเกี่ยวกับสายลับอังกฤษ ที่ทำงานให้กับองค์กร MI6 และเขามีใบอนุญาตฆ่าคนซึ่งทำให้เขาสามารถฆ่าคนได้ไม่ผิดกฎหมาย และใช้รหัส 007 ซึ่ง 00 เป็นรหัสที่แสดงว่าเขาฆ่าได้ไม่ผิดกฎหมาย และเลข 7 ก็เป็นเลขที่เขาได้ในฐานะสายลับ หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2496 โดย โจนาธาน เคป (Jonathan Cape)
หนังสือเล่มนี้ ได้รับการนำไปตีพิมพ์หลายครั้ง
การตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2512 เป็นการตีพิมพ์โดย แพน บุ๊คส์ (Pan Books)
การตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2545 เป็นการตีพิมพ์โดย เพนกวิน บุ๊คส์ (Penguin Books)
และนวนิยายเรื่องนี้ ได้ถูกดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ 1 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2497 นำแสดงโดยแบร์รี เนลสัน และภาพยนตร์ 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2510 นำแสดงโดยเดวิด นิเวน, วูดดี อัลเลน, และปีเตอร์ เซลเลอร์ และในปี พ.ศ. 2549 นำแสดงโดยแดเนียล เคร็ก- นวนิยาย เจมส์ บอนด์ เล่มก่อนหน้า : ไม่มี- นวนิยาย เจมส์ บอนด์ เล่มถัดไป : Live and Let Die
หมวดหมู่:หนังสือเจมส์ บอนด์
มิล เอ็มไอ-28

มิล เอ็มไอ-28 (italic=unset) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฮาว็อค) เป็นเฮลิคอปเตอร์จู่โจมต่อต้านยานเกราะ ทุกสภาพอากาศ กลางวันและกลางคืน สองที่นั่งเรียงเดี่ยวของรัสเซีย มันเป็นเฮลิคอปเตอร์จู่โจมที่มีความสามารถในการต่อสู้ยานเกราะด้วยอาวุธที่หนัก มันเหนือกว่ามิล เอ็มไอ-24 ในด้านการต่อต้านยานรถถัง มันมีปืนที่ใต้จมูกพร้อมกับอาวุธอีกมากที่ปีกทั้งสองข้างของมัน

**รายละเอียดของเอ็มไอ-28**
right
*ยาว 17.01
*สูง 4.70
*เส้นผ่าศูนย์กลางใบพัดหลัก 17.20
*พื้นที่ใบพัดหลัก 232.35 ตารางเมตร
*น้ำหนักเปล่า 8,095 กิโลกรัม
*น้ำหนักสูงสุด 11,660 กิโลกรัม
*เครื่องยนต์ 2 เครื่องยนต์ คลิมอฟ ทีวี3-117วีเอ็ม ให้กำลังรวม 4,140 แรงม้า
*เพดานบินใช้งาน 5,800 เมตร
*ความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตร/ชั่วโมง
*รัศมีทำการ 200 กิโลเมตร
*อาวุธ ปืนใหญ่ขนาด 30 มม. Shipunov 2A42

**อ้างอิง**
Octavio Diez:Combat Helicopters,Udyat,Spain,2006.ISBN 84-931055-2-x
หมวดหมู่:เครื่องบินมิล
หมวดหมู่:เฮลิคอปเตอร์จู่โจม
หมวดหมู่:เฮลิคอปเตอร์ทางการทหาร
มิล เอ็มไอ-24

Mi-24
มิล เอ็มไอ-24 (italic=yes; Миль Ми-24) ชื่อรายงานนาโต: ไฮนด์) เป็นเฮลิคอปเตอร์ติดตั้งปืนและเฮลิคอปเตอร์โจมตีขนาดใหญ่ และอากาศยานลำเลียงพลขีดความสามารถต่ำซึ่งสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 8 คน ผลิตโดย มิล มอสโก เฮลิคอปเตอร์ แพลนท์ และทำหน้าที่ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 โดยกองทัพอากาศโซเวียต, ในประเทศที่แยกตัวออกมาจากสหภาพโซเวียต และประเทศอื่นอีกมากกว่าสามสิบประเทศ

**รายละเอียดของเอ็มไอ-24**
 ยาว 17.5- สูง 6.5- เส้นผ่าศูนย์กลางใบพัดหลัก 17.3- พื้นที่ใบพัดหลัก 235 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า 8,500 กิโลกรัม- น้ำหนักสูงสุด 12,000 กิโลกรัม- เครื่องยนต์ 2 เครื่องยนต์ ไอโซตอฟ ทีวี3-117 ให้กำลังเครื่องละ 2,200 แรงม้า- เพดานบินใช้งาน 4,500 เมตร- ความเร็วสูงสุด 335 กิโลเมตร/ชั่วโมง- รัศมีทำการ 450 กิโลเมตร- อาวุธ

**อ้างอิง**
 Octavio Diez:Combat Helicopters,Udyat,Spain,2006.ISBN 84-931055-2-X
หมวดหมู่:เครื่องบินมิล
หมวดหมู่:เฮลิคอปเตอร์จู่โจม
หมวดหมู่:เฮลิคอปเตอร์ทางการทหาร
โลกของจอม

โลกของจอม เป็นนวนิยายโดย ทินกร หุตางกูล นำเสนอเรื่องราวจินตนาการและวิทยาศาสตร์ ผ่านความคิดของ จอม เด็กชายกำพร้าอายุสิบแปดปี ผอม ผิวซีด และไม่เคยออกจากห้องพักบนชั้นที่ 58 ของตึกสูง 60 ชั้นใจกลางกรุงเทพ เนื่องจากเป็นโรคกลัวที่กว้าง
เรื่องในหนังสือเล่มนี้เคยผ่านการตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในเซคชั่น เสาร์สวัสดี ของหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ มาแล้ว
โดยได้นำมาลำดับใหม่ในหนังสือ จนมีลักษณะเหมือนนิยาย
นักวิจารณ์วรรณกรรมจำนวนหนึ่งเห็นว่า ลักษณะการคัดเลือกข้อมูลและกลวิธีในการเล่าเรื่องใน "โลกของจอม" นั้น ได้ทำลายเส้นแบ่งระหว่างวรรณกรรมและสารคดีลง
หนังสือเล่มนี้ เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ประเทศไทย พ.ศ. 2546

**อ้างอิง**
ลโลกของจอม
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทย
แมกซ์ทอน

แมกซ์ทอน (Maxthon: 'mækstən th อ่านเป็น t) เดิมชื่อ มายไออี2 (MyIE2) เป็นเว็บเบราว์เซอร์ของจีนประเภทฟรีแวร์ หรือระบุให้เจาะจงคือซอฟต์แวร์รับบริจาค (donateware) เริ่มต้นพัฒนาโดยชาวจีนชื่อ ช่างโหยว (畅游 Chàngyóu) ปัจจุบันแมกซ์ทอนพัฒนาถึงรุ่นที่ 2 เบตา แมกซ์ทอนใช้ตัววาดหน้าเว็บ Trident เหมือนอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถเปลี่ยนไปใช้ตัววาดหน้าเว็บ Gecko ที่ใช้ในไฟร์ฟอกซ์ได้เช่นกัน
แมกซ์ทอนเป็นเว็บเบราว์เซอร์ที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองในประเทศจีน และมีการดาวน์โหลดไปใช้งานมากกว่า 85.8 ล้านครั้ง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:เว็บเบราว์เซอร์
หมวดหมู่:ฟรีแวร์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์บนแอนดรอยด์
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 พฤษภาคม 12

* ท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ ภริยานายปรีดี พนมยงค์ อดีตนายกรัฐมนตรีและรัฐบุรุษ ถึงแก่อนิจกรรมอย่างกะทันหัน ด้วยวัย 95 ปี
}
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 พฤษภาคม 13

* พระประมุขมาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 2กษัตริย์ซามัว สิ้นพระชนม์ลงแล้ว ด้วยพระชันษา 94 พรรษา  หลังประชวรด้วยโรคนิวโมเนีย 
}
ที-26

รถถัง ที-26 (Т-26) เป็นรถถังเบาสัญชาติโซเวียตที่ถูกใช้งานในช่วงความขัดแย้งหลายครั้งในช่วงสมัยระหว่างสงครามและสงครามโลกครั้งที่สอง มันถูกพัฒนาขึ้นมาจากรถถัง วิคเกอร์-6 ตัน ของอังกฤษ และเป็นหนึ่งในการออกแบบรถถังที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในช่วงปี ค.ศ. 1930 จนกระทั่งเกราะที่บางเบาของมันที่มีความเสี่ยงต่อปืนต่อต้านรถถังแบบใหม่ มันถูกผลิตในจำนวนที่มากกว่ารถถังคันอื่นๆ ในช่วงเวลานั้น โดยมีการผลิตที่มากกว่า 11,000 คัน ในช่วงปี ค.ศ. 1930 สหภาพโซเวียตได้พัฒนารถถัง ที-26 จำนวน 53 แบบ รวมทั้งรถถังที่สามารถพ่นไฟได้ ยานพาหนะวิศวกรในการรบ รถถังที่ถูกควบคุมจากระยะไกล ปืนใหญ่อัตตาจร รถแทรกเตอร์ลากจูงปืนใหญ่ และยานหุ้มเกราะลำเลียงพล ยี่สิบสามรายการเป็นแบบรุ่นที่ถูกผลิต ส่วนรุ่นอื่นๆ ล้วนเป็นต้นแบบที่ถูกทดลอง
ที-26 และบีที เป็นรถถังหลักของกองกำลังยานเกราะของกองทัพแดงในช่วงสมัยระหว่างสงคราม ที-26 เป็นรถถังที่มีความสำคัญที่สุดในสงครามกลางเมืองสเปนและมีบทบาทที่สำคัญในช่วงยุทธการทะเลสาบคาซานในปี ค.ศ. 1938 เช่นเดียวกับในสงครามฤดูหนาวในปี ค.ศ. 1939-40 แม้ว่าเกือบที่จะล้าสมัยไปแล้วในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง ที-26 เป็นรถถังที่มีจำนวนมากที่สุดในกองกำลังยานเกราะของกองทัพแดงในช่วงที่เยอรมันบุกครองสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ที-26 ต้องต่อสู้รบกับเยอรมันและประเทศพันธมิตรในช่วงยุทธการที่มอสโกในปี ค.ศ. 1941-42 ยุทธการที่สตาลินกราดและยุทธการที่คอเคซัสในปี ค.ศ. 1942-1943 หน่วยรถถังบางส่วนของแนวรบเลนินกราดซึ่งพวกเขาใช้งานรถถัง ที-26 จนถึงปี ค.ศ. 1944 รถถังเบา ที-26 ของโซเวียตซึ่งแสดงให้เห็นถึงการใช้งานครั้งสุดท้ายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ในช่วงการเอาชนะกองทัพคันโตของญี่ปุ่นในแมนจูเรีย
ที-26 ได้ถูกส่งออกนอกประเทศและถูกใช้งานอย่างกว้างขวางโดยสเปน จีน และตุรกี รถถัง ที-26 ที่ถูกยึดครองมาซึ่งถูกใช้งานโดยกองทัพฟินแลนด์ เยอรมัน โรมาเนีย และฮังการี รถถังคันนี้มีความน่าเชื่อถือและดูแลรักษาง่าย และมีการออกแบบให้ทันสมัยอย่างต่อเนื่องในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1931 - ค.ศ. 1941 ไม่มีรุ่นใหม่ของที-26 ที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงหลังปี ค.ศ. 1940

**อ้างอิง**
 George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
หมวดหมู่:รถถังจากสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:รถถังโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:รถถังเบาในสงครามโลกครั้งที่สอง
ลิฟแอนด์เล็ตดาย

ลิฟแอนด์เล็ตดาย (Live And Let Die) เป็นนวนิยายเรื่องที่ 2 ในนวนิยายชุด เจมส์ บอนด์ ที่ เอียน เฟลมมิ่ง แต่งขึ้น พิมพ์จำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2497 และจนถึงปัจจุบัน มีการตีพิมพ์จำหน่ายไปแล้วหลายครั้ง จากหลายสำนักพิมพ์ที่ซื้อลิขสิทธิ์ต่อกันเป็นทอดๆ เช่น โจนาธาน เคป (Jonathan Cape) ที่เป็นบริษัทและสำนักพิมพ์ที่พิมพ์จำหน่ายเป็นสำนักพิมพ์แรก และตามด้วย แม็คมิลลัน (Macmillan) , เปอร์มาบุ๊คส์ (Permabooks) , แพนบุ๊คส์ (Pan Books) , ไทรแอด/แพนเทอร์ (Triad/Panther) , ไทรแอด/แกรนาด้า (Triad/Granada) , โคโรเน็ตบุ๊คส์ (Coronet Books) , วิคิง/เพ็นกวิน (Viking/Penguin) และ เพนกวินบุ๊คส์ (Penguin Books) ตามลำดับ- นวนิยาย เจมส์ บอนด์ เล่มก่อนหน้า : Casino Royale- นวนิยาย เจมส์ บอนด์ เล่มถัดไป : Moonraker
หมวดหมู่:หนังสือเจมส์ บอนด์
ที-37

right- ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต- ปีที่ใช้งาน 1933- เจ้าหน้าที่ 2 นาย- หน้ก 3,200 กิโลกรัม/ 3.15 ต้น- ยาว 3.75 เมตร- สูง 1.82 เมตร- กว้าง 2.1 เมตร- เกราะหนาที่สุด 4 มม./0.157 นิ้ว- เครื่องยนต์ แกซ เอเอ ให้กำลัง 65 แรงม้า - ความเร็ว 56.3 กิโลเมตร/ชั่วโมง- รัศมีทำการ 185 กิโลเมตร- อาวุธ ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2-3  กระบอก 

**อ้างอิง**
 George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  T-37 date=2019-05-09 
หมวดหมู่:รถถังจากสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:รถถังสะเทินน้ำสะเทินบก
หมวดหมู่:รถถังโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:รถถังเบาในสงครามโลกครั้งที่สอง
โรเบิร์ต บราวน์ (นักแสดง)

โรเบิร์ต บราวน์ (Robert Brown) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า โรเบิร์ต เจมส์ บราวน์ (Robert James Brown) เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1921 ที่เมืองสวอเนจ (Swanage), เทศมณฑลดอร์เซต (Dorset), สหราชอาณาจักร
ก่อนจะมาเข้าวงการภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เขาเคยแสดงภาพยนตร์ที่โด่งดังมา 2 เรื่อง คือ The Third Man ใน ค.ศ. 1949 และ Ben-Hur ใน ค.ศ. 1959 และเคยแสดงในละครโทรทัศน์ที่โด่งดังเรื่องหนึ่ง คือ Ivanhoe ใน ค.ศ. 1958
บทที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดในชีวิตของเขา คือบท เอ็ม ในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เป็นจำนวน 4 ตอน ตั้งแต่ตอน เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ 13 ไปจนถึงตอน รหัสสังหาร ซึ่งเป็นตอนที่ 16
แต่โรเบิร์ต เริ่มเข้าสู่วงการภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ครั้งแรกในตอน พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก ซึ่งเป็นเรื่องที่ 10 โดยรับบทเป็น แอดไมรัล ฮาร์เกรฟส์ และต่อมาเมื่อ เบอร์นาร์ด ลี เสียชีวิตไปหลังจากที่ตอน พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ ออกฉายเล็กน้อย ทำให้ตอน เจาะดวงตาเพชฌฆาต ไม่มีเอ็ม และในช่วงเวลานั้นเอง เขาก็ได้รับคัดเลือกให้รับบทเป็น เอ็ม ต่อจาก เบอร์นาร์ด ลี เขาแสดงไปได้ 4 ตอน แต่เมื่อถึงตอน พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก บท เอ็ม ก็ถูกแทนที่โดย จูดี้ เด็นช์ และเขาก็ไม่ได้มีผลงานเด่น ๆ ชิ้นอื่นอีกนัก จนเสียชีวิตในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003
หมวดหมู่:นักแสดงอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากเทศมณฑลดอร์เซต
จังหวัดทตโตริ

เนินทรายทตโตริ
จังหวัดทตโตริ (Tottori-ken) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภูมิภาคชูโงกุ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครทตโตริ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดทตโตริตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดโอกายามะและจังหวัดฮิโรชิมะ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดชิมาเนะ

**การปกครอง**
จังหวัดทตโตริประกอบด้วย 4 นคร 5 อำเภอ 14 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**
 คูราโยชิ (Kurayoshi-shi)- ซาไกมินาโตะ (Sakaiminato-shi)- ทตโตริ (Tottori-shi)- โยนาโงะ (Yonago-shi)

**อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน**
 อำเภอไซฮากุ (Saihaku-gun)
** เมืองไดเซ็ง (Daisen-chō)
** เมืองนัมบุ (Nanbu-chō)
** เมืองโฮกิ (Hōki-chō)
** หมู่บ้านฮิเอซุ (Hiezu-son)- อำเภอโทฮากุ (Tōhaku-gun)
** เมืองโคโตอูระ (Kotoura-chō)
** เมืองมิซาซะ (Misasa-chō)
** เมืองยูริฮามะ (Yurihama-chō)
** เมืองโฮกูเอ (Hokuei-chō)- อำเภอยาซุ (Yazu-gun)
** เมืองชิซุ (Chizu-chō)
** เมืองยาซุ (Yazu-chō)
** เมืองวากาซะ (Wakasa-chō)- อำเภออิวามิ (Iwami-gun)
** เมืองอิวามิ (Iwami-chō)- อำเภอฮิโนะ (Hino-gun)
** เมืองโคฟุ (Kōfu-chō)
** เมืองนิจินัง (Nichinan-chō)
** เมืองฮิโนะ (Hino-chō)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official Tottori Prefecture homepage
ทตโตริ
จังหวัดโอกายามะ

จังหวัดโอกายามะ (Okayama-ken) ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโอกายามะ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดโอกายามะอยู่ทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดทตโตริ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดต่อกับทะเลในเซโตะซึ่งกั้นระหว่างจังหวัดโอกายามะและจังหวัดคางาวะบนเกาะชิโกกุ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฮิโรชิมะ

**การปกครอง**
จังหวัดโอกายามะประกอบด้วย 15 นคร 10 อำเภอ 10 เมือง และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**
 คาซาโอกะ (Kasaoka-shi)- คูราชิกิ (Kurashiki-shi)- เซโตอูจิ (Setouchi-shi)- โซจะ (Sōja-shi)- ทากาฮาชิ (Takahashi-shi)- ทามาโนะ (Tamano-shi)- นีมิ (Niimi-shi)- บิเซ็ง (Bizen-shi)- มานิวะ (Maniwa-shi)- มิมาซากะ (Mimasaka-shi)- สึยามะ (Tsuyama-shi)- อากาอิวะ (Akaiwa-shi)- อาซากูจิ (Asakuchi-shi)- อิบาระ (Ibara-shi)- โอกายามะ (Okayama-shi) (เมืองหลวง)

**อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน**
 อำเภอคัตสึตะ (Katsuta-gun)
** เมืองโชโอ (Shōō-chō)
** เมืองนางิ (Nagi-chō)- อำเภอคางะ (Kaga-gun)
** เมืองคิบิจูโอ (Kibichūō-chō)- อำเภอคูเมะ (Kume-gun)
** เมืองคูเมนัง (Kumenan-chō)
** เมืองมิซากิ (Misaki-chō)- อำเภอโทมาตะ (Tomata-gun)
** เมืองคางามิโนะ (Kagamino-chō)- อำเภอมานิวะ (Maniwa-gun)
** หมู่บ้านชินโจ (Shinjō-son)- อำเภอวาเกะ (Wake-gun)
** เมืองวาเกะ (Wake-chō)- อำเภอสึกูโบะ (Tsukubo-gun)
** เมืองฮายาชิมะ (Hayashima-chō)- อำเภออาซากูจิ (Asakuchi-gun)
** เมืองซาโตโช (Satoshō-chō)- อำเภอโอดะ (Oda-gun)
** เมืองยากาเงะ (Yakage-chō)- อำเภอไอดะ (Aida-gun)
** หมู่บ้านนิชิอาวากูระ (Nishiawakura-son)

**สโมสรกีฬา**
จังหวัดโอกายามะมีสโมสรฟุตบอลอาชีพได้แก่ฟาเจียโน โอกายามะในเจลีก ดิวิชัน 2 และมิตซูบิชิ มิซูชิมะในชูโงกุซ็อกเกอร์ลีก และมีสโมสรวอลเลย์บอลอาชีพได้แก่โอกายามะซีกัลส์ในวี.ลีก 1

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 จังหวัดโอกายามะ-  Official tourism site- Official account- 3794962

โอกายามะ
จังหวัดยามางูจิ

จังหวัดยามางูจิ (Yamaguchi-ken) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นในภูมิภาคชูโกกุบนเกาะฮนชู ยามางูจิเป็นเมืองหลวงของจังหวัด แต่เมืองใหญ่ที่สุดคือชิโมโนเซกิ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดยามางูจิตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือของจังหวัดติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น จังหวัดชิมาเนะ และจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ส่วนทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับทะเลในเซโตะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดติดต่อกับช่องแคบคัมมงซึ่งกั้นระหว่างเกาะฮนชูและเกาะคีวชู โดยมีสะพานแขวนคัมมงทอดข้ามระหว่างชิโมโนเซกิและคิตะกีวชู

**การปกครอง**
จังหวัดยามางูจิประกอบด้วย 13 นคร 4 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่

**นคร**
 คูดามัตสึ (Kudamatsu-shi)- ชิโมโนเซกิ (Shimonoseki-shi)- ชูนัง (Shūnan-shi)- ซังโยโอโนดะ (San'yōonoda-shi)- นางาโตะ (Nagato-shi)- มิเนะ (Mine-shi)- ยานาอิ (Yanai-shi)- ยามางูจิ (Yamaguchi-shi)- อิวากูนิ (Iwakuni-shi)- อูเบะ (Ube-shi)- ฮางิ (Hagi-shi)- ฮิการิ (Hikari-shi)- โฮฟุ (Hōfu-shi)

**อำเภอและเมือง**
 อำเภอคูงะ (Kuga-gun)
** เมืองวากิ (Waki-chō)- อำเภอคูมาเงะ (Kumage-gun)
** เมืองคามิโนเซกิ (Kaminoseki-chō)
** เมืองทาบูเซะ (Tabuse-chō)
** เมืองฮิราโอะ (Hirao-chō)- อำเภออาบุ (Abu-gun)
** เมืองอาบุ (Abu-chō)- อำเภอโอชิมะ (Ōshima-gun)
** เมืองซูโอโอชิมะ (Suō'ōshima-chō)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official Yamaguchi Prefecture homepage date=2011-09-28 

ยามางูจิ
จังหวัดโทกูชิมะ

จังหวัดโทกูชิมะ (Tokushima-ken) ตั้งอยู่บริเวณภาคชิโกกุ  ของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่โทกูชิมะ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดโทกูชิมะตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะชิโกกุ มีอาณาเขตติดต่อกับบริเวณต่าง ๆ ดังนี้- ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดคางาวะ ทะเลในเซโตะ และช่องแคบนารูโตะ โดยมีสะพานแขวนโอนารูโตะเชื่อมกับเกาะอาวาจิ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเฮียวโงะและเชื่อมต่อกับเกาะฮนชูผ่านทางสะพานอากาชิไคเกียวอีกทอดหนึ่ง- ทิศตะวันออกติดต่อกับช่องแคบคิอิซึ่งกั้นระหว่างเกาะชิโกกุและคาบสมุทรคิอิ- ทิศใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกและจังหวัดโคจิ- ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดคางาวะ

**การปกครอง**
จังหวัดโทกูชิมะประกอบด้วย 8 นคร 8 อำเภอ 15 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**
 โคมัตสึชิมะ (Komatsushima-shi)- โทกูชิมะ (Tokushima-shi; เมืองหลวง)- นารูโตะ (Naruto-shi)- มิมะ (Mima-shi)- มิโยชิ (Miyoshi-shi)- โยชิโนงาวะ (Yoshinogawa-shi)- อานัง (Anan-shi)- อาวะ (Awa-shi)

**อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน**
 อำเภอคัตสึอูระ (Katsuura-gun)
** เมืองคัตสึอูระ (Katsuura-chō)
** เมืองคามิกัตสึ (Kamikatsu-chō)- อำเภอไคฟุ (Kaifu-gun)
** เมืองไคโย (Kaiyō-chō)
** เมืองมินามิ (Minami-chō)
** เมืองมูงิ (Mugi-chō)- อำเภอนากะ (Naka-gun)
** เมืองนากะ (Naka-chō)- อำเภอมิมะ (Mima-gun)
** เมืองสึรูงิ (Tsurugi-chō)- อำเภอมิโยชิ (Miyoshi-gun)
** เมืองฮิงาชิมิโยชิ (Higashimiyoshi-chō)- อำเภอเมียวโด (Myōdō-gun)
** หมู่บ้านซานาโงจิ (Sanagōchi-son)- อำเภอเมียวไซ (Myōzai-gun)
** เมืองคามิยามะ (Kamiyama-chō)
** เมืองอิชิอิ (Ishii-chō)- อำเภออิตาโนะ (Itano-gun)
** เมืองคามิอิตะ (Kamiita-chō)
** เมืองคิตาจิมะ (Kitajima-chō)
** เมืองมัตสึชิเงะ (Matsushige-chō)
** เมืองอิตาโนะ (Itano-chō)
** เมืองไอซูมิ (Aizumi-chō)

**กีฬา**
จังหวัดโทกูชิมะเคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์เอเชียใน พ.ศ. 2550 นอกจากนี้จังหวัดโทกูชิมะยังมีสโมสรฟุตบอลอาชีพได้แก่โทกูชิมะ วอร์ติส ซึ่งแข่งขันในเจลีก ดิวิชัน 2 ในฤดูกาล 2018 และมีสโมสรเบสบอลอาชีพได้แก่โทกูชิมะ อินดิโกซ็อกซ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 จังหวัดโทกูชิมะ-  English language pages of the official Tokushima Prefecture website date=2009-12-31 -  English Living Guide to Tokushima date=2011-08-23 -  English Guide AWANAVI date=2018-02-11 
โทกูชิมะ
สถานีย่อย:คณิตศาสตร์/บทความยอดเยี่ยม กรกฎาคม 2007

ทฤษฎีบทสี่สี (Four color theorem) กล่าวว่า แผนที่ทางภูมิศาสตร์สามารถระบายด้วยสี 4 สี ซึ่งไม่มีพื้นที่ที่อยู่ติดกันมีสีเดียวกันได้เสมอ เราเรียกพื้นที่ว่าติดกันก็ต่อเมื่อมันมีส่วนของขอบร่วมกัน ไม่ใช่แค่จุดร่วมกัน และพื้นที่แต่ละชิ้นจะต้องติดเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่ใช่แยกเป็นหลาย ๆ ส่วน อย่างมิชิแกน หรืออาเซอร์ไบจาน
เป็นที่ประจักษ์ว่าสี 3 สีนั้นไม่เพียงพอ ซึ่งพิสูจน์ได้ไม่ยาก นอกจากนั้น เราสามารถพิสูจน์ได้ว่าสี 5 สีนั้นเพียงพอในการระบายแผนที่
ทฤษฎีบทสี่สี เป็นทฤษฎีบทแรกที่ถูกพิสูจน์ด้วยคอมพิวเตอร์ แต่การพิสูจน์นี้ไม่เป็นที่ยอมรับจากนักคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ เพราะว่ามันไม่สามารถตรวจสอบด้วยคนได้ และบางคนถึงกับกังวลในความถูกต้องของตัวแปลภาษา (คอมไพเลอร์) และฮาร์ดแวร์ที่ใช้ทำงานโปรแกรมสำหรับการพิสูจน์  อ่านต่อ... 
บทความยอดเยี่ยมก่อนหน้านี้: จำนวนแคทาแลน - ปัญหามอนตี ฮอลล์  - หอคอยแห่งฮานอย
ที่เก็บถาวร
จังหวัดเอฮิเมะ

จังหวัดเอฮิเมะ (Ehime-ken) ตั้งอยู่บนเกาะชิโกกุ มีมัตสึยามะเป็นเมืองหลวง เป็นแหล่งต่อเรือที่สำคัญ รวมไปถึงอุตสาหกรรมสิ่งทอ กระดาษ เคมีภัณฑ์ และขุดเจาะน้ำมัน และมีส้มเป็นสินค้าขึ้นชื่อ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดเอฮิเมะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะชิโกกุ มีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดอื่นอีกสามจังหวัดบนเกาะชิโกกุได้แก่จังหวัดคางาวะและจังหวัดโทกูชิมะทางทิศตะวันออกและจังหวัดโคจิทางทิศใต้ ในขณะที่ด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเล ทิศเหนือติดกับทะเลในเซโตะ ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบบุงโงะ โดยทางตะวันตกของจังหวัดมีคาบสมุทรซาดามิซากิซึ่งเป็นคาบสมุทรที่แคบที่สุดในญี่ปุ่น

**การปกครอง**
จังหวัดเอฮิเมะประกอบด้วย 11 นคร 7 อำเภอ และ 9 เมือง ได้แก่

**นคร**
 ชิโกกุจูโอ (Shikokuchūō-shi)- เซโยะ (Seiyo-shi)- ไซโจ (Saijō-shi)- โทอง (Tōon-shi)- นิอิฮามะ (Niihama-shi)- มัตสึยามะ (Matsuyama-shi; เมืองหลวง)- ยาวาตาฮามะ (Yawatahama-shi)- อิโยะ (Iyo-shi)- อิมาบาริ (Imabari-shi)- อูวาจิมะ (Uwajima-shi)- โอซุ (Ōzu-shi)

**อำเภอและเมือง**
 อำเภอคามิอูเกนะ (Kamiukena-gun)
** เมืองคูมาโกเง็ง (Kumakōgen-chō)- อำเภอคิตะ (Kita-gun)
** เมืองอูจิโกะ (Uchiko-chō)- อำเภอคิตะอูวะ (Kitauwa-gun)
** เมืองคิโฮกุ (Kihoku-chō)
** เมืองมัตสึโนะ (Matsuno-chō)- อำเภอนิชิอูวะ (Nishiuwa-gun)
** เมืองอิกาตะ (Ikata-chō)- อำเภอมินามิอูวะ (Minamiuwa-gun)
** เมืองไอนัง (Ainan-chō)- อำเภออิโยะ (Iyo-gun)
** เมืองโทเบะ (Tobe-chō)
** เมืองมาซากิ (Masaki-chō)- อำเภอโอจิ (Ochi-gun)
** เมืองคามิจิมะ (Kamijima-chō)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**

เอฮิเมะ
จังหวัดโคจิ

จังหวัดโคจิ (Kōchi-ken) เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งตอนใต้ของเกาะชิโกกุ มีจำนวนประชากร 657,955 คน (ณ วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2024) และมีขนาดพื้นที่ทั้งหมด km2 จังหวัดโคจิมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดเอฮิเมะ และทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดโทกูชิมะ
นครโคจิเป็นเมืองหลวงของจังหวัดโคจิ รวมทั้งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดด้วย เมืองที่สำคัญอื่น ๆ เช่น นครนังโกกุ นครชิมันโตะ และนครโคนัง จังหวัดโคจิตั้งอยู่บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของญี่ปุ่น ล้อมรอบอ่าวขนาดใหญ่ทางตอนใต้ของเกาะชิโกกุ โดยจุดใต้สุดของเกาะตั้งอยู่ที่แหลมอาชิซูริในนครโทซาชิมิซุ จังหวัดโคจิเป็นที่ตั้งของปราสาทโคจิ ซึ่งถือเป็นปราสาทญี่ปุ่นที่ยังสมบูรณ์ที่สุด และแม่น้ำชิมันโตะ ซึ่งเป็นหนึ่งในแม่น้ำไม่กี่สายในญี่ปุ่นที่ไม่มีเขื่อน

**ประวัติศาสตร์**
ไฟล์:Sakamoto Ryoma.jpg|thumb|upright|left|ซากาโมโตะ เรียวมะ
บริเวณที่เป็นจังหวัดโคจิในปัจจุบันนั้นเคยเป็นแคว้นชื่อแคว้นศักดินาโทซะ ซึ่งปกครองโดยตระกูลโชโซกาเบะในยุคเซ็งโงกุ และตระกูลยามาอูจิในยุคเอโดะ ก่อนที่ระบบแคว้นจะถูกยกเลิกภายหลังการฟื้นฟูเมจิ
จังหวัดโคจิเป็นบ้านเกิดของซากาโมโตะ เรียวมะ ซามูไรที่มีบทบาทสำคัญในการล้มล้างรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และอิวาซากิ ยาตาโร ผู้ก่อตั้งบริษัทมิตซูบิชิ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดโคจิตั้งอยู่ทางใต้ของเกาะชิโกกุและมีพื้นที่มากที่สุดในเกาะ พื้นที่ของจังหวัดโคจิเป็นลักษณะโค้งไปตามชายฝั่งด้านใต้ของเกาะ โดยมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทกูชิมะและจังหวัดเอฮิเมะทางด้านเหนือ และติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางด้านใต้
ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2012 พื้นที่ร้อยละ 7 ของจังหวัดได้รับการกำหนดให้เป็นอุทยานทางธรรมชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติอาชิซูริ-อูวาไก กึ่งอุทยานแห่งชาติอิชิซูจิ กึ่งอุทยานแห่งชาติมูโรโตะ-อานังไคงัง และกึ่งอุทยานแห่งชาติสึรูงิซัง และอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดอีก 18 แห่ง

**การเมืองการปกครอง**

**เทศบาล**
จังหวัดโคจิแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 34 เทศบาล ประกอบด้วย 11 เทศบาลนคร, 17 เทศบาลเมือง และ 6 เทศบาลหมู่บ้าน
ไฟล์:Map of Kochi Prefecture Ja.svg|thumb|center|400px|แผนที่เทศบาลในจังหวัดโคจินคร เมือง หมู่บ้าน
ไฟล์:Kochi Japan.jpg|นครโคจิ
ไฟล์:Okouzyou02.jpg|นครนังโกกุ
ไฟล์:SHIMANTO CITY.jpg|นครชิมันโตะ
ไฟล์:Susaki city view.jpg|นครซูซากิ
ไฟล์:手結漁港 - panoramio.jpg|นครโคนัง
ไฟล์:Sukumo-Station-square-rotary.jpg|นครซูกูโมะ
ไฟล์:いの町新町付近 - panoramio.jpg|เมืองอิโนะ
ไฟล์:くろ鉄奈半利駅からの眺め・南向き - panoramio.jpg|เมืองนาฮาริ
ไฟล์:Irino no Matsubara, enkei.jpg|เมืองคูโรชิโอะ
ไฟล์:土佐あかうしの放牧.jpg|เมืองโมโตยามะ
ไฟล์:Yokokurayama07.jpg|เมืองโอจิ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์ทางการของจังหวัดโคจิ ja

โคจิ
มีเดียวิกิ:Fancycaptcha-badlogin

เพื่อช่วยในการป้องกันการสุ่มเดารหัสผ่านด้วยระบบอัตโนมัติ กรุณาพิมพ์ตัวอักษรตามที่เห็นในภาพลงในกล่องข้อความ (รายละเอียดเพิ่มเติม):
จังหวัดคูมาโมโตะ

จังหวัดคูมาโมโตะ (Kumamoto-ken) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวง คือ คูมาโมโตะ

**ประวัติศาสตร์**
แผนที่แสดงที่ตั้งของแคว้นฮิโงะ
จังหวัดคูมาโมโตะในอดีตใช้ชื่อว่า แคว้นฮิโงะ (Higo no kuni) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็นจังหวัดคูมาโมโตะหลังจากการยกเลิกระบบแคว้น
ใน พ.ศ. 2559 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 7.0 แมกนิจูด มีผู้เสียชีวิต 42 คน

**ภูมิศาสตร์**
ไฟล์:Map of Kumamoto Prefecture Ja.svg|thumb|แผนที่จังหวัดคูมาโมโตะ แสดงอาณาเขตเทศบาลนครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาล นคร เมือง หมู่บ้าน
จังหวัดคูมาโมโตะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะคีวชูและมีอาณาเขตครอบคลุมหมู่เกาะอามากูซะที่อยู่ทางตะวันตกด้วย ชายฝั่งด้านตะวันตกของจังหวัดคูมาโมโตะส่วนที่อยู่บนเกาะคีวชูติดต่อกับทะเลอาริอาเกะ ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดฟูกูโอกะและจังหวัดโออิตะ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโออิตะและจังหวัดมิยาซากิ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคาโงชิมะ

**เขตการปกครอง**
จังหวัดคูมาโมโตะประกอบด้วย 14 นคร, 9 อำเภอ, 23 เมือง และ 8 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**
นครคูมาโมโตะ
นครฮิโตโยชิ
นครอาโซะ- คามิอามากูซะ (Kami-amakusa-shi)- คิกูจิ (Kikuchi-shi)- คูมาโมโตะ (Kumamoto-shi; เมืองหลวง)- โคชิ (Kōshi-shi)- ทามานะ (Tamana-shi)- มินามาตะ (Minamata-shi)- ยัตสึชิโระ (Yatsushiro-shi)- ยามางะ (Yamaga-shi)- อาโซะ (Aso-shi)- อามากูซะ (Amakusa-shi)- อาราโอะ (Arao-shi)- อูกิ (Uki-shi)- อูโตะ (Uto-shi)- ฮิโตโยชิ (Hitoyoshi-shi)

**เมืองและหมู่บ้าน**
หมู่บ้านอิตสึกิ- อำเภอคามิมาชิกิ (Kamimashiki-gun)
** เมืองคาชิมะ (Kashima-machi)
** เมืองโคซะ (Kōsa-machi)
** เมืองมาชิกิ (Mashiki-machi)
** เมืองมิฟูเนะ (Mifune-machi)
** เมืองยามาโตะ (Yamato-chō)- อำเภอคิกูจิ (Kikuchi-gun)
** เมืองคิกูโย (Kikuyō-machi)
** เมืองโอซุ (Ōzu-machi)- อำเภอคูมะ (Kuma-gun)
** เมืองทารางิ (Taragi-machi)
** เมืองนิชิกิ (Nishiki-machi)
** เมืองยูโนมาเอะ (Yunomae-machi)
** เมืองอาซางิริ (Asagiri-chō)
** หมู่บ้านคูมะ (Kuma-mura)
** หมู่บ้านซางาระ (Sagara-mura)
** หมู่บ้านมิซูกามิ (Mizukami-mura)
** หมู่บ้านยามาเอะ (Yamae-mura)
** หมู่บ้านอิตสึกิ (Itsuki-mura)- อำเภอชิโมะมาชิกิ (Shimomashiki-gun)
** เมืองมิซาโตะ (Misato-machi)- อำเภอทามานะ (Tamana-gun)
** เมืองเกียวกูโต (Gyokutō-machi)
** เมืองนังกัง (Nankan-machi)
** เมืองนางาซุ (Nagasu-machi)
** เมืองนาโงมิ (Nagomi-machi)- อำเภอยัตสึชิโระ (Yatsushiro-gun)
** เมืองฮิกาวะ (Hikawa-chō)- อำเภออาชิกิตะ (Ashikita-gun)
** เมืองสึนางิ (Tsunagi-machi)
** เมืองอาชิกิตะ (Ashikita-machi)- อำเภออาโซะ (Aso-gun)
** เมืองทากาโมริ (Takamori-machi)
** เมืองมินามิโองูนิ (Minamioguni-machi)
** เมืองโองูนิ (Oguni-machi)
** หมู่บ้านนิชิฮาระ (Nishihara-mura)
** หมู่บ้านมินามิอาโซะ (Minamiaso-mura)
** หมู่บ้านอูบูยามะ (Ubuyama-mura)- อำเภออามากูซะ (Amakusa-gun)
** เมืองเรโฮกุ (苓北町 Reihoku-machi)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  โฮมเพจทางการ ของจังหวัดคูมาโมโตะ date=25 June 2011-  Kumamoto Links. kumagaku.ac.jp. -  Kumamoto – แนะนำคูมาโมโตะโดยวิกิแทรเวล-  Kumamoto – หอจดหมายเหตุแห่งชาติญี่ปุ่น- Kumamoto (prefecture)
คูมาโมโตะ
จังหวัดโออิตะ

จังหวัดโออิตะ (Ōita-ken) ตั้งอยู่บริเวณภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโออิตะ

**ประวัติศาสตร์**

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดโออิตะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคีวชู ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฟูกูโอกะในขณะที่ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคูมาโมโตะและจังหวัดมิยาซากิ ชายฝั่งด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกติดต่อกับช่องแคบบุงโงะ

**การปกครอง**
จังหวัดโออิตะประกอบด้วย 14 นคร 3 อำเภอ 3 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**
 คูนิซากิ (Kunisaki-shi)- คิตสึกิ (Kitsuki-shi)- ซาอิกิ (Saiki-shi)- ทาเกตะ (Taketa-shi)- นากัตสึ (Nakatsu-shi)- บุงโงตากาดะ (Bungotakada-shi)- บุงโงโอโนะ (Bungo-ōno-shi)- เบ็ปปุ (Beppu-shi)- ยูฟุ (Yufu-shi)- สึกูมิ (Tsukumi-shi)- อูซะ (Usa-shi)- อูซูกิ (Usuki-shi)- โออิตะ (Ōita-shi)- ฮิตะ (Hita-shi)

**อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน**
 อำเภอคูซุ (Kusu-gun)
** เมืองคูซุ (Kusu-machi)
** เมืองโคโกโนเอะ (Kokonoe-machi)- อำเภอฮายามิ (Hayami-gun)
** เมืองฮิจิ (Hiji-machi)- อำเภอฮิงาชิกูนิซากิ (Higashikunisaki-gun)
** หมู่บ้านฮิเมชิมะ (Himeshima-mura)

**เศรษฐกิจ**

**วัฒนธรรม**

**กีฬา**
จังหวัดโออิตะมีสโมสรกีฬาต่าง ๆ ดังนี้- ฟุตบอล – โออิตะ ทรินิตา- บาสเกตบอล – โออิตะ ฮีตเดวิลส์- วอลเลย์บอล – โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์- ฟุตซอล – วาซาเจย์ โออิตะ

โออิตะ
จังหวัดมิยาซากิ

จังหวัดมิยาซากิ ตั้งอยู่บริเวณภาคคีวชูของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงคือมิยาซากิ

**ภูมิศาสตร์**
จังหวัดมิยาซากิตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะคีวชู มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโออิตะทางทิศเหนือ จังหวัดคูมาโมโตะทางทิศตะวันตก และจังหวัดคาโงชิมะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ชายฝั่งด้านตะวันออกของจังหวัดมิยาซากิติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก

**การปกครอง**
จังหวัดมิยาซากิประกอบด้วย 9 นคร 6 อำเภอ 14 เมือง และ 3 หมู่บ้าน ได้แก่

**นคร**
 นครคูชิมะ (Kushima-shi)- นครโคบายาชิ (Kobayashi-shi)- นครไซโตะ (Saito-shi)- นครนิจินัง (Nichinan-shi)- นครโนเบโอกะ (Nobeoka-shi)- นครมิยาโกโนโจ (Miyakonojō-shi)- นครมิยาซากิ (Miyazaki-shi; เมืองหลวง)- นครเอบิโนะ (Ebino-shi)- นครฮีวงะ (Hyūga-shi)

**อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน**
 อำเภอคิตะโมโรตากะ (Kitamorokata-gun)
** เมืองมิมาตะ (Mimata-chō)- อำเภอโคยุ (Koyu-gun)
** เมืองคาวามินามิ (Kawaminami-chō)
** เมืองคิโจ (Kijō-chō)
** เมืองชินโตมิ (Shintomi-chō)
** เมืองทากานาเบะ (Takanabe-chō)
** เมืองสึโนะ (Tsuno-chō)
** หมู่บ้านนิชิเมระ (Nishimera-son)- อำเภอนิชิโมโรกาตะ (Nishimorokata-gun)
** เมืองทากาฮารุ (Takaharu-chō)- อำเภอนิชิอูซูกิ (Nishiusuki-gun)
** เมืองโกกาเซะ (Gokase-chō)
** เมืองทากาจิโฮะ (Takachiho-chō)
** เมืองฮิโนกาเงะ (Hinokage-chō)- อำเภอฮิงาชิโมโรกาตะ (Higashimorokata-gun)
** เมืองคูนิโตมิ (Kunitomi-chō)
** เมืองอายะ (Aya-chō)- อำเภอฮิงาชิอูซูกิ (Higashiusuki-gun)
** เมืองคาโดงาวะ (Kadogawa-chō)
** เมืองมิซาโตะ (Misato-chō)
** หมู่บ้านชีบะ (Shiiba-son)
** หมู่บ้านโมรตสึกะ (Morotsuka-son)

มิยาซากิ
ผู้รับจ้างก่อสร้าง

ผู้รับจ้างก่อสร้าง หรือชื่อเรียกทั่วไปว่า ผู้รับเหมา (contractor) หมายถึง ผู้ชนะการประกวดราคา หรือผู้ที่เจ้าของงาน (ผู้ว่าจ้าง) เลือกให้เป็นผู้ทำงานก่อสร้างตามที่ระบุไว้เอกสารสัญญา

**ประเภทของผู้รับจ้างก่อสร้าง**
 ผู้รับจ้างก่อสร้างหลัก คือ ผู้รับจ้างที่ลงนามในเอกสารสัญญา ซึ่งยอมรับและตกลงที่จะดำเนินการก่อสร้างให้ลุล่วงแล้วเสร็จด้วยดี เป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่ระบุไว้ในเอกสารสัญญา รวมทั้งต้องรับผิดชอบในผลของงานของผู้รับจ้างช่วงด้วย- ผู้รับจ้างช่วง คือ ผู้รับจ้างที่รับทำงานให้ผู้รับจ้างหลักอีกทอดหนึ่ง ในการทำงานก่อสร้างใด ๆ การที่ผู้รับจ้างก่อสร้างหลักจะจ้างผู้รับจ้างช่วงให้ทำงานส่วนใดส่วนหนึ่งนั้น ต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าของงาน หรือผู้ว่าจ้างก่อนเสมอ และสำหรับงานก่อสร้างของราชการ จะต้องมีหนังสืออนุมัติเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้ว่าจ้าง

**สิ่งสำคัญสำหรับผู้รับจ้างก่อสร้าง**
ผู้รับจ้างก่อสร้างจะต้องปฏิบัติงานทุกอย่างให้เป็นไปตามเอกสารสัญญา ด้วยวัสดุและฝีมือแรงงาน ตามที่กำหนดไว้ในเอกสารสัญญา โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องเป็นไปตาม ข้อกำหนดทางเทคนิค และแบบ

**สมาคมที่เกี่ยวข้อง**
 สมาคมอุตสาหกรรมก่อสร้างไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
หมวดหมู่:อาชีพทางสถาปัตยกรรมและวิศวกรรม
หมวดหมู่:อสังหาริมทรัพย์