Blaze7451/Wiki-th-20250601 huggingface dataset:
อิลยูชิน อิล-62

ไฟล์:Air Koryo IL-62M P-881.JPG|อิล-62 เอ็ม สายการบินแอร์โครยอ|thumb|250px|right
อิลยูชิน ไอแอล-62  (Ilyushin Il-62)  อิลยูชิน ไอแอล-62 บินครั้งแรกในเดือน มกราคม ค.ศ. 1963 เริ่มรับผู้โดยสารในการสายการบินแอโรฟลอต เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1967 อิล-62 เป็นเครื่องบินเจ๊ตพิสัยบินไกลแบบแรกของสหภาพโซเวียต
อิล-62 เอ็ม ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ซึ่งไอแอล-62 เอ็มเป็นรุ่นที่ให้เครื่องยนต์แรงขับสูงขึ้นและจุผู้โดยสารได้มากขึ้น

**รายละเอียด อิลยูชิน อิล-62**
 ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน- ประเภท: เจ๊ตโดยสาร พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 198 ที่นั่ง- เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคยู ให้แรงขับเครื่องละ 11,500 กิโลกรัม 4 เครื่อง- กางปีก: 43.2 เมตร- พื้นที่ปีก: 279.6 ตารางเมตร- น้ำหนักเปล่า: 69,400 กิโลกรัม- น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 23,000 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 162,000 กิโลกรัม- อัตราเร็วเดินทาง: 850-900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,000-12,000 เมตร- อัตราไต่: 1079 เมตร/นาที- เพดานบินเดินทางปกติ: 10,000-12,000 เมตร- พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด: 8,000 กิโลเมตร- พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด: 10,000 กิโลเมตร

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินอิลยูชิน
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
อิลยูชิน อิล-86

อิลยูชิน อิล-86  (Ilyushin Il-86)  อิล-86 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างแบบแรกของสหภาพโซเวียต เป็นผลงานของเกนริค วาซิลเลวิช นาวาชือลอฟ (ภาษารัสเซีย Ге́нрих Васи́льевич Новожи́лов) หัวหน้าสำนักงานอิลยูชิน ซึ่งได้รับการคัดเลือกและชนะเครื่องบินคู่แข่งจาก ตูโปเลฟ และ อันโตนอฟ เครื่องต้นแบบ อิล-86 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1976 และใช้รับผู้โดยสารโดยสารการบินแอโรฟลอต ใน ค.ศ. 1979

**อิลยูชิน อิล-86**
 ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน- ประเภท: เจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างเจ้าหน้าที่ 3-4 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 350 คน- เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน คุซเนทซอฟ เอ็นเค-86 ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง- กางปีก: 48.06 เมตร- ยาว: 59.54 เมตร- สูง: 15.81 เมตร- พื้นที่ปีก: 329.8 ตารางเมตร- น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 42,000 กิโลกรัม- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 206,000 กิโลกรัม- อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง: 950 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 9,000 เมตร- อัตราเร็วเดินทางไกล: 900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 11,000 เมตร- ระยะทางวิ่งขึ้น-ร่อนลง: 2,300-2,600 เมตร- พิสัยบินเมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด: 2,350 กิโลเมตร- พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่: 4,600 กิโลเมตร

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินอิลยูชิน
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
วิกิพีเดีย:ชื่อที่ถูกป้องกันการสร้างใหม่

__NOTOC__ __NOEDITSECTION__

ay:Wikipedia:Protected titles
bxr:Wikipedia:Protected titles
ca:Viquipèdia:Títols protegits
de:Wikipedia:Gesperrte Lemmata
en:Wikipedia:Protected titles
fi:Wikipedia:Uudelleenluonnilta suojatut sivut
gv:Wikipedia:Protected titles
he:ויקיפדיה:ערכים לא קיימים ומוגנים
ie:Wikipedia:Protected titles
mi:Wikipedia:Taitara āraia
nds:Wikipedia:Sperrt Lemmas
or:Wikipedia:Protected titles
pih:Wikipedia:Protected titles
ru:Википедия:Запрещённые названия
sv:Wikipedia:Skyddade sidnamn
ts:Wikipedia:Protected titles
zh:Wikipedia:被保护的标题
แม่แบบ:ป้องกันชื่อ

·  ดูปูม

**วิธีใช้**
Parameters used by this template:
*pg (or first unnamed parameter) — Name of page to protect from creation.  Do not include the namespace; use the ns parameter to specify that.
*reason (or second unnamed parameter) — Reason why page is protected (optional).
*ns — Namespace of page.  Must be given if the page is not in article space.
*talk — Whether a link to the talk page should be given.  The link will be provided unless talk=no is specified.  Suppressing the link is useful if there is no realistic possibility that constructive discussion will occur (e.g. nonsense page titles) or if the talk page also is protected against creation.
*commons — When protecting against the creation of a local page under the title of an image that exists on the Commons, commons=yes must be appended for the image name/link to appear.  Please note that the cascading protection does not extend to the Commons image.
โทไดจิ

โทไดจิ (Tōdai-ji) เป็นวัดพุทธในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น ศาลาหลวงพ่อโต (ไดบุตสึเด็ง) ของวัดนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นอาคารไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก  เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไดบุตสึขนาดใหญ่หล่อจากบรอนซ์ ซึ่งเป็นพระปฏิมาแทนองค์พระไวโรจนพุทธเจ้า นอกจากนี้ วัดนี้ยังเป็นศูนย์กลางของโรงเรียนศาสนาในสายเคงงอีกด้วย วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในทะเบียนเดียวกับวัด ศาลเจ้า และสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีก 7 แห่งในเมืองนาระ

**ประวัติ**

**ประวัติเมื่อครั้งแรกเริ่มสร้าง**
ในสมัยเทมเปียว มีผู้ประสบภัยจากภัยธรรมชาติและโรคระบาดอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปี  พ.ศ. 1286 จักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศว่า ประชาชนควรจะร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากภัยพิบัติ เนื่องจากทรงมีความเชื่อว่าพระพุทธรูปจะช่วยคุ้มครองประชาชนได้ ตามบันทึกที่เก็บรักษาอยู่ในโทไดจิได้กล่าวว่า มีคนมาช่วยสร้างพระพุทธรูปและหอที่ประดิษฐานมากกว่า 2,600,000 คน การสร้างพระพุทธรูปเริ่มต้นครั้งแรกที่เมืองชิงารากิ แต่หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้และแผ่นดินไหวจนมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ก็ได้ย้ายสถานที่สร้างมายังเมืองนาระใน พ.ศ. 1288 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 1294 ต่อมาใน พ.ศ. 1295 ได้มีการจัดพิธีเบิกพระเนตรเพื่อฉลองพระพุทธรูปองค์ใหม่ โดยมีพระภิกษุชาวอินเดียชื่อว่าพระโพธิเสนะ เป็นผู้ประกอบพิธี ตามบันทึกมีผู้มาร่วมพิธีราว 10,000 คน หลังจากนั้นจักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศให้โทไดจิเป็นวัดประจำแคว้นยามาโตะ  และเป็นศูนย์กลางของวัดทั่วอาณาจักร

**การก่อสร้างขึ้นใหม่หลังสมัยนาระ**
หลวงพ่อโตโทไดจิถูกสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งโดยเหตุผลต่างๆกัน รวมทั้งความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหว และมีการสร้างขึ้นใหม่ 2 ครั้งที่มีสาเหตุจากเหตุเพลิงไหม้ โดยพระหัตถ์ทั้งสองข้างที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยโมโมยามะ (พ.ศ. 2111-2158) พระเศียรในปัจจุบันนี้ถูกสร้างขึ้นในสมัยเอโดะ (พ.ศ. 2158-2410) และหอที่ประดิษฐานในปัจจุบันนี้สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2252 โดยมีขนาดเล็กกว่าอาคารหลังเดิมราว 30% เดิมทีในบริเวณวัดจะมีเจดีย์สูง 100 เมตรอยู่คู่หนึ่ง ซึ่งจัดว่าเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในยุคหลังจากการสร้างพีระมิด แต่ได้พังทลายลงเนื่องจากแผ่นดินไหว

**ข้อมูลทั่วไปของพระพุทธรูป**
ไฟล์:TodaijiDaibutsu0224.jpg|thumb|right|250px|พระไวโรจนพุทธะ โทไดจิ- ความสูงทั้งองค์ : 14.98 เมตร- ความสูงของพระพักตร์ : 5.33 เมตร- ความยาวของพระเนตร : 1.02 เมตร- ความกว้างของพระนาสิก : 0.5 เมตร- ความยาวของพระกรรณ : 2.54 เมตร- น้ำหนักรวม : 500 ตัน

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Tōdai-ji - Oriental Architecture-  Tōdai-ji Temple - Photos of Tōdai-ji Temple, its Lotus Hall and Ordination Hall
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วัดในนาระ
หมวดหมู่:สมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น
มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ

มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ (Mōningu Musume Sakuragumi) เป็นกลุ่มไอดอลพิเศษที่แบ่งตัวมาจากกลุ่มไอดอลหลัก "มอร์นิงมูซูเมะ" โดยสร้างผลงานเพลงเพียง 2 เพลง และกลุ่มได้สิ้นสุดในเดือนมีนาคม 2004 โดยชื่อ "ซากูรางูมิ" นั้น หมายถึงกลุ่มดอกซากูระ

**สมาชิก**
 นัตสึมิ อาเบะ (Abe Natsumi) (อดีตหัวหน้า)- มาริ ยางูจิ (Yaguchi Mari) (หัวหน้า)- ฮิโตมิ โยชิซาวะ (Yoshizawa Hitomi) - ไอ ทากาฮาชิ (Takahashi Ai) - อาซามิ คนโนะ (Konno Asami) - ริซะ นีงากิ (Risa Niigaki) - เอริ คาเม (Kamei Eri) - ไอ คาโงะ (Kago Ai)

**ผลงาน**

**เพลงซิงเกิล**

**ดีวีดี**

**ดูเพิ่ม**
 เฮลโล! โปรเจกต์- มอร์นิงมูซูเมะ- มอร์นิงมูซูเมะโอโตเมงูมิ

**แหล่งข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้อง**
 วิกิเดอะพีพีเอ็น ข้อมูลของกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะซะกุระงุมิ (ภาษาอังกฤษ)-  เฮลโล! โปรเจกต์: 1) ข้อมูลสมาชิกในกลุ่ม  2) date=2007-02-18  ผลงานของกลุ่ม (ภาษาญี่ปุ่น)
หมวดหมู่:เฮลโล! โปรเจกต์
หมวดหมู่:มอร์นิงมุซุเมะ
หมวดหมู่:กลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะ
หมวดหมู่:เกิร์ลกรุปญี่ปุ่น
แม่แบบ:Uw-delete

== **
คุณอาจไม่ได้ตั้งใจ แต่การแก้ไขล่าสุดของคุณในหน้า  ได้ลบเนื้อหาออกไปเกือบหมด หรือได้ทำหน้าดังกล่าวว่าง ซึ่งกรณีแบบนี้ทำให้ผู้ใช้อื่นไม่แน่ใจถึงเจตนาของคุณ และเนื่องจากการก่อกวนที่มากขึ้น ทำให้ผู้ใช้อื่นอาจเข้าใจผิดว่าเป็นการก่อกวนได้ - ในกรณีที่คุณได้ตั้งชื่อผิด หรือต้องการเปลี่ยนชื่อบทความนั้น ควรใช้วิธีเปลี่ยนชื่อโดยคลิกที่ป้าย เปลี่ยนชื่อ แทนการสร้างบทความใหม่ ซึ่งวิธีนี้จะย้ายประวัติการแก้ไขของบทความไปยังชื่อใหม่- ในกรณีที่หน้าดังกล่าวได้ซ้ำซ้อนกับอีกบทความที่ได้มีเนื้อหาสมบูรณ์กว่า คุณอาจะเลือกที่จะทำเป็นหน้าเปลี่ยนทางแทน- ในกรณีที่คุณต้องการแจ้งลบนั้น ให้คงเนื้อหาเดิมไว้ และเพิ่มโค้ด  ที่ส่วนบนสุดของบทความ
หากมีเจตนาอื่น คุณอาจเลือกใส่แม่แบบแสดงข้อความที่เหมาะสม หรือใช้หน้าพูดคุยในการอภิปราย ในอนาคตคุณอาจใส่โน้ตแจ้งให้ผู้ใช้อื่นได้ก่อนบันทึกการแก้ไขด้วยการใส่คำอธิบายอย่างย่อ หากมีข้อสงสัย หรืออย่างไร ยินดีมาพูดคุยได้ที่หน้าพูดคุย ขอขอบคุณ
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น

ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประเทศญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่น
ฮัมซะฮ์

ฮัมซะฮ์ (الهَمْزة, (al-)hamzah, ء) เป็นอักษรอาหรับใช้แทนเสียง /อ/ แต่ไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรเท่ากับอักษรอื่นอีก 28 ตัว ใช้แสดงการออกเสียงในยุคต้นๆของศาสนาอิสลาม ใช้เติมบนอะลิฟเพื่อบอกว่าอะลิฟตัวนี้ใช้แทนเสียง /อ/  อาจเขียนได้ในรูป:- เดี่ยว: ء ; - รวมกับ: 
** أ และ إ (ข้างบนและข้างล่างอะลิฟ) 
** ؤ (เหนือ วาว) 
** ئ (เหนือยาอุไม่มีจุดข้างล่าง)

**กฎของฮัมซะฮ์**

**โดยย่อ**
 ฮัมซะฮ์เมื่อเป็นตัวแรกต้องอยู่บนหรือล่างอะลิฟ ขึ้นกับเสียงสระของฮัมซะฮ์แต่ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสมจะละฮัมซะฮ์ไว้ - /i/ สำคัญกว่า /u/ สำคัญกว่า /a/  ถ้าต้องนับความสำคัญของเสียงสระ- สำหรับเสียง /อาอะ/ /อูอะ/ และ/เอาอะ/ ต้องเขียนฮัมซะฮ์บนเส้นแทนการเขียนบนอะลิฟ - ถ้ามีอะลิฟ 2 ตัวเขียนติดกัน ใช้อะลิฟ มัดดะแทน 

**รายละเอียด**
ฮัมซะฮ์ถือเป็นอักษรที่เขียนได้หลายวิธีและไม่มีผลต่ออักษรที่อยู่รอบข้างแม้แต่อักษรที่แทนสระเสียงยาว เขียนได้ 4 ลักษณะคือ เขียนบนเส้นโดยตรง เขียนบนอะลิฟ วาว หรือยาอุที่ตัดจุดข้างล่างออกไป อะลิฟที่มีฮัมซะฮ์อาจเขียนก่อนหน้าอะลิฟอีกตัวโดยไม่ต้องใช้อะลิฟ มัดดะ กฎของฮัมซะฮ์ขึ้นกับว่าฮัมซะฮ์อยู่ตำแหน่งต้น กลาง หรือท้ายคำ (ไม่ออกเสียง) สระเสียงสั้นที่เกิดจากการผันคำจะไม่นับ และเขียนในรูปอะลิฟ-ตันวิน จะใช้ฮัมซะฮ์เมื่ออยู่กลางคำเท่านั้น - ถ้าอยู่ต้นคำ:
** เขียนบนอะลิฟเสมอ เขียนข้างบนถ้าเป็น /อะ/หรือ /อุ/ เขียนข้างล่างถ้าเป็น/อิ/ 
** ถ้าตามด้วยเสียง /อา/ ใช้อะลิฟ มัดดะ- ถ้าอยู่ท้ายคำ:
** ถ้าเป็นสระเสียงสั้นเขียนบนตัวพาขึ้นว่าเป็นเสียงใด (อะใช้อะลิฟ อิใช้ยาอุ อุใช้วาว) ถ้าเป็นสระเสียงยาว เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น 
** ในกรณีอื่นๆ เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น - ถ้าอยู่กลางคำ:
** ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสม ตัวพาของฮัมซะฮ์ขึ้นกับกรณีต่อไปนี้: 
** ถ้าเป็นสระอิหรืออุ เขียนบนยาอุหรือวาว 
** ในกรณีอื่น เขียนบนเส้น เว้นแต่อักษรตัวต่อไปเป็นยาอุอาจเขียนฮัมซะฮ์บนยาอุเพื่อป้องกันความสับสน
** ในกรณีอื่น ทั้งสระที่นำหน้าและตามหลังมีผลต่อฮัมซะฮ์ 
*** ถ้ามีตัวเดียวหรือ 2 ตัวแต่เป็นชนิดเดียวกัน เสียงสระนั้นจะเป็นตักำหนดตัวพา 
*** ถ้ามีสระ 2 ตัวต่างกัน อิสำคัญกว่าอุ อุสำคัญกว่าอะ 
*** ใช้อะลิฟ มัดดะ ถ้าจำเป็น 
ในบางกรณี มีกฎที่ต่างไปคือ - "201 Arabic Verbs" ของ Barron ใช้ตามกฎข้างต้น - "Teach Yourself Arabic Verbs and Essential Grammar" ของ John Mace  เมื่อเป็นเสียงอูจะไม่ใช้วาว 2 ตัว ในกรณีของ/อิอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ ถ้าเป็น/อะอู/ เขียนอัมซะหฺบนอะลิฟ - "A new Arabic grammar" ของ Haywood and Nahmad เสียง /อู/ เขียนฮัมซะฮ์บนวาวตัวเดียว ไม่ใช้วาว 2 ตัว - "Al-Kitaab fii Ta:allum ..." /อะอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ /อะอิ/ ใช้ฮัมซะฮ์บนอะลิฟ 
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
แม่แบบ:เหตุการณ์ปัจจุบัน/2550 มีนาคม 18

*นายวรวีร์ มะกูดี ได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยแทน วิจิตร เกตุแก้ว โดยไร้คู่แข่ง เพราะไม่มีสโมสรสมาชิกเสนอชื่อบุคคลอื่นมาชิงตำแหน่ง  (มติชน)
}
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และจัดการเรียนการสอนในด้านสหเวชศาสตร์ในหลายสาขาวิชาได้แก่ สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก สาขาวิชารังสีเทคนิค สาขาวิชากายภาพบำบัด และสาขาทัศนมาตรศาสตร์ ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

**ประวัติ**
ไฟล์:K7M2I6547466-02.jpg‎|thumb|left|200px|อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (ตรงกลาง) ด้านขวาคือคณะทันตแพทยศาสตร์ และด้านซ้ายคือคณะพยาบาลศาสตร์- พ.ศ. 2539 เริ่มก่อตั้งในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ซึ่งเป็นโครงการที่ได้รับการบรรจุในช่วงแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8 (พ.ศ. 2540 - 2544) สังกัเสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ ผู้ดำเนินการในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ช่วงแรกได้แก่ รองศาสตราจารย์ ดร.กาญจนา เงารังษี รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยนเรศวร และรองศาสตราจารย์ทวีสุข กรรณล้วน จากคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยสำนักงานชั่วคราวของคณะตั้งอยู่ที่อาคารคณะเภสัชศาสตร์ในระยะแรก- พ.ศ. 2540 โดยเริ่มดำเนินการรับนิสิตเข้าศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2540 ได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2540 โดยเปิดรับนิสิตสาขาเทคนิคการแพทย์รุ่นแรก จำนวน 40 คน- พ.ศ. 2541 หลักสูตรใหม่อีกหนึ่งหลักสูตรซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวในประเทศไทยคือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก และได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้เปิดรับนิสิตสาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอกจำนวน 30 คน- พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2543 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารังสีเทคนิค และหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด ได้รับความเห็นชอบตามลำดับ โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ จึงรับนิสิตเข้าศึกษาอีกสาขาวิชาละ 40 คน รวมทั้งสิ้นในเวลา 4 ปี โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดหลักสูตรถึง 4 สาขาวิชา บรรลุตามเป้าหมายที่ได้วางไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8- วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ในคราวประชุมครั้งที่ 90 (9/2543) ได้มีมติให้โครงการจัดตั้ง คณะสหเวชศาสตร์ เปลี่ยนสถานะเป็น “คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร” - พ.ศ. 2545 อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ได้ย้ายที่ทำการมาปฏิบัติงาน ณ อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2545 โดยมีสำนักงานเลขานุการคณะฯ อยู่ที่อาคารบริหารและบริการ ชั้น 2 ส่วนห้องปฏิบัติการของนิสิตสาขาต่างๆ จะอยู่ที่อาคารปฏิบัติการ 1 และ 2 และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

**ภาควิชา**
สถานศึกษาภาคปฏิบัติของนิสิต​คณะสหเวชศาสตร์ ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย​ 5 ภาควิชา ดังนี้​-  ภาควิชากายภาพบำบัด date=2007-04-30 -  ภาควิชาเทคนิคการแพทย์ date=2007-02-18 -  ภาควิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก date=2007-04-30 -  ภาควิชารังสีเทคนิค date=2007-06-30 - ภาควิชาทัศนมาตรศาสตร์

**หลักสูตรการศึกษา**
ปัจจุบัน คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่

**ดูเพิ่ม**
 มหาวิทยาลัยนเรศวร- โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร- รายชื่อคณะสหเวชศาสตร์ในประเทศไทย

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  มหาวิทยาลัยนเรศวร-  คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร-  บล็อกบุคลากรภายในคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร date=2007-02-18 
นเรศวร
นเรศวร
นเรศวร
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยนเรศวร
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ

อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ (古都奈良の文化財) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ

**มรดกโลก**
สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อ พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้- (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม- (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว- (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ- (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

**สถานที่ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก**
 โทไดจิ (東大寺) 
** โชโซอิง (正倉院) - โคฟูกูจิ (興福寺) - ศาลเจ้าคาซูงะ (春日大社) - กังโงจิ (元興寺) - ยากูชิจิ (薬師寺) - โทโชไดจิ (唐招提寺) - เฮโจเกียว (平城宮跡) - ป่าดึกดำบรรพ์คาซูงายามะ (春日山原生林) 
ไฟล์:Kofukuji12st5s3200.jpg|โคฟูกูจิ
ไฟล์:Gangoji09nt3200.jpg|กังโงจิ
ไฟล์:Toshodaiji Nara Nara pref01s5s4290.jpg|โทโชไดจิ
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:จังหวัดนาระ
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์แห่งแรกในเขตภาคเหนือตอนล่าง จัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขในภาคเหนือตอนล่างโดยมุ่งเน้นเพื่อรองรับการปฏิรูประบบบริการสุขภาพไปสู่การให้บริการสุขภาพระดับปฐมภูมิที่มีคุณภาพ ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

**ประวัติ**
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติในการก่อตั้ง ดังนี้- พ.ศ. 2538 เริ่มแรกมหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ (ต่อเนื่อง 2 ปี) โดยสังกัดภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร- พ.ศ. 2540 เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ หลักสูตรร่วม 4 ปี โดยจัดการเรียนการสอนร่วมกับวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร พิษณุโลก กระทรวงสาธารณสุขเพิ่มเติม โดยโครงการร่วมดังกล่าวสังกัดภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร- พ.ศ. 2545 เปิดสอนในระดับบัณฑิตศึกษา หลัดสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก และมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จังหวัดพะเยา- พ.ศ. 2546 ต่อมาสภามหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติเห็นชอบได้รับการจัดตั้งเป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนทั้งหมด ณ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
โดยคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มุ่งหวังเพื่อเป็นสถาบันการศึกษาการสาธารณสุขผู้นำด้านการสร้างเสริมสุขภาพ การสาธารณสุขและการแพทย์แผนไทยประยุกต์ของภูมิภาคเขตภาคเหนือตอนล่าง โดยผลิตบัณฑิตและพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขให้มีความรู้ มีคุณธรรม จริยธรรม พัฒนางานวิจัย บริการวิชาการสมัยใหม่อย่างบูรณาการที่เป็นที่ยอมรับในระดับชาติและนานาชาติ

**กลุ่มวิชา**
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนงานออกเป็นกลุ่มวิชา ดังนี้- กลุ่มวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัย- กลุ่มวิชานโยบายและพัฒนาระบบบริการสาธารณสุข- กลุ่มวิชาชีวสถืติและวิทยาการระบาด- กลุ่มวิชาส่งเสริมสุขภาพและพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ

**หลักสูตรการศึกษา**
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่

**ดูเพิ่ม**
 มหาวิทยาลัยนเรศวร

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  มหาวิทยาลัยนเรศวร-  คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
นเรศวร
สาธารณสุขศาสตร์
นเรศวร
ขาตั้งเดี่ยว

ขาตั้งกล้อง
ขาตั้งเดี่ยว หรือ โมโนพอด (monopod) หรือ ยูนิพอด (unipod) คืออุปกรณ์ถ่ายภาพ มีลักษณ์เป็นขาตั้งกล้องขนาดเล็กแบบขาเดี่ยว สามารถใช้ตั้งกล้องถ่ายภาพ กล้องส่องทางไกล หรือสามารถดัดแปลงใช้ในการตั้งอุปกรณ์ถ่ายภาพอย่างอื่นได้ ขาตั้งเดี่ยวมีขนาดเล็ก พกพาได้สะดวกกว่าขาตั้งกล้องแบบ 3 ขา หรือ ไตรพอด (Tripod) ทำให้สามารถช่วยประคองกล้องถ่ายภาพให้อยู่นิ่งได้โดยใช้พื้นที่น้อยกว่าการใช้ขาตั้งกล้องแบบ 3 ขา สามารถลดการสั่นไหวได้ในแกนตั้ง โดยยังสามารถเปลี่ยนเฟรมภาพแกนนอน (แพน หรือ Pan) ได้โดยสะดวก ช่วยให้สามารถถ่ายภาพด้วยความเร็วชัตเตอร์ต่ำแล้วมีการสั่นไหวน้อยกว่าการถ่ายแบบถือกล้องด้วยมือเปล่าเพียงอย่างเดียว

**คุณสมบัติของขาตั้งเดี่ยว**
ขาตั้งเดี่ยวเป็นที่นิยมในการถ่ายภาพด้วยเลนส์เทเลโฟโต้ที่มีน้ำหนักมากและต้องอาศัยความเร็วชัตเตอร์ที่เหมาะสมเพื่อไม่ให้เกิดการสั่นไหวในภาพ โดยจากหลักการ "1/(ความยาวโฟกัสของเลนส์) วินาที" ตัวอย่างเช่น เลนส์ความยาวโฟกัส 400 มม. ควรถ่ายด้วยความเร็วชัตเตอร์ 1/400 วินาที เป็นต้น ซึ่งในบางกรณีด้วยสภาพของแสง ก็มีความจำเป็นต้องใช้ค่าความเร็วชัตเตอร์ที่ต่ำกว่าค่าที่แนะนำในเลนส์ที่ใช้ถ่ายภาพ การใช้ขาตั้งเดี่ยวจะช่วยรองรับน้ำหนักของเลนส์ลงพื้น ทำให้ช่างภาพควบคุมเฟรมภาพได้มั่นคงขึ้นกว่าการใช้มือถือถ่าย สามารถถ่ายภาพโดยลดความเร็วชัตเตอร์ที่ต่ำลงโดยไม่เกิดการสั่นไหวของภาพมาก  และด้วยขนาดของขาตั้งเดี่ยวที่เล็ก จึงสามารถย้ายตำแหน่งในการถ่ายภาพได้อย่างสะดวก ลักษณะการถ่ายภาพที่ขาตั้งเดี่ยวเหมาะสม จึงได้แก่ การถ่ายภาพกีฬา การถ่ายภาพสัตว์ป่า การถ่ายภาพข่าว การถ่ายภาพเหตุการณ์ (Event) หรือ ภาพงานแต่งงาน เป็นต้น ปัจจุบันมีการนำขาตั้งเดี่ยวไปปรับใช้ในการถ่ายทำด้วยกล้องวิดีโอขนาดพกพาในบางกรณีด้วยเช่นกัน

**ข้อจำกัดของขาตั้งเดี่ยว**
ข้อจำกัดของขาตั้งเดี่ยว คือ ไม่สามารถตั้งกล้องได้มั่นคงเมื่อเทียบกับขาตั้งกล้องแบบ 3 ขา เนื่องจากผู้ใช้ต้องจับประคองขาตั้งกล้องเดี่ยวตลอดเวลาจึงไม่สามารถรักษาตำแหน่งกล้องถ่ายภาพได้อย่างมั่นคง ขาตั้งเดี่ยวไม่เหมาะกับการถ่ายภาพด้วยความเร็วชัตเตอร์ที่นานกว่า  1 วินาที โดยยังคงความคมชัดของภาพได้ การถ่ายภาพที่ขาตั้งเดี่ยวไม่เหมาะสมในการใช้งาน ได้แก่ การถ่ายภาพทิวทัศน์กลางคืน การถ่ายภาพทางดาราศาสตร์ การถ่ายภาพขยาย การถ่ายภาพสินค้าหรือสิ่งของ การถ่ายภาพทางสถาปัตยกรรม เป็นต้น ในส่วนของการถ่ายทำภาพยนตร์ด้วยกล้องถ่ายภาพยนตร์ขนาดใหญ่ เนื่องด้วยน้ำหนังกล้องที่มาก จึงนิยมใช้ขาตั้งกล้องแบบ 3 ขาเป็นหลัก เพราะสามารถยึดกล้องได้อย่างมั่นคงเพื่อถ่ายภาพแบบนิ่ง (Static Camera) และสามารถแพน/ทิลท์ (Pan/Tilt) ได้อย่างราบรื่นกว่าการใช้ขาตั้งเดี่ยว

**ส่วนประกอบ**
ขาตั้งเดี่ยวประกอบด้วย- ตัวขาตั้งเดียว
** ยางหุ้มกันรอยปลายขาตั้ง
** ท่อนขา
** ตัวล็อค
** ด้ามจับกันลื่น
** สายคล้องมือ- หัวตั้งกล้อง สามารถเลือกใช้ได้ระหว่าง
** หัวตั้งกล้องแบบบอล​ (หัวบอล)
** หัวยึดกล้องแบบกวาดก้มเงย (หัวแพน, หัวน้ำมัน, หัววิดีโอ)
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของปืน
หมวดหมู่:อุปกรณ์การถ่ายภาพ
คิม ด็อก-กู

คิม ด็อก-กู (김득구; 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 – 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) เป็นอดีตนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ที่เสียชีวิตหลังจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกกับเรย์ มันชินี การเสียชีวิตของเขาทำให้เกิดการปฏิรูปเพื่อปกป้องสุขภาพของนักมวยให้ดีขึ้น รวมถึงการลดจำนวนยกในการชกชิงแชมป์จาก 15 ยกเหลือ 12 ยก

**ประวัติ**
คิมเกิดในจังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ ห่างจากโซลไปทางทิศตะวันออก 100 ไมล์ เป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งหมด 5 คน พ่อของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาอายุได้ 2 ขวบ และแม่ของเขาแต่งงานอีก 3 ครั้ง คิมเติบโตมาอย่างยากจน เขารับงานจิปาถะ เช่น ขัดรองเท้าและไกด์นำเที่ยว ก่อนที่จะเข้าสู่วงการมวยในปี ค.ศ. 1976

**อาชีพนักมวย**
หลังจากมีสถิติชกมวยสมัครเล่น 29-4 เขาจึงผันตัวมาเป็นนักมวยอาชีพในปี ค.ศ. 1978 ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982 เขาคว้าแชมป์รุ่นไลท์เวทของสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก และกลายเป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ของสมาคมมวยโลก คิมมีสถิติการชกอาชีพ 17-1-1 และชนะน็อกไป 8 ไฟต์ก่อนจะบินไปลาสเวกัสในฐานะผู้ท้าชิงอันดับ 1 ของเรย์ มันชินี แชมป์โลกรุ่นไลท์เวทของสมาคมมวยโลก อย่างไรก็ตาม เขาไปชกนอกเกาหลีใต้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นในประเทศฟิลิปปินส์ ถือเป็นครั้งแรกของเขาในการชกในอเมริกาเหนือ

**การชกกับมันชินี**
คิมไม่ได้รับการจับตามองจากวงการมวยของสหรัฐฯ แต่ไม่ใช่จากเรย์ มันชินี ที่เชื่อว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็น “สงคราม” คิมต้องลดน้ำหนักก่อนการชก เพื่อที่เขาจะได้มีน้ำหนักไม่เกิน 135 ปอนด์ตามขีดจำกัดของรุ่นไลท์เวท ก่อนการต่อสู้ คิมได้พูดว่า "เขาหรือผมต้องตาย" เขาเขียนข้อความว่า “อยู่หรือตาย” ไว้ที่โคมไฟในห้องของเขาที่โรงแรมในลาสเวกัสเพียงไม่กี่วันก่อนการชก (การแปลที่ผิดพลาดทำให้สื่อรายงานเป็น “ฆ่าหรือถูกฆ่า”)

**เกียรติประวัติ**
 แชมป์ประเทศเกาหลีใต้​รุ่นไลท์เวท- แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท
** ชิง , 28 กุมภาพันธ์​ 2525 ชนะคะแนน มิน ควัง คิม (1949) ที่ ช็องจูยิมเนเซียม ช็องจู จังหวัดชุงช็องเหนือ ประเทศเกาหลีใต้
** ป้องกันครั้งที่ 1 , 4 เมษายน​ 2525 ชนะน็อก สุรเดช เกี่ยงพจร () ยก 1 ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
** ป้องกันครั้งที่ 2 , 30 พฤษภ​าคม 2525 ชนะคะแนน แฟลช วิลาเมอร์ (1919) ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
** ป้องกันครั้งที่ 3 , 18 กรกฎาคม​ 2525 ชนะทีเคโอ​ ทาดาโอะ อิชิโดะ (1947) ยก 4 ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้- เคย​ชิงแชมป์​ต่อไปนี้​แต่​ไม่​ส​ำ​เร็จ​
** ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นไลท์เวท , 13 พฤศจิกายน​ 2525 แพ้ทีเคโอ​ เรย์ แมนซีนี (1960) ยก 14 ที่ เซซาร์พาเลซ ลาสเวกัส รัฐเนวาดา ​สหรัฐ

**อ้างอิง**
  สถิติการชก-  คิม ด็อก-กู จากสารานุกรมบริแทนนิกา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  วิดีโอการชกระหว่าง เรย์ แมนซีนี กับ คิม ด็อก-กูจากยูทูบ
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
หมวดหมู่:นักมวยที่เสียชีวิตจากการชกมวย
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดคังว็อน (ประเทศเกาหลีใต้)
หมวดหมู่:นักมวยสากลรุ่นไลท์เวท
การเติมอากาศ

การเติมออกซิเจน (oxygenation) หรือการเติมอากาศ (Aeration) เป็นหัวใจของการทำงานของระบบบำบัดน้ำเสียแบบใช้ออกซิเจนจากอากาศ เพราะหากระบบบำบัดน้ำเสียขาดออกซิเจน จุลินทรีย์ทั้งหลายก็ไม่สามารถทำงานได้ ถ้ามีปริมาณออกซิเจนละลายน้ำอยู่สูง ระบบก็สามารถบำบัดน้ำได้ดีหรือสามารถรับน้ำเสียได้มากขึ้น แต่เนื่องจากค่าการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศมีค่าต่ำย่อมจะทำให้มีแรงขับ (Driving Force) ต่ำตามไปด้วย
ดังนั้น การเพิ่มอัตราการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศ จึงได้แก่การเพิ่มผิวสัมผัส (Interfacia Area) ระหว่างอากาศกับน้ำให้มีค่ามากที่สุด
สภาพการทำงานโดยทั่วไปของระบบบำบัดน้ำเสีย จะมีค่าความต้องการออกซิเจนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามปริมาณความต้องการออกซิเจนของจุลินทรีย์ ซึ่งขึ้นอยู่กับอัตราการไหลของน้ำเสียและความเข้มข้นของมวลสารอินทรีย์ ซึ่งในการออกแบบจะต้องเติมออกซิเจนให้แก่ระบบที่ความต้องการสูงสุดได้อย่างเพียงพอ 
การเติมอากาศให้กับระบบำบัดน้ำเสียสามารถเติมได้โดย
1) เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ระบบบำบัดน้ำเสียที่ใช้การเติมอากาศแบบนี้ เช่น ระบบบ่อผึ่ง (Oxidation Ponds)ออกซิเจนจากอากาศจึงแพร่ลงบนเฉพาะที่ผิวหน้าของบ่อผึ่งเท่านั้น ถ้าหากอัตราการใช้ออกซิเจนในระบบ มีมากกว่าอัตราการแพร่ของออกซิเจนก็จะทำให้เกิดสภาวะที่เรียกว่าไร้อากาศ (Anaerobic)หรือค่าออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำมีค่าเท่ากับ 0 ในสภาวะเช่นนี้ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจากก๊าซไข่เน่าในระบบบำบัดน้ำเสียได้ และน้ำจะมีสีดำ การเติมอากาศวิธีนี้จึงไม่ต้องการพลังงานในการเติมอากาศ
2) โดยใช้เครื่องกลเติมอากาศ เช่น กังหันชัยพัฒนา เครื่องกลในระบบบำบัดแบบสระเติมอากาศ (Aerated Lagoon)เครื่องกลในระบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge)เป็นต้น ซึ่งการเติมอากาศวิธีนี้จำเป็นต้องมีพลังงานมาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าไม่มีการควบคุมที่ดี ก็จะเกิดการสูญเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศมีหน้าที่อยู่ 2 ประการ คือ หน้าที่ในการให้ออกซิเจนแก่น้ำในระบบบำบัดน้ำเสียได้อย่างพอเพียง และหน้าที่ในการกวนน้ำเพื่อให้ออกซิเจนที่ละลายน้ำอยู่กระจายออกเสมอทั่วทั้งบริเวณที่ต้องการ พลังงานที่ใช้ในการกวนนี้จะต้องมีค่าพอเหมาะสำหรับการกระจายออกซิเจนในน้ำต่อการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ เพราะถ้ากวนน้อยเกินไปจุลินทรีย์จะไม่ได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ เป็นผลให้ระบบไม่สามารถทำงานได้ดีเท่าที่ควร แต่ถ้ากวนแรงเกินไปก็จะสิ้นเปลืองพลังงานโดยไม่เกิดประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศแต่ละชนิดมีทั้งข้อดีและข้อเสียในด้านต่างๆ ดังนั้นการออกแบบและประดิษฐ์เครื่องกลเติมอากาศ จะต้องเข้าใจหลักการทำงาน วิธีคำนวณ ตลอดจนเข้าใจถึงวิธีการทดสอบสมรรถนะในการถ่ายเทออกซิเจนลงไปในน้ำต่อพลังงาน (Performance of Oxygen Transfer in Water) หน่วยเป็นกิโลกรัมของออกซิเจน/แรงม้า-ชั่วโมง ปัจจุบันมีการใช้หัวกระจายอากาศ ช่วยในการเพิ่มประสิทธิภาพในระบบบำบัดน้ำเสียแบบต่างๆ

หมวดหมู่:กระบวนการทางเคมี
หมวดหมู่:ฟิสิกส์
เครื่องกล

เครื่องกล  สามารถหมายถึง- เครื่องกลอย่างง่าย  (Simple machine)- เครื่องจักร หรือเครื่องจักรกล (machine)- วิศวกรรมเครื่องกล (mechanical engineering)
หมวดหมู่:เครื่องกล
มะหมา 4 ขาครับ

สุนัขที่ร่วมแสดงในภาพยนตร์ เข้าร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ 2007
มะหมา 4 ขาครับ เป็นภาพยนตร์ไทย ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับหมาข้างถนน ใช้หมาเป็นตัวดำเนินเรื่องตลอดทั้งเรื่อง โดยใช้หมาข้างถนนที่ผ่านการฝึกสอน แสดงจริง ไม่ได้ใช้เทคนิคพิเศษ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวม 58 ล้านบาท

**เรื่องย่อ**
การผจญภัยของ มะขาม หมาพันธุ์ไทยหลังอานที่ถูกนำมาทิ้งที่วัดเพราะทำข้าวของของเจ้านายเสียหาย กับหมาข้างถนนฝูงหนึ่ง ประกอบด้วย ลุงกาแฟ หมาแก่หัวโจก เก่ง หมาขนยุ่งจอมกวน เปี๊ยก ปลากระป๋อง หมาตัวเล็กจอมซ่า  เซ็กซี่ หมาพุดเดิลสุดเปรี้ยว และ พิกุล หมาสาวสุดเรียบร้อย สมเป็นกุลสตรี
หมาข้างถนนฝูงนี้แต่เดิมเป็นหมามีเจ้าของ จับพลัดจับผลูต้องกลายเป็นหมาจรจัดเพราะชุมชนที่มันอาศัยอยู่ถูกเจ้าของที่ดินเผาไล่ที่ เมื่อเจ้าของย้ายไปอยู่ที่อื่น พวกหมา ๆ จึงต้องอยู่อย่างยากลำบากต้องเร่ร่อนไปตามหมู่บ้านจัดสรร ถูกหมาวัดเจ้าถิ่นรังแก พวกเขาจึงคิดจะเดินทางไป สุนัขวดี สวรรค์ในตำนานของหมา ๆ ที่เล่าสืบต่อกันมา
การเดินทางไปสุนัขวดี พวกเขาต้องประสบภยันตรายมากมาย ต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งข้ามถนน 10 เลนที่มีรถวิ่งด้วยความเร็วสูงตลอดเวลา สุนัขวดีจะเป็นสวรรค์ดังคำร่ำลือหรือไม่ ไม่มีใครทราบเพราะไม่เคยมีหมาที่ข้ามไปได้ข้ามกลับมาเล่าให้ฟัง
นอกจากนี้ มะขาม ยังมีเรื่องวุ่น ๆ เกี่ยวกับรักสามเส้าแบบหมา ๆ กับ น้ำค้าง หมาอเมริกันพันธุ์คอลลี่แสนสวย ที่ต้องชิงรักหักสวาท ชิงไหวชิงพริบกับ ทอมมี่ หมาหนุ่มพันธุ์คอลลี่ พันธุ์แท้
อีกทั้งยังมี เรื่องรักสามเส้าคู่ขนานแบบคน ๆ ของ แจ็ค ยามเฝ้าหมู่บ้านจัดสรร คนเลี้ยงมะขาม กับ หนูแหวน ไฮโซสาวสวย เจ้านายของน้ำค้าง ซึ่งก็เป็นที่หมายปองของ คุณองอาจ เจ้าของหมู่บ้านจัดสรร เจ้าของทอมมี่

**นักแสดง**
พิชญะ นิธิไพศาลกุล พากย์เสียงเป็น มะขาม
*พีรชยา พิณเมือง พากย์เสียงเป็น น้ำค้าง
*คริสโตเฟอร์ ไรท์ พากย์เสียงเป็น ทอมมี่
*สุเทพ โพธิ์งาม พากย์เสียงเป็น ลุงกาแฟ
*มณีรัตน์ คำอ้วน พากย์เสียงเป็น พิกุล
*สกาวใจ พูนสวัสดิ์ พากย์เสียงเป็น เซ็กซี่
*เกียรติ กิจเจริญ พากย์เสียงเป็น เก่ง
*ชาญณรงค์ ขันทีท้าว พากย์เสียงเป็น เปี๊ยก
*ปิติศักดิ์ เยาวนานนท์ รับบท นายองอาจ
*ปวริศา เพ็ญชาติ รับบท ณภัทร
*เฉลิมพล ทิฆัมพรธีระวงศ์ รับบท ยาม
*คมกฤษ ตรีวิมล รับบท วีระ
*ปาณิสรา พิมพ์ปรุ รับบท นีรนุช
*เกรียงไกร อมาตยกุล รับบท พนักงานจับหมาจรจัด
*วัชระ ปานเอี่ยม รับบท พนักงานจับหมาจรจัด
*อรุณ ภาวิไล รับบท พนักงานจับหมาจรจัด
*เฉลิม ปานเกิด รับบท นิคม
*อัญชลี จงคดีกิจ รับบท สัตว์แพทย์ใจดี

**อ้างอิง**
 http://www.bigfuns.com/preview/409.htm

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 1062939-  เว็บไซต์ทางการ date=2007-03-13    -  เบื้องหลังการสร้าง   -  หนังตัวอย่าง และเบื้องหลัง จาก YouTube   -  มะหมา 4 ขาครับ ที่ สยามโซน.คอม   -  มะหมา 4 ขาครับ   
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ครอบครัวไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สมเกียรติ์ วิทุรานิช
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกชีวิตไทย
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล

อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล (Antoine Henri Becquerel, /bɛkʀɛl/; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq

**ชีวิตส่วนตัว**
อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน  เอกอลเดปงเซโชเซ  (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก

**ชีวิตการงาน และงานวิจัยที่สำคัญ**
ภาพหมอกจากแผ่นฟิล์มที่อ็องรี แบ็กแรลได้ทดลองนำกัมมันตภาพรังสีมาวางบนแผ่นฟิล์มที่ปกปิดอย่างดี แต่ก็ไม่อาจต้านทานการทะลุทะลวงได้
ในปี พ.ศ. 2435 อ็องรีได้เป็นคนที่สามในตระกูลแบ็กแรล ที่ได้เป็นภัณฑารักษ์ส่วนฟิสิกส์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติฝรั่งเศส (Muséum National d'Histoire Naturelle) อีกสองปีให้หลัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่างประจำกรมการสะพานและทางหลวง 
นับจากที่ได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่าง 2 ปี อ็องรีได้ศึกษาการเรืองแสงอย่างช้า (phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม จนเขาได้พบกัมมันตรังสีเข้าโดยบังเอิญ โดยเขาได้วางโพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต ซึ่งตกทอดมาจากพ่อของเขา ไว้บนฟิล์มถ่ายรูปและวัสดุดำ จากนั้นนำไปตั้งไว้กลางแดด โดยเขาได้อธิบาย ณ ที่ประชุมวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส มีใจความดังนี้
จากการค้นพบนี้เอง ทำให้อ็องรีได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับสองสามีภรรยาตระกูลกูรี ในปี พ.ศ. 2446

**อ้างอิง**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  ประวัติอ็องรี แบ็กแรล จากเว็บรางวัลโนเบล date=2008-07-23 -  ประวัติย่อ และการใช้ระบบหน่วยเอสไอ (แบ็กแรล) -  Annotated bibliography for Henri Becquerel from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues date=2017-05-04 
หมวดหมู่:กัมมันตรังสี
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์
หมวดหมู่:ชาวฝรั่งเศสผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:บุคคลจากปารีส
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากเอกอลปอลีแต็กนิก
หมวดหมู่:บุคคลจากเอกอลปอลีแต็กนิก
อำเภอไพศาลี

ไพศาลี เป็นอำเภอในจังหวัดนครสวรรค์ 

**ที่ตั้งและอาณาเขต**
อำเภอไพศาลีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้- ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองบัว- ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบึงสามพัน อำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอโคกเจริญ (จังหวัดลพบุรี)- ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโคกเจริญ อำเภอหนองม่วง (จังหวัดลพบุรี) อำเภอตากฟ้า และอำเภอท่าตะโก- ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอท่าตะโก

**ประวัติ**
อำเภอไพศาลี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าตะโก ต่อมาประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัวเจริญเติบโต ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 ทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ฝั่งตะวันออกของอำเภอท่าตะโก บริเวณหมู่บ้านโคกเดื่อ ออกเป็น กิ่งอำเภอไพศาลี มีพื้นที่การปกครอง 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลโคกเดื่อ ตำบลสำโรงชัย ตำบลตะคร้อ โดยใช้ชื่อเมืองอไภยสาลี (หนองไผ่ไพศาลี) ตั้งเป็นชื่อทางการของกิ่งอำเภอ ซึ่งเป็นชุมชนในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย ซึ่งได้มีการพัฒนาเข้าสู่การเป็นชุมชนคูน้ำคันดินในสมัยทวารวดี เมืองเวสาลีเคยเป็นเมืองหน้าด่านเล็ก ๆ ของกรุงละโว้ในดินแดนสุวรรณภูมิ
ในปีเดียวกันหลังจากแยกพื้นที่กิ่งอำเภอ เขตตำบลวังน้ำลัด อำเภอท่าตะโก ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนไปติดต่อราชการที่กิ่งอำเภอไพศาลี สะดวกกว่าอำเภอท่าตะโก ทางราชการจึงได้โอนท้องทีเข้ามาสมทบในการปกครองของทางกิ่งอำเภอ จึงเข้าเงื่อนไขการตั้งอำเภอที่ต้องมีพื้นที่ไม่น้อยกว่า 4 ตำบล หลังจากนั้น 3 ปีจึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของจังหวัดนครสวรรค์ 
ต่อมาอำเภอตาคลีได้แยกตั้งอำเภอตากฟ้าขึ้น พื้นที่หมู่ 5 บ้านซับตะเคียน (ในขณะนั้น) ตำบลสำโรงชัย มีระยะทางใกล้อำเภอตากฟ้ามากกว่า จึงโอนหมู่บ้านไปขึ้นกับตำบลสุขสำราญ อำเภอตากฟ้า และในปี พ.ศ. 2518 ได้ตั้งตำบลที่ 5 ขึ้นโดยแบ่ง 7 หมู่บ้านของตำบลสำโรงชัย ตั้งเป็นตำบลโพธิ์ประสาท และแยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลโคกเดื่อ ตั้งเป็นตำบลวังข่อย ในปี พ.ศ. 2521 และตั้งตำบลนาขอม ในปี พ.ศ. 2531 โดยแยกพื้นที่ตำบลวังน้ำลัดมาตั้ง และตั้งตำบลลำดับสุดท้ายในปี พ.ศ. 2532 โดยแยกพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ ตั้งเป็นตำบลไพศาลี
ไฟล์:วัดไพศาลี.jpg|thumb|275x275px|วัดไพศาลี
เมืองเก่าเวสาลี

**การแบ่งเขตการปกครอง**

**การปกครองส่วนภูมิภาค**
อำเภอไพศาลีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 101 หมู่บ้าน ได้แก่

**การปกครองส่วนท้องถิ่น**
ท้องที่อำเภอไพศาลีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่- เทศบาลตำบลไพศาลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3–5, 8) และตำบลไพศาลี (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 6, 8)- องค์การบริหารส่วนตำบลโคกเดื่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ (เฉพาะหมู่ที่ 1–2, 6–7, 9 และบางส่วนของหมู่ที่ 3–5, 8)- องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงชัยทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำลัด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้ำลัดทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลตะคร้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะคร้อทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ประสาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ประสาททั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลวังข่อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังข่อยทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลนาขอม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาขอมทั้งตำบล- องค์การบริหารส่วนตำบลไพศาลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพศาลี (เฉพาะหมู่ที่ 3–4, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 6, 8)

**อ้างอิง**
ไพศาลี
ตระกูลภาษายูรัล

ตระกูลภาษายูรัล (Uralic languages, Uralian languages) เป็นตระกูลภาษาที่ประกอบด้วยภาษาประมาณ 30 ภาษา มีผู้พูดราว 20 ล้านคน ชื่อของตระกูลภาษานี้มีที่มาจากแหล่งกำเนิดของภาษา ซึ่งเชื่อกันว่ามาจากบริเวณเทือกเขายูรัล ภาษาในกลุ่มนี้ที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาฟินแลนด์ ภาษาเอสโตเนีย และภาษาฮังการี ใช้ในฟินแลนด์ เอสโตเนีย และฮังการีตามลำดับ และยังมีภาษาอื่นอีก เช่น ภาษามอร์โดวิน ภาษาโคมิ ภาษาอุดมูร์ต ภาษามอคชา ภาษามารี ภาษาเอิร์สยา ภาษาคาเรเลีย ไช้ในสาธารณรัฐโคมิ สาธารณรัฐคาเรเลีย สาธารณรัฐอุดมูร์ต สาธารณรัฐมอร์โดเวีย ฯลฯ ซึ่งเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองของรัสเซีย

**อ้างอิง ==
ลูกศร

ลูกศร อาจหมายถึง- ลูกธนู (Arrows) อาวุธชนิดหนึ่งใช้ร่วมกับ ธนู- ลูกดอก (Quarrel, Dart) อาวุธชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นไม้หรือเหล็กมีพู่ข้างท้ายสำหรับเป่ายิงสัตว์- ลูกศร (สัญลักษณ์) เครื่องหมายที่ใช้ชี้บอกทาง มีลักษณะคล้ายส่วน ปลายของลูกศร
ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง

สะพานศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นของทางศาลเจ้า
อาคารหลักภายในรั้วหิน
ศาลเจ้าฟูตาราซัง (Futarasan Jinja) เป็นศาลเจ้าชินโตในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ มักเรียกกันว่า ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง เป็นสถานที่สักการะเทพเจ้า 3 องค์ คือ โอกูนินูชิ ทาโงริฮิเมะ และอาจิซูกิตากาฮิโกเนะ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1310
ศาลเจ้าฟูตาราซังตั้งอยู่ระหว่างศาลเจ้าโทโชกับสุสานไทยูอิง มีนักท่องเที่ยวมากมายมาเยี่ยมชมสถานที่ทั้งสาม และที่วัดรินโนที่อยู่ใกล้เคียง
ศาลเจ้าแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในรายชื่อเดียวกับศาลเจ้านิกโกโทโชและวัดรินโนภายใต้ชื่อว่า "ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก" ภายในศาลเจ้าเป็นสถานที่เก็บรักษาดาบสองเล่มซึ่งจัดว่าเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น
นิกโกฟูตาราซัง
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนิกโก
ชากาซูลู

ชากาซูลู หรือสมเด็จพระราชาธิบดีชากา กาเซนซังกาโกนา (เดือนกรกฎาคม 1787 – 22 กันยายน 1828; บางครั้งสะกดว่าชาก้า) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ซึ่งในปัจจุบันคือ แอฟริกาใต้ เขาเป็นคนสร้างให้ซูลูเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร เป็นที่เกรงกลัวของชาติตะวันตกมาก มีชื่อเสียงทางด้านการเดินทางไกลด้วยการวิ่งเร็ว 50 ไมล์ และเข้าโจมตีด้วยรูปขบวนที่น่ากลัว

**อ้างอิง**

**หมายเหตุ**

**Citations**

**แหล่งที่มา**
date=n.d.
*location=Cape Town- chapter=Notices of the Cape And Southern Africa, Since The Appointment, As Governor, Of Major-Gen. Sir Geo. Napier- cite journal |first=Julian |last=Cobbing |author-link=Julian Cobbing|title=The Mfecane as Alibi: Thoughts on Dithakong and Mbolompo |url=https://archive.org/details/sim_journal-of-african-history_1988_29_3/page/n126 |journal=Journal of African History |volume=29 |issue=3 |pages=487–519 |year=1988 |doi=10.1017/S0021853700030590
*publisher=Lovedale Press- isbn=978-0-02-908910-1- doi=10.1017/S0361541300003442
*isbn=978-0-86985-904-9
*title=??- isbn=978-0-86486-421-5- isbn=978-0-307-42518-8- location=Cape Town
*isbn=978-0-85045-864-0- isbn=978-1854094216-  hdl=10593/13652   
*doi=10.2307/3559434
*isbn=978-0-435-90229-2- oclc=59939927- publisher=Northwestern University Press
*oclc=2361338- oclc=666024- isbn=978-0-582-50601-5
*isbn=978-1-317-86995-5- isbn=978-0-435-32791-0- isbn=978-1-134-22374-9- publisher=Oxford University Press- jstor=3171924- oclc=65188289

**Further reading**
 publisher=South African Military History Society  -  url = https://www.theguardian.com/world/2006/may/22/rorycarroll.mainsection - jstor=523668- pmid= 20503540- url-access=registration- url-access=registration

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 title=Shaka: Zulu chieftain-  The History of Shaka- title=Statue proposal- title="Shaka Zulu", Carpe Noctem
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ซูลู
หมวดหมู่:ซูลู
ดักลาส ดีซี-8

ดักลาส ดีซี-8 (Douglas DC-8)  เป็นเครื่องบินเจ็ทโดยสารแบบแรกของบริษัทดักลาส และ เป็นคู่แข่งกับโบอิง 707 ดีซี-8 บินครั้งแรกในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1958 และ เริ่มรับผู้โดยสารเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1959 และมีการผลิตทั้งสิ้น 556 เครื่อง

**รายละเอียด ดีซี-8**
ข้อมูลจำเพาะ- ผู้สร้าง บริษัท ดักลาส (สหรัฐอเมริกา) - ประเภท เจ็ทโดยสารพิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 3-5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 179 ที่นั่ง (ดีซี-8-50) และ 259 ที่นั่ง (ดีซี-8-63)- เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจที 3 ดี-1 แรงขับ 7,945 กิโลกรัม
หรือ เจที 3 ดี-3 แรงขับ 8,172 กิโลกรัม จำนวน 4 เครื่อง (ดีซี-8-50)- เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจที 3 ดี-7 แรงขับ 8,618 กิโลกรัม 4 เครื่อง (ดีซี-8-63)- กางปีก 43.41 เมตร (ดีซี-8-50)
** 45.26 เมตร (ดีซี-8-63)- ยาว 45.87 เมตร (ดีซี-8-50)
** 57.12 เมตร (ดีซี-8-63)- สูง 12.91 เมตร- พื้นที่ปีก 266.5 ตารางเมตร (ดีซี-8-50)
** 271.9 ตารางเมตร (ดีซี-8-63)- น้ำหนักเปล่า 60,020 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
** 69,739 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)- น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 21,092 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
** 30,719 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)- น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 147,415 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
** 158,760 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)- อัตราเร็วเดินทาง 933 กิโลเมตร/ชั่วโมง (ดีซี-8-50)- อัตราเร็วเดินทางประหยัด 842 กิโลเมตร/ชั่วโมง (ดีซี-8-63)- พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด 9,950 กิโลเมตร (ดีซี-8-50)
** 7,240 กิโลเมตร (ดีซี-8-63)

**อ้างอิง**
หมวดหมู่:เครื่องบินดักลาส
หมวดหมู่:เครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
แบนเพรสโตออริจินัล

แบนเพรสโตออริจินัล เป็นคำนิยามสำหรับตัวละคร สัตว์ประหลาด หรือยานพาหนะที่เป็นตัวละครเฉพาะของแบนเพรสโตเองที่ปรากฏตัวในวิดีโอเกมซึ่งมีเนื้อหาแบบข้ามเนื้อเรื่อง เช่น ซีรีส์ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น  ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลในยุคแรกมักรับบทเป็นตัวประกอบในเกมซีรีส์เอสดีแบทเทิล แต่ต่อมาก็ได้มีตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ เช่น ไฟเตอร์โรอาร์ซึ่งปรากฏตัวในซีรีส์เดอะเกรทแบทเทิลหลาย ๆ ภาค
โดยทั่วไปแล้วนิยามนี้จะไม่รวมถึงตัวละครในเกมของแบนเพรสโตซึ่งไม่มีตัวละครที่ติดลิขสิทธิ์ ยกเว้นแต่ซีรีส์ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน เนื่องจากตัวละครและหุ่นยนต์ส่วนใหญ่ในซีรีส์นี้จะเป็นตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลซึ่งเคยปรากฏตัวในเกมอื่นมาก่อนแล้ว
หมวดหมู่:ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
การเต้นรำ

การเต้นรำ คือการเคลื่อนไหวร่างกายและการขยับตัวไปตามจังหวะเพลง มันมีการเต้นรำที่หลากหลายรูปแบบไม่ว่าจะเป็น การเต้นรำหมู่ การเต้นแจ๊ส บัลเลต์ เต้นแท็ป บอลล์รูม ฟังก์ การเต้นเบรกแดนซ์ หรือการเต้นแบบไทยเช่นการรำวง การรำฟ้อน การเต้นรำแสดงถึงการมีความแข็งแกร่งและความอ่อนแอในจังหวะที่เป็นไปตามเพลง แสดงถึงความโรแมนติค ความเป็นสุภาพบุรุษ สุภาพสตรี และการ มีวัฒนธรรม
การเต้นรำเป็นการเคลื่อนไหวของมนุษย์ที่แสดงออกทางสังคม และจิตวิญญาณ และเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ เป็นศาสตร์คือมีกฎที่ควบคุมแน่นอน ตายตัว เป็นศิลป์คือเราแสดงตัวตนที่แท้จริง การแสดงถึงจินตนาการ การเต้นรำอาจทำเป็นกลุ่ม อย่างน้อย 2-3 คน

**ศาสตร์แห่งการเต้นรำ**
เป็นศิลปะในการสร้างท่าเต้นรำ คนที่เต้นรำเรียกว่านักเต้น คุณครูจะสอนให้นักเรียนเต้นตามที่ครูสอน มักสอนในห้องกระจกเพื่อสำรวจท่าเต้นเและจะได้เห็นตัวเองเวลาเต้น

**การเต้นรำ**
โรงเรียนสอนเต้นรำอยู่ที่กรุงปารีส เริ่มต้นในปี 1661 ตอนแรกรับแต่นักเรียนผู้ชายจนกระทั่ง ถึงปี 1681 จึงมีการรับผู้หญิงเข้าเรียน การเต้นสมัยใหม่ถูกเรียกว่าการเต้นแห่งศตวรรษที่ยี่สิบ การเต้นบอลลูมคือการเต้นสมัยใหม่ โดยเป็นการผสมผสานระหว่างความเป็นทางการกับความรื่นเริง ผู้คนมากมายมีความสุขจากการเต้น จนเขาคิดว่าเป็นการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพอย่างหนึ่ง การเต้นนั้น อาจเป็นได้ทั้ง เร็ว ช้า ใหญ่ เล้ก สูง เตี้ย หรือแม้แต่บนพื้น ฟลอร์ สำหรับโรงเรียนสอนเต้นนั้น มักคัดคนเข้าเรียน และมีการสอบคัดเลือกเพื่อที่จะได้เป็นนักเต้นมืออาชีพ

**ดูเพิ่ม**
 ศิลปะ- ศิลปกรรม- ศิลปะการแสดง (outline)- Outline of dance- Index of dance articles
*แดนเซอร์ 

**เชิงอรรถ**

**อ้างอิง**

**หนังสืออ่านเพิ่มเติม**
 Adshead-Lansdale, J. (Ed.) (1994) Dance History: An Introduction. Routledge. ISBN 0-415-09030-X.- Carter, A. (1998) The Routledge Dance Studies Reader. Routledge. ISBN 0-415-16447-8.- Charman, S. Kraus, R, G. Chapman, S. and Dixon-Stowall, B. (1990) History of the Dance in Art and Education. Pearson Education. ISBN 0-13-389362-6.- Cohen, S, J. (1992) Dance As a Theatre Art: Source Readings in Dance History from 1581 to the Present. Princeton Book Co. ISBN 0-87127-173-7.- Daly, A. (2002) Critical Gestures: Writings on Dance and Culture. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6566-0.- Dils, A. (2001) Moving History/Dancing Cultures: A Dance History Reader. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6413-3.- Miller, James, L. (1986) Measures of Wisdom: The Cosmic Dance in Classical and Christian Antiquity, University of Toronto Press. ISBN 0-8020-2553-6.

**แหล่งข้อมูลอื่น**
wstitle=Dance- Historic illustrations of dancing from 3300 B.C. to 1911 A.D. from Project Gutenberg- United States National Museum of Dance and Hall of Fame
การเต้นรำ
สนามกีฬา

ไฟล์:Raja 01.JPG|right|thumb|250px|ราชมังคลากีฬาสถาน แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย สนามกีฬากลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และเป็นสนามเหย้าของทีมฟุตบอลทีมชาติไทยด้วย
ไฟล์:Gelora Sriwijaya Stadium Tribune.jpg|right|thumb|250px|สนามกีฬาเกอโลรา-ซรีวีจายา สนามกีฬาที่ใช้แข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งที่26 ตั้งอยู่ที่ ปาเล็มบัง อินโดนีเซีย
สนามกีฬา เป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นภายในศูนย์กีฬา เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬา มีพื้นที่สำหรับการแข่งขัน และพื้นที่สำหรับผู้ชม ที่ออกแบบมาเพื่อนั่ง หรือยืน เพื่อชมการแข่งขัน

**ประวัติของสนามกีฬา**
คำว่าสนามกีฬาในภาษาอังกฤษ คือ Stadium มาจากภาษากรีก คือ  "stadion" (στάδιον) แปลว่า สถานที่ที่มีคนยืนอยู่  สนามกีฬาเก่าแก่ที่เป็นรู้จักกันดีคือ สนามโอลิมเปีย  ที่ประเทศ กรีซ  และสนาม โคลอสเซี่ยม ที่ประเทศโรม , อิตาลี

**สนามกีฬาสมัยใหม่**

**รูปแบบ**

**การออกแบบ**

**อัฒจันทร์**

**ดูเพิ่ม**
 รายชื่อสนามกีฬาเรียงตามความจุ- สนามฟุตบอล- ศูนย์กีฬา

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 สนามกีฬา
รายชื่อสนามฟุตบอลเรียงตามความจุ

รายชื่อสนามกีฬาฟุตบอลเรียงตามความจุ นับตามจำนวนเก้าอี้ ตามข้อกำหนดฟีฟ่าขั้นต่ำ 40,000 ที่นั่ง ที่สามารถจัดการแข่งขันรายการระดับฟุตบอลโลกได้ จำนวนรายชื่อดังกล่าวมีทั้งสนามกีฬาแห่งชาติ และสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอล ส่วนใหญ่จะเป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์และสนามฟุตบอล

**รายชื่อ**

**แหล่งข้อมูลอื่น**
  Football Temples of the world  Football.Avxth.com date=2019-12-15   รวมทีมฟุตบอล date=2019-12-15 
หมวดหมู่:สนามฟุตบอล
พระคันธารราษฎร์

พระคันธารราษฎร์ หรือ พระขอฝน เป็นพระพุทธรูปสำคัญของประเทศองค์หนึ่ง เดิมประดิษฐาน ณ หอพระคันธารราษฎร์ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต

**ประวัติ**
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้หล่อขึ้นเมื่อปีเถาะ เบญจศก จ.ศ. 1145 (พ.ศ. 2326) มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ขวายกเสมอพระอุระในท่ากวัก พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลาเป็นกิริยารับน้ำ ลักษณะพระพักตร์ค่อนข้างกลม พระขนงโก่ง พระเนตรเหลือบต่ำโดยลงยาสีเหมือนจริง พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์บางเรียว พระกรรณยาว เกือบจดพระอังสา ขมวดพระเกศาทำเป็นรูปก้นหอยเรียงตลอดถึงพระเมาลี พระรัศมีทำเป็นรูปดอกบัวตูม ครองจีวรห่มเฉียง เปิดพระอังสาขวามีริ้วผ้าที่ด้านหน้าองค์พระพุทธรูป รองรับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงายและฐานสิงห์ ลักษณะทั้งหมด เป็นพระราชดำริที่โปรดให้ถ่ายแบบ มาจากพระพุทธรูปในสมัยโบราณ เดิมเป็นพระพุทธรูปสำริดลงรักปิดทอง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้กะไหล่ทอง และติดเพชรเม็ดใหญ่เป็นพระอุณาโลมที่พระนลาฏ ปัจจุบันไม่มีเพชรที่พระนลาฏ

พระคันธารราษฎร์นี้ เดิมคงประดิษฐานในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้บูรณปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม และสร้างปูชนียสถานเพิ่มเติม ได้สร้างหอพระคันธารราษฎร์ ขึ้นที่มุมระเบียงด้านหน้าพระอุโบสถ เป็นอาคารขนาดเล็กยอดปรางค์ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป และเทวรูปสำคัญที่ใช้ในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ เรียกนามอาคารตามนามพระพุทธรูปว่า “หอพระคันธารราษฎร์”

**ประเพณีและพิธีการ**
พระคันธารราษฎร์ เป็นพระพุทธรูปที่ใช้ตั้งเป็นประธานในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ และพืชมงคล ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 จนปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2560 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระคันธารราษฎร์ จากพระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ไปในพิธีบำเพ็ญพระราชกุศลอุทิศถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช และพิธีเจริญพระพุทธมนต์ถวายพระพรชัยมงคลถวายพระราชกุศลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหาคม 2560 ณ พระลานพระราชวังดุสิต

**การขึ้นทะเบียน**
 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศเป็นพระพุทธรูปสำคัญ ตามบัญชีแนบท้าย ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ ว่าด้วยการก่อสร้างอนุสาวรีย์แห่งชาติ และการจำลองพระพุทธรูปสำคัญ พ.ศ. 2520

**อ้างอิง**
คันธารราษฎร์
คันธารราษฏร์
คันธารราษฏร์
วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร

ไฟล์:Jingangjing.jpg|thumb|300px|พระสุภูติกราบทูลอาราธนาพระโคตมพุทธเจ้าแสดงวัชรปรัชญาปารมิตาสูตร ภาพจากม้วนหนังสือวัชรปรัชญาปารมิตาสูตรที่พบในถ้ำผาม่อเกา ประเทศจีน 
วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร (Diamond Sutra) เป็นชื่อพระสูตรสำคัญหมวดปรัชญาปารมิตาของพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน เชื่อกันว่าพระสูตรหมวดปรัชญาปารมิตานี้เป็นพระสูตรมหายานรุ่นแรก ๆ ที่เกิดขึ้น  
เนื้อหาสาระสำคัญเป็นเรื่องราวการเทศนาสั่งสอนของพระพุทธเจ้ากับพระสุภูติซึ่งเป็นพระอรหันตสาวก  ที่พระเชตวันมหาวิหาร  ว่าด้วยการบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์  จะต้องกระทำด้วยความไม่ยึดมั่นถือมั่นในสรรพสิ่งทั้งปวง  เป็นการอรรถาธิบายถึงหลักศูนยตา  ความว่างเปล่าปราศจากแก่นสารของอัตตาตัวตนและสรรพสิ่งทั้งปวง  แม้ธรรมะและพระนิพพานก็มีสภาวะเป็นศูนยตาด้วยเช่นเดียวกัน  สรรพสิ่งเป็นแต่เพียงสักว่าชื่อเรียกสมมติขึ้นกล่าวขาน  หาได้มีแก่นสารแท้จริงอย่างใดไม่  เพราะสิ่งทั้งปวงอาศัยเหตุปัจจัยประชุมพร้อมกันเป็นแดนเกิด หาได้ดำรงอยู่ด้วยตัวของมันเอง  เช่นนี้สิ่งทั้งปวงจึงเป็นมายา  พระโพธิสัตว์เมื่อบำเพ็ญบารมีพึงมองเห็นสรรพสิ่งในลักษณะเช่นนี้  เพื่อมิให้ยึดติดในมายาของโลก  ท้ายที่สุด  พระพุทธองค์ได้สรุปว่าผู้เห็นภัยในวัฏสงสารพึงยังจิตมิให้บังเกิดความยึดมั่นผูกพันในสรรพสิ่งทั้งปวง  เพราะสังขตธรรมนั้นอุปมาดั่งภาพมายา  ดั่งเงา  ดั่งความฝัน  ดั่งฟองในน้ำ  และดั่งสายฟ้าแลบ  เกิดจากการอิงอาศัยไม่มีสิ่งใดเป็นแก่นสารจีรังยั่งยืน  
แนวคิดเรื่องศูนยตานี้ได้พัฒนาต่อไปโดยท่านคุรุนาคารชุนแห่งนิกายมาธยมิกะ  จนกลายเป็นความคิดหลักทางพุทธปรัชญาที่ลึกล้ำและโดดเด่นในโลกจนทุกวันนี้  พระสูตรนี้มีแปลเป็นภาษาไทยโดย เสถียร โพธินันทะ

**ชื่อพระสูตร**
วัชรปรัชญาปารมิตาสูตรมีชื่อเต็มในภาษาสันสกฤตว่า วัชรัจเฉทิกาปรัชญาปารมิตาสูตร (वज्रच्छेदिका प्रज्ञापारमितासूत्र; Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra; วชฺรจฺเฉทิกา ปฺรชฺญาปารมิตาสูตฺร) หมายถึงพระสูตรว่าด้วยปัญญาญาณอันสมบูรณ์ประดุจเพชรที่จะตัดภาพมายา  คืออวิชชาและอุปาทานอันเป็นเครื่องกีดขวางมิให้บุคคลบรรลุถึงความรู้แจ้ง ในภาษาอังกฤษเรียกทั่วไปโดยย่อว่า "Diamond Sūtra" (พระสูตรเพชร) หรือ "Vajra Sūtra" (วัชรสูตร) ส่วนชื่อพระสูตรในภาษาอื่นมีดังนี้
*จีน: 金剛般若波羅蜜多經, jīngāng bōrěbōluómìduō jīng, เรียกโดยย่อว่า 金剛經, jīngāng jīng
*金剛般若波羅蜜多経, kongou hannyaharamita kyou (คงโง ฮันเนียฮะระมิตะ เคียว), เรียกโดยย่อว่า 金剛経, kongou kyou (คงโงเคียว)
*금강반야바라밀경, geumgang banyabaramil gyeong, เรียกโดยย่อว่า 금강경, geumgang gyeong
*Kim cương bát-nhã-ba-la-mật-đa kinh เรียกโดยย่อว่า Kim cương kinh 
*ทิเบต: ’phags pa shes rab kyi pha rol tu phyin pa rdo rje gcod pa zhes bya ba theg pa chen po’i mdo

**แหล่งข้อมูลอื่น**
 Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra: English Translation, Lapis Lazuli Texts- Diamond Sutra: English Translation date=2008-12-01 , by A. F. Price and Wong Mou-Lam- The Diamond of Perfect Wisdom Sutra: English Translation date=2015-04-30 , by Chung Tai Translation Committee- Romanized Sanskrit date=2010-06-13  and  Devanagari date=2010-06-13  of the Diamond Sutra in the Digital Sanskrit Buddhist Canon.
หมวดหมู่:พระสูตรในพระไตรปิฎกมหายาน
ปูยี

ปูยี อาจหมายถึง- จักรพรรดิผู่อี๋ (อ่านผิดในภาษาอังกฤษ Puyi เป็นปูยี)- ปู้อี เป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่ใช้ภาษาตระกูลขร้า-ไท