Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2551 เมษายน 21

* สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เปิดเผยว่าการฟ้องร้องของเทสโก้ โลตัส เรียกค่าเสียหายจากบรรณาธิการ และคอลัมนิสต์ กรุงเทพธุรกิจ และกรรมการ หอการค้าไทย เป็นเงิน  1,200 ล้านบาท ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหวังค่าชดเชย แต่มุ่งหวังให้หยุดการนำเสนอข่าว เป็นการใช้กลไกทางกฎหมายเป็นเครื่องมือในการปิดกั้น สิทธิเสรีภาพของสื่อมวลชน เพื่อมิให้ทำหน้าที่ในการนำเสนอข้อเท็จจริงและวิพากษ์วิจารณ์การกระทำที่มีผลกระทบต่อสาธารณะ  (สมาคมนักข่าว)
}
ธงชาติซูดานใต้

ธงชาติซูดานใต้ เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอน โดยแถบกลางธงเป็นแถบสีแดงขนาบด้วยขอบสีขาวที่ตอนบนและตอนล่าง แถบบนสุดมีสีดำ แถบล่างสุดเป็นสีเขียว ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับธงชาติเคนยามาก ทึ่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีน้ำเงิน ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองดวงหนึ่ง ธงดังกล่าวนี้เดิมใช้เป็นธงของขบวนการประชาชนปลดปล่อยซูดาน (Sudan People's Liberation Movement) ต่อมาจึงถือเป็นธงของรัฐบาลซูดานใต้อย่างเป็นทางการภายหลังการลงนามในความตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จเพื่อยุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง
ในธงนี้ สีดำเป็นสัญลักษณ์แทนตัวชาวซูดานใต้ สีแดงคือสีของเลือดที่หลั่งออกมาเพื่ออิสรภาพ สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดิน ส่วนดาวสีทอง หรือดาวแห่งเบธเลเฮมนั้น เป็นตัวแทนของความสามัคคีระหว่างรัฐของซูดานใต้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=Southern Sudan
หมวดหมู่:ประเทศซูดานใต้
ซูดานใต้
ธงชาติเซเนกัล

ธงชาติเซเนกัล เป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้งอย่างธงชาติฝรั่งเศส กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง กลางแถบสีเหลืองมีรูปดาวห้าแฉกสีเขียว 1 ดวง เหตุที่ธงมีลักษณะอย่างนี้ก็เนื่องจากได้รับอิทธิพลทางความคิดจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม ส่วนสีในธงนี้จัดเป็นกลุ่มสีพันธมิตรแอฟริกา เริ่มใช้เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2503
ธงชาติเซเนกัลมีที่มาจากธงชาติสหพันธรัฐมาลี ซึ่งก่อตั้งจากดินแดนซูดานของฝรั่งเศสขึ้นในปี พ.ศ. 2502 และได้รับสิทธิปกครองตนเองในปี พ.ศ. 2503 ก่อนจะล่มสลายลงในปีเดียวกันเนื่องจากความไม่ลงรอยทางการเมือง ระหว่างประเทศเซเนกัลกับประเทศมาลี ซึ่งร่วมในสหพันธรัฐดังกล่าว ธงของประเทศนี้มีลักษณะคล้ายธงชาติเซเนกัลในปัจจุบัน แต่ที่กลางธงเป็นรูปคนสีดำ

**ดูเพิ่ม**
 ตราแผ่นดินของเซเนกัล- แป็งเซตูโวกอรา ฟราเปเลบาลาฟง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติเซเนกัล
ซเนกัล
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศเซเนกัล
ธงชาติกินี

ธงชาติกินี เริ่มใช้หลังประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ลักษณะเป็นธงสามสีอย่างธงชาติฝรั่งเศส กล่าวคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวตั้ง เรียงจากด้านคันธงไปยังปลายธงคือ สีแดง สีเหลือง และสีเขียว แต่ละแถบกว้างเท่ากัน ถือได้ว่าธงนี้ได้รับอิทธิพลในการออกแบบจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเดิมโดยตรง
สีในธงนี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยมีที่มาจากสีของขบวนการ Rassemblement Democratique Africaine ซึ่งเป็นขบวนการเรียกร้องเอกราชของกินี ส่วนเหตุที่เรียงแถบสีตามแนวตั้ง ก็เพื่อให้ต่างจากธงชาติกานาซึ่งประกาศใช้ธงสามสีเช่นนี้ก่อนในปี พ.ศ. 2500 โดยแถบสีธงในนั้นเรียงกันตามแนวนอน ส่วนธงที่คล้ายกับธงชาติกินีที่สุดคือธงชาติมาลี ซึ่งใช้สีธงและเรียงแถบสีธงในลักษณะเดียวกัน เว้นแต่ว่าลำดับแถบสีธงนั้นจะเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง 
สำหรับความหมายของสีธงนั้น สีแดงหมายถึงการเสียสละของประชาชน สีเหลืองหมายถึงดวงอาทิตย์และความอุดมสมบูรณ์ของโลก และสีเขียวหมายถึงบรรดาพันธุ์พืชต่างๆ ในประเทศกินี

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติกินี
กินี
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศกินี
ธงชาติกินี-บิสเซา

ธงชาติกินี-บิสเซา (Bandeira da Guiné-Bissau.) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อประเทศได้รับอิสรภาพจากสาธารณรัฐโปรตุเกสในวันที่3 มีลักษณะเป็นธงสามสี พื้นธงแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนแรกเป็นแถบสีแดงแนวตั้งอยู่ที่ด้านติดคันธง ความกว้างเป็น 1 ใน 3 ของความยาวธงทั้งหมด ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ พื้นธงที่เหลืองแบ่งครึ่งเป็น 2 ส่วนตามแนวนอน ครึ่งบนสีเหลือง ครึ่งล่างสีเขียว สีเหล่านี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยดัดแปลงมาจากธงชาติกานา
ความหมายของสีในธงชาตินั้น สีแดงหมายถึงเลือดของผู้สละชีพเพื่อเอกราชชาติ สีเขียวหมายถึงป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์และความหวัง สีเหลืองความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ และดาวสีดำหมายถึงเอกภาพของทวีปแอฟริกา

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติเคปเวิร์ด

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติกินี-บิสเซา
ก
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศกินี-บิสเซา
แห่นางดาน

พิธีแห่นางดาน คำว่านางดาน หรือนางกระดาน หมายถึงแผ่นไม้กระดานขนาดกว้างหนึ่งศอกสูงสี่ศอก ที่วาดหรือแกะสลักรูปเทพบริวารในคติพราหมณ์ จำนวน 3 องค์ แผ่นแรก คือ พระอาทิตย์ พระจันทร์ แผ่นที่สองคือแม่พระธรณี แผ่นที่สามคือพระแม่คงคา เพื่อใช้ในขบวนแห่เพื่อรอรับเสด็จพระอิศวรที่เสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลก ณ เสาชิงช้า
เชื่อกันว่าการเสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลกเพื่อประสาทพรให้เกิดความสงบสุข ให้เกิดน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และช่วยคุ้มครองมนุษย์โลกให้ปลอดภัย  ซึ่งตามความเชื่อการเสด็จลงมาของพระอิศวรจะต้องเสด็จลงมาในเดือนอ้าย ซึ่งเป็นปีใหม่ของชาวพราหมณ์ฮินดู เพื่อให้ประเพณีแห่นางดานเป็นที่รู้จักและคงไว้ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ของเมืองนครศรีธรรมราชและกำเนิดขึ้นเป็นแห่งแรกในเมืองไทย
ปัจจุบัน ประเพณีแห่นางดาน จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน ของทุกปี โดยแต่ก่อนมีขบวนแห่นางดานจากสนามหน้าเมืองมายังหอพระอิศวร ปัจจุบันมีขบวนแห่นางดานจากฐานพระสยมมายังสวนสาธารณะพระศรีธรรมาโศกราช การแสดงแสง สี เสียง ตำนานนางดานและเทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง การจำลองพิธีแห่นางดาน และการโล้ชิงช้า ซึ่งเป็นการโล้ชิงช้านอกเขตเมืองหลวงแห่งเดียวของไทยในปัจจุบัน โดยเทศบาลนครนครศรีธรรมราชเป็นผู้รับผิดชอบ และถือเป็นกิจกรรมสำคัญในปฏิทินการท่องเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกด้วย 
หมวดหมู่:ประเพณีไทยภาคใต้
หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:อาณาจักรนครศรีธรรมราช
หมวดหมู่:วัฒนธรรมของจังหวัดนครศรีธรรมราช
ธงชาติมอริเตเนีย

ธงชาติของมอริเตเนีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน  พื้นสีเขียว กลางธงมีรูปจันทร์เสี้ยวหงาย ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวมีรูปดาวห้าแฉกสีทอง 1 ดวง เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2502 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส
พื้นธงสีเขียว รูปจันทร์เสี้ยวและดาว สัญลักษณ์ทั้งสองอย่างนี้หมายถึงศาสนาอิสลามอันเป็นศาสนาประจำชาติ สีทองหมายถึงทรายในทะเลทรายซาฮารา อนึ่ง ทั้งสีเขียวและสีทองนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาด้วย สีแดงทั้งบนและล่างหมายถึงทวีปแอฟริกา

**ธงชาติผืนใหม่**
ธงชาติมอริเตเนียในอดีต (1 เมษายน พ.ศ. 2502 – 15 สิงหาคม พ.ศ. 2560)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติมอริเตเนีย
มอริเตเนีย
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศมอริเตเนีย
ธงชาติโตโก

ธงชาติโตโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 500 ส่วน ยาว 809 ส่วน (หรือสัดส่วน 1:1.618 ซึ่งมีชื่อเรียกเฉพาะว่า สัดส่วนสี่เหลี่ยมผืนผ้าทองคำ) ภายในแบ่งเป็นริ้วสีเขียวสลับสีเหลือง 5 ริ้ว เป็นสีเขียว 3 ริ้ว สีเหลือง 2 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง กว้างยาวเท่ากับ 3 ใน 5 ของความกว้างธงชาติ ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง ธงนี้ใช้สีพันธมิตรแอฟริกาเป็นหลักในการออกแบบ ส่วนรูปแบบธงนั้นคล้ายกับธงชาติไลบีเรีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงชาติสหรัฐอเมริกาอีกทอดหนึ่ง ออกแบบโดยอาห์ยี พอล (Ahyi Paul) ศิลปินชาวโตโก
และเริ่มใช้เป็นธงชาติในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2503 อันเป็นวันที่โตโกประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส

**ธงชาติในสมัยต่างๆ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติโตโก
ตโโก
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศโตโก
กระดูกลูเนท

กระดูกลูเนท หรือ กระดูกรูปเสี้ยวพระจันทร์ (Lunate bone; Semilunar bone) เป็นกระดูกในที่อยู่ภายในมือของมนุษย์ มีลักษณะเด่นคือมีความเว้าและรูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ตั้งอยู่บริเวณตรงกลางของกระดูกข้อมือแถวต้น (proximal row) อยู่ระหว่างกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone)
คำว่า ลูเนท (lunate) มาจากรากศัพท์ภาษาละตินคำว่า luna ที่แปลว่า ดวงจันทร์

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านบน (superior surface) มีลักษณะนูน เรียบ เกิดเป็นพื้นผิวข้อต่อกับกระดูกเรเดียส (radius)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นรอยเว้าขนาดลึกในแนวจากหน้าไปหลัง เกิดข้อต่อกับหัวกระดูกแคปปิเตต (capitate) และหน้าประกบที่มีลักษณะแคบและยาว ซึ่งแยกจากพื้นผิวอื่นๆ โดยสันตื้นๆ เป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate)
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal) และด้านฝ่ามือ (palmar surfaces) มีลักษณะขรุขระ เป็นที่ยึดเกาะของเอ็น
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะแคบ แบน เป็นหน้าประกบรูปเสี้ยวพระจันทร์เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เป็นหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ เกิดเป็นพื้นผิวข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular)

**ภาพอื่นๆ**
ลูเนท
หมวดหมู่:ข้อมือ
ลูเนท

ลูเนท (Lun8) เป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยแฟนตาจิโอ ในปี ค.ศ. 2023 กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกแปดคน ได้แก่ ชาเอล, จิน ซู, ทาคุมะ, จุน อู, โท ฮย็อน, เอียน, จี อึน-โฮ และ อึน ซ็อบ พวกเขาเปิดตัวในวันที่ 15 มิถุนายน 2023 ด้วยอีพีชื่อ Continue?

**ผลงานเพลง**

**อีพี**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  on Fantagio ko
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเคป็อป
หมวดหมู่:เคป็อป
หมวดหมู่:นักร้องเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บอยแบนด์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติเกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติเกาหลี
กระดูกไตรกีตรัล

กระดูกไตรกีตรัล (Triquetral bone; หรืออาจเรียกว่า triquetrum bone, cuneiform bone, pyramidal bone, cubital bone, three-cornered bone, และ triangular bone) เป็นกระดูกที่อยู่บริเวณข้อมือ อยู่บริเวณด้านใกล้กลาง (medial side) ของกระดูกข้อมือแถวต้น ระหว่างกระดูกลูเนท (lunate) และกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) กระดูกนี้อยู่ด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของมือ แต่ไม่เกิดข้อต่อกับกระดูกอัลนา กระดูกไตรกีตรัลเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม, กระดูกฮาเมต (hamate) , และกระดูกลูเนท กระดูกนี้มีโอกาสหักมากเป็นอันดับที่ 3 เมื่อเกิดกระดูกข้อมือหัก
กระดูกไตรกีตรัลมีลักษณะเด่นคือ มีรูปร่างคล้ายพีระมิด และที่เด่นชัดที่สุดคือรอยบุ๋มรูปวงรีที่อยู่บนพื้นผิวด้านหน้า ซึ่งเป็นบริเวณเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม กระดูกนี้อยู่ด้านบนและด้านอัลนาของข้อมือ ในการคลำกระดูกนี้เพื่อตรวจ มือต้องอยู่ในท่าเบนไปทางนิ้วหัวแม่มือเพื่อให้กระดูกไตรกีตรัลเลื่อนออกจากสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกอัลนา (ulnar styloid process) กระดูกไตรกีตรัลอาจหาได้ยากเพราะว่ากระดูกนี้วางตัวอยู่ใต้กระดูกพิสิฟอร์ม
รากศัพท์ของชื่อกระดูกนี้มาจากภาษาละติน triquetrus ซึ่งแปลว่า สามเหลี่ยม (three-cornered)

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านบน (superior surface) ด้านใกล้กลาง (medial) มีลักษณะขรุขระ และไม่เกิดข้อต่อกับกระดูกอื่นๆ และพื้นผิวด้านข้าง (lateral) เป็นพื้นผิวข้อต่อนูน เกิดข้อต่อกับแผ่นรองข้อต่อรูปสามเหลี่ยม (triangular articular disk) ของข้อมือ
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) ซึ่งชี้ไปทางด้านข้าง มีลักษณะเว้า โค้งวกคล้ายคลื่น เรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate)
พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) ขรุขระ เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ส่วนใกล้กลางเป็นหน้าประกบรูปวงรี ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม ส่วนด้านข้างมีลักษณะขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็น
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ซึ่งเหมือนเป็นฐานของพีระมิด มีลักษณะเป็นหน้าประกบแบนรูปสี่เหลี่ยม เกิดข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) ซึ่งเหมือนเป็นยอดของพีระมิด มีลักษณะเป็นยอดแหลมและขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นอัลนาคอลแลทเทอรัลของข้อมือ (ulnar collateral ligament of the wrist)

**ภาพอื่นๆ**
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ตไรกีตรัล
หมวดหมู่:ข้อมือ
มอเดิร์นร็อก

มอเดิร์นร็อก (Modern rock) เป็นคำที่มักใช้อธิบายถึงดนตรีร็อก ที่มักใช้ในสถานีวิทยุในสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มแรกใช้กับเพลงพังก์ร็อกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่จะเริ่มนิยมใช้ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และคำว่า มอเดิร์นร็อกก็ทำให้เห็นคำแตกต่างเมื่อเทียบกับคำว่า คลาสสิกร็อก ที่จะมุ่งประเด็นเพลงในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 และยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อสถานีวิทยุที่เล่นเพลงประเภทออลเทอร์นาทิฟร็อก เรียกตนเองว่า สถานีวิทยุทางเลือก (ออลเทอร์นาทิฟ) และในปี 1988 นิตยสารบิลบอร์ดได้มีการจัดชาร์ตที่ชื่อว่า มอเดิร์นร็อกแทร็กส์ชาร์ท (Modern Rock Tracks chart)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ดนตรีร็อก
หมวดหมู่:รูปแบบรายการวิทยุ
ยุฟฟี คิซารางิ

ยุฟฟี่ คิซารากิ หรืออีกชื่อ นักล่ามาเทเรีย นิสัยขี้เล่น ซุกซน อาวุธคือชูริเคนขนาดใหญ่ โดยแรกเริ่ม ยุฟฟี่ เป็นเด็กสาวชาว วูไท หลังจากกองกำลังทหารของวูไทถูกปราบปรามโดยทหารของชินระชื่อ แซ็ค และ แองจีล  เธอได้ออกติดตามล้างแค้นแซ็ค โดยการขัดขวางการทำภารกิจของแซ็ค แรกๆ เธอใช้ชื่อว่า 'เจ้าหญิงขุมทรัพย์' และขโมยสมบัติที่แซ็คเจอ (ขโมยแบบต่อหน้าต่อตา) เนื่องจากการกลั่นแกล้งของยุฟฟี่ในทุกๆภารกิจ ความสัมพันของทั้งคู่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จากล้างแค้น เป็น กลั่นแกล้ง เป็น หยอกล้อ ในภารกิจสุดท้ายของแซ็คก่อนที่จะไปทำภารกิจนีเบิลไฮม์ ยุฟฟี่ได้ขโมยมาเทเรีย'บาฮามุท เรซึ' (บาฮามุธที่มีพลังมากพอที่จะทำร้ายโลกได้ง่าย) แซ็คได้รู้และตกใจมาก หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์วิ่งไล่จับระหว่างทหารกับนินจาสาว วันต่อมา แซ็คได้รับของขวัญจากยุฟฟี่ ซึ่งก็คือ มาเทเรียบาฮามุธ เรซึ
หมวดหมู่:ตัวละครในไฟนอลแฟนตาซี
หมวดหมู่:บอสวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนินจาหญิง
กระดูกพิสิฟอร์ม

กระดูกพิสิฟอร์ม (Pisiform bone) หรือ กระดูกเลนติฟอร์ม (Lentiform bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือ มีขนาดเล็ก รูปร่างกลมคล้ายเมล็ดถั่วลันเตา กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือแถวต้น อยู่บริเวณที่กระดูกอัลนา (ulna) เชื่อมกับกระดูกข้อมือ กระดูกนี้เกิดข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triquetral) เท่านั้น
กระดูกพิสิฟอร์มจัดเป็นกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone)
รากศัพท์ของชื่อ พิสิฟอร์ม (pisiform) มาจากภาษาละตินว่า pīsum แปลว่า ถั่วลันเตา (pea)

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะเป็นหน้าประกบรูปวงรี เรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล หน้าประกบนี้จะมาถึงขอบด้านบน แต่ไม่ถึงขอบด้านล่างของกระดูกนี้
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะกลมและขรุขระ ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) และกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ ดิจิไต มินิไม (Abductor minimi digiti muscle)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral) และด้านใกล้กลาง (medial surfaces) ขรุขระ พื้นผิวด้านข้างจะมีลักษณะเว้า แต่พื้นผิวด้านใกล้กลางมักมีลักษณะนูน

**ภาพอื่นๆ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Cross section at UV limbs/hand/hand-fr-1 date=2008-03-27 - wrist-hand/bones/bones4-  Hand kinesiology at UK bone/pisiform.html date=2008-08-20 -  Illustration at ntu.edu.tw date=2008-12-17 
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
พิสิฟอร์ม
หมวดหมู่:ข้อมือ
กระดูกทราพีเซียม

กระดูกทราพีเซียม (Trapezium bone; Greater multangular bone) เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวปลาย อยู่ภายในข้อมือ
กระดูกทราพีเซียมมีลักษณะเด่นคือจะมีร่องลึกทางด้านฝ่ามือ กระดูกชิ้นนี้จะตั้งอยู่ที่ด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) ของข้อมือ ระหว่างกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 (first metacarpal bone)
รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษากรีก trapezion ซึ่งหมายความตามตัวอักษรว่า รูปสี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ (irregular quadrilateral) หรือมาจาก trapeza หมายถึง โต๊ะ หรือมาจาก tra- แปลว่า สี่ และ peza แปลว่า เท้า หรือ ขอบ

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านบน (superior surface) ชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านใกล้กลาง ด้านใกล้กลางมีลักษณะเรียบและเกิดข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ ด้านข้างมีลักาณะขรุขระและต่อเนื่องกับพื้นผิวด้านข้าง
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) มีรูปร่างวงรี เว้าทางด้านข้างแต่นูนจากหน้าไปหลัง ทำให้มีรูปร่างพื้นผิวข้อต่อเป็นรูปอานม้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะขรุขระ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีลักษณะแคบและขรุขระ ส่วนบนของพื้นผิวนี้เป็นร่องลึก วิ่งจากด้านบนเฉียงลงมาด้านล่างและไปทางด้านใกล้กลาง เป็นทางผ่านของเอ็นจากกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle) ขอบด้านข้างของร่องนี้เป็นสันเฉียงซึ่งพื้นผิวนี้เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการเคลื่อนไหวของนิ้วหัวแม่มือ ซึ่งได้แก่กล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis) , กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis muscle) , และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Flexor pollicis brevis muscle) และยังให้เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) กว้างและขรุขระ เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เป็นหน้าประกบ 2 หน้า หน้าด้านบนมีลักษณะเว้าและใหญ่ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) และหน้าประกบด้านล่างมีขนาดเล็ก เป็นรูปวงรี เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal)

**ปุ่มกระดูกของกระดูกทราพีเซียม**
ปุ่มกระดูกทราพีเซียม (tubercle of trapezium) บางครั้งอาจเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (abductor pollicis brevis muscle)

**ภาพอื่นๆ**
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ทราพีเซียม
หมวดหมู่:ข้อมือ
สเปรย์พริกไทย

การใช้งาน สเปรย์พริกไทย
สเปรย์พริกไทย รู้จักในชื่อ OC spray ซึ่งมาจาก “Oleoresin Capsicum” (น้ำมันจำพวกพริก) , OC gas, capsicum spray (สเปรย์พริก) หรือ oleoresin capsicum) เป็นสารทำให้น้ำตาไหล (สารเคมีที่ทำให้ตาระคายเคือง น้ำตาไหล เจ็บปวด ตาบอดชั่วคราว) ใช้เพื่อควบคุมการจลาจล ฝูงชน และการป้องกันตัวเอง อันประกอบด้วยการป้องกันตัวจากหมีและหมา โดยสเปรย์พริกไทย ไม่เป็นสารที่ทำให้ตายได้ สารที่ทำหน้าที่ใน สเปรย์พริกไทย คือ สารแคปเซอิซิน

**การออกฤทธิ์**
การออกฤทธิ์ ของสเปรย์พริกไทย เป็นตัวทำให้เกิดการอักเสบ มันจะมีผลในทันที ตาจะปิดลง น้ำหูน้ำตาไหล หายใจลำบาก และอาการไอ ระยะเวลาของผลที่ได้เกิดขึ้นกับความเข้มข้นของสเปรย์ แต่จะกินเวลาเฉลี่ย 30 นาที ถึง 45 นาที ในรายที่แพ้จะกินเวลานานเป็นชั่วโมง
สเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่ได้รับความนิยมเพื่อการป้องกันตัวของผู้หญิงมาเป็นเวลานาน เนื่องจากเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่หยุดคนร้ายได้จริง แต่ไม่ส่งผลแค่เพียงให้เกิดอาการไอจาม หรือแสบตา ลืมตาไม่ขึ้น โดยอาการทั้งหมดจะหายไปในเวลา ประมาณ 15-30 นาที ซึ่งจะไม่ส่งผลร้ายกับคนร้ายในระยะยาว แต่ก็เป็นระยะเวลาที่เพียงพอในการหนีเอาตัวรอด
โดยธรรมชาติของสเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่เหมาะกับการนำมาใช้ป้องกันตัวแบบตั้งรับ สำหรับคนร้ายที่จะนำสเปรย์พริกไทย มาใช้จู่โจมผู้อื่นนั้นยาก เนื่องจากผู้ฉีดจะต้องหนีไปอีกทาง หากจะวิ่งไล่ฉีดผู้อื่น คนร้ายก็จะโดนสเปรย์พริกไทยไอจามไป จึงไม่เหมาะกับการนำสเปรย์พริกไทย ไปทำร้ายผู้อื่นเป็นอย่างยิ่ง

**การปฐมพยาบาล**
หากเข้าดวงตา ให้รีบล้างหน้า ล้างตา ด้วยน้ำนมสด (นมแบบพร่องมันเนยไม่สามารถใช้ได้ เนื่องจาก ในสเปรย์พริกไทยมีสารแคปเซอิซินอยู่ จึงสามารถจะละลายได้ดีในไขมันที่ทำหน้าที่เป็นตัวทำละลาย ซึ่งนมสดธรรมดาจะมีไขมันที่สูง) หรือถ้าหาไม่ได้ ล้างด้วยน้ำสะอาดหลาย ๆ ครั้งจนอาการระคายเคืองบริเวณตาดีขึ้น
หากถูกผิวหนัง ซึ่งจะมีอาการแสบคันที่ผิวหนัง แสบคันเหมือนเวลาโดนพริกแต่แสบมากกว่า สามารถล้างด้วยสบู่หลายครั้ง ถ้าให้ดีควรล้างด้วยน้ำเย็น และอย่าเอานิ้วไปโดนดวงตา เพราะบางทีล้างหลายครั้งแล้ว แต่พอมือไปขยี้ตาก็จะแสบตา ถ้าทางการแพทย์จะใช้ 5% sodium bisulfite เช็ดผิวหนังเพื่อเอาสาร OC (Oleoresin of capsicum) อันเป็นส่วนประกอบในน้ำยาออก

**กฎหมายควบคุม**
กฎหมายประเทศไทย สเปรย์พริกไทย สามารพกพาได้ โดยไม่เข้าข่ายยุทธภัณฑ์ ไม่ผิดกฎหมายอาญา แต่ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง รายชื่อวัตถุอันตรายในความรับผิดชอบของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) ในลำดับที่ 258 ได้ระบุไว้ว่า “ผลิตภัณฑ์ที่มีสารสำคัญที่ใช้เพื่อขัดขวางระบบการ ทำงานของร่างกายเป็นการชั่วคราวเพื่อการป้องกัน ตัวหรือทำร้ายผู้อื่น ” เป็นวัตถุอันตรายประเภทที่ 4 โดย ห้ามมิให้ นำเข้า จำหน่าย พกพา สำหรับผู้ที่ฝ่าผืนมีโทษจำคุก 10 ปี หรือปรับ 1,000,000 บาท โดยทั้งนี้ คณะกรรมการอาหารและยา ติดความว่าหมายถึง สเปรย์พริกทุกชนิด
สำหรับผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับประกาศนี้ มีอยู่มากในประเทศไทย โดยมีความเห็นว่า สเปรย์พริกไทย ควรจะพกพาได้ แต่ควรมีการควบคุมในรูปแบบอื่น ๆ แทนการประกาศห้ามทุกกรณี ดังเช่นปัจจุบัน ทำให้มีการรวบรวมรายชื่อเสนอ แก้ไขประกาศดังกล่าวกับสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) โดย www.ThaiBodyGuard.com แสดงตัวเป็นผู้รวบรวมรายชื่อดังกล่าว

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องป้องกันตัว
ธนิต ธรรมสุคติ

ธนิต ธรรมสุคติ  เป็นนักแปลนวนิยาย และนักเขียนที่มีชื่อเสียง เคยเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2538

**ประวัติ**
ธนิต ธรรมสุคติ เติบโตที่จังหวัดมหาสารคาม และจังหวัดชัยภูมิ ศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาต่อปริญญาตรี และปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยซานโตโตมาส ฟิลิปปินส์  เริ่มงานครั้งแรกเป็นพนักงานแปลของโครงการเขื่อนผามอง เพื่อการประเทศพัฒนาลุ่มแม่น้ำโขงตอนกลาง โดยได้รับการสนับสนุนจากธนาคารโลก (เป็นตำแหน่งที่ สุทธิชัย หยุ่น เคยทำอยู่ก่อนหน้านั้น)  จากนั้นได้ลาออกไปเป็นผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์
ธนิต ธรรมสุคติ เข้าทำงานบริษัทในเครือสุราทิพย์ ของเจริญ สิริวัฒนภักดี เมื่อ พ.ศ. 2528 ทำหน้าที่วางแผนงานประชาสัมพันธ์  ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน)
ธนิต ธรรมสุคติ เริ่มงานแปลครั้งแรกเมื่ออายุ 16 ปี โดยแปลประวัติของนักกายกรรมชาวฝรั่งเศส ชื่อ Blanbin และแปลเรื่องสั้นของลีโอ สตอลตอย ตีพิมพ์ในวารสารของโรงเรียน  เริ่มงานแปลเป็นอาชีพเสริม ขณะทำงานอยู่กับหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์  มีผลงานแปลที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก เช่น เรื่อง "โชกุน" (Shogun) ของ เจมส์ คลาเวลล์ "เดอะก็อดฟาเธอร์" (The Godfather) ของ มาริโอ พูโซ "วันลอบสังหาร" (The Day of the Jackal) และ "ตามล่านาซี" (The Odessa File) ของ เฟรเดอริค ฟอร์ไซท์  "ปาปิญอง" (Papillon) ของ อองรี ชาร์เรียร์  "แม่น้ำสีเลือด" (Death On The Nile) ของ อกาธา คริสตี้ และ "ข้าชื่อเจสัน บอร์น" (Bourne Identity) ของ โรเบิร์ต ลัดลัม ฯลฯ

**อ้างอิง**
  "ธนิต ธรรมสุคติ" ผู้รู้ในธุรกิจน้ำเมา ผู้พิสมัยงานแปล 
หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
หมวดหมู่:นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
กระดูกทราพีซอยด์

กระดูกทราพีซอยด์ (Trapezoid bone; lesser multangular bone) เป็นกระดูกข้อมือชิ้นหนึ่งในสัตว์สี่เท้า (tetrapod) รวมทั้งมนุษย์ มีขนาดเล็กที่สุดในกระดูกข้อมือแถวปลาย มีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างเหมือนลิ่ม โดยมีปลายด้านหลังกว้าง และพื้นผิวด้านฝ่ามือแคบ กระดูกนี้มีหน้าประกบเกิดเป็นข้อต่อ 4 หน้าซึ่งแต่ละหน้าแยกกันด้วยขอบแหลมคม
รากศัพท์ของ ทราพีซอยด์ (trapezoid) มาจากภาษากรีก trapezion แปลว่า สี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ ซึ่งมาจาก tra- แปลว่า สี่ และ peza แปลว่า เท้าหรือขอบ หากแปลตามตัวอักษรอาจแปลได้ว่า โต๊ะขนาดเล็ก มาจาก trapeza หมายถึง โต๊ะ และ -oeides หมายถึง รูปร่าง

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านบน (superior surface) เป็นรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ และค่อนข้างเว้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นพื้นผิวข้อต่อกับปลายด้านต้นของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal bone) มีลักษณะนูนในทางด้านข้างและเว้าจากด้านหน้าไปด้านหลัง และแบ่งพื้นผิวออกเป็น 2 หน้าประกบขนาดไม่เท่ากันโดยสันที่ยกขึ้น
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) และด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของเอ็นต่างๆ พื้นผิวด้านหลังจะมีขนาดใหญ่กว่าด้านฝ่ามือ
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะนูนและเรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีเซียม (trapezium)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เว้าและเรียบในด้านหน้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนด้านหลังขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)

**ภาพอื่นๆ**
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ทราพีซอยด์
หมวดหมู่:ข้อมือ
กระดูกแคปปิเตต

กระดูกแคปปิเตต (Capitate bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ กระดูกนี้นับว่าเป็นกระดูกข้อมือที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ตรงกลางของข้อมือ ส่วนบนมีลักษณะเป็นหัวกระดูกกลม ซึ่งรับกับส่วนของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) และถัดลงมาเป็นส่วนคอดเรียกว่า คอกระดูก และด้านล่างเป็นตัวกระดูก
รากศัพท์ของชื่อกระดูก มาจากภาษาละติน capitātus แปลว่า มีหัว มาจาก capit- แปลว่า หัว

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านบน (superior surface) กลมและเรียบ เป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate bone)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) แบ่งออกเป็น 3 หน้าประกบโดยสัน 2 สัน เกิดเป็นพื้นผิวสำหรับข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, 3 และ 4 โดยพื้นผิวสำหรับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ใหญ่ที่สุด
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) กว้างและขรุขระ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะแคบ กลม และขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ และส่วนของกล้ามเนื้อแอดดักเตอร์ พอลิซิส (Adductor pollicis muscle)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) โดยหน้าประกบเล็กๆ ที่มุมด้านหน้าและด้านล่าง ส่วนด้านหลังซึ่งเป็นรอยเว้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament) เหนือขึ้นไปเป็นร่องลึกและขรุขระ ซึ่งสร้างเป็นส่วนของคอกระดูก ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ ซึ่งขอบบนของร่องเป็นพื้นผิวนูนและเรียบสำหรับเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) โดยหน้าประกบเว้า เรียบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กินเนื้อที่ส่วนด้านหลังและด้านบน ส่วนทางด้านหน้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)

**ข้อต่อ**
กระดูกแคปปิเตตเกิดข้อต่อกับกระดูก 7 ชิ้น ได้แก่ ด้านต้นกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) , ด้านปลายกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, ชิ้นที่ 3, และชิ้นที่ 4, ด้านเรเดียล (นิ้วหัวแม่มือ) กับกระดูกทราพีซอยด์ (lesser multangular) และด้านอัลนา (นิ้วก้อย) กับกระดูกฮาเมต (hamate)

**ภาพอื่นๆ**
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
คแปปิเตต
หมวดหมู่:ข้อมือ
กระดูกฮาเมต

กระดูกฮาเมต (hamate bone or unciform bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างคล้ายลิ่ม และทีส่วนยื่นของกระดูกที่มีรูปร่างคล้ายตะขอออกมาจากพื้นผิวด้านฝ่ามือ กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวหลังที่วางตัวอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านนิ้วก้อย) ซึ่งมีฐานอยู่ด้านล่างติดกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5 ส่วนยอดชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านข้างลำตัว
รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษาละติน hamus แปลว่า ตะขอ

**พื้นผิว**
พื้นผิวด้านบน (superior surface) ซึ่งเป็นยอดของลิ่ม มีลักษณะแคบ นูน เรียบ และเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นหน้าประกบเว้า แบ่งเป็นหน้าประกบ 2 อันโดยสันนูน ซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) เป็นรูปสามเหลี่ยมที่ขรุขระ สำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) มีลักษณะโค้งและมีส่วนยื่นคล้ายตะขอ เรียกว่า ฮามิวลัส (hamulus) ซึ่งชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone) โดยหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วิ่งเฉียงในจากด้านบนลงมาด้านล่างและด้านใกล้กลาง
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ส่วนด้านบนและด้านหลังเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนที่เหลือขรุขระสำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็น

**ความสำคัญทางคลินิก**
เนื่องจากลักษณะการวางตัวที่ค่อนข้างอยู่ทางด้านนอกของข้อมือ กระดูกฮาเมตจึงจัดว่าเป็นกระดูกที่หักได้ง่ายที่สุดในบรรดากระดูกข้อมือ โดยเฉพาะเมื่อนักกอล์ฟหวดไม้กอล์ฟลงบนพื้นแข็งๆ รอยแตกของกระดูกนี้เป็นรอยแตกแบบ hairline fracture ซึ่งมักจะมองไม่เห็นในภาพเอกซ์เรย์ทั่วไป
อาการจะสังเกตได้จากการกดเจ็บเหนือกระดูกชิ้นนี้ และอาจรู้สึกเจ็บเมื่อกำมือ นอกจากนี้เนื่องจากกระดูกฮาเมตวางตัวอยู่ใกล้กับเส้นประสาทอัลนา (Ulnar nerve) จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายกับเส้นประสาท ทำให้กล้ามเนื้อของมืออ่อนแรง และเสียความรู้สึกของฝ่ามือในบริเวณนิ้วนางและนิ้วก้อย

**ภาพอื่นๆ**
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ฮาเมต
หมวดหมู่:ข้อมือ
ทรายสีเพลิง

ทรายสีเพลิง เป็นนวนิยายที่แต่งโดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม ซึ่งเป็นนามปากกาของนันทพร ศานติเกษม ทรายสีเพลิงได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารสกุลไทย ในปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะรวมเล่มในปี พ.ศ. 2536 แล้วยังได้รับรางวัลชมเชยประเภทนวนิยาย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2537
นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทั้งหมด 2 ครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2539 และ พ.ศ. 2557 โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 นำแสดงโดย ลลิตา ปัญโญภาส, วิลลี่ แมคอินทอช, ยุทธพิชัย ชาญเลขา, สินิทธา บุญยศักดิ์ และเพ็ญเพชร เพ็ญกุล และครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย อารยา เอ ฮาร์เก็ต, ณัฐวุฒิ สกิดใจ, ชาคริต แย้มนาม, นิษฐา คูหาเปรมกิจ, มยุรา เศวตศิลา, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล, ธีรเดช เมธาวรายุทธ กำกับยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ บทละครเขียนโดยศัลยา 13 ถึง 14 ตอน แต่เขียนได้ไม่จบ ภายหลังมีการรื้อบทใหม่ทั้งหมด

**นักแสดงนำในแต่ละปี**

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:นวนิยายไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2539
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์วาย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย มารุต สาโรวาท
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1990
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่ถ่ายทำในประเทศสหรัฐอเมริกา
ฮามิวลัส

ฮามิวลัส (Hamulus) เป็นส่วนยื่นโค้งคล้ายตะขอออกมาจากด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของกระดูกฮาเมต (hamate bone) ชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง
ส่วนยื่นดังกล่าวให้เป็นจุดเกาะต่างๆ ดังนี้ ยอดเป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) พื้นผิวด้านใกล้กลางเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิไต มินิไม เบรวิส (Flexor digiti minimi brevis) และกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ ดิจิไต มินิไม (Opponens digiti quinti) พื้นผิวด้านข้างเป็นร่องสำหรับให้เอ็นกลุ่มกล้ามเนื้องอ (Flexor tendons) ผ่านเข้าไปในฝ่ามือ
ฮามิวลัสเป็นหนึ่งในสี่ส่วนนูนทางด้านหน้าของกระดูกข้อมือ (carpus) ที่เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัลของข้อมือ ซึ่งที่เหลืออีก 3 บริเวณ ได้แก่ ด้านใกล้กลางเกาะกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) , ด้านข้างเกาะสันเฉียงของกระดูกทราพีเซียม (Trapezium) และปุ่มกระดูกของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)

**ดูเพิ่ม**
 เส้นประสาทอัลนา- หลอดเลือดแดงอัลนา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 wrist-hand/bones/bones5
หมวดหมู่:กระดูกของรยางค์บน
หมวดหมู่:ข้อมือ
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วหัวแม่มือ (First metacarpal bone; metacarpal bone of the thumb) เป็นกระดูกฝ่ามือ (metacarpal bones) ที่รองรับนิ้วหัวแม่มือ โดยลักษณะสำคัญคือจะสั้นและกว้างกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นเล็กน้อย และขอบด้านฝ่ามือมีความโค้งเข้าหาตัวฝ่ามือ
ตัวกระดูกด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะแบนและกว้าง และไม่มีสันเหมือนในกระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นๆ พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) เว้าจากบนลงล่าง
ขอบทางด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis muscle) ขณะที่ขอบทางด้านที่ติดกับนิ้วชี้จะให้เป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะด้านข้าง (lateral head) กล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Dorsal interosseus muscles) ที่ยึดระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้
ทางด้านฐานกระดูกจะเป็นรอยเว้าที่รองรับกับกระดูกทราพีเซียม (greater multangular) ส่วนด้านข้างไม่มีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อ แต่ด้านเรเดียล (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) มีปุ่มกระดูกสำหรับจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus)
ขณะที่ทางด้านหัวกระดูกจะมีลักษณะโค้งนูนน้อยกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่น และมีความกว้างในทางด้านข้างมากกว่าทางแนวหน้าหลัง
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีส่วนนูนซึ่งเป็นข้อต่อ 2 อัน โดยอันที่อยู่ด้านข้างกว่ามีขนาดใหญ่กว่า ข้อต่อทั้งสองเกิดกับกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) 2 ชิ้นที่อยู่ในเอ็นกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (flexor pollicis brevis muscle)

**ดูเพิ่ม**
 กระดูกฝ่ามือ- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ฝ่ามือชิ้นที่ 1
หมวดหมู่:มือ
3 จี

3 จี (3G,3rd generation mobile telecommunications ) เป็นมาตรฐานโทรศัพท์มือถือในยุคที่ 3 ถูกพัฒนาเพื่อแทนที่ ระบบโทรศัพท์ 2G ซึ่ง 3G นั้นได้รับการพัฒนาบนพื้นฐานของมาตรฐาน IMT-2000 ภายใต้กลุ่มของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ
มาตรฐานโทรศัพท์มือถือยุคที่ 3 หรือที่เรียกว่า ระบบ UMTS หรือ WC ในระบบจีเอสเอ็ม (GSM) ใช้ช่วงความถี่ตั้งแต่ 850 , 900 , 1800 , 1900 และ 2100 ผสานเทคโนโลยีในปัจจุบันเข้าด้วยกัน มีความสามารถในการนำเสนอข้อมูล ใช้งานด้านมัลติมีเดีย ส่งผ่านข้อมูลทั้งภาพและเสียงในระบบไร้สายด้วยความเร็วที่สูง

**มาตรฐานไอเอ็มที-2000**
มาตรฐานไอเอ็มที-2000 (IMT-2000) 
# พื้นฐาน ที่สามารถรองรับบริการต่าง ๆ เช่น บริการประจำที่ บริการเคลื่อนที่ สื่อสารด้วยเสียง รับส่งข้อมูล เข้าถึงอินเทอร์เน็ต มัลติมีเดีย จะต้องเป็นไปในทางเดียวกัน คือสามารถโอนถ่าย ส่งต่อ ซึ่งข้อมูลไปยังอุปกรณ์โทรคมนาคมอื่นที่สามารถรับส่งข้อมูลได้
# โครงข่ายข้ามแดน (Global Roaming) สามารถใช้อุปกรณ์เดียวในทุกพื้นที่ทั่วโลก
# ความต่อเนื่องการสื่อสาร (Seamless Delivery Service) สามารถใช้งานได้อย่างต่อเนื่องแม้จะมีการเคลื่อนที่แล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงของสถานีรับส่งสัญญาณ
# อัตราความเร็วการรับส่งข้อมูล (Transmission Rate)
 4.1 ขณะประจำที่หรือความเร็วเท่าการเดินสามารถรับส่งข้อมูลได้อย่างน้อย 2 เมกะบิต/วินาที
 4.2 ขณะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วระดับยานพาหนะ สามารถรับส่งข้อมูลอย่างน้อย 384 กิโลบิต/วินาที
 4.3 ในทุกสภาพการใช้งาน มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลสูงสุด 14.4 เมกะบิต/วินาที
ภาพจำลองโครงข่ายยูเอ็มทีเอส

**มาตรฐานยูเอ็มทีเอส**
มาตรฐานยูเอ็มทีเอส (UMTS, Universal Mobile Telecommunications Services) ออกแบบมาสำหรับผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้นำ ไปพัฒนาต่อจากยุค 2G/2.5G/2.75G เพื่อเข้าสู่มาตรฐานยุค 3 จี ได้รับการพัฒนามาตรฐานโดยองค์กร 3จีพีพี (3GPP) มีเทคโนโลยีหลักที่มีการยอมรับใช้งานอย่างกว้างขวางทั่วโลกคือมาตรฐาน Wideband Code Division Multiple Access (W-CDMA) ซึ่งจะมีการพัฒนาต่อไปสู่มาตรฐาน HSDPA (High Speed Downlink Packet Access) สามารถสื่อสารด้วยอัตราเร็วสูงถึง 14 เมกะบิต/วินาที เร็วกว่า 2.75G ประมาณ 36 เท่า มาตรฐาน W-CDMA ได้รับการยอมรับจากบริษัท NTT DoCoMo ของประเทศญี่ปุ่นผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไอ-โหมด (I-mode) เปลี่ยนเป็นมาตรฐาน 3G ภายใต้เครื่องหมายการค้า FOMA โดยเปิดให้บริการในประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ปัจจุบัน W-CDMA เป็นเครือข่าย 3G ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น

**มาตรฐานดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ**
ดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ (W-CDMA, WCDMA, Wideband Code-Division Multiple Access) เป็นมาตรฐานหนึ่งในระบบการสื่อสารแบบไร้สาย ภายใต้ IMT-2000 มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลแบบไร้สาย เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือ อุปกรณ์สื่อสารแบบไร้สาย ด้วยความเร็วสูง สามารถรับส่งข้อมูล ภาพ เสียง หรือ รูปแบบวิดีโอ ด้วยความเร็วสูง 2 เมกะบิต/วินาที 

**ดูเพิ่ม**
 3 จีในประเทศไทย- UMTS

**อ้างอิง**
  เทคโนโลยี 3G คืออะไร 3G หรือ Third Generation-  เทคโนโลยี 3G คืออะไร date=2010-02-09 -  กทช. ไม่สนรัฐบาล ออกไลเซนส์อัปเกรด 3G ใน กทม.-  เทคโนโลยี 3Gfix-attempted=yes -  ข้อมูล 3G ภาษาไทย date=2010-02-09 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The mobile broardband standardfix-attempted=yes 
หมวดหมู่:เทคโนโลยีอุปกรณ์เคลื่อนที่
หมวดหมู่:ระบบโทรศัพท์ทางวิดีโอ
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วชี้ (Second metacarpal bone or Metacarpal bone of the index finger) เป็นกระดูกฝ่ามือซึ่งมีความยาวที่สุด รองรับนิ้วชี้ และที่ฐานมีขนาดใหญ่ที่สุดรองจากกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
ฐานของกระดูกนี้ยืดยาวไปทางด้านบนและด้านใกล้กลาง (medialward) เกิดเป็นสันนูนเด่น
กระดูกนี้มีหน้าประกบซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกชิ้นอื่น 4 หน้า โดย 3 หน้าอยู่ทางด้านบน และอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านอัลนา (ด้านใกล้นิ้วกลาง)
หน้าประกบที่อยู่ทางพื้นผิวด้านบน- หน้าประกบอันตรงกลาง (intermediate) มีขนาดใหญ่ที่สุดและเว้าในทางด้านข้าง และนูนในแนวหน้าหลังซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid)- หน้าประกบด้านข้าง (lateral) มีขนาดเล็ก แบน เป็นรูปวงรี ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีเซียม (greater multangular)- หน้าประกบอันใกล้กลาง (medial) อยู่บนยอดของสันกระดูก มีลักษณะยาวและแคบ ซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate)
และยังมีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) ที่พื้นผิวด้านอัลนาของกระดูกชิ้นนี้
ที่พื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกชิ้นนี้ จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus muscle) ส่วนทางด้านตรงข้ามคือด้านฝ่ามือของฐานกระดูก จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle)

**ดูเพิ่ม**
 กระดูกฝ่ามือ- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ฝ่ามือชิ้นที่ 2
หมวดหมู่:มือ
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วกลาง (Third metacarpal bone or Metacarpal bone of the middle finger) เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่รองรับนิ้วกลาง และมีขนาดเล็กกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 เล็กน้อย
ที่พื้นผิวด้านหลังมือของฐานของกระดูกนี้จะมีส่วนที่ยื่นลงมาทางด้านเรเดียส (ด้านที่ติดกับนิ้วชี้) เรียกว่า สไตลอยด์ โพรเซส (styloid process) ซึ่งยื่นขึ้นมาประกอบกับทางด้านหลังของกระดูกแคปปิเตต (capitate) และด้านปลายของสไตลอยด์ โพรเซสมีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis muscle)
หน้าประกบซึ่งเกิดข้อต่อด้านกระดูกข้อมือ (carpal) ด้านหลังมีลักษณะเว้า ด้านหน้าแบน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต
นอกจากนี้ที่ด้านเรเดียส (ด้านที่ติดนิ้วชี้) มีลักษณะเป็นหน้าประกบเรียบ เว้า ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 และ ด้านอัลนา (ด้านที่ติดนิ้วนาง) มีหน้าประกบรูปวงรีขนาดเล็ก 2 อันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 ด้วย

**ดูเพิ่ม**
 กระดูกฝ่ามือ- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ฝ่ามือชิ้นที่ 3
หมวดหมู่:มือ
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วนาง (Fourth metacarpal bone or Metacarpal bone of the ring finger) เป็นกระดูกฝ่ามือที่รองรับนิ้วนาง มีขนาดเล็กและสั้นกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ที่ฐานของกระดูกมีขนาดเล็กและเป็นรูปสี่เหลี่ยม พื้นผิวด้านบนมีหน้าประกบ 2 หน้า อันที่ใหญ่กว่าอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านที่ติดกับนิ้วก้อย) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) ส่วนหน้าประกบอันเล็กกว่าซึ่งอยู่ทางด้านข้าง (ด้านที่ติดกับนิ้วกลาง) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate)
และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วกลาง) ยังมีหน้าประกบรูปวงรีอีก 2 หน้า ซึ่งเกิดรอยต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) และทางด้านอัลนา (ด้านติดกับนิ้วก้อย) ก็มีหน้าประกบเว้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 (fifth metacarpal) ด้วย

**ดูเพิ่ม**
 กระดูกฝ่ามือ- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ฝ่ามือชิ้นที่ 4
หมวดหมู่:มือ
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วก้อย (Fifth metacarpal bone or Metacarpal bone of the little finger) เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่อยู่ด้านข้างลำตัวที่สุด รองรับนิ้วก้อย

**พื้นผิว**
ที่ฐานของกระดูกจะมีหน้าประกบขนาดใหญ่ 1 อันทางด้านบน (superior surface) มีลักษณะเว้า-นูน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วนาง) มีหน้าประกบอีกอันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 (fourth metacarpal)
ทางด้านอัลนา (ด้านใกล้กลาง) ของกระดูกจะมีปุ่มที่เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Extensor carpi ulnaris muscle)
พื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกถูกแบ่งออกโดยสันเฉียง ซึ่งยาวมาจากใกล้ๆ กับด้านอัลนาของฐานกระดูกมายังด้านเรเดียลของหัวกระดูก
ส่วนด้านข้าง (lateral part) ของพื้นผิวนี้ให้เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Interosseus dorsalis) และส่วนด้านใกล้กลาง (medial part) มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม เรียบ ถูกคลุมด้วยเอ็นกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียด (Extensor tendons) ของนิ้วก้อย

**ความสำคัญทางคลินิก**
กระดูกนี้เป็นกระดูกที่มักจะหักหรือได้รับบาดเจ็บเมื่อเหวี่ยงหมัด เรียกรอยแตกนี้ว่า Boxer's fracture

**ดูเพิ่ม**
 กระดูกฝ่ามือ- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3- กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
ฝ่ามือชิ้นที่ 5
หมวดหมู่:มือ
กระดูกเนื้อแน่น

ภาพแสดงภาคตัดขวางของกระดูก แสดงกระดูกเนื้อแน่นและกระดูกเนื้อโปร่ง
กระดูกเนื้อแน่น หรือ กระดูกทึบ (compact bone, cortical bone, dense bone) เป็นเนื้อเยื่อกระดูก (osseous tissue) ประเภทหนึ่ง กระดูกเนื้อแน่นจะมีความหนาแน่นและเรียงตัวเป็นพื้นผิวของกระดูก คิดเป็นน้ำหนักประมาณ 80% ของน้ำหนักโครงกระดูกมนุษย์ทั้งหมด ส่วนของกระดูกนี้จะหนา เกิดจากชั้นของกระดูกเรียงตัวเป็นชั้นๆ อัดแน่นโดยมีช่องว่างระหว่างชั้นน้อยมาก หน้าที่หลักของกระดูกนี้คือเพื่อค้ำจุนร่างกาย ป้องกันอวัยวะต่างๆ ช่วยเป็นคานในการเคลื่อนไหว และเก็บแร่ธาตุ (ร่วมกับกระดูกเนื้อโปร่ง)
กระดูกอีกประเภทหนึ่งคือ กระดูกเนื้อโปร่ง (cancellous bone) ซึ่งมีรูพรุนเหมือนฟองน้ำ ประกอบกันขึ้นเป็นส่วนโพรงด้านในของกระดูกต่างๆ รวมทั้งกระดูกสันหลัง

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Cortical+bone
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
กระดูกเนื้อโปร่ง

กระดูกเนื้อโปร่ง, กระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, หรือกระดูกพรุน (spongy bone, cancellous bone, trabecular bone) เป็นเนื้อเยื่อกระดูกชนิดหนึ่งซึ่งมีความหนาแน่นและความแข็งแกร่งน้อยกว่า แต่มีพื้นที่ผิวมากกว่า กระดูกชนิดนี้มีลักษณะโปร่งคล้ายเส้นใยสานกันจะอยู่ภายในโพรงของกระดูกยาว ชั้นนอกของกระดูกเนื้อโปร่งจะประกอบด้วยไขกระดูกแดง (red bone marrow) ซึ่งเป็นแหล่งที่ผลิตองค์ประกอบของเลือด (ที่เรียกกันว่า การกำเนิดเซลล์เม็ดเลือด (hematopoiesis)) กระดูกเนื้อโปร่งนี้จะเป็นที่อยู่ของหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำ
เนื้อเยื่อกระดูกอีกชนิดหนึ่งเรียกว่า กระดูกเนื้อแน่น (cortical bone) ซึ่งจัดเรียงตัวเป็นผิวแข็งชั้นนอกของกระดูก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Article with some info on spongy bone date=2007-06-25 - 02601lba - "Cartilage and Bone and Bone Histogenesis: trabecular, woven and lamellar bone"- substantia+spongiosa-  Histology at OU 69_02 - Femur date=2007-02-18 
หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
วิกิพีเดีย:เสนอบทความคัดสรร/ดาวหาง

=== ดาวหาง**
ดาวหาง ถูกเสนอเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2551 และจะได้รับการพิจารณาภายในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2551
 เสนอชื่อ Tinuviel | พูดคุย 01:14, 15 เมษายน 2551 (ICT)
สนับสนุน 
# สนับสนุนครับ --DoLKuNGBiGHEAD 12:00, 15 เมษายน 2551 (ICT)
# สนับสนุน --Sry85 22:19, 19 เมษายน 2551 (ICT)
# สนับสนุนครับ--ScorpianPK 25px  คุยแค่ "คลิก" 14:54, 23 เมษายน 2551 (ICT)
# สนับสนุนครับ · Dr.Garden · พูดคุย · 00:41, 28 เมษายน 2551 (ICT)
# สนับสนุนครับ -- Tona22 07:07, 28 เมษายน 2551 (ICT)
คัดค้าน
#
#
เสนอแนะการปรับปรุง
# คำศัพท์ในหลายๆจุด ที่ใช้คำภาษาอังกฤษไป น่าใช้คำภาษาไทยที่เหมาะสมแทนได้ครับ -- Portalian 16:52, 15 เมษายน 2551 (ICT)
#* พยายามแก้แล้วค่ะ บางคำเป็นชื่อเฉพาะจริงๆ สุดปัญญาจะหาชื่อไทยมาได้ เช่น Sungrazing หรือ Sungrazer หรือกลุ่มดาวหาง Kreutz ไม่รู้จะอ่านอย่างไร ค้นไม่เจอจริงๆ ค่ะ ขอรบกวนด้วย --Tinuviel | พูดคุย 23:04, 15 เมษายน 2551 (ICT)
#* ชื่อดาวหาง Sungrazing ได้ข้อสรุปกับคุณ Pi@k แล้วว่าแปลไทยเป็น "ดาวหางเฉียดดวงอาทิตย์" นะคะ --Tinuviel | พูดคุย 00:52, 28 เมษายน 2551 (ICT)
# อ้างอิง ลิงก์อ้างอิงอย่าง www.cometary.net/searching_for_soho_comets.htm  น่าจะระบุหัวข้อ/รายละเอียด ของชื่อลิงก์ และรู้สึก อ้างอิง 22 กับอ้างอิง 49 จะคืออันเดียวกัน และอ้างอิง ที่ชื่อลิงก์ http://one.fsphost.com/dvso/ รู้สึกจะเป็นบล็อก ไม่รู้น่าเชื่อถือขนาดไหน --Sry85 23:32, 16 เมษายน 2551 (ICT)
#* ขอบคุณมากค่ะ ขออภัยที่มีอ้างอิงซ้ำเพราะแปลคนละช่วงเวลาจึงไม่ได้สังเกต ได้จัดการรวมแล้วนะคะ ส่วนลิงก์บล็อกตัดออกไปเลยนะคะเพราะมีลิงก์อ้างอิงหลักของ SOHO อยู่แล้ว --Tinuviel | พูดคุย 00:01, 17 เมษายน 2551 (ICT)
ความเห็น
# ผมอาจเข้าไปแก้ไขในหลายส่วน เนื่องจากค่อนข้างคุ้นเคยในหัวข้อนี้ หากมีข้อสงสัยหรือไม่เห็นด้วย ขอเชิญอภิปรายได้ที่หน้าพูดคุยของบทความครับ --Pi@k 11:34, 17 เมษายน 2551 (ICT)
#* ขอบคุณมากค่ะ (บางจุดแปลเพี้ยนไปจริงๆ ขออภัยด้วย) ได้ปรับแก้เพิ่มไปอีกเล็กน้อย และขออภิปรายเพิ่มเติมในหน้าพูดคุยของบทความนะคะ --Tinuviel | พูดคุย 21:54, 17 เมษายน 2551 (ICT)
#* เห็นคุณ Pi@k เข้าไปปรับปรุงบทความเพิ่มเติมในหลายๆ ส่วนแล้วค่ะ คิดว่าไม่ได้ติดขัดเรื่องใหญ่ๆ เป็นแต่การปรับแก้สำนวนและชื่อภาษาไทยของดาวหาง / ยานอวกาศต่างๆ ให้ถูกต้องค่ะ --Tinuviel | พูดคุย 00:52, 28 เมษายน 2551 (ICT)
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1

พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือ พระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้อาวุโส  หรือ พระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้ยุติธรรม (Edmund I of England, Edmund the Elder, Edmund the the Just, Edmund the Deed-Doer, Edmund the Magnificent; Eadmund) (ค.ศ. 922 - 26 พฤษภาคม  ค.ศ. 946) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ  
พระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ ค.ศ. 922 ที่เวสเซ็กซ์ อังกฤษ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส และ อีดกิฟูแห่งเคนต์ และเป็นพระราชอนุชาของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษ ทรงอภิเสกสมรสครั้งแรกกับเอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี และครั้งที่สองกับเอเธลเฟลดแห่งดาเมอแรม ครองราชย์ระหว่างวันที่  27 ตุลาคม ค.ศ. 939 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม  ค.ศ. 946
เมื่อพระเจ้าแอเทลสแตนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเชษฐา หลังจากที่ขึ้นครองราชย์ก็ทรงประสพปัญหาทางทหารหลายด้านที่เป็นอันตรายต่อราชอาณาจักร พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งดับลินทรงได้รับชัยชนะต่อนอร์ทธัมเบรียและรุกรานมาทางมิดแลนดส์ เมื่อพระเจ้าโอลาฟเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 942 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ยึดมิดแลนดส์คืน ในปี ค.ศ. 943 ทรงเป็นพ่อทูลหัวของพระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์ค ในปี ค.ศ. 944 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงได้รับความสำเร็จในการกู้นอร์ทธัมเบรียคืน ในปีเดียวกันหลังจากที่พระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์คผู้เป็นพันธมิตรของพระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงสูญเสียราชบัลลังก์ พระองค์ก็เสด็จไปเป็นพระเจ้าแผ่นดินของดับลินในไอร์แลนด์ ในพระนามว่าโอลาฟ คิวอารัน (Olaf Cuaran หรือ Amlaíb Cuarán) ในปี ค.ศ. 945 พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงได้รับชัยชนะต่อดินแดนสตรัธไคลด์ (Strathclyde) แต่ทรงสละสิทธิ์บริเวณที่ทรงยึดครองให้กับพระเจ้ามัลคอล์มที่ 1 แห่งสกอตแลนด์เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับข้อตกลงในสนธิสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายให้การสนับสนุนต่อกันและกันในทางทหาร พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงมีนโยบายที่จะรักษาความมั่นคงและความสงบระหว่างพรมแดนอังกฤษและสกอตแลนด์  
พระเจ้าเอ็ดมันด์ถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 946 ระหว่างเหตุทะเลาะวิวาทกับโจรนามว่าเลโอฟา ขณะที่ทรงร่วมงานฉลองที่ปราสาทพัคเคิลเชิร์ชทรงเห็นเลโอฟาในกลุ่มผู้ร่วมงานจึงทรงพยายามไล่แต่เลโอฟาไม่ยอมออกจากงาน พระเจ้าเอ็ดมันด์และที่ปรึกษาจึงทรงต่อสู้กับเลโอฟา ทั้งพระเจ้าเอ็ดมันด์และเลโอฟาเสียชีวิต เมื่อพระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จสวรรคตพระราชอนุชาก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอเดรดแห่งอังกฤษ
พระราชบุตรพระเจ้าเอ็ดมันด์ได้แก่:- พระเจ้าเอ็ดวี กษัตริย์แห่งอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 955 - ค.ศ. 957 และกษัตริย์ในบริเวณเวสเซกซ์ และ ราชอาณาจักรเคนต์ ระหว่าง ค.ศ. 957 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 959 - พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ กษัตริย์แห่งเมอร์เซีย และ นอร์ทัมเบรีย ระหว่าง ค.ศ. 957 จวบจนการเสด็จสวรรคตของพระเชษฐาใน ค.ศ. 959 หลังจากนั้นก็ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 959 ถึงปี ค.ศ. 975

**สายพระราชตระกูล**
center

**ดูเพิ่ม**
 ราชอาณาจักรอังกฤษ- ราชวงศ์เวสเซ็กซ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์อังกฤษ
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์
หมวดหมู่:ราชวงศ์เวสเซกซ์
หมวดหมู่:ชาวแองโกล-แซกซัน
โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์

โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ (Sophie Dorothea von Hanover; 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 - 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757) เป็นสมเด็จพระราชินีในปรัสเซีย เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 ที่ฮันโนเฟอร์ เยอรมนี เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่และโซฟี โดโรเทอาแห่งเซลล์ เป็นพระราชินีในพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซีย ระหว่างวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1713 ถึงวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740 และเสด็จสวรรคตเมื่อ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757 ที่พระราชวังมอนบิจู เบอร์ลิน เยอรมนี
โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์เมื่อทรงพระราชสมภพมีพระนามว่า “ดัชเชสโซฟี โดโรเทอาแห่งบรันสวิค-ลืนเนอเบิร์ก” เมื่อพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซียพระสวามีเสด็จสวรรคตพระราชโอรสองค์โตเจ้าชายฟรีดริชก็ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ก็มีพระราชอิสริยศเป็นพระชนนี

**พระราชโอรส-ธิดา**

**ดูเพิ่ม**
 ราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น - ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์- รายพระนามสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2230
หมวดหมู่:ราชินีแห่งปรัสเซีย
หมวดหมู่:เจ้าหญิงเยอรมัน
หมวดหมู่:ราชวงศ์โฮเอินโซลเลิร์น
หมวดหมู่:ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์
หมวดหมู่:เจ้าหญิงอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากฮันโนเฟอร์
หมวดหมู่:ผู้รอดชีวิตจากฝีดาษ
หมวดหมู่:ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
หมวดหมู่:ดัชเชสแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค
หมวดหมู่:พระราชธิดาในพระมหากษัตริย์
หมวดหมู่:พระราชบุตรในพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
หมวดหมู่:พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย
หมวดหมู่:ราชวงศ์เยอรมัน

ย
หมวดหมู่:ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:ขุนนางเยอรมัน
หมวดหมู่:ผู้สูงศักดิ์เยอรมัน
โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์

โซฟีแห่งฟัลทซ์ (Sophie von der Pfalz) หรือ โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์ (Sophie von Hannover) เป็นเจ้าหญิงชาวเยอรมัน-สกอตแลนด์ ผู้กลายเป็นทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์อังกฤษ จากการที่นางเป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทำให้เธอมีสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษ
เจ้าหญิงโซฟีประสูติเมื่อ 14 ตุลาคม 1630 ที่กรุงเฮกในเนเธอร์แลนด์ เป็นพระธิดาองค์เล็กของฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ แห่งราชวงศ์วิทเทิลส์บัค กับเจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งสกอตแลนด์ โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์มักจะรู้จักกันในชื่อ ดัชเชสโซฟี เพื่อบางครั้งป้องกันการสับสนกับเจ้าหญิงโซฟี โดโรเธีย แห่งเซลล์ ผู้เป็นลูกสะใภ้ 

**การสืบราชสันตติวงศ์**
ในปี 1700 รัชทายาทลำดับสองในขณะนั้นคือเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งกลอสเตอร์ (โอรสในเจ้าหญิงแอนน์แห่งเดนมาร์ก รัชทายาทลำดับหนึ่ง) สิ้นพระชนม์ในวัยสิบเอ็ดปี ทำให้เกิดความไม่แน่ชัดเกี่ยวกับผู้เป็นรัชทายาทลำดับถัดจากเจ้าหญิงแอนน์ ขณะเดียวกัน รัฐสภาบริเตนใหญ่ไม่เห็นทางที่เป็นไปได้ว่าพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 หรือเจ้าหญิงแอนน์ จะสามารถมีทายาทสืบบัลลังก์บริเตนใหญ่ 
ในปี 1701 รัฐสภาได้ตราพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์เพื่อป้องกันมิให้ทายาทสายอื่นที่นับถือโรมันคาทอลิกอ้างสิทธิ์ในราชสมบัติ กฎหมายกำหนดไว้ว่าสิทธิในราชสมบัติถัดจากทายาทในพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 และทายาทในเจ้าหญิงแอนน์ จะตกเป็นของเจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์และผู้สืบสันดานของพระองค์ ในฐานะที่ทรงเป็นหลานตาในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งราชวงศ์สจวต และทรงนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ ด้วยเหตุนี้ เจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์จึงกลายเป็นรัชทายาทลำดับสองตามผลแห่งกฎหมาย
ในปี 1702 พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 เสด็จสวรรคต ส่งผลให้เจ้าหญิงแอนน์ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นพระนางเจ้าแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ เจ้าหญิงโซฟีจึงเลื่อนขึ้นเป็นรัชทายาทลำดับหนึ่ง อย่างไรก็ตาม โซฟีสิ้นพระชนม์ในวันที่ 8 มิถุนายน 1714 ก่อนการสวรรคตของพระนางเจ้าแอนน์เพียง 23 วัน ตำแหน่งรัชทายาทลำดับหนึ่งจึงตกเป็นของโอรสองค์โตของเจ้าหญิงโซฟี คือเกออร์ค ลูทวิช แห่งเบราชไวน์-ลือเนอบวร์ค ซึ่งขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ ถือเป็นกษัตริย์อังกฤษองค์แรกที่เป็นชาวเยอรมันโดยกำเนิด

**พระบุตร**
เจ้าหญิงโซฟีสมรสกับแอ็นสท์ เอากุสท์ แห่งเบราน์ชไวค์-คาเลินแบร์ค เมื่อปี 1658 โซฟีเคยตั้งครรภ์จำนวนเก้าครรภ์ แต่ครรภ์ที่สามและที่ห้าเป็นการคลอดแล้วตาย พระบุตรที่รอดชีวิตจึงมีด้วยกันเจ็ดองค์ ได้แก่:
# เกออร์ค เอากุสท์ (1660–1727) กษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
# ฟรีดริช เอากุสท์ (1661–1691)
# มัคซีมีลีอาน วิลเฮล์ม (1666 1726)
# โซฟี ชาร์ล็อทเทอ (1668–1705) สมรสกับพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย
# คาร์ล ฟิลลิพ (1669–1690)
# คริสทีอัน ไฮน์ริช (1671–1703)
# แอนสท์ เอากุสท์ (1674–1728) ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2173
ซโเฟีย เจ้าหญิงอีเล็คเตอร์แห่งฮันโนเฟอร์
ซโเฟีย เจ้าหญิงอีเล็คเตอร์แห่งฮันโนเฟอร์
หมวดหมู่:บุคคลจากเดอะเฮก
หมวดหมู่:ดัชเชสแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค
หมวดหมู่:ผู้คัดเลือกแห่งแฮโนเวอร์
หมวดหมู่:ราชวงศ์วิทเทิลส์บัค
หมวดหมู่:รัชทายาทอังกฤษ
หมวดหมู่:รัชทายาทสหราชอาณาจักร