วัดศรีชมภูองค์ตื้อ

วัดศรีชมภูองค์ตื้อ เป็นวัดสังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ 8 บ้านน้ำโมง ตำบลน้ำโมง อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย มีที่ดินที่ตั้งวัด  เนื้อที่  11  ไร่    2  งาน   14  ตารางวา  โฉนดเลขที่  1212  มีอาณาเขตดังนี้
*ทิศเหนือ  	ประมาณ  220 เมตร  จดที่มีการครอบครอง
*ทิศตะวันออก  ประมาณ  140  เมตร  จดลำห้วยโมง
*ทิศใต้  		ประมาณ  270  เมตร  จดถนนสาธารณประโยชน์
*ทิศตะวันตก	ประมาณ  121  เมตร  จดถนนสาธารณประโยชน์
วัดศรีชมภูองค์ตื้อได้ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี  พ.ศ.  2105   ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา  เมื่อ  พ.ศ.  2105  มีเขตวิสุงคามสีมา  ขนาดกว้าง  7  เมตร  ยาว  13  เมตร	โบราณวัตถุในวัดที่สามารถพบได้ในปัจจุบันมีดังต่อไปนี้
*1)  หลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ
*2)  พระพุทธสิหิงค์  พระพุทธรูปศิลปะสมัยล้านช้าง
*3)  เจดีย์หางนกยูง  2  เจดีย์
*4)  เจดีย์ดอกบัว  1  เจดีย์
*5)  หลักศิลาจารึกบันทึกเป็นอักษรขอม  ในอดีตมี  11  หลัก  ปัจจุบันเหลือ  4  หลัก  

**ประวัติหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ**
พระพุทธรูปองค์นี้ได้ก่อสร้างมาแต่ดึกดำบรรพ์มีพระรูปงดงามน่าเลื่อมใส  สร้างในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชครองเมืองเวียงจันทร์  พระสงฆ์ในวัดศรีชมภูองค์ตื้อได้ประชุมปรึกษาหารือกัน  ลงมติจะหล่อพระพุทธรูปองค์นี้ขึ้นในบ้านน้ำโมง  (เดิมเรียกว่าบ้านน้ำโหม่ง)  เพื่อเป็นที่เคารพสักการะแก่อนุชนรุ่นหลังต่อ ๆ มา  เมื่อตกลงกันแล้วจึงได้ชักชวนบรรดาพุทธศาสนิกชนทั้งหลาย  เพื่อเรี่ยไรทองเหลืองบ้าง  ทองแดงบ้าง  ตามแต่ผู้ที่มีจิตศรัทธาจากท้องที่อำเภอและจังหวัดใกล้เคียง  ได้ทองหนักตื้อหนึ่ง  (มาตราโบราณภาคอีสานถือว่า  100  ชั่งเป็นหมื่น  10  หมื่นเป็นแสน  10  แสนเป็นล้าน  10  ล้านเป็นโกฏิ  10  โกฏิเป็นหนึ่งกือ  10  กือเป็นหนึ่งตื้อ)  
พระสงฆ์และชาวบ้านจึงพร้อมกันหล่อ  เป็นส่วน  ๆ  ในวันสุดท้ายเป็นวันหล่อตอนพระเกศ  ในตอนเช้าได้ยกเบ้าเทแล้วแต่ไม่ติด  เมื่อเอาเบ้าเข้าเตาใหม่  ทองยังไม่ละลายดีก็พอดีเป็นเวลาจวนพระจะฉันเพล  พระทั้งหมดจึงทิ้งเบ้าเข้าเตาหรือทิ้งเบ้าไว้ในเตาแล้วก็ขึ้นไปฉันเพลบนกุฏิฉันเพลเสร็จแล้วลงมาหมายจะเทเบ้าที่ค้างไว้กลับปรากฏเป็นว่ามีผู้เทติด  และตอนพระเกศสวยงามกว่าที่ตอนจะเป็น  เป็นอัศจรรย์สืบถามได้ความว่า  (มีชายผู้หนึ่งนุ่งห่มผ้าขาวมายกเบ้านั้นเทจนสำเร็จ)  แต่ด้วยเหตุที่เบ้านั้นร้อนเมื่อเทเสร็จแล้ว  ชายผู้นั้นจึงวิ่งไปทางเหนือบ้านน้ำโมงมีผู้เห็นยืนโลเลอยู่ริมหนองน้ำแห่งหนึ่งแล้วหายไป  (หนองน้ำนั้นภายหลังชาวบ้านเรียกว่าหนองโลเลมาจนถึงปัจจุบันนี้  และชายผู้นั้นก็เข้าใจกันว่าเป็นเทวดามาช่วยสร้าง)  
เมื่อได้นำพระพุทธรูปที่หล่อแล้วมาประดิษฐานไว้ในวัด  มีขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งเมืองเวียงจันทร์มาเที่ยวบ้านน้ำโมงสองท่านชื่อว่า  ท่านหมื่นจันทร์  กับ  ท่านหมื่นราม  ทั้งสองท่านนี้ได้เห็นพระเจ้าองค์ตื้อก็เกิดศรัทธาเลื่อมใสที่จะช่วยเหลือ  จึงได้ช่วยกันก่อฐาน  และทำราวเป็นการส่งเสริมศรัทธาของผู้สร้าง  ครั้นเมื่อขุนนางทั้งสองได้กลับถึงเมืองเวียงจันทร์แล้ว  ได้กราบทูลพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชซึ่งครองเมืองเวียงจันทร์ในเวลานั้นพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชได้เสด็จมาทอดพระเนตรก็ทรงเกิดศรัทธาจึงได้สร้างวิหารประดิษฐานกับแบ่งปันเขตแดนให้เป็นเขตข้าทาสบริวารของพระเจ้าองค์ตื้อดังนี้    	
*1 . ทางตะวันออกถึงบ้านมะก่องเชียงขวา( ทางฝั่งซ้ายตรงข้ามอำเภอโพนพิสัย )
*2. ทางตะวันตกถึงบ้านหวากเมืองโสม ( อำเภอน้ำโสม  จังหวัดอุดรธานี)			
*3. ทางทิศใต้ถึงบ้านบ่อเอือดหรือบ่ออาด ( อยู่ในอำเภอเพ็ญ  จังหวัดอุดรธานี)		
*4. ทางเหนือไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน  คาดว่าน่าจะเป็น  บ้านพานพร้าว  อำเภอศรีเชียงใหม่  จังหวัดหนองคาย  และเมือง “กินายโม้”  ส.ป.ป.ลาว  ในปัจจุบัน
			
พลเมืองที่อยู่ในเขตข้าทาสของพระเจ้าองค์ตื้อตั้งแต่เดิมมาต้องเสียส่วยสาอากรให้แก่ทางราชการ   แต่เมื่อตกเป็นข้าทาสของพระเจ้าองค์ตื้อ โดยผู้ใดประกอบอาชีพทางใดก็ให้นำสิ่งนั้นมาเสียส่วยให้แก่วัดศรีชมพูองค์ตื้อทั้งสิ้น	เช่น  ผู้ใดเป็นช่างเหล็กก็ให้นำเครื่องเหล็กมาเสีย  ผู้ใดทำนาก็ให้นำข้าวมาเสีย   ผู้ใดทำนาเกลือก็ให้เอาเกลือมาเสียทางวัดก็มีพนักงานคอยเก็บรักษาและจำหน่ายประจำเสมอ   ที่ด้านหน้าของพระวิหารมีตัวหนังสือไทยน้อยหรือหนังสือลาวเดี๋ยวนี้อยู่ด้วย  แต่เวลานี้เก่าและลบเลือนมากอ่านไม่ได้ความติดต่อกัน  พระเจ้าองค์ตื้อเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ฝีมือช่างฝ่ายเหนือและล้านช้างผสมกัน  นับเป็นพระพุทธรูปที่มีลักษณะงดงามมาก เป็นพระประธานซึ่งสร้างด้วยทองสัมฤทธิ์องค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนั่งขัดสมาธิปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง  3 เมตร 29  เชนติเมตร  สูง 4 เมตร ประดิษฐานอยู่ที่วัดศรีชมภู  องค์ตื้อ  ตำบลน้ำโมง  อำเภอท่าบ่อ  จังหวัดหนองคาย  เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ที่มีประชาชนทั้งสองฝั่งแม่น้ำโขง เคารพนับถือมาก

**ประวัติในหินศิลาจารึกเรื่องหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ**
1.  สร้างเมื่อพุทธศักราช    105  พระวรรษา							
*2. พระชัยเชษฐาเป็นลูกเขยพระยาศรีสุวรรณ ภรรยาของพระชัยเชษฐาคือ  พระนางศรีสมโพธิ   มีลูก 4 คน เป็นชาย  3 คน   เป็นหญิง   1 คน 					
*3. พระชัยเชษฐา เกิดที่เมืองเวียงคุก  ภรรยาเกิดที่เมืองจำปา  ( บ. น้ำโมง  ) ในปัจจุบันนี้
*4. นามวัด โกศีล สร้างได้  1ปี 3 เดือน สมภาร ชื่อ พระครูอินทราธิราช อายุ  34 ปี พรรษา 15 มีพระอยู่ด้วย 12  รูป   สามเณร  5 รูป   				                                                                                       
*5. ทางวัดโกศีล  ทางยาว  1 เส้น 5 วา   กว้าง   1 เส้น  10 วา					
*6.  วัดโกศีล เป็นวัดที่สำคัญมากกงจักรเกิดที่วัดนี้ พระชัยเชษฐาจึงเลื่อมใสจึงชักชวนคณะที่มีศรัทธารวม 8 คน สร้างพระพุทธรูปใหญ่หน้าตัก กว้าง3 เมตร สูง 4 เมตร รายนามบุคคลทั้ง8 คือ   
พระชัยเชษฐา  ท้าวอินทราธิราราช   ท้าวเสนากัสสะปะ    ท้าวอินทร   ท้าวเศษสุวรรณ   ท้าวพระยาศรี  ท้าวดามแดงทิพย์  ท้าวอินสรไกรยสิทธิ์  รวมเป็นคน  12  ภาษาที่มาร่วมกันสร้าง  พระชัยเชษฐาเป็นคนหล่อ   	
*7. พระชัยเชษฐาจึงป่าวร้องบริวาร  500  คนมาช่วยหล่อ  เป็นทองเหลือง  เงิน  และคำผสมกันน้ำหนักได้หนึ่งตื้อ  ทำพิธีหล่อเท่าไรก็ไม่สำเร็จ  ต่อเมื่อพระอินทร์และเทพยุดา  108  องค์มาช่วยหล่อจึงสำเร็จ		
*8. วัดโกศีล  ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง  สร้างอยู่  7  ปี  7  เดือน  จึงสำเร็จเป็นหลวงพ่อองค์ตื้อ	
*9.  เมื่อหล่อแล้ว  มีอภินิหารเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถึง  100  อย่าง
*10.  พระพุทธรูปองค์นี้สิ้นเงิน  105,000  ชั่ง  					
*11.  บ้านที่ขึ้นเป็นบริวารมี  13  บ้านคือ  เมืองเวียงคุก  กองนาง  กำพร้า  จินายโม้  ปากโค  พรานพร้าว  ศรีเชียงใหม่หนองคุ้งยางคำ  หนองแซงศรี  สามขา  ท่าบ่อ  พร้าว  บ่อโอทะนา

**การดำเนินงานในวัดศรีชมภูองค์ตื้อ == 
งานด้านสาธารณูปการ   
วัดศรีชมภูองค์ตื้อ ได้บูรณะ  ซ่อมแซม  ก่อสร้าง  เสนาสนะ  ถาวัตถุต่าง ๆ มากมาย  อาทิเช่น  วิหารประดิษฐานหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ  ศาลาการเปรียญพระครูสังวรกัลยาณวัตร  หอพระไตรปิฎก  ศาลาเอนกประสงค์  ศาลากองอำนวยการ  ห้องน้ำพระภิกษุสงฆ์  กุฏิสงฆ์  ศาลาเอนกประสงค์ริมแม่น้ำโมง  เป็นต้น  เพื่ออำนวยความสะดวกในการเป็นศูนย์อุทยานแหล่งเรียนรู้ท้องถิ่น  และเป็นแหล่งสร้างบุญกุศลในทางพระพุทธศาสนา    
การบริหารการปกครอง  
วัดศรีชมภูองค์ตื้อ  มีการบริหารปกครองเป็นแบบสังฆสภา  ประชาธิปไตย  โดยยึดหลักธรรมาธิปไตย  มีคณะกรรมการบริหาร  จัดการ  ดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย  เพื่อยังศรัทธาให้เกิดแก่อุบาสกอุบาสิกา  พุทธศาสนิกชนทั่วไป  ทั้งใกล้และไกล   ซึ่งมีพระภิกษุจำพรรษา  ไม่ต่ำกว่า  15  รูป  สามเณรไม่ต่ำกว่า  17  รูป  ทุกปี 
การศาสนศึกษา  
วัดศรีชมภูองค์ตื้อ   แหล่งการศึกษาของพระภิกษุสามเณร  รวมทั้งพุทธศาสนิกชนผู้สนใจทั่วไป  เยาวชนนักเรียนนักศึกษา  สามารถเข้ามาศึกษาหาความรู้จากวัดได้ทุกโอกาส  ซึ่งได้เน้นศาสนศึกษาหลัก ๆ สำหรับพระภิกษุสามเณร  คือ  การศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลี  (ประโยค  1-2,  3,  4,)  การศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรม  และการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรมศึกษาสำหรับเยาวชนทั้งหลาย  ซึ่งเป็นการปลูกฝังพุทธธรรม  คุณธรรมจริยธรรมในจิตใจของเยาวชนของชาติ
การเผยแผ่พระพุทธศาสนา    
วัดศรีชมภูองค์ตื้อ  ได้ทำการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยวิธีการต่าง ๆ อาทิเช่น  โครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน  โครงการอบรมค่ายพุทธธรรม  โครงการอบรมคุณธรรมจริยธรรมต่อต้านยาเสพติด  โครงการปฏิบัติธรรมในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา  วันวิสาขบูชา  วันมาฆบูชา  วันอาสาฬหบูชา  วันเข้าพรรษา  วันออกพรรษา  
วันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ   จัดแสดงธรรมในวันธัมมัสสวนะ  จัดโครงการปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ
สนับสนุนโครงการเผยแผ่พระพุทธศาสนา  ให้กับคณะสงฆ์  หน่วยงานราชการ  สถาบันการศึกษา  และหน่วยงานเอกชนทั่วไป  จัดส่งพระวิทยากรดำเนินการอบรม  ให้กับหน่วยงานราชการ  สถาบันการศึกษา  และหน่วยงานเอกชนทั่วไป  อบรม/บรรยายธรรมแก่ชีพราหมณ์ผู้ถือศีลอุโบสถตลอดเทศกาลเข้าพรรษา  จัดโครงการบรรพชาอุปสมบทเฉลิมพระเกียรติ  จัดพระวิทยากรสอนวิชาพระพุทธศาสนาในโรงเรียนในเขตอำเภอท่าบ่อและอำเภอใกล้เคียง
การสาธารณสงเคราะห์   
วัดศรีชมภูองค์ตื้อ  ได้ให้การสนับสนุนแก่สังคมต่าง ๆ ตามสมควรแก่ฐานะ  อาทิเช่น  บริจาคที่ดินให้กับโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ  มอบทุนการศึกษาแก่นักเรียนผู้เรียนดีแต่ยากจน  บริจาควัสดุอุปกรณ์ทางการศึกษาแก่โรงเรียน  บริจาคปัจจัยสมทุบทุนในการก่อสร้างโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ  บริจาคอุปกรณ์คอมพิเตอร์แก่หน่วยงานราชการหลายหน่วยงาน  บริจาคช่วยผู้ประสบภัยธรรมชาติ  เช่น  อุทกภัย  วาตภัย  อัคคีภัย  เป็นต้น  

**ข้อวินิจฉัยในศิลาจารึก == 
ในหลักศิลาจารึกข้อที่  1  ว่า  สร้างเมื่อ  พ.ศ.  105  นั้น  ขัดต่อความเป็นจริง  เพราะพระพุทธศาสนาเริ่มแพร่เข้ามาในประเทศไทยเมื่อ  พ.ศ.  300  ล่วงแล้วเลข  พ.ศ.  ข้างหน้าที่ลบเลือนนั้นคงจะเป็น  พ.ศ.  2150  เพราะในระหว่าง  พ.ศ.  2105  อยู่ในระยะรัชสมัยของพระไชยเชษฐาแห่งเมืองเวียงจันทร์  ซึ่งเป็นระยะไล่เลี่ยกันกับที่พระไชยเชษฐา  ได้ร่วมกับกรุงศรีอยุธยาสร้างเจดีย์  ศรีสองรักษ์ขึ้นที่อำเภอด้านซ้าย  ในจังหวัดเลย  ปัจจุบันนี้ก็ยังคงอยู่พอจะอนุมานได้ว่า  ผู้สร้างวัดศรีชมภูองค์ตื้อ  คงเป็นพระเจ้าชัยเชษฐาแน่
ในศิลาจารึกข้อที่  2  ที่ว่าพระชัยเชษฐาเป็นลูกพระยาศรีสุวรรณนั้น  ขัดกับพระราชพงศาวดาร  เพราะพระชัยเชษฐาธิราช  ซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองเวียงจันทร์นั้น  เป็นบุตรพระยาโพธิสาร  ดังแจ้งในพงศาวดาว่าพระยามหาพรหมราช  เจ้าเมืองเชียงใหม่ถึงแก่พิลาลัยเมื่อ  พ.ศ.  2082  พระโอรสทรงนามว่า  เจ้าทรายดำ  ได้ครองเชียงใหม่อยู่  3ปีก็ทิวงคต  ไม่มีโอรสราชนัดดา
สืบสันติวงศ์  เสนาบดีเมืองเชียงใหม่ลงไปเฝ้าพระเจ้าล้านช้าง  พระเจ้าล้านช้างพร้อมเจ้าเชษฐาวงศ์  ไปเยี่ยมพระศพถึงเชียงใหม่ และต่อมาในปี  พ.ศ. 2091  เสนาพฤฒามาตย์พร้อมกันยกราชสมบัติให้เจ้าเชษฐวงศ์เป็นเจ้าเชียงใหม่  ทรงพระนามว่าพระชัยเชษฐาธิราช  พระยาโพธิสารเสด็จกลับหลวงพระบางได้  2  ปี  ก็ทิวงคตในปี  พ.ศ. 2093  พระชัยเชษฐษธิราชจึงกลับไปครองนครล้านช้าง  (จากหนังสือฝั่งขวาแม่น้ำโขง) ข้อนี้ไม่มีหลักฐาน  พระยาศรีสุวรรณกัลป์พระยาโพธิสารอาจเป็นคน ๆ เดียวกันก็ได้
ในศิลาจารึกข้อที่  3  ว่า  พระชัยเชษฐาเกิดที่เมืองเวียงคุก  ไม่น่าเป็นไปได้  เพราะพระยาโพธิสารธรรมมิกราชบิดาครองราชย์สมบัติอยู่ที่นครล้านช้าง  หลวงพระบาง พระชัยเชษฐาต้องเกิดที่ล้านช้าง  ส่วนเวียงคุกนั้นมาเจริญรุ่งเรืองขึ้นทีหลัง  เมื่อพระเจ้าชัยเชษฐาได้ขึ้นครองราชย์สมบัติที่เวียงจันทน์แล้ว  แล้วที่ว่าภรรยาเกิดที่เมืองจำปาน้ำโมงนั้นไกลความจริงมาก  เพราะพระอัครมเหสีของพระเจ้าชัยเชษฐเป็นธิดาพระเจ้าเชียงใหม่  หรือว่าจะเป็นภรรยาน้อย  ข้อนี้ไม่มีหลักฐานยืนยัน
ในศิลาจารึกข้อ 4  ชื่อวัดว่า “วัดโกศีล”นั้นน่าจะเป็นโกสีย์มากกว่า แต่ปัจจุบันนี้ ชื่อวัดศรีชมภูองค์ตื้อ  
ในศิลาจารึกข้อ  5  เขตวัดทางยาวและทางกว้างแคบกว่าที่กล่าวไว้ในศิลาจารึก  ทั้งนี้เข้าใจว่า  ทางหน้าวัดน้ำเซาะทางทิศเหนือและทิศใต้ให้แคบลง  (เมื่อปี  พ.ศ. 2489)  ได้ตรวจสอบวัดดูปรากฏว่า  แคบไม่ตรงกับศิลาจารึกแต่ปัจจุบันนี้ทางวัดได้ซื้อขยายออกไปมากแล้วทางด้านทิศเหนือและทิศตะวันตก
ในศิลาจารึกข้อ  6  ว่า  กงจักรเกิดขึ้นนั้น คงมีรูปกงจักรอันเป็นรูปธรรมจักร  ซึ่งมีตามวัดเก่า   ในสมัยก่อน  แต่ปัจจุบันนี้หาดูไม่ได้แล้ว
ในศิลาจารึกข้อ 7  พระชัยเชษฐามีบริวารถึง  500 นี้  ต้องเป็นที่เชื่อได้ว่าเป็นพระชัยเชษฐาผู้ครองนครเวียงจันทน์แน่ การนับน้ำหนักและจำนวนในสมัยก่อนนั้น  เขานับ  สิบ-ร้อย-พัน-หมื่น-แสน-ล้าน-โกฏิ-ตื้อ  แต่ถ้าหมายถึงจำนวน ก็เติมอะสงไขยเข้าไปอีกเป็นอันดับสุดท้าย  เพราะฉะนั้น  คำว่า ตื้อ  จึงเป็นน้ำหนักที่มากที่สุดแล้ว  การสร้างพระมานานถึง  7  ปี  7  เดือน  เห็นจะรวมน้ำหนักที่แน่นอนไม่ได้  พระก็องค์ใหญ่ที่สุดในสมัยนั้น  สร้างก็ยาก  หมดเปลืองก็มาก  เพื่อให้สมกับความยากลำบากจึงกำหนดเอาว่า  สร้างด้วยทองหนัก  1  ตื้อ  ซึ่งความจริงสมัยนั้นจนถึงสมัยนี้ก็ไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่า  โกฏิและตื้อนั้นมีค่าเท่าใดกันแน่  คงนับกันไปอย่างนั้นเอง การหล่อพระศักดิ์สิทธิ์  มักจะเป็นพระอินทร์หรือตาปะขาวมาช่วยจึงสำเร็จ  ทั้งนี้เพราะเหตุผล  2  ประการ คือ  ประการแรกต้องการจะให้คนนับถือ  ประการที่สองสมัยนั้น  คนดีมีวิชาอยู่ไม่ค่อยได้  เพราะจะถูกรังแก  จึงแกล้งปกปิดไว้ว่า  เป็นเทวดามาหล่อ
ในศิลาจารึกข้อ  8  ว่า  วัดโกศีลตั้งอยู่ริมน้ำโขงนั้น  เป็นความจริง  เพราะตามธรรมดาแม่น้ำย่อมคดเคี้ยว  และเกิดมีคุ้งน้ำขึ้น  น้ำโขงซึ่งกว้างราว  1  กม.เศษ  ไหลผ่านศรีเชียงใหม่ พุ่งไปปะทะ
ตอนใต้นครเวียงจันทน์  จินายโม่และบ่อโอทะนา  เมื่อปะทะฝั่งลาวแล้ว  กระแสน้ำก็กลับพุ่งมาปะทะฝั่งไทยตอนใต้ท่าบ่อ  กระแสน้ำจะไหลปะทะสลับฝั่งกันเช่นนี้เรื่อยไป  เมื่อถึงหน้าน้ำราว ๆ เดอน  7-9 น้ำจะเต็มฝั่งหรือล้นฝั่ง  กระแสน้ำในแม่น้ำโขงจะไหลเชี่ยวเร็วประมาณ  15.20  กม.  ทีเดียวฝั่งที่ถูกปะทะก็จะพัง  ฝั่งตรงข้ามตอนใต้คุ้งน้ำ น้ำจะไหลค่อยและวน  ดินจะตกตะกอนเมื่อน้ำลดก็จะเกิดเป็นดินงอกทุกปี  วัดน้ำโมงก็เช่นเดียวกัน  เดิมตั้งอยู่ริมโขงจริง  แต่อยู่ใต้คุ้งน้ำตรงข้ามกับจินายโม่และบ่อโอทะนา  ดินหน้าวัดจึงงอกออกเรื่อยมาเราจึงเห็นกันว่า  วัดน้ำโมงจะอยู่ห่างจากตลิ่งแม่โขงไปทุกทีอย่างเช่นทุกวันนี้
ในศิลาจารึกข้อ  9  เมื่อหล่อแล้วมีอภินิหารเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถึง  100  อย่างนั้น  ในข้อนี้ ความเชื่อถือของชาวเมืองเชื่อมั่นว่า  มีผีหรือเทวดารักษา  คนนับถือมาก  บางคนเจ็บไข้ได้ป่วยไปขอน้ำมนต์มากินก็หายได้  คนไม่มีลูกไปขอก็มีได้  อะไรต่อมิอะไรร้อยแปดมากกว่า  100  อย่างเสียอีก
ในศิลาจารึกข้อ  10  ว่า  การสร้างสิ้นเงินไปถึง  105,000  ชั่ง  แต่ถ้าจะคิดถึงค่าราคาแห่งพระพุทธรูปงามองค์นี้  ในปัจจุบันแล้วมีค่าเหลือที่จะคณานับได้  เมื่อผู้ใดเข้าไปใกล้เฉพาะพระพักตร์แล้ว  จะหายทุกข์โศกทันที  พระพักตร์อมยิ้มนิด ๆ พระเนตรลืมสนิท  พระนลาฏกว้างพระร่างอูม  ส่วนพระกายนั่งตรงได้ส่วนสัด  ประทับอยู่ในท่าสงบ  ผินพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก  ทำให้ผู้ได้พบเห็นองค์พระองค์ตื้อ  เกิดมโนภาพคล้าย ๆ เข้าไปนั่งอยู่เฉพาะพระพักตร์ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ทำให้เกิดความปีติและมีศรัทธาขึ้นทันที  อันเป็นธรรมาภินิหารเกิดขึ้นแก่ผู้ที่ได้พลเห็น  ซึ่งสิ่งเหล่านี้มีค่ายิ่งกว่าสมบัติใด ๆ ที่ท่านโบราณาจารย์วางราคาไว้ถึง  105,000  ชั่ง  ข้าพเจ้าคิดว่ายังถูกไป
	
ในศิลาจารึกข้อ  11  นั้น  แสดงให้เห็นว่า  เป็นวัดซึ่งพระเจ้าชัยเชษฐาเป็นผู้สร้างแน่  เพราะมีบริวารถึง  13  บ้าน  วัดที่จะมีบริวารได้ต้องเป็นวัดหลวง  ชาวบ้านเหล่านั้นต้องส่งส่วยแก่วัดโดยไม่ต้องกระทำกิจใด ๆ แก่ทางราชการ  คงเป็นแต่ข้าของพระองค์ตื้อ  เช่นเดียวกับข้าพระธาตุพนม  ซึ่งยังคงถือเป็นประเพณีมาจนทุกวันนี้  ในวันเทศกาลนมัสการพระองค์ตื้อ  ชาวบ้านที่เป็นข้าจะต้องนำเครื่องมาสักการบูชา  ถ้ามิฉะนั้น  ผีหรือเทวดาผู้รักษาจะลงโทษ

**ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสังคม**
ในอดีตพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชกษัตริย์ล้านช้างผู้สร้างพระเจ้าองค์ตื้อพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์
ทรงสถาปนาและทำนุบำรุงปฏิสังขรณ์วัดวาอารามต่าง ๆ มากมาย  พุทธศิลป์ในยุคนี้ได้รับอิทธิพลจากล้านนามาก  รวมทั้งพระเจ้าองค์ตื้อ  พระพุทธรูปทองสำริดขนาดใหญ่ที่วัดองค์ตื้อ  นครเวียงจันทน์  และวัดศรีชมภูองค์ตื้อ  บ้านน้ำโมง  อำเภอท่าบ่อ  จังหวัดหนองคาย
	
สิทธิพร  ณ  นครพนม  อธิบายไว้ในเอกสารประกอบการสัมมนาพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่น  จังหวัดหนองคายว่า  “พระเจ้าองค์ตื้อ”  พระพุทธรูปขนาดใหญ่หนัก  1  ตื้อ  (ประมาณ  12,000 กิโลกรัม  ตื้อเป็นมาตรวัดของคนล้านนา)  ศิลปะล้านนา  สร้างเมื่อพ.ศ. 2105  เชื่อกันว่า  เป็นพระพุทธรูปฉลองพระองค์ของพระนางยอดคำทิพย์  พระบรมราชชนนีของพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช  ทั้งกำหนดเป็นพระราชพิธีที่กษัตริย์เวียงจันทน์ต้องเสด็จมานมัสการ  พระเจ้าองค์ตื้อทุกเดือน  4  เสด็จพร้อมขบวนช้าง  ม้า  มาสักการะจากวัดท่าคกเรือ  อำเภอท่าบ่อถึงวัดพระเจ้าองค์ตื้อ  เป็นระยะทาง  10  กิโลเมตร  ถนนนี้จึงมีชื่อว่า  “จรดลสวรรค์”  มาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่  20  กันยายน  พ.ศ.  2520  สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช  สยามมกุฎราชกุมาร  พร้อมด้วยพระเจ้าวรวงศ์เธอ  พระองค์เจ้าโสมสวลี  พระวรชายาทินัดดามาศ  เสด็จเป็นองค์ประธานยกช่อฟ้าขึ้นสู่วิหารประดิษฐานหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ  พร้อมทั้งได้อัญเชิญพระนามาภิไธยย่อ  (ม.ว.ก.)  ขึ้นประดิษฐานที่หน้าบรรณของวิหารหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ  และได้ทรงมอบพระนามาภิไธยของทั้งสองพระองค์จารึกลงในแผ่นศิลาหินอ่อนไว้ด้านหน้าของตัววิหารหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อด้วย

**มีสิ่งปลูกสร้างอยู่ในบริเวณวัด**
1.  อุโบสถ   สร้างด้วยก่ออิฐโบกปูน  ค่าก่อสร้างประมาณ  10,000,000  บาท  (สิบล้านบาทถ้วน)
*2.  วิหารประดิษฐานหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ  จำนวน  1  หลัง  ทำลายหน้าบรรณ  ติดกระจก  พร้อมตาข่ายกันนก  สร้างด้วยก่ออิฐโบกปูน  ค่าก่อสร้างประมาณ  30,000,000  บาท
(สามสิบล้านบาทถ้วน)
*3.  ศาลาการเปรียญ  จำนวน  1  หลัง  2  ชั้น  สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลัง	ค่าก่อสร้างประมาณ  15,000,000  บาท  (สิบห้าล้านบาทถ้วน)
*4.  กุฏิ  จำนวน  7  หลัง  2  ชั้น  สร้างด้วยไม้  ก่ออิฐโบกปูน  ค่าก่อสร้างประมาณ  13,000,000  บาท  (สิบสามล้านบาทถ้วน)
*5.  ศาลาเอนกประสงค์  สร้างด้วยก่ออิฐโบกปูน  ค่าก่อสร้างประมาณ  500,000  บาท
(ห้าแสนบาทถ้วน)
*6.  ศาลากองอำนวยการ  สร้างด้วยก่ออิฐโบกปูน  ค่าก่อสร้างประมาณ  1,000,000  บาท
(หนึ่งล้านบาทถ้วน)
*7.  หอพระไตรปิฎก  2  ชั้น  ชั้นล่างเป็นพิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุประจำหมู่บ้าน  สร้างด้วยก่ออิฐโบกปูน  ค่าก่อสร้างประมาณ  5,200,000  บาท  (ห้าล้านสองแสนบาทถ้วน)
*8.  ศาลาริมน้ำ  (ประรำพิธี) สร้างด้วยเหล็ก  2  ตอน  กว้าง  10  เมตร  ยาว  100  เมตร  ค่าก่อสร้างประมาณ  2,000,000  บาท  (สองล้านบาทถ้วน)9. ถังน้ำประปา  จำนวน  1  ชุด  สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง  30  เมตร  บรรจุน้ำได้  50,000 ลิตร  มูลค่าการก่อสร้าง  300,000 บาท (สามแสนบาทถ้วน) ห้องน้ำ  จำนวน  4  หลัง  30  ห้อง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
มูลค่าการก่อสร้าง  853,000 บาท (แปดแสนห้าหมื่นสามพันบาทถ้วน)
*9.  ซุ้มประตู จำนวน 1 ซุ้ม สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง  5  เมตร  สูง  12 เมตร   มูลค่าการก่อสร้าง   900,000 บาท   (เก้าแสนบาทถ้วน)
*10.  ป้อมตำรวจ  รักษาความปลอดภัยภายในวัด  และอำนวยความสะดวกนักท่องเที่ยว  มีห้องน้ำในตัว  มูลค่าก่อสร้าง  100,000  บาท  (หนึ่งแสนบาทถ้วน)

**ปัจจุบันวัดศรีชมภูองค์ตื้อกำลังพัฒนาถาวรวัตถุดังต่อไปนี้**
ตอกเสาเข็ม  เทคานยึดหน้าดิน  สร้างที่กั้นริมตลิ่งแม่น้ำโมง  สร้างระเบียงริมแม่น้ำโมง  ก่ออิฐโบกปูน  ปูพื้นด้วยกระเบื้อง  กว้าง  3  เมตร  ยาว  300  เมตร  ค่าก่อสร้างประมาณ  3,000,000  บาท  (สามล้านบาทถ้วน)
มีประชาชนบำรุงวัด  ประมาณ  100,000 - 200,000  คน  และในวัดธรรมสวนะวันอุโบสถ  มีประชาชนมาประกอบศาสนกิจเฉลี่ยนครั้งละ  ประมาณ  350-400  คน

**กิจกรรมพิเศษในวันธรรมสวนะและวันสำคัญทางศาสนา**
1  วันมาฆบูชา  จัดให้มีการแสดงพระธรรมเทศนาแก่ประชาชนทั่วไป  และครูอาจารย์นักเรียนโรงเรียนต่าง ๆ ในเขตอำเภอท่าบ่อ  ประมาณโรงเรียนละ  500  คนไหว้พระบูชาพระรัตนตรัย  สมาทานเบญจศีล  บรรยายธรรม  เวียนเทียนในตอนเย็น
*2  วันเทศกาลนมัสการหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อประจำปี  ระหว่างวันขึ้น  11  ค่ำ  เดือน  4  ถึง  วันขึ้น  15  ค่ำ  เดือน  4  ของทุกปี
*3  วันเทศกาลตรุษสงกรานต์ประจำปี  ระหว่างวันที่  13  -  15  เมษายน  ทุกปี  
*4  วันวิสาขบูชา  จัดให้มีการแสดงพระธรรมเทศนาแก่ประชาชนทั่วไป  และครูอาจารย์นักเรียนโรงเรียนต่าง ๆ ในเขตอำเภอท่าบ่อ  ประมาณโรงเรียนละ  500  คน    มีการไหว้พระบูชาพระรัตนตรัย  สมาทานเบญจศีล  บรรยายธรรม  เวียนเทียนในตอนเย็น
*5  วันอาสาฬหบูชา  จัดให้มีการแสดงพระธรรมเทศนาแก่ประชาชนทั่วไป  และครูอาจารย์นักเรียนโรงเรียนต่าง ๆ ในเขตอำเภอท่าบ่อ  ประมาณโรงเรียนละ  500  คน    มีการไหว้พระบูชาพระรัตนตรัย  สมาทานเบญจศีล  บรรยายธรรม  เวียนเทียนในตอนเย็น
*6  วันเข้าพรรษา  จัดให้มีการทำบุญตักบาตรรอบวิหารหลวงพ่อพระเจ้าองค์ตื้อ  บรรยายธรรม  มีประชาชนร่วมทำบุญบำเพ็ญกุศล  ประมาณ  300  -  400  คน
*7  วันออกพรรษา  จัดให้มีการทำบุญตักบาตรกลางหมู่บ้าน  บรรยายธรรม  มีประชาชนร่วมทำบุญบำเพ็ญกุศล  ประมาณ  300  -  400  คน
*8  โครงการปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ  5  ธันวามหาราช  ระหว่าง  4  -  6  ธันวาคม  ทุกปี  จัดให้นักเรียนระดับประถมศึกษา  มัธยมศึกษา  และประชาชนทั่วไป  ร่วมบวชชีพราหมณ์  ปฏิบัติธรรมถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  มีกิจกรรมการทำวัตร  ไหว้พระสวดมนต์  ฟังธรรมบรรยาย  ปฏิบัติกรรมฐาน  เดินจงกรม  นั่งสมาธิ  แยกฐานปฏิบัติเป็นกลุ่ม ๆ 
*9  วันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่  ระหว่างวันที่  31  -  1  มกราคม  ทุกปี  จัดให้มีการบำเพ็ญบุญกุศล  ด้วยการเจริญพระพุทธมนต์  ทำบุญตักบาตร  ฟังธรรมบรรยาย  ประชาชนร่วมงานปีละประมาณ  50,000  -  70,000  คน

**อ้างอิง**
 จารุวรรณ ธรรมวัตร. แลลอดพงศาวดารลาว. มหาสารคาม : สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม, ม.ป.ป..- สงวน รอดบุญ, ผศ. พุทธศิลปลาว. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา, 2526. 214 หน้า.- สิทธิพร ณ นครพนม. เอกสารจากการสัมมนาพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่นหนองคาย. ม.ป.ป..
ศรีชมภูองค์ตื้อ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดหนองคาย