Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
พระแม่มารีอัลบา

ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร
พระแม่มารีอัลบา (Alba Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในสหรัฐอเมริกา  
ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีอัลบา” เสร็จในปี ค.ศ. 1151 เป็นภาพของพระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์โดยมีฉากหลังเป็นชนบทของอิตาลี นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ถือกางเขนที่พระบุตรกุมอยู่ข้างบน บุคคลทั้งสามในภาพต่างก็มองมาทางกางเขนและรวมอยู่ทางซ้ายของภาพ แต่แขนขวาของพระแม่มารีที่กางออกไปเล็กน้อยและพระภูษาที่ออกมาทางขวาของทำให้ภาพมีความสมดุลขึ้น
ปาโอโล โจวีโอเป็นผู้จ้างราฟาเอลให้เขียนภาพ “พระแม่มารีอัลบา” เพื่อที่จะส่งไปให้วัดที่โอลิเวตานีในโนเซรา เดอิ พากานิ ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภาพเขียนตกไปเป็นของตระกูลอัลบาที่ภาพเขียนได้รับนาม ในปี ค.ศ. 1836 ภาพเขียนก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผู้นำไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ร้อยปีต่อมารัฐบาลโซเวียตขายภาพให้แก่แอนดรู ดับเบิลยู เมลลอน (Andrew W. Mellon) ในราคา $1,166,400 ต่อมาเมลลอนอุทิศงานสะสมรวมทั้งภาพนี้ให้แก่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในสหรัฐอเมริกาที่เป็นที่ตั้งแสดงในปัจจุบันของภาพ
ระหว่างที่ตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจภาพเขียนถูกย้ายจากแผงกลมไปบนผ้าใบสี่เหลี่ยมระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากการวิจัยพบว่าแผงภาพเขียนเดิมแตกกลางทางด้านขวา ลายผ้าใบเห็นได้อย่างชัดเจนในภาพเขียนและทางด้านขวามีรอยเสียหายระหว่างการย้ายภาพ

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
ราฟาเอล
*พระแม่มารีและพระบุตร- ภาพเขียนของพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่ถูกขายโดยโซเวียต

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 ประวัติเจ้าของภาพ date=2007-06-25 
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1510
หมวดหมู่:ราฟาเอล
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับแม่พระและพระกุมาร
หมวดหมู่:งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
จักรพรรดิเหลียวต้าวจง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวต้าวจง (เย่ว์ลี่หงจี่) (ค.ศ. 1032 - 1101) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซิ่งจง
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 1054 (พ.ศ. 1597) องค์ชายเย่ว์ลี่หงจี เสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวต้าวจง ขณะพระชนม์ได้ 22 พรรษา
ไฟล์:The Fugong Temple Wooden Pagoda.jpg|thumb|เจดีย์ 6 ชั้นที่วัดฟู่กง สร้างในปี ค.ศ. 1056 ปัจจุบันอยู่ในมณฑลซานซี
ในรัชกาลนี้โปรดให้จัดทำพระไตรปิฎกฉบับต้าเหลียว และโปรดให้สร้างพระเจดีย์ 6 ชั้นที่วัดฟู่กง ทรงใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยเพื่อการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา
จักรพรรดิเหลียวต้าวจงสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1101 (พ.ศ. 1644) โดยทรงถูกพระราชโอรสปลงพระชนม์ ขณะพระชนม์ได้ 69 พรรษา  จักรพรรดิเหลียวต้าวจงทรงครองราชย์ยาวนานเป็นอันดับ 2 ถึง 47 ปี  โอรสอีกองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเหลียวเทียนจั้วตี้
1101
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1575
ต้าวจง
ราชวงศ์เหลียงยุคหลัง

ราชวงศ์โฮ่วเหลียง (เหลียงยุคหลัง) (Later Liang Dynasty) (ค.ศ. 907 - 923) ถูกสถาปนาโดยจูเวินหรือจูเหวียนจง  (ค.ศ.852-912) ผู้โค่นล้มราชวงศ์ถัง 
เดิมเหลียงไท่จู่ (จูเหวียนจง)เป็นหนึ่งในขุนพลของกองทัพกบฏหวงเฉา ต่อมาได้สวามิภักดิ์กับราชวงศ์ และร่วมมือกับหลี่เค่อยัง หัวหน้าเผ่าซาถัวปราบปรามกบฏจนหมดสิ้น และได้รับพระราชทานชื่อใหม่ว่า เหวียนจง แปลว่าผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดี
ต่อมาเขาเริ่มมีอิทธิพลในราชสำนักและในที่สุดเขาก็ปลดจักรพรรดิถังอัยตี้ จักรพรรดิองค์สุดท้ายลงจากราชบัลลังก์ ทำให้ราชวงศ์ถังสิ้นสุดลง และเขาก็ได้สถาปนาตนเอง ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์โฮ่วเหลียง พระนามว่าจักรพรรดิเหลียงไท่จู่
ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์แรกในยุคที่เรียกว่า ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร แต่ราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิปกครองเพียง 2 พระองค์
หมวดหมู่:ราชวงศ์จีน
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
ชุบชีวิตลาซารัส (คาราวัจโจ)

ชุบชีวิตลาซารัส (ภาษาอังกฤษ: The Raising of Lazarus) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เรจิโอนาเล, เมสสินาในประเทศอิตาลี ภาพ “ชุบชีวิตลาซารัส” เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1609 
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1608 คาราวัจโจหนีจากมอลตาที่ที่ถูกจำขังโดยไม่ทราบข้อหาไปพำนักอยู่ที่ซิซิลีกับเพื่อนศิลปินมาริโอ มินนิติ (Mario Minniti) จากความช่วยเหลือของมินนิติคาราวัจโจก็ได้รับงานสำคัญหลายชิ้นรวมทั้งภาพนี้สำหรับวัดที่เมสสินา ที่ถูกนำเสนอให้กับพ่อค้าผู้มั่งคั่งจากเจนัว จิโอวานนิ บัตติสตา เดลัซซาริเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1609 ค่าจ้างสำหรับงานชิ้นนี้เป็นจำนวนหนึ่งพันสคุดิซึ่งมากกว่าสองเท่าของจำนวนที่คาราวัจโจได้รับก่อนหน้านั้น
พระวรสารนักบุญจอห์นกล่าวถึงนักบุญลาซารัสพี่ของมาร์ธาและนักบุญแมรี แม็กดาเลนที่ล้มป่วย, เสียชีวิต, ถูกฝัง และในที่สุดก็ถูกชุบชีวิตโดยพระเยซู ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพอื่นของคาราวัจโจที่เขียนในช่วงเดียวกันที่ฉากหลังเป็นเพียงผนังว่างๆ ที่ทำให้ผู้อยู่ในภาพดูเล็กลงมาก ปฏิกิริยาต่อกันและกันของคนในภาพมีความรู้สึกร่วมกันในทางอารมณ์โดยมีช่องว่างใหญ่อยู่ด้านบนซึ่งต่างจากการเน้นนาฏกรรมอย่างใกล้เคียงเช่นที่เคยทำกันมาก่อน และตามแบบฉบับของคาราวัจโจแสงเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างนาฏกรรมที่ทำให้เห็นรายละเอียดเช่นมือของลาซารัส มือหนึ่งปล่อยและหงายขึ้นเหมือนจะรับและอีกมือหนึ่งยื่นไปทางพระเยซู และใบหน้าที่ตื่นตระหนกของผู้เห็นเหตุการณ์
เรื่องที่เล่ากันว่าคาราวัจโจให้คนขุดร่างคนที่เพิ่งถูกฝังขึ้นมาเป็นแบบเขียนเป็นเรื่องที่ “น่าจะไม่ใช่เรื่องจริง แต่ก็ไม่เกินเลยเกินกว่าความเป็นไปได้” ตัวแบบบางคนกล่าวกันว่าเป็นผู้คนในชุมชนนั้น แต่คาราวัจโจก็ใช้ความทรงจำ การวางรูปทั้งหมดมีพื้นฐานมาจากภาพพิมพ์ลายแกะโดยจูลีโอ โรมาโน และภาพพระเยซูเป็นภาพกลับด้านกับภาพพระเยซูในภาพ “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” ภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนักและได้รับการซ่อมอย่างมากและอาจจะเป็นไปได้ว่าบางส่วนเขียนโดยผู้ช่วย
สิ่งที่น่าสังเกตในภาพนี้อีกอย่างหนึ่งคือความแตกต่างระหว่างร่างที่อ่อนระทวยของมาร์ธาและแมรี แม็กดาเลนผู้ที่เต็มไปด้วยความระทมกับร่างที่แข็งของลาซารัสพี่ชาย ในพระวรสารมาร์ธาๆ กล่าวเตือนพระเยซูว่าลาซารัสตายมาได้สี่วันแล้วและคงจะมีกลิ่น แต่ในภาพนี้ไม่มีใครที่แสดงท่าขยะแขยงกับกลิ่น เพราะปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้น
งานเขียนเกี่ยวกับศาสนาของคาราวัจโจมักจะเน้นความทุกข์, ความทรมานและความตาย

**อ้างอิง**
- Peter Robb, M (1998), ISBN 0-312-27474-2, ISBN 0-7475-4858-7- Helen Langdon, Caravaggio: A Life (1998), ISBN 0-374-11894-9

**ดูเพิ่ม**
คาราวัจโจ
*นักบุญลาซารัส
หมวดหมู่:การาวัจโจ
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1600
หมวดหมู่:จิตรกรรมบาโรก
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1600

หมวดหมู่:จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ
หมวดหมู่:ผลงานในคริสต์ทศวรรษ 1600
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ

ก่อนหน้า::หมวดหมู่:ราชวงศ์ถังค.ศ. 618–907
ประวัติศาสตร์จีน:หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐค.ศ. 907–960
ถัดไป::หมวดหมู่:ราชวงศ์ซ่งค.ศ. 960–1279
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีนแบ่งตามราชวงศ์
หมวดหมู่:ราชวงศ์จีน
จักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว

จักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว (p=Liáo Tiānzuò Dì; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1075 – ค.ศ. 1128 หรือ 1156) ชื่อตัวว่า เย-ลฺวี่ หยานสี่ (p=Yēlǜ Yánxǐ) และชื่อรองว่า หยานหนิง (p=Yánníng) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์เหลียวที่นำโดยชาวกีตัน พระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระอัยกาของพระองค์คือจักรพรรดิเหลียวต้าวจง ในปี ค.ศ. 1101 และครองราชย์จนกระทั่งราชวงศ์เหลียวล่มสลายในปี ค.ศ. 1125

**การรุกรานของจิน**
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเทียนจั้ว ชนเผ่านฺหวี่เจินที่นำโดยจักรพรรดิจินไท่จู่ ได้ก่อตั้งราชวงศ์จินในปี ค.ศ. 1115 จักรพรรดิไท่จู่เป็นพันธมิตรกับราชวงศ์ซ่งเหนือที่นำโดยชาวฮั่นเพื่อต่อต้านราชวงศ์เหลียว และเริ่มสถาปนาอำนาจเหนือดินแดนเหลียวเดิมในมองโกเลียนอก

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี ค.ศ. 1075
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1128
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1156
เทียนจั้ว
เหลียวเทียนจั้ว
เหลียวเทียนจั้ว
ดาไรอัสมหาราช

ดาไรอัสที่ 1 (langx|peo|𐎭𐎠𐎼𐎹𐎺𐎢𐏁 Dārayavaʰuš; Δαρεῖος Dareios; 550 – 486 ปีก่อน ค.ศ.) หรือที่รู้จักในพระนาม ดาไรอัสมหาราช เป็นผู้ปกครองชาวเปอร์เซียที่ดำรงตำแหน่งพระราชาธิราชแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิดองค์ที่ 3 ตั้งแต่ 522 ปีก่อน ค.ศ. จนกระทั่งสวรรคตใน 486 ปีก่อน ค.ศ. พระองค์ครองจักรวรรดิในช่วงที่มีดินแดนมากที่สุด ซึ่งกินพื้นที่ในเอเชียตะวันตก บอลข่านบางส่วน (เทรซ–มาซิโดเนียกับPaeonia) และคอเคซัส ภูมิภาคชายฝั่งทะเลดำส่วนใหญ่ เอเชียกลาง ลุ่มแม่น้ำสินธุทางตะวันออกไกล และพื้นที่ส่วนหนึ่งในแอฟริกาเหนือกับแอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ รวมอียิปต์ (Mudrâya) ลิเบียตะวันออก และชายฝั่งซูดาน
ดาไรอัสขึ้นครองราชย์ด้วยการโค่นล้มบาร์ดิยา (หรือ Smerdis) แห่งอะคีเมนิดที่พระองค์อ้างว่าเป็นผู้แอบอ้างที่มีพระนาม Gaumata กษัตริย์องค์ใหม่เผชิญกับการกบฎทั่วจักรวรรดิ แต่สามารถจัดการไว้ได้ เหตุการณ์ครั้งใหญ่ในช่วงชีวิตของดาไรอัสคือการทัพปราบปรามกรีซและลงโทษเอเธนส์และเอเรเตรียจากการมีส่วนในกบฏไอโอเนีย แม้ว่าการทัพนี้ประสบความล้มเหลวในยุทธการที่มาราธอน พระองค์สามารถปราบปรามเทรซและขยายจักรวรรดิผ่านการพิชิตมาซิโดเนีย ซิคละดีส และเกาะนักซอส
ดาไรอัสทรงบริหารจักรวรรดิด้วยการแบ่งเขตมณฑลออกเป็นหลายแห่ง แต่ละแห่งบริหารโดยเซแทร็ป พระองค์จัดตั้งเหรียญกระษาปณ์อะคีเมนิดเป็นระบบการเงินร่วมกันแบบใหม่ และจัดให้ภาษาแอราเมอิกเป็นภาษาราชการร่วมกับเปอร์เซีย พระองค์ยังปรับปรุงจักรวรรดิให้ดีขึ้นด้วยการสร้างถนนและจัดตั้งหน่วยวัดมาตรฐาน ด้วยการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ จักรวรรดิอะคีเมนิดจึงรวมเข้ากับศูนย์กลางและเป็นหนึ่งเดียว ดาไรอัสทรงดำเนินโครงการก่อสร้างหลายแห่งทั่วจักรวรรดิ โดยหลักมุ่งเน้นที่ซูซา พอซอร์กอด เปอร์เซเปอลิส บาบิโลน และอียิปต์ พระองค์สั่งให้มีการแกะสลักจารึกบนหน้าผาที่เขาเบฮิสตูนเพื่อบันทึกการพิชิตของพระองค์ ซึ่งภายหลังกลายเป็นหลักฐานสำคัญของภาษาเปอร์เซียเก่า
ดาไรอัสได้รับการกล่าวถึงในหนังสือฮักกัย เศคาริยาห์ ดาเนียล และเอสรา–เนหะมีย์จากคัมภีร์ฮีบรู (พันธสัญญาเก่าของศาสนาคริสต์)

**ศัพทมูลวิทยา**
และ Dārēus เป็นรูปภาษาละตินของภาษากรีกว่า Dareîos (lang|grc|Δαρεῖος) ซึ่งมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณว่า Dārayauš (𐎭𐎠𐎼𐎹𐎢𐏁, d-a-r-y-uš; โดยเป็นรูปสั้นของ Dārayavaʰuš (𐎭𐎠𐎼𐎹𐎺𐎢𐏁, d-a-r-y-v-u-š).p=40

**หมายเหตุ**

**อ้างอิง**

**บรรณานุกรม**
  year = 1994 

**อ่านเพิ่ม**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:ฟาโรห์ยุคราชวงศ์อาร์เคเมนิด
หมวดหมู่:มหาราชแห่งประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เปอร์เซีย
หมวดหมู่:บุคคลในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:ผู้ก่อตั้งเมือง
หมวดหมู่:ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์
จักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1

เซิร์กซีสที่ 1 (เปอร์เซียโบราณ: 𐎧𐏁𐎹𐎠𐎼𐏁𐎠 Xa S Ya A Ra S A; กรีก: Ξέρξης; Xerxes the Great) หรือ เซิร์กซีสมหาราช (Xerxes I; 519 – 465 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระราชโอรสในดาไรอัสมหาราช เมื่อพระราชบิดาสวรรคตเมื่อ 486 ปีก่อน ค.ศ. พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เมื่อเดือนตุลาคม 486 ปีก่อน ค.ศ. ขณะพระชนม์ได้ 34 พรรษา
ตลอด 20 ปีในรัชกาล จักรพรรดิเซิร์กซีสทรงสืบสานปณิธานของพระราชบิดาทุกอย่างจนบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองและเข้มแข็งอย่างมาก พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อ 465 ปีก่อน ค.ศ. ขณะพระชนม์ได้ 54 พรรษา พระราชโอรสที่ประสูติแต่พระราชินีอาเมสทริส จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิอาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เปอร์เซีย
หมวดหมู่:มหาราชแห่งประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:จักรวรรดิเปอร์เซีย
หมวดหมู่:ฟาโรห์ยุคราชวงศ์อาร์เคเมนิด
หมวดหมู่:บุคคลในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์
ชาห์อับบาสที่ 1 แห่งเปอร์เซีย

ชาห์อับบาสที่ 1 แห่งเปอร์เซีย (เปอร์เซีย:شاه عباس بزرگ) หรือที่รู้จักกันในนาม พระเจ้าอับบาสมหาราช (ค.ศ. 1571 - 1629) เป็นชาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งในราชวงศ์ซาฟาวิยะห์ โดยเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในชาห์โมฮัมหมัด โคดาบันดา พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1571 ณ เมืองเฮรัต (ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศอัฟกานิสถาน) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 1588 เจ้าชายอับบาสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ขณะที่พระองค์เองมีพระชนม์เพียง 17 พรรษา โดยตลอด 41 ปีในรัชกาล ทรงสร้างความแข็งแกร่งให้กับเปอร์เซียอย่างมาก ทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวาง  ภายหลังจากการครองราชย์มายาวนาน พระองค์ได้เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1629 (พ.ศ. 2172) ขณะพระชนม์ได้ 58 พรรษา เจ้าชายซาฟีพระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าชาห์ซาฟีสืบต่อมา

**อ้างอิง**
 H. Nahavandi, Y. Bomati, Shah Abbas, empereur de Perse (1587-1629), ed. Perrin, Paris, 1998.- The Persian Encyclopedia's entries on "Abbas I of Safavid" and "Mohammad of Safavid"
1629
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2114
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เปอร์เซีย
หมวดหมู่:จักรวรรดิเปอร์เซีย
หมวดหมู่:มหาราชแห่งประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ซาฟาวิยะห์
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล

วัดพระยืนพุทธบาทยุคล หรือ วัดพระยืน ตั้งอยู่ที่บนเนินเขา บ้านพระแท่น หมู่ที่ 6 ตำบลทุ่งยั้ง  อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ติดกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์ ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตก บนเนินเขาลูกเดียวกันแต่คนละยอด 
วัดพระยืนพุทธบาทยุคลเป็นวัดโบราณร่วมสมัยกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์ โดยมีปูชนียสถานที่มีตำนานเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จมาเมืองทุ่งยั้งร่วมกัน  ภายในวัดมีศาสนสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญคือ มณฑปศิลปะเชียงแสนครอบรอยพระพุทธบาทประทับยืนทำด้วยศิลาแลง (มณฑปกว้าง 4 เมตร ยาว 49 เมตร)  และหลวงพ่อพระพุทธรังสีภายในอุโบสถ เป็นพระประธานปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย 
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล มีที่ธรณีสงฆ์ 136 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา วัดแห่งนี้เคยได้รับยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจำปี พ.ศ. 2536 อีกด้วย

**ประวัติ**

**อาณาเขตที่ตั้งวัด**

**ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ**

**ข้อมูลจำเพาะ**

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 6 "เที่ยวเมืองพระร่วง ตอนที่ ๔ ระยะทางเสด็จกลับ อุตรดิตถ์ ลับแล ทุ่งยั้ง พิชัย พิษณุโลก สระหลวง"
พระยืนพุทธบาทยุคล
พระยืนพุทธบาทยุคล
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอุตรดิตถ์
แอนนา รีส

แอนนา แฮมบาวริส (Anna Hamblaouris; เกิด 4 ตุลาคม พ.ศ. 2530) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แอนนา รีส (Anna Reese) เป็นนักแสดงชาวไทย

**ประวัติ**
แอนนา รีส เป็นลูกครึ่งไทย-สหราชอาณาจักร เกิดที่ประเทศไซปรัส บิดาเป็นชาวสหราชอาณาจักร ส่วนมารดาเป็นชาวไทยชื่อ สุดารักษ์ หนูเกตุ ครั้นเมื่ออายุได้สองขวบ บิดาเสียชีวิต มารดาจึงพากลับมายังประเทศไทย แอนนาสมรสขณะอายุ 27 ปี
แอนนาก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงจากการถ่ายโฆษณาสบู่เด็กเมื่ออายุ 4 ปี และเคยแสดงมิวสิกวิดีโอของปฏิภาณ ปฐวีกานต์ ในเพลง "พิลึกกึกกือ" และยังเคยถ่ายนิตยสาร Katch ของสมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์ มีผลงานละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร และแสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง "ทำอะไรสักอย่าง" แอนนาเคยชิมลางการเป็นนักแสดงภาพยนตร์ โดยในปี พ.ศ. 2543 เคยแสดงเรื่อง ฟ้าทะลายโจร รับบทเป็นรำเพยในวัยเด็ก และในปี พ.ศ. 2549 ได้แสดงเรื่อง เดอะเลตเตอร์ เขียนเป็นส่งตาย และในปี พ.ศ. 2551 กับเรื่อง ปืนใหญ่จอมสลัด รับบทเป็น เจ้าหญิงอูงู และรับบทเป็นนักแสดงเซ็กซี่จากภาพยนตร์เรื่อง น้ำตาลแดง 2 และการถ่ายปฏิทินแอลกอฮอลรายหนึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2553 นอกจากนี้เธอยังเคยช่วยงานกุศลอยู่เป็นระยะ ๆ แอนนาเคยคบหากับเกียรติศักดิ์ อุดมนาค พิธีกรคนหนึ่งและเลิกราในเวลาต่อมา แล้วออกจากวงการเพื่อเรียนต่อปริญญาตรีหลังสมรสกับสามีนอกวงการ
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2558 แอนนาตกเป็นข่าวจากการขับรถพุ่งชนเป็นเหตุให้ตำรวจนายหนึ่งเสียชีวิต ซึ่งเธอได้รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ดังกล่าว โดยเข้าร่วมในพิธีศพ และบวชชีพราหมณ์หลังจากนั้นเพื่ออุทิศส่วนกุศล
วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 แอนนา รีสตกเป็นข่าวอื้อฉาวอีกครั้ง เพราะเมาสุราอาละวาด บริภาษอย่างไร้สติ และทำลายทรัพย์สินภายในผับแห่งหนึ่ง ทั้งขับรถชนรถผู้อื่นหลบหนี ซึ่งจากการตรวจสอบปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายมีความสูงถึง 141 มิลลิกรัมเปอร์เซนต์ จากปกติที่กฎหมายกำหนดให้ไม่เกิน 50 มิลลิกรัมเปอร์เซนต์ เธออ้างว่าประสบปัญหาต่าง ๆ มามาก ยอมรับว่าดื่มสุราแต่มิได้ใช้สารเสพติด และวางหลักทรัพย์ประกันตัวออกไป

**ผลงานการแสดง**

**ภาพยนตร์**
2543
ฟ้าทะลายโจร
รำเพย (วัยเด็ก)
2547
อลเวงมนต์เพลงเสียงอิสาน 
เคธี่
2549
เดอะเลตเตอร์ เขียนเป็นส่งตาย
แพรไหม
2551
ปืนใหญ่จอมสลัด
เจ้าหญิงอูงู
2552
มหา'ลัยสยองขวัญ
สา

**ละคร**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงไทยเชื้อสายสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
จู โหย่วเจิน

จู เจิ้น (20 ตุลาคม 888 – 18 พฤศจิกายน 923) ชื่อเมื่อเกิดว่า จู โหย่วเจิน (朱友貞) บรรดาศักดิ์ว่า องค์ชายเจิน (均王) ชื่ออื่นว่า จู หฺวัง (朱鍠) และในประวัติศาสตร์ดั้งเดิมมักเรียก ปัจฉิมกษัตริย์แห่งเหลียงยุคหลัง (後梁末帝) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์เหลียงยุคหลังสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร อยู่ในราชสมบัติตั้งแต่ปี 913 ถึงปี 923
จู โหย่วเจิน สั่งให้แม่ทัพหฺวัง ฝู่หลิน (皇甫麟) ปลงพระชนม์พระองค์ในปี 923 เมื่อหลี่ ฉุนซฺวี่ (李存朂) แม่ทัพศัตรู ยกกำลังเข้าชิงเมืองไคเฟิงราชธานีเป็นผลสำเร็จ เมื่อจู โหย่วเจิน ตาย ราชวงศ์เหลียงยุคหลังซึ่งดำรงอยู่มายาวนานที่สุดในบรรดาราชวงศ์ทั้งห้าก็เป็นอันสิ้นสุดลง เมื่อหลี ฉุนซฺวี่ ยึดเมืองได้แล้ว ก็สั่งให้เผาทำลายบันทึกเกี่ยวกับราชวงศ์เหลียงยุคหลังไปเป็นจำนวนมาก ทำให้เรื่องราวเกี่ยวกับจู โหย่วเจิน กระท่อนกระแท่น
923
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
ช่างกฺวัน อี๋

ช่างกฺวัน อี๋ (w=Shang-kuan Yi; ค.ศ. 608 – 4 มกราคม ค.ศ. 665) ชื่อรองว่า โหยวเฉา (游韶) บรรดาศักดิ์ว่า ฉู่กง (楚公; Duke of Chu) เป็นกวีและขุนนางชาวจีน เป็นขุนนางชาวจีนของราชวงศ์ถัง ดำรงตำแหน่ง อัครมหาเสนาบดี ในรัชสมัยของ จักรพรรดิถังเกาจง ใน ค.ศ. 664 เขาเสนอให้ถังเกาจงปลดมเหสีอู่ เจ๋อเทียน (武則天) แต่ไม่สำเร็จ อู่ เจ๋อเทียน จึงกล่าวหาว่า เขาคบคิดกับหลี่ จง (李忠) โอรสของถังเกาจง เพื่อเป็นขบถ เขาจึงถูกประหารชีวิต อย่างไรก็ดี อู่ เจ๋อเทียน วางพระทัยในช่างกฺวัน หว่านเอ๋อร์ (上官婉兒) หลานสาวของเขา และให้เป็นราชเลขาธิการในพระองค์ ภายหลังยังให้เป็นชายาของหลี่ เสี่ยน (李顯) โอรสผู้ต่อมาเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิถังจงจงด้วย

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:กวีชาวจีน
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์ถัง
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
หมวดหมู่:ขุนนางในสมัยราชวงศ์ถัง
664
จู โหย่วกุย

จู โหย่วกุย  (朱友珪; ค.ศ. 888? – 27 มีนาคม 913) ชื่อรองว่า เหยา สี่ (遙喜) และบรรดาศักดิ์ว่า องค์ชายอิ่ง (郢王) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์เหลียงยุคหลังสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร
จู โหย่วกุย เป็นบุตรของจู เวิน ปฐมกษัตริย์แห่งเหลียงยุคหลัง จู โหย่วกุย ฆ่าบิดาเอาบัลลังก์ในปี 912 ไม่กี่เดือนให้หลัง จู โหย่วเจิน (朱友貞) น้องชาย ก็ก่อกบฏชิงบัลลังก์ จู โหย่วกุย จึงชิงฆ่าตัวตาย จู โหย่วเจิน ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
หมวดหมู่:ปิตุฆาต
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
913
ซากดึกดำบรรพ์ไม้กลายเป็นหิน

ไม้กลายเป็นหิน (petrified wood) คือซากดึกดำบรรพ์ของพืชประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นจากท่อนไม้ถูกฝังกลบอยู่ใต้ผิวดินในสภาพที่ขาดออกซิเจนทำให้เนื้อไม้ไม่เน่าเปื่อย และถูกฝังแช่อยู่ในสารละลายซิลิก้าที่มีความเข้มข้นสูงเพียงพอ ในสภาพแวดล้อมที่ท่อนไม้และสารละลายซิลิกาได้สัมผัสกับออกซิเจนเป็นบางช่วงเวลาทำให้สารละลายซิลิกาตกตะกอนในรูปของซิลิกาเจล สะสมตัวแทนที่โมเลกุลของเนื้อไม้ (replacement) จนทำให้ท่อนไม้ที่เป็นเนื้อสารอินทรีย์เปลี่ยนไปเป็นเนื้อหินซิลิกาแต่ยังคงรักษาโครงสร้างเนื้อไม้ดั้งเดิมเอาไว้ 
ด้วยระยะเวลานับเป็นหมื่นเป็นแสนปีหรือมากกว่านี้ ไม้กลายเป็นหินจะค่อย ๆ สูญเสียน้ำทีละน้อยและค่อย ๆ พัฒนาเป็นโอปอลที่มีสีสันสวยงามได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับมลทินซึ่งเป็นแร่ธาตุที่ปะปนอยู่ในเนื้อของซิลิกาออกไซด์ ซึ่งแร่ธาตุต่าง ๆ ให้สีสันต่าง ๆ กันไป เช่น- คาร์บอน ให้ สีดำ- โคบอลต์ ให้ สีเขียว/น้ำเงิน- โครเมียม ให้ สีเขียว/น้ำเงิน- ทองแดง ให้ สีเขียว/น้ำเงิน- เหล็กออกไซด์ ให้ สีแดง/น้ำตาล/เหลือง- แมงกานีส ให้ สีชมพู/ส้ม- แมงกานีสออกไซด์ ให้ สีดำ/เหลือง

**แหล่งไม้กลายเป็นหินในประเทศไทย**
พิพิธภัณฑ์ไม้กลายเป็นหิน จ. นครราชสีมา
ไฟล์:Koompassioxylon TAK1.jpg|right|250px|thumb|ไม้กลายเป็นหินในวนอุทยานไม้กลายเป็นหินบ้านตาก จ. ตาก หลุมขุดค้นที่ 1 เป็นไม้ทองบึ้ง Koompassioxylon elegans
มีรายงานการค้นพบไม้กลายเป็นหินในประเทศไทยหลายแห่ง ทั้งที่มีอายุเก่าแก่ถึงยุคไทรแอสซิกที่อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่ได้รับการศึกษาวิจัยโดยนักบรรพชีวินวิทยาพืชชาวญี่ปุ่นว่า เป็นไม้สนสกุล อะรอคาริออกไซลอน (Araucarioxylon sp.) และยังมีรายงานการค้นพบกระจัดกระจายในชั้นหินมหายุคมีโซโซอิกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่บ้านโกรกเดือนห้า อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา ที่เป็นที่มาของการก่อสร้างและพัฒนาเป็นพิพิธภัณฑ์ไม้กลายเป็นหิน และพัฒนาเป็นสถาบันวิจัยไม้กลายเป็นหินและทรัพยากรธรณีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
แหล่งไม้กลายเป็นหินขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 30 ตารางกิโลเมตรถูกค้นพบในเขตวนอุทยานไม้กลายเป็นหิน (Bantak Petrified Forest Park) อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก จากการสำรวจขุดค้นพบว่าท่อนไม้กลายเป็นหินฝังตัวอยู่ใต้ชั้นกรวดยุคควอเทอร์นารีซึ่งเป็นกรวดแม่น้ำโดยพิจารณาจากความเรียบและกลมมนของเม็ดกรวด จากการสำรวจภาคพื้นดินพบท่อนไม้โผล่ให้เห็นหลายสิบท่อน และได้มีการขุดขึ้นมาเพื่อจัดแสดงและพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวแล้วจำนวน 8 ท่อนจากจำนวน 7 หลุมขุดค้น จากการวิจัยพบว่าเป็นไม้ทองบึ้ง (Koompassioxylon elegans) จำนวน 6 ท่อน และไม้มะค่าโมง (Pahudioxylon sp.) จำนวน 2 ท่อน (วิฆเนศ ทรงธรรม 2553) ถือว่าเป็นแหล่งไม้กลายเป็นหินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย

**อ้างอิง**
 วิฆเนศ ทรงธรรม (2553) ธรณีวิทยาและบรรพชีวินวิทยาแหล่งไม้กลายเป็นหิน อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก. กรมทรัพยากรธรณี สำนักคุ้มครองซากดึกดำบรรพ์ 68 หน้า- Asama, K. (1973) Some younger Mesozoic plants from the Lom Sak Formation, Thailand. In T. Kobayashi and R. Toriyama (eds.), Geology and Palaeontology of Southeast Asia, pp. 39-46, Tokyo University Press, Japan.
หมวดหมู่:ซากดึกดำบรรพ์
หมวดหมู่:ซากดึกดำบรรพ์พืช
พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี

พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี หรือ พระใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนยอดเขานาคเกิด ในเขตป่าสงวนแห่งชาติเขานากเกิด   ตำบลกะรน อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต เป็นรูปปั้นที่มีความสูงเป็นอันดับที่ห้าของประเทศไทย
พระมิ่งมงคลเอกนาคคีรี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 25.45 เมตร สูง 45 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ผิวนอกบุด้วยหินอ่อนสีขาว  พระพักตร์หันไปทางอ่าวฉลอง ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 19 องศา  เป็นพระประธานของวัดกิตติสังฆาราม (วัดกะตะ)
การก่อสร้างพระมิ่งมงคลเอกนาคคีรี ใช้งบประมาณ 30 ล้านบาท เริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 2545 ด้วยเงินบริจาคของประชาชน โดยได้รับอนุญาตการจัดสร้างจากกรมป่าไม้ ปัจจุบันอยู่ในขั้นตอนการประดับผิวองค์พระ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
รายชื่อรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย-  เว็บไซต์ทางการ
พุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี
พุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี
หมวดหมู่:พระพุทธรูปขนาดมหึมาในประเทศไทย
สำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา

สำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา เป็นหน่วยงานในสังกัดกรมทรัพยากรธรณี มีภารกิจในการศึกษาวิจัยและเผยแพร่ความรู้ด้านซากดึกดำบรรพ์ มีหน่วยงานในสังกัดดังนี้- ฝ่ายบริหารงานทั่วไป- ส่วนคุ้มครองซากดึกดำบรรพ์- พิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา ถนนพระรามหก กรุงเทพมหานคร- พิพิธภัณฑสถานธรณีวิทยาเฉลิมพระเกียรติ ปทุมธานี - พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง ตำบลในเมือง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น- พิพิธภัณฑ์สิรินธร อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์- ศูนย์วิจัยแร่และหิน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
เอก โอรี

เอก โอรี เดย์ เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน มีผลงานการแสดงภาพยนตร์อย่างเช่นเรื่อง ยิ่งรักเธอ, กขค โรงเรียนนอก (2539), แดดร้อน ลมแรง ความรักกำลังจะมา (2536),หล่อ ซ่า เซอร์กับเธอผู้หวานใจ (2536) หลังจากที่โด่งดังก็หายจากวงการไปนานกว่า 4 ปี ไปทำธุรกิจเปิดร้านอาหาร แต่ขาดทุน และในปี 2551 กลับมาแสดงภาพยนตร์ใหม่อีกครั้ง ในเรื่อง ปืนใหญ่จอมสลัด ของสหมงคลฟิล์ม ของผู้กำกับ อุ๋ย นนทรีย์ นิมิตรบุตร
ทางด้านชีวิตส่วนตัว มีครอบครัวแล้ว แต่งงานครั้งแรก มีลูกสาวชื่อ เพลย์ แพรพลอย โอรี  เอก โอรีแต่งงานครั้งที่ 2 มีลูกสาวอีก 1 คน และลูกชายอีก 1 คน  

**ผลงาน**

**ผลงานภาพยนตร์**
2536 หล่อ ซ่า เซอร์กับเธอผู้หวานใจ 
*2536 แดดร้อน ลมแรง ความรักกำลังจะมา 
*2537 ตุ๊ ต๊ะ ต๋อม แต๋ม สุภาพบุรุษตัว ต.
*2539 กขค โรงเรียนนอก 
*2546 เยาวราช 
*2551 ปืนใหญ่จอมสลัด    ...เจ้าชายราไว

**ผลงานละคร**
 2536 ผู้ชาย 3 เลือด- 2536 หวานมันส์ฉันคือเธอ- 2537 นางฟ้าปีกอ่อน- 2538 ขบวนการญาติเยอะ- 2538 ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน- 2538 วิมานลวง - 2539 ดอกแก้ว รับบท ร้อยตำรวจโทกำแหง- 2540 สองนรี- 2540 ตะวันยอแสง- 2540 หวานใจ- 2540 คู่แท้ 2 โลก- 2540 ลูกผู้ชายเหยียบฝัน- 2540 บ่วงดวงใจ- 2541 สะพานรักสารสิน- 2541 ลูกสาวเจ้าพ่อ- 2542 โดมทอง (รับเชิญ)- 2542 ดาวกลางดง- 2542 เก้าอี้ขาวในห้องแดง- 2542 แม่ย่านาง- 2543 รักประกาศิต (รับเชิญ)- 2543 ผู้ชายก็ท้องได้- 2543 ระเริงไฟ- 2546 นะหน้าทอง- 2547 ยิ่งรักเธอ- 2552 มือนาง- 2553 หัวใจรักข้ามภพ (รับเชิญ)- 2554 ตะวันเดือด- 2555 ไฟมาร (รับเชิญ)- 2556 กุหลาบไฟ- 2556 ธิดาพญายม- 2556 พรมแดนหัวใจ (รับเชิญ)- 2557 รักออกฤทธิ์- 2557 เรือนริษยา (รับเชิญ)- 2558 ใต้เงาจันทร์- 2558 ศีล 5 คนกล้าท้าอธรรม รับเชิญในตอน ความทรงจำของดินแดน- 2558 เทพบุตรสุดเวหา (รับเชิญ)- 2558 บุรำปรัมปรา- 2558 คู่ปรับฉบับหัวใจ- 2559 วิมานเมขลา (รับเชิญ)- 2559 ทายาทอสูร- 2560 Princess Hours Thailand รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น- 2560 ลูกหลง- 2560 บ่วงบรรจถรณ์ (รับเชิญ)- 2561 เสน่ห์รักนางซิน- 2561 ไฮโซสะออน- 2562 กลลวงทวงหนี้รัก (รับเชิญ)- 2562 สวยซ่อนคม- 2562 รอยอาฆาต- 2562 ด้ายแดง Until we meet again รับบท กาด (พ่อของภาม) (รับเชิญ)- 2564 ไอ้ข้าวแกง- 2567 ในรอยทราย (ช่อง 7 เอชดี)- 2567 วิญญาณแพศยา (รับเชิญ)- 2568 เลดี้ทุ่งกระบือบาล- 2568 เมืองแก้ว

**ละครสั้นจบในตอน**
 2557 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน สัมภเวสี- 2558 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน เสียงที่หายไป- 2559 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน เรื่องเล็กน้อย- 2560 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน จดหมายจากคนคุก- 2560 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน ศุกร์ 13 คืนฝันหวาน- 2560 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน กากกา- 2561 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน แสบลากไส้- ุ2561 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน เรามันก็คน- 2561 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน ขำไม่ออก- 2561 ฟ้ามีตา ตอน บุหงา สารภี- 2562 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน สิบต่อหนึ่ง- 2563 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน เด็กในบ้าน- 2564 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน เรื่องของเขาเราต้องเกี่ยว- 2565 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน คนมีกับคนไม่มี- 2566 ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน แก๊สเฉี่อย- 2567 โชน 7 เขตพิศวง ตอน ลัางบาง

**มิวสิกวิดีโอ**
 หัวใจทศกัณฐ์ ของ พุ่มพวง ดวงจันทร์- ทัดทาน ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักแสดงไทย
มายเลิฟ

"มายเลิฟ" (My Love) สามารถหมายถึง

**เพลง**
"มายเลิฟ" (เพลง Petula Clark) ซิงเกิลของ Petula Clark ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965)
*"มายเลิฟ" (เพลงพอล แม็กคาร์ตนีย์ และวิงส์) ซิงเกิลของพอล แม็กคาร์ตนีย์ และวิงส์ ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2516 (ค.ศ. 1973)
*"มายเลิฟ" (เพลงลีโอเนล ริชี) ซิงเกิลของลีโอเนล ริชี ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) 
*"มายเลิฟ" ซิงเกิลขับร้องระหว่างจูลิโอ อิเกลเซียส และสตีวี วันเดอร์ ออกจำหน่ายในปี 1988 (ค.ศ. 1988) 
*"มายเลิฟ" ซิงเกิลของลิตเติล เท็กซัส ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) 
*"มายเลิฟ" ซิงเกิลของ Lenny Kravitz ในปี พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993)
*"มายเลิฟ" (เพลงเวสท์ไลฟ์) ซิงเกิลของเวสท์ไลฟ์ ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) 
*"มายเลิฟ" เพลงของ Lene Marlin ในปี พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003)
*"มายเลิฟ" (เพลงจัสติน ทิมเบอร์เลก) ซิงเกิลของจัสติน ทิมเบอร์เลก ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006)
*"มายเลิฟ" เพลงของ Ciara ในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006)
*"มายเลิฟ" ซิงเกิลของ Jill Scottในปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007)
*"มายเลิฟ" (เพลงเซลีน ดิออน) ซิงเกิลของเซลีน ดิออน ในปี พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) 
*"มายเลิฟ" ซิงเกิลของ Francesca De Marco ในปี พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008)
*"มายเลิฟ" (เพลงเดอะ-ดรีม) ซิงเกิลขับร้องคู่ระหว่างเดอะ-ดรีม และมารายห์ แครี ในปี พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009)

**อัลบั้ม**
มายเลิฟ (อัลบั้มเซลีน ดิออน) อัลบั้มเพลงฮิตออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551 ของ เซลีน ดิออน 
*มายเลิฟ(อัลบั้ม Janice Vidal), อัลบั้มเพลงออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2548 ของ Janice Vidal
*มายเลิฟ (อัลบั้ม Lisa Brokop), อัลบั้มเพลงออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2534 ของLisa Brokop

**ภาพยนตร์**
มายเลิฟ  (ภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2513) โดย Bollywood film
*มายเลิฟ  (ภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2549) โดย Russian animated short film by Aleksandr Petrov
*มายเลิฟ  (ภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2550) โดย South Korean film
น้ำเกลือ

น้ำเกลือ (saline water) เป็นคำศัพท์ทั่วไปที่ใช้เรียกน้ำที่มีความหนาแน่นของสารละลาย เกลือ (NaCl) สูงเป็นพิเศษ
ระดับความหนาแน่นของเกลือที่ใช้ในการวิจัยทางธรณีวิทยาของสหรัฐฯแบ่งน้ำเกลือออกเป็นสามประเภทหลักๆด้วยกัน น้ำเกลือเบาบางมีเกลืออยู่ระหว่าง 1,000 และ 3,000 มก./ล. น้ำเกลือปานกลางมีส่วนผสมของเกลืออยู่โดยประมาณ 3,000 ถึง 10,000 มก./ล. น้ำเกลือแบบเข้มข้นสูงมีส่วนผสมของเกลือระหว่าง 10,000 และ 35,000 มก./ล. น้ำทะเลมีความเข้มข้นของเกลืออยู่ที่ประมาณ 3,000,000 หรือเทียบเท่ากับ 35 ก./ล. 
เนื่องจากว่าในบางพื้นที่ของโลกขาดน้ำจืด การกลั่นน้ำจึงจำเป็นเพื่อทำให้น้ำสามารถนำมาดื่มได้ ในบางกรณีแพทย์ได้ใช้น้ำเกลือที่ผ่านการทำความสะอาดแล้วมาใช้ในการเยียวยารักษาคนไข้เช่นเดียวกัน
หมวดหมู่:น้ำ
หมวดหมู่:อุทกวิทยา
เสมหะ

เสมหะ เสลด หรือ สิ่งขาก (phlegm) เป็นของไหลเหนียวที่ผลิตโดยเยื่อเมือกของมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ  คำจำกัดความของเสหะคือเมือกที่ผลิตโดยระบบการหายใจนอกจากเมือกที่ออกมาทางช่องจมูกโดยเฉพาะที่ออกมาจากร่างกายโดยการจาม
ส่วนผสมของเสหะอาจไม่เหมือนกันในแต่ละคนขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ สถานะของระบบภูมิต้านทาน หรือพันธุกรรมของคน ทั้งนี้ เสมหะยังเป็นเจลที่มีส่วนผสมของน้ำเป็นหลักและมีสารประกอบโปรตีน โปรตีนที่เกี่ยวกับภูมิคุ้มกันโรค ลิพิดและอื่น ๆ อีกมากมาย เสมหะอาจจะมีหลายสีแตกต่างกันไป

**การป่วยที่เกี่ยวข้องกับเสมหะ**
เสมหะอาจจะเป็นพาหะนำตัวอ่อนของพยาธิลำไส้ (ดูพยาธิปากขอ)  การจามติดเลือดอาจจะเป็นอาการของโรคร้ายแรงหลายโรค (เช่นวัณโรคและมะเร็งปอด) แต่ก็อาจจะเป็นอาการทั่วไปของโรคที่ไม่ร้ายแรงมากเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ใครก็ตามจามออกมาเป็นเลือดหรือมีเลือดผสมอยู่เป็นส่วนหนึ่งก็ตาม การจามออกมาเป็นเลือดหรือมีเลือดเป็นส่วนผสมถือเป็นอาการรุนแรง ผู้ใดที่มีอาการดังกล่าวควรปรึกษาแพทย์เพื่อรับการรักษาทันที

**เสมหะกับฮิวเมอริซึ่ม**
ฮิวเมอริซึ่มเป็นทฤษฏีความเชื่อในสมัยโบราณที่ว่าร่างกายมนุษย์มีองค์ประกอบ 4 ชนิดคือ น้ำดีดำ, น้ำดี, เสมหะ และเลือด ผู้ที่มีโรคต่าง ๆ นั้นเกิดจากการมีจำนวนของเลือด เสมหะ และธาตุอื่น ๆ ในร่างกายมากเกินไป คนในสมัยก่อนจึงนิยมกรีดตัวเองเพื่อหวังว่าโรคจะหายไปพร้อม ๆ กับเลือดที่เสียไปด้วย ความเชื่อนี้มีมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ 400 ปีก่อนคริสกาลและเรื่องนี้ได้ถูกพิสูจน์ว่าไม่ถูกต้องในทศวรรษที่ 18

**หลักการอื่น ๆ**
หลายบุคคลคิดว่าการมีเสมหะเป็นผลพวงมาจากการไม่แสดงอารมณ์หรือแสดงอารมณ์เล็กน้อยซึ่งก็ถูกพิสูจน์ว่าไม่ถูกต้องเช่นกัน

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สารน้ำในร่างกาย
โซล่า

โซล่า หรือ โซลา สามารถหมายถึง- น้ำมันดีเซลหมุนเร็ว หรือที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่ง "น้ำมันโซล่า"- โซล่า (การ์ตูนญี่ปุ่น) - การ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนโดย นาโอกิ ฮิซายะ- เอมิล โซลา (Émile Zola) นักเขียนชาวฝรั่งเศส- จานฟรังโก โซลา อดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี- โซลาร์ (Solar) หมายความถึงดวงอาทิตย์- เซลล์สุริยะ หรือโซลาร์เซลล์ (บางครั้งถูกสะกดว่า โซล่าเซลล์)

**ชื่ออื่นที่ใกล้เคียง**
 โซระ
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
เทท (แก้ความกำกวม)

__NOTOC__
เทท อาจหมายถึง

**หอศิลป์**
 หอศิลป์เทท (Tate)
** หอศิลป์เททบริเตน (Tate Britain)
** หอศิลป์เททลิเวอร์พูล (Tate Liverpool)
** หอศิลป์เททเซนต์ไอว์ส์ (Tate St Ives)
** หอศิลป์เททศิลปะสมัยใหม่ (Tate Modern)

**สถานที่**
 เทท (จอร์เจีย) (Tate, Georgia) ในสหรัฐอเมริกา

**การใช้อื่นๆ**
 เทพเทท (Tate (god)) เทพเจ้าแห่งลมในตำนานเทพของลาโคตา
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2552 กุมภาพันธ์ 24

* แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติเดินขบวนไปยังทำเนียบรัฐบาล เรียกร้องให้มีการจัดการเลือกตั้ง  (Bloomberg)
}
เดอะกลาสพาเลส

เดอะกลาสพาเลส (พ.ศ. 2543) หรือชื่อภาษาไทย ร้าวรานในวารวัน คือนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ ประพันธ์โดยนักเขียนอินเดียชื่อ อมิตาพ โฆษ ฉากของเรื่องอยู่ในพม่า แคว้นเบงกอล อินเดีย และคาบสมุทรมลายู นิยายเรื่องนี้เริ่มเรื่องตั้งแต่สมัยราชวงศ์คองบอง ในเมืองมันฑะเลย์ จนถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง และจนถึงสมัยปัจจุบัน  นิยายส่วนใหญ่เน้นไปที่สมัยต้นยศตวรรษที่ 20 นิวนายเรื่องนี้นำเสนอปัญหามากมาย จากความเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์เศรษฐกิจในอินเดียและพม่า ไปสู่เรื่องคำถามว่าอะไรทำให้เกิดชาติ และความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในฐานะสังคมเปลี่ยนแปลงไปตามความเป็นสมัยใหม่อย่างไร
ชื่อของนวนิยายมีที่มาจากพงศาวดารฉบับหอแก้วซึ่งเป็นงานเขียนทางประวัติศาสตร์เกาแก่ของพม่าที่ประพันธ์ขึ้นจากพระราชประสงค์ของพระเจ้าบาจีดอ ในปี พ.ศ. 2435

**อ้างอิง**
ดเอะกลาสพาเลส
หมวดหมู่:วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:วรรณกรรมอเมริกัน
หมวดหมู่:วรรณกรรมอินเดีย
หมวดหมู่:วรรณกรรมภาษาอังกฤษ
อมิตาภ โฆษ

อมิตาภ โฆษ (অমিতাভ ঘোষ; เกิด พ.ศ. 2499) เป็นนักเขียนชาวอินเดีย-เบงกอล มีชื่อเสียงเพราะงานประพันธ์ในภาษาอังกฤษ

**นิยาย**
The Circle of Reason (ค.ศ. 1986)
*The Shadow Lines (ค.ศ. 1990)
*The Calcutta Chromosome (ค.ศ. 1995)
*เดอะกลาสส์พาเลส (ค.ศ. 2000)
*The Hungry Tide (ค.ศ. 2004)
*Sea of Poppies (ค.ศ. 2008)

**บทความอื่น ๆ**
In an Antique Land (จากเรื่องจริง)(ค.ศ. 1992)
*Dancing in Cambodia and At Large in Burma 
*The Imam and the Indian 
*Incendiary Circumstances (ค.ศ. 2006)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บทางการ 
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายเบงกอล
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยาย
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอินเดีย
หมวดหมู่:นักเขียนชาวเบงกอล
เจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์

เจมส์ แอบบอตต์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์ (James Abbott McNeill Whistler, 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1834 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1903) เป็นจิตรกรชาวอเมริกันที่ตั้งถิ่นฐานในอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน
เจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1834 ที่เมืองโลเวลล์ รัฐแมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกา และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1903 ที่กรุงลอนดอนในอังกฤษ วิสต์เลอร์เป็นผู้นำในความคิดที่ว่า “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (art for art's sake) ลายเซ็นที่มีชื่อเสียงของวิสต์เลอร์เป็นภาพผีเสื้อที่มีหางยาว ลายเซ็นเหมาะกับบุคลิกและลักษณะงานเขียนซึ่งเป็นลักษณะที่ละเอียดอ่อน แต่เป็นผู้ที่ชอบการเผชิญหน้า วิสต์เลอร์มองเห็นความสัมพันธ์ระหว่างจิตรกรรมและดนตรี ซึ่งจะเห็นจากการตั้งชื่อภาพเขียนที่ใช้ศัพท์ทางดนตรีเช่น “arrangements”   “harmonies” หรือ “nocturnes” และเน้นงานเขียนในด้านความผสานของโทนสี งานชิ้นที่สำคัญที่สุดของวิสต์เลอร์คือภาพ มารดาของวิสต์เลอร์ (Whistler's Mother) ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพ โมนาลิซา แห่งสมัยวิกตอเรีย
วิสต์เลอร์เป็นผู้มีปฏิภาณดีและไม่อายที่จะส่งเสริมตนเอง แต่ก็เป็นผู้มีอิทธิพลต่อศิลปะและวัฒนธรรมร่วมสมัย และมีความสัมพันธ์และอิทธิพลต่อศิลปินและนักเขียนคนอื่น ๆ ในสมัยนั้นเป็นอันมาก

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม **
 จิตรกรรมสีน้ำมัน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เอกสารการติดต่อของวิสต์เลอร์, มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ -  วิสต์เลอร์ที่ Artcyclopedia

**สมุดภาพ**
ไฟล์:James Abbot McNeill Whistler 001.jpg|“ที่เปียนโน”(At the Piano)ค.ศ. 1858-1859
ไฟล์:James McNeill Whistler - Harmony in Green and Rose- The Music Room - Google Art Project.jpg|“ห้องดนตรี”(The Music Room) ราว ค.ศ. 1861
ไฟล์:Whistler James Grey and Silver Battersea Beach 1863.jpg|“สีเทาสีเงิน: หาดแบตเตอร์ซี”(Grey and Silver: Battersea Beach)ค.ศ. 1863
ไฟล์:Whistler James Symphony in White No 3 1866.jpg|“ซิมโฟนีสีขาวหมายเลข 3”(Symphony in White No 3) ราว ค.ศ. 1866
ไฟล์:Whistler James Symphony in Grey and Green The Ocean 1866-72.jpg|“ซิมโฟนีสีเทาและเขียว: มหาสมุทร”(Symphony in Grey and Green)ค.ศ. 1866-1872
ไฟล์:Whistler Grau und Gold - Schnee in Chelsea.jpg|“เทาและทอง: หิมะตกที่เชลสเซีย”ค.ศ. 1876
ไฟล์:Whistler - Arrangement in Black, No. 5 (Lady Meux), 1881.jpg|“การจัดสีดำ”(Arrangement in Black,No. 5)ค.ศ. 1881
ไฟล์:Whistler James Arrangement in Yellow and Grey Effie Deans 1877.jpg|“การจัดสีเหลืองและเทา”(Arrangement in Yellow and Grey)ค.ศ. 1877
ไฟล์:Whistler James Venetian Scene 1879.jpg|“เวนิส”(Venetian Scene)ค.ศ. 1879
ไฟล์:Whistler - Arrangement in Flesh Colour and Black Portrait of Theodore Duret.jpg|“การจัดสีชมภูและดำ”(Arrangement in light pink and black)ค.ศ. 1883
หมวดหมู่:จิตรกรชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1870

หมวดหมู่:จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ
หมวดหมู่:ผลงานในคริสต์ทศวรรษ 1870
จิตรกรภาพประกอบ

ไฟล์:Bloktheatre.jpg|thumb|280px |ภาพประกอบโดย คอนแสตนติน โซมอฟ ค.ศ. 1909
จิตรกรภาพประกอบ (ภาษาอังกฤษ: Illustrator) คือจิตรกรกราฟิกที่มีความเชี่ยวชาญในการเพิ่มคุณค่าของงานเขียนโดยการสร้างภาพที่มีความสัมพันธ์กับเนื้อหาภายในงาน จิตรกรอาจจะพยายามเพิ่มความกระจ่างแจ้งของเนื้อหาที่ซับซ้อนหรือสิ่งที่ยากต่อการอธิบายด้วยตัวหนังสือ หรืออาจจะเขียนเพื่อความบันเทิงเช่นการเขียนบัตรอวยพรหรือปกหนังสือ หรือภาพเขียนภายในหนังสือหรือวรสาร หรือโฆษณา หรือโปสเตอร์
จิตรกรภาพประกอบร่วมสมัยมาจะเขียนงานสำหรับหนังสือสำหรับเด็ก, โฆษณา, หนังสือพิมพ์ จิตรกรในกลุ่มนี้มักจะใช้หมึกและปากกาหรือแอร์บรัชในการเขียน แต่คอมพิวเตอร์ทำให้วิธีสร้างงานเปลี่ยนไป แต่วิธีเขียนแบบเก่าก็ยังใช้กันอยู่ในการเขียนใช้ ปากกาและหมึก, สีน้ำ, สีน้ำมัน, พาเตล, งานแกะไม้, งานแกะยาง (Linocut)
จิตรกรภาพประกอบมักจะทำงานเป็นอิสระโดยได้รับค่าจ้างจากสำนักพิมพ์หรือบริษัทโฆษณา งานภาพประกอบทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิคเรียกกันว่า “information graphics” เช่นงานเขียนภาพประกอบหนังสือกายภาควิทยาซึ่งผู้เขียนต้องได้รับการฝึกพิเศษ
พระคริสต์ลงกางเขน (บรอนซีโน)

ดูบทความหลักที่ พระคริสต์ลงกางเขน
พระคริสต์ลงกางเขน (Deposition of Christ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยบรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1540  ถึงปี ค.ศ. 1545
ภาพลงชื่อ “OPERA DEL BRONZINO FIORENTINO” เดิมได้รับการจ้างให้เขียนสำหรับชาเปลของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด (Eleonora of Toledo) ในวังเว็คคิโอ (Palazzo Vecchio) ในฟลอเรนซ์ แต่สามีโคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิมอบภาพเขียนเป็นของขวัญให้แก่คาร์ดินัลนิโคลัส แกรนเวลล์ (Nicolas Granvelle) ผู้เป็นองคมนตรีของจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5เพื่อเพิ่มสัมพันธไมตรี เมื่อแกรนเวลล์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1551 ภาพก็ถูกนำไปตั้งที่ชาเปลในเบอซองซงเมืองเกิดของคาร์ดินัล เดิมภาพเขียนมีสองแผงประกบด้านซ้ายเป็นนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์และนักบุญคอสมาสซึ่งปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์จอห์น พอล เก็ตตี ด้านขวาสูญหายไป
“พระคริสต์ลงกางเขน” วางพระเยซูกลางภาพประคองโดยพระแม่มารีและนักบุญจอห์นอีแวนเจลิสและนักบุญแมรี แม็กดาเลน

**อ้างอิง**
 หน้าที่ artnet.it date=2007-09-30  

**ดูเพิ่ม**
พระคริสต์ลงกางเขน
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1540
หมวดหมู่:อักโนโล บรอนซิโน
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:บานพับภาพ
หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระเยซู
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
ช่างกฺวัน หว่านเอ๋อร์

ช่างกฺวัน หว่านเอ๋อร์ (w=Shang-kuan Wan-erh; ราว ค.ศ. 664 – 21 กรกฎาคม ค.ศ. 710) เป็นสตรีชาวจีนสมัยราชวงศ์ถัง เมื่ออายุ 13 ปี ได้เป็นราชเลขาธิการของอู่ เจ๋อเทียน (武則天) มเหสีของจักรพรรดิถังเกาจง ครั้นอายุ 42 ปี ได้เป็นชายาของหลี่ เสี่ยน (李顯) โอรสของอู่ เจ๋อเทียน ผู้เสวยราชย์เป็นจักรพรรดิถังจงจง นางมีชื่อด้านกวี งานเขียน และการเมือง แต่ที่สุดถูกจับกุมเพราะมีส่วนแก่งแย่งในวังหลวง และถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 710

**อ้างอิง**
710
หมวดหมู่:ราชวงศ์ถัง
หมวดหมู่:กวีชาวจีน
หมวดหมู่:บาทบริจาริกาในราชสำนักจีน
ฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์

ฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ (Jean-Auguste-Dominique Ingres; 24 สิงหาคม ค.ศ. 1780 - 14 มกราคม ค.ศ. 1867) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูคลาสสิกชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนประวัติศาสตร์และภาพเหมือน
แอ็งกร์เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1780 ในจังหวัดตาร์เนการอน ประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1867 ที่ปารีส แอ็งกร์ถือว่าตนเองเป็นจิตรภาพประวัติศาสตร์ตามแบบนีกอลา ปูแซ็ง และฌัก-หลุยส์ ดาวิด (Jacques-Louis David) แต่ในบั้นปลายความสามารถในการเขียนภาพเหมือนภาพเหมือนทั้งภาพเขียนและการวาดเส้นเป็นสิ่งที่ทำให้แอ็งกร์เป็นที่รู้จัก
แอ็งกร์เป็นผู้ที่นับถือชื่นชมประวัติศาสตร์และเป็นผู้ที่พยายามพิทักษ์ความรู้แบบสถาบันต่อขบวนการลัทธิจินตนิยมที่กำลังคืบคลานเข้ามาที่นำโดยเออแฌน เดอลาครัว แอ็งกร์กล่าวสรรเสริญจิตรกรรมของจิตรกรสำคัญ ๆ ที่ผ่านมาเช่นราฟาเอล และประกาศตนว่าเป็นผู้รักษากฎเกณฑ์การวาดภาพที่สูงส่งเช่นนั้นและไม่ใช่เป็นผู้ “คิดค้น” วิธีใหม่ แต่อย่างไรก็ตามในความเห็นสมัยใหม่เห็นว่าแอ็งกร์และศิลปินฟื้นฟูคลาสสิกเป็นผู้ที่โอบอุ้มปรัชญาจินตนิยมของสมัยนั้น นอกจากนั้นการแสดงความบิดเบือนของรูปทรงและช่องว่างของแอ็งกร์เป็นแนวโน้มของของศิลปะสมัยใหม่ที่จะมาถึง

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 ภาพเหมือน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ 
หมวดหมู่:จิตรกรชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:จิตรกรลัทธิคลาสสิกใหม่
หมวดหมู่:ฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นพลเรือน)
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดตาร์เนการอน
หลี่ ฝู่กั๋ว

หลี่ ฝู่กั๋ว (李辅国,704 - 12 พฤศจิกายน 762) หรือ หลี่ จิ้งจง (李靜忠) เป็นที่รู้จักในช่วง พ.ศ. 1300-1301 ในฐานะ หลี่ ฮู่กั๋ว (李護國) เป็นขันทีระหว่างรัชสมัย จักรพรรดิถังซู่จง (หลี่ เหิง) เขารับใช้ องค์ชายหลี่ เหิง เมื่อองค์ชายหลี่ เหิง ยังเป็นรัชทายาทภายใต้พระราชบิดาขององค์ชาย จักรพรรดิถังเสฺวียนจง และภายหลังสนับสนุนองค์ชายหลี่ เหิง ให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ระหว่าง กบฏอันลู่ซาน เมื่อพระราชอาณาจักรของ จักรพรรดิถังเสฺวียนจง เกิดความสับสน ภายหลังเขากลายเป็นผู้ทรงอำนาจ เป็นพันธมิตรกับ จักรพรรดินีจาง แต่แตกหักกับพระนางและปลงพระชนม์พระนาง ใน พ.ศ. 1305 เมื่อจักรพรรดิซู่จงเสด็จสวรรคต. เขากลายเป็นผู้ทรงอำนาจช่วงสั้น ๆ ในการบริหารราชการแผ่นดินของพระราชโอรสและผู้สืบราชบัลลังก์ของจักรพรรดิซู่จง จักรพรรดิถังไต้จง แต่ถูกปลดออกและถูกสังหารโดยมือสังหารที่ส่งมาโดยจักรพรรดิไต้จงในปีเดียวกันหลังจากนั้น

**อ้างอิง**
 Old Book of Tang, vol. 184.- New Book of Tang, vol. 208.- Zizhi Tongjian, vols. 218, 219, 220, 221, 222
หมวดหมู่:ขันทีจีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ถัง
ซิมเพิลแพลน

ซิมเพิลแพลน (Simple Plan) เป็นวงป็อปพังก์เฟรนช์แคนาเดียน จากมอนเทรียล ควิเบก พวกเขาออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 4 ชุด คือ  No Pads, No Helmets...Just Balls (2002), Still Not Getting Any... (2004), Simple Plan (2008) และ Get Your Heart On (2011) และยังออกผลงานอัลบั้มแสดงสด Live in Japan 2002 (2003) และ MTV Hard Rock Live (2005)
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติแคนาดา
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1

จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1 หรือ จักรพรรดิเทออดอซิอุสมหาราช (11 มกราคม ค.ศ. 347 - 11 มกราคม ค.ศ. 395) เป็นจักรพรรดิโรมัน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 379 - 395 เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายที่ปกครองทั้งจักรวรรดิโรมันตะวันตก และโรมันตะวันออก (จักรวรรดิไบแซนไทน์)
พระรูปปั้นของเทออดอซิอุส
395
เทออดอซิอุสที่ 1
หมวดหมู่:มหาราช
สาร

สาร อาจหมายถึง- สสาร วัตถุทางกายภาพ มีการเปลี่ยนสถานะ- สารเคมี สสารที่ได้จากกระบวนการทางเคมี
** สารประกอบ สารเคมีที่เกิดจากการรวมตัวกันของธาตุเคมีต่างชนิด
** สารละลาย สสารชนิดหนึ่งที่ละลายอยู่ในสสารอีกชนิดหนึ่งเป็นเนื้อเดียวกัน- สาร ความหมายเดียวกับ ข้อมูล ข้อความ เนื้อหา ในการสื่อสาร- สารสนเทศ ข้อมูลที่ผ่านการเลือกสรรสำหรับการใช้งาน
หลี่ ฉุนซฺวี่

thumb
พระเจ้าจฺวังจงแห่งถังยุคหลัง (後唐莊宗; 2 ธันวาคม 885 – 15 มีนาคม 926) ชื่อตัวว่า หลี่ ฉุนซฺวี่ (李存朂, 李存勗 หรือ 李存勖) และชื่อรองว่า ย่าจึ (亞子) เป็นพระเจ้าแผ่นดินในราชวงศ์ถังยุคหลังสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร อยู่ในสมบัติตั้งแต่ปี 923 ถึงปี 926
หลี่ ฉุนซฺวี่ เป็นบุตรของหลี่ เค่อย่ง (李克用) แม่ทัพราชวงศ์ถัง ต่อมา จู เวิน (朱溫) แม่ทัพอีกคนแห่งราชวงศ์ถัง โค่นราชวงศ์ถังแล้วตั้งราชวงศ์เหลียงยุคหลังขึ้น หลี่ ฉุนซฺวี่ จึงรวมกำลังมารบกับราชวงศ์เหลียงยุคหลังเพื่อกู้ราชวงศ์ถัง เขาทำตั้งราชวงศ์ถังขึ้นอีกครั้งซึ่งประวัติศาสร์เรียก ราชวงศ์ถังยุคหลัง แล้วตั้งตัวเป็นกษัตริย์ถัง หลี่ ฉุนซฺวี่ ครองสมบัติได้สามปี กัว ฉงเชียน (郭從謙) ข้าราชการของเขา ก็ก่อกบฏในปี 926 และหลี่ ฉุนซฺวี่ ตายในระหว่างสู้กับกบฏ หลี่ ซื่อหยวน ลูกบุญธรรมของ หลี่ ฉุนซฺวี่ จึงขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
926
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีนที่ถูกปลงพระชนม์
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
ราชวงศ์ถังยุคหลัง

ราชวงศ์โฮ่วถัง (Later Tang Dynasty) (ค.ศ. 923 - 936) เป็นราชวงศ์ที่ 2 ในยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร สถาปนาโดย
จักรพรรดิถังซวงจง (หลี่คุนซู) เมื่อ ค.ศ. 923 (พ.ศ. 1466) โดยราชวงศ์นี้มีอาณาเขตครอบคลุมดินแดนทางเหนือของจีนปัจจุบันทั้งหมด แต่ราชวงศ์นี้
ปกครองจีนเพียงแค่ 13 ปี  จักรพรรดิองค์สุดท้ายคือ จักรพรรดิถังโม่ตี้ (ค.ศ. 934 - 936) ได้เสียเอกราชแก่ราชวงศ์โฮ่วจิ้นในที่สุด
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
หมวดหมู่:ราชวงศ์จีน
หลี่ ซื่อ-ยฺเหวียน

สมเด็จพระจักรพรรดิถังหมิงจง (唐明宗, ค.ศ. 867 - ค.ศ. 933) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โฮ่วถัง ทรงพระนามว่า หลี่ ซื่อ-ยฺเหวียน (李嗣源) ทรงเป็นบุตรชายบุญธรรมของหลี่เค่อย่ง ซึ่งเป็นพระบิดาของจักรพรรดิถังซวงจง
เมื่อจักรพรรดิถังซวงจงพระอนุชาสวรรคต ระหว่างเกิดกบฏของขุนนาง ข้าราชการ หลี่ ซื่อยฺเหวียนจึงนำกำลังเข้าปราบปรามจนเรียบร้อยและจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิถังหมิงจง เมื่อ ค.ศ. 926 (พ.ศ. 1469) ขณะพระชนม์ได้ 59 พรรษา
ทรงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับ ชี่ตัน (ราชวงศ์เหลียว) เมื่อจักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคต พระองค์จึงทรงส่งราชทูตไปแจ้งแก่ เย่ว์ลี่ อาเปาจี (จักรพรรดิเหลียวไท่จู่)
จักรพรรดิถังหมิงจง สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 933 เมื่อพระชนม์ได้ 66 พรรษา ครองราชย์ได้เพียง 7 ปี
933
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
หลี่ ฉงโฮ่ว

สมเด็จพระจักรพรรดิถังหมิน (ค.ศ. 933 - 934) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์โฮ่วถัง ทรงพระนามเดิมว่า หลี่คงโหว เมื่อจักรพรรดิถังหมิงจง พระเชษฐาบุญธรรมสวรรคตลงในปี ค.ศ. 933(พ.ศ. 1476) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิถังหมิน
ทรงครองราชย์ได้เพียง 1 ปีพระราชอนุชาบุญธรรม หลี่คงเค่อ จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิถังโม่ตี้
หมวดหมู่:ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
934
จับเลี้ยง

น้ำจับเลี้ยง
จับเลี้ยง (p=zá liáng "ของเย็นหลายอย่าง") เป็นเครื่องดื่มมีที่มาจากประเทศจีน เป็นเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมได้ทั้งสมุนไพรไทยและจีน สามารถดื่มได้ทั้งร้อนและเย็น มีสรรพคุณป้องกันและบรรเทาอาการร้อนใน อาการทางระบบทางเดินอาหาร มีแผลในปาก ปากลิ้นเปื่อยมีฝ้า ขมคอ เจ็บคอ เสียงแหบ คอแห้ง ไอ ตาร้อนผ่าว ซึ่งอาจเกิดมาจากสภาวะขาดสมดุลอย่างเช่น นอนดึก พักผ่อนไม่พอ กินของทำให้ร้อน ของทอด หรือดื่มน้ำน้อย 
ส่วนประกอบของจับเลี้ยงที่เป็นสมุนไพรจีนมีคุณสมบัติเย็น เช่น เฉาก๊วย ดอกงิ้ว ใบบัว รากบัว หญ้าคา เมล็ดเพกา เก๊กฮวย โหล่เกง เทียงฮวยฮุ่ง แซตี่ แฮ่โกวเฉ่า หล่อฮังก๊วย ฯลฯ สูตรอาจจะมีการดัดแปลงแตกต่างกันไป

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องดื่ม
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี โนเวย์เอาท์

โลโก้โน เวย์ เอาท์ ในช่วงปี 2003 - 2009
กรงเหล็ก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์
โน เวย์ เอาท์ เป็นศึกใหญ่เพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำเดือนกุมภาพันธ์ ที่จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1998 ในชื่อของ โน เวย์ เอาท์ ออฟ เท็กซัส: อิน ยัวร์ เฮาส์ และในปี ค.ศ. 2000-ค.ศ. 2009 โดยมีรูปแบบการปล้ำในกรงเหล็กอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ในปี ค.ศ. 2010รายการที่มาแทนคืออิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ ในปี ค.ศ. 2012 ทาง ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ได้ประกาศว่า ดับเบิลยูดับเบิลยูอี โน เวย์ เอาท์ จะกลับมาในเดือนมิถุนายน

**ประวัติ**
โน เวย์ เอาท์ จัดเป็น ศึกมวยปล้ำ ของ WWE จัดขึ้นในเดือน กุมภาพันธ์
*โน เวย์ เอาท์ จัดเป็นศึกในเส้นทางสู่ เรสเซิลมาเนีย โดยจัดหลัง รอยัล รัมเบิล 3 สัปดาห์
*โดยมีการในกรงเหล็กอิลินิเมชั่นแชมเบอร์ ของค่าย รอว์ และ สแมค ดาวน์

**วันที่และสถานที่ของโนเวย์เอาท์**

**แมตท์การปล้ำ**
แมตต์การปล้ำในกรงเหล็ก (No Way Out) เป็นการปล้ำแบบอิลีมิเนชั่น แชมเบอร์ จะมีนักมวยปล้ำในกรงอยู่ 6 คน
โดยจะมี 2 คนแรกออกมาปล้ำก่อนแล้วจะมีอีก 4 คนอยู่ในตู้กระจกโดย 5 นาทีจะมีคนออกมาทีละคน โดยนักมวยปล้ำ
ที่ถูกจับกดก็อจะต้องออกไปจนเหลือคนสุดท้าย

**ดูเพิ่ม**
อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์
*รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี

**สถิติและเกร็ดน่ารู้**
ในปี 2009 เอดจ์ เสียแชมป์โลก WWE ให้กับ ทริปเปิล เอช และได้แชมป์โลกเฮฟวี่เวทจาก จอห์น ซีนา ในวันเดียวกัน

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
หมวดหมู่:รายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
โน เวย์ เอาท์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกันที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกันที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกันที่ยุติการออกอากาศในปี พ.ศ. 2552
เชอรีล โครว์

เชอรีล ซูซานน์ โครว์ (Sheryl Suzanne Crow) เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1962 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี ชาวอเมริกัน แนวดนตรีของเธอผสมผสานเพลงร็อก เพลงคันทรี ป็อป และโฟล์ก เธอเคยได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 9 รางวัล
เธอยังเคยแสดงร่วมกับเดอะโรลลิงสโตนส์ และเคยร้องคู่กับมิก แจ็กเกอร์ ไมเคิล แจ็กสัน อีริก แคลปตัน และคิด ร็อก นอกจากนี้โครว์ยังเคยบันทึกเพลงในเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่องอย่างเช่น Cars, Erin Brockovich และ Tomorrow Never Dies และเรื่องอื่น ๆ

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:นักร้องเสียงเมซโซ-โซปราโน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมิสซูรี
หมวดหมู่:นักร้องคันทรี
หมวดหมู่:นักร้องร็อกอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านม
แม่แบบ:Airport-dest-list/doc

This template provides a table format for listing airlines and their destinations in airport articles. This provides a uniform display across all articles.
Up to 100 airlines can be specified.

**Usage**
Parameters are specified in pairs. The first (third, fifth, …) parameter specifies the airline and the second (fourth, sixth, …) parameter specifies the corresponding destination(s).
You can also provide an optional third column, the title of which is specified by 3rdcoltitle. In this case, the first (fourth, seventh, …) parameter specifies the airline, the second (fifth, eighth, …) parameter specifies the corresponding destination(s), and the third (sixth, ninth,…) parameter specifies the third column.

**Notes when listing destinations**
For destination ending add a notice in the following format after the destination ends month dd
*For destination starting add a notice in the following format after the destination begins month dd
*For destination resuming add a notice in the following format after the destination resumes month dd
*For seasonal destinations add a notice in the following format after the destination seasonal
*Citations should be provided when destination begin or end dates are listed.

**Common forms**
unnamed parameters (two columns):

unnamed parameters (three columns)
ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย

ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย (trace fossils หรือ ichnofossils) เป็นหลักฐานทางธรณีวิทยาที่เกิดจากการกระทำของสิ่งมีชีวิต เช่น รูที่อยู่อาศัย รอยขุดคุ้ย รอยตีน และร่องรอยรากไม้ ทั้งนี้ ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยได้รวมถึงอินทรีย์วัตถุที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต เช่น มูลสัตว์ (coprolites) และ สโตรมาโทไลต์ (stromatolites) อย่างไรก็ตาม โครงสร้างทางตะกอนวิทยา อย่างเช่น ร่องรอยที่เกิดจากการกลิ้งของเปลือกหอยตามพื้นท้องทะเลซึ่งไม่ได้เกิดจากพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต จึงไม่จัดให้เป็นซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย 
การศึกษาร่องรอยเรียกว่า ร่องรอยวิทยา (ichnology) โดยวิชาที่ศึกษาซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยเรียกว่า Paleoichnology และวิชาที่ศึกษาร่องรอยของสิ่งมีชีวิตในปัจจุบันเรียกว่า Neoichnology โดยการศึกษารูปร่างลักษณะของร่องรอยต่างๆโดยหวังที่จะทำให้ทราบถึงกิจกรรมที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต ทั้งนี้สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันอาจทำให้เกิดร่องรอยที่คล้ายกันได้ การจำแนกซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยจึงเป็นสิ่งยากและอาจแตกต่างไปจากการจำแนกทางอนุกรมวิธานของซากดึกดำบรรพ์ซากเหลือ (body fossils)
เอดอล์ฟ เซลาสเชอร์ (Adolf Seilacher) เป็นผู้ศึกษาและจำแนกชนิดของซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย โดยเอดอล์ฟ เซลาสเชอร์ ได้สังเกตเห็นร่องรอยการกระทำของสัตว์ออกเป็น 5 กลุ่มตามพฤติกรรมของสัตว์ ดังนี้- คิวบิชเนีย (Cubichnia) เป็นร่องรอยที่ปรากฏบนพื้นผิวที่อ่อนนุ่ม- โดมิชเนีย (Domichnia) เป็นร่องรอยโครงสร้างที่อยู่อาศัยของสัตว์ เช่น รูที่อยู่อาศัย- โฟดินิชเนีย(Fodinichnia) เป็นร่องรอยการหาอาหารของสัตว์ที่ปรากฏบนพื้นตะกอน- แพสคิชเนีย (Pascichnia) เป็นร่องรอยการหาอาหารของสัตว์ที่ปรากฏบนพื้นตะกอน เฉพาะสัตว์เคี้ยวเอื้องกินหญ้าตามพื้นดินและได้ทิ้งร่องรอยไว้- เรปิชเนีย (Repichnia) เป็นร่องรอยการเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งของสัตว์ ปกติมักเป็นแนวเส้นตรงหรืออาจโค้งได้เล็กน้อย เช่นการเคลื่อนที่ของสัตว์ที่มีระยางเป็นข้อเป็นปล้อง (arthopod) และของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
หมวดหมู่:ซากดึกดำบรรพ์
โมเมนตัมเชิงมุม

ไฟล์:Torque animation.gif|thumb|200px|ความสัมพันธ์ระหว่างแรง (F) แรงบิด (τ) และเวกเตอร์โมเมนตัม (p และ L) ในระบบหมุนแห่งหนึ่ง
ในทางฟิสิกส์ โมเมนตัมเชิงมุม  (Angular Momentum) ของวัตถุรอบจุดกำเนิด คือ ปริมาณเวกเตอร์ที่แสดงถึงการหมุนของวัตถุ มีค่าเท่ากับมวลของวัตถุคูณกับผลคูณเชิงเวกเตอร์ของเวกเตอร์ตำแหน่งและเวกเตอร์ความเร็ว (หรือผลคูณระหว่างโมเมนต์ความเฉื่อยกับความเร็วเชิงมุม) 
โมเมนตัมเชิงมุมเป็นปริมาณอนุรักษ์ กล่าวคือมันจะมีค่าคงที่เสมอจนกว่าจะมีแรงบิดภายนอกมากระทำ คุณลักษณะการอนุรักษ์ของโมเมนตัมเชิงมุมช่วยอธิบายปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหลายประการ
โมเมนตัมเชิงมุมนั้นเป็นผลระหว่างระยะห่างของวัตถุหรืออนุภาคกับแกนหมุน (r) คูณกับ โมเมนตัมเชิงเส้น (p)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:หน่วยวัด
หมวดหมู่:กฎการอนุรักษ์
หมวดหมู่:หลักการสำคัญของฟิสิกส์
หมวดหมู่:ปริมาณทางกายภาพ
หมวดหมู่:กลศาสตร์ดั้งเดิม