Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
แม่น้ำหวง

แม่น้ำหวง หรือ แม่น้ำฮวง, หฺวางเหอ ฮวงโห (p=Huáng hé แปลว่า แม่น้ำเหลือง) เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสองของประเทศจีน รองจากแม่น้ำแยงซี และเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่ 6 ของโลก มีความยาว abbr=off สูงเหนือระดับน้ำทะเล ถึง 5,400 เมตร (ยาวกว่าแม่น้ำเจ้าพระยาถึง 15 เท่า) ไหลจากฝั่งตะวันตกมาทางตะวันออก ผ่านมณฑลชิงไห่, เสฉวน, กานซู่, หนิงเซี่ยหุย, มองโกเลียใน, ฉ่านซี, ชานซี, เหอหนาน และออกสู่ทะเลปั๋วไห่ในมณฑลชานตง ซึ่งเป็นทะเลในอ่าวทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน
น้ำในแม่น้ำหวงเป็นสีเหลืองเนื่องจากมีตะกอนดินทรายพัดพามาจากทิศตะวันตก ยังความอุดมสมบูรณ์ในการเพาะปลูกให้เกิดขึ้นสองฟากฝั่งแม่น้ำ ในขณะเดียวกันก็เกิดภาวะน้ำล้นตลิ่ง เกิดอุทกภัยหลายครั้งซึ่งแต่ละครั้งก่อให้เกิดความเสียหายแก่ชีวิตและทรัพย์สินของผู้คนอย่างมากมายมหาศาล จึงได้รับฉายาว่า "แม่น้ำวิปโยค" (悲劇河)
แม่น้ำหวงช่วงที่ไหลผ่านมณฑลกานซู่
ลุ่มแม่น้ำหวงเป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีนมาช้านาน ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีการขุดค้นพบซากฟอสซิลมนุษย์วานรอายุ 5–600,000 ปี เรียกว่า "มนุษย์หลันเถียน" (藍田人) ที่เชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษของชนชาติจีน ที่มีถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่อำเภอหลันเถียน มณฑลชานซี นอกจากนี้ยังพบซากโบราณสถานจำนวนมาก

**ดูเพิ่ม**
 ทะเลเหลือง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The DELIGHT Project, Delta Information System for Geoenvironmental and Human Habitat Transition date=2017-11-07 -  Listen to the Yellow River Ballade from the Yellow River Cantata-  First raft descent date=2009-04-17  of the Yellow River from its source in Qinghai to its mouth (1987)-  Climate Change Impacts and Adaptation Strategies in the Yellow River Basin – UNESCO report
 ผลงานเกี่ยวกับแม่น้ำหวงจาก National Central Library- cite web |url=http://www.wdl.org/en/item/11387/ |title=Illustrations of Guarding the Yellow River |author= |website=wdl.org |year=1644 |publisher=World Digital Library -  Illustrated Work on the Storage and Drainage Activities at the Lakes and Rivers of the Yellow River and the Grand Canal-  General Atlas Depicting the Conditions of the Yellow River Dykes in Henan Province
ห
สีกรมท่า

สีกรมท่า (อ่านว่า สี-กฺรม-มะ -ท่า; Navy Blue) เป็นสีดำในโทนออกน้ำเงิน มีที่มาจากชุดสีน้ำเงินเข้ม (ตรงข้ามกับสี naval white) ที่สวมโดยเจ้าหน้าที่ในราชนาวีตั้งแต่ ค.ศ. 1748 และภายหลังกองทัพเรือทั่วโลกนำมาใช้ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 สีนี้มีชื่อเรียกว่า มารีนบลู (marine blue) แต่ภายหลังกลายเป็น เนวีบลู
ในประเทศไทย ใช้เรียกตามสีเครื่องแบบของข้าราชการกรมท่าแต่ในอดีต สังกัดกรมพระคลัง มีหน้าที่เกี่ยวกับการทูต การปกครองเมืองท่า 

**สัญลักษณ์สีกรมท่า**
 ให้ความรู้สึกสงบนิ่ง และเข้มแข็ง- สีกรมท่า เป็นสีสัญลักษณ์ของกรมนาวี- สีกรมท่า เป็นสีประจำทีมบุรีรัมย์ยูไนเต็ด

**สัญลักษณ์ประจำสถาบันการศึกษา**
 สีกรมท่าคู่กับสีชมพูเป็นสีประจำสถาบันของ โรงเรียนกัลยาณวัตร,โรงเรียนนารีนุกูล,โรงเรียนนารีนุกูล2และโรงเรียนตะพานหิน- สีกรมท่าคู่กับสีเขียวเป็นสีประจำสถาบันของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี- สีกรมท่าคู่กับสีเหลืองเป็นสีประจำสถาบันของโรงเรียนสมถวิล หัวหิน,โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา- สีกรมท่าคู่กับสีขาวเป็นสีประจำสถาบันของ วิทยาลัยอาชีวศึกษาอุบลราชธานี โรงเรียนวรนารีเฉลิม จังหวัดสงขลา ในพระอุปถัมภ์ฯ, โรงเรียนเบญจมเทพอุทิศจังหวัดเพชรบุรี โรงเรียนอุตรดิตถ์ดรุณี จังหวัดอุตรดิตถ์ ,  โรงเรียนสองภาษาระยอง โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี จังหวัดพิษณุโลก, โรงเรียนจอมสุรางค์อุปภัมภ์  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ โรงเรียนราชวินิต- สีกรมท่าคู่กับสีฟ้าเป็นสีประจำโรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์- สีกรมท่าคู่กับสีเนื้อเป็นสีประจำโรงเรียนชลกันยานุกูล

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ซัลไฟด์
หมวดหมู่:สารประกอบอะลูมิเนียม
หมวดหมู่:สี
หมวดหมู่:สีที่ใช้ในเว็บ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเกาหลี

หมวดหมู่:ประเทศเกาหลี
หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:วัฒนธรรมแบ่งตามสัญชาติ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมชาวเอเชียตะวันออก
ภาพพิมพ์แกะไม้

ไฟล์:Albrecht Dürer, The Four Horsemen, probably c. 1496-1498, NGA 57123.jpg|thumb|right|Four horsemen of the Apocalypse โดย อัลเบรชท์ ดือเรอร์
ภาพพิมพ์แกะไม้ (woodcut) เป็นศิลปะการพิมพ์แบบนูน โดยที่ภาพที่จะพิมพ์ใช้แกะบนผิวไม้ เมื่อต้องการพิมพ์ก็จะทาส่วนพิมพ์ด้วยลูกกลิ้งมือ ทำให้หมึกเกาะบริเวณที่ต้องการจะพิมพ์แต่ไม่เกาะบนส่วนอื่นๆ ของพิมพ์ที่ไม่ต้องการจะพิมพ์ การพิมพ์หลายสีก็ใช้พิมพ์ไม้หลายพิมพ์ แต่ละสีก็จะใช้พิมพ์ต่างจากสีอื่น ศิลปะการแกะไม้สำหรับภาพพิมพ์แกะไม้เรียกว่า การแกะพิมพ์สำหรับภาพพิมพ์แกะไม้ (woodcut printmaking) มักจะไม่ใช้ในการแกะเฉพาะแต่ละภาพ แต่มักจะใช้สำหรับการแกะพิมพ์ที่มีทั้งตัวหนังสือและภาพ

**ดูเพิ่ม**
 การพิมพ์- ภาพพิมพ์หิน
เฮกเตอร์ (ทรอย)

ไฟล์:Hector brought back to Troy.jpg|thumb|250px|เฮกเตอร์ถูกนำตัวกลับไปที่ทรอย ภาพจากโลงหินสมัยโรม,  ค.ศ. 180–200
เฮกเตอร์ (Hector, ər; label=none, pron) เจ้าชายแห่งเมืองทรอย เป็นวีรบุรุษในตำนานกรีกโบราณว่าด้วยเรื่องสงครามเมืองทรอย ชื่อมีความหมายว่า "ถูกยึดไว้อย่างแข็งแรง" (holding fast) เขาเป็นโอรสของท้าวเพรียมและนางเฮคคิวบา ผู้ครองเมืองทรอย ณ เชิงขุนเขาไอดา เป็นพี่ชายของปารีส ผู้ชิงตัวนางเฮเลนมาจากเมนนิลิอัส เฮกเตอร์ได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในเก้าผู้ยิ่งใหญ่ (The Nine Worthies) ซึ่งประกอบด้วยความกล้าหาญและเกียรติยศ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยกับการกระทำของน้องชายหรือไม่ แต่ก็นำทัพออกปกป้องบ้านเมืองและครอบครัวอย่างเต็มกำลังเลยทีเดียว
ในสงครามเมืองทรอย เฮกเตอร์ได้ประลองกับอจักซ์ ผู้มีฉายาว่าจอมพลัง เป็นเวลาถึงวันกับคืนโดยไม่มีผู้ใดแพ้ชนะ ต่อมาทั้งสองได้ชื่นชมกันและกัน เฮกเตอร์มอบดาบแก่อจักซ์ ส่วนอจักซ์มอบเข็มขัดให้เป็นที่ระลึก
ระหว่างสงคราม นักรบฝ่ายกรีกชื่อ อคิลลีส ผิดใจกับแม่ทัพอักกะเมมนอน จึงถอนตัวออกจากการรบ ทำให้ทัพกรีกเกือบพ่ายแพ้ ปโตรกลัสนำชุดเกราะของอคิลลีสมาสวมและนำทัพเมอร์มิดอนออกรบ เฮกเตอร์เข้าใจผิดว่าปโตรกลัสคืออคิลลีส จึงเข้าสู้ด้วยเต็มกำลัง และสังหารปโตรกลัสได้ ทำให้อคิลลีสโกรธจัดและกลับเข้าร่วมรบอีกครั้ง อคิลลีสสามารถสังหารเฮกเตอร์ได้ และใช้เข็มขัดของอจักซ์มัดร่างของเฮกเตอร์ไว้กับรถม้าลากกลับค่าย ไม่ยอมคืนศพให้ฝ่ายทรอยตามธรรมเนียมการรบ จนภายหลัง ท้าวเพรียมผู้ชราลอบเข้าค่ายกรีกเพื่อวิงวอนขอร่างของเฮกเตอร์คืน อคิลลีสจึงใจอ่อนยอมมอบให้

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 Dares Phrygius, from The Trojan War. The Chronicles of Dictys of Crete and Dares the Phrygian translated by Richard McIlwaine Frazer, Jr.. Indiana University Press. 1966.  Online version at theio.com- Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies.  Online version at the Topos Text Project.- Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.  Online version at the Perseus Digital xLibrary.- Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920.  Greek text available at the Perseus Digital Library.- Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA: Harvard University Press; London: William Heinemann Ltd. 1921.  Online version at the Perseus Digital Library.  Greek text available from the same website.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 wstitle=Hector
หมวดหมู่:อีเลียด
หมวดหมู่:บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก
เก้าผู้ยิ่งใหญ่

ไฟล์:9 gute Helden im Hansasaal des Rathauses Köln - Gesamtansicht, crop-6243.jpg|thumb|350x350px|รูปปั้นเก้าผู้ยิ่งใหญ่ที่เก่าแก่ที่สุด อยู่ที่ศาลากลางเมืองโคโลญจน์ ประเทศเยอรมัน
เก้าผู้ยิ่งใหญ่ (The Nine Worthies; Les Neuf Preux หรือ Nine Valiants) เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ในพระคัมภีร์ ในตำนานหรือกึ่งตำนานแห่งยุคกลาง ที่ถือว่าเป็นแบบอย่างอุดมคติของความกล้าหาญและมีเกียรติ มีการกล่าวถึงครั้งแรกในราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดย ฌาคส์ เดอ ลงกุยง (Jacques de Longuyon) ในงานเขียนของเขาชื่อ Les Voeux du paon (ค.ศ. 1312) ประกอบด้วยบุคคลจาก 3 ลัทธิความเชื่อ ได้แก่ เพแกน(ลัทธินอกศาสนา) ยิว และคริสต์ ในเวลาต่อมา เก้าผู้ยิ่งใหญ่ ของ เดอ ลงกุยง ก็กลายเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปในวงการวรรณกรรมและศิลปะยุคกลาง และเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง
เก้าผู้ยิ่งใหญ่ ของ เดอ ลงกุยง ได้แก่

**บุคคลในเก้าผู้ยิ่งใหญ่**
ลัทธิเพแกน- เฮกเตอร์- อเล็กซานเดอร์มหาราช- จูเลียส ซีซาร์
 ศาสนายูดาห์- โยชูวา- ดาวิด- ยูดาสมัคคาบี
ศาสนาคริสต์- กษัตริย์อาเธอร์- ชาร์เลอมาญ- กอดฟรีย์แห่งบูลิยอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:กลุ่มเก้า
หมวดหมู่:วีรบุรุษในเรื่องปรัมปราและตำนาน
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคุณภาพ/เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์

=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์**
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ถูกเสนอเมื่อ 24 เมษายน พ.ศ. 2551 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
 เสนอชื่อ บทความนี้เขียนร่วมกับคุณ 2T ครับ --ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 10:34, 24 เมษายน 2551 (ICT)
สนับสนุน 
# สนับสนุน --Sry85 21:34, 28 เมษายน 2551 (ICT)
# สนับสนุนครับ -- Portalian 17:32, 1 พฤษภาคม 2551 (ICT)
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# เห็นบอกว่า " เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดที่สามัญชนจะได้รับพระราชทาน" และในส่วน องค์ประกอบของ น.ร. มีรายละเอียด สำหรับพระมหากษัตริย์ สำหรับฝ่ายหน้า สำหรับฝ่ายใน / แล้วสำหรับสามัญชนละครับ ? คือผมไม่ค่อยมีความรู้ งงๆ หน่อย --Sry85 18:13, 24 เมษายน 2551 (ICT)
#* พระมหากษัตริย์ เชื้อพระวงศ์ รวมทั้งสามัญชน ถ้าเป็นบุรุษก็จะได้เครื่องราชย์สำหรับฝ่ายหน้า และถ้าเป็นสตรีก็จะได้เครื่องราชย์สำหรับฝ่ายในครับ ไม่มีแบ่งแยกระหว่างเชื้อพระวงศ์หรือสามัญชน แต่พระมหากษัตริย์จะมีพระสังวาลย์นพรัตนเพิ่มขึ้นมาครับ ซึ่งก็เหมือนเครื่องราชย์ตระกูลอื่น ๆ ครับ ซึ่งลักษณะเครื่องราชย์ที่พระราชทานให้เชื้อพระวงศ์กับสามัญชนก็มีลักษณะเดียวกัน --ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 19:28, 24 เมษายน 2551 (ICT)
รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง

รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง (เกิด 13 กันยายน พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น เอก เป็นนักแสดง นักร้อง ผู้กำกับละครชาวไทย สังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มีผลงานละครเรื่องแรกคือ จำเลยรัก (ฉบับจอห์น รัตนเวโรจน์-กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา) ผลงานละครเรื่องต่อมา ได้แก่ ชุมแพ, ทอง 9 และ ฝนเหนือ มีผลงานภาพยนตร์สร้างชื่ออย่าง ทวิภพ

**ประวัติ**
จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเทคนิคพระนครศรีอยุธยา ต่อมาได้รับการทาบทามจากฉลอง ภักดีวิจิตร ให้มากำกับละครบู๊เรื่องแรก
เอก รังสิโรจน์เป็นบุตรคนสุดท้ายในจำนวนพี่น้อง 5 คน ของประทุม พันธุ์เพ็ง กับปราณี พันธุ์เพ็ง 

รางวัลที่เคยได้รับ เป็นทูตพระพุทธศาสนา เนื่องในวันวิสาขบูชา ประจำปี พ.ศ. 2550 และยังเป็นรองอันดับ 2 หนุ่ม AXE MAN 2000

**ผลงาน**

**ละครโทรทัศน์**
 ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

**ละครเฉลิมพระเกียรติ**
2551 
อานุภาพพ่อขุนรามคำแหง 
พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ 
2559 
ละครเฉลิมพระเกียรติชุด "ใต้ร่มพระบารมี"เรื่อง "อาทิตย์อับแสง" 
ไพโรจน์ 

**ภาพยนตร์**

**เพลง**

**ผลงานกำกับละคร**
ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้กำกับทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

**บทประพันธ์**
 คนเหนือฅน- หุบพญาเสือ- กล้าผาเหล็ก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2517
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางบาล
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
หมวดหมู่:นักแสดงสังกัดช่อง 7
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องนักแต่งเพลงชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องลูกทุ่งชายชาวไทย
โชติรส ชโยวรรณ

โชติรส ชโยวรรณ (สกุลเดิม แก้วพินิจ; เกิด 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521) ชื่อเล่น โซบี เป็นนักแสดงชาวไทย 
จบการศึกษาระดับอนุบาลถึงมัธยมศึกษาตอนต้นจาก โรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย ระดับมัธยมปลายจาก โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ และระดับอุดมศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ เอกโฆษณา มหาวิทยาลัยรังสิต 
โซบี โชติรส แก้วพินิจ สมรสกับเชลล์ ชโยวรรณ นายกสโมสรไลออนส์ เพชรบุรี เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2553 โดยได้เข้าพิธีหมั้นช่วงเช้าที่สโมสรกองทัพอากาศกรุงเทพ และจัดงานเลี้ยงฉลองสมรสที่ริมหาดเจ้าสำราญ สโมสรพักฟื้นตากอากาศกองทัพบก จังหวัดเพชรบุรี โดยมี “อลงกรณ์ พลบุตร” รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ เป็นประธาน

**ผลงานการแสดง**

**โฆษณา**
 แชมพูแพนทีน- เครื่องดื่ม .357- ซีเครท- Pic-6
*DTAC
*Accord Prevail

**มิวสิกวีดีโอ**
 ใจสั่งมา / โลโซ- ยังไงก็ขอบใจ / โดม ปกรณ์ ลัม- รักเอย / พลพล พลกองเส็ง- หากรัก / พัชริดา วัฒนา- รับได้ทุกอย่าง / แคลช- แพ้น้ำตา / ณัฏฐ์ เดชะปัญญา (2546)- เขียนด้วยใจลบด้วยน้ำตา / หญิง ธิติกานต์
(2548)
*เจ็บนี้เพื่อเธอ / ฝน ธนสุนธร (2551)

**ภาพยนตร์**
โหดหน้าเหี่ยว 966 รับบทเป็น "มะปราง"- แม่เบี้ย (มีนาคม 2544) รับบทเป็น "ไหมแก้ว- รางวัล ดาราดาวรุ่งหญิงแห่งปี 2552 ละครเครื่องบริษัท บำบัดแค้น ค่ายโพลีพลัส - รายการ อลหม่านจานด่วน ช่อง 3
*รายการ ของมันต้องมี ค่าย work point

**ละครโทรทัศน์**

**อ้างอิง**
  โชติรส แก้วพินิจ nangdee.com
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก

ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก (italic=yes) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวซูเปอร์ฮีโร ฉายเมื่อ ค.ศ. 2008 สร้างจากตัวละครชื่อเดียวกันของมาร์เวลคอมิกส์ ภาพยนตร์สร้างโดย มาร์เวลสตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์refn|name=Distributor|group=N|เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 สิทธิ์ในการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ถูกโอนจาก พาราเมาต์พิกเจอส์ ไปยัง วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล กำกับโดย จอน แฟฟโรว์ จากบทภาพยนตร์ที่เขียนโดยทีมผู้เขียนบท มาร์ก เฟอร์กัสกับฮอว์ก ออสต์บี และ อาร์ต มาร์คัมกับแมตต์ ฮอลโลเวย์ ภาพยนตร์แสดงนำโดย รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ เป็น โทนี สตาร์ก / ไอรอนแมน ร่วมกับ เทร์เรนซ์ ฮาวเวิร์ด, เจฟฟ์ บริดเจส, ฌอน ทูบและกวินเน็ธ พัลโทรว์ ในภาพยนตร์ โทนี สตาร์ก นักอุตสาหกรรมและวิศวกรชื่อดังระดับโลก ถูกจับโดยกลุ่มผู้ก่อการร้าย หลังจากเขาหลบหนีออกมาได้ เขาได้สร้างชุดเกราะและกลายเป็นซูเปอร์ฮีโรชื่อว่า ไอรอนแมน
ภาพยนตร์ของตัวละครไอรอนแมนอยู่ในระหว่างการพัฒนาที่ ยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์, ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์และนิวไลน์ซินีมา อยู่หลายครั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1990 ก่อนที่มาร์เวลสตูดิโอส์จะได้รับสิทธิ์คืนใน ค.ศ. 2005 มาร์เวลนำโครงการนี้เข้าสู่การสร้างภาพยนตร์ โดยเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ออกทุนสร้างเองและมีพาราเมาต์พิกเจอส์เป็นผู้จัดจำหน่าย แฟฟโรว์เซ็นสัญญาเป็นผู้กำกับในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 และต้องเผชิญกับการต่อต้านจากมาร์เวลเมื่อพยายามจะเลือกดาวนีย์ในบทบาทนำ นักแสดงเซ็นสัญญาในเดือนกันยายน การถ่ายทำเริ่มต้นตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงมิถุนายน ค.ศ. 2007 โดยสถานที่ถ่ายทำหลักอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย เพื่อสร้างความแตกต่างให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้จากเรื่องราวซูเปอร์ฮีโรอื่น ๆ มากมายที่ดำเนินเรื่องในสภาพแวดล้อมแบบนครนิวยอร์ก ในระหว่างการถ่ายทำ นักแสดงมีอิสระที่จะสร้างบทสนทนาของตนเองได้ เนื่องจากขั้นตอนก่อนการถ่ายทำมุ่งเน้นไปที่เรื่องราวและฉากโลดโผน ชุดเกราะยางและโลหะ สร้างโดยบริษัทของสแตน วินสตัน ผสมเข้ากับภาพที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์เพื่อสร้างตัวละครไอรอนแมน
ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ซิดนีย์เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2008, ฉายในไทยเมื่อวันที่ 30 เมษายนและฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม โดยเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในระยะหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ภาพยนตร์ทำเงินมากกว่า 585 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่แปดใน ค.ศ. 2008 ภาพยนตร์ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ โดยเฉพาะการแสดงของดาวนีย์ เช่นเดียวกับการกำกับของแฟฟโรว์, วิชวลเอฟเฟกต์, ฉากโลดโผนและบทภาพยนตร์ ภาพยนตร์ได้รับการคัดเลือกจาก สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ให้เป็นหนึ่งในสิบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของ ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ภาพยนตร์ยังได้รับการเสนอชื่อในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 81 ในสาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยมและเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม ภาพยนตร์มีภาคต่ออีกสองภาค ได้แก่ ไอรอนแมน 2 (2010) และ ไอรอนแมน 3 (2013)

**นักแสดง**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
Iron Man- Iron Man- Iron Man- Iron Man- Iron Man
หมวดหมู่:ไอรอนแมน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอ็คชั่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไซไฟ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยพาราเมาต์พิกเจอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในลาสเวกัส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับกองทัพอากาศสหรัฐ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ใช้การจับภาพเคลื่อนไหว
ธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์

ไฟล์:2007 Flag of Orkney.svg|thumb|right|250px|ธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ธงในอดีตของหมู่เกาะออร์คนีย์
ธงประจำกลุ่มเกาะออร์คนีย์ ที่ใช้ในปัจจุบัน เป็นแบบธงที่ชนะเลิศการประกวดธงประจำหมู่เกาะ ในเดือน กุมภาพันธ์และเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 ในการประกวคครั้งนี้ ได้ให้ประชาชนในท้องถิ่นลงคะแนนเลือกแบบธงที่ชอบมากที่สุดจากธง 5 แบบซึ่งเป็นแบบที่ผ่านการรับรองจากศาลแห่งลอร์ดลีออน (Court of the Lord Lyon) อันเป็นองค์กรที่ดูแลเรื่องตราสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในสกอตแลนต์แล้ว  แบบธงที่ได้รับเลือกด้วยจำนวนสูงสุดเป็นผลงานของดันแคน ทูลล็อก จากเขตเบอร์เซย์ โดยได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 53 มีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิก ซึ่งเป็นรูปกางเขนที่มีจุดศูนย์กลางค่อนไปทางคันธง ปลายแขนกางเขนแต่ละด้านจดขอบธง รูปกางเขนนี้เป็นกางเขนสีน้ำเงินขอบเหลือง

สีแดงและสีเหลืองมาจากสีของตราแผ่นดิน 2 ประเทศ คือ ตราแผ่นดินของสกอตแลนด์และตราแผ่นดินของนอร์เวย์ ต่างก็ใช้สีเหลืองกับสีแดงและรูปสิงโตยืนประกอบอยู่ด้วยกัน ความหมายของธงนี้จึงหมายถึงออร์คนีย์เป็นมรดกที่สืบทอดมาจากสกอตแลนด์และนอร์เวย์  ส่วนสีน้ำเงินนั้นนำมาจากสีของธงชาติสกอตแลนด์ และใช้แทนความหมายถึงทะเลกับประวัติศาตร์ทางทะเลของดินแดนแห่งนี้ 
ธงใหม่ของออร์คนีย์นี้มีลักษณะคล้ายกับธงชาตินอร์เวย์ (กางเขนสีน้ำเงินขอบขาว) และธงชาติโอลันด์ (ใช้สีในธงที่แตกต่างกัน) 

**ธงในอดีต**
แบบธงก่อนหน้านี้ของกลุ่มเกาะออร์คนีย์ ประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ธงดังกล่าวซึ่งเป็นธงแบบดั้งเดิมของเซนต์แม็กนัส (St Magnus) ถูกปฏิเสธการรับรองอย่างเป็นทางการโดยลอร์ดลีออน เนื่องจากความคล้ายคลึงกับธงประจำชาติอื่น เช่นธงของสหภาพคาลมาร์ (Kalmar Union)

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาตินอร์เวย์- ธงชาติโอลันด์- ธงในสหราชอาณาจักร- ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์
หมวดหมู่:ออร์กนีย์
หมวดหมู่:ธงในประเทศสกอตแลนด์
ออร์คนีย์
คาบการหมุนรอบตัวเอง

คาบการหมุนรอบตัวเอง คือ ระยะเวลาที่ดาวดวงหนึ่งหมุนรอบตัวเองจนครบ 1 รอบ เช่น โลกของเรามีคาบการหมุนรอบตัวเองประมาณ 24 ชั่วโมง เป็นต้น
หมวดหมู่:กลศาสตร์ท้องฟ้า
หมวดหมู่:เวลาทางดาราศาสตร์
แฟน

แฟนบอล
แฟน ๆ ที่บรรยายในบัวโนสไอเรสอาร์เจนตินา
แฟน หมายถึง บุคคลที่ชื่นชอบ สามารถหมายถึงความรักหรือคนรักกันที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน  หรืออาจหมายถึงสามี  ภรรยา ในการพูดคุยครั้งหนึ่งๆที่พูดโดยฝ่ายสามีหรือฝ่ายภรรยา ในขณะเดียวกันแฟนในความหมายของพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานเป็นคำนาม หมายถึง ผู้นิยมชมชอบ เช่น แฟนเพลง แฟนภาพยนตร์ แฟนมวย,ผู้เป็นที่ชอบพอรักใคร่ คู่รัก สามีหรือภรรยา 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ความรัก
ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์

ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์
ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์ มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเหลือง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิกสีแดง ธงนี้ได้รับอิทธิพลจากรูปแบบธงเดนินบรอกหรือธงชาติเดนมาร์กมาโดยตรง  ภาพซึ่งแสดงอยู่นี้เป็นการจำลองขึ้นจากข้อมูลหลักฐานเอกสารต่างๆ ที่เหลืออยู่ เนื่องจากไม่มีธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์ของจริงหรือภาพวาดหลงเหลือมายังสมัยปัจจุบันนี้
สหราชอาณาจักรคาลมาร์เป็นการรวมกลุ่มประเทศทางการเมืองที่เกิดจากการรวมตัวของ 3 ราชอาณาจักรในแถบสแกนดิเนเวีย อันได้แก่ เดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดน โดยมีประมุขร่วมองค์เดียวกัน ซึ่งดำรงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 1940 – พ.ศ. 2066 
ทุกวันนี้ธงนี้ไม่ได้ถือเป็นสัญลักษณ์ของภูมิภาคนอร์ดิกทั้งหมดในหมู่ประชาชนส่วนใหญ่ แม้ธงของคณะมนตรีนอร์ดิกเองก็ไม่ใช้ธงนี้เป็นสัญลักษณ์ แต่ใช้ธงมีสัญลักษณ์ที่ดัดแปลงจากรูปหงส์เป็นธงขององค์กร  อย่างไรก็ตาม บรรดาขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อความเป็นเอกภาพของนอร์ดิกส่วนหนึ่ง ได้พยายามใช้หรือเผยแพร่ธงนี้ให้ประชาชนตระหนักถึงการมีอยู่ของธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์date=January 2008
ตั้งแต่ช่วงกลางพุทธทศวรรษที่ 2533 จนถึง พ.ศ. 2550 ธงลักษณะอย่างเดียวกับธงสหราชอาณาจักรคาลมาร์ได้ใช้เป็นธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ข้อสำคัญที่ควรทราบด้วยคือ ธงนี้มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงศาสนจักรสวีเดนมาก
หมวดหมู่:สหราชอาณาจักรคาลมาร์
สหราชอาณาจักรคาลมาร์
สหราชอาณาจักรคาลมาร์
สหราชอาณาจักรคาลมาร์
ธงชาติบูร์กินาฟาโซ

ธงชาติบูร์กินาฟาโซ เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งครึ่งตามแนวนอน ครึ่งบนพื้นสีแดง ครึ่งล่างพื้นสีเขียว กลางธงมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง ธงนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2527 หลังเหตุการณ์รัฐประหารในปีนั้น ซึ่งนำโดยร้อยเอกโตมาส์ ซังการา (Thomas Sankara - ต่อมาคือประธานาธิบดีคนแรกของประเทศนี้) สีในธงนี้ถือเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาเช่นเดียวกับธงในหลายประเทศ ซึ่งมีต้นแบบมาจากธงชาติเอธิโอเปีย โดยสีแดงหมายถึงการต่อสู้ในการปฏิวัติประเทศ สีเขียวหมายถึงความหวังและความอุดมสมบูรณ์ ดาวสีเหลืองหมายถึงความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรแร่ธาตุของประเทศ

**ธงชาติอัปเปอร์วอลตา**
ไฟล์:Flag_of_Upper_Volta.svg|180px|thumbnail|left|23pxธงชาติอัปเปอร์วอลตา สัดส่วนธง 2:3
ก่อนหน้านี้ดินแดนของบูร์กินาฟาร์โซในปัจจุบันมีชื่อเรียกว่า อัปเปอร์วอลตา ซึ่งรวมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาลี ต่อมาจึงแยกตัวจากมาลีในปี พ.ศ. 2490 โดยยังคงอยู่ในกลุ่มอาณานิคมแอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส  ธงชาติของอัปเปอร์วอลตาจึงได้มีการกำหนดให้ใช้ขึ้น โดยเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบสีดำ-ขาว-แดง ตามแนวนอน เรียงลำดับแถบสีจากบนลงล่าง ลักษณะของธงดังกล่าวนี้พ้องกับธงชาติจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งล่มสลายไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2462 ส่วนที่มาของสีธงนั้น มาจากแม่น้ำสายหลัก 3 สายในดินแดนนี้ ได้แก่ แม่น้ำวอลตาดำ (Black Volta) แม่น้ำวอลตาขาว (White Volta) และ แม่น้ำวอลตาแดง (Red Volta) ธงนี้ใช้สืบมาจนกระทั่งเกิดการรัฐประหารและเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นบูร์กินาฟาโซในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2527

**ดูเพิ่ม**
 ตราแผ่นดินของบูร์กินาฟาโซ- อูนเซิลนุย- เพลงชาติอัปเปอร์วอลตา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติบูร์กินาฟาโซ
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศบูร์กินาฟาโซ
บูร์กินาฟาโซ
แม่แบบ:กล่องข้อมูล เพลงชาติ

titleclass     = infobox-anthem-caption

subheader      = 

subheaderstyle = font-size: small; font-weight: normal;

above          = 

abovestyle     = font-size: small; font-weight: normal;

image          = 

caption        = {}

data1          = 

label2         = ชื่ออื่น

data2          = 

label3         = เนื้อร้อง

data3          = {}

label4         = ทำนอง

data4          = {}

label5         = เผยแพร่

data5          = {}

label6         = รับไปใช้

data6          = {}

label7         = รับไปใช้ใหม่

data7          = {}

label8         = เลิกใช้

data8          = {}

label9         = ก่อนหน้า

data9          = {}

label10        = ถัดไป

data10         = {}

data11         = 
}}}}
แม่แบบ:กล่องข้อมูล เพลงชาติ/doc

==การใส่แม่แบบ**

**ค่าพารามิเตอร์**
ค่าพารามิเตอร์ทุกตัวในแม่แบบนี้สามารถเว้นว่างไม่ใส่ในช่องที่ไม่มีข้อมูลได้
 title          : ชื่อเพลงชาติในภาษาท้องถิ่น หากไม่ใส่จะใช้ชื่อบทความเป็นชื่อเพลงในส่วนส่วนบนสุดของกล่องข้อมูลโดยอัตโนมัติ
 transcription  : ชื่อเพลงชาติ เขียนโดยการถอดถ่ายเสียงด้วยอักษรโรมันหรืออักษรไทย (กรณีอักษรไทยควรใช้เมื่อได้ข้อสรุปแน่นอนในการถอดเสียงชื่อเพลงนั้นๆ)
 translation  : ความหมาย (คำแปล) ของชื่อเพลงชาติ (ส่วนของคำแปลในทุกส่วนควรแปลให้ใกล้เคียงกับความหมายเดิมมากที่สุด)
 alt_title      : ชื่ออื่นในภาษาท้องถิ่น
 trans_alt_title   : คำแปลของชื่ออื่นดังกล่าว
 alt_title_2    : ชื่ออื่นในภาษาท้องถิ่น (ใส่เพิ่มเติมกรณีมีมากกว่า 1 ชื่อ)
 trans_alt_title_2 : คำแปลของชื่ออื่นดังกล่าว (ใส่เพิ่มเติมกรณีมีมากกว่า 1 ชื่อ)
 image          : ชื่อไฟล์ภาพประกอบ (เช่น แผ่นชีทหรือแผ่นโน้ตดนตรี)
 image_size     : ความกว้างภาพ (ค่าที่กำหนดไม่ควรเกิน 220px) การกำหนดค่านี้ไม่ต้องใส่ "px"
 caption        : คำอธิบายภาพ
 NAcountry        : ชื่อประเทศหรือดินแดนที่ใช้เพลงนี้เป็นเพลงชาติ (ใส่ค่าซ้ำกับ RAcountry ได้ ในกรณีที่เป็นทั้งเพลงชาติและเพลงสรรเสริญพระบารมี)
 RAcountry        : ชื่อประเทศหรือดินแดนที่ใช้เพลงนี้เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมี (ในที่นี้หมายถึงเพลงเกียรติยศสำหรับพระมหากษัตริย์และราชวงศ์; ใส่ค่าซ้ำกับ NAcountry ได้ ในกรณีที่เป็นทั้งเพลงชาติและเพลงสรรเสริญพระบารมี)
 ORG        : ชื่อขององค์กรที่ใช้เพลงนี้เป็นเพลงประจำองค์กร (ในที่นี้หมายถึงองค์กรอื่นใดซึ่งไม่ใช่รัฐชาติ เช่น สหประชาชาติ คณะกรรมการโอลิมปิกสากล อาเซียน สหภาพยุโรป เป็นต้น)
 author         : ผู้ประพันธ์เนื้อร้อง
 lyrics_date    : วันที่เขียนเนื้อร้องขึ้นครั้งแรก
 composer       : ผู้ประพันธ์ทำนองเพลง
 music_date     : วันที่ประพันธ์ทำนองเพลงขึ้นครั้งแรก
 adopted        : วันที่ประกาศใช้เพลงดังกล่าวในฐานะเพลงชาติ
 until          : วันที่ยุติการบังคับใช้เพลงดังกล่าวเป็นเพลงชาติ
 predecessor    : เพลงชาติก่อนหน้า
 successor      : เพลงชาติถัดไป
 sound          : ชื่อไฟล์เสียง
 sound_title    : ชื่อกำกับไฟล์เสียงเพิ่มเติม ให้ใส่เมื่อมีการกำหนดค่าพารามิเตอร์ sound

**ตัวอย่าง**

**หมวดหมู่ติดตาม**
 หน้าที่ใช้กล่องข้อมูลเพลงชาติที่มีพารามิเตอร์ที่ไม่รู้จัก
ธงชาติโกตดิวัวร์

ธงชาติโกตดิวัวร์ (Drapeau de la Côte d'Ivoire) มีลักษณะเป็นธงสามสี กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ประกอบด้วยแถบสีแนวตั้ง 3 แถบ ได้แก่ สีส้ม สีขาว และ สีเขียว เรียงจากด้านคันธงไปยังด้านปลายธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน  การออกแบบธงนี้ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม และมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงชาติไอร์แลนด์ซึ่งใช้สีแบบเดียวกัน แต่ผิดกันที่การเรียงลำดับสีธงนั้นสลับที่กัน และสัดส่วนของธงชาติไอร์แลนด์นั้นยาวกว่าธงชาติโกตดิวัวร์ ธงนี้เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2502 ก่อนการประกาศเอกราชไม่นานนัก

**ธงที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน**
หลังการประกาศเอกราช ประเทศโกตดิวัวร์ได้ร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มประเทศแอฟริกาตะวันตก ซึ่งกลุ่มประเทศดังกล่าวล้วนใช้ธงที่ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศสและสีพันธมิตรแอฟริกา สีที่โกตดิวัวร์ใช้ในธงชาตินั้น ประเทศไนเจอร์ก็ได้นำไปใช้ในธงชาติของตนด้วยเช่นกัน เพื่อแสดงถึงความเป็นพันธมิตรต่อกันของทั้งสองชาติ ความหมายของสีธงที่ทั้งสองใช้มีดังนี้- สีส้ม หมายถึง ทุ่งหญ้าสะวันนาทางภาคเหนือของประเทศและความอุดมสมบูรณ์- สีขาว หมายถึง สันติภาพ- สีเขียว หมายถึง ความหวังและป่าไม้ทางภาคใต้ของประเทศ

**ดูเพิ่ม**
 ตราแผ่นดินของโกตดิวัวร์- ลาบีจาแนซ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติโกตดิวัวร์
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศโกตดิวัวร์
กโตดิวัวร์
หมวดหมู่:ธงในประเทศโกตดิวัวร์
ธงชาติอิเควทอเรียลกินี

ธงชาติอิเควทอเรียลกินี มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในธงนั้น ที่ด้านติดคันธงมีรูปสามเหลี่ยมสีฟ้า ฐานยาวเท่าความกว้างของธง ความยาวเป็น 1 ใน 3 ของด้านยาวธง ส่วนที่เหลือแบ่งพื้นที่ภายในตามแนวนอนเป็น 3 แถบ ประกอบด้วยแถบสีเขียว สีขาว และสีแดง เรียงจากบนลงล่าง ทุกแถบนั้นกว้างเท่ากัน ที่ใจกลางแถบสีขาวนั้น มีภาพตราแผ่นดินของอิเควทอเรียลกินี ซึ่งเป็นรูปต้นฝ้ายในโล่สีเทา เบื้องบนมีรูปดาว 6 ดวงเรียงเป็นแถวโค้ง เบื้องล่างมีแพรแถบแสดงคำขวัญประจำชาติเป็นภาษาสเปนว่า Unidad Paz Justicia แปลว่า "เอกภาพ สันติภาพ ยุติธรรม"  ธงนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นวันที่อิเควทอเรียลกินีประกาศเอกราชจากสเปน
ในธงนี้ สีเขียวหมายถึงป่าไม้และทรัพยากรธรรมชาติในประเทศ สีฟ้าหมายถึงทะเล ซึ่งเชื่อมโยงเกาะกับแผ่นดินใหญ่ไว้ สีขาวหมายถึงสันติภาพ และสีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราช ส่วนภาพตราแผ่นดินในธงนั้น ได้มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2515 ก่อนที่จะกลับมาใช้ตราแบบเดิมอีกครั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2522

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติอิเควทอเรียลกินี
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศอิเควทอเรียลกินี
อิเควทอเรียลกินี
ตั๊ดสู้ฟุด

ตั๊ดสู้ฟุด เป็นภาพยนตร์ไทยโดยจีทีเอช ออกฉายเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 กำกับโดย จตุรงค์ พลบูรณ์ (จตุรงค์ มกจ๊ก) นำแสดงโดยบอย – สิทธิชัย ผาบชมภู (บอย AF3), จตุรงค์ พลบูรณ์ (จตุรงค์ มกจ๊ก), อาเกรียง - เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง, จิ๊บ – ปกฉัตร เทียมชัย, นุ้ย เชิญยิ้ม (ชูเกียรติ เอี่ยมสุข), จิ้ม ชวนชื่น (นพดล ทรงแสง), แดนนี่ – ดนัย ศรีภิญโญ และโก๊ะตี๋ – เจริญพร อ่อนละม้าย

**เรื่องย่อ**
ที่เกาะฮ่องกง ในยุคที่มีแต่มาเฟีย ผู้คนแบ่งเป็นฝักเป็นฝ่ายและใช้กำลังความรุนแรง มีมาเฟียอยู่ 3 กลุ่มคือ “แก๊งตรอกโรงเจ” คุมบ่อนไพ่นกกระจอก กำถั่ว และเต๋าปั่น มี อาเฟย (จตุรงค์ มกจ๊ก) เป็นหัวหน้าแก๊ง “แก๊งประตูผี” คุมกิจการร้านเหล้าและหอนางโลมทั้งหมด มี เสิ่นปอ (อาเกรียง – เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง) เป็นหัวหน้าแก๊ง “แก๊งมังกรทอง” คุมตลาดทั้งน้อยใหญ่ มี หม่าหย่งให่ (จิ้ม ชวนชื่น) เป็นหัวหน้าแก๊ง
อาเต๋า ลูกชายของ หม่าหย่งให่ โดนศัตรูต่างแก๊งฟันจนแขนขาด  จนอาคุน (นุ้ย เชิญยิ้ม) พ่อบ้านแห่งบ้านสกุลหม่า ต้องออกตามหา อาเทียน (บอย – สิทธิชัย ผาบชมภู บอย AF3) น้องชายฝาแฝดของอาเต๋า แต่อาเทียนเป็นตุ๊ด อาเทียนกับแม่ต้องออกมาตกระกำลำบากเพียงลำพังเพราะหม่าหย่งให่รับไม่ได้ที่ลูกชายคนเล็กเป็นตุ๊ด สองแม่ลูกเลี้ยงชีพด้วยการเปิดคณะเชิดสิงโต คุณนายหม่า หรือชื่อในยุทธจักรคือ “นางพญาเก็บไชเท้า” ได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชา “มวยนารี” ให้แก่อาเทียนเอาไว้ป้องกันตัวเอง
อาเทียนจึงต้องยอมสวมรอยทำตัวแมนแทนอาเต๋าเพื่อรอวันขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมังกรทอง ทั้งยังต้องมาทำใจให้รักชะนีสาวอย่าง เพ่ย เพ่ย (จิ๊บ – ปกฉัตร เทียมชัย) ลูกสาวเสิ่นปอ แก๊งของอาเต๋าอีก

**นักแสดงนำ**
 สิทธิชัย ผาบชมภู เป็น อาเทียน/อาเต๋า พี่ชายน้องชายฝาแฝดเป็นลูกของ หม่าหย่งไห่ กับ คุณนายหม่า อาเต๋า เป็นผู้ชายแต่โดนศัตรูฟันแขนขาดและแม่ของอาเต๋าพาไปรักษาหลังจากนั้นอาเต๋าแต่งงานกลับเพ่ย เพ่ย อาเทียน เป็นตุ๊ดมีวิชาเพลงมวยรารี หลังจากนั้นอาเทียนกลายเป็นเจ้าพ่อและใช้ชื่อแก็งใหม่ว่า แก็งมังกรตุ๊ด- ปกฉัตร เทียมชัย เป็น เพ่ยเพ่ย- จาตุรงค์ พลบูรณ์ เป็น อาเฟย- นพดล ทรงแสง เป็น หม่าหยงไห่- เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง เป็น เสิ่นปอ- ชูเกียรติ เอี่ยมสุข เป็น อาคุณ- ฐานิสา อึ้งสกุลรัตน์ เป็น คุณนายหม่า- กันติชา เอี่ยมสำอางค์ เป็น เจ๊สาม- ดนัย ศรีภิญโญ เป็น นกรู้- องอาจ เจียมเจริญพรกุล เป็น อาเจ๊อะ- ธวัชชัย คชาอนันต์ เป็น อาซิง- แก้ว กิจเจริญ เป็น ผู้กองเจี๋ย- เอนก อินทะจันทร์ เป็น กะปะ- กนกพงศ์ อนุรักษ์จรรยง เป็น แมวเซา- เจริญพร อ่อนละม้าย เป็น เคธี่- ธนัชพันธ์ บูรณาชีวาวิไล เป็น ซัน- เรืองยศ สีโสฬสสกุล เป็น  เบน- ศรสุทธา กลั่นมาลี เป็น เฮียสง- เชษฐวุฒิ วัชรคุณ เป็น อาหลง- ปริภัณฑ์ วัชรานนท์ เป็น ผู้เล่าเรื่อง และให้เสียงตัวละครประกอบ- สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล รับบท สุภาพ

**นักแสดงรับเชิญ**
 อาคม ปรีดากุล เป็น  เสิ่นจื้อหลาง- เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา เป็น เสิ่นเปียว- ชาญณรงค์ ขันทีท้าว เป็น หม่าเจิ้นหลี

**รางวัล**
 รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 17 สาขา ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม : นิรชรา วรรณาลัย 

**เพลงประกอบภาพยนตร์**
 ตั๊ดสู้ฟุด : เนื้อร้อง/ทำนอง/ขับร้อง : ติ๊ก ชีโร่- เกิดมาเป็นตั๊ดสู้ฟุด : เนื้อร้อง/ทำนอง/เรียบเรียง : ชัชชัย ชาบำเหน็จ, ขับร้อง : สิทธิชัย ผาบชมภู (บอย เอเอฟ3)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ตั๊ดสู้ฟุด (2007)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยจีทีเอช
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ 
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์กังฟู
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย จาตุรงค์ มกจ๊ก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในฮ่องกง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอลจีบีทีไทย
วิกิพีเดีย:โครงการวิกิวรรณศิลป์/แม่แบบ

== การใช้งาน**
ใส่แม่แบบ  บทความวรรณศิลป์ ในหน้าพูดคุยของบทความเกี่ยวกับวรรณคดีและวรรณกรรม เพื่อจัดระดับบทความวรรณศิลป์ตามระดับการเขียนบทความ และเชื่อมโยงให้ผู้อ่านสามารถเข้ามาสู่หน้าโครงการ และ สถานีย่อย:โลกวรรณศิลป์ ได้ โดยใส่- ระดับคัดสรร สำหรับบทความระดับคัดสรร- ระดับคุณภาพ สำหรับบทความระดับคุณภาพ- ระดับดี สำหรับบทความระดับดี- ระดับพอใช้ สำหรับบทความระดับพอใช้- ระดับโครง สำหรับบทความระดับโครง- ระดับรายชื่อ สำหรับบทความประเภทรายชื่อ- บทความวรรณศิลป์ สำหรับบทความที่ยังไม่ได้มาตรฐาน
ในส่วนบนสุดของหน้าพูดคุยของแต่ละบทความ

**แม่แบบสำหรับบทความวรรณศิลป์**
มีแม่แบบหลายชุดที่เตรียมพร้อมไว้สำหรับใช้งานแล้วดังรายการข้างล่างนี้ หรืออาจช่วยกันสร้างแม่แบบใหม่สำหรับใช้งาน ดูวิธีการใช้และสร้างแม่แบบใหม่ในคู่มือการเขียนด้านข้างนี้

**แม่แบบพื้นฐาน**
 :แม่แบบ:ตารางวรรณคดี สำหรับแสดงข้อมูลวรรณคดีไทย - :แม่แบบ:หนังสือแปล - :แม่แบบ:กล่องข้อมูล หนังสือ- :แม่แบบ:กล่องข้อมูล นักเขียน

**แม่แบบฉันทลักษณ์ไทย**
ตัวอย่างแม่แบบ การแสดงผล และการใช้งาน- :แม่แบบ:โคลงสี่สุภาพ

**แม่แบบเฉพาะเรื่อง**
ใช้เป็นตัวอย่างในการสร้างแม่แบบลักษณะคล้ายคลึงกัน สำหรับบทความวรรณศิลป์อื่นๆ- :แม่แบบ:กล่องข้อมูล เพชรพระอุมา- :แม่แบบ:กล่องข้อมูล เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ (แบบย่อ :แม่แบบ:infobox LOTR)- :แม่แบบ:สายวงศ์ของเอเลนดิล- :แม่แบบ:ตัวละคร HP- :แม่แบบ:วงศ์ของทศกัณฐ์
ดู แม่แบบทั้งหมดเกี่ยวกับบทความวรรณกรรม ที่ :หมวดหมู่:แม่แบบวรรณกรรม

**รวมงานเขียนของผู้แต่ง**

**วรรณกรรมชุด/ซีรีส์**

**ตำนาน/ปกรณัม**

**แม่แบบที่ต้องการ**
ใส่ชื่อแม่แบบที่ต้องการใช้ที่นี่
# 
# 
หมวดหมู่:สารานุกรมวรรณศิลป์
โคเนโกะ โนะ นามิดะ

โคเนโกะ โนะ นามิดะ (Koneko no Namida) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่กำกับโดยโทชิยูกิ โมริโอกะ ออกฉายในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่ประเทศญี่ปุ่น

**โครงเรื่อง**
เป็นเรื่องราวที่สร้างขึ้น โดยอ้างอิงถึงนักมวยชาวญี่ปุ่น ที่ชื่อว่า "โคะเนะโคะ"

**นักแสดง**
 ชินจิ ทาเกดะ (Shinnji Takeda)- นานามิ ฟูจิโมโตะ (Nanami Fujimoto)- เรียวโกะ ฮิโรซูเอะ (Ryoko Hirosue)- มาฮิรุ คนโนะ (Mahiru Konno)- โฮเซ ยามาซากิ (Housei Yamasaki)- ซาวะ ซูซูกิ (Sawa Suzuki)- โคอิชิ คิมิ (Koishi Kimi)- เรียว คาราโตะ (Ryo Karato)- เม คูโรกาวะ (Mei Kurokawa)- ไม โฮโชะ (Mai Hosho)- ฮิเดกาซุ อาไก (Hidekazu Akai)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชีวิต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551
เจี๋ยฉวนเต้า

สัญลักษณ์เจี๋ยฉวนเต้า 
เจี๋ยฉวนเต้า (截拳道; Jeet Kune Do) เป็นศิลปะการป้องกันตัวชนิดหนึ่งที่เน้นการ เตะ ต่อย เป็นพื้นฐาน โดยผู้คิดค้นศิลปะการป้องกันตัวชนิดนี้คือ "บรูซ ลี"
โดยมีพื้นฐานมาจากมวยหวิ่งชุน แนวคิดหลักคือ การวิเคราะห์ว่ามวยจีนโบราณแต่ละสายมีจุดอ่อนที่กระบวนท่าฟุ่มเฟือยมาก จึงปรับเปลี่ยนให้การออกท่ารวดเร็ว กระชับ รวมถึงนำแนวคิดของมวยหวิ่งชุน ที่เน้นชักหมัดกลับเร็วมาเพื่อโจมตีต่อเนื่อง และยังมีการนำศิลปะการป้องกันตัวหลายชนิดมาผสมผสานกัน เช่น มวยเส้าหลิน มวยสากล เทควันโด มวยปล้ำ ยูโด ฯลฯ
ก่อนหน้าที่บรูซ ลี จะเสียชีวิต เขาได้เขียนหนังสือ TAO OF JEET KUNE DO แล้วได้มีการจัดพิมพ์ซ้ำหลายครั้ง

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
 isbn=2-7027-0693-2- url=https://archive.org/details/jeetkunedoprinci0000bali- ref=Beasley2001- ref=Bishop2004- ref=Cheng2004- ref=Davis2001- ref=Heath2011- Citation|last =Hochheim| first =W. Hoch |title =The Maze of Jeet Kune Do |url=https://books.google.com/books?id=FdIDAAAAMBAJ|magazine=Black Belt Magazine | volume =33 | issue =1 | publisher =Rainbow Publications, Inc.| date= January 1995 |ref=HochheimJan. 1995- ref=Lee1978Kent, Tackett1989- Citation|first=Bruce|last=Lee|title=Tao of Jeet Kune Do |year=1975 |publisher=Ohara Publications |isbn=978-0-89750-048-7|ref=Lee1975- Citation|first=Bruce|last=Lee|title=Bruce Lee's Fighting Method |year=1978 |publisher=Ohara Publications, Inc. |isbn=0-89750-062-8|ref=Lee1978- url=https://archive.org/details/warriorwithinphi00litt- ref=Little1997- ref=Little2001- ref=Little2002- ref=Seaman1999- url=https://archive.org/details/bruceleefighting0000thom- ref=Yılmaz2000- ref=Yılmaz2008

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Bruce Lee's Fighting Method on Internet Archive- Tao of Jeet Kune Do on Internet Archive

หมวดหมู่:ศิลปะการต่อสู้ของจีน
หมวดหมู่:บรูซ ลี
เรลโรด แมน

เรลโรด แมน (Railroad Man) (Poppoya) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดยยาสุโอะ ฟุรุฮะตะ (Yasuo Furuhata) ออกฉายในวันที่ 5 มิถุนายน ปี พ.ศ. 2542 ณ ประเทศญี่ปุ่น

**โครงเรื่อง**
ณ เมืองแห่งหนึ่งอันห่างไกล ยังคงมีรถไฟเส้นทางสายเก่าแก่เส้นหนึ่งใช้อยู่ และที่แห่งนั้นก็มีบุรุษรถไฟที่คอยทำหน้าที่ดูแลสถานีมาอย่างยาวนาน แต่ในไม่ช้านี้ เส้นทางรถไฟสายนี้จะต้องจบลง เพราะในเมืองแทบจะไม่มีใครอยู่อีกแล้ว  แต่ก่อนที่สถานีจะปิดลง ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาหาบุรุษรถไฟ และก็ไม่มีใครรู้จักเธอเลย แล้วเธอคือใครกันล่ะ..

**นักแสดง**

**นักแสดงหลัก**
 เคน ทะคะคุระ (Ken Takakura)  ....  Otomatsu Sato - ชิโนะบุ โอทะเคะ (Shinobu Ootake)  ....  Shizue Sato - เรียวโกะ ฮิโรสุเอะ (Ryoko Hirosue)  ....  Yukiko Sato - ฮิเดะทะคะ โยะชิโอะคะ (Hidetaka Yoshioka)  ....  Hideo Sugiura - มะซะโนะบุ อันโดะ (Masanobu Ando)  ....  Toshiyuki Yoshioka - เคน ชิมูระ (Ken Shimura)  ....  Hajime Yoshioka - โทะโมะโกะ นะระโอะคะ (Tomoko Naraoka)  ....  Mune Kato - โยชิโกะ ทะนะคะ (Yoshiko Tanaka)  ....  Akiko Sugiura - เน็นจิ โคะบะยะชิ (Nenji Kobayashi)  ....  Senji Sugiura 

**นักแสดงอื่น**
 เอะอิจิ บันโดะ (Eiji Bando) ....  Mailman- มิทสึรุ ฮิระตะ (Mitsuru Hirata) ....  Kawaguchi - ฮิโระทะโระ ฮอนดะ (Hirotaro Honda) ....  Miner - เรนจิ อิชิบะชิ (Renji Ishibashi) ....  Town Mayor - คิตะโร่ (Kitarou) ....  Milkman - ริเอะ นะคะฮะระ (Rie Nakahara) ....  Clerk - เคน นะคะโมะโตะ (Ken Nakamoto) ....  Iida - ซะยะคะ ทะนิกุจิ (Sayaka Taniguchi)   - ซะคุยะ ยะมะดะ (Sakuya Yamada) 

**รางวัล**
 1999 Asia-Pacific Film Festival
**  Won : Best Actor : Ken Takakura 
**  Won : Best Cinematography : Daisaku Kimura
**  Nominated : Best Film : Sanao Sakagami- 1999 Montréal World Film Festival
** Won : Best Actor : Ken Takakura
** Nominated : Grand Prix des Amériques : Yasuo Furuhata- 1999 Nikkan Sports Film Awards
** Won : Best Film
** Won : Best New Talent  Ryoko Hirosue - 2000 Awards of the Japanese Academy
** Won : Best Actor Ken Takakura 
** Won : Best Actress Shinobu Ootake
** Won : Best Cinematography Daisaku Kimura
** Won : Best Director Yasuo Furuhata
** Won : Best Film
** Won : Best Lighting Mitsuo Watanabe 
** Won : Best Screenplay Yoshiki Iwama, Yasuo Furuhata
** Won : Best Sound Kenichi Benitani
** Won : Best Supporting Actor Nenji Kobayashi
** Nominated : Best Art Direction Katsuhiro Fukuzawa
** Nominated : Best Editing Kiyoaki Saitô
** Nominated : Best Music Score Ryouichi Kuniyoshi 
** Nominated : Best Supporting Actress Ryoko Hirosue- 2000 Blue Ribbon Awards
**  Won : Best Actor Ken Takakura- 2000 Kinema Junpo Awards
** Won : Kinema Junpo Award : Best Actor Ken Takakura
** Won : Readers' Choice Award : Best Film Yasuo Furuhata- 2000 Mainichi Film Concours
** Won : Mainichi Film Concours : Best Actress Shinobu Ootake
** Won : Mainichi Film Concours : Best Film Yasuo Furuhata 
** Won : Readers' Choice Award : Best Film Yasuo Furuhata - 2000 Yokohama Film Festival
** Won : Festival Prize : Best Actor Ken Takakura 
Poppoya ฉบับนวนิยาย

**เกร็ด**
 Poppoya เคยเป็นบทประพันธ์ฉบับนวนิยายมาก่อน เขียนโดย จิโระ อะซะดะ (Jiro Asada)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  IMDb -  วิกิพีเดียญี่ปุ่น date=2008-06-21  
รเรลโรด แมน
รเรลโรด แมน
รเรลโรด แมน
รเรลโรด แมน
อาเลีย ซาบูร์

อาเลีย ซาบูร์ (Alia Sabur เกิด 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 ที่นครนิวยอร์ก)  เป็นผู้ที่ถูกบันทึกโดยกินเนสส์บุ๊ค ว่าเป็น เป็นศาสตราจารย์เต็มเวลาอายุน้อยที่สุดของโลก ด้วยอายุ 19 ปี โดยได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ที่ มหาวิทยาลัยกนกุก (건국대학교) ในประเทศเกาหลีใต้ ทำลายสถิติเดิมของนายคอลิน แมคลอริน นักศึกษาของเซอร์ ไอแซค นิวตัน นักวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ที่ทำไว้เมื่อปี ค.ศ. 1717  
นอกจากความสามารถด้านการเรียนแล้วเธอยังมีความสามารถดนตรีในการเล่นคลาริเนต และได้สายดำเทควันโด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:บุคคลจากนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายปากีสถาน
สุภา สิริสิงห

สุภา สิริสิงห (13 สิงหาคม พ.ศ. 2488 - )  นักเขียนชาวไทย เจ้าของนามปากกา "โบตั๋น" ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2542
สุภา สิริสิงห เดิมชื่อ สุภา ลือศิริ เกิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ตำบลบางจาก อำเภอภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ทำงานเป็นครูโรงเรียนเอกชน และมัคคุเทศก์ และเลขานุการในสำนักงานพลังงานแห่งชาติ
สุภาทำงานที่สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช ทำวารสาร "ชัยพฤกษ์" และ "สตรีสาร" ฉบับพิเศษสำหรับเด็ก ได้พบกับ วิริยะ สิริสิงห และสมรสกันในปี พ.ศ. 2518  และลาออกไปตั้งสำนักพิมพ์ชมรมเด็ก ร่วมกับสามีจนถึงปัจจุบัน (ปัจจุบัน เปลี่ยนชื่อเป็น สำนักพิมพ์ สุรีวิยาสาส์น)
สุภา เริ่มงานเขียนตั้งแต่ พ.ศ. 2507 โดยเขียนเรื่องสั้นขณะเรียนอยู่ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเริ่มเขียนเรื่อง โดยใช้นามปากกา "โบตั๋น" ลงตีพิมพ์ใน "สตรีสาร" ตั้งแต่ พ.ศ. 2509 เริ่มมีชื่อเสียงจาก นวนิยาย "จดหมายจากเมืองไทย" ได้รับรางวัลวรรณกรรมดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2512 จากองค์การ ส.ป.อ. (องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ผลงานที่มีชื่อเสียง เช่น "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด" "ตะวันชิงพลบ" "ไผ่ต้องลม" "ทองเนื้อเก้า" "เกิดแต่ตม" "ตราไว้ในดวงจิต" "นวลนางข้างเขียง" "ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก" "สุดแต่ใจจะไขว่คว้า" "บ้านสอยดาว" ระยะหลังหันไปเขียนหนังสือเด็ก และแปลหนังสือจากภาษาต่างประเทศ
สุภา สิริสิงห  มีบุตรสาวกับ วิริยะ สิริสิงห 2 คน คือ สุวีริยา และ ภาวสุ สิริสิงห

**ผลงาน**
 กลิ่นดอกส้ม- กว่าจะรู้เดียงสา (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง 2531 และ 2543)- ก่อนสายหมอกเลือน- กล้วยไม้กลีบช้ำ- กัณหา ชาลี- เกิดแต่ตม- แก้วตา ดวงใจ- คลื่นเหนือน้ำ- ความสมหวังของแก้ว- คืนเหงา- คู่ยาก- แค่เอื้อม- จดหมายจากเมืองไทย- จันทร์ข้างแรม- จากผงธุลีดิน- โฉด- ซุ้มสะบันงา- ดงคนดิบ- ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก- ด้วยสายใยรัก- ดอกกระถินริมรั้ว- ดอกไม้ริมทาง- ดั่งสายน้ำไหล- ดั่งหนึ่งเม็ดทราย- ดาวแต้มดิน- เดนมนุษย์- ตราไว้ในดวงจิต- ตะวันชิงพลบ- ถนนสายสุดท้าย- ทองเนื้อเก้า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2540 และ ช่อง 3 2556)- ทางชีวิต- ทิพย์ดุริยางค์- นวลนางข้างเขียง- นะหน้าทอง- น้ำใจ - บัวแล้งน้ำ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2533 และ ช่อง pptv 2558)- บ้านสอยดาว- ปลาหลงน้ำ- ปลายฝนต้นหนาว- ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ช่อง 7 2526 ช่อง 3 2543 และ ช่อง one 2558)- ไผ่ต้องลม- แฝดพี่ฝาดน้อง- พิมพิลาป- เพรงกรรม- ฟ้าชอุ่มฝน- ไฟในดวงตา- ไฟฝ้น- ภาพลวง- แม้นรกมากั้น- ไม้ดัด- ยายหนูลูกพ่อ- รอยอดีต- รักวัวให้ผูก รักลูกให้...- รุ้งสีชมพู- เรือทรายชายน้ำ- ลูกแม่- วัยบริสุทธิ์- สัมปทานหัวใจ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2561)- สายสัมพันธ์- สุดทางฝันวันฟ้าไกล- สุดแต่ใจจะไขว่คว้า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 4 ครั้ง ช่อง 3 2532 2540 2551 และ ช่อง 8 2558)- เหนือพื้นพสุธา- เหยื่อ- สู่สวนรัก- เล่ห์ - อเวจีสีชมพู- แวววัน

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม == -  เล่าเรื่องสามก๊ก(สามก๊กโบตั๋น) - สามก๊กวิทยา | สามก๊กสามจบใครว่าคบไม่ได้
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตภาษีเจริญ
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายแต้จิ๋ว
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์
หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
หมวดหมู่:มัคคุเทศก์
โบตั๋น

โบตั๋น อาจหมายถึง
 พรรณไม้- โบตั๋น (peony) - ไม้ดอกชนิด Paeonia ในตระกูล Paeoniaceae เป็นไม้พื้นเมืองเอเชีย ดอกหลายสี บานต้นฤดูร้อน มีกลิ่นหอม
 บุคคล- โบตั๋น - นามปากกาของ สุภา สิริสิงห ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ - โบตั๋น ศิรินทิพย์ - นักแสดงชาวไทย
 ตัวละคร- โบตั๋น - หมูป่าซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของเคียว ฟุจิบะยะชิ (Kyō Fujibayashi) ในเกม อนิเมะ และมังงะเรื่อง แคลนนาด (Clannad)- โบตั๋น - ตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คนเก่งฟ้าประทาน (Yū Yū Hakusho)
 ภาพยนตร์- โบตั๋น - ภาพยนตร์ไทยเมื่อปี 2498 ซึ่ง เนรมิตกำกับ เสน่ห์ โกมารชุน เขียนบท และส. อาสนจินดา กับวิไลวรรณ วัฒนพานิช นำแสดง
 ละครโทรทัศน์- โบตั๋น - ละครโทรทัศน์เมื่อปี  2546- โบตั๋นกลีบสุดท้าย ละครโทรทัศน์เมื่อปี 2551
พระเจ้าจานซิต้า

จานซิต้า (Kyanzittha, ကျန်စစ်သား; พ.ศ. 1627 - 1656) หรือ พระเจ้าจันสิตถา (บ้างเรียกพระนามว่า พระเจ้าครรชิต หรือพระเจ้าจันสิต) เป็นพระเจ้ากรุงพุกาม และถือเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์พม่าไม่แพ้พระเจ้าอโนรธามังช่อ เนื่องด้วยพระองค์ทรงเป็นธรรมกษัตริย์ที่ทำนุบำรุงศาสนาพุทธจนเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด จนเป็นที่ยอมรับทั้งจากชาวพม่าและชาวมอญ
พระเจ้าจานซิต้าเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งในรัชสมัยพระเจ้าอโนรธา เมื่อพระเจ้าซอลูพระราชโอรสของพระเจ้าอโนรธาขึ้นครองราชย์ พระองค์มิได้ประกอบภารกิจอันใดด้วยความสามารถพระองค์เอง แต่จะทรงใช้และปรึกษาเหล่าเสนาอำมาตย์อยู่บ่อย ๆ ในปลายรัชสมัยพระเจ้าซอลู งะรมัน เจ้าเมืองพะโค ซึ่งเป็นชาวมอญได้ก่อกบฏขึ้นจับตัวพระเจ้าซอลูเป็นตัวประกัน จานซิต้าซึ่งครองเมืองถิเลงอยู่ ไม่สามารถยกทัพกลับมาช่วยพระองค์ได้ทัน งะรมันได้สังหารพระเจ้าซอลูที่เมืองพวาสอ และพยายามเข้ายึดครองอาณาจักรพุกามแต่จานซิต้าได้เข้าขัดขวาง เหล่าเสนาอำมาตย์ และพระธัมมทัสสีมหาเถระที่ปรึกษาองค์สำคัญของพระเจ้าอโนรธา จึงได้อัญเชิญจานซิต้าขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์
เมื่อขึ้นครองราชย์ จานซิต้ามีพระนามว่า ศรีตรีภูวนาทิตยธัมมมราชา ในภาษาสันสกฤต ในจารึกพม่าเรียกพระองค์ว่า "ถิลุงมัง" (T’iluin Man) แปลว่า "กษัตริย์แห่งถิเลง" แต่เนื่องจากจานซิต้ามิได้มีเชื้อสายของกษัตริย์ พระองค์จึงอ้างสิทธิธรรมในการครองราชสมบัติว่าพระองค์ทรงเป็นภาคหนึ่งของพระโพธิสัตว์ และเป็นองค์อวตารของพระวิษณุของชาวปยูอีกด้วย สมัยนี้จึงถือเป็นรัชสมัยที่ศิลปศาสตร์แบบมอญเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในพุกาม
ในรัชสมัยของพระเจ้าจานซิต้า ทรงติดต่อกับต่างประเทศเป็นอย่างมาก ในปี พ.ศ. 1638 พระองค์ทรงส่งคณะทูตและช่างฝีมือเดินทางไปพุทธคยา เพื่อไปซ่อมแซมวัดศรีพัชรัส หรือ วัดวัสชราสนะ ซึ่งเป็นสถานที่ตรัสรู้ที่ใต้ต้นมหาโพธิ์ พระเจ้าจานซิต้าทรงซื้อที่ดินกัลปนาให้แก่วัด ขุดอ่างเก็บน้ำ สร้างเขื่อน เพื่อประโยชน์ในการปลูกข้าว ถวายตะเกียงเทียนจำนวนมาก และทรงกัลปนาข้าทาสให้กับวัดอีกด้วย ซึ่งได้ปรากฏความตอนนี้และปรากฏนามของพระองค์ในจารึกซ่อมแซ่มพุทธคยาด้วย
นอกจากนี้แล้วมีภิกษุมหายานจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียหลบหนีอิทธิพลของศาสนาอิสลาม เพื่อมาขอความช่วยเหลือจากพระองค์ พระองค์ทรงให้ความช่วยเหลือพระสงฆ์เหล่านี้ โดยการสร้างวัดเล็ก ๆ ถวายเป็นที่พำนัก อยู่ระหว่างเจดีย์ชเวซีโกนกับหมู่บ้านมินดาตุ
ด้านความสัมพันธ์กับประเทศจีน ในปี พ.ศ. 1649 ทรงส่งคณะทูตไปยังเมืองไคเฟิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจีนสมัยราชวงศ์ซ่ง จักรพรรดิจีนทรงให้การต้อนรับคณะทูตจากอาณาจักรพุกามเทียบเท่ากับทูตของอาณาจักรเจนละ ในรัชสมัยนี้จึงถือได้ว่าประสบความสำเร็จที่ทำให้พุกามเป็นที่รู้จักของดินแดนต่าง ๆ
พระเจ้าจานซิต้าถึงแก่สวรรคตในปี พ.ศ. 1656 ผู้ที่ได้ครองราชย์เป็นลำดับถัดไปคือพระเจ้าอลองสิธูซึ่งเป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ของพระองค์
ในกลางปี พ.ศ. 2551 ทางพม่าได้มีการสร้างภาพยนตร์ชีวประวัติของพระองค์ ในชื่อเรื่อง "Kyansit Min" นับเป็นภาพยนตร์ในแบบสากลเรื่องแรกของพม่าอีกด้วย

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม- หนังสือบุเรงนอง กะยอดินนรธา โดย ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ISBN 974-323-512-4-  2550 - แบคแพค ตะลุยพม่า- cite book | author=Maha Sithu | title=Yazawin Thit | publisher=Ya-Pyei Publishing | location=Yangon | year=1798 | edition=2012, 2nd printing | language=my| volume=1–3 | editor =Myint Swe (1st ed.)| editor2= Kyaw Win, Ph.D. | editor3= Thein Hlaing (2nd ed.)-  pages=209–216
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พุกาม
บู้พะย่า

บู้พะย่า (ဗူးဘုရား) คือเจดีย์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอิรวดีในเมืองพุกาม ประเทศพม่า บู้พะย่า แปลว่า "เจดีย์น้ำเต้า" ตามลักษณะของพระเจดีย์ ตำนานได้เล่าขานไว้ว่าสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 8 ในสมัยอาณาจักรศรีเกษตรหรืออาณาจักรปยู โดยพระเจ้าปยูซอที่ แต่บ้างก็ว่าน่าจะสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 เนื่องจากรูปทรงขององค์พระเจดีย์  
พระเจดีย์ที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันเป็นพระเจดีย์ที่สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2518 เพราะพระเจดีย์องค์เก่านั้นพังทลายลงมาอันเนื่องมาจากแผ่นดินไหว

**คลังภาพ**

**อ้างอิง**
  หน้า = 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
บู้พะย่า- MyanmarBagan Travel Information date=2012-03-01 
หมวดหมู่:เจดีย์ในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในพุกาม
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
อานานดาพะย่า

อานานดาพะย่า, วัดอนันดา หรือ วัดอานนท์ (အာနန္ဒာဘုရား, pron) คือมหาวิหารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า เริ่มสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1633 แล้วเสร็จในปีต่อมา ในรัชกาลพระเจ้าจานซิต้า มีความสำคัญในฐานะได้รับการยกย่องว่าเป็น "เพชรน้ำเอกของพุทธศิลป์สกุลช่างพุกาม" เมื่อก่อนยอดพระเจดีย์ยังเป็นสีขาวเหมือนกับพระเจดีย์องค์อื่น ๆ ของพุกาม แต่รัฐบาลพม่าได้มาทาสีทองทับเมื่อ พ.ศ. 2533 เพื่อสมโภชการสร้างอานานดาพะย่าครบรอบ 900 ปี
อานานดาพะย่าเป็นพระเจดีย์ที่สามารถเดินเข้าไปข้างในได้ แผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสมีมุขยื่น 4 ทิศ ประตูทางเข้าเป็นประตูโค้ง (arch) ที่มักพบเห็นในสถาปัตยกรรมตะวันตกมากกว่าตะวันออก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนไม้ปิดทอง สี่ทิศ สี่องค์ สูง 9.5 เมตร ประกอบด้วย 
# พระกกุสันธพุทธเจ้า ประจำทิศเหนือ (องค์เดิม แท้จริงแล้วประจำทิศตะวันออก)
# พระโกนาคมนพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันออก (สร้างใหม่)
# พระกัสสปพุทธเจ้า ประจำทิศใต้ (องค์เดิม)
# พระโคตมพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันตก (สร้างใหม่)

พุทธศิลป์แบบนี้ยังสมารถพบเห็นได้ตามวัดสถาปัตยกรรมล้านนา เช่น วัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน เป็นต้น

**อ้างอิง**
 ธีรภาพ โลหิตกุล. ท่องแดนเจดีย์ไพรพุกามประเทศ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : แพรวสำนักพิมพ์, 2548.
หมวดหมู่:วัดในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในพุกาม
หมวดหมู่:เจดีย์ในประเทศพม่า
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
พระเจ้าอลองสิธู

พระเจ้าอลองสิธู (Alaungsithu, အလောင်းစည်သူ) กษัตริย์ในราชวงศ์พุกาม ที่ครองราชย์อย่างยาวนานถึงกว่า 54 ปี (พ.ศ. 1656 - พ.ศ. 1710) ยุคสมัยของพระองค์ อาณาจักรพุกามเจริญถึงขั้นขีดสุดในทุกด้าน 
พระเจ้าอลองสิธู เป็นพระโอรสของพระเจ้าซอลู พระโอรสของพระเจ้าอโนรธามังช่อกับพระธิดาของพระเจ้าจานซิต้า ครองราชย์หลังการสวรรคตของพระเจ้าจานสิตา  พระนามภาษาสันสกฤตเมื่อทรงครองราชย์นั้น พบในจารึกที่วัดชเวกูยี ออกพระนามว่า ศรีตรีภูวนาทิตย์บวรธรรมราชา แต่พระนามที่เป็นที่รู้จักกัน คือ "สิธู" (Sithu) ซึ่งแปลว่า "วีรบุรุษผู้ชนะ" หรือ อลองสิธู (Alaungsithu) เนื่องจากทรงประกาศพระองค์เป็นพระโพธิสัตว์ด้วยเช่นเดียวกับพระเจ้าจานสิตา พระอัยกาของพระองค์ (อลอง แปลว่าพระโพธิสัตว์) ในยุคสมัยนี้ศิลปะแบบมอญที่เคยรุ่งเรืองในสมัยแรก ๆ ของอาณาจักร ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นแบบของพุกามมากขึ้นจนถือได้ว่าเป็นจุดรุ่งเรืองสูงสุดของศิลปะพม่าแท้ รัชสมัยของพระองค์ เป็นรัชสมัยที่ทรงสร้างความรุ่งเรืองทางศิลปะ วรรณกรรม สถาปัตยกรรม และ การเมืองการปกครอง อย่างแท้จริง
พระเจ้าอลองสิธู ทรงเป็นกษัตริย์นักเดินทางไม่แพ้พระอัยกาของพระองค์ เพราะทรงเดินทางไปเยือนดินแดนต่าง ๆ ในเขตลุ่มน้ำอิระวดี และดินแดนโพ้นทะเล เช่น ชวา สุมาตรา และศรีลังกา ในทางการเมืองการปกครอง พระองค์สามารถยึดเมืองท่าตะนาวศรีได้ จึงสามารถควบคุมการติดต่อทางทะเลที่บริเวณคอคอดกระได้ เช่น การควบคุมการค้าช้างระหว่างขอม และลังกา ทำให้อาณาจักรพุกามรุ่งเรืองเป็นอย่างยิ่ง
ปลายรัชสมัยจัดเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของความเสื่อมของอาณาจักรเมื่อพระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยเจ้าชายซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ตามตำนานเล่าว่าพระเจ้าอลองสิธูประชวรพระวาโยสิ้นพระสติ (เป็นลมจนหมดสติ) เจ้าชายนราธู พระราชโอรสจึงอัญเชิญพระองค์ไปประทับรักษาพระวรกายที่วัดแห่งหนึ่ง เมื่อฟื้นคืนพระสติเจ้าชายนราธูใช้ผ้าปูพระแท่น (ผ้าปูเตียง) อุดพระนาสิกและพระโอษฐ์จนพระเจ้าอลองสิธูสวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 87 พรรษา โดยที่พระองค์มิได้แต่งตั้งผู้ใดให้เป็นรัชทายาท
เมื่อข่าวทราบถึงเจ้าชายมินชินสอมกุฏราชกุมารยกทัพกลับเข้าพุกามเพื่อเข้ามาจัดงานพระศพพระราชบิดา เจ้าชายนราธูถวายราชสมบัติคืนแก่พระเชษฐาโดยได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ามินชินสอ ในปี พ.ศ. 1706 แต่ก็ครองราชย์ได้เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษระหว่างงานฉลองในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกโดยเจ้าชายนราธูอีก
ปัจจุบัน พระเจ้าอลองสิธูได้รับการบูชาให้เป็นนะหลวงลำดับที่ 31 โดยเรียกว่า มี่นซีตู

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พุกาม
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์
หมวดหมู่:นะ (วิญญาณ)
พระเจ้านะระตู

พระเจ้านะระตู (နရသူ) กษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม ได้ชื่อว่าเป็นผู้โหดร้ายและเป็นจุดเริ่มต้นความเสื่อมของอาณาจักรพุกาม มีพระนามที่เป็นที่รู้จักอีกพระนามหนึ่งว่า "อิมตอวสยัน" (Im Taw Syan) ที่ได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์จอมโหด เนื่องจากทรงลอบปลงพระชนม์พระบิดา คือ พระเจ้าอลองสิธู และพระเจ้ามินชินสอพระเชษฐาเพื่อขึ้นครองราชย์ และเมื่อขึ้นครองราชย์แล้วก็ยังได้ประหารอีกหลายคนที่ทรงหวาดระแวง เช่น มเหสีของพระองค์ ซึ่งตามตำนานเล่าว่าเป็นธิดาของกษัตริย์ลังกา
ในช่วงสมัยนี้พุกามยังขัดขวางการค้าช้างระหว่างเขมรกับลังกา ผ่านการควบคุมการค้าข้ามบริเวณเมาะตะมะและคอคอดกระ ที่พุกามได้ควบคุมไว้ตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าอลองสิธู
พระเจ้าปรากรมพาหุที่ 1 แห่งลังกา จึงยกทัพเรือมาโจมตีเมืองพะสิมที่ปากแม่น้ำอิรวดีและล่องเรือขึ้นมาถึงอาณาจักรพุกามจนสามารถจับพระเจ้านะระตูและประหารชีวิตพระองค์ในที่สุด
พระเจ้านะระตูครองราชย์อยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ เพียง 4 ปี (พ.ศ. 1710 - พ.ศ. 1714)
ชาวพม่าในสมัยหลังจึงเรียกพระองค์ว่า "กุลาจะมี่น" (ကုလားကျမင်း) ซึ่งแปลว่า กษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์โดยชาวอินเดีย (กุลา แปลว่าชาวอินเดีย แต่ในที่นี้หมายรวมถึงลังกาด้วย) หลังรัชสมัยของพระเจ้านะระตูประวัติศาสตร์พุกามมีความสับสนมาก
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าเป็นช่วงที่ไม่มีกษัตริย์ปกครองเป็นเวลา 9 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 1708 - พ.ศ. 1717 แต่ยังมีหลักฐานบางส่วนที่กล่าวถึงกษัตริย์ที่ปกครองพุกามองค์ต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้านรสิงขะ ซึ่งเชื่อว่าน่าจะเป็นพระราชโอรสของพระเจ้านะระตู


**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พุกาม