Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23

มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23 (Микоян и Гуревич МиГ-23; italic=yes, Микоян и Гуревич МиГ-23) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์) เป็นเครื่องบินขับไล่ปีกพับได้ที่ออกแบบโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต มันถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินรุ่นที่สามของโซเวียตพร้อมกับมิก-25 มันเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกของโซเวียตที่มีระบบเรดาร์ติดตามเป้าหมายและขีปนาวุธเกินระยะมองเห็น และเป็นผลิตภัณฑ์แรกของมิกที่มีช่องรับลมอยู่ที่ด้านข้างลำตัว การผลิตเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2513 และมีกว่า 5,000 ลำ ในปัจจุบันมิก-23 ยังคงประจำการอย่างจำกัดโดยชาติที่เป็นลูกค้าของโซเวียต

**รายละเอียด มิก-23**
 ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือสำนักงานมิโคยัน-กูเรวิชค์ - ประเภท เจ๊ตขับไล่สกัตกั้นและครองความเป็นจ้าวอากาศ ที่นั่งเดียวเปลี่ยนมุมลู่ปีกได้- เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน ตูมันสกี้ ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 6,500 กิโลกรัม และ 10,500 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 1 เครื่อง- กางปีก 14.25 เมตร เมื่อกางเต็มที่
** 8.38 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่- ยาว 16.8 เมตร- พื้นที่ปีก 27.26 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า 8,165 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ 15,700 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 17,750 กิโลกรัม- อัตราเร็ว 2.35 มัค (2,500 กม./ชม.) ที่ระยะสูง 12,000 เมตร
** 1.2 มัคที่ระยะสูง 305 เมตร- รัศมีทำการรบ 725 กิโลเมตร เมื่อปฏิบัติภารกิจสกัดกั้น- พิสัยบินปกติ 2,250 กิโลเมตร- พิสัยบินไกลสุด 4,000 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถั้งเชื้อเพลิงภายนอกและบินด้วยความเร็ว .75 มัค- อาวุธ ปืนใหญ่อากาศลำกล้องคู่ แบบ จีเอสเอช-23 ขนาด 23 มม. 1 กระบอก
** อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ เอเอ-7 อเป็ก (Apex) และ เอเอ-8 อฟิด (Aphid) อย่างละ 2 นัด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่
หมวดหมู่:เครื่องบินมิโคยัน
ฟลายเวท

ฟลายเวท (flyweight) ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เคยเป็นรุ่นเล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) และไม่เกิน 112 ปอนด์   (50.802 
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกว่า ฟลายเวท ทั้งหมด สถิติของแชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้มากที่สุดในโลก คือ พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ที่ป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 17 ครั้ง 
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีจำนวนมาก ได้แก่ โผน กิ่งเพชร, ชาติชาย เชี่ยวน้อย, เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย, เวนิส บ.ข.ส., สด จิตรลดา, เมืองชัย กิตติเกษม, พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์, แสน ส.เพลินจิต, ฉัตรชัย สาสะกุล, ศรพิชัย พิษณุราชันย์, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม,พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์, เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต, คมพยัคฆ์ ป.ประมุข (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล), อำนาจ รื่นเริง, ยอดมงคล ว.แสงเทพ (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และแสตมป์ ศิษย์หมอเส็ง (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และเคยมีนักมวยสากลสมัครเล่นที่เคยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว 2 ครั้งในปี ค.ศ. 2000 คือ วิจารณ์ พลฤทธิ์ และปี ค.ศ. 2008 จาก สมจิตร จงจอหอ 
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ ปานโช วิลลา, โยชิโอะ ชิราอิ, ปัสกวล เปเรซ, ไฟติง ฮาราดะ, เอเฟรน ตอร์เรส, มิเกล กันโต, มาซาโอะ โอบะ, ชาร์ลี มากรี, กาบริเอล เบร์นัล, คิม ยง-คัง, ฮิโรกิ อิโอกะ, ยูริ อาร์บาชาค็อฟ, แดนนี่ โมโร่, มาร์ค จอห์นสัน,เลโอ กาเมซ, แมนนี ปาเกียว, โนนิโต โดแนร์, โคกิ คาเมดะ, ไดกิ คาเมดะ, โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ และโจว ซื่อหมิง, โคเซ ทานากะ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
ซูเปอร์ฟลายเวท

ซูเปอร์ฟลายเวท (Super flyweight) ชื่อเรียกน้ำหนักรุ่นมวยระหว่างรุ่นฟลายเวทกับรุ่นแบนตัมเวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 112 ปอนด์ (50.802 กิโลกรัม) และไม่เกิน 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) โดยสถาบันที่เริ่มก่อตั้งรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1980 โดยเรียกรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์ฟลายเวท และในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และ องค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกว่า จูเนียร์แบนตัมเวท (Junior bantamweight) แชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้มากที่สุดในโลก คือ เขาทราย แกแล็คซี่ โดยป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 19 ครั้ง และเป็นสถิติที่มากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย และได้รับการยกย่องให้เป็นแชมป์โลกตลอดกาลในรุ่นนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) ด้วย (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอร์ฟลายเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998) 
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 6 คน ได้แก่ พเยาว์ พูนธรัตน์, เขาทราย แกแล็คซี่, หยกไทย ศิษย์ อ., เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา, สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย, ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย และเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (เป็นแค่แชมป์เฉพาะกาล)
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ จิโร วาตานาเบะ, ราฟาเอล โอโรโน, ฆิลเบร์โต โรมัน, อิสราเอล กอนเตรรัส, เอ็ลลียัซ ปีกัล, มุน ซ็อง-กิล,คัตสึยะ โอนิซูกะ, จอห์นนี ทาเปีย,เลโอ กาเมซ, แดนนี โรเมโร , โนนิโต โดแนร์, ไดกิ คาเมดะ,คาซูโตะ อิโอกะ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
แบนตัมเวท

แบนตัมเวท (bantamweight) ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กที่เคยเป็นรุ่นเล็กเป็นอันดับ 2 ของโลกมาก่อน โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) และไม่เกิน 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด แชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้มากที่สุดของรุ่นนี้คือ ออร์แลนโด แคนิซาเลส นักมวยชาวอเมริกัน โดยทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 15 ครั้ง
สำหรับนักมวยไทยแล้ว รุ่นแบนตัมเวทนี้ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นอาถรรพ์ เพราะเคยมีนักมวยไทยหลายรายที่ขึ้นชิงตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้แล้วไม่ประสบความสำเร็จ ถึงได้เป็นแชมป์ไปก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ไม่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแชมป์ของสมาคมมวยโลก (WBA) เช่น จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ที่เคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ 
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 7 ราย ได้แก่ เขาค้อ แกแล็คซี่, ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ, ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น, รัตนชัย ส.วรพิน, พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล)
และ ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
และในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 3 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก คือ ผจญ มูลสัน เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้, วิชัย ราชานนท์  เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และ วรพจน์ เพชรขุ้ม เหรียญเงินจากโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ 
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ นอกจาก ออร์แลนโด แคนิซาเลส แล้ว ได้แก่ จิมมี่ คาร์รัทเธอร์, รอแบร์ กอแอน, ไฟติง ฮาราดะ, เอเดร์ ฌูเฟร์, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, อิสราเอล กอนเตรรัส, โจอิจิโร ทัตสึโยชิ, มุน ซ็อง-กิล, นานา คอนาดู, พอลลี อยาลา, โฮซูมิ ฮาเซงาวะ, เฟร์นันโด มอนติเอล, โคกิ คาเมดะ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
ซูเปอร์แบนตัมเวท

ซูเปอร์แบนตัมเวท (super bantamweight) ชื่อเรียกรุ่นมวยที่อยู่ระหว่างรุ่นแบนตัมเวทกับรุ่นเฟเธอร์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) และไม่เกิน 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) สถาบันแรกที่ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมา คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1976 โดยเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์แบนตัมเวท ทางสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO) รวมทั้งในวงการมวยไทยจะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า จูเนียร์เฟเธอร์เวท (junior featherweight) โดยพิกัดนี้ไม่มีบรรจุไว้ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่น (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอ​ร์แบนตัมเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)​
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 4 คน ได้แก่ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง, สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ และ พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม
และนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกในพิกัดนี้ อาทิ วิลเฟรโด โกเมซ, ลูเป ปินตอร์, ฆวน เมซา, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, เอริก โมราเลส, แมนนี ปาเกียว, โทชิอากิ นิชิโอกะ เป็นต้น 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
เฟเธอร์เวท

เฟเธอร์เวท (featherweight) ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า  122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) และไม่เกิน 126 ปอนด์   (57.153
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด  สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ (เคยมีหนึ่งคน คือ ก้องธวัช ส.กิตติ แต่เป็นแชมป์โลกในสถาบันสหพันธ์มวยโลก (WBF) ซึ่งเป็นสถาบันที่ไม่ได้รับการยอมรับ)   แต่สำหรับมวยสากลสมัครเล่นแล้ว เคยมีนักมวยไทยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว ในปี ค.ศ. 1996 คือ สมรักษ์ คำสิงห์
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกหรือชกในพิกัดนี้ อาทิ ซัลบาดอร์ ซันเชซ, วิลเฟรโด บัซเกซ, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, นาซีม ฮาเหม็ด, แมนนี่ ปาเกียว, เอริก โมราเลส, คริส จอห์น , โฮซูมิ ฮาเซงาวะ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
Щ

Shcha หรือ Shta (Щ, щ) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียง /ɕː/ หรือ /ɕʨ/ ในภาษารัสเซีย, /ʃʧ/ หรือ /ɕʨ/ ในภาษายูเครน และ /ʃt/ ในภาษาบัลแกเรีย เริ่มแรกอักษรตัวนี้เป็นอักษรรวมระหว่าง Ш กับ Т ที่มี descender อยู่ตรงกลาง และมีพัฒนาการมาจากอักษรกลาโกลิต Shta (รูปภาพ: 14px)
อักษรตัวนี้ค่อนข้างมีความยุ่งยากในการทับศัพท์ ในทางภาษาศาสตร์จะถ่ายอักษรเป็น šč ในภาษาอังกฤษจะเปลี่ยนเป็น shch และในภาษาเยอรมันจะเปลี่ยนเป็น schtsch ซึ่งต้องใช้มากถึง 7 ตัวเพื่อแปลงอักษรเพียงตัวเดียว

**ตำแหน่งอักขระ**

**อ้างอิง**
  อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
ซูเปอร์เฟเธอร์เวท

ซูเปอร์เฟเธอร์เวท (Super featherweight) ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กที่อยู่ระหว่างรุ่นเฟเธอร์เวทกับรุ่นไลท์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 126 ปอนด์ (57.153 กิโลกรัม) และไม่เกิน 130 ปอนด์ (58.967 กิโลกรัม) ครั้งแรกทางสภามวยโลก (WBC) และ สมาคมมวยโลก​ (WBA)​ จะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า "จูเนียร์ไลท์เวท" (Junior Lightweight) ต่อมาใน ค.ศ. 1998 เปลี่ยนมามาเรียกเป็น "ซูเปอร์เฟเธอร์เวท" แต่ทาง สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับ องค์กรมวยโลก (WBO) และในวงการมวยไทยยังเรียกชื่อรุ่น "จูเนียร์ไลท์เวท" 
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 2 คน คือ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ กับ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์
สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกหรือเคยชกในพิกัดนี้ ได้แก่ แฟลซ อีลอสเด้, อาเลกซิส อาร์เกวโย, อซูม่าห์ เนลสัน, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, เอริก โมราเลส, ฆวน มานูเอล มาร์เกซ, แมนนี ปาเกียว, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, อาเซลีนู เฟรย์ตัส เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
ไลท์เวท

ไลท์เวท (lightweight) ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า  130 ปอนด์ (58.967 กิโลกรัม) และไม่เกิน 135 ปอนด์  (61.235
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด  สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ และยังไม่เคยประสบความสำเร็จในแบบมวยสากลสมัครเล่นระดับโลก เช่น กีฬาโอลิมปิก เป็นต้น
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ ได้แก่ อาเลกซิส อาร์เกวโย, คิม ด็อก-กู,  โรเบร์โต ดูรัน, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, แมนนี ปาเกียว, อาเมียร์ ข่าน เป็นต้น
สำหรับประวัติศาสตร์ของรุ่นไลท์เวท ถือว่าเป็นพิกัดน้ำหนักมวย 3 รุ่นแรกของโลกด้วย โดยถือกำเนิดขึ้นมาในปี ค.ศ. 1850 พร้อมกับรุ่นมิดเดิลเวท และเฮฟวีเวท

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
ซูเปอร์ไลท์เวท

ซูเปอร์ไลท์เวท (super lightweight) ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่งที่อยู่ระหว่างรุ่นไลท์เวทกับรุ่นเวลเตอร์เวท นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 135 ปอนด์ (61.235 กิโลกรัม) และไม่เกิน 140 ปอนด์ (63.503 กิโลกรัม)  โดยสถาบันสภามวยโลก (WBC) และสมาคมมวยโลก (WBA) ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมาพร้อมกันในปี ค.ศ. 1967 โดยเริ่มแรกเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท (light welterweight) ต่อมาทางสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกได้เปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น "ซูเปอร์ไลท์เวท" ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ส่วนทางสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO)​ เรียกว่า จูเนียร์เวลเตอร์เวท (junior welterweight) แต่ในวงการมวยสากลสมัครเล่นยังคงเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท อยู่
สำหรับนักมวยไทยเคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มาแล้ว 1 คน คือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นแชมป์โลกรุ่นใหญ่สุดที่นักมวยไทยเคยเป็นแชมป์มาด้วย และมีนักมวยสากลสมัครเล่นเคยได้ครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้วในปี ค.ศ. 2004 คือ มนัส บุญจำนงค์ และได้เหรียญเงินโอลิมปิก 2 คน คือ ทวี อัมพรมหา ในปี ค.ศ. 1984 และ มนัส บุญจำนงค์ ในปี ค.ศ. 2008
สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกหรือเคยชกในพิกัดน้ำหนักนี้ ได้แก่ กัตส์ อิชิมัตสึ, อันโตนิโอ เซร์บันเตส, ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรเบร์โต ดูรัน, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ, มีเกล กอตโต, แมนนี ปาเกียว, เอริก โมราเลส, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, อาร์ตูโร กัตติ, อาเมียร์ ข่าน, รุสลัน โปรวอดนิคอฟ, จอช เทย์เลอร์ เป็นต้น

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:พิกัดน้ำหนักมวย
อารูบา

อารูบา (ดัตช์และปาเปียเมนตู: Aruba) เป็นเกาะหนึ่งมีความยาว 32 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีสในทะเลแคริบเบียน อยู่ห่างจากคาบสมุทรปารากัวนา (รัฐฟัลกอน ประเทศเวเนซุเอลา) ไปทางเหนือ 27 กิโลเมตร อารูบาเป็นหนึ่งในสี่ประเทศองค์ประกอบ (constituent country) ของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เกาะแห่งนี้มีความแตกต่างจากดินแดนส่วนใหญ่ในแถบแคริบเบียน กล่าวคือ มีอากาศแห้ง ภูมิอากาศเช่นนี้สนับสนุนการท่องเที่ยวเนื่องจากผู้มาเยือนสามารถคาดหวังว่าจะได้พบอากาศอบอุ่นและแสงแดดจัดได้แน่นอน เกาะนี้มีเนื้อที่ 193 ตารางกิโลเมตร เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเอบีซี (ABC islands)

**ภูมิศาสตร์**
อารูบาเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส หรือเจาะจงลงไปอีกก็คือแนวลูกโซ่ลีเวิร์ดแอนทิลลีส โดยทั่วไปมีลักษณะราบเรียบ ไม่มีแม่น้ำ แต่ก็มีชื่อเสียงจากหาดทรายสีขาวที่ส่วนใหญ่จะอยู่ทางชายฝั่งทางใต้และตะวันตกของตัวเกาะ ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการกำบังจากกระแสน้ำอันรุนแรงจากมหาสมุทร ส่วนชายฝั่งทางเหนือและตะวันออกไม่ได้รับการป้องกัน จึงได้รับผลกระทบจากทะเลมากกว่าและมนุษย์ก็ไม่ได้เข้าไปแตะต้องมากนัก ภายในเกาะมีเนินเขาบางแห่งที่มีความสำคัญ เช่น โฮยแบร์ค (Hooiberg) มีความสูง 165 เมตร (541 ฟุต) และเมานต์ยามาโนตา (Mount Jamanota) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเกาะ มีความสูง 188 เมตร (617 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
อารูบาเป็นดินแดนสมาชิกต่างหากของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ตัวเกาะไม่มีเขตการปกครองย่อยลงไปอีก ทางทิศตะวันออกได้แก่ กือราเซาและโบแนเรอ ทั้งสองเกาะเดิมเป็นดินแดนส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส อารูบาและอดีตเกาะของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสทั้งสองเกาะนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ หมู่เกาะเอบีซี
ภูมิอากาศของเกาะเป็นแบบร้อนภาคพื้นสมุทร ปรากฏความหลากหลายทางอุณหภูมิในแต่ละฤดูเล็กน้อย ซึ่งช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวตลอดทั้งปี อุณหภูมิโดยทั่วไปมีลักษณะเกือบสม่ำเสมอที่ประมาณ 28 องศาเซลเซียส (82 องศาฟาเรนไฮต์) และมีลมสินค้าจากมหาสมุทรแอตแลนติกพัดผ่าน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีเกือบ 500 มิลลิเมตร (20 นิ้ว) ส่วนใหญ่จะตกในปลายฤดูใบไม้ร่วง

**ภาพ**
ไฟล์:Aruba_landbridge.jpg|สะพานธรรมชาติในอารูบา
ไฟล์:Arubasunset 2.jpg|พระอาทิตย์ตกในอารูบา
ไฟล์:Oranjestad.jpg|โอรันเยสตัด เมืองหลวงของดินแดน

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:ประเทศในเขตแคริบเบียน
หมวดหมู่:ประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:เลสเซอร์แอนทิลลีส
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
มายน

มายน หรือ มะยง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ 2 บาท บางครั้งก็เรียกว่า กึ่งบาท

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
สลึง

สลึง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ ¼ บาท ปัจจุบันใช้เป็นภาษาพูดหมายถึงเงินมูลค่า 25 สตางค์ หรือน้ำหนักทองคำ 25 สตางค์

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 เหรียญ 25 สตางค์
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
เฟื้อง

เฟื้อง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ 8 บาท หรือ 2 สลึง หรือ 4 มายน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
ซีก

ซีก เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ 16 บาท หรือ 2 เฟื้อง หรือ 4 สลึง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
เสี้ยว

เสี้ยว หรือ เซี่ยว หรือ ไพ เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ 32 บาท หรือ 4 เฟื้อง หรือ 8 สลึง 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
อัฐ

กะแปะอัฐ
อัฐ เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณตั้งแต่กรุงสุโขทัย มีค่าเท่ากับ 64 บาท หรือ 8 เฟื้อง หรือ 16 สลึง หรือ 64 บาท คำว่า อัฐ แปลว่า แปด เนื่องจากเงินจำนวน 8 อัฐ จะเท่ากับ 1 เฟื้อง จึงทำให้เรียกเช่นนั้น (บาลี: อฏฺฐ)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
โสฬส

กะแปะโสฬส
โสฬส (โส-ลด) เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณตั้งแต่กรุงสุโขทัย มีค่าเท่ากับ 128 บาท หรือ 16 เฟื้อง หรือ 32 สลึง คำว่า โสฬส แปลว่า สิบหก เนื่องจากเงินจำนวน 16 โสฬส จะเท่ากับ 1 เฟื้อง จึงทำให้เรียกเช่นนั้น (บาลี: โสฬส sōlasa)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยเงินในประเทศไทย
ตำนานน้ำท่วมโลก

ไฟล์:Gustave Doré - The Holy Bible - Plate I, The Deluge.jpg|300px|thumb|right|ภาพ The Deluge (น้ำท่วมใหญ่) โดย กุสตาฟว์ ดอเร
ตำนาน น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่ ที่ทำให้เกิดโดยพระเจ้าหรือเทพเจ้า เพื่อทำลายล้างอารยธรรม โดยเป็นการลงโทษความบาปของมนุษย์ เพื่อเริ่มต้นอารยธรรมใหม่ ๆ ที่ส่งผลมายังปัจจุบัน ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณอารยธรรมเมโสโปเตเมีย เป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่แพร่หลายในตำนานของวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น - เรื่องของโนอาห์ ในโทราห์ ของศาสนายูดาห์- เรื่องของโนอาห์และเรือโนอาห์ ในหนังสือปฐมกาล  ของศาสนาคริสต์ - เรื่องของนบีนั๊ว ในคัมภีร์อัลกุรอ่าน- เรื่องมัสยาวตาร ในคัมภีร์ปุราณะ  ของศาสนาฮินดู- เรื่องของอุตนาปิชติม  ในมหากาพย์กิลกาเมช- เรื่องของกษัตริย์ดูเคเลียน ในตำนานเทพเจ้ากรีก- เรื่องของเทพนฺหวี่วา ในตำนานเทพเจ้าจีน- เรื่องการสร้างโลกตามตำนานน้ำเต้าปุง ในเทพปกรณัมไท-ลาว 
ทั้งยังปรากฏร่องรอยใน เพลงกล่อมเด็ก หรือ เพลงปลอบเด็ก ที่มีเนื้อร้องว่า "โยกเยกเอย น้ำท่วมฝ้า กระต่ายลอยคอ หมาหางงอ ขี่คอโยกเยก" 
ตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ เป็นเรื่องที่มนุษย์ทั่วโลกคุ้นเคยที่สุด วัฒนธรรมในโลกนี้ทั้งในอดีตและปัจจุบันจำนวนมาก ต่างมีเรื่องราวบันทึกเกี่ยวกับ "น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่" ที่ทำลายล้างอารยธรรมโลกสมัยโบราณจนสิ้น

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ตำนาน
มิโคยัน มิก-27

มิโคยัน มิก-27 (Mikoyan MiG-27 Flogger-D/J, Микоян и Гуревич МиГ-27) (นาโต้ ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์-ดี/เจ) เป็นเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่สร้างโดยสำนักงานออกแบบมิโคยันของสหภาพโซเวียตและต่อมาถูกผลิตใต้ใบอนุญาตโดยอินเดียใช้ชื่อว่า บาฮาดูร (Bahadur) แปลว่าผู้กล้า อย่างไรก็ตามมันไม่เหมือนมิก-23 มิก-27 นั้นไม่ถูกใช้อย่างแพร่หลายนักนอกจากรัสเซีย ประเทศส่วนมากใช้กลับใช้มิก-23บีเอ็นและซุคฮอย ซู-25 แทน ในปัจจุบันมันประจำการอยู่ในอินเดียและศรีลังกาเท่านั้น ส่วนของรัสเซียและยูเครนนั้นได้ปลดประจำการแล้ว 

**รายละเอียด มิก-27**
 ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือสำนักงานมิโคยัน-กูเรวิชค์- ประเภท เจ๊ตขับไล่โจมตีทางยุทธวิธี ที่นั่งเดียว เปลี่ยนมุมลู่ปีกได้- เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน ตูมันสกาย ให้แรงขับสถิต 7,025 กิโลกรัม และ 9,300 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 1 เครื่อง- กางปีก 14.25 เมตร เมื่อกางปีกเต็มที่
** 8.38 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่- พื้นที่ปีก 27.26 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า ประมาณ 8,165 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ 16,000 กิโลกรัม- อัตราเร็ว 1.5 มัค ที่ระยะสูง 12,000 เมตร
** 1.2 มัค ที่ระยะสูง 305 เมตร- รัศมีทำการรบ 1,000 กิโลเมตร เมื่อบิน สูง-ต่ำ-สูง
** 350 กิโลเมตร เมื่อบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ- พิสัยบินปกติ 2,500 กิโลเมตร- พิสัยบินไกลสุด 4,200 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงปลดทิ้งได้- อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ ชนิดลำกล้องหมุนได้ 6 ลำกล้อง ขนาด 30 มม. 1 กระบอก
** อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น เอเอส-7 เคอร์รี่ 4 นัด หรือ ลูกระเบิด- รวม น้ำหนัก 3,000 กิโลกรัม ที่ใต้ลำตัว 3 แห่ง และ ใต้ปีก 2 แห่ง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินมิโคยัน
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่
หมวดหมู่:เครื่องบินโจมตี
เรเน ออเบอร์โจนอยส์

เรเน มูราต ออเบอร์โจนอยส์ (René Murat Auberjonois 1 มิถุนายน 1940 – 8 ธันวาคม 2019) เป็นนักแสดง ผู้กำกับ และนักพากย์ชาวอเมริกัน

**อ้างอิง**
รเรเน ออเบอร์โจนอยส์
รเรเน ออเบอร์โจนอยส์
เจนนิเฟอร์ เฮล

เจนนิเฟอร์ เฮล (Jennifer Hale) เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2515 ในตอนเหนือของแคนาดา เป็นนักพากย์วิดีโอเกม ภาพยนตร์ การ์ตูน และวิทยุมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 เรื่องที่พากย์ได้แก่

**ภาพยนตร์**
 เดอะพาวเวอร์พัฟเกิร์ลส์มูฟวี่ เป็น มิสคีน- Scooby-Doo and the Alien Invaders เป็น Dottie- Scooby-Doo and the Legend of the Vampire เป็น Thorn and Queen- Scooby-Doo and the Witch's Ghost เป็น Thorn

**การ์ตูน**
 สปายสาวคูณสาม เป็น แซม/แมนดี้- เดอะพาวเวอร์พัฟเกิร์ลส์ เป็น Princess Morbucks- เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย เป็น แค้ทแนปเป้- การผจญภัยของบิลลี่และแมนดี้ เป็น แม่ของบิลลี่- เบ็น เท็น เป็น ครู/เจมมี่/โจอี้- รหัสลับเด็กข้างบ้าน เป็น Numbuh 86

**วิดีโอเกม**
 สไปเดอร์แมน- Finding Nemo- Justice League Heroes- The Matrix: Path of Neo- Shadow of Rome- Samurai Western- Scooby Doo: Mystery Mayhem- Samurai Jack: The Shadow of Aku- Star Wars: Knights of the Old Republic- Star Trek: Starfleet Command III

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไชต์อย่างเป็นทางการของ "เจนนิเฟอร์ เฮล"
จเจนนิเฟอร์ เฮล
จเจนนิเฟอร์ เฮล
ซุคฮอย ซู-24

ซุคฮอย ซู-24  (Sukhoi Su-24) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าเฟนซ์เซอร์) เป็นเครื่องบินโจมตีและขัดขวางในทศวรรษที่ 1970 และ 1980 มันเป็นเครื่องบินสองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ที่ใช้ระบบนำร่อง/โจมตีแบบดิจิทัลลำแรกของสหภาพโซเวียต ในหลายแง่มุมโครงสร้างภายนอกของมันคล้ายคลึงกับเอฟ-111 มันยังคงอย่ในประจำการในกองทัพอากาศโซเวียตและชาติอื่นๆ

**รายละเอียด ซู-24**
right- เครื่องยนต์ ไลยูก้า เอแอล-21 เอฟ-3เอ ให้แรงขับเครื่องละ 7,800 กิโลกรัม และ 24,690 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 2 เครื่อง- กางปีก  17.63 เมตรเมื่อกางเต็มที่ 
** 10.36 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่- ยาว 22.67 เมตร- สูง 6.19 เมตร- พื้นที่ปีก 55.2 ตารางเมตร- น้ำหนักตัวเปล่า 22,300 กิโลกรัม- น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน 39,700 กิโลกรัม- อัตราเร็วสูงสุด 2.4 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
** 1.1 มัค ที่ระดับน้ำทะเล- เพดานบินใช้งาน 11,000 เมตร- อัตราไต่ขั้นต้น 150 เมตร/วินาที- รัศมีทำการ 560 กิโลเมตรที่ระดับ ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ ภารกิจโจมตี พร้อมอาวุธหนัก 3,000 กิโลกรัม- อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ ขนาด 23 มม. ชนิดลำกล้องหมุน 6 ลำกล้อง 1 กระบอก
** สามารถบรรทุกอาวุธรวมกันได้ 4,500-5,000 กิโลกรัม


**อ้างอิง**
ซู-24
หมวดหมู่:เครื่องบินโจมตี
วันนักข่าว

วันนักข่าว หรือวันสื่อสารมวลชนแห่งชาติ ในประเทศไทย ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับ วันสถาปนา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย (สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในปัจจุบัน)

**ประวัติ**
สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2498 โดยนักข่าวรุ่นบุกเบิก จำนวน 15 ท่าน คือโชติ มณีน้อย, เท่ห์ จงคดีกิจ, ประจวบ อัมพะเสวต, วิเชียร โรจนวงศานนท์, ถาวร มุ่งการดี, สนิท เอกชัย, เชาว์ รูปเทวินทร์, จรัญ โยบรรยงค์, กุศล ประสาร, ชลอ อาภาสัตย์, อนงค์ เมษประสาท, วิสัย สุวรรณผาติ, นพพร ตุงคะรักษ์, วิภา สุขกิจ และเลิศ อัศเวศน์ นัดหมายกันที่ศาลานเรศวร ในสวนลุมพินี โดยมีชาญ สินศุข จากสยามนิกร เป็นประธานการประชุม
โดยหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ ต่างก็ให้ความสำคัญกับวันสำคัญของพวกตนเป็นอย่างยิ่ง โดยเป็นประเพณีที่ทราบกัน ระหว่างหนังสือพิมพ์กับผู้อ่านว่า วันที่ 6 มีนาคม ของทุกปี จะไม่มีหนังสือพิมพ์วางจำหน่าย เนื่องจากเป็นวันหยุดงานประจำปีของบรรดานักหนังสือพิมพ์ทั้งหลาย แต่แล้วหนังสือพิมพ์ก็แอบออกวางจำหน่ายในวันที่ 6 มีนาคม เนื่องจากประชาชนในฐานะผู้อ่านเกิดความตื่นตัว และมีความต้องการที่จะบริโภคข่าวสารที่มากขึ้น จึงทำให้หนังสือพิมพ์ฉบับอื่นต้องเลิกประเพณีดังกล่าวไป
สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ได้กำหนดให้ วันที่ 4 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันที่จัดให้มีการประชุมใหญ่สามัญประจำปี เพื่อให้วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดเฉลิมฉลองกันอย่างเต็มที่ ในงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปี แต่เดิมมา งานทั้งสองจัดขึ้น ณ ที่ทำการสมาคมฯ อาคาร 8 ถนนราชดำเนิน ซึ่งบริเวณริมฟุตบาทใกล้เคียง ก็เป็นสถานที่ซึ่งบรรดาเหยี่ยวข่าว นัดพบปะสังสรรค์กันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ในช่วงหลัง จำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้นอย่างมาก และถนนราชดำเนินยังเป็นถนนสายหลัก มีผู้ใช้รถใช้ถนนเป็นจำนวนมาก รวมถึงสถานที่ยังคับแคบ ส่งผลให้สร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้สัญจรไปมา จึงได้ย้ายสถานที่จัดการประชุมไปยังโรงแรมต่าง ๆ ตามความเหมาะสม
ต่อมา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย เข้ารวมกับ สมาคมนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย กลายเป็น “สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย” เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2542 แต่ยังคงกำหนดให้วันที่ 5 มีนาคม เป็นวันคล้ายวันสถาปนาสมาคมฯ และวันนักข่าว จนถึงปัจจุบัน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย
น
หมวดหมู่:วันสำคัญในเดือนมีนาคม
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์
บาเลนเซีย

บาเลนเซีย (Valencia, pron) มีชื่อทางการและชื่อท้องถิ่นว่า วาเล็นซิอา (บาเลนเซีย: València, pron) เป็นเมืองหลักของแคว้นบาเลนเซียและจังหวัดบาเลนเซีย เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศสเปนและเป็นย่านอุตสาหกรรมใหญ่ริมชายฝั่งโกสตาเดลอาซาอาร์ (Costa del Azahar) บาเลนเซียมีประชากรประมาณ 825,948 คน โดยพื้นที่ในเมืองของวาเลนเซียมีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน ขณะที่เขตมหานครมีประชากรราว 2.5 ล้านคน
เมืองบาเลนเซียมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน มีฤดูร้อนที่แห้งอบอุ่นและอากาศหนาวที่ไม่รุนแรง  มีสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงคือ สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย

**ชื่อเมือง**
ชื่อดั้งเดิมของเมืองในภาษาละตินคือ "วาแล็นติอา" (Valentia) /waˈlentia/ หมายถึง "ความแข็งแกร่ง" (Vigour) ต่อมาในสมัยการปกครองของพวกมัวร์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "บะลันซียะฮ์" (Balansiya) ในภาษาอาหรับ
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางเสียง ชื่อเมืองนี้จึงกลายเป็น "บาเลนเซีย" ไปในภาษาสเปนแบบคาสตีล และเป็น "วาเล็นซิอา" หรือ "วาแล็นซิอา" ในภาษาบาเลนเซีย 
ศาลาว่าการเมือง

**อ้างอิงและหมายเหตุ**

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นบาเลนเซีย
หมวดหมู่:เมืองหลวงเก่า
วาเลนเซีย (แก้ความกำกวม)

วาเลนเซียหรือบาเลนเซีย (Valencia) ซึ่งดั้งเดิมคือเมืองและภูมิภาคในประเทศสเปน อาจหมายถึง:
ในประเทศสเปน- เมืองบาเลนเซีย (Valencia) เมืองหลวงของจังหวัดและแคว้นปกครองตนเองบาเลนเซีย- แคว้นปกครองตนเองบาเลนเซีย (Valencian Community)- ราชอาณาจักรบาเลนเซีย (Kingdom of Valencia)- จังหวัดบาเลนเซีย (Valencia) ในแคว้นชื่อเดียวกัน- เมืองบาเลนเซียเดอัลกันตารา (Valencia de Alcántara) จังหวัดกาเซเรส แคว้นเอซเตรมาดูรา- เมืองบาเลนเซียเดลัสตอร์เรส (Valencia de las Torres) จังหวัดบาดาโฆซ แคว้นเอซเตรมาดูรา- เมืองบาเลนเซียเดลมอมบูเอย์ (Valencia del Mombuey) จังหวัดบาดาโฆซ แคว้นเอซเตรมาดูรา- มหาวิทยาลัยบาเลนเซีย มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศสเปน- สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย (Valencia CF)
ในลาตินอเมริกาและแคริบเบียน- เมืองบาเลนเซีย (Valencia) รัฐการาโบโบ ประเทศเวเนซุเอลา- เมืองบาเลนเซีย (Valencia) จังหวัดโลสริโอส ประเทศเอกวาดอร์- เมืองบาเลนเซียเดฟูเอนเตส (Valencia de Fuentes) รัฐกัวนาฮัวโต ประเทศเม็กซิโก- เขตวาเลนเซีย (Valencia) เมืองซันเกรกรันเด ประเทศตรินิแดดและโตเบโก
ในประเทศฟิลิปปินส์
*เมืองวาเลนเซีย (Valencia) จังหวัดโบโฮล
*เมืองวาเลนเซียซิตี (Valencia City) จังหวัดบูคิดโนน
*เมืองวาเลนเซีย (Valencia) จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล
ในสหรัฐ- ชุมชนวาเลนเซีย (Valencia) ในหุบเขาแซนตาแคลริตา รัฐแคลิฟอร์เนีย- เมืองวาเลนเซีย (Valencia) รัฐนิวเม็กซิโก- เมืองวาเลนเซีย (Valencia) รัฐเพนซิลเวเนีย- เมืองวาเลนเซียเวสต์ (Valencia West) รัฐแอริโซนา
อื่น ๆ- Valencia หนังสือของ มิเชลล์ ที (Michelle Tea)- เอสเอส วาเลนเซีย เรือที่เกยตื้นนอกชายฝั่งรัฐบริติชโคลัมเบียใน ค.ศ. 1906- วาเลนเซีย (วงดนตรี) วงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟจากสหรัฐ- ส้มวาเลนเซีย (Valencia orange) -- ส้มสายพันธุ์หนึ่ง
ผู้ประกาศข่าว

ผู้ประกาศข่าว เป็นบุคคลที่ทำหน้าที่ประกาศข่าวสารต่าง ๆ สู่ประชาชนผู้รับสาร ผ่านสื่อมวลชนประเภทต่าง ๆ คือ วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต ในปัจจุบันอาจหมายถึงผู้ดำเนินรายการประเภทข่าวและสถานการณ์ปัจจุบัน ด้วย
หมวดหมู่:คำศัพท์โทรทัศน์
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าว
อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์

ซูเปอร์แบทเทิล อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์ (Super Battle Ultraman VS Kamen Rider) เป็นออริจินอลวิดีโอวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1993

**ภาพรวม**
เป็นผลงานครอสโอเวอร์แฟรนไชส์ละครชุดโทรทัศน์โทคุซัทสึ อุลตร้าแมน และ คาเมนไรเดอร์ ซึ่งในอดีตอุลตร้าแมนและคาเมนไรเดอร์แทบไม่มีโอกาสที่จะทำผลงาน ครอสโอเวอร์ร่วมกันบริษัทผู้ผลิต แต่ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 แม้ว่าละครทีวีทั้งสองเรื่องจะยุติการออกอากาศไป แต่ยังมีการเคลื่อนไหวใหม่ๆ ก็เกิดขึ้น เช่น การเปิดตัวภาพยนตร์และวิดีโอเรื่องใหม่ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
นอกจากนี้ สึบุรายะโปรดักชัน ยังเป็นบริษัทคู่แข่งของโตเอะซึ่งได้ถอนตัวจากบริษัทโตโฮ (การยุติความสัมพันธ์ด้านทุน) ซึ่งภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว ผลงานเรื่องนี้ถูกผลิตโดย บันไดวิชชัวล โดยเป็นตัวกลางให้กับ สึบุรายะโปรดักชัน และ โตเอะ ซึ่งเป็นผู้ถือสิทธิ์ของผลงาน 2 แฟรนไชส์ โดยทั้งสองบริษัทต่างก็เห็นพ้องต้องกันโดยมีข้อตกลงว่าจะไม่มีการเผยแพร่ซ้ำหรือออกอากาศทางโทรทัศน์เพื่อเคลียร์ด้านลิขสิทธิ์ที่ซับซ้อน แต่จะใช้วิธีการวางจำหน่ายในรูปแบบวิดีโอ นอกเหนือจากการแนะนำการเปรียบเทียบโดยใช้ฉากที่มีชื่อเสียงจากผลงานที่ผ่านมาของซีรีส์ทั้ง 2 แฟรนไชส์ ได้มีการสัมภาษณ์ทีมงานและนักแสดง รวมถึงหนังสั้นที่ได้รับการถ่ายทำใหม่

**เรื่องย่อ**
เนื้อหานั้นเป็นเกี่ยวกับประวัติของอุลตร้าแมนและคาเมนไรเดอร์ต่างๆโดยบางฉากจะตัดต่อภาพแปลงร่างของอุลตร้าแมนไรคาเมนไรเดอร์ ในฉากสุดท้ายอุลตร้าแมนที่กำลังลำบากคาเมนไรเดอร์ได้ขยายร่างมาช่วยการต่อสู้

**สัตว์ประหลาดและปีศาจที่ปรากฏ**
มนุษย์แมงป่องพิษ (毒サソリ男)
สัตว์ประหลาดยุคโบราณ กาโดรัส (古代怪獣 ガドラス)
สัตว์ประหลาดผสมรวมปีศาจ ซาโซริกาโดรัส (合体巨大怪人獣 サソリガドラス)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:โทคุซัทสึข้ามฝั่ง
หมวดหมู่:วิดีโอต้นฉบับอุลตร้าซีรีส์
หมวดหมู่:วิดีโอต้นฉบับมาสค์ไรเดอร์ซีรีส์
จอมคนแผ่นดินเดือด

หน้าปกจอมคนแผ่นดินเดือด ฉบับภาษาไทย เล่ม 23 (จบ)
จอมคนแผ่นดินเดือด (邊荒傳說; พินอิน: Biān huāng chuánshuō; คำแปล - ตำนานแผ่นดินร้าง) เป็นนิยายกำลังภายใน แต่งโดยหวงอี้ ฉบับภาษาไทยแปลและเรียบเรียงโดย น.นพรัตน์ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ เริ่มตีพิมพ์ในประเทศไทย พ.ศ. 2549 มีความยาวทั้งสิ้น 23 เล่ม
เนื้อเรื่องจับความช่วงปลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก และก่อนช่วงราชวงศ์เหนือ-ใต้ของประเทศจีน ตัวเอกเอี้ยนเฟยซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเปียนฮวน ซึ่งเป็นเขตแดนร้างกันชนระหว่างแผ่นดินเหนือของเผ่านอกด่าน และแผ่นดินใต้ของชาวฮั่น

**เนื้อเรื่องย่อ**
เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ดำเนินไปในประวัติศาสตร์ที่เริ่มจับความช่วงสงครามแม่น้ำเฝยสุ่ย โดยการรุกรานลงใต้ของราชวงศ์เฉียนฉินของฝูเจียนต่อราชวงศ์จิ้น โดยผู้ที่รับมือศึกครั้งนี้คือผู้นำกองกำลังเป่ยฝู่ เซี่ยเสียน ซึ่งผู้ที่วิเคราะห์กลยุทธสงครามครั้งนี้จนได้ชัยคือเซี่ยอานแห่งราชวงศ์จิ้น การศึกครั้งนี้ส่งผลให้การรวมประเทศจีนให้เป็นปึกแผ่นต้องใช้เวลายาวนานถึง 270 ปี โดยสุยเหวินตี้ได้เป็นผู้รวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นปึกแผ่นในปีค.ศ.583 (พ.ศ. 1126) ความพ่ายแพ้ของฝูเจียนเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อร่างสร้างตัวของผู้ก่อตั้งราชวงศ์เหนือและใต้ในอนาคตทั้งสองคนคือทัวปากุยและหลิวอวี้
โดยมีเขตแดนร้างเมืองเปียนฮวนเป็นจุดศูนย์กลางในการดำเนินเรื่อง และมีเอี้ยนเฟยผู้เป็นสหายของทั้งสองเป็นคนดำเนินเรื่อง

**รายชื่อตัวละคร**
 เอี้ยนเฟย- หลิวอวี้- ทัวปากุย- จี้เชียนเชียน- สั้งหวีเถียน- เกาเอี่ยน- ศาสดาฟ้าซุนเอิน- มู่หยงฉุย- มู่หยงจ้าน- เจียงเหวินชิง- อิ่นชิงหยา- สุมาเต้าจื่อ- หวนเสียน- เซี่ยอาน- เซี่ยเสียน- หลิวเหลาจือ- เหอเชียน- สุมาหยวนเสียน- จั่วขวงเซิง- อันอี้ฉิง

**ดูเพิ่ม**
 มังกรคู่สู้สิบทิศ- เทพมารสะท้านภพ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:บันเทิงคดีกำลังภายใน
หมวดหมู่: งานเขียนของหวงอี้
หมวดหมู่:วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:หวงยี่หลาง
ยาโกเลฟ ยัค-28

ยาโกเลฟ ยัค-28  (Yakovlev Yak-28)  ยาโกเลฟ ยัค-28 เป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงเอนกประสงค์ องค์การนาโตกำหนดรหัสว่า ไฟร์บาร์ บริวเวอร์ และ เมสโตร บินครั้งแรกในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1958 ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในงานสดงการบินตูชิโน ในปี  ค.ศ. 1961

**รายละเอียด ยัค-28**
 ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทยาโกเลฟ- ประเภท เจ๊ตขับไล่ทุกกาลอากาศ 2 ที่นั่งเรียงกัน (ไฟร์บาร์)
** เจ๊ตโจมตีทางยุทธวิธี 2 ที่นั่งเรียงกัน (บริวเวอร์)- เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต ตูมันสกาย อาร์-11 ให้แรงขับ 5,956 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย  2 เครื่อง- กางปีก 12.95 เมตร- ยาว 21.65 เมตร- สูง 3.65 เมตร- พื้นที่ปีก 37 ตารางเมตร- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 15,875 กิโลกรัม- อัตราเร็วขั้นสูง 1.1 มัค ที่ระยะสูง 10,670 เมตร- อัตราเร็วเดินทาง 920 กิโลเมตร- พิสัยบินไกลสุด 1,930-2,575 กิโลเมตร- อาวุธ อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ อแนบ ที่ใต้ปีกข้างละนัด

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินยาโกเลฟ
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่
หมวดหมู่:เครื่องบินสกัดกั้น
บิลบาโอ

ตลาดลาริเบรา (La Ribera) ในเขตเมืองเก่า 
บิลบาโอ (Bilbao) บางครั้งเรียกว่า บิลโบ (Bilbo) ตั้งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศสเปน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นประเทศบาสก์และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบิซกายา ตั้งขึ้นในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1300 (พ.ศ. 1843) โดยดอนดิเอโก โลเปซ เด อาโรที่ 5 (Don Diego Lopez de Haro V) ลอร์ดแห่งบิซกายา
เมืองบิลบาโอเป็นบริเวณที่มีความคล่องตัวทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมมากที่สุดของมหานครบิลบาโอซึ่งเป็นบริเวณที่มีประชากรจำนวนเกือบครึ่งของแคว้นประเทศบาสก์อาศัยอยู่ เฉพาะตัวเมืองมีประชากร 351,629 คน (ค.ศ. 2012) ส่วนในเขตมหานครบิลบาโอและปริมณฑลมีจำนวนประชากรประมาณ 950,000 คน โดยอาศัยอยู่หนาแน่นตลอดความยาวของแม่น้ำเนร์บิออน (Nervión) สองฝั่งของแม่น้ำสายนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานและธุรกิจจำนวนมาก ซึ่งได้นำความเจริญมั่งคั่งมาสู่พื้นที่ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม

**เมืองพี่น้อง**
Argentina บัวโนสไอเรส, อาร์เจนตินา
*Argentina โรซาริโอ, อาร์เจนตินา
*Colombia เมเดยิน, โคลอมเบีย
*France  บอร์โด, ฝรั่งเศส
*China ชิงเต่า, มณฑลชานตง, จีน
*Georgia ทบิลิซี, จอร์เจีย
*USA พิตส์เบิร์ก, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐอเมริกา
*Spain ซันต์อาดริอาดาบาซ็อส, แคว้นกาตาลุญญา, สเปน
*Philippines อีโลอีโลซิตี, ฟิลิปปินส์
*Indonesia ซูราการ์ตา, อินโดนีเซีย

**อ้างอิง**

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นประเทศบาสก์
ฆิฆอน

ที่ตั้งเมืองฆิฆอนในแคว้นอัสตูเรียส
ฆิฆอน (Gijón) หรือ ชิชอง (Xixón) เป็นเมืองอุตสาหกรรมชายฝั่งในแคว้นปกครองตนเองอัสตูเรียสในประเทศสเปน เอกสารในยุคกลางตอนต้นอ้างถึงเมืองนี้ในชื่อ "กีเกีย" (Gigia) ฆิฆอนเป็นหนึ่งในเมืองระดับภูมิภาคที่มีความสำคัญของจักรวรรดิโรมัน แม้ว่าจะมีการตั้งถิ่นฐานในเมืองนี้ในสมัยประวัติศาสตร์ยุคแรก ๆ ก็ตาม ท่าเรือหลักของเมืองซึ่งเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคเหนือของประเทศมีชื่อว่า "เอลมูเซล" (El Musel) ฆิฆอนมีจำนวนประชากรประมาณ 275,000 คนในปี พ.ศ. 2548

**ภูมิศาสตร์**
เมืองฆิฆอนตั้งอยู่ตอนกลางของชายฝั่งอัสตูเรียส ทิศตะวันตกติดกับเมืองการ์เรญโญ (Carreño) ทิศตะวันออกติดกับเมืองบิยาบิซิโอซา (Villaviciosa) และทางทิศใต้ติดกับเมืองซิเอโร (Siero) และเมืองยาเนรา (Llanera)
ตัวเมืองซึ่งตั้งอยู่ตามชายฝั่งอัสตูเรียสถูกแบ่งแยกโดยคาบสมุทรซีมาเดบียา (ถิ่นฐานดั้งเดิม) ซึ่งแยกหาดซาน โลเรนโซ (San Lorenzo) และบริเวณข้างเคียงทางทิศตะวันออกออกจากหาดโปนิเอนเต (Poniente) หาดอาร์เบยัล (Arbeyal) อู่ต่อเรือ และท่าเรือเอลมูเซลทางทิศตะวันตก ฆิฆอนยังอยู่ใกล้กับเมืองหลักเมืองอื่น ๆ ของแคว้นอัสตูเรียส คือ โอบิเอโด (Oviedo) และอาบิเลส (Avilés)
ทิวทิศน์ 180º ของบริเวณที่จอดเรือใบของเมืองฆิฆอนและเขตซิมาเดบิยา (Cimadevilla) 
2000px 
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นอัสตูเรียส
อาโกรุญญา

เมืองอาโกรุญญามองจากประภาคารเฮอร์คิวลีส
อาโกรุญญา (A Coruña), ลาโกรุญญา (La Coruña) หรือ โครันนา (Corunna) เป็นเมืองที่สำคัญที่สุดของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซียทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน เมืองนี้ยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาโกรุญญาอีกด้วย ปัจจุบันชื่อทางการของเมืองนี้ใช้รูปสะกดในภาษากาลิเซียเพียงรูปเดียวคือ "อาโกรุญญา" แต่ "ลาโกรุญญา" ซึ่งเป็นรูปสะกดในภาษาสเปนยังคงใช้กันแพร่หลาย
อาโกรุญญาเป็นเมืองท่าที่พลุกพล่านบนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและเป็นจุดขนส่งสินค้าเกษตรกรรมจากภูมิภาครอบ ๆ แม้ว่าอุตสาหกรรมหนักส่วนใหญ่จะอยู่บนพื้นฐานของการต่อเรือและโลหการในเมืองเฟร์รอลซึ่งเป็นเมืองข้างเคียง แต่ในเมืองอาโกรุญญาเองก็มีโรงกลั่นน้ำมันอยู่หนึ่งแห่ง
ไฟล์:Spain LaCoruna tower.jpg|left|150px|thumb|ประภาคารเฮอร์คิวลีส
ชาวโรมันมาถึงบริเวณเมืองนี้ในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ผู้อาศัยในนิคมนี้ได้สร้างตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ไว้ และในไม่ช้าเมืองนี้ก็มีความสำคัญขึ้นในการค้าทะเล และในปีที่ 62 ก่อนคริสตกาล จูเลียส ซีซาร์ได้มาที่เมืองนี้ (ขณะนั้นมีชื่อว่า บรีกันติอุม - Brigantium) เพื่อหาลู่ทางการค้าโลหะ และได้สถาปนาการค้ากับดินแดนที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส อังกฤษ และโปรตุเกส อาโกรุญญายังเป็นที่ตั้งของประภาคารเฮอร์คิวลีส (Tower of Hercules) ซึ่งเป็นประภาคารที่เปิดทำการต่อเนื่องมาเป็นเวลาเกือบ 1,900 ปี 
ในช่วงยุคกลาง เมืองนี้เป็นท่าเรือสำคัญแห่งหนึ่งและเป็นศูนย์กลางการผลิตสิ่งทอ ในปี ค.ศ. 1598 เมืองนี้ถูกกองทัพอังกฤษที่นำโดยฟรานซิส เดรก (Francis Drake) เข้ายึดครองในช่วงสงครามอังกฤษ-สเปน (Anglo-Spanish War) และยังเป็นสนามรบในช่วงสงครามคาบสมุทร (Peninsular War) ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1809 และในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางของพวกต่อต้านระบบกษัตริย์ 

**เมืองพี่น้อง**
 Spain กาดิซ ประเทศสเปน- UK บริสตอล สหราชอาณาจักร

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการของเมืองอาโกรุญญาfix-attempted=yes -  สภาเมืองอาโกรุญญา-  ภาพถ่ายทัศนียภาพเมืองอาโกรุญญา
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นกาลิเซีย
แม่แบบ:ระดับคัดสรร

}}|คัดสรร|คัดสรร}} }}
NB: This is not a stub template. Therefore, it is not to be placed on articles. It is used in assessment summaries for the WP1.0 project; see Wikipedia:Version 1.0 Editorial Team/Assessment.

**ดูเพิ่ม**
 แม่แบบ:GA-Class
แม่แบบ:ระดับดี

}}|ดี|:หมวดหมู่:บทความระดับดี| ดี }}

**ดูเพิ่ม**
 แม่แบบ:ระดับคุณภาพ- แม่แบบ:ระดับโครง
ja:Template:良区分
te:మూస:మంచిఅయ్యేది-తరగతి
tl:Padron:B-Class
tr:Şablon:B-Sınıfı
bn:টেমপ্লেট:প্রভাল--শ্রেণী
bpy:মডেল:B-Class
da:Skabelon:Klasse B
หมวดหมู่:ไม้

thumb
หมวดหมู่:วัสดุก่อสร้าง
หมวดหมู่:วัสดุธรรมชาติ
หมวดหมู่:ผลิตภัณฑ์จากพืช
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของพืช
ปลาฉลามครีบดำ

ปลาฉลามครีบดำ หรือ ปลาฉลามหูดำ (Blacktip reef shark; Carcharhinus melanopterus) เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง มีรูปร่างเพรียวยาว ปากกว้าง มีแถบดำที่ครีบหลัง ครีบไขมัน ครีบก้น และครีบหางตอนล่าง เป็นที่มาของชื่อ กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร มีนิสัยไม่ดุร้ายเมื่อเทียบกับปลาฉลามชนิดอื่น ๆ นิยมอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณใกล้ชายฝั่ง และอาจเข้ามาในบริเวณน้ำกร่อย หรือปากแม่น้ำ โดยสามารถเข้ามาหากินใกล้ชายฝั่ง แม้กระทั่งในพื้นที่ ๆ มีน้ำสูงเพียง 1 ฟุต เป็นปลาหากินในเวลากลางคืน ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัวพักผ่อนตามแนวปะการัง โดยจะหากินอยู่ในระดับน้ำความลึกไม่เกิน 100 เมตร ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ตัวเมียตั้งท้องนาน 18 เดือน ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 2-4 ตัว เมื่อโตขึ้นมาแล้วสีดำตรงที่ครีบหลังจะหายไป คงเหลือไว้แต่ตรงครีบอกและครีบส่วนอื่น
ปลาฉลามครีบดำ นับเป็นปลาฉลามชนิดที่พบได้บ่อยที่สุดในทะเล และเป็นต้นแบบของปลาฉลามในสกุลปลาฉลามปะการัง มีนิสัยเชื่องคน สามารถว่ายเข้ามาขออาหารได้จากมือ เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาผู้ที่นิยมการดำน้ำ พบทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน นิยมใช้บริโภคโดยเฉพาะปรุงเป็นหูฉลาม เมนูอาหารจีนราคาแพง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามอีกด้วย

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 รูปและข้อมูลปลาฉลามครีบดำ
ฉลามครีบดำ
ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ฉลามครีบดำ
ฉลามครีบดำ
ฉลามครีบดำ
หมวดหมู่:สกุลปลาฉลามครีบดำ
ชฎิล เทพวัลย์

นายชฎิล เทพวัลย์ เป็นนักหนังสือพิมพ์ อดีตบรรณาธิการข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เป็นผู้ได้รับการยกย่องจากสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เป็น นักข่าวเกียรติยศ ประจำปี 2549 เนื่องในวันนักข่าว ครั้งที่ 52 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2550
ชฎิล เป็นบรรณาธิการข่าวผู้รับผิดชอบ กรณีข่าวที่เขียนโดยเสริมสุข กษิติประดิษฐ์ ซึ่งรายงานว่าผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐอเมริกา ยืนยันว่ารันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิแตกร้าว ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2548 และเป็นข่าวไปทั่วโลก  ส่งผลให้กระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ยื่นฟ้องหมื่นประมาทหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เรียกค่าเสียหายหนึ่งพันล้านบาท 
ผลจากการฟ้องร้องของกระทรวงคมนาคม ส่งผลให้ทางหนังสือพิมพ์กดดันให้ ชฎิลและเสริมสุข ลาออกจากงานเพื่อเป็นการรับผิดชอบ 

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
หมวดหมู่:บรรณาธิการหนังสือพิมพ์
หมวดหมู่:การตรวจพิจารณาในประเทศไทย
ยรรยง โอฬาระชิน

ยรรยง โอฬาระชิน (ศิลปินแห่งชาติ)  เกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2481 สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัติวิชาชีพชั้นสูง จากแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ) เมื่อพุทธศักราช 2506 (ช่างภาพรุ่นที่ 6) เป็นศิษย์ที่เรียนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น อาจารย์ระบิล บุนนาค อาจารย์รัตน์ เปสตันยี ศาสตราจารย์พูน เกษจำรัส ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชะอุ่ม ประเสริฐสกุล อาจารย์จำรัส เอี่ยมพินิจ และอาจารย์ชูศักดิ์ ดิษยนันท์

**การทำงาน**
หลังจบการศึกษาได้เข้าทำงานที่กองบัตรประชาชน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เป็นที่แรก หลังจากนั้นได้ย้ายไปทำงานในตำแหน่ง Photo Technician ที่องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาติ (FAO) ในปีพุทธศักราช 2512 ได้เข้าทำงานที่ธนาคารทหารไทย เป็นผู้ชำนาญการถ่ายภาพ จนเกษียณอายุงานในปีพุทธศักราช 2542

**เกียรติคุณ**
ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับการเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) ในปีพุทธศักราช 2550 และได้เข้ารับพระราชทานเข็มเชิดชูเกียรติศิลปินแห่งชาติ จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2551 (วันศิลปินแห่งชาติ) นับเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) คนที่ 4  ต่อจากศาสตราจารย์ พูน เกษจำรัส  จิตต์ จงมั่นคง  และไพบูลย์ มุสิกโปดก

**ผลงานด้านการถ่ายภาพ**
ยรรยง โอฬาระชิน ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) ปี 2550
ยรรยง โอฬาระชิน เริ่มส่งภาพเข้าประกวดทั้งภายในประเทศและต่างประเทศตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2509 จนถึงปัจจุบันได้รับรางวัลและเลือกนำออกแสดงทั้งประเภทภาพขาวดำ ภาพสี และสไลด์สี มากกว่า 100 ภาพ ผลงานภาพขาวดำได้รางวัลยอดเยี่ยม ถ้วยพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงพระกรุณาฯ คัดเลือกภาพรางวัลยอดเยมด้วยพระองค์เอง จำนวน 2 ภาพ คือภาพที่ชื่อ "บินเดี่ยว" และภาพที่ชื่อ "ธารน้ำใส"
ยรรยง โอฬาระชิน เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสยามคัลเลอร์สไลด์ขึ้นในปีพุทธศักราช 2517 ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาของสมาคมถ่ายภาพกรุงเทพ 
ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับเกียรตินิยมทางการถ่ายภาพจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ดังนี้- Hon.F.PST, F.PST, ES.PST  จากสมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์- E.FIAP                    จากสหพันธ์ถ่ายภาพนานาชาติประเทศสวิสเซอร์แลนด์- A.RPS                     จากราชสมาคมแห่งสหราชอาณาจักร ในพระบรมราชินูปถัมภ์- Hon.F.SCC                 จากสมาคมถ่ายภาพบริดจ์สไลด์คลับ ฮ่องกง- F.BPS                     จากสมาคมถ่ายภาพกรุงเทพ- A.35mmPS                  จากสมาคมถ่ายภาพ 35 มม. ฮ่องกง- Hon.E.YMCAPC              จากสมาคมถ่ายภาพ YMCA ฮ่องกง
งานประกาศเกียรติคุณศิลปินแห่งชาติ พ.ศ. 2550

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**
 พ.ศ. 2551 - 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้น จตุตถดิเรกคุณาภรณ์

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
หมวดหมู่:นักถ่ายภาพชาวไทย
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
โป๊กเกอร์

thumb
ไฟล์:Holdem.jpg|thumb|เท็กซัส โฮลเอ็ม โป๊กเกอร์ การเล่นโป๊กเกอร์แบบใหม่ที่กำลังเป็นที่นิยม
โป๊กเกอร์ (poker) เป็นเกมไพ่ที่มีผู้เล่นนิยมเล่นมากที่สุดอันดับหนึ่งของโลก เนื่องจากความไม่ซับซ้อน และประกอบกับการที่ต้องใช้ความคิดในการประกอบการตัดสินใจ ดังนั้นจึงเกิดอาชีพนักเล่นโป๊กเกอร์มืออาชีพขึ้นในหลายประเทศในยุโรปและอเมริกา รวมทั้งมีการจัดการแข่งขันเวิลด์ซีรีส์ (WSOP) ซึ่งผู้ชนะจะได้รับรางวัลเป็นสร้อยข้อมือเวิลด์ซีรีส์ และเงินรางวัลกลับบ้านอย่างน้อย 1 ล้านเหรียญ
จึงสามารถกล่าวได้ว่าโป๊กเกอร์เป็นเกมที่อาศัยทั้งโชค ศาสตร์แห่งความน่าจะเป็น จิตวิทยา และความเชี่ยวชาญในการเล่นเพื่อที่จะได้กำไรในการเล่นก็ว่าได้
ในบทความนี้ ขอกำหนดคำย่อไว้ดังนี้ (เป็นคำย่อสากล ของผู้ที่ศึกษาและเล่นโป๊กเกอร์)
A คือ Ace (เอซ)
K คือ คิง
Q คือ ควีน หรือ แหม่ม
J คือ แจ๊ค
T คือ สิบ
และอันดับของไพ่ในโป๊กเกอร์จากมากไปหาน้อยจะเรียงได้จาก A K Q J T 9 8 7 6 5 4 3 2 โดย A สามารถแทนเลข 1 ได้เหมือนกัน

**ประวัติ**
มีหลายเรื่องราวเกี่ยวกับไพ่โป๊กเกอร์ และยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นผู้ริเริ่มเกมไพ่โป๊กเกอร์ แต่เรื่องราวที่เป็นที่ยอมรับคือ โป๊กเกอร์เป็นส่วนนึงในเกมการพนันอื่น แล้วดัดแปลงมาเป็นเกมไพ่โป๊กเกอร์ในปัจจุบัน
หลายคนเชื่อว่า โป๊กเกอร์ เริ่มต้นมาจากประเทศจีน ช่วง ค.ศ. 900 เหมือน ๆ กับเกมกาสิโนชนิดอื่น ๆ คนจีนเริ่มต้นคิดค้นหลักการเล่นโป๊กเกอร์โดยเริ่มจากการเล่นโดมิโน่โดยการทำสัญลักษณ์ไว้ที่ไม้ชิ้นเล็ก ๆ ต่อมา จักรพรรดิ มู ซุง เริ่มต้นคิดค้นไพ่โดมิโน่เป็นคนแรกในปี ค.ศ. 969 และ จากหลักฐานทางประวิติศาสตร์แล้ว เชื่อว่านี่คือเกมไพ่โป๊กเกอร์ครั้งแรกของโลก และในอีกมุมนึงของโลก ที่ประเทศเยอรมัน ก็มีเกมที่เรียกว่า “Poshspiel” คล้ายกับการเล่นโป๊กเกอร์เหมือนกัน และมีอีกนึงทฤษฏี เชื่อว่าการเล่นโป๊กเกอร์มาจากประเทศอินเดีย เป็นเกมไพ่ที่เรียกว่า “Ganjifa” ก็มีกฏกติกาคล้ายการเล่นโป๊กเกอร์เหมือนกัน
สุดท้ายแล้ว ความเชื่อที่มีหลักฐานใกล้เคียงกันปัจจุบันมากที่สุด คือ ไพ่โป๊กเกอร์ เริ่มต้นที่ประเทศฝรั่งเศส จากเกมที่มีชื่อว่า “Pogue” เป็นเกมไพ่ที่เริ่มต้นเล่นใน ศตวรรษที่ 15 และมีจำนวนไพ่เริ่มต้นเหมือนในปัจจุบัน คือ 52 ใบ และ มีดอกเหมือนกัน 4 ดอก และมันเป็นเกมไพ่ที่ต้องใช้ความคิด มีการวางเดิมพัน และ มีการลักไก่ (Bluff) เหมือนเกม ไพ่โป๊กเกอร์ในปัจจุบัน
หลังจากนั้นเกมไพ่นี้ก็ได้เริ่มเผยแพร่ไปถึงประเทศแคนาดาและสหรัฐในศตวรรษที่ 17 จนกระทั่งเกมไพ่นี้เริ่มเป็นที่โด่งดังมากที่สุดในศตวรรษที่ 18 ในเมืองนิวออร์ลีนส์ สหรัฐ โดยเป็นเกมที่ทหารอเมริกันเล่นเดิมพันกันในเวลาว่างระหว่างสงครามโลก หลังจากในปี ค.ศ. 1834 ชาวอเมริกันก็ได้เปลี่ยนชื่อเกมไพ่ชนิดนี้ เป็นเกมไพ่โป๊กเกอร์ และ คนที่เป็นผู้ริเริ่มชื่อใหม่ คือ Jonathan H Green คนนี้คือผู้ที่ทำให้เกมไพ่โป๊กเกอร์เป็นโด่งดังในสหรัฐ

**อันดับของไพ่ (Hand Rankings)**
ความแข็งแกร่งของไพ่จะเรียงจากมากไปหาน้อย (บนลงล่าง)
หมวดหมู่:ไพ่
หมวดหมู่:เกมการพนัน
หมวดหมู่:เทคนิค
ไมเคิล คาร์บาฮาล

ไมเคิล คาร์บาฮาล (Michael Carbajal) เกิดวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2510 ที่เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา คาร์บาฮาลได้เหรียญเงินจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ปี พ.ศ. 2531 ที่ประเทศเกาหลีใต้ ครองแชมป์โลกครั้งแรกในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF ด้วยการเอาชนะทีเคโอ​เมืองชัย กิตติเกษม ในปี พ.ศ. 2533 ในยกที่ 7 
ไมเคิล คาร์บาฮาล เป็นนักมวยที่ความว่องไว ออกหมัดได้เร็ว ชกสนุก มักจะน็อกคู่ต่อสู้อยู่เสมอ ๆ  ต่อมาคาร์บาฮาลได้ชกเดิมพันตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้กับยอดแชมป์ของ WBC คือ อุมเบร์โต กอนซาเลซ ในปี พ.ศ. 2536 ซึ่งคาร์บาฮาลได้ถูกชกล้มในยกที่ 2 และยกที่ 5 แต่สามารถพลิกกับมาเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 7 แต่ภายหลังเมื่อได้แก้มือกันอีกถึง 2 ครั้ง กลับเป็นฝ่ายกอนซาเลซที่เอาชนะคะแนนไปได้ โดยเฉพาะในการพบกันครั้งที่ 3 การชกทั้ง 12 ยก ดำเนินไปอย่างจืดชืด เมื่อครบยกผู้ชมทั่วสนามถึงกลับเขวี้ยงเบาะปูรองนั่งด้วยความไม่พอใจ แต่ต่อมา คาร์บาฮาลก็ยังกลับมาครองแชมป์ของ IBF ได้ด้วยการเอาชนะคะแนน เมลชอร์ กอป กัสโตร นักมวยชาวเม็กซิกัน ไปได้
จากนั้นในปี พ.ศ. 2539 คาร์บาฮาลได้แพ้คะแนนแก่นักมวยโนเนมชาวโคลัมเบีย เมาริซิโอ ปัสตรานา  เสียแชมป์ IBF และจากนั้นการชกของคาร์บาฮาลก็ตกต่ำลงเรื่อย ๆ การชกมวยครั้งสุดท้ายของคาร์บาฮาลคือการได้ชิงแชมป์ WBO กับฆอร์เฆ อาร์เช นักมวยชาวเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2542 และเป็นฝ่ายชนะทีเคโอ​ไปในยกที่ 11 จากนั้นคาร์บาฮาลก็แขวนนวมในเวลาต่อมา
ไมเคิล คาร์บาฮาล มีเชื้อสายเม็กซิกันกับอินเดียนแดง นับได้ว่าเป็นนักมวยรุ่นเล็กที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก และเป็นนักมวยรุ่นเล็กคนแรกที่ได้ค่าตัวมากกว่า 1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในการชกที่พบกับอุมเบร์โต กอนซาเลซ ครั้งแรก จึงได้ฉายาว่า "เจ้าหนูเงินล้าน" (Million Dollar Baby)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เทปการชกของไมเคิล คาร์บาฮาล-  สถิติการชก 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBC
หมวดหมู่:แชมป์โลก IBF
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายชนพื้นเมืองอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโก
หมวดหมู่:นักมวยสากลสมัครเล่นชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติสหรัฐ
สาคู

สาคู อาจหมายถึง- สาคู (แป้ง), แป้งที่สกัดจากเปลือกหรือเนื้อเยื่อที่เป็นรูพรุนของลำต้นปาล์มในเขตร้อน- สาคู (อาหาร), ชื่ออาหารว่างชนิดหนึ่ง ทำด้วยสาคูเม็ดเล็กนวดน้ำร้อนให้ดิบ ๆ สุก ๆ ปั้นเป็นก้อน มีเนื้อหมูเป็นต้นสับผัดกับเครื่องปรุงทำเป็นไส้แล้วนึ่ง- สาคู (ไม้ล้มลุก), ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Maranta arundinacea L. ในวงศ์ Marantaceae ต้นขนาดต้นขมิ้น เหง้าใช้ทำแป้งและต้มกิน - สาคู (ปาล์ม), ชื่อปาล์มสองชนิดในสกุล Metroxylon วงศ์ Palmae คือ (1) ชนิด M. sagus Rottb. กาบใบไม่มีหนาม และ (2) ชนิด M. rumphii Mart. กาบใบมีหนาม ทั้งสองชนิด ใบใช้มุงหลังคา ไส้ในลำต้นแก่ใช้ทำแป้งเรียกว่าแป้งสาคู- สาคู (ปรง), ชื่อปรงชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cycas revoluta มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า sago cycad หรือ king sago palm - สาคู (พยาธิ), ชื่อตัวอ่อนของพยาธิตัวตืดหมูชนิด Taenia solium ในวงศ์ Taeniidae ฝังตัวอยู่ในอวัยวะต่าง ๆ ของหมู ลักษณะเป็นถุงรูปคล้ายเม็ดสาคู ภายในมีหัวของตัวตืด- สาคู หรือสาคูจัง, ชื่อตัวละครในมังงะเรื่อง ยัยตัวป่วนชวนดูดาว (Sora no Manimani) ชื่อเต็มว่า ซะกุ โอยะงิ (Saku Ōyagi)- สาคู, ชื่อตัวละครจากเรื่อง ล่าขุมทรัพย์อาเซียน
หมวดหมู่:พืชมีพิษ
หมวดหมู่:การแก้ความกำกวม
กะพ้อ

กะพ้อ (ชื่อวิทยาศาสตร์ : Licuala paludosa Griff.) เป็นปาล์มลำต้นเตี้ย สูง 1-3 ม. ลำต้นแตกหน่อเป็นกอ ใบมีลักษณะคล้ายฝ่ามือ เรียงเวียนสลับ รูปกลม ก้านใบรูปสามเหลี่ยม มีหนามแหลมสีดำ ใบประกอบด้วยกลุ่มใบย่อย 6-9 กลุ่ม แต่ละกลุ่มมีใบย่อย 3-4 ใบ ใบย่อยรูปแถบ ปลายเบี้ยว และเว้าเป็นหางปลา โคนสอบ ออกเป็นกลุ่มชิดกันที่ปลายก้านใบ โคนก้านใบมีเส้นใยประสานกันหุ้มหนาแน่น กาบใบเล็กเป็นหลอดสีเขียว ช่อดอกแบบช่อแยกแขนงสั้น แยกแขนงเป็นช่อเชิงลด 5-7 ช่อ ห้อยลง ดอกไม่มีก้าน กลีบเลี้ยงติดกันเป็นรูปถ้วย เมื่อดอกเจริญขึ้นกลีบเลี้ยงจะฉีกออกทางด้านข้าง กลีบดอกรูปคนโท โคนติดกัน ปลายแยกเป็น 3 แฉก เกสรเพศผู้ 6 อัน ติดกันเป็นวงรอบกลีบดอก เกสรเพศเมียเล็ก รังไข่ตอนบนตัดแบน ผลกลม แก่จัดสีส้ม เนื้อบาง เมล็ดกลม

**การใช้ประโยชน์**
ยอดอ่อนต้มจิ้มน้ำพริก ใบที่เป็นยอดอ่อนใช้ห่อข้าวเหนียวต้มจนสุกเป็น "ต้ม" ใช้เป็นขนมเดือนสิบ ก้านใบ เอาหนามออกผ่าเป็นตอกใช้มัดข้าวกล้าทนทานดีนัก ปัจจุบันนิยมนำมาจัดเป็นไม้ประดับให้สวยงามด้วย

**อ้างอิง**
  กะพ้อ date=2008-12-20  ไม้ประดับ.คอม
หมวดหมู่:สกุลกะพ้อ
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:พืชที่ใช้ทำของใช้
ระกำ

ระกำ (Salacca wallichiana) เป็นพืชวงศ์ปาล์ม ซึ่งมีต้นหรือเหง้าเตี้ย ยอดแตกเป็นกอ ใบมีลักษณะยาวเป็นทาง ยาวประมาณ 2-3 เมตร ลำต้นมีหนามแหลมยาวประมาณ 1 นิ้ว ออกผลเป็นทะลาย ทะลายหนึ่งมีตั้งแต่ 2-5 กระปุก เปลือกผลมีหนามแข็งเล็ก ๆ อุ้มไปทางท้ายผล ผลหนึ่ง ๆ มี 2-3 กลีบ เป็นส่วนมากเมื่อดิบมีรสฝาดและเปรี้ยว เมื่อสุกจะมีรสหวานอมเปรี้ยว เนื้ออ่อน บาง กลิ่นหอม ฉ่ำน้ำ ลักษณะใกล้เคียงกับสละ แต่ผลป้อมกว่า เมล็ดใหญ่กว่า สีจางกว่า เนื้อจะออกสีอมส้มมากกว่า 
ระกำเป็นพืชที่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี เจริญเติบโตและให้ผลผลิต ได้ทั่วไปในที่ดอนและชุ่มชื้น ระกำเป็นพืชที่ชอบร่มเงาปกคลุม ดังนั้นชาวสวนจึงนิยม ปลูกพืชขนาดใหญ่อื่น ๆ ให้ร่มเงาแก่ระกำ ระกำจะให้ผลผลิตมากในช่วงเดือนพฤษภาคม - มิถุนายน ระกำเป็นพืชขึ้นทั่วไป ในพื้นที่ป่าของจังหวัดตราด จันทบุรี และระยอง ต่อมาได้มีการนำระกำมาปลูกในสวน และปรับปรุงพันธุ์ให้เป็นพันธุ์ดีขึ้น โดยเฉพาะ จังหวัดตราด เกษตรกรนิยมปลูกระกำกันมาก จนเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่า คือ "ระกำหวานเมืองตราด" ซึ่งจะมีการจัดงานเทศกาลระกำหวานเป็นประจำทุกปี   

**การใช้ประโยชน์**
ระกำรับประทานเป็นผลไม้สด และนำมาปรุงรสเปรี้ยวในอาหาร เช่น น้ำพริก ต้มยำ ต้มส้ม ข้าวยำ และอาหารหวาน เช่น น้ำระกำ ระกำลอยแก้ว ไม้ของต้นระกำเมื่อลิดเอาหนามออกใช้กั้นทำเป็นฝาบ้าน ปอกเปลือกไม้ระกำออก เนื้อของไม้ระกำ ใช้ทำจุกขวดน้ำได้ ผิวระกำนำมาสกัดน้ำมันระกำได้

**ความสำคัญทางเศรษฐกิจ**
ระกำเป็นพืชที่ทำรายได้ให้แก่เกษตรกรค่อนข้างสูง ราคาของระกำต่อกิโลกรัม ขึ้นอยู่กับคุณภาพ ของระกำ ระกำที่มีรสหวานหอม มีเนื้อมาก ราคาจะเหลือกิโลกรัมละ 30-50 บาท ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปริมาณผลผลิตในแต่ละปีด้วย จึงนับได้ว่า ระกำเป็นพืชที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจของจังหวัดตราด


**อ้างอิง**
 นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. ระกำ ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 187 - 189
หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:สกุลสละ
อี-2 ฮ็อคอาย

right
อี-2 ฮ็อคอาย (E-2 Hawkeye)  อี-2 เป็นเครื่องบินที่มีจานโดมอยู่บริเวณกลางลำตัวเพื่อใช้เตือนภัยประจำเรือบรรทุกอากาศยาน เครื่องต้นแบบเริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม  ค.ศ. 1960 และเริ่มประจำกองทัพเรือสหรัฐฯในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1964  

**รายละเอียด อี-2 ฮ็อคอาย**
right- ผู้สร้าง บริษัทกรัมแมน แอโรสเปส คอร์ปอเรชั่น (สหรัฐอเมริกา)- ประเภท แจ้งเตือนภัยล่วงหน้า ประจำเรือบรรทุกอากาศยาน เจ้าหน้าที่ 5 นาย- เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด อัลลิสัน ที 56-เอ-425 กำลังเครื่องละ 4,910 แรงม้า 2 เครื่อง- กางปีก24.56 เมตร- เส้นผ่าศูนย์กลางเรโดม 7.32 เมตร- ยาว 17.55 เมตร- สูง 5.59 เมตร- พื้นที่ปีก 65 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า 17,240 กิโลกรัม- น้ำหนักเชื้อเพลิงสูงสุด 5,624 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 23,391 กิโลกรัม- อัตราเร็วขั้นสูง 602 กิโลเมตร/ชั่วโมง- อัตราเร็วเดินทาง 500 กิโลเมตร/ชั่วโมง- เพดานบินใช้งาน 9,390 เมตร- ระยะทางวิ่งขึ้น 576 เมตร- ระยะทางวิ่งขึ้น พ้น 15 เมตร 768 เมตร- พิสัยบิน 2,583 กิโลเมตร


**อ้างอิง**
หมวดหมู่:อากาศยานบนเรือบรรทุกเครื่องบิน
หมวดหมู่:เครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า
ค้อ

ค้อ (Livistona speciosa) หรือบะก๊อ ภาษากะเหรี่ยงเรียก โลหล่า มีถิ่นกำเนิดที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นปาล์มต้นเดี่ยว ชอบขึ้นอยู่บนภูเขา ขนาดของลำต้นประมาณ 30 เซนติเมตร สูงได้ถึง 25 เมตร ใบเป็นรูปพัด จักเว้าลึกไม่ถึงครึ่งตัวใบ จีบเวียนรอบใบสวยงาม ใบอ่อนสีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกช่อดอกออกระหว่างกาบใบ ช่อยาว 1.50 เมตร ผลกลมรี ขนาด 2 เซนติเมตร ผลแก่สีเขียวคล้ำ ผลสุกรับประทานได้ ใบตากแห้งใช้มุงหลังคา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สกุลค้อ
หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:พืชที่ใช้ทำของใช้