Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
KC.Digimag

KC.Digimag หรือ ในชื่อเดิม KC.Weekly เป็นนิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยต้นฉบับส่วนใหญ่มาจากนิตยสาร โชเน็นแมกกาซีน และนิตยสารในเครือของสำนักพิมพ์ โคดันฉะเปิดตัวในวันที่ 1 มีนาคม ปี พ.ศ. 2536  โดยมีการ์ตูนเด่น ๆ ในฉบับเช่น คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา,ข้าชื่อโคทาโร่, ก้าวแรกสู่สังเวียน,ซุปเปอร์ดอกเตอร์เค ฯลฯ ในช่วงต้น ๆ ยุคหลัง ๆ จะมีเรื่องยาวเช่น โรงเรียนนักสืบ Q, คุณครูพันธุ์หายาก, เรฟ ผจญภัยเหนือโลก, GetBackers, คุโรมาตี้, คุณครูจอมเวทย์ เนกิมะ ฯลฯ ไปจนถึง Fairy tail,UQ Holder! ในช่วงท้าย ๆของนิตยสาร  โดยในปี พ.ศ. 2559 ได้หยุดจำหน่ายรูปแบบหนังสือเล่มใน ฉบับที่ 13/2016 (Vol.1147/30 มีนาคม พ.ศ.2559)  และเปลี่ยนไปสู่หนังสืออิเล็กทรอนิกส์แทน โดยแบ่งจำหน่ายออนไลน์เน้นแปลให้เร็วทันประเทศญี่ปุ่น แบ่งออกเป็น 3 ฉบับ คือ M (จำหน่ายวันจันทร์), W (จำหน่ายวันพุธ) และ F (จำหน่ายวันศุกร์)

**การ์ตูนญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์อยู่ในขณะนี้**

**ฉบับ M (วันจันทร์)**
 จินมี่หมัดเหล็ก Legends- โนรางามิ เทวดาขาจร- ริน (Rin)- ผ่ามัธยมไททัน- ยุ่งนักหนาเลขาพญายม

**ฉบับ W (วันพุธ)**
 จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก ภาคพาราไดซ์ลอสท์ (Paradise Lost)- ศึกจอมเวทอภินิหาร ภารกิจ 100 ปี - คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา ภาคอาร์ (R)- Acma Game เกมทรชน- กาลวิบัติ 4 อัศวิน- หน่วยผจญคนไฟลุก

**ฉบับ F (วันศุกร์)**
 สองสิงห์อวกาศ  (Space Brothers)- คุณครูพันธุ์ตุ๊ (Period)- เกาะกระหายเลือด ภาค 47 วันสุดท้ายสู่หายนะ- ยามาดะคุงกับแม่มดทั้ง 7- เกมเทวดา โครงการ 2

**การ์ตูนญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์จบไปแล้ว**
 คุณครูจอมเวท เนกิมะ! - โค้ด:เบรกเกอร์ - จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก ภาค Shonan 14 Days - ลางสังหาร - สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ - สูตรรักฉบับนักเรียน - หัตถ์เทวดา เทรุ - แอร์เกียร์ ขาคู่ทะลุฟ้า- ศึกตำนาน 7 อัศวิน- ผ่าพิภพไททัน- ผ่าพิภพไททัน ภาค Before The Fall- แฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร- เอเดนส์ซีโร่

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็ปไซด์อย่างเป็นทางการ 

**ดูเพิ่ม**
 โชเน็นแมกกาซีน  (นิตยสารต้นฉบับของ KC.Weekly) 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มังงะ
หมวดหมู่:หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์
หมวดหมู่:นิตยสารการ์ตูนในประเทศไทย
ซิลเบอร์ฮอร์น

ไฟล์:Silberhorn.jpg|thumb|300px|ซิลเบอร์ฮอร์นในประเทศสวิสเซอร์แลนด์
ซิลเบอร์ฮอร์น (Silberhorn) คือภูเขาทรงพีระมิดบนเทือกเขาแอลป์ในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเขายุงเฟราซึ่งเป็นจุดสูงสุด
ผู้พิชิตยอดเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือได้เป็นกลุ่มแรก คือ เจมส์ จอห์น ฮอร์นบี, ทอมัส เฮนรี ฟิลพ็อต, ผู้นำทางคือคริสทีอันและอุลริช อัลเมอร์, โยฮัน บิชช็อฟ และคริสทีอัน เลาเออเนอร์ ใน ค.ศ. 1865
จดหมายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฉบับ ค.ศ. 1968 ได้เอ่ยถึงซิลเบอร์ฮอร์นขณะพวกเขาเดินทางไปพักแรมที่นั่นใน ค.ศ. 1911 โดยเรียกยอดเขานี้ว่าเป็น "ซิลเวอร์ไทน์ (เคเล็บดิล) ในฝันของฉัน"

**อ้างอิง**
Dumler, Helmut and Willi P. Burkhardt, The High Mountains of the Alps, London: Diadem, 1994
หมวดหมู่:ภูเขาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:เทือกเขาแอลป์
วรรณกรรมเด็ก

ไฟล์:Children reading The Grinch.jpg|thumb|300px|right|เด็กๆ สี่คนกำลังอ่าน How the Grinch Stole Christmas! ของ Dr. Seuss
วรรณกรรมสำหรับเด็ก คืองานเขียนที่โครงเรื่องเรียบง่ายไม่ซับซ้อน มีตัวละครเป็นเด็ก มีความคิดและทัศนะคติแบบเด็ก อาจหมายรวมถึงนิทานภาพสำหรับเด็กของเด็กวัยเตาะแตะจนกระทั่งวรรณกรรมเยาวชนสำหรับผู้อ่านในเด็กที่โตแล้วจนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น  อย่างไรก็ดีถึงแม้จะเป็นวรรณกรรมที่เขียนให้เด็กอ่าน แต่วรรณกรรมสำหรับเด็กบางเล่มหรือบางประเภทก็สามารถนำมาวิเคราะห์ ตีความ วิจารณ์ในแง่คุณค่าได้ นอกจากนี้วรรณกรรมสำหรับเด็กยังครอบคลุมถึง สื่อ ของเล่น และการแสดงต่าง ๆ ที่ทำขึ้นสำหรับเด็กด้วย ปัจจุบันหลายประเทศได้มีการเปิดสอนหลักสูตรวรรณกรรมสำหรับเด็ก ในระดับต่าง ๆ เช่น ปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ส่วนในประเทศไทยมีการเปิดสอนระดับปริญญาตรีที่คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒแห่งเดียวเท่านั้น

**อะไรคือวรรณกรรมเด็ก**
เดซี แอชฟอร์ด วัยเด็ก
ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่า วรรณกรรมเด็กอาจเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งต่อไปนี้
หนังสือที่เด็กเป็นผู้เขียน
วรรณกรรมเด็กส่วนมากเป็นงานที่เขียนโดยเด็กๆ เช่น The Young Visiters ของ เดซี แอชฟอร์ด (อายุ 9 ปี) หรือ นิทานเด็กของเจน ออสเตน หรือ ลิวอิส แครอล ซึ่งเขียนให้พี่ๆ น้องๆ อ่านเล่น

หนังสือที่เขียนเพื่อเด็ก
เป็นคำนิยามแบบธรรมดาสามัญที่สุด วรรณกรรมเด็กก็คือหนังสือที่เขียนขึ้นเพื่อเด็กนั่นเอง แนนซี แอนเดอร์สัน รองศาสตราจารย์ที่วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยเซาธ์ฟลอริดา นิยามไว้ว่า วรรณกรรมเด็กคือหนังสือที่เขียนเพื่อเด็ก "ไม่รวมถึงงานเขียนจำพวกการ์ตูน หนังสือตลก และงานที่ไม่ใช่นิยาย ซึ่งไม่ได้สร้างขึ้นให้อ่านแบบเรียงตามลำดับ เช่นพจนานุกรม สารานุกรม หรืองานอ้างอิงชนิดอื่น" วรรณกรรมเด็กบางเล่มอาจเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใหญ่ด้วยก็ได้ นวนิยายชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ ของ เจ. เค. โรว์ลิ่ง แต่เดิมก็เขียนขึ้นเพื่อกลุ่มเป้าหมายที่เป็นเด็ก แต่เป็นที่นิยมทั้งในหมู่เด็กและผู้ใหญ่ จน นิวยอร์กไทมส์ต้องจัดกลุ่มหนังสือขายดีใหม่ 
หนังสือที่เลือกมาสำหรับเด็ก
หนังสือที่เด็กเป็นผู้เลือก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  International ห้องสมุดดิจิตอลสำหรับเด็ก มีหนังสือเด็กกว่า 2,827 เรื่อง แปลเป็นภาษาต่างๆ 48 ภาษา อ่านได้ทางอินเทอร์เน็ต -  Small World Books - รวมวรรณกรรมเด็กทั่วโลก date=2009-02-25 -  Arne Nixon Center สำหรับการศึกษาวรรณกรรมเด็ก date=2010-01-07 
หมวดหมู่:วรรณกรรมแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:วรรณกรรมเด็ก
วัดโคกพระยา (ตำบลลุมพลี)

วัดโคกพระยา เป็นวัดโบราณวัดหนึ่งที่มีหลักฐานกล่าวถึงในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่สมัยเริ่มสถาปนาพระนครศรีอยุธยาเพราะเป็นสถานที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระเจ้าแผ่นดินและพระบรมวงศานุวงศ์มาตั้งแต่แผ่นดินสมเด็จพระราเมศวรเป็นต้นมา

**วัดโคกพระยาในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา**
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาได้กล่าวถึงวัดโคกพระยาไว้หลายช่วง โดยส่วนมากจะกล่าวถึงในฐานะที่ใช้เป็นสถานที่ที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เช่น- สมเด็จพระเจ้าทองลัน พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 4 แห่งกรุงศรีอยุธยา- สมเด็จพระรัษฎาธิราช พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 12 แห่งกรุงศรีอยุธยา- สมเด็จพระยอดฟ้า พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 14 แห่งกรุงศรีอยุธยา- สมเด็จพระศรีเสาวภาคย์ พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 20 แห่งกรุงศรีอยุธยา- พระพันปีศรีศิลป์ พระอนุชาในสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ถูกสำเร็จโทษโดยออกญากลาโหมสุริยวงศ์ หรือสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง- สมเด็จพระเชษฐาธิราช พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 22 แห่งกรุงศรีอยุธยา- สมเด็จเจ้าฟ้าไชย พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 25 แห่งกรุงศรีอยุธยา- สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 26 แห่งกรุงศรีอยุธยา- เจ้าพระขวัญ พระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติแต่กรมหลวงโยธาทิพ- พระองค์เจ้าดำ พระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชา- เจ้าฟ้าอภัยและเจ้าฟ้าปรเมศร์ พระราชโอรสในสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ- พระองค์เจ้าชื่นและพระองค์เจ้าเกิด พระราชบุตรในกรมพระราชวังบวรเสนาพิทักษ์- กรมหมื่นจิตรสุนทร กรมหมื่นสุนทรเทพ และกรมหมื่นเสพภักดี (เจ้าสามกรม) พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ

**ดูเพิ่ม**
 การสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  วัดโคกพระยาfix-attempted=yes 
โคกพระยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:บทความโบราณสถานที่ต้องการภาพประกอบ
โซลเอดจ์

โซลเอดจ์ (ソウルエッジ; Soul Edge) เป็นเกมต่อสู้จากค่าย นัมโค ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนมีภาคต่อที่ใช้ชื่อว่า โซลคาลิเบอร์ (Soul Calibur) ออกมาอีกหลายภาค ทั้งนี้ โซลเอดจ์ในฉบับภาษาอังกฤษ จะใช้ชื่อว่า โซลเบลด (Soul Blade)

**เนื้อเรื่องย่อ**
โซลเอดจ์ เป็นชื่อของดาบที่มีอานุภาพร้ายแรง แต่มันจะครอบงำจิตใจของผู้ที่เป็นเจ้าของมัน  เนื้อเรื่องในภาคแรก ผู้ที่ได้โซลเอดจ์ ไปครอบครองคือ ซิกฟรีด ซึ่งภายหลังได้กลายเป็น ไนท์แมร์ เพราะถูกโซลเอดจ์ครอบงำ

**ภาคต่อ**
ในภาคต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเกมเป็น โซลคาลิเบอร์ (Soul Calibur) และในเกม ก็มีดาบโซลคาลิเบอร์เพิ่มขึ้นมา โดยเป็นดาบที่ตรงข้ามกับโซลเอดจ์ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายโซลเอดจ์  ทั้งนี้ โซลเอดจ์ และ โซลคาลิเบอร์ ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่จะเปลี่ยนรูปร่างไปตามรูปแบบการต่อสู้ของผู้ที่ถือครองมัน เช่น โซลเอจที่ปรากฏครั้งแรก เป็นของ เซอร์แวนเทส เป็นดาบมือเดียว แต่เมื่อ ซิกฟรีด ได้เป็นเจ้าของได้เปลี่ยนเป็นดาบสองมือ (Zweihander)

**การพัฒนา**
โซลเอดจ์ เป็นเกมที่ได้รับการพัฒนาโดยนัมโคเพื่อทดสอบความเป็นไปได้ของเกมต่อสู้ที่ใช้อาวุธในเกม

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 วอลโด

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Soul Calibur Series Website-  Soul Edge date=2008-12-02  on MAWS-  Soul Blade on MobyGames-  Soul Edge/Blade on Soulcalibur Wikia
หมวดหมู่:วิดีโอเกมต่อสู้
หมวดหมู่:เกมจากค่ายนัมโค
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีตัวละครเอกหญิง
หมวดหมู่:วิดีโอเกมอาร์เคด
จีน อับดุลละฮ์

ตน จีน อับดุลละฮ์ (สกุลเดิม: ดันเกอร์; เกิด: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) เป็นภรรยาคนที่สองของอดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศมาเลเซีย อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี ซึ่งสมรสใหม่หลังจากภรรยาคนแรกของเขาได้เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้

**ประวัติ**
จีน อับดุลละฮ์ เกิดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เกิดในครอบครัวชาวมาเลเซียเชื้อสายโปรตุเกสที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เป็นบุตรีของนายแมทธิว ดันเกอร์ โดยเธอเป็นบุตรคนโต และมีน้องอีก 4 คน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมอัสซันตา (Assunta Secondary School) ในเปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์
จีนได้หันมานับถือศาสนาอิสลามเมื่อเธออายุ 23 ปี  เมื่อเธอแต่งงานกับสามีคนแรกอุซมัน มะฮ์มุด (Osman Mahmood) น้องชายของเอ็นดน มะฮ์มุด ภรรยาคนแรกของอับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี

**หน้าที่การงาน**
เธอได้ทำงานในกิจการโรงแรม ซึ่งรวมไปถึงกัวลาลัมเปอร์ฮิลตัน และโรงแรมแพนแปซิฟิก ขณะเดียวกันเธอคือผู้ดูแลที่พักทางการรัฐบาลมาเลเซียในขณะที่อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวียังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีอยู่ และเธอยังเป็นผู้จัดการของซรีเปอร์ดานาซึ่งเป็นที่พักของนายกรัฐมนตรี เมื่อนายบาดาวีเป็นนายกรัฐมนตรี

**ครอบครัว**
จีนได้สมรสครั้งแรกกับอุซมัน มะฮ์มุด (Osman Mahmood) น้องชายของเอ็นดน มะฮ์มุด ภรรยาคนแรกของอับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี โดยเธอกับนายมะฮ์มุดมีบุตรสาวด้วยกัน 2 คน คือ นาเดีย กีมี (Nadiah Kimie) และนาดีน กีมี (Nadene Kimie) โดยนาเดียทำงานเกี่ยวกับการคมนาคม ส่วนนาดีนทำงานในด้านแฟชั่น

**คำนำหน้าชื่อ**
เมื่อจีนสมรสกับอับดุลลาห์ อาหมัด บาดาวี คำนำหน้าชื่อของเธอจึงเป็น ดาตินเซอรี (Datin Seri) ส่วนคำนำหน้าของนายบาดาวีคือ ดาโต๊ะ ซรี (Dato' Seri) ต่อมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2552 เธอได้เข้าเฝ้ายังดีเปอร์ตวนอากงสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่าน มีซัน ไซนัล อาบีดินที่พระราชวังอิสตานา นการาพระราชทานเครื่องราชอิสริยภรณ์เซอรีเซอเตียมะฮ์โกตา (Seri Setia Mahkota) เมื่อเธอได้รับเครื่องราชอิสริยภรณ์ชิ้นนี้ คำนำหน้าชื่อเธอจึงเปลี่ยนเป็น ตน นำหน้าชื่อของเธอ ซึ่งถูกปฏิบัติมาหลังจากการลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของสามีเธอ โดยนายกคนต่อมาคือนาจิบ ราซัก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชาวมาเลเซียเชื้อสายโปรตุเกส
หมวดหมู่:บุคคลจากโรมันคาทอลิกที่เปลี่ยนไปนับถือซุนนี
หมวดหมู่:มุสลิมชาวมาเลเซีย
หมวดหมู่:บุคคลจากกัวลาลัมเปอร์
หมวดหมู่:คู่สมรสของผู้นำประเทศ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2552 พฤศจิกายน 20

* นิ้วสองนิ้วและฟันของนักดาราศาสตร์ กาลิเลโอ กาลิเลอี ถูกค้นพบ หลังจากที่หายไปนานกว่า 100 ปี  (BBC)- โคลอมเบียกล่าวว่าทหารเวเนซุเอลาวางระเบิดสะพานข้ามพรมแดนระหว่าง 2 ประเทศ จำนวน 2 แห่ง  (Colombia Reports)  (El Universal)  (Al Jazeera) 
}
ปลาปักเป้าควาย

ปลาปักเป้าควาย หรือ ปลาปักเป้าสุวัตถิ (Arrowhead puffer; Pao suvattii) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) โดยได้รับการตั้งชื่อสายพันธุ์เพื่อเป็นเกียรติแด่ ศาสตราจารย์โชติ สุวัตถิ อดีตคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดย ศ.สืบสิน สนธิรัตน และ ทรงพรรณ สุนทรสถิตย์  โดยเก็บตัวอย่างต้นแบบแรกได้จากลุ่มแม่น้ำโขงที่จังหวัดหนองคาย
มีจุดเด่นคือ มีปากที่เรียวยาวปากงอนขึ้นด้านบน และยังมีลายลักษณะคล้ายหัวลูกศรที่บริเวณด้านบนระหว่างตาทั้งสองข้าง ลำตัวมีสีส้มแดงและมีจุดดำกระจายอยู่ทั่ว  
จัดเป็นปลาปักเป้าที่พบในน้ำจืดชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 11 เซนติเมตร พบได้ในภาคอีสาน ในลุ่มแม่น้ำโขงและแควสาขา   มีพฤติกรรมชอบฝังตัวใต้ทรายใต้พื้นน้ำเพื่อซุ่มล่าเหยื่อ 
ปลาปักเป้าควายจัดเป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่งที่มีอุปนิสัยไม่ดุร้ายมากนัก จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาตู้สวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาปักเป้าควาย-  วิดีโอคลิปการล่าเหยื่อของปลาปักเป้าควาย จาก youtubefix-attempted=yes 
หมวดหมู่:วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ปลาปักเป้าท้องตาข่าย

ปลาปักเป้าท้องตาข่าย (Kingkong puffer, Humpback puffer; Pao palembangensis) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะเด่น คือ หนังหนา หนามค่อนข้างใหญ่ และมีตาโตมาก สีลำตัวออกไปทางสีน้ำตาลแดง ใต้ท้องสีขาวและมีลวดลายคล้ายตาข่ายและจุดดำปกคลุมไปทั่ว อีกทั้งเวลาพองลมและพองได้กลมใหญ่มากคล้ายลูกบอล
จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ โดยขนาดใหญ่ที่สุดพบยาวถึง 19.4 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบได้เฉพาะในพื้นที่ภาคใต้ โดยมีรายงานจากทะเลสาบสงขลา เป็นปลาที่พบชุกชุมในบางฤดูกาลบริเวณลำคลองรอบ ๆ ป่าพรุโต๊ะแดง ที่จังหวัดนราธิวาส และพบเรื่อยไปจนถึงมาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย โดยมีการตั้งชื่อสายพันธุ์ตามชื่อเมืองที่ค้นพบครั้งแรก คือ เมืองปาเล็มบัง ในเกาะสุมาตราใต้
ปลาปักเป้าท้องตาข่าย เป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยไม่ก้าวร้าวดุร้าย อีกทั้งมีสีสันและลวดลายที่สวยงาม จึงเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาปักเป้าท้องตาข่ายfix-attempted=yes -  วิดีโอคลิปปลาปักเป้าท้องตาข่ายจาก youtubefix-attempted=yes 
หมวดหมู่:วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาป่าพรุ
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ผู้ฆ่าตัวตาย

หมวดหมู่:การฆ่าตัวตาย
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากความรุนแรง
หมวดหมู่:การเสียชีวิตแบ่งตามสาเหตุ
วิลเลียม สไตรอน

thumb
วิลเลียม สไตรอน (William Styron) (11 มิถุนายน ค.ศ. 1925 - (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006) วิลเลียม สไตรอนเป็นนักเขียนนวนิยาย และ นักเขียนบทความคนสำคัญชาวอเมริกัน ผลงานชิ้นสำคัญของวิลเลียม สไตรอนก็ได้แก่
:*“Lie Down in Darkness” (ค.ศ. 1951)
:*“The Confessions of Nat Turner” (ค.ศ. 1967) บรรยายเรื่องโดยแน็ท เทอร์เนอร์ผู้นำทาสในการก่อความไม่สงบในเวอร์จิเนียในปี ค.ศ. 1831
:*“ทางเลือกของโซฟี” (ค.ศ. 1951) เป็นเรื่องชีวิตความสัมพันธ์ของโซฟีผู้รอดชีวิตจากค่ายกักกันในโปแลนด์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างชายสองคน “ทางเลือกของโซฟี (นวนิยาย)|ทางเลือกของโซฟี”ได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติ ในปี ค.ศ. 1980

:*“Darkness Visible” (ค.ศ. 1989) งานบันทึกความทรงจำ (memoir) ที่บรรยายถึงเหตุการณ์ที่นำไปสู่การป่วยด้วยโรคซึมเศร้าและการหายจากโรคต่อมา หนังสือได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในนิตยสาร “Vanity Fair” ที่ขยายเนื้อหาจากปาฐกถาที่แผนกจิตเวชศาสตร์ของวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ของมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 ประเภทของงานวรรณกรรม 
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนบทความ
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยาย
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเวอร์จิเนีย
สมเด็จเจ้าฟ้าน้อย (แก้ความกำกวม)

เจ้าฟ้าน้อย อาจหมายถึง- เจ้าฟ้าน้อย พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง- เจ้าฟ้าน้อย พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีที่ประสูติแต่กรมหลวงบาทบริจา
บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส

บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส (A House for Mr Biswas) เป็นนวนิยายเรื่องแรกที่เขียนโดยวี. เอส. ไนพอลนักเขียนชาวทรินิแดดเชื้อสายอินเดีย ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 
“บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส” เป็นนวนิยายที่เป็นเรื่องราวของมิสเตอร์โมฮัน บิสวาสผู้เป็นชาวทรินิแดดเชื้อสายอินเดียผู้พยายามทุกทางที่จะหาความสำเร็จและก็ล้มเหลวทุกครั้ง มิสเตอร์บิสวาสแต่งงานกับตระกูลทุลซิแต่ก็ถูกข่ม ในที่สุดมิสเตอร์บิสวาสก็ตั้งปฏิภาณว่าจะเป็นเจ้าของบ้านของตนเอง เนื้อหาของเรื่องมาจากประสบการณ์บางอย่างของบิดาของไนพอลเอง งานเขียนชิ้นนี้เป็นงานที่สะท้อนให้เห็นถึงทัศนะคติของชีวิตสมัยหลังอาณานิคมซึ่งเป็นวิถีชีวิตของสังคมที่กำลังจะเลือนหายไป
“บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่เจ็ดสิบสองของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 วี. เอส. ไนพอล

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  V. S. Naipaul  discusses A House for Mr Biswas on the BBC World Book Club
หมวดหมู่:นวนิยาย
หมวดหมู่:งานเขียนของ วี. เอส. ไนพอล
หมวดหมู่:วรรณกรรมภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2507
มะตาด

มะตาด เป็นพืชในสกุลส้าน มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดีย บังกลาเทศ และทางตะวันออกของศรีลังกาจรดทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน) และเวียดนาม และทางตอนใต้ของไทยถึงมาเลเซีย และอินโดนีเซีย
มะตาดมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: ส้มปรุ ส้านกว้าง ส้านท่า ส้านใหญ่ (สุราษฎร์ธานี) ส้านป้าว (เชียงใหม่) แส้น (ตรัง, สงขลา)

**ลักษณะทางพฤกษศาสตร์**
มะตาดเป็นไม้ไม่ผลัดใบ เป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่หรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลางสูง 15 ม. ใบยาว 15-36 ซม. เส้นใบเห็นเด่นชัด ดอกมีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 15-20 ซม.มีกลีบดอก 5 กลีบ สีขาว มีเกสรตัวผู้สีเหลือง ผลกลมมีขนาดใหญ่ สีเหลืองแกมเขียว สามารถรับประทานได้ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5-12 ซม. ประกอบด้วย 15 คาร์เพล แต่ละคาร์เพลมี 5 เมล็ด

**ประโยชน์**
มะตาดนอกจากปลูกไว้เพื่ออาศัยร่มเงาแล้ว ไม้จากต้นมะตาดสามารถนำมาทำฟืนได้ อีกทั้งผลยังนำมาประกอบอาหารได้อีกด้วย เช่น นำผลอ่อนมาแกงคั่ว เป็นต้น นอกจากนี้มะตาดยังเป็นยาสมุนไพร รากใช้เป็นยาถอนพิษจากแมลงกัดต่อย เปลือกและใบมีรสฝาดใช้เป็นยาสมานแผลได้ดี เมือกที่ผลมะตาดมีลักษณะเป็นวุ้น ช่วยเคลือบแผลในกระเพาะ ขับถ่ายสะดวก
มะตาด มี 2 ชนิดคือ มะตาดข้าวเจ้า เนื้อหยาบกระด้าง มีเส้นกากมาก ลูกสีเขียวอ่อน และมะตาดข้าวเหนียว เนื้อนิ่ม เส้นกากน้อย สีเขียวเข้ม รสเปรี้ยวอมฝาด ชาวมอญนิยมนำมะตาดข้าวเหนียวมาแกง ทั้งแกงส้มและแกงคั่ว 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ พืช ที่ยังไม่สมบูรณ์
หมวดหมู่:ไม้ยืนต้น
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:วงศ์ส้าน
จัสติส ลีก (สมอลล์วิลล์)

จัสติส ลีก เป็นกลุ่มซูเปอร์ฮีโร่จากซีรีส์ สมอลล์วิลล์ ปรากฏตัวครั้งแรกในภาคที่ 6 ตอนที่ 11 ตอน Justice โดยในตอน
นั้นโอลิเวอร์ ควีน หรือ กรีน แอร์โรว์ ประธานของควีน อินดัสตรีส์ได้จัดตั้งกลุ่มจัสติส ลีกแล้วก็ได้เดินทางกลับมาที่สมอลล์วิลล์พร้อมสมาชิกของกลุ่มอีก
3 คนคือ อควาแมน-ไซบอร์กและเดอะ แฟลช เพื่อจัดการกวาดล้างโครงการ 33.1 ของ เล็กซ์ ลูเธอร์ ให้สิ้นซากพร้อมกันนี้โอลิเวอร์ก็ได้ ชักชวนคลาร์กให้เข้ากลุ่มซึ่งคลาร์กก็ตอบตกลง
หมวดหมู่:สมอลล์วิลล์
หมวดหมู่:จัสติซลีก
เทศบาลเมืองลำพูน

ลำพูน เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองลำพูน พ.ศ. 2479 โดยมีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 6 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2567 จำนวน 10,960 คน
เขตเทศบาลเมืองลำพูน เป็นเขตเมืองประวัติศาสตร์โบราณเก่าแก่แห่งหนึ่งในภาคเหนือ นั่นคือ เมืองหริภุญไชยในอดีต ซึ่งมีความรุ่งเรืองมากว่า 1,339 ปี และในปัจจุบันยังคงรักษาความเมืองโบราณไว้ได้มากพอสมควร ในเขตเทศบาลเมืองลำพูนยังมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมาย ตราประจำเทศบาลเมืองลำพูน เป็นรูปพระธาตุหริภุญชัย ซึ่งเป็นพระธาตุประจำจังหวัด

**ประวัติ**

**อาณาเขต**
 ทิศเหนือ ติดต่อกับเทศบาลตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน- ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลตำบลต้นธง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน- ทิศตะวันออก ติดต่อกับเทศบาลตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน- ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลตำบลต้นธง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน

**ประชากรและเขตการปกครอง**
จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองลำพูน ณ พ.ศ. 2567 มีจำนวน 10,960 คน แยกเป็นชาย 5,662 คน หญิง 6,696 คน ความหนาแน่นของประชากร 2,060 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 7,000 หลังคาเรือน โดยภายในเทศบาลเมืองลำพูนแบ่งเป็น 17 ชุมชน ได้แก่
# ชุมชนไก่แก้ว
# ชุมชนช่างฆ้อง
# ชุมชนสันป่ายางหลวง
# ชุมชนหนองเส้ง
# ชุมชนบ้านท่า-ท่านาง
# ชุมชนท่าขาม-บ้านฮ่อม
# ชุมชนประตูลี้
# ชุมชนสันดอนรอม
# ชุมชนพระคงฤๅษี
# ชุมชนสวนดอก
# ชุมชนสันป่ายางหน่อม
# ชุมชนหน้าสถานีรถไฟ
# ชุมชนจามเทวี
# ชุมชนบ้านหลวย
# ชุมชนมหาวัน
# ชุมชนชัยมงคล
# ชุมชนศรีบุญเรือง

**โครงสร้างพื้นฐาน**

**การขนส่ง**
 SRT การรถไฟแห่งประเทศไทย
** inline=yes: สถานีลำพูน- ทางหลวงแผ่นดิน
** ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11
** ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106
** ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 114

**การศึกษา**
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองลำพูน มีดังนี้
สังกัดเทศบาลเมืองลำพูน- โรงเรียนเทศบาลประตูลี้- โรงเรียนเทศบาลสันป่ายางหลวง- โรงเรียนเทศบาลสันป่ายางหน่อม- โรงเรียนเทศบาลจามเทวี
สังกัดสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน- โรงเรียนอนุบาลลำพูน- โรงเรียนจักรคำคณาทร- โรงเรียนส่วนบุญโญปถัมภ์
สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา- วิทยาลัยเทคนิคลำพูน
สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน

**สาธารณสุข**
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลลำพูน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เทศบาลเมืองลำพูน-  เว็บไซต์เทศบาลเมืองลำพูน
ลำพูน
ลำพูน
เทศบาลเมืองแม่โจ้

เทศบาลเมืองแม่โจ้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 19.46 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 24,337 คน มีสถาบันอุดมศึกษาทีสำคัญที่ตั้งอยู่ในเขตเทศบาล คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้

**ประวัติ**
เทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมเป็นสุขาภิบาลแม่โจ้ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลแม่โจ้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 และได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยสำนักงานเทศบาลเมืองแม่โจ้ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ 

**อาณาเขต**
 ทิศเหนือ ติดต่อเทศบาลตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่- ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลตำบลหนองจ๊อม และเทศบาลตำบลสันทรายหลวง อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่- ทิศตะวันออก ติดต่อเทศบาลตำบลหนองหาร และเทศบาลตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่- ทิศตะวันตก ติดต่อเทศบาลตำบลเหมืองแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

**เขตการปกครอง**
ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน ได้แก่- ตำบลหนองหาร
 หมู่ที่ 1 บ้านแม่เตาไห
 หมู่ที่ 2 บ้านป่าบง (บางส่วน)
 หมู่ที่ 3 บ้านห้วยเกี๋ยง
 หมู่ที่ 4 บ้านแม่โจ้
 หมู่ที่ 5 บ้านสหกรณ์นิคม
 หมู่ที่ 6 บ้านทุ่งป่าเก็ด
 หมู่ที่ 9 บ้านทุ่งหมื่นน้อย
 หมู่ที่ 10 บ้านเกษตรใหม่ (บางส่วน)
 หมู่ที่ 11 บ้านไร่สหกรณ์
 หมู่ที่ 12 บ้านแม่โจ้ใหม่- ตำบลหนองจ๊อม
 หมู่ที่ 4 บ้านแพะป่าห้า (บางส่วน) 
 หมู่ที่ 7 บ้านศรีสหกรณ์- ตำบลป่าไผ่
 หมู่ที่ 5 บ้านแม่แก้ดน้อย
 หมู่ที่ 10 บ้านหลิ่งมื่น
 หมู่ที่ 13 บ้านพัฒนาทรายแก้ว

**ประชากร**
ปัจจุบัน เทศบาลเมืองแม่โจ้มีประชากรทั้งหมด 24,337 คน แบ่งเป็น ชาย 10,927 คน หญิง 13,410 คน ข้อมูล ณ ปี 2567

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เทศบาลเมืองแม่โจ้
แม่โจ้
แม่โจ้
KC.Trio

KC.Trio เป็นนิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยต้นฉบับส่วนใหญ่มาจากนิตยสารในเครือของสำนักพิมพ์ โคดันฉะ ปัจจุบันยุติการตีพิมพ์ไปเมื่อ 2 มี.ค.2558

**การ์ตูนญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์อยู่ก่อนปิดตัว**
 COPPELION- PUMPKIN SCISSORS- RED EYES- ป๋าอัจฉริยะยานางิซาว่า- K2- ไอ้หนูซูชิ  (โชเน็นแมกกาซีน) - เกาะกระหายเลือด  (ยังก์แมกกาซีน) - K2  (อีเวนนิ่ง) - ZIPANG  (มอร์นิ่ง) - HATAKI  (อีเวนนิ่ง) - สูตรรักฉบับนักเรียน ภาค Z  (โชเน็นแมกกาซีน) - ภูตพรายกับนายหมอผี  (โชเน็นแมกกาซีน) - Xxxโฮลิค  (ยังก์แมกกาซีน) 

**การ์ตูนญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์จบไปแล้ว**
 บ้านพักอลเวง  (โชเน็นแมกกาซีน) 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็ปไซด์อย่างเป็นทางการ 
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มังงะ
หมวดหมู่:หนังสือการ์ตูนปักษ์
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/ทักษิณ ชินวัตร

=== ทักษิณ ชินวัตร**
ทักษิณ ชินวัตร ถูกเสนอเมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
 เสนอชื่อโดย 20px KungDekZa | กล่องรับความคิดเห็น | ผลงาน
สนับสนุน 
#
#
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# บทความยังไม่สมบูรณ์เลยครับ เห็นมีป้ายแขวนอยู่เลย ยังมีแขวนป้ายต้องการอ้างอิงเพิ่มเติมอยู่เลย --Sry85 21:18, 13 พฤศจิกายน 2552 (ICT)
#* ใส่แหล่งอ้างอิงเพิ่มให้แล้วครับ --20px KungDekZa | กล่องรับความคิดเห็น | ผลงาน 22:36, 13 พฤศจิกายน 2552 (ICT)
# เนื้อหาส่วน "เข้าสู่การเมือง" ก่อนเป็นนายกฯ ดูเนื้อหาไม่สมบูรณ์ --Sry85 23:01, 13 พฤศจิกายน 2552 (ICT)
# ขาดนโยบายด้านการศึกษา ขาดนโยบายความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ขาดนโยบายเรื่องพลังงาน นโยบายต่างประเทศมีเนื้อหาเพียง 2-3 ประโยคเท่านั้น ส่วนการดำเนินการด้านอื่นๆ ไม่ควรทำเป็นลักษณะหัวข้อจิปาถะเช่นนี้ เนื้อหาส่วนนี้มีความจำเป็นมากน้อยเพียงใด? --Sry85 23:01, 13 พฤศจิกายน 2552 (ICT)
#* เข้าใจว่านโยบายของทักษิณมีความสำคัญพอที่จะแยกเป็นบทความใหม่ --> :en:Policies of the Shinawatra administration จีงขอฝากผู้เสนอ GA ไว้ดำเนินการต่อในอนาคต --Horus | พูดคุย 07:39, 15 พฤศจิกายน 2552 (ICT)
# ควรมีหัวข้อการวิพากษ์วิจารณ์ในส่วนนโยบายด้วย --Sry85 23:01, 13 พฤศจิกายน 2552 (ICT)
อจินไตย

อจินไตย แปลว่า สิ่งที่ไม่ควรคิด อจินไตย มาจากคำว่า อะ + จินไตย (พึงคิดพิจารณา) แปลว่า ไม่พึงคิดหรือจำแนกตรรกะลงไปได้ หมายถึง สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน มี 4 อย่างได้แก่- พุทธวิสัย วิสัยแห่งความมหัศจรรย์ของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย- ฌานวิสัย วิสัยแห่งอิทธิฤทธิ์ของผู้มีฌาน ทั้งมนุษย์ และเทวดา- กรรมวิบาก วิบากกรรม คือการให้ผลของกรรมที่สามารถติดตามไปได้ทุกภพ- โลกจินดา วิสัยแห่งโลก คือการมีอยู่ของสวรรค์ นรก และสังสารวัฏ
ในทางพระพุทธศาสนาไม่แนะนำให้คิดเรื่องอจินไตย เพราะวิสัยปุถุชนไม่อาจเข้าใจได้โดยถูกต้องถ่องแท้ ทั้งเพราะความเข้าใจไม่ได้ในฐานะที่เป็นของลึกซึ้ง เป็นเรื่องทางจิต หรือเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหาคำตอบที่สิ้นสุดได้ ถ้าคิดมากจริงจังในการหาคำตอบเหล่านั้นจากการคิดเดาเอาด้วยตรรกะเองจึงอาจกลายเป็นคนบ้าได้ อจินไตยในเรื่องทางจิตจึงเป็นเรื่องที่รู้ได้ด้วยการบรรลุธรรมชั้นสูงเท่านั้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ธรรมหมวด 4
รุ้งลาวัณย์ โทนะหงษา

รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา หรือชื่อจริง ราวรรณ โทนะหงษา (ชื่อเล่น: รุ้ง) เป็นนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง หนูหิ่น เดอะมูฟวี่

**ประวัติ**
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา เป็นชาวจังหวัดเลย มีชื่อเสียงหรือที่เรียกกันว่า หนูหิ่น และเป็น ตัวประกอบหลายเรื่อง ในละครเรื่องต่าง ๆ อย่าง ละครคลื่นรักสีคราม ละครคู่รักพลิกล็อก เพลงรักริมฝั่งโขง เรไรลูกสาวป่า สาบภูษา เป็นต้น และยังเคยเป็นทีมงานฝ่ายกำกับเวทีของรายการ ก่อนบ่ายคลายเครียด ซึ่งออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 อีกด้วย มีผลงานถ่ายโฆษณาลูกอมมายมิ้นท์หนูหิ่น เครื่องปรับอากาศ Hitachi ผงซักฟอก เปา ปลากระป๋อง ปลาซาร์ดีน สามแม่ครัว อายิโนะโมะโต๊ะ พลัส พัดลม ฮาตาริ ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2 น้ำผลไม้ กรีนเมท เชสเตอร์ กริลล์ น้ำยารีดผ้าเรียบ Hygiene น้ำปลาแท้ ตราหอยหลอด ไก่จ๊อ 5 ดาว โยเกิร์ต บีทาเก้น โรงโบว์ลิ่ง Blu'O เจเล่ Light ครีมบำรุงผิว Pond's
ด้านการศึกษา ชั้นประถมศึกษา โรงเรียนชุมชนบ้านหนองหิน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนหนองหินวิทยาคม ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนอนันต์ และระดับปริญญาตรี คณะวิทยาการจัดการ สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต

**ละครโทรทัศน์**

**ซิตคอม**

**ภาพยนตร์**
 พ.ศ. 2549 หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่ รับบทเป็น หนูหิ่น

**โฆษณา**
 ลูกอม มายมิ้นท์- เครื่องปรับอากาศ Hitachi- ผงซักฟอก เปา- ปลากระป๋อง ปลาซาร์ดีน สามแม่ครัว- อายิโนะโมะโต๊ะ พลัส- พัดลม ฮาตาริ- ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2- น้ำผลไม้ กรีนเมท- เชสเตอร์ กริลล์- น้ำยารีดผ้าเรียบ Hygiene- น้ำปลาแท้ ตราหอยหลอด- ไก่จ๊อ 5 ดาว- โยเกิร์ต บีทาเก้น - โรงโบว์ลิ่ง Blu'O- เจเล่ Light- ครีมบำรุงผิว Pond's

**รางวัล**
 ได้รับรางวัลผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากงานสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16 จากภาพยนตร์หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่- 1 ใน 5 รางวัลผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากงานชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 15 จากภาพยนตร์หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่- 1 ใน 5 รางวัลนักแสดงหญิงดีเด่นในบทนำ จากงานรางวัลเกียรติคุณทางการแสดง ครั้งที่ 4 จากภาพยนตร์หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเลย
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
กรมขุนเสนาบริรักษ์

กรมขุนเสนาบริรักษ์ หรือ กรมขุนเสนาบุรีรักษ์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมแก้ว หรือ สมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้ว เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) บาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และเป็นพระภาคิไนยของสมเด็จพระเพทราชา แต่ข้อมูลจากเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ระบุว่าพระโอรสนี้ประสูติแต่เจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชา

**พระประวัติ**
กรมขุนเสนาบริรักษ์เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) พระสนมเอกในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช นางเป็นบุตรีของท้าวศรีสัจจาหรือพระนมเปรม และเป็นพระขนิษฐาของสมเด็จพระเพทราชา ในเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ให้ข้อมูลว่าพระชนนีมีศักดิ์พระญาติของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
แต่ท้าวศรีจุฬาลักษณ์เป็นหญิงผู้มักมากในกามคุณ แม้จะถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแล้ว แต่นางก็ยังเพียรหาข้ออ้างเพื่อออกไปจากพระราชฐานแล้วไปสมสู่กับกระทาชายต่างด้าวที่หมู่บ้านโปรตุเกสจนกลายเป็นที่อื้อฉาวในหมู่ชาวบ้านร้านตลาด ประชาชนได้นำความอัปรีย์ของนางไปขับร้องเป็นเพลงทั่วพระนคร เมื่อเรื่องไปถึงพระเนตรพระกรรณของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงให้นางอยู่แต่ในรั้วในวัง มิให้ออกไปไหนอีก ด้วยเหตุนี้นางจึงไปมีความสัมพันธ์กับเจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชาแทน ภายหลังเมื่อถูกจับได้ นางก็ให้ประสูติพระโอรสคือหม่อมแก้ว แล้วจึงรับโทษประหารด้วยการโยนให้เสือกิน ส่วนเจ้าฟ้าน้อยรับโทษเฆี่ยนด้วยหวายจนมีพระอาการทุพพลภาพ ก็พบว่าพระวรกายบวม มีพระอาการอ่อนเปลี้ยที่พระเพลา และมีพระอาการอัมพาตที่พระชิวหา หลายคนเชื่อว่าพระองค์แสร้งเป็นใบ้
เรื่องราวของหม่อมแก้วปรากฏอีกครั้งเมื่อสมเด็จพระเพทราชา ซึ่งเป็นพระมาตุลาขึ้นเสวยราชย์ โปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมแก้วหรือสมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้วขึ้นเป็นกรมขุนเสนาบริรักษ์ (หรือกรมขุนเสนาบุรีรักษ์) ในฐานะที่หม่อมแก้วเป็นพระราชภาคิไนย

**พงศาวลี**

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม- อ้างหนังสือ | ผู้แต่ง = ขจร สุขพานิช | ชื่อหนังสือ = ออกญาวิไชเยนทร์ หรือการต่างประเทศในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ | URL =| พิมพ์ที่ = ศรีปัญญา | จังหวัด = กรุงเทพฯ | ปี = 2560| ISBN = 978-616-437-012-8| จำนวนหน้า = 256-  จำนวนหน้า =536-  จำนวนหน้า = 800
หมวดหมู่:พระองค์เจ้าชาย
หมวดหมู่:กรมขุน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ปราสาททอง
หมวดหมู่:เจ้านายทรงกรมสมัยกรุงศรีอยุธยา
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2553

รางวัลภาพยนตร์ไทยประจำปี พ.ศ. 2553/2010
รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2553/2010 เรียงตามวันฉาย
2553
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553
ผู้เล่าเรื่อง

__NOTOC__
ผู้เล่าเรื่อง (Storyteller) อาจจะหมายถึง- การเล่าเรื่อง (Storytelling) -  การเล่าเรื่องไม่ว่าจะจริงหรือเป็นเรื่องจินตนาการด้วยคำพูด, ภาพ และ เสียง- การบรรยายเรื่อง (Narration) -  การบรรยายเรื่องหรือถ่ายทอดเรื่องราวแก่ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู โดยการใช้สื่อเช่นในงานวรรณกรรม, ภาพยตร์, ละคร, การเล่าเรื่องโดยตรง และอื่นๆ- ผู้บรรยายเรื่อง (Narrator) -  หมายถึงผู้เล่าเรื่องหรือถ่ายทอดเรื่องราวผู้มักจะปรากฏในงานที่เล่าเอง แก่ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู โดยการใช้สื่อเช่นในงานวรรณกรรม, ภาพยตร์, ละคร, การเล่าเรื่องโดยตรง และอื่นๆ- วิทยาการบรรยายเรื่อง (Narratology) -  หมายถึงทฤษฎีของการบรรยายเรื่องและการศึกษาว่าด้วยการบรรยายเรื่องและโครงสร้างของการบรรยายเรื่อง (narrative structure)
นวนิยายเชิงสารคดี

นวนิยายเชิงสารคดี (Nonfiction novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่บรรยายเนื้อหาของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงโดยใช้วิธีการเขียนแบบนวนิยาย ซึ่งเป็นประเภทที่จัดอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นประเภทยืดหยุ่น

**ประวัติ**
โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าประเภทการเขียนนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในงานเขียน “In Cold Blood” (ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 แม้ว่าจะเป็นงานชิ้นสำคัญที่เป็นการเริ่มแนวเขียนอย่างเป็นทางการก็จริง แต่อิทธิพลของงานลักษณะนี้มีมาแล้วก่อนหน้านั้นเป็นเวลานาน
งานเขียนเชิงประวัติศาสตร์หรือชีวประวัติมักจะใช้วิธีการบรรยายเรื่องแบบการเขียนนวนิยายเพื่อบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง นักวิชาการให้ความเห็นว่า “Operación Masacre” ที่เขียนโดยนักประพันธ์และนักหนังสือพิมพ์ชาวอาร์เจนตินาโรโดลโฟ วอลชในปี ค.ศ. 1957 เป็นงานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” เล่มแรก
คาโพตีให้ความเห็นว่างานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” ควรเลี่ยงการใช้บุคคลที่หนึ่งเป็นผู้บรรยายเรื่อง และถ้าจะให้ดีจริงแล้วก็ไม่ควรจะพาดพิงแต่อย่างใดถึงผู้เขียนนวนิยาย หลังจากการพิมพ์ “In Cold Blood” แล้วนักประพันธ์หลายท่านก็พยายามทดสอบความคิดต้นฉบับที่ว่านี้ ที่สำคัญคือ ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันในเรื่อง “Hell's Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs” (เฮลแอนเจล: ตำนานอันประหลาดและเศร้าของกลุ่มมอเตอร์ไซเคิลนอกกฎหมาย) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1966, นอร์มัน เมลเลอร์ ในเรื่อง “Armies of the Night” (ประท้วงสงคราม) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 และ ทอม วูล์ฟ ในเรื่อง “The Electric Kool-Aid Acid Test” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 เช่นกัน
การเขียนของวูล์ฟที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) เป็นการเขียนประเภทที่เชื่อมการเขียนนวนิยายกับการเขียนบรรยายแบบนักข่าว ซึ่งเช่นในงานเขียนของคาโพตีที่แทบจะไม่ให้ความสำคัญกับกระบวนการของการบรรยายเรื่อง (แต่วูล์ฟไม่เหมือนกับคาโพตีตรงที่บางครั้งจะใช้บุคคลที่หนึ่งในการบรรยายเรื่อง) แต่ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันใช้วิธีการเขียนแบบที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวกอนโซ” (Gonzo Journalism) ซึ่งละทิ้งวิธีการบรรยายเรื่องแบบที่คาโพตีใช้ ไปใช้การบรรยายผสมระหว่างประสบการณ์ส่วนตัวของตนเอง กับการสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งเป็นการเขียนที่หันไปหาการเขียนแบบเดิมมากกว่า
งานเขียนของนอร์มัน เมลเลอร์ “Armies of the Night” ที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์อาจจะเป็นนวนิยายที่สำคัญที่สุดในบรรดางานเขียนประเภทนวนิยายเชิงสารคดี เมลเลอร์แบ่งการบรรยายเรื่องออกเป็นประวัติศาสตร์ และ นวนิยายที่เป็นการบรรยายถึงประสบการณ์ของตนเองในการร่วมการเดินขบวนประท้วงสงครามเวียดนามที่เพนตากอนในปี ค.ศ. 1967 โดยใช้บุคคลที่สามเป็นผู้บรรยายเรื่อง
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นักประพันธ์ก็เริ่มนำบทความเก่าที่เขียนเป็นตอน ๆ มาพิมพ์ใหม่โดยเพิ่มความกลมกลืนและการผสานเนื้อหา เช่นในงานเขียนของไมเคิล เฮอรร์ ในชื่อ “Dispatches” (ผู้สื่อข่าว) ที่สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศของการสื่อข่าวของนักหนังสือพิมพ์จากเวียดนาม
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมานวนิยายเชิงสารคดีก็หมดความนิยมลง แต่งงานเขียนที่ใช้ลักษณะการเขียนของการขยายบทความเรียง, บทเขียนความทรงจำ และ ชีวประวัติ/อัตชีวประวัติก็อาจจะใช้เป็นพื้นฐานของการศึกษาการเขียนนวนิยายเชิงสารคดี เช่นงานเขียนของโจน ดิเดียนที่ไม่เคยบรรยายงานเขียนของตนเองว่าเป็นงานประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” แม้ว่าจะได้รับการสรรเสริญว่าเป็นงานที่อยู่ในประเภทนี้ ดิเดียนเรียกงานของตนเองว่าเป็นบทความยาวหรือบทความขยายความ

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 นวนิยาย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  1966 interview of Capote by George Plimpton
หมวดหมู่:นวนิยาย
หมวดหมู่:วรรณกรรมแบ่งตามประเภท
นวนิยายอิงชีวประวัติ

ไฟล์:Mary_Boleyn.jpg|thumb|260px |แมรี โบลีนผู้ที่ฟิลิปปา เกรกอรีนำมาเขียนเป็นนวนิยาย
นวนิยายอิงชีวประวัติ (Biographical novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของบุคคล นวนิยายประเภทนี้มักจะสร้างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของบุคคลที่มีจริง ที่ผู้ประพันธ์สร้างเสริมรายละเอียดจากจินตนาการที่อาจจะมีพื้นฐานจากเหตุการณ์ที่ทราบว่าเกิดขึ้นจริง ชื่อและสถานที่อาจจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากชื่อจริงเมื่อจำเป็น เช่นในงานเขียน “The Vicar of Wakefield” (วิคาร์แห่งเวคฟิลด์) โดยนักเขียนชาวไอริชโอลิเวอร์ โกลด์สมิธที่เขียนในปี ค.ศ. 1761 และ ปี ค.ศ. 1762 และได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1766 ที่เชื่อกันว่าเป็นเรื่องที่โกลด์สมิธเขียนขึ้นจากผู้ที่รู้จักกัน
นักเขียนผู้หนึ่งที่ใช้การเขียนแบบนวนิยายอิงชีวประวัติเป็นหลักคือฟิลิปปา เกรกอรี เช่นในงานเขียน “The Other Boleyn Girl” (แมรี โบลีน) ที่นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อภาษาไทยว่า “บัลลังก์รัก ฉาวโลก” “The Other Boleyn Girl”เป็นนวนิยายที่เขียนจากชีวประวัติของแมรี โบลีน พี่สาวของแอนน์ โบลีน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษผู้มีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษอยู่ชั่วระยะหนึ่ง หรือ “Virgin Earth” ที่เกรกอรีนำชีวิตของจอห์น เทรดสแคนท์ผู้เยาว์นักพฤกษศาสตร์และนักสะสมแสวงหาพันธ์ไม้ใหม่ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาผูกเป็นนวนิยาย

**อ้างอิง**
 name=The Vicar of Wakefield

**ดูเพิ่ม**
 ประเภทของงานวรรณกรรม- นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ- นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:วรรณกรรมแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:วรรณกรรมด้านประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ

ไฟล์:Copperfield_cover_serial.jpg|thumb|200px |“เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์” เป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติของชีวิตของชาร์ลส์ ดิคเก้นส์
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ (Autobiographical novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของผู้ประพันธ์ การเขียนนวนิยายอิงอัตชีวประวัติแตกต่างจากการเขียนอัตชีวประวัติ หรือ บันทึกความทรงจำ (memoir) เพราะเป็นงานที่ระบุว่าเป็นนวนิยายซึ่งหมายความว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะการที่จัดว่าเป็นงานกึ่งนวนิยายผู้ประพันธ์ก็มิได้หวังที่จะเขียนงานที่มีคุณสมบัติของงานเขียนที่เป็นบันทึกความทรงจำ ชื่อและสถานที่มักจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความเป็นจริง และสร้างเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นเพื่อเป็นการสร้างเสริมความเป็นนาฏกรรมของเนื้อหาให้มากขึ้น แต่เนื้อหาโดยทั่วไปก็ยังมีพื้นฐานใกล้เคียงกับชีวิตของผู้ประพันธ์ แต่เมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นผู้ประพันธ์ก็มิได้พยายามแต่อย่างใดที่จะเขียนให้ตรงต่อความเป็นจริง และบางครั้งก็จะเขียนอย่างเกินเลย หรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะแก่การดำเนินเรื่อง
คำว่า “นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ” เป็นคำที่ยากต่อการให้คำนิยาม นวนิยายที่เป็นเรื่องของสถานที่และ/หรือเหตุการณ์ที่ผู้ประพันธ์มีความคุ้นเคยไม่จำเป็นที่อยู่ในข่ายของนวนิยายประเภทนี้ หรือนวนิยายที่มีเนื้อหาบางส่วนที่ดึงมาจากชีวิตของผู้ประพันธ์ที่เป็นโครงเรื่องย่อย การจะถือว่าเป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติได้นวนิยายต้องประกอบด้วยตัวเอกของเรื่อง (protagonist) ที่ถอดมาจากผู้ประพันธ์และโครงเรื่องที่สะท้อนรายละเอียดของชีวิตของผู้ประพันธ์ “นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ” (semi-autobiographical novel)
งานเขียนบางชิ้นก็เรียกตนเองว่า “นวนิยายเชิงสารคดี” ที่ใช้เป็นครั้งแรกในงานเขียน  “In Cold Blood” (ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 ที่ต่อมาเป็นประเภทของการเขียนวรรณกรรมที่ประยุกต์ไปใช้กับการเขียนหลายประเภทที่เกี่ยวกับอัตชีวประวัติ 

**ตัวอย่างของงานเขียนชิ้นสำคัญของนวนิยายอิงอัตชีวประวัติ**
ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์, “เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์” (ค.ศ. 1850)
*เลโอ ตอลสตอย, “วัยเด็ก” (ค.ศ. 1852)
*ดี. เอช. ลอว์เรนซ์, “ลูกชายและคนรัก” (ค.ศ. 1913)
*แจ็ค ลอนดอน, “จอห์น บาร์ลีย์คอร์น” (ค.ศ. 1913)
*ซัมเมอร์เซ็ท มอห์ม, “Of Human Bondage” (ค.ศ. 1915)
*เจมส์ จอยซ์, “ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน” (ค.ศ. 1916)
*เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์, “This Side of Paradise” (ค.ศ. 1920)
*มาร์เซล พรูสต์, “In Search of Lost Time” (ค.ศ. 1927)
*เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, “A Farewell to Arms” (ค.ศ. 1929)
*ทอมัส วูล์ฟ, “Look Homeward, Angel” (ค.ศ. 1929)
*ซอล เบลโล, “The Adventures of Augie March” (ค.ศ. 1953)
*ไอแซค บาเชวิส ซิงเกอร์, “In My Father's Court”, (1966)

**อ้างอิง**
name=The Vicar of Wakefield 

**ดูเพิ่ม **
 ประเภทของงานวรรณกรรม - นวนิยายอิงชีวประวัติ - นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ 
ชีวประวัติ
เอลิซาเบธ เสตราท์

Elizabeth Strout
เอลิซาเบธ เสตราท์ (Elizabeth Strout) (6 มกราคม ค.ศ. 1956 - ปัจจุบัน) เอลิซาเบธ เสตราท์เป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับการนวนิยายเรื่อง “Olive Kitteridge” หรือ “On the Coast of Maine” (บนฝั่งทะเลเมน) ในปี ค.ศ. 2009 และเข้ารอบสุดท้ายของรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2008 “Olive Kitteridge” เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องที่เกี่ยวพันกันกันเกี่ยวกับสตรีชื่อออลิฟ คิทเทอริดจ์และญาติพี่น้องที่สนิทกันที่อาศัยอยู่ที่เมืองครอสบีในรัฐเมนในสหรัฐอเมริกา

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 ประเภทของงานวรรณกรรม 

**งานเขียน **
Amy and Isabelle (1998)
*The Friend Who Got Away (2005, Strout contributed 1 short story, ISBN 978-0385511865)
*Abide with Me (2006)
*Olive Kitteridge (2008, Pulitzer Prize, aka On the Coast of Maine, ISBN 978-1400062089) - English Lesson: A Memoir, Washington Post magazine, July 2009- "A Different Road" in The Best American Mystery Stories 2008 
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยาย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักเขียนเรื่องสั้นชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากพอร์ตแลนด์ (รัฐเมน)
อ
ปลาปักเป้าปากขวด

ปลาปักเป้าปากขวด หรือ ปลาปักเป้าปากยาว (Pao cambodgiensis) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งจำพวกปลาปักเป้า  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะหัวโต ตาโต มีลักษณะเด่นคือ ปากยาวยื่นออกมาเห็นได้ชัด อันเป็นที่มาของชื่อ ลำตัวค่อนข้างเพรียว ครีบหางปลายมน หลังมีสีเขียวมะกอก ตามตัวมีลวดลายสีจางและคล้ำและมีขอบสีขาวข้างละดวง ตาสีแดง ท้องสีเทาจาง
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8–12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง จัดเป็นปลาปักเป้าชนิดที่มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวมาก พบในแหล่งน้ำภาคกลางและภาคอีสานของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ในแม่น้ำด่งนาย ประเทศเวียดนาม

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลปลาปักเป้าปากขวด
หมวดหมู่:วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาปักเป้าจุดส้ม

ปลาปักเป้าจุดส้ม หรือ ปลาปักเป้าจุดแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pao abei  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าดำ (P. cochinchinensis ) และปลาปักเป้าปากขวด (P. cambodgiensis) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ปลาปักเป้าจุดส้มนั้นมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีแดงหรือสีส้มกระจายอยู่ทั่วตัว อันเป็นที่มาของชื่อ 
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลางและลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของประเทศไทย จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาปักเป้าจุดส้ม date=2016-03-06 -  วิดีโอคลิปของปลาปักเป้าจุดส้ม จากyoutubefix-attempted=yes 
หมวดหมู่:วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาหมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขงหมวดหมู่:ปลาตู้
ปลาปักเป้าทอง

ปลาปักเป้าทอง (Bronze puffer, Goldern puffer, Avocado puffer; Auriglobus modestus) เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) 
มีลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาปักเป้าในสกุล Tetraodon อย่างเห็นได้ชัด และมีดวงตาที่โตกว่า ครีบหลังและครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายตัดตรง มีลำตัวสีทองเหลือบเขียวแวววาว โดยที่ไม่มีลวดลายหรือจุดใด ๆ ทั้งสิ้น หลังมีสีเทาเงิน ใต้ท้องสีขาว มีหนามสั้น ๆ ฝังอยู่ใต้ผิว  และสามารถสะบัดครีบว่ายน้ำได้เร็วกว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น อีกทั้งยังสามารถพองลมได้ใหญ่กว่าด้วย เดิมเคยถูกจัดว่าเป็นชนิดเดียวกับ Chonerhinos naritus แต่สามารถจัดแนกออกได้จากสัณฐานวิทยา จึงแยกออกมาอยู่ในสกุลนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999
โตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร และพบในเขตน้ำกร่อยด้วย เช่น ลุ่มแม่น้ำบางปะกงในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นต้น 
มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาปักเป้าทองชนิด Auriglobus modestus-  วิดีโอคลิปปลาปักเป้าทองจากyoutube
หมวดหมู่:สกุลปลาปักเป้าทอง
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำบางปะกง
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำตาปี
อ้วนฮี

อ้วนฮี (袁熙 ; เสียชีิวิต  ธันวาคม ค.ศ. 207) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวจริงในประวัติศาสตร์ เป็นบุตรชายของอ้วนเสี้ยวและนางเล่าชือ มีพี่คืออ้วนถำและน้องคืออ้วนซง เมื่อเสียบิดาและพี่คนโตไป อ้วนฮีได้ร่วมกับอ้วนซงเพื่อรบกับโจโฉเมื่อกองทัพพ่ายแพ้  อ้วนฮีและอ้วนซงได้หนีไปอยู่กับกองซุนของ 
แต่กองซุนของกลัวว่าโจโฉจะบุกมาตีเมืองของตน  กองซุนของ เลยตัดหัวของสองพี่น้องมาให้โจโฉ อ้วนฮีและอ้วนซงจึงต้องจบชีวิตลง

**อ้างอิง**
 Chen, Shou (คริสต์ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (Sanguozhi).- isbn=9789004156050- Fan, Ye (คริสต์ศตวรรษที่ 5). Book of the Later Han (Houhanshu).- Pei, Songzhi (คริสต์ศตวรรษที่ 5). Annotations to Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi zhu).- Sima, Guang (1084). Zizhi Tongjian.
อ้วนฮี
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นที่ถูกสังหารในยุทธการ
หมวดหมู่:ข้าราชการของอ้วนเสี้ยว
เจอราลดีน บรุคส์ (นักเขียน)

เจอราลดีน บรุคส์ (Geraldine Brooks) (14 กันยายน ค.ศ. 1955 - ปัจจุบัน) เจอราลดีน บรุคส์เป็นนักเขียนนวนิยายและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันผู้ยังถือหนังสือเดินทางออสเตรเลีย
บรุคส์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “March” (มิสเตอร์มาร์ช) ในปี ค.ศ. 2006 
“March” เป็นนวนิยายประเภทที่เรียกว่านวนิยายคู่ขนาน (parallel novel) ที่ใช้เรื่อง “สี่ดรุณี” โดยลุยซา เมย์ แอลค็อทท์เป็นพื้นฐานในการเขียนจากมุมมองของมิสเตอร์มาร์ชผู้เป็นบิดาของตัวเอกของนวนิยายของแอลค็อทท์ ผู้ที่จากครอบครัวไปร่วมในสงครามกลางเมืองอเมริกัน

**งานเขียน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 ประเภทของงานวรรณกรรม - รางวัลพูลิตเซอร์

**แหล่งข้อมูลอื่น **
 Geraldine Brooks official website- Geraldine Brooks interviewed by Ramona Koval on ABC Radio National's The Book Show, regarding her novel, People of the Book- "A Muslim Response" (criticism of Nine Parts of Desire at the website www.jannah.org)- Geraldine Brooks' Civil War March, NPR- Book Page interview by Trisha Ping, An Idealist at War, 2005 date=2008-10-07 - 2008 interview on Littoral, the blog of the Key West Literary Seminar date=2008-08-04 - Audio recording of Brooks reading from March at the 2009 Key West Literary Seminar date=2009-03-17 
*name=Geraldine Brooks
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรเลีย
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนชาวออสเตรเลีย
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยาย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากซิดนีย์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเวอร์จิเนีย
จ
เอเชียนเกมส์ 1978

เอเชียนเกมส์ 1978 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 8 ประเทศไทยจำต้องเป็นเจ้าภาพอีกวาระหนึ่งเพราะปากีสถานซึ่งได้รับมอบหมายจากที่ประชุมมนตรีสหพันธ์ฯ ให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งนี้ได้แจ้งไปยังสหพันธ์ว่าไม่สามารถจัดการแข่งขันได้ เนื่องจากปัญหาทางการเมือง เศรษฐกิจภายในประเทศและภาวะเงินเฟ้อ ซึ่งเป็นเหตุให้ขาดดุลทางการเงิน นายซัลฟิการ์ อาลี บุตโต นายกรัฐมนตรีปากีสถานในขณะนั้น ได้สั่งระงับการเป็นเจ้าภาพจัด การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 ผลจากการที่ปากีสถานขอคืนความเป็นเจ้าภาพจึงได้มีการประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ขึ้นในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิคครั้งที่ 21 ณ ประเทศแคนาดา เพื่อหาประเทศเจ้าภาพแทนปากีสถานและที่ประชุมได้มีมติขอร้องให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพอีกครั้ง โดยสมาชิกสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งสิ้นสำหรับการเป็นเจ้าภาพ ยกเว้นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการส่งนักกีฬาไทยเข้าร่วมแข่งขัน ประเทศไทยจึงรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 8 ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 
การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 นี้ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระมหากรุณาทรงรับการแข่งขันครั้งนี้ไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์
การแข่งขันครั้งนี้ กีฬาที่แข่งขันมี 19 ชนิด คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย โบว์ลิ่ง จักรยาน ฟุตบอล ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ส่วนประเทศที่เข้าแข่งขันมี 25 ประเทศ (สำหรับอิสราเอลนั้น คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ได้ขอร้องมิให้ประเทศอิสราเอลส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันครั้งนี้ เพื่อลดค่ารักษาความปลอดภัย แต่ก็ยังถือว่าประเทศอิสราเอลยังคงเป็นสมาชิกอยู่) นักกีฬาที่เข้าแข่งขันครั้งนี้มี 2,863 คน เป็นชาย 2,318 คน หญิง 454 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยได้แก่ ซาอุดิอาระเบีย เนปาล บาห์เรน บังคลาเทศ กาตาร์ สหสาธารณรัฐอาหรับ

**สนามแข่งขัน**
 สนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาหลัก)- ศูนย์กีฬาหัวหมาก

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**

**ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน**

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Bangkok 1978 date=2020-11-06 -  Over all Medal Standings - Bangkok 1978 date=2010-06-17  

หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศไทยปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:เอเชียนเกมส์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่กรุงเทพมหานครเป็นเจ้าภาพ
เอเชียนเกมส์ 1966

เอเชียนเกมส์ 1966 การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม 2509 กีฬาที่แข่งขันมี 14 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ยกน้ำหนัก วอลเลย์บอล มวยปล้ำ และมีการสาธิตกีฬาซอร์ฟบอล ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมี 19 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,945 คน เป็นชาย 1,569 คน หญิง 376 คน

**สนามแข่งขัน**
 สนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาหลัก)- ศูนย์กีฬาหัวหมาก

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**

**ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน**

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่

**การตลาด**

**สิทธิการออกอากาศ**
 THA สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Bangkok 1966 date=2010-11-07 -  Over all Medal Standings - Bangkok 1966 date=2010-06-16  

หมวดหมู่:เอเชียนเกมส์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่กรุงเทพมหานครเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:กีฬาไทยในปี พ.ศ. 2509
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2509
เอเชียนเกมส์ 1970

เอเชียนเกมส์ 1970 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 6 ตามกำหนดเดิม เกาหลีรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จนกระทั่งปี 2512 ซึ่งเหลือเวลาอีก 1 ปี จะถึงกำหนดการแข่งขัน เกาหลีเจ้าภาพเกิดเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเกิดสงครามระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ทำให้ไม่สามารถจะเป็นเจ้าภาพได้จึงขอถอนตัวแต่เพื่อมิให้การแข่งขันครั้งนี้ต้องยกเลิกไป เกาหลีจึงยินดีหาเงินให้กับประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพเป็นเงินทั้งสิ้น 8 ล้านบาท คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชียนเกมส์จึงได้เปิดประชุมอย่างเร่งด่วน ครั้งแรกในที่ประชุมมีมติให้ญี่ปุ่นรับจัดแทนเกาหลี แต่ญี่ปุ่นปฏิเสธเพราะกำลังจัดงานเอ็กซ์โป 1970 อยู่ แต่ยินดีที่จะช่วยสมทบทุนแก่ประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพแทน

**ประวัติ**
ในที่สุดคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชียนเกมส์จึงมีมติขอร้องแกมบังคับให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพแทนเกาหลีโดยให้เหตุผลว่าประเทศไทยอยู่ในศูนย์กลางของภาคพื้นเอเชียอยู่แล้ว การไปมาก็สะดวกกว่าชาติอื่น ๆ ประการที่สองไทยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 5 เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ ซึ่งได้รับความสำเร็จดียิ่งเหนือกว่าชาติอื่น ๆ และสนามกีฬากับอุปกรณ์การแข่งขันก็มีพร้อมอยู่แล้ว เหตุการณ์ภายในบ้านเมืองก็สงบราบรื่นดี ในที่สุดประเทศไทยก็ตอบรับโดยมีเงื่อนไขว่า การเป็นเจ้าภาพครั้งนี้จะต้องไม่ใช้เงินงบประมาณแผ่นดินไปจัด เว้นแต่เงินค่าใช้จ่ายสำหรับนักกีฬาที่จะเข้าการแข่งขันเท่านั้น (การแข่งขันครั้งนี้ประเทศไทยฐานะเจ้าภาพได้รับเงินอุดหนุนจากประเทศสมาชิกต่าง ๆ ดังนี้ จีน 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, อินโดนีเชีย 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิสราเอล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, เกาหลีใต้ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ, เนปาล 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฟิลิปปินส์ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฮ่องกง 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิหร่าน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ญี่ปุ่น 75,000 ดอลลาร์สหรัฐ, มาเลเชีย 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ปากีสถาน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, และเวียดนาม 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ รวมได้เงินอุดหนุนจาก 12 ประเทศสมาชิกเป็นจำนวน 412,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดังนั้น 
การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 6 จึงถูกกำหนดจัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 9 - 20 ธันวาคม 2513 กีฬาที่แข่งขันมี 13 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน มี 18 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,752 คน เป็นชาย 1,493 คน หญิง 259 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยมี เนปาลและฮ่องกง

**สนามแข่งขัน**
 สนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาหลัก)- ศูนย์กีฬาหัวหมาก

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**

**ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน**

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่

**สิทธิการออกอากาศ**
 THA โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Bangkok 1970 date=2010-06-13 -  Over all Medal Standings - Bangkok 1970 date=2010-06-16  

หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2513
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศไทยปี พ.ศ. 2513
1979
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่กรุงเทพมหานครเป็นเจ้าภาพ