ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย

ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย (Tim Nasional Sepak Bola Indonesia) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศอินโดนีเซีย ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียในฐานะสมาชิกสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย โดยส่วนใหญ่อินโดนีเซียจะใช้สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โนเป็นสนามเหย้า สัญลักษณ์ประจำทีมคือครุฑ หรือ "ตราครุฑปัญจศีล" (ฉายาทีมคือ Garuda Warriors) และตราแผ่นดินของอินโดนีเซียปรากฏบนชุดแข่งขันสีขาวและสีแดง
อินโดนีเซียเป็นชาติแรกในทวีปเอเชียที่เคยร่วมเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย โดยเล่นในฟุตบอลโลก 1938 แต่ในขณะนั้นยังลงเล่นในฐานะตัวแทนของดัตช์อีสต์อินดีส์ ซึ่งเป็นชื่อของอินโดนีเซียในช่วงที่เป็นเมืองขึ้นของเนเธอร์แลนด์ และพวกเขาตกรอบแรกในครั้งนั้น และยังไม่เคยเข้าร่วมฟุตบอลโลกในฐานะประเทศเอกราชจนถึงปัจจุบัน ผลงานดีที่สุดคือการเข้าถึงรอบคัดเลือกรอบที่ 3 ใน ค.ศ. 2024 
อินโดนีเซียไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการแข่งขันระดับทางการเท่าไรนัก พวกเขาเคยเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนเพียงครั้งเดียวใน ค.ศ. 1956 และแข่งขันเอเชียนคัพ 5 ครั้ง และผ่านรอบแบ่งกลุ่มครั้งแรกในเอชียนคัพ 2023 และคว้าเหรียญทองแดงในเอเชียนเกมส์ 1958 ที่โตเกียว และในระดับภูมิภาค อินโดนีเซียเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 6 ครั้ง แต่ทำได้เพียงรองแชมป์ทุกครั้ง และเป็นทีมเดียวในรายการนี้ที่เคยเข้าชิงชนะเลิศแต่ยังไม่เคยได้แชมป์ อินโดนีเซียมีคู่แข่งคือเพื่อนบ้านในภูมิภาค ได่แก่ มาเลเซีย, เวียดนาม และไทย

**ประวัติ**
นักฟุตบอลรุ่นบุกเบิกของทีมดัตซ์อีสต์อินดีส์

**1921–1940: อาณานิคมของเนเธอร์แลนด์**
ในยุคแรก ทีมฟุตบอลอินโดนีเซียลงแข่งขันในนามดัตช์อีสต์อินดีส์ เนื่องจากหมู่เกาะในภูมิภาคทั้งหมดของอินโดนีเซียในยุคนั้นเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ การแข่งขันนัดแรกที่มีการบันทึกไว้คือการพบทีมชาติสิงคโปร์ในเกมกระชับมิตร ณ กรุงจาการ์ตา ในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1921 และดัตช์อีสต์อินดีส์ชนะด้วยผลประตู 1–0 ตามด้วยการพบกับออสเตรเลียใน ค.ศ. 1928 (ชนะ 2–1) และเสมอกับทีมจากเซี่ยงไฮ้ (4–4) ในอีกสองปีต่อมา
ใน ค.ศ. 1934 ทีมฟุตบอลของเกาะชวาเป็นตัวแทนของอีสต์อินดีส์ในการแข่งขันกีฬาตะวันออกไกล ที่ประเทศฟิลิปปินส์และคว้าอันดับสองได้ โดยชนะญี่ปุ่นด้วยผลประตูถึง 7–1 ในนัดแรก ตามด้วยการแพ้จีน (0–2) และเจ้าภาพอย่างฟิลิปปินส์ (2–3) และแม้การแข่งขันครั้งนี้จะไม่ได้รับการบันทึกโดยสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซีย ทว่าระบบการให้คะแนน Elo ถือว่าเป็นการแข่งขันทางการครั้งแรกของทีมอินโดนีเซีย และทีมดัตช์อีสต์อินดีส์ถือเป็นทีมฟุตบอลทีมแรกของเอเชียที่ได้ร่วมเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย โดยเข้าร่วมฟุตบอลโลก 1938 ที่แร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส ภายหลังจากญี่ปุ่นสละสิทธิ์แข่งขันในรอบคัดเลือก และพวกเขาได้ลงแข่งขันเพียงนัดเดียวโดยแพ้ต่อฮังการีขาดลอย 0–6
ไฟล์:Indonesia vs Soviet Union at the 1956 Summer Olympics.png|thumb|การแข่งขันระหว่างอินโดนีเซียและสหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น เกมจบลงด้วยผลเสมอ 0–0

**1940–2000: กีฬาโอลิมปิก และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก**
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองและการปฏิวัติอินโดนีเซีย ประเทศได้ปลดแอกจากการเป็นอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ อินโดนีเซียได้มีทีมฟุตบอลของตนเองอย่างเป็นทางการ และเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญคือโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น พวกเขาเสมอสหภาพโซเวียต 0–0 และแพ้ 0–4 ในนัดแข่งใหม่ และนั่นเป็นการแข่งขันในโอลิมปิกครั้งเดียวของพวกเขา ถัดมา พวกเขาแข่งขันในฟุตบอลโลก 1958 รอบคัดเลือก เอาชนะจีนในรอบแรก ก่อนจะขอถอนตัวไม่แข่งขันกับอิสราเอลในรอบต่อมาด้วยเหตุผลทางการเมือง และอินโดนีเซียคว้าเหรียญทองแดงในเอเชียนเกมส์ 1958 ที่โตเกียว เอาชนะอินเดีย 4–1 และทีมเริ่มมีการพัฒนาขึ้น โดยสามารถเสมอกับทีมจากยุโรปอย่างเยอรมนีตะวันออก 2–2 ในเกมกระชับมิตร และพวกเขาเริ่มประสบความสำเร็จมากขึ้นด้วยการชนะการแข่งขันเมอร์เดก้า ทัวร์นาเมนท์ 3 สมัย ซึ่งเป็นรายการพิเศษที่จัดขึ้นในมาเลเซียเพื่อรำลึกถึงวันประกาศอิสรภาพ และยังได้แชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1968 ชนะพม่า 1–0
อินโดนีเซียกลับมาแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกอีกครั้งใน ค.ศ. 1974 แต่ตกรอบแรก โดยชนะเพียงนัดเดียวจากหกนัด และตกรอบแรกอีกครั้งในรอบคัดเลือก ค.ศ. 1978 โดยชนะได้เพียงนัดเดียวจากสี่นัดต่อสิงคโปร์ ก่อนจะทำผลงานได้ดีขึ้นในรอบคัดเลือก ค.ศ. 1982 ชนะได้สองนัด พวกเขามีผลงานที่ดีที่สุดในขณะนั้นด้วยการผ่านเข้ารอบคัดเลือกรอบที่สอง ฟุตบอลโลก 1986 ด้วยผลงานชนะ 4 นัด เสมอ 1 นัด และแพ้ 1 นัดในรอบแรก ก่อนจะแพ้ทีมใหญ่อย่างเกาหลีใต้ในรอบที่สอง ตามด้วยการเข้าถึงรอบรองชนะเลิศเอเชียนเกมส์ 1986 ที่กรุงโซล โดยเอาชนะสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย แต่ไปแพ้เกาหลีใต้ในนัดต่อมา และแพ้คูเวตในนัดชิงอันดับสาม แต่อินโดนีเซียประสบความสำเร็จในระดับภูมิภาคเป็นครั้งแรกด้วยการคว้าเหรียญทองสองสมัยในซีเกมส์ 1987 (ชนะมาเลเซีย 1–0) และ 1991 (ชนะจุดโทษไทย) แต่ล้มเหลวในฟุตบอลโลก 1990 และ 1994 ในรอบคัดเลือกด้วยการชนะนัดเดียวจากหกนัดในทั้งสองครั้ง
อินโดนีเซียเข้าร่วมรายการเอเชียนคัพครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 แต่ตกรอบแบ่งกลุ่มโดยไม่ชนะทีมใด และเข้าร่วมครั้งที่สองใน ค.ศ. 2000 ที่ประเทศเลบานอน แต่ก็ตกรอบแรกเช่นเคย ผลงานที่ดีที่สุดของพวกเขาคือ เอเชียนคัพ 2004 ที่ประเทศจีน โดยชนะหนึ่งนัดในรอบแบ่งกลุ่มที่พบกับกาตาร์ (2–1) แต่ตกรอบด้วยการแพ้จีนขาดลอย 0–5 และแพ้บาห์เรน 1–3 ก่อนที่ประเทศอินโดนีเซียจะเป็นเจ้าภาพร่วมกับชาติอื่นอีก 4 ชาติในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2007 แต่ก็ตกรอบแรกอีกครั้ง

**ทศวรรษ 2000–2010: ปัญหาภายใน**
ในช่วงทศวรรษ 2000 ทีมเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนได้ถึง 4 ครั้ง แต่ได้เพียงรองแชมป์ทั้งหมด ต่อมาใน ค.ศ. 2012 สมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียได้รับคำเตือนในกรณีการแบ่งแยกการแข่งขันลีกภายในประเทศ โดยมีการแบ่งการแข่งขันเป็น ลีกาซาตู ซึ่งไม่ได้รับการรับรองสถานะจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศและสมาคมในขณะนั้น และการแข่งขันอินโดนีเซียนพรีเมียร์ลีก คณะกรรมการกีฬาแห่งชาติ (KONI) สนับสนุนให้สมาคมแก้ไขสถานการณ์ดังกล่าวร่วมกับคณะกรรมการฟุตบอลแห่งชาติของอินโดนีเซีย  และประธานคณะกรรมการกีฬาแห่งชาติกล่าวว่าจะเข้าควบคุมการบริหารสมาคมหากสมาคมไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ ฟีฟ่ายังไม่มีท่าทีที่ชัดเจนในขณะนั้นว่าจะมีโทษแบนต่อทีมชาติอินโดนีเซียและสมาคมหรือไม่ 
ในวันที่ 20 มีนาคม 2012 ฟีฟ่าแถลงว่าสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้และฟีฟ่าจะนำเรื่องนี้เข้าสู่วาระการประชุมสภาเพื่อหาข้อสรุป และฟีฟ่าได้ขยายเวลาการแก้ปัญหาให้แก่สมาคมไปจนถึงเดือนมิถุนายน หากไม่สำเร็จ คดีนี้จะถูกส่งต่อไปยังคณะกรรมการฉุกเฉินของฟีฟ่าเพื่อระงับการแข่งขัน และมีการกำหนดเส้นตายใหม่อีกครั้งเป็นวันที่ 1 ธันวาคม 2012 และในช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายก่อนครบกำหนด คณะกรรมการหลักสามในสี่คนของสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียได้ลาออกจากตำแหน่ง เนื่องจากผิดหวังในการจัดการแก้ปัญหาของสมาคม อย่างไรก็ตาม ฟีฟ่าแถลงว่าจะกำหนดบทลงโทษทีมชาติอินโดนีเซียภายหลังจากเสร็จสิ้นฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2012 ซึ่งอินโดนีเซียตกรอบแบ่งกลุ่ม
ใน ค.ศ. 2013 ดจฮาร์อาริฟิน ฮูซิน ประธานของสมาคมฟุตบอลได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับ La Nyalla Mahmud Mattalitti ผ่านสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ส่งผลให้การแข่งขัน ลีกาซาตู ถูกควบคุมโดยคณะกรรมการฟุตบอลแห่งชาติของอินโดนีเซีย จนกว่าจะมีการก่อตั้งการแข่งขันรายการใหม่ หมายความว่า ผู้เล่นจากลีกาซาตูสามารถร่วมแข่งขันในนามทีมชาติชุดใหญ่ได้ และสมาคมได้เรียกผู้เล่นจากทั้งสองลีก (ลีกาซาตู และพรีเมียร์ลีก) ในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2015 รอบคัดเลือก
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2013 สมาคมฟุตบอลได้จัดการประชุมที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ร่วมกับตัวแทนของคณะกรรมการฟุตบอลแห่งชาติ ในการประชุมดังกล่าวประกอบไปด้วย 4 วาระสำคัญได้แก่ การรวมตัวของสองลีก; การแก้ไขกฎเกณฑ์ของสมาคม; การคืนสถานะของสมาชิกคณะกรรมการบริหารสมาคมที่ถูกไล่ออก และข้อตกลงของทุกฝ่ายในบันทึกความเข้าใจที่ลงนามร่วมกัน ราฮ์มัด ดาร์มาวัน ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนรักษาการทีมชาติชุดใหญ่ โดยมี แจ็คเซน เอฟ. ติอาโก เพื่อนสนิทของเขาเป็นผู้ช่วย และอินโดนีเซียแพ้ต่อซาอุดีอาระเบีย 1–2 ในเอเชียนคัพรอบคัดเลือก พวกเขาได้ประตูจาก โบอาส โซลอซซา
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 สมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียได้รับโทษโดยถูกสั่งระงับการแข่งขันทุกรายการของฟีฟ่า สืบเนื่องจากการแทรกแซงของรัฐบาลในการจัดการแข่งขันลีกซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังมาหลายปี โทษแบนดังกล่าวมีผลบังคับใช้ทันที ส่งผลให้อินโดนีเซียถูกตัดสิทธิ์การแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก และเอเชียนคัพ 2019 รอบคัดเลือก ยิ่งไปกว่านั้น ฟีฟ่ายังมีบทลงโทษเพิ่มเติม สืบเนื่องจากข้อพิพาทระหว่างรัฐบาลท้องถิ่นและสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียส่งผลให้มีการยกเลิกการแข่งขันในประเทศ ทว่าบทลงโทษดังกล่าวถูกยกเลิกในการประชุมสามัญครั้งที่ 66 ของฟีฟ่า อินโดนีเซียยังได้รับสิทธิ์แข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2016 ซึ่งพวกเขาเข้าชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่ 5 แต่ก็แพ้ทีมชาติไทยอีกครั้ง
ไฟล์:Shin Tae-yong Indonesia.jpg|thumb|277x277px|ชิน แท-ยง ผู้ฝึกสอนชาวเกาหลีใต้ พาทีมเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 และเข้าร่วมแข่งขันเอเชียนคัพ 2023
ลุยส์ มิลลา ผู้ฝึกสอนชาวสเปนได้รับการแต่งตั้งเพื่อนำทีมแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2018 แต่เขาได้ลาออกภายในเวลาอันสั้นโดยไม่ได้ให้เหตุผลใด ๆ สร้างความไม่พอใจให้แก่กลุ่มผู้สนับสนุนอย่างมาก บิมา ซักติ เข้ามารักษาการแต่ทีมก็ตกรอบแรกในการแข่งขัน ไซมอน แมคเมเนมี ผู้ฝึกสอนชาวสกอตแลนด์ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมเพื่อเตรียมแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก ด้วยความคาดหวังว่าผลงานของทีมจะดีขึ้น เนื่องจากแมคเมเนมีทำผลงานได้ดีในการคุมทีมชาติฟิลิปปินส์ โดยอินโดนีเซียอยู่ร่วมกลุ่มกับชาติคู่แข่งในอาเซียนอย่าง ไทย, เวียดนาม และคู่ปรับสำคัญ มาเลเซีย ทว่าพวกเขามีผลงานย่ำแย่ รวมถึงการแพ้คาบ้านต่อมาเลเซีย 2–3 ทั้งที่ออกนำไปก่อน 2–1 ตามด้วยการแพ้เวียดนามในบ้านตนเองเป็นครั้งแรกในการแข่งขันระดับทางการ ส่งผลให้แมคเมเนมีถูกปลด อินโดนีเซียตกรอบหลังจากบุกไปพ่ายมาเลเซีย 0–2 และทีมมีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งโดยแต่งตั้ง ชิน แท-ยงอดีตผู้ฝึกสอนทีมชาติเกาหลีใต้ โดยสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียยึดแนวทางของทีมชาติเวียดนามในการแต่งตั้ง พัก ฮัง-ซอ เป็นผู้ฝึกสอน

**2020–ปัจจุบัน: พัฒนาทีม และกลับมาเป็นทีมชั้นนำของอาเซียน**
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 พวกเขาผ่านเข้าชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่ 6 และเป็นครั้งที่ 4 ที่พบทีมชาติไทยในรอบชิงชนะเลิศ แต่ก็แพ้ด้วยผลประตูรวม 2–6 ทำได้เพียงรองแชมป์สมัยที่ 6 ต่อมาในเอเชียนคัพ 2023 รอบคัดเลือก – รอบที่ 3 อินโดนีเซียทำผลงานยอดเยี่ยมในนัดแรกด้วยการบุกไปชนะคูเวต 2–1 ซึ่งเป็นการเอาชนะคูเวตได้ในรอบกว่า 42 ปี และนับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ที่ทีมจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บุกไปเอาชนะทีมจากเอเชียตะวันตก (นับตั้งแต่ทีมชาติไทยบุกไปชนะเยเมน ณ เมืองซานาในฟุตบอลโลก 2006 รอบคัดเลือก) และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ทีมจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บุกไปเอาชนะทีมในภูมิภาคอ่าวเปอร์เซียในบ้าน พวกเขาปิดท้ายด้วยการเอาชนะเนปาลขาดลอย 7–0 คว้าสิทธิ์แข่งขันรอบสุดท้ายในเอเชียนคัพ 2023 ครั้งแรกในรอบ 16 ปี โดยอยู่ร่วมกลุ่มกับทีมแกร่งอย่างญี่ปุ่น, อิรัก และคู่อริอย่างเวียดนาม 
ในการแข่งขันเอเชียนคัพ พวกเขาประเดิมสนามด้วยการแพ้อิรัก 1–3 และเอาชนะเวียดนาม 1–0 และแม้จะแพ้ญี่ปุ่น 1–3 แต่ยังเข้ารอบในฐานะทีมอันดับ 3 และต้องยุติเส้นทางในรอบต่อมาด้วยการแพ้ออสเตรเลีย 0–4 แต่จากความสำเร็จในครั้งนี้ทำให้ผู้ฝึกสอนอย่างชิน แท-ยง ได้รับการขยายสัญญาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ออกไปจนถึงปี 2027 
ไฟล์:Vietnam v Indonesia WCQ 2024 (Indonesia XI).jpg|thumb|ผู้เล่นอินโดนีเซียก่อนลงแข่งขันกับเวียดนามในฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย – รอบที่ 2 ที่ฮานอย โดยอินโดนีเซียบุกไปชนะ 3–0
ผู้เล่นอินโดนีเซียฉลองการทำประตูในนัดที่พบกับฟิลิปปินส์ มิถุนายน ค.ศ. 2024 โดยอินโดนีเซียชนะ 2–0
อินโดนีเซียเอาชนะบรูไนขาดลอย 12–0 ในฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย – รอบที่ 1 ต่อมา ในการแข่งขันรอบที่ 2 พวกเขาประเดิมด้วยการแพ้่อิรัก 1–5 และบุกไปเสมอฟิลิปปินส์ 1–1 และเอาชนะคู่แข่งอย่างเวียดนามได้ทั้งนัดเหย้าและเยือน นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาบุกไปชนะที่เวียดนามตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ทำให้อินโดนีเซียผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกรอบที่ 3 เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์จากการมี 7 คะแนน พวกเขาทำผลงานยอดเยี่ยมซึ่งได้รับเสียงชื่นชมในแง่การพัฒนาทีมด้วยการใช้ผู้เล่นโอนสัญชาติหลายราย  
ในรอบต่อมา อินโดนีเซียเริ่มต้นด้วยการบุกไปเสมอทีมแกร่งอย่างซาอุดีอาระเบียด้วยผลประตู 1–1 ที่ญิดดะฮ์ และเปิดบ้านเสมอออสเตรเลีย 0–0 ตามด้วยการบุกไปเสมอบาห์เรน 2–2 และแม้จะบุกไปแพ้จีน 1–2 ตามด้วยการเปิดบ้านแพ้ญี่ปุ่นถึง 0–4 แต่ในนัดถัดมาพวกเขาคว้าชัยชนะที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งด้วยการเอาชนะซาอุดีอาระเบีย 2–0 จากสองประตูของมาร์เซลิโน เฟอร์ดินัน ทำสถิติเป็นชาติแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เอาชนะซาอุดีอาระเบีย ทำให้พวกเขาขึ้นไปอยู่อันดับ 3 ของกลุ่ม  
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2024 กลุ่มบี อินโดนีเซียอยู่ร่วมกับเวียดนาม, ฟิลิปปินส์, พม่า และลาว ในครั้งนี้อินโดนีเซียไม่ได้ส่งผู้เล่นตัวหลักลงแข่งขัน โดยใช้ผู้เล่นเกือบทั้งหมดจากทีมเยาวชน เนื่องจากผู้เล่นตัวหลักอยู่ระหว่างการเตรียมความพร้อมในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก รวมทั้งเพิ่งผ่านการเล่นรายการใหญ่ในช่วงต้นปีอย่างเอเชียนคัพ 2023 พวกเขาตกรอบแบ่งกลุ่มจากการมี 4 คะแนนโดยแพ้ฟิลิปปินส์ในนัดสุดท้าย 0–1 
แพทริก ไกลเฟิร์ต ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ฝึกสอนในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2025 

**สนามแข่ง**
ไฟล์:Gelora Bung Karno Stadium, Asia Cup 2007.jpg|250px|thumb|right|สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน
ทีมชาติอินโดนีเซียมักลงแข่งขันที่ สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน เป็นหลัก ตั้งอยู่ภายใน เกอโลรา บุงการ์โน สปอร์ต คอมเพล็กซ์ ใจกลางกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ความจุกว่า 77,000 ที่นั่ง และยังสามารถขยายความจุได้อีกในรายการอื่น ๆ สนามแห่งนี้ยังถูกใช้ในเอเชียนคัพ 2007 รอบชิงชนะเลิศ และเคยได้รับการจัดอันดับเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 7 ของโลก 
อินโดนีเซียมีแผนจะใช้สนาม "จาการ์ตาบีเอ็มดับเบิลยูสเตเดียม" เป็นสนามเหย้าแห่งใหม่ซึ่งได้รับการออกแบบให้มีหลังคาแบบเปิด-ปิดได้ และจะมีความจุ 82,000 ที่นั่ง โดยจะกลายเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย แต่เดิมสนามมีหนดการเปิดใช้งานในเดือนธันวาคม 2021 แต่จากการระบาดของ ไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์โอมิครอน ส่งผลให้แผนดังกล่าวถูกเลื่อนไปเป็นเดือนกุมภาพันธ์ 2022

**เอกลักษณ์ทีม**
ชุดแข่งขันของอินโดนีเซียพร้อมหมายเลข 17 ใน ค.ศ. 1981
ในช่วงแรกที่ถูกปกครองโดยเนเธอร์แลนด์ ทีมฟุตบอลหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ลงแข่งขันในชุดสีส้มซึ่งเป็นสีหลักของเนเธอร์แลนด์ โดยปราศจากเอกสารทางการที่ยืนยันข้อมูลของชุดแข่งขันในยุคนั้น หลักฐานที่ถูกเก็บไว้มีเพียงภาพถ่ายขาวดำในการแข่งขันที่พบกับฮังการีในฟุตบอลโลก 1938 เอกสารที่ไม่เป็นทางการระบุว่าชุดดังกล่าวประกอบด้วยเสื้อสีส้ม กางเกงขาสั้นสีขาว และถุงเท้าสีฟ้าอ่อน และนับตั้งแต่ได้รับเอกราช ทีมชาติอินโดนีเซียใช้สีแดงและสีขาวเป็นสีหลักมาตลอด ซึ่งเป็นสีของธงชาติอินโดนีเซีย นอกจากนี้ การผสมผสานระหว่างสีเขียวและสีขาวยังถูกนำมาปรับใช้กับชุดทีมเยือน ซึ่งถูกใช้ครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ณ เมืองเมลเบิร์น ซึ่งชุดแข่งขันดังกล่าวถูกใช้งานต่อเนื่องถึงกลางทศวรรษ 1980
Erigo บริษัทผู้ผลิตเครื่องแต่งกายชื่อดังของประเทศ เป็นผู้ผลิตชุดแข่งขันของอินโดนีเซียในปัจจุบัน โดยเริ่มตั้งแต่สิ้นสุดการแข่งขันเอเชียนคัพ 2023 และมีการเซ็นสัญญากันจนถึงปี 2026 ก่อนหน้านั้น ชุดแข่งขันของทีมอยู่ภายใต้ความดูแลของไนกี้ และ Mills อินโดนีเซียยังสวมเครื่องแต่งกายอื่น ๆ เฉพาะเมื่อเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ เช่น เอเชียนเกมส์ และซีเกมส์ ในการแข่งขันเหล่านี้ อินโดนีเซียจะสวมชุดแข่งขันของหลี่หนิง เนื่องจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์และซีเกมส์เป็นการแข่งขันกีฬาหลากหลายประเภท ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอินโดนีเซีย (NOC)
ไฟล์:Marselino Ferdinan.png|left|thumb|270x270px|ชุดทีมเหย้าแบบล่าสุดของอินโดนีเซีย สวมใส่โดยมาร์เซลิโน เฟอร์ดินัน ค.ศ. 2024
การใช้ชุดเหย้าระหว่างปี 2010–2012 เกิดกรณีปัญหาเมื่อทีมชาติอินโดนีเซียต้องลงเล่นกับคู่แข่งที่สวมชุดแข่งสีขาวล้วน เนื่องจากถุงเท้าเป็นสีขาวแทนที่จะเป็นสีแดงตามปกติ อินโดนีเซียมีวิธีแก้ปัญหาคือการใช้สีแดงและสีเขียว (สำหรับเกมเยือน) โดยใช้กางเกงขาสั้นและถุงเท้าสีเขียวจากชุดเยือน ใช้ชุดสีแดงล้วนเมื่อเป็นเจ้าบ้าน ไนกี้เป็นผู้ผลิตชุดแข่งของทีมตั้งแต่ปี 2007 ถึง 2019 ภายหลังความพ่ายแพ้ต่อทีมชาติบาห์เรนในฟุตบอลโลก 2014 รอบคัดเลือก – รอบที่ 3 เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2011 กางเกงขาสั้นสีแดง (ที่ติดแถบสีเขียว) ก็ถูกยกเลิกไปหลังจากลงเล่นนัดแรก และไม่เคยนำมาใช้อีกเลย ในขณะที่ถุงเท้าสีแดงติดแถบสีขาว ซึ่งแตกต่างจากถุงเท้าสีแดงที่ติดแถบสีเขียวที่สวมใส่ระหว่างการฝึกซ้อม และการผสมสีระหว่างสีแดง-ขาว-แดงถูกนำมาใช้เป็นชุดทีมเหย้าในบางครั้งในเวลาต่อมา เช่น ในเกมเหย้ารอบคัดเลือกเลือกที่พบกับกาตาร์และอิหร่านในปีนั้น
เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ไนกี้เปิดตัวชุดเหย้าและชุดเยือนแบบใหม่ของทีมชาติอินโดนีเซีย โดยเสื้อเหย้าเป็นสีแดงพร้อมโลโก้ไนกี้สีทองซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากสัญลักษณ์ประจำชาติของประเทศ ซึ่งก็คือ "ตราครุฑปัญจศีล" ชุดเหย้าประกอบด้วยสีแดง-ขาว-แดง ส่วนชุดเยือนประกอบด้วยสีขาว-เขียว-ขาว พร้อมโลโก้ไนกี้สีเขียวปรากฏบนเสื้อ

**คู่แข่ง**
คู่แข่งที่สำคัญที่สุดของอินโดนีเซียก็คือ "มาเลเซีย" การแข่งขันของทั้งสองทีมเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาค ทั้งคู่พบกันรวม 99 ครั้ง ผลงานของทั้งคู่นั้นสูีกันมาก อินโดนีเซียเอาชนะได้ 40 ครั้ง, เสมอ 21 ครั้ง และแพ้ 38 ครั้ง ความขัดแย้งทางการเมืองและวัฒนธรรมระหว่างสองประเทศซึ่งอุบัติขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ทำให้บรรยากาศการพบกันทวีความเข้มข้นมาถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ วลีที่ว่า "Ganyang Malaysia!" ที่อดีตประธานาธิบดีซูการ์โนของอินโดนีเซียกล่าวในสุนทรพจน์ทางการเมืองเมื่อปี 1963 ที่กรุงจาการ์ตา ถือเป็นการให้กำลังใจทีมชาติอินโดนีเซียก่อนการแข่งขันกับมาเลเซีย
การพบกันนัดแรกคือการแข่งขันรอบ 2 ในรายการ เมอร์เดกา ทัวร์นาเมนท์ (เกมกระชับมิตรที่จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงวันประกาศอิสรภาพมาเลเซีย) ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะ 4–2 ของอินโดนีเซีย และนับตั้งแต่นั้นการแข่งขันระหว่างทั้งคู่ในเมืองใหญ่อย่างจาการ์ตาและกัวลาลัมเปอร์จะมีบรรยากาศที่ดุเดือดเรื่อยมา โดยในซีเกมส์ 2011 มีแฟนบอลเสียชีวิตจำนวนสองรายจากการปะทะกันในรอบชิงชนะเลิศทีมรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ต่อมา การแข่งขันครั้งสำคัญของทั้งสองทีมคือรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2010 มาเลเซียเอาชนะอินโดนีเซียด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–2 คว้าแชมป์สมัยแรก และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 ซึ่งอินโดนีเซียเอาชนะ 4–1 ในรอบแบ่งกลุ่ม
ชาติอื่นในภูมิภาคที่ถือเป็นคู่แข่งของอินโดนีเซียคือเวียดนาม, ไทย และสิงคโปร์ในฐานะที่เป็นคู่แข่งแย่งความสำเร็จในรายการสำคัญ เช่น ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน และซีเกมส์ อินโดนีเซียเคยเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนถึง 6 ครั้งซึ่งเป็นสถิติที่มากที่สุดทีมหนึ่ง ทว่าพวกเขากลับทำได้เพียงรองแชมป์ทุกครั้ง และเป็นการแพ้ทีมชาติไทยถึง 4 ครั้ง, และแพ้สิงคโปร์ในนัดชิงชนะเลิศปี 2004

**ผลงาน**

**ฟุตบอลโลก**
 1930, 1934, 1954  - ไม่ได้เข้าร่วม- 1938 - รอบแรก (ในนาม ดัตช์อีสต์อินดีส)- 1950, 1958, 1962 - ถอนตัว- 1966, 1970  - ไม่ได้เข้าร่วม- 1974 - 2014 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก- 2018 - ถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันจากทางฟีฟ่า- 2022 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก- 2026 - กำลังแข่งขันรอบคัดเลือก

**เอเชียนคัพ**
 1956 - 1964 - ไม่ได้เข้าร่วม- 1968 - 1992 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก- 1996 - 2004 - รอบแรก- 2007 - รอบแรก (เจ้าภาพร่วม)- 2011 - 2015 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก- 2019 - ถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันจากทางฟีฟ่า- 2023 - รอบ 16 ทีมสุดท้าย- 2027 - ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายแล้ว

**อาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ**
 1996 - รอบก่อนรองชนะเลิศ- 1998 - อันดับ 3- 2000 - รองชนะเลิศ
*2002 - รองชนะเลิศ
*2004 - รองชนะเลิศ- 2007 - รอบแรก- 2008 - รอบแรก- 2010 - รองชนะเลิศ- 2012 - รอบแรก- 2014 - รอบแรก- 2016 - รองชนะเลิศ- 2018 - รอบแรก- 2020 - รองชนะเลิศ- 2022 - รอบรองชนะเลิศ- 2024 - รอบแรก

**ผลงานอื่น**
 ซีเกมส์ - ชนะเลิศ 2 ครั้ง - 1987 (จาการ์ตา), 1991 (มะนิลา)- คิงส์คัพ - ชนะเลิศ 1 ครั้ง ใน คิงส์คัพ ครั้งที่ 1 (2511)

**ผู้เล่นชุดปัจจุบัน**
รายชื่อผู้เล่น 23 คนที่ถูกเรียกตัวในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย รอบสาม 
จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ทีมชาติและจำนวนประตูที่ยิงได้นับถึงวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2567 หลังแข่งขันกับ AUS


**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 The Official Indonesian Football Association website-  Indonesia on FIFA

อินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศอินโดนีเซีย