วากามูราซากิ

ตำนานเก็นจิ "วากามูราซากิ"
ดอกฟูจิ หรือ วิสเทเรีย
วากามูราซากิ (Wakamurasaki; เยาวมาลีสีม่วง) เป็นบทที่ 5 ของ ตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุราซากิ ชิคิบุ ที่มีทั้งหมด 54 บท

**ที่มาของชื่อบท วากามูราซากิ**
วะกะ (若) ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า อ่อนเยาว์ 
มูราซากิ(紫)  
*ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า สีม่วง
*หมายถึงพืชชนิดหนึ่ง ชื่อว่า มุราซากิ หรือ ชิคง (紫根) ชื่อทางวิชาการคือ Lithospermum erythrorhizon ขยายพันธุ์เติบโตอยู่ในประเทศญี่ปุ่น คาบสมุทรเกาหลี และทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน รากใช้ทำเป็นสีย้อมผ้า ที่ให้สีม่วง (มุราซากิ) ในยุคเฮอัน อาภรณ์สีมุราซากินั้นสงวนไว้สำหรับสตรีชั้นสูงเช่นจักรพรรดินี หรือ นางในราชสำนักเท่านั้น
*ภาษาของสีมุราซากิ สื่อความหมายถึง ความสนิทชิดเชื้อ และ ความปรารถนาชั่วนิรันดร์
*ตัวละครหญิงของเรื่องตำนานเก็นจิ เขาเรียกเด็กหญิง (ศักดิ์เป็นหลานสาวของพระชายาฟุจิทสึโบะ) หน้าตาละม้ายคล้ายพระชายาฟุจิทสึโบะ ที่เขาพาตัวมาจากคิตะยามะและเลี้ยงดูนางในคฤหาสน์ นิโจ ว่า มุราซากิ (สีม่วง) เพราะ สีม่วงคือสีของดอกฟุจิ (วิสเทเรีย) ซึ่งหมายถึง พระชายาฟุจิทสึโบะที่เขารักแต่ไม่อาจเป็นเจ้าของได้ ด้วยนางเป็นภรรยาของบิดาของเขา ในบทวะกะมุราซากิมีร้อยกรองดังนี้
「手(て)に摘(つ)みていつしかも見(み)む紫(むらさき)の根(ね)にかよひける野辺(のべ)の若草(わかくさ)」
Te ni tsumi te itsushika mo mi mu murasaki no ne           
ni kayohi keru nobe no wakakusa

เก็นจิปรารถนาจะได้มุราซากิน้อยไปเป็นภรรยาโดยไว  เพื่อเติมเต็มความรักไม่สมหวังที่เขามีต่อพระชายาฟุจิทสึโบะผู้เป็นอาของมุราซากิ

**ตัวละครหลักในบท**
 เก็นจิ
ยศ โคะโนะเอะจูโจ (Konoe Chuujou พลโทราชองครักษ์) อายุ 18- ภิกษุเจ้าอาวาสแห่งคิตะยามะ (คิตะยามะ โนะ โซซุ Kitayama no Shouzu)- โยชิคิโยะ 
ผู้ติดตามของเก็นจิ เป็นบุตรชายของเจ้าเมืองเมืองฮาริมะ- นักบวชแห่งอาคาชิ (อาคาชิ โนะ นีวโด Akashi no Nyuudou)
อดีตเจ้าเมืองฮาริมะ- ท่านหญิงแห่งอาคาชิ
บุตรีของนักบวชแห่งอาคาชิ- โคเรมิตสึ
คนสนิท และพี่น้องร่วมแม่นมเดียวกับเก็นจิ - มุราซากิ
เด็กหญิงอายุ 10 ปี- แม่ชีแห่งคิตะยามะ  
ยายของมุราซากิ เป็นน้องสาวของภิกษุแห่งคิตะยามะ อายุพ้น 40 ปี  - โชนะกอน
พี่เลี้ยงของมุรากิ- เฮียวบุเคียวโนะมิยะ
องค์ชายเจ้ากรมกลาโหม บิดาของมุราซากิ อายุ 33- โทโนะจูโจ 
สหายและพี่ภรรยาของเก็นจิ- จักรพรรดิคิริสึโบะ
พระราชบิดาของเก็นจิ- สะไดจิน
เสนาบดีฝ่ายซ้าย พ่อตาของเก็นจิ อายุ 52- อาโออิ
บุตรีของสะไดจิน ภรรยาของเก็นจิ อายุ 22- พระชายาฟุจิทสึโบะ 
พระชายาในจักรพรรดิคิริสึโบะ อายุ 23- โอเมียวบุ
นางกำนัลของฟุจิทสึโบะ

**เรื่องย่อ**
เก็นจิป่วยเป็นไข้มาลาเรีย เขาจึงพาผู้ติดตาม 4-5 คน ไปนมสการพระธุดงในคิตะยามะผู้มีชื่อเสียงด้านการปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บ เก็นจิเคยส่งสาส์นให้ท่านมาพบ  แต่ท่านตอบว่าชราเกินกว่าที่จะเดินทางออกจากที่พำนักไหวแล้ว พระธุดงค์ชราอาศัยอยู่ในถ้ำหินบนภูเขาสูง ปลายเดือนมีนาคม ดอกซากุระในนครหลวงนั้นโรยราสิ้นแล้ว ทว่าบนภูเขาคิตะยามะ ดอกซากุระกลับกำลังเบ่งบานสะพรั่ง ทำให้เก็นจิยินดีปรีดามาก 
ระหว่างการรักษาตัวช่วงกลางวัน เก็นจิออกเดินเล่นในหมู่บ้านใกล้เคียง เขาเห็นรั้วสานหน้าวัดแห่งหนึ่ง ที่มีฝีมือการสานปราณีตกว่ารั้วบริเวณใกล้เคียง ช่วงค่ำ เก็นจินำโคเรมิตสึไปชมดสถานที่นั้นอีกครั้ง เบื้องหลังรั้วสาน เก็นจิมองเห็นแม่ชีอ่านหนังสืออยู่กับโต๊ะเท้าแขน  นางอายุราว 40 ปี และดูมุ่งมั่นกับการอ่าน ต่อมา เด็กหญิงน่ารักอายุราว 10 ปีวิ่งเข้ามาหาแม่ชีแล้วฟ้องน้องด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า อินุกิ ปล่อยลูกนกกระจอกที่นางขังให้บินหนีไปแล้ว และนี่คือครั้งแรกที่เก็นจิ เห็นหน้า มุราซากิ
เมื่อเก็นจิเข้านมัสการในวัด เขาถามเจ้าอาวาสถึงเด็กหญิงน้อย ๆ คนนั้น ได้ความว่า นางเป็นบุตรีของเฮียวบุเคียวโนะมิยะ พี่ชายของพระชายาฟุจิทสึโบะ มารดาของนางนั้นตายไปแล้ว ทิ้งบุตรสาวตัวน้อยให้ยายที่เป็นชีดูแลเลี้ยงดู เก็นจิเสนอจะนับดูแลเลี้ยงดูเด็กหญิงน้อย ๆ คนนั้นใน (ฐานะภรรยา) แต่ท่านเจ้าอาวาสปฏิเสธ   เมื่อทำเจ้าอาวาสเข้าทำวัด เก็นจิเข้าพบแม่ชี และเอ่ยปากขอเลี้ยงดูเด็กหญิงกับผู้เป็นยาย แม่ชีลังเลใจ  เพราะอายุของทั้งสองต่างกันมากเกินไป หลานสาวของนางยังเด็กนัก
เมื่ออาการป่วยของเก็นจิทุเลา ท่านเจ้าอาวาสเตรียมอาหารเช้าซึ่งประกอบด้วยผลไม้และสุราแปลกตามาเลี้ยง เก็นจิ ท่านเจ้าอาวาส และพระธุดงค์ ร่วมกันแต่งโคลงกลอนอำลาอาลัย ท่านเจ้าอาวาสมอบลูกประคำงาช้างในกล่องแบบจีน ที่เจ้าชายโชโตคุ ได้มาจากเกาหลีให้เก็นจิ อีกทั้งยังมอบกิ่งสนที่ผูกพันด้วยมอบขวดยาสีครามลายดอกซากุระและฟุจิให้เก็นจิหลายขวด  พระธุดงมอบยันต์คุ้มครองจากภยันต์อันตราย และเมื่อโทโนะจูโจตามมาสมทบ จึงเกิดงานเลี้ยงตามมา
พระชายาฟุจิทสึโบะป่วย จึงลาราชการจากวังกลับมาพำนักที่บ้านเดิม เก็นจิลอบเข้าหานาง โดยบังคับให้โอเมียวบุนำทาง คืนนั้นเป็นคืนในฤดูร้อนอันแสนสั้นราวกับความฝัน ฟุจิทสึโบะตกตะลึงเมื่อเห็นเก็นจิลอบเข้ามา นางไม่สามารถขัดขืนเก็นจิได้ เก็นจิทอดถอนใจ เสียดายที่ไม่อาจจะแสดงความรักอัดแน่นในใจของเขาได้เต็มที่ ฟุจิทสึโบะตัดสินใจจะมีความสัมพันธ์เก็นจิอีก   ต่อมาฟุจิทสีโบะตั้งครรภ์ลูกของเก็นจิพร้อมทุกทรมานกับความผิดบาปในใจ
เก็นจิไปหาภรรยาที่คฤหาสน์ถนนซันโจ แต่นางยังคงเย็นชาจนทำให้เขาอึดอัด ยายของมุราซากิเสียชีวิต  หลังการทำบุญครบรอบ 49 วัน เก็นจิไปเยี่ยมเยือนที่คฤหาสน์ของท่านหญิงน้อยมุราซากิ คฤหาสน์นั้นรกร้าง ขาดการดูแล โชนะกอนพี่เลี้ยงของมุราซากิ ห่วงใยในอนาคตของท่านหญิงน้อยที่ขาดผ้ดูแลคุ้มครอง เก็นจิสัญญาว่า เขาจะดูแลนางเอง ท่านหญิงน้อยวิ่งเข้ามาหาเก็นจิ นางช่างเป็นเด็กหญิงที่แจ่มใสน่ารักนัก คืนนั้นเป็นคือพายุโหมกระหน่ำ เก็นจินอนข้าง ๆ มุราซากิน้อย คอยปลอบโยนปกป้องนางจากเสียงอสุนีบาตและพายุร้าย
เก็นจิลากลับตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เขาสัญญาว่าจะกลับมาอีกครั้ง ระหว่างเดินทางเก็นจิกลับท่ามกลางหมอกลงจัด เขาจึงส่งคนไปเคาะประตูบ้านชู้รักที่เคยคบหากัน แต่กลับไม่มีใครตอบรับ  
ก่อนที่เฮียวบุเคียวโนะมิยะ บิดาของมุราซากิจะมารับนางไป เก็นจิลักพาตัวท่านหญิงน้อยไปคฤหาสน์นิโจ  มีเพียงโชนะกอนพี่เลี้ยงเท่านั้นที่ติดตามไปด้วย เก็นจิเตรียมห้องด้านปีกตะวันตกที่ยังว่างให้นางพำนัก ในตอนแรกมุราซากิและโชนะกอน ต่างตื่นตระหนกไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกนาง แต่ต่อมาก็ค่อย ๆ คุ้นชินกับชีวิตใหม่ เก็นจิพยายามทุกวิถีทางที่จะให้พวกนางอุ่นใจยอมรับว่าที่นี่คือบ้านของพวกนาง เขาสอนให้มุราซากิแต่งกวีและวาดภาพ โดยทำเป็นตัวอย่างให้นางลอกตาม

**อ้างอิง**


หมวดหมู่:วรรณกรรมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นวนิยาย
หมวดหมู่:รายชื่อบทในตำนานเก็นจิ