Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ขบวนการอุทยานนคร

ไฟล์:Howard-three-magnets.png|thumb|250px|right|แผนภูมิ 3 แม่เหล็กของเอเบเนสเซอร์ เฮาเวิร์ดที่แสดงการตอบคำถามที่ว่า "คนจะไปอยู่ที่ใหน?" ทางเลือกคือ เมือง, ชนบท, หรือ เมือง-ชนบท
ขบวนการอุทยานนคร (garden city movement) เป็นแนวคิดทางด้านการวางผังชุมชนเมือง ที่คิดขึ้นในสหราชอาณาจักรเมื่อ พ.ศ. 2441 โดย เอเบเนเซอร์ เฮาเวิร์ด อุทยานนครคือเมืองที่วางแผนให้เป็นชุมชนสมบูรณ์ในตัวที่ล้อมรอบไปด้วย “แถบสีเขียว” และจัดให้มีบริเวณต่างๆ ที่วางไว้อย่างรอบคอบ ได้แก่บริเวณที่พักอาศัย บริเวณอุตสาหกรรมพื้นที่เกษตรกรรม เฮาเวิร์ดได้รับแรงดลใจจากนวนิยาย “สังคมในจินตนาการ” หรือสังคมแบบยูโทเปียเรื่อง “มองย้อนหลัง” (:en:Looking Backward) เฮาเวิร์ดได้ตีพิมพ์หนังสือชื่อ “วันพรุ่งนี้: วิถีทางสันติสู่การปฏิรูปที่แท้จริง” (To-morrow: a Peaceful Path to Reform) เมื่อ พ.ศ. 2441 และได้ก่อตั้ง “สมาคมอุทยานนคร” (Garden City Association) ในปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2445 เฮาเวิร์ด ได้ตีพิมพ์ใหม่หนังสือเล่มนี้ใหม่อีกครั้ง โดยเปลี่ยนชื่อเป็น “อุทยานนครในวันพรุ่งนี้” (Garden Cities of Tomorrow)
เฮาเวิร์ดได้วางรากฐานเมืองใหม่ในอังกฤษไว้ 2 เมืองคือ อุทยานนครเลทช์เวิร์ท (:en:Letchworth Garden City) ในปี พ.ศ. 2446 และอุทยานนครเวลวีน (:en:Welwyn Garden City) ในปี พ.ศ. 2463 การวางผังออกแบบทั้งสองเมืองนี้นับว่าประสบความสำเร็จได้ยาวนานและเป็นชุมชนที่สมบูรณ์แม้จะไม่บรรลุอุดมคติทั้งหมดของเฮาเวิร์ดก็ตาม
ผู้ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมอุทยานนครต่อจากเฮาเวิร์ดคือ เซอร์ เฟรเดอริก ออสบอร์น (:en:Frederic Osborn) ผู้ต่อยอดขบวนการอุทยานนครมาเป็น “การวางแผนภาค”
แนวคิดอุทยานนครมีอิทธิพลสูงมากต่อการผังเมืองในสหรัฐอเมริกา (ดังปรากฏในผังของชุมชนเมืองต่างๆ เช่นเมืองนิวพอร์ทนิวส์ ในเวอร์จิเนีย หมู่บ้านฮิลตัน หมู่บ้านแชทแทมในพิทส์เบิร์ก ซันนีไซต์ในควีนส์ แรดเบิร์นในนิวเจอร์ซีย์ แจกสันไฮท์ในควีนส์ หมู่บ้านวูดเบิร์นในบอสตัน การ์เดนซิตีในนิวยอร์ก และหมู่บ้านบอลด์วินฮิลล์ในลอสแอนเจลิส) ในแคนาดา (คาปูสกาซิง และวอล์กเกอร์วิลล์ในออนทาริโอ) เมืองอุทยานนครแรกของเยอรมันคือเฮลเลรู ในชานเมืองเดรสเดน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2452 แนวคิดอุทยานนครได้รับการทำเป็นแผนสำหรับโครงการเคหะของเยอรมันในยุคไวมาร์ และในอังกฤษหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 “พ.ร.บ.เมืองใหม่” ได้จุดประกายให้การพัฒนาชุมชนใหม่อีกหลายแห่งเป็นไปตามวิสัยทัศน์แห่งความเท่าเทียมในสังคมของอิเบเนเซอร์ เฮาเวิร์ด ขบวนการอุทยานนครยังมีอิทธิพลต่อนักผังเมืองชางสก็อตชื่อ เซอร์ แพททริก เก็ดดิส (Sir Patric Geddes) ในงานวางผังเมืองเทล-อาวิฟในอิสราเอลของเขา แนวคิดการวางผังเมือง “วิทยาการปรับปรุงเมืองแบบใหม่” (:en:New Urbanism) ก็ดี หรือ “หลักการปรับปรุงเมืองแบบอัจริยะ” (:en:Principles of Intelligent Urbanism) ก็ดี ล้วนมีพื้นฐานแนวคิดเดิมจากขบวนการอุทยานนคร ปัจจุบันมีอุทยานนครจำนวนมากในโลก แต่เกือบทั้งหมดมีสถานะอยู่ได้เพียงการเป็น “หอพักชานเมือง” (:en:dormitory town) ซึ่งล้วนต่างจากแนวคิดที่เฮาเวิร์ดวาดฝันไว้

**อ้างอิง**
  ประวัติของ TCPA (สมาคมผังเมืองและผังชนบทของอังกฤษ) date=2007-10-09  - นักผังเมืองและนักศึกษาด้านการผังเมืองควรอ่าน
หมวดหมู่:การผังเมือง
หมวดหมู่:เมืองใหม่
พระศรีศากยมุนี

พระศรีศากยมุนี เป็นพระประธานในพระวิหารหลวงวัดสุทัศนเทพวราราม หล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์ หน้าตักกว้าง 3 วา 1 คืบ นับเป็นพระพุทธรูปหล่อที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ในยุคก่อน  พุทธศตวรรษที่ 25 เดิมเป็นพระประธานอยู่ในพระวิหารหลวง วัดมหาธาตุ สุโขทัย สร้างสมัยราชวงศ์พระร่วงแห่งกรุงสุโขทัย รัชกาลที่ 1 ได้อัญเชิญลงมากรุงเทพฯ เมื่อคราวสร้างวัดสุทัศน์เเละประดิษฐานในวิหาร เเต่คราวนั้นก่อสร้างได้เพียงฐานราก รัชกาลที่ 1 ก็ทรงสวรรคตเสียก่อน เนื่องจากพระพุทธรูปนี้มีขนาดใหญ่โตจึงเรียกกันว่า "พระโต" จนถึงสมัยรัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานนามว่า "พระศรีศากยมุนี" ในสมัยรัชกาลที่ 2 มีบันทึกกล่าว่า พระองค์ทรงเห็นว่าพระเศียรของพระศรีศากยมุนีมีขนาดเล็กไป พระวรกายไม่สมกัน จึงให้ช่างถอดออกหล่อพระเศียรพระพักตร์ให้ใหญ่ขึ้น เเละนิ้วพระหัตถ์ของเดิมนั้นมีความสั้นยาวไม่เท่ากันก็โปรดให้ต่อนิ้วพระหัตถ์ให้ยาวเท่ากัน การที่รัชกาลที่ 2 โปรดเกล้าให้พอกพระพักตร์ให้ใหญ่ขึ้นอาจจะเนื่องเเต่เดิมในสมัยสุโขทัยพระศรีศากยมุนีตั้งอยู่บนฐานเตี้ยๆ ขึงมีสัดส่วนที่ลงตัวเมื่อคนดูมองขึ้นไป แต่ในสมัยรัตนโกสินทร์นิยมประดิษฐานพระพุทธรูปบนแท่นสูงเมื่อคนดูเงยหน้ามองพระพุทธรูปทำให้พระพักตร์ดูเล็กไป ไม่ได้สัดส่วนกับพระวรกาย ส่วนการต่อนิ้วพระหัตถ์ให้ยาวเท่ากันเป็นความนิยมในสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อพิจารณาจากลักษณะศิลปกรรม จัดได้ว่าพระศรีศากยมุนีเป็นพระพุทธรูปในหมวดใหญ่ของสุโขทัย คือ การทำพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิราบ ขมวดพระเกศาเล็ก พระรัศมีเป็นเปลว ชายสังฆาฏิเป็นแผ่นเล็กยาวลงมาจรดพระนาภี เเต่มีพระพักตร์ค่อนข้างกลมเเละพระวรกายที่อวบอ้วนกว่าซึ่งสาเหตุอาจจะมาจากการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 2 
ตรงใต้ฐานที่ผ้าทิพย์บรรจุพระบรมราชสรีรางคารของ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล (รัชกาลที่ 8)  
ส่วนด้านหลังบัลลังก์พระพุทธรูปมีแผ่นศิลาจำหลัก เป็นศิลปะแบบทวารวดี เป็นรูปสลักปิดทอง ปางยมกปาฏิหาริย์ และ ปางประทานเทศนาในสวรรค์ เป็นของเก่าและหาดูได้ยาก เข้าใจว่าจะมีอยู่เพียงชิ้นเดียวในโลก

**รูปภาพ**
พุทธศรีศากยมุนี
พุทธศรีศากยมุนี
พุทธศรีศากยมุนี
พระศรีเมืองทอง

พระนอนวัดขุนอินทประมูล หรือ พระศรีเมืองทอง ประดิษฐานอยู่ ณ วัดขุนอินทประมูล ตำบลอินทประมูล อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง อยู่ห่างจากตัวเมืองอ่างทองประมาณ 7 กิโลเมตร องค์พระยาว 1 เส้น 5 วา หรือ 50 เมตร ซึ่งนับเป็นพระนอนหรือพระพุทธไสยาสน์ที่ยาวเป็นอันดับที่สอง รองจากพระนอนที่ยาวที่สุดในประเทศไทย คือ พระนอนที่วัดบางพลีใหญ่กลาง จ. สมุทรปราการ  สมเด็จพระศากยมุณีศรีสุเมธบพิตร ซึ่งยาว 53 เมตร ส่วนพระนอนจักรสีห์ จ.สิงห์บุรี ยาว  47 เมตร
จากตำนานกล่าวว่า ขุนอินทประมูล ได้ยักยอกเงินหลวงมาสร้าง ครั้นถูกสอบถามว่าเอาเงินจากไหนมาสร้างพระ ขุนอินทประมูลก็ไม่ยอมบอกความจริง จึงถูกลงโทษจนตาย คงมีความเชื่อที่ว่า ถ้าบอกแหล่งที่มาของเงินแล้ว ตนจะไม่ได้กุศลตามที่ปรารถนา 
จากการสันนิษฐานมีความเห็นว่าได้สร้างในสมัยกรุงสุโขทัย โดย พระยาเลอไทย (Loe Thai) พระพักตรหันไปทางทิศเหนือ พระเศียรหันไปทางทิศตะวันออก เมื่อมองตลอดทั้งองค์มีความสง่างามมาก พระพักตรงดงามได้สัดส่วน แสดงออกถึงความมีเมตตา
ปัจจุบัน องค์พระนอนอยู่กลางแจ้งไม่มีวิหารคลุมเช่นพระนอนองค์อื่น เนื่องจากวิหารเดิมคงหักพังไปนานแล้ว ดังจะเห็นได้จาก เสาพระวิหารที่ยังปรากฏอยู่รอบองค์พระนอน รอบ ๆ องค์พระมีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้นขึ้นอยู่โดยรอบ ทำให้มีความสงบร่มเย็น เหมาะแก่การไปนมัสการให้เกิดความสุข สงบ ตามธรรมชาติ ซึ่งแปลกออกไปจากบรรยากาศในพระวิหาร 
มีงานนมัสการองค์พระช่วงปลายเดือนเมษายนของทุกปี

**อ้างอิง**
ศรีเมืองทอง
ศรีเมืองทอง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอโพธิ์ทอง
คาร์ล แจนสกี

คาร์ล แจนสกี
คาร์ล แจนสกี (Karl Guthe Jansky) (22 ตุลาคม ค.ศ. 1905 - 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1950) เป็นคนสร้างกล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทรา พ.ศ. 2474 ซึ่งเขาพบว่า "สัญญาณรบกวน" ที่บันทึกได้เป็นสัญญาณจากทางช้างเผือก ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทดลองสร้างกล้องโทรทรรศน์วิทยุหลายแห่ง ส่วนมากในประเทศออสเตรเลียและอังกฤษ และได้รับความสนใจทั้งในสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐโอคลาโฮมา
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐนิวเจอร์ซีย์
1950
อุลตร้าซีรีส์

อุลตร้าซีรีส์ (Urutora Shirīzu) เป็นชื่อละครชุดประเภทภาพยนตร์รูปแบบเทคนิคพิเศษ ซึ่งมีที่มามาจาก 2 อย่าง
# ซีรีส์เทคนิคพิเศษเหนือจินตนาการ (空想特撮シリーズ) ผลิตโดย TBS ซึ่งออกอากาศทุกวันอาทิตย์ระหว่างเวลา 19.00 น. - 19.30 น. (ตามเวลาของญี่ปุ่น) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 ถึง ค.ศ. 1969
# ซีรีส์ที่ผลิตโดยสึบุรายะโปรดักชัน ที่พัฒนาต่อยอดมาจากซีรีส์ข้างต้น และดำเนินมายาวนานกว่า 50 ปี
อย่างไรก็ตามได้มอบสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็น รายการโทรทัศน์ชุดที่ผลิตเยอะที่สุด เมื่อปี ค.ศ. 2013 จนกระทั่งปี ค.ศ. 2015 ได้รับการอัปเดตบันทึกไว้อีกครั้ง

**อุลตร้าซีรีส์ของ TBS**

**อุลตร้าซีรีส์ของ สึบุรายะโปรดักชัน**

**ประวัติ**

**รายชื่อผลงาน**

**ทีวีซีรีส์**

**ยุคโชวะระยะแรก**

**ยุคโชวะระยะที่สอง**

**ยุคโชวะระยะที่สาม**

**ยุคเฮย์เซย์ระยะแรก (ซีรีส์ยุค 90)**
การกลับมาดำเนินงานผลิตต่อของอุลตร้าซีรีส์ฉบับออกอากาศทางโทรทัศน์อีกครั้งซึ่งยุติเป็นระยะเวลาเกือบ 16 ปี หลังจากสิ้นสุดการออกอากาศของอุลตร้าแมน 80 และเป็นการเริ่มผลิตอีกครั้งเนื่องในโอกาสฉลองครบรอบ 30 ปีของอุลตร้าซีรีส์ มีการเริ่มนำเทคโนโลยีและการใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกมาใช้ในการผลิตอุลตร้าซีรีส์อย่างจริงจัง อีกทั้งได้มีการเริ่มต้นเนื้อหารูปแบบใหม่โดยที่ไม่ได้มีการกล่าวถึงเรื่องราวที่เกี่ยวกับกาแลคซี่ M78 ซึ่งเป็นเนื้อหาหลักในอุลตร้าซีรีส์ยุคแรกเริ่ม

**ยุคเฮย์เซย์ระยะที่สอง (ไฮคอนเซปท์อุลตร้าซีรีส์ หรือ ยุค 2000)**

**อุลตร้าแกแล็คซี่ ไดไคจูแบทเทิลซีรีส์**

**ยุคเฮย์เซย์ระยะที่สาม / เรย์วะอุลตร้าแมน (ยุคนิวเจเนเรชั่นฮีโร่ส์)**

**ซีรีส์อื่นๆ**

**ซีรีส์ที่ผลิตร่วมกับต่างประเทศ**

**รายการที่ออกอากาศในช่วงเวลากลางคืน**

**แอนิเมชั่น**

**ภาพยนตร์**

**ตอนพิเศษในรูปแบบวิดีโอและสปินออฟ**
 อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์- เฮย์เซย์อุลตร้าเซเว่น- อุลตร้าแมนเนออส- อุลตร้าแมนทีก้า การคืนชีพของนักรบยักษ์ดึกดำบรรพ์- อุลตร้าแมนไดน่า การกลับมาของฮาเนจิโร่- อุลตร้าแมนไกอา ไกอาลุกขึ้นอีกครั้ง- อุลตร้า Q สัตว์ประหลาดในตำนาน คำสารภาพของ "จุน มังโอเมะ"- อุลตร้าแมนเมบิอุสไกเด็น อาร์มเมิร์ดดาร์คเนส- อุลตร้าแมนเมบิอุสไกเด็น โกสต์รีเวิร์ส- อุลตร้าแกแล็คซี่ เลเจนด์ไซด์สตอรี่ อุลตร้าแมนซีโร่ ปะทะ ดาร์คลอปส์ซีโร่- อุลตร้าแมนซีโร่ไกเด็น: คิลเลอร์ เดอะ บิสท์สตาร์- อุลตร้าแมนออร์บ THE ORIGIN SAGA

**โลกที่ปรากฏ**

**การออกอากาศ**

**ข้อพิพาทเกี่ยวกับลิขสิทธิ์**
หมวดหมู่:ยอดมนุษย์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของบันไดนัมโค
อะพอลโล

อะพอลโล (Apollo; Ἀπόλλων; Apollō) เป็นหนึ่งในพระเจ้าองค์สำคัญที่สุดในพระเจ้าโอลิมปัสในเทพปกรณัมกรีกและศาสนากรีกโบราณ ตลอดจนเทพปกรณัมโรมันและศาสนาโรมันโบราณ อะพอลโลทรงเป็นอุดมคติของคูรอส (kouros) คือ หนุ่มนักกีฬาไม่ไว้หนวด และทรงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นเทพเจ้าแห่งแสงและดวงอาทิตย์ สัจจะและคำพยากรณ์ การรักษา โรคระบาด ดนตรี กวี ฯลฯ อะพอลโลทรงเป็นพระโอรสของซูสและลีโต และมีพี่สาวฝาแฝด คือ อาร์ทิมิสซึ่งเป็นพรานหญิง
ปัจจุบัน อะพอลโลเป็นชื่อที่ถูกตั้งตามอยู่บ่อยครั้ง โดยมีความหมายในทางที่เกี่ยวกับแสงสว่างหรือความสำเร็จ เช่น เป็นชื่อปฏิบัติการทางอวกาศของนาซาที่เรียกว่า โครงการอะพอลโล หรือเป็นชื่อสินค้าต่าง ๆ เช่น ยี่ห้อน้ำมันเครื่อง ยี่ห้อหรือชื่อรุ่นรถยนต์ ชื่อบริษัท เป็นต้น
อะพอลโลเป็นเทพเจ้าที่ถูกปั้นด้วยทองแดงยืนคร่อมอ่าวทะเลอีเจียน ที่เกาะโรดส์ ที่มีชื่อว่า มหารูปแห่งโรดส์ นับเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์โลกยุคโบราณด้วย โดยทั่วไปรูปปั้นอะพอลโลจะถือเครื่องดนตรีคล้ายพิณและมีลูกบอลทองคำที่เป็นสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์
เมื่อได้รับความพ่ายแพ้เขาก็จะกลายเป็นสุริยุปราคา
หมวดหมู่:เทพเจ้ากรีก
หมวดหมู่:สุริยเทพ
หมวดหมู่:เทพเจ้าแห่งสุขภาพ
หมวดหมู่:เทพเจ้าโรมัน
ตลาดนัดแซละแมงกา

ตลาดนัดแซละแมงกา (Salamanca Markets) เป็นชื่อตลาดนัดที่อยู่ในย่านแซละแมงกาเพลซ เมืองโฮบาร์ต ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเปิดซื้อขายในเวลากลางวันของทุกวันเสาร์

**ประวัติ**
แซละแมงกามาจากชื่อเมืองซาลามังกาในประเทศสเปน ที่อังกฤษสามารถเอาชนะสงครามได้ในปี ค.ศ. 1812
หมวดหมู่:รัฐแทสเมเนีย
ซแซละแมงกา
ซละแมงกา
หมวดหมู่:โฮบาร์ต
เอเชียนเกมส์ 1986

เอเชียนเกมส์ 1986 การแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 10 จัดขึ้นที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 20 กันยายน - 5 ตุลาคม ค.ศ. 1986 หลังจากสภาพเศรษฐกิจและการเมืองดีขึ้น เมื่อได้รับเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ 1986 เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 (พ.ศ. 2531)

**สนามแข่งขัน**
 สนามกีฬาโอลิมปิก (สนามกีฬาหลัก)

**การแข่งขัน**

**ชนิดกีฬา**

**ปฏิทินการแข่งขัน**

**ประเทศที่ร่วมแข่งขัน**

**สรุปเหรียญการแข่งขัน**
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่

**ผู้สนับสนุน**
โกดัก
*โคคา-โคล่า
*ซีร็อกซ์
*บาจา
*มิซูโนะ 
*เนชั่นแนล
*คาร์ลสเบิร์ก 
*เกีย 
*ลักกี้โกลด์สตาร์
*โคเรียนแอร์ 
*ซัมซุง
*โปรสเป็ก
*โคล็อนแอกทีฟ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Seoul 1986 date=2020-11-06 -  Over all Medal Standings - Seoul 1986 date=2010-06-17  

เอเชียนเกมส์ 1986
หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศเกาหลีใต้พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:เอเชียนเกมส์ในประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่โซลเป็นเจ้าภาพ‎
หมวดหมู่:การคว่ำบาตรกีฬานานาชาติ
ริค ซิโอโดร่า

ริค ซิโอโดร่า (Ric Siodora) เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 6) เสมอ 7 แพ้ 12 

**ประวัติ**
ซิโอโดราขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 ชนะน็อค เฟล การ์เมซ ยก 1 จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ในฟิลิปปินส์ จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2532 ซึ่งซิโอโดราเป็นฝ่ายชนะคะแนนรอด ไนโกนี ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ซิโอโดราได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC  เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2533 ที่ไทย ซึ่งเขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน สด จิตรลดา ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น ซิโอโดรา กลับมาชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีกสองครั้ง ในระหว่างนี้ ซิโอโดราไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2533 แพ้น็อค ชาง จุงกู ยก 8 และใน พ.ศ. 2534 มาชกในไทย แพ้น็อค โอเล่ห์ เกียรติวันเวย์ ยก 9 และแพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 2 ก่อนจะเสียแชมป์ฟิลิปปินส์เมื่อ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 แพ้น็อค อีซากานี พูมาร์ ยก 7 
หลังจากเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปแล้ว ซิโอโดราได้ขึ้นชิงแชมป์คืนจากพูมาร์ใน พ.ศ. 2535 แต่ทำได้แค่เสมอ หลังจากนั้น เขาหยุดชกไปสามปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2538 และมาชกในไทยสองครั้ง แพ้คะแนนก้องธวัช ส.กิตติ และชนะคะแนน ชาตรี ดัทช์บอยยิม หลังจากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2538 แพ้คะแนน เจส มาคา ไม่ได้แชมป์ ซิโอโดราไปชกแพ้ที่เกาหลีใต้และแอฟริกาใต้ จากนั้นมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2539 ชนะน๊อค ชม จ.เจริญ ยก 7 ต่อมา ซิโอโดราได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท WBF เมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ชนะน็อค เซดริก มินโก ยก 11 ได้แชมป์มาครอง แต่พอชกป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ซิโอโดรากลับเป็นฝ่ายแพ้น็อค ก้องธวัช ส.กิตติไปอย่างพลิกความคาดหมาย จากนั้น ซิโอโดราก็แขวนนวมไป

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (2532)- แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (2533 – 2535)- แชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท WBF (2539 – 2541)
** ชิง 9 พฤศจิกายน 2539 ชนะน็อค เซดริก มินโก  ยก 11 ที่ มะนิลา
** เสียแชมป์ 6 กุมภาพันธ์ 2541 แพ้น็อค ก้องธวัช ส.กิตติ ยก 1 ที่ มะนิลา- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน สด จิตรลดา ที่ เวทีลุมพินี

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com date=2014-12-11  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBF
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์
3 ดีเอสแมกซ์

ออโตเดสก์ 3 ดีเอสแมกซ์ (Autodesk 3ds Max) (ในชื่อเดิม3D สตูดิโอแมกซ์ (3D Studio MAX) เป็นซอฟต์แวร์เพื่องานกราฟิกส์สามมิติจากบริษัทออโตเดสก์ด้านกราฟิกสำหรับงานทางด้าน โมเดล 3 มิติ และ แอนิเมชัน
ในปัจจุบันนี้โปรแกรม 3ds Max ได้ถูกปรับปรุงและพัฒนาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง โดยตัว Version ล่าสุดของโปรแกรมนี้ก็คือ 3D Studio MAX 2017 ซึ่ง Support กับระบบปฏิบัติการ Windows 7,8 และ 10 เฉพาะ 64 bitเท่านั้น และในตัว 3ds Max 2017 นี้ก็ได้มีการพัฒนาและปรับปรุงไปอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของ Plug-in หรือการสร้าง Animation ต่าง ๆ เนื่องจากว่าโปรแกรม 3ds Max นี้จะเป็นการทำงานในลักษณะของ 3D เป็นหลักดังนั้นจะมีแกน x, y และ Z ซึ่งจำเป็นต้องทำความเข้าใจกันนิดหน่อย

**อ้างอิง**
  คุณสมบัติ 3 ดีเอสแมกซ์ date=2008-12-18 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  3 ดีเอสแมกซ์ ที่เว็บไซต์ออโตเดสก์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์กราฟิกส์สามมิติ
Standard Industrial Classification

Standard Industrial Classification (ย่อว่า SIC) คือระบบจำแนกประเภทอุตสาหกรรมของสหรัฐอเมริกา โดยใช้ตัวเลข 4 ตัวเป็นตัวกำหนด เริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1937 ปัจจุบันถูกแทนที่ด้วย North American Industry Classification System (NAICS) ซึ่งใช้ตัวเลข 6 หลักตั้งแต่ ค.ศ. 1997 แต่หน่วยงานภาครัฐบางหน่วยงานก็ยังใช้รหัสเดิมอยู่ เช่น U.S. Securities and Exchange Commission (SEC) มีคำกล่าวจาก Investopedia.com ว่า รหัสกลุ่มนี้เคยใช้เพื่อการโฆษณาในเรื่องที่ช่วยทำให้การสื่อสารภาคธุรกิจและระหว่างประเทศดียิ่งขึ้น
รหัส SIC คือรายชื่อของธุรกิจที่เป็นระบบการรวบรวม การวิเคราะห์ และการกู้ข้อมูล โดยเป็นการให้ข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ที่ครบถ้วน เพื่อระบุบริษัทเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมใด ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเห็นบริษัทที่มีรหัส 3721 หมายถึงบริษัทนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมเครื่องบิน เป็นต้น

**รหัสทั้งหมด**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 International Standard Industrial Classification- Global Industry Classification Standard

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  SIC/NAICS ฐานข้อมูลรายชื่อธุรกิจ-  US Dept. of Labor - SIC Division Structure
หมวดหมู่:อุตสาหกรรม
หมวดหมู่:ระบบจำแนกทางเศรษฐกิจ
โฮเซลีโต รีเบรา

โฮเซลีโต รีเบรา (Joselito Rivera) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2514 สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 14) แพ้ 6

**ประวัติ**
โฮเซลีโต รีเบรา ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค รูเอล เฟอร์นานเดซ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค แสงอาทิตย์ ว.สุธีรา ยก 8 และเคยชกชนะน็อค รูดี คาบิเลส ยก 7 ด้วย รีเบราได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ยามาโตะ มิตานิ ยก 12 จากนั้นได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ชนะน็อค เบิร์ต นาวาเรซ ยก 7 และป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง
รีเบราประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ชิงแชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท ที่ว่าง เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ก้องธวัช ส.กิตติ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทในไทยเมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2544 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น ส.นันทชัย ยก 3 ริเวร่าหยุดชกไปถึง 4 ปี กลับมาชกอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2548 แพ้น็อค สมชาย นักบาลี ยก 4 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2541 – 2542)- แชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
** ชิง 23 มีนาคม 2543 ชนะคะแนน ก้องธวัช ส.กิตติ ที่ มะนิลา- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ยามาโตะ มิตานิ (ญี่ปุ่น) ยก  12 ที่ ญี่ปุ่น
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2544 แพ้ทีเคโอ​ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 3 ที่ จ.ระยอง

**อ้างอิง**
  สถิติการชก boxrec.com -  การชิงแชมป์พาบาของ โฮเซลีโต รีเบรา 
2514 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBF
ธงชาติซิมบับเว

ธงชาติซิมบับเว มีการประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2523 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในแบ่งริ้วธงออกเป็น 7 แถบ ประกอบด้วยริ้วสีเขียว-เหลือง-แดง-ดำ-แดง-เหลือง-เขียว ตามลำดับ ที่ด้านคันธงนั้นเป็นรูปสามเหลี่ยมพื้นสีขาวขอบสีดำ โดยฐานสามเหลี่ยมนั้นอยู่ที่ด้านคันธง หมายถึง ความต้องการความร่วมมือและสันติสุขของชนผิวดำ ภายในรูปดังกล่าวมีรูปหินนกแกะสลักสีทอง มีชื่อเรียกว่า "นกซิมบับเว" (Zimbabwe Bird) รูปสลักดังกล่าวนี้ค้นพบครั้งแรกในโบราณสถานนครซิมบับเวโบราณ (Great Zimbabwe) มีนัยหมายถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของชาติ เบื้องหลังของรูปนกแกะสลักเป็นรูปดาวแดง 5 แฉก หมายถึง การต่อสู้ในการปฏิวัติเพื่ออิสรภาพและสันติภาพ

**สีของธงชาติ**
สีบนธงชาติทั้ง 5 สีเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา มีความหมายอย่างเป็นทางการดังต่อไปนี้- สีเขียว หมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่การเกษตรและพืชพรรณธัญญาหาร- สีเหลือง หมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ของแร่ธาตุในประเทศ- สีแดง หมายถึง เลือดของประชาชนที่หลั่งในการต่อสู้เพื่อรักษาอิสรภาพ- สีดำ หมายถึง มรดกและชนพื้นเมืองผิวดำซึ่งเป็นประชากรหลัก- สีขาว หมายถึง สันติภาพและความสงบ
สีเหล่านี้มาจากสีของพรรคสหภาพแอฟริกาแห่งชาติซิมบับเว (ZANU) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองสำคัญที่มีบทบาทในการบริหารประเทศซิมบับเว

**ธงชาติซิมบับเวโรดิเซีย**
ธงชาติซิมบับเวโรดิเซีย 2522–2523
ซิมบับเวโรดิเซีย เป็นชื่อของประเทศซิบบับเวตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ถึง 18 เมษายน พ.ศ. 2523 ธงชาติของประเทศนี้ออกแบบโดย เรืออากาศเอกเซดริก เฮอร์เบิร์ต (Cedric Herbert) แห่งกองทัพอากาศโรดิเซีย และสมาชิกของสมาคม Rhodesian Heraldry and Genealogy Society โดยออกแบบจากสีพันธมิตรแอฟริกา 4 สี ได้แก่ สีเหลือง สีดำ สีเขียว และสีแดง พร้อมทั้งนิยามความหมายของสีธงชาติ ดังนี้- สีดำ หมายถึง ความสำเร็จของประเทศจากการที่ชนผิวดำ ซึ่งเป็นชนส่วนใหญ่ ได้เป็นผู้ปกครองประเทศ- สีแดง หมายถึง เลือดของประชาชนที่หลั่งในการต่อสู้เพื่อเอกราช- สีเหลือง หมายถึง ความมั่งคั่งของทรัพยากรแร่ธาตุในประเทศ- สีเขียว หมายถึง ความสมบูรณ์ของพื้นที่การเกษตรและพืชพรรณธัญญาหาร,- แถบสีขาวในแนวนอน หมายถึง ชนผิวขาวในประเทศนี้ ส่วนแถบสีขาวในแนวตั้ง หมายถึง สันติภาพและความสงบ.

**ดูเพิ่ม**
 ธงในประเทศซิมบับเว

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=ธงชาติซิมบับเว-  ประวัติธงชาติซิมบับบเว
ซิมบับเว
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศซิมบับเว
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิก เป็นการแข่งขันที่นักกีฬาเข้าแข่งกีฬารวม 5 ชนิด คือ ยิงปืน ฟันดาบ ว่ายน้ำ ขี่ม้า และวิ่งแข่ง ซึ่งมีเพียงแต่ชื่อชนิดกีฬาที่เหมือนกับกีฬาที่แข่งขันกันมาตั้งแต่ 708 ปี ก่อนคริสตกาล เพราะสมัยกรีกโบราณนั้นหมายถึงการแข่งขันขว้างจักร พุ่งแหลน กระโดดไกล วิ่งแข่ง และมวยปล้ำ ซึ่งคล้ายคลึงกับสัตตกรีฑาและทศกรีฑาในสมัยปัจจุบันมากกว่า
ปัญจกีฬาสมัยใหม่ได้รับการบรรจุเข้าในกีฬาโอลิมปิกตั้งแต่ปี 1912 กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ทำให้สวีเดนมักได้เหรียญทองในกีฬาชนิดนี้ตลอดครึ่งศตวรรษแรก
โอลิมปิกที่แอตแลนต้า ปี 1996 ได้ตัดประเภททีมออกไปคงเหลือเฉพาะประเภทบุคคลและแข่งกันให้รู้เรื่องภายในวันเดียว เพราะแรกเริ่มนั้นการแข่งขันใช้เวลามากกว่า 6 วัน ต่อมาลดลงเหลือ 4 วัน และเหลือวันเดียวในที่สุด
และในโอลิมปิกครั้งที่ 27 ปี 2000 มีการบรรจุปัญจกีฬาหญิงเป็นครั้งแรก ทำให้นักกีฬาชายลดจำนวนลงเหลือ 16 คนเท่ากัน เพราะแต่เดิมมีการแข่งขันเฉพาะประเภทชายเท่านั้น ซึ่งจะมีนักกีฬาแข่งขันทั้งหมด 32 คน

**ตารางสรุปเหรียญ**
ที่มา:

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาเรือพายในโอลิมปิก (Rowing) ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ ปี ค.ศ. 1896 แต่โชคไม่ดีเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยจึงไม่สามารถจัดแข่งได้ อีก 4 ปีต่อมาเมื่อประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ จึงมีการแข่งขันเรือพายเป็นครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิก ซึ่งในครั้งนั้นมีการแข่งขันเฉพาะประเภทชายรวม 5 รายการ ในระยะแรกอังกฤษครองความเป็นจ้าวอย่างโดดเด่นมาก ต่อมาสหรัฐอเมริกาจึงเข้ามาแทนที่ จนมาถึงช่วงทศวรรษ 1950 โซเวียตและเยอรมนีตะวันออกเริ่มเข้ามาแย่งเหรียญทอง แต่ปัจจุบันนี้ไม่มีใครโดดเด่นพิเศษ ต่างก็มีโอกาสคว้าเหรียญทองเท่าเทียมกัน

**ตารางสรุปเหรียญ**
ที่มา:

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาเรือใบในโอลิมปิก (Sailing) มีการแข่งขันมาตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย ซึ่งมักจะตรงกับเวลาที่จะมีการแข่งขันโอลิมปิก ทำให้เรือยนต์เข้ามาแทนที่ เช่น ในปี ค.ศ. 1908 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

**สรุปผล**
หมายเหตุ: การแข่งขันถูกยกเลิกในโอลิมปิก 1896

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬายิงปืนในโอลิมปิก เป็นกีฬาที่แข่งกันที่ความแม่นยำ ปิแอร์ เดอ กูแบร์แตง (Pierre De Coubertin) ผู้ฟื้นฟูโอลิมปิกสมัยใหม่นั้น เขาก็เคยเป็นแชมป์ยิงปืนสั้นของประเทศฝรั่งเศสมาหลายปีก่อนแล้ว เขาได้ร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ในปี 1896 ด้วย ในตอนนั้นมีการแข่งขันเพียง 3 รายการเท่านั้น จากนั้นกีฬายิงปืนก็ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกมาโดยตลอด ขาดอยู่เพียง 2 ครั้ง คือ ปี 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา และ ปี 1928 ที่ อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ รายการประเภททีมซึ่งมีทั้งปืนสั้นและปืนยาวค่อยๆถูกตัดออกไปจนหมดไปอย่างสิ้นเชิงในปี 1948
การยิงปืนเป้าบินรายการสกีท (Skeet) ที่มีขึ้นในช่วงระหว่างปี 1910 ถึง 1915 ในฐานะกีฬาซ้อมมือสำหรับนักยิงปืนนั้นได้รับการบรรจุในโอลิมปิกปี 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
ในสมัยก่อนมีการแข่งขันแบบไม่จำกัดเพศด้วย เรียกว่ารายการโอเพ่น เป็นรายการที่ทั้งหญิงและชายแข่งขันกันด้วยความเสมอภาค ชิงเหรียญเดียวกัน และตลอดมาก็เป็นนักกีฬายิงปืนชายที่คว้าชัยชนะไปครอง จนถึงปี 1976 นักยิงปืนหญิงจึงสามารถเอาชนะได้เหรียญทองเป็นครั้งแรก ซึ่งเกือบทุกรายการแข่งขันในปัจจุบันนี้ทำการแข่งขันในร่มกันทั้งหมด ยกเว้นการแข่งขันยิงเป้าบินที่ยังเป็นการแข่งขันกลางแจ้งอยู่

**สรุปผล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิก (Softball) โดยซอฟต์บอลเป็นกีฬาที่มีวิวัฒนาการมาจากเบสบอล และได้รับการบรรจุเข้าแข่งขันในโอลิมปิกอย่างเต็มตัวในปี 1996 ที่แอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก ในอดีตที่ผ่านมา สหรัฐอเมริกาครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาชนิดนี้เรื่อยมา เคยชนะถึง 106 เกมติดต่อกัน ก่อนพ่ายต่อทีมจีนในปี 1995

**สรุปเหรียญ**
Sources:

**ผลการแข่งขัน**

**ประเทศที่เข้าร่วม**

**อ้างอิง**

ซอฟต์บอล
อ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 ธันวาคม 17

* นีโกลา ซาร์โกซี ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เป็นข่าวดังภายหลังจากเที่ยวดิสนีย์แลนด์กับคาร์ลา บรูนี ซูเปอร์โมเดลชาวอิตาลี หลังจากที่ได้หย่ากับภรรยาคนก่อนหน้าในวันที่ 18 ตุลาคม ที่ผ่านมา  (ซีเอ็นเอ็น)- ผลการจับแบ่งสายเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก สโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงไทย อยู่ในสาย F แข่งขันกับ คะชิมะ แอนต์เลอรส์ (ญี่ปุ่น) นามดิ่ง (เวียดนาม) และ เป่ย์จิง กั๋วอัน (จีน) ขณะที่สโมสรชลบุรีอยู่ในสาย G แข่งขันกับ กัมบะ โอซะกะ (ญี่ปุ่น) ชุนนัม ดรากอนส์ (เกาหลีใต้) และ เมลเบิร์น วิกตอรี (ออสเตรเลีย) โดยในรอบแรกจะทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 12 มีนาคม-21 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ผู้ชนะหนึ่งทีมในแต่ละสายจะมีสิทธิผ่านเข้าสู่รอบที่สอง  (โกลดอตคอม)
}
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิก (Table Tennis) หรือ "ปิงปอง" เป็นกีฬาที่เล่นกันบนโต๊ะ โดยมีนักกีฬา 2 คน ใช้ไม้ปิงปองตีลูกบอลเล็กๆ อยู่คนละด้านของโต๊ะปิงปอง กีฬาปิงปองเข้าสู่โอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1988 ที่โซล เกาหลีใต้ ซึ่งนักปิงปองจากเกาหลีใต้และสวีเดนก็ขึ้นมาอยู่แถวหน้า หลังจากที่จีนครองความเป็นจ้าวมาตลอดตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ถึง 1980 แต่โอลิมปิกครั้งนั้นจีนก็ยังคว้าไปได้ถึง 9 เหรียญทองจากที่มีการแข่งขันทั้งหมด 12 รายการ
การแข่งขัน ปิงปองในโอลิมปิก 2012 แข่งตั้งแต่วันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2012 แบ่งประเภทออกเป็น- ชายเดี่ยว- ทีมชาย- หญิงเดี่ยว- ทีมหญิง

**สรุปผล**

**ตารางสรุปเหรียญ**
ที่มา:

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  กีฬาปิงปองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาเทควันโด้ในโอลิมปิก (Taekwondo) เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวเกาหลีที่มีการกระโดดเตะและหมุนตัวเตะเป็นเอกลักษณ์ ในปี ค.ศ. 1973 ได้มีการจัดแข่งขันเทควันโด้ชิงแชมป์โลกขึ้นเป็นครั้งแรก และเข้ามาเป็นกีฬาสาธิตในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 เมื่อเกาหลีใต้ได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพที่โซล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 ที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน ส่วนที่แอตแลนต้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 นั้น ไม่มีการแข่งขันเทควันโด้ จนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เทควันโด้กลายเป็นกีฬาชิงเหรียญทองอย่างเต็มตัว

**สรุปผล**

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาเทนนิสในโอลิมปิก (Tennis) ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 และอยู่มาจนถึงปี 1924 ก็มีปัญหาเกี่ยวกับช่วงเวลาแข่งขันที่ไปตรงกับการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน นอกจากนั้นยังมีกรณีโต้แย้งในเรื่องนักกีฬาอาชีพกับสมัครเล่น ทำให้ไม่มีการแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกเป็นเวลานานถึง 64 ปี
จนปี 1988 เทนนิสก็กลับเข้าสู่กีฬาโอลิมปิกอีกครั้ง คราวนี้อนุญาตให้นักกีฬาอาชีพลงเล่นได้ โดยที่ไม่มีเงินรางวัล มีแต่เหรียญรางวัลให้ ไม่มีโรงแรมระดับ 5 ดาวให้นักเทนนิสพัก มีแต่หมู่บ้านนักกีฬา ซึ่งในปีนั้น สเตฟี กราฟ ได้เหรียญทองเป็นคนแรก ส่วนประเภทชาย เพิ่งจะเริ่มสนใจเทนนิสโอลิมปิก ในปี 1996 ซึ่งอังเดร อกัสซี่ นักเทนนิสอเมริกันที่มีคุณพ่อเป็นนักมวยโอลิมปิกของอิหร่าน เป็นผู้คว้าเหรียญทอง

**สรุปผล**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิก (Triahlon) เป็นการแข่งขันที่รวมเอากีฬา 3 ชนิดเข้าด้วยกัน คือ ว่ายน้ำ จักรยาน และวิ่งแข่ง ได้มีการจัดการแข่งขันในโอลิมปิก ปี 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นครั้งแรก

**สรุปผล**

**ตารางสรุปเหรียญ**
ที่มา: 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
ชิงชัน

ชิงชัน เป็นชื่อของไม้ยืนต้นขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ประเภทไม้ผลัดใบที่อยู่ในวงศ์ Leguminosae ชนิดหนึ่ง (อยู่ในวงศ์เดียวกับประดู่)
ต้นไม้ชนิดนี้ขยายพันธุ์โดยเมล็ดและก็สามารถแพร่กระจายพันธุ์ตามป่าดิบแล้งตลอดจนถึงป่าเบญจพรรณทั่วไปยกเว้นเฉพาะทางภาคใต้เท่านั้นที่ไม่สามารถแพร่กระจายพันธุ์ได้เป็นไม้กลางแจ้งที่สามารถขึ้นได้ดีในดินทุกประเภทและต้องการน้ำเพียงปานกลาง
ลักษณะของต้นไม้โดยรวม เปลือกจะมีความหนาซึ่งเป็นสีน้ำตาลอมเทาสามารถล่อนออกเป็นแว่นๆได้และมีเนื้อภายในเป็นสีเหลือง ใบนั้นจะเป็นใบประกอบแบบขนนก ดอกมีขนาดเล็กที่รวมกันเป็นช่อ ฝักเป็นรูปหอกแต่แบนส่วนหัวท้ายของฝักนั้นจะแหลม ส่วนระบบรากนั้นจะมีความลึกมาก
เนื่องจากไม้ชิงชันนั้นมีลักษณะที่แข็งและเหนียวรวมถึงมีลักษณะที่ดูสวยงามมากดังนั้นจึงนิยมนำมาทำเป็น เครื่องเรือน เครื่องดนตรีต่าง ๆ ฯลฯ นอกจากประโยชน์ทางด้านอุตสาหกรรมพื้นบ้านแล้วต้นไม้ชิงชันยังให้ประโยชน์ทางด้านสมุนไพรอีกด้วย

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:พืชที่ใช้ทำของใช้
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว
พะเนียง พูนธรัตน์

พะเนียง พูนธรัตน์ เกิดเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีสถิติการชกทั้งหมด 31 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 12) แพ้ 1 เป็นน้องชายแท้ ๆ ของพเยาว์ พูนธรัตน์ อดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท สภามวยโลก (WBC) และเหรียญทองแดงโอลิมปิกในรุ่นไลท์ฟลายเวท กีฬาโอลิมปิก 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา

**ประวัติ**
พะเนียงเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนเจฟ บาซิล จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด โดยเคยชกชนะคะแนน อีริค ชาเวซ อดีตแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ พ.ศ. 2536 และชนะคะแนน เลดิออน เชนิชา เมื่อ พ.ศ. 2537 ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 พะเนียงได้ขึ้นชกในสังกัดของทรงชัย รัตนสุบรรณ และชกชนะสามครั้งรวด รวมทั้งชนะน็อค แมนนี่ เมลชอร์ อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ในยกที่ 3 พะเนียงจึงได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ริค มากราโม จูเนียร์ ได้แชมป์มาครอง
หลังจากได้แชมป์ พะเนียงขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง โดยไม่ได้ป้องกันตำแหน่ง จากนั้น เขาก็สละแชมป์และเดินทางไปชกมวยสากลอาชีพที่ญี่ปุ่น ระหว่าง พ.ศ. 2541 – 2544 ในสังกัดโอกูดะยิม ใช้ชื่อว่าพะเนียง โอกูดะ โดยพะเนียงขึ้นชกชนะรวด 5 ครั้ง จนเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ทราซ นากามูระ เมื่อ พ.ศ. 2544 พะเนียงก็เดินทางกลับมาชกมวยสากลในไทยอีกครั้ง โดยขึ้นชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง หลังจากที่ชกชนะคะแนน เบิร์ต คาโน่ เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 แล้วก็แขวนนวมไป ปัจจุบันเป็นเทรนเนอร์ในค่ายมวยศิษย์สองพี่น้อง

**เกียรติประวัติ**
แชมป์สมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย (PABA) รุ่นไลท์ฟลายเวท
**ชิง 12 มกราคม 2540 ชนะคะแนน ริค มากราโม จูเนียร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.ฉะเชิงเทรา
** มิถุนายน 2541 สละแชมป์

**อ้างอิง**
  สถิติการชก
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท
หมวดหมู่:แชมป์ PABA
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางสะพาน
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยสากล
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ดวงเพชร แสงมรกต

ดวงเพชร แสงมรกต หรือ ดวงเพชร ก่อเกียรติยิม มีชื่อจริงว่า มัด ดวงเพชร เกิดเมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2523 ที่ อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 
** ชิง 22 กุมภาพันธ์ 2549 ชนะน็อคยกที่ 9 โธมัส มาร์เทียส (อินโดนีเซีย) ที่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 14 กรกฎาคม 2549 ชนะคะแนน อีริค บาร์เซโลนา (ฟิลิปปินส์) ที่ จังหวัดนครสวรรค์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 11 เมษายน 2550 ชนะคะแนน อาร์ดี วิกูนา (อินโดนีเซีย) ที่ จังหวัดสมุทรปราการ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 10 สิงหาคม 2550 ชนะน็อค มารินดิน มาร์บุน (อินโดนีเซีย) ยก 6 ที่ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 21 กันยายน 2550 ชนะคะแนน เซลโซ่ แดงก๊อด (ฟิลิปปินส์)  ที่ จังหวัดมุกดาหาร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 15 เมษายน 2551 ชนะคะแนน อานิส เซอุฟิน (อินโดนีเซีย) ที่ จังหวัดนครพนม
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 8 สิงหาคม 2551 ชนะน็อคยกที่ 3 อีริค ดิแอซ ซิเรการ์ (ฟิลิปปินส์) ที่ จังหวัดปทุมธานี
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 12 ธันวาคม 2551 ชนะคะแนน เรย์ มิเกรโน่ (ฟิลิปปินส์) ที่ จังหวัดสตูล
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 25 กุมภาพันธ์ 2552 ชนะน็อค ยูดี้ อาเรม่า ยก 2 ที่ชุมพร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 9, 17 กันยายน 2552 ชนะคะแนน ราฟาเอล ปันการิปวน ที่ ชุมพร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10, 10 กันยายน 2553 ชนะน็อค เอ็ดวิน ทุมบากา ยก 2 ที่อุดรธานี
** สละแชมป์- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA, 30 พฤศจิกายน 2553 แพ้น็อค เดรียน ฟรานซิสโก ยก 10 ที่ อำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย

**อ้างอิง**
  สถิติการชก
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
หมวดหมู่:แชมป์ PABA
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอวิหารแดง
สถานีรถไฟเชียงราก

สถานีรถไฟเชียงราก เป็นสถานีรถไฟในเส้นทางสายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งอยู่ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เป็นจุดลงรถสำหรับผู้ที่ต้องการไปที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เนื่องจากมีรถสองแถวให้บริการรับส่งผู้โดยสารไปยังจุดหมายเหล่านี้
สถานีรถไฟเชียงรากเป็นสถานีชั้นที่ 2 งานการเดินรถแขวงกรุงเทพ กองจัดการเดินรถเขต 1 ศูนย์กรุงเทพปริมณฑลและภาคตะวันออก การรถไฟแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการเดินรถทุกวันทั้งขาขึ้นและขาล่องวันละ 27 ขบวน สถานีรถไฟเชียงรากยังเป็นสถานีสำคัญในการขนส่งสินค้ามายังตลาดไทอีกด้วยและยังเคยเป็นสถานีรับ-ส่งนักกีฬาในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1998 (ครั้งที่ 13) ที่ไทยเป็นเจ้าภาพ

**ตารางเวลาการเดินรถ**

**เที่ยวขึ้น**

**เที่ยวล่อง**
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในจังหวัดปทุมธานี
หมวดหมู่:สถานีรถไฟ ย่านชานเมือง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอคลองหลวง
ทาเกชิ คาเนชิโระ

ทาเกชิ คาเนชิโระ (เกิด 11 ตุลาคม พ.ศ. 2516) เป็นนักแสดงและนักร้องลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไต้หวัน เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นป๊อปไอดอลในวงการเพลง และเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในเวลาต่อมา เขาได้ร่วมงานกับผู้กำกับที่มีชื่อเสียงในเอเซีย อาทิ ปีเตอร์ ชาน (ภาพยนตร์ Perhaps Love อยากร้องบอกโลกว่ารัก, The Warlords อหังการ์เจ้าสุริยา และ Wuxia นักฆ่าเทวดาแขนเดียว), จางอี้โหม่ว (House of Flying Daggers จอมใจบ้านมีดบิน ) และจอห์น วู (จากผลงานภาพยนตร์ สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ ในบทบาท "ขงเบ้ง") คาเนชิโร่ เป็นที่รู้จักกันดีจากผลงานการเป็นนายแบบและพากย์เสียงให้กับ ตัวละครซามูไร "ซามาโนะสุเกะ อาเกะชิ" (Samanosuke Akechi) วิดีโอเกมซีรีส์ชื่อดัง Onimusha ของ Capcom 

**ประวัติ**
คาเนชิโร่ เกิดที่ไทเป ประเทศไต้หวัน แม่ของเขาเป็นชาวไต้หวัน และพ่อของเขามาจาก โอกินาวา ประเทศญี่ปุ่น เขาเกิดและเติบโตในไทเป แต่ถือสัญชาติญี่ปุ่น  เขาเป็นลูกชายคนสุดท้องของนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นและแม่บ้านชาวไต้หวัน คาเนชิโร่ มีพี่ชายสองคน คนหนึ่งอายุมากกว่าเจ็ดปี และอีกคนแก่กว่าเพียงหนึ่งปี  หลังจากจบการศึกษาชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนภาษาญี่ปุ่น Taipei Japanese Junior High School เขาเรียนต่อชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนนานาชาติ Taipei American School คาเนชิโร่ เริ่มมีผลงานถ่ายโฆษณาทางโทรทัศน์ เขาตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนเพื่อทำงานเต็มเวลาทางงานเพลงและงานการแสดง คาเนชิโร่ มีความสามารถและทักษะทางภาษา  เขาสามารถฟังพูดอ่านเขียนได้ดีในภาษาต่างๆ ได้แก่ ภาษาจีนกลาง, จีนฮกเกี้ยน, ญี่ปุ่น, จีนกวางตุ้ง, อังกฤษ และภาษาอื่นๆ โดยภาษาจีนกลางเป็นภาษาแรกที่เขาพูดในขณะที่เติบโตในไต้หวัน 

**ขีวิตส่วนตัว**
คาเนชิโร่ นับถือศาสนาพุทธ โดยเริ่มนับถือศาสนาพุทธในปี พ.ศ. 2540  เขากล่าวว่า แม่ของเขาก็นับถือศาสนาพุทธเช่นกัน ตลอดอาชีพการงานของเขา คาเนชิโร่ ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น "นักแสดงขวัญใจสาวๆ" หรือ"ผู้ชายในฝัน" แต่เขายังคงรักษาความอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ คาเนชิโร่ ยังเป็นที่รู้จักในเรื่องการไม่ปรากฏตัวออกสู่สายตาสื่อมวลชน นอกจากเวลาทำงาน เขาเคยกล่าวไว้ว่า "ถ้าวันหนึ่งผมแต่งงานและมีลูก ผมจะเป็นหนึ่งในผู้ชายที่ดูแลครอบครัวจริงๆ ผมจะทานข้าวที่บ้านทุกวัน ช่วยทำงานบ้าน และดูแลลูกๆ"

**ผลงานด้านการแสดง**
ในปี 2011 คาเนชิโร่ ปรากฏตัวในภาพยนตร์ระทึกขวัญ ศิลปะการต่อสู้อิงประวัติศาสตร์ เรื่อง "Wuxia นักฆ่าเทวดาแขนเดียว" ซึ่งกำกับโดย ปีเตอร์ ชาน ภาพยนตร์เรื่องนี้เปิดตัวในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2554 ต่อมาในปี 2560 คาเนชิโร่ ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากงาน Golden Screen Awards ประจำปีครั้งที่สอง ในผลงานภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้ เรื่อง "This Is Not What I Expected เมนูรัก หอมกรุ่นหัวใจ" ซึ่งกำกับโดย Derek Hui และอำนวยการสร้างโดย ปีเตอร์ ชาน
คาเนชิโร่ และ หลิว เต๋อหัว เป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะและวิทยาการภาพยนตร์ (Academy of Motion Picture Arts and Sciences) ในปี พ.ศ. 2561  

**ภาพยนตร์**

**ละครโทรทัศน์**

**วิดีโอเกม**

**อ้างอิง**
  ทาเกชิ คาเนชิโระ sanook.com-  ทาเกชิ คาเนชิโระ (Takeshi Kaneshiro) date=2007-12-13 -  ทาเกชิ คาเนชิโระ : หนุ่มไต้หวัน หัวใจซามูไร / หมิงซิงคลับ date=2007-02-27 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ข้อมูลจาก IMDb
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงไต้หวัน
หมวดหมู่:นักแสดงจีน
หมวดหมู่:นักร้องญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักร้องไต้หวัน
หมวดหมู่:นายแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายไต้หวัน
หมวดหมู่:บุคคลจากไทเป
หมวดหมู่:นักร้องเพลงภาษาจีนกลาง
หมวดหมู่:นักร้องเพลงภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลที่นับถือศาสนาพุทธ
ตราแผ่นดินของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด

ตราแผ่นดินหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ดแบบที่ปรากฏในธงชาติ เริ่มมีการใช้ในช่วงพ.ศ. 2413 จนถึง พ.ศ. 2499 ออกแบบโดย เซอร์ เบนจามิน ไพน์ (Sir Benjamin Pine) ข้าหลวงคนแรกของหมู่เกาะแห่งนี้ ลักษณะเป็นตราวงกลม ภายในเป็นรูปชายฝั่งทะเลมีผลสับปะรดขนาดใหญ่อยู่างกลางชายฝั่งนั้น 1 ลูก และมีผลสับปะรดขนาดเล็กอีก 3 ลูก อยู่ทางขวาของลูกใหญ่ ในทะเลนั้นมีเรือใบ 2 ลอยลำอยู่หน้าเกาะขนาดใหญ่ เหนือรูปเกาะนั้นมีรูปตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักรอย่างย่อ
ส่วนตราแผ่นดินที่ใช้สำหรับเอกสารของทางราชการนั้น เริ่มมีการใช้เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2452 ลักษณะเป็นตราโล่อาร์มขนาดใหญ่พื้นเป็นลายคด 8 แถวตามแนวนอน ภายในมีตราอาร์มของดินแดนต่างๆ ภายใต้การปกครองของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด ทั้ง 5 แห่ง ดังนี้ - ทางซ้ายบนของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของแอนติกาและบาร์บูดา- ทางขวาบนของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของดอมินีกา- ทางซ้ายล่างของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของมอนเซอร์รัต- ทางขวาล่างของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของบริติชเวอร์จิน
ที่กลางโล่ใหญ่นั้น มีตราแผ่นดิน 2 ตราวางอยู่เคียงกัน หมายถึง ดินแดนเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา โดยตราอาร์มทางซ้ายนั้น เป็นตราแผ่นดินของเซนต์คริสโตเฟอร์ ทางขวาเป็นตราแผ่นดินของเนวิส ส่วนตราแผ่นดินของแองกวิลลานั้นไม่ปรากฏในที่นี้
เบื้องบนสุดของตราอาร์มนี้ เป็นรูปมงกุฎมียอดเป็นผลสับปะรด
ต่อมาได้มีการแก้ไขแบบตราแผ่นดิน ภายหลังจากที่ได้มีการโอนย้ายดอมินิกา ไปขึ้นการปกครองหมู่เกาะบริติชวินเวิร์ดเมื่อ ค.ศ. 1940

**ดูเพิ่ม**
 ธงชาติหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด- ตราแผ่นดินของหมู่เกาะบริติชวินเวิร์ด- ตราแผ่นดินของเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา- ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา- ตราแผ่นดินของดอมินีกา- ตราแผ่นดินของมอนเซอร์รัต

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด (Flags of the World)
บริติชลีเวิร์ด
หมวดหมู่:ตราแผ่นดินประจำดินแดนอาณานิคมของสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ตราแผ่นดินในอดีต
บาราคูดัส

บาราคูดัส เป็นวงดนตรีของไทยในแนวสตริง ระหว่างช่วง พ.ศ. 2523 - 2528 มีผลงานบันทึกเสียงออกมาหนึ่งชุดในปี พ.ศ. 2527 ชื่อชุด "วันอาทิตย์"

**สมาชิก**
สมาชิกในวงมีอยู่ 7 คน ประกอบด้วย- มาโนช โรจน์เสรี (เบิร์ด) - ร้องนำ (เสียชีวิตแล้ว)- กริช ทอมมัส (ตี่) - คีย์บอร์ด, แต่งทำนอง- นพดล ทิพยโอสถ (อ๊อด) - คีย์บอร์ด- ณัฐ บุญญะเวช (นกเขา) - กลอง (เสียชีวิตแล้วเมื่อ 24 ต.ค. 2561)- สิรินทร กีรติบุตร (จุ๋ม) - เบส- บัญชา พรรณวิไล (ชา) - กีตาร์- ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ (หมู) - กีตาร์

** ประวัติ**
ทางวงรวมตัวกันเล่นดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2522 หัวหน้าวงคนแรกคือ สมชาย ศักดิกุล ต่อมาสมชายลาออกจากวงไปทำดนตรีร่วมกับศรายุทธ สุปัญโญ กริช ทอมมัส จึงเป็นหัวหน้าวงแทน   เคยมีนักร้องนำหญิงอยู่ช่วงสั้นๆ คือ อัญชลี จงคดีกิจ เคยร่วมวงหลังจากเดินทางกลับจากเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาใหม่ ๆ 
ผลงานอัลบั้ม"วันอาทิตย์"ที่ออกมาในปี พ.ศ. 2527 อำนวยการผลิตโดย เรวัต พุทธินันทน์ และ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม แต่งทำนองโดย กริช ทอมมัส  แต่งคำร้องโดย เรวัติ พุทธินันทน์, นิติพงษ์ ห่อนาค และปรัชญ์ สุวรรณศร  เป็นผลงานชิ้นแรกๆ ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หลังจากออกอัลบั้มแรก บาราคูดัส ออกตระเวนเล่นคอนเสิร์ต และเล่นดนตรีแบคอัพให้กับวง สาว สาว สาว  บาราคูดัสกำลังเตรียมบันทึกเสียงผลงานอัลบั้มที่สอง ก็เกิดแตกวงเสียก่อน สมาชิกในวงจึงแยกย้ายจากกัน  กริช ทอมมัส ไปเป็นนักแต่งเพลงให้กับแกรมมี่ (ปัจจุบัน เป็นกรรมการผู้จัดการ บริษัท แกรมมี่ โกลด์ ในเครือแกรมมี่)  มาโนช โรจน์เสรี (เสียชีวิตแล้ว)ไปเป็นครูสอนหนังสือโรงเรียนมัธยม   สิรินทร กีรติบุตร ไปทำงานที่กรมกิจการพลเรือนทหารเรือ กองทัพเรือ และเป็นนักจัดรายการวิทยุ   ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ ไปร่วมวงกับ คาไลโดสโคป และร็อคเคสตร้า เป็นที่รู้จักในชื่อ หมู คาไลโดสโคป ณัฐ บุญญะเวช ไปรวมตัวกับ วงอินโดจีน เป็นที่รู้จักในชื่อ นกเขา อินโดจีน
วงบาราคูดัส กลับมารวมตัวเล่นดนตรีเป็นกรณีพิเศษ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคอนเสิร์ต "โลกดนตรี เพื่อนช่วยเพื่อนแด่ เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์"  ที่ศูนย์การค้าเสรีเซ็นเตอร์ เพื่อหารายได้ช่วยเหลือครอบครัวของเสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ 

**ผลงาน**
บาราคูดัส ชุด วันอาทิตย์
# ไก่กับไข่
# เช้าวันอาทิตย์
# ฟีล-ลา-เฟ้ยย
# ขอโทษที
# เตะฝุ่น
# ภาพถ่าย
# เด็กกับฝน
# ก้างขวางคอ
# บางสิ่งบางอย่าง
# ฉันผิดเอง

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ฟังเพลง บาราคูดัส ชุดวันอาทิตย์ 
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1980
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2523
เอเรบอร์

เอเรบอร์ (Erebor) เป็นอาณาจักรของพวกคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อ เอเรบอร์ เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งเป็นชื่อเรียกภูเขาโลนลี่ เทือกเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของดินแดนโรห์วานิออน  และยังเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำรันนิ่ง หรือแม่น้ำเคลดูอิน 
อาณาจักรเอเรบอร์ก่อตั้งโดยกษัตริย์ ธราอิน ที่ 1 ซึ่งนำพาชาวคนแคระจำนวนหนึ่งอพยพออกจากคาซัดดูมมาตั้งถิ่นฐานใหม่ พระองค์ยังเป็นผู้ค้นพบเพชรอาร์เคนสโตน ซึ่งกลายเป็นสมบัติตกทอดต่อมาในวงศ์กษัตริย์คนแคระ โอรสของธราอินคือ ธอรินที่ 1 ทรงนำคนแคระจำนวนหนึ่งไปบุกเบิกตั้งอาณาจักรอยู่แถบเทือกเขาสีเทา (Grey Mountain) แต่ภายหลังดินแดนนั้นถูกพวกมังกรเข้าโจมตี ธรอร์ โอรสของธอริน จึงนำพลเมืองหนีกลับมายังเอเรบอร์
ในยุคสมัยของธรอร์  เอเรบอร์เป็นอาณาจักรคนแคระที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มีคนแคระเข้ามาอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก และมีชื่อเสียงเลื่องลือในการสร้างเครื่องเกราะและอาวุธ สันนิษฐานว่า เสื้อเกราะมิธริล ที่โฟรโด ได้รับจากบิลโบ ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ก็สร้างขึ้นโดยเหล่าคนแคระแห่งเอเรบอร์นี้เอง อาณาจักรเอเรบอร์ร่ำรวยมาก นอกจากนี้ แหวนวงหนึ่งของคนแคระ ก็เชื่อว่าตกอยู่ในความครอบครองของธรอร์ด้วย และแหวนวงนี้เองที่ดึงดูดให้เหล่ามังกร สมุนของมอร์กอธ ติดตามมารังควาน

**เอเรบอร์ในเรื่อง เดอะฮอบบิท**
ในปีที่ 2770 ของยุคที่สาม กษัตริย์คนแคระ ธอริน โอเคนชิลด์ (เวลานั้นเขายังเป็นเพียงหนุ่มน้อย) ออกไปเที่ยวล่าสัตว์ข้างนอก มังกรสม็อก (ซึ่งเวลานั้นยังมีอายุไม่มาก) ได้เดินทางมาจากเทือกเขาสีเทา เข้ายึดเอาทรัพย์สมบัติของพวกเขาไว้ และโจมตี (จับกิน) คนแคระชาวเอเรบอร์ รวมถึงมนุษย์ที่เมืองเดล  กษัตริย์ธรอร์ และธราอิน พระโอรส ได้หนีรอดจากการบุกทำลายล้างครั้งนั้น แต่ก็สิ้นพระชนม์ไปหลังจากนั้นไม่นาน ธอริน โอเคนชิลด์ จึงได้กลายเป็นกษัตริย์ของคนแคระ แต่ต้องทรงซ่อนตัวลี้ภัยอยู่ในแถบเทือกเขาสีน้ำเงิน ไม่สามารถหวนกลับอาณาจักรได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง พระองค์ได้พบกับแกนดัล์ฟ พ่อมดเทา จึงร่วมมือกันวางแผนทวงเอาเอเรบอร์คืนจากมังกร แกนดัล์ฟยืนยันให้ธอรินพาตัว บิลโบ ชาวฮอบบิท ร่วมคณะไปด้วย ภารกิจทวงคืนอาณาจักรเอเรบอร์นี้เอง คือเรื่องราวที่ปรากฏอยู่ในหนังสือเรื่อง เดอะฮอบบิท
ในท้ายที่สุดพวกคนแคระสามารถยึดเมืองของพวกเขาคืนมาได้ โดยได้รับความช่วยเหลือจากพวกมนุษย์และเอลฟ์ สงครามครั้งนั้นเรียกว่า 'สงครามห้าทัพ' ธอรินได้รับบาดเจ็บสาหัสในการศึก และสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นาน ตำแหน่งกษัตริย์แห่งคนแคระจึงตกทอดต่อมายัง ดาอิน 

**เอเรบอร์ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์**
เอเรบอร์ได้กลับคืนเป็นอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของคนแคระอีกครั้ง เมื่อถึงยุคสงครามแหวน เอเรบอร์ได้ส่งคณะทูตมายังที่ประชุมของเอลรอนด์ ซึ่งมีโกลอิน และกิมลี ร่วมคณะมาด้วย กิมลีได้รับเลือกให้เข้าร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน และเป็นกำลังสำคัญในการสงครามในยุคนั้น
เซารอนได้ส่งทัพออร์คบุกโจมตีเอเรบอร์ในระหว่างสงครามแหวนด้วย กษัตริย์ดาอิน สิ้นพระชนม์ในการศึกคราวนี้ ราชบัลลังก์คนแคระสืบทอดต่อไปยัง ธอรินที่สาม 

**ดูเพิ่ม**
อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ- คาซัดดูม- โนกร็อด- เบเลกอสต์

**อ้างอิง**
 เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, ฮอบบิท, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์- เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, ลอร์ดออฟเดอะริงส์, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
หมวดหมู่:ราชอาณาจักรสมมุติ
โนกร็อด

โนกร็อด (Nogrod) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ โนกร็อด เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า ฮอลโลว์โบลด์ สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า ทูมุนซาฮาร์ กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ ไฟร์เบียร์ด (Firebeard) ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา
โนกร็อดตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ เบเลกอสต์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศเหนือ  อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์
โนกร็อดมีชื่อเสียงด้านการช่างและการฝีมือมาก ด้วยเป็นที่พำนักของครูช่างคนสำคัญของเหล่าคนแคระ คือ เทลฅาร์ (Telchar) จนแม้ เอโอล เอลฟ์มืด ก็นิยมมาสมาคมกับเหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดเสมอ  เทลฅาร์ได้สร้างอาวุธและสิ่งมีค่าหลายประการ เช่น ดาบนาร์ซิล มีดอังกริสต์ หมวกเกราะมังกรแห่งดอร์-โลมิน และ สร้อยพระศอเนากลามีร์ ซึ่งได้ถวายเป็นของขวัญแด่กษัตริย์ฟินร็อด เฟลากุนด์ ในโอกาสเถลิงนครนาร์โกธรอนด์ สร้อยพระศอชิ้นนี้ในภายหลังได้ตกทอดมาถึงมือกษัตริย์ธิงโกลแห่งโดริอัธ พระองค์โปรดให้เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อด (ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านงานฝีมือ) แก้ไขปรับแต่งสร้อยพระศอเสียใหม่ โดยนำเอาดวงมณีซิลมาริล ที่เบเรนและลูธิเอนชิงคืนมาจากมงกุฎของมอร์กอธได้ดวงหนึ่ง เข้าประดับลงในสร้อยพระศอนั้นด้วย
เมื่อเหล่าคนแคระทำงานสำเร็จ อำนาจแห่งดวงมณีก็บันดาลให้พวกเขาบังเกิดความโลภ คิดจะครองซิลมาริลไว้เอง จึงแสร้งอ้างสิทธิ์ในสร้อยพระศอเนากลามีร์ ที่พวกตนทำถวายแด่ฟินร็อด และว่าธิงโกลไม่มีสิทธิ์ในสร้อยนั้น ฝ่ายธิงโกลไม่ยินยอม และบันดาลโทสะด่าว่าเหล่าช่างของคนแคระ พวกคนแคระจึงสังหารพระองค์ แล้วชิงสร้อยพระศอพร้อมดวงมณีหนีกลับแผ่นดินของตน
ฝ่ายเอลฟ์แจ้งข่าวไปยังเบเรน และดิออร์ บุตรของเขา ทั้งสองนำทัพเอลฟ์ไล่ติดตามเหล่าช่างของคนแคระไปจนถึงซาร์นอาธรัด เกิดการรบย่อยๆ ขึ้นที่นั่น โดยมีเหล่าเอนท์เข้าให้ความช่วยเหลือฝ่ายเอลฟ์ด้วย เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดถูกสังหารจนเกือบหมด ที่เหลือรอดนำข่าวกลับไปแจ้งยังนครของตนว่า กษัตริย์ธิงโกลผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง และยังสังหารเหล่าช่างเกือบหมด ทัพโนกร็อดจึงยกมาหมายล้างแค้น แม้ทางเบเลกอสต์จะห้ามปราม ด้านโนกร็อดก็ไม่ฟัง เกิดเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์เอลฟ์และคนแคระ ซึ่งสร้างรอยร้าวฉานอยู่ในความสัมพันธ์ของสองเผ่าพันธุ์มาตลอดจนถึงยุคที่สาม
อาณาจักรโนกร็อดกลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม

**ดูเพิ่ม**
อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ- คาซัดดูม- เอเรบอร์- เบเลกอสต์

**อ้างอิง**
 เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, ซิลมาริลลิออน, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
เบเลกอสต์

เบเลกอสต์ (Belegost) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ เบเลกอสต์ เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า มิคเคิลเบิร์ก หมายถึง 'ปราการอันยิ่งใหญ่' สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า กาบิลกาโธล กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ บรอดบีม (Broadbeam) ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา
เบเลกอสต์ตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ โนกร็อด ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศใต้  อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์
กษัตริย์แห่งเบเลกอสต์ที่ปรากฏชื่อในนิยาย คือ อซากาล (Azaghâl) ทรงนำทัพคนแคระเข้าร่วมในทัพพันธมิตรแห่งมายดรอส ร่วมในการรบกับมอร์กอธ ซึ่งในที่สุดกลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด  ทัพคนแคระของอซากาลได้รับการขับขานอยู่ในบทลำนำการรบครั้งนี้ ด้วยเป็นทัพอันแข็งแกร่งที่สามารถต่อรบกับเกลารุง เจ้ามังกร บริวารของมอร์กอธ ได้อย่างแข็งขัน เพราะเหล่าคนแคระมักสวมหน้ากากในเวลาต่อสู้ ประกอบกับความทรหดอดทนของเผ่าพันธุ์คนแคระเอง จึงต้านทานเพลิงมังกรของเกลารุงได้  อซากาลยังสามารถใช้มีดจ้วงแทงเข้าที่ท้องของมังกร ทำให้เกลารุงได้รับบาดเจ็บจนหนีกลับไปอังก์บันด์ พาให้กองทัพของเกลารุงแตกตื่นหนีกลับไปด้วย เป็นวีรกรรมอันสำคัญยิ่งจนทำให้ ทูริน ทูรัมบาร์ คิดหาญสู้กับเกลารุงอีกครั้ง
สำหรับความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรโนกร็อดกับอาณาจักรโดริอัธ แม้ทางโนกร็อดจะแจ้งขอทัพเสริมจากเบเลกอสต์ด้วย แต่เบเลกอสต์ก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือ ทั้งยังห้ามปรามทัพโนกร็อดด้วย แต่ไม่สำเร็จ
อาณาจักรเบเลกอสต์กลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม ในจำนวนนี้ปรากฏภายหลังว่า ไบเฟอร์ โบเฟอร์ และบอมเบอร์ สามคนแคระผู้เข้าร่วมในภารกิจเอเรบอร์ (เรื่องราวใน เดอะฮอบบิท) ก็เป็นคนแคระผู้สืบเชื้อสายแห่งบรอดบีมด้วย

**ดูเพิ่ม**
อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ- คาซัดดูม- เอเรบอร์- โนกร็อด

**อ้างอิง**
 เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, ซิลมาริลลิออน, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
สถานีย่อย:ภาษา/บทความยอดเยี่ยม/ธันวาคม 2550

ฮันกึล (ภาษาเกาหลี: 한글 (ฮันกึล) Hangeul หรือ Hangul) เป็นชื่อเรียกตัวอักษรของเกาหลีที่ได้ประดิษฐ์ขึ้นใช้แทนตัวอักษรฮันจา ฮันจานั้นหมายถึงตัวอักษรจีนที่ใช้ในภาษาเกาหลีก่อนที่จะมีการประดิษฐ์อักษรขึ้นใช้แทนโดยพระเจ้าเซจงมหาราช(세종대왕) อ่านต่อ...
เพอร์เซฟะนี

ในเทพปกรณัมกรีก เพอร์เซโฟเน่ (Persephone /pərˈsɛfəniː/; Περσεφόνη) หรือเรียก คอรี (Kore /ˈkɔəriː/; "หญิงโสด") เป็นพระธิดาของซูส และเทพเจ้าแห่งการเก็บเกี่ยว ดีมิเทอร์ และราชินีแห่งโลกหลังความตาย โฮเมอร์อธิบายว่าพระองค์เป็นราชินีแห่งโลกหลังความตายผู้น่าเกรงขามและน่าเคารพนับถือ ผู้บันดาลให้คำสาปของมนุษย์บังเกิดผลต่อวิญญาณของผู้วายชนม์ เพอร์เซฟะนีถูกเฮดีส ราชาแห่งโลกใต้พิภพ ลักพาตัว ตำนานการลักพาของพระองค์เป็นการแสดงว่าหน้าที่ของพระองค์เป็นบุคคลวัตของพืชพรรณซึ่งงอกในฤดูใบไม้ผลิและถอนคืนสู่พิภพหลังเก็บเกี่ยว ฉะนั้นพระองค์จึงยังสัมพันธ์กับฤดูใบไม้ผลิและความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เทพเจ้ากรีก
แลมป์

ไฟล์:LAMP software bundle.svg|thumb|400px|The LAMP software bundle (here additionally with Squid). A high performance and high-availability solution for a hostile environment
แลมป์ (LAMP) เป็นอักษรย่อของชุดซอฟต์แวร์เสรีสำหรับการทำเว็บไซต์ โดยตัวย่อต้นฉบับนั้นย่อมาจาก- Linux - ระบบปฏิบัติการ- Apache - เว็บเซิร์ฟเวอร์- MySQL - ระบบจัดการฐานข้อมูล (DBMS)- PHP - ภาษาโปรแกรม (ในบางครั้งอาจหมายถึง Perl หรือ Python)
ถึงแม้เทคโนโลยีแต่ละอย่างในแลมป์ จะไม่ถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกันได้ตั้งแต่แรก แต่ LAMP ก็เป็นที่นิยมในวงกว้างเนื่องจากค่าใช้จ่ายของตัวซอฟต์แวร์มีราคาต่ำมาก (เนื่องจากเป็นซอฟต์แวร์เสรี) และชุดแลมป์สามารถหาได้ง่าย (มากับลินุกซ์ดิสทริบิวชันแทบทุกยี่ห้อ)
คนที่คิดคำว่า แลมป์ เป็นครั้งแรกคือ Michael Kunze ซึ่งเขียนลงในนิตยสารคอมพิวเตอร์ภาษาเยอรมันตั้งแต่ ค.ศ. 1998  โดยบทความนั้นแสดงการใช้งานซอฟต์แวร์เสรีร่วมกัน เพื่อทดแทนซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ราคาแพง

**ชุดดัดแปลง**

**แวมป์**
แวมป์ (WAMP) คือ ชุดของ software ที่ประกอบด้วย Windows, Apache, MySQL และ PHP(หรือจะเป็น Perl, Python) อาจจะเรียกว่า WAMP stack หรือ WAMP Suite เป็น software ที่ช่วยในการลง Apache, MySQL และ PHP บนระบบปฏิบัติการ Windows

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  OnLamp date=2008-01-03  - เว็บไซต์รวมข่าวการพัฒนาบน LAMP ของสำนักพิมพ์ O'Reilly
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์เสรี
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์พัฒนาเว็บ