Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ชาคริต สิริสิงห

ศาสตราจารย์ ชาคริต สิริสิงห (18 กันยายน 2512 - ) เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่  ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาพอลิเมอร์  ประจำปี พ.ศ. 2544 เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่สองของ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร. สถิตย์ สิริสิงห และแพทย์หญิงวลัยลักษณ์ สิริสิงห 

**ประวัติการศึกษา**
ศาสตราจารย์ ดร. ชาคริต สิริสิงห จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย และเข้าศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จากนั้นเข้าศึกษาต่อใน คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเคมี เมื่อปี 2534 หลังจากนั้นได้รับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์พอลิเมอร์ จากมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี 2536 และได้รับทุนจากกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ให้ไปศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก ในสาขา Rubber Engineering ที่ Loughborough  University of Technology ประเทศสหราชอาณาจักร และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในปี 2540

**ประวัติการทำงาน**
 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ ประจำสาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีพอลิเมอร์ ภาควิชาเคมี และเป็นหัวหน้าศูนย์วิจัยเทคโนยียาง    คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

**ผลงานวิจัย**
งานวิจัยด้านวิทยากระแส (Rheology) ของพอลิเมอร์ งานวิจัยด้านการผสมและขึ้นรูป ทั้งของยางธรรมชาติและยางสังเคราะห์  รวมถึงด้านการเสริมแรง (Reinforcements) ผลิตภัณฑ์ยางและการควบคุมสมบัติเชิงพลวัต (Dynamic mechanical properties) ของยางผลิตภัณฑ์ เพื่อให้ได้ยางผลิตภัณฑ์ที่มีคุณสมบัติตามต้องการ

**เกียรติคุณและรางวัล**
รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาพอลิเมอร์ ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี พ.ศ. 2544 

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักเคมีชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
หมวดหมู่:อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
ทางพิเศษศรีรัช

ทางพิเศษศรีรัช หรือ ระบบทางด่วนขั้นที่ 2 (ส่วนในเมือง) เป็นทางพิเศษในกรุงเทพมหานคร ก่อสร้างและเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย มีระยะทางรวม 38.4 กิโลเมตร เป็นทางพิเศษที่แบ่งเบาการจราจรบนทางพิเศษเฉลิมมหานคร และเพิ่มประสิทธิภาพของทางพิเศษในกรุงเทพมหานครให้เป็นโครงข่ายที่สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ทางพิเศษศรีรัชแบ่งออกเป็น 4 ส่วน ได้แก่

**โครงข่ายในเมือง**
เส้นทางต่อไปนี้มีการเรียกเก็บค่าผ่านทางในอัตราเดียวกับทางพิเศษเฉลิมมหานคร และไม่มีค่าผ่านทางเพิ่มเติมเมื่อเปลี่ยนเส้นทางระหว่างทางพิเศษสายดังกล่าว
# ส่วน A เปิดให้บริการเป็น 1 ใน 2 ส่วนแรก เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 พร้อมกับส่วน C มีระยะทาง 12.4 กิโลเมตร เริ่มต้นที่บริเวณทางแยกต่างระดับพญาไท (โรงกรองน้ำสามเสน) สิ้นสุดแนวสายทางที่ถนนพระราม 9 เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจรตลอดเส้นทาง
# ส่วน B เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 มีระยะทาง 9.4 กิโลเมตร มีแนวเชื่อมต่อกับส่วน A ที่บริเวณทางแยกต่างระดับพญาไท แนวสายทางมุ่งไปทางทิศใต้ ผ่านถนนศรีอยุธยา ไปสิ้นสุดที่ทางพิเศษเฉลิมมหานครที่ทางแยกต่างระดับบางโคล่ เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร

**โครงข่ายนอกเมือง**
เส้นทางต่อไปนี้มีการเรียกเก็บค่าผ่านทางเพิ่มเติมเมื่อมาจากทางพิเศษสายอื่น ๆ และทางพิเศษศรีรัช โครงข่ายในเมือง โดยมีด่านเก็บค่าผ่านทางระหว่างโครงข่ายในเมืองและโครงข่ายนอกเมือง ที่ด่านประชาชื่นและด่านอโศก
# ส่วน C เปิดให้บริการเป็น 1 ใน 2 ส่วนแรก เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 พร้อมกับส่วน A มีระยะทาง 8 กิโลเมตร เป็นทางพิเศษเขตนอกเมือง โดยเชื่อมต่อกับส่วน A บริเวณทางแยกต่างระดับพญาไท มุ่งไปทางทิศเหนือเชื่อมต่อกับทางพิเศษประจิมรัถยา (สายศรีรัช-วงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร) บริเวณย่านศูนย์คมนาคมพหลโยธิน ผ่านถนนรัชดาภิเษก ถนนประชาชื่น สิ้นสุดที่ถนนแจ้งวัฒนะ และเชื่อมต่อกับทางพิเศษอุดรรัถยา แต่เดิมส่วนนี้เป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร (2 สะพาน สะพานละ 2 ช่องจราจร) และได้รับการขยายเป็น 6 ช่องจราจรแล้ว
# ส่วน D เปิดให้บริการเป็นส่วนสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 มีระยะทาง 8.6 กิโลเมตร เป็นทางพิเศษเขตนอกเมือง เชื่อมต่อกับส่วน A โดยเริ่มจากถนนพระราม 9 ไปทางทิศตะวันออก ตัดกับทางพิเศษเฉลิมมหานครที่ทางแยกต่างระดับมักกะสัน ตัดกับทางพิเศษฉลองรัชที่ทางแยกต่างระดับพระราม 9 และสิ้นสุดที่ถนนศรีนครินทร์ บริเวณทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์ และเชื่อมต่อกับทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจรตลอดเส้นทาง มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 29 ด่าน
อนึ่ง ทางพิเศษศรีรัชมีถนนใต้ทางพิเศษ 2 สาย คือ ถนนพระรามที่ 6 ในช่วงตั้งแต่แยกยมราชถึงถนนกำแพงเพชร และถนนจารุเมือง ในช่วงตั้งแต่แยกวัดดวงแขถึงแยกมหานคร

**รายชื่อทางเข้า-ออก**

**ศรีรัชทางพิเศษศรีรัช ==== 



**รายชื่อทางแยกและทางแยกต่างระดับ**

**ตารางค่าธรมเนียมผ่านทาง**
นี่คืออัตราค่าผ่านทางของทางพิเศษ อัตราค่าผ่านทางเป็นสกุลเงินบาท

**โครงการในอนาคต**
 ทางเชื่อมทางยกระดับอุตราภิมุขที่ทางแยกต่างระดับรัชวิภา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  การทางพิเศษแห่งประเทศไทย date=2015-05-02 -  ไอแมป 2009 date=2015-02-16  การทางพิเศษแห่งประเทศไทย
*100.579586
หมวดหมู่:ทางพิเศษในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:ทางพิเศษในจังหวัดนนทบุรี
POT

POT หรือ pot อาจหมายถึง- .pot นามสกุลไฟล์เทมเพลตของ ไมโครซอฟท์ พาวเวอร์พอยต์- พล พต (Pol Pot)- ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส (Prince of Tennis) การ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องราวเกี่ยวกับเทนนิส- พอต (โป๊กเกอร์) ในเกมโป๊กเกอร์- กัญชา (Pot) เป็นชื่อเล่นของกัญชา
ความหมายในภาษาอังกฤษ pot หมายถึง- หม้อ
แม่แบบ:Airreg

{
	"params": {
		"1": {
			"label": "Country prefix",
			"description": "The aircraft registration ICAO country prefixes",
			"example": "N (for United States), G (for United Kingdom)",
			"type": "unknown",
			"required": true
		},
		"2": {
			"label": "Registration",
			"description": "Aircraft registration after the prefix",
			"required": true
		},
		"3": {
			"label": "Trailing punctuation",
			"description": "Any punctuation that is required to be placed before the citation marker "
		}
	},
	"description": "The Airreg template can be used to generate footnote references to entries in aviation authority registries for the desired aircraft registration.",
	"paramOrder": 
		"1",
		"2",
		"3"
	
}
แม่แบบ:Edit fully-protected/doc

==วิธีการใช้**
ให้ใส่  ในหน้าพูดคุยของหน้าที่ถูกป้องกันที่ต้องการแก้ไข โดยการแจ้งให้แก้ไขนั้นควรจะแจ้งให้ชัดเจนว่าต้องการแก้ไขสิ่งใดไปเป็นสิ่งใด หากคุณสามารถระบุข้อความหรือโค้ดที่ต้องการให้แก้ไปเป็นข้อความหรือโค้ดนั้นได้ จะทำให้การแก้ไขหน้าที่ถูกป้องกันนั้นรวดเร็วขึ้น หลังจากนั้นผู้ดูแลระบบ (สำหรับการแก้ไขหน้าที่ถูกป้องกันสมบูรณ์หรือหน้าของมีเดียวิกิ) หรือ ผู้ใช้ทั่วไป (สำหรับการแก้ไขหน้าที่ถูกกึ่งป้องกัน) จะตรวจสอบหน้าที่มีป้ายนี้ในหมวดหมู่ คำขอแก้ไขหน้าที่ถูกป้องกันสมบูรณ์วิกิพีเดีย และดำเนินการตามที่คุณแจ้ง หากไม่มีการดำเนินการใด ๆ คุณสามารถโพสต์แจ้งผู้ดูแลระบบให้ทำการแก้ไขหน้านั้นได้
โปรดทราบว่าผู้ดูแลหรือผู้ใช้ทั่วไปอาจพิจารณาไม่แก้ไขเนื้อหาในหน้าที่มีการร้องขอ กรณีที่เนื้อหาที่ต้องการแก้ไขกำลังเป็นข้อถกเถียงอยู่ หรือขัดกับนโยบายของวิกิพีเดีย

**เมื่อเสร็จการแก้ไขแล้ว**
กรณีที่หน้านั้นได้รับการแก้ไขแล้ว ควรปลดการใช้งานแท็กนี้จากหน้าที่ต้องการแก้ไขดังกล่าว แต่ทำเป็นลิงก์แม่แบบแทนเพื่อเก็บประวัติการแจ้งให้มีการแก้ไขไว้ ให้แก้เป็น
ระบบเผด็จการโดยเสียงข้างมาก

ระบบเผด็จการโดยเสียงข้างมาก (tyranny of the majority) เป็นคำใช้อภิปรายระบอบประชาธิปไตยและการถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์ โดยบรรยายถึงกรณีที่การตัดสินใจของเสียงข้างมากยึดผลประโยชน์ของตนเหนือผลประโยชน์ของปัจเจกบุคคลหรือกลุ่มเสียงข้างน้อยมากจนกลายเป็นการบีบบังคับ (oppression) เปรียบได้กับทรราชย์หรือระบบใช้อำนาจเด็ดขาด ทั้งนี้ จอห์น สจวต มิลเป็นผู้เขียนในหนังสือ ว่าด้วยเสรีภาพ (ค.ศ. 1859) 
กรณีที่เกิดระบบเผด็จการโดยเสียงข้างมากนั้นเกิดขึ้นในเงื่อนไขที่มีการบิดเบือนประชาธิปไตยกรณีเฉพาะ เช่น- มีการรวบอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางมากเกิน: คือเมื่ออำนาจรวมศูนย์วินิจฉัยสั่งการอย่างใดอย่างหนึ่งในเรื่องที่ควรเป็นของท้องถิ่น อันเป็นการทำลายการผูกมัดต่อหลักการเสริมอำนาจปกครองของสหพันธรัฐ- การละทิ้งเหตุผล: เมื่อการวินิจฉัยสั่งการอย่างใดอย่างหนึ่งอาศัยเพียงจำนวนมากกว่าอย่างเดียว มิได้อยู่บนความชอบธรรมหรือความดีเลิศ แก้ปัญหานี้โดยการปรึกษาสาธารณะ มีองค์กรปรึกษาทางเทคนิค รวมทั้งการทบทวนโดยตุลาการหลังการออกเสียงแล้ว

**ดูเพิ่ม**
 ลัทธิอิงสามัญชน

**อ้างอิง**
 Lani Guinier, The Tyranny of the Majority (Free Press: 1994)- Mancur Olson, The Logic Of Collective Action
หมวดหมู่:ประชาธิปไตย
หมวดหมู่:คำศัพท์การเมือง
หมวดหมู่:ทฤษฎีการเมือง
หมวดหมู่:ฝ่ายข้างมาก
ทรงสิบสองหน้าปลายตัด

ทรงสิบสองหน้าปลายตัด
ทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสิบเหลี่ยมด้านเท่า 12 หน้า และรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 20 หน้า รวม 32 หน้า มี 60 จุดยอด 90 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid) รูปทรงนี้เกิดจากการตัดปลายทั้ง 20 มุมบนทรงสิบสองหน้าปรกติ (regular dodecahedron) โดยทำให้หน้ารูปห้าเหลี่ยมด้านเท่า กลายเป็นรูปสิบเหลี่ยมด้านเท่า

**พื้นที่ผิวและปริมาตร**
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดที่คลี่ออก
พื้นที่ผิว A และปริมาตร V ของทรงสิบสองหน้าปลายตัด ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a คำนวณได้ด้วยสูตร
:
:

**พิกัดคาร์ทีเซียน**
พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงสิบสองหน้าปลายตัด สามารถกำหนดพิกัดของจุดยอดได้ดังนี้
: (0, ±1/τ, ±(2+τ)) , (±(2+τ), 0, ±1/τ)  , (±1/τ, ±(2+τ), 0)
: (±1/τ, ±τ, ±2τ) , (±2τ, ±1/τ, ±τ) , (±τ, ±2τ, ±1/τ)
: (±τ, ±2, ±τ2) , (±τ2, ±τ, ±2) , (±2, ±τ2, ±τ)
เมื่อ τ มีค่าเท่ากับ (1+√5)/2 หรืออัตราส่วนทอง

**อ้างอิง**
  id=ISBN 0-486-23729-X  (Section 3-9)

**ดูเพิ่ม**
 ทรงสิบสองหน้า (dodecahedron)- ทรงยี่สิบหน้า (icosahedron)- ทรงสามสิบสองหน้า (icosidodecahedron)- ทรงยี่สิบหน้าปลายตัด (truncated icosahedron)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  title = Truncated dodecahedron-  The Uniform Polyhedra-  Virtual Reality Polyhedra The Encyclopedia of Polyhedra
หมวดหมู่:ทรงหลายหน้า
หมวดหมู่:ทรงตันอาร์คิมิดีส
เดอะเวเนเชียน ลาสเวกัส

เดอะเวเนเชียน (The Venetian) เป็นโรงแรมและกาสิโนจัดแต่งในแบบอย่างเวนิส ตั้งอยู่บนลาสเวกัสสตริป ในลาสเวกัส รัฐเนวาดา มีลาสเวกัสแซนด์เป็นเจ้าของและผู้ดูแล
เวเนเชียนมีห้องสวีต 4,049 ห้อง และพื้นที่คาสิโน 11,000 ตร.ม. (120,000 ตร.ฟุต) ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของสตริป อยู่ระหว่าง วินน์ และ ฮาร์ราฮ์ 
หมวดหมู่:โรงแรมในสหรัฐ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในลาสเวกัส
หมวดหมู่:กาสิโน
การนมัสการ

การนมัสการ (โปรเตสแตนต์) หรือ คารวกิจ (โรมันคาทอลิก) เป็นการบูชาพระเป็นเจ้าของคริสต์ศาสนิกชน ภาษาอังกฤษใช้คำว่า “worship” มาจากภาษา Anglo-Saxon ว่า “worthscipe” หรือ “worthship” หมายถึง การตอบสนองภายในจิตใจด้วยการแสดงออกมา อันเนื่องมาจากการที่เห็นความสำคัญและคุณค่าของสิ่งนั้น หรือคนนั้น
หนังสือสดุดี บทที่ 96 ข้อ 8 กล่าวว่า “จงถวายพระสิริ ซึ่งควรแก่พระนามของพระองค์แด่พระเจ้า จงนำเครื่องบูชาและมายังบริเวณพระนิเวศของพระองค์” นั่นคือภาพในสมัยก่อนการเสด็จมากำเนิดของพระเยซูคริสต์ คนที่เห็นคุณค่าพระเจ้าจะนำเครื่องบูชามาถวายแด่พระเจ้าเป็นการนมัสการ

**นมัสการในภาษาฮีบรู**
ถูกใช้ด้วยคำ 2 คำคือ
# Shachah (ชา-ช่า) แปลว่า ก้มกราบ หมอบราบลงกับพื้น
# Abodah (อะ-โบ-ด้า) แปลว่า การปรนนิบัติรับใช้ผู้ที่อยู่สูงกว่าตน แปลความว่าถ้าเรานำเอาสองคำนี้มารวมกัน คนที่นมัสการพระเจ้าก็คือ คนที่ยกชูพระเจ้าในชีวิต ให้เป็นเจ้าชีวิต มีสิทธิอำนาจสูงกว่าตนเอง และแสดงออกมาภายนอกด้วยการกราบไหว้บูชา พร้อมทั้งยอมปรนนิบัติรับใช้พระองค์

**นมัสการในภาษากรีก**
มีคำหลักสองคำด้วยกันคือ
# Proskuneo (พอส-คูเน-โอ) แปลว่า เข้ามาอยู่ข้างหน้าเพื่อจูบที่มือ อันเป็นการแสดงถึงการยกย่องเทิดทูนบูชา
# Latruo (เลส-ทรู-โอ) แปลว่า ปรนนิบัติรับใช้เจ้านาย ในที่นี้จึงอาจมใช้กับพระเจ้าได้

**นมัสการของคริสตชน**
มีความหมาย 2 นัยคือ
# เป็นท่าทีในจิตใจของเรา ที่มีความรักใคร่เทิดทูน เคารพยำเกรง
# เป็นการแสดงออกด้วยการรับใช้ปรนิบัติ
คริสต์ศาสนิกชนแสดงออกถึงการตอบสนองต่อพระเยซูด้วยการนมัสการ ซึ่งเป็นการแสดงความรักต่อพระองค์อย่างที่สุด
หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาคริสต์
เปลือกโลกภาคพื้นทวีป

ไฟล์:World relief map with isopachs of crustal thickness.jpg|thumb|350px|ความหนาของเปลือกโลก (กม.)
เปลือกโลกภาคพื้นทวีป เป็นชั้นของหินอัคนี หินตะกอน หินแปรที่ก่อตัวขึ้นเป็นทวีปและไหล่ทวีป บางครั้งชั้นนี้ว่าชั้นไซอัลเพราะประกอบด้วยซิลิกาและอะลูมิเนียมเป็นจำนวนมาก เปลือกโลกภาคพื้นทวีปมีความหนาแน่นต่ำกว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร ชั้นไม่ต่อเนื่องของคอนราดเป็นชั้นระหว่างเปลือกโลกภาคพื้นทวีป (เปลือกโลกชั้นบน) และ เปลือกโลกภาคพื้นสมุทร (เปลือกโลกชั้นล่าง)  ทำให้สามารถวัดความลึกของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นทวีปโดยตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงความเร็วของคลื่นไหวสะเทือน
เปลือกโลกภาคพื้นทวีปแบ่งออกเป็นหลายชั้น ส่วนมากประกอบหินประเภทอินเทอมีเดียท (SiO2 wt% = 60.6) มีความหนาแน่นเฉลี่ยอยู่ที่ 2.83 กรัม/ซม.3  หนาแน่นน้อยกว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่มีความหนาแน่นประมาณ 2.9 กรัม/ซม.3 และอัตราเมฟิกที่เป็นส่วนประกอบในเนื้อโลกที่มีความหนาแน่นประมาณ 3.3 กรัม/ซม.3 เปลือกโลกภาคพื้นทวีปมีความหนาอยู่ที่ 25–70 กิโลเมตร หนากว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่มีความหนาประมาณ 7–10 กิโลกเมตร ครอบคลุม 40% พื้นผิวโลก และมีปริมาตรคิดเป็น 70% ของเปลือกโลกทั้งหมด
เปลือกโลกภาคพื้นทวีปส่วนมากเป็นพื้นที่ดินเหนือระดับน้ำทะเล ยกเว้นแต่ทวีปซีแลนเดียที่จมอยู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกกว่า 94% โดยนิวซีแลนด์เป็นพื้นที่ 93% ของพื้นที่ ๆ อยู่เหนือผิวน้ำ

**ความสำคัญ**
เนื่องจากเปลือกโลกภาคพื้นทวีปทอดตัวเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้สิ่งมีชีวิตบนบกวิวัฒนาการมาจากสิ่งมีชีวิตในทะเล การมีอยู่ของพื้นดินทำให้เกิดทะเลภายในและไหล่ทวีป ส่งผลให้สิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากในเหตุการ์ณแคมเบรียน เอ็กโพลชั่นช่วงมหายุคพาลีโอโซอิก

**กำเนิด**
เปลือกโลกทั้งหมดเกิดจากการแข็งตัวของหินหลอมละลายในเนื้อโลกที่ผ่านการตกผลึกลำดับส่วนของหินบะซอลต์ กับการหลอมและขึ้นรูปใหม่ของเปลือกโลกที่มีอยู่เดิม การสร้างเปลือกโลก 2 กระบวนการนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่คาดกันว่าการตกผลึกลำดับส่วนน่าจะเป็นปัจจัยสำคัญ กระบวนการเหล่านี้มักเกินในบริเวณภูเขาไฟรูปโค้งที่เป็นเขตมุดตัวของเปลือกโลก
20% ของเปลือกโลกปัจจุบันก่อตัวขึ้นเมื่อ 3.0 พันล้านปีก่อน หลักฐานตัวอย่างของเปลือกโลกที่มีอายุมากกว่า 3.5 พันล้านปีมีน้อยมาก ช่วง 3.0 ถึง 2.5 พันล้านปีที่แล้วมีการก่อตัวอย่างรวดเร็วของหินฐานทวีป ทำให้ช่วงเวลานี้เกิดการก่อตัวเปลือกโลกเป็นปริมาตรประมาณ 60% ของปัจจุบัน ส่วนอีก 20% ก่อตัวขึ้นในช่วง 2.5 พันล้านปีที่แล้ว

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
  (Diagram entitled "Model of growth of continental crust through time" by )

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Average composition of Continental Crust- Crust 5.1- Evolution of the Continental Crust
หมวดหมู่:เปลือกโลก
หมวดหมู่:โครงสร้างของโลก
หมวดหมู่:แผ่นเปลือกโลก
กลุ่มภาษาบัฮนัร

กลุ่มภาษาบัฮนัร (Bahnaric Languages) เป็นภาษาในกลุ่มมอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก แบ่งเป็น 5 กลุ่มย่อย คือ- กลุ่มย่อยเหนือ ได้แก่ ภาษาเซดัง ภาษาฮเร ภาษาฮะลัง ภาษาเจ็ฮ ภาษาระเงา- กลุ่มย่อยใต้ ได้แก่ ภาษาเกอฮอ ภาษาจเรา ภาษามนอง ภาษาซเตียง- กลุ่มย่อยตะวันตก ได้แก่ ภาษาละเว็น ภาษาญะเฮิญ ภาษาเจ็ง ภาษาโอย ภาษาบราว- กลุ่มย่อยกลาง ได้แก่ ภาษาบัฮนัร ภาษาตำปวน ภาษาอะลัก- กลุ่มย่อยตะวันออก ได้แก่ ภาษากัว ภาษาตะกัว

**อ้างอิง**
 ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
หมวดหมู่:ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง

กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง (Central malayo-polynesian languages) เป็นสาขาของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในหมู่เกาะซุนดาน้อยและหมู่เกาะโมลุกกะในทะเลบันดา ใกล้เคียงกับจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก จังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศติมอร์-เลสเต (ยกเว้นกลุ่มภาษาปาปัวของติมอร์และเกาะใกล้เคียง) โดยมีกลุ่มภาษาบีมาที่แพร่กระจายในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกและภาคตะวันออกของเกาะซุมบาวา และกลุ่มภาษาซูลาทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดมาลูกูตอนเหนือ เกาะหลัก ๆ ของบริเวณนี้ได้แก่ เกาะซุมบาวา เกาะซุมบา เกาะโฟลเร็ซ เกาะติมอร์ เกาะบูรู และเกาะเซรัม ภาษาที่สำคัญได้แก่ ภาษามัวฆาไรของเกาะโฟลเร็ซตะวันตกและภาษาเตตุนที่เป็นภาษาประจำชาติของติมอร์-เลสเต
การจัดแบ่งกลุ่มภาษานี้มีหลักฐานอ่อน โดยเฉพาะข้อด้อยที่ไม่มีลักษณะร่วมของภาษาในเขตภูมิศาสตร์เดียวกัน นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้กลุ่มนี้เป็นกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออกที่ต่างจากกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียตะวันออก (Grimes, 1991) ภาษาจำนวนมากทางทางตะวันออกของเกาะโฟลเร็ซและเกาะใกล้เคียงโดยเฉพาะเกาะซาวู มีศัพท์พื้นฐานที่ไม่อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียนมาก และอาจจะต้องพิสูจน์ต่อไปว่าเป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนแน่นอนหรือไม่ (Würm, 1975)

**กลุ่มของภาษา**
ภาษาที่จัดอยู่ในกลุ่มนี้ได้แก่- กลุ่มภาษาบีมา-ซุมบา (ภาษาซุมบาวาและภาษาซุมบา)- กลุ่มภาษาติมอร์- กลุ่มภาษาดามัรตะวันตก- กลุ่มภาษาบาบัร- กลุ่มภาษามาลูกูตะวันตกเฉียงใต้- กลุ่มภาษาอารู- กลุ่มภาษาบอมเบไรเหนือ (ตามชายฝั่งของคาบสมุทรบอมเบไรในเกาะนิวกินี)- กลุ่มภาษามาลูกูกลาง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน
พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์

พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์
พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ เป็นพระตำหนักที่โดดเด่นที่สุดในหมู่พระตำหนักและพระที่นั่งในพระราชวังสนามจันทร์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของสนามใหญ่ สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2451 โดยมีหม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ เป็นพระตำหนัก 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องสีแดง ชั้นบนมีเพียง 2 ห้อง ชั้นล่างมี 2 ห้อง มีระเบียงล้อมรอบ 3 ด้านของตัวพระตำหนักทั้ง 2 ชั้น จุดเด่นของพระตำหนักองค์นี้คือสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะคล้ายกับปราสาทซึ่งเป็นการผสมระหว่างศิลปะเรอแนซ็องส์ของประเทศฝรั่งเศส กับอาคารแบบฮาล์ฟ ทิมเบอร์ของประเทศอังกฤษ แต่ดัดแปลงให้เหมาะสมกับสภาพอากาศในประเทศไทย ผังอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตร เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องบันได อีกด้านหนึ่งเป็นห้องเสวยและห้องส่งเครื่อง ชั้นบนประกอบด้วยทางเดินกลางแบ่งอาคารเป็น 2 ข้าง แต่ละข้างมีห้องใหญ่เป็นห้องบรรทม และห้องเล็กเป็นห้องทรงพระอักษร ล้อมด้วยระเบียงสามด้านยกเว้นด้านหลัง ทางด้านตะวันออกและตะวันตกมีเฉลียงเป็นรูปครึ่งวงกลมประกอบด้วยเสาขนาดใหญ่ หลังคามุงด้วยกระเบื้องสีแดง จุดเด่นของพระตำหนักอยู่ที่ป้อมหรือหอคอยที่มุมอาคาร ยอดหลังคาเป็นกรวยแหลม นอกจากนี้ทางเข้ากลางด้านหน้ายังทำเป็นมุขแบบชนบท ลายซุ้มหน้าบันเหนือระเบียงมีลายแบบยุคกลางของยุโรป ด้านใต้มีประตูเปิดไปสู่ฉนวนซึ่งทอดยาวไปพระตำหนักมารีราชรัตบัลลังก์
ในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามพระตำหนักว่า "พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์" และโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระราชพิธีขึ้นพระตำหนัก เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460
แต่เดิมพระตำหนักหลังนี้ชื่อว่า "พระตำหนักเหล" ซึ่งตั้งตามนามของย่าเหล สุนัขทรงเลี้ยงในรัชกาล

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 พระราชวังสนามจันทร์- มหาวิทยาลัยศิลปากร

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ จาก สำนักพระราชวัง-  พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ จาก หามานานดอตคอม-  พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ date=2007-06-22  จาก หอมรดกไทย
ชาลีมงคลอาสน์
ชาลีมงคลอาสน์
ทัศนมิติ

ทัศนมิติแบบสองจุด
ทัศนมิติ (perspective) หรือทับศัพท์ว่าเพอร์สเปกทีฟ คือการเขียนภาพให้ปรากฏออกมาในลักษณะที่เหมือนการมองเห็นจริง โดยปรกติมักจะใช้เพื่อการนำเสนอภาพจำลองของแนวความคิดในการออกแบบผลงาน เช่นภาพงานอาคารในงานสถาปัตยกรรม ภาพการตกแต่งภายในสำหรับงานมัณฑนศิลป เป็นต้น

**ประเภทของทัศนมิติ**
 ทัศนมิติแบบจุดเดียวจะมีจุดสุดสายตา (Vanishing point) จุดเดียว อาจอยู่ด้านซ้าย หรือขวา บนหรือล่าง หรืออยู่กึ่งกลางของภาพก็ได้
** จุดลับตาหรือจุดอันตธาน คือจุดรวมของเส้นฉายของภาพ- ทัศนมิติแบบสองจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ- ทัศนมิติแบบสามจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ อีกหนึ่งจุดอาจอยู่ด้านบนหรือด้านล่างของภาพก็ได้

**ระดับมุมมองของทัศนมิติ**
 มองแบบนก (Bird’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองจากที่สูงลงมา- มองในระดับสายตา (Human’s eye view) เป็นภาพการมองในลักษณะระดับสายตาของคนทั่วไป- มองแบบหนอน (Worm’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองขึ้นไปที่สูง

**องค์ประกอบของทัศนมิติ**
 จุดสุดสายตา (Vanishing Point) - เส้นระดับสายตา (Horizon Line)

**อ้างอิง**
 ชวลิต ดาบแก้ว และ สุภาวดี เหมทานนท์ การเขียนทัศนียภาพ. ดีแอล เอส. พ.ศ. 2541.- Gwen White.  Perspective: A Guide for Artists, Architects and Designers  B.T. Batsford Ltd. 1982. ISBN 978-0713-4341-25

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรม
โอโรเม

โอโรเม (Oromë) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ ชื่อในภาษาเควนยา มีความหมายว่า "ผู้เป่าแตรอันกึกก้อง" พระองค์มีแตรเขาสัตว์ประจำพระองค์ชื่อว่า วาลาโรมา (Valaróma) 
เทพโอโรเมเป็นเทพแห่งป่า ทรงมีชื่อในภาษาอื่นๆ และฉายามากมาย เช่น อะราว (Araw - ภาษาซินดาริน), อัลดารอน (Aldaron), อะรัม (Arum), เบมา (Béma), เทารอน (Tauron), อาราเม (Arāmē) พระองค์ได้รับสมัญญาว่าเป็น นายพรานแห่งเหล่าวาลาร์, นักขี่ม้าผู้ยิ่งใหญ่ และ เจ้าแห่งพนาไพร  พระองค์เป็นเชษฐาของเทพีเนสซา และทรงอภิเษกกับเทพีวานา  
เทพโอโรเมมีม้าทรงสีขาวปลอดนามว่า นาฮาร์ (Nahar) ซึ่งเป็นชื่อที่พวกเอลฟ์เรียกตามเสียงร้องของมัน ในระหว่างยุคแห่งพฤกษาซึ่งเหล่าวาลาร์พากันไปประทับอยู่ที่วาลินอร์บนทวีปอามัน แต่เทพโอโรไมไม่ทรงละทิ้งมิดเดิ้ลเอิร์ธ พระองค์มักทรงม้าไปตามผืนแผ่นดินเพื่อกำราบเหล่ามาร พละกำลังของพระองค์เป็นรองเพียงแต่เทพทุลคัส แต่มีพระโทสะรุนแรงเหลือคณานับ
การที่พระองค์ยังคงเที่ยวท่องอยู่บนมิดเดิ้ลเอิร์ธ จึงทรงเป็นวาลาองค์แรกที่ได้พบพวกเอลฟ์ตื่นขึ้นที่ริมทะเลสาบคุยวิเอเนน และทรงตั้งชื่อให้แก่พวกนั้นว่า เอลดาร์ (Eldar) ซึ่งหมายถึง ผองชนแห่งแสงดาว (เพราะเวลานั้นบนท้องฟ้าของมิดเดิ้ลเอิร์ธมีแต่แสงดาวส่องสว่าง ส่วนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้น) เมื่อโอโรเมทรงนำข่าวนี้กลับไปแจ้งเหล่าวาลาร์ ก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เกลี้ยกล่อมพวกเอลฟ์ให้เดินทางไปยังทวีปอามัน ทรงเป็นผู้นำพาพวกเอลฟ์ในการเดินทางครั้งใหญ่ของพวกเขา
หมวดหมู่:ตัวละครในซิลมาริลลิออน
หมวดหมู่:วิศวกรชาวไทย

ชาวไทยที่เป็นวิศวกร
หมวดหมู่:วิศวกรแบ่งตามสัญชาติ
หมวดหมู่:ชาวไทยแบ่งตามอาชีพ
หมวดหมู่:นักวิชาการชาวไทย
อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง

อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง (Vườn Quốc gia Phong Nha-Kẻ Bàng) เป็นอุทยานแห่งชาติของประเทศเวียดนามที่ได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2546 ตั้งอยู่ในอำเภอโบ๊จักและอำเภอมิญฮว้า จังหวัดกว๋างบิ่ญ และติดชายแดนประเทศลาว ห่างจากกรุงฮานอยมาทางใต้ประมาณ 500 กิโลเมตร เป็นกลุ่มหินปูนมีขนาดพื้นที่ 857.54 ตารางกิโลเมตร หรือ 535,962.5 ไร่ อุทยานนี้มีชื่อเสียงในความสวยงามของถ้ำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก และยังเป็นสถานที่ 1 ใน 2 ของโลกที่เป็นหินปูนที่มีลำธารใต้ดินขนาดใหญ่
อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่างได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 27 เมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**
อทยาน
อทยาน
หมวดหมู่:จังหวัดกว๋างบิ่ญ
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติในประเทศเวียดนาม
ชินยะ ยะมะดะ

ชินยะ ยามาดะ (Yamada Shinya) เกิดที่จังหวัดคานากาว่าประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2513 รู้จักกันในนาม ชินยะอดีตมือกลองจากวงดนตรีวิชั่วร๊อค ลูน่า ซี(Luna Sea)

**ประวัติ**
ชินยะ ยามาดะ เริ่มเข้าสู้วงการครั้งแรกด้วยการเป็นมือกลองให้กับวงดนตรีของโรงเรียนที่ชื่อ PINOCCHIO ทำให้เขาได้พบกับ สึกิโซะ ซึงตอนนั้นเป็นมือเบส หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ออกจากวง PINOCCHIO และไปรวมตัวกับ เจ, อิโนรัน และ ริวอิจิ ตั้งวง LUNACY ขึ้นมา หลังจากนั้นทั้งห้าก็ได้เซ็นสัญญากับค่าย Extasy Records จากการชักชวนของ ฮิเดะ(จาก X Japan) และเปลี่ยนชื่อวงเป็น ลูน่า ซี (Luna Sea) โดยวงประสพความสำเร็จอย่างสูง และในปี ค.ศ. 2000 ลูน่า ซี ได้ประกาศยุบวงอย่างเป็นทางการ สมาชิกทุกคนต่างแยกไปทำงานของตัวเอง ยกเว้นแต่ชินยะเท่านั้นที่ออกจากวงการเพลง เขาได้แต่งงานกับ อายะ อิชิงูโระ อดีตนักร้องรุ่นก่อตั้งของกลุ่ม มอร์นิงมุซุเมะ และมีลูกด้วยกัน 2 คน
ปัจจุบันชินยะมีโปรเจตท์เล็กๆน้อยๆ โดยเขาตั้งวง 'Potbelly' โดยมีตัวเขาเองกับนังร้องวัย22ปีที่ชื่อ 'มิลกี้' โดยปลอยซิงเกิลแรกออกมาในวันที่ 22 สิงหาคม ปี ค.ศ. 2005 และยังเป็นเป็นคนตีกลองในเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง นานะ อีกด้วย
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2513
มธุรส รุจิรวัฒน์

ศาสตราจารย์ ดร. คุณหญิงมธุรส รุจิรวัฒน์ รองประธานสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ฝ่ายวิจัย  และอาจารย์ประจำภาควิชาเภสัชวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ยังเป็นผู้ตามเสด็จสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ในโอกาสที่ทรงประกอบพระกรณียกิจในต่างประเทศอีกด้วย

**ประวัติ**
คุณหญิงมธุรส รุจิรวัฒน์  เป็นธิดาคนโตของ ศาสตราจารย์ ดร.สตางค์ มงคลสุข ผู้ก่อตั้งคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และคณบดีคนแรกของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล 
คุณหญิงมธุรส รุจิรวัฒน์  สมรสกับ ศาสตราจารย์ ดร.สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายอธิศ รุจิรวัฒน์ 

**การศึกษา**
 พ.ศ. 2513 - ปริญญาตรี สาขา Life Sciences จากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ- พ.ศ. 2518 - ปริญญาเอก สาขา Nutritional Biochemistry & Metabolism จากมหาวิทยาลัย Massachusetts Institute of Technology, Cambridge ประเทศสหรัฐอเมริกา
		

**ตำแหน่งในปัจจุบัน**
 รองประธาน สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ฝ่ายวิจัย - หัวหน้าห้องปฏิบัติการพิษวิทยาลิ่งแวดล้อม  สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ - อาจารย์ประจำภาควิชาเภสัชวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล- ผู้อำนวยการโครงการบัณฑิตศึกษา ฝึกอบรม และวิจัยด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี และการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อม (ESTM) ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเซีย มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์  

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 http://www.sc.mahidol.ac.th/academics/staff/AC_m/Mathuros_R.htm date=2012-01-31 - http://stang.sc.mahidol.ac.th/stang.htm date=2007-08-10 
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
หมวดหมู่:คุณหญิง
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
หมวดหมู่:อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ. (ฝ่ายใน)
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในประเทศจีน

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
จีน
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในทวีปเอเชียแบ่งตามประเทศ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
เดอะฮู

เดอะฮู (The Who) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ได้รับการยอมรับ และมีอิทธิพลต่อวงการดนตรี   มีชื่อเสียงในการแสดงสด  สมาชิกสำคัญในวงประกอบด้วย   พีท ทาวเซนด์ (กีตาร์), โรเจอร์ ดาลเทรย์ (ร้องนำ, ฮาร์โมนิกา), จอห์น เอนทวิสเทิล (เบส) และ คีธ มูน (กลอง)

**ประวัติ**
ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ.1964 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เดิมตั้งชื่อวงว่า The Detours ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น The High Numbers วง เดอะฮู นี้ เป็นที่รู้จักกันดีด้วยมุขการทำลายเครื่องดนตรีบนเวทีแสดง โดยเฉพาะ พีท ทาวเซนด์ มือกีตาร์ของวง เป็นที่รู้จักกันดีในการฟาดกีตาร์ และ มือกลองอย่าง คีธ มูน ได้นำเอากระเดื่องกลองคู่มาใช้กับวงเป็นคนแรกๆ ในระยะแรกของวง มีภาพลักษณ์ตัวเองว่าเป็นพวกมอด โด่งดังมากจากเพลงสัญลักษณ์วัยรุ่นในยุคนั้น คือเพลง My Generation (1965) ต่อมาในปี ค.ศ.1978 คีธ มูน ก็เสียชีวิตเพราะเสพยาเสพติดเกินขนาด แล้วก็ได้มือกลองมาใหม่ ชื่อ เคนนี โจนส์ แต่ต่อมาอีก 3 ปีก็แยกวงกัน แล้วก็กลับมารวมตัวกัน และก็มาแยกวงกันอีก และก็กลับมารวมตัวกัน แล้วก็มาแยกวงกันอีก จนกระทั่ง ปี 2002 จอห์น เอนทวิสเทิล มือเบสของวงก็เสียชีวิตเพราะเสพโคเคนเกินขนาด พวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้งในปี 2004 โดยออกตระเวนแสดงสดทั่วโลก และยังได้มือกลองอย่าง แซ๊ก สตาร์คกี้ มือกลองของวงoasis และเป็นลูกชายของ ริงโก้ สตารร์ อดีตมือกลองของวง เดอะ บีทเทิลส์ มาเป็นมือกลองให้กับเดอะฮู อีกด้วย จนกระทั่งปัจจุบัน

**ผลงาน**
 My Generation (UK) / The Who Sings My Generation (US) - 3 December 1965 - A Quick One (UK) / Happy Jack (US) - 9 December 1966 - The Who Sell Out - 15 December 1967 - Tommy - 23 May 1969 - Live at Leeds - 16 May 1970 (Recorded 14 February 1970) - Who's Next - 31 July 1971 (US) / 25 August 1971 (UK) - Quadrophenia - 19 October 1973 - The Who by Numbers - 18 October 1975 - Who Are You - 18 August 1978 - Face Dances - 16 March 1981 - It's Hard - 4 September 1982 - Endless Wire - 30 October 2006 


**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Pete Townshend's blog date=2008-05-17  official site-  The Who reference page-  The Who Location Guide date=2016-12-22  Guide to US & UK Who locations-  The Who Forum date=2007-03-03  Who discussion forum - features exclusive interview section-  Verboo Info Webpage about The Who at Verboo.-  The Who date=2008-09-23  at Rolling Stone
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเดคคาเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเอ็มซีเอเรเคิดส์
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:วงกลุ่มสี่สัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีจากลอนดอน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
เยส

เยส (Yes) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 สมาชิกรุ่นก่อตั้งคือ จอน แอนเดอร์สัน และคริส สไควร์ มีชื่อเสียงเป็นวงดนตรีที่มีโครงสร้างดนตรีซับซ้อน โดยได้อิทธิพลมาจากดนตรีคลาสสิก และมีเสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ของ จอน แอนเดอร์สัน
ในปี ค.ศ. 1983 ทางวงออกอัลบั้ม 90125 เปลี่ยนแนวทางดนตรีไปจากเดิม ไปเป็นดนตรีป๊อป เพลง Owner Of A Lonely Heart ซึ่งมีจังหวะดิสโก ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกา จัดอันดับโดยนิตยสารบิลบอร์ด
หน้าปกอัลบั้มของวงเยส เป็นภาพกราฟิกที่มีความงดงาม ออกแบบโดย Roger Dean ตั้งแต่อัลบั้มที่ 4 Fragile เป็นต้นมา ยกเว้นอัลบัม Going for the One, 90125, Big Generator และ Talk

**ประวัติ**

**ผลงาน**

**สตูดิโออัลบั้ม**
 Yes - July 25, 1969- Time and a Word - June 1970 / UK #45- The Yes Album - February 19, 1971 / UK #4; US #40- Fragile - November 26, 1971 / UK #7; US #4- Close to the Edge - September 15, 1972 / UK #4; US #3- Tales from Topographic Oceans - December 14, 1973 / UK #1; US #6- Relayer - December 13, 1974 / UK #4; US #5- Going for the One - July 22, 1977 / UK #1; US #8- Tormato - September 29, 1978 / UK #8; US #10- Drama - August 22, 1980 / UK #2; US #18- 90125 - November 14, 1983 / UK #16; US #5- Big Generator - September 28, 1987 / UK #17; US #15- Union - April 30, 1991 / UK #7; US #15- Talk - March 21, 1994 / UK #20; US #33- Open Your Eyes - November 24, 1997 / US #151- The Ladder - September 20, 1999 / UK #36; US #99- Magnification - September 10, 2001 / UK #71; US #186- Fly from Here - June 22, 2011 / UK #30; US #36- Heaven & Earth - 2014- The Quest - 2021- Mirror to the Sky - 2023

**บันทึกการแสดงสด**
 Yessongs - May 18, 1973 / UK #7; US #12- Yesshows - December 19, 1980 / UK #22; US #43- 9012Live: The Solos - November 7, 1985 / UK #44; US #81- Keys to Ascension - October 28, 1996 / UK #48; US #99- Keys to Ascension 2 - November 3, 1997 / UK #62- House of Yes: Live from House of Blues - September 25, 2000

**อัลบั้มรวมฮิต**
 Yesterdays - February 28, 1975 /UK #27; US #17- Classic Yes - November 30, 1981 / US #142- Yesstory - September 15, 1992- Highlights: The Very Best of Yes - September 20, 1993- Something's Coming: The BBC Recordings 1969-1970 - October 14, 1997- Keystudio - May 21, 2001- The Ultimate Yes: 35th Anniversary Collection - July 28, 2003 / UK #10; US #131

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Yesworld: The Official Yes site-  Yesfans: The Official Yes fan forum-  Forgotten Yesterdays: A Comprehensive Guide to Yes Shows- http://www.oknation.net/blog/chandra/2007/06/02/entry-1
ย
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอีเล็คตร้าเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:วงกลุ่มห้าสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีจากลอนดอน
หมวดหมู่:นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
เจเนซิส (วงดนตรี)

เจเนซิส (Genesis) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2510 โดยในระยะแรกเล่นในแนวป็อปร็อก ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1970 วงเริ่มเปลี่ยนแนวไปเป็น โปรเกรสซีฟร็อก  มีโครงสร้างทางดนตรีที่ซับซ้อนขึ้น เน้นการประสานเสียงทางดนตรีมากขึ้น
จนถึงปัจจุบัน เจเนซิส มียอดขายอัลบั้มรวมทั้งสิ้นประมาณ 150 ล้านชุด ติดอันดับ 1 ใน 30 ศิลปินที่มียอดขายสูงสุด

**ประวัติ**

**ผลงาน**

**อัลบั้ม**
 From Genesis to Revelation - March 7, 1969 / US #170 - Trespass - October 23, 1970 / UK #98  - Nursery Cryme - November 12, 1971 / UK #39  - Foxtrot - October 6, 1972 / UK #12  - Genesis Live - August 3, 1973 / UK #9 US #105 - Selling England by the Pound - October 12, 1973 / UK #3 (Silver) US #70 (Gold) - The Lamb Lies Down on Broadway - November 29, 1974 / UK #10 (Gold) US #41 (Gold) - A Trick of the Tail - February 20, 1976 / UK #3 (Gold) US #31 (Gold) - Wind & Wuthering - December 27, 1976 / UK #7 US #26 - Seconds Out - October 21, 1977 / UK #4 (Gold) US #47 - ...And Then There Were Three... - April 7, 1978 / UK #3 (Gold) US #14 (Platinum) - Duke - March 28, 1980 / UK #1 (Platinum) US #11 (Platinum) - Abacab - September 18, 1981 / UK #1 (Gold) US #7 (2x Platinum) - Three Sides Live - June 1, 1982 / UK #2 US #10 (Gold) - Genesis - October 3, 1983 / UK #1 (2x Platinum) US #9 (4x Platinum) - Invisible Touch - June 9, 1986 / UK #1 (4x Platinum) US #3 (6x Platinum) - We Can't Dance - November 11, 1991 / UK #1 (5x Platinum) US #4 (4x Platinum) - Live/The Way We Walk, Volume One: The Shorts - November 16, 1992 / UK #3 US #35 - Live/The Way We Walk, Volume Two: The Longs - January 11, 1993 / UK #1 US #20 - Calling All Stations - September 1, 1997 / UK #2 (Gold) US #54

**อื่นๆ**
 And the Word Was..... - January 1, 1987   - Genesis Archive 1967-75 - June 22, 1998 / UK #35  - Turn It On Again: The Hits - October 25, 1999 / UK #4 US #65 - Genesis Archive 2: 1976-1992 - November 6, 2000   - Platinum Collection - November 29, 2004 / UK #21 US #100

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official Genesis Website-  Official Peter Gabriel Website-  Official Phil Collins Website-  Official Steve Hackett Website-  Offical Chester Thompson Website-  Official Anthony Phillips Website-  Offical Ray Wilson Website date=2007-09-29 
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดลอนดอนเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเวอร์จิ้นเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเดคคาเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเอบีซีเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอิมพัลส์! เรเคิดส์
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปร็อกสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
เซงิ โอเซกิ

เซกิ โอเซกิ (Ozeki Seigi; เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2516) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงไทย จากการแสดงละครเวทีเรื่อง คู่กรรม (2546) รับบทเป็บโกโบริ

**ประวัติ**
เซกิเป็นชาวเมืองฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมดสามคน มีพี่สาวสองคน สำเร็จการศึกษาโทเกียวโชกางากูอิง (Tokyo Shokagakuin) สาขาแฟชั่นดีไซน์ เขาเข้าสู่วงการบันเทิงโดยบังเอิญ จากการที่มีแมวมองชวนเขาถ่ายแบบ และทำงานเป็นนายแบบในประเทศญี่ปุ่น ต่อมา พ.ศ. 2546 เขาได้งานโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่งในไทย ก็ถูกทาบทามให้แสดงละครเวทีเรื่อง คู่กรรมเดอะมิวสิคัล เพราะเขามีบุคลิกตรงกับโกโบริ ตัวเอกของเรื่อง หลังทดสอบการแสดง เขาต้องฝึกร้องและฟังเพลงที่จะต้องแสดงเป็นภาษาไทย โดยใช้เวลาเพียงสัปดาห์เดียวก็จำได้ จากนั้นเขาจึงมีผลงานการแสดงในไทยเรื่อยมา เช่น คู่แรด  (2550) รับบท เซกิ และ ซามูไร อโยธยา (2553) รับบท ยามาดะ นางามาซะและภาพยนต์เรื่องช.พ.๑ สมรภูมิคืนชีพ รับบท ร้อยเอกนากามูระ
เซกิได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตวัฒนธรรมไทยประจำ พ.ศ. 2554 จากกระทรวงวัฒนธรรม

**ผลงาน**

**ภาพยนตร์**

**ละครโทรทัศน์**

**ละครเวที**

**มิวสิกวิดีโอ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บแฟนคลับเซกิ โอเซกิ date=2010-05-07 -  บล็อกของเซกิ โอเซกิ-  หนังดี-  บทความละครเวทีคู่กรรม จากคอลัมน์รู้ไปโม้ด
ซเซกิ โอเซกิ
หมวดหมู่:บุคคลจากฟูกูชิมะ
หมวดหมู่:นักแสดงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นายแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นในประเทศไทย
พญาผายู

พญาผายู (langx|nod|60px) เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา ปกครองในปี พ.ศ. 1879 - 1898 รวมการครองราชย์ 19 ปี ทรงเป็นพระราชโอรสในพญาคำฟู พระนามว่า เจ้าผายู ทรงสืบราชบัลลังจากพญาคำฟูซึ่งเป็นพระราชบิดา ภายหลังพญาคำฟูเสด็จสวรรคตจากการถูกเงือกหรือจระเข้กัด
ตามตำนานสิบห้าราชวงศ์ได้กล่าวถึงการขึ้นครองราชของพญาผายูไว้ว่า "เมื่อนั้นเจ้าพ่อท้าวผายูอายุได้ 28 ปี เสนาอามาตรย์ทังหลาย ก็หื้ออภิเษกหื้อเป็นพระญาในเมืองเชียงใหม่ ในปีดับเล้า ศักราชได้ 707 ตัว " เมื่อทรงครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงย้ายราชธานีจากนครเชียงแสนที่พระราชบิดาย้ายไป กลับมายังนครเชียงใหม่อีกครั้ง
พญาผายูทรงเป็นกษัตริย์ที่ทรงอยู่ในทศพิธราชธรรม บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข พุทธศาสนารุ่งเรือง จนเสด็จสวรรคต พ.ศ. 1898 เมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษา เสนาอำมาตย์จึงพร้อมใจกันไปอัญเชิญเอาท้าวกือนา พระราชโอรสซึ่งไปครองเมืองเชียงแสนมาเป็นกษัตริย์สืบสันติวงศ์สืบต่อ

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
พญาแสนเมืองมา

พญาแสนเมืองมา (langx|nod|80px) เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่ ครองราชย์ในปี พ.ศ. 1928 จนถึง พ.ศ. 1944 รวม 16 ปี 

**พระราชประวัติ**
พญาแสนเมืองมาเป็นพระราชโอรสของพญากือนากับพระนางยสุนทราเทวี เมื่อพระราชสมภพเมืองประเทศราชเอาเครื่องราชบรรณาการมาถวายจำนวนมาก พระราชบิดาจึงได้ขนานพระนามว่าท้าวแสนเมืองมาราชบุตร
เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ท้าวมหาพรหมพระปิตุลาของพระองค์ ซึ่งครองเมืองเชียงราย ไดยกพลมาชิงบัลลังก์ แต่เจ้าแสนเมืองมาก็สามารถปกป้องราชบัลลังก์ได้สำเร็จ แล้วราชาภิเษกเป็นพญาในเมืองเชียงใหม่ขณะพระชนมายุได้ 14 พรรษา
ขณะที่มีพระชนมมายุ 39 ปี พระองค์โปรดให้สร้างเจดีย์หลวงกลางเวียงเชียงใหม่ แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จดีก็สวรรคต ขณะพระชนมายุได้ 39 พรรษา

**ราชตระกูล**

**อ้างอิง**
 เชิงอรรถ
 บรรณานุกรม- หน้า =
*อ้างหนังสือ| ผู้แต่ง = อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว และ เดวิด เค. วัยอาจ| ชื่อหนังสือ =  ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่| จังหวัด = เชียงใหม่| พิมพ์ที่ = ซิลค์เวอร์ม| ปี =  2543| ISBN = 978-974-9575-51-2| จำนวนหน้า = 232| หน้า = 58-65- อ้างหนังสือ| ผู้แต่ง = สรัสวดี อ๋องสกุล| ชื่อหนังสือ =  กษัตริย์ล้านนาเชียงใหม่| จังหวัด = เชียงใหม่| พิมพ์ที่ = ศูนย์ล้านนาศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่| ปี =  2557| ISBN = 978-974-672-853-9| จำนวนหน้า = 166| หน้า = 47-50

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  พญาแสนเมืองมาfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ต้าเหลียน

ต้าเหลียน เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว ของมณฑลเหลียวหนิง และยังมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จนได้รับการขนานนามเป็น ฮ่องกงแห่งจีนเหนือ ซึ่งครั้งหนึ่ง เคยถูกยึดครองทั้งจากญี่ปุ่น และรัสเซียในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงศตวรรษที่ 20 จึงยังมีกลิ่นอายของบรรยากาศสถาปัตยกรรมแบบรัสเซียปะปนหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างภายในตัวเมือง 
ปัจจุบันต้าเหลียนมีสถานะเป็นเมืองเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลที่สำคัญ และเจริญรุ่งเรืองมากของจีน จึงมีนักลงทุนจากต่างชาติเข้ามาลงทุนมากมาย โดยเฉพาะนักลงทุนชาวญี่ปุ่น 
เมืองต้าเหลียนตั้งอยู่ที่ปลายคาบสมุทรเหลียวหนิงล้อมรอบด้วยทะเล สามด้าน และเป็นเมืองตากอากาศที่สำคัญทางภาคเหนือ 
ทั้งยังเป็นเมืองที่มีความปลอดภัย และ สภาพแวดล้อมดีเลิศจนได้รับการจัดลำดับจาก สหประชาชาติให้เป็น 1 ใน 500 เมืองทั่วโลกที่มีสภาพแวดล้อมยอดเยี่ยมในปี 2001 และ จากการบริหารพัฒนาเมืองที่มีประสิทธิภาพ ต้าเหลียนจึงถูกยกฐานะเป็นเมืองต้นแบบใน การพัฒนา ให้กับเมืองต่างๆ ของจีน ตัวอย่างเช่น โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ ซึ่งได้ถูกทยอยย้ายออกไปอยู่นอกเมืองจนปัจจุบัน ต้าเหลียนจัดได้ว่าเป็นเมืองที่สะอาดและ อากาศดีที่สุดในจีนเหนือ

**ภาพ**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นครในมณฑลเหลียวหนิง
หมวดหมู่:เขตเศรษฐกิจพิเศษในประเทศจีน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์จีน–สหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ทะเลเหลือง
หมวดหมู่:สนธิสัญญาพอร์ตสมัท
หมีเซิน

หมีเซิน (Mỹ Sơn) เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ  ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง

**มรดกโลก**
ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้-  (ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม-  (iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

**อ้างอิง**
  เวียดนามพัฒนาแหล่งมรดกโลกหมีเซิน โดย โบราณคดีไทย date=2007-07-15 
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 13
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศเวียดนาม
ม
หมวดหมู่:จังหวัดกว๋างนาม
มาย เฟือง ทวี้

thumb
มาย เฟือง ทวี้ (Mai Phương Thúy) เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย  เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์

**อ้างอิง**
  มิสเวียดนามที่ใคร ๆ ยังไม่เคยรู้ date=2007-03-22 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข่าวภาษาอังกฤษ Mai Phuong Thuy is Miss Viet Nam- http://maiphuongthuy.bravehost.com date=2016-03-04 
หมวดหมู่:นางแบบเวียดนาม
หมวดหมู่:บุคคลจากฮานอย
คิงคริมสัน

คิง คริมสัน (King Crimson) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยมือกีตาร์ โรเบิร์ต ฟริปป์ และมือกลอง ไมเคิล ไจล์ส   ชื่อวงตั้งขึ้นโดย ปีเตอร์ ซินฟิลด์  มีความหมายว่า Ba‘al Zebûb (ภาษาอาหรับ หมายความว่า 'Lord of Zebûb' หรือ 'เจ้าชายปิศาจ')
ดนตรีของคิง คริมสัน จัดเป็นประเภท โปรเกรสซีฟร็อก ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีหลายแนว ไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส, คลาสสิก, ไซคีเดลิก, เฮฟวีเมทัล หรือ โฟล์ก  ดนตรีของคิง คริมสัน เป็นต้นแบบของวงดนตรีร็อกรุ่นหลังหลายวง อาทิ เนอร์วานา, ไนน์ อินช์ เนล
คิง คริมสัน เปิดตัวครั้งแรกในการแสดงสดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2512 ต่อมาได้แสดงฟรีคอนเสิร์ตที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ก ลอนดอน ในเดือนกรกฎาคม ต่อหน้าผู้ชม 650,000 คน  และวางตลาดอัลบั้มแรก In the Court of the Crimson King ในเดือนตุลาคม  อัลบั้มนี้ได้รับคำชื่นชมจาก พีท ทาวน์เซนต์ แห่งวงเดอะ ฮู ว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม 
ภาพหน้าปกอัลบั้ม In the Court of the Crimson King ออกแบบโดย Barry Godber (1946–1970) ศิลปินและคอมพิวเตอร์โปรแกรมเมอร์ ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย หลังจากอัลบั้มออกวางจำหน่ายไม่นาน   อัลบั้มนี้เป็นที่นิยมของนักสะสม และถูกกล่าวถึงในมังงะของ โอโตโมะ คัทสุฮิโร (ผู้เขียน อะกิระ) เรื่อง Hair ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Young Comic ฉบับวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 โดยสำนักพิมพ์ Shonen Goho-Sha 

**ผลงาน**

**สตูดิโออัลบั้ม**
 In the Court of the Crimson King (October 1969); US #28 UK #3 Gold- In the Wake of Poseidon (May 1970); US #31 UK #4- Lizard (December 1970); US #113 UK #29- Islands (December 1971); US #76 UK #30- Larks' Tongues in Aspic (April 1973); US #61 UK #20- Starless and Bible Black (June 1974); US #64 UK #28- Red (October 1974); US #66- Discipline (1981); US #45- Beat (1982); US #52- Three of a Perfect Pair (1984); US #58 UK #30- THRAK (1995); US #83- The ConstruKction of Light (2000)- The Power to Believe (2003); US #150

**บันทึกการแสดงสด**
 Earthbound (1972)- USA (1974)- The Great Deceiver (1992, recorded 1973-1974)- B'Boom: Live in Argentina (1995, recorded 1994)- THRaKaTTaK (1996, recorded 1995)- Epitaph (1997, recorded 1969)- The Night Watch (1998, recorded 1973)- Absent Lovers: Live in Montreal (1998, recorded 1984)- Cirkus: The Young Persons' Guide to King Crimson Live (1999, recorded 1969-1998)- Live in Mexico City (1999, recorded 1996)- The ProjeKcts (1999, recorded 1997-1999)- The Deception of the Thrush: A Beginners' Guide to ProjeKcts (1999, recorded 1997-1999)- The Beginners' Guide to the King Crimson Collectors' Club (2000, recorded 1969-1998)- Heavy ConstruKction (2000)- VROOOM VROOOM (2001, recorded 1995-1996)- Ladies of the Road (2002, recorded 1971-1972)- EleKtrik: Live in Japan (2003)- The Power To Believe Tour Box (2003)- Live in Argentina (2012, recorded 1994)

**อ้างอิง**
 http://www.progressiveears.com/frippbook/contents.htm date=2015-01-17 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Elephant Talk-  Krimson News date=2007-09-29 -  ProjeKction date=2010-12-29 -  ประวัติวง King Crimson จาก allmusic.com-  King Crimson จาก last.fm
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512
หมวดหมู่:วงกลุ่มห้าสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:วงกลุ่มสี่สัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:วงกลุ่มหก
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
หมวดหมู่:นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
ISO 216

ISO 216 เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก
ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า

**รูปแบบกระดาษชนิด A**
รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)

**ความแตกต่างระหว่างชนิด A, B, C**

**อ้างอิง**
  International standard paper sizes: เหตุผลและรายละเอียดของ ISO 216-  ISO 216 ที่ iso.org
216
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง เป็นทางหลวงแผ่นดินไปยังภาคใต้ฝั่งอันดามัน เป็นทางหลวงแผ่นดินเลนถนนตลอด 4 เลน และมีความสำคัญ เพราะเป็นเส้นทางที่ไม่มีทางเขา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 403 สามารถแบ่งเส้นทางออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่
- ช่วงแรกเริ่มต้นจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านอำเภอร่อนพิบูลย์ ข้ามทางรถไฟสายใต้ และบรรจบกับ 41ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก 
- ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4301 บริเวณสามแยกทุ่งสง แล้ววิ่งไปทางตะวันตก ออกจากตัวอำเภอทุ่งสง และเข้าสู่ทางแยกต่างระดับทุ่งสง แล้วมุ่งทางตะวันตก ผ่านอำเภอรัษฎา อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง ผ่าน 4ถนนเพชรเกษมที่สี่แยกอันดามัน แล้วไปบรรจบกับ 419ถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ที่แยกนาขา อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง 
- ช่วงที่ 3 แยกจากถนนในอำเภอเมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่าน419ถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ขนานไปกับแม่นํ้าตรัง สิ้นสุดเส้นทางที่อำเภอกันตัง

**รายละเอียดของเส้นทาง**
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร
ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419  ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร
ช่วงที่ 3 เริ่มจากอำเภอเมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร
เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน

**รายชื่อทางแยก**

**เกร็ด**
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทุ่งสง–บ้านจำปา ปัจจุบันเป็น 4305 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4305
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงอำเภอรัษฎา-อำเภอห้วยยอด ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น 4269 ถนนเทศารัษฎา
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทางเข้าศาลหลักเมืองตรัง ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น 4306 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4306 ต่อมาได้โอนเป็นทางหลวงท้องถิ่น

**อ้างอิง**
  แผนที่จาก Google
403
3-403
403
403
แม่แบบ:ต้องการแหล่งที่มาภาพ

== ต้องการแหล่งที่มาสำหรับภาพที่คุณอัปโหลด**
ขอขอบคุณที่คุณได้อัปโหลดภาพดังต่อไปนี้:-  วันที่แจ้ง: 
ขณะนี้ภาพดังกล่าวได้พบว่าไม่ได้ระบุถึงเจ้าของภาพ ซึ่งหากเป็นภาพที่นำมาจากเว็บไซต์ อย่าลืมที่จะระบุลิงก์ไปที่หน้าของภาพนั้น หรือหน้าที่ใช้ภาพดังกล่าว ซึ่งทางวิกิพีเดียนั้นมีนโยบายที่เคร่งครัดในเรื่องลิขสิทธิ์ โดยภาพดังกล่าวจะถูกลบทิ้งภายใน 7 วัน หากไม่มีการระบุ สัญญาอนุญาต และ แหล่งที่มา - หากไม่ทราบหรือไม่แน่ใจ กรุณาศึกษานโยบายการใช้ภาพ และสอบถามได้ที่แผนกช่วยเหลือ- สำหรับภาพที่คุณได้อัปโหลดไว้แล้วและเพื่อป้องกันการถูกลบ สามารถเข้าไปแก้ไขและระบุเพิ่มเติมได้ที่หน้าของภาพดังกล่าว และคลิกแก้ไขเหมือนการแก้ไขบทความตามปกติ- สำหรับครั้งต่อไปที่คุณอัปโหลดภาพ ให้ระบุได้จากหน้าอัปโหลดโดยตรง ในกล่องคำอธิบายโดยย่อ
ขอขอบคุณสำหรับความร่วมมือและร่วมเขียนในวิกิพีเดีย

**ดูเพิ่ม**
 แม่แบบ:ต้องการสถานะภาพ
หมวดหมู่:วิดีโอเกม

หมวดหมู่:เกม
หมวดหมู่:สื่อดิจิทัล
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์แอปพลิเคชัน
หมวดหมู่:เกมอิเล็กทรอนิกส์
หมวดหมู่:Interactive art
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา

เสาห้าระบบ บันทึกไว้โดย วิกโนลา หรืออีกชื่อหนึ่งคือ Regole delle cinque ordini d'architettura.
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา (Giacomo Barozzi da Vignola , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม  บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า วิกโนลา , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)
Le due regole della prospettiva prattica, 1682

**อ้างอิง**
 Giorgio Vasari, Le Vite... (1568 edition; Volume IV, 94-95).- G. Loukmski, 1927. Remains a standard monograph.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติโดยย่อ (Brief biographical sketch)-  งานเขียนของ เปาโล เซาลี เกี่ยวกับ วิกโนลา จากมุมมองของชาวเมือง โบโลนยา (Paolo Zauli on Vignola from a Bolognese perspective) date=2004-08-04 -  อิทธิพลของแนวคิด จาก วิกโนลา ในการออกแบบสวน (Vignola's effect on garden design) date=2006-12-14 
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2050
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
1573