Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ประเทศเวียดนามในโอลิมปิก

ประเทศเวียดนาม ได้เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ.1952-1972 เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันของเวียดนามใต้,1980-ปัจจุบัน เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันของประเทศเวียดนาม) ซึ่งเวียดนามได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมตลอดทุกการแข่งขัน ยกเว้นใน โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีอัล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ ลอสแอนเจลิส
นักกีฬาเวียดนามได้เหรียญทั้งหมด 5 เหรียญ นับตั้งแต่ประเทศเวียดนามส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก

**เหรียญรางวัล**

**แบ่งตามปีการแข่งขัน**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**
} 
8 
0 
0 
0 
0 
−
1956 
6 
0 
0 
0 
0 
−
1960 
3 
0 
0 
0 
0 
−
1964 
16 
0 
0 
0 
0 
−
1968 
9 
0 
0 
0 
0 
−
1972 
2 
0 
0 
0 
0 
−
1976 
ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน
1980 
35 
0 
0 
0 
0 
−
1984 
ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน
1988 
10 
0 
0 
0 
0 
−
1992 
7 
0 
0 
0 
0 
−
1996 
6 
0 
0 
0 
0 
−
2000 
7 
0 
1 
0 
1 
64
2004 
11 
0 
0 
0 
0 
−
2008 
13 
0 
1 
0 
1 
72
2012 
18 
0 
0 
0 
0 
79
2016 
23 
1 
1 
0 
2 
48
2020 
18 
0 
0 
0 
0 
−
2024 
16 
0 
0 
0 
0 
−
2028 
เหตุการณ์ในอนาคต
2032
รวม 
0 
2 
0 
2 
98

**โอลิมปิกฤดูหนาว**
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว

**แบ่งตามชนิดกีฬา**

**นักกีฬาเวียดนาม**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศเวียดนามในพาราลิมปิก- รายชื่อผู้เชิญธงชาติเวียดนามในโอลิมปิก- รายชื่อนักกีฬาเวียดนามที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

เวียดนาม
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิก

ประเทศอิหร่าน ชื่ออย่างเป็นทางการคือ สาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่าน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1900 อิหร่านได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ยกเว้นในปี ค.ศ. 1980 และ 1984 เนื่องจากการคว่ำบาตรทางการเมือง อิหร่านยังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวหลายครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956
อิหร่านได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 18 ครั้งแล้ว อิหร่านเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อน 9 ครั้งและได้รับ 4 เหรียญทองก่อนการปฏิวัติในปี ค.ศ. 1979 อิหร่านยังเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อน 9 ครั้งและได้รับเหรียญทอง 20 เหรียญหลังการปฏิวัติ
เฟรย์ดูน มัลคอม นักฟันดาบที่เข้าร่วมการแข่งขันเอเป้ในโอลิมปิกฤดูร้อนปี ค.ศ. 1900 เป็นผู้แข่งขันกีฬาโอลิมปิกชาวอิหร่านคนแรก นักกีฬาชาวอิหร่านได้รับรางวัลทั้งหมด 76 เหรียญ ทั้งหมดคือกีฬามวยปล้ำ ยกน้ำหนัก เทควันโด กรีฑา ยิงปืน และคาราเต้ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของอิหร่านก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1947

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศอิหร่านในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

อิหร่าน
ประเทศลิเบียในโอลิมปิก

ประเทศลิเบีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 และส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนส่วนใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ประเทศลิเบียคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ร่วมกับประเทศอื่น ๆ ในทวีปแอฟริกา และคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ด้วย ลิเบียไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
จนถึงปัจจุบัน ไม่มีนักกีฬาชาวลิเบียคนใดที่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของลิเบียก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2505 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี 2506

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศลิเบียในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

ลิเบีย
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิก

ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1900 อาร์เจนตินาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งต่อ ๆ ไปทั้งหมด ยกเว้นในปี ค.ศ. 1904, 1912 และประเทศอาร์เจนตินาคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกมอสโกเนื่องจากการสนับสนุนสหรัฐ ในปี ค.ศ. 1980 เข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาวในปี ค.ศ. 1928, 1948, 1952 และต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960
อาร์เจนตินาเป็นหนึ่งใน 12 ประเทศ ซึ่งเป็นประเทศเดียวจาก ไอโบดร-อเมริกา ผู้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ในปี พ.ศ. 2437 โดยมีสภาบริหารชุดแรกคือ โฮเซ่ เบนจามิน ซูเบียอูร ซึ่งดำรงตำแหน่งดังกล่าวจนถึงปี พ.ศ. 2450 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ สำหรับอาร์เจนตินาถูกสร้างขึ้นและได้รับการยอมรับในปี พ.ศ. 2466 ประเทศอาร์เจนตินาประสบความสำเร็จในช่วง พ.ศ. 2467-2495 โดยได้รับเหรียญทองอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในทุกการแข่งขัน
เริ่มต้นด้วยโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 อาร์เจนตินาประสบปัญหาการเสื่อมถอยโดยรวม สถานการณ์ที่ถึงจุดวิกฤตที่สุดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และ 1984 ในเกมเหล่านั้น อาร์เจนตินาไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศอาร์เจนตินาได้รับเหรียญทองเป็นครั้งแรกหลังจาก 52 ปี ปี พ.ศ. 2547 ยังเป็นจุดที่อาร์เจนตินาเอาชนะประเทศเพื่อนบ้านอย่างบราซิลในฐานะประเทศในอเมริกาใต้ที่มีเหรียญทองและเหรียญรางวัลรวมมากที่สุด การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่บราซิลเป็นเจ้าภาพในปี ค.ศ. 2016 มีตัวแทนจากอาร์เจนตินาที่มากที่สุด มีนักกีฬา 213 คน และได้รับเหรียญทอง 3 เหรียญเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 รวมถึงคนแรกที่เป็นผู้หญิงด้วย
นักกีฬาชาวอาร์เจนตินาได้รับรางวัลทั้งหมด 77 เหรียญในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 24 เหรียญเหล่านี้ได้มาในกีฬามวยสากล อาร์เจนตินาได้รับเหรียญรางวัลในกีฬานี้มากกว่ากีฬาอื่น ๆ ประเทศยังไม่ได้รับเหรียญใด ๆ ในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
บัวโนสไอเรสเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศอาร์เจนตินาในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

อาร์เจนตินา
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิก

ประเทศบาฮามาส เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2495 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน ประเทศบาฮามาสไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวใด ๆ
นักกีฬาชาวบาฮามาสได้รับรางวัลทั้งหมด 16 เหรียญ ทั้งหมดนี้เป็นประเภทกรีฑาและเรือใบ บาฮามาสได้รับเหรียญโอลิมปิกมากกว่าประเทศอื่น ๆ ที่มีประชากรไม่ถึงหนึ่งล้าน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของบาฮามาสคือคณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาสและก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2495

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศบาฮามาสในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

บาฮามาส
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิก

ประเทศบาห์เรน ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 10 ครั้ง พวกเขาไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
เหรียญโอลิมปิกของบาห์เรนทั้งหมดได้รับรางวัลจากนักวิ่งระยะไกลชาวแอฟริกันที่ได้รับสัญชาติ เหรียญรางวัลแรกของประเทศเป็นเหรียญทองแดงในการวิ่ง 1,500 เมตรหญิง โดย มัรยัม ยูซุฟ จามาล อดีตชาวเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน ไอโอซีจัดสรรเหรียญรางวัลใหม่ในการแข่งขันวิ่ง 1,500 เมตรหญิง เนื่องจากผู้ชนะเลิศเหรียญทองและเงิน อัสลี กาเคียร์ อัลพเทกิ้น และ กัมเซ บูลุต ถูกตัดสิทธิ์ และผู้ชนะเลิศเหรียญทองแดง จามาลได้ขึ้นสู่ตำแหน่งเหรียญทอง สี่ปีต่อมาในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ริโอ ค.ศ. 2016 ผู้หญิงชาวเคนยาสองคนได้รับเหรียญทองและเงินเหรียญแรกของบาห์เรน รูธ เจเบต ในการวิบากระยะทาง 3000 เมตร และ ยูนีซ เคิร์วา ในการวิ่งมาราธอน ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ราชิด รามซี อดีตชาวโมร็อกโก เดิมเคยได้รับรางวัลเหรียญทองประเภทกรีฑาประเภทชาย 1,500 เมตร แต่ต่อมาถูกถอดออกเนื่องจากละเมิดการใช้สารกระตุ้น

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศบาห์เรนในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

บาห์เรน
ประเทศบังกลาเทศในโอลิมปิก

ประเทศบังกลาเทศ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 โดยบังคลาเทศแข่งขันเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียก่อนปี ค.ศ. 1947 และปากีสถานก่อนปี ค.ศ. 1972 ประเทศบังกลาเทศไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลในโอลิมปิกฤดูร้อนและไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
ในปี ค.ศ. 2016 สิทดิเกอร์ เราะห์มาน กลายเป็นชาวบังคลาเทศคนแรกที่ผ่านเข้ารอบการแข่งขันกอล์ฟโอลิมปิก และบังกลาเทศส่งนักกีฬา 7 คนไปแข่งขันมากกว่าปีอื่น ๆ ประเทศบังกลาเทศได้ส่งตัวแทนอื่น ๆ ไปแข่งขันด้วยกระบวนการไวด์การ์ด บังกลาเทศมีประชากรประมาณ 170 ล้านคน เป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลกที่ไม่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิก
วาลี อุลละห์ หัวหน้าสมาคมกีฬาโอลิมปิกแห่งบังคลาเทศกล่าวว่าเศรษฐกิจที่อ่อนแอของบังคลาเทศมีสาเหตุมาจากผลงานด้านกีฬาที่ย่ำแย่

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศบังกลาเทศในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

บังกลาเทศ
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิก

ประเทศบาร์เบโดส เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแต่ละประเภทตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่บาร์เบโดสเข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยชาวอเมริกันและไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเลย เหรียญโอลิมปิกเพียงเหรียญเดียวของประเทศคือเหรียญทองแดงที่ชนะโดยนักวิ่งระยะสั้น โอบาเดล ทอมป์สัน ในการวิ่ง 100 เมตรชายในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
บาร์เบโดสเข้าแข่งขันโดยเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐอินเดียตะวันตกในปี พ.ศ. 2503 เจมส์ เวดเดอร์เบิร์น นักกีฬาชาวบาร์เบโดสเป็นส่วนหนึ่งของทีมวิ่งผลัด 4 × 400 เมตร ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในปีนั้น

**เส้นเวลาการเข้าร่วมแข่งขัน**

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศบาร์เบโดสในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

บาร์เบโดส
ประเทศเบลีซในโอลิมปิก

ประเทศเบลีซ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน ประเทศเบลีซไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1972 เบลีซเป็นที่รู้จักจากชื่ออาณานิคมของบริติชฮอนดูรัส
ณ ค.ศ. 2018 นักกีฬาจากเบลีซยังไม่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของเบลีซก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2510 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปีเดียวกัน

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศเบลีซในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

เบลีซ
เบอร์มิวดาในโอลิมปิก

เบอร์มิวดา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 และได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 เบอร์มิวดาได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992
ด้วยเหรียญทองของฟลอรา ดัฟฟี่ในการแข่งขันไตรกีฬาหญิงในปี พ.ศ. 2564 เบอร์มิวดาจึงเป็นประเทศที่เล็กที่สุดในโลกตามจำนวนประชากรที่ได้รับเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 พวกเขาเป็นประเทศที่เล็กที่สุดตามจำนวนประชากรที่จะได้รับเหรียญรางวัลรวม อย่างไรก็ตาม บันทึกดังกล่าวสิ้นสุดลงเมื่อ อเลสซานดร้า เปริลิ ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงสำหรับซานมารีโนจากกีฬายิงปืนแทร็ปในปี พ.ศ. 2564
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสำหรับเบอร์มิวดาก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2478 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 2479

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศเบอร์มิวดาในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

เบอร์มิวดา
ประเทศโบลิเวียในโอลิมปิก

ประเทศโบลิเวีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 ประเทศโบลิเวียได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ประเทศโบลิเวียยังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวหลายครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499
จนถึงปัจจุบัน ไม่มีนักกีฬาจากโบลิเวียคนใดที่เคยได้รับรางวัลเหรียญโอลิมปิก ทำให้เป็นประเทศเดียวในอเมริกาใต้ที่ยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศโบลิเวียในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

โบลิเวีย
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิก

ประเทศแคนาดา ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งและการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนเกือบทุกรายการนับตั้งแต่เปิดตัวในปี พ.ศ. 1900 ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ซึ่งร่วมคว่ำบาตร แคนาดาได้รับเหรียญอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้งที่มีการแข่งขัน คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งแคนาดา (COC) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศแคนาดา
ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ประเทศแคนาดาได้รับเหรียญทองมากกว่าประเทศอื่นที่เข้าแข่งขันเป็นครั้งแรก

**เจ้าภาพการแข่งขัน**
แคนาดาเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2 ครั้ง คือ โอลิมปิกฤดูหนาว 1988 ในเมืองแคลกะรี และโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ในเมืองแวนคูเวอร์

**การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพที่ไม่ได้รับคัดเลือก**

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศแคนาดาในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

แคนาดา
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิก

หมู่เกาะเคย์แมน เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1976 และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในแต่ละครั้งตั้งแต่นั้นมา โดยขาดโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ไปเพียงรายการเดียวเท่านั้น โดยเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน หมู่เกาะเคย์แมนยังไม่ได้รับเหรียญโอลิมปิกใด ๆ
หลังจากได้รับเอกราชจากจาเมกาในปี พ.ศ. 2505 หมู่เกาะเคย์แมนกลายเป็นดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษที่แยกจากกัน คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเคย์แมนก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และได้รับการยอมรับในปี พ.ศ. 2519
หมู่เกาะเคย์แมนเปิดตัวการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 หมู่เกาะเคย์แมนในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

หมู่เกาะเคย์แมน
ประเทศชาดในโอลิมปิก

ประเทศชาด ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกรายการที่จัดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2507 ถึง 2515 (ร่วมคว่ำบาตรการแข่งในปี พ.ศ. 2519 และ 2523) และตั้งแต่ พ.ศ. 2527 ถึง 2567 ชาดยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และยังไม่มีนักกีฬาจากชาดเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศชาดในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

ชาด
ประเทศชิลีในโอลิมปิก

ประเทศชิลี เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนและกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวส่วนใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
นักกีฬาชาวชิลีได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด 13 เหรียญ โดยเทนนิสเป็นกีฬาที่สร้างเหรียญรางวัลสูงสุด
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของชิลีก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2477

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศชิลีในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

ชิลี
ประเทศจีนในโอลิมปิก

ประเทศจีน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 เป็นครั้งแรกในนามของสาธารณรัฐจีน (ROC) จนถึงโอลิมปิกฤดูหนาว 1976 จากนั้นจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) ครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952

**เจ้าภาพ**
สาธารณรัฐประชาชนจีนเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งโอลิมปิกเพียงครั้งเดียวที่กรุงปักกิ่ง และจะเป็นเจ้าภาพอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ซึ่งจะทำให้ปักกิ่งเป็นเมืองแรกในโลกที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันทั้งโอลิมปิดฤดูร้อนและฤดูหนาวในเมืองเดียวกัน

**การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพที่ไม่ได้รับคัดเลือก**

**ภาพรวมการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิก**

**ลำดับการเข้าร่วมแข่งขัน**

**ประเทศจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน**

**ประเทศจีนในโอลิมปิกฤดูหนาว**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
จีน
หมวดหมู่:ประเทศจีน
จีนไทเปในโอลิมปิก

จีนไทเป หรือ "ไต้หวัน" ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ในฐานะสาธารณรัฐจีน ในช่วงแรกเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนในนามของ "จีน" ภายหลังจากสงครามกลางเมืองจีน สาธารณรัฐจีนได้หนีไปยังเกาะไต้หวัน และมีเพียงนักกีฬาจากเกาะไต้หวันเท่านั้นที่ร่วมทีมดังกล่าวนับแต่นั้นมา สาธารณรัฐจีนได้คว่ำบาตรโอลิมปิกโดยเริ่มจากโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และกลับมาเข้าร่วมการแข่งขันอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูหนาว 1984 แต่ต้องใช้ชื่อ จีนไทเป เพราะถูกแรงกดดันทางการเมืองจากสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) เนื่องด้วยนโยบายจีนเดียว

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**
 cite web |title=Olympic Medal Winners |publisher=International Olympic Committee |url=http://www.olympic.org/uk/athletes/results/search_r_uk.asp |accessdate=2007-12-18- accessdate=2007-12-18

**ดูเพิ่ม**
 จีนไทเปในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

จีนไทเป
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิก

ประเทศไอวอรี่โคสต์ (หรือที่รู้จักในชื่อ โกตดิวัวร์ ซึ่งเป็นชื่อทางการของไอโอซี) ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทั้งหมดที่จัดขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ยกเว้นใน พ.ศ. 2523 ซึ่งได้คว่ำบาตรเพื่อประท้วงการรุกรานอัฟกานิสถานของสหภาพโซเวียต โกตดิวัวร์ได้รับเหรียญเงินครั้งแรกในกรีฑาประเภทวิ่ง 400 เมตรชายใน ค.ศ. 1984 และใน ค.ศ. 2016 โกตดิวัวร์ได้รับรางวัลเหรียญทองและเหรียญทองแดงครั้งแรกในกีฬาเทควันโด ไม่มีนักกีฬาจากโกตดิวัวร์เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศโกตดิวัวร์ในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

โกตดิวัวร์
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิก

ประเทศอียิปต์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1912 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนส่วนใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เช่นเดียวกับกัมพูชา อิรัก และเลบานอน อียิปต์ร่วมคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 เพื่อประท้วงการรุกรานอียิปต์ของอิสราเอล อังกฤษ และประเทศฝรั่งเศสในสงครามสุเอซ อย่างไรก็ตาม กีฬาขี่ม้าสำหรับการแข่งขันปี ค.ศ. 1956 จัดขึ้นที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เมื่อห้าเดือนก่อนหน้าแล้ว (เนื่องจากระเบียบการกักกันสัตว์ของออสเตรเลีย) และนักขี่ม้าชาวอียิปต์สามคนเข้าร่วมแข่งขันที่นั่น อียิปต์ถอนตัวจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 หลังจากสามวันของการแข่งขันเพื่อเข้าร่วมการคว่ำบาตรแอฟริกันเพื่อตอบสนองต่อการมีส่วนร่วมของนิวซีแลนด์ซึ่งยังคงมีการเชื่อมโยงด้านกีฬากับการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ อียิปต์ยังได้เข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยสหรัฐอเมริกาเพื่อประท้วงการรุกรานอัฟกานิสถานของสหภาพโซเวียต อียิปต์เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเป็นนักสกีลงเขาเพียงคนเดียวในปี ค.ศ. 1984
นักกีฬาชาวอียิปต์ได้รับรางวัลทั้งหมด 41 เหรียญ โดยยกน้ำหนักเป็นกีฬาที่ประสบความสำเร็จได้รับเหรียญสูงสุด
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของอียิปต์คือ คณะกรรมการโอลิมปิกอียิปต์และก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1910

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**โอลิมปิกฤดูหนาว**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศอียิปต์ในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

อียิปต์
ประเทศเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิก

ประเทศเอลซัลวาดอร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้งนับแต่นั้น ยกเว้นการแข่งขันที่จัดขึ้นในปี พ.ศ. 2519 และ 2523 เมื่อประเทศเข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยสหรัฐ เพื่อประท้วงการรุกรานอัฟกานิสถานของสหภาพโซเวียต ประเทศเอลซัลวาดอร์ไม่เคยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว เอลซัลวาดอร์ไม่ได้รับเหรียญรางวัลในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกใด ๆ
นักกีฬาจากเอลซัลวาดอร์ได้เป็นตัวแทนประเทศของตนในกีฬา 13 รายการ นักกีฬาชาวซัลวาดอร์ทั้งหมด 118 คนได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก โดยกีฬาว่ายน้ำ (นักกีฬา 28 คน) และกรีฑา (นักกีฬา 27 คน) ได้รับความสนใจมากที่สุดจากเอลซัลวาดอร์
โคมิตี โอลิมปิโค เดอ เอลซัลวาดอร์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 1925 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 1938

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศเอลซัลวาดอร์ในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

เอลซัลวาดอร์
ประเทศกาบองในโอลิมปิก

ประเทศกาบอง ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 8 ครั้ง พวกเขาไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2012 กาบองได้รับเหรียญโอลิมปิกครั้งแรก โดย แอนโธนี่ โอบาเม คว้าเหรียญเงินในกีฬาเทควันโด (รุ่นน้ำหนัก +80 กิโลกรัม ชาย) ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

**สรุปเหรียญรางวัล**

**โอลิมปิกฤดูร้อน**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ประเทศกาบองในพาราลิมปิก

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์ทางการ

กาบอง
แม่แบบ:สร้างปีคศ

== วิธีใช้**
รูปแบบการใช้งานเหมือน สร้างปี แต่เป็นปีคริสต์ศักราช
สำหรับบทความสถานที่ ให้ใส่:
เช่น - ใช้ "ปีที่เริ่มก่อสร้างเท่านั้น" อาจถือปีที่วางศิลาฤกษ์ก็ได้- ปีที่สร้างเสร็จ หรือ ปีที่เปิดใช้งาน หรือ ปีที่เริ่มเปิดอย่างเป็นทางการ ให้ใช้ เสร็จปีคศ

**ดูเพิ่ม**
 แม่แบบ:เสร็จปีคศ- แม่แบบ:สร้างปี- แม่แบบ:เสร็จปี- แม่แบบ:ปีสิ่งก่อสร้าง
หมวดหมู่:แม่แบบวิกิพีเดียการแบ่งตามปี
ระบำซาลองโก

ภาพ “ระบำซาลองโก” โดยอรี เชฟ์แฟร์
ระบำซาลองโก (Χορός του Ζαλόγγου, Horós tou Zalóngou, Dance of Zalongo) หมายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์กรีก และ ของระบำเพื่อการฉลองโอกาสดังกล่าว ระหว่างสงครามระหว่างซูลีโอทีสและอาลี ปาชา หมู่บ้านซูลีที่พ่ายแพ้ก็ถูกกวาดต้อนผู้คนออกจากเมือง ในบรรดากลุ่มผู้ที่ถูกไล่ต้อนก็มีสตรีชาวซูลียี่สิบสองคนและลูกที่ตกอยู่ในวงล้อมของทหารออตโตมันในบริเวณเทือกเขาซาลองโกในภูมิภาพเอพิรัสเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1803 เมื่อหมดหนทางสตรีชาวซูลีก็โยนลูกลงไปในหุบเหว ก่อนที่ตนเองจะกระโดดตามลงไปเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการถูกจับกุมโดยทหารออตโตมันไปเป็นทาส ตามตำนานที่เล่าขานกันกล่าวว่าสตรีชาวซูลีร้องเพลงและเต้นรำไปในขณะที่ทำการฆ่าตัวตายหมู่ทีละคน ในปัจจุบันก็ได้มีการสร้างอนุสรณ์สถานขึ้น ณ บริเวณที่มีการกระโดดหน้าผาเพื่อเป็นการเตือนความทรงจำ นอกจากนั้นก็ยังมีการเต้นระบำที่เป็นที่นิยมกันที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวที่เป็นที่รู้จักกันทั้งในประเทศกรีซและประเทศตุรกี
เหตุการณ์นี้ไม่นานก็เป็นที่รู้กันในยุโรป ในปี ค.ศ. 1827 จิตรกรฝรั่งเศสอรี เชฟ์แฟร์ (ค.ศ. 1795–ค.ศ. 1858) ก็ได้เขียนจิตรกรรมศิลปะจินตนิยมของเหตุการณ์ชื่อ “สตรีแห่งซูลี” ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส

**เพลง**

**ดูเพิ่ม **
 ระบำมรณะ 
หมวดหมู่:การฆ่าตัวตาย
หมวดหมู่:การเต้นรำ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
อาซาเดห์ ชาฟิก

อาซาเดห์ ชาฟิค เก 
(พ.ศ. 2494 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554) เป็นพระธิดาในเจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี กับอะห์มัด ชาฟิก ชาวอียิปต์ โดยเจ้าหญิงอัชราฟ พระชนนีในอาซาเดห์เป็นพระขนิษฐาฝาแฝดในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์องค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน 
ภายหลังการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยในอิหร่าน อาซาเดห์ได้ทำการต่อต้านการปกครองอิหร่านของอยาตุลเลาะห์ โคมัยนีในต่างประเทศ โดยอาศัยในคฤหาสน์ดูปง (Villa Dupont) กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส อาซาเดห์ทำงานทางด้านสิทธิมนุษยชน และช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวอิหร่านในประเทศตุรกี ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสทั้งหมดสองครั้ง โดยครั้งสุดท้ายได้สมรสกับอดีตพนักงานชาวอิหร่าน โดยบุตรเพียงคนเดียวจากการสมรสครั้งแรกคือ คัมราน ชาฟิก (Kamran Shafiq) หรือ คาเมรอน ปาห์ลาวี ชาฟิก (Cameron Pahlavi) และต่อมาเจ้าหญิงได้ทำการขายคฤหาสน์ดูปงในภายหลัง
อาซาเดห์ ชาฟิก ได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ณ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว สิริอายุ 60 ปี

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลจากเตหะราน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ปาห์ลาวี
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งเม็ดเลือดขาว
เญอ

เญอ  
ชนเผ่าเญอนั้นเป็นชนเผ่าย่อยของเผ่าส่วย โดย ผิดเพี้ยนจากภาษาส่วนไปนิดเดียวเนื้อจากมีความใกล้ชิดคนลาวมากกว่าเผ่าส่วนั้นเอง แต่มี เอกลัษณ์ของตัวเองสูง จากการแต่งกายและภาษาพูด
ในขณะเดียวกันกลุ่มชาติพันธุ์เยอสามารถปรับเปลี่ยนวัฒนธรรมความเป็นอยู่ของตนเองตามสภาพแวดล้อมได้ง่าย แต่ยังพบเอกลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์เยอที่ยังคงอยู่ เช่น การเล่าเรื่องเพื่อถ่ายทอดเหตุการณ์ในอดีตจากรุ่นสู่รุ่นในรูปแบบของตำนานหรือนิทาน นอกจากจะแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเหตุการณ์นั้นๆ ยังแสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ ประเพณี และวิถีชีวิตของชาวเยอที่สอดแทรกในตำนานหรือนิทานอีกด้วย ตลอดจนความรักสามัคคีกลมเกลียวกันในกลุ่มชาวเยอที่มักจะทำอะไรตามกันเป็นกลุ่ม เช่น  การค้าขายกับคนต่างถิ่น ก็มักจะรับฟังความเห็นของชาวเยอด้วยกัน ถ้าขายของก็ขายราคาเดียวกัน ต่อรองไม่ได้ เมื่อซื้อสินค้าอะไรก็มักซื้อตามกัน หรือการไปประกอบกิจกรรมตามสถานที่ต่างๆ ก็มักไปเป็นกลุ่มก้อน ตัวอย่างเช่น การไปฟังหมอลำในงานบุญ เมื่อชาวเยอเห็นว่าสมควรกลับก็จะเรียกกันว่า เป๊าะ จีเจา (ไป กลับบ้าน) ชาวเยอก็ลุกกลับบ้านไปพร้อมกัน เป็นต้น
จังหวัดปุย-เดอ-โดม

ปุย-เดอ-โดม (Puy-de-Dôme; Puèi Domat, Puèi de Doma) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดปุย-เดอ-โดมตั้งตามชื่อภูเขาไฟที่มีชื่อเสียงที่ดับไปแล้วชื่อภูเขาปุยเดอโดม ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ โดยมีแกลร์มง-แฟร็องเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 662,152 คน
ปุย-เดอ-โดมเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดโอแวร์ญ เดิมชื่อมงดอร์ (Mont d'Or) หรือภูเขาทอง แต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดปุย-เดอ-โดม ได้แก่ อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งแกลร์มง-แฟร็อง

**ประชากร**
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
fr  เว็บไซต์จังหวัด
*fr  เว็บไซต์สภาจังหวัด- en Puy-de-Dome

ปุย-เดอ-โดม
หมวดหมู่:มาซิฟซ็องทราล
จังหวัดโอต-มาร์น

โอต-มาร์น (Haute-Marne) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโอต-มาร์นตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำมาร์น ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศสโดยมีโชมงเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 172,512 คน
โอต-มาร์นเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดช็องปาญ บูร์กอญ ลอแรน และฟร็องช์-กงเต
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-มาร์นได้แก่ ปราสาทกร็องฌาร์แด็งที่เมืองฌวงวีล สร้างโดยโกลด ดุ๊กแห่งกีซ ระหว่าง ค.ศ. 1533 ถึง ค.ศ. 1546

**ประชากร**
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:

**ดูเพิ่ม**
 แคว้นกร็องแต็สต์ - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 fr  เว็บไซต์จังหวัด- fr  เว็บไซต์สภาจังหวัด- en Haute-Marne- en  Official Tourist Board website

โอต-มาร์น
จังหวัดแมเนลัวร์

แมเนลัวร์ (Maine-et-Loire, LL-Q150 (fra)-GrandCelinien-Maine-et-Loire.wav) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีอ็องเฌเป็นเมืองหลวง
แมเนลัวร์ที่เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 เดิมชื่อมาแยเนลัวร์ แต่เปลี่ยนเป็นแมเนลัวร์ใน ค.ศ. 1791 แมเนลัวร์ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดแมน ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดแมเนลัวร์มีประชากร 818,273 คน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแมเนลัวร์ ได้แก่ ปราสาทโซมูร์, แอบบีฟงเตอวโร และปราสาทมงเทรย-เบแล

**ประชากร**
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:

**ดูเพิ่ม **
 แคว้นเปอีเดอลาลัวร์ - หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 fr  เว็บไซต์จังหวัด- fr  เว็บไซต์สภาจังหวัด date=2024-01-17 - en  Anjou Tourism Board website date=2004-12-09 - short=x

แมเนลัวร์
ดัดเล่ย์

ดัดเล่ย์ (Dudley; ダッドリー) เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ซึ่งเป็นนักมวยสากลชาวอังกฤษ มีบุคลิกเป็นสุภาพบุรุษนักสู้ และมักโยนดอกกุหลาบเสมือนเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว นอกจากนี้ ดัดเล่ย์ ถือเป็นตัวละครมีท่าไม้ตายที่สำคัญอยู่หลายท่า เขาปรากฏตัวครั้งแรกใน สตรีทไฟท์เตอร์ ภาค 3 และหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในภาค ซุปเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV

**ประวัติตามท้องเรื่อง**
ดัดเล่ย์ ถือกำเนิดในตระกูลผู้ดีของอังกฤษที่มั่งคั่ง บิดาของเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เมื่อดัดเล่ย์ยังเด็ก เขามีความปรารถนาที่จะเป็นนักสู้ แต่ครอบครัวของเขากล่าวว่าเขายังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าแข่งขันใดๆ ต่อมา บิดาของเขาประสบคสามล้มเหลวทางธุรกิจ ความสูญเสียนี้เองที่ทำให้เขาใช้เวลาฝึกฝนเพื่อเป็นนักมวยอาชีพเพื่อกอบกู้ทรัพย์สินขึ้นมาใหม่ ดัดเล่ย์เติบใหญ่จนเป็นนักมวยที่น่าเกรงขามทั้งร่างกายจนถึงทักษะต่างๆ และเขาได้ประสบความสำเร็จในการนำครอบครัวกลับคืนสู่ความมั่งคั่งอีกครั้งหนึ่ง แม้จะมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น ดัดเล่ย์ก็ยังคงแสวงหาความสมบูรณ์ด้านการชกมวย และออกจากสังเวียนมวยด้วยภาพลักษณ์ของสุภาพบุรุษ ทั้งนี้ มักมีการเปรียบเทียบอยู่เสมอว่า ริวเป็นซามูไรพเนจร ในขณะที่ดัดเล่ย์เป็นอัศวินที่นิยมการให้เกียรติคู่ต่อสู้

**ข้อมูลจำเพาะ**
 ชื่อ : ดัดเล่ย์ (Dudley)- สัญชาติ : United Kingdom- วันเดือนปีเกิด : 27 มกราคม- ส่วนสูง : 185 ซม.- น้ำหนัก : 101 กก.- กรุ๊ปเลือด : B

**อ้างอิง**
 นิตยสารเกมแม็ค (สนพ.อนิเมทกรุ๊ป)- นิตยสารเมก้า (สนพ.วิบูลกิจ)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "ดัดเล่ย์" -  Official English Website
หมวดหมู่:ตัวละครจากเกมสตรีทไฟท์เตอร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักมวยสากล
หมวดหมู่:ตัวละครชาวสหราชอาณาจักรในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:ตัวละครชายในวิดีโอเกม
มาโคโตะ (สตรีทไฟท์เตอร์)

มาโคโตะ (まこと; Makoto) เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ซึ่งเป็นนักคาราเต้สาวชาวญี่ปุ่น และมีผ้าพันคอเส้นยาวเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว เธอปรากฏตัวครั้งแรกใน สตรีทไฟท์เตอร์ III (เวอร์ชัน 3 rd สไครค์) และหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในภาค ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV ทั้งนี้ชื่อมาโคโตะนี้มีความหมายว่า สัจธรรม

**ประวัติตามท้องเรื่อง**
มาโคโตะ เป็นเด็กหญิงชาวญี่ปุ่น และฉายแววความเก่งกาจขึ้นที่แคว้นโทสะในประเทศญี่ปุ่น เธอได้ทำการฝึกฝนคาราเต้สายรินโดคัง โดยรูปแบบคาราเต้ของเธอคล้ายกับคาราเต้สายโชโตกัน แม้ว่าจะไม่ค่อยมีความรู้ด้านแฟชั่นตามประสาวัยเด็กอย่างเธอ จนในบางครั้งเธอก็รู้สึกเกลียดที่ถูกมองว่าเหมือนเด็กผู้ชาย นอกจากนี้ มาโคโตะยังได้ฝึกฝนทักษะบางอย่างเพื่อหมายที่จะแข่งขันกับอิบูกิ โดยต้องการแสดงฝีมือด้านการต่อสู้จากศาสตร์ที่พวกเธอต่างได้ฝึกฝนมา
ภายหลังจากการเสียชีวิตของบิดา สำนักฝึกฝนของมาโคโตะก็ตกอยู่ในภาวะซบเซาอีกทั้งพี่ชายของเธอได้ตัดสินใจที่จะเป็นนักธุรกิจ โดยทิ้งให้เธอทำการฟื้นฟูโรงฝึกให้กลับมาเกียรติดังเดิมตามลำพัง สิ่งที่ทำให้เกิดความน่าตกใจสำหรับโรงฝึกนั่นคือการที่เธอได้เข้าร่วมการแข่งขัน S.I.N. ทัวร์นาเมนท์ เป็นครั้งแรกในซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV โดยมุ่งหวังที่จะนำเงินรางวัลมาตกแต่งโรงฝึกอีกครั้ง ในระหว่างการแข่งขันดังกล่าว เธอได้เผชิญหน้าและต่อสู้กับเฟยหลง โดยหวังว่าจะเป็นการสร้างชื่อเสียงให้กับสำนักรินโดคังไปในตัว ภายหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลงเธอมีความต้องการที่จะล้มฝ่ายตรงข้ามให้ได้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้รับเงินรางวัลจากสปอนเซอร์ ในขณะที่เซธถูกกำจัดและองค์กร S.I.N. ได้แตกสลายลง เธอจึงตัดสินใจที่จะบูรณะโรงฝึกของพ่อเธอขึ้นใหม่ด้วยมือของเธอเอง ตลอดจนจะสร้างรายได้ด้วยวิถีแบบดั้งเดิม
ในช่วงก่อนหน้านี้ เธอมีโอกาสได้พบกับริว และท้าให้ต่อสู้กับเธอโดยหมายที่จะสร้างชื่อเสียงให้กับโรงฝึกของเธอเช่นกัน ภายหลังจากการสู้กับริวแล้ว ได้มีการประชาสัมพันธ์ดึงดูดกลุ่มลูกศิษย์มายังโรงฝึกของเธอ แต่เป็นที่น่าเสียดาย ที่เธอมีเกณฑ์การรับลูกศิษย์ที่ค่อนข้างเข้มงวด ซึ่งยังคงไม่มีลูกศิษย์คนใดอยู่ฝึกฝนได้อย่างถาวรจนถึงปัจจุบัน

**อ้างอิง**
 นิตยสารเกมแม็ค (สนพ.อนิเมทกรุ๊ป)- นิตยสารเมก้า (สนพ.วิบูลกิจ)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "มาโคโตะ" -  Official English Website
หมวดหมู่:ตัวละครจากเกมสตรีทไฟท์เตอร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักคาราเต้
หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในวิดีโอเกม
อิบุกิ

อิบุกิ (Ibuki; いぶき) เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ซึ่งเป็นนินจาสาวชาวญี่ปุ่น ผู้ใช้วิชานินจึตสึในการต่อสู้ มีความคล่องแคล่วในการต่อสู้แบบหลอกล่อ และโจมตีแบบต่อเนื่อง เธอปรากฏตัวครั้งแรกใน สตรีทไฟท์เตอร์ ภาค 3 และหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในภาค ซุปเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV ให้เสียงพากย์เวอร์ชันภาษาอังกฤษโดยแคท สตีล และให้เสียงพากย์เวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นโดยยูริ อามาโน่

**ประวัติตามท้องเรื่อง**
อิบุกิ คือหญิงสาวผู้เริ่มออกแววฉายแสงที่มาจากหมู่บ้านนินจา ที่ซ่อนตัวอยู่ห่างจากสังคม ที่แห่งนี้ เธอได้ฝึกฝนวิชานินจึตสึอย่างหนักตั้งแต่เยาว์วัย หลังจากปฏิบัติกิจวัตรประจำวันอย่างต่อเนื่อง เมื่อเธอเดินทางสู่โรงเรียนที่อยู่นอกหมู่บ้าน ก็เป็นการเริ่มต้นในการติดต่อไปมาระหว่างโรงเรียนกับวิถีชีวิตจากชุมชนของเธอ
ในซุปเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV เธอได้แอบหนีออกจากค่ายฝึกภาคฤดูร้อนเพื่อเข้าร่วมแข่งขันศึก S.I.N. ทัวร์นาเมนท์ โดยหวังว่าจะได้พบกับชายที่หล่อเหลาและฝีมือเก่งกาจ เมื่อการแข่งขันเสร็จสิ้น เธอได้ตระหนักว่ากลับเข้าค่ายฝึกนั้นเป็นเวลาที่สายไป และพยายามที่จะแอบกลับโดยให้ดูเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม เธอได้ถูกจับโดยอาจารย์ผู้ฝึกสอนประจำค่าย

**ข้อมูลจำเพาะ**
 ชื่อ : อิบุกิ (いぶき)- สัญชาติ : ญี่ปุ่น- วันเดือนปีเกิด : 6 ธันวาคม- ส่วนสูง : 157 ซม. (ภาค III) 162 ซม. (ภาค ซูเปอร์ IV)- น้ำหนัก : 46 กก.- กรุ๊ปเลือด : A- สิ่งที่ชอบ : มันเผาญี่ปุ่น ,เด็กผู้ชาย กับทานูกิที่เธอเลี้ยง ซึ่งมีชื่อว่า ดอน- สิ่งที่เกลียด : ข้อสอบ

**อ้างอิง**
 นิตยสารเกมแม็ค (สนพ.อนิเมทกรุ๊ป)- นิตยสารเมก้า (สนพ.วิบูลกิจ)

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับอิบุกิ -  Official English Website
หมวดหมู่:ตัวละครจากเกมสตรีทไฟท์เตอร์
หมวดหมู่:ตัวละครวิดีโอเกมที่สามารถเทเลพอร์ต
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในวิดีโอเกม
ปราสาทมงเทรย-เบแล

ปราสาทมงเทรย-เบแล (Château de Montreuil-Bellay,  ฟังเสียง Montreuil-Bellay) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองมงเทรย-เบแลในจังหวัดแมเนลัวร์ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ปราสาทแรกสร้างขึ้นที่ที่เป็นหมู่บ้านกอล-โรมันบนเนินสูงเหนือแม่น้ำตูแอ

**ประวัติ**
ระหว่างสมัยกลางอสังหาริมทรัพย์ของปราสาทประกอบด้วยที่ดินกว่า 4 ตารางกิโลเมตรที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจังหวัด 32 จังหวัดที่ไม่ไกลนักที่เรียกว่า “ล็องฌู” (L'Anjou) ประมุขของมงเทรย-เบแลเดิมเป็นของ “แกลดุแอ็ง เลอ ดานัว” (Gelduin le Danois) หลังจากนั้นก็ตกไปเป็นของ “แบร์แล เลอ วีเยอ” (Berlay le Vieux) ผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางคนแรกของเบแล ในปี ค.ศ. 1025 ปราสาทก็ถูกยึดโดยฟูลก์ แนรา สมาชิกตระกูลแพลนทาเจเน็ท จนฌีโร แบร์แลต้องยอมเป็นดินแดนบริวารระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1100 หลังจากที่พระเจ้าฟิลิปที่ 2 ทรงพ่ายแพ้ต่อฝ่ายอังกฤษการปกครองเบแลก็กลับคืนไปเป็นของกีโยม เดอ เมอเลิงแห่งตระกูลแบร์แล เลอ วีเยออีกครั้ง ในช่วงนี้ก็ได้มีการสร้างเสริมระบบการป้องกันของปราสาทกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยการสร้างกำแพงอันใหญ่โตที่ประกอบเด้วยหอใหญ่สิบสามหอวางซ้อนประสานต่อกัน โดยมีทางเข้าทางเดียวที่สร้างเสริมอย่างแน่นหนา และในช่วงเดียวกันนี้ชื่อปราสาทก็เปลี่ยนเป็นสำเนียงอังกฤษจากบาร์ลีย์เป็นเบแล
ระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1562‑ค.ศ. 1598) เมืองมงเทรย-เบแลก็ถูกปล้นทำลายและเผา แต่ตัวปราสาทอันมั่นคงได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย ความเป็นเจ้าของปราสาทเปลี่ยนมือหลายครั้งรวมทั้งโดยการสมรสกับตระกูลกอเซ-บรีซัก (Cossé-Brissac) ระหว่างสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปราสาทถูกยึดโดยรัฐบาลปฏิวัติและใช้เป็นคุกสำหรับจำขังสตรีผู้ถูกกล่าวหาว่ามีพฤติกรรมเช่นแม่มดหรือเป็นฝ่ายกษัตริย์นิยม
ในปี ค.ศ. 1822 อาเดรียง นีฟว์โล นักธุรกิจจากเมืองโซมูร์ก็ซื้อปราสาทและแบ่งเป็นห้องเช่า ในปี ค.ศ. 1860 บุตรีของนีฟว์โลก็ย้ามาพำนักที่ปราสาทและเริ่มดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ บางห้องก็ทำเป็นแบบ “ทรูบาดูร์” ผู้สืบเชื้อสายจากสามีเป็นเจ้าของปราสาทมงเทรย-เบแลในปัจจุบัน
ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ปราสาท

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Official site date=2006-11-26 .-  Ministry of Culture database entry for Château de Montreuil-Bellay -  Ministry of Culture photos - Photos of Château de Montreuil-Bellay and other Loire castles- History of Montreuil-Balley http://sigot.montreuil.free.fr/historique/historique.htm- Chateau de Montreuil-Balley (Chateau history text in French) http://www.chateau-de-montreuil-bellay.fr/visite-histoire.php date=2011-07-20 - Site non officiel Montreuil Bellay  http://montreuil-bellay-passionnement.fr

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:Montreuilb.JPG
ไฟล์:Castle Montreuil Bellay 2007 01.jpg
ไฟล์:Castle Montreuil Bellay 2007 02.jpg
ไฟล์:Castle Montreuil Bellay 2007 03.jpg
มงเทรย-เบแล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดแมเนลัวร์
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมสมัยกลาง
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ผู้ชนะสิบทิศ (เพลง)

"ผู้ชนะสิบทิศ" เป็นเพลงที่ขับร้องโดยชรินทร์ นันทนาคร ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดย ไสล ไกรเลิศ บันทึกแผ่นเสียงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2497 โดยชื่อแรกเริ่มของเพลงนี้คือ "บุเรงนองรำลึก" ต่อมามีการเสริมเนื้อเพลงบางส่วน และได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ผู้ชนะสิบทิศ"  เพื่อใช้เป็นเพลงประกอบละคร ผู้ชนะสิบทิศ ที่ชรินทร์รับบท จะเด็ด คู่กับสวลี ผกาพันธ์ รับบท ตะละแม่กุสุมา ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม พ.ศ. 2504
หากในสมัยนี้ใครเอาไปร้องในอัลบั้ม อัดเป็นวีซีดีหรือดีวีดี ออกจำหน่ายต้องเสียค่าลิขสิทธิ์ถึง 200,000 บาท ถือว่าแพงที่สุดในประเทศไทย ชรินทร์กล่าวว่า ร้องเพลงนี้มากกว่าหมื่นครั้งได้

**ประวัติ**
วันหนึ่งครูไสลไปยืนอ่านหนังสือเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ตามร้านหนังสือแถวเวิ้งนาครเขษม จากนั้นจึงพาคุณ ชรินทร์ นันทนาคร ไปนั่งริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ครัววังหน้า ซึ่งตอนนี้เป็นสโมสรเทศบาลนครกรุงเทพ นั่งอยู่ในเวลากลางคืนที่มีดวงดาวเต็มท้องฟ้า ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีแต่ต้นลำพูเต็มไปด้วยหิ่งห้อยเป็นล้าน ๆ ตัว ในบรรยากาศซึ่งเงียบ มีแต่เรือแจว เมื่อเห็นเช่นนั้น ครูไสลจึงเริ่มเขียนเพลงนี้ขึ้นมา ฮัมเพลงขึ้นมาทันที.....ฟ้าลุ่มอิรวดี คืนนี้มีแต่ดาว.... แล้วก็แต่งต่อไปจนจบ นำไปขายได้เงินไม่กี่ร้อยบาท
พอหลังแต่งเสร็จ ชรินทร์นำไปร้องที่วิทยุหนึ่งปณ. สถานีวิทยุรักษาดินแดน ร้องไปไม่นาน พอเพลงดังขึ้นมา ยาขอบหรือ โชติ แพร่พันธุ์ ก็เรียกครูไสลไปพบ ในตอนแรกนึกว่าเรียกไปเพราะไม่ขออนุญาตท่าน แต่ยาขอบกลับไปขนหนังสือมาให้ครูไสลทั้งชุด และอนุญาตให้นำไปแต่งเพลงอื่น ๆ ได้อีก ซึ่งครูไสลก็แต่งเพลงที่เกี่ยวข้องอีก เช่น "บุเรงนองลั่นกลองรบ", "ไขลูสู้ตาย", "อเทตยาพ้อรัก" "กุสุมาอธิษฐาน" ฯลฯ

**เนื้อเพลง**
ฉบับบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรก พ.ศ. 2497 ในชื่อเพลง บุเรงนองรำลึก

ฟ้าลุ่ม อิระวดีคืนนี้มีแต่ดาว 
แจ่มแสงแวววาว เด่นอะคร้าวสว่างเวหา
ข้ามาทำศึกลำเค็ญ ไม่เว้นว่างเปล่า 
เพื่อศักดิ์ชาว ตองอู ถึงจะตายจะอยู่ ขอเชิดชูมังตรา

ดวงใจข้ามอบจอมขวัญ มั่นรักจันทรา 
กุสุมายอดชู้ รักเจ้าเพียงเอ็นดู ไว้ชื่นชูดวงแด
ไปรบอยู่แห่งไหน ใจคะนึงถึงเจ้า เคยเล้าโลมโฉมแม่ 
ข้ากลับมาเมืองแปร มองเหลียวแลแสนเปลี่ยวเปล่า
ไม่มีแต่เงา ข้าเฝ้าอาลัย 
หัวใจแทบขาด อนาถใจไม่คลาย

เจ็บใจ คนรักโดนรังแก 
ข้าจะเผาเมืองแปร ให้มันวอดวาย 
จะตายให้เขาลือชาย จะให้เขาลือชายว่านามชื่อกู
ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะสิบทิศ
ฉบับบันทึกแผ่นเสียงครั้งที่ 2 พ.ศ. 2509 ในชื่อเพลง ผู้ชนะสิบทิศ
ฟ้าลุ่ม อิระวดี คืนนี้มีแต่ดาว 
แจ่มแสงแวววาว เด่นอะคร้าว สว่างไสว
เสียงคลื่นเร้าฤดี คืนนี้ข้าเปลี่ยวใจ 
เหน็บหนาวทรวงใน แปลกไฉน ข้าเศร้าวิญญา

ข้ามาทำศึก ลำเค็ญ เหนื่อยแสนยากเย็น 
ไม่เว้นว่างเปล่า เพื่อศักดิ์ชาว ตองอู 
ถึงจะตาย จะอยู่ ขอเชิดชูมังตรา

ดวงใจ ข้ามอบจอมขวัญ มั่นรักต่อกัน 
มิ่งขวัญจันทรา กุสุมายอดชู้ 
รักเจ้าเพียงเอ็นดู ไว้ชื่นชูดวงแด

ไปรบอยู่แห่งไหน ใจคะนึงถึงเจ้า
เคยเล้าโลมโฉมแม่ ข้ากลับ มาเมืองแปร 
มองเหลียวแล แสนเปลี่ยวเปล่า

ไม่มีแต่เงา ข้าเฝ้าอาลัย 
หัวใจแทบขาด อนาถใจไม่คลาย
เจ็บใจ คนรักโดนรังแก 
ข้าจะเผาเมืองแปร ให้มันวอดวาย

จะตายให้เขาลือชาย จะให้เขาลือชาย 
ว่านามชื่อกู ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะสิบทิศ 
ผู้ชนะสิบทิศ ผู้ชนะ..สิบทิศ ฮื้มฮืมหื่มฮืมฮืม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เพลงของชรินทร์ นันทนาคร
หมวดหมู่:เพลงลูกกรุง
ไอซียู (ธีมฟรอมอวตาร)

"ไอซียู (ธีมฟรอมอวตาร)" (I See You (Theme fom Avatar)) หรือเรียกอย่างสั้นๆว่า "ไอซียู" คือเพลงป๊อป-บัลลาดประกอบภาพยนตร์เรื่อง อวตาร เป็นผลงานการขับร้องของเลโอนา ลูวิส ประพันธ์ขึ้นโดยเจมส์ ฮอร์เนอร์, คุก ฮาร์เรลล์ และไซมอน แฟรงเลน ในส่วนงานเรียบเรียงดนตรีนั้นนิพนธ์โดยฮอร์เนอร์และแฟรงเลน เพลงนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขาเพลงยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลลูกโลกทองคำครั้งที่ 67 ประจำปี ค.ศ. 2010 หากแต่เพลง "เดอะเวียรีไคด์" จากเรื่อง เครซีฮาร์ต ได้รางวัลนี้ไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เพลงของลีโอนา ลิวอิส
หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2552
สการ์น

สการ์น คือ หินแปรเนื้อหยาบชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยแร่แคลเซียม เหล็ก แมกนีเซียม แมงกานีส ซิลิเกต ที่เกิดโดยการแทนที่ของพวกหินตะกอนเนื้อปูน ในกระบวนการ Contact Metamorphism หรือ Metasomatism จากการแทรกดันตัวของหินอัคนีแทรกซอน ที่อุณหภูมิสูง หรือจาก Regional Metamorphism ก็ได้
Calc-silicate Hornfels  คือหิน Ca-Fe-Mg-Mn ซิลิเกต ที่มีผลึกค่อนข้างละเอียดและเป็นเนื้อเดียวกัน เกิดโดยกระบวนการ Isochemical (exceptdevolatilization) metamorphic recrystallization ของหินคาร์บอเนตที่ไม่ บริสุทธิ์ (Impure Carbonates)

**ชนิดของสการ์น**
Calcic Skarn  เกิดจากการแทนที่หินปูนแล้วให้แร่พวกที่มีธาตุแคลเซียมเหล็กสูง เช่น การ์เนต (grossular-andradite),Clinopyroxene (diopside-hedenbergite),Vesuvianite และ  Wollastonite, Magnetite 
Magnesian Skarn เกิดจากการแทนที่หินโดโลไมต์ แล้วให้แร่พวกที่มีธาตุแมกนีเซียมสูง เช่น Diopside, Forsterite และ Phlogopite, Spinel 

**วิวัฒนาการของการเกิดสการ์น**
 เมื่อหินอัคนีแทรกดันตัวเขาไปในหินตะกอนเนื้อปูน ทำให้เกิดการแปรสภาพในตัวหินตะกอนจากความร้อน  โดยที่ยังไม่มีการแลกเปลี่ยนถ่ายเทองค์ประกอบ ทางเคมีเกิดขึ้น  ยกเว้นอาจน้ำบางส่วนจากหินอัคนี  และ CO2 จากหินตะกอนเนื้อปูน - หินตะกอนที่แปรสภาพไปจะถูกควบคุมโดย อุณหภูมิ องค์ประกอบทางเคมี และโครงสร้างย่อยของเนื้อหินเดิม

**การสำรวจหาแหล่งแร่สการ์น**
- หาพื้นที่ ที่เหมาะสมบริเวณรอยสัมผัสระหว่างหินปูนและหินอัคนีแทรกซอน โดยใช้ภาพถ่ายดาวเทียม ภาพถ่ายทางอากาศ การสำรวจธรณีฟิสิกส์ทางอากาศ และแผนทีธรณีวิทยา ซึ่งอาจ ปรากฏในลักษณะที่มีสภาพต้นไม้ หรือภูมิประเทศที่แตกต่างกัน 
- ทำแผนที่ธรณีวิทยาโดยละเอียด และเก็บตัวอย่าง บริเวณที่น่าสนใจ 
- ทำ Fracture Analysis ในตอนทำRegional Survey  เพราะการเกิดสการ์นมักเป็นไปตามรอยแตกหรือ
บริเวณที่มีความพรุนสูง
- Gravity Survey อาจช่วยหาตำแหน่งหินอัคนี ถูกปิดทับอยู่ด้านล่างแต่ไม่ลึกมากนัก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หินแปร
เจ้าหญิงชีเวการ์ อีบราฮิม

เจ้าหญิงชีเวการ์ อีบราฮิม (Şivekiar İbrahim; 25 ตุลาคม ค.ศ. 1876 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947) พระธิดาในเจ้าชายอีบราฮิม ฟาห์มี อะห์มัด ปาชา กับวิจดัน นัฟจูวัน คานุม เป็นอดีตพระชายาในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์

**พระประวัติ**
เจ้าหญิงชีเวการ์ อีบราฮิม เป็นพระธิดาในเจ้าชายอีบราฮิม ฟาห์มี อะห์มัด พาชา กับวิจดัน นัฟจูวัน คานุม พระชายาองค์แรก พระองค์ประสูติเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1876 ณ นครอิสตันบูล จักรวรรดิออตโตมัน

**อภิเษกสมรส**
เจ้าหญิงชีเวการ์ อีบราฮิม อภิเษกสมรสกับเจ้าชายฟูอัดที่ 1 (พระยศในขณะนั้น) เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 และวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1896 ด้วยชีวิตสมรสของพระองค์ทั้งสองไม่ราบรื่น สุดท้ายทั้งสองพระองค์จึงหย่าจากกัน ใน ค.ศ. 1898 โดยมีพระโอรส-ธิดา 2 พระองค์ ได้แก่ 
*เจ้าชายอิสมาอิล ฟูอัด (ค.ศ. 1896-1896) สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเป็นทารก
*เจ้าหญิงเฟากียะห์แห่งอียิปต์ (ค.ศ. 1897-1974)
หลังจากการหย่า เจ้าหญิงได้ทรงสมรสใหม่กับนายทหารผู้หนึ่ง และมีบุตร-ธิดาด้วยกัน โดยบุตรและธิดาที่ปรากฏต่อมาหลังจากการสมรสใหม่ ได้แก่ 
*เจ้าหญิงลาติฟา  ซึ่งเป็นภรรยาคนแรกของนายอะห์มัด ปาชา ฮัสซาเนน แต่ภายหลังได้หย่ากัน เนื่องจากนายอะห์มัด ปาชา ฮัสซาเนนได้มีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์ พระมเหสีในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์
*เจ้าชายวาฮีด ชารีฟ ซึ่งต่อมาพระองค์ถูกกล่าวหาว่าทรงเป็นชู้ของสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์ พระมเหสีองค์แรกในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์

**อิทธิพลในวังหลวง**
แม้พระองค์จะทรงหย่ากับพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ไปแล้ว แต่อย่างไรก็ตามพระนางก็ยังทรงมีอิทธิพลในพระบรมวงศานุวงศ์อียิปต์อยู่บ่อยๆ โดยทรงยุยงให้พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ทรงจัดงานปาร์ตี้กับหญิงสาว ที่สร้างความขุ่นเคืองพระราชหฤทัยของสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์ จนทำให้พระราชินีฟารีดาเสด็จออกจากพระราชวังไปประทับ ณ บ้านของพระบิดา ทำให้ประชาชนทั้งหลายต่างไม่พอใจในการกระทำของเจ้าหญิงชีเวการ์ และเชื่อว่าเป็นแผนการของเจ้าหญิงกับพระราชินีนาซลีที่กลั่นแกล้งพระราชินีฟารีดาซึ่งเป็นพระสุณิสา

**สิ้นพระชนม์**
เจ้าหญิงชีเวการ์ อีบราฮิม สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ สิริรรวมพระชนมายุได้ 71 พรรษา

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เจ้าหญิงอียิปต์
หมวดหมู่:ราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลี
หมวดหมู่:บุคคลจากอิสตันบูล
จันทร์จิรา จูแจ้ง

จันทร์จิรา จูแจ้ง ตุ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นนักแสดง ผู้ผลิตรายการ และผู้จัดละคร ชาวไทย จบมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนบดินทรเดชา(สิงห์ สิงหเสนี)จบการศึกษาจากเซนต์จอห์นอาชีวศึกษา ต่อมาทำงานเป็นพนักงานประจำของการประปาส่วนภูมิภาค ตำแหน่งเสมียน ได้งานชิ้นแรกเป็นโฆษณานีเวีย ถ่ายเฉพาะมือ ต่อมาก้าวสู่การเป็นนางแบบโฆษณา และเป็นนักแสดง โดยเริ่มแสดงภาพยนตร์เรื่อง "รักแรกอุ้ม" ในบทคุณแม่ยังสาว คู่กับ ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย ตามด้วย "พริกขี้หนูกับหมูแฮม", "ทวิภพ", "ต้องปล้น" ฯลฯ และมีผลงานละครอย่างเรื่อง  "นาคราช", "ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก", "จับตายวายร้ายสายสมร", "ท่านชายกำมะลอ", "รักสุดท้ายที่ปลายฟ้า", "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด", "นางร้าย", "เจ้านายวัยกระเตาะ", "รถด่วนขบวนสุดท้าย", "นารีสโมสร" ฯลฯ
นอกจากนี้ยังเปิดบริษัท ดวงมาลี มณีจันทร์ ทำรายการกับช่อง 3 อย่าง "สตรอเบอร์รี่ ชีสเค้ก" ต่อมาทำละครเรื่องแรก "นางสาวผ้าขี้ริ้ว" ตามมาด้วยเรื่อง "ก๊วนกามเทพ"  "เรือนริษยา" และเรื่องล่าสุด เฮฮาเมียนาวี 
จันทร์จิรา จูแจ้ง เคยได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขานักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง ต้องปล้น

**ผลงาน**

**ภาพยนตร์**
 รักแรกอุ้ม (2531)- พริกขี้หนูกับหมูแฮม (2532) - ทวิภพ (2533) - ต้องปล้น (2533) - บุญตั้งไข่ (2535) - เจาะเวลาหาโก๊ะ (2535)- กอดคอกันแหวว (2536) - หอบรักมาห่มป่า (2537) - ฉลุยหิน คนไข่สุดขอบโลก (2538) 

**ละครโทรทัศน์**
 ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างที่ออกอากาศทางช่อง 3

**ผลงานละครชุด**

**มิวสิกวีดีโอ**
 ขอบใจ - ฟอร์เอฟเวอร์- กลับมานะ - มิ้นท์ มาลีวัลย์ เจมีน่า & ปั่น ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว

**โฆษณา**
 จักรเย็บผ้า ซิงเกอร์ - โค้ก - นีเวีย ครีม ครีมบำรุงผิว - ผ้าอนามัย ลีเบรส บลดีฟอร์ม - PUMA - แพนทีน - ผ้าอนามัย วิสเปอร์
*ธนาคารไทยพาณิชย์
*เซรั่มบำรุงผม ฟรีแอนด์ฟรี
*ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2
*ร้านอาหาร Shabushi
*น้ำยาปรับผ้านุ่ม ไฮยีน

**ผลงานการจัดละคร**
 ช่อง 3

**ผลงานการจัดรายการ**
ในนามบริษัท ดวงมาลีมณีจันทร์ (YouTube:Dmmjtv3)- พ.ศ. 2549 Strawberry Cheesecake ทางช่อง 3 (2549-2556)- พ.ศ. 2558 วิกนี้สีชมพู ทางช่อง 3 (2558)- พ.ศ. 2562 ลิ้นติดโปรgoติดดาว ทางช่อง 3 (2562-2564)

**รางวัล**
 รางวัลสุพรรณหงส์ สาขานักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง ต้องปล้น- เข้าชิงรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 3 สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง เจาะเวลาหาโก๊ะ- เข้าชิงรางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 1 สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง ทวิภพ- เข้าชิงรางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 3 สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง กอดคอกันแหวว- รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 4 สาขาผู้แสดงนำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง กอดคอกันแหวว- เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 26 สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง หอบรักมาห่มป่า- เข้าชิงรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 5 สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง หอบรักมาห่มป่า- รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี 2536 สาขานักแสดงนำหญิงดีเด่น จากละครเรื่อง ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 janjira_jujang
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายมอญ
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นางแบบไทย
หมวดหมู่:ผู้จัดละครชาวไทย
หมวดหมู่:ยูทูบเบอร์ชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:ผู้ชนะรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมสุพรรณหงส์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงดีเด่น
คำรณ หว่างหวังศรี

คำรณ หว่างหวังศรี (เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2503) เป็นนักข่าวและพิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นนักข่าวภาคสนาม ทำหน้าที่รายงานข่าวสะท้อนวิถีชีวิต และสภาพปัญหาของประชาชนตามชนบททุกภาคของไทย ในลักษณะที่เป็นกันเองกับชาวบ้าน จนเป็นเอกลักษณ์
คำรณ หว่างหวังศรี จบการศึกษาจากคณะการสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

**ผลงาน**

**รายการข่าว**
 อดีต
** ด้วยลำแข้ง (ชื่อเดิม : แปลกจริงหนอ) ทางช่อง 7HD - 6 มกราคม พ.ศ. 2529 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2554
** เกษตรโลกเกษตรเรา ทางช่อง 3 เอชดี - 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 - 2 มกราคม พ.ศ. 2558 และทางช่อง 3 แฟมิลี่ - 5 มกราคม พ.ศ. 2558 - 29 เมษายน พ.ศ. 2559
** ข่าวชาวบ้าน ช่วง คำรณพารวยด้วยเกษตร ทางช่อง 3 เอสดี - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 - 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
** ตู้ ปณ.ข่าว 3 ช่วง คำรณค้นความจริง ทางช่อง 3 เอสดี - 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 - 30 กันยายน พ.ศ. 2562 
** ครอบครัวข่าว  ช่วง ข่าวดี๊ดีกับพี่คำรณ ทางช่อง 3 เอชดี - 2 กันยายน พ.ศ. 2562 - 31 สิงหาคม พ.ศ. 2563
** เกษตรบ้านทุ่ง ทางช่องททบ.5 เอชดี - 1 กันยายน พ.ศ. 2563 - พ.ศ. 2564- ปัจจุบัน
** 5 อาสา เพื่อประชาชน ช่วง ข่าวดี๊ดีกับพี่คำรณ ทางช่องททบ.5 เอชดี - 1 มีนาคม พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน
** 360 องศา นิวโชว์ ช่วง สีสันเมืองไทย ทาง ช่อง 9 เอ็มคอต เอชดี - 31 ตุลาคม 2565 - ปัจจุบัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2503
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางละมุง
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 7
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 3
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 5
หมวดหมู่:นักจัดรายการวิทยุ
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวไทย
หมวดหมู่:พิธีกรชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะการสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ห้องเก็บเครื่องพิธี

ห้องเก็บเครื่องพิธี
ไฟล์:Sacristy Santa Croce Apr 2008.jpg|thumb|260px |ห้องเก็บเครื่องพิธีภายในมหาวิหารซันตาโกรเชที่ฟลอเรนซ์
ห้องเก็บเครื่องพิธี หรือ สังฆทรัพยคูหา (Sacristy,  ออกเสียง) คือห้องที่ตั้งอยู่ภายในคริสต์ศาสนสถานที่ใช้เป็นที่เก็บอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ (Vestment) อุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบศาสนพิธีต่าง ๆ และบันทึกเอกสารของคริสต์ศาสนสถาน
ห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะตั้งอยู่ภายในตัวคริสต์ศาสนสถาน แต่ในบางกรณีก็อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างติดกับตัววัด หรือ อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างอิสระจากตัวโบสถ์ เช่นในบางอาราม ในโบสถ์โบราณห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะตั้งอยู่ทางด้านข้างของแท่นบูชา หรืออาจจะตั้งอยู่ทางด้านข้างหรือด้านหลังของบริเวณแท่นบูชาเอก หรือ บริเวณร้องเพลงสวด ในโบสถ์สมัยใหม่ห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะตั้งอยู่ในตำแหน่งอื่น เช่นใกล้ประตูทางเข้า คริสต์ศาสนสถานบางแห่งก็จะมีห้องเก็บเครื่องพิธีมากกว่าหนึ่งแต่ละแห่งก็จะมีวัตถุประสงค์ต่างกัน 
นอกจากนั้นแล้วห้องเก็บเครื่องพิธีก็ยังเป็นสถานที่สำหรับนักบวชและผู้ช่วยใช้ในการเตรียมตัวประกอบคริสต์ศาสนพิธี เมื่อประกอบพิธีเสร็จก็จะกลับมาที่ห้องนี้เพื่อถอดเครื่องแต่งกายออก และ เก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ในการประกอบพิธี
ห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะมีอ้างล้างมือพิเศษที่เรียกว่า อ่างซาคราเรียม (Piscina หรือ sacrarium) ที่มีท่อระบายที่ให้น้ำจากการประกอบพิธีจากการล้างมือที่ถือเป็นน้ำที่ใช้ในการประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์ไหลลงดินโดยตรงแทนที่จะลงไปในท่อหรือถังน้ำเสีย อ่างซาคราเรียมใช้ในการซักผ้าลินินที่ใช้ในพิธีมิสซาและสิ่งอื่น ๆ ที่ใช้ในการประกอบพิธี ส่วนใหญ่แล้วห้องเก็บเครื่องพิธีจะเป็นสถานที่ที่ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้า
ผู้ที่มีหน้าที่ดูแลบริหารห้องเก็บเครื่องพิธีเรียกว่า “Sacristan” หรือ “Sacrist” ผู้มักจะมีหน้าที่ดูและตัวสิ่งก่อสร้างและบริเวณรอบ ๆ ด้วย

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 คริสต์ศาสนสถาน - แผนผังมหาวิหาร - ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา- "Sacristy" article from Catholic Encyclopedia
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนสถาน
หมวดหมู่:ห้อง