Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
วิจิตร สุขมาก

พลเอก วิจิตร สุขมาก (18 มิถุนายน พ.ศ. 2476 - 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2566) เป็นนายทหารชาวไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

**การศึกษา**
 โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม- โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย - โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า (รุ่นที่ 2) - สถาบันการทหารแห่งสหรัฐอเมริกา (สอบได้ลำดับที่ 1 ของรุ่น)

**การทำงาน**
 พ.ศ. 2511 - ผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายข่าวกรอง ฝ่ายข่าวกรอง กองพลทหารอาสาสมัคร ผลัดที่ 1- พ.ศ. 2514 - นายทหารติดต่อ ประจำกองบัญชาการสหประชาชาติ ณ กรุงโซล- พ.ศ. 2524 - ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า- พ.ศ. 2528 - เจ้ากรมการรักษาดินแดน- พ.ศ. 2530 - หัวหน้านายทหารฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บัญชาการทหารสูงสุด- พ.ศ. 2531 - ประจำกองบัญชาการทหารสูงสุด- พ.ศ. 2533 - รองเสนาธิการทหาร- พ.ศ. 2535 - เสนาธิการทหาร และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

**ถึงแก่อนิจกรรม**
พล.อ. วิจิตร สุขมาก ถึงแก่อนิจกรรมด้วยภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดรุนแรง ณ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 เวลา 15.00 น. สิริอายุ 89 ปี ต่อมาวันจันทร์ที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 เวลา 17.00 น. พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ฉัตรเบญจาตั้งประดับ ปี่ กลองชนะ ประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และมีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน กำหนด 3 คืน ต่อมาทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานผ้าไตร 5 ไตรทอดถวายพระสงฆ์บังสุกุล แล้วพระราชทานเพลิงศพ ในวันจันทร์ที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 เวลา 17.00 น. ณ เมรุวัดเขมาภิรตารามราชวรวิหาร ตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย**
2528251225262493

**ต่างประเทศ**
 USA :
** พ.ศ. 2525 - 80x80px ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นนายทหาร
** พ.ศ. 2511 - 80x80px เหรียญคอมเมนเดชัน (ทหารบก)
** พ.ศ. 2511 - 80x80px เหรียญเนชันดิเฟนเซอวิส
** พ.ศ. 2511 - 80x80px เมอริโทเรียส ยูนิท คอมมันเดเชิน (ทหารบก)- เวียดนามใต้ :
** พ.ศ. 2511 - 80x80px เหรียญรณรงค์เวียดนาม

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ทหารบกชาวไทย
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมไทย
หมวดหมู่:ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางกรวย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ. (ฝ่ายหน้า)
หมวดหมู่:ทหารในสงครามเวียดนาม
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มกราคม 30

*มหาธีร์ โมฮัมหมัด จวกสิงคโปร์ไม่มีมารยาททางการทูต และเห็นแก่ตัวในเหตุการณ์การพบกันระหว่าง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร กับรองนายกฯ สิงคโปร์ จี้ขอโทษไทยเพื่อฟื้นความสัมพันธ์  (มติชน)  (The Nation)  (กรุงเทพธุรกิจ)
}
อำเภอสามโก้

สามโก้ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอ่างทอง จัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2508

**ประวัติ**
"สามโก้" เดิมเป็นชื่อของหมู่บ้านบ้านสามโก้ ในอดีตขึ้นกับเมืองวิเศษไชยชาญและเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอวิเศษชัยชาญ ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เนื่องจากอยู่ในเส้นทางการเดินทัพสมัยก่อน 
กล่าวคือหากพม่าจะยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาผ่านทางด่านเจดีย์สามองค์จะต้องเดินทัพผ่านบ้านสามโก้เสมอ และเมื่อกองทัพไทยยกไปตีพม่าก็มักจะผ่านบ้านสามโก้เช่นกัน ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารราว พ.ศ. 2091 เมื่อคราวที่สมเด็จพระสุริโยทัยขาดคอช้าง และหนังสือเรื่องไทยรบพม่าพระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งกล่าวถึงเหตุการณ์ใน พ.ศ. 2135 เมื่อคราวที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงชนช้าง พระองค์ก็เสด็จยกกองทัพหลวงผ่านบ้านสามโก้เพื่อไปตั้งรับทัพพระมหาอุปราชาที่สุพรรณบุรี- วันที่ 2 ตุลาคม 2505 แยกพื้นที่ตำบลอบทม และตำบลสามโก้ อำเภอวิเศษไชยชาญ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสามโก้ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอวิเศษไชยชาญ- วันที่ 21 พฤษภาคม 2506 โอนพื้นที่หมู่ 1,2 (ในขณะนั้น) ของตำบลอบทม กิ่งอำเภอสามโก้ ไปขึ้นกับตำบลยี่ล้น อำเภอวิเศษไชยชาญ- วันที่ 27 กรกฎาคม 2508 ยกฐานะกิ่งอำเภอสามโก้ อำเภอวิเศษไชยชาญ เป็น อำเภอสามโก้- วันที่ 14 ตุลาคม 2512 จัดตั้งสุขาภิบาลสามโก้ ในท้องที่ทั้งหมดของตำบลสามโก้- วันที่ 31 สิงหาคม 2519 ตั้งตำบลราษฎรพัฒนา แยกออกจากตำบลสามโก้ และรับท้องที่สุขาภิบาลสามโก้มาทั้งตำบล- วันที่ 14 มิถุนายน 2520 ตั้งตำบลโพธิ์ม่วงพันธ์ แยกออกจากตำบลอบทม- วันที่ 26 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลมงคลธรรมนิมิต แยกออกจากตำบลราษฎรพัฒนา และรับท้องที่สุขาภิบาลสามโก้มาทั้งตำบล- วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลสามโก้ เป็นเทศบาลตำบลสามโก้ ด้วยผลของกฎหมาย

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอสามโก้อยู่ห่างจากตัวจังหวัดอ่างทองไปทางทิศตะวันตกตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3064 แล้วแยกเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 ระยะทางประมาณ 29 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดอ่างทองและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทอง- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทองและอำเภอวิเศษชัยชาญ - ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวิเศษชัยชาญ- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีประจันต์ (จังหวัดสุพรรณบุรี)

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอสามโก้แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอสามโก้ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลสามโก้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามโก้ ตำบลราษฎรพัฒนา และตำบลมงคลธรรมนิมิตทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลอบทม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอบทมทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ม่วงพันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ม่วงพันธ์ทั้งตำบล

**การคมนาคม**
ถนนสายสำคัญของอำเภอ ได้แก่- ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 (แยกทางหลวงหมายเลข 340 (โพธิ์พระยา) -บรรจบทางหลวงหมายเลข 3064 (ป่างิ้ว))- ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3373 (แยกทางหลวงหมายเลข 3195 (สามโก้) -บรรจบทางหลวงหมายเลข 340 (ศรีประจันต์))

**อ้างอิง**

สามโก้
ชุดตัวหนังสือพยางค์อึนจูกา

ชุดตัวหนังสือพยางค์อึนจูกา
ชุดตัวหนังสือพยางค์อึนจูกา (Ndjuká syllabary) ประดิษฐ์โดยอาฟากา อาตูมีซีแห่งซูรินามตะวันออก ใน พ.ศ. 2453 เขากล่าวว่าเขาได้รับแรงดลใจจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในการคิดอักษรนี้ รูปร่างอักษรมีพื้นฐานมาจากอักษรและตัวเลขของอักษรอาหรับและอักษรละติน และจากสัญลักษณ์รูปภาพที่ใช้อยู่ทั่วไปในหมู่ชาวแอฟริกา

**ใช้เขียน**
 ภาษาอึนจูกาหรืออายูกาอัน มีผู้พูด 25,000 คนในซูรินามและเฟรนช์เกียนา

**อ้างอิง**
  อักษรอึนจูกา 
อึนจูกา
เมลโลนา

เทพีเมลโลนา (Mellona) ตามตำนานเทพปกรณัมโรมัน เป็นเทพีอุปถัมภ์เหล่าผึ้ง พระนามของนางมาจากคำว่า mel ซึ่งแปลว่า น้ำผึ้ง
หมวดหมู่:เทพเจ้าโรมัน
อักษรอี๋

เอกสารที่เขียนด้วยอักษรอี๋รุ่นเก่า
อักษรอี๋ (Yi Syllabary) ต้นกำเนิดของอักษรอี๋ไม่แน่นอน แต่อาจเป็นไปได้ว่าได้รับอิทธิพลจากอักษรจีน อักษรอี๋ที่เก่าที่สุดมีอายุราว พ.ศ. 2100 ใช้ในทางศาสนาและบันทึกลับ เป็นเวลาหลายศตวรรษ ผู้เขียนส่วนใหญ่เพิ่มอักษรใหม่เข้าไปเรื่อยๆ ในระยะหนึ่งอักษรนี้มีสัญลักษณ์ถึง 8,000 ตัว รูปแบบที่จัดมาตรฐานแล้วโดยรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2518 เริ่มมีการสอนในโรงเรียนเมื่อ พ.ศ. 2519 ประมาณ พ.ศ. 2500 มีการนำอักษรโรมันมาเขียนภาษาอี๋ เรียก อักษรอี๋ดำ ใช้เฉพาะในหมู่ชาวคริสต์ ชาวอี๋ส่วนใหญ่ยังใช้อักษรอี๋

**ลักษณะ**
สัญลักษณ์แต่ละตัวใช้แทนพยางค์ โดยแต่ละตัวมี 3 แบบ แทนเสียงวรรณยุกต์ 3 เสียง มี สัญลักษณ์ 819 ตัว สัญลักษณ์เหล่านี้ใช้กับคำภาษาอี๋ 756 ตัว ใช้สำหรับคำยืมจากภาษาจีนและภาษาอื่น 63 ตัว จัดเป็นอักษรพยางค์ที่ใหญ่ที่สุดก่อนการจัดมาตรฐาน 
ต่อไปนี้เป็นตารางแสดงอักษรอี๋สมัยใหม่ที่ปรับมาตรฐานแล้ว

**ใช้เขียน**
 ภาษาอี๋หรือโลโล ซึ่งเป็นภาษาตระกูลทิเบต-พม่า สาขาโลโล มีผู้พูด 2 – 5.5 ล้านคน ในยูนนานและเสฉวน ประเทศจีน

**อ้างอิง**
  อักษรอี๋ -  ข้อความ อักษรอี๋ ทั้งหมดมาพร้อมกับเสียง 
อี๋
ทางรถไฟสายสุพรรณบุรี

ทางรถไฟสายสุพรรณบุรี  เป็นทางรถไฟสายหนึ่ง มีจุดประสงค์เพื่อเชื่อมทางรถไฟสายเหนือและทางรถไฟสายใต้เข้าด้วยกัน โดยเริ่มสำรวจแนวทางการก่อสร้างในปี พ.ศ. 2496 และเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2497 ต่อมาช่วงปี พ.ศ. 2501 - 2504 ทางรถไฟสายนี้ไม่ได้รับงบประมาณจึงหยุดการก่อสร้างชั่วคราว หลังจากนั้นเมื่อได้รับงบประมาณจึงทำการก่อสร้างต่อและเปิดเดินรถเมื่อวันอาทิตย์ที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2506 โดยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ 
ในอดีตทางรถไฟสายนี้มีสถานีรายทางมากถึง 11 สถานี (ไม่รวมชุมทางหนองปลาดุก) คือ สถานีรถไฟยางประสาท สถานีรถไฟดอนขุนวิเศษ สถานีรถไฟกำแพงแสน สถานีรถไฟหนองฟัก สถานีรถไฟทะเลบก สถานีรถไฟสะพังเขิน สถานีรถไฟศรีสำราญ สถานีรถไฟหนองผักชี สถานีรถไฟบ้านมะขามล้ม สถานีรถไฟสะแกย่างหมู และสถานีรถไฟสุพรรณบุรี ปัจจุบันทางรถไฟสายนี้ได้ยุบสถานีรายทางเหลือเพียงสถานีเดียว คือ สถานีสุพรรณบุรี ที่เหลือมีฐานะเป็นเพียงที่หยุดรถ และป้ายหยุดรถ ประกอบด้วย ป้ายหยุดรถไฟทุ่งบัว  ที่หยุดรถไฟโรงเรียนการบิน ที่หยุดรถไฟศรีสำราญ ป้ายหยุดรถไฟดอนทอง และที่หยุดรถไฟมาลัยแมน ในเส้นทางนี้มีขบวนรถไฟเพียงวันละ 2 ขบวน คือ ขบวนรถชานเมืองที่ 355/356 กรุงเทพ-สุพรรณบุรี-กรุงเทพ
หมายเหตุ : ขบวนรถชานเมืองที่ 355 - 356 วันจันทร์-วันเสาร์ มีเดินเฉพาะตอน กรุงเทพ-ชุมทางหนองปลาดุก วันอาทิตย์ มีเดินจาก กรุงเทพ-สุพรรณบุรี และวันจันทร์มีเดินจาก สุพรรณบุรี-กรุงเทพฯ วันอังคาร-เสาร์ มีเดินเฉพาะตอน ชุมทางหนองปลาดุก-กรุงเทพฯ

**ระเบียงภาพ**


**อ้างอิง**
สุพรรณบุรี
สุพรรณบุรี
สุพรรณบุรี
สุพรรณบุรี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอบ้านโป่ง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองนครปฐม
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอกำแพงแสน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอสองพี่น้อง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอบางปลาม้า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2506
เซอร์ไวเวอร์ ฟิจิ

เซอร์ไวเวอร์ ฟิจิ (Survivor: Fiji) เป็นฤดูกาลที่ 14 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ และจัดการแข่งขันขึ้นที่สาธารณรัฐหมู่เกาะฟิจิ (Republic of the Fiji Islands) หรือฟิจิ (Fiji) ตั้งอยู่บนหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ออกอากาศทางซีบีเอสในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2550 และออกอากาศในไทยเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2550 ทางทรูวิชั่นส์  สำหรับฤดูกาลนี้เดิมทีมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 20 คนแต่มีผู้เข้าแข่งขันคนนึงของสละสิทธิ์ทำให้เหลือผู้เข้าแข่งขันคือ 19 คนและถูกแบ่งออกเป็น 10 ต่อ 9 โดยเมื่อมีการเลือกเผ่ากันและคนที่ไม่ได้รับเลือกที่เหลือเศษอีก 1 คนจะถูกส่งไปเกาะอัปยศและจะกลับมาร่วมกับเผ่าที่เสียสมาชิกในการโหวตครั้งแรกออกไปแทน
ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่สามที่ได้เพิ่ม เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนไว้ ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงกฎ คือต้องเอาออกมาใช้ก่อนการที่จะอ่านผลโหวต ฉะนั้นจะมีการที่ผู้ที่มีเครื่องรางแล้วไม่ใช้สามารถถูกโหวตออกได้และเสียเครื่องรางไปโดยเปล่าประโยชน์ได้ด้วย  และตั้งแต่ฤดูกาลนี้เป็นต้นไปการใช้เครื่องรางจะเป็นเช่นนี้เสมอ ซึ่งไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิงจาก 2 ฤดูกาลที่ผ่านมา (เซอร์ไวเวอร์ ปานามา, เซอร์ไวเวอร์ คุก ไอส์แลนด์ส)
การออกอากาศตอนแรกสำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงซึ่งตรงกับวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เวลา 14:00 น. ตามเวลาประเทศไทย

**รายละเอียดของฤดูกาล**
เผ่า :
 ราวู สีประจำเผ่า สีส้ม แปลว่า การฆ่า ในภาษาฟิจิ
 โมโต สีประจำเผ่า สีเขียว แปลว่า หอก ในภาษาฟิจิ
 บูล่าบูล่า สีประจำเผ่า สีม่วง  แปลว่า สวัสดี ในภาษาฟิจิ
*ตุ๊กตาสิทธิคุ้มกัน : รูปปั้นไม้แต่งกายลักษณะชาวฟิจิ
*สร้อยสิทธิคุ้มกัน : ทำมาจากฝางร้อยกับลูกปัดและมีหัวกะโหลกเล็กๆ ห้อยอยู่
*คบเพลิง : เป็นกิ่งไม้มีหญ้าฝางประดับและป้ายชื่อผู้เข้าแข่งขันเป็นกระดาษแข็ง
*อุปกรณ์ดับไฟ : ลักษณะเป็นหัวกะโหลกผ่าครื่งในแนวนอน
*สภาเผ่า : จัดในป่าลานกว้าง

**ผู้เข้าแข่งขัน**

**การแข่งขัน**

**การโหวต**
เยาแมนใช้เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนเอาไว้ทำให้ผลโหวตที่มีชื่อ เยาแมน จะไม่ถูกนับ 

** ดูเพิ่ม**
เซอร์ไวเวอร์
เซอร์ไวเวอร์
กิตติศักดิ์ ระวังป่า

กิตติศักดิ์ ระวังป่า บอย เป็นอดีตผู้รักษาประตูทีมชาติไทย มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักเมื่อครั้งเล่นให้กับสโมสรสินธนา และเคยเล่นให้กับสโมสรอื่นๆในไทยพรีเมียร์ลีกเช่น พนักงานยาสูบ,โอสถสภา เอ็ม-150 ,บางกอกกล๊าส และเล่นให้กับรังสิต เอฟซี ในระดับลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 เป็นสโมสรสุดท้าย 
กิตติศักดิ์ จัดว่าเป็นผู้รักษาประตูฝีมือดีที่มีรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งในประเทศไทย โดยติดทีมชาติครั้งแรกในชุดเยาวชนรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีชิงแชมป์เอเชียที่ประเทศเกาหลีใต้ จากนั้นแจ้งเกิดได้เป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมชาติไทยและสโมสรสินธนา ในยุคของปีเตอร์ วิธ ผู้ฝึกสอนชาวอังกฤษ
กิตติศักดิ์ ประสบความสำเร็จในทีมชาติ เมื่อทีมชาติไทยได้อันดับที่ 4 เอเชียนเกมส์ที่ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และเข้าถึงรอบ 10 ทีมสุดท้ายในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 รอบคัดเลือก โซนเอเซีย

**ประวัติ**
กิตติศักดิ์ เกิดวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง เริ่มเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนวัดไผ่ล้อม จังหวัดระยอง และเรียนต่อในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านค่าย ก่อนจะย้ายมาเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญจนสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลาย
ในช่วงที่เรียนอยู่โรงเรียนอัสสัมชัญ กิตติศักดิ์ แม้จะชื่นชอบการเล่นฟุตบอลแต่ก็ต้องเล่นกีฬาบาสเก็ตบอลเป็นหลักตามคำแนะนำของอาจารย์ที่เห็นว่ารูปร่างสูงใหญ่ และเป็นตัวแทนของสถาบันลงแข่งขันบาสเก็ตบอลรายการต่าง ๆ ก่อนจะศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
กิตติศักดิ์เป็นบิดาของ ศิวัช ระวังป่า นักฟุตบอลชาวไทย ซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูเช่นเดียวกับบิดา

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 6766
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติไทย
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากจังหวัดระยอง
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญทองซีเกมส์ชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนทีมชาติ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบ้านค่าย
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบีบีซียู
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลยาสูบ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลคัสตอม ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลจัมปาศรี ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสยาม
หัตฐพร สุวรรณ

หัตฐพร สุวรรณ เป็นนักฟุตบอลทีมชาติไทย ซึ่งเคยเล่นให้การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค, พัทยา ยูไนเต็ด, เมืองทอง ยูไนเต็ด และบีอีซี เทโรศาสน

**ประวัติ**
หัตฐพร สุวรรณ เกิดวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2527 ที่บ้านทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน เป็นบุตรคนเดียวของนายชุมพลและนางบัวคำ สุวรรณ เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนเวียงเจดีย์วิทยา จังหวัดลำพูน และชั้นม.ปลายที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม ก่อนจะเรียนต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุโทรทัศน์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หัตฐพร เริ่มเล่นฟุตบอลระดับสโมสรกับสมาคมกีฬาคริสเตียนไทยและได้เล่นไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกครั้งแรกโดยการย้ายมาร่วมทีมสโมสรพนักงานยาสูบก่อนจะย้ายไปร่วมทีมการไฟฟ้าและประสบปัญหาอาการบาดเจ็บหนักบริเวณเอ็นหัวเข่าจากเกมส์ไทยแลนด์ พรีเมียร์ลีกช่วงปลายฤดูกาล2550 จนต้องถอนตัวออกจากทีมชาติไทยชุดซีเกมส์ 2007ที่นครรราชสีมา และไม่ค่อยได้ลงสนามมากนักในฤดูกาลต่อมา 
ในไทยแลนด์ พรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2552 หัตฐพร สุวรรณย้ายจากสโมสรการไฟฟ้ามาร่วมทีมเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด โดยสวมเสื้อหมายเลข8 และลงสนามนัดแรกในเกมลีกนัดที่12 เมื่อวันที่30 พฤษภาคม 2552 ในเกมส์ที่บุกชนะทีมชลบุรี เอฟซี  2-5 ที่สนามเทศบาลหนองปรือ โดยเขาเป็นคนยิงประตูให้ทีมขึ้นนำ5-2
เดือนสิงหาคม 2553 ย้ายจากทีม BEC เทโรศาสน ไปเล่นให้กับ ทีมศรีสะเกษเมืองไทย FC พร้อมกับวุฒิชัย ทาทอง เพื่อนร่วมทีม

**ผลงานกับทีมสโมสร**
แชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (พนักงานยาสูบ)
แชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค)
แชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (เมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด)

**ผลงานกับทีมชาติไทย**
 ทีมชาติไทยชุดเอเชียนเกมส์ ที่กรุงโดฮา ปี2006- ทีมชาติไทยชุดอาเชียน คัพ- ทีมชาติไทยชุดเอเชี่ยน คัพ 2007 ที่ประเทศไทย- แชมป์คิงส์คัพ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากจังหวัดลำพูน
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลยาสูบ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลพัทยา ยูไนเต็ด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2551)
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเมืองทอง ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลโปลิศ เทโร
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลศรีสะเกษ
รัฐปีนัง

ปีนัง (Penang) หรือ ปูเลาปีนัง (Pulau Pinang) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เดิมชาวมลายูรุ่นแรกเรียกว่า ปูเลาวาซาตู หรือเกาะเดี่ยว ต่อมาพบในแผนที่เดินเรือ เรียกว่า ปูเลาปีนัง หรือเกาะหมาก ต่อมาอังกฤษเรียกว่า เกาะพรินซ์ออฟเวลส์

**ภูมิศาสตร์**
รัฐปีนังมีพื้นที่บนดินทั้งหมดเพียง 1,048 ตารางกิโลเมตร เป็นรัฐที่มีพื้นที่บนดินเล็กที่สุดอันดับสองของประเทศมาเลเซีย รองจากรัฐปะลิส รัฐปีนังตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก ระหว่างละติจูด 5.59 ถึง 5.12 องศาเหนือ และลองจิจูด 100.17 ถึง 100.56 องศาตะวันออก รัฐปีนังประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน ได้แก่ เกาะปีนัง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ และเป็นที่ตั้งของจอร์จทาวน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ และอีกส่วนหนึ่งคือเซอเบอรังเปอไร (สมารังไพร) ซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่

**ประชากร**
รัฐปีนังเป็นเขตการปกครองเพียงแห่งเดียวของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน โดยมีอัตราส่วนของประชากรเชื้อสายจีนประมาณร้อยละ 41.72 มากกว่าประชากรเชื้อสายมลายูซึ่งมีอัตราส่วนประมาณร้อยละ 41.33

**อ้างอิง**

**แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม**
 เกรียงไกร เกิดศิริ และคนอื่นๆ. (2564). จอร์จทาวน์ เกาะปีนัง: จากเมืองท่าประวัติศาสตร์สู่เมืองมรดกโลก. กรุงเทพฯ: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.-  ชุลีพร พงศ์สุพัฒน์. (2531, มิถุนายน). บทบาทและอิทธิพลทางการค้าของชาวจีนในปีนังตอนปลายศตวรรษที่ 19. อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 10(2), น. 65-92.-  ตวงทิพย์ พรมเขต. (2560, สิงหาคม-2561, กรกฎาคม). เครือข่ายการค้าปีนัง-ภูเก็ต-ตรัง เหมืองแร่ และชาวจีนโพ้นทะเล. วารสารประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 42, น. 67-87.
ปีนัง
ปีนัง
หมวดหมู่:รัฐปีนัง
หมวดหมู่:ช่องแคบมะละกา
พงศาวดาร

พงศาวดาร คือบันทึกเหตุการณ์เกี่ยวกับประเทศชาติหรือพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของประเทศชาตินั้น ๆ
พงศาวดารในฐานะหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ปัจจุบันมีการถกเถียงกันเรื่องความน่าจะเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า เป็นหลักฐานชั้นรองหรือหลักฐานชั้นต้น เพราะมีการเขียนพงศาวดารหลายฉบับในลักษณะที่คล้ายกันแต่แตกต่างกันในเนื้อหาและรายละเอียด ประกอบกับการใช้ศักราชในพงศาวดารไม่สอดคล้องกัน กล่าวคือ บ้างใช้มหาศักราช บ้างใช้จุลศักราช และพงศาวดารมีการเขียนขึ้นภายหลังเหตุการณ์ เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ซึ่งเขียนขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่กล่าวถึงก่อนการสถาปนากรุงศรีอยุธยา เป็นต้น

**รายชื่อพระราชพงศาวดารไทย**

**พงศาวดารเกี่ยวกับกรุงศรีอยุธยา กรุงธนบุรี และกรุงรัตนโกสินทร์**

**พงศาวดารเกี่ยวกับหัวเมืองและตำนานท้องถิ่น**
พงศาวดารเหนือ
*พงศาวดารเมืองถลาง
*พงศาวดารเมืองปัตตานี
*พงศาวดารเมืองสงขลา
*พงศาวดารเมืองนครเชียงใหม่ เมืองนครลำปาง เมืองลำพูนไชย
*พงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน
*พงศาวดารโยนก
*ราชวงศปกรณ์ พงศาวดารเมืองน่าน
*พงศาวดารเมืองพัทลุง
*พงศาวดารเมืองนครศรีธรรมราช
*พงศาวดารเมืองเงินยางเชียงแสน
*พงศาวดารเมืองยโสธร
*พงศาวดารเมืองนครพนม สังเขป
*พงศาวดารภาคอีสาน ฉะบับของพระสุนทรราชเดช (แข้ ประทุมชาติ)
*พงศาวดารภาคอีสาน ฉะบับของพระยาขัติยวงษา (เหลา ณร้อยเอ็จ)

**รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย**

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศกัมพูชา**
 พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง (พงศาวดารเมืองละแวก จ.ศ. 1158)- พงศาวดารเมืองละแวก จ.ศ. 1170- พงศาวดารเขมร จ.ศ. 1217- พงศาวดารเขมรอย่างย่อ- พงศาวดารเมืองพระตะบอง- ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณแปลใหม่ (ฉบับพระองค์นพรัตน์, ฉบับหอสมุดแห่งชาติ)

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศจีน**
 พงศาวดารจีนฉบับภาษาไทย- พงศาวดารเมืองเชียงรุ้ง- พงศาวดารไทยใหญ่ (พงศาวดารไทยเมาฤๅไทยหลวง)

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศญี่ปุ่น**
 พงศาวดารญี่ปุ่น

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศพม่า**
 พงศาวดารเมืองเชียงตุง- พงศาวดารพม่ารามัญ (พงศาวดาร มอญ พม่า)- พงศาวดารมอญฉบับปากลัด- พระราชพงศาวดารพม่า- พงศาวดารไทยใหญ่ (พงศาวดารแสนหวี)- มหาราชวงษ์ พงษาวดารพม่า

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศมาเลเซีย**
 พงศาวดารเมืองไทรบุรี- พงศาวดารเมืองตรังกานู- พงศาวดารเมืองกลันตัน

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศลาว**
 พงศาวดารเมืองล้านช้าง- พงศาวดารเมืองหลวงพระบาง ตามฉบับที่มีอยู่ในศาลาลูกขุน- พงศาวดารเมืองหลวงพระบาง- พงศาวดารย่อเมืองเวียงจันทน์- พงศาวดารเมืองเชียงแขง- พงศาวดารเมืองหัวพันห้าทั้งหก- พงศาวดารลาวฉบับมหาสิลา วีระวงส์

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศเวียดนาม**
 พงศาวดารญวน ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์- ราชพงศาวดารญวน- พงศาวดารญวน ฉบับนายหยอง (เวียดนามสือกี้)- พงศาวดารเมืองไล- พงศาวดารเมืองแถง

**หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศอินโดนีเซีย**
 พงศาวดารและโบราณวัตถุสถานในเกาะชวา

**ดูเพิ่ม**
 ประชุมพงศาวดาร- จดหมายเหตุ- บันทึกเหตุการณ์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 access-date=2024-11-26- editor-first=ศานติ- access-date=2024-11-26- isbn=978-616-93269-0-8- access-date=2024-11-27- access-date=2024-11-27- isbn=978-616-93269-0-8- pages=515-523- pages=525-535
Ґ

Ge (Ґ, ґ) บางครั้งก็เรียกว่า Ghe หรือ Ge with upturn (ในรหัสยูนิโคดใช้ชื่อว่า CYRILLIC CAPITAL/SMALL LETTER GHE WITH UPTURN) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียง /ɡ/ คล้ายกับเสียง g ของคำว่า go ในภาษาอังกฤษ
ในภาษาเบลารุสและภาษายูเครนสมัยโบราณ บางครั้งมีการใช้อักษรละติน g และทวิอักษร КГ (kh) แทนเสียงของ g ในคำทับศัพท์จากภาษาละติน แต่ภายหลังการทำเช่นนี้รวมทั้งการใช้ทวิอักษร ได้เลือนหายไปจากอักขรวิธีของภาษาเบลารุส จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 การใช้อักษร Ґ ได้ถูกนำมาพิจารณาใหม่และเพิ่มเข้าไปในภาษายูเครนและภาษารูซิน
อักษร Ґ ของภาษายูเครนได้ถูกยกเลิกในการปฏิรูปอักขรวิธีของภาษารัสเซีย โดยสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2476 (ค.ศ. 1933) และถูกจัดให้เป็นอักษรเดียวกันกับ Г แต่อย่างไรก็ตาม อักษร Ґ ได้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่งโดยชาวพื้นเมืองของประเทศยูเครน ใน พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ภายหลังการปฏิรูปกลาสนอสต์
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักภาษาศาสตร์ชาวเบลารุสบางท่าน โดยเฉพาะ เอียน สตานเคียวิช (Yan Stankyevich) ได้มีการเสนอแนะว่าควรจะนำการอักษรนี้มาแทนเสียงของ g อีกครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อทับศัพท์คำใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่คนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแนวความคิดนี้ แม้กระทั่งตัวอักษร Ґ ก็ไม่เคยได้ปรากฏรวมอยู่ในลำดับอักษรของภาษาเบลารุสเลย เนื่องจากเห็นว่าอักษรตัวนี้ไม่ได้ใช้มานานมากแล้ว

**ตำแหน่งอักขระ**

**อ้างอิง**
 Да рэформы беларускай азбукі. // Пасяджэньні Беларускае Акадэмічнае Конфэрэнцыі па рэформе правапісу і азбукі. - Мн.: б. м., 1927?.- Ян Станкевіч. Гук «ґ» у беларускай мове // Ян Станкевіч. Збор твораў у двух тамах. Т. 2. - Мн.: Энцыклапедыкс, 2002. ISBN 985-6599-46-6-  อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์

เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์ (Benzoyl peroxide) เป็นสารเคมีที่อยู่ในกลุ่มเพอร์ออกไซด์ ประกอบไปด้วยเบนซิน 2 ตัวรวมด้วยเปอร์ออกไซด 
ชื่อทางการค้าสำหรับเบนโซอิลเพอร์ออกไซด์เช่น เบนแซค เอซี (Benzac AC) Brevoxyl และ Penoxyl
หมวดหมู่:เพอร์ออกไซด์
หมวดหมู่:สารก่อมะเร็งกลุ่ม 3 โดย IARC
หมวดหมู่:สารประกอบอะโรมาติก
Ѓ

Gje (Ѓ, ѓ) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้เฉพาะภาษามาซิโดเนียเพื่อออกเสียง /ɟ/ หรือ /d͡ʑ/ คำต่างๆ ที่มีเสียงนี้มักจะมีรากศัพท์มาจากภาษาเซอร์เบียซึ่งเขียนแทนด้วยอักษร Dje (Ђ, ђ) ยกตัวอย่างคำว่า Раѓање ในภาษามาซิโดเนีย อ่านว่า Radjanje รัดยันเย แปลว่า การให้กำเนิด ซึ่งภาษาเซอร์เบียจะสะกดด้วยคำนี้ Рађање ซึ่งอ่านออกเสียงเดียวกัน

**ตำแหน่งอักขระ**

**อ้างอิง**
  อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
การะเกด

การะเกด อาจหมายถึง- เตยทะเล - ไม้ประดับยืนต้น ดอกมีกลิ่นหอม- ตำบลการะเกด อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช- รางวัลช่อการะเกด - รางวัลที่มอบให้แก่นักเขียนเรื่องสั้น จัดโดยนิตยสารโลกหนังสือ- การะเกด (นักร้อง) - นักร้องเพลงลูกทุ่ง
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มกราคม 31

*ในหลวง เสด็จฯ ไปพระราชทานรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล ณ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท  (กปส.)
*สิงคโปร์เอาชนะไทย 2-1 ในรอบชิงชนะเลิศนัดแรก อาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ ส่วนนัดที่ 2 จะแข่งกันวันอาทิตย์ที่สนามศุภชลาศัย  (คมชัดลึก)
*นักท่องเที่ยวจำนวนมาก ร่วมพิธีปิดมหกรรมพืชสวนโลกเฉลิมพระเกียรติฯ ราชพฤกษ์ 2549  (กปส.)
}
Д

De (Д, д) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ใช้ออกเสียง /d/ เหมือนเสียง d ในภาษาอังกฤษ หรือ ด ในภาษาไทย แต่เมื่อไปปรากฏเป็นตัวสุดท้ายของคำจะกลายเป็น /t/ ที่ไม่ออกเสียง และกลายเป็น /dʲ/ เมื่ออยู่ก่อนหน้าเสียงสระเพดานแข็ง
อักษร Д มีพัฒนาการโดยตรงมาจากอักษรกรีก เดลตา ลักษณะแตกต่างที่เห็นได้ชัดจากเดลตาคืออักษรนี้มี "เท้า" อยู่ที่มุมด้านล่าง อย่างไรก็ตาม อักษรตัวนี้สามารถเขียนได้สองรูปแบบคือ ยอดด้านบนที่ตัดเป็นเหลี่ยม หรือยอดมุมแหลมเหมือนเดลตา สำหรับอักษร El (Л, л) ก็เขียนในลักษณะนี้เช่นกัน อักษรนี้มีชื่อเดิมว่า dobro และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 4

**แบบอักษรลายมือ**
อักษรตัวใหญ่ Д เมื่อเขียนด้วยลายมือจะปรากฏคล้ายอักษรละติน D เพื่อให้เขียนได้เร็วขึ้น เนื่องจากลักษณะของตัวพิมพ์ไม่สะดวกสำหรับเขียน แต่อักษรตัวเล็ก д จะดูเหมือนอักษรละติน g มากกว่าที่จะเป็น d โดยเขียนหางต่อกับตัวอักษรถัดไป สำหรับการเขียนตัวเอนหรือเขียนติดกัน (cursive) อักษรตัวเล็กจะดูเหมือน d มากกว่า ดังนี้: Д, д

**ตำแหน่งอักขระ**

**อ้างอิง**
  อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
จื๋อโนม

จื๋อโนม (chữ Nôm, 字喃/𡨸喃/𡦂喃) เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" - Hán tự) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน

**ประวัติ**
เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ" (chữ Nho; 字儒) ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจื๋อโกว๊กหงือจนถึง พ.ศ. 2461 
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน (Bảo An) ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน (Nguyễn Thuyên), เหงียน สี โก๊ (Nguyễn Sĩ Cố; พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (Nguyễn Trãi; พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (Hồ Quý Ly; พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ 
ไฟล์:Tu duc thanh che tu hoc giai nghia ca.jpg|thumb|222px|left|ส่วนหนึ่งจาก Tự Đức Thánh Chế Tự Học Giải Nghĩa Ca ที่เขียนด้วยจื๋อโนม
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น

จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  จื๋อโนม 
จื๋อโนม
อักษรจีน
ระบบการเขียนภาษาเวียดนาม
อักษรญี่ปุ่น

ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ ใช้วิธีการผสมตัวหนังสือคำ คันจิ ซึ่งนำมาจากอักษรจีน และชุดตัวหนังสือพยางค์ คานะ ตัวคานะเองแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ฮิรางานะที่ใช้สำหรับคำและองค์ประกอบทางไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม และคาตากานะที่ใช้สำหรับคำและชื่อต่างชาติ, คำยืม, สัทพจน์, ชื่อวิทยาศาสตร์ และบางครั้งอาจรวมการเน้น ประโยคภาษาญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดมีอักษรที่ผสมระหว่างคันจิและคานะ เนื่องจากการผสมผสานอักษรเหล่านี้ (นอกเหนือจากรายการอักษรคันจิจำนวนมาก) ทำให้ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นจึงถือว่าเป็นหนึ่งในระบบที่ซับซ้อนที่สุดที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
มีการใช้อักษรคันจิในชีวิตประจำวันถึงพันกว่าตัว ซึ่งส่วนใหญ่มีที่มาจากอักษรจีนตัวเต็ม ส่วนอักษรอีกกลุ่มที่ประดิษฐ์ในประเทศญี่ปุ่นมีชื่อเรียกว่า “วาเซคันจิ” (label=none; หรือ “โคกูจิ” label=none) แต่ละตัวอักษรมีความหมายที่แท้จริง (หรือช่วงของความหมาย) และส่วนใหญ่มีการออกเสียงมากกว่าหนึ่งรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบท โดยใน ค.ศ. 2010 นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียนรู้โจโยกันจิ 2,136 ตัว อักษรคันจิทั้งหมดมีมากกว่า 50,000 ตัว แม้ว่าเจ้าของภาษาที่รู้อักษรคันจิใกล้เคียงจำนวนนี้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม 
ข้อความที่ไม่มีอักษรคันจิเลยไม่ค่อยพบเห็นบ่อย โดยส่วนใหญ่จะปรากฏในหนังสือสำหรับเด็ก (เนื่องจากเด็กจะเรียนรู้อักษรตันจิเพียงไม่กี่ตัวในช่วงแรก) หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าในยุคแรก เช่น คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และวิดีโอเกม ซึ่งไม่สามารถแสดงหน่วยอักขระที่ซับซ้อนอย่างอักษรคันจิ เนื่องจากข้อจำกัดทั้งด้านกราฟิกและคอมพิวเตอร์

**การใช้อักษร**

**ประวัติ== 
ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana)

เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ 
ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
isbn=0-7103-0512-5
*isbn=0-86008-347-0
*isbn=0-415-30575-6
*pages=267–302
*isbn=0-8248-2217-X
*isbn=0-415-00990-1
*isbn=0-19-510166-9

**แหล่งข้อมูลอื่น**
   จุดกำเนิดอักษรญี่ปุ่น -  The Modern Japanese Writing System: an excerpt from Literacy and Script Reform in Occupation Japan, by J. Marshall Unger.-  The 20th Century Japanese Writing System: Reform and Change by Christopher Seeley-  Japanese Hiragana Conversion API by NTT Resonant date=2016-03-02 -  Japanese Morphological Analysis API by NTT Resonant date=2016-05-05 
หมวดหมู่:ภาษาญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ทางรถไฟสายมรณะ

หมวดหมู่:การขนส่งในจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:ประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ไทย–พม่า
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:การทัพพม่า
หมวดหมู่:ภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ทางการทหารญี่ปุ่น–ไทย
จังหวัดลานช้าง

จังหวัดลานช้าง (บางทีก็เรียกว่า จังหวัดล้านช้าง) เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่ดินแดนลาวฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามกับเมืองหลวงพระบาง ขึ้นเป็นจังหวัด เดิมพื้นที่นี้ขึ้นอยู่กับมณฑลพายัพในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 พร้อมกันกับเมืองจำปาศักดิ์  ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนนี้คืนให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งผู้ปกครองประเทศลาวในขณะนั้น ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวนี้คือ แขวงไชยบุรี และเมืองจอมเพ็ด แขวงหลวงพระบาง ของประเทศลาว

กรมศิลปากรได้กำหนดให้จังหวัดลานช้างใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปช้างหลายเชือกยืนอยู่กลางลานกว้าง โดยคิดรูปตราจากความหมายของชื่อจังหวัดที่แปลว่า “ดินแดนที่มีช้างจำนวนมาก”

**การจัดการปกครอง**
จังหวัดลานช้าง ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
# อำเภอสมาบุรี ตามเขตอำเภอสมาบุรีเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองไชยบุรี แขวงไชยบุรี  ประเทศลาว)
# อำเภออดุลเดชจรัส ตามเขตอำเภอปากลายเดิม ตั้งตามนามของ พลตำรวจเอกหลวงอดุลเดชจรัส (บัตร พึ่งพระคุณ หรือ อดุล อดุลเดชจรัส) อธิบดีกรมตำรวจและผู้บังคับการตำรวจสนามในกรณีพิพาทอินโดจีน (ปัจจุบันคือเมืองปากลาย แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
# อำเภอแก่นท้าว ตามเขตอำเภอแก่นท้าวเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองแก่นท้าว แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
# อำเภอเชียงฮ่อน ตามเขตอำเภอเชียงฮ่อนเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองเซียงฮ่อน แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
# อำเภอหาญสงคราม ตามเขตอำเภอหงษาเดิม ตั้งตามนามของ พันเอก หลวงหาญสงคราม (พิชัย   หาญสงคราม) ผู้บัญชาการกองพลพายัพในกรณีพิพาทอินโดจีน  (ปัจจุบันคือ เมืองหงษา แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
# อำเภอเชียงแมน แยกจากอำเภอสมาบุรี เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2486 (ปัจจุบันคือ เมืองจอมเพชร แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว) 
เขตการปกครองที่ได้จัดไว้นี้ได้ใช้เรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2489 โดยไม่มีการปรับปรุงเพิ่มเติมแต่อย่างใด ในระหว่างที่จังหวัดนี้อยู่ในการปกครองของประเทศไทย ได้มีการจัดการเลือกตั้งขึ้น เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2489 นายสังคม ริมทองได้เป็นส.ส. ของจังหวัดลานช้าง ก่อนจะคืนดินแดนดังกล่าวให้ฝรั่งเศส

**ระเบียงภาพ**
ไฟล์:Phap Mueang Thai (1943, p 106).jpg|อาคารแห่งหนึ่งในอำเภออดุลเดชจรัส พ.ศ. 2486
ไฟล์:Phap Mueang Thai (1943, p 104).jpg|ถนนเส้นหนึ่งในอำเภออดุลเดชจรัส พ.ศ. 2486

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลานช้าง

หมวดหมู่:จังหวัดของประเทศไทยในอดีต
หมวดหมู่:การยึดครองทางทหารของไทย
หมวดหมู่:ประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2484
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2489
Ђ

Dje (Ђ, ђ) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก มีใช้เฉพาะภาษาเซอร์เบียเป็นตัวอักษรลำดับที่ 6 อักษรนี้ใช้แทนเสียง /d͡ʑ/ ซึ่งดัดแปลงมาจาก Tshe (Ћ, ћ) โดย วุก สเตฟาโนวิจ คารัดซิจ (Vuk Stefanović Karadžić) เพื่อใช้แปลงศัพท์ที่สะกดด้วยอักษร Gje (Ѓ, ѓ) ของภาษามาซิโดเนีย
สำหรับชื่อ Dje เป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นชั่วคราว เนื่องจากอักษรของภาษาเซอร์เบียไม่มีชื่อเรียกอยู่แล้ว เมื่อต้องการสะกดทีละตัว อักษรนี้จึงจะอ่านว่า IPA|d͡ʑə
Dje สามารถถ่ายอักษรให้คล้ายอักษรละตินได้เป็น Đ, đ หรือบ่อยครั้งก็แปลงเป็น dj ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่ามันไม่ค่อยจะถูกต้องนัก

**ตำแหน่งอักขระ**

**อ้างอิง**
  อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ

ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ (Thamkrasae Railway Station) เดิมใช้ชื่อ"สะพานถ้ำกระแซ" อยู่ในเส้นทางรถไฟสายใต้ (ช่วงสถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก - สถานีรถไฟน้ำตก) หรือทางรถไฟสายตะวันตก ป้ายหยุดรถไฟตั้งอยู่บริเวณสะพานถ้ำกระแซ ซึ่งเป็นสะพานไม้เลียบหน้าผาที่มีความยาวกว่า 450 เมตร เปิดใช้งานเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยปัจจุบันที่นี่เป็นจุดหนึ่ง ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเส้นทางสายนี้ (ทางรถไฟสายมรณะ) 

**ประวัติ**
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ เป็นป้ายหยุดรถไฟสร้างขึ้นมาหลังการเปิดเดินรถไฟช่วงที่ 2( สถานีรถไฟกาญจนบุรี - สถานีรถไฟวังโพ) ของการฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายน้ำตก(หนองปลาดุก-น้ำตก) ระหว่าง ระยะทาง 61 กิโลเมตร โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 สำหรับการเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว พร้อมกับป้ายหยุดรถวิทยาลัยเกษตร ป้ายหยุดรถบ้านโป่งเสี้ยว และป้ายหยุดรถเกาะมหามงคล
จากป้ายสถานีรถไฟ เดิมป้ายหยุดรถไฟนี้ใช้ชื่อว่า"สะพานถ้ำกระแซ" โดยปัจจุบันเหลือแค่"ถ้ำกระแซ" จากหลักฐานของป้ายป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(เดิม) ฝั่งกาญจนบุรี ทีภาษาอังกฤษเขียนว่า "Thamkrasae Bridge" ที่แปลว่าสะพานถ้ำกระแซ

**ตำแหน่งที่ตั้ง**

**ตารางเดินรถ**
ข้อมูลเมื่อ 15 พฤษภาคม 2563
เนื่องจากป้ายหยุดรถทั้ง 2 ยังมีการใช้งานอยู่ ตารางเวลาเดินรถป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซนี้อาจเกิดความสับสน จึงมีการอ้างอิงตามตำแหน่งของป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(ใหม่) ฝั่งสถานีรถไฟน้ำตกเป็นหลัก 

**เที่ยวไป**
มีจำนวน 5 ขบวน หยุดสถานี 4 ขบวน

**เที่ยวกลับ**
มีจำนวน 4 ขบวน หยุดสถานี 3 ขบวน

**แหล่งท่องเที่ยว**

**สะพานถ้ำกระแซ**
เป็นสะพานทางรถไฟสร้างด้วยไม้ ถูกสร้างในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดนเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งบริเวณนี้เป็นจุดที่สร้างทางรถไฟยากที่สุด เนื่องจากเส้นทางโค้งเลียบเขาลัดเลาะหน้าผาสูงชัน ขนานไปกับลำน้ำแควน้อยที่ต้องใช้เวลาสร้างด้วยความรวดเร็ว เพราะต้องใช้เส้นทางขนยุทโธปกรณ์ เสบียง และกำลังพลทหาร ไปเสริมกำลังฝั่งประเมศพม่าให้เสร็จโดยไว จึงทำให้จุดนี้เชลยศึกเสียชีวิตมากที่สุดของการสร้างทางรถไฟสายนี้ ประมาณ 1,000 กว่าคน เป็นสะพานข้ามเหวลึกที่ยาวที่สุดของสายนี้ ตัวสะพานใช้ไม้ในการก่อสร้าง 
ปัจจุบันเป็นจุดท่องเที่ยวอันโด่งดังทั่วโลก ที่ชาวต่างชาติและคนไทยให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ที่รู้จักกันในนาม 

**ถ้ำกระแซ**
ตั้งอยู่ติดกับเส้นทางรถไฟสายมรณะอันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2  และถ้ำนี้เป็นถ้ำที่เคยเป็นที่พักของเชลยศึกเมื่อครั้งสร้างเส้นทางรถไฟสายมรณะจากไทยไปพม่า ภายในถ้ำโปร่ง และมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ มองจากปากถ้ำมาที่บริเวณทางรถไฟจะเห็นทิวทัศน์ที่งดงามและมองเห็นแม่น้ำแควน้อยอยู่เบื้องล่าง 

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
99.1656717
*http://www.railway.co.th/ticket/south.asp date=2007-09-27 
*https://web.archive.org/web/20150402120702/http://www.geocities.com/railsthai/south.htm
หมวดหมู่:ทางรถไฟสายมรณะ
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในอำเภอไทรโยค
ทรงกลด บางยี่ขัน

ทรงกลด บางยี่ขัน อดีตบรรณาธิการนิตยสาร a day ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารและผู้ก่อตั้งนิตยสารออนไลน์ชื่อ  The Cloud และอีกบทบาทหนึ่งคือการเป็นเจ้าของพ็อกเก็ตบุ๊ก ซึ่งมีกลิ่นอายของความอุ่น เหงา และโรแมนติก ถึง 4 เล่ม
ทรงกลดจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ทรงกลดเริ่นต้นในถนนนักเขียนจากการชักชวนของ อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการ Section เสาร์สวัสดี หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (ในสมัยนั้น) ซึ่งเห็นฝีมือจากสารคดีท่องเที่ยวเรื่อง "โปรดอ่านใต้แสงเทียน เพราะผมเขียนใต้แสงดาว" ที่ทรงกลดส่งมาให้พิจารณา และหลังจากนั้นก็ถูก วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ทาบทามให้มาทำงานที่นิตยสาร a day 
ตลอด 2 ปีกว่าที่เขียนความเรียงใน เสาร์สวัสดี นั้นก็ถูกคัดเลือก มาถึง 40 เรื่อง เพื่อนำไปรวมเล่มในพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "นายเท้าซ้าย เด็กชายเท้าขวา" ที่หน้าปกหนังสือโปรยไว้ว่า หวานแบบเหงา ๆ เศร้าแบบอุ่น ๆ แล้วความช่างคิดของทรงกลดนั้นยังส่งผ่านมายังชื่อตอนของแต่ละความเรียง อย่างคมคาย เช่น โทรศัพท์ร้อยปี ไปรษณีย์ร้อยชาติ, ไม่มีสัญญาณตอบรัก, ทะเลของคนว่ายน้ำไม่เป็น, ฝันตกไม่ทั่วฟ้า ฯลฯ
ปีต่อมา ความเรียงเหงา ๆ เศร้าแบบอุ่น ๆ ระลอก 2 ของทรงกลดก็ถูกส่งตามมาในชื่อ "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" ซึ่งคราวนี้ถูกรวบรวมมาจากนิตยสาร a day weekly ซึ่ง "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" นี้เหมือนเป็นตอกย้ำและแสดงตัวตนที่ชัดเจนของ ทรงกลด มากยิ่งขึ้นที่อยู่ในรูปแบบของภาษาที่เล่นที่จริงไม่เคร่งครัด แต่ถ้าอ่านดูก็จะรู้ว่าผ่านการคิดอย่างหนักหน่วงมาแล้ว ซึ่งแสดงถึงความช่างสังเกต ความละเอียดและละเมียดในการคิดค้นประเด็น และขยันหาข้อมูลมาสนับสนุนในงานเขียนของตัวเอง (อธิคม คุณาวุฒิ)
"สองเงาในเกาหลี" ผลงานพ็อกเก็ตบุ๊กที่โปรยปกบอกไว้ว่า เป็นบันทึกการเดินทางของชายหญิงแปลกหน้าที่บังเอิญมาร่วมทางด้วยกันในแดนโสม เป็นการฉีกแนวความเรียงแบบเดิมของทรงกลด ซึ่งคราวนี้มาในรูปแบบกึ่งนิยาย กึ่งบันทึก แต่ยังคงชั้นเชิงในด้านภาษาที่ปะปนระหว่างความขี้เล่นแต่จริงจังของคนเขียนเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังมีความโรแมนติกที่ทรงกลดได้แสดงออกมาให้เห็นในรูปแบบความเรียงอุ่น ๆ ชุดนี้ด้วย
"ดาวหางเหนือทางรถไฟ" บันทึกการเดินทางเล่มโตล่าสุดจากทรงกลด ถูกกลั่นกรองขึ้นมาจากความทรงจำเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในรูปแบบที่เคยหมายมาดไว้ แต่กลับต้องพบเจอกับเรื่องราวไม่คาดฝันตลอดการเดินทาง
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บรรณาธิการนิตยสาร
หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
บิณฑบาตเรือ

บิณฑบาตเรือ หรือ การบิณฑบาตทางน้ำ หรืออีกชื่อหนึ่งว่า นาวาภิกขาจาร เป็นบิณฑบาตชนิดหนึ่งซึ่งเป็นขนบของคนไทยภาคกลางตอนล่างในพื้นที่ชุ่มน้ำชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานริมน้ำ โดยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวันทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณของผู้คนในภูมิทัศน์วัฒนธรรมไทย 

**ดูเพิ่ม**
 บิณฑบาต- การตักบาตร
หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาพุทธ
Е

Ye หรือ E (Е, е) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก มีรูปร่างลักษณะเหมือนอักษรละติน E มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก เอปไซลอน ชื่อเดิมของตัวอักษรนี้คือ estǐ และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 5
ในภาษาบัลแกเรีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาเซอร์เบีย และภาษายูเครน จะเรียกอักษรนี้ว่า "E" และใช้แทนเสียง /e/ หรือ /ɛ/ (เอ หรือ แอ)
ส่วนภาษาเบลารุสและภาษารัสเซีย จะเรียกตัวอักษรนี้ว่า "Ye" และใช้แทนเสียงสระที่เลื่อนขึ้นไปทางเพดานแข็ง โดยอ่านเป็น /je, ʲe/ หรือ /jɛ, ʲɛ/ (เย หรือ แย) ให้ควบเสียงเข้ากับพยัญชนะที่อยู่ข้างหน้า แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ค่อยมีความแตกต่างจาก "E" มากนัก
สำหรับภาษายูเครน เมื่อต้องการอ่านเสียงให้เป็น "Ye" จะเปลี่ยนไปใช้ Є แทน

**การเปรียบเทียบอักษร**

**ตำแหน่งอักขระ**

**อ้างอิง**
  อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
ผู้สำเร็จราชการแทนเจ้าหลวงเสือตือฟ้า

== แผ่นดินว่างกษัตริย์**
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของสุทุฟ้า ก็ไม่มีผู้ใดที่เหมาะที่จะครองราชบัลลังก์ บ้านเมืองจึงตกอยู่ในการดูแลของ บุรฮา โกฮาอิน และบาร์ โกฮาอิน เป็นผู้สำเร็จราชการแทนสุทุฟ้า เป็นเวลานานถึง ๔ ปี

**พระบรมวงศานุวงศ์ที่ยังมีพระชนมชีพในช่วงนั้น**
 พระอนุชาของสุทุฟ้า :
** ท้าวขำติ
** เจ้าพูลาย?(ต่างชนนี)

**อ้างอิง**
 งานค้นคว้าเรื่องชนชาติไทย ของ พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ

**ดูเพิ่ม**
 ราชวงศ์อาหม
หมวดหมู่:อาณาจักรอาหม
หมวดหมู่:พระภรรยาในรัชกาลที่ 6

สำหรับบทความหลักในหมวดหมู่นี้ ดูที่ พระภรรยาในรัชกาลที่ 6
หมวดหมู่:รัชกาลที่ 6
หมวดหมู่:คู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ไทย
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 14

พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 14 ประจำปี พ.ศ. 2548 จัดโดยชมรมวิจารณ์บันเทิง ประกาศผลวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ณ โรงแรม เดอะแกรนด์ ถนนรัชดาภิเษก
ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา

**รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม**
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม  - มหา'ลัยเหมืองแร่- เฉิ่ม (สหมงคลฟิล์ม) - เพื่อนสนิท (จีทีเอช) - มหา'ลัยเหมืองแร่ (จีทีเอช) - เสือร้องไห้ (สหมงคลฟิล์ม) - อหิงสา จิ๊กโก๋มีกรรม (อาร์.เอส.ฟิล์ม)

**รางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม**
 กิตติกร เลียวศิริกุล จาก อหิงสา จิ๊กโก๋มีกรรม - คงเดช จาตุรันต์รัศมี จาก เฉิ่ม - คมกฤษ ตรีวิมล จาก เพื่อนสนิท - จิระ มะลิกุล จาก มหา'ลัยเหมืองแร่ - สนานจิตต์ บางสพาน จาก ซุ้มมือปืน  

**รางวัลผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม**
 ฉัตรชัย เปล่งพานิช จาก ซุ้มมือปืน - บริวัตร อยู่โต จาก อหิงสา จิ๊กโก๋มีกรรม - พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ (เท่ง เถิดเทิง) จาก หลวงพี่เท่ง - เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา (หม่ำ จ๊กมก) จาก เฉิ่ม - อมรินทร์ นิติพน จาก จี้ 

**รางวัลผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม**
 นงนุช สมบูรณ์ (เจเน็ท เขียว) จาก แหยม ยโสธร - นภคประภา นาคประสิทธิ์ จาก ลองของ - พิยดา อัครเศรณี จาก คนระลึกชาติ - วรนุช วงษ์สวรรค์ จาก เฉิ่ม - ศิรพันธ์ วัฒนจินดา จาก เพื่อนสนิท 

**รางวัลผู้แสดงประกอบชายยอดเยี่ยม**
 จรัล เพ็ชรเจริญ (สีเทา) จาก มหา'ลัย เหมืองแร่ - ธีรดนัย สุวรรณหอม จาก อหิงสา จิ๊กโก๋มีกรรม - นิรุตติ์ ศิริจรรยา จาก ซุ้มมือปืน - เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา (หม่ำ จ๊กมก) จาก ต้มยำกุ้ง - วีรภักดิ์ แก่นสุวรรณ จาก เอ๋อเหรอ

**รางวัลผู้แสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม**
 ปาณิสรา พิมพ์ปรุ จาก เพื่อนสนิท - มณีรัตน์ คำอ้วน จาก เพื่อนสนิท- ลลนา สุลาวัลย์ จาก วัยอลวน 4 : ตั้ม - โอ๋ รีเทิร์น - สาธิดา เขียวชะอุ่ม จาก เอ๋อเหรอ - อาภาศิริ นิติพน จาก เดอะ เมีย

**รางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม**
(มีผู้ได้รับรางวัล 2 คน เนื่องจากคะแนนเท่ากัน)- คงเดช จาตุรันต์รัศมี - เฉิ่ม - นิธิศ ณพิชญสุทิน - เพื่อนสนิท - มหา'ลัยเหมืองแร่ - ลองของ - อหิงสา จิ๊กโก๋มีกรรม

**รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม**
 ซุ้มมือปืน - เฉิ่ม - เพื่อนสนิท - ชาญกิจ  ชำนิวิกัยพงศ์ - มหา'ลัยเหมืองแร่ - เสือร้องไห้ 

**รางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยม**
 ซุ้มมือปืน - เฉิ่ม - วิชชา โกจิ๋ว - เพื่อนสนิท - มหา'ลัย เหมืองแร่ - อหิงสา จิ๊กโก๋มีกรรม

**รางวัลกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม**
 ซุ้มมือปืน - เฉิ่ม - เพื่อนสนิท - เอก เอี่ยมชื่น  - มหา'ลัยเหมืองแร่ - แหยมยโสธร

**รางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม**
 ซุ้มมือปืน - เฉิ่ม - เพื่อนสนิท - มหา'ลัย เหมืองแร่ - เอ๋อเหรอ 


**รางวัลพิเศษ**
 รางวัลภาพยนตร์ที่มีรายได้สูงสุด 
** ต้มยำกุ้ง- รางวัลเกียรติคุณแห่งความสำเร็จ 
** ปง อัศวินิกุล ผู้บันทึกเสียงภาพยนตร์ระดับปรมาจารย์ 

**อ้างอิง**
 http://www.siamzone.com/movie/news/index.php?id=2733
หมวดหมู่:รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง
หมวดหมู่:รางวัลภาพยนตร์ไทย
ปลาหมอฟลามิงโก้

ปลาหมอฟลามิงโก้ หรือ ปลาหมอไมดาส (Red devil cichild, Midas cichlid; Amphilophus citrinellus)   เป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 
พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ จัดเป็นปลาหมอสีที่มีรูปร่างใหญ่ เมื่อโตเต็มที่จะยาวได้ 25–30 เซนติเมตร มีลักษณะลำตัวค่อนข้างแบนกว้าง ส่วนหัวจะมีโหนกนูนอย่างเห็นได้ชัดเจนเมื่อโตเต็มที่ ริมฝีปากหนา ตาสีดำ ครีบอกแผ่กว้างปลายมนเล็กน้อย ครีบกระโดงหลังจะเรียวยาวแผ่กว้างไปทางด้านหลัง ครีบท้อง 2 อันเท่ากัน ขณะที่ครีบทวารจะแผ่กว้างคล้ายครีบกระโดงแต่ไม่ยาวมาก ครีบหางแผ่กว้างปลายมนเล็กน้อย  
ลำตัวมีสีหลากหลายทั้งสีส้ม, เหลือง, ขาว ปนอยู่ โดยมีแถบสีดำแซม ขึ้นอยู่กับที่การเปลี่ยนสี หรือ "การลอก" ในภาษาเฉพาะของวงการปลาสวยงามว่าจะออกมาเป็นอย่างไร ซึ่งปลาที่มีสีส้มหรือแดง นิยมเรียกว่า ปลาหมอเรดเดวิล หรือ ปลาหมอเรดอเมริกา 
ปลาหมอฟลามิงโก้เป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าว หวงอาณาเขตเป็นปลาที่อยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียว ชอบขุดคุ้ยซอกหิน ซอกไม้ ในการหลบซ่อนตัว โดยเฉพาะปลาตัวผู้ที่มีโหนกใหญ่บนหัวจะก้าวร้าวมาก  
ปลาหมอฟลามิงโก้ นั้นสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยงตั้งแต่ขนาด 24 นิ้วขึ้นไป โดยวางไข่ติดไว้กับพื้นหรือหิน ตัวเมียเมื่อมีความสมบูรณ์เต็มที่จะออกไข่ได้ครั้งละ 400–800 ฟอง ลักษณะไข่มีสีเหลืองนวล ไข่ใช้เวลา 3 วัน ในการฟักเป็นตัว แยกเพศโดยการสังเกตที่ส่วนท้อง ช่องเพศของตัวเมียจะมีลักษณะกลมใหญ่กว่า ขณะที่ตัวผู้จะยาวแหลมยื่นออกมา และมีลำตัวและส่วนหัวใหญ่กว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด
ปลาหมอฟลามิงโก้ ถือเป็นปลาชนิดที่เป็นต้นแบบของปลาหมอลูกผสม หรือที่เรียกกันว่า ครอสบรีด เช่น ปลาหมอฟลาวเวอร์ฮอร์น เป็นต้น  

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Amphilophus citrinellus 
ฟลามิงโก้
หมวดหมู่:ปลาตู้หมวดหมู่:ปลาทวีปอเมริกาใต้
แม่แบบ:บทความคัดสรร/กุมภาพันธ์ 2550

เสือ

เสือ เป็นชื่อเรียกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิดในวงศ์ฟิลิดี (Felidae) ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับแมวแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่า ชนิดที่เรียกว่าเสือมักมีขนาดลำตัวค่อนข้างใหญ่และอาศัยอยู่ภายในป่า ขนาดของลำตัวประมาณ 168 - 227 เซนติเมตร และหนักประมาณ 180 - 245 กิโลกรัม รูม่านตากลม เป็นสัตว์กินเนื้อกลุ่มหนึ่ง มีลักษณะและรูปร่างรวมทั้งพฤติกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ แตกต่างจากสัตว์ในกลุ่มอื่น หากินเวลากลางคืน มีถิ่นกำเนิดในป่า เสือส่วนใหญ่ยังคงมีความสามารถในการปีนป่ายต้นไม้ (ยกเว้นเสือชีต้า) เสือทุกชนิดมีกรามที่สั้นและแข็งแรง มีเขี้ยว 2 คู่สำหรับกัดเหยื่อ ทั่วโลกมีเสืออยู่ประมาณ 37 ชนิด ซึ่งรวมทั้งแมวบ้านด้วย อ่านต่อ...
บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: โดราเอมอน - สนามบินสุวรรณภูมิ - ราชพฤกษ์ 2549
ที่เก็บถาวร  –  บทความคัดสรรอื่น ๆ
คาบสมุทรอิตาลี

ภาพถ่ายทางอากาศของคาบสมุทรอิตาลี
คาบสมุทรอิตาลี หรือ คาบสมุทรแอเพนไนน์ (Penisola italiana, Penisola appenninica) เป็นคาบสมุทรที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปใต้ พื้นที่ทางตอนเหนือติดกับเทือกเขาแอลป์และประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลเอเดรียติก ทางทิศใต้ติดกับทะเลไอโอเนียน และทางทิศตะวันตกติดกับทะเลติร์เรเนียนและทะเลลีกูเรียน คาบสมุทรนี้มีรูปร่างคล้ายรองเท้าบูท โดยบริเวณตอนกลางของคาบสมุทรมีเทือกเขาแอเพนไนน์เป็นแกนกลาง บริเวณตอนเหนือมีที่ราบลุ่มแม่น้ำโปซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาแอลป์กับเทือกเขาแอเพนไนน์นั้น เป็นที่ราบลุ่มอันอุดมสมบูรณ์มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม และเป็นที่ตั้งเมืองสำคัญของประเทศอิตาลี เช่น มิลาน ตูริน เวนิส โบโลญญา ปาร์มา เวโรนา
คาบสมุทรอิตาลีมีความยาวประมาณ 1,000 กิโลเมตร ความกว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 290 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปใต้ มีพื้นที่ประมาณ 260,000 ตารางกิโลเมตร (ไม่นับรวมพื้นที่เกาะซิซิลีและเกาะซาร์ดิเนีย) เป็นคาบสมุทรที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของทวีปยุโรป รองจาก คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย คาบสมุทรไอบีเรีย และคาบสมุทรบอลข่าน ตามลำดับ เมืองใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรอิตาลีเรียงตามลำดับ 4 อันดับแรกได้แก่ โรม มิลาน เนเปิลส์ และตูริน ภูมิอากาศบริเวณคาบสมุทรอิตาลีเป็นแบบเมดิเตอร์เรเนียน พืชที่ปลูกส่วนใหญ่ที่นิยมปลูกคือ มะกอกเพื่อทำน้ำมันมะกอก และองุ่นเพื่อใช้ทำไวน์ เมืองท่าที่สำคัญบนคาบสมุทรอิตาลีได้แก่ เจนัว เวนิส และเนเปิลส์

**ประเทศที่ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรอิตาลี**
 ประเทศอิตาลี- ประเทศซานมารีโน- นครรัฐวาติกัน
อิตาลี
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ยุโรป
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์อิตาลี
หมวดหมู่:ภูมิภาคในทวีปยุโรป
นิทรรศการ

นิทรรศการ
นิทรรศการ (Exhibition)  คือ การจัดกิจกรรมทางการตลาด เพื่อนำเสนอข้อมูล ภาพ เสียง โดยมีกำหนดการ หลักการและเหตุผล วัตถุประสงค์ และหน่วยงานที่รับผิดชอบที่แน่นอน
หมวดหมู่:การสื่อสาร
หมวดหมู่:งานจัดแสดง
แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์

แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์ (software design pattern) คือแบบแผนหรือแนวทางที่ใช้ในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นเสมอ ๆ ในการออกแบบคอมพิวเตอร์ซอฟต์แวร์ แบบแผนและแนวทางเหล่านี้ไม่ใช่รูปแบบตายตัวที่จะถูกนำไปใช้โดยตรง แต่เป็นการอธิบายแนวทางหรือโครงที่จะถูกนำไปประยุกต์ใช้ในสถานการณ์ต่าง ๆ กล่าวเฉพาะในทางการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ แบบแผนการออกแบบจะแสดงความสัมพันธ์ต่อกันระหว่างคลาสหรืออ็อบเจกต์ต่าง ๆ โดยไม่จำเพาะเจาะจงการนำไปใช้งานในขั้นสุดท้าย ขั้นตอนวิธีไม่จัดเป็นแบบแผนการออกแบบเพราะเป็นการแก้ปัญหาในทางการประมวลผลมากกว่าในทางการออกแบบ

**จุดเริ่มต้น**
แบบแผนการออกแบบมีจุดเริ่มต้นจากหนังสือชื่อ A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction แต่งโดยสถาปนิกชื่อ Christopher Alexander เมื่อปี ค.ศ. 1977 จากนั้น Kent Beck และ Ward Cunningham ริเริ่มนำเอาแนวคิดนี้มาทดลองใช้กับการเขียนโปรแกรมในปี ค.ศ. 1987 และได้นำเสนอผลงานในงานประชุม OOPSLA ในปีเดียวกันนั้น
แบบแผนการออกแบบเริ่มเป็นที่นิยมในวงการวิทยาการคอมพิวเตอร์ในปี ค.ศ. 1994 หลังจากมีหนังสือที่แต่งโดย Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson และ John Vlissides (Gang of four: GoF) ชื่อ Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software (ISBN 0-201-63361-2)

**ประโยชน์**
แบบแผนการออกแบบช่วยทำให้กระบวนการพัฒนาโปรแกรมรวดเร็วขึ้นเพราะเป็นตัวอย่างที่ผ่านการพิสูจน์ทดสอบมาแล้ว การออกแบบซอฟต์แวร์ที่ดีต้องเตรียมการสำหรับปัญหาที่อาจจะไม่พบจนกว่าจะเริ่มนำไปใช้งาน การใช้แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์ช่วยป้องกันปัญหาเล็กน้อยที่อาจจะลุกลามใหญ่โต ทั้งยังทำให้การทำความเข้าใจโค้ดง่ายขึ้นในหมู่ผู้ร่วมงานในทีมที่คุ้นเคยกับแบบแผนการออกแบบ

**การจัดหมวดหมู่และแบบแผนในหนังสือ Design Patterns**
การจัดหมวดหมู่แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์ตามหนังสือ Design Patterns แบ่งตามวัตถุประสงค์การใช้งาน ดังนี้

**แบบแผนการสร้างอ็อบเจกต์ (creational patterns)**
 Abstract Factory- Builder- Factory Method- Prototype- Singleton

**แบบแผนโครงสร้าง (structural patterns)**
 Adapter- Bridge- Composite- Decorator- Façade- Flyweight- Proxy

**แบบแผนพฤติกรรม (behavioral patterns)**
 Chain of responsibility- Command- Interpreter- Iterator- Mediator- Memento- Observer- State- Strategy- Template method- Visitor

**หมวดหมู่แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์อื่น ๆ**
 concurrency patterns- architectural patterns

**ดูเพิ่ม**
 การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ- ยูเอ็มแอล- ภาษาจาวา
หมวดหมู่:การเขียนโปรแกรม
กัปตัน (ฟุตบอล)

ไฟล์:Gennaro Gattuso, Thomas Vermaelen, Lauren Koscielny, Mario Yepes, Marco Borriello & Emmanuel Frimpong (4867534020).jpg|thumb|300px|โตมัส เฟอร์มาเลิน (หมายเลข 5) สวมปลอกแขนกัปตันทีมอาร์เซนอล ในนัดที่พบกับเอซี มิลาน โดยมีเจนนาโร กัตตูโซ (หมายเลข 8) ของเอซีมิลานเป็นกัปตันทีม
กัปตันฟุตบอล เป็นผู้ที่ได้รับแต่งตั้งจากผู้จัดการทีม ให้สั่งการลูกทีมในสนามแทนผู้จัดการทีม กฎของการแต่งตั้งกัปตันทีมนั้นไม่มีกฎตายตัว ไม่จำกัดอายุและตำแหน่งที่เล่น แต่โดยส่วนมากแล้วกัปตันทีมมักจะเป็นผู้ที่มีอาวุโสที่สุดในทีม เช่น อายุมากที่สุด, อยู่ในทีมนานที่สุด, มีความเป็นผู้นำมากที่สุดตามความเห็นของผู้จัดการทีม หรือเป็นตัวกลางประสานระหว่างผู้เล่นกลุ่มต่างๆ บางครั้งจะเห็นว่าผู้จัดการทีมก็แต่งตั้งให้ผู้เล่นที่มีความสามารถโดดเด่นในทีมเป็นกัปตัน
กัปตันทีมมีเพียง 1 คนต่อทีมเท่านั้น ผู้ที่เป็นกัปตันทีมเวลาลงสนามจะใส่แถบผ้าคาดแขนข้างหนึ่ง ซึ่งเรียกผ้าคาดนี้ว่า ปลอกแขนกัปตันทีม ในกรณีที่กัปตันไม่อยู่ในสนาม (เช่นไม่สามารถที่จะแข่งได้ในนัดนั้นๆ หรือถูกเปลี่ยนตัวออก) ในทีมก็จะมีการแต่งตั้งสมาชิกคนหนึ่งในทีมมารับตำแหน่งรักษาการณ์กัปตันแทน (ปกติในแต่ละทีมจะมีรองกัปตันมารับหน้าที่นี้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีก็แต่งตั้งผู้เล่นอื่นแทน)
อนึ่ง เวลาที่ทีมชนะเลิศการแข่งขันแล้วการแข่งขันนั้นมีพิธีการมอบถ้วยรางวัล ตามธรรมเนียมแล้วกัปตันจะเป็นคนที่ชูถ้วยเป็นคนแรกเสมอ ในบางกรณีอาจมีการชูถ้วยร่วมกันกับรองกัปตัน หรือส่งต่อให้กับผู้เล่นที่เป็นสัญลักษณ์ในช่วงเวลาหนึ่งที่ได้รับการยอมรับชูถ้วยแทน
หมวดหมู่:กัปตันกีฬา
หมวดหมู่:ตำแหน่งของผู้เล่นฟุตบอล
หมวดหมู่:คำศัพท์ฟุตบอล
หมวดหมู่:ตำแหน่งผู้มีอำนาจ
กัปตัน

กัปตัน (captain) อาจหมายถึง

**ยศทหาร**
 captain ของทหารบก คือยศ ร้อยเอก - captain ของทหารเรือ คือยศ นาวาเอก

**ตำแหน่ง**
 ผู้บังคับการเรือ ใช้สำหรับเรือทหาร- กัปตันเรือ ใช้สำหรับเรือพลเรือน- ผู้กอง คำเรียกไม่เป็นทางการของหัวหน้ากองร้อย

**กีฬา**
 กัปตัน (กีฬา) หัวหน้าทีมของผู้เล่นกีฬาประเภททีม
** กัปตัน (ฟุตบอล) หัวหน้าทีมของผู้เล่นฟุตบอล
** กัปตัน (ออสเตรเลียน รูลส์ ฟุตบอล) หัวหน้าทีมของผู้เล่นออสเตรเลียน รูลส์ ฟุตบอล
** กัปตัน (เบสบอล) หัวหน้าทีมของผู้เล่นเบสบอล
** กัปตัน (คริกเกต) หัวหน้าทีมของผู้เล่นคริกเกต
** กัปตัน (ฮอกกี้) หัวหน้าทีมของผู้เล่นฮอกกี้
** กัปตัน (แฮนด์บอล) หัวหน้าทีมของผู้เล่นแฮนด์บอล
** กัปตัน (ฮอกกี้น้ำแข็ง) หัวหน้าทีมของผู้เล่นฮอกกี้น้ำแข็ง
** กัปตัน (รักบี้ลีก) หัวหน้าทีมของผู้เล่นรักบี้ลีก
** กัปตัน (วอลเลย์บอล) หัวหน้าทีมของผู้เล่นวอลเลย์บอล
หมวดหมู่:กัปตัน