Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
อันดับปลาไหล

อันดับปลาไหล หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ในชื่อสามัญว่า ปลาไหล เป็นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในอันดับใหญ่ที่ใช้ชื่อว่า Anguilliformes มีรูปร่างโดยรวมยาวเหมือนงู พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย หรือน้ำเค็ม สามารถแบ่งออกได้เป็นอีกหลายอันดับย่อย ในหลายวงศ์  เช่น ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae), วงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae), วงศ์ปลาไหลทะเล (Ophichthidae), วงศ์ปลาไหลยอดจาก (Muraenesocidae), วงศ์ปลาไหลสวน (Congridae) เป็นต้น
เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ผิวหนังโดยมากเกล็ดจะมีขนาดเล็กแทบมองไม่เห็นและฝังอยู่ใต้ผิวหนัง มีลักษณะลื่น ครีบทั้งหมดมีขนาดเล็กและสั้น มักจะซุกซ่อนตัวอยู่ในวัสดุใต้น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ปะการัง, ก้อนหิน, โพรงไม้ หรือ ซากเรือจม
ปลาที่อยู่ในอันดับปลาไหลนี้ พบแล้ว 8 อันดับย่อย, 19 วงศ์, 111 สกุล และประมาณ 800 ชนิด
อนึ่ง ปลาบางประเภทที่มีรูปร่างยาวคล้ายปลาไหล แต่มิได้จัดให้อยู่ในอันดับปลาไหลได้แก่ ปลาไหลนา (Monopterus albus) ที่จัดอยู่ในอันดับปลาไหลนา (Synbranchiformes), ปลาปอด ถูกจัดอยู่ในอันดับ Lepidosireniformes และ Ceratodontiformes, ปลาไหลไฟฟ้า (Electrophorus electricus) อยู่ในอันดับ Gymnotiformes, ปลาไหลผีอะบาอะบา (Gymnarchus niloticus) อยู่ในอันดับ Osteoglossiformes, ปลางู (Pangio spp.) อยู่ในอันดับ Cypriniformes หรือแม้กระทั่ง ปลาแลมป์เพรย์ และแฮคฟิช ถูกจัดอยู่ในชั้น Agnatha ซึ่งอยู่คนละชั้นเลยก็ตาม เป็นต้น

**อันดับย่อยและวงศ์**
อนุกรมวิธานตามข้อมูลจาก Nelson, Grande และ Wilson 2016.- อันดับย่อย Protanguilloidei
** วงศ์ Protanguillidae- อันดับย่อย Synaphobranchoidei
** วงศ์ Synaphobranchidae (cutthroat eels) รวม Dysommidae, Nettodaridae, and Simenchelyidae- อันดับย่อย Muraenoidei
** วงศ์ Heterenchelyidae (mud eels)
** วงศ์ Myrocongridae (thin eels)
** วงศ์ Muraenidae (moray eels)- อันดับย่อย Chlopsoidei
** วงศ์ Chlopsidae (false morays)- อันดับย่อย Congroidei
** วงศ์ Congridae (congers) รวม Macrocephenchelyidae; Colocongridae
** วงศ์ Derichthyidae (longneck eels) รวม Nessorhamphidae
** วงศ์ Muraenesocidae (pike congers)
** วงศ์ Nettastomatidae (duckbill eels)
** วงศ์ Ophichthidae (snake eels)- อันดับย่อย Moringuoidei
** วงศ์ Moringuidae (spaghetti eels)- อันดับย่อย Saccopharyngoidei
** วงศ์ Eurypharyngidae (pelican eels, umbrellamouth gulpers)
** วงศ์ Saccopharyngidae
** วงศ์ Monognathidae (onejaw gulpers)
** วงศ์ Cyematidae (bobtail snipe eels)- อันดับย่อย Anguilloidei
** วงศ์ Anguillidae (freshwater eels)
** วงศ์ Nemichthyidae (snipe eels)
** วงศ์ Serrivomeridae (sawtooth eels)

**วิวัฒนาการชาติพันธุ์**
วิวัฒนาการชาติพันธุ์จากข้อมูลของ Johnson et al. 2012.

**ชนิดเชิงพาณิชย์**

**ดูเพิ่ม**
 อันดับปลาไหลนา

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 year = 2006- access-date=4 June 2008- short=x
*" The Natural History of the Eel", historical aspect, Scientific American, 10 August 1878, Vol. 39, No. 6, p. 79 
หมวดหมู่:ปลาแบ่งตามตระกูล
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:อันดับปลาไหล
ปลาโมง

ปลาโมง  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pangasius conchophilus อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pagasiidae) มีลักษณะคล้ายปลาเผาะ (P. bocourti) อันเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง หนวดยาวถึงบริเวณช่องเหงือก แถบฟันบนเพดานเชื่อมติดกันเป็นรูปเหลี่ยม รูปร่างเพรียว หางคอด ก้านครีบแข็งที่หลังค่อนข้างยาวและใหญ่ หัวและลำตัวสีเทาหรือสีเขียวมะกอกเหลือบเหลืองหรือเขียว บางตัวสีเทาจาง ข้างลำตัวสีจางและไม่มีแถบคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีจาง ลูกปลามีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง มีขนาดประมาณ 60–80 เซนติเมตร 
พบปลาที่ได้รับการค้นพบใน พ.ศ. 2534 โดยระบุว่าเป็นปลาชนิดใหม่ที่มีขนาดเล็ก กินกุ้ง ปู และแมลงเป็นส่วนใหญ่ ปลาขนาดใหญ่กินหอย ปู และเมล็ดพืช โดยหอยจะถูกกินทั้งตัวแล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ พบมากในแม่น้ำโขง แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำบางปะกง มีการบริโภคโดยการปรุงสดและหมักสับปะรด เนื้อมีรสชาติดี ในต่างประเทศ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจด้วย
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาโมงออดอ้อ",  "ปลาเผาะ" "ปลาลึง" (เรียกซ้ำกับปลาเผาะชนิด P. bocourti), "ปลาสายยู" หรือที่ทางกรมประมงตั้งให้ คือ "ปลาสายยูเผือก" เป็นต้น

**ดูเพิ่ม**
 ปลาเผาะ

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Sawika Kunlapapuk and Sitthi Kulabtong. 2011.  Biology and Breeding of Snail Eater Pangasius (Pangasius conchophilus) in Thailand: An Overview. Journal of Agricultural Science and Technology A1:1210-1213.-  ข้อมูลและรูปปลาโมง date=2007-03-11 
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:วงศ์ปลาสวาย
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำบางปะกง
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
หมวดหมู่:เครือมติชน

หน้านี้เป็นหน้ารวมบทความในหมวดหมู่ เครือมติชน สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมดูได้ที่ บริษัท มติชน จำกัด (มหาชน) 
มติชน
มติชน
ปลาเทพา

ปลาเทพา หรือที่ในภาษาอีสานเรียกว่า ปลาเลิม เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pangasius sanitwongsei อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาชนิดนี้ตั้งโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก เพื่อเป็นเกียรติแด่หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในฐานะที่เป็นผู้ผลักดันและบุกเบิกให้มีหน่วยงานทางด้านการศึกษาและจัดการสัตว์น้ำในประเทศ ซึ่งก็คือกรมประมงในปัจจุบัน

**ถิ่นที่อยู่**
ปลาเทพาพบเฉพาะในลุ่มน้ำเจ้าพระยาและลุ่มน้ำโขงเท่านั้น แต่ปัจจุบันหาได้ยากมากในแหล่งน้ำธรรมชาติเนื่องจากการทำประมงเกินขนาดและมลพิษทางน้ำ อย่างไรก็ตาม กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้แล้วด้วยวิธีผสมเทียม

**ลักษณะ**
ปลาเทพามีส่วนหัวและปากกว้างกว่าปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกัน มีหนวดยาวพอประมาณใต้ปากล่าง 1 คู่ มุมปาก 1 คู่ ใช้หาอาหาร มีฟันแหลมคม รูปร่างป้อม ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ไม่มีเกล็ด ส่วนหลังยกสูง รูปร่างคล้ายปลาสวายเว้นแต่มีปลายก้านครีบอันแรกของครีบหลัง ครีบอก และครีบท้องยื่นเป็นเส้นยาว ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบหางเว้าลึก มีแถบสีจางตามแนวยาวทั้ง 2 แฉก ปลาวัยอ่อนมีสีเทาคล้ำ ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำแนวเฉียง ท้องสีจาง ครีบมีแต้มสีดำ ส่วนปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นตอนหน้ามีแถบสีคล้ำตามแนวยาว 
ปลาเทพาได้รับฉายาว่า "เจ้าแห่งแม่น้ำเจ้าพระยา" เนื่องจากเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในลุ่มแม่น้ำสายนี้ โดยเมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดลำตัวยาวประมาณ 1–1.25 เมตร ขนาดใหญ่สุดพบยาวกว่า 3 เมตร และมีน้ำหนักมากกว่า 100 กิโลกรัม ทั้งยังมีลักษณะโดดเด่นตรงที่มีก้านครีบขนาดใหญ่และปลายครีบเป็นเส้นยาว เวลาว่ายน้ำจะตั้งชันเหมือนครีบปลาฉลาม ทำให้ปลาชนิดนี้ดูสง่างามกว่าปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน

**พฤติกรรม**
ปลาวัยอ่อนกินปลาเล็กเป็นอาหาร ปลาวัยโตกินซากสัตว์อื่นและปลาเล็ก

**ความสัมพันธ์กับมนุษย์**
เนื้อปลาเทพามักถูกนำมาขายแทนเนื้อปลาบึก (Pangasinodon gigas) ซึ่งหายากและมีราคาแพงกว่า นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นปลาพิการที่ลำตัวสั้นกว่าปกติจะมีราคาสูงมาก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลาเทโพ

ปลาเทโพ (Pangasius larnaudii) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวและจะงอยปากมน ปากอยู่ค่อนไปทางด้านล่าง  รูปร่างป้อมสั้น ปลาขนาดใหญ่มีลำตัวส่วนท้องลึก ปลายครีบหลัง ครีบท้อง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นยื่นเป็นเส้นยาวเรียว มีแต้มสีดำเห็นชัดเจนที่ฐานครีบอก ตัวมีสีเทาคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างมีสีเทาจาง ด้านท้องสีจางอมชมพู ครีบสีจาง ครีบก้นมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบหางมีแถบสีคล้ำทั้งตอนบนและตอนล่าง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุดได้ถึง 1.5 เมตร
ปลาขนาดเล็กกินแมลง ปลาขนาดใหญ่กินพืช เช่น ผลไม้, เมล็ดพืช, ปลา, หอย, แมลง ตลอดจนถึงซากสัตว์ อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่และสาขาทั่วประเทศ โดยมักรวมฝูงกับปลาสวาย (P. hypophthalmus) ด้วย ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน
เป็นปลาที่นิยมบริโภค โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนำมาปรุง "แกงเทโพ"  มีการเพาะเลี้ยงในประเทศไทยมานานกว่า 50 ปี และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "หูหมาด", "หูดำ" หรือ "ปึ่ง" ในภาษาเหนือ เป็นต้น

**อ้างอิง**
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลาสวาย

ปลาสวาย (Pangasianodon hypophthalmus) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวค่อนข้างเล็ก แนวบริเวณหัวถึงครีบหลังลาดตรง ตาอยู่เสมอหรือสูงกว่ามุมปาก ปากแคบกว่าปลาบึก ที่อยู่สกุลเดียวกัน รูปร่างเพรียวแต่ป้อมสั้นในปลาขนาดใหญ่ ก้านครีบท้องมี 8–9 เส้น ครีบก้นยาว ปลาขนาดเล็กมีสีคล้ำเหลือบเงิน ด้านข้างลำตัวสีจางและมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบสีจาง ครีบหางมีแถบสีคล้ำตามแนวยาวทั้งตอนบนและล่าง ปลาขนาดใหญ่มีสีเทาหรือคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างลำตัวสีจาง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุด 1.5 เมตร
พบในแม่น้ำและลำคลองสายใหญ่ ทั่วประเทศไทย เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่งซึ่งมีการเพาะเลี้ยงกันมานานกว่า 50 ปี แล้ว โดยเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2509 โดยถือเป็นสัตว์น้ำชนิดแรกที่กรมประมงของไทยผสมเทียมประสบความสำเร็จเป็นชนิดแรกด้วย  ปลาในธรรมชาติมีฤดูวางไข่ในเดือนกรกฎาคม นิยมบริโภคโดยปรุงสุก ทำปลาแดดเดียวและรมควัน ในธรรมชาติมักพบชุกชุมตามอุทยานปลาหรือหน้าวัดต่าง ๆ ที่ติดริมแม่น้ำอาทิเช่น วัดจันทาราม (ท่าซุง) โดยในบางพื้นที่อาจมีปลาเทโพเข้ามาร่วมฝูงด้วย
และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปลาที่สีกลายเป็นสีเผือก และจากการศึกษาล่าสุดพบว่า ในเนื้อปลาสวายนั้นมีโอเมกา 3 คิดเป็นปริมาณแล้วสูงกว่าในปลาทะเลเสียอีก โดยมีถึง  2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม 

**รูปภาพ**

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Planet Catfish
สวาย
สวาย
สวาย
สวาย
สวาย
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
SIGNAL

SIGNAL ซิงเกิลที่สองของ KAT-TUN เป็นเพลงประกอบโฆษณา "NTT DoCoMo new 9 series" ออกเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2549

**SIGNAL**
เฉพาะ CD
# SIGNAL
# I'll be with you
# SIGNAL (Original Karaoke)
# I'll be with you (Original Karaoke)
CD + DVD Making of "SIGNAL"
# SIGNAL
# SIGNAL (Original Karaoke)
หมวดหมู่:จูเนียร์
ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่

ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ หรือ สนามบินกระบี่  (Krabi International Airport) VTSG ตั้งอยู่ริมถนนเพชรเกษม ตำบลเหนือคลอง อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่ ตั้งอยู่ระหว่างอำเภอเมืองกระบี่กับอำเภอเหนือคลอง ไปทางจังหวัดตรัง เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (International Airport)

**ประวัติ**
ท่าอากาศยานกระบี่ เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 โดยภาคเอกชนและเทศบาลเมืองกระบี่ ได้ร่วมลงทุนก่อสร้างสนามบินขนาดเล็กจนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2529 เปิดให้บริการการบินด้วยเครื่องบินขนาด 18 ที่นั่ง  แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จึงมอบสนามบินให้กับกรมการขนส่งทางอากาศ กระทรวงคมนาคม พัฒนาให้เป็นสนามบินได้มาตรฐาน เพื่อให้การเดินทางสู่จังหวัดกระบี่  มีความสะดวกสบายและรวดเร็วยิ่งขึ้น และเป็นการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวของจังหวัดกระบี่  ตลอดจนให้มีการขยายตัวของธุรกิจ ภายในจังหวัดกระบี่มีความคล่องตัวยิ่งขึ้น
รัฐบาลได้มีมติให้กรมการขนส่งทางอากาศ สำรวจออกแบบ จัดซื้อที่ดิน และดำเนินการก่อสร้างท่าอากาศยานกระบี่ ตั้งแต่ปีงบประมาณ 2536 เป็นต้นมา ท่าอากาศยานกระบี่เป็นสนามบินที่มีเที่ยวบินมากที่สุดเป็นอันดับที่ 1 ของกรมการขนส่งทางอากาศ
ในปี พ.ศ. 2563 ได้มีโครงการพัฒนาท่าอากาศยานกระบี่ โดยกรมท่าอากาศยาน ก่อสร้างลานจอดเครื่องบิน ขนาด 135 x 1,080 เมตร สามารถจอดเครื่องบินขนาด B737 ได้ 40 ลำ และก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารหลังที่ 3 สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 3,000 คนต่อชั่วโมง หรือ 8.0 ล้านคนต่อปี เพื่อให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารและจำนวนเที่ยวบินที่เพิ่มมากขึ้น รวมทั้งยังเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวภายในจังหวัด มีระยะเวลาการดำเนินการเริ่มตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2560 – 30 กันยายน 2565 (งบประมาณปี 2561 – 2565)

**การจะให้บริษัทท่าอากาศยานไทยเข้าบริหาร**
กระทรวงคมนาคมได้มีแผนการที่จะให้ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด(มหาชน) เข้าบริหารท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ ในลักษณะการบริหารสัญญาร่วม หรือการจ้าง บมจ. ท่าอากาศยานไทย บริหารจัดการ โดยกรมท่าอากาศยานยังคงความเป็นเจ้าของท่าอากาศยาน
ในเดือนมีนาคม 2565 นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ได้เปิดเผยว่ากระทรวงคมนาคมจะเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาให้ความเห็นชอบ ให้บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เข้าดูแลและบริหารจัดการท่าอากาศยานกระบี่แทนกรมท่าอากาศยาน

**ข้อมูลพื้นฐาน**
ท่าอากาศยานกระบี่ มีทางวิ่งเส้นทางเดียว ขนาดความยาว 3,000 เมตร กว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.50 เมตร ทางขับขนาดยาว 320 เมตร กว้าง 23 เมตร และ ขนาดยาว  43 เมตร กว้าง 23 เมตร ผิวแอสฟัลติกคอนกรีต และลานจอดเครื่องบิน ขนาดยาว 200 เมตรกว้าง 85 เมตร ผิวคอนกรีต พร้อมระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ  ได้แก่ ระบบไฟฟ้า ระบบโทรศัพท์ ระบบประปา ระบบระบายน้ำภายในสนามบิน ลานจอดรถยนต์ ในปี พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่รับผู้โดยสารจาก 11 ประเทศ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศรัสเซีย ประเทศมาเลเซีย ประเทศจีน ประเทศฟินแลนด์ ประเทศกาตาร์ ประเทศนอร์เวย์ ประเทศอังกฤษ ประเทศเดนมาร์ก ประเทศสวีเดน โดยประเทศล่าสุดได้แก่ประเทศเกาหลีใต้ในเที่ยวบิน KE9637ท่าอากาศยานกระบี่ มีจำนวนผู้โดยสารตลอดทั้งปี 2561 อยู่ที่ 4,193,099 คน มี 28,639 เที่ยวบิน

**รายชื่อสายการบิน**

**สายการบินที่เคยให้บริการ**

**สมุดภาพ**

**อ้างอิง**
กระบี่
กระบี่
กระบี่
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดกระบี่
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเหนือคลอง
ก
เรียลเฟซ

เรียลเฟซ (Real Face) เป็นซิงเกิ้ลเดบิวส์ KAT-TUN ตั้งแต่ฟอร์มวงมา และทำออกมาถึง 6 ปก ขึ้นที่ 1 Oricon เพียงไม่กี่วันที่ออกขาย ออกวางจำหน่ายเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549

**Real Face**
 Limited Edition (Type A - F)
# Real Face
# GLORIA
# Real Face (Original Karaoke)
# GLORIA (Original Karaoke)
----- Regular
# Real Face
# GLORIA
# Will Be All Right
# Real Face (Original Karaoke)
# GLORIA (Original Karaoke)
# Will Be All Right (Original Karaoke)
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:จูเนียร์
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ซิงเกิลอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต
Anguilla

Anguilla อาจหมายถึง- แองกวิลลา ดินแดนของสหราชอาณาจักร- สกุล Anguilla ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae)
** สปีชีส์ Anguilla anguilla (ปลาตูหนายุโรป) ในสกุล Anguilla
ชารัม คิว

ชารัม คิว (Sharan Q) เป็นวงดนตรีแนวร็อกของญี่ปุ่น โดยมีสมาชิกอย่างมิตสึโอะ เทราดะเป็นนักร้องนำ, โทชิอากิ ฮาตาเกยามะเป็นมือกีตาร์, มาโกโตะเป็นมือกลองและไทเซอิเป็นมือคีย์บอร์ด

**สมาชิก**

**สมาชิก**
 นักร้องนำ/ผู้ประพันธ์เพลง: สึงกุ- กีตาร์/หัวหน้าวง: ฮาตาเกะ- กลอง: มาโกโตะ- คียบอร์ด: ไทเซอิ

**อดีตสมาชิก**
 เบส: ชู

**ประวัติการทำงาน**
วงชารัม คิว ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยฝีมือของสมาชิกจากสามวงดนตรีในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น พวกเขาได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชิ้นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยเพลงที่ผสมผสานกลิ่นไอของความเป็นร็อก ป็อป และฟังค์อีกเล็กน้อยลงไป จุดเด่นของวงนี้อยู่ที่สไตล์และเสื้อผ้าแบบแรง ๆ ที่สมาชิกในวงมักจะใส่เพื่อให้เข้ากับเพลง
ในช่วงแรก ๆ วงนี้ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากผู้ฟังได้มากเท่าที่ควร   แต่หลังจากที่วงออกผลงานเพลงซิงเกิลที่สี่ที่ชื่อ โจเกียว โมโนงาตาริ (Joukyou Monogatari) มา ความนิยมของผู้ฟังต่อวงนี้ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลง ๆ นี้ได้เข้าไปติด 50 อันดับแรกในตารางจัดอันดับเพลงของญี่ปุ่นได้ 
ความสำเร็จของชารัม คิว ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ความนิยมของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอีกจากอันดับของเพลงซิงเกิลที่ชื่อ ซิงเกิล เบด (シングル ベッド) และ ซุรุย อนนะ (Zurui Onna) ที่ขยับไปอยู่ 10 อันดับแรกของชาร์ตได้สำเร็จ และในปี พ.ศ. 2539 เพลงซิงเกิล นามิดะ โนะ คาเงะ (Namida no Kage) ก็สามารถทะลุไปอยู่อันดับที่ 1 ของชาร์ตได้เป็นเพลงแรกของวง และเพลงซิงเกิล อีวาเกะ ของพวกเขายังได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ เอจ 35 อีกด้วย       
วงชารัม คิว มักจะออกมาโชว์เพลงของตัวเองผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ อาซากุซะ บาชิ ยัง โยฮิง เท็ง หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ อาซายัง
พอถึงปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ออกเพลงซิงเกิลที่ชื่อ ชิน ราเม็ง ไดซุกิ โคยเกะ โนะ อุตะ (shin RAMEN daisuki koike no uta) ชารัม คิว ก็ต้องเข้าสู่ภาวะชงักงันและไม่ได้ออกผลงานอื่นมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชารัม คิว ก็กลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง โดยพวกเขาได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ชื่อ อารุยเตรุ (Aruiteru) ออกมาเป็นผลงานแรกหลังจากห่างหายจากวงการไปเป็นเวลาหกปี ที่จริงแล้วเพลง ๆ นี้ ก็คือเพลงซิงเกิลของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ที่เปิดตัวไปเมื่อช่วงต้นเดือนเดียวกัน แต่ในเวอร์ชันของชารัม คิว จะเป็นเวอร์ชันที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมาร้องในแบบฉบับของตัวเอง (ผู้ที่แต่งเพลงอารุยเตรุก็คือ สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมุซุเมะ)

**ผลงาน**

**อัลบั้ม**

**เพลงซิเกิล**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ชารัม-คิว ดอตคอม date=2007-01-11  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวงชารัม คิว-  วิกิ เดอะพีพีเอ็น date=2006-12-09  ข้อมูลของวงชารัม คิว-  อัพ-ฟร็อนท์-เอเจนซี ดอท ซีโอ ดอท เจพี date=2006-12-21  ข้อมูลส่วนตัวของวงชารัมคิว-  บีเอ็มจี เจแปน date=2006-11-26  ข้อมูลส่วนตัวของวงชารัม คิว
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
ประสาทชีววิทยา

ประสาทชีววิทยา (Neurobiology) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)

**เซลล์ประสาทและเซลล์เกลีย**

**การทำงานของระบบประสาท**

**การเกิดแอกชันโพเทนเชียล**
ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential

**กระบวนการสร้างไซแนปส์และโครงสร้างของไซแนปส์**

**สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ**
สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'

**ไซแนปติก พลาสติซิตี้ (synaptic plasticity)**

**ระบบประสาทสัมผัส**

**การเจริญพัฒนาของระบบประสาท**

**อ้างอิง == -  Neuroscience For Kids 
หมวดหมู่:ประสาทชีววิทยา
เดนดริติกสไปน์

เดนดริติกสไปน์
(dendritic spine) เป็นโครงสร้างเยื่อหุ้มเซล์ในส่วนของเดนไดรต์ที่ยื่นออกไปมีลักษณะคล้ายหนามขนาดเล็กทำหน้าที่สร้างไซแนปส์ระหว่างเซลล์ประสาท โครงสร้างเดนดริติกสไปน์นี้ พบได้ในเดนไดรต์ของเซลล์ประสาทส่วนใหญ่ในสมอง เช่น เซลล์ประสาทรูปปิรามิด (pyramidal neuron) ในสมองส่วนคอร์ติคอล และ เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje cell) ในสมองส่วนซีรีเบลลัม เป็นต้น 
เดนดริติก สไปน์เป็นโครงสร้างพิเศษที่ยื่นออกมาจากเดนไดรต์ของเซลล์ประสาท โดยทั่วไปแล้วเดนดริติก สไปน์ยาวประมาณ  0.5–2 ไมโครเมตร แต่อาจจะยาวถึง 6 ไมโครเมตรก็ได้ซึ่งพบได้ในเซลล์ประสาทบริเวณ CA3 region ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัส (hippocampus) ในทุกๆ ความยาวหนึ่งไมโครเมตรของเดนไดรต์เซลล์ประสาทที่โตเต็มที่ จะพบเดนดริติก สไปน์หนาแน่นประมาณ 1-10 อัน พบว่าเกือบทั้งหมดของไซแนปส์ของสมองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีผลเชิงกระตุ้นเกิดขึ้นที่เดนดริติก สไปน์ ซึ่งในเดนดริติก สไปน์ ที่โตเต็มที่จะเกิดเพียงหนึ่งไซแนปส์ที่ส่วนหัว (spine head) ของมัน
เซลล์ประสาทชนิดหลักของสมองเกือบทั้งหมดมีโครงสร้างเดนดริติก สไปน์ ซึ่งได้แก่ เซลล์ประสาทที่หลั่งกลูตาเมต (glutamate) เช่น เซลล์ประสาททรงปิรามิด (pyramidal neuron) เซลล์ประสาทที่หลั่งกาบา (GABA) เช่น เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje neurons) แต่เซลล์ประสาทอีกหลายประเภทก็ไม่มีเดนดริติก สไปน์ เช่น GABA-releasing interneuron เซลล์ประสาทที่มีเดนดริติก สไปน์ (Spiny neurons) พบได้น้อยมากในสัตว์ชั้นต่ำ เช่น  Drosophila melanogaster และ Caenorhabditis elegans แสดงให้เห็นว่าเดนดริติก สไปน์ได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อให้เหมาะแก่การทำงานที่ซับซ้อนของระบบประสาทขั้นสูงในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  
โครงสร้างของเดนดริติก สไปน์มีความหลากหลายทั้งขนาดและรูปร่าง และมีปริมาตรตั้งแต่ 0.01 ลูกบาศก์ไมโครเมตร ไปจนถึงขนาด 0.8 ลูกบาศก์ไมโครเมตร  การศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของ  fixed brain tissue สามารถระบุรูปร่างเดนดริติก สไปน์ ออกแป็น 4  แบบ คือ thin, stubby, mushroom และ cup แต่จากการศึกษาด้วยเทคนิค Live Imaging พบว่าเดนดริติก สไปน์ มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดได้มากมายหลายแบบในช่วงเวลงตั้งแต่เป็นวินาทีจนถึงหลายวัน นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างทั้งในออร์แกเนลล์และโมเลกุลพิเศษที่เป็นองค์ประกอบภายในเดนดริติก สไปน์ โดยเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดใหญ่ก็จะมีขนาดไซแนปส์ที่ใหญ่และมีชนิดของออร์แกเนลล์ที่หลากหลายมากกว่าเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดเล็ก
เดนดริติกสไปน์มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันซึ่งขึ้นกับระยะในการเจริญเติบโต ชนิดของสารที่มาออกฤทธิ์ที่ไซแนปส์ รวมทั้งความแข็งแรงของโครงสร้างไซแนปส์ เดนดริติกสไปน์ทำหน้าที่หลายอย่าง เช่น ช่วยจำกัดการแพร่ของไอออนและสารที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งข่าวตัวที่สองภายในเซลล์ (second messenger) ในบริเวณที่เกิดไซแนปส์  กลไกการทำงานที่สำคัญของเดนดริติกสไปน์ คือ กระบวนการเรียนรู้และจดจำของเซลล์ประสาท ซึ่งพบว่าบริเวณนี้มีตัวรับสารสื่อประสาทกลูตาเมตทั้งชนิดตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และตัวรับแอมพา (AMPA receptor) ทำงานสอดประสานกันในกระบวนการที่เรียกว่า ลองเทอมโพเทนชิเอชั่น (long-term potentiation) และลองเทอมดีเพรชชั่น (long-term depression)

**อ้างอิง**
 Kandel ER, Schwartz JH, Jessell TM. Principles of Neural Science, 4th ed. McGraw-Hill, New York (2000). ISBN 0-8385-7701-6-  ประสาทวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:เซลล์ประสาท
หมวดหมู่:ประสาทวิทยาศาสตร์
อักษรสิทธัม

อักษรสิทธัม (सिद्धं สิทธํ หมายถึง ทำให้สำเร็จหรือสมบูรณ์แล้ว, Siddham script,  སིད་དྷཾ།; ; 梵字, บนจิ) เป็นชื่ออักษรแบบหนึ่งของอินเดียตอนเหนือ ที่นิยมใช้เขียนภาษาสันสกฤต มีที่มาจากอักษรพราหมี โดยผ่านการพัฒนาจากอักษรคุปตะ ซึ่งก่อให้เกิดเป็นอักษรเทวนาครีในเวลาต่อมา และเกิดเป็นอักษรอื่นๆ จำนวนมากในเอเชีย เช่น อักษรทิเบต เป็นต้น  อักษรสิทธัมเผยแพร่พร้อมคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาจากอินเดียเข้าไปสู่จีนและญี่ปุ่นตามลำดับ  ตั้งแต่ พ.ศ. 1349 โดยคูไก (空海) ผู้เรียนภาษาสันสกฤตและศาสนาพุทธจากจีน ในญี่ปุ่นเรียกอักษรนี้ว่า "บนจิ" เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ปัจจุบันอักษรสิทธัมยังคงใช้ในการประกอบพิธีกรรมของนิกายชิงงง (真言宗, มนตรยาน) ในประเทศญี่ปุ่น  

**สระ**

**พยัญชนะ**

**ระเบียงภาพ**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 Bonji Taikan (梵字大鑑). (Tōkyō: Meicho Fukyūkai, 1983)- Chaudhuri, Saroj Kumar (1998).  Siddham in China and Japan, Sino-Platonic papers No. 88- url-status = dead - Stevens, John. Sacred Calligraphy of the East. (Boston, MA: Shambala, 1995.)- Van Gulik, R.H. Siddham: An Essay on the History of Sanskrit Studies in China and Japan (New Delhi, Jayyed Press, 1981).- Yamasaki, Taikō. Shingon: Japanese Esoteric Buddhism. (Fresno: Shingon Buddhist International Institute, 1988.)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ฟอนต์:
**  Noto Sans Siddham จาก Noto fonts project
**  Muktamsiddham—Free Unicode Siddham font
**  ApDevaSiddham—(Japanese) Free Unicode 8.0 Siddham Font ( mirror)-  Siddham alphabet on Omniglot-  Examples of Siddham mantras date=2020-02-25  Chinese language website.-  Visible Mantra an extensive collection of mantras and some sūtras in Siddhaṃ script-  Bonji Siddham date=2009-06-27  Character and Pronunciation-  SiddhamKey Software for inputting Siddham characters
สิทธัม
หมวดหมู่:อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
เบอร์มิวดา

เบอร์มิวดา เป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ห่างจากรัฐนอร์ทแคโรไลนา​ไปทางตะวันออก 580 ไมล์ และอยู่ห่างจากรัฐโนวาสโกเชียของประเทศแคนาดา​ไปทางใต้ 1,093 ไมล์ เบอร์มิวดาเป็นดินแดนโพ้นทะเลที่เก่าแก่ที่สุดของสหราชอาณาจักร ที่ยังคงเหลืออยู่ โดยมีชาวอังกฤษมาตั้งรกรากก่อนการรวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรถึงสองศตวรรษ โดยค้นพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1609)

**การเมืองการปกครอง**

**นิติบัญญัติ**

**บริหาร**
เอกราช
ดินแดนปกครองของอังกฤษที่ปกครองตนเองตามระบอบประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

**ตุลาการ**
ในส่วนของฝ่ายตุลาการ อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (":en:Eastern Caribbean Supreme Court")
มีศาลฎีกาอยู่ในตำแหน่งสูงสุด การยื่นอุทธรณ์นั้นผ่านการพิจารณาจากศาลอุทธรณ์ ส่วนการยื่นฎีกาจะยื่นให้คณะกรรมการฝ่ายตุลาการแห่งองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (Privy Council) เป็นผู้พิจารณา

**กองทัพ**

**ประชากรศาสตร์**

**ศาสนา**
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์

**ภาษา**
ภาษาทางการประจำหมู่เกาะคือภาษาอังกฤษ 

**วัฒนธรรม**

**วันหยุด**

**กีฬา**

**ดูเพิ่ม**
 สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา- หมู่เกาะลีเวิร์ด- หมู่เกาะเวอร์จิน- ทะเลแคริบเบียน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน
หมวดหมู่:ประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ
บ
หมวดหมู่:ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
หมวดหมู่:เกาะในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของอังกฤษ
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2155
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
เอเชียนเกมส์ 1951

เอเชียนเกมส์ 1950 (1951 एशियाई खेल; १९५१ आशियाई खेळ) เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ระหว่างวันที่ 4-11 มีนาคม พ.ศ. 2493  มีการแข่งขัน 6 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา บาสเกตบอล จักรยาน ฟุตบอล ว่ายน้ำ และยกน้ำหนัก มีชาติต่าง ๆ ส่งเข้าแข่งขัน 11 ประเทศ คือ อินเดีย พม่า อิหร่าน สิงคโปร์ ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ ซีลอน (ศรีลังกา) บอร์เนียวเหนือ (ปัจจุบันคือรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย) ไทย เนปาล อัฟกานิสถาน รวม 489 คน เป็นชาย 458 คน หญิง 31 คน

**สนามแข่งขัน**

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**
เอเชียนเกมส์ในครั้งนี้ บรรจุชนิดกีฬาทั้งหมด 57 ประเภท ทั้งหมด 6 ชนิดกีฬา ได้แก่

**ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน**
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1951

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ

**สรุปเหรียญตามภูมิภาค**

**อ้างอิง**
  New Delhi 1951 date=2011-12-08 -  Over all Medal Standings - New Delhi 1951 date=2010-11-30  

หมวดหมู่:พ.ศ. 2491
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่ประเทศอินเดียเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในเดลี
ธงนาวี

หน้านี้เป็นภาพธงราชนาวีและธงรัฐนาวี ของประเทศต่าง ๆ ในปัจจุบันและอดีต

**ปัจจุบัน**

**อดีต**

**ดูเพิ่ม**
 ธงกองทัพ
แม่แบบ:Nothanks0

== เนื้อหาที่เพิ่มในหน้า  อาจละเมิดลิขสิทธิ์**
right
สวัสดี จากการแก้ไขของคุณใน  นั้น โปรดทราบว่าวิกิพีเดียไม่สามารถรับข้อความและภาพที่มีลิขสิทธิ์จากเว็บหรือสื่อตีพิมพ์อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงลิขสิทธิ์ กรณีนี้อาจถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งเข้าข่ายที่เราต้องลบอย่างรวดเร็ว เมื่อคุณได้รับสารนี้ การแก้ไขของคุณอาจถูกย้อนกลับไปแล้ว หรือบทความของคุณอาจถูกลบแล้ว
กรณีที่คุณได้สาร- หากคุณได้รับอนุญาตจากผู้ทรงลิขสิทธิ์แล้ว หรือแหล่งที่มาอนุญาตให้เผยแพร่อย่างเสรี โปรดส่งสารชี้แจงไปหน้าพูดคุยของบทความดังกล่าว พร้อมหลักฐานที่สามารถแสดงได้- คุณอาจแก้ไขได้โดยเรียบเรียงข้อความใหม่ด้วยภาษาของคุณเอง ขอแนะนำให้ศึกษาวิธีเขียนงานไม่ให้ละเมิดลิขสิทธิ์ และแนวทางการเขียนให้ดียิ่งขึ้น
ทางเราถือว่าปัญหาลิขสิทธิ์มีความสำคัญยิ่ง หากพบว่าผู้ใดเพิ่มเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์อย่างต่อเนื่อง เราอาจพิจารณาบล็อกไม่ให้ผู้นั้นแก้ไขชั่วคราว ขอบคุณ

**วิธีใช้**
ให้ใส่โค้ดดังนี้ที่หน้าผู้ใช้:
subst:Nothanks0|ชื่อบทความหากมี --~~~~

**ดูเพิ่ม**
 แม่แบบ:Nothanks- แม่แบบ:ละเมิดลิขสิทธิ์
แอมพา

แอมพา
แอมพา  (AMPA) มีชื่อทางเคมี คือ (alpha-amino-3-hydroxy-5-methyl-4-isoxazole propionic acid มีคุณสมบัติเป็นสารอะโกนิสต์ที่จำเพาะ (specific agonist) ต่อตัวรับแอมพา (AMPA receptor) การทำงานของแอมพาให้ผลการกระตุ้นที่คล้ายกับผลของกลูตาเมท ในด้านการทดลองนั้นเราใช้สารแอมพาเพื่อแยกตัวรับแอมพาออกจากตัวรับกลูตาเมทชนิดที่จับอยู่กับช่องไอออน (ionotropic glutamate receptor) ชนิดอื่นที่เหลือ คือ ตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และ ตัวรับไคเนต (kainate receptor)
หมวดหมู่:โมเลกุลชีวภาพ
หมวดหมู่:กรดอะมิโน
เอเชียนเกมส์ 1954

เอเชียนเกมส์ 1954 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ถึง 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 19 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 8 ชนิดกีฬา มีนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 970 คน เป็นชาย 872 คน เป็นหญิง 98 คน

**สนามแข่งขัน**
 ศูนย์กีฬาไรซัลอนุสรณ์ (สนามกีฬาหลัก)

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**

**ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน**
คณะกรรมการที่เข้าแข่งขัน

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัล :    22px มาลายา  22px อัฟกานิสถาน

**อ้างอิง**
   Manila 1954 date=2011-05-22 -  Over all Medal Standings - Manila 1954 date=2012-03-08  

หมวดหมู่:พ.ศ. 2497
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่มะนิลาเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:มหกรรมกีฬาในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:เทศกาลกีฬาในมะนิลา
วิกิพีเดีย:โครงการวิกิประเทศ/แม่แบบ

โครงการวิกิประเทศ
หน้าหลัก · อภิปราย ·  แม่แบบ  · ต้องทำ · บทความ

**กล่องข้อมูล**
 แม่แบบ:กล่องข้อมูล ประเทศ

**แม่แบบโครงการ**
ใส่ในหน้าอภิปรายของบทความ

**แม่แบบเชื่อมโยงบทความ**
ใส่ท้ายบทความ

**ทวีป**

**องค์กร**

**อื่นๆ ===
ตัวรับแอมพา

ตัวรับแอมพา เป็นตัวรับหรือรีเซพเตอร์ (receptor) สำหรับสารสื่อประสาทกลูตาเมทชื่อตัวรับแอมพานี้เกิดจากที่สารแอมพาสามารถจับตัวรับนี้ได้ด้วย ตัวรับนี้เป็นตัวรับชนิดที่ไม่ใช่ตัวรับเอ็นเอ็มดีเอที่จับอยู่กับช่องไอออน (ion channel) ตัวรับแอมพามีหน้าที่หลัก คือ ถ่ายทอดสัญญาณไซแนปติกทรานสมิชชั่นชนิดเร็ว (fast synaptic transmission) ในระบบประสาทส่วนกลาง (ซีเอ็นเอส) 
ตัวรับแอมพา ประกอบด้วยหน่วยย่อย (subunit) 4 ชนิด คือ กลูอาร์1 (GluR1) , กลูอาร์2 (GluR2) , กลูอาร์3 (GluR3) และกลูอาร์4 (GluR4) ในตัวรับหนึ่งๆ เกิดขึ้นจากหน่วยย่อยเหล่านี้รวมกันสี่หน่วยที่เรียกว่า เตตระเมอร์ (tetramer) ส่วนใหญ่แล้วตัวรับแอมพามักเป็นชนิดที่เกิดจากกลูอาร์1 ทั้งสี่หน่วย หรือเกิดจากกลูอาร์4 ทั้งสี่หน่วย ซึ่งเรียกว่า โฮโมเตตระเมอร์ (homotetramer) หรือชนิดที่เกิดจากกลูอาร์2 สองหน่วยและกลูอาร์3 สองหน่วย

ตัวรับแอมพามีโครงสร้างที่พาดผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ (transmembrane domain) แบ่งออกเป็น 4 ส่วน โดยปลายด้านเอ็น ( N-terminus) อยู่ภายนอกเซลล์ ส่วนปลายด้านซี (C-terminus) อยู่ภายในเซลล์
เนื่องจากตัวรับแอมพาประกอบด้วยสี่หน่วยย่อยและในแต่ละหน่วยย่อยนั้นสารอะโกนิสต์สามารถจับได้หนึ่งตำแหน่ง ดังนั้นตัวรับแอมพาหนึ่งตัวจะมีสารอะโกนิสต์มาจับได้ทั้งหมดสี่โมเลกุล ทั้งนี้ช่องไอออนจะเปิดได้เมื่อสารอะโกนิสต์มาจับที่ตัวรับตั้งแต่สองหน่วยย่อยขึ้นไป ทั้งนี้ไอออนที่สามารถผ่านตัวรับแอมพาเข้าไปในเซลล์ประสาทได้ คือ ไอออนแคลเซียม ไอออนโซเดียม ไอออนโพแทสเซียม โดยเกิดจากการทำงานของหน่วยย่อยกลูอาร์2

**อ้างอิง**
 Glutamate receptors: Structures and functions. University of Bristol Centre for Synaptic Plasticity  date=2007-09-15 
หมวดหมู่:รีเซพเตอร์
ตองจี

ตองจี (MLCTS=taungkri:, pron; တွင်ႇၵျီး, pron ต่องกฺยี๊) เป็นเมืองหลักของรัฐฉานในประเทศพม่า ห่างจากอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 480 กิโลเมตร ตั้งอยู่บนภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 24 ตารางกิโลเมตร อากาศค่อนข้างเย็นตลอดปี สูงกว่าระดับน้ำทะเล 4,712 ฟุต ชื่อตองจีเป็นภาษาพม่า มาจากคำว่า ตอง แปลว่า ภูเขา และ จี้ แปลว่า ใหญ่

**ประวัติ**
ก่อนที่จะมีการล่าอาณานิคมของประเทศอังกฤษ ตองจีเป็นเพียงแค่หมู่บ้านขนาดเล็ก ประกอบด้วยกระท่อมเพียงไม่กี่หลัง ตั้งอยู่บนพื้นที่ของไหล่เขาสะตวงในภูเขาฉาน อาศัยโดยชนชาติไทใหญ่ในเวลานั้น 
แต่เมื่ออังกฤษได้ยึดครองพม่าแล้ว หมู่บ้านตองจีได้พัฒนากลายเป็นหัวเมืองใหญ่และถูกตั้งเป็นเมืองหลวงของรัฐฉานใต้ ซึ่งการพัฒนาความทันสมัยของตองจีเริ่มในปี พ.ศ. 2437 เมื่ออังกฤษย้ายสำนักงานบริหารมาตั้ง ณ ฝั่งตะวันออกของทะเลสาบอี้นเล่ ด้วยเหตุผลด้านสุขภาพและภูมิศาสตร์ 
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2449 มีการตั้งบ้านเรือนนับพันหลัง เนื่องจากความไม่สงบในรัฐฉานในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 ตองจีซึ่งเป็นเมืองหัวหน้ากองทหารตำรวจและศูนย์กลางการจัดหาอาหารของกองทัพ ทำให้คนหลายเชื้อชาติเข้ามาอาศัยอยู่ ณ ที่นี่
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองประเทศไทยได้ส่งกองทัพพายัพเข้าผนวกเมืองตองจีรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐไทยเดิม จนกระทั่งภายหลังสงครามไทยได้ส่งมอบเมืองคืนให้กับกองพลอินเดียที่ 7 เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2488 รัฐบาลไทยสมัยนายควง อภัยวงศ์ คืนดินแดนส่วนนี้ให้กับสหประชาชาติ ภายหลังอังกฤษได้รวมดินแดนนี้เข้ากับพม่าในเวลาต่อมา

**เศรษฐกิจ**

**การท่องเที่ยว**
เมืองตองจีนับเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ภายในเมืองมีตลาดห้าวัน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เกษตรกรจากทั่วพื้นที่จะนำผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรมาจำหน่าย แต่เมื่อมีการพัฒนาเมืองมากขึ้นความสำคัญของตลาดสดก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตามประเพณีการซื้อขายในตลาดยังคงได้รับความสนใจในเมืองเล็ก ๆ ที่ห่างไกล เช่น บริเวณทะเลสาบอี้นเล่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์หัตถกรรมและสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง

**อุตสาหกรรม**
ไม่มีอุตสาหกรรมสำคัญในตองจี อดีตตองจีเคยเป็นจุดแลกเปลี่ยนสินค้าสำคัญสำหรับผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรของเมืองต่างๆในรัฐฉานใต้ อย่างไรก็ตามเนื่องจากข้อบังคับเกี่ยวกับการกำหนดเขตแดนที่เพิ่งมีการปรับเปลี่ยนของรัฐบาลพม่า การค้าขายส่วนใหญ่จึงได้ถูกย้ายไปยังเมืองใหม่ เอทาร์ยา

**การเกษตร**
อีกหนึ่งรายได้เศรษฐกิจของตองจี คือการทำฟาร์มและเกษตรกรรมต่าง ๆ  เกษตรกรในเขตตองจี ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่และปะโอ ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรหลักของตองจีคือ มันฝรั่ง ใบชา มะเขือเทศ ถั่ว และผลไม้ตามฤดูกาล

**การปกครอง**
ตองจีแบ่งการปกครองเป็น 20 เขต  ได้แก่- เขตเจ้าสามทุน- เขตหนองพิอู- เขตนาซิฮี- เขตซานดากอง- เขตยะแม่ตาชี- เขตมงซุน- เขตซีกอน- เขตกางตา- เขตซีฟาน- เขตซานตา- เขตตองจีซู- เขตเอียมาเอีย- เขตมาโอ- เขตซีปาน- เขตนาออก- เขตโปตา- เขตเมงกะลาอูโกโฮง- เขตลางมาตอ- เขตลิตอง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สำรวจ "เชียงราย-ตองจี" เส้นทางท่องเที่ยว-การค้า สายใหม่ 
หมวดหมู่:เมืองในรัฐฉาน
รายพระนามพระมหากษัตริย์ลาว

พระมหากษัตริย์ลาว (ลาว: ພຣະມະຫາກະສັຕຍ໌ລາວ) ลำดับกษัตริย์ลาว อ้างอิงตาม พงศาวดารหลวงพระบาง ชินกาลมาลีปกรณ์ และตำนานพระแก้วมรกตกรณีศักราชไม่ตรงกันจะยึดตามตำนานพระแก้วมรกตเป็นหลัก
ขุนบรมราชาธิราช (พ.ศ. 1240 – 1293) ได้ย้ายจากหนองแส (เมืองหลวงของอาณาจักรน่านเจ้า) มาอยู่ที่ใหม่เรียกว่า นาน้อยอ้อยหนู (เมืองแถนหรือเมืองกาหลง) ปัจจุบันเรียกว่าเชียงรุ่งเขตสิบสองพันนา พร้อมทั้งขยายอาณาเขตออกไปโดยส่งโอรส 7 องค์ไปครองเมืองต่าง ๆ คือ
#ขุนลอ - ปกครองเมืองชวา(หลวงพระบาง)
# ท้าวผาล้าน - ปกครองเมืองหอแต(ต้าหอ)
# ท้าวจุลง - ปกครองเมืองโกดแท้แผนปม
# ท้าวคำผง - ปกครองเมืองเชียงใหม่
# ท้าวงั่วอิน - ปกครองเมืองศรีอยุธยา (ละโว้)
# ท้าวกม - ปกครองเมืองมอน (อินทรปัต)
# ท้าวเจือง - ปกครองเมืองพวน (เชียงขวาง)

**นครเชียงทอง**
ขุนลอ องค์ปฐมกษัตริย์ลาว ผู้ตั้งเมืองชวาเป็นราชธานีครั้งแรกเมื่อ (พ.ศ. 1300) และได้เปลี่ยนนามใหม่ว่า เมืองเชียงทอง มีกษัตริย์สืบต่อมา 16 ขุน 6 ท้าว จนมาถึงองค์ที่ 23 คือ พระยาลังธิราช

**อาณาจักรล้านช้าง**
พระเจ้าฟ้างุ้มเป็นปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านช้าง  จนถึงรัชสมัยพระหน่อแก้วกุมารได้สิ้นสุดราชวงศ์ที่สืบมาแต่ขุนลอ เมื่อพระเจ้าวรวงศาธรรมิกราชได้ก่อตั้งราชวงศ์เจ้าวรวงศาปกครองล้านช้างกษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรล้านช้างคือพระไชยเชษฐาธิราชที่ 2

**ยุคแตกแยกของอาณาจักรล้านช้าง**
ราชอาณาจักรล้านช้าง ได้แตกออกเป็นอาณาจักรต่างๆได้แก่อาณาจักรหลวงพระบาง อาณาจักรเวียงจันทน์ อาณาจักรจำปาศักดิ์เป็นต้น 

**อาณาจักรเวียงจันทน์**

**อาณาจักรจำปาศักดิ์**

**อาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง**

**พระราชอาณาจักรลาว**

**ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ลาว**

**ดูเพิ่ม**
 ประธานาธิบดีลาว- นายกรัฐมนตรีลาว

**อ้างอิง**
 เติม วิภาคย์พจนกิจ. ประวัติศาสตร์อีสาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 2546.- คำหมั้น วงกตรัตนะ,เจ้า.พงศาวดารชาติลาว. พิมพ์ครั้งที่ 2 .เวียงจันทน์:หอสมุดแห่งชาติ.1971.- สุรศักดิ์ ศรีสำอาง. ลำดับกษัตริย์ลาว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร. 2545.
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ลาว
ลาว
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ลาว
หมวดหมู่:พระราชอาณาจักรลาว
บัญญัติไตรยางศ์

ในวิชาคณิตศาสตร์ บัญญัติไตรยางศ์ (Rule of Three) คือวิธีการหาค่าที่สี่ในการแก้โจทย์ทางคณิตศาสตร์  เมื่อมีค่าที่ทราบอยู่แล้วสามค่า  โดยอาศัยหลักที่ว่า ผลลัพธ์ของค่าแรกและค่าที่สี่ (เรียกว่า ค่าสุดขีด) เท่ากับผลลัพธ์ของค่าที่สองและค่าที่สาม (เรียกว่า ค่ามัชฌิม)
การแก้โจทย์ เช่น หากรถคันหนึ่งแล่นด้วยความเร็วคงที่ ในเวลา 3 ชั่วโมง ขับได้ระยะ 300 กิโลเมตร ในเวลา 6 ชั่วโมงจะขับได้ระยะทางเท่าใด นั้น 
จะต้องตั้งสมการเป็น "3 เท่ากับ 300 เมื่อ 6 เท่ากับ 'X'" หรือ
 
 
สมมติ a, b และ c เป็นค่าที่กำหนดมา ในกรณีนี้ คือ 3, 300 และ 6 ตามลำดับ ส่วน x คือค่าที่ต้องคำนวณหา ข้อสำคัญคือค่าผลหารจะอยู่ในระบบหน่วยวัดเดียวกัน
ตอนนี้เราจะต้องคำนวณทแยง นั่นคือคูณ c และ b เข้าด้วยกัน จากนั้นก็หารด้วย a ซึ่งผลลัพธ์ก็คือ x 
 
จากตัวอย่างที่ยกมานี้ รถจะแล่นได้ระยะทาง 600 กิโลเมตร ในเวลา 6 ชั่วโมง ความเร็วของรถนั้นต้องพิจารณาด้วย นั่นคือ 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง อีกวิธีหนึ่ง อาจใช้เพื่อคำนวณสัดส่วน และใช้ นั่นคือ  และจากนั้นคูณด้วย c เพื่อหาค่า x ซึ่งจะมีค่าทางคณิตศาสตร์เท่ากับ 
หมวดหมู่:เลขคณิตมูลฐาน
เนินพุโคลน

เนินพุโคลน (mud volcano ; mud dome) หมายถึง หมวดหินที่เกิดขึ้นจากของเหลวและแก๊สที่ปลดปล่อยออกมาในทางธรณีวิทยา ทว่ามีกระบวนการที่แตกต่างอย่างหลากหลาย ซึ่งอาจซึ่งก่อให้เกิดผลในลักษณะเช่นนี้ อุณหภูมิในกระบวนการนี้จะเย็นกว่ากระบวนการเกิดหินอัคนีเป็นอย่างมาก โครงสร้างที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีเส้นผ่าศูนย์กลางถึง 10 กิโลเมตร และมีความสูงถึง 700 เมตร
แก๊สที่ปล่อยออกมาในเนินพุโคลนนี้ เป็นแก๊สมีเทน 80% พร้อมกันนี้ยังมีไนโตรเจนและคาร์บอนไดออกไซด์อีกเล็กน้อย วัตถุที่ถูกขับออกมานั้นมีลักษณะหนืด ประกอบด้วยของวัตถุแข็งขนาดเล็กละเอียด แขวนลอยอยู่ในของเหลว ซึ่งอาจรวมถึงน้ำ (มักจะเป็นกรด หรือเกลือ) และของเหลวจำพวกไฮโดรคาร์บอน
เคยพบที่ประเทศไต้หวัน จังหวัดเกาสวง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงพอสมควร ผู้หญิงนิยมนำโคลนไปพอกหน้าเป็นเครื่องสำอางค์บำรุงผิว
หมวดหมู่:วิทยาภูเขาไฟ
เซลล์เกลีย

เซลล์เกลีย (glial cell) หรือ นิวโรเกลีย (neuroglia) หรือ เกลีย (glia) เป็นเซลล์ที่ไม่ใช่เซลล์ประสาทซึ่งทำหน้าที่หลากหลายในระบบประสาท เช่น ช่วยเกื้อหนุนค้ำจุนเซลล์ประสาท เป็นแหล่งอาหาร รักษาภาวะธำรงดุล (homeostasis) สร้างเยื่อไมอีลินห่อหุ้มแอกซอน และการถ่ายทอดสัญญาณ เป็นต้น จำนวนเซลล์เกลียมีมากกว่าจำนวนเซลล์ประสาทถึง 10 เท่าตัว

**ชนิดของเซลล์เกลีย**

**ไมโครเกลีย**
ไมโครเกลีย (microglia) เป็นเซลล์แมคโครฟาจ (macrophage) ชนิดพิเศษที่สามารถเกิดกระบวนการการกลืนกินของเซลล์ (phagocytosis) ได้ เชื่อว่าไมโครเกลียนี้เกิดจากเซลล์ต้นกำเนิดในระบบเลือดมากกว่าเกิดจากเซลล์ต้นกำเนิดในชั้นเอ็กโทเดิร์ม (ectoderm) แต่ที่ไมโครเกลียถูกจัดอยู่ในเซลล์ระบบประสาทเนื่องจากช่วยเหลือการทำงานของเซลล์ประสาท
จำนวนไมโครเกลียในระบบประสาทส่วนกลางมีประมาณร้อยละ 15 ของจำนวนเซลล์ทั้งหมด สามารถพบเซลล์ชนิดนี้ได้ในสมองและไขสันหลังทุกบริเวณ หากเนื้อเยื่อดังกล่าวถูกทำลายไมโครเกลียก็จะแบ่งตัวเพิ่มขึ้นและเคลื่อนที่ไปยังบริเวณดังกล่าว

**แอสโทรไซต์**
แอสโทรไซต์ (astrocyte) หรือ แอสโทรเกลีย (astroglia) เป็นเซลล์เกลียที่มีจำนวนมากที่สุด แอสโทรไซต์ช่วยควบคุมปริมาณสารเคมีต่างๆ ที่อยู่รอบเซลล์ประสาท เช่น กำจัดโพแทสเซียมไอออนที่มีอยู่มากในสารละลายภายนอกเซลล์ ตลอดทั้งช่วยดูดกลับสารสื่อประสาทที่ถูกหลั่งในระหว่างการส่งสัญญาณประสาทผ่านไซแนปส์ 
แอสโทรไซต์ แบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ ชนิดโปรโตพลาสมิค และชนิดไฟบรัส ทั้งสองชนิดมีการทำงานที่คล้ายคลึงกันแต่มีลักษณะทางสัณฐานวิทยาและตำแหน่งที่พบเซลล์เหล่านี้ที่แตกต่างกัน แอสโทรไซต์ชนิดโปรโตพลาสมิคมีเส้นใยที่มีขนาดหนา สั้น แต่มีกิ่งก้านเยอะ พบเซลล์ประเภทนี้ได้มากที่ชั้นเนื้อเทา (gray matter) สำหรับแอสโทรไซต์ชนิดไฟบรัสนั้นมีเส้นใยที่เรียวยาว และมีการแตกกิ่งค่อนข้างน้อย พบเซลล์ประเภทนี้ได้มากที่เนื้อขาว (white matter)

**โอลิโกเดนโดรไซต์**
โอลิโกเดนโดรไซต์ (oligodendrocyte) เป็นเซลล์ที่สร้างเยื่อไมอีลิน (myelin sheath) ห่อหุ้มแอกซอนที่อยู่ในระบบประสาทกลาง เยื่อไมอีลินนี้เป็นส่วนเยื่อหุ้มเซลล์ของโอลิโกเดนโดรไซต์ที่ไปล้อมรอบแอกซอนทำให้เกิดเป็นฉนวนไฟฟ้าเป็นผลให้การส่งสัญญาณประสาทเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

**เซลล์อีเพนไดมอล**
เซลล์อีเพนไดมาอล (ependymal cell) หรือ อีเพนไดโมไซต์ (ependymocyte)เป็นเซลล์ค้ำจุนหรือเซลล์เกลียชนิดหนึ่งซึ่งพบได้ในระบบประสาท โดยพบเป็นเยื่อบุที่โพรงสมองและโพรงของไขสันหลัง

**เรเดียลเกลีย**
เรเดียลเกลียที่อยู่ในสมองส่วนสมองน้อย (cerebellum) เรียกว่า เบอร์กแมนเกลีย (Bergmann glia) ซึ่งมีส่วนในกระบวนการไซแนปติกพลาสติซิตี้ ในดวงตาชั้นเรตินาเรียกเซลล์นี้ว่า เซลล์มูลเลอร์ (Müller cell)

**เซลล์ชวานน์**
เซลล์ชวานน์ (Schwann cell) เป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่สร้าง myelin sheath ห่อหุ้ม axon อีกเซลล์หนึ่ง แต่จะพบใน  Peripheral nervous system  หรือ ระบบประสาทส่วนปลาย นอกจากนี้ยังสามารถเกิดการกลืนกินของเซลล์ ช่วยในการจัดเก็บองค์ประกอบของเซลล์ที่เสียแล้วซึ่งจำเป็นในการเจริญของเซลล์ประสาทในระบบประสาทส่วนปลาย

**เซลล์แซทเทลไลท์**
เซลล์แซทเทลไลท์ (Satellite cell) เป็นเซลล์ขนาดเล็กที่เกาะอยู่ที่ผิวของเซลล์ประสาทในระบบประสาทส่วนปลายซึ่งทำหน้าที่ช่วยปรับสภาพองค์ประกอบทางเคมีภายนอกเซลล์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประสาทชีววิทยา
ซเลล์เกลีย
ไมโครซอฟท์ เอกซ์เพรสชันเว็บ

ไมโครซอฟท์ เอกซ์เพรสชันเว็บ (Microsoft Expression Web) คือ HTML editor สำหรับออกแบบเว็บเพจพัฒนาขึ้นโดยไมโครซอฟท์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของ Microsoft Expression ซึ่งจะมาแทนที่ Frontpage ที่ได้หยุดพัฒนาไปแล้ว
เอกซ์เพรสชันเว็บนั้นได้ถูกพัฒนาขึ้นมาใหม่ ซึ่งมีเป้าหมายสำหรับผู้ออกแบบเว็บเพจในการพัฒนาเว็บไซต์ที่มีคุณภาพสูงและตามมาตรฐานเว็บสากล โดย Expression Web ได้รองรับ XML CSS 2.1 ASP.NET 2.0 XHTML จาวาสคริปต์ และเทคโนโลยีอื่นๆ สำหรับการเขียนเว็บแบบไดนามิค และเข้าถึงได้
เอกซ์เพรสชันเว็บได้ออกรุ่นแรกวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2549 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ 
หมวดหมู่:HTML editors
เขาขนาบน้ำ

เขาขนาบน้ำ  (Khao Khanap Nam) มีลักษณะเป็นภูเขาสองลูก สูงประมาณ 100 เมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งโบราณคดีที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดกระบี่ ตั้งอยู่ที่ ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่
โดยภายในบริเวณถ้ำ ได้มีการค้นพบโครงกระดูกมนุษย์โบราณ เศษภาชนะดินเผา รวมถึงร่องรอยการเผากินเป็นอาหาร จึงสามารถสันนิษฐานได้ว่าเคยเป็นชุมชนโบราณแต่เนื่องจากเกิดอุทกภัยอย่างฉับพลันทำให้เกิดเหตุเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก

**ความสำคัญ**
เป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดกระบี่ ทั้งทางด้านการท่องเที่ยวและโบราณคดี
*มวลสารวัตถุจากโบราณสถานและโบราณวัตถุในที่นี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้นำมาเป็นส่วนประกอบในการทำพระสมเด็จจิตรลดา

**การเดินทาง**
สามารถเดินทางทางเรือ โดยเช่าเรือจากท่าเรือเทศบาล บริเวณเขาขนาบน้ำ ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 20 นาที ค่าเช่าเรือลำละ 300 บาท 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ภูเขาในประเทศไทย
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดกระบี่
หมวดหมู่:อำเภอเมืองกระบี่
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ของจังหวัดกระบี่
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศไทย
หมวดหมู่:นักพฤกษศาสตร์

พฤกษศาสตร์
หมวดหมู่:พฤกษศาสตร์
หมวดหมู่นี้รวบรวมรายชื่อนักวิทยาศาสตร์ที่ทำงานทางด้านพฤกษศาสตร์เรียกว่า "นักพฤกษศาสตร์"
วงศ์ปลาหลังเขียว

วงศ์ปลาหลังเขียว (วงศ์: Clupeidae) เป็นปลากระดูกแข็งในอันดับปลาหลังเขียว (Clupeiformes) โดยมากปลาในวงศ์นี้  เป็นปลาทะเล นิยมทำเป็นปลากระป๋อง เช่น ปลาซาร์ดีน (Sardina pilchardus) เป็นต้น 
แต่ก็มีหลายชนิดที่เป็นปลาน้ำจืด เช่น ปลาซิวแก้ว (Clupeichthys aesarnensis), ปลาหมากผาง หรือ ปลามงโกรยน้ำจืด (Tenualosa thibaudeaui) เป็นต้น ปลาวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ ลำตัวค่อนข้างแบนข้าง ริมฝีปากบนเป็นแผ่นกระดูกบาง ๆ มีฟันซี่เล็กละเอียด หรืออาจไม่มีเลยในบางชนิด มีเกล็ดบางแบบขอบเรียบ  ปกคลุมทั่วตัว ครีบมีขนาดเล็กไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบหางมักเว้าลึก ส่วนมากมักมีเกล็ดที่ด้านท้องเป็นสันคม ลำตัวมักเป็นสีเงินแวววาว และด้านหลังเป็นสีเขียวเรื่อ จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาไทย โดยมากกินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร
แบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 5 วงศ์ (ดูในตาราง)
ในขณะที่ภาษาอังกฤษจะเรียกปลาในวงศ์นี้รวม ๆ กันว่า ปลาเฮร์ริง, ปลาแชด หรือปลาซาร์ดีน เป็นต้น ขณะที่ในภาษาไทยจะเรียกรวม ๆ กันว่า ปลากุแล, ปลากุแลกล้วย, ปลาอกแล, ปลาหมากผาง, ปลาตะลุมพุก, ปลามงโกรย หรือปลาหลังเขียว เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
http://fishbase.org.cn/Summary/FamilySummary.php?ID=43fix-attempted=yes 

หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
อินโดจีน

อินโดจีน: สีเขียวเข้ม: นับรวมเสมอ, สีเขียวอ่อน: นับรวมเป็นส่วนใหญ่, สีแดง: นับรวมเป็นบางครั้งภูมิภาคอินโดจีน (ชีววิทยา) : สีเขียวเข้มและอ่อน
อินโดจีน (Indochina) หรือ คาบสมุทรอินโดจีน (Indochinese Peninsula) เป็นคาบสมุทรที่ยื่นออกมาจากแผ่นดินใหญ่ของทวีปเอเชีย และเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มาของชื่อว่าอินโดจีนนั้น ก็เพราะว่าคาบสมุทรนี้ตั้งอยู่ทางใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน และทางตะวันออกของประเทศอินเดีย คำว่า "Indochina" มีที่มาจากคำว่า Indochine ในภาษาฝรั่งเศส และถูกใช้ในระหว่างยุคล่าอาณานิคม
ในทางประวัติศาสตร์แล้ว ประเทศในอินโดจีนส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดียและจีน ซึ่งแต่ละประเทศต่างก็รับเอาวัฒนธรรมจากทั้งสองชาตินี้เข้ามาระดับที่แตกต่างกัน อย่างเช่น ไทยและลาวได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดียเป็นส่วนใหญ่ ส่วนเวียดนามได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากจีนเป็นส่วนใหญ่ ต่อมาในยุคล่าอาณานิคมของชาติตะวันตก ชาติส่วนใหญ่ในอินโดจีนก็รับเอาวัฒนธรรมตะวันตกเข้ามาเช่นกัน

**ภูมิศาสตร์**
ถ้ากล่าวตามนิยามอย่างเคร่งครัดแล้ว อินโดจีนจะหมายถึงอดีตประเทศอาณานิคมของฝรั่งเศส หรือ "อินโดจีนของฝรั่งเศส" เท่านั้น ซึ่งประกอบด้วย- Cambodia กัมพูชา- Laos ลาว- Vietnam เวียดนาม
แต่ในปัจจุบัน ความหมายของอินโดจีนหมายถึงแผ่นดินใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งนับรวม- Thailand ไทย- Myanmar พม่า- Malaysia คาบสมุทรมลายู- Singapore สิงคโปร์
ศาสนาที่คนส่วนใหญ่นับถือคือศาสนาพุทธ นิกายเถรวาท (หรือ นิกายหินยาน) ส่วนนิกายมหายาน มีคนนับถือในเวียดนามและสิงคโปร์

**ดูเพิ่ม**
 อาเซียน- อินดีสตะวันออก- อินโดจีนของฝรั่งเศส- คาบสมุทรมลายู- สงครามอินโดจีน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Indochina- Flora of Indo-China
หมวดหมู่:เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:คาบสมุทร
หมวดหมู่:ทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ภูมิภาคในทวีปเอเชีย
การป้องกัน

การป้องกัน คือการเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ที่เป็นภัยต่อตัวเองในเหตุการณ์ร้ายเช่น กำลังโดนทำร้ายด้วยการ ทุบตี ของมีคม และอาวุธต่างๆ ก็ต้องหาวิธีป้องกันเพื่อความอยู่รอดปลอดภัย
หมวดหมู่:ความปลอดภัย
หมวดหมู่:การป้องกัน
ศักดิ์สมัย ช.ศิริรัตน์

ศักดิ์สมัย ช.ศิริรัตน์ สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 9) แพ้ 9

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2525)
** ชิง, 19 สิงหาคม 2525 ชนะน็อค พิชิตศึก ก.อู่สยาม ยก 3 - เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 1 ก.ค. 2525 แพ้น็อค เออิจิโร มูราตะ (ญี่ปุ่น)ยก 5  ที่ ญี่ปุ่น

**อ้างอิง== -   สถิติการชก boxrec.com
หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท  
หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นแบนตัมเวท
เด่น ส.ธนิกุล

เด่น ส.ธนิกุล สถิติการชก 14 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 6) เสมอ 1 แพ้ 3

**เกียรติประวัติ**
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิฟลายเวท เมื่อ    31 ธันวาคม 2530 แพ้น็อค สมุทร ศิษย์นฤพนธ์ ยก 7 ที่ เวทีราชดำเนิน

**อ้างอิง == -  สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
ชลอ เกิดเทศ

ชลอ เกิดเทศ (28 สิงหาคม พ.ศ. 2481 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566)เป็นอดีตผู้บัญชาการประจำกรมตำรวจซึ่งถูกพิพากษาประหารชีวิตเพราะมีส่วนฆ่าดาราวดี ศรีธนะขัณฑ์ และเสรี ศรีธนะขัณฑ์ บุตรชาย สืบเนื่องมาจากคดีเพชรซาอุฯ แต่ไม่ถูกประหารและได้รับการปล่อยตัวเพราะการพระราชทานอภัยโทษ

**ประวัติ**
ชลอเกิดที่จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม เป็นบุตรชายของ พันโท แช่ม เกิดเทศ และนางทองคำ เกิดเทศ จบมัธยมจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ (รุ่น 15) เคยดำรงตำแหน่งที่สถานีตำรวจนางเลิ้ง, พังงา, หนองคาย, พระนครศรีอยุธยา, ตาก, ลพบุรี รับตำแหน่งรองผู้บังคับการกองปราบปราม และรับตำแหน่งผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดพิษณุโลกยศพลตำรวจตรี ได้ฉายาว่า "สิงห์เหนือ เจ้าพ่อแห่งคุ้มพระลอ" และได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการประจำกรมตำรวจ ต้องออกจากตำรวจเพราะฆ่าสองแม่ลูกอย่างโหดเหี้ยม 
นอกจากงานตำรวจแล้ว ชลอยังเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ และผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติไทย
ชลอสมรสกับสุรางค์ พลทรัพย์ มีบุตรด้วยกัน 3 คน คือ ชอบรบ เกิดเทศ, ชนม์ยืน เกิดเทศ, และ กุมาริภา เกิดเทศ ภายหลังหย่ากัน
ในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ชลอ เกิดเทศ ถึงแก่กรรมด้วยอาการหัวใจล้มเหลวที่โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 พลเอก ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา เดินทางมาเป็นประธานในพิธี ฌาปนกิจศพณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ตำบลวังหมี อำเภอวังน้ำเขียว

**คดี**
ศาลชั้นต้นพิพากษาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ว่า ชลอมีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนในการฆ่าดาราวดี ศรีธนะขัณฑ์ และเสรี ศรีธนะขัณฑ์ บุตรชาย โดยเจตนาและไตร่ตรองไว้ก่อน ให้ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นประหารชีวิต และศาลฎีกาพิพากษายืนให้ประหารชีวิตเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2552
อย่างไรก็ดี ชลอได้รับพระราชทานอภัยโทษใน พ.ศ. 2553 เหลือโทษจำคุกตลอดชีวิต และใน พ.ศ. 2554 เหลือโทษจำคุก 50 ปี ใน พ.ศ. 2556 ชลอได้รับการพักโทษและปล่อยตัวออกจากเรือนจำกลางบางขวาง
คดีดังกล่าวทำให้ชลอถูกถอดยศพลตำรวจโท และเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งหมด เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
ชลอเคยได้รับและถูกเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดตระกูลต่าง ๆ ดังนี้

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดพระนคร
หมวดหมู่:ตำรวจชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวไทย
หมวดหมู่:อาชญากรชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอำนวยศิลป์
หมวดหมู่:นักโทษของประเทศไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมทหาร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
หมวดหมู่:ตำรวจชาวไทยที่ถูกถอดยศ
หมวดหมู่:คนพิการ
หินโคลน

หินโคลนที่ก่อตัวที่หาดลีมเรจิสตอนใต้ของประเทศอังกฤษ
หินโคลน (Mudstone) เป็นหินตะกอน (Sediment Rock)  มีลักษณะ เนื้อละเอียด ประกอบด้วยทรายละเอียดและดินเหนียวปะปนกัน ซึ่งมีการเชื่อมประสานอนุภาคให้จับตัวกันแน่น มีขนาดอนุภาคน้อยกว่า 1/256 มิลลิเมตร  หรือ น้อยกว่า 0.063 มิลลิเมตร (mm) หรือเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.0025 นิ้ว (inch)


**กระบวนการเกิด**
เกิดจากการพัดพาตะกอนที่มีอนุภาคขนาดเล็กมาทับถมกันและมีจับตัวกันของอนุภาคขนาดเล็กเหล่านั้น 

**องค์ประกอบ**
หินโคลนประกอบด้วย
#แร่ควอร์ตซ์
#แร่ดินเหนียวต่าง ๆ 

**บริเวณที่พบ**
พบเกือบทุกจังหวัดในภาคกลางของประเทศไทย บริเวณที่เป็นแหล่งใหญ่ของหินโคลนก็คือ บริเวณ จังหวัดสระบุรี อยุธยา ลพบุรี สมุทรปราการ นนทบุรี และยังพบที่ จังหวัดเลย สงขลา ยะลา นครศรีธรรมราช กาญจนบุรี ภูเก็ต สุราษฎร์ธานี

**ประโยชน์**
#ใช้เป็นหินประดับ
#ใช้เป็นวัสดุผสมในอุตสาหกรรมซีเมนต์

**อ้างอิง**
คโลน
ปรีดา จุลละมณฑล

ปรีดา จุลละมณฑล (21 สิงหาคม พ.ศ. 2488 - 28 มีนาคม พ.ศ. 2553) (ชื่อเล่น: จิ๋ว) จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ เจ้าของฉายา "มนุษย์ขาเหล็ก" อดีตนักจักรยานทีมชาติไทย  เข้าสู่วงการจักรยานด้วยอายุเพียง 16 ปี เป็นนักจักรยานชาวไทยคนแรกที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ปี ค.ศ. 1964 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และได้เหรียญทอง 4 เหรียญในเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 ค.ศ. 1966 ที่กรุงเทพ
ปรีดา ประกาศอำลาการแข่งขันจักรยานเมื่อ พ.ศ. 2511 หลังได้ 7 เหรียญทอง ในการแข่งขันกีฬาแหลมทอง ครั้งที่ 4 ที่กรุงเทพ ขณะอายุ 22 ปี เคยเป็นประธานฝ่ายเทคนิค สมาคมจักรยาน 
ปรีดา เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2553 หลังจากป่วยเป็นโรคไต

**เหรียญรางวัล**
 พ.ศ. 2505 เหรียญเงิน เอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 4 ที่อินโดนีเซีย- พ.ศ. 2506 เหรียญทอง ชิงแชมป์เอเชีย ที่มาเลเซีย- พ.ศ. 2507 อันดับ 2 ของเอเชีย กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ที่ญี่ปุ่น (อันดับรวม อันดับที่ 20 ไม่ได้เหรียญรางวัล)- พ.ศ. 2509 4 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน เอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 5 ที่ประเทศไทย- พ.ศ. 2510 7 เหรียญทอง กีฬาแหลมทอง 1967 ครั้งที่ 4 ที่ประเทศไทย

**วงการบันเทิง**
ภาพยนตร์ทีวี เรื่องไกรทอง ใน พ.ศ. 2513 ของบริษัท ไชโยโปรดักชั่นส์ โดยสมโพธิ แสงเดือนฉาย ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 7  ต่อมาได้รับความนิยมจึงได้นำมาตัดต่อใหม่และออกฉายในโรงภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2515 โดยเปลี่ยนชื่อเป็น ชาละวัน  โดยปรีดา รับบทเป็น ไกรทอง
ในปี พ.ศ. 2544 ปรีดาได้รับบทแสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง ข้างหลังภาพ กำกับโดยเชิด ทรงศรี โดยรับบทเป็นพ่อของ ม.ร.ว.กีรติ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ปรีดา จุลละมณฑล คมชัดลึก ออนไลน์ -  "ปรีดา จุลละมณฑล" ลาโลก (MGR Online)

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักจักรยานชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
หมวดหมู่:นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติไทย
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคไต