EMILY DICKINSON:600 ΠΟΙΗΜΑΤΑ 
 Μετάφραση Τάκη Μητσακάκη 

 ΕΚΔΟΣΗ ΠάΝ-ΘΕοΝ με ΠαΝ-ΘέΑ ΑΘΗΝΑ 2011 
 .................................................................................................... 
 Copyright: Τάκης Μητσακάκης, Λεπενιώτη 6, 105.54 Αθήνα. Τηλ. 211/1832885 
 Η αναδημοσίευση ολόκληρου ή μέρους των κειμένων επιτρέπεται με το μοναδικό όρο αναφοράς στο συγγραφέα και στον εκδότη. 
 .....................................................................................................Η μετάφραση των ποιημάτων έγινε από την έκδοση του 1993 «THE COLLECTED POEMS OF EMILY DICKINSON BOOKS» του οίκου Barnes and Noble, που είχε βασιστεί στην έκδοση του 1924 «THE COMPLETE POEMS OF EMILY DICKINSON” 
 ..................................................................................................... 

 ΤΟΥ ΙΔΙΟΣΥΓΓΡΑΦΕΑ! 
 Α.      ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ  
 1. 	 ΜΕΤΑΒΑΣΗ (1962) 
 2. 	 ΕΚΤΟΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ (1976) 
 3. 	 ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ (1980) 
 4. 	 ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΑΝΕΜΩΝΕΣ, Η ΓΟΡΓΟΝΑ, Η ΝΕΦΕΛΗ ΚΑΙ Ο ΙΠΠΟΚΑΜΠΟΣ (1988) 
 5. 	 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΕΟΤΕΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ (1988) 
 Β.      ΔΙΑΦΟΡΑ 
 1. 	 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΣΗΤΕΙΑΣ (1966) 
 2. 	 ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΚΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥΣ (RILKEN 1995) 
 Γ.      ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ 
 1. 	 Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ 
 Δ.      ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ & FACEBOOK 
 1. 	 MITSAKAKIS. GR 
 2. 	 ΠΟΙΗΣΗ ΕΝ ΕΥΡΕΊΑ ΕΝΟΙΑ 
 3. 	 ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ: ΤΑΚΗΣ ΜΗΤΣΑΚΑΚΗΣ 

 ..................................................................................................... 
 Στον αγαπημένο φίλο μου Βαγγέλη Ανδρεαδάκη και στις τρεις Πηνελόπεςτην κόρη μου, την ανεψιά μου και τη φίλη μου γιατρό, ποιήτρια, ζωγράφο και έντιμη πολιτικό Πηνελόπη Ντουντουλάκη 
 ..................................................................................................... 

 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ                                                    
 1. 	 ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΝΕΨΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ MARTHA DICKINSON BIANCHI 
 2. 	 ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: ΖΩΗ 
 3. 	 ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΦΥΣΗ 
 4. 	 ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: ΑΓΑΠΗ 
 5. 	 ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ: ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ 
 6. 	 ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΥΝΗΓΟΣ 

 ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΝΕΨΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ MARTHA DICKINSON BIANCHI  
 Ζητώντας την επιείκεια του αναγνώστη, εξομολογούμαι ότι, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ήρθα σε επαφή με την ποίηση της Έμιλυ Ντίκινσον, μόλις πέρυσι, μέσω μιας έκδοσης του οίκου ΚΡΩΠΙΑ, σε μετάφραση Κώστα Ιωάννου. Η επόμενη επαφή με την ίδια ποίηση ήταν ένα βιβλίο που αγόρασα από ένα βιβλιοπωλείο «δεύτερο χέρι» στο Τορόντο και, καθώς ξυπνούσα πολύ πρωί και όλοι γύρω μου κοιμόντουσαν (ακόμη και οι χαριτωμένοι σκίουροι), άρχισα να αποτολμώ μια ελεύθερη απόδοση κάποιων στίχων της, όχι τόσο για να επιδείξω, στον εαυτό μου έστω, τη μεταφραστική μου δεινότητα, αλλά για να αντιπαραβάλλω τη γεμάτη αντιφάσεις ποίηση της Ντίκινσον με την, επίσης γεμάτη αντιφάσεις ποίηση της συντρόφου μου Ελένης Ανδριανού. Ξανάνοιξα το βιβλίο στην  Κρήτη και ομολογώ ότι ήταν τόση η γοητεία του, που δε μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν τέλειωνα τη βασανιστική μετάφραση κάποιου ποιήματος που είχα, στην τύχη, επιλέξει. Και λέω «βασανιστική, για τρείς κυρίως λόγους:  
 Πρώτο, γιατί τα Αγγλικά μου είναι μάλλον μέτρια και ανεπαρκή για ένα τόσο τολμηρό εγχείρημα. Δεύτερο, γιατί η γλώσσα της πολύ μορφωμένης Ντίκινσον είναι κάτι σαν την ξεχασμένη και υποτιμημένη δική μας καθαρεύουσα. Τρίτο και ίσως κυριότερο, γιατί ο τρόπος που η ποιήτρια «πλέκει» τους στίχους της, είναι πολύπλοκος και, συχνά, εκνευριστικά «ανάποδος».  
 Ωστόσο, τόλμησα. Και όχι μόνο προσπαθώντας να αποδώσω, όσο γινόταν πιο πιστά, το πνεύμα κάθε ποιήματος, αλλά φιλοδοξώντας να κρατήσω, ή ακόμη και να «βελτιώσω», τη μουσικότητά του.  
 Και τώρα, λίγα λόγια για την ποίηση της Ντίκινσον από την ανεψιάς της ποιήτριας Martha Dickinson: «..Πολλά από τα ποιήματά της έχουν δημοσευθεί σε ανθολογίες, επιλογές, σχολικά βιβλία για απαγγελία, και ολονένα βρίσκουν τους εκλεκτούς και έχουν θαυμάσια ερμηνευθεί από την επέκταση εκείνων των ζωών που έχουν συλλάβει, πάνω από την ισχύ της φυσικής, βαθιάς προαισθησής τους των θαυμάτων της καθημερινής Ζωής, Αγάπης και Θανάτου. 
 Η ίδια ήταν με το μέρος της ζωής που είναι πάγια νεανική και πάντα μαγική. Έγραψε γι΄αυτήν καθώς μεγάλωνε για να τη γνωρίσει, βήμα-βήμα, ανακάλυψη με ανακάλυψη, αλήθεια με αλήθεια, μέχρι τη στιγμή που, απλώς, έγινε αιωνιότητα. ήταν υπέροχα ανακαλύπτουσα, καθώς κυνηγούσε πρόθυμα το νόημα των πάντων, αυτού του παράξενου κόσμου,  
 στον οποίο, με έκπληξη, έβρισκε τον εαυτό της.... Έζησε με το Θεό, στον  
 οποίο δεν πιστεύουμε πια, και εμπιστεύθηκε μιαν αθανασία που εμείς δε  
 συντηρούμε πια σ’ αυτόν τον γεμάτο εμπιστοσύνη αιώνα, όπου το  
 καθήκον ήταν πάνω από την Απόλαυση, πριν ο Πουριτανισμός γίνει  
 Υποκρισία....Ποτέ δεν εμπιστεύθηκε σοβαρά με ψέμα, και ποτέ δε χρ