Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
ล่อกวนตง

อนุสาวรีย์ล่อกวนตง
หลัว กว้านจง ตามสำเนียงกลาง หรือ ล่อกวนตง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (p=Luó Guànzhōng; ประมาณ ค.ศ. 1330–1400 หรือประมาณ ค.ศ. 1280–1360) เป็นปราชญ์และนักประพันธ์ชาวจีน มีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 14 (ค.ศ. 1330-ค.ศ. 1400) หรือยุคปลายของราชวงศ์หยวน ต่อถึงต้นราชวงศ์หมิง
ล่อกวนตงเป็นผู้แต่งนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก และได้ชื่อว่าเป็นผู้ปรับปรุงเรื่อง ซ้องกั๋ง ซึ่งนับเป็น 2 ใน 4 สุดยอดวรรณกรรมจีน (อีกสองเรื่องคือ ไซอิ๋ว และความฝันในหอแดง)
ชีวประวัติของล่อกวนตงไม่ใคร่แน่ชัด แต่มีการยืนยันว่าเขามีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์หยวนถึงต้นราชวงศ์หมิงจริง นักปราชญ์ผู้หนึ่งชื่อ เจียจงหมิง (賈仲明) บันทึกไว้ว่าเคยพบกับล่อกวนตงในราวปี ค.ศ. 1364 และว่าเขาเป็นชาวไท่หยวน แต่นักประวัติศาสตร์ยุคเดียวกันหลายคนต่างระบุบ้านเกิดของล่อกวนตงแตกต่างกันไป เช่นมาจากหางโจวบ้าง หรือเจียงหนานบ้าง แต่ไท่หยวน น่าจะเป็นบ้านเกิดของเขามากที่สุดเพราะเป็นที่ตั้งของบ้านตระกูลหลอ ซึ่งมีชื่อของล่อกวนตงอยู่ในสาแหรกตระกูลด้วย
ล่อกวนตงเคยเข้าร่วมก๊กต่อต้านราชวงค์หยวนกลุ่มหนึ่ง (ซึ่งต่อมาถูกจูหยวนจางโจมตี)ซึ่งทำหน้าที่กุนซือ
นักประวัติศาสตร์วรรณกรรมจำนวนหนึ่งสงสัยว่า ล่อกวนตง กับ ซือไน่อัน เป็นบุคคลคนเดียวกันหรือไม่ ชื่อ ซือไน่อัน อาจเป็นเพียงนามแฝงในการประพันธ์เรื่อง ซ้องกั๋ง ก็ได้ เพราะเนื้อหาของเรื่องค่อนข้างต่อต้านรัฐบาลกลาง

**ผลงาน**
 นิยายสามก๊ก หรือ ซันกั๋วย่านอี่- 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน หรือ สุยหู่จ้วน- 平妖傳 (ผิงเหยาจ้วน)- 三遂平妖傳 (ซานสุยผิงเหยาจ้วน)- 残唐五代史演義 (จุดจบราชวงศ์ถัง และเหตุการณ์ยุคห้าราชวงศ์)- 粉妝樓 (เฟินจวงโหลว)  - 隋唐志傳 (สุยถังจื่อจ้วน)- 隋唐兩朝志傳 (สุยถังเหลียงเชาจื่อจ้วน: บันทึกเหตุการณ์ยุคราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง)

**ดูเพิ่ม**
 สามก๊ก- 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน - ซือไน่อัน

**อ้างอิง**

**ข้อมูล**
 isbn = 0-520-22503-1 - date = 16 October 1998 -  A record of a conference on Romance of the Three Kingdoms in China in 1999 ja- citation |last = Zhao |first = Qiping |url = http://203.72.198.245/web/Content.asp?ID=64260&Query=1 |title = Luo Guanzhong |encyclopedia =Encyclopedia of China |volume = Chinese Literature |edition = 1st |url-status = dead |archive-url = https://web.archive.org/web/20070929110608/http://203.72.198.245/web/Content.asp?ID=64260&Query=1 |archive-date = September 29, 2007 

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 id=Luo,+Guanzhong- sname=Guanzhong Luo- Andrew West,  The Textual History of Sanguo Yanyi - Authorship
หมวดหมู่:นักเขียนชาวจีน
หมวดหมู่:สามก๊ก
สี่ยอดพธู

สี่ยอดพธู (p=sì dà měi rén; Four Beauties) 
เป็นคำเรียกสตรีสี่คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้งสี่คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" แปลเป็นไทยว่า 
รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้
# ไซซี (Xi Shi, 沉鱼, 西施) มีชีวิตอยู่ช่วง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ในสมัยชุนชิว ได้ฉายาว่า "มัจฉาจมวารี" (沉鱼) เนื่องจากในนิทานพื้นบ้านได้เล่าว่า วันหนึ่งไซซีไปฟอกด้ายยังริมลำธาร เหล่าปลาในลำธาร เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงปลาถึงกับจมลงไปในน้ำโดยไม่รู้ตัว บางตัวก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้สายน้ำพัดจนไปชนกับโขดหิน
# หวัง เจาจฺวิน (Wang Zhaojun) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้ฉายาว่า "ปักษีตกนภา" (落雁) เพราะวันหนึ่งหวัง เจาจฺวิน นั่งอยู่บนหลังม้า เหล่านกที่บินบนอากาศ เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงนกถึงกับร่วงลงพื้นดินโดยไม่รู้ตัว
# เตียวเสียน (Diao Chan) มีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊ก ได้ฉายาว่า "จันทร์หลบโฉมสุดา" (闭月) เพราะคืนหนึ่งนางได้ไหว้พระจันทร์ ดวงจันทร์ได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ดวงจันทร์ถึงกับซ่อนในม่านเมฆโดยไม่รู้ตัว
# หยางกุ้ยเฟย์ (Yang Guifei) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ถัง ได้ฉายาว่า "มวลผกาละอายนาง" (羞花) เพราะครั้งหนึ่งนางไปชมทุ่งดอกไม้ ปรากฏว่าร่างกายของนางมีกลิ่นหอมฟุ้ง เหล่ามวลดอกไม้ที่ปลูกรอบตัวนาง เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้กลีบดอกไม้หุบลงโดยไม่รู้ตัว

**อิทธิพล**
ชื่อของย่านซื่อเหม่ย์ แปลว่าสี่ยอดพธู

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ชาวจีน
หมวดหมู่:รายชื่อสตรี
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:กลุ่มสี่
หมวดหมู่:บาทบริจาริกาในราชสำนักจีน
หมวดหมู่:กลุ่มบุคคลชาวจีน
หมวดหมู่:รายชื่อชาวจีน
ไซซี

รูปวาดในจินตนาการ นางไซซี
ไซซี ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ซี ซือ ตามสำเนียงกลาง (p=Xī Shī) ชื่อเดิมคือ อี๋กวง (p=Yí Guāng; Yi Guang) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ 506 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 37 ซึ่งตรงกับยุคชุนชิว ที่มณฑลเจ้อเจียง ในแคว้นเยว่ (State of Yue)
ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚 พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ" (so beautiful as to make swimming fish sink)
ในยุคเลียดก๊กที่แต่ละแคว้นรบกันนั้น แคว้นอู๋ (State of Wu) เป็นแคว้นที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะแคว้นเยว่และจับตัวเยว่อ๋องโกวเจี้ยน และเสนาธิการฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่แคว้นอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดีเพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ 
ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง  และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่แคว้นเยว่
เมื่อกลับสู่แคว้นเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลีเป็นเสนาธิการคอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลีได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้
ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาแต้จิ๋ว กิวล่อซัว)  นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งต้าน (แต้ตั๋น) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน  ฟ่านหลี (เถาจูกง) เสนาบดีแคว้นเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับแคว้นอู๋ เพื่อมอมเมาให้อู๋อ๋องฟูไช เจ้านครแคว้นอู๋ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูไชหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งต้าน ทำให้นางเจิ้งต้านน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียงปีเศษเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อแคว้นอู่อ่อนแอลง แคว้นเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด 
ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูไชฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับฟ่านหลีที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น

**อ้างอิง**
 หนังสือ เถาจูกง เทพเจ้าแห่งการค้าขายของจีน โดย พีรยุทธ สุเทพคีรี ISBN.974-8437-87-6-  The Tale of Xishifix-attempted=yes 
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์โจว
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 37
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
หวัง เจาจฺวิน

หวัง เจาจฺวิน 
หวัง เจาจฺวิน  (王昭君) ชื่อจริงคือ หวัง เฉียง (王牆, 王檣, 王嬙) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน 
หวัง เจาจฺวิน ได้รับฉายานามว่า "ปักษีตกนภา" (จีน: 落雁 พินอิน: luò yàn) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า" (so beautiful as to make flying geese fall)
หวัง เจาจฺวิน เดิมเป็นนางกำนัลในวังหลวง ที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นส่งไปให้แก่ข่านของเผ่าซงหนู เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรี

**หวัง เจาจฺวิน ในประวัติศาสตร์**
หวัง เจาจฺวิน เกิดในตระกูลผู้มั่งคัง ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เธอถูกส่งเข้าเป็นนางกำนัลในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ก่อน พ.ศ. 504หรือ 39ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม พระจักรพรรดิไม่ทรงได้เคยพบเห็นหวัง เจาจฺวิน เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ในยามที่พระจักรพรรดิทรงเลือกนางสนมใหม่จากภาพนางกำนัลที่ทรงมี และมีศักดิ์สูงพอที่จะเป็นพระสนม ภาพวาดของหวัง เจาจฺวิน ก็ไม่ใช้ภาพที่นำเสนอความงามที่แท้จริงของนาง ดังนั้นพระจักรพรรดิจึงทรงมองข้ามนางไป
พ.ศ. 511หรือ 32ปีก่อนคริสตกาล หู ฮันเซีย ผู้นำเผ่าซงหนูเดินทางมาเยือนฉางอันตามธรรมเนียมระหว่างฮั่นและซงหนู เขาก็ถือโอกาสขอพระราชทานธิดาจากพระจักรพรรดิเพื่อที่จะผูกสัมพันธ์เป็นราชบุตรเขยของพระจักรพรรดิ แต่แทนที่พระจักรพรรดิจะทรงส่งพระธิดาให้หู ฮันเซียตามที่ขอมา กลับทรงเลือกนางกำนัล 5 นางมาให้ผู้นำเผ่าซงหนูเลือกเอาเอง และหนึ่งในนั้นก็คือ หวัง เจาจฺวิน 
ใน Book of the Later Han กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน อาสาที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าซงหนูด้วยตัวเอง เมื่อนางได้ไปปรากฏตัวในท้องพระโรง ความงามของนางถึงกับสะกดขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง รวมทั้งพระจักรพรรดิด้วย จนพระองค์ถึงกับทบทวนแนวพระราชดำริที่จะส่งนางไปยังซงหนู
หวัง เจาจฺวิน กลายมาเป็นภริยาคนโปรดของหู ฮันเซีย มีลูกชายด้วยกัน 2คน คนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีชีวิตรอดมาได้ และมีลูกสาวอีกอย่างน้อย 1 คน พ.ศ. 513 หู ฮันเซียถึงแก่กรรม นางยื่นฎีกาถึงจักรพรรดิฮั่นเฉิง ขอเดินทางกลับฉางอัน แต่ทรงปฏิเสธและสั่งให้นางทำตามธรรมเนียมของชาวซงหนู คือตกเป็นภริยาของผู้นำคนใหม่ของเผ่าซงหนู ซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซีย หลังการแต่งงานใหม่ เธอมีลูกสาวอีก 2คน

**หวัง เจาจฺวิน ในตำนาน**
ยังมีตำนานอื่นที่กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับลูกชายตัวเอง
เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นตำนาน "การเดินทางของหวัง เจาจฺวิน สู่นอกด่าน" (昭君出塞) และทำให้สันติภาพระหว่างซุงหนู กับจีนดำเนินมาได้ถึง 60 ปี อย่างไรก็ตาม ในที่สุดทางจีนก็ขาดการติดต่อกับเชื้อสายของเธอ
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นต้นมา เรื่องราวของเธอได้ถูกตบแต่งขึ้นมา และเธอถูกเล่าขานในลักษณะของวีรสตรีที่น่าสงสาร พรรคคอมมิวนิสต์จีน ใช้เรื่องราวของเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งสายสัมพันธ์ระหว่างชาวฮั่นและชนชาติอื่น ๆ ในจีน ปัจจุบันสุสานของเธอยังคงปรากฏในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เกิด
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
หยางกุ้ยเฟย์

หยางกุ้ยเฟย์ ตามสำเนียงกลาง หรือ เอียกุยฮุย ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (t=楊玉環, กุ้ยเฟย์/กุยฮุย เป็นพระยศสูงที่สุดของระบบพระมเหสีในขณะนั้น; ค.ศ. 719 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 756) ชื่อตัวว่า หยาง อฺวี้-หฺวัน (t=楊玉環) และชื่อเมื่อบวชเป็นนักพรตเต๋าว่า ไท่เจิน (太真) เป็นพระมเหสีเอกของจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง และเป็นหนึ่งในสี่ยอดพธู
ในปลายรัชกาลจักรพรรดิเสฺวียนจง แม่ทัพอาน ลู่ชาน (安祿山) ก่อกบฏ จักรพรรดิและข้าราชการหนีจากเมืองฉางอานไปเมืองเฉิงตู บรรดาทหารขอให้จักรพรรดิประหารพระมเหสีหยางเสีย เพราะเชื่อว่า หยาง กั๋วจง (楊國忠) ญาติของพระมเหสีหยาง เป็นตัวการกบฏ จักรพรรดิจึงสั่งให้ขันทีเกา ลี่ชื่อ (高力士) รัดคอพระมเหสีหยางจนสิ้นชีวิต

**ภูมิหลัง**
หยางประสูติใน ค.ศ. 719 ในช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง หยาง วัง (楊汪) พ่อทวดของพระนาง เป็นขุนนางคนสำคัญในรัชสมัยจักรพรรดิสุยหยาง และหลังราชวงศ์สุยหล่มสลาย เขาจึงรับใช้หวัง ชื่อชง หนึ่งในผู้เข้าชิงราชบัลลังก์สุย หยาง วังถูกสังหารเมื่อกองทัพถังเข้าปราบหวัง ชื่อชงใน ค.ศ. 621 หยาง วังมาจากหฺวายิน (華陰; ปัจจุบันคือเว่ย์หนาน มณฑลฉ่านซี) แต่ตระกูลของเขาภายหลังย้ายไปที่หย่งเล่อ (永樂; ปัจจุบันคือยฺวิ่นเฉิง มณฑลฉ่านซี)
หยาง เสฺวียนเหยี่ยน (楊玄琰) พระบิดาของหยางกุ้ยเฟย์ ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่สำรวจสำมะโนแห่งฉู่ชู (蜀州; ปัจจุบันคือเฉิงตู มณฑลเสฉวน) และครอบครัวของเขาย้ายไปที่นั่น เขาไม่มีบุตรชายแต่มีบุตรสาว 4 คนเท่าที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ นั่นคือ หยาง อฺวี้-หฺวันกับพี่สาว 3 คน หยาง เสฺวียนเหยี่ยนเสียชีวิตตอนที่หยาง อฺวี้-หฺวันยังเป็นเด็ก ดังนั้นพระนางจึงได้รับการเลี้ยงดูจากหยาง เสฺวียนเจี่ยว (楊玄璬) ลุงของพระนางที่เป็นขุนนางชั้นล่างแห่งเหอหนานฝู่ (河南府; ปัจจุบันคือลั่วหยาง)

**เจ้าหญิงและนักพรตเต๋า**
ณ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 736 หยาง อฺวี้-หฺวันตอนอายุ 17 ปีสมรสกับหลี่ เม่า โช่ว์อ๋องและพระราชโอรสในจักรพรรดิถังเสฺวียนจงกับพระมเหสีอู๋ 

**พระมเหสีเอก**

**อ้างอิง**
 จิ้วถังชู,  vol. 51.- ซินถังชู,  vol. 76.- จือจื้อทงเจี้ยน, เล่มที่ 215, 216, 217, 218.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  The Yang Kwei-fei story Yang Kwei-fei and The Song of Eternal Sorrow in The Tale of Genji
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:บาทบริจาริกาในราชสำนักจีน
หมวดหมู่:ชาวจีนที่ถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย
สงคราม

ไฟล์:Nagasakibomb.jpg|thumb|ระเบิดนิวเคลียร์ที่ นางาซากิในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
สงคราม (war; संग्राम) หรือในกฎหมายระหว่างประเทศใช้คำว่า การขัดกันทางอาวุธ (armed conflict) คือสถานะความขัดแย้งด้วยอาวุธระหว่างหน่วยทางการเมืองที่ดำรงอยู่เป็นอิสระ (เช่น รัฐชาติ รัฐบาลและตัวแสดงที่มิใช่รัฐ) หรือแนวร่วมขององค์การดังกล่าว โดยทั่วไปมีลักษณะเป็นการรุกรานที่มีการใช้ความรุนแรง การทำลายล้างและมีอัตราเสียชีวิตในระดับสูงหรือในระดับอุกฉกรรจ์ กำลังทหารที่ใช้มีทั้งในเครื่องแบบและนอกเครื่องแบบ
นักวิชาการบางส่วนมองว่าการสงครามเป็นสากลและเป็นส่วนที่สืบมาแต่บรรพชนของธรรมชาติมนุษย์ แต่บางส่วนก็แย้งว่าสงครามเป็นเพียงผลลัพธ์แห่งกรณีแวดล้อมทางสังคม-วัฒนธรรมหรือระบบนิเวศเฉพาะ
ในปี 2003 ริชาร์ด สมอลลีย์ (Richard Smalley) ระบุว่าสงครามเป็นปัญหาใหญ่สุดอันดับหก (จากสิบ) ที่มนุษยชาติจะเผชิญในอีกห้าสิบปีข้างหน้า ปกติสงครามส่งผลให้โครงสร้างพื้นฐานและระบบนิเวศเสื่อมลงอย่างมีนัยสำคัญ รายจ่ายสังคม (social spending) ลดลง ทุพภิกขภัย การอพยพออกขนานใหญ่จากพื้นที่สงคราม และมีการทารุณกรรมพลเรือนบ่อยครั้ง

**รายชื่อสงครามที่สำคัญในประวัติศาสตร์**
 สงครามครูเสด- สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง- สงครามโลก
** สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
** สงครามโลกครั้งที่สอง- สงครามเย็น
** สงครามเกาหลี
** สงครามเวียดนาม- สงครามอ่าว- สงครามต่อต้านการก่อการร้าย- สงครามอิรัก- สงครามรัสเซีย–ยูเครน

**ประวัติศาสตร์**
รูปสลักของฟาโรห์รามเสสที่สอง ขณะรบในสงครามคาเดช
ก่อนหน้าที่จะมีความเจริญก้าวหน้าของมนุษย์ สงครามประกอบไปด้วยการจู่โจมอย่างรวดเร็วขนาดเล็ก ๆ เท่านั้น พบว่าชาวนูเบียประมาณ 12,000 ปีที่แล้ว ครึ่งหนึ่งเสียชีวิตเพราะความรุนแรง จนกระทั่งเมื่อถึงยุคการปกครองแบบรัฐเมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว กิจการทหารได้แพร่ขยายไปทั่วโลก การคิดค้นดินปืนและความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้นำไปสู่การรบสมัยใหม่ในที่สุด
ในหนังสือเรื่อง Why Nations Go to War โดย จอห์น จี. สโทสซิงเกอร์ ได้กล่าวว่า ฝ่ายคู่สงครามทั้งสองฝ่ายจะกล่าวอ้างว่าตนเป็นฝ่ายที่ต่อสู้เพื่อคุณธรรม เขายังกล่าวอีกว่าสาเหตุเพื่อจะจุดชนวนสงครามขึ้นอยู่กับการประเมินในแง่ดีที่คาดว่าจะเป็นผลที่ได้รับจากความเป็นปรปักษ์นั้น (อันได้แก่มูลค่าและความสูญเสีย)

**ทฤษฎีแรงจูงใจ**
ไม่มีข้อตกลงทางวิชาการว่าอะไรเป็นแรงจูงใจสำหรับสงครามที่พบมากที่สุด แรงจูงใจอาจต่างกันระหว่างของผู้สั่งสงครามกับผู้เข้าร่วมสงคราม ตัวอย่างเช่น ในสงครามพิวนิกครั้งที่สาม ผู้นำกรุงโรมอาจปรารถนาก่อสงครามกับคาร์เธจโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกำจัดปรปักษ์ซึ่งฟื้นกำลังใหม่ ขณะทหารแต่ละนายอาจถูกจูงใจด้วยความปรารถนาทำเงิน เนื่องจากมีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก สงครามจึงอาจมีขึ้นได้จากการรวมแรงจูงใจต่าง ๆ กันจำนวนมาก การตีความการต่อสู้ระหว่างคาอินกับอะเบล (Cain and Abel) ในปฐมกาล 4 (Parashot BeReshit XXII:7) ของคำวิจารณ์ยิวโบราณ (BeReshit Rabbah) ระบุว่า มีเหตุผลสากลสำหรับสงครามสามอย่าง คือ เศรษฐศาสตร์ อำนาจ และศาสนา 

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อสงคราม- รายชื่อสงครามที่ยังดำเนินอยู่

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:สงคราม
หมวดหมู่:จริยธรรม
เจนนา ลิวอิส

เจนนา แอน ลิวอิส (Jenna Ann Lewis) เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 9 เป็นสมาชิกลูกขุนคนที่ 2 เจนนาเป็นผู้เข้าขันที่อายุน้อยที่สุดในฤดูกาลนั้น เธอเป็นที่รู้จักเนื่องจาก เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่ไม่ได้ดูวิดีโอที่ถูกส่งจากลูกสาวฝาแฝดของเธอ และทำให้เธอร้องไห้ฟูมฟาย
เจนนาได้รับโอกาสให้เข้าแข่งขันอีกครั้งใน เซอร์ไวเวอร์ รวมดารา อีกครั้งหนึ่งซึ่งครั้งนี้เธอไปได้ไกลถึงลูกขุนคนสุดท้าย เป็นคนที่ถูกโหวตออก เป็นคนที่16 หลังจากการแข่งขันเรื่องอื้อฉาวก็เกิดขึ้น วิดีโอสวาทระหว่างเธอกับนายแบบชื่อดัง ทราวิส วูฟว์ ซึ่งถ่ายในวันฮันนี มูน ในโรงแรมแห่งหนึ่งถูกแพร่กระจายออกมาตามอินเทอร์เน็ต  นอกจากนั้นเธอยังเป็นผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งที่เป็นผู้บุกเบิกให้ ผู้เข้าแข่งขันอื่นๆในฤดูกาลถัดหน้าหันมาทำงานทางด้านวงการบังเทิงมากขึ้น เจนนาปัจจุบันอายุ 29 ปี (เธอเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 23 ปี โดยใช้นามสกุลเดิม คือ วิทนีย์ ตอนที่เป็นนักศึกษา ในฤดูกาลแรก และอีกครั้งเมื่ออายุ 27 ปี)
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันในรายการเซอร์ไวเวอร์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐนิวแฮมป์เชอร์
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน

น้ำพุอีสต์มอลล์ และหอนาฬิกามหาวิทยาลัยเท็กซัส
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน (The University of Texas at Austin) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ที่เมืองออสติน ใน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) เป็นหนึ่งในระบบของมหาวิทยาลัยเท็กซัสที่มีด้วยกันทั้งหมด 9 วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเท็กซัสได้ชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกาที่มีนักศึกษามากที่สุด ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีนักศึกษามากกว่า 50,000 คน และอาจารย์และเจ้าหน้าที่มากกว่า 20,000 คน
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน ในปี พ.ศ. 2548 อันดับของคณะวิศวกรรมศาสตร์ อยู่อันดับที่ 12 ตามอันดับของ ยูเอสนิวส์ ซึ่งภาควิชา วิศวกรรมโยธาถูกจัดอยู่ในอันดับ 3 ของสหรัฐอเมริกา

**คนดัง**
 จอห์น แมกซ์เวล คูตซี - รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 2003- กิลอัด สุขเคอร์แมน (อังกฤษ) - นักภาษาศาสตร์

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเท็กซัส
ทเท็กซัส ออสติน
มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต

มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต (Sam Houston State University)  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง ฮันตส์วิลล์ ใน รัฐเท็กซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2422 ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีนักศึกษาประมาณ 15,300 คน 
มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต มีชื่อเสียงในสาขาครุศาสตร์ดนตรี และประวัติศาสตร์ดนตรี โดยในปัจจุบัน แซมฮิวสตันสเตต เปิดสอนในระดับปริญญาตรี 84 ภาควิชา ระดับปริญญาโท 47 ภาควิชา และ ปริญญาเอก 4 ภาควิชา

**ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง**
 จอช แม็คคาวน์ นักกีฬาอเมริกันฟุตบอล ทีม ดีทรอยต์ ไลออนส์- ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีประเทศไทย (ปริญญาเอก พ.ศ. 2522)- สตีฟ สปากส์ นักกีฬาเบสบอล- พลตำรวจเอก ดร.พงศพัศ พงษ์เจริญ อดีตรองผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ปริญญาเอก)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาในรัฐเท็กซัส‎
ฌอน เคนนิฟฟ์

ฌอน อัลเฟรด เคนนิฟฟ์ (Sean Alfred Kenniff) เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 12 เป็นลูกขุนคนที่ 5 ถึงแม้เขาโหวตตามกลุ่มพันธมิตรทากิดั้งเดิม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมอยู่ในกลุ่มพันธมิตรนั้น เขาจึงกลายเป็นคนแรกที่ถูกโหวตออกหลังจากสมาชิกปากองคนสุดท้ายออกไป เขาเป็นที่รู้จักในฉายา "ดร.ตัวอักษร" เพราะเขาใช้ตัวอักษรตัวหน้าในการโหวตผู้เข้าแข่งขันบางคนแทนการเขียนชื่อ ปัจจุบันฌอนอายุ 37 ปี เป็นแพทย์รักษาโรคทางด้านระบบประสาท(เขาเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 31 ปี)
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันในรายการเซอร์ไวเวอร์
หมวดหมู่:แพทย์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากลองไอแลนด์
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นคณะนิเทศศาสตร์แห่งแรกของประเทศไทย และเป็นคณะที่ 14 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รับผิดชอบเป็นหน่วยงานระดับอุดมศึกษาและบัณฑิตศึกษาของรัฐ ที่ส่งเสริมดำเนินงานด้านการวิจัยและวิรัชกิจที่มีคุณภาพสูง ในแขนงด้านการสื่อสารมวลชน

**ประวัติ**
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้เปิดสอนวิชาการหนังสือพิมพ์ขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2482 ซึ่งเป็นหลักสูตรในระดับอนุปริญญา สังกัดในคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2497 ได้มีการโอนการศึกษาวิชาการหนังสือพิมพ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ไปทำการสอนที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง โดยได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี ซึ่งเป็นการสิ้นสุดการสอนในสาขานิเทศศาสตร์ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตั้งแต่นั้นมา
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดการเรียนการสอนในสาขาวิชานิเทศศาสตร์อีกครั้งในแผนกวิชาสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ สังกัดอยู่กับคณะรัฐศาสตร์ เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ดังนั้น จึงถือเอาวันที่ 5 กรกฎาคมของทุกปี เป็นวันคล้ายวันสถาปนาคณะนิเทศศาสตร์ หลักจากนั้น ในปี พ.ศ. 2509 ได้พระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง "แผนกสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์" ซึ่งเป็นแผนกอิสระ มีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีสีน้ำเงิน (Royal Blue) เป็นสีประจำแผนกอิสระฯ เนื่องจากสีน้ำเงินเป็นสีแทนน้ำหมึก และมีสัญลักษณ์เป็นสังข์แตร
ในเวลาต่อมาจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "คณะนิเทศศาสตร์" เมื่อปี พ.ศ. 2517 นับเป็นคณะที่ 14 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมี ศาสตราจารย์บำรุงสุข สีหอำไพ เป็นคณบดีคนแรก
ปัจจุบันคณะนิเทศศาสตร์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของถนนพญาไท (ตรงข้ามกับคณะวิทยาศาสตร์) ในพื้นที่บริเวณเดียวกับคณะนิติศาสตร์ โดยมีอาคารทำการของคณะฯ 3 อาคาร คือ อาคารนิเทศศาสตร์ 1 อาคารนิเทศศาสตร์ 2 และอาคารมงกุฎสมมติวงศ์ เป็นอาคารสูง 12 ชั้น เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์ทางการสื่อสารมวลชนที่ทันสมัย และอาคารพินิตประชานาถ ซึ่งเป็นอาคารเรียนส่วนกลางของมหาวิทยาลัยซึ่งใช้ร่วมกับคณะนิติศาสตร์

**หน่วยงาน**
 ภาควิชาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง (Motion Pictures and Still Photography)- ภาควิชาการประชาสัมพันธ์ (Public Relations)- ภาควิชาการสื่อสารมวลชน (Mass Communication)- ภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง (Speech Communication and Performing Arts)- ภาควิชาวารสารสนเทศและสื่อใหม่ (Journalism and New Media)

**หลักสูตร**

**เพลงประจำคณะ**
เพลงนี้ ครูแก้ว อัจฉริยะกุล และครูเอื้อ สุนทรสนาน ร่วมกันประพันธ์ให้นิสิตสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อเป็นเพลงประจำคณะ ตลอดจนประจำนักสื่อสารมวลชนและนักประชาสัมพันธ์โดยทั่วไปด้วย สองครูเพลงผู้เลื่องชื่อท่านนี้มิได้ประพันธ์เพลงร่วมกันตามลำพังมาเป็นระยะเวลานาน เพลงนี้จึงนับว่าเป็นผลงานการประพันธ์เพลงร่วมกันครั้งสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งประพันธ์เสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2509

**บุคคลที่มีชื่อเสียง**

**อ้างอิง**

**ดูเพิ่ม**
 รายนามบุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะนิเทศศาสตร์-  เว็บศิษย์เก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย date=2009-08-27 -  เว็บนิสิตคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย date=2006-06-18 -  ละครนิเทศฯ Facebook Fanpage-  ละครนิเทศฯ Twitter
หมวดหมู่:หน่วยงานในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  (Faculty of Nursing, Chulalongkorn University) จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2531 เป็นคณะที่ 16 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัจจุบันทำการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาเท่านั้น

**ประวัติ**
  พ.ศ. 2501  ได้มีการจัดการเรียนการสอนโดยเป็นภาควิชาพยาบาลศึกษา ภายใต้การบริหารงานของคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยความร่วมมือระหว่างกองการพยาบาล สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนครูพยาบาลและพยาบาลวิชาชีพ เป็นหน่วยงานแรกของประเทศไทยที่ผลิตครูพยาบาลระดับปริญญาตรี การดำเนินงานในระยะแรกได้รับการช่วยเหลือจากองค์การอนามัยโลก (WHO) และกองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ (UNICEF) ในด้านอุปกรณ์และทุนพัฒนาอาจารย์- พ.ศ. 2516 ได้เปิดสอนหลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพยาบาล ซึ่งเป็นหลักสูตรระดับปริญญาโท ทางการพยาบาล หลักสูตรแรกในประเทศไทย- พ.ศ. 2531 ภาควิชาพยาบาลศึกษาได้เสนอโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์อย่างเป็นทางการ และได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ไว้ ณ วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2531 และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 105 ตอนที่ 239 ลงวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2531- พ.ศ. 2548 คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีอดีตบุคลาการได้รับตำแหน่งคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้แก่ศาสตราจารย์ ดร.ประนอม โอทกานนท์ อดีตรองคณบดีฝ่ายวิชาการคณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งนี้ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548- พ.ศ. 2552 คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีอดีตบุคลาการเป็นคณะกรรมการสภาการพยาบาลได้แก่ศาสตราจารย์ ดร.ประนอม โอทกานนท์ อดีตรองคณบดีฝ่ายวิชาการคณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งนี้ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2552- พ.ศ. 2553 คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีบุคลาการได้รับรางวัลจากสภาการพยาบาลแห่งประเทศไทย รางวัลพยาบาลดีเด่นสาขาการวิจัยทางการพยาบาล ได้แก่ ศาสตราจารย์ ดร.วีณา จีระแพทย์ ที่ปรึกษาขององค์การอนามัยโลกภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

**หลักสูตร**

**ดูเพิ่ม**
สถาบันสมทบของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เปิดการเรียนการสอนระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาชีพพยาบาลศาสตร์ ในขณะนี้ มี 1 สถาบัน คือ- วิทยาลัยพยาบาลตำรวจ

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  คณะพยาบาลศาสตร์
หมวดหมู่:หน่วยงานในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
โคอินิโอชิตาระ

โคอินิโอชิตาระ (Koi ni Ochitara) เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง โคอินิโอชิตาระ~โบกุโนะเซโกโนะฮิมิตสึ (Koi ni Ohitara~Boku no Seikō no Himitsu) ขับร้องโดยคริสตัล เคย์
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
อุทยานแห่งชาติศรีพังงา

Plant in Thailand National Park-Sri Phang-Nga
อุทยานแห่งชาติศรีพังงา อยู่ในเขตอำเภอคุระบุรี และอำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ครอบคลุมพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติเทือกเขานมสาว เนื้อที่ 153,800 ไร่ หรือ 246.08 ตารางกิโลเมตร เป็นประเภทป่าดิบชื้น พันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น ไม้ยาง ตะเคียนทอง ปาล์ม กระพ้อหนู ยังสามารถพบสัตว์ป่าหลายชนิด เช่น  สมเสร็จ เลียงผา เก้ง นกเงือก ประกาศเป็นอุทยานเมื่อ 16 เมษายน 2531 ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ 

**สถานที่ท่องเที่ยว**
 น้ำตกตำหนัง เป็นน้ำตกที่ตกจากหน้าผา สูง 63 เมตร มีน้ำตลอดทั้งปี ร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ มีเส้นทางศึกษาธรรมชาติ ระยะทาง 2 กิโลเมตร - น้ำตกโตนต้นเตย เป็นน้ำตกที่ตกจากหน้าผา สูง 45 เมตร ตามทางเดินจะผ่านจุดชมวิว สามารถมองเห็นป่าเขาที่สมบูรณ์ของอุทยาน
ศรีพังงา
หมวดหมู่:อำเภอคุระบุรี
หมวดหมู่:อำเภอตะกั่วป่า
ซาลาเปา

ซาลาเปา ภาษาจีนเรียก เปาจึ (包子) หรือ เปา (包) เป็นอาหารทำด้วยแป้งปั้นเป็นลูก ใส่ไส้ต่าง ๆ เช่น เนื้อหรือผัก แล้วนึ่งให้สุก แต่ปัจจุบันอาจใช้วิธีอื่น เช่น ทอด ในวัฒนธรรมจีนยังมีอาหารที่คล้ายคลึงกันแต่ไม่ใส่ไส้ คือ หมั่นโถว
ซาลาเปา
ในประเทศจีน เปาจึแบ่งเป็นสองประเภทหลัก คือ ต้าเปา (大包; "เปาใหญ่") มักมีขนาดกว้าง 10 เซนติเมตร และนิยมซื้อกลับไปรับประทานที่บ้าน กับ เสี่ยวเปา (小包; "เปาน้อย") มักมีขนาดกว้าง 5 เซนติเมตร และนิยมรับประทานที่ร้านอาหาร
เชื่อกันว่า จูกัดเหลียง (諸葛亮) ขุนนางจีนสมัยสามก๊ก คิดค้นหมั่นโถวและเปาจึขึ้น โดยเดิมเรียกหมั่นโถวเหมือนกัน ครั้นสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ มีบันทึกคำว่า "เปา" หรือ "เปาจึ" ใช้เรียกหมั่นโถวแบบใส่ไส้ ดังนั้น เปาจึจึงใช้เรียกมาตั้งแต่สมัยซ่งเหนือเป็นอย่างน้อย ปัจจุบัน ในภาษาจีนมาตรฐาน หมั่นโถวใช้เรียกประเภทที่ไม่ใส่ไส้แต่ประเภทเดียว แต่ในภาษาถิ่น เช่น ภาษาอู๋ (吳語) ยังเรียกทั้งที่ใส่ไส้และไม่ใส่ไส้ว่าหมั่นโถว
ซาลาเปานิยมนับเป็นส่วนหนึ่งของชุดอาหารติ่มซำ และรับประทานได้ในทุกมื้ออาหาร
ที่ฟิลิปปินส์ก็นิยมรับประทานซาลาเปา โดยเรียกว่า "เชาเปา" (燒包)

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมู
หมวดหมู่:อาหารยัดไส้
หมวดหมู่:อาหารนึ่ง
หมวดหมู่:อาหารว่าง
หมวดหมู่:ติ่มซำ
หมวดหมู่:อาหารจีน
หมวดหมู่:อาหารไทย
หมวดหมู่:อาหารมอริเชียส
หมวดหมู่:อาหารมาเลเซีย
หมวดหมู่:ขนมปังจีน
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
มหาวิทยาลัยไรซ์

มหาวิทยาลัยไรซ์
มหาวิทยาลัยวิลเลียมมาร์ชไรซ์ (William Marsh Rice University) หรือนิยมเรียกในชื่อ มหาวิทยาลัยไรซ์ (Rice University) ตั้งอยู่ที่เมืองฮิวสตัน ในรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยไรซ์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2455 (ค.ศ. 1912)   ในชื่อสถาบันไรซ์ (Rice Institute) ซึ่งในปัจจุบันได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของสหรัฐอเมริกาทั้งในด้านวิชาการและงานวิจัย โดยเฉพาะในด้านนาโนเทคโนโลยี และการพัฒนาหัวใจเทียม
นักศึกษาในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีประมาณ 5,000 คน

**อ้างอิง**
รไซ์
มีเดียวิกิ:Anoneditwarning

alt=คุณยังไม่ได้ล็อกอิน  เลขที่อยู่ไอพีของคุณจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในทันทีที่มีการแก้ไขและข้อมูลนี้จะคงอยู่ในประวัติการแก้ไขตลอดไป ประวัติการแก้ไขนี้อาจถูกใช้เพื่อสืบทราบที่อยู่ของคุณได้ อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบต่อความเป็นส่วนตัวและภัยคุกคาม ถ้าคุณ ล็อกอินหรือ สร้างบัญชี ประวัติการแก้ไขจะถูกบันทึกภายใต้ชื่อผู้ใช้ของคุณและยังมีประโยชน์ในด้านอื่นอีกด้วย
มีเดียวิกิ:Longpageerror

เกิดความผิดพลาด: ไม่สามารถบันทึกได้เนื่องจากข้อความที่คุณส่งเข้ามายาว $1 กิโลไบต์ ซึ่งเกินกว่าขีดจำกัดสุงสุดที่ $2 กิโลไบต์
มีเดียวิกิ:Missingsummary

คำเตือน: คุณไม่ได้ระบุคำอธิบายอย่างย่อ หากคุณคลิกปุ่มบันทึกอีกครั้ง จะเป็นการบันทึกโดยไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
การถอดอักษรเกาหลีเป็นอักษรโรมัน

การถอดอักษรเกาหลีเป็นอักษรโรมัน (Korean romanization) คือระบบการแทนตัวอักษรในภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมัน ในปัจจุบันมีอยู่ 3 ระบบหลักที่นิยมใช้ ได้แก่- ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000 เป็นระบบที่ใช้ในปัจจุบันในประเทศเกาหลีใต้แทนที่ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ โดยเริ่มใช้ใน ปี พ.ศ. 2543 รัฐบาลเกาหลีใต้ได้ใช้ระบบนี้ในการเปลี่ยนแปลงป้ายบอกทาง หนังสือเรียนต่างๆ พัฒนาโดยสถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2538 และเริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 โดยได้ปรับปรุงการใช้งาน คำศัพท์หลายคำที่ออกเสียงไม่ตรงกับต้นฉบับภาษาเกาหลี รวมถึงการใช้ตัวอักษรแบบธรรมดาไม่มีสัญลักษณ์พิเศษเหนือตัวอักษรโรมันซึ่งยากต่อการใช้งาน- ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ (McCune-Reischauer, MR) เป็นระบบแรกที่มีการใช้งาน เริ่มพัฒนาใน ปี พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1937) และได้รับการยอมรับในวงกว้าง ซึ่งในประเทศเกาหลีใต้ได้มีการใช้ระบบที่ดัดแปลงจากระบบนี้ นำมาใช้เป็นระบบอย่างเป็นทางการของประเทศในช่วง พ.ศ. 2527-2543- ระบบเยล เป็นระบบที่พัฒนาใช้ในวงการภาษาศาสตร์ พัฒนาโดย ซามูเอล เอลโม มาร์ตินที่มหาวิทยาลัยเยลใน ปี พ.ศ. 2485 (ค.ศ. 1942)

**ตัวอย่างของระบบต่าง ๆ**

**อ้างอิง**
  การถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันระบบปัจจุบัน จากสถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติ
หมวดหมู่:ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:การถอดอักษรเกาหลีเป็นอักษรโรมัน
วากานะ ยามาซากิ

วาคานะ ยามาซากิ (คันจิ:山崎和佳奈; ฮิรางานะ:やまざき わかな; คำอ่าน: ยะมะซะกิ วะคะนะ) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เธอเริ่มเข้าสู่วงการนักพากย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 โดยบทแรกที่ได้พากย์คือ รัน จากเรื่อง ขบวนการเซเบอร์คิดส์ และหลังจากนั้นก็มีผลงานอย่างต่อเนื่องมาตลอดในหลากหลายบทบาท ทั้งนางเอก นางรอง และนางร้าย 
ยามาซากิมีเพื่อนสนิทในวงการหลายคนด้วยกัน เช่น  อากิระ อิชิดะ, เมงุมิ ฮายาชิบาระ, คัปเป ยามางุจิ, ไดสุเกะ นามิคาวะ, เคนอิจิ ซึซึมูระ นอกจากนี้เธอยังเป็นแฟนของละครเวทีเรื่อง Les Misérables และยังเป็นแฟนตัวยงของ มาอายะ ซากาโมโตะ ซึ่งเป็นผู้แสดงในละครเรื่องนี้ด้วย

**ประวัติ**
วันเกิด : 21 มีนาคม พ.ศ. 2508
บ้านเกิด : คานางาวะ (แต่ไปเติบโตที่เกียวโต) ประเทศญี่ปุ่น 
สังกัด : อาโอนิโปรดักชัน 

**ผลงาน**

**แอนิเมชัน**
 ขบวนการเซเบอร์คิดส์ รับบทเป็น เทนจินบายาชิ รัน- ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ รับบทเป็น โซอาร่า (แม่ของได)- ซุปเปอร์บิคคุริแมน รับบทเป็น อามุล- แผนปราบผีไม่มีอั้น รับบทเป็น มาเรีย, โชริวคิ- เซเลอร์มูน อาร์ รับบทเป็น โคอัน แห่งแบล็กมูน- เซเลอร์มูน เซเลอร์สตาร์ส รับบทเป็น เนเฮเลเนีย (วัยสาว)- มาร์มาเลดบอย รับบทเป็น อาคิสึกิ เมโกะ- เก็บหัวใจให้คนข้างบ้าน รับบทเป็น โอตะ ไม- มฤตยูเหนือนรก รับบทเป็น จิอากิ- คูโซคางาคุเซไค กัลลิเวอร์บอย รับบทเป็น ฟีเวอร์- มืออสูรล่าปีศาจ รับบทเป็น ฮายาเมะ- พาวเวอร์ดอลส์ ~ออมนี เซ็งคิ 2040~ รับบทเป็น จูเลีย เลย์เบิร์ก- เกมกลคนอัจฉริยะ รับบทเป็น คาเงยามะ ริสะ- ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน รับบทเป็น โมริ รัน- ไทรกัน (Trigun) รับบทเป็น โมนิก้า- หนูน้อยอั๊กโกะจัง (พ.ศ. 2541) รับบทเป็น อั๊กโกะจัง- วันพีซ รับบทเป็น นามิ (พากย์แทน อาเคมิ โอกามูระ ชั่วคราว) , โนจิโกะ- ดิจิมอนแอ๊ดเวนเจอร์ 02 รับบทเป็น อัลเคนิมอน - ลาสต์ เอ็กไซล์ (LAST EXILE) รับบทเป็น โซเฟีย ฟอเรสเตอร์- เทพอสูรจิ้งจอกเงิน รับบทเป็น ซุซุนะ- ทวินบีพาราไดซ์ รับบทเป็น แซลลูต- 12 อาณาจักรเทพยุทธ รับบทเป็น กษัตริย์เคียว ชูโช- โบะโบะโบโบะ โบโบะโบ้ รับบทเป็น ซูซุ- กัชเบล รับบทเป็น ทากามิเนะ ฮานะ (แม่ของคิโยมาโระ)- เซโนซาก้า ดิ แอนิเมชัน รับบทเป็น เชอร์รี่- เลิฟเลส รับบทเป็น อาโอยางิ มิซากิ

**เกม**
 ปุโยปุโย รับบทเป็น ฮาร์ปี้- บลูเบรกเกอร์ (Blue Braker) รับบทเป็น เซิร์จ- ดราก้อนไนท์ 4 รับบทเป็น เฮเลน- พาวเวอร์ดอลส์ FX รับบทเป็น จูเลีย เลย์เบิร์ก- รีเฟรน เลิฟ (Refrain Love) รับบทเป็น ซาคุระ โทโมมิ- โซสึเกียว ครอสเวิลด์ รับบทเป็น โยโกยามะ เมงุมิ- โซสึเกียว วาเคชั่น รับบทเป็น โยโกยามะ เมงุมิ- เมลตี้แลนเซอร์ รับทเป็น โซโล- คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา 3 คดีฆาตกรรมตำนานมังกรคราม รับบทเป็น โฮโจ ริเอะ- มิสึเมเตะไนท์ รับบทเป็น ปิโกะ, โนเอล อาเซ็ตต้า - ทวินบี RPG รับบทเป็น แซลลูต- เดด ออร์ อะไลว์ รับบทเป็น อายาเนะ- วาลคีรี โปรไฟล์ รับบทเป็น เมลติน่า- อินเตอร์ลูด รับบทเป็น ทาคาเซะ ยูกิ- เอส คอมแบ๊ท 5 รับบทเป็น นางาเสะ เคย์

**อื่นๆ**
 บี-ไฟเตอร์ คาบูโตะ รับบทเป็น มาเธอร์ เมลซาร์ด

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (อาโอนิโปรดักชัน) date=2006-03-10  
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากโตเกียว
โทชิโกะ ฟูจิตะ

โทชิโกะ ฟูจิตะ (Toshiko Fujita; คันจิ:藤田淑子; 5 เมษายน พ.ศ. 2493 – 28 ธันวาคม พ.ศ. 2561) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น มักพากย์เสียงตัวเอกของเรื่องที่เป็นเด็กผู้ชายอยู่เสมอ แต่บทหญิงสาวก็พากย์ได้เช่นกัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ด้วยโรคมะเร็งเต้านม

**ผลงาน**

**แอนิเมชัน**
 อิคคิวซัง รับบทเป็น อิคคิว- เก็งกิยอดนักสู้ รับบทเป็น เก็งกิ- หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ รับบทเป็น มามิย่า- ทอมกับเจอรี่ รับบทเป็น เจอรี่- เออิชิสมองกล รับบทเป็น เออิชิ- พยัคฆ์สาวแคทส์อาย รับบทเป็น คิซึกิ รูอิ- ยาวาระ สาวน้อยยอดยูโด รับบทเป็น อิโนคุมะ ทามาโอะ- ไซเลนท์โมเบียส รับบทเป็น แรลลี่ ไชแอน- ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ รับบทเป็น ได- ชิน บิคคุริแมน (เทวดาหน้าเป็น ภาค 2) รับบทเป็น ปีอา มารุโกะ- วันฟ้าใสของโรมิโอ รับบทเป็น อัลเฟรโด้- มืออสูรล่าปีศาจ รับบทเป็น ทาเทโนะ ฮิโรชิ- ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ รับบทเป็น ยางามิ ไทจิ, แม่ของโซระ - คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา รับบทเป็น ซาเอกิ โคอิจิโร่ (คดีฆาตกรรมเกาะมหาสมบัติ)- โดราเอมอน ตอนอาณาจักรหุ่นยนต์ รับบทเป็น อลิซ- 12 อาณาจักรเทพยุทธ์ รับบทเป็น โจคาคุ- กัชเบล รับบทเป็น โซฟิส- นักรักโลกมายา (พ.ศ. 2548) รับบทเป็น สึกิคาเงะ จิงุสะ- สงครามเวหา ฟาฟเนอร์ รับบทเป็น เฮสเตอร์ แกลลอป

**เกม**
 ดิจิมอนเทมเมอร์ แบทเทิล อีโวลูชัน รับบทเป็น ยางามิ ไทจิ- ไซเลนท์โมเบียส  CASE:TITANIC รับบทเป็น แรลลี่ ไชแอน- อิคคิวซัง เดอะ ควิซ รับบทเป็น อิคคิว- NEUES รับบทเป็น ชีร่า อีแวนส์, ยูนิคอร์น- หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ รับบทเป็น มามิย่า- เคซเซน (Kessen) รับบทเป็น โอคัตสึ

**ภาพยนตร์ต่างประเทศ**

**อ้างอิง**


**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (อาโอนิโปรดักชัน) date=2006-02-12  - 1668
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งเต้านม
เค็ง ยามางูจิ

เค็ง ยามางูจิ (Yamaguchi Ken; 24 มีนาคม ค.ศ. 1956 – 24 ตุลาคม ค.ศ. 2011) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น อดีตเคยสังกัดค่ายโปรดักชันเบาบั๊บ แต่ปัจจุบันไม่ได้สังกัดค่ายใด ๆ
ยามางูจิเสียชีวิตจากภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2011

**ผลงาน**

**แอนิเมชัน**
 หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ ภาค 2 รับบทเป็น ไอน์- เซนต์เซย่า รับบทเป็น แบล็กดราก้อน, ทาแรนตูล่า อะราคเน่, เซนต์อัคคี- เซนต์เซย่า ภาคภาพยนตร์จอเงิน ชุดที่ 4 "สงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งสุดท้ายของเหล่าเซนต์" รับบทเป็น วาทัวร์ อีลิกอล- โรงเรียนลูกผู้ชาย รับบทเป็น โทงาชิ เก็นจิ- ฮาจาไทเซ ดันไกโอ รับบทเป็น สเกลตัน- ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ รับบทเป็น เฟลย์ซาร์ด- มิราเคิลเกิรลส์ (แฝดจุ้นวุ่นรัก) รับบทเป็น คาเงอุระ ชินอิจิโร่- มาร์มาเลดบอย รับบทเป็น คิจิมะ ทาคุจิ - ดราก้อนบอล GT รับบทเป็น มังกร 4 ดาว- หนูน้อยอั๊กโกะจัง (พ.ศ. 2541) รับบทเป็น พ่อของอั๊กโกะ- สตรีทไฟท์เตอร์ ซีโร่ ดิ แอนิเมชัน รับบทเป็น โกเคน- แม่มดน้อยโดเรมี รับบทเป็น พ่อของฮาเซงาว่า

**เกม**
 ดิจิมอนเทมเมอร์ แบทเทิล อีโวลูชัน รับบทเป็น โกคุมอน- สึเบเตะ งะ เอฟ นินารุ รับบทเป็น ชินโด เซจิ

**อ้างอิง**
 http://sdb.noppo.com/ken_y.htm date=2007-02-20 -  ประวัติและรายชื่อเรื่องที่เค็ง ยามางูจิ ร่วมพากย์
2011
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากโตเกียว
ฮิโรโกะ เอโมริ

ฮิโรโกะ เอโมริ (Emori Hiroko) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ที่จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น สังกัดค่ายอาโอนิโปรดักชัน สามารถพากย์เสียงได้หลากหลายบทบาท ไม่ว่าจะเป็นเด็กผู้ชาย เด็กสาว หรือแม้แต่หญิงแก่

**ผลงาน**

**งานแอนิเมชัน**
 SPT เลซเนอร์ รับบทเป็น แอนนา สเตฟานี่- วิงแมน นักรบแห่งความฝัน รับบทเป็น ยูคาริ- บิคคุริแมน (เทวดาหน้าเป็น) รับบทเป็น ซาตานมาเรีย, วันเดอร์มาเรีย- คูโซคางาคุเซไค กัลลิเวอร์บอย  รับบทเป็น แจน- ดราก้อนบอล รับบทเป็น เจาซือ (เกี๊ยวซ่า)- เซนต์เซย่า รับบทเป็น กิกิ, เซย่าตอนเด็ก- มามิ, สาวน้อยพลังจิต รับบทเป็น มามิยะ ซาจิโกะ- ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ รับบทเป็น แม่เฒ่านาบาร่า, ปิโรโร่- โดราเอมอน ตอนดินแดนอาหรับราตรี รับบทเป็น แจ็ค- นินจารันทาโร่ รับบทเป็น โทโมมิ- มาร์มาเลดบอย รับบทเป็น มัตสึอุระ จิยาโกะ (แม่ของยู)- จีกันดั้ม  รับบทเป็น จีน่า- มาโบโรชิ มาโบะจัง รับบทเป็น มาโบโรชิ มาโบตะ- กัชเบล รับบทเป็น โยโปโป้

**งานเกม**
 อีส 4 เดอะ ดอว์น ออฟ อีส รับบทเป็น อาเรีย- เทนไกมาเคียว รับบทเป็น สึนาเดะ- วาลคีรีโปรไฟล์ รับบทเป็น ยูเมรุ, เซเลีย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
   ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (อาโอนิโปรดักชัน) date=2006-04-29 
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดไซตามะ
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงจากจังหวัดไซตามะ
30

30 (สามสิบ) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 29 (ยี่สิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 31 (สามสิบเอ็ด)

**คำเติมนำหน้า**
 ภาษากรีก triconta-- ภาษาละติน triginti-

**ความหมาย**
 ปีพ.ศ. 30 และ ค.ศ. 30- 30 เป็นเลขอะตอม ของสังกะสี- มีอยู่ 4 เดือน ที่มี 30 วัน ได้แก่ เมษายน มิถุนายน กันยายน และ พฤศจิกายน- 30 นาที เป็นครึ่งชั่วโมง- 30 วินาที เป็นครึ่งนาที- 30 ลิปดา เท่ากับครึ่งองศา- 30 วิลิปดา เท่ากับครึ่งลิปดา- ดอกผกากรอง มีชื่อเรียกว่า สามสิบ- 30 เซ็นต์แมรีแอกซ์ ตึกที่สำคัญในอังกฤษ- อินเตอร์สเตต 30 เป็นถนนในสหรัฐอเมริกาเชื่อมระหว่าง รัฐเท็กซัสและรัฐอาร์คันซอ- ยู.เอส. เราต์ 30 เป็นถนนในสหรัฐอเมริกาเชื่อมระหว่าง รัฐนิวเจอร์ซีย์และรัฐออริกอน- 30 เซนติเมตร ประมาณ 1 ฟุต (0.98 ฟุต)- 30 เป็นเลขจำนวนที่อยู่ในชื่อภาพยนตร์ไทย เรื่อง 30 กำลังแจ๋ว และ 30+ โสด On Sale

**ในทางคณิตศาสตร์**

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
เฟรเดอริค ดักลาส

เฟรเดอริค ดักลาส
เฟรเดอริค ดักลาส (Frederick Douglass) (แมริแลนด์ 14 ก.พ. ค.ศ. 1818 - 20 ก.พ. 1895) ชาวแอฟริกัน-อเมริกัน เขาเกิดมาเป็นทาสและมีชื่อเสียงที่สุดจากการที่เขานำเอาความจริงอันยากแค้นสาหัสของทาส มาสู่ความสนใจของชาวอเมริกันผิวขาว และในขณะเดียวกันก็เป็นตัวอย่างที่มีชีวิตที่ปฏิเสธคำกล่าวอ้างผิด ๆ ที่ว่า คนอเมริกันผิวดำนั้นมีสติปัญญาต่ำกว่าคนผิวขาว เขาเป็นผู้สนับสนุนการเลิกทาส สนับสนุนการมีสิทธิเลือกตั้งของผู้หญิง เป็นนักเขียน นักพูด บรรณาธิการ รัฐบุรุษ และนักปฏิรูป เขาถูกเรียกว่า "The Sage of Anacostia" และ "The Lion of Anacostia" เป็นหนึ่งในบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์แอฟริกันอเมริกันและประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา
เฟรเดอริคเป็นผู้เชื่อมั่นอย่างมากในความเสมอกันของผู้คนทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคนผิวดำ ผู้หญิง ชนอเมริกันพื้นเมือง หรือผู้เพิ่งอพยพเข้ามา เขาเคยพูดว่า "ฉันจะเข้าร่วมกับใครก็ตามเพื่อทำสิ่งที่ถูก และไม่กับใครเลยเพื่อทำสิ่งที่ผิด"
หมวดหมู่:ทาส
หมวดหมู่:ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักข่าวชายชาวอเมริกัน
มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเคนทักกี

มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเคนทักกี (Eastern Kentucky University) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ในเมืองริชมอนด์ ในรัฐเคนทักกี สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2417 (ค.ศ. 1874) นอกจากแคมปัสหลักที่เมืองริชมอนด์แล้ว มหาวิทยาลัยยังมีอีก 3 แคมปัสอื่นอยู่ที่เมือง คอร์บิน แดนวิลล์ และแมนเชสเตอร์

**ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง**
 พันตำรวจโท ดร.ทักษิณ ชินวัตร- คุณหญิงพจมาน ชินวัตร

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเคนทักกี
อีสเทิร์นเคนทักกี
มหาวิทยาลัยซินซินแนติ

มหาวิทยาลัยซินซินแนติ (University of Cincinnati) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง ซินซินแนติ ในรัฐโอไฮโอ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2362 (ค.ศ. 1819) ภายใต้ชื่อ วิทยาลัยซินซินแนติ และ วิทยาลัยแพทยศาสตร์โอไฮโอ ต่อมาได้ถูกรวมเข้าเป็นมหาวิทยาลัยซินซินแนติ ในปี พ.ศ. 2413 (ค.ศ. 1870) เหมือนในปัจจุบัน นักศึกษาในมหาวิทยาลัยมีประมาณ 35,000 คน (ข้อมูลปี พ.ศ. 2548)
มหาวิทยาลัยซินซินแนติ มีชื่อเสียงในด้านในหลายคณะรวมถึง สถาปัตยกรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในอันดับสูงสุดสหรัฐอเมริกา โดยนิตยสารดีไซน์อินเทลลิเจนซ์ นอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงทางด้าน ดนตรี นิติศาสตร์ และ แพทยศาสตร์ ซึ่งวัคซีนป้องกันโรคโปลิโอ ได้ถูกคิดค้นขึ้นในคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยซินซินแนติ
แม็คมิคเกนฮอลล์ มหาวิทยาลัยซินซินแนติ

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์มหาวิทยาลัยซินซินแนติ
ซินซินแนติ
บิ๊กทเวลฟ์

สัญลักษณ์ของบิ๊กทเวลฟ์
กลุ่มบิ๊กทเวลฟ์ (Big 12 Conference) เป็นกลุ่มของมหาวิทยาลัยที่รวมตัวกัน 12 แห่งในการจัดการแข่งขันกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา และบิ๊กทเวลฟ์เป็นกลุ่มสมาชิกของเอ็นซีดับเบิลเอดิวิชัน 1 สำหรับกีฬาทุกชนิด ยกเว้น อเมริกันฟุตบอลอยู่ดิวิชัน I-A

**กลุ่มของบิ๊กทเวลฟ์**
บิ๊กทเวลฟ์ก่อตั้งเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 หลังจากที่กลุ่มบิ๊กเอท รวมเข้ากับอีก 4 มหาวิทยาลัย ในปัจจุบันบิ๊กทเวลฟ์ มีมหาวิทยาลัยดังนี้
ส่วนเหนือ- มหาวิทยาลัยแคนซัส- มหาวิทยาลัยแคนซัสสเตต- มหาวิทยาลัยโคโลราโด- มหาวิทยาลัยเนแบรสกา- มหาวิทยาลัยมิสซูรี- มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต
ส่วนใต้- มหาวิทยาลัยเบย์เลอร์- มหาวิทยาลัยเท็กซัส- มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม- มหาวิทยาลัยเท็กซัสเทค- มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมา- มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตต
หมวดหมู่:กีฬาระดับอุดมศึกษา
หมวดหมู่:กลุ่มมหาวิทยาลัยในสหรัฐ
บิ๊กเทน

สัญลักษณ์ของกลุ่มบิ๊กเทน
กลุ่มบิ๊กเทน (Big Ten Conference) เป็นกลุ่มของมหาวิทยาลัยที่รวมตัวกัน 11 แห่ง ในการจัดการแข่งขันกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยที่อยู่ในกลุ่มนี้อยู่ในบริเวณตอนเหนือของประเทศ ในอดีตบิ๊กเทนมีสมาชิกอยู่ 10 มหาวิทยาลัย และเพิ่มมาเป็น 11 แห่ง ในปี พ.ศ. 2533 หลังจากที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตตได้เข้าร่วม ก็ได้มีการเปลี่ยนสัญลักษณ์ของกลุ่มบิ๊กเทนโดยมีตัวเลข 11 ซ่อนอยู่ในตัวอักษร T

**สมาชิก**
บิ๊กเทนก่อตั้งในปี พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) โดยมีสมาชิกดังนี้- มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์- มหาวิทยาลัยมินนิโซตา- มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น- มหาวิทยาลัยเพอร์ดู- มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน- มหาวิทยาลัยอินดีแอนา- มหาวิทยาลัยไอโอวา- มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต- มหาวิทยาลัยมิชิแกน- มหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตต- มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต
อดีตสมาชิกของบิ๊กเทน- มหาวิทยาลัยชิคาโก (เป็นผู้ร่วมก่อตั้งในปี พ.ศ. 2439 แต่ถอนตัวในปี พ.ศ. 2489)
หมวดหมู่:กีฬาระดับอุดมศึกษา
หมวดหมู่:กลุ่มมหาวิทยาลัยในสหรัฐ
แม่แบบ:บิ๊กเทน

หมวดหมู่:กล่องนำทางสถาบันอุดมศึกษา
หมวดหมู่:กล่องนำทางสหรัฐ
หมวดหมู่:กล่องนำทางการแข่งขันกีฬา
กำแพงเมืองและป้อมปราการกรุงเทพมหานคร

กำแพง และ ประตูพระนคร ของกรุงเทพมหานครนั้น ตั้งอยู่ในเขตพระนคร ปัจจุบันหลงเหลืออยู่ 2 แห่ง ก็คือ ป้อมพระสุเมรุ บริเวณกำแพงเมืองและประตูเมืองด้านทิศเหนือ และบริเวณป้อมมหากาฬ
กำแพงเมืองพระนครสร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 โดยนำอิฐที่จากกำแพงกรุงศรีอยุธยามาสร้าง รวมความยาวทั้งหมดประมาณ 7 กิโลเมตร ครอบคลุมเขตเกาะกรุงรัตนโกสินทร์ มีประตูใหญ่ 16 ประตู ประตูเล็กหรือช่องกุด 47 ประตู และมีป้อม 14 ป้อม
ประตูเมืองและกำแพงเมือง ทางทิศเหนือนั้นกรมศิลปากรได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นประตูเมืองตามแบบในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นประตูยอด โดยแตกต่างจากประตูไม้ทาดินแดงในสมัยรัชกาลที่ 1 และประตูก่ออิฐข้างบนซึ่งใช้เป็นหอรบในสมัยรัชกาลที่ 3
ส่วนกำแพงเมืองทางด้านป้อมมหากาฬนั้น ได้ถูกรื้อถอนออกเป็นจำนวนมากเพื่อสร้างถนน และที่อยู่อาศัย จะเหลือให้เห็นเพียงระยะประมาณ 100 เมตร ติดต่อกับตัวป้อมมหากาฬ ด้านหลังกำแพงมีชุมชนแออัดอาศัยอยู่ ในปัจจุบัน มีแผนการพัฒนาพื้นที่บริเวณนี้ให้เป็นสวนสาธารณะ ซึ่งอาจจะต้องย้ายชุมชนหรืออาจจะแบ่งกลุ่มให้ชาวชุมชนเป็นผู้ดแล

**ป้อมปราการที่สร้างในสมัยรัชกาลที่ 1**
แผนที่​
ป้อมปราการที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ซึ่งมี 14 ป้อม คือ
# ป้อมพระสุเมรุ (ป้อมที่อยู่เหนือสุดของเกาะรัตนโกสินทร์)
# ป้อมยุคุนธร (ตรงหน้าวัดบวรนิเวศวิหาร บัดนี้เหลือแต่กำแพงและประตูเมืองเท่านั้น)
# ป้อมมหาปราบ (ระหว่างสะพานเฉลิมวันชาติกับแยกผ่านฟ้าลีลาศ ตรงหัวโค้งถนนพระสุเมรุ)
# ป้อมมหากาฬ (เชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ)
# ป้อมหมู่ทลวง (ใกล้หัวถนนหลวง ตรงข้ามสวนรมณีนาถและร้านเครื่องหวายข้างสวนรมณีนาถ แต่ก่อนสวนรมณีนาถคือเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร ก่อนถูกยุบเป็นสวนสาธารณะกับพิพิธภัณฑ์ราชทัณฑ์ ส่วนป้อมหมูทลวงโดนทุบทิ้งไปบางส่วนเมื่อเมื่อปี พ.ศ. 2440 เพื่อนำอิฐไปสร้างทางรถไฟจากอยุธยาไปบ้านภาชีและแก่งคอย)
# ป้อมเสือทยาน (อยู่ใกล้สะพานดำรงสถิต สะพานเหล็กบน ตรงโรงแรมมิรามา)
# ป้อมมหาไชย (ปัจจุบันคือธนาคารทหารไทย สาขาวังบูรพา หัวถนนเยาวราช แถวสะพานหัน ทุบทิ้งเมื่อปลายธันวาคม พ.ศ. 2469)
# ป้อมจักรเพชร (ป้อมที่อยู่ใต้สุดของเกาะรัตนโกสินทร์ อยู่ตรงปากคลองรอบกรุง เชิงสะพานพุทธยอดฟ้า)
# ป้อมผีเสื้อ (ปัจจุบันปากคลองคูเมืองเดิมด้านใต้ ฝั่งปากคลองตลาด)
# ป้อมมหาฤกษ์ (ปัจจุบันอยู่ในบริเวณโรงเรียนราชินี อยู่ฝั่งตรงข้ามกับป้อมวิชัยประสิทธิ์ซึ่งอยู่ฝั่งธนบุรี)
# ป้อมมหายักษ์ (อยู่บริเวณท่าเตียน แถว ๆ ตึกกรมการค้าภายใน เก่า)
# ป้อมพระจันทร์ (ปัจจุบันคือท่าพระจันทร์ ข้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์)
# ป้อมพระอาทิตย์ (ปัจจุบันคือเชิงสะพานพระปิ่นเกล้า ปากคลองคูเมืองเดิม)
# ป้อมอิสินธร (ปัจจุบันคือพุทธสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ตรงข้ามซอยชนะสงคราม ทางลัดเข้าวัดชนะสงคราม)

**อ้างอิง**
 พินิจพระนคร 2475-2545, กรมแผนที่ทหาร, กองบัญชาการทหารสูงสุด, พ.ศ. 2549- แผนที่กรุงเทพฯ พ.ศ. 2450 - 2550, โดย บัณฑิต จุลาสัยและคณะ, กรุงเทพฯ : สำนักผังเมือง กรุงเทพมหานคร, 2550- เอกสารชุดกระทรวงนครบาล สมัยรัชกาลที่ 5 (มีให้บริการเป็นไมโครฟิล์มที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติ)- เอกสารชุดกระทรวงนครบาล สมัยรัชกาลที่ 6 (มีให้บริการเป็นไมโครฟิล์มที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติ)- เอกสารชุดกระทรวงมหาดไทย สมัยรัชกาลที่ 7 (มีให้บริการเป็นไมโครฟิล์มที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติ)

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของกรุงเทพมหานคร
มหาวิทยาลัยมินนิโซตา

ตรามหาวิทยาลัย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะไวส์แมน ในมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมินนิโซตา ทวินซิตีส์ (University of Minnesota, Twin Cities) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐในสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394 (ค.ศ. 1851) โดยมีแคมปัสอยู่ในสองเมืองที่ติดกัน คือเมืองเซนต์พอล และมินนิแอโพลิสในรัฐมินนิโซตา ซึ่งเป็นที่มาของชื่อทวินซิตีส์ โดยมีรถโดยสารรับส่งนักศึกษาของมหาวิทยาลัยระหว่างสองแคมปัส ในปัจจุบัน (ปี พ.ศ. 2548 เทอมฤดูใบไม้ร่วง) มหาวิทยาลัยมินนิโซตามีนักศึกษา 51,175 คน มากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองลงมาจากมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต 
มหาวิทยาลัยมินนิโซตามีชื่อเสียงในด้านวิชาการหลายด้าน รวมถึงด้านวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งคณะวิศวกรรมเคมี ได้ถูกจัดเป็นอันดับ 1 ของสหรัฐอเมริกาโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ นอกจากนี้ยังมีวิศวกรรมเครื่องกลที่อยู่อันดับที่ 8 และคณะอื่นที่ติดอันดับต้น ๆ ของประเทศ ได้แก่ ภูมิศาสตร์ จิตวิทยา เศรษฐศาสตร์ และบริหารธุรกิจ (เอ็มบีเอ) ในด้านกีฬามหาวิทยาลัยอยู่ในกลุ่มบิ๊กเทน

**บุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตา**
 บ็อบ ดีแลน (Bob Dylan) นักดนตรีชาวอเมริกัน- ยานนี (Yanni) คีตกวี นักเปียโน และนักคีย์บอร์ด ชาวกรีก - ริก แฟลร์ (Ric Flair) นักมวยปล้ำที่มีสถิติชนะเลิศสูงสุด

**ชาวไทย**
 ศาสตราจารย์ ดร. สวัสดิ์ ตันตระรัตน์ ภาคีสมาชิก สำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสถาน และผู้อำนวยการสถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์- ศาสตราจารย์ ดร.วิจิตร ศรีสอ้าน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ - รองศาสตราจารย์ ดร.ทองอินทร์ วงศ์โสธร ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช 

**อ้างอิง**
  รายละเอียดมหาวิทยาลัย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  เว็บไซต์มหาวิทยาลัยมินนิโซตา-  สมาคมนักเรียนไทยในมหาวิทยาลัยมินนิโซตา date=2006-05-04 
มินนิโซตา
ขุนนางอังกฤษ

ขุนนางอังกฤษ (British Nobility) หมายถึงบุคคลผู้มีบรรดาศักดิ์ ได้แก่ ดยุก มาร์ควิส เอิร์ล ไวเคานต์ และบารอน ตามลำดับขั้น ตำแหน่งอื่นนอกเหนือจากนี้ไม่ถือว่าเป็นขุนนาง

**ที่มาของชื่อตระกูลขุนนาง**
ชื่อที่ผู้ได้รับตำแหน่งขุนนาง แต่เดิมใช้เป็นชื่อของที่อยู่หรือคฤหาสน์หลัก ซึ่งมักถูกนำมาใช้เป็นนามสกุลด้วย อาทิ ครอบครัวเบิร์กลีย์ซึ่งอยู่ที่ปราสาทเบิร์กลีย์ มีนามสกุลว่า "เดอ เบิร์กลีย์" และได้รับตำแหน่งบารอน เบิร์กลีย์ เดิมทีดยุกจะได้รับการตั้งชื่อตามเทศมณฑล โดยชื่อแรกสุดคือ Duke of Cornwall (1337) ตามมาด้วย Duke of Norfolk (1483) และ Duke of Somerset (1547)
เอิร์ล ซึ่งในความเป็นจริงเรียกว่า "เคานต์" ของยุโรปประเทศอื่นๆ ได้รับการตั้งชื่อเอิร์ลตามเทศมณฑลที่พวกเขาควบคุม ต่อมาชื่อตระกูลเอิร์ลมีที่มาหลากหลายมากรวมทั้งนามสกุล เช่น ในปี ค.ศ. 1547 ริชาร์ด ริช บารอนริชที่ 1 เอ็ดเวิร์ด รัสเซลล์ ได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1697 ให้เป็นไวเคานต์บาร์เฟลอร์หลังจากชัยชนะทางเรือในดินแดนต่างประเทศ เอิร์ลยุคต่อมาเอานามสกุลมาใช้ และไม่ต้องใช้คำว่า "of" หรือ "แห่ง" ตัวอย่างแรกๆ คือเอิร์ลริเวอร์ส ตั้งขึ้นในปี 1466 สำหรับริชาร์ด วูดวิลล์ บารอนริเวอร์สที่ 1 ตำแหน่งนี้ไม่ได้มาจากชื่อของสถานที่ แต่มาจากชื่อสกุล de Redvers หรือ Reviers เอิร์ลแห่งเดวอน Earl Ferrers ตั้งขึ้นในปี 1711 สำหรับ Robert Shirley บารอนเฟอร์เรอร์ที่ 14 ซึ่งชื่อก่อนหน้านี้ตั้งชื่อตามตระกูล de Ferrers หรือต้นกำเนิดของ Norman อีกตัวอย่างหนึ่งของนามสกุลที่ใช้เป็นคำนำหน้าชื่อคือ Earl Poulett (1706)

**การเรียกชื่อ**
โดยทั่วไปการเรียกที่ถูกต้องมีด้วยกัน 2 รูปแบบ ได้แก่ "(ตำแหน่ง) (ชื่อ)" หรือ "(ตำแหน่ง) แห่ง (ชื่อ)" พิจารณาการใช้งานตามตำแหน่งและข้อยกเว้นอื่นๆ เช่น ดยุกมักใช้ "แห่ง" เสมอ มาร์ควิสและเอิร์ลซึ่งมีตำแหน่งตามชื่อสถานที่จะมีคำว่า "แห่ง" เช่นกัน (เช่น มาร์ควิสแห่งบิวต์ และ มาร์ควิสแห่งไอย์ซา) ในขณะที่ผู้ที่มีตำแหน่งตามนามสกุลปกติจะไม่ใช้ (เช่น มาร์ควิสเคอร์ซอนแห่งเคดเลสตัน และ เอิร์ลอเล็กซานเดอร์ ของตูนิส) โดยทั่วไปแล้ว ไวเคานต์และบารอนจะไม่ใช้คำว่า "แห่ง" แต่อย่างไรก็ตามมีข้อยกเว้นหลายประการสำหรับกฎนี้ อาทิ ตำแหน่งรองชาวสก็อตในทางทฤษฎีจะรวมคำว่า "แห่ง" ไว้ด้วย แม้ว่าในทางปฏิบัติมักจะละทิ้งก็ตาม (เช่น "ไวเคานต์แห่งฟอล์กแลนด์" เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "ไวเคานต์ฟอล์กแลนด์")

**คำลำลอง**
ลอร์ด (Lord) ไม่ใช่บรรดาศักดิ์ เป็นเพียงคำลำลองสุภาพ มีความหมายคล้ายคลึงกับคำว่า ‘ใต้เท้า’ ใช้สำหรับเรียกขุนนางทั้ง 5 ชั้นตั้งแต่ดยุกลงไปจนถึงบารอน โดยขุนนางตำแหน่งบารอน เป็นผู้ใช้คำนี้แทนบรรดาศักดิ์ของตนเองมากที่สุด อาทิ ในการประชุมสภาขุนนาง แทนที่ขุนนางยศบารอนจะพูดว่า ข้าพเจ้า บารอน...แห่ง... นั้นมักไม่เป็นที่ปรากฏบ่อย แต่มักพูดว่า ข้าพเจ้า ลอร์ด... แทน ยกตัวอย่างเช่น วิลเลียม เกรนวิลล์ บารอนเกรนวิลล์ มักจะเป็นที่รู้จักในชื่อ ลอร์ดเกรนวิลล์ มากกว่า 
นอกจากนี้ ไวเคานต์ เคานต์ และเอิร์ล ก็มักจะแทนตนเองว่าลอร์ดด้วยเช่นกัน ในขณะที่ดยุกมักจะแทนตนเองว่า ดยุก... ไปเลย ไม่นิยมใช้คำว่าลอร์ดในการแทนตนเอง 
ภริยาของขุนนางเหล่านี้จะแทนตนเองว่า เลดี้ (Lady) หรือมีความหมายคล้ายกับ ‘ท่านหญิง’ ยกเว้นภริยาของดยุกที่ไม่นิยมแทนตนเองเช่นนั้น มักจะแทนตนเองว่า ดัชเชส

** ดูเพิ่ม**
 รายชื่อตำแหน่งดยุกและขุนนางสืบตระกูลของหมู่เกาะอังกฤษ- ขุนนางไทย บรรดาศักดิ์


หมวดหมู่:อังกฤษ
หมวดหมู่:เวลส์
หมวดหมู่:สกอตแลนด์
หมวดหมู่:อาคารอนุรักษ์ในเขตพระนคร

หมวดหมู่:อาคารอนุรักษ์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตพระนคร
** ตึกมนุษยนาควิทยาทาน
ดังโงะโมโมทาโร่

ดังโงะโมโมทาโร่ (Momotarōjirushi no kibidango; โมโมทาโร่จิรุชิ โนะ คิบิดังโงะ) เป็นของวิเศษของโดราเอมอน ซึ่งปรากฏอยู่ในการ์ตูนเรื่อง โดราเอมอน มีลักษณะเป็นขนมคิบิดังโงะแบบเดียวกับขนมที่โมโมทาโร่แบ่งให้สัตว์สหายทั้งสามกินในนิทาน ประสิทธิภาพคือเมื่อสัตว์ได้กินเข้าไปแล้วจะเชื่องกับมนุษย์ทันที เหมาะที่จะให้พวกสัตว์ป่าดุร้ายกินเป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงจะบอกว่าเป็นขนมที่ทำให้สัตว์เชื่อง จริงๆแล้วมนุษย์ก็สามารถกินได้เหมือนกันเพราะไม่มีผลอะไรต่อร่างกาย จัดเป็น 1 ในของวิเศษที่โดราเอมอนใช้บ่อยมากไม่แพ้ คอปเตอร์ไม้ไผ่ หรือ ประตูทุกหนแห่ง เลย

**ดูเพิ่ม**
 โมโมทาโร่- รายชื่อของวิเศษของโดราเอมอน
หมวดหมู่:ของวิเศษของโดราเอมอน
แม่แบบ:บทความคัดสรร/เมษายน 2549

สืบ นาคะเสถียร  นักอนุรักษ์และนักวิชาการ ด้านทรัพยากรธรรมชาติคนสำคัญของไทย  มีบทบาทและชื่อเสียง จากการทำงานอนุรักษ์ และปกป้องทรัพยากรธรรมชาติและสัตว์ป่า ในเชี่ยวหลาน และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง สืบ นาคะเสถียร หรือชื่อเดิม "สืบยศ" เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2492 ที่ตำบลท่างาม อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี หลังจากจบการศึกษา ม.ศ. 5 ในปีพ.ศ. 2511 ได้เข้าศึกษาในคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ระหว่างที่ทำงาน สืบได้ผลิตงานวิจัยเกี่ยวกับสัตว์ป่าออกมามากมาย ตั้งแต่การสำรวจติดตามชนิดและพฤติกรรมการทำรังของนก สำรวจแหล่งอาศัยของกวางผา ค้นหาและศึกษาพฤติกรรมของเลียงผา อ่านต่อ...
บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: กาแฟ – ประเทศไทย – ไฟร์ฟอกซ์ 
ที่เก็บถาวร  –  บทความคัดสรรอื่น ๆ