นางบำเรอ

ไฟล์:Chinese girl from one of the Japanese Army's 'comfort battalions'.jpg|250px|right|thumb|เด็กหญิงชาวจีนคนหนึ่งซึ่งเคยเป็นนางบำเรอใน "กองพันนางบำเรอ" (comfort battalion) ของกองทัพญี่ปุ่น ให้ปากคำแก่ทหารสัมพันธมิตรที่ย่างกุ้งเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1945
นางบำเรอ (comfort woman; ianfu) เป็นคำเรียกสตรีในดินแดนที่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครองได้ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองและในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งกองทัพญี่ปุ่นบังคับให้เป็นทาสทางเพศ (sexual slave) แม้สิ้นสงครามแล้ว การใช้คำว่า "นางบำเรอ" เรียกสตรีดังกล่าวต่อไป ก็เป็นที่โต้แย้งและคัดค้านกันมาตลอด โดยเฉพาะจากสตรีเหล่านั้นเองและจากประเทศของสตรีเหล่านั้น เพราะแท้จริงแล้วสถานะของพวกเธอมิใช่เพื่อ "บำเรอ" แต่เป็น "ทาสทางเพศ"
คำว่า "นางบำเรอ" แปลจากคำว่า "อิอันฟุ" ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งใช้เรียก "โสเภณี" เพื่อให้ฟังดูนุ่มนวลขึ้น
จำนวนสตรีที่ถูกจับเป็นนางบำเรอ มีประเมินไว้ต่างกันไป เช่น อิกูฮิโกะ ฮาตะ (Ikuhiko Hata) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ประเมินไว้ต่ำมากว่า มีสัก 20,000 คน ส่วนนักวิชาการชาวจีนคนหนึ่งว่า สูงถึง 360,000–410,000 คน แต่ตัวเลขที่แน่นอนก็ยังเป็นที่ค้นคว้าและถกเถียงกันอยู่ สตรีส่วนใหญ่มาจากประเทศที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ เช่น เกาหลี, จีน, และฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ ปรากฏว่า "สำนักบำเรอ" (comfort station) ของทหารญี่ปุ่นในญี่ปุ่นเอง รวมถึงในจีน, ไทย,  นิวกินี, พม่า, ฟิลิปปินส์, มาเก๊า, มาเลเซีย, อินโดจีน, อินโดนีเซีย, และฮ่องกง มีการใช้สตรีจากติมอร์, ไต้หวัน, ไทย, นิวกินี, พม่า, มาเลเซีย, แมนจู, อินเดียตะวันออก, อินโดจีน, และดินแดนอื่น ๆ ที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ สตรีกลุ่มเล็ก ๆ บางกลุ่มก็มาจากยุโรป เช่น จากเนเธอร์แลนด์และออสเตรเลีย เฉพาะสตรีที่เป็นชาวดัตช์ ประเมินไว้ที่ 200–400 คน
ตามปากคำของหลายบุคคล สตรีข้างต้นลักพามาจากบ้านในดินแดนที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ และมีหลายกรณีที่สตรีถูกล่อลวงมาโดยสัญญาว่า จะพาไปทำงานในโรงงานหรือร้านอาหาร หรือจะพาไปให้การศึกษาเล่าเรียนอย่างสูง แต่เมื่อได้ตัวมาแล้ว ก็ขังไว้ในสำนักบำเรอทั้งในประเทศบ้านเกิดของพวกเธอเองและต่างประเทศRef=CITEREFNY Times2007-03-06;BBC 2007-03-02;BBC 2007-03-08;2001.

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
สหประชาชาติ
รัฐบาลญี่ปุ่น
*.
รัฐบาลเนเธอร์แลนด์
รัฐบาลสหรัฐ
หนังสือ
*chapter=The 'Comfort Women
*language=en
*.
*isbn=978-0-226-76777-2
บทความในวารสาร
*url-status=dead - (Review of 1997). via JSTOR
*s2cid=143569098 
*jstor=40003395 
บทความข่าว
*\
*archive-date=May 19, 2008  ( Scholar search)
*fix-attempted=yes 
*date=December 18, 2015
แหล่งข้อมูลออนไลน์
*.
*, archived from on 2007-06-28.
*.
*.- ( archived on 2007-06-15).
*.
*.
*.
*.
*, archived from on 2007-05-16.
*.- Diary of a Japanese Military Comfort Station (Brothel) Manager (excerpt in English). Translated from Japanese version. July 20, 2018.
อ่านเพิ่มเติม
*Drinck, Barbara and Gross, Chung-noh. Forced Prostitution in Times of War and Peace, Kleine Verlag, 2007. 978-3-89370-436-1.
*Hayashi, Hirofumi. "Disputes in Japan over the Japanese Military 'Comfort Women' System and Its Perception in History", Annals of the American Academy of Political & Social Science, May 2008, Vol. 617, pp 123–132
*Henson, Maria Rosa "Comfort woman: Slave of destiny", Philippine Center for Investigative Journalism: 1996. 971-8686-11-8.
*Keller, Nora Okja "Comfort Woman", London, Penguin: 1998. 0-14-026335-7.
*Kim-Gibson, D. Silence Broken: Korean Comfort Women, 1999. 0-931209-88-9.
*Levin, Mark,  Case Comment: Nishimatsu Construction Co. v. Song Jixiao Et Al., Supreme Court of Japan (2d Petty Bench), April 27, 2007, and Ko Hanako Et Al. V. Japan, Supreme Court of Japan (1st Petty Bench), April 27, 2007 (January 1, 2008). American Journal of International Law, Vol. 102, No. 1, pp. 148–154, January 2008. Available at SSRN:
*Molasky, Michael S. American Occupation of Japan and Okinawa, Routledge, 1999. 0-415-19194-7, 0-415-26044-2.
*Tanaka, Yuki. Japan's Comfort Women: Sexual Slavery and Prostitution During World War II and the US Occupation, London, Routledge: 2002. 0-415-19401-6.- url=https://books.google.com/books?id=eWClDwAAQBAJ 
*Wakabayashi, Bob Tadashii "Comfort Women: Beyond Litigious Feminism"

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:นางบำเรอ
หมวดหมู่:ประเภทโสเภณี
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามโลกครั้งที่สอง