Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
มีนาพร วงศ์โฆษสุวรรณ

== ผลงาน**

**เพลง**
 ศิลปินคู่ในชื่อ ซิสก้า (Siska)- อัลบั้ม "Kamikaze" (รวมศิลปิน พ.ศ. 2549)- อัลบั้ม "Lipz Project" (รวมศิลปิน พ.ศ. 2550)- อัลบั้ม "Kamikaze Friendship Never Ends" (รวมศิลปิน พ.ศ. 2551)- อัลบั้ม "Seven days" (พ.ศ. 2552) 
# ภาวะโลก Luv 
# จะมีสักวันที่เป็นของฉันไหม 
# รักแปลว่ารักหรือเปล่า 
# คนขี้ลืม 
# ยิ่งใกล้กันยิ่งกลั้นใจ 
# หยุดฉันที 
# อย่าเผลอนะ 
# คนใหม่ของฉัน 
# รักชัด ๆ 
# ไม่มีวันไหนไม่ใช่ของเธอ  - อัลบั้ม I Love KamiKaze #2 (พ.ศ. 2553)
# KamiKaze WAVE- ซิงเกิล (พ.ศ. 2553) (วง SWEE:D ร่วมกับ พิมและจินนี่)
# ห้าม (Stop it) 
# ฉากเรียกน้ำตา (Sad Scene)
# พลิกล็อกที่หัวใจ (Unexpected)- อัลบั้ม I Love KamiKaze #3 (พ.ศ. 2553)
# ห้าม (Stop it)
# ฉากเรียกน้ำตา (Sad Scene)

**การแสดง**
 ละครเรื่อง " บัวปริ่มน้ำ " (พ.ศ. 2549)- ละครเรื่อง " ล่องเรือหารัก " (พ.ศ. 2551)- พิธีกรรายการ "กามิกาเซ่ คลับ" (Kamikaze Club)- MV เด็กวุ่นวาย ของ โฟร์-มด- MV เพลง หยุดได้ไหม ของวง เล้าโลม- MV เพลง นะครับ นะคร้าบบบบ ของ เฟย์ ฟาง แก้ว- MV เพลง MSN ของ เฟย์ ฟาง แก้ว- MV เพลง  รู้ว่ามีอยู่ก็สายไป ของวง Pixel- MV เพลง เลอะเลือน ของ แจ๊ค จารุพงศ์ (อดีตสมาชิกของไนซ์ ทู มีท ยู)- MV เพลง ไม่รักเธอ ของ หวาย

**โฆษณา**
 ขนมปาร์ตี้ ร่วมกับ เซเวนเดส์- โทรศัพท์มือถือ GNET G101 ร่วมกับ เซเวนเดส์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักร้องหญิงชาวไทย
รายพระนามพระมหากษัตริย์โรมาเนีย

ธงพระราชอิสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย (โรมาเนีย: Regele Românilor)คือประมุขสูงสุดซึ่งปกครองราชอาณาจักรโรมาเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1881 จนกระทั่ง ค.ศ. 1947 เมื่อโรมาเนียประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนโรมาเนียจากการบีบบังคับให้สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 สละราชสมบัติ

**รายพระนามเจ้าผู้ครองสหราชรัฐ (ค.ศ. 1859–1881)**

**ราชวงศ์คูซา**

**ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน**

**รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย (ค.ศ. 1881–1947)**

**ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน**

**ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์โรมาเนีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1947)**

**ดูเพิ่ม**
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์โรมาเนีย
*ประวัติศาสตร์โรมาเนีย
** รายพระนามผู้ปกครองวอลลาเซีย
** รายพระนามผู้ปกครองมอลดาเวีย
*ราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมาริงเง็น

**อ้างอิง**
ร

หมวดหมู่:ราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมาริงเง็น
แอลลิเกเตอร์อเมริกา

แอลลิเกเตอร์อเมริกา หรือ จระเข้ตีนเป็ดอเมริกา (American alligator, gator) เป็นสัตว์เลื้อยคลานเฉพาะถิ่นที่พบเฉพาะในทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เป็นแอลลิเกเตอร์หนึ่งในสองชนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในโลก จัดอยู่ในสกุล Alligator วงศ์ Alligatoridae  มีขนาดใหญ่กว่าแอลลิเกเตอร์จีน (A. sinensis) ที่พบในประเทศจีน 
แอลลิเกเตอร์อเมริกา มีฟันที่แหลมคมในปาก สามารถงอกใหม่ทดแทนกันได้ทันที ประมาณว่ามีทั้งหมดราว 1,000 ฟันตลอดทั้งชีวิต อายุขัยโดยเฉลี่ย 30-50 ปี ตัวผู้โตเต็มที่มีความยาว 3.4 เมตร (11 ฟุต) ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า มีความยาวประมาณ 2.6 เมตร (8.5 ฟุต) บางครั้งตัวผู้ที่มีอายุมากอาจยาวได้มากกว่า 4 เมตร (13 ฟุต)
แอลลิเกเตอร์อเมริกา อาศัยอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เช่น อุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ ในรัฐฟลอริดา เป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน สามารถซ่อนตัวในโคลนตมหรือดงหญ้าได้เป็นอย่างดี กินอาหารได้หลากหลาย ทั้ง ปลา, กวาง, งูหลาม แม้กระทั่งเต่า ซึ่งเป็นสัตว์ที่มีกระดองแข็งหุ้มตัว เพราะจากการมีส่วนปลายของหัวแผ่กว้างและสั้นจึงหุบปาก จึงทำให้มีแรงงับจากกรามรุนแรงมาก
แอลลิเกเตอร์อเมริกา อาศัยอยู่ในถิ่นที่อยู่ที่มีอากาศอบอุ่น แต่ในฤดูหนาวที่ผิวหน้าน้ำแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ในระยะแรกเชื่อกันว่าในช่วงนี้แอลลิเกเตอร์อเมริกาจะเสาะหาพื้นที่ใต้น้ำหรือใช้โพรงดินเพื่อหลบเลี่ยงอากาศหนาว การศึกษาโดยใช้วิทยุติดตามตัวจึงทราบว่า แท้ที่จริงแล้วแอลลิเกเตอร์อเมริกาได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปยังบริเวณน้ำตื้นและโผล่เฉพาะช่องเปิดจมูกขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพื่อหายใจ เนื่องจากไม่สามารถลดระดับเมตาบอลิซึมในช่วงเวลาดังกล่าวได้จึงต้องใช้ออกซิเจนตลอดเวลาและหายใจโดยโผล่เฉพาะช่องเปิดจมูกขึ้นมาเหนือผิวน้ำ และขึ้นจากน้ำในเวลากลาสงวันเพื่อพึ่งแดด ซึ่งตรงกันข้ามกับพฤติกรรมของแอลลิเกเตอร์จีน ที่ในช่วงเวลาดังกล่าวจะใช้วิธีการจำศีลภายในโพรงที่ขุดขึ้นมา มีทั้งโพรงแห้งและโพรงน้ำ ระบบภายในโพรงมีความซับซ้อน
เป็นสัตว์ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร เป็นสัตว์ที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ได้ และเคยมีแอลลิเกเตอร์อเมริกางับแขนนักท่องเที่ยวขาดมาแล้วในสวนสัตว์ และเคยมีกรณีบุกเข้าไปอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยอย่างบ้านเรือนของมนุษย์ เช่น สระว่ายน้ำ หรือแม้แต่ในท่อระบายน้ำ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Crocodilian Online- Photo exhibit on alligators in Florida; from State Archives of Florida- U.S. Fishery and Wildlife Service – alligator bellows and hisses date=2014-03-01 -  American Alligator date=2014-02-28  at care-sheet.com (WikiPets)
หมวดหมู่:วงศ์แอลลิเกเตอร์
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดตาก

การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดเป็นไปตาม พรบ.คณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2534 ที่จัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์ระดับต่าง ๆ ลดหลั่นกันไปจนกระทั่งถึงระดับจังหวัด โดยจังหวัดตากอยู่ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 5 ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ อันประกอบด้วยจังหวัดสุโขทัย พิษณุโลก อุตรดิตถ์ โดยจัดแบ่งการปกครองภายในเป็น 9 อำเภอ (9 เจ้าคณะเภอ) 38 ตำบล (38 เจ้าคณะตำบล) 
ปัจจุบันมีพระประสิทธิศีลคุณ (เวช ปภากโร) วัดโคกพลู อำเภอเมืองตาก เป็นเจ้าคณะจังหวัดตาก

**ประวัติ**

**เจ้าคณะจังหวัด**
พระประสิทธิศีลคุณ (เวช ปภากโร) วัดโคกพลู อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก เจ้าคณะจังหวัดตาก
*พระวัชรบุราจารย์ วัดท่าปุย อำเภอสามเงา จังหวัดตาก รองเจ้าคณะจังหวัดตาก

**อำเภอการปกครองคณะสงฆ์**
ประกอบด้วยการปกครองคณะสงฆ์ 9 อำเภอ มีเจ้าคณะอำเภอ 9รูป/องค์ คือ 
*อำเภอเมืองตาก พระครูโสภณชยาภรณ์  วัดชัยชนะสงคราม เป็นเจ้าคณะอำเภอ พระครูสังฆรักษืเทเวศน์  อคฺคเตโช วัดชัยชนะสงคราม เลขานุการเจ้าคณะอำเภอ
*อำเภอบ้านตาก 
*อำเภอแม่สอด พระครูปิยคุณวัฒน์  วัดดอนมูล เป็นเจ้าคณะอำเภอ พระครูอาทรสีลวัฒน์ วัดดอนมูล เป็นเลขานุการเจ้าคณะอำเภอ
*อำเภอพบพระ ตามมติมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 20/2554 วันพุธ ที่ 10 สิงหาคม 2554
*อำเภอแม่ระมาด 
*อำเภอท่าสองยาง พระครูพิบูลธรรมานุวัตร วัดแม่ต้านเหนือ เป็นเจ้าคณะอำเภอ พระปลัดนครินทร์ โกวิโท วัดแม่ต้านเหนือ เป็นเลขานุการเจ้าคณะอำเภอ
*อำเภอสามเงา พระครูวิศาลกิจจานุวัตร   วัดสามเงาออก เจ้าคณะอำเภอ
*อำเภออุ้มผาง พระครูอนุกูลวรการ  วัดดอนแก้ว (อ.แม่สอด) เจ้าคณะอำเภอ พระมหาวัชรินทร์  วชิรญาโณ วัดดอนแก้ว (อ.แม่สอด) เลขานุการเจ้าคณะอำเภอ
*อำเภอวังเจ้า พระครูสิริสุตวัฒน์ (วันชัย) วัดส้มเกลี้ยง เป็นเจ้าคณะอำเภอ พระเทเวทย์  อคฺคโชโต เลขานุการเจ้าคณะอำเภอ

**ตำบลการปกครองคณะสงฆ์**
รอข้อมูล

**วัดในเขตปกครองจังหวัดตาก**
รายชื่อวัดในจังหวัดตาก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 สำนักงานมหาเถรสมาคม- สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดตาก date=2011-09-05 

ตาก
หมวดหมู่:ศาสนาในจังหวัดตาก
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารในจังหวัดตาก
หมวดหมู่:องค์การในจังหวัดตาก
มีเดียวิกิ:Gadget-UTCLiveClock

(S)แสดงเวลาปัจจุบันจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของคุณในรูปแบบ hh:mm:ss ที่ด้านมุมบนขวา  เมื่อกดที่เวลาจะเป็นการล้างแคชของหน้าปัจจุบัน
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดพิษณุโลก

การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดเป็นไปตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2534 ที่จัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์ระดับต่าง ๆ ลดหลั่นกันไปจนกระทั่งถึงระดับจังหวัด โดยจังหวัดพิษณุโลกอยู่เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 5 ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ โดยจัดแบ่งการปครองภายในเป็น  9 อำเภอ (9 เจ้าคณะเภอ) 98 ตำบล (98 เจ้าคณะตำบล) 
ปัจจุบันมี
(1)  พระราชธรรมคณี (นารถ ลวณรกฺโณ น.ธ.เอก) เจ้าอาวาสวัดศรีรัตนาราม ตำบลท่าทอง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก 
(2) พระศรีรัตนมุนี (ขวัญรัก ป.ธ.9) เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก  (ตามมติประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 05/2561  มติที่ 125/2561 เมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑                 การเสนอแต่งตั้ง พระศรีรัตนมุนี ให้ดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก  ได้รับตราตั้งพระบัญชาฯ วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 ) วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก 
(3)  พระครูศรีสุธรรมาภรณ์ (ยงยุทธิ์ ป.ธ.6) รองเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก รูปที่ 1  วัดมะขามเตี้ย ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก

**ประวัติ**

**เจ้าคณะจังหวัด**
จังหวัดพิษณุโลก มี 9 อำเภอ 98 ตำบล มีวัดในเขตปกครองจำนวน
(1)  พระราชธรรมคณี (นารถ ลวณรกฺโณ น.ธ.เอก) เจ้าอาวาสวัดศรีรัตนาราม ตำบลท่าทอง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก 
(2) พระศรีรัตนมุนี (ขวัญรัก ป.ธ.9) เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก  (ตามมติประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 05/2561  มติที่ 125/2561 เมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑                 การเสนอแต่งตั้ง พระศรีรัตนมุนี ให้ดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก  ได้รับตราตั้งพระบัญชาฯ วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 ) วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก 
(3)  พระครูศรีสุธรรมาภรณ์ (ยงยุทธิ์ ป.ธ.6) รองเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก รูปที่ 1  วัดมะขามเตี้ย ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
(4)  พระรัตนโมลี (ไพรินทร์) รองเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก รูปที่ 2   วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก  ในการประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ ๑/๒๕๖๒ เมื่อวันที่ ๑๐ มกราคม ๒๕๖๒ เลขาธิการ มหาเถรสมาคมเสนอว่า พระวิสุทธิวงศาจารย์ เจ้าคณะใหญ่หนเหนือ ได้มีลิขิต ที่ จญ.น. ๔/๒๕๖๒ ลงวันที่ ๙ มกราคม ๒๕๖๒

**ประวัติ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 สำนักงานมหาเถรสมาคม- สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดพิษณุโลก date=2011-10-10 
พิษณุโลก
หมวดหมู่:หน่วยการบริหารในจังหวัดพิษณุโลก
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธในจังหวัดพิษณุโลก
หมวดหมู่:องค์การในจังหวัดพิษณุโลก
ดีจียูเอสเอ โอเพน เดอะ ฟรีดอม เกท แชมเปียนชิพ

ดีจียูเอสเอ โอเพน เดอะ ฟรีดอม เกท แชมเปียนชิพ (อังกฤษ:DGUSA Open the Freedom Gate Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์ของ ดราก้อนเกทยูเอสเอ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 - 15 สิงหาคม ค.ศ. 2015

**รายนามการครองแชมป์โอเพน เดอะ ฟรีดอม เกท ดีจียูเอสเอ**
การแข่งขันล่าสุด เกิดขึ้นเมื่อ  , 

**สถิติการครอง**
ไฟล์:Gargano with belt.jpg|thumb|upright|Johnny Gargano with the Open the Freedom Gate Championship belt, during his first title reign, the only two time champion

**ดูเพิ่ม**
ดราก้อนเกทยูเอสเอ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เข็มขัดแชมป์ของดราก้อนเกทยูเอสเอ
หมวดหมู่:เข็มขัดแชมป์ของอีโวล์ฟ
หมวดหมู่:เอ็กซ์ตรีมแชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง

หมวดหมู่:สมาคมมวยปล้ำอาชีพของสหรัฐอเมริกา
หมวดหมู่:เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา

ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา LSGG, หรือที่รู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศยานกวงแทร็ง เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการแก่เมืองเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 4 กิโลเมตร และเชื่อมต่อโดยตรงกับทางด่วน เส้นทางเดินรถประจำทางและรถไฟ (SBB-CFF-FFS) และมีพื้นที่ติดกับพรมแดนระหว่างสวิตเซอร์แลนด์กับฝรั่งเศส และยังสามารถเข้าสู่ท่าอากาศยานได้จากทั้งสองประเทศ  ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่มาจากหรือจะไปฝรั่งเศสไม่ต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองและศุลกากรของสวิตเซอร์แลนด์ หากยังคงอยู่ในพื้นที่ฝรั่งเศสของท่าอากาศยาน  การขนส่งสินค้าสามารถกระทำได้จากทั้งสองประเทศ ทำให้เจนีวากลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการขนส่งสินค้าของสหภาพยุโรป แม้ว่าสวิสเซอร์แลนด์จะได้เป็นสมาชิกสหภาพยุโรปก็ตาม บางส่วนของท่าอากาศยานอยู่ในเขตเมย์แร็ง และอีกส่วนอยู่ในเขตกรองด์-แซเกอเน็กซ์
ท่าอากาศยานแห่งนี้มีรันเวย์คอนกรีตเดี่ยวที่ยาวที่สุดในสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งยาวประมาณ 3,900 เมตร และรันเวย์หญ้าที่มีขนาดเล็กกว่าอยู่ขนานกันเพื่อนำทางแก่อากาศยาน และท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นฐานการบินใหญ่ของสายการบินอีซีเจ็ตสวิตเซอร์แลนด์ และฟลายบาบู ทั้งยังเป็นฐานการบินรองของสายการบินสวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ และเป็นฐานการบินในอดีตของสายการบินสวิสเวิร์ลด์แอร์เวย์ ก่อนจะหยุดให้บริการในปี 1998
ใน พ.ศ. 2553 ท่าอากาศยานแห่งนี้รองรับผู้โดยสาร 11,785,522 คน และเที่ยวบิน 177,401 เที่ยว

**สายการบินและจุดหมายปลายทาง**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งโปร์ตูอาแลกรี

มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งโปร์ตูอาแลกรี (Universidade Federal de Ciências da Saúde de Porto Alegre; อักษรย่อ: UFCSPA) เป็นสถาบันระดับอุดมศึกษาของรัฐ และทำการวิจัยด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพซึ่งตั้งอยู่ในโปร์ตูอาแลกรี ประเทศบราซิล
มหาวิทยาลัยได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1961 และมีคณะต่างๆ 10 คณะในปัจจุบัน ซึ่งได้แก่: เวชชีวศาสตร์, แพทยศาสตร์, พยาบาลศาสตร์, โภชนาการ, กายภาพบำบัด, จิตวิทยา, เภสัชกรรม, พิษวิทยา, วิทยาการทำอาหาร และ อรรถบำบัด
มหาวิทยาลัยนี้ได้ประสานงานกับ โรงพยาบาลเมตตา ซานตากาซา ซึ่งเป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ในละตินอเมริกา

**โครงสร้าง**
มหาวิทยาลัย วิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งโปร์ตูอาแลกรีมีอาคารหลัก 5 ชั้น และศูนย์สำหรับการวิจัยกับศาสตราจารย์บัณฑิต เอโต เซอร์นี ลิมา ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก นอกเหนือจากห้องปฏิบัติการต่างๆ ทางมหาวิทยาลัยยังมีห้องสมุด (ที่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตความเร็วสูง และศูนย์เพื่อการศึกษาของรายบุคคลและรายกลุ่ม), อัฒจันทร์, ห้องประชุม, ห้องศิลปะ, โรงอาหาร, ร้านอาหาร รวมถึงโบสถ์ ตลอดจนมีพื้นที่จอดรถสำหรับพนักงาน, ครู และนักเรียน ในปัจจุบัน จะมีการสร้างอาคารที่ล้อมรอบขึ้นภายในมหาวิทยาลัย รวมถึงจะมีห้องปฏิบัติการและห้องเรียนใหม่
มหาวิทยาลัยมีพื้นที่ 9,456.84 ตารางเมตร กับส่วนที่สร้างขึ้นใหม่รวมเป็น 13,121.09 ตารางเมตร

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official website 
หมวดหมู่:โปร์ตูอาแลกรี
หมวดหมู่:คณะแพทยศาสตร์ในประเทศบราซิล
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 ตุลาคม 19

* คณะกรรมการนโยบายตำรวจแห่งชาติ (กตช.) มีมติเป็นเอกฉันท์แต่งตั้งให้ พล.ต.อ.เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์ รักษาการผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) ตามการเสนอของนายกรัฐมนตรี  mthai
}
หมวดหมู่:หน้าที่มีลิงก์ไฟล์เสีย

__NOGALLERY__
หน้าต่อไปนี้ เป็นหน้าที่มีลิงก์ไฟล์เสีย อันเนื่องมาจากการลบไฟล์เพราะไม่มีแหล่งที่มา หรือไม่ระบุสัญญาอนุญาต
หมวดหมู่:ข้อผิดพลาดวิกิพีเดีย
หมวดหมู่:หมวดหมู่ติดตามที่ถูกเพิ่มโดยอัตโนมัติโดยมีเดียวิกิ
วงศ์งูเหลือม

วงศ์งูเหลือม (Python) เป็นวงศ์ของงูไม่มีพิษขนาดใหญ่  นับเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pythonidae
มีลักษณะโดยรวม คือ มีกระดูกพรีแมคซิลลามีฟันยกเว้นในสกุล Aspidites ที่ไม่มี กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวกันตามยาว ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกของรยางค์ต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกของรยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อของลำตัว มีปอดข้างซ้ายใหญ่ มีท่อนำไข่มั้งสองข้างเจริญเท่ากัน
มีแอ่งรับคลื่นความร้อนกระจายอยู่บริเวณขอบปากบนและล่าง เป็นงูขนาดใหญ่และไม่มีพิษ จึงมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและเรี่ยวแรงพละกำลังมาก จึงใช้วิธีการรัดเหยื่อจนกระดูกหักและขาดใจตายจึงกลืนกินเข้าไปทั้งตัว  ล่าเหยื่อด้วยการรอให้เข้ามาใกล้แล้วจึงเข้ารัด
มีการกระจายพันธุ์ในหลายภูมิประเทศทั้งป่าดิบชื้น, ทะเลทราย ไปจนเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล หรือในชุมชนเมือง ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ พบตั้งแต่ทะเลทรายซาฮาราในทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงออสเตรเลีย มีขนาดตั้งแต่ 30 เซนติเมตร จนถึงกว่า 10 เมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1 เมตร  หากินทั้งบนบก, ในน้ำ และบนต้นไม้ โดยกินสัตว์เลือดอุ่นจำพวกสัตว์ปีกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเป็นหลัก  
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ ตัวเมียจะเป็นผู้ดูแลไข่ด้วยการกกจนกระทั่งฟักเป็นตัว ปริมาณไข่ขึ้นอยู่กับอายุและความแข็งแรงของตัวเมีย 
มีทั้งหมด 10 สกุล 42 ชนิด เป็นงูที่มนุษย์รู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี คือ งูหลาม (Python bivittatus) และงูเหลือม (M. reticulatus)  ซึ่งเป็นงูที่มีขนาดใหญ่และยาวที่สุดในโลก  ในประเทศไทยพบ 3 ชนิด คือ งูหลาม, งูเหลือม และงูหลามปากเป็ด (P. curtus)  หลายชนิดนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และมีราคาแพงอย่างยิ่งในตัวที่มีสีสันหรือลวดลายแปลกไปจากธรรมชาติ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์กันได้ในที่เลี้ยง เช่น งูหลามบอล (P. regius) หลายชนิดใช้เนื้อ, กระดูกและหนังเป็นประโยชน์ได้ เช่น ใช้ทำเครื่องดนตรีบางประเภท หรือทำเป็นอุปกรณ์ใช้งาน เช่น กระเป๋า, รองเท้า, เข็มขัด หรือทำเครื่องรางของขลัง

**ดูเพิ่ม**
Boidae

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:งู
หมวดหมู่:วงศ์งูเหลือม
มอริส ฟาร์ก

มอริส ฟาร์ก (Maurice Fargues; 23 เมษายน ค.ศ. 1913 — 17 กันยายน ค.ศ. 1947) เป็นนักดำน้ำในสังกัดกองทัพเรือฝรั่งเศส และเป็นเพื่อนสนิทของฌัก กุสโต ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1946 ฟาร์กได้ช่วยชีวิตกุสโต และเฟรเดริก ดูว์มา ในขณะที่พวกเขากำลังดำน้ำเข้าไปในฟงแตนเดอโวกลูซ เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1947 ในความพยายามที่จะบันทึกสถิติความลึกใหม่ ฟาร์กเป็นนักดำน้ำคนแรกที่เสียชีวิตขณะใช้ถังออกซิเจน

**GERS กับฟงแตนเดอโวกลูซ**
ใน ค.ศ. 1945  เจ้าหน้าที่ฟาร์กได้เข้าร่วมกลุ่มการศึกษาและการวิจัยใต้น้ำ (GERS) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ โดยได้รับคำสั่งจากฟีลิป ตาเย พร้อมด้วยกุสโต ในฐานะรองผู้บัญชาการ กับเฟรเดริก ดูว์มา ในฐานะที่ปรึกษาพลเรือนและหัวหน้านักดำน้ำ ดูว์มาได้ฝึกฟาร์กรวมถึงสองสมาชิกที่รับเข้ามาใหม่ของ GERS ซึ่งได้แก่เจ้าหน้าที่ ฌ็อง ปีนาร์ และกีย์ โมร็องดีแยร์ ในฐานะนักประดาน้ำ ฟาร์กกลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาของหน่วยดำน้ำ VP 8 
ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1946 กุสโตและดูว์มาได้ดำน้ำเข้าไปในฟงแตนเดอโวกลูซ ซึ่งเป็นบ่อน้ำพุลึกลับในหมู่บ้านของจังหวัดโวกลูซ โดยหวังว่าจะค้นพบความลับของการที่เกิดน้ำพุพวยพุ่งขึ้นมาในแต่ละช่วงปี ฟาร์กเป็นผู้บัญชาการภาคพื้นดินของการดำเนินการในการหย่อนเชือกนำ โดยให้กุสโตและดูว์มาสามารถใช้ติดต่อภาคพื้นดินได้ เมื่อกุสโตและดูว์มาได้รับผลกระทบจากคาร์บอนมอนอกไซด์ในถังอากาศของพวกเขา ฟาร์กได้ช่วยชีวิตพวกเขาโดยการดึงพวกเขากลับขึ้นมาสู่ภาคพื้นดิน

**การเสียชีวิต**
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 GERS ได้วางแผนที่จะใช้ชุดของการดำน้ำเพื่อตรวจสอบระดับความลึกสูงสุดที่นักดำน้ำลึกสามารถเข้าถึงได้ วันที่ 17 กันยายน ฟาร์กทำการดำน้ำครั้งแรกใกล้กับฐานทัพเรือฝรั่งเศสที่ตูลง เขาลงสายสมอโดยทำเครื่องหมายตามระยะห่าง โดยได้เซ็นชื่อของเขาเพื่อรับรองความลึกที่เขาสามารถไปถึงได้ และระยะลากจูงในระดับที่ปลอดภัยซึ่งแนบไปกับเข็มขัดของเขา เพื่อให้เพื่อนที่อยู่ภาคพื้นดินได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ หลังจากนั้นสามนาที ที่การบันทึกระดับความลึก 385 ฟุต ฟาร์กได้หยุดการส่งสัญญาณ ตาเยจึงได้สั่งให้ดึงเขาขึ้นมา ส่วนฌ็อง ปีนาร์ ได้ดำน้ำลงไปเพื่อหาเขา ซึ่งนั่นได้พบกับฟาร์กที่อยู่ในสภาพหมดสติ โดยหลอดปิดปากแขวนอยู่บนหน้าอกของเขา ความพยายามในการช่วยเหลือชีวิตเป็นไปอย่างต่อเนื่องถึงสิบสองชั่วโมง แต่ฟาร์กก็ได้เสียชีวิตลง อาการเมาไนโตรเจนเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของเขาโดยหลอดปิดปากได้หลุดออกและจมน้ำตาย
ลายเซ็นลวก ๆ ของฟาร์กบนกระดานชนวนที่ระดับ 385 ฟุต ได้เป็นเครื่องยืนยันการบันทึกระดับความลึกของเขา กุสโตและกลุ่มของเขาได้สรุปว่าที่ระดับ 300 ฟุต คือความลึกสูงสุดของนักดำน้ำที่ใช้เครื่องอัดอากาศสามารถเข้าถึงได้ ฌัก กุสโต ยังกล่าวอีกด้วยว่า: "ดูว์มาและผมต่างเป็นหนี้ชีวิตของมอริส ฟาร์ก ผู้ซึ่งได้ช่วยชีวิตพวกเราให้พ้นความตายจากถ้ำที่โวกลูซ เราไม่สามารถเรียกขวัญกลับคืนมาได้ เนื่องด้วยเราไม่สามารถเป็นฝ่ายช่วยเหลือเขาไว้ได้เลย"

**สิ่งสืบเนื่อง**
วันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2007 ซึ่งเป็นการครบรอบหกสิบปีการจากไปของฟาร์ก ได้มีการจัดห้องสำหรับการอุทิศเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในชื่อ "ห้องมอริส ฟาร์ก" ที่พิพิธภัณฑ์นานาชาติแห่งการดำน้ำเฟรเดริก ดูว์มา ในซานารี-ซูร์-แมร์ ประเทศฝรั่งเศส ลูก ๆ ของฟาร์ก ซึ่งได้แก่ ร็อซลีนและหลุยส์ ฟาร์ก ต่างได้รับการเสนอตัวในพิธี ที่ห้องนี้มีภาพถ่ายของฟาร์กก่อนการดำน้ำครั้งสุดท้าย และสำเนาลายเซ็นครั้งสุดท้าย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ตำนานแห่งน้ำพุโวกลูซfix-attempted=yes 
1947
หมวดหมู่:ทหารเรือชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการดำน้ำ
หมวดหมู่:บุคคลจากอาวีญง
วงศ์งูงวงช้าง

วงศ์งูงวงช้าง (File snakes, Elephant trunk snakes, Dogface snakes) เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษวงศ์หนึ่ง ที่มีรูปร่างขนาดใหญ่ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Acrochordidae
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีหัวเล็กแต่มีลำตัวขนาดใหญ่ ผิวหนังไม่ยิดติดกับกล้ามเนื้อลำตัวและพับเป็นรอยย่นมาก เกล็ดตามลำตัวเป็นตุ่มนูนและเรียงตัวต่อเนื่องกัน โดยมีตุ่มหนามเจริญขึ้นมาจากผิวหนังลำตัวระหว่างเกล็ด เป็นงูที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก จึงมีส่วนหางที่แบนเพื่อใช้ในการว่ายน้ำ ไม่มีแผ่นปิดช่องจมูกภายนอกแต่ในอุ้งปากมีแผ่นเนื้อเพื่อใช้ปิดโพรงจมูกด้านใน หากินปลาเป็นอาหารหลัก ด้วยการใช้ลำตัวส่วนท้ายที่เป็นตุ่มหนามยึดและรัดไว้ รอให้ปลาเข้ามาใกล้ เมื่อปลาสัมผัสกับผิวหนังลำตัวจะโบกรอยพับที่ย่นของลำตัวนั้นไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องเพื่อผลักตัวปลาไปข้างหน้าแล้วใช้ปากงับไว้อย่างรวดเร็ว 
เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ตั้งแต่ 80-100 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงหมู่เกาะฟิลิปปินและออสเตรเลีย มีทั้งหมดเพียง 3 ชนิด และสกุลเดียวเท่านั้นคือ Acrochordus ทุกชนิดออกลูกเป็นตัว โดยในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ งูงวงช้าง (A. javanicus)  และงูผ้าขี้ริ้ว (A. granulatus)  

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:งู
หมวดหมู่:วงศ์งูงวงช้าง
งูเขียวหางไหม้ลายเสือ

งูเขียวหางไหม้ลายเสือ หรือ งูพังกา (Shore pit viper, Mangrove pit viper หรือ Mangrove viper) เป็นงูพิษชนิดหนึ่ง มีพิษรุนแรง เมื่อเข้าใกล้จะสั่นหางขู่และฉกกัดอย่างรวดเร็ว ออกหากินในเวลากลางคืน อาศัยบนต้นไม้เป็นพุ่มเตี้ยๆ ตามป่าชายเลน หรือตามริมฝั่งคลองที่ติดกับทะเล พบในประเทศอินเดีย (รัฐอัสสัม, หมู่เกาะอันดามัน), ประเทศบังกลาเทศ, ประเทศพม่า, ประเทศไทย, มาเลเซียตะวันตก, ประเทศสิงคโปร์ และ ประเทศอินโดนีเซีย (เกาะสุมาตรา)

**ลักษณะ**
เป็นงูขนาดค่อนข้างใหญ่ หัวโตรูปสามเหลี่ยม คอเล็กกว่าหัวและลำตัว ลำตัวอ้วน หัวและลำตัวมีสีเหลืองค่อนข้างซีด บนหัวมีจุดสีดำกระจายทั่วไป ลำตัวมีลายสีดำเป็นแนวกว้างพาดขวาง ระยะไม่แน่นอนจากคอถึงหาง ข้างลำตัวมีลายสีดำเล็กๆ กระจายทั่วไป ท้องสีขาวขอบเกล็ดสีดำ จากลักษณะของลวดลายและสีบนลำตัว ตัวเมียมีขนาดใหญ่และยาวกว่าตัวผู้ ตัวผู้ยาวประมาณ 66.5 ซม. หางยาว 12.5 ซม. ตัวเมียยาวประมาณ 90 ซม. หางยาว 14 ซม. ออกลูกเป็นตัวครั้งละประมาณ 7 -14 ตัว 

**สปีชีส์ย่อย**
T. p. andersoni
*T. p. purpureomaculatus

**การเลี้ยง**
งูเขียวหางไหม้ลายเสือ ยังเป็นที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน แต่ว่าเมื่อเทียบกับงูเขียวหางไหม้ท้องเขียวแล้ว งูเขียวหางไหม้ลายเสือเลี้ยงได้ยากกว่าพอสมควรเนื่องจากกินหนูเป็นอาหารและยังมีนิสัยที่ดุไม่เชื่องเหมือนงูเขียวหางไหม้ท้องเขียว 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Gray, J. E. 1831 Illustrations of Indian Zoology: chiefly selected from the collection of Major General Hardwicke. Vol. 1, London (1830-1835)- Gumprecht,A. 2001 Die Bambusottern der Gattung Trimeresurus Lacépède Teil IV: Checkliste der Trimeresurus-Arten Thailands. Sauria 23 (2): 25-32- Gumprecht, A.; Tillack, F.; Orlov, N.L.; Captain, A. & Ryabow, S. 2004 Asian Pit Vipers. Geitje Books, Berlin, 368 pp.- Pope,C.H. & Pope, S.H. 1933 A study of the green pit-vipers of southeastern Asia and Malaysia, commonly identified as Trimeresurus gramineus (Shaw), with description of a new species from Peninsular India. Amer. Mus. Nat. Hist. 620: 1-12- Whitaker, R. 1978 Birth Record of the Andaman Pit Viper (Trimeresurus Purpureomaculatus ) J. Bombay Nat. Hist. Soc. 75 (1): 233-  Cryptelytrops purpureomaculatus at  the Reptarium.cz Reptile Database. Accessed 6 December 2007.- Video of T. purpureomaculatus being force-fed. Accessed 21 August 2007.
หมวดหมู่:งูเขียวหางไหม้
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศบังกลาเทศ
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
รายพระนามจักรพรรดิเวียดนาม

ด้านล่างนี้คือ รายพระนามจักรพรรดิเวียดนาม

**ราชวงศ์เจี่ยว (207 ปีก่อนคริสตกาล – 111 ปีก่อนคริสตกาล)**
ยังคงเป็นที่ถกเถียงเกี่ยวกับที่มาของราชวงศ์เจี่ยว (ภาษาจีนออกเสียงว่าราชวงศ์เจ้า) นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่จัดให้ราชวงศ์เจี่ยวเป็นราชวงศ์ของชาวเวียดนาม แต่บ้างส่วนก็อ้างว่าราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์ของชาวจีน

**ภายใต้จักรวรรดิจีน**

**พี่น้องเจือง (40 - 43)**

**กบฏตระกูลไหม่ (713–723)**

**กบฏตระกูลฝุ่ง (779–791)**

**ราชวงศ์โง**

**ราชวงศ์ดิญ**

**ราชวงศ์เล**

**ราชวงศ์ลี้**

**ราชวงศ์เจิ่น**

**ราชวงศ์โห่**

**ราชวงศ์เจิ่น**

**ภายใต้จีน**

**ราชวงศ์เหิ่วเล**

**ราชวงศ์หมัก (เหนือ)**

**ราชวงศ์เล (ใต้)**

**ยุคขุนศึก**

**ตระกูนจิ่นห์**

**ตระกูลเหงียน**

**ราชวงศ์เต็ยเซิน**

**ราชวงศ์เหวียน**
ราชวงศ์เหงียน (Nhà Nguyễn: ค.ศ. 1802-1945) เป็นราชวงศ์สุดท้ายของจักรวรรดิราชวงศ์เหวียน ก่อนถูกผนวกเข้าอินโดจีนของฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**ภาษาไทย**
 นายหยองกองทหารปืนใหญ่. พงศาวดารญวน. พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี: ศรีปัญญา. 2560.

**ภาษาเวียดนาม**
 Trần Trọng Kim (1971), Việt Nam sử lược (in Vietnamese), Saigon: Center for School Materials

**ดูเพิ่ม**
 ราชวงศ์เหงียน- จักรวรรดิเวียดนาม
ว
วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า

วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Elapidae; Cobra, Sea snake, King cobra, Taipan, Mamba) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง  ที่มีพิษร้ายแรง สามารถทำให้มนุษย์หรือสัตว์ขนาดใหญ่ต่าง ๆ ตายได้เมื่อถูกพิษเข้าสู่กระแสเลือด
ซึ่งคำว่า Elapidae ที่ใช้เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า "éllops" หมายถึง งูทะเล
มีลักษณะโดยทั่วไป คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟันเขี้ยวขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจนอยู่ทางด้านหน้า ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟัน ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปอดข้างซ้ายหรือมีแต่ก็เล็กมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน
เป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมาก พบกระจายอยู่ในเอเชีย ทวีปออสเตรเลีย แอฟริกาและอเมริกา ไม่เว้นแม้แต่ทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย แบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ได้อีก 6 วงศ์  แบ่งเป็นสกุลทั้งหมด 55 สกุล แบ่งเป็น 360 ชนิดและ 170 ชนิดย่อย
เป็นวงศ์ของงูที่มีพิษร้ายแรง สมาชิกในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ งูเห่า (Naja kaouthia), งูจงอาง (Ophiophagus hannah) ซึ่งเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยความยาวเต็มที่อาจยาวได้ถึง 5.5 เมตร รวมถึงงูทะเลด้วย ซึ่งถูกจัดให้อยู่ในวงศ์ย่อย Hydrophiinae ซึ่งเป็นหนึ่งในวงศ์ย่อยของวงศ์นี้เลยทีเดียว
สำหรับในประเทศไทยพบงูในวงศ์นี้ได้30ชนิด 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:งู
หมวดหมู่:วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า
งูก้นขบ

งูก้นขบ เป็นงูไม่มีพิษชนิดหนึ่ง ยาวได้ถึง 1-2 เมตร พบได้ในประเทศพม่า และตอนใต้ของประเทศจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตบริหารพิเศษฮ่องกง และมณฑลไหหลำ) ไปทางใต้จากประเทศเวียดนาม,  ประเทศลาว, ประเทศกัมพูชา, ประเทศไทย, คาบสมุทรมลายู และอินเดียตะวันออก ถึงประเทศอินโดนีเซีย (หมู่เกาะรีเยา, เกาะสุมาตรา, เกาะบังกา, เกาะบอร์เนียว, เกาะชวา, เกาะซูลาเวซี, เกาะบูตน และหมู่เกาะซูลา)
มีลำตัวสีดำแกมม่วง มีลายสีขาวเป็นปล้อง ๆ ไม่มีพิษ แต่เข้าใจกันว่ามีพิษ เพราะมีพฤติกรรมชอบชูและแผ่หางซึ่งปลายที่มีสีแดงส้ม เพื่อขู่ศัตรูให้เข้าใจผิด แต่เมื่อถูกคุกคามหรือจับตัว มักจะแกล้งทำเป็นตาย เป็นงูที่หากินบนพื้นดินและตามเเหล่งน้ำ โดยเหยื่อหลักๆของงูชนิดนี้คือ ปลาไหล หนู กบ ปลา ลูกงู เเละ กิ้งก่า
งูก้นขบออกเป็นตัวโดยไข่จะฟักในท้องและแม่งูจะคลอดลูกอีกทีเป็นตัวการกำเนิดจะสามารถพบในตระกูลงูโบอาที่พบในทวิปอเมริกา จะออกลูก 8–13 ตัว หรืออาจจะมากกว่านั้นขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของพื้นที่ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:วงศ์งูก้นขบ
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบบนเกาะบอร์เนียว
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศลาว
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศกัมพูชา
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศมาเลเซีย
วงศ์งูแมวเซา

วงศ์งูแมวเซา หรือ วงศ์งูหางกระดิ่ง หรือ วงศ์งูพิษเขี้ยวพับ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Viperidae, Viper, Rattlesnake) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง ที่มีพิษร้ายแรงมากวงศ์หนึ่ง ที่ทำอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ต่าง ๆ ให้ตายได้ด้วยน้ำพิษ 
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวป้อมและมีหัวค่อนข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมที่มีขนาดใหญ่กว่าส่วนคอมาก เกล็ดบนหัวมีขนาดเล็กยกเว้นสกุล Causus ที่เป็นแผ่นใหญ่ มีแอ่งรับรู้สึกคลื่นความร้อนอินฟราเรดอยู่ระหว่างช่องเปิดจมูกกับตาหรืออยู่ทางด้านล่างของเกล็ดที่ปกคลุมหัว กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาหมุนได้ และมีเขี้ยวพิษขนาดใหญ่เพียงซี่เดียวที่เป็นท่อกลวง เขี้ยวเคลื่อนไหวได้จากการปรับปรุงให้รอยต่อระหว่างกระดูกแมคซิลลากับกระดูกพรีฟรอนทัลขยับได้ ฟันเขี้ยวจะยกตั้งขึ้นเมื่ออ้าปากและเอนราบไปกับพื้นล่างของปากเมื่อหุบปาก ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัลหรือกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์ ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปอดข้างซ้ายหรือมีแต่เล็กมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน
เป็นวงศ์ที่มีขนาดใหญ่ มีจำนวนสมาชิกประมาณ 221 ชนิด ประมาณ 32 สกุล และแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อยได้อีก 3 วงศ์  แพร่กระจายไปทุกมุมโลกเช่น ทวีปเอเชีย ทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง ยุโรป แอฟริกาและอเมริกาใต้ ยกเว้นแอนตาร์กติกากับโอเชียเนีย
สำหรับในทวีปเอเชีย ชนิด Azemiops feae พบได้ในพม่า, จีนตอนกลาง และเวียดนาม จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae 
สำหรับในประเทศไทยจัดว่าเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง  ได้แก่ งูกะปะ หรือ งูปะบุก (Calloselasma rhodostoma) ที่จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Crotalinae และงูแมวเซา (Daboia russellii) ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Viperinae เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:งู
หมวดหมู่:วงศ์งูแมวเซา
แหวกกะโหลกผี

แหวกกะโหลกผี (페이스; Face) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญเกาหลี ค.ศ. 2004 กำกับโดย ยู ซังกอน ซึ่งได้ทำให้ภาพยนตร์ชุดนี้โดดเด่นแตกต่างจากภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องอี่น โดยภาพยนตร์ชุดนี้มีจุดหักมุมที่ทำให้ผู้ชมช็อคได้เช่นเดียวกับภาพยนตร์ ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง รวมถึง คฤหาสน์ สัมผัสผวา ซึ่งจัดได้ว่า แหวกกะโหลกผี เป็นภาพยนตร์เกาหลีสยองขวัญเรื่องแรกที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับกระบวนการชันสูตรทางนิติวิทยาศาสตร์

**เนื้อเรื่องย่อ**
ฮยุนมินเป็นตำรวจจากสถาบันนิติวิทยาศาสตร์  ได้รับมอบหมายให้สืบหาเจ้าของหัวกะโหลกที่ยังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัดว่าเป็น ใคร ซึ่งเดิมเขาต้องการที่จะเลิกทำคดีต่างๆเนื่องจากต้องการมีเวลาให้กับลูกสาว แต่แล้วก็มีหญิงสาวที่มีชื่อว่า ซุนยัง ได้เดินทางมาเพื่อขอร้องให้ฮยุนมินทำคดี เขาจึงทำการประกอบใบหน้าจากกะโหลกนี้เพื่อตรวจสอบว่าเป็นใคร แต่เมื่อยิ่งสืบสาวได้มากเท่าใด เขาก็ยิ่งค้นพบความจริงที่ไม่คาดคิดมาก่อนเท่านั้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=Face
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ผี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สยองขวัญ
วงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง

วงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Crotalinae, Rattlesnake, Pit viper) เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ Viperidae ที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดและพบกระจายพันธุ์ได้กว้างขวางที่สุด
มีลักษณะโดยรวม คือ มีแอ่งรับรู้คลื่นอินฟราเรดระหว่างช่องเปิดจมูกกับตา กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นเล็ก กระดูกพรีฟรอนทัลไม่มีก้านกระดูกออร์ไบทัล มีขนาดความยาวตั้งแต่ 30 เซนติเมตรจนถึงร่วม 3.7 เมตร กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในหลายพื้นที่ของโลก ตั้งแต่ยุโรปจนถึงทวีปเอเชีย และทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกากลางและอเมริกาใต้ ในหลากหลายภูมิประเทศ ตั้งแต่ทะเลทรายที่ร้อนและแห้งแล้ง ไปจนถึงที่ราบสูงหรือที่ราบต่ำในป่าดิบหรือบนภูเขาสูงที่ชุ่มชื้น โดยมากจะอาศัยและหากินบนพื้นดิน แต่บางชนิดก็ดำรงชีวิตอยู่บนต้นไม้หรือใช้ชีวิตแบบครึ่งบกครึ่งน้ำ 
หากินในเวลากลางคืน โดยใช้แอ่งรับรู้คลื่นอินฟราเรดตรงระหว่างตากับจมูกจับความร้อนที่ออกจากร่างกายของเหยื่อ ซึ่งได้แก่ นกหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น สัตว์ฟันแทะชนิดต่าง  ๆ  ในชนิดที่ดำรงชีวิตแบบครึ่งบกครึ่งน้ำก็จับปลาหรือกบกินเป็นอาหาร  แพร่พันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว ยกเว้นสกุล Calloselasma หรือ งูกะปะ, Lachesis และบางชนิดของสกุล Trimeresurus ที่วางไข่
มีทั้งหมด 18 สกุล ประมาณ 155 ชนิด โดยสกุลที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูหางกระดิ่งที่อยู่ในสกุล Crotalus และSistrurus ที่มีจุดเด่น คือ ปลายหางเป็นปล้องของสารประกอบเคอราติน เรียงตัวต่อเนื่องกันซึ่งเป็นส่วนของผิวหนังลำตัวที่ยังหลงเหลืออยู่จากการลอกคราบแต่ละครั้ง เมื่อสั่นหางส่วนนี้แล้วจะทำให้เกิดเสียงจากการปล้องแต่ละปล้องนั้นเสียดสีกระทบกัน เพื่อใช้เป็นสัญญาณเตือนและข่มขู่สัตว์ที่ใหญ่กว่าที่คุกคาม 
สำหรับในประเทศไทย มีงูในวงศ์ย่อยนี้ 16 ชนิด ได้แก่ งูกะปะ (Calloselasma rhodostoma) ที่พบมากในสวนยางและสวนปาล์มน้ำมันทางภาคใต้, งูหางแฮ่มกาญจน์ (Trimeresurus kanburiensis), งูเขียวหางไหม้ท้องเหลือง (T. trigonocephalus), งูหางแฮ่มภูเขา (Ovophis monticola)  เป็นต้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์งูแมวเซา
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง
วงศ์ย่อยงูแมวเซา

วงศ์ย่อยงูแมวเซา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Viperinae; Pitless viper, True viper, Old World viper, True adder) เป็นวงศ์ย่อยของงูในวงศ์ Viperidae 
มีรูปร่างโดยรวม คือ ไม่มีแอ่งรับรู้ถึงคลื่นอินฟราเรดเหมือนงูในวงศ์ย่อย Crotalinae กระดูกพาลาทีนไม่มีก้านกระดูกโคเอนัล กระดูกพรีฟอนทัลไม่มีก้านกระดูกออร์ไบทัล  มีขนาดลำตัวปานกลาง โดยเฉลี่ยแล้วประมาณ 30 เซนติเมตร โดยในชนิด Bitis gabonica เป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ยาวได้มากกว่า 2 เมตร
พบอาศัยในพื้นที่มีสภาพนิเวศกว้างขวางมากตั้งแต่ในป่าดิบชื้นจนถึงทะเลทราย แพร่กระจายพันธุ์ในพื้นที่ที่เป็นเส้นศูนย์สูตรจนถึงขั้วโลก ออกหากินทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน โดยช่วงเวลาที่หากินสัมพันธ์กับสภาวะอากาศและระดับอุณหภูมิในแต่ละพื้นที่ เช่น สกุล Vipera ที่พบในทวีปยุโรปออกหากินในเวลากลางวัน แต่สกุล Cerastes ที่พบในทะเลทรายออกหากินในเวลากลางคืน โดยมีพฤติกรรมทั้งหากินในระดับพื้นดินและบนต้นไม้ในระดับต่ำ เช่น สกุล Atheris เป็นต้น
กินอาหารซึ่งได้แก่ สัตว์มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก ขยายพันธุ์ได้ทั้งแบบวางไข่และออกลูกเป็นตัว 
มีทั้งสิ้น 12 สกุล 65 ชนิด กระจายไปในทวีปยุโรป, แอฟริกา, เอเชีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว คือ งูแมวเซา (Daboia siamensis) ซึ่งเป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมากในการทำลายระบบโลหิต

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์งูแมวเซา
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยงูแมวเซา
งูพิษเฟอา

งูพิษเฟอา (Fea's viper; 白頭蝰亞科; Azemiops feae) เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae และสกุล Azemiops ในวงศ์ใหญ่ Viperidae
งูชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เลโอนาร์โด เฟอา นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาลี โดยฌอร์ฌ อาลแบร์ บูล็องเฌ นักมีนวิทยาและนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม
มีลักษณะโดยรวมคือ ระหว่างตาและช่องจมูกไม่มีแอ่งรับคลื่นอินฟราเรด กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นใหญ่ ทางด้านท้ายของกระดูกฟรีฟอนทัลและค่อนไปทางด้านในมีก้านกระดูกออร์ไบทัล 
มีสีลำตัวที่โดดเด่นชัดเจนมาก โดยตามลำตัวเป็นสีฟ้าเทาอมดำและมีแต้มระหว่างเกล็ดเว้นระยะห่างกันประมาณ 1–2 ชิ้น มีลายแถบสีส้มขาว หัวมีขนาดเล็กเป็นสีส้มเหลืองตัดกับลำตัว ม่านตาเป็นสีส้มเหลืองในแนวตั้ง
มีขนาดความยาวประมาณ 60–70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ตามกองใบไม้กิ่งไม้ตามพื้นดินของป่าที่มีความชื้นสูงและอุณหภูมิต่ำไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในป่าไผ่และป่าเฟิร์นบนภูเขาสูงในระดับ 800–1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลากลางคืนและกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาตั้งแต่ตอนเหนือของเวียดนาม, ภาคใต้ของจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลเจียงซี, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลยูนนาน, มณฑลเสฉวน และมณฑลเจ้อเจียง), ตอนใต้ของทิเบต และในรัฐกะชีน ทางภาคเหนือของพม่า
งูชนิดนี้มีพิษที่คล้ายคลึงกับพิษของงูชนิด Tropidolaemus wagleri และไม่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์งูแมวเซา
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ

เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ เป็นหนึ่งในเขตการปกครองคณะสงฆ์ไทยฝ่ายมหานิกายที่แบ่งเป็น 4 หน คือ หนใต้ หนเหนือ หนตะวันออก และหนกลาง
ผู้รักษาการแทน เจ้าคณะใหญ่หนเหนือรูปปัจจุบัน คือ พระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร

**การปกครอง**
เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกายหนเหนือมีผู้นำ คือ "เจ้าคณะใหญ่" และแบ่งส่วนเป็น 4 ภาค แต่ละภาคมีหัวหน้าเรียกว่า "เจ้าคณะภาค" ภาคทั้ง 4 ได้แก่- ภาค 4 มี 4 จังหวัด คือ นครสวรรค์ พิจิตร กำแพงเพชร เพชรบูรณ์ ประกอบด้วย อำเภอ 47 อำเภอ และตำบล 362 ตำบล- ภาค 5 มี 4 จังหวัด คือ สุโขทัย พิษณุโลก ตาก อุตรดิตถ์ ประกอบด้วย อำเภอ 33 อำเภอ และตำบล 426 ตำบล- ภาค 6 มี 5 จังหวัด คือ ลำปาง เชียงราย พะเยา แพร่ น่าน ประกอบด้วย อำเภอ 61 อำเภอ และตำบล 469 ตำบล- ภาค 7 มี 3 จังหวัด คือ เชียงใหม่ ลำพูน แม่ฮ่องสอน ประกอบด้วย อำเภอ 39 อำเภอ และตำบล 283 ตำบล

**ทำเนียบเจ้าคณะใหญ่หนเหนือ**

**ทำเนียบเจ้าคณะภาค**

**ภาค 4**
 พระธรรมรัตนดิลก (เชิด จิตฺตคุตฺโต ป.ธ.9) วัดสุทัศนเทพวราราม แขวงราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2552- พระราชสุตาภรณ์ (ประชัน ฐิตปญฺโญ ป.ธ.5) วัดปากน้ำ แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 1 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2552- พระราชปัญญาเวที (ริด ริตเวที ป.ธ.9) วัดตากฟ้า อ.ตากฟ้า จ.นครสวรรค์ 60190 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 2 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555

**ภาค 5**
 พระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็น เจ้าคณะภาคตั้งแต่ พ.ศ. 2539-ปัจจุบัน- พระธรรมเสนานุวัตร (บำรุง ฐานุตฺตโร) วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นรองเจ้าคณะภาค

**ภาค 6**
 พระธรรมราชานุวัตร (สุทัศน์ สุทสฺสโน ป.ธ.6) วัดพระแก้ว ต.เวียง อ.เมือง จ.เชียงราย 57000- พระราชปัญญาภรณ์ (สิงห์คำ ชยวํโส ป.ธ.9 Ph.D.) วัดนางชี แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 1- พระราชวรมุนี (พล อาภากโร ป.ธ.9 PH.D) วัดสังเวชวิศยาราม แขวงวัดสามพระยา เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 2

**ภาค 7**
 พระพรหมเสนาบดี (พิมพ์ ญาณวีโร ป.ธ.7) วัดปทุมคงคา แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร 10100 เจ้าคณะภาค - พระธรรมเสนาบดี (ธงชัย สุวณฺณสิริ ป.ธ.7) วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ 50200 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 1- พระปิฏกโกศล (นิกร มโนกโร ป.ธ.9) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 2
คูโรอิชิ

คูโรอิชิ (Kuroishi-shi) เป็นนครในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น 31 นครนี้มีประชากรประมาณ 32,900 คนใน 13818 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 150 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่นครทั้งหมดคือ sqmi

**ภูมิศาสตร์**
คูโรอิชิตั้งอยู่กึ่งกลางค่อนไปกลางตะวันตกของจังหวัดอาโอโมริ ทางตะวันออกติดกับเทือกเขาฮักโกดะ ชายแดนบางส่วนของนครติดกับอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดคูโรอิชิ อนเซ็นเกียว

**ชุมชนใกล้เคียง**
 อาโอโมริ- ฮิรากาวะ- ฟูจิซากิ- อินากาดาเตะ

**ภูมิอากาศ**
นครนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคูโรอิชิคือ 9.6 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1343 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 23.3 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.9 องศาเซลเซียส 

**ประชากร**
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในคูโรอิชิยังคงที่มาเป็นเวลา 40 ปี

**การเดินทาง**

**รถไฟ**
alt=  บริษัทรถไฟโคนัน - สายโคนัน- จังหวัดอาโอโมริ - ซาไกมัตสึ

**ทางหลวง**
 E4 - 102- 394

**เมืองพี่น้อง**
USA – เวแนตชี รัฐวอชิงตัน สหรัฐ – ตั้งแต่ ค.ศ. 1971
*South Korea – Yeongcheon จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ – ตั้งแต่ ค.ศ. 1984

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
1=http://www.city.kuroishi.aomori.jp/
หมวดหมู่:นครในจังหวัดอาโอโมริ
โตเกียวเมโทรสายกินซะ

โตเกียวเมโทรสายกินซะ (Ginza-sen) หรือ สาย 3 กินซะ (3-gōsen Ginza-sen) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายหนึ่งของบริษัทโตเกียวเมโทร ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 14.3 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่เขตชิบูยะ เขตมินาโตะ เขตชิโยดะ และเขตไทโต
สัญลักษณ์ของโตเกียวเมโทรสายกินซะที่ปรากฏบนแผนที่หรือป้ายบอกทางจะใช้สีส้ม และตัวอักษรภาษาอังกฤษ "G"

**ประวัติ**
สายกินซะเริ่มต้นเมื่อนักธุรกิจนามว่าโนะริสึงุ ฮะยะกะวะ ได้เดินทางไปกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1914 ได้เห็นกิจการรถไฟใต้ดินลอนดอน จึงเกิดความคิดว่าโตเกียวจะต้องมีรถไฟใต้ดินเป็นของตัวเอง เขาจึงก่อตั้งบริษัทรถไฟใต้ดินโตเกียว (Tōkyō Chika Tetsudō) ขึ้นในปี ค.ศ. 1920 และเริ่มก่อสร้างในอีก 5 ปีต่อมา
เส้นทางระหว่างอุเอะโนะและอะซะกุซะได้ก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1927 ซึ่งถือเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายแรกในซีกโลกตะวันออก ทันทีที่เปิดให้บริการได้รับความนิยมจากผู้โดยสารมาก เพราะสามารถลดระยะเวลาในการรอรถไฟจาก 2 ชั่วโมง เหลือเพียงแค่ 5 นาที
ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1930 ได้ขยายเส้นทางออกไปอีก 1.7 กิโลเมตร จนถึงสถานีมันเซบะชิ ซึ่งต่อมาสถานีนี้ถูกยกเลิกในอีก 1 ปีต่อมา เมื่อขยายเส้นทางออกไปอีก 500 เมตร จนถึงสถานีคันดะ การก่อสร้างชะงักลงช่วงหนึ่งในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำ แต่สุดท้ายสามารถขยายเส้นทางได้จนถึงสถานีชิมบะชิตามแผนการที่วางไว้
ในปี 1938 บริษัทรถเร็วโตเกียวซึ่งต่อมาคือบริษัทโตคิว ได้ก่อสร้างเส้นทางรถไฟใต้ดินจากสถานีชิบุยะถึงสถานีโทะระโนะมอน และขยายจนไปเชื่อมต่อกับสถานีชินบะชิในปี ค.ศ. 1939 ทำให้เส้นทางทั้งสองสายเชื่อมต่อกันสำเร็จ และสุดท้ายจึงมีการควบรวมบริษัททั้งสองเป็นองค์การรถไฟเทโต (TRTA) ในปี ค.ศ. 1941
ในปี ค.ศ. 1953 เส้นทางสายนี้จึงเปลี่ยนชื่อนี้เป็นสายกินซะ เพื่อแยกออกจากสายมะรุโนะอุชิซึ่งสร้างขึ้นภายหลังจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจภายหลังสงคราม ทำให้สายกินซะมีจำนวนผู้ใช้บริการมากขึ้น ในทศวรรษที่ 1980 จึงมีการก่อสร้างเส้นทางสายฮันโซมอนเพื่อแบ่งเบาผู้โดยสารจากสายกินซะ
ในปี ค.ศ. 2009 จากการสำรวจของเทศบาลนครโตเกียว พบว่าเส้นทางสายกินซะมีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 7 ของเส้นทางรถไฟใต้ดินในโตเกียว

**ขบวนรถ**
สายกินซะใช้ขบวนรถ 01 ซีรีส์ 6 ตู้โดยสาร จำนวน 38 ขบวน มีความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ตู้โดยสารมีความยาว 16 เมตร กว้าง 2.6 เมตร ประตูด้านละ 3 บาน ทั้งสายกินซะและสายมะรุโนะอุชิสายรางสแตนดาร์ดเกจ (1,435 มม.) จ่ายไฟขนาด 600 โวลต์ กระแสตรงโดยรางที่สาม ในขณะทีเส้นทางสายอื่นใช้รางขนาดแคบ (1,067 มม.) ใช้ไฟขนาด 1,500 โวลต์ จ่ายไฟด้านบนตัวรถ
ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2012 มีแผนจะเปลี่ยนไปใช้รถไฟ 1000 ซีรีส์ เป็นครั้งแรก

**รายชื่อสถานี**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ภาพรวมเส้นทางสายกินซะ (โตเกียวเมโทร) ja
กินซะ
หมวดหมู่:เส้นทางรถไฟที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2470
เตียวเมา

เตียวเมา (เสียชีวิต ค.ศ. 195) ชื่อรอง เมิ่งจัว เป็นขุนนางและขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน
เขาเป็นเจ้าเมืองตันลิว ครั้งระดมพลกองกำลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ เตียวเมาก็ได้ส่งกองกำลังไปร่วมรบด้วย แต่เดิมเตียวเมานั้นเป็นเพื่อนสนิทกับโจโฉ แต่เมื่อครั้งโจโฉยกทัพบุกตีแคว้นชีจิ๋วของโตเกี๋ยม ตันก๋งก็แอบติดต่อชักชวนเตียวเมาให้ร่วมมือกับลิโป้ช่วยกันบุกตียึดแคว้นกุนจิ๋วของโจโฉเสีย โจโฉทราบข่าวก็ยกทัพกลับมายึดแคว้นกุนจิ๋วคืน ทั้งยังตีเมืองตันลิวของเตียวเมาแตกด้วย ทัพเตียวเมาแตกพ่ายจะหนีไปพึ่งอ้วนสุด แต่สุดท้ายก็โดนลูกน้องสังหารตายระหว่างทาง

**ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ**

**อ้างอิง**
 ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).- ฟ่าน เย่ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). ตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮ่วฮั่นชู).- เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).- ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
195
หมวดหมู่:ข้าราชการของโจโฉ
อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554

อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในฤดูมรสุม พ.ศ. 2554 โดยเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่เป็นประวัติการณ์ในประเทศไทย กัมพูชา มาเลเซีย และน้ำท่วมใหญ่ในเวียดนาม เช่นเดียวกับลาว ส่วนประเทศฟิลิปปินส์ถูกไต้ฝุ่นเนสาดและไต้ฝุ่นนาลแกพัดถล่มในเดือนกันยายนในเวลาไล่เลี่ยกัน

**ความเสียหายและผู้เสียชีวิต**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อุทกภัยในปี พ.ศ. 2554
เจ้าหญิงอาเล็กซานดราแห่งกรีซ

เจ้าหญิงอาเล็กซานดราแห่งกรีซ (Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Ελλάδας ประสูติ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2511) พระธิดาในเจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก กับมารีนา กาเรลลา ด้วยเหตุที่พระบิดาและพระมารดาเป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร ดังนั้นพระองค์จึงถูกตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์กรีซซึ่งรวมไปถึงผู้สืบเชื้อสายด้วยและพระอิสริยยศเป็นเพียง เจ้าหญิงแห่งกรีซ ไม่ถูกยกเป็น Royal Highness ไม่มีสร้อยพระนาม เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเชื้อสายขั้นต้นพระราชวงศ์กรีซ
เจ้าหญิงอาเล็กซานดรา ได้เสกสมรสกับนายนิโคลัส มีร์ซายันตซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ที่เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน ได้แก่
# ทิกรัน มีร์ซายันตซ์  (เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2543)
# ดาริอุส มีร์ซายันตซ์  (เกิดในเดือนเมษายน พ.ศ. 2545)

**ลำดับพงศาวลี**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากเอเธนส์
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
หมวดหมู่:เจ้าหญิงกรีก
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2554 ตุลาคม 20

* องค์การติดอาวุธแบ่งแยกดินแดนบาสก์ เอตา ประกาศจะยุติการรณรงค์ความรุนแรงทางการเมืองนาน 43 ปี นับตั้งแต่ก่อตั้งใน พ.ศ. 2502   (BBC)
*พันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟี อดีตผู้นำเผด็จการของประเทศลิเบียเสียชีวิตแล้ว หลังถูกจับตัวได้พร้อมอาการบาดเจ็บสาหัส ( CNN, BBC, Al Jazeera English)
}
วงศ์งูโบอา

วงศ์งูโบอา หรือ วงศ์งูเหลือมโบอา (Boidae; Boa, Anaconda) เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษขนาดใหญ่วงศ์หนึ่ง มีรูปร่างคล้ายกับงูในวงศ์งูเหลือม (Pythonidae) จึงมักสร้างความสับสนให้อยู่เสมอ 
มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล กระดูกซูปราออคซิพิทัลมีสันใหญ่ ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกระยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม และมีกระดูกเชิงกรานขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ ปอดข้างซ้ายค่อนข้างเจริญ มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างเจริญเท่ากัน
งูในวงศ์นี้ มีทั้งหมด 15 สกุล มีทั้งสิ้น 54 ชนิด
กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่รอบโลก ทั้ง ทวีปเอเชีย, ทวีปอเมริกาเหนือ ทวีปแอฟริกา, ทวีปอเมริกาใต้ ยุโรปและทวีปโอเชียเนีย เป็นต้น ไม่พบในไทยแต่จะมีงูกลุ่มงูเหลือมกับงูหลามแต่พวกมันไม่ได้อยู่ใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับงูโบอาเพราะงูโบอาออกลูกเป็นตัวแต่งูเหลือมงูหลามออกลูกเป็นไข่
โดยตัวอย่างงูในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูอนาคอนดา คือ งูที่อยู่ในสกุล Eunectes ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด Eunectes murinus หรือ งูอนาคอนดาเขียว ที่เป็นงูที่มีน้ำหนักตัวมากที่สุดในโลกอีกด้วย โดยอาจมีน้ำหนักได้ถึง 250 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในป่าดิบชื้นของลุ่มแม่น้ำอเมซอน ทวีปอเมริกาใต้

**ดูเพิ่ม**
Pythonidae

**อ้างอิง**
 Kluge, A.G. 1991. Boine Snake Phylogeny and Research Cycles. Misc. Pub. Museum of Zoology, Univ. of Michigan No. 178.  PDF at  University of Michigan Library. Accessed 8 July 2008.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:งู
หมวดหมู่:วงศ์งูโบอา
วงศ์ย่อยงูโบอา

วงศ์ย่อยงูโบอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boinae; Boa, Anaconda) เป็นวงศ์ย่อยของงูไม่มีพิษในวงศ์ Boidae 
มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีฟรอนทัลชิ้นซ้ายและขวามีขอบด้านในอยู่ชิดกันหรือแตะกัน มีแอ่งรับคลื่นความร้อนอินฟราเรดกระจายอยู่รอบขอบปากบนและล่าง 
เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ขนาดเล็กที่สุด คือ ชนิด Candoia aspera ที่มีขนาดความยาว 60-90 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุด คือ Eunectes murinus หรืองูอนาคอนดาเขียว ที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร น้ำหนักกว่า 250 กิโลกรัม 
แต่ว่าในยุคก่อนประวัติศาสตร์มีงูในวงศ์ย่อยนี้อยู่ชนิดหนึ่ง คือ ไททันโอโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส (Titanoboa cerrejonensis) ซึ่งได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว มีความยาวได้ถึง 13 หรือ 15 เมตร และอาจมีน้ำหนักได้มากถึง 2 ตัน ซึ่งนับว่าใหญ่และหนักกว่างูอนาคอนดาที่พบได้ในยุคปัจจุบันนี้มาก ค้นพบครั้งแรกเป็นซากดึกดำบรรพ์ในประเทศโคลอมเบีย เมื่อปี ค.ศ. 2007
มีทั้งหมด 28 ชนิด 5 สกุล โดยแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวทั้งสิ้น จำนวนลูกที่คลอดแต่ละครั้งจะแตกต่างออกไปตามแต่ละสกุลและชนิด โดยสกุล Cadoia ซึ่งเป็นสกุลที่มีขนาดเล็กจะตกลูกครั้งละ 5-6 ตัว แต่ในขณะที่สกุล Eunectes หรือที่รู้จักดีในชื่อ งูอนาคอนดา ซึ่งมีขนาดใหญ่จะตกลูกได้ถึงครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น หรือสกุล Boa ที่ตกลูกได้ถึงครั้งละ 60-70 ตัว
เป็นงูที่ล่าเหยื่อได้แก่ นกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมด้วยการใช้การรับรู้จากอินฟราเรดจากตัวเหยื่อด้วยการเข้ารัดเหมือนงูในวงศ์ Pythonidae
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปอเมริกาใต้, เกาะมาดากัสการ์ และหมู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:วงศ์งูโบอา
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยงูโบอา
แม่แบบ:Refideas/doc

=== Usage**
This template should be put on talk pages, and is used to list references which may be useful for an article but either aren't yet included in the article or which could be used more.
The syntax is as follows:
Each "reference#" should be replaced by the information on a reference. The template currently accepts up to 20 such reference parameters. Whitespace (including carriage returns) before or after the pipes don't matter, so you can have each reference on a separate line if wanted (as in the sample below).
For example:
produces:
There is also a "comment" parameter. For example:
produces:

**Free sources**
Sources which have information available as free content which is compatible with Wikipedia or released into the public domain should be listed separately because such content can be directly incorporated into articles, rather than being used as footnote references. Each reference to a free or public domain source can be added using the normal parameters except with an "f" before the parameter number. For example:
produces:
Already-used free resources can also be included in a separate section, by adding them with the parameter "u#" rather than "f#". For example:
produces:
Whenever a free source is listed, a category link appears below the image to help navigate to :Category:Articles which could have free content incorporated from elsewhere.

**See also**
 :Category:Articles which could have free content incorporated from elsewhere
แม่แบบ:Query web archive/doc

automatically creates links to webpage archives at the Internet Archive's Wayback Machine, Bibalex Wayback, WebCite and Wikiwix  from the given url= parameter. See examples below.

**Usage**
All parameter names must be lower case.
Add  after web page references and replace the URL with the one used in the reference.
When an archive service is unable to archive a webpage, or it is otherwise unavailable, it may be documented by using the (name of archive)=no parameter which will change the link color. Please note, this requires updating your css file, see Style sheets below.

**Parameters**
Copy a blank version to use. Remember to use the "|" (pipe) character between each field.

**Common form**
 Basic: 

**All parameters**
 All — delete parameters you don't need: 

**Essential parameters**
url: Full url of the webpage from the citation template.

**Optional parameters**
noarchive:  This should only be set to yes if this template is transcluded into another template and it should not be used in a particular instance.
*wayback: Wayback Machine — Set this to no if the Wayback Machine is unable to archive the web page.
*webcite: WebCite — Set this to no if WebCite is unable to archive the web page.
*wikiwix: Wikiwix — Set this to no if Wikiwix is unable to archive the web page.

**Examples**
 Using the basic form with Wikipedia's main page which has been archived by all the archiving services.
→ url=http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page
 Using the wikiwix= parameter when the Wayback Machine and WebCite are able to archive the web page but Wikiwix can not.
→ wikiwix=no

**HTML classes**
You may use these to create your own style sheets.
*qweryarchive — Used in the main  tag.
*archive or archive-noarchive — See wayback in Optional parameters above.
*waybackmachine or waybackmachine-noarchive — See wayback in Optional parameters above.
*webcitation or webcitation-noarchive — See webcite in Optional parameters above.
*wikiwix or wikiwix-noarchive — See wikiwix in Optional parameters above.

**Style sheets**
You may add one the following style sheets to your Special:MyPage/common.css file or your browser CSS file to see the effects.
Red external links
/* Template:Query web archive */
/* .qweryarchive { display: none; } */
.qweryarchive span.archive-noarchive a { color: red !important; }
.qweryarchive span.waybackmachine-noarchive a { color: red !important; }
.qweryarchive span.webcitation-noarchive a { color: red !important; }
.qweryarchive span.wikiwix-noarchive a { color: red !important; }
Black external links
/* Template:Query web archive */
/* .qweryarchive { display: none; } */
.qweryarchive span.archive-noarchive a { color: black !important; }
.qweryarchive span.waybackmachine-noarchive a { color: black !important; }
.qweryarchive span.webcitation-noarchive a { color: black !important; }
.qweryarchive span.wikiwix-noarchive a { color: black !important; }

**See also**
 WP:DEADLINK- Wayback - WebCite

**Dead link tools**
 Checklinks