Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียต

ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียต (Флаги союзных республик СССР; Flags of the Soviet Republicsเป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวสีทอง ซึ่งหมายถึงลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งถือได้ว่ามีรูปแบบที่ใกล้เคียงกับธงชาติสหภาพโซเวียตมาก ตารางธงเบื้องล่างนี้ แสดงภาพธงชาติของบรรดาสาธารณรัฐโซเวียตต่างๆ ที่ใช้สืบมาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534

**ประวัติ**
เมื่อเบลารุสและยูเครนเข้ามาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งขององค์การสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2488 ธงสีแดงของพวกเขามีเพียงชื่อยู่มุมบนด้านซ้ายเท่านั้นทีจะแยกแยะจากธงชาติของประเทศอื่นๆได้
ในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2490 สหประชาชาติได้เรียกร้องให้สหภาพโซเวียตมีมติให้แต่ละสาธารณรัฐที่ได้พัฒนาและนำธงชาติใหม่มาใช้ ทางสหภาพโซเวียตเห็นด้วยที่จะมีธงชาติประจำแต่ละรัฐ โดยให้พื้นหลักเป็นเป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวสีทอง ตามแบบธงชาติสหภาพโซเวียตและให้แต่ละรัฐใส่สัญลักษณ์หรือแถบสีเพื่อแสดงเอกลักษณ์ประจำรัฐนั้นๆ หลังจากการแข่งขันประกวดธงชาติประจำแต่ละรัฐ ที่ดีที่สุดในปี พ.ศ. 2492-พ.ศ. 2497 ของสาธารณรัฐ 16 ยูเครนและเบียโลรัสเซีย (เบลารุส)เป็นรัฐแรกที่นำธงมาใช้ในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 และ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2494 ตามลำดับและรัฐสุดท้ายคือรัสเซียนำธงใน 9 มกราคม พ.ศ. 2497 
หลังจากสลายตัวของสหภาพโซเวียตในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2534มีเพียงคาซัคสถาน คีร์กีสถาน ทาจิกิสถาน, เติร์กเมนิสถานและยูเครนที่ยังใช้ธงสาธารณรัฐโซเวียตจนถึงปี พ.ศ. 2535
ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียตในรุ่นปรับปรุงครั้งสุดท้ายมีดังนี้

**ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียตอายุสั้น**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  FotW chart of all the flags of the SSRs through history
ลัทธิบูชา

ในทางสังคมวิทยา ลัทธิบูชา (Cult) หรือลัทธิ หมายถึง กลุ่มคนที่มีความเชื่อและการปฏิบัติตนแปลกหรือเบี่ยงเบนไปจากคนส่วนใหญ่ในสังคม เนื่องจากระบุลงไปได้ยากว่าเบี่ยงเบนถึงระดับไหนจึงเรียกว่าลัทธิ ทำให้ยังมีปัญหาในการนิยามคำดังกล่าวให้ชัดเจน และมักใช้ในความหมายเชิงลบ
นักสังคมวิทยาเริ่มให้ความสนใจศึกษาพฤติกรรมทางศาสนาของลัทธิบูชาต่าง ๆ มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930  จนพบว่าหลายกลุ่มถูกตีตราว่าเป็นพวกนอกรีต จนถึงขึ้นมีขบวนการต่อต้านลัทธิเกิดขึ้นภายในศาสนาต่าง ๆ

**อ้างอิง**

**ข้อมูลเพิ่มเติม **
 ลัทธิทำลายรูปเคารพ

หมวดหมู่:ลัทธิ
ตะพาบหัวกบ

ตะพาบหัวกบ (; Pelochelys cantorii) เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายตะพาบทั่วไป จัดเป็นตะพาบขนาดใหญ่ ขนาดใหญ่สุดพบขนาดกระดองยาว 120 เซนติเมตร น้ำหนักถึง 50 กิโลกรัม  นับว่าใหญ่ที่สุดในสกุลตะพาบหัวกบนี้ ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลเขียว ด้านล่างสีอ่อน หัวมีลักษณะเล็กสั้นคล้ายกบหรืออึ่งอ่าง จึงเป็นที่มาของชื่อ ตามีขนาดเล็ก
เมื่อยังเล็กสีของกระดอง จะมีสีน้ำตาลปนเขียวอ่อน ๆ มีจุดเล็ก ๆ สีเหลืองกระจายทั่วไป และค่อย ๆ จางเมื่อโตขึ้น รวมทั้งสีก็จะเข้มขึ้นด้วย พบได้ทั่วไปในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงทุกภาคของประเทศไทย ในแม่น้ำสายใหญ่ โดยเฉพาะแม่น้ำโขงในภาคอีสาน ปัจจุบันเป็นตะพาบที่พบได้น้อยมาก จนถูกจัดให้เป็นสัตว์น้ำคุ้มครองของกรมประมง และจัดอยู่ในบัญชีประเภทที่ 2 (Appendix II) ของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ หรือ ไซเตส
มีอุปนิสัย ดุร้าย มักฝังตัวอยู่นิ่ง ๆ ในพื้นทรายใต้น้ำเพื่อกบดานรอดักเหยื่อ ซึ่งได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ โดยโผล่ส่วนจมูกเพื่อขึ้นมาหายใจเพียงวันละ 2–3 ครั้งเท่านั้น ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาปู่หลู่" ขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์ cantorii ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่นักสัตว์วิทยาชาวเดนมาร์ก ทีโอดอร์ เอ็ดวาร์ด แซนตอร์ และเชื่อว่ามีอายุยืนยาวได้กว่า 100 ปี
ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยในตัวที่กระดองมีจุดสีเหลืองอ่อนเป็นวงกระจายอยู่บริเวณขอบกระดอง โดยที่ไม่แปรเปลี่ยนไปตามวัย จะถูกเรียกว่า "กริวดาว" พบได้เฉพาะภาคกลางและภาคตะวันตกของไทยเท่านั้น ซึ่งหาได้ยากมาก  สันนิษฐานว่าในอดีตสามารถพบได้ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่ภาคเหนือมาจนถึงภาคกลาง

**อ้างอิง**

**อ่านเพิ่ม**
Das, Indraneil (2002). A Photographic Guide to Snakes and other Reptiles of India. Sanibel Island, Florida: Ralph Curtis Books. 144 pp. 0-88359-056-5. (Pelochelys cantorii, p. 139).
*cite journal|last1=Das|first1=Indraneil|last2=Lakim|first2=Maklarin|title=On the Distribution of Pelochelys cantorii on Borneo|journal=Chelonian Conservation and Biology|date=December 2006|volume=5|issue=2|pages=323–325|doi=10.2744/1071-8443(2006)5323:OTDOPC2.0.CO;2|url=http://ir.unimas.my/id/eprint/27006/1/297-%20Das%20%26%20Lakim%20%28Pelochelys%29.pdf- pages = 59–64 - pages = 99–107 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สกุลตะพาบหัวกบ
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
ชนพื้นเมืองอเมริกัน

ชนพื้นเมืองอเมริกัน Native Americans อาจจะหมายถึง- ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา (Indigenous people of the Americas) 
** กลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐอเมริกา (Native Americans in the United States)
*** ชนพื้นเมืองอะแลสกา (Alaska Natives)
*** ชนพื้นเมืองฮาวาย (Native Hawaiians)
*** ชนหมู่เกาะแปซิฟิก (Pacific Islander)
** กลุ่มชนพื้นเมืองแคนาดา (Aboriginal peoples in Canada)
*** First Nations
*** ชาวเมทิส (Métis people (Canada))
** ชาวอินนิวอิท (Inuit)
** กลุ่มชนพื้นเมืองในบราซิล (Indigenous peoples in Brazil)
** กลุ่มชนพื้นเมืองในเม็กซิโก (Indigenous peoples in Mexico)
** กลุ่มชนพื้นเมืองในภูมิภาคเอเวอร์เกลด (Indigenous people of the Everglades region )
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในอเมริกา
หมวดหมู่:รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นของไทย

หมวดหมู่:รางวัลด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย
แม่แบบ:บทความคัดสรร/กุมภาพันธ์ 2551

คลองปานามา

คลองปานามา เป็นคลองที่มนุษย์สร้างบริเวณคอคอดปานามาในประเทศปานามา เพื่อเชื่อมมหาสมุทรแปซิฟิกกับมหาสมุทรแอตแลนติกเข้าด้วยกัน ซึ่งช่วยย่นระยะเวลาที่ต้องไปอ้อมช่องแคบเดรก และแหลมฮอร์น ทางใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ ในการเดินทางระหว่างทั้งสองมหาสมุทร คลองปานามามีความยาว 82 กิโลเมตร หรือ 51 ไมล์ มีเรือใช้เส้นทางนี้ประมาณ 12,000 ลำต่อปี ใช้เวลาแล่นเรือข้ามคลองประมาณ 9 ชั่วโมง
ถึงแม้ว่าแนวความคิดในการสร้างคลองปานามาจะมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 แล้ว แต่ก็ได้มีการขุดคลองครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 โดยบริษัทฝรั่งเศสที่บริหารโดยนายแฟร์ดีนอง เดอ เลสเซป แต่ก็ล้มเหลวไป มีคนงานกว่า 22,000 คนเสียชีวิตระหว่างการทำงานนี้ จนกระทั่งสหรัฐอเมริกาเข้ามาดำเนินงานต่อ เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1914 รวมการสูญเสียชีวิตทั้งหมดในระหว่างการทำงานสร้างคลองปานามานี้ ตกอยู่ที่ราว 27,500 คน อ่านต่อ...
บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ภาพยนตร์ไทย - สมเด็จพระนางเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี - งูจงอาง
ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
แหลมฮอร์น

แหลมฮอร์น
แหลมฮอร์น (Cabo de Hornos; Kaap Hoorn; Cape Horn) เป็นส่วนที่อยู่ใต้ที่สุดของเกาะเตียร์ราเดลฟวยโกในประเทศชิลี ตั้งชื่อตามเมืองโฮร์นในประเทศเนเธอร์แลนด์ 
ฮอร์น
ช่องแคบเดรก

ช่องแคบเดรก
แผนภาพแสดงความเค็มและอุณหภูมิของน้ำในช่องแคบเดรก
ช่องแคบเดรก (Drake Passage) หรือบางครั้งเรียกว่า ทะเลโอเซส (Mar de Hoces) เป็นน่านน้ำที่อยู่ระหว่างทวีปอเมริกาใต้ (ที่แหลมฮอร์น) กับทวีปแอนตาร์กติกา (ที่หมู่เกาะเซาท์เชตแลนด์) ช่องแคบเดรกเชื่อมต่อระหว่างส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแอตแลนติกเข้ากับส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก
ช่องแคบเดรกถือเป็นเส้นทางเดินเรือที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่ง กระแสน้ำในละติจูดนี้ไม่พบการต้านทานจากแผ่นดินใด ๆ และมีคลื่นสูงโดยเฉลี่ย 12 เมตร ทำให้ช่องแคบนี้ได้รับฉายาว่าเป็น "จุดบรรจบกันที่ทรงพลังที่สุดของท้องทะเล"
เนื่องจากช่องแคบเดรกเป็นช่องแคบที่แคบที่สุดหรือคอขวดรอบ ๆ ทวีปแอนตาร์กติกา การดำรงอยู่และรูปร่างของช่องแคบจึงส่งผลกระทบอย่างมากต่อการไหลเวียนของน้ำรอบ ๆ ทวีปแอนตาร์กติกา การไหลเวียนของมหาสมุทรทั่วโลก รวมถึงสภาพอากาศโลก ความลึกของช่องแคบเดรกมีบทบาทสำคัญในการผสมกันของน้ำทะเลทั่วโลกอีกด้วย
ดเดรก
หมวดหมู่:มหาสมุทรใต้
หมวดหมู่:ช่องแคบในทวีปแอนตาร์กติกา
หมวดหมู่:ช่องแคบในมหาสมุทรแปซิฟิก
หมวดหมู่:ช่องแคบในมหาสมุทรแอตแลนติก
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2551 กุมภาพันธ์ 7

* กูเกิล ไมโครซอฟท์ ยาฮู! เวอริไซน์ และ ไอบีเอ็ม 5 บริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการคอมพิวเตอร์ ได้เข้าร่วมโครงการ โอเพนไอดี  (โอเพนไอดี) - มิตต์ รอมนีย์ถอนตัวจากผู้สมัครชิงตำแหน่งจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2008  (ซีเอ็นเอ็น)- ไชยา สะสมทรัพย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ประกาศทบทวนนโยบายสิทธิเหนือสิทธิบัตรต่อยารักษามะเร็ง  (คมชัดลึก) 
}
เทศบาลตำบลหัวสะพาน

เทศบาลตำบลหัวสะพาน เป็นเทศบาลตำบลในเขตอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวสะพานและตำบลวังตะโกทั้งตำบล

**ประวัติ**
กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดต้องสุขาภิบาลหัวสะพานเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่แห่งนี้ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2510 ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคมพ.ศ. 2542 ต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย ให้ยุบสภาตำบลเข้ารวมกับเทศบาลตำบล 19 แห่ง ใน 7 จังหวัด ซึ่งอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล ตามมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล ทั้งนี้มีผลให้สภาตำบลวังตะโกเข้ารวมกับเทศบาลตำบลหัวสะพาน ตั้งแต่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547

**ภูมิศาสตร์**
เทศบาลตำบลหัวสะพานประกอบด้วย 2 ตำบล จำนวน 17 หมู่บ้าน ได้แก่ ตำบลหัวสะพาน มีเนื้อที่ประมาณ 9,245.625 ไร่ หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 14.793 ตารางกิโลเมตร และตำบลวังตะโก มีพื้นที่ประมาณ 8,312 ไร่ คิดเป็นพื้นที่ 13.300 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ในเขตเทศบาลทั้งหมดคิดเป็น 28.093 ตาราง กิโลเมตร หรือประมาณ 17,557.625ไร่ 

**ประชากร**
ตามสถิติสำนักทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลตำบลหัวสะพาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 6,235 คน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลหัวสะพาน
หัวสะพาน
หัวสะพาน
ฟรีดริช นีทเชอ

ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม นีทเชอ (Friedrich Wilhelm Nietzsche) เป็นนักปรัชญา, นักวิจารณ์วัฒนธรรม, คีตกวี, นักกวี, ปราชญ์ภาษากรีกและละติน และนักนิรุกติศาสตร์ชาวเยอรมัน ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อปรัชญาตะวันตกและองค์ปัญญายุคใหม่อย่างล้นหลาม เขาเริ่มทำงานเป็นนักนิรุกติศาสตร์คลาสสิกก่อนจะผันตัวมาเป็นนักปรัชญา นีทเชอเป็นอาจารย์นิรุกติศาสตร์ที่อายุน้อยที่สุดของมหาวิทยาลัยบาเซิลในปีค.ศ. 1869 ด้วยวัยเพียง 24 ปี เขาลาออกในปีค.ศ. 1879 ด้วยปัญหาสุขภาพเรื้อรัง ต่อมาในปีค.ศ. 1889 นีทเซอในวัย 44 ทุกข์ทรมานจากอาการป่วยจนสภาพจิตใจย่ำแย่ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ใช้ชีวิตภายใต้การดูแลของมารดาและพี่สาวจนเขาเสียชีวิตในปีค.ศ. 1900
เขาเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ในหมู่บ้านเริคเคิน (Röcken) ใกล้กับเมืองไลพ์ซิช ในมณฑลซัคเซิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย เป็นบุตรคนโตของคาร์ล ลูทวิช นีทเซอ (Carl Ludwig Nietzsche) บาทหลวงนิกายลูเทอแรน กับนางฟรันซิสคา เออเลอร์ (Franziska Oehler) บิดามารดาตั้งชื่อเขาตามพระนามของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ซึ่งมีวันคล้ายวันประสูติตรงกับวันที่เด็กชายนีทเชอเกิดp=22 เขายังมีน้องอีกสองคนชื่อเอลีซาเบ็ท (Elisabeth) และลูทวิช โยเซฟ (Ludwig Joseph) บิดาของเขาเสียชีวิตในปี 1849 ส่วนน้องชายคนเล็กเสียชีวิตในอีกหกเดือนให้หลังบิดา สมาชิกที่เหลืออยู่จึงย้ายไปอยู่กับครอบครัวฝ่ายแม่ที่เมืองนามบวร์ค (Naumburg)
ผลงานของนีทเซอครอบคลุมอยู่ในหลายศาสตร์วิชา ทั้งศิลปศาสตร์, ปรัชญา, ประวัติศาสตร์, ศาสนา, โศกนาฏกรรม, วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ งานเขียนของเขามีทั้งบทโจมตีเชิงปรัชญา, บทกวี และบทวิจารณ์วัฒนธรรม ขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยคำคมและคำเสียดสี บุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจของนีทเชอในช่วงแรกคือเหล่านักปรัชญาแถวหน้าทั้งหลายของยุคนั้น เช่นอาร์ทัวร์ โชเพินเฮาเออร์, ริชชาร์ท วากเนอร์ และโยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ เป็นต้น งานด้านปรัชญาชิ้นเด่นของนีทเชอมีทั้งบทวิจารณ์สุดโต่งของความเที่ยงแท้ในแบบมุมมองนิยม (Perspectivism), บทวิจารณ์เชิงวงศ์ตระกูลของศาสนาและศีลธรรมชาวคริสต์ (Christian morality) ตลอดจนทฤษฎีศีลธรรมของนาย–บ่าว (Master–slave morality) นีทเชอยังเป็นเจ้าของวลีสุดคมคายที่ว่า "พระเจ้าตายแล้ว" ("Gott ist tot") เขามองว่าสังคมยุคใหม่ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนโดยหลักธรรมคำสอนอีกแล้ว แต่เป็นวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรม แม้แต่ศีลธรรมก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่ผู้คนมักอาจจะเข้าใจผิดว่าคำกล่าวนี้เป็นการที่กล่าวอย่างก้าวร้าวว่าผู้ที่เป็นพระเจ้านั้นได้ตายลงแล้ว แต่น้ำเสียงของนีทเซอกลับไปด้วยความกังวลกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมาระยะซึ่งได้เกิดแล้วในยุคเขาคือการปฎิวัติทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งสิ่งมีปัญหาคือการที่ วิทยาศาตร์นั้นมีแต่ข้อเท็จจริงซึ่งไม่ได้มอบจุดหมายในการใช้ชีวิตความหมายของจักรวาลและสิ่งต่างๆ ซึ่งมีแต่ข้อเท็จจริงหรือ Fact ที่คอยตบหน้าคน

**ผลงาน**
 The Birth of Tragedy (1872)- On Truth and Lies in a Nonmoral Sense (1873)- Untimely Meditations (1876)- Human, All Too Human (1878; เพิ่มเติม 1879, 1880)- Daybreak (1881)- The Gay Science (1882)- คือพจนาซาราทุสตรา  Thus Spoke Zarathustra (1883–1885)- Beyond Good and Evil (1886)- On the Genealogy of Morality (1887)- The Case of Wagner (1888)- Twilight of the Idols (1888)- The Antichrist (1888)- Ecce Homo (1888)- Nietzsche contra Wagner (1888)- The Will to Power (ต้นฉบับยังไม่ได้ตีพิมพ์)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2387
หมวดหมู่:บุคคลจากไลพ์ซิช
หมวดหมู่:นักปรัชญาชาวเยอรมัน
ตำบลบ้านลาด

บ้านลาด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลบ้านลาด ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล

**ประวัติ**
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในตำบลบ้านลาด เดิมกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งท้องที่แห่งนี้เป็น "สุขาภิบาลบ้านลาด" อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี เมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2499 และได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542

**อาณาเขต**
 ทิศเหนือ ติดกับตำบลบ้านหม้อ (อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี)- ทิศตะวันออก ติดกับตำบลท่าเสน และตำบลสมอพลือ (อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี)- ทิศใต้ ติดกับตำบลตำหรุ (อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี)- ทิศตะวันตก ติดกับตำบลท่าช้าง (อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี)

**ประชากร**
ตำบลบ้านลาดมีประชากรทั้งหมด 2,982 คน เป็นชายทั้งหมด 1,385 คน เป็นหญิงทั้งหมด 1,597 คน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลบ้านลาด
บ้านลาด
บ้านลาด
หมวดหมู่:อำเภอบ้านลาด
เทศบาลตำบลท่ายาง (จังหวัดเพชรบุรี)

เทศบาลตำบลท่ายาง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบหนึ่ง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลท่ายาง ซึ่งได้ก่อตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งสุขาภิบาลท่ายาง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี และได้ประกาศราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ หน้า 71 เล่ม 73 ตอนที่ 45 ลงวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 

**ภูมิศาสตร์**
เทศบาลตำบลท่ายางเป็นเทศบาลชั้น 3 เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2543 ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลท่ายาง ตำบลท่าคอย และตำบลท่าไม้รวกบางส่วน มีพื้นที่ 79 ตารางกิโลเมตร หรือ 49,375 ไร่ ระยะห่างจากกรุงเทพ 134 กิโลเมตร 
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะภูมิอากาศ ลักษณะภูมิประเทศทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม มีลักษณะพื้นที่ลาดเอียงจากทางด้านทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออกเป็นพื้นที่เหมาะแก่การเกษตร เพราะมีแม่น้ำเพชรบุรีและคลองชลประทาน สาย 1, 2, 3 ไหลผ่าน ประกอบกับทางด้านตะวันตกมีทิวเขาสลับซับซ้อน คือ ทิวเขาตะนาวศรี ทำให้เกิดเป็นพรมแดนกั้นทิศทางลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ไว้ได้บ้าง 

**อาณาเขต**
รายละเอียดเขตเทศบาลตำบลท่ายาง อยู่ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 75 ตอนที่ 72 ลงวันที่ 16 กันยายน 2501 มีรายละเอียดด้านอาณาเขตดังนี้ - ด้านเหนือ ตั้งแต่หลักเขตที่ 1 ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตะวันออก ของปากห้วยยางตรงที่บรรจบกับฝั่งใต้ของแม่น้ำเพชรบุรี จากหลักเขตที่ 1 เลียบตามฝั่งใต้ของแม่น้ำเพชรบุรีไปทางตะวันออกถึงปากคลองม่วงงามตรงที่บรรจบกับฝั่งใต้ของแม่น้ำเพชรบุรี ซึ่งเป็นหลักเขตที่ 2 (ติดต่อตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด) - ด้านใต้ จากหลักเขตที่ 3 เป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จากยอดเขากระจิวเป็นหลักเขตที่ 4 จากหลักเขตที่ 4 เป็นเส้นตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ถึงฝั่งตะวันออกของห้วยยาง (ติดต่อตำบลดอนขุนห้วย อำเภอชะอำ)- ด้านตะวันออก จากหลักเขตที่ 2 เป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ถึงฟากเหนือของถนนเพชรเกษม ตรงหลักกิโลเมตรที่ 189.600 ซึ่งเป็นหลักเขตที่ 3 (ติดต่อตำบลบ้านในดง อำเภอท่ายาง) - ด้านตะวันตก จากหลักเขตที่ 5 เลียบตามฝั่งตะวันออกของห้วยยางไปทางทิศตัวันออกเฉียงเหนือจนบบรจบกับหลักเขตที่ 1 (ติดต่อตำบลท่าแลง อำเภอท่ายาง)

**ประชากร**
เทศบาลตำบลท่ายาง มีประชากรทั้งสิ้น 28,527 คน แบ่งเป็นชาย 13,660 คน หญิง 14,867 คน มีจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 9,054 ครัวเรือน คิดเป็นประชากรเฉลี่ยต่อพื้นที่ 361 คนต่อตารางกิโลเมตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์เทศบาลตำบลท่ายาง
ท่ายาง
ท่ายาง
มิยาบิ

มิยาบิ (miyabi) สามารถหมายถึง- มิยาบิ นัตสึยากิ นักร้องจากวงเบอร์รีซ์โคโบ- มาเรีย โอซาวะ หรือชื่อในวงการแสดงว่า "มิยาบิ" นักแสดงภาพยนตร์ผู้ใหญ่- มิยาบิ นักร้องเจ-ร็อก อดีตมือกีตาร์จากวง Dué le quartz
การเชื่อมต่อฐานข้อมูลแบบเปิด

== โครงแบบการเชื่อมโยง**

**การเชื่อมโยง JDBC-ODBC**
การเชื่อมโยง JDBC-ODBC ประกอบด้วยตัวขับ JDBC ที่ใช้ตัวขับ ODBC ในการติดต่อกับฐานข้อมูล ตัวขับนี้จะแปลการเรียกเมท็อดใน JDBC ให้เป็นการเรียกฟังก์ชันใน ODBC ปกติแล้วนักเขียนโปรแกรมจะใช้การเชื่อมโยงนี้เมื่อฐานข้อมูลไม่มีตัวขับ JDBC ซึ่ง Sun Microsystems ได้ใส่การเชื่อมโยงนี้ไว้ใน JVM แต่ถ้ามีตัวขับ JDBC อยู่น้อยจะมองการเชื่อมโยงนี้เป็น Stop-gap measure

**การเชื่อมโยง ODBC-JDBC**
การเชื่อมโยง ODBC-JDBC ประกอบด้วยตัวขับ ODBC ที่ใช้บริการของตัวขับ JDBC ในการติดต่อฐานข้อมูล ตัวขับนี้จะแปลการเรียกฟังก์ชันใน ODBC ให้เป็นการเรียกเมท็อดใน JDBC ปกติแล้วนักเขียนโปรแกรมจะใช้การเชื่อมโยงนี้เมื่อไม่มีตัวขับ ODBC สำหรับฐานข้อมูลที่ใช้อยู่แต่สามารถเข้าถึงตัวขับ JDBC ได้

**การนำไปใช้**
ODBC ใช้งานบนระบบปฏิบัติการได้หลายประเภท เช่น ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ยูนิกซ์ ลินุกซ์ โอเอส/2 โอเอส400 ไอบีเอ็ม ไอ5/โอเอส และ แมคโอเอสเทน และมีตัวขับ ODBC อยู่มากมาย ทั้งตัวขับสำหรับ Oracle DB2 Microsoft SQL Server Sybase Pervasive SQL MySQL PostgreSQL และผลิตภัณฑ์ Desktop database อย่างเช่น FileMaker และ Microsoft Access

**Microsoft ODBC**
Microsoft ได้ออกผลิตภัณฑ์ ODBC ตัวแรกเป็นชุดของ DLLs สำหรับ Microsoft Windows และใน พ.ศ. 2549 Microsoft ได้ติดตั้ง ODBC ที่ผลิตขึ้นไว้ในวินโดวส์ทุกรุ่นที่สนับสนุน

**iODBC**
iODBC ได้เสนอ Open source ที่ใช้งานอย่างเป็นอิสระจากแพลตฟอร์ม ซึ่งสามารถใช้งานได้ในแพลตฟอร์มอื่นๆนอกเหนือจาก Microsoft Windows

**UDBC**
UDBC เป็นการรวมข้ามแพลตฟอร์มระหว่าง ODBC และ SAG CLI ใช้พัฒนาโปรแกรมประยุกต์อย่างเป็นอิสระจากระบบจัดการฐานข้อมูลและไม่ขึ้นกับวินโดวส์

**อ้างอิง**
  ไมโครซอฟท์ โอดีบีซี
หมวดหมู่:ฐานข้อมูล
หมวดหมู่:การเขียนโปรแกรม
หมวดหมู่:เอพีไอของไมโครซอฟท์
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคีร์กีซ

ธงชาติของคีร์กีเซีย ซึ่งได้ใช้สืบมาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534 ประกาศใช้โดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคีร์กีซ เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2495 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีน้ำเงินพาดผ่านตามแนวนอน ซึ่งตอนกลางแถบดังกล่าวนั้น มีแถบสีขาวพาดทับอีกทีหนึ่ง ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล
ก่อนหน้าที่จะใช้ธงดังกล่าว ธงชาติคีร์กีซโชเวียตมีลักษณะเป็นธงแดง มีอักษรซีริลลิกแบบไเชิงสีทองที่มุมบนด้านคันธง เป็นอักษรย่อนามประเทศว่า КЫРГЫЗ ССР (Kirghiz SSR) ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็น КИРГИЗСКАЯ ССР (Kyrgyzskaja SSR) ตามลำดับ

**พัฒนาการ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติสหภาพโซเวียต- ตราแผ่นดินของคีร์กีซโซเวียต- ธงชาติคีร์กีซสถาน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติคีร์กีซโซเวียต
คีร์กีซโซเวียต
หมวดหมู่:ประเทศคีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:ธงชาติในอดีต
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค เป็นชื่อของธงชาติคาซัคสถาน ในสมัยที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต แบบธงที่ใช้ครั้งสุดท้ายจนถึงการได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2534 เป็นแบบที่รัฐบาลประกาศใช้เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2496 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีฟ้าพาดผ่าน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล
แต่เดิมแล้ว คาซัคโซเวียตได้เริ่มใช้ธงชาติของตนเป็นครั้งแรก ในช่วง พ.ศ. 2480 โดยเป็นธงแดงมีรูปค้อนเคียวไขว้ที่มุมธงด้านคันธง ที่ตอนล่างของรูปดังกล่าวมีอักษรย่อนามประเทศ เขียนด้วยอักษรโรมันและอักษรซีริลลิกสีทองว่า QAZAQ SSR และ КАЗАХСКАЯ ССР (ถ่ายรูปอักษรโรมันได้ว่า KAZACHSKAJA SSR) ต่อมาใน พ.ศ. 2496 จึงเปลี่ยนตัวอักษรในธงใหม่ เป็นอักษรซีรีลลิกแบบไม่มีเชิงสีทอง ความว่า Казак ССР (Kazak SSR) และ Казахская ССР (Kazachskaja SSR) และเปลี่ยนตำแหน่งใหม่ให้อยู่ข้างรูปค้อนเคียวแทน ก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงธงครั้งสุดท้ายใน พ.ศ. 2496

**พัฒนาการ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติสหภาพโซเวียต- ธงชาติคาซัคสถาน- รายชื่อธงในประเทศคาซัคสถาน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติคาซัคโซเวียต
คาซัคโซเวียต
หมวดหมู่:ประเทศคาซัคสถาน
หนี้บัตรเครดิต

หนี้บัตรเครดิต คือ หนี้ที่เกิดจากที่ผู้ใช้บัตรเครดิตไม่ได้ชำระหนี้ตามเวลาที่กำหนดไว้ เมื่อผู้ใช้บัตรเครดิตไม่สามารถใช้หนี้ได้ทันเวลา ผู้ใช้บัตรเครดิตจะต้องจ่ายดอกเบี้ยให้กับบริษัทสินเชื่อ หรือบริษัทเครดิต จนกว่าจะสามารถจะจ่ายเงินที่ค้างไว้จนหมด นอกจากดอกเบี้ยแล้ว บริษัทสินเชื่อยังอาจจะมีค่าปรับอื่น ๆ ในการจ่ายล่าช้า ขึ้นอยู่กับข้อกำหนดที่ตกลงกันไว้ หากผู้ใช้บัตรเครดิตยังละเลย หรือเพิกเฉยต่อการชำระหนี้ บริษัทสินเชื่อสามารถขอเพิ่มดอกเบี้ยได้ด้วย หนี้บัตรเครดิตสามารถครอบคลุมโดยเครดิตด่วน

**ดูเพิ่ม**
 หนี้- หนี้สิน- บัตรเครดิต
หมวดหมู่:กฎหมายหนี้
หมวดหมู่:การเงิน
เทศบาลตำบลเขาย้อย

เทศบาลตำบลเขาย้อย เป็นเทศบาลตำบลในเขตอำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี 

** ประวัติ == 
ปี พุทธศักราช 2499 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งสุขาภิบาลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี มีสถานะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประกาศเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2499  ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะมาจากสุขาภิบาลเขาย้อย ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่  9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์  2542 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542  โดยเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลเขาย้อย 

**สภาพทั่วไปของพื้นที่**
ห่างจากจังหวัดเพชรบุรี 22 กิโลเมตร ห่างจากกรุงเทพมหานครตามถนนเพชรเกษม 137 กิโลเมตร และตามถนนพระรามที่ 2 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 สายธนบุรี–ปากท่อ) 97 กิโลเมตร มีพื้นที่ 40  ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 25,000 ไร่

**ประชากร**

**สถานที่สำคัญ**
 ที่ว่าการอำเภอเขาย้อย- โรงพยาบาลเขาย้อย- สำนักงานเกษตรอำเภอเขาย้อย- ศูนย์เรียนรู้การเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตสินค้าเกษตรอำเภอเขาย้อย

**ศาสนสถาน**
 วัดเขาย้อย ตำบลเขาย้อย- วัดท้ายตลาด ตำบลเขาย้อย- วัดพระธาตุศิริชัย ตำบลเขาย้อย- วัดยาง ตำบลเขาย้อย- วัดห้วยหลวง ตำบลเขาย้อย- วัดดอนทราย ตำบลทับคาง- วัดเทพประชุมนิมิตร ตำบลทับคาง- วัดกุฎิ ตำบลบางเค็ม- วัดบ้านกล้วย ตำบลบางเค็ม- วัดโพธิ์งาม ตำบลบางเค็ม- วัดสระพัง ตำบลสระพัง- วัดหนองส้ม ตำบลสระพัง

**อ้างอิง**
เขาย้อย
หมวดหมู่:อำเภอเขาย้อย
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก มีลักษณะเป็นธงแดงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบใหญ่สีขาวและแถบเล็กสีเขียวพาดผ่านตามแนวนอน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล ประกาศใช้เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2496 และได้ใช้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534 
ประวัติความเป็นมาของธงชาติสาธารณรัฐโซเวียตธงนี้มีความเป็นมาที่ค่อนข้างสลับซับซ้อน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงมาหลายครั้ง โดยเริ่มแรกสุด สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิกเริ่มคิดธงชาติแบบแรกขึ้นในปี พ.ศ. 2468 แต่ได้ประกาศใช้จริงเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ลักษณะเป็นธงพื้นสีแดงมีรูปตราแผ่นดินที่มุมธงด้านคันธง 
2 ปีต่อมา ใน พ.ศ. 2474 ได้มีการเปลี่ยนแปลงธงใหม่ตามรัฐธรรมนูญที่ประกาศใช้ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ของปีนั้น โดยเปลี่ยนมาใช้รูปอักษรย่อนามประเทศเป็นอักษรลาตินสีทอง ภาษาทาจิก ที่มุมบนด้านคันธง ความว่า ÇSS Toçikiston ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2478 อักษรย่อนามประเทศในภาษารัสเซีย เขียนด้วยอักษรซีรีลลิก จึงถูกเพิ่มเข้ามาในธง ในบริเวณตอนล่างของอักษรย่อเดิม ความว่า Таджикская ССР (Tadzhikskaya SSR)
ปี พ.ศ. 2480 มีการเพิ่มรูปค้อนเคียวไว้เหนืออักษรย่อนามประเทศ และรูปอักษรมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย โดยคำย่อตอนบนซึ่งเป็นอักษรและภาษาละติน มีใจความว่า RSS Toçikiston ส่วนตอนล่างซึ่งเป็นอักษรซีริลลิกยังคงมีลักษณะเช่นเดิม แบบธงดังกล่าวนี้ได้ใช้ต่อมาจนถึงช่วงทศวรรษที่ 1940 (พุทธทศวรรษที่ 2483) จึงได้เปลี่ยนอักษรย่อนามประเทศในธงทั้งหมดให้เป็นอักษรซีรีลลิกแบบไม่มีเชิง โดยอักษรย่อแถวบนมีข้อความภาษาทาจิก ความว่า РСС Тоҷикистон (RSS Tojikiston) ส่วนตอนล่างเป็นภาษารัสเซีย ความว่า Таджикская ССР (Tadzhikskaya SSR) แบบธงนี้ได้ใช้ต่อมาจนกระทั่งมีการเปลี่ยนธงครั้งสุดท้ายใน พ.ศ. 2496

**พัฒนาการ**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติสหภาพโซเวียต- ธงชาติทาจิกิสถาน- รายชื่อธงในประเทศทาจิกิสถาน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก- title=ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก ก่อน พ.ศ. 2496
ทาจิกโซเวียต
หมวดหมู่:ประเทศทาจิกิสถาน
ค้อนเคียว

ไฟล์:Hammer and sickle nobg.svg|thumb|150px|รูปค้อนเคียวไขว้ ตามแบบที่ปรากฏในธงชาติสหภาพโซเวียต
ค้อนเคียว เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของลัทธิคอมมิวนิสต์ มักใช้เพื่อเป็นเครื่องหมายของลัทธิคอมมิวนิสต์ โซเวียสคอมมิวนิสต์ หรือรัฐคอมมิวนิสต์ต่างๆ ทั่วโลก โดยปกติแล้วมักทำเป็นรูปค้อนและเคียวไขว้กันดังภาพ ซึ่งเครื่องหมายทั้งสองอย่างนี้ คือสัญลักษณ์บุคคลในชนชั้นกรรมาชีพและชนชั้นชาวนา การนำสัญลักษณ์ทั้งสองอย่างมารวมกัน จึงหมายถึงเอกภาพของแรงงานในภาคเกษตรกรรมและภาคอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของสังคมในแบบคอมมิวนิสต์
สัญลักษณ์ดังกล่าวนี้เป็นที่รู้จักกันดีจากการที่นำรูปดังกล่าวไปใช้ในธงชาติสหภาพโซเวียต ควบคู่ไปกับรูปดาวแดง และยังถูกนำไปใช้ในธงและตราสัญลักษณ์ต่างๆ อีกจำนวนมาก
รูปสัญลักษณ์ค้อนเคียวในระบบยูนิโคด (Unicode) อยู่ในตำแหน่งรหัส U+262D (☭)

**ระเบียงภาพ**
ภาพเหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการนำรูปค้อนเคียวไปใช้หรือดัดแปลงเป็นรูปสัญลักษณ์ต่างๆ

**ดูเพิ่ม**
 ธงแดง- ดาวแดง- สัญลักษณ์ของลัทธิคอมมิวนิสต์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Hammer and sickle
*Hammer and sickle in heraldry
หมวดหมู่:สัญลักษณ์
หมวดหมู่:ลัทธิคอมมิวนิสต์
หมวดหมู่:สหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:การห้าม (กฎหมาย)
เก้าอี้อิง

ม้านั่งทางซ้ายพับขึ้นให้เห็นให้เห็นรูปสลักข้างใต้เป็นคันออกมา ซึ่งใช้เป็นเป็นที่ยืนอิงเวลาเมื่อย
ไฟล์:Church component Misericord.jpg|thumb|260px|เก้าอี้อิงที่มหาวิหารริพพอน
ไฟล์:Ludlow_Green_Man_misericord.jpg|thumb|260px|รายละเอียดเก้าอี้อิงที่วัดเซนต์ลอเร็นซ์ ที่เมืองลัดโลว์แสดงให้เห็น “พฤกษาพักตร์” (Green Man)
เก้าอี้อิง (Misericord) หรือ  เก้าอี้กรุณา (Mercy seat) เป็นสิ่งที่กล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นคันไม้สั้น ๆ ที่ยื่นออกมาจากม้านั่งที่พับได้ที่ตั้งอยู่ในบริเวณสวดมนต์หรือร้องเพลงสวดภายในวัดคริสต์ศาสนาเพื่อใช้ยืนอิงเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยระหว่างที่ต้องยืนสวดมนต์นาน ๆ

**ประวัติ**
ในสมัยกลางนักบวชต้องยืนสวดมนต์วันละหลายครั้งและครั้งละนาน ๆ และอาจจะนานถึงวันละ 7-8 ชั่วโมง ผู้สูงอายุหรือเจ็บป่วยก็จะใช้ไม้ค้ำได้ ต่อมาก็มีการใช้  “เก้าอี้อิง” (Misericordia ซึ่งแปลตรง ๆ ว่า  “ความกรุณา”) การสร้างเก้าอี้ก็เป็นแบบที่พับได้ เมื่อพับขึ้นก็จะมีคันเล็ก ๆ ยื่นออกมาเพื่อให้ผู้ยืนสวนมนต์ยืนอิงลงไปบนคันที่ยื่นออกมาเพื่อช่วยผ่อนคลายความเมื่อย และเมื่อยืนอิงก็จะดูไม่น่าเกลียดว่ากึ่งนั่งสวดมนต์ เพราะคันภายใต้จะมีระดับสูงกว่าที่นั่งเล็กน้อย  
งานแกะไม้ทำเก้าอี้อิงก็เช่นงานศิลปะในยุคกลางอย่างอื่นซึ่งจะประณีต และมักจะเป็นฉากที่อาจจะแสดงฐานะของผู้นั่งเป็นนัย โดยเฉพาะที่นั่งที่ใกล้กับแท่นบูชา 
เก้าอี้อิงในวัดในอังกฤษเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 จนกระทั่งปัจจุบัน แต่งานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็เริ่มเป็นงานเลียนแบบของเก่าซึ่งทำให้ไม่มีค่าทางประวัติศาสตร์ศิลปะเท่าใด  แคทตาลอกของจี แอล เร็มเนนต์ปี ค. ศ. 1969 ไม่ได้กล่าวถึงงานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และรวมเป็นงานสมัยใหม่ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางกรณีของงานจากสมัยวิคตอเรียและแม้แต่งานสมัยใหม่บางชิ้น   งานชุด “เก้าอี้อิง” จากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มีให้เห็นก็ได้แก่เก้าอี้อิงที่มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ แต่เก้าอี้อิงส่วนใหญ่ในอังกฤษสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 15 และจะไม่เป็นศิลปะศาสนาแต่จะเป็นเรื่องชาวบ้านหรือรูปสิ่งนอกศาสนา ซึ่งแปลกสำหรับสิ่งที่เอาไว้ในวัดโดยเฉพาะไว้ใกล้บริเวณที่ถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในวัด
เก้าอี้อิงเหล่านี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของสำนักสงฆ์แต่เมื่อมีการการปฏิรูปศาสนาที่ประเทศอังกฤษ เก้าอี้เหล่านี้ก็ถูกทำลายบ้างหรือแจกไปตามวัดประจำตำบลหรือหมู่บ้านบ้าง ที่ยังเหลืออยู่ก็มาถูกทำลายเอาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกลุ่มชนที่สนับสนุนลัทธิการทำลายศาสนศิลป์ และโดยนักปฏิรูปสมัยวิคตอเรีย  เก้าอี้อิงชุดหนึ่งที่เชสเตอร์ถูกทำลายโดยดีน ฮอว์ซันผู้อ้างว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมที่จะเอาไว้ในวัด แต่ของเดิมจากยุคกลางก็ยังเหลืออยู่อีก 43 ตัว   “เก้าอี้อิง” จากมหาวิหารลิงคอล์นถูกย้ายไปวังเวสท์มินส์เตอร์ (Westminster Hall) กล่าวกันว่าผู้ที่แกะเก้าอี้อิงมักจะเป็นช่างหัดใหม่ ตัวครูจะแกะสิ่งที่เด่น ๆ กว่า
แม้ว่า เก้าอี้อิง จะถูกทำลายไปมากแต่ก็ยังมีบางแห่งที่ยังมีเก้าอี้ฝืมือดีที่ยังเหลือให้เราชมอยู่เช่นที่วัดเซนต์โบทอฟ ที่เมืองบอสตันแขวงลิงคอล์นเชอร์ ที่อังกฤษที่เรียกกันว่า  “ตอ” (The Stump)

**อ้างอิง**
Remnant, G. L. (1969). Misericords in Great Britain (re-issue 1998). Oxford University Press. ISBN 0-19-817164-1

**ข้อมูลเพิ่มเติม **
 ศิลปะกอธิค 
หมวดหมู่:ศิลปะคริสเตียน
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนสถาน
หมวดหมู่:เก้าอี้
ออสกิเลียธ

ออสกิเลียธ จากภาพยนตร์ไตรภาค เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ 
ออสกิเลียธ (Osgiliath) เป็นชื่อเมืองในตำนานชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "ปราการแห่งดวงดาว" ตั้งอยู่ในอาณาจักรกอนดอร์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของมนุษย์

**ประวัติ**
ออสกิเลียธตั้งอยู่บนแม่น้ำอันดูอินโดยมีแม่น้ำไหลผ่ากลางเมือง ทำให้เมืองแยกออกเป็นสองฝั่ง ห่างออกไปทางตะวันตกเป็นมินัสทิริธ และทางตะวันออกเป็นดินแดนที่เรียกว่า อิธิลิเอน ซึ่งเป็นอุทยานของกอนดอร์ ซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างกอนดอร์และมอร์ดอร์ ห่างออกไปอีกเป็นที่ตั้งของ มินัสมอร์กูล (มินัสอิธิล) ผู้ก่อตั้งออสกิเลียธคือ อิซิลดูร์ และ อนาริออน บุตรแห่งเอเลนดิล ออสกิเลียธเป็นเมืองหลวงของกอนดอร์ ในยุคแรกเริ่ม ก่อนที่มินัสทิริธจะมาเป็นเมืองหลวง
ออสกิเลียธเป็นเมืองใหญ่และสวยงาม สิ่งก่อสร้างสำคัญของเมืองคือ โดมแห่งดวงดาว (Dome of Stars) ซึ่งเป็นที่เก็บดวงพาลันเทียร์ และเป็นที่ตั้งบัลลังก์ว่าราชการของสองพี่น้องอิซิลดูร์และอนาริออน ระหว่างสองฝั่งแม่น้ำ มีสะพานใหญ่ที่ทำด้วยหินทอดยาวข้ามแม่น้ำ ริมตลิ่งยังเป็นท่าเรือและเป็นจุดศูนย์กลางในการเดินเรือ ไปทางตอนเหนือและทางตอนใต้ของแม่น้ำอันดูอิน
ในปี 3429 ยุคที่สอง เซารอนโจมตีเมืองออสกิเลียธ แต่อนาริออนรักษาเมืองไว้ได้และขับไล่กองทัพของเซารอนไป 
ในระหว่างสงครามกบฏราชวงศ์ ในสมัยของกษัตริย์ เอลดาคาร์ (Eldacar) ออสกิเลียธถูกพวกกบฏยึด (ปี 1437 ของยุคที่สาม) และยังเผาทำลาย ปล้นสะดมเมือง สังหารพลเมืองอย่างโหดร้ายจำนวนมาก โดมแห่งดวงดาวถูกทำลายและพาลันเทียร์ก็สูญหายไปในแม่น้ำอันดูอิน พวกกบฏที่นำโดย คาสทาเมียร์ (Castamir) ช่วงชิงอำนาจและย้ายเมืองหลวงของกอนดอร์ไปยัง เพลาเกียร์ แต่เพียง 10 ปี เขาก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเอลดาคาร์ ที่ชิงอำนาจคืนและกลับมาเป็นกษัตริย์อีกครั้งปกครองที่ออสกิเลียธเช่นเดิม
ในปี 1636 ของยุคที่สาม เกิดโรคระบาดรุนแรง และนำความหายนะมาสู่กอนดอร์ ออสกิเลียธได้รับผลกระทบอย่างหนัก พลเมืองจำนวนมากเสียชีวิต รวมไปถึง กษัตริย์ เทเลมาร์ (Telemnar) และลูก ๆ ของเขา ต่อมาทารอนดอร์ หลานชายของเขาก็ขึ้นเป็นกษัตริย์จากนั้นจึงย้ายเมืองหลวงไปยังมินัสอะนอร์ และต่อมาก้รู้จักกันในนามมินัสทิริธ หลังจากนั้นออสกิเลียธก็กลายเป็นเมืองร้าง ถูกละทิ้งและยังถูกพวกออร์คจากมอร์ดอร์รุกรานบ่อย ๆ เป็นเวลานานหลายปี
จนกระทั่ง ในปี 2900 จึงมีกองรักษาการออสกิเลียธ สะพานข้ามแม่น้ำก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งเพื่อความสะดวกของทหาร จนกระทั่งในช่วงตอนต้นของสงครามแหวน ออสกิเลียธถูกกองทัพมอร์ดอร์โจมตีนำโดยพวกนาซกูล แต่เซารอนทำไปเพียงแค่หยั่งกำลังของกอนดอร์ และให้เหล่านาซกูลผ่านข้ามไปตามล่าหาแหวนประมุขเท่านั้น
ในสมรภูมิแห่งทุ่งเพเลนนอร์ ออสกิเลียธถูกกองทัพเซารอนยึดอย่างรวดเร็วด้วยกำลังพลมหาศาล และใช้ออสกิเลียธเป็นที่ระดม และรวมกำลังพลจากกองทัพต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น ฮาราดริมจากฮารัด อิสเตอร์ลิง และกองเรือคอร์แซร์
หลังจบสงครามเมื่ออารากอร์นได้เป็นกษัตริย์ ออสกิเลียธก็ได้รับการบูรณะซ่อมแซมอีกครั้ง

**อ้างอิง**
 เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, ลอร์ดออฟเดอะริงส์, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.- เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, Unfinished Tales, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.
หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
ความร้อน

ในทางฟิสิกส์ ความร้อน (ใช้สัญลักษณ์ว่า Q ) หมายถึง พลังงานที่ถ่ายเทจากสสารหรือระบบหนึ่งไปยังสสารหรือระบบอื่นโดยอาศัยความแตกต่างของอุณหภูมิ ในทางอุณหพลศาสตร์จะใช้ปริมาณ TdS ในการวัดปริมาณความร้อน ซึ่งมีความหมายถึง อุณหภูมิสัมบูรณ์ของวัตถุ (T) คูณกับอัตราการเพิ่มของเอนโทรปีในระบบเมื่อวัดที่พื้นผิวของวัตถุ ความร้อนสามารถไหลผ่านจากวัตถุที่มีอุณหภูมิสูงไปยังวัตถุที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า หากต้องการให้ความร้อนถ่ายเทไปยังวัตถุที่มีอุณหภูมิเท่ากันหรือสูงกว่าจะทำได้ก็ต่อเมื่อใช้ปั๊มความร้อนเท่านั้น การสร้างแหล่งความร้อนที่มีอุณหภูมิสูงสามารถทำได้จากปฏิกิริยาเคมี (เช่นการเผาไหม้) ปฏิกิริยานิวเคลียร์ (เช่นฟิวชันในดวงอาทิตย์) การเคลื่อนที่ของอนุภาคแม่เหล็กไฟฟ้า (เช่นเตาไฟฟ้า) หรือการเคลื่อนที่ทางกล (เช่นการเสียดสี) โดยที่อุณหภูมิเป็นหน่วยวัดปริมาณของพลังงานภายในหรือเอนทาลปี ซึ่งเป็นพื้นฐานที่ส่งผลต่ออัตราการถ่ายเทความร้อนของวัตถุนั้นๆ
ความร้อนสามารถถ่ายเทระหว่างวัตถุได้สามวิธีคือ การแผ่รังสี การนำความร้อน และการพาความร้อน นอกจากนี้มีกระบวนการถ่ายเทความร้อนอีกแบบหนึ่งคือ ความร้อนแฝง ซึ่งเกิดขึ้นในกระบวนการเปลี่ยนแปลงสถานะ เช่น จากของแข็งเป็นของเหลว หรือจากของเหลวเป็นก๊าซ เป็นต้น

**อ้างอิง**
 Cengel, Yungus, A.; Boles, Michael (2002). Thermodynamics: An Engineering Approach (4th ed.). Boston: McGraw-Hill. pp. 17–18. ISBN 0-07-238332-1.
หมวดหมู่:อุณหพลศาสตร์
หมวดหมู่:พลังงาน
หมวดหมู่:หลักการสำคัญของฟิสิกส์
หมวดหมู่:การถ่ายเทความร้อน
หมวดหมู่:ความร้อน
รูด็อล์ฟ เคลาซีอุส

รูด็อล์ฟ เคลาซีอุส
รูด็อล์ฟ ยูลีอุส เอมานูเอ็ล เคลาซีอุส (Rudolf Julius Emanuel Clausius; 2 มกราคม ค.ศ. 1822 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1888) เป็นนักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานของอุณหพลศาสตร์ โดยนำหลักการวัฏจักรการ์โนของซาดี การ์โน มาศึกษาต่อยอด ทำให้ทฤษฎีความร้อนมีหลักการที่หนักแน่นมั่นคงขึ้น 
ใน ค.ศ. 1850 เขาได้เผยแพร่บทความชิ้นที่โด่งดังที่สุดของเขา คือ Über die bewegende Kraft der Wärme (On the Moving Force of Heat and the Laws of Heat which may be Deduced Therefrom) เป็นบทความเกี่ยวกับทฤษฎีทางกลของความร้อน ในบทความนั้นเขาชี้ว่ามีข้อขัดแย้งบางประการระหว่างแนวคิดของการ์โนกับกฎทรงพลังงาน จึงนำเสนอกฎสองข้อเพื่อแก้ปัญหาข้อขัดแย้งนั้น (ส่วนกฎข้อที่สามพัฒนาขึ้นโดยวัลเทอร์ แน็นสท์ ในระหว่าง ค.ศ. 1906–1912) ถือเป็นงานที่วางแนวคิดพื้นฐานของกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1865 เขาได้นำเสนอแนวคิดเรื่องเอนโทรปีเป็นครั้งแรก
1888
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดปอมอแชซาคอดแญ
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลิน
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยบ็อน
แฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์

แฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์
แฮร์มัน ลูทวิช แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ (Hermann Ludwig Ferdinand von Helmholtz; 31 สิงหาคม ค.ศ. 1821 – 8 กันยายน ค.ศ. 1894) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ซึ่งเชี่ยวชาญในวิทยาศาสตร์หลายสาขา ในทางสรีรศาสตร์ เขาได้คิดค้นทฤษฎีการมองเห็น การมองเห็นในอวกาศ งานวิจัยเรื่องการเห็นสี รวมถึงการได้ยินเสียง ในทางฟิสิกส์ งานที่มีชื่อเสียงของเขาคือทฤษฎีเกี่ยวกับพลศาสตร์ไฟฟ้า อุณหพลศาสตร์เคมี และหลักพื้นฐานทางกลของอุณหพลศาสตร์ เขายังเป็นนักปรัชญาทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งกำหนดแนวคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างกฎการตระหนักรู้ กับกฎธรรมชาติ และแนวคิดเรื่องวิทยาศาสตร์เพื่อคุณธรรม สถาบันวิจัยในเยอรมนีแห่งหนึ่งได้ใช้ชื่อว่า "สมาคมเฮ็ล์มฮ็อลทซ์" (Helmholtz-Gemeinschaft) เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:จักษุแพทย์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคอนิชส์แบร์ค
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยบ็อน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
1894
ยูลีอุส ฟ็อน ไมเออร์

ยูลีอุส ฟ็อน ไมเออร์
ยูลีอุส โรแบร์ท ฟ็อน ไมเออร์ (Julius Robert von Mayer; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1814 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1878) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน หนึ่งในผู้วางรากฐานของอุณหพลศาสตร์ มีชื่อเสียงในฐานะผู้กำหนดหลักเกณฑ์ขั้นต้นของกฎการอนุรักษ์พลังงาน หรือพัฒนาต่อมาเป็นกฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์ หลักเกณฑ์นั้นได้แก่
:::พลังงานไม่สามารถเกิดขึ้นใหม่หรือถูกทำลายลงได้
:::Energy can be neither created nor destroyed.
ปี ค.ศ. 1842 ไมเออร์อธิบายกระบวนการทางเคมีที่สำคัญอย่างยิ่งยวดข้อหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสันดาปหรือการเผาผลาญออกซิเจนไปเป็นแหล่งพลังงานของสิ่งมีชีวิต เขายังค้นพบอีกด้วยว่า ต้นไม้สามารถแปลงแสงอาทิตย์ไปเป็นพลังงานทางเคมี แต่การคิดค้นของเขาถูกกลบบังไปจากผลสำเร็จของทฤษฎีสมมูลกลของความร้อน (mechanical equivalent of heat) ของเจมส์ จูล 
1878
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยทือบิงเงิน
ทฤษฎีแคลอริก

ทฤษฎีแคลอริก (Caloric theory) เป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ยุคเก่าซึ่งปัจจุบันใช้การไม่ได้แล้ว ทฤษฎีนี้กล่าวว่า ความร้อน ประกอบด้วยของไหลที่มีชื่อว่า แคลอริก ที่สามารถไหลจากที่ร้อนกว่าไปยังที่เย็นกว่า ข้อสมมุติฐานเดิมคือ แคลอริกเป็นก๊าซซึ่งไม่มีน้ำหนัก และสามารถเคลื่อนที่ผ่านเข้าออกได้ทั้งในของเหลวและของแข็ง ทฤษฎีแคลอริกถูกล้มล้างไปในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลังการนำเสนอทฤษฎีของความร้อน แต่ก็ยังคงปรากฏอยู่ในบทความวิทยาศาสตร์อีกมากมายจนกระทั่งถึงปลายคริสตศตวรรณที่ 19
ผู้นำเสนอทฤษฎีแคลอริกคือ อองตวน ลาวัวซิเยร์ (Antoine Lavoisier) ซึ่งเป็นผู้ค้นพบหลักการเผาไหม้ที่อาศัยออกซิเจนในช่วงทศวรรษ 1770 ในบทความเรื่อง "Réflexions sur le phlogistique" (ค.ศ. 1783) ลาวัวซิเยร์เห็นว่า ทฤษฎี phlogiston ขัดแย้งกับผลการทดลองของเขา จึงได้นำเสนอว่ามี "ของไหลบางๆ" ชนิดหนึ่ง ชื่อว่า แคลอริก เป็นตัวแทนของความร้อน ตามทฤษฎีนี้กล่าวว่า ปริมาณของแคลอริกมีค่าคงที่ตลอดทั้งจักรวาล และจะไหลจากที่ร้อนกว่าไปยังที่เย็นกว่าเสมอ

**ดูเพิ่ม**
 อุณหพลศาสตร์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ฟิสิกส์
หมวดหมู่:อุณหพลศาสตร์
ตะพาบสวน

ตะพาบสวน, ตะพาบธรรมดา หรือ ตะพาบไทย  (Amyda cartilaginea) เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง  เป็นตะพาบชนิดที่พบได้บ่อยและทั่วไปที่สุดในประเทศไทย นอกจากนั้นยังพบในประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, พม่า, สิงคโปร์, มาเลเซีย, บรูไน, อินโดนีเซีย 
จัดเป็นตะพาบเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Amyda ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน
มีลักษณะสีกระดองสีเขียว ใต้ท้องสีขาว ขนาดกระดองเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 35 กิโลกรัม โดยมีบันทึกว่ามีน้ำหนักสูงสุดถึง 40 กิโลกรัมที่เวียดนาม เมื่อยังเล็กกระดองมีสีเทาเข้มหรือเกือบดำ และมีจุดสีเหลืองเล็ก ๆ ประปรายทั้งกระดอง บนกระดองยังมีลายคล้ายดาว 4 - 5 แห่ง ท้องมีสีขาว มีขนาดเล็กและอ่อนนุ่ม 
พบได้ทั่วไปในทุกภาค ในแม่น้ำลำคลองและในท้องร่องสวน ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาฝา" (Amyda ornata)
สถานภาพปัจจุบัน หาได้น้อยมาก ได้ถูกจัดให้เป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ที่ผู้คนโดยเฉพาะคนจีนนิยมบริโภคมาก เนื่องจากเชื่อว่าเป็นอาหารที่บำรุงร่างกาย  แต่การเลี้ยงตะพาบสวนนั้นยังให้ผลผลิตไม่ดีสู้ ตะพาบไต้หวันไม่ได้ เนื่องจากโตช้ากว่า 
นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามเพื่อความเพลิดเพลิน โดยเฉพาะในตัวที่มีจุดกระเหลืองเป็นจำนวนมาก จะถูกเรียกว่า "ตะพาบข้าวตอก" หรือ "ตะพาบดาว" ซึ่งอาจจะมีจุดเหลืองเหล่านี้จวบจนโตโดยไม่หายไป ซึ่งตะพาบที่มีลักษณะเช่นนี้ จะถูกเรียกชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Trionyx nakornsrithammarajensis  (วิโรจน์, 1979) ซึ่งมีรายงานว่าพบในภาคใต้ของไทย เช่นที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช

**ดูเพิ่ม**
 ตะพาบไต้หวัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยตะพาบ
หมวดหมู่:ปศุสัตว์
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
แอนโทนีอธิการ

นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) อธิการ (St. Anthony the Abbot) เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 251 และถึงแก่มรณกรรมประมาณปี ค.ศ. 356 หรือที่รู้จักกันว่าแอนโทนีผู้ยิ่งใหญ่ (Anthony the Great) แอนโทนีแห่งอียิปต์ (Anthony of Egypt) แอนโทนีแห่งทะเลทราย (Anthony of the Desert) แอนโทนีแองคอไรต์ (Anthony the Anchorite) คุณพ่ออันโตนีอุส (Abba Antonius) และบิดาแห่งนักพรตทั้งปวง (Father of All Monks)
นักบุญแอนโทนีอธิการเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์ชาวอียิปต์ ที่เป็นผู้นำของนักพรตในศาสนาคริสต์ที่ใช้ชีวิตอย่างสันโดษในทะเลทราย (ปิตาจารย์ทะเลทราย) ในประเทศอียิปต์ ท่านใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่เมืองอะเล็กซานเดรีย และเป็นอธิการอารามอะเล็กซานเดรีย ชีวประวัติของนักบุญแอนโทนีเขียนโดยนักบุญอะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย ซึ่งช่วยเผยแพร่การใช้ชีวิตอารามวาสีแบบนักบุญแอนโทนีไปยังยุโรปตะวันตกโดยแปลเป็นภาษาละติน ซึ่งยึดถือคติความสันโดษและยากจนเป็นหลักในการขัดเกลาตนเอง และเป็นต้นแบบนักพรตคาทอลิกในยุโรปในเวลาต่อมา
นักบุญแอนโทนีอธิการเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ป่วยโรคติดต่อโดยเฉพาะโรคงูสวัด ฉะนั้นบางทีที่ประเทศอิตาลีหรือประเทศมอลตาจึงเรียกโรคนี้ว่า  “ไฟแอนโทนี” (Anthony's fire) 
356
หมวดหมู่:นักบุญชาวโรมัน
หมวดหมู่:นักบุญชาวอียิปต์
หมวดหมู่:นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 4
หมวดหมู่:นักบุญในตำนานทอง
หมวดหมู่:มหาราช
กลุ่มศาสนาอับราฮัม

สัญลักษณ์ของศาสนาสำคัญ 3 ศาสนาในกลุ่มศาสนาอับราฮัม: ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม
กลุ่มศาสนาอับราฮัม (Abrahamic religions) ประกอบด้วยสามศาสนาสำคัญ ที่ถือกำเนิดในภูมิภาคเอเชียตะวันตก และมีความเชื่อร่วมกันว่าพระเป็นเจ้ามีหนึ่งเดียว ได้แก่ ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม ทั้งสามศาสนาถือว่าบุคคลที่มีนามว่าอับราฮัม เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ศาสนาตน นอกจากนั้นก็ยังมีศาสนาย่อยที่บางครั้งถือว่าหนึ่งในกลุ่มศาสนาอับราฮัมด้วย เช่น ศาสนาบาไฮ 
ผู้นับถือกลุ่มศาสนาอับราฮัมมีอยู่มากกว่าครึ่งของประชากรโลก ในปัจจุบันมีผู้นับถือทั้งหมดประมาณ 3.8 พันล้าน คน

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ศาสนาเปรียบเทียบ
มัสยิดต้นสน

มัสยิดต้นสน หรือ กุฎีบางกอกใหญ่ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กุฎีใหญ่ และเคยถูกเรียกว่า สุเหร่าคลองนางหงษ์ เป็นมัสยิดซุนนีที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงเทพมหานคร ประมาณกันว่าเป็นมัสยิดที่เริ่มมีขึ้นตั้งแต่ก่อนสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (พ.ศ. 2153–2171) ในช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา
ชื่อกุฎีบางกอกใหญ่ หรือกุฎีใหญ่นั้น ก็เพราะมัสยิดตั้งอยู่ปากคลองบางกอกใหญ่ ส่วนชื่อมัสยิดต้นสนนั้น ได้มาจากต้นสนคู่ที่ปลูกใหม่ในสมัย รัชกาลที่ 3 หน้าประตูกำแพงหลังเสร็จสิ้นการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ จึงเรียกชื่อดังกล่าวสืบมา

**ประวัติ**
มัสยิดต้นสน เป็นศาสนสถานที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีศาสนกิจฝังศพ เจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์ (หมุด) นายทหารคู่พระทัยและโปรดเกล้าฯให้ปฏิสังขรณ์และพระราชทานที่ดินขยายพื้นที่จากเดิมที่เจ้าพระยาราชวังสันเสนีย์ (ม๊ะหมูด) บุตรเจ้าพระยารามเดโชชัยสร้างไว้ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
ในอดีตมุสลิมชีอะฮ์ไม่มีมัสยิดสำหรับประกอบศาสนกิจ ก็ได้ใช้มัสยิดต้นสนในการปฏิบัติศาสนกิจทั่วไป รวมทั้งกิจในเดือนมะหะหร่ำของชีอะฮ์ หรือแม้แต่การใช้กุโบร์ร่วมกัน
นอกจากการปฏิบัติศาสนกิจแล้ว มัสยิดต้นสนยังเปิดสอนวิชาศาสนาและภาษาอาหรับสำหรับเยาวชนช่วงวันหยุด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
100.488677
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
ต้นสน
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางกอกใหญ่
หมวดหมู่:ศาสนสถานในเขตบางกอกใหญ่
พรรคแนวรัฐธรรมนูญ

พรรคแนวรัฐธรรมนูญ เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย เกิดขึ้นหลังการสลายตัวของ ขบวนการเสรีไทย หลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยสมาชิกส่วนใหญ่เป็นบุคคลที่ในขบวนการเสรีไทยและบุคคลในคณะราษฎร พ.ศ. 2475 ที่สนับสนุน นายปรีดี พนมยงค์ อาทิ - พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์- นายสงวน จูฑะเตมีย์- นายทองเปลว ชลภูมิ- นายดิเรก ชัยนาม- หม่อมหลวงกรี เดชาติวงศ์- พันเอก ช่วง เชวงศักดิ์สงคราม เป็นต้น 
โดยมี พล.ร.ต.ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นหัวหน้าพรรค และ นายทองเปลว ชลภูมิ เป็นเลขาธิการพรรค

**รายชื่อนายกรัฐมนตรี**

**บุคลากรภายในพรรค**

**ประวัติ**
ภายหลัง การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเพิ่มเติม สิงหาคม พ.ศ. 2489 พรรคแนวรัฐธรรมนูญมี สส. ในสภาทั้งสิ้น 28 คน ภายหลังจากที่ ควง อภัยวงศ์ ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี พรรคได้สนับสนุน ปรีดี พนมยงค์ ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี จนเมื่อหลังสิงหาคม พ.ศ. 2489 ปรีดีลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ พรรคแนวรัฐธรรมนูญจึงเสนอชื่อพลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และด้วยเสียงสนับสนุนจากพรรคสหชีพและพรรคอิสระ ทำให้ถวัลย์ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเวลาต่อมา

**ถูกยุบพรรค**
พรรคแนวรัฐธรรมนูญถูกยุบพรรคหลังการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2494 ตามคำสั่งของคณะรัฐประหารที่ให้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2492 ที่ใช้อยู่ขณะนั้น และนำรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2475 กลับมาใช้อีกครั้ง

**ดูเพิ่ม**
 พรรคสหชีพ- รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2492- รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2494

**อ้างอิง**
  แฟนพันธุ์แท้ 2008 - การเมืองไทย (2/5)
แนวรัฐธรรมนูญ

หมวดหมู่:พรรคการเมืองไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2488
น
พรรคสหชีพ

พรรคสหชีพ พรรคการเมืองในประเทศไทยในอดีต มีแนวทางการก่อตั้งพรรคและอุดมการณ์คล้ายคลึงกับพรรคแนวรัฐธรรมนูญ คือเป็นสังคมนิยม แต่ทั้งสองพรรคนี้มิได้ดำเนินการเกี่ยวข้องกัน

**รายชื่อนายกรัฐมนตรี**

**ประวัติ**
พรรคสหชีพเป็นพรรคการเมืองที่จัดตั้งโดยที่ยังมิได้มีพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมืองแต่อย่างใด จึงมิได้เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย หากแต่มีรัฐธรรมนูญให้การรับรอง ซึ่งพรรคสหชีพจัดตั้งเป็นพรรคการเมืองพรรคที่สองในประเทศไทย โดยมีพรรคแรกคือ พรรคก้าวหน้า ซึ่งจัดตั้งโดย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช 
หม่อมเจ้าสกลวรรณากร วรวรรณ ได้ทรงอธิบายถึงความหมายของสหชีพว่า ความรู้สึกหรือสัญชาติญาณว่าคนเรามีชีวิตเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
นโยบายของพรรคมีหลักการสำคัญคือ การสร้างประชาธิปไตยอันสมบูรณ์ ต่อต้านเผด็จการฟาสซิสต์ และยึดความคิดสังคมนิยมประชาธิปไตยในการดำเนินการทางเศรษฐกิจที่ให้ความสำคัญกับสหกรณ์
สมาชิกและผู้ก่อตั้งพรรคสหชีพส่วนใหญ่เป็นสมาชิกขบวนการเสรีไทยสายอีสาน ที่ให้การสนับสนุน ปรีดี พนมยงค์ เช่น - เตียง ศิริขันธ์- จำลอง ดาวเรือง- ถวิล อุดล- ทองอินทร์ ภูริพัฒน์ 
และกลุ่มอื่น เช่น จรูญ สืบแสง, สงวน ตุลารักษ์, เดือน บุนนาค, พันเอก กาจ กาจสงคราม เป็นต้น โดยมี พลตำรวจเอก อดุล อดุลเดชจรัส เป็นหัวหน้าพรรค และนายเดือน บุนนาค เป็นเลขาธิการพรรค
ภายหลัง การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเพิ่มเติม สิงหาคม พ.ศ. 2489 พรรคสหชีพมี สส. ในสภาทั้งสิ้น 58 คน รองจาก พรรคประชาธิปัตย์ และเป็นพรรคจัดตั้งรัฐบาล ภายหลังจากที่ ควง อภัยวงศ์ ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี พรรคได้เสนอชื่อ ปรีดี พนมยงค์ ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี จนเมื่อหลังสิงหาคม พ.ศ. 2489 ปรีดีลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ พรรคแนวรัฐธรรมนูญจึงเสนอชื่อพลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และด้วยเสียงสนับสนุนจากพรรคสหชีพและพรรคอิสระ ทำให้ถวัลย์ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเวลาต่อมา

**รายนามบุคลากรภายในพรรค**

**หัวหน้าพรรค**

**เลขาธิการพรรค**

**การเสียชีวิตของสมาชิกพรรค**
ภายหลังเหตุการณ์กบฏวังหลวง ในปี พ.ศ. 2492 สมาชิกพรรคสหชีพหลายคนถูกลอบสังหาร เช่น จำลอง ดาวเรือง , ถวิล อุดล และทองอินทร์ ภูริพัฒน์ ถูกสังหารอย่างมีปริศนาที่ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 13 ยามดึก ต่อมาไม่นาน เตียง ศิริขันธ์ ก็ถูกสังหารอีกคนหนึ่ง

**ถูกยุบพรรค**
พรรคสหชีพถูกยุบพรรคหลังการรัฐประหารใน พ.ศ. 2494 ตามคำสั่งของคณะรัฐประหารที่ให้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2492 ที่ใช้อยู่ขณะนั้น และนำรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2475 กลับมาใช้อีกครั้ง

**พรรคสหชีพ พ.ศ. 2537**
พรรคสหชีพ ถูกจัดตั้งขึ้นอีกครั้งในปี พ.ศ. 2537 โดยมี สถาปน์ ศิริขันธ์ อดีต สส.สกลนคร เป็นหัวหน้าพรรค แต่ไม่ประสบความสำเร็จ และยุบพรรคไปเนื่องจากไม่ส่งผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 พรรคแนวรัฐธรรมนูญ- กบฏวังหลวง- คดีสังหาร 4 อดีตรัฐมนตรี พ.ศ. 2492- รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2492- รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2494

**อ้างอิง**
  ข้อมูลพรรคการเมืองไทย date=2007-10-22 
สหชีพ

หมวดหมู่:พรรคการเมืองไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2488
ส
ธงแดง

ไฟล์:Red flag II.svg|thumb|200px|right|ธงพื้นสีแดงเกลี้ยงมักใช้ในการรณรงค์ต่างๆ ของลัทธิสังคมนิยม ลัทธิคอมมิวนิสต์ และกลุ่มการเมืองฝ่ายซ้ายต่างๆ ทั้งมีการใช้เป็นธงชาติชั่วคราว ในหลายประเทศที่มีการปฏิวัติแบบสังคมนิยม (socialist revolution)
ธงแดง (Red flag) มักมีความหมายถึงธงต่างๆ ที่เป็นสีแดงโดยทั่วไป อาจใช้เป็นสัญลักษณ์ ลัทธิคอมมิวนิสต์ เตือนภัย การประกาศกฎอัยการศึก หรือการต่อต้านท้าทาย หรือแม้แต่การใช้เป็นสีธงชาติต่างๆ ในยุคเริ่มแรกของหลายประเทศ เพราะเป็นสีที่สามารถสังเกตเห็นได้ง่ายที่สุด แต่ในทางประวัติศาสตร์แล้ว คำนี้เป็นสัญลักษณ์สากลอย่างหนึ่งที่ใช้หมายถึงแนวคิดหรือลัทธิการเมืองฝ่ายซ้ายเป็นหลัก  ในพจนานุกรม Oxford English Dictionary ระบุถึงการใช้ "ธงแดง" ("red flag") เท่าที่มีการอ้างถึงครั้งแรกสุดว่า คำนี้เริ่มปรากฏในปี ค.ศ. 1602 โดยกองทหารในยุคนั้นใช้ในความหมายที่แสดงถึงการเตรียมพร้อมที่จะรบพุ่งกับศัตรู 
ธงแดงได้ถูกจัดให้กลายเป็นเครื่องหมายของแนวคิดการเมืองฝ่ายซ้ายนับตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1789 เป็นต้นมา และได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิคอมมิวนิสต์จากการใช้ธงนี้ในคอมมูนแห่งปารีส (La Commune de Paris) เมื่อปี ค.ศ. 1871 ดังปรากฏว่า บรรดาพรรคคอมมิวนิสต์และรัฐคอมมิวนิสต์ต่าง เช่น ประเทศจีน เวียดนาม และอดีตสหภาพโซเวียต ต่างเลือกใช้สีแดงเป็นพื้นสีธงพรรคและธงชาติของตนเอง 
สำหรับการใช้ธงแดงในความหมายของการเตือนภัยเริ่มปรากฏครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1777 โดยใช้ในการเตือนภัยน้ำท่วม

**ธงแดงกลุ่มสังคมนิยม/คอมมิวนิสต์ที่มีชื่อเสียง**
ไฟล์:Flag of the Soviet Union.svg|ธงชาติสหภาพโซเวียต
ไฟล์:Red Army flag (Fictitious).svg|ธงกองทัพแดงของสหภาพโซเวียต
ไฟล์:Soviet Znamya Pobedy.svg|ธงชัยประจำกองพลปืนเล็กยาวที่ 150 ซึ่งได้ปักเหนืออาคารรัฐสภาไรช์สทักเมื่อกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตพิชิตกรุงเบอร์ลินในสงครามโลกครั้งที่ 2
ไฟล์:Flag of Vietnam.svg|ธงชาติเวียดนาม
ไฟล์:Flag of the People's Republic of China.svg|ธงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน
ไฟล์:Flag of the Chinese Communist Party.svg|ธงพรรคคอมมิวนิสต์จีน

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ดาวแดง- ค้อนเคียว- ธงดำ (สัญลักษณ์ของกลุ่มอนาธิปไตย)- ธงชาติสหภาพโซเวียต- ธงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน- ธงชาติเวียดนาม- Red Ensign- สัญลักษณ์ของลัทธิคอมมิวนิสต์
หมวดหมู่:ธงสากล
หมวดหมู่:สังคมนิยม
หมวดหมู่:ลัทธิคอมมิวนิสต์
หมวดหมู่:สัญลักษณ์
วัดรามพงศาวาส

วัดรามพงศาวาส ตั้งอยู่เลขที่ 3 หมู่ 10 ตำบลท่าหลวง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 30 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับแม่น้ำแควป่าสัก ทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับที่ดินของเอกชน ทิศตะวันตกติดต่อกับถนนเข้าหมู่บ้าน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก

**ประวัติ**
วัดรามพงศาวาส ชาวบ้านมักเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดราม" หรือ "วัดมอญ" สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2390 เดิมมีชาวมอญตั้งถิ่นฐานอยู่ ได้ร่วมใจกันสร้างแล้วเรียก "วัดรามัญประสิทธิ์" ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดรามพงศาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523

**รายชื่อเจ้าอาวาส**
วัดรามพงศาวาสมีเจ้าอาวาสมาแล้ว 6 รูป คือ
# พระอาจารย์เซา
# พระอาจารย์แซม
# พระอาจารย์เวอะ ถึง พ.ศ. 2483
# พระครูจารุสารโสภณ พ.ศ. 2485 – 2514
# พระครูสารธรรมพิทักษ์ พ.ศ. 2516 – 2522
# พระครูถาวรปัญญาภรณ์ (อำนวย ถิรปญฺโญ) พ.ศ. 2524 - ปัจจุบัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ date=2011-02-07 
หมวดหมู่:วัดในอำเภอท่าเรือ
รามพงศาวาส
รถโดยสารประจำทางในฮ่องกง

A Transbus Enviro 500 double-decker bus in 2003
250px
250px
250px
รถโดยสารประจำทางในฮ่องกง  

**ประเภท**
รถโดยสารประจำทางในฮ่องกงมี 3 ประเภท ส่วนใหญ่เป็นรถสองชั้น
# รถโดยสารแบบแฟรนไชส์ (franchised bus)
# รถโดยสารแบบไม่เป็นแฟรนไชส์ (non-franchised bus)
# รถโดยสารขนาดเล็ก (public light bus) หรือมินิบัส

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  A blog  date=2008-02-02 -   Detailed information of Hongkong Buses date=2021-05-03 -  Info by HKG Government - 香港運輸署 - 非專營巴士服務簡介 date=2008-02-20 -   @603+641 Bus stops (巴士站)
หมวดหมู่:การขนส่งสาธารณะ
หมวดหมู่:ฮ่องกง
ตะพาบแก้มแดง

ตะพาบแก้มแดง (Malayan solf-shell turtle; Dogania subplana) เป็นตะพาบชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย จัดเป็นตะพาบขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับสองที่พบในประเทศไทย (เล็กที่สุด คือ ตะพาบหับพม่า (Lissemys scutata)) กระดองสีเทาเข้มมีจุดสีดำทั่วไป หัวสีเทานวลมีรอยเส้นสีดำตลอดตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงส่วนท้ายกระดอง มีสีแดงที่แก้มและข้างคอ  เมื่อยังเล็กมีจุดสีดำคล้ายดวงตากระจายไปทั่วกระดองเห็นชัดเจน ตะพาบที่พบที่จังหวัดตากและกาญจนบุรีมีสีเข้มกว่าและไม่มีสีแดงที่แก้ม มีจมูกยาว หางสั้น และมีขาเล็ก
จัดเป็นตะพาบเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Dogania
ขนาดโตเต็มที่กระดองยาวประมาณ 1 ฟุต หนักประมาณ 15 กิโลกรัม 
ถิ่นที่อยู่อาศัย พบในพม่า, มาเลเซีย, บรูไน, สุมาตรา, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ สำหรับประเทศไทยพบบ้างที่จังหวัดตาก,  กาญจนบุรี และพบมากทางภาคใต้ แถบจังหวัดชุมพร และจังหวัดนครศรีธรรมราช ชอบอยู่ในห้วยหนอง คลองบึงทั่วไป และมีชุกชุมตามลำธารบนภูเขา การสืบพันธุ์ออกไข่ครั้งละ 3-7 ฟอง
ปัจจุบันเป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยมีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาฝาดำ"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยตะพาบ
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง