Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ซีเกมส์ 1993

กีฬาซีเกมส์ 1993 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 17 โดยมี ประเทศสิงคโปร์ เป็นเจ้าภาพ ซึ่งจัดการแข่งขันตั้งแต่ 12 มิถุนายน ถึง 20 มิถุนายน พ.ศ. 2536 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 3 ของประเทศสิงคโปร์

**สนามแข่งขัน**
 สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์ (สนามกีฬาหลัก)

**การแข่งขัน**

**ชาติที่เข้าร่วม**
 1993- 1993- 1993- 1993- 1993- 1993- 1993 (เจ้าภาพ)- 1993- 1993

**ชนิดกีฬา**

**การตลาด**

**สัตว์นำโชค**
เป็นสิงโตชื่อ สิงห์ มีลักษณะที่หัวของสิงโตเป็นรูปหัวใจ สื่อการเป็นเจ้าภาพที่ต้อนรับแขกด้วยน้ำใจ

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**การออกอากาศ**
 THA โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย- SIN สิงคโปร์ บรอดแคสต์ คอร์ปอเรชัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:ซีเกมส์ในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:กีฬาในปี พ.ศ. 2536
ซีเกมส์ 1995

กีฬาซีเกมส์ 1995 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 18 โดยมีจังหวัดเชียงใหม่เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 9 ถึง 17 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ซึ่งเป็นการแข่งขันซีเกมส์ครั้งแรก ที่เมืองเจ้าภาพไม่ได้เป็นเมืองหลวง นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 5 ของประเทศไทย

**สถานที่จัดการแข่งขัน**
อนึ่ง การแข่งขันรอบแรกจัดกระจายไปตามจังหวัดใหญ่ ทั่วประเทศไทย

**พิธีเปิด - ปิดการแข่งขัน**

**พิธีเปิด**

**พิธีปิด**

**การแข่งขัน**

**ประเทศที่เข้าร่วม**
ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาซีเกมส์ 2007 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาซีเกมส์- 1995- 1995- 1995- 1995- 1995- 1995- 1995- 1995- 1995 (เจ้าภาพ)- 1995 

**ชนิดกีฬา**
 กีฬาทางน้ำ- ยิงธนู- กรีฑา- แบดมินตัน- บาสเกตบอล- บิลเลียดและสนุกเกอร์- โบว์ลิ่ง- มวยสากล- จักรยาน- ขี่ม้า- ฟันดาบ- ฟุตบอล- กอล์ฟ- ยิมนาสติก- ฮอกกี้- ยูโด- ปันจักสีลัต- เรือพาย- รักบี้- เรือใบ- เซปักตะกร้อ- ยิงปืน- สควอช- เทเบิลเทนนิส- เทควันโด- เทนนิส- วอลเลย์บอล- ยกน้ำหนัก

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**การตลาด**

**สัตว์นำโชค**
สวัสดี
เป็นแมววิเชียรมาศถือร่มบ่อสร้าง ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดเชียงใหม่ โดยแมสคอทตัวนี้มีชื่อว่า "สวัสดี"

**สิทธิการออกอากาศ**
 THA โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย

**อ้างอิง**

**หนังสืออ่านเพิ่ม**
 18th Southeast Asian Games Report, Thailand

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Medal Tally date=2008-10-11 - History of the SEA Games date=2004-12-17 
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:ซีเกมส์ในประเทศไทย
ซ
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2538
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในจังหวัดชลบุรี
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในจังหวัดลำพูน
ซีเกมส์ 1997

ไฟล์:Hanoman.jpg|300px|thumb| ตุ๊กตาสัญลักษณ์คือ หนุมาน
กีฬาซีเกมส์ 1997 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 19 โดยมี จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 11 ถึง 19 ตุลาคม พ.ศ. 2540 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 3 ของประเทศอินโดนีเซีย

**การแข่งขัน**

**ชาติที่เข้าร่วม**
 296- 85- 916 (เจ้าภาพ)- 104- 671- 294- 782- 446- 705- 397

**ชนิดกีฬา**
 กีฬาทางน้ำ
** Events=4
** Events=32
** Events=2
** Events=1 - Events=4- Events=44- Events=7- Events=2- Events=12- Events=8- Events=12- Events=11- Events=12- Events=16- Events=10- Events=2- Events=4- Events=16- Events=2- Events=16- Events=19- Events=20- Events=11- Events=15- Events=4- Events=42- Events=2- Events=4- Events=7- Events=16- Events=7- Events=8- Events=4- Events=6- Events=19- Events=20- Events=19

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**การตลาด**

**ผู้ให้การสนับสนุน**
ผู้ให้การสนับสนุนการแข่งขันทั้งหมด 31 ราย- โพส อินโดนีเซีย- Zyrex- ไซเบส- Kesakuno Reyakasa- พานาโซนิค คอร์ปอเรชั่น- เบียร์ไทเกอร์- โคนิกา- แซตอินโด- ไซโก- ไนกี้- ไมโล- ดาร์มาลา- อควา- มิกาซ่า สปอร์ต- กอมพาส- นิคอน- วอลล์- คีมโก้- Djarum- เกเตอเรด- อินโดหมี่- กระทิงแดง- สโพเทค- ไฟเซอร์- โยเน็กซ์- โมโตโรล่า- มูเลีย- อินโดโมเบิล กรุป- เทลกอมเซล- Citra Sari Makmur- ซิงเน็ต- Asaba- ลูเซนต์- อินเทล 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:ซีเกมส์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในจาการ์ตา
หมวดหมู่:กีฬาในปี พ.ศ. 2540
ซีเกมส์ 1999

กีฬาซีเกมส์ 1999 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 20 โดยมี บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศบรูไนดารุสซาลาม เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 7 ถึง 15 สิงหาคม พ.ศ. 2542 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งแรก ของประเทศบรูไนดารุสซาลาม และเป็นครั้งแรกที่ ประเทศลาว ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์

**การแข่งขัน**

**ชาติที่เข้าร่วม**
 370 (เจ้าภาพ)- 65- 354- 41- 335- 139- 258- 268- 361- 174

**ชนิดกีฬา**
 กีฬาทางน้ำ
** กระโดดน้ำ
** ว่ายน้ำ
** โปโลน้ำ - กรีฑา- แบดมินตัน- บาสเกตบอล- บิลเลียดและสนุกเกอร์- โบว์ลิ่ง- มวยสากล- จักรยาน- ฟุตบอล- กอล์ฟ- ฮอกกี้- คาราเต้- ลอนโบวล์ส- ปันจักสีลัต- เซปักตะกร้อ- ยิงปืน- สควอช- เทเบิลเทนนิส- เทควันโด- เทนนิส- เรือประเพณี

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศบรูไน
ซีเกมส์ 2001

กีฬาซีเกมส์ 2001 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 21 โดยมี กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 8 ถึง 17 กันยายน พ.ศ. 2544 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 5 ของมาเลเซีย

**การแข่งขัน**

**ชาติที่เข้าร่วม**
 147- 92- 593- 134- 673 (เจ้าภาพ)- 359- 542- 497- 697- 431

**ชนิดกีฬา**
 Format=m
** Events=8
** Events=32
** Events=2
** Events=1- Events=4- Events=46- Events=7- Events=2- Events=12- Events=11- Events=10- Events=20- Events=7- Events=5- Events=2- Events=4- Events=20- Events=2- Events=14- Events=19- Events=6- Events=1- Events=21- Events=6- Events=8- Events=13- Events=3- Events=36- Events=4- Events=7- Events=16- Events=7- Events=2- Events=13- Events=20

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:ซีเกมส์ในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่กัวลาลัมเปอร์เป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:ประเทศมาเลเซียในปี พ.ศ. 2544
ซีเกมส์ 2003

กีฬาซีเกมส์ 2003 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 22 โดยมี ฮานอย และ โฮจิมินห์ซิตี้ ประเทศเวียดนาม เป็นร่วมเป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 5 ถึง 13 ธันวาคม พ.ศ. 2546 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งแรกของเวียดนาม ครั้งแรกที่มีเมืองสองเมืองร่วมกันเป็นเจ้าภาพ และเป็นครั้งแรกที่ประเทศติมอร์-เลสเต เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์

**การตลาด**

**สัตว์นำโชค**
ตรัว วัง สัตว์นำโชคเป็นตัวควายทองของเวียดนาม และ เป็นสัตว์นำโชคของซีเกมส์ 2003 อีกด้วย

**เพลงประจำการแข่งขัน**
เพลงประจำการแข่งขันคือ "For the World of Tomorrow" (Vì một thế giới ngày mai) ซึ่งแต่งโดย เหงียน กว๋าง วินห์ โดยที่เพลงมี 2 เวอร์ชัน

**การแข่งขัน**

**ชาติที่เข้าร่วม**
 2003- 2003- 2003- 2003- 2003- 2003- 2003- 2003- 2003- 2003- 2003 (เจ้าภาพ)

**ชนิดกีฬา**
 Format=m
** Events=32
**Events=16
** Events=8
** Events=1- Events=4- Events=45- Events=7- Events=2- Events=12- Events=8- Events=9- Events=15- Events=8- Events=10- Events=10- Events=2- Events=24- Events=2- Events=16- Events=19- Events=22- Events=6- Events=8- Events=6- Events=42- Events=7- Events=7- Events=16- Events=7- Events=4- Events=4- Events=13- Events=22- Events=28
หมายเหตุ

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**อ้างอิง**
  Official Website
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในฮานอย
หมวดหมู่:กีฬาในนครโฮจิมินห์
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่ประเทศเวียดนามเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:กีฬาในปี พ.ศ. 2546
ซีเกมส์ 2005

กีฬาซีเกมส์ 2005 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 23 โดยมี มะนิลา และอีกหลายเมืองใน ประเทศฟิลิปปินส์ ร่วมเป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 27 พฤศจิกายน ถึง 5 ธันวาคม พ.ศ. 2548 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 3 ของฟิลิปปินส์
การแข่งขันครั้งนี้ได้รับคำตำหนิจากการแบ่งการแข่งขันไปยังเกาะต่าง ๆ ทั่วประเทศฟิลิปปินส์ ทำให้เกิดความยากลำบากในการจัดการการแข่งขัน

**การแข่งขัน**

**ชาติที่เข้าร่วม**
 271- 108- 779- 102- 613- 452- 892 (เจ้าภาพ)- 658- 780- 29- 652

**ชนิดกีฬา**
 ยิงธนู- อาร์นิส- กีฬาทางน้ำ- กรีฑา- แบดมินตัน- เบสบอล- บิลเลียดและสนุกเกอร์- เพาะกาย- มวยสากล- โบว์ลิ่ง- เรือแคนู- หมากรุกสากล- จักรยาน- ลีลาศ- ขี่ม้า- ฟันดาบ- ฟุตบอล- กอล์ฟ- ยิมนาสติก- ยูโด- คาราเต้- ลอนโบวล์ส- มวยไทย- ปันจักสีลัต- เปตอง- เรือพาย- เรือใบ- เซปักตะกร้อ- ยิงปืน- ซอฟต์บอล- สควอช- เทเบิลเทนนิส- เทควันโด- เทนนิส- เรือประเพณี- ไตรกีฬา- วอลเลย์บอล- ยกน้ำหนัก- มวยปล้ำ- วูซู
หมายเหตุ

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซีเกมส์
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศฟิลิปปินส์ปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:เทศกาลกีฬาในมะนิลา
หมวดหมู่:มหกรรมกีฬาในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ประเทศฟิลิปปินส์ในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:ศุนย์กีฬาไรซัลเมโมเรียล
ใกล้รุ่ง ศิษย์พยัคฆ์

ใกล้รุ่ง ศิษย์พยัคฆ์ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 16)แพ้ 12

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นมินิฟลายเวท (2527)
** ชิง, 2 เมษายน 2527 ชนะน็อค ผจญภัย มนต์สายชล ยก 4
** เสียแชมป์, 17 ธันวาคม 2527 แพ้คะแนน ธวัช เกียรติเฟื่องจินดา 

**อ้างอิง == -  สถิติการชก boxrec.com
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
ธวัช เกียรติพ่วงจินดา

ธวัช เกียรติพ่วงจินดา  สถิติการชก 23 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 5) แพ้ 9

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นมินิฟลายเวท (2527-2528)
** ชิง, 17 ธันวาคม 2527 ชนะคะแนน ใกล้รุ่ง ศิษย์พยัคฆ์ 
** เสียแชมป์, 27 มิถุนายน 2528 แพ้น็อค พัฒน์ อ.ยุทธนากร ยก 1

**อ้างอิง == -  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
หมวดหมู่:ตำรวจชาวไทย

หมวดหมู่:ชาวไทยแบ่งตามอาชีพ
หมวดหมู่:ราชการไทย
หมวดหมู่:ตำรวจไทย
ไทย
หมวดหมู่:การบังคับใช้กฎหมายในประเทศไทย
ริปลีย์ เชื่อหรือไม่

ริปลีย์ เชื่อหรือไม่ (Ripley's Believe It or Not!) เป็นแฟรนไชส์จดบันทึกเรื่องแปลกประหลาดในโลก เผยแพร่ตอนแรกในปี ค.ศ. 1918 โดย โรเบิร์ต ริปลีย์ เขียนเป็นการ์ตูนในหนังสือพิมพ์ แต่ต่อมาก็ขยายลงสื่ออื่น ๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ และพิพิธภัณฑ์ 

**สถานที่ตั้ง**
ริปลีย์มีพิพิธภัณฑ์อยู่ 19 แห่ง ทั่วโลก ดังนี้
Ripley's Believe it or not Odditorium, Hollywood

**ใน สหรัฐอเมริกา**
# เซนต์ออกัสติน รัฐฟลอริดา 
# แกตลินเบิร์ก รัฐเทนเนสซี 
# บัวนาพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย
# แอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ 
# แบรนสัน รัฐมิสซูรี
# เมอร์เทิลบีช รัฐเซาท์แคโรไลนา
# โอเชียนซิตี รัฐแมริแลนด์
# ฟิชเชอร์แมนส์วาร์ฟ ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
# นิวพอร์ต รัฐออริกอน
# ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา
# ปานามาซิตีบีช รัฐฟลอริดา
# วิลเลียมส์เบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย

**นอกสหรัฐอเมริกา**
# Canada ไนแอการาฟอลส์ รัฐออนตาริโอ ประเทศแคนาดา
# Australia เซิร์ฟเฟอรส์พาราไดส์ ประเทศออสเตรเลีย
# UK แบล็กพูล ประเทศอังกฤษ
# Denmark โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
# Malaysia ประเทศมาเลเซีย
# Mexico เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
# Thailand รอยัลการ์เด้นพลาซ่า พัทยา ชลบุรี ประเทศไทย 
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดชลบุรี
ปลาอุก

ปลาอุก ปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cephalocassis borneensis  อยู่ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae) มีรูปร่างเพรียว หางคอดเล็ก หลังยกสูงเล็กน้อย จะงอยปากยื่นยาว หัวโตแบนราบเล็กน้อย ปากเล็ก ตาเล็กอยู่กลางหัว ครีบหลังมีก้านแข็งหนาและยาว ครีบไขมันเล็กมีสีคล้ำเล็กน้อย ครีบท้องใหญ่ ครีบหางเว้าลึก ตัวมีสีเทาอมเหลืองอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบสีจาง มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 20 เซนติเมตร
อาศัยในแม่น้ำตอนล่าง พบในแม่น้ำแม่กลองถึงแม่น้ำบางปะกง ในแม่น้ำเจ้าพระยาพบขึ้นไปสูงสุดจนถึง จังหวัดชัยนาท นิยมบริโภคตัวผู้ที่มีไข่ในปากเรียก "ไข่ปลาอุก" โดยนิยมนำมาทำแกงส้ม พบจับขึ้นมาขายเป็นครั้งคราวในตลาดของชัยนาท อยุธยา และ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา และพบได้ในภาคใต้จนถึงเกาะบอร์เนียว และพบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "อุกแดง", "อุกชมพู" หรือ "กดโป๊ะ"  

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลของปลาอุก
อุก
อุก
อุก
อุก
อุก
อุก
อุก
อุก
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
วงศ์ปลากดทะเล

วงศ์ปลากดทะเล หรือ วงศ์ปลาอุก (Sea catfishes, Crucifix catfishes, Fork-tailed catfishes) จัดอยู่ในกลุ่มปลาที่มีก้านครีบ ในอันดับปลาหนัง ซึ่งเป็นปลาที่หากินตามพื้นน้ำ โดยมากจะไม่มีเกล็ด มีครีบแข็งที่ก้านครีบอก มีหนวด โดยมากเป็นปลากินซาก ทั้งซากพืช ซากสัตว์ พบทั้งน้ำจืด, น้ำเค็ม และน้ำกร่อย ทั่วเขตอบอุ่นของโลก ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ariidae (/อา-รี-อาย-ดี้/)
สำหรับปลาในวงศ์นี้  เป็นปลาที่อาศัยในบริเวณน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำ และในทะเล ส่วนมากมีรูปร่างคล้ายปลาสวายแต่มีส่วนหัวที่โตกว่าและแบนราบเล็กน้อย ครีบหลังยกสูงมีก้านแข็งคมเช่นเดียวกับครีบอก ครีบไขมันใหญ่ ครีบก้นสั้น ครีบหางเว้าลึก มีหนวด 1-3 คู่รอบปาก บนเพดานมีฟันเป็นแถบแข็งรูปกลมรี
โดยการแพร่พันธุ์ ตัวผู้จะอมไข่ไว้ในปาก รอจนกว่าไข่จะฟักเป็นตัว โดยหลังจากการผสมพันธุ์ภายนอกแล้วตัวเมียจะใช้ครีบก้นที่มีขนาดใหญ่และหนากว่าตัวผู้อุ้มไข่ไว้แล้วให้ตัวผู้มารับไป ไข่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 0.5-1 เซนติเมตร แล้วแต่ชนิด
กระจายพันธุ์ทั่วเขตร้อนของโลก พบในประเทศไทยประมาณ 20 ชนิด เช่น ปลาริวกิว หรือปลาลู่ทู (Arius thalassinus) และพบในน้ำจืดราว 10 ชนิด เช่น ปลากดหัวโต (Ketengus typus), ปลาอุก (Cephalocassis borneensis), ปลาอุกจุดดำ (Arius maculatus), ปลาอุกหัวกบ (Batrachocephalus mino) และ ปลากดหัวผาน (Hemiarius verrucosus) เป็นต้น
จินตภาพของกะโหลกปลากดทะเล (ขวา) ที่มองเห็นเป็นรูปพระเยซูตรึงกางเขน (ซ้าย)
โดยมากปลาในวงศ์นี้ จะถูกเรียกรวมกันว่า "อุก" เนื่องจากเมื่อถูกจับพ้นน้ำได้แล้วจะส่งเสียงร้องได้ โดยส่งเสียงว่า "อุก อุก"
นอกจากนี้แล้ว ในมุมมองของชาวตะวันตก เมื่อมองกะโหลกของปลาในวงศ์นี้ซึ่งเป็นกระดูกแข็ง ก่อให้เกิดเป็นจินตภาพเห็นภาพมีคนหรือพระเยซูตรึงกางเขนอยู่ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษที่ว่า "Crucifix catfish"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The catfish family Ariidae
กดทะเล
กดทะเล
ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:วงศ์ปลากดทะเล
ปลาดุกมูน

ปลาดุกมูน ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bagrichthys obscurus  อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีส่วนหัวสั้น จะงอยปากเล็ก ตาเล็กมาก มีหนวดสั้น 4 คู่ คู่ที่อยู่ด้านล่างจะเป็นเส้นแบนบิดเป็นเกลียว ริมฝีปากเล็กเป็นจีบ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังสูง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางเว้าลึก ครีบหลังยกสูงและครีบอกแข็งเป็นก้านแข็งปลายคม ตัวมีสีคล้ำหรือน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีจาง ปลาวัยอ่อนมีแถบเฉียงสีจางพาดขวางลำตัว ครีบสีจาง หางใส มีขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 30 เซนติเมตร
พบชุกชุมในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ตั้งแต่แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำบางปะกง, แม่น้ำโขง มีพฤติกรรมมักหากินบริเวณท้องน้ำที่มีน้ำขุ่นจัดๆ วางไข่ในฤดูฝน นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย มีราคาสูง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่หากถูกเลี้ยงในน้ำใสนานๆ จะเปลี่ยนเป็นสีดำล้วน เว้นแต่ส่วนหางและหนวดโดยหนวดจะเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่าง และเป็นปลาที่ไม่อยู่รวมกันเป็นฝูง จึงมักพบอยู่กับปลาหน้าดินชนิดอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้เห็นตัวไม่ง่ายเช่นกัน เพราะในช่วงกลางวันมันจะซ่อนตัว และออกหากินเฉพาะกลางคืนเท่านั้น
ปลาดุกมูน ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า "ปลาแขยงหนู", "ปลาแขยงหมู", "ปลากดหมู" หรือ "ปลาแขยงดาน" เป็นต้น 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ดุกมูน
ปลาหมากผาง

สำหรับปลาที่เป็นปลาทะเลหรือปลาน้ำกร่อยดูที่: ปลามงโกรย
ปลาหมากผาง (Freshwater herring, Mekong shad, Laotian shad) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tenualosa thibaudeaui อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) 

**ลักษณะ**
มีรูปร่างป้อมสั้น ลำตัวกว้าง แบนข้างมาก ปากกว้าง กรามล่างยื่นยาวกว่ากรามบน  ตามีเยื่อคลุม เกล็ดใหญ่แต่หลุดร่วงง่าย ลำตัวสีเงิน ด้านข้างมีแต้มสีน้ำเงินอมม่วงสด มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต

**ที่อยู่**
พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาที่เดียวเท่านั้น มีพฤติกรรมอพยพขึ้นลงในแม่น้ำเพื่อวางไข่และหากิน โดยอาหารจะกินได้เพียง แพลงก์ตอนและอินทรียสารเท่านั้น

**ชื่อเรียกอื่น**
ปัจจุบัน เป็นปลาที่อยู่ในสถานภาพใกล้สูญพันธุ์  ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่เป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดยาก เนื่องจากกินได้แต่เฉพาะอาหารขนาดเล็ก 
ปลาหมากผาง มีชื่อเรียกอื่นว่า ปลามงโกรย, ปลาขมงโกรย, ปลาลินโกรย หรือ ปลามงโกรยน้ำจืดเป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาหมากผางfix-attempted=yes 
วงศ์ปลาหลังเขียว
หมากผาง
หมากผาง
หมากผาง
หมากผาง
หมวดหมู่:ประเทศกาตาร์

กาตาร์
กาตาร์
หมวดหมู่:ประเทศที่ใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาทางการ
ก
ก
หมวดหมู่:ประเทศในตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:ประเทศในเอเชียตะวันตก
หมวดหมู่:ประเทศแถบอ่าวเปอร์เซีย
หมวดหมู่:คาบสมุทรอาหรับ
ก
วิชา

วิชา มาจากภาษาบาลี วิชฺช หมายถึง ความรู้ที่ได้จากการเล่าเรียนหรือฝึกฝน บางครั้งอาจหมายถึง ความรู้ความสามารถของบุคคลหนึ่งที่สามารถถ่ายทอดไปให้ผู้อื่นได้ โดยไม่จำเป็นต้องสอนในห้องเรียน ผู้เรียนจะต้องศึกษาเรียนรู้เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในวิชานั้น ๆ ฝึกฝนให้เกิดความชำนาญ แล้วสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ เราจะพบเห็นวิชาได้บ่อยในโรงเรียนหรือสถานศึกษา โดยใช้วิชาเป็นสิ่งที่แบ่งแยกระหว่างเรื่องที่สอน เช่น วิชาภาษาไทย วิชาสังคมศึกษา วิชาคณิตศาสตร์ เป็นต้น
อนึ่ง คำว่า วิทยา, พิทยา มาจากภาษาสันสกฤต วิทฺย, พิทฺย ซึ่งมีรากศัพท์มาจาก วิชฺช เช่นกัน แต่ปัจจุบันได้ใช้ในความหมายว่า ความรู้ความสามารถที่ถูกต้องตรงตามแบบแผน ดังที่เคยมีบุคคลหนึ่งได้ทดลองและพิสูจน์มาแล้ว เหมือนแนวคิดของวิชาวิทยาศาสตร์ เป็นต้น
ในทางพระพุทธศาสนา วิชชา หมายถึง การรู้แจ้งเห็นจริงตามความเป็นจริง รู้ว่าสิ่งใดเป็นทุกข์ เหตุและหนทางแห่งความดับทุกข์ ตรงข้ามกับคำว่า อวิชชา ซึ่งหมายถึงความไม่รู้แจ้ง

**ดูเพิ่ม**
 ความรู้- ความเชื่อ
หมวดหมู่:ความรู้
น้ำตกทีลอซู

น้ำตกทีลอซู เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก ห่างจากที่ทำการเขตฯ 3 กิโลเมตร มีลักษณะเป็นน้ำตกภูเขาหินปูนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนความสูงจากระดับน้ำทะเล 900 เมตร เกิดจากลำห้วยกล้อท้อ ลำน้ำทั้งสายตกลงสู่หน้าผาสูงชัน มีน้ำไหลแรงตลอดปี ความกว้างของตัวน้ำตกประมาณ 500 เมตร ไหลลดหลั่นเป็นชั้น ๆ มีความสูงประมาณ 250 เมตร ล้อมรอบไปด้วยป่าดงดิบที่สมบูรณ์ เป็นน้ำตกที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 6 ของเอเชีย
ทีลอซู ได้รับคำกล่าวขานถึงว่าเป็นน้ำตกที่สวยงาม และมีความสวยงามเป็นพิเศษในช่วงฤดูฝน ระหว่างเดือนมิถุนายน - พฤศจิกายน ปริมาณน้ำฝนที่มากจะเพิ่มปริมาณน้ำในลำธารทำให้สายน้ำตกกว้างใหญ่กว่าฤดูอื่น แต่เป็นช่วงที่ทางรถเข้าน้ำตกปิด เพื่อป้องกันอันตรายแก่ผู้ใช้เส้นทางและถนอมสภาพทางไม่ให้เสียหาย นักท่องเที่ยวอาจเลี่ยงใช้เส้นทางนี้ได้ โดยการซื้อทัวร์กับบริษัทนำเที่ยวซึ่งจะเดินทางด้วยเรือยางและเดินป่าอีกราว 12 กิโลเมตร แต่หากมาท่องเที่ยวช่วงฤดูหนาว - ฤดูร้อน ระหว่างเดือนธันวาคม - พฤษภาคม ก็สามารถใช้ทางรถยนต์เข้าน้ำตกได้ จึงเป็นช่วงเวลาที่เที่ยวได้สะดวกที่สุด ไม่ว่าจะเที่ยวแบบไปกลับหรือพักค้างแรม
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้กำหนดให้น้ำตกทีลอซู เป็นหนึ่งในเก้าตะวัน ตามโครงการมหัศจรรย์เมืองไทย 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน โดยมีจุดเด่นคือ "มหัศจรรย์รุ้งกินน้ำที่น้ำตกทีลอซู"

**สิ่งที่น่าสนใจ**
เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติระยะทาง 1.5 กิโลเมตร ก่อนถึงน้ำตกจะผ่านป่าไผ่และป่าเบญจพรรณ มีดอกกระเจียวขึ้นตามพื้นป่าระหว่างทางมีป้ายสื่อความหมายเกี่ยวกับธรรมชาติและพืชพันธุ์ตามจุดต่างๆ ให้นักท่องเที่ยวได้ศึกษา เมื่อถึงบริเวณน้ำตก จะเห็นละอองน้ำฟุ้งกระจายไปทั่วโขดหินเบื้องล่าง มองเห็นธารน้ำตกลงมาจากผาหินปูนซึ่งอยู่สูงประมาณ 300 เมตร ตามแนวกว้างกว่า 500 เมตร ท่ามกลางป่าครึ้ม อาจแบ่งธารน้ำตกได้เป็นสามกลุ่ม คือกลุ่มด้านซ้ายมือ (เมื่อหันหน้าเข้าหาน้ำตก) เป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดสูงที่สุด และเป็นด้านที่สวยที่สุด มีธารน้ำตกหลายสายไหลลดหลั่นลงมาเป็นชั้นเชิง ส่วนกลุ่มตรงกลาง สายน้ำไหลลงมาจากหน้าผาสูงชันใกล้เคียงกบกลุ่มซ้ายมือแต่ไม่เป็นชั้นและแคบกว่า ส่วนหลุ่มทางขวามือ มีสายน้ำตกมากและหน้าผาเตี้ยกว่าสองกลุ่มแรก เมื่อมองทั้งสามกลุ่มรวมกันจะเห็น น้ำตกทีลอซู ที่ยิ่งใหญ่และสวยงาม  บริเวณด้านล่างมีทางเดินไปยังจุดชมวิวทิวทัศน์บนยอดเขาฝั่งตรงกันข้าม เป็นจุดที่มองเห็น น้ำตกทีลอซู ได้สวยงามและชัดเจนขึ้น ใช้เวลาเดินไปกลับประมาณ 2 ชั่วโมง

**การเดินทาง**
การเดินทางด้วยรถยนต์ จากอำเภออุ้มผางใช้เส้นทางสายอุ้มผาง-แม่สอด ถึงหลักกิโลเมตรที่ 161 มีทางแยกซ้ายที่บ้านแม่กลองใหม่ไปด่านเดลอ หรือจุดตรวจ “เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง” เป็นระยะทาง 30 กิโลเมตร จากนั้นเดินทางไปตามถนนลูกรังอีก 26 กิโลเมตร ถึงที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง ใช้เวลาในการเดินทางโดยรถยนต์ประมาณ 3 ชั่วโมง เส้นทางช่วงนี้เป็นทางดิน ควรใช้รถปิคอัพ หรือรถขับเคลื่อน 4 ล้อที่ช่วงล่างมีความสูงมากพอสมควร ในฤดูฝนรถอาจเข้าไม่ได้ และจากที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางต้องเดินเท้าเข้าไปอีกประมาณ 1.5 กิโลเมตร จึงถึงตัวน้ำตกทีลอซู

**สถานที่พัก**
สถานที่พักผ่อนท่องเที่ยวน้ำตกทีลอซู มีให้เลือกหลายรูปแบบ
# ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง (นอนเต้นท์)
# ในตัวเมืองอุ้มผาง ทั้งที่ติดแม่น้ำและไม่ติดแม่น้ำ การเดินทาง จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางหมายเลข 1 สู่ จังหวัดตาก ก่อนถึง จังหวัดตาก  ซ้ายมือมีทางแยกป้ายบอก

**อ้างอิง**
ทีลอซู
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ของจังหวัดตาก
หมวดหมู่:มหัศจรรย์เมืองไทย
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดตาก
หมวดหมู่:อำเภออุ้มผาง
พระราชพิธีตรียัมปวาย

เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ กรุงเทพมหานคร สถานที่ประกอบพิธีตรียัมปวายในปัจจุบัน
พระราชพิธีตรียัมปวาย (Triyampawai ceremony) เป็นพิธีกรรมทางศาสนาฮินดู หนึ่งในพระราชพิธีสิบสองเดือน ปัจจุบันประกอบพิธีภายในเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ กรุงเทพมหานคร พิธีนี้มีที่มาจากธรรมเนียมติรุเวมปาไวที่มีที่มาจากชาวทมิฬ 
ตรียัมปวาย เป็นรูปแบบชื่อที่ใช้ในพจนานุกรมไทยของสำนักราชบัณฑิตยสภา ส่วนการสะกดแบบอื่น ๆ ของชื่อพระราชพิธี ได้แก่ ตรียำปวาย ในมนเทียรบาล, ตรียำพวาย ในกฎหมายตราสามดวง, ตรียัมพวาย ในพระราชนิพนธ์พระราชพิธีสิบสองเดือน, ตรียัมภวาย ในหนังสือประกาศพระราชพิธี

**ประวัติศาสตร์**
เป็นที่เข้าใจกันว่าติรุเวมปาไว (Thiruvembavai) เข้ามาสู่ประเทศไทยผ่านชาวทมิฬที่อพยพมายังสยามในศตววรษที่ 14 หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ปรากฏยืนยันว่าพิธีติรุเวมปาไวมีการปฏิบัติมาตั้งแต่สมัยอยุธยา, สุโขทัย และสวรรคโลก โดยเริ่มแรกเป็นพิธีไถ่บาปและอดอาหารจำพรตที่มีปฏิบัติในสวรรคโลกกับพิษณุโลก ก่อนที่ต่อมาจะได้รับสถานะเป็นพระราชพิธีและรวมกับพิธีโล้ชิงช้า

**พิธี**
ภาพเขียนแสดงพิธีโล้ชิงช้า จากจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดเสนาสนารามราชวรวิหาร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระราชพิธีตรียัมปวายมีขึ้นเพื่อบูชาสรรเสริญพระศิวะซึ่งตามธรรมเนียมเชื่อว่าเสด็จมาเยือนประเทศไทยทุกสิ้นปีตามระบบการนับเดือนแบบไทยเดิม โดยจะมีการถวายบูชาข้าว ผลไม้ และผักแก่พระศิวะ ส่วนพิธีการโล้ชิงช้าที่เสาชิงช้ามีขึ้นเพื่อเป็นสร้างความบันเทิงแก่พระศิวะ ตำนานพื้นถิ่นในไทยจำนวนมากตีความความสัมพันธ์ระหส่างพระศิวะกับการโล้ชิงช้าผ่านคำอธิบายมากมาย พิธีมีชึ้นนานสิบวัน หลังจากนั้น เชื่อว่าพระนารายณ์หรือพระวิษณุจะเสด็จมาประทานพรแก่ประเทศไทยนานห้าวัน 
บทสวดบูชาของพระราชพิธีตรียัมปวายถอดมาจากติรุเวมปาไวของมาณิกกวาจกร์ โดย 11 บทแรกจะสวดต่อหน้าพระศิวะ และอีก 9 บทจะสวดต่อหน้าพระนารายณ์

**พิธีโล้ชิงช้า**
พิธีโล้ชิงช้าเป็นที่จัดฉลองอย่างยิ่งใหญ่ในประเทศไทยเรื่อยมาจนกระทั่งรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากนั้นมา รัฐบาลได้สั่งยกเลิกพิธีโล้ชิงช้าเนื่องด้วยสาเหตุคือตัวชิงช้ามีความเสื่อมสภาพ การบาดเจ็บของผู้โล้ชิงช้า และค่าใช้จ่ายสำหรับพิธีซึ่งสูงสำหรับรัฐบาลในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาฮินดู
ตรียัมพวาย ตรีปวาย
หมวดหมู่:พระศิวะ
หมวดหมู่:พระวิษณุ
รายชื่อจำนวน

== จำนวนธรรมชาติ**

ในทฤษฎีเซตและวิทยาการคอมพิวเตอร์ 0 เป็นจำนวนธรรมชาติ

**ดูเพิ่ม**
-1
*501
*502
*555
*1011
*1234
*142857
*9814072356
หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
วัดเสด็จ (จังหวัดปทุมธานี)

วัดเสด็จ เดิมชื่อ วัดสร้อยทอง ตั้งอยู่ที่ หมู่ 5 บ้านคลองกระแชง ตำบลสวนพริกไทย อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดราษฎร์และโบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี ส่วนใหญ่เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งตั้งกระจัดกระจายอยู่ตลอดพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา 
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้อพยพผู้คนที่นำมาจากเมืองปัตตานี มาตั้งบ้านเรือนอยู่ใต้วัดสร้อยทองบริเวณแม่น้ำอ้อม (ปัจจุบันเรียกว่า คลองน้ำอ้อม) เรียกกันว่า บ้านแขก มีอาชีพทำสวนพริกไทย 
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์เวียงจันทน์แห่งประเทศลาวเป็นกบฏ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) ยกทัพไปปราบจนสงบราบคาบแล้ว จึงได้นำครอบครัวชาวลาวมากรุงเทพฯ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ไปตั้งบ้านเรือนที่เมืองปทุมใกล้วัดสร้อยทองเรียกว่า บ้านลาว
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จเยี่ยมเยียนผู้คนในย่านวัดสร้อยทอง และประทับอยู่ที่วัดสร้อยทอง ในเวลาต่อมาหลายปีท้องถิ่นนี้ กลายเป็นชุมชนหนาแน่นขึ้น ทางราชการจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นตำบล ให้ชื่อว่าตำบลสวนพริกไทย และวัดสร้อยทองได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดเสด็จ​ ปัจจุบัน​ มีท่าน​ พระครูปทุมวัชรกิจ (วัชรินทร์ ปญฺญาวฑฺฒโก) เจ้าคณะตำบลบ้านกลาง​ เป็นเจ้าอาวาส​

**อ้างอิง **
สเด็จ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
บิลบอร์ด

บิลบอร์ด (Billboard) เป็นนิตยสารทางด้านเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเพลงฉบับหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีลักษณะของชาร์ทเพลงและอัลบั้ม ออกเป็นรายสัปดาห์ โดยนิตยสารฉบับนี้จะมีตารางจัดอันดับเพลงและอัลบั้มยอดนิยมตามแนวเพลงในแต่ละสัปดาห์ แต่ตารางอันดับเพลงซึ่งคนทั่วโลกเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ "Billboard Hot 100" ชาร์ทเพลงอันดับ 1 ของโลก เป็นการจัดอันดับเพลง 100 อันดับ โดยไม่แบ่งประเภทหรือแนวเพลง และอีกตารางคือ "Billboard 200" ซึ่งเป็นการจัดอันดับอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุด 200 อัลบั้มตามผลสำรวจ

**ประวัติ**
เริ่มก่อตั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 โดย วิลเลียม เอช โดนัลด์สัน และ เจมส์ เอช เฮนเนแกน ในตอนแรกจะเป็นหนังสือรายเดือนเกี่ยวกับการค้าสำหรับการลงประกาศโฆษณา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ใช้ชื่อว่า “บิลบอร์ด” จากนั้นอีกไม่กี่ปี ทางบิลบอร์ดจึงเพิ่มเรื่องข่าวเกี่ยวกับกิจกรรมกลางแจ้งเข้าไป ซึ่งสุดท้ายแล้ว บิลบอร์ดก็กลายเป็นแหล่งประชาสัมพันธ์สำหรับบรรดา ละครสัตว์ เทศกาลคาร์นิวัล งานรื่นเริง และกิจกรรมบันเทิงต่างๆเป็นส่วนมาก
ในนิตยสารฉบับวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1961 ทางนิตยสารบิลบอร์ดได้หันมาเสนอข่าวเกี่ยวกับอุตสาหกรรมดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยได้ยกส่วนที่เป็นกิจกรรมบันเทิงต่างๆไปไว้ที่นิตยสารเล่มใหม่ชื่อ “Amusement Business” (ปัจจุบันยังคงมีอยู่) พร้อมกันนั้น ทางบิลบอร์ดยังได้เปลี่ยนชื่อเป็น Billboard Music Week แต่ในอีก 2 ปี ทางนิตยสารก็กลับมาใช้ชื่อ Billboard ตามเดิมจนถึงปัจจุบัน

**บิลบอร์ดชาร์ต**
เริ่มมีชาร์ตเพลงเมื่อฉบับ 4 มกราคม ค.ศ. 1936 จัดอันดับในลักษณะของ Hit Parade และในฉบับ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ก็ถูกจัดอันดับในชาร์ตเพลงที่เป็นที่นิยมเป็นครั้งแรก จนกระทั่งใน ค.ศ. 1958 อันดับเพลง บิลบอร์ดฮอต 100 ก็ถูกตีพิมพ์โดยคำนวณจากยอดการออกอากาศและยอดขายซิงเกิล
ศิลปินที่ประสบความสำเร็จในบิลบอร์ดชาร์ต เช่น เดอะบีตเทิลส์, มารายห์ แครี, เอลวิส เพรสลีย์, มาดอนน่า, ไมเคิล แจ็กสัน, บิง ครอสบี, ไดอาน่า รอสส์, เจเน็ท แจ็กสัน‎ และเอลตัน จอห์น
บิลบอร์ดในปัจจุบันได้ครอบคลุมอันดับดีวีดี ยอดการขายวิดีโอ รวมถึงการดาวน์โหลดเพลง นอกจากนั้นยังมีข้อมูลข่าวสาร และบทความเห็นของผู้คร่ำหวอดในวงการอย่างค่ายเพลงหรือดีเจ ทั้งนี้บิลบอร์ดก็ยังเป็นที่คงเลื่องชื่อเกี่ยวกันอันดับเพลงอยู่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  billboard.com
หมวดหมู่:นิตยสารดนตรี
หมวดหมู่:นิตยสารรายสัปดาห์
หมวดหมู่:นิตยสารอเมริกัน
หมวดหมู่:บิลบอร์ดชาร์ต
หมวดหมู่:นิตยสารที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2437
รายชื่อสำนักพิมพ์การ์ตูน

สำนักพิมพ์การ์ตูน เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการผลิตหนังสือการ์ตูน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ และนิตยสารการ์ตูน ออกจัดจำหน่าย ในปัจจุบันสำนักพิมพ์จะเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนั้น ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

**สำนักพิมพ์การ์ตูนในอดีต**
รายชื่อบางส่วนของสำนักพิมพ์ที่เคยผลิตหนังสือการ์ตูนในประเทศไทยเมื่อในอดีต แต่ปัจจุบันได้เลิกผลิตรึปิดตัวไปแล้ว โดยมีทั้งสำนักพิมพ์ที่ไม่ได้มีการขอลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง และ สำนักพิมพ์แบบลิขสิทธ์- มิตรไมตรี- หมึกจีน- ยอดธิดา- ศรีสยาม- ธีรดา- L.a.p- Evolution X- จัมโบ้- เอกคอมิค- อิมเมจมูฟ- Love Book- Ant Comic- Negibose- แอดวานซ์คอมมูนิเคชั่น- Comic Quest- Tomorrow Comix- T.K.O- B.Boyd.CG- จิณนา สตูดิโอ- Dango Manga

**สำนักพิมพ์การ์ตูนในไทยในปัจจุบัน**
 ฟีนิกซ์- รักพิมพ์- zenshu- วิบูลย์กิจ- Bongkoch- เนชั่นเอดดูเทนเมนท์- สยามอินเตอร์คอมิกส์- Let's Comics- Dex Press- Punica Publishing- First Page Pro.- สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น- Palo Publishing- บูรพัฒน์- FirstLove- Animag- Gift Book Publishing- สำนักพิมพ์ ไก่3- Lily House- Amico

**สำนักพิมพ์การ์ตูนในต่างประเทศ**
 สำนักพิมพ์โคดันฉะ เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่มีหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์หลักเช่น นากาโยชิ อาฟเตอร์นูน และโชเน็นแม็กกาซีน- สำนักพิมพ์ชูเอชะ เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่การ์ตูนเรื่องดัง- สำนักพิมพ์โชงะกุกัง  เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่การ์ตูนเรื่องดังเช่น รันม่า 1/2 แฮมทาโร่ อินุยาฉะ และยอดนักสืบจิ๋วโคนัน- สำนักพิมพ์อากิตะโชเต็น เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่พิมพ์การ์ตูนแนวโชเน็นและ โชโจ มีผลงานที่คนไทยรู้จักดีได้แก่ จอมโหดกระทะเหล็ก, บากิ- สำนักพิมพ์คะโดะกะวะสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ในกรุงโตเกียวคาโดคาวะ งานพิมพ์เป็นหนังสือประเภทคอมมิค และนิตยสารการ์ตูน อาทิเช่น นิวไทป์- Marvel Comics สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่แห่งอเมริกา เจ้าของตัวละครและแบรนด์ อเมริกัน Super Hero ชื่อดัง เช่น Spider-Man,X-Men,The Avengers,Fantastic Four- Dc Comics สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของอเมริกา เจ้าของตัวละคร Superman,Batman,Wonder Women,Justice League- Dark Horse Comics สำนักพิมพ์อิสระเจ้าใหญ่อีกเจ้าในสหรัฐฯ มีลิขสิทธ์งานดังๆในมืออย่างAliens,Predator,Terminator,Star Wars ในฉบับ Comics และ ตัวละครกับซีรี่ย์อย่าง Hell Boy,Sin City- Image Comics สำนักพิมพ์การ์ตูนอินดี้ ที่มีกำเนิดจากอดีตนักวาดดังในสังกัด Marvel แยกตัวมาก่อตั้งสำนักพิมพ์เอง มีงานดังๆเช่น Spawn ,The Walking Dead,Invincible
หมวดหมู่:การ์ตูน
หมวดหมู่:อำเภอในจังหวัดฉะเชิงเทรา

ฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:จังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารในจังหวัดฉะเชิงเทรา
ย่านลิเภา

ย่านลิเภา หรือ ลิเภา เป็นเฟิร์นเถาชนิดหนึ่งในสกุล Lygodium เช่น Lygodium flexuosum (ลิเภาใหญ่) และ Lygodium circinatum (ลิเภาหางไก่) เป็นต้น พบได้มากทางภาคใต้ของไทย 
ย่านลิเภาเป็นวัสดุสำคัญสำหรับงานสาน เช่น กระเป๋าย่านลิเภา

**ตัวอย่างสปีชีส์**
Lygodium articulatum – นิวซีแลนด์ (เกาะเหนือ).
*Lygodium circinatum – เอเชียเขตร้อนและออสเตรเลีย 
*Lygodium conforme – จีน
*Lygodium cubense – คิวบา ฮิสปานิโอลา 
*Lygodium digitatum –  จีน
*Lygodium flexuosum – จีนตอนใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ อินเดียใต้
*Lygodium japonicum – เอเชียตะวันออกไปจนถึงออสเตรเลีย  
*Lygodium microphyllum (Cav.) R. Br. – แอฟริกา เอเชียใต้และออสเตรเลีย 
*Lygodium microstachyum –  จีน
*Lygodium palmatum (Bernh.) Swartz – สหรัฐอเมริกาตะวันออก (หายาก)
*Lygodium polystachyum –  จีน
*Lygodium reticulatum – ออสเตรเลีย โพลีเนเซีย
*Lygodium salicifolium – จีนตอนใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ 
*Lygodium subareolatum –  จีน
*Lygodium trifurcatum – เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ 
*Lygodium volubile – อเมริกาใต้ตอนเหนือ อเมริกากลาง แคริบเบียน 
*Lygodium versteeghii – เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ 
*Lygodium yunnanense –  จีนตอนใต้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ข้อมูลที่ fernsiam.com- Flora of North America: Lygodium
*C.Michael Hogan. 2010.  Fern. Encyclopedia of Earth. eds. Saikat Basu and C.Cleveland. National Council for Science and the Environment. Washington DC.- Flora of China: Lygodium species list-  Species Profile- Japanese Climbing Fern (Lygodium japonicum) date=2017-07-16 , National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Japanese Climbing Fern.
หมวดหมู่:ศิลปะไทย
หมวดหมู่:ภาคใต้
หมวดหมู่:เฟิน
ภาษาหริยนวี

ภาษาหริยนวี (อักษรเทวนาครี: हरियाणवी)  (ہریانوی), (hariyāṇvī, หรือ हरयाणवी harayāṇvī) ชื่ออื่นๆคือ ภาษาชตุ ภาษาพังครุ เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดทางตอนเหนือของรัฐหรยาณา และเดลฮี บางครั้งจะไม่นับภาษาหริยนวี เป็นภาษาใหม่ เพราะใกล้เคียงกับภาษาฮินดี และมีคำศัพท์จากภาษาอูรดูมาก วรรณคดีมีน้อย ส่วนมากเป็นเพลงพื้นบ้าน ภาษานี้มีหลากหลายสำเนียง ที่ต่างกันไปในระดับหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกันด้วยสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์

**การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์**
ภาษาหริยณวีมีผู้พูดหลายตำบลในหรรยนะ ประชาชนในหลายตำบลของโสเนปัตและโรห์ตักพูดภาษานี้ด้วยสำเนียงที่เรียกโรตากี สำเนียงที่พูดในตำบลชินท์จัดเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษานี้ แม้ว่านักภาษาศาสตร์บางคนจะจัดให้สำเนียงโรตากีเป็นสำเนียงมาตรฐาน ในตำบลฟาริดาบัดจะใช้ภาษานี้ควบคู่กับภาษาพรัช ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามจะใช้ภาษาอูรดูควบคู่ไปด้วย มุสลิมบางส่วนอพยพไปปากีสถาน จึงมีผู้พูดภาษานี้ในปากีสถาน

**วรรณกรรม**
เนื่องจากไม่มีระบบการเขียนสำหรับภาษาหริยณวี ดังนั้นผู้พูดภาษานี้จึงเขียนวรรณกรรมของตนด้วยภาษาฮินดี มีวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นเพลงพื้นบ้าน และละครพื้นบ้านที่เรียกสาอัง และมีเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องตลกจำนวนมาก

**ตัวอย่างประโยค**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เพลงพื้นบ้านภาษาหริยนวี date=2016-01-13 
หริยนวี
ภาษายาเอยามะ

ภาษายาเอยามะ (八重山物言/ヤイマムニ, Yaimamuni) เป็นภาษากลุ่มรีวกีวใต้ที่มีผู้พูดในหมู่เกาะยาเอยามะ กลุ่มเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยตอนใต้สุดของประเทศญี่ปุ่นที่มีประชากรรวมประะมาณ 53,000 คน ยาเอยามะ (Yaimamunii) มีความใกล้ชิดกับภาษามิยาโกะมาก จำนวนผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ยังไม่เป็นที่แน่จาก เนื่องด้วยผลจากระบบการศึกษาตามนโยบายภาษาญี่ปุ่นเรียกภาษานี้ว่า ภาษาย่อยยาเอยามะ (Yaeyama hōgen) ประชากรที่อายุต่ำกว่า 60 ปีมีแนวโน้มที่จะไม่ใช้ภาษานี้เว้นแต่จะใช้ในการร้องเพลงและทำพิธี และคนรุ่นหนุ่มสาวหันมาใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่ นอกจากนี้ กลุ่มภาษารีวกีวอื่น ๆ อย่างโอกินาวะและอามามิถูกเรียกเป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นด้วย มีการเปรียบเทียบภาษายาเอยามะในหมู่เกาะรีวกีวว่ามี "ความจำเป็นทางภาษา" ต่ำ
มีผู้พูดภาษายาเอยามะในเกาะอิชิงากิ, ทาเกโตมิ, โคฮามะ, คูโรชิมะ, ฮาโตมะ, อารางาซูกุ, อิริโอโมเตะ และฮาเตรูมะ ซึ่งมีความเข้าใจร่วมกันที่ซับซ้อน เนื่องจากภูมิศาสตร์ของหมู่เกาะ ภาษาบนเกาะโยนางูนิที่มีความเกี่ยวข้องกัน มักถือเป็นภาษาต่างหาก ภาษาย่อยทาเกโตมิอาจเป็นภาษารีวกีวเหนือที่พบในภาษาย่อยโอกินาวะ ก่อนที่จะผสมเข้ากับภาษาย่อยยาเอยามะอื่น ๆ

**อ้างอิง**
  url-status=dead 

**อ่านเพิ่ม**
ja Shigehisa Karimata, 2008. Phonological comparison of Yaeyama dialects date=2021-12-09 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
ยาเอยามะ
ภาษามิยาโกะ

ภาษามิยาโกะ มีผู้พูดราว 55,800 คน ในหมู่เกาะมิยาโกะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะโอกินาวะ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะ แบ่งเป็นสองสำเนียงคือ อิราบุ และมิยาโกะ ต่างจากภาษากลุ่มญี่ปุ่นอื่น ๆ คือมีเสียงตัวสะกด
มิยาโกะ
ภาษาตูลู

ภาษาตูลู เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400

**การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์**
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ 

**อักษร**
ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย  จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร

**ลักษณะของภาษา**
การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ- สำเนียงพราหมณ์หรือศิวัลลี พูดโดยพราหมณ์ชาวตูลู- สำเนียงเชน พูดโดยผู้นับถือศาสนาเชน ทางเหนือของตูลู นาดู- สำเนียงทั่วไป ใช้พูดในพ้นที่ส่วนใหญ่ของของตูลู นาดู เป็นสำเนียงที่ใช้ในการค้าและการละเล่น- สำเนียงตริพัล ใช้พูดโดยชาวตริพัล ใกล้เคียงกับสำเนียงทั่วไป
ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.

**อ้างอิง**
ตูลู
หมวดหมู่:ของวิเศษของโดราเอมอน

หน้านี้เป็นหน้ารวมบทความในหมวดหมู่ ของวิเศษของโดราเอมอน สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมของโดราเอมอน ดูได้ที่รายชื่อของวิเศษของโดราเอมอน
หมวดหมู่:โดราเอมอน
หมวดหมู่:เทคโนโลยีสมมติ
ภาษากัจฉ์

ภาษากัจฉ์ (કચ્છી, 𑊺𑋀𑋪𑋁𑋢, ڪچّي) เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใช้พูดในบริเวณกัจฉ์ของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มีผู้พูดราว 866,000 คน โดยเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวมุสลิมในบริเวณดังกล่าว รวมทั้งชาวขวาชาห์ที่ใช้ในทางศาสนา

**ภาษาใกล้เคียง**
ภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ที่ใช้พูดในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มักเข้าใจผิดกันว่าภาษากัจฉ์เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาสินธ์ ภาษาคุชราต ภาษาปัญจาบ และภาษาราชสถาน ซึ่งอาจเป็นเพราะสัทวิทยาของภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ แต่คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต ความใกล้เคียงของภาษาส่วนหนึ่งเกิดจากการอพยพระหว่างเขตสินธ์มาสู่โสวรัสตระและกัจฉ์ทางตะวันออก หรือราชสถานและปัญจาบทางเหนือ ผู้พูดภาษากัจฉ์ในอินเดียอาจพูดได้ 2 หรือ 3 ภาษา เพราะการใกล้ชิดกับภาษาใกล้เคียงเช่นภาษาคุชราตและภาษาฮินดี

**คำทั่วไป**
มีความผันแปรของไวยากรณ์และความแตกต่างระหว่างสำเนียงในแต่ละถิ่น มีคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่นๆ ที่อยู่ในเส้นทางการค้า ผู้พูดภาษากัจฉ์จำนวนมากพูดภาษาคุชราตได้ด้วย สำเนียงภาษาคุชราตของผู้พูดภาษากัจฉ์เป็นที่ยอมรับจากผู้พูดภาษาคุชราตสำเนียงมาตรฐานว่าสามารถเข้าใจกันได้ 
ตัวอย่างประโยคภาษากัจฉ์เทียบกับภาษาคุชราตได้แก่

**ระบบการเขียน**
โดยทั่วไปภาษากัจฉ์เขียนด้วยอักษรคุชราตดัดแปลง มีการตีพิมพ์หนังสือและวารสารจำนวนมากด้วยอักษรนี้ มีการเขียนด้วยอักษรเทวนาครีเช่นกัน ในอดีต ภาษากัจฉ์เคยเขียนด้วยอักษรโขชกีที่เลิกใช้ไปแล้ว ดร. ราหุล ชาฮ์ หมออายุรเวท, นักจิตวิทยา และนักวิเคราะห์ลายมือได้สร้างอักษรสำหรับภาษานี้ขึ้น

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Kutchi Language Online
กัจฉ์
ภาษาอามามิ

ภาษาอามามิ (奄美語) มีผู้พูดราว 130,000 คน ในเกาะอามามิ ทางใต้ของเกาะเกียซุ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษาโอกินาวะ
อามามิ
เอดีโอดอตเน็ต

ADO.NET เป็นส่วนหนึ่งในดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
เอดีโอดอตเน็ต (ADO.NET) คือชุดส่วนประกอบซอฟต์แวร์สำหรับโปรแกรมเมอร์เพื่อเข้าถึงแหล่งข้อมูลต่างๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก และ ดอตเน็ต แม้ว่าชื่อนั้นจะมาจากเทคโนโลยี  ADO (ActiveX Data Object) แต่เนื่องจากว่ามีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมากจนสามารถเรียกได้เป็นคนละผลิตภัณฑ์เลยทีเดียว โดยปกติแล้วจะใช้ในการเชื่อมต่อกับฐานข้อมูล แต่การเชื่อมต่อเข้ากับ Excel ไฟล์XML หรือไฟล์ข้อความธรรมดานั้นก็ทำได้เช่นกัน

**สถาปัตยกรรม**
เอดีโอดอตเน็ตได้แบ่งเป็นสองส่วนหลัก:- Data Provider- DataSet

**ดูเพิ่ม**
 ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก- ดอตเน็ต- LINQ- OLE DB (Object Linking and Embedding Database) - ODBC (Open Database Connectivity) - ODP.NET
หมวดหมู่:ฐานข้อมูล
หมวดหมู่:การเขียนโปรแกรม
หมวดหมู่:ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น

โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น (Mount Auburn Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสหรัฐ ตั้งอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ในรัฐแมสซาชูเซตส์ โรงพยาบาลก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2409 (ค.ศ. 1866) เริ่มเปิดดำเนินการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2429 (ค.ศ. 1886) เดิมมีชื่อว่า โรงพยาบาลเคมบริดจ์ (Cambridge Hospital) และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นในภายหลัง  และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นนี้เป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่ใช้สำหรับแพทย์ฝึกหัดจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และในปี พ.ศ. 2549 เมาต์ออเบิร์นได้รับเลือกเป็นหน่วยงานที่น่าทำงานจากทางหนังสือพิมพ์ของบอสตัน
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชสมภพ ณ โรงพยาบาลนี้
อาคารพาร์ซันส์เป็นอาคารหลังแรกของโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น ซึ่งสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2429 เป็นที่ตั้งของแผนกรังสีวิทยา ก่อตั้งโดย นพ.ริชาร์ด แชตซกี (Richard Schatzki) เขาเป็นคนแรกที่อธิบายสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการกลืนลำบากซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ Schatzki ring แผนกมีการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้านรังสีวิทยา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:โรงพยาบาลสอนในสหรัฐ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐแมสซาชูเซตส์
หมวดหมู่:โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2429
วิศวกรรมสารสนเทศ

วิศวกรรมสารสนเทศ (Information Engineering) เป็นสาขาทางวิศวกรรมศาสตร์ ว่าด้วยการนำความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการจัดการข้อมูลข่าวสาร ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อความต้องการของมนุษย์
การจัดการข้อมูลข่าวสาร ในที่นี้นั้นหมายถึงการกระทำใด ๆ ต่อข้อมูล เช่น การจัดเก็บ การรับส่งข้อมูล การประมวลผลข้อมูล เป็นต้น
สาขาวิชาวิศวกรรมสารสนเทศ จะมุ่งเน้นการศึกษาและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ ได้แก่ คอมพิวเตอร์ อิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม ตลอดจนถึงสาขาทางวิศวกรรมไฟ้ฟ้าอื่น ๆ เช่น ระบบควบคุม เป็นต้น
ยกตัวอย่างเช่น การประมวลผลข้อมูลด้วยคอมพิวเตอร์แล้วส่งผ่านระบบโครงข่ายการสื่อสารแบบมีสายหรือแบบไร้สายไปยังปลายทาง ตลอดจนการจัดเก็บและการบริหารจัดการข้อมูลสารสนเทศให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เป็นต้น

**วิศวกรรมสารสนเทศในประเทศไทย**
วิศวกรรมสารสนเทศเป็นสาขาใหม่ของ ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้โอนเข้าสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อเริ่มแรกนั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์มีภาควิชาเพียง 3 ภาค ได้แก่ ภาควิชาวิศวกรรมโทรคมนาคม ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า และภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม
ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2517 เริ่มแรกภาควิชานี้ตั้งอยู่ที่ศูนย์นนทบุรี และตึกโทรคมนาคมที่ลาดกระบัง โดยเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรีอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ) สาขาวิชาเทคโนโลยีโทรทัศน์เพียงสาขาเดียว โดย รับนักศึกษาที่จบ ป.ว.ส. สาขาไฟฟ้าโทรคมนาคม สาขาอิเล็กทรอนิกส์และสาขาวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งมีการเรียนรอบค่ำเป็นระยะเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2539 ได้เปิดสอนสาขาเทคโนโลยีโทรคมนาคม และสาขาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ เพิ่มขึ้นอีก และได้ย้ายภาควิชาจากตึกโทรคมนาคมมาอยู่ที่อาคาร 12 ชั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์
ทางภาควิชาได้มีการทำวิจัยและได้รับทุนสนับสนุนทางด้าน Broadcasting จากรัฐบาลญี่ปุ่นมาตลอด ทางภาควิชาจึงได้ผลักดันหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ เข้าในแผน 8 ในปี พ.ศ. 2536 และต่อมาปี พ.ศ. 2539 ทางทบวงมหาวิทยาลัย ได้อนุมัติให้ทำการเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ ได้ในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งภาควิชานี้เป็นแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ

**มหาวิทยาลัยที่เปิดสอนสาขาวิศวกรรมสารสนเทศและการสื่อสารในประเทศไทย**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติความเป็นมาของภาควิชาวิศวกรรมสารสนเทศ date=2010-09-22 
สารสนเทศ
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย

ข้าราชการพลเรือน หมายความถึง ข้าราชการพลเรือนสามัญ ข้าราชการพลเรือนในพระองค์ และข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา
หมวดหมู่:ชาวไทยแบ่งตามอาชีพ
หมวดหมู่:ราชการไทย
ปลาหวีเกศ

ปลาหวีเกศ (Siamese schilbeid catfish, Siamese flat-barbelled catfish; Platytropius siamensis) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbeidae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีรูปร่างคล้ายปลาสังกะวาดและปลาเนื้ออ่อนผสมรวมกัน  ตัวเรียวยาว มีครีบหลัง 2 ตอน ตอนหลังเป็นแผ่นเนื้อขนาดเล็กมาก มีลักษณะเด่นคือ มีหนวดยาว 4 คู่ แต่หนวดจะแบนไม่เป็นเส้น คล้ายกับเส้นผมของผู้หญิง จึงเป็นที่มาของชื่อ  พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำเจ้าพระยาเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหาร  ขนาดโตเต็มที่ราว 20 เซนติเมตร
เป็นปลาที่มีรายชื่ออยู่ในกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้ากุ้งนับตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายที่ว่า

ปัจจุบันนี้ไม่มีรายงานพบในธรรมชาติมานานแล้ว จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว   เหลือแต่เพียงซากที่ถูกดองเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรมประมงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  โดยฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่เก็บตัวอย่างได้จากตลาดปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และสถาบันสมิธโซเนียนเท่านั้น 
มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสายยู" หรือ "ปลาเกด"

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลปลาหวีเกศ 
หมวดหมู่:สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
วงศ์ปลาหวีเกศ
หวีเกศ
หวีเกศ
หมวดหมู่:สัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่สูญพันธุ์ไปแล้วในทวีปเอเชีย
วงศ์ปลาหวีเกศ

วงศ์ปลาหวีเกศ  (วงศ์: Schilbeidae (/ชิล-ไบ-ดี/); Schilbid catfish, Glass catfish) เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็ง อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ซึ่งเป็นปลาไม่มีเกล็ด มีหนวด มีก้านครีบแข็งที่ครีบอกและครีบหลังและมีครีบไขมัน 
สำหรับปลาในวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasidae) ซึ่งเดิมเคยรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน แต่มีลำตัวขนาดเล็กกว่ามาก มีหนวด 3-4 คู่ ที่มีร่องเก็บหนวดแต่ละเส้นที่จะงอยปากข้างแก้มและใต้คาง รูจมูกช่องหลังมักใหญ่กว่าช่องหน้าและอยู่ชิดกัน ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบก้นยาว ลำตัวมักแบนข้าง
มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเขตซุนดา มีทั้งสิ้น 14 สกุล  61 ชนิด  เฉพาะที่พบในประเทศไทยมี 4 สกุล  ใน 5 ชนิด  เช่น ปลาสังกะวาดขาว (Laides hexanema), ปลาหวีเกศ (Platytropius siamensis),  ปลาอิแกลาเอ๊ะ (Pseudeutropius moolenburghae) เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Schilbeidae
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหวีเกศ
ปลาสายยู

ปลาสายยู (Club-barbel sheatfish; Ceratoglanis pachynema) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ  ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น
พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ  แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก 
มีชื่อเรียกอื่นว่า "เกด"  
อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด  หลายสกุล  เช่น ปลาในสกุล (Pangasius spp.) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ (Platytropius siamensis) ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น

**ดูเพิ่ม**
ปลาดังแดง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาสายยู date=2007-03-11 
สายยู
สายยู
สายยู
สายยู
ปลาซิวแก้ว

ปลาซิวแก้ว (Thai river sprat; Clupeichthys aesarnensis) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) 
เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวยาว ตัวใส ที่ริมฝีปากมีขากรรไกรเป็นแผ่นแบน และมีเขี้ยวแหลมโค้งขนาดเล็กมาก เกล็ดบางมากและหลุดร่วงได้ง่าย ครีบก้นมี 2 ตอน ตอนท้ายเห็นเป็นติ่งเล็ก ๆ แยกออกมา ลำตัวใสสีอมเหลืองอ่อนมีแถบสีเงินคาดกลางลำตัว หัวมีสีคล้ำเล็กน้อยออกสีเขียวอ่อน มีขนาดลำตัวประมาณ 4 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบประมาณ 6 เซนติเมตร 
พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบมากที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น, เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์, เขื่อนสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี และเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่มากบริเวณผิวน้ำและกลางน้ำในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่
กินอาหารโดยได้แก่ แมลง โดยการกระโดดงับขึ้นเหนือน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ มีวิธีจับด้วยการยกยอและใช้ไฟล่อในเวลากลางคืน นิยมใช้บริโภคและเป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่นภาคอีสาน โดยนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทำน้ำปลา, ปลาแห้ง, ปลาเจ่า เป็นต้น  และได้ถูกส่งไปปล่อยในอ่างเก็บน้ำของมาเลเซียและอินโดนีเซียจนกลายเป็นปลาเศรษฐกิจของทื่นั่นด้วย
ปลาซิวแก้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ปลาแก้ว, ปลาแตบแก้ว หรือ ปลาแปบควาย เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาซิวแก้ว- สารคดีปลาซิวแก้ว โดยกรมประมง
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ

ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร (Longsnouted pipefish; Doryichthys martensii) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) วงศ์ย่อย Syngnathinae 
มีลักษณะคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ (D. boaja) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน  แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า จะงอยปากสั้นกว่ามาก หัวเล็ก ลำตัวมีปล้อง 15-17 ปล้อง หางยาวกว่าลำตัวมาก ซึ่งแตกต่างจากปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลแดง และมีจุดดำเล็ก ๆ ระหว่างปล้อง ครีบใส ครีบหางสีน้ำตาลและขอบสีจาง มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 15 เซนติเมตร
อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามลำธารหรือแม่น้ำในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย  พบมากในบางแหล่งน้ำ โดยมักหลบซ่อนอยู่ตามพื้นท้องน้ำใต้ใบไม้ที่ร่วง หากินโดยคืบคลานไปกับพื้นน้ำ ตัวผู้และตัวเมียต่างกันชัดเจนในขณะที่ปลาตัวเมียโตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และไม่มีถุงช่องหน้าท้องที่มีไว้เพื่อเก็บไข่และลูก ๆ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
หมวดหมู่:วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ
หมวดหมู่:การ์ตูนแคนาดา

คแคนาดา
หมวดหมู่:วัฒนธรรมแคนาดา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ในประเทศแคนาดา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์แคนาดา
ปลาเหล็กใน

บทความนี้หมายถึงปลาน้ำจืดขนาดเล็ก สำหรับเหล็กในของแมลงหรือแมง ดูที่: เหล็กใน
ปลาเหล็กใน หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ (Indostomus crocodilus) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  จัดอยู่ในวงศ์ปลาเหล็กใน (Indostomidae) มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ ซึ่งอดีตเคยรวมเป็นอันดับเดียวกัน  แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก หัวและปากสั้นกว่า ตาโต หางเรียวเล็ก ครีบหลังเป็นก้านแข็งสั้น ๆ ที่ตอนหน้าของลำตัว และเป็นครีบอ่อนที่ตอนกลาง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นเล็ก ครีบหางเป็นรูปพัด ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนถึงคล้ำ และมีลายประสีคล้ำ มีขนาดลำตัวเพียง 2-3 เซนติเมตร เท่านั้นเอง
พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส และมีรายงานว่าพบที่บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ด้วย กินแพลงก์ตอนสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหาร วางไข่ติดกับพืชน้ำ โดยตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่ เป็นปลาที่พบน้อยในธรรมชาติ
พบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเลี้ยงให้รอดได้ในตู้ไม้น้ำ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  รูปและข้อมูลปลาเหล็กในเพิ่มเติม 
หมวดหมู่:วงศ์ปลาเหล็กใน
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาป่าพรุ
วัตถุมงคล

วัตถุมงคล หมายถึง เครื่องรางของขลังที่เชื่อว่าจะนำความสุขความเจริญเป็นต้นมาให้ หรือป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ
วัตถุมงคล เป็นเรื่องของความเชื่อและศรัทธาในสิ่งของที่สร้างขึ้นมีความสัมพันธ์ทางด้านศาสนา ตามสมัยนิยมตั้งแต่โบราณกาลมีหลักฐานเป็นวัตถุมงคลที่สร้างขึ้นมีอายุเก่าแก่เกือบ 2,000 ปี วัตถุมงคลจะมีมากมายในสังคมไทย เช่น พระเครื่อง, พระกริ่ง, พระกริ่งปวเรศ, ปลัดขิก, ผ้ายันต์, ตะกรุด, มีดหมอ, องค์เทพที่เป็นทางศาสนาอื่น ๆ เช่น พระพรหม, พระตรีมูรติ, พระราหู

**ประวัติ**
สำหรับ เครื่องราง เป็นสิ่งที่มีมาตั้งสมัยโบราณกาลนับพันปีมาแล้ว และประวัติเครื่องรางของขลังไม่ได้มีเฉพาะแต่ในเมืองไทยเท่านั้น ชนชาติอื่น ๆ ก็มีเครื่องรางใช้กันมานานแล้ว โดยเชื่อกันว่าของสิ่งนี้จะสามารถปกป้องคุ้มครองภัยอันตรายต่าง ๆ ให้ได้ รวมทั้งในเรื่องของโชคลาภ ความโชคดีทั้งหลายทั้งปวง
วัตถุมงคลและเครื่องรางของขลัง จึงนับเป็นเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งที่มีอยู่คู่กับมนุษย์ตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ จนถึงทุกวันนี้ วัตถุมงคล-เครื่องรางของขลัง ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีเจริญก้าวหน้ายังเป็นที่นิยมและมีความเชื่อถือ
สำหรับความเชื่อในเรื่อง เครื่องราง ของคนไทย มีมาแต่ครั้งโบราณ ดังจะเห็นได้ในวรรณกรรมที่มีการกล่าวถึงอยู่เสมอ ๆ โดยเฉพาะ เครื่องราง ที่นักรบใช้ติดตัวในยามออกศึกสงคราม เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้ห้าวหาญไม่เกรงคลัวข้าศึก โดยเชื่อกันว่า เครื่องราง ที่สร้างขึ้นด้วยวิชาไสยศาสตร์ชั้นสูง โดยพระเกจิอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมอันเข้มขลัง จะสามารถช่วยคุ้มครองป้องกันภัยรอบตัวได้เป็นอย่างดี
การบูชาวัตถุมงคลควรเช่ามาบูชาด้วยเงินของตนเองจะขลังกว่ามีผู้ให้มา เพราะถ้ารับจากผู้อื่นมา ถือว่าบูชาแทนเขา บุญและความขลังจะน้อยกว่าเช่ามาบูชาเอง

**ประเภทวัตถุมงคลตามคติของศาสนาพุทธ (เเบบไทย)**
วัตถุมงคล ในศาสนาพุทธแบบไทย ที่มีคติผสมผสานระหว่างศาสนาพื้นบ้านเเละพราหมณ์ เรียกกันโดยทั่วไปว่า พระเครื่องราง หรือ พระเครื่อง คือรูปสมมุติของพระพุทธเจ้าที่มีขนาดเล็ก สร้างเพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระพุทธเจ้า และเพื่อสืบทอดพระศาสนา พระเครื่องอาจจะรวมถึงรูปสมมติของพระโพธิสัตว์, พระอริยสงฆ์และเทพเจ้าที่มีขนาดเล็กด้วย
วัตถุมงคล ทางพุทธศาสนานั้นประกอบด้วย 2 ประเภท
# วัตถุมงคล ภายนอก เช่น วัตถุที่สร้างมาจากดิน โลหะ ฯลฯ
# มงคลที่แท้จริงมาจากภายใน ตามพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า คือ มงคลชีวิต เป็นคำแนะนำในการดำเนินชีวิตเพื่อความสุข และความเจริญก้าวหน้าของชีวิต ที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ 38 ข้อ ในมหามงคลสูตรหรือเรียกว่า มงคล 38 ประการ

**วัตถุมงคลแต่ละประเภท มีความเชื่อ และ สรรพคุณแตกต่างกันไป **
พระเครื่อง เชื่อว่า สามารถช่วยเสริมดวงชะตา ช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย รักษาโรคภัยไข้เจ็บ และช่วยให้ร่ำรวย
ตะกรุด เชื่อว่า สามารถช่วยป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และ ช่วยให้จิตใจสงบสุข
ผ้ายันต์ เชื่อว่าสามารถช่วยป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และ ช่วยให้จิตใจสงบสุข
กำไล เชื่อว่าสามารถช่วยเสริมดวงชะตา ช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และช่วยให้ร่ำรวย
แหวน เชื่อว่าสามารถช่วยเสริมดวงชะตา ช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และช่วยให้ร่ำรวย

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 วัตถุมงคลในศาสนาพุทธ