SRBIN ZA PETAMA ATILI HUNSKOM 

  

           Da li je Slavko Ćelap, stanovnik male Srpske provincije Titel, posle 30 godina istraživanja, uspeo da uđe u trag Atili Hunskom, da pronađe njegov grob i njegovo zakopano blago, reći će Vam priča koju smo saznali od njega i njegovih najbližih saradnika. 

           Mnogo godina pre, nego što je iko, ikada, mogao i da pomisli da će se roditi Atila Hunski, rodilo se Hrišćanstvo. Zabranjena vera zbog koje je jedan čovek razapet na krst, a mnogo njegovih sledbenika izgubilo svoje živote na najsuroviji mogući način. 
           U Panonskoj niziji, sa druge strane utvrđene granice Rimskog carstva, poznatijoj kao Limes, nalazi se Titelski breg. Titelski breg i njegova geografska okolina nikada se nisu nalazili u okvirima Rimske imperije. Rimljani su na Titelskoj visoravni, uglavnom, gradili mala utvrđenja, koja su koristili njeni izviđači.  
 U najvećem broju slučajeva vojnike, koji su obaveštavali rimske vlasti, smeštene u Sirmjumu, o kretanju i pregrupisavanju varvarskh plemena i naroda, čekala je kolektivna smrt. Ne retko su i sami rimski vladari slali svoje vojne formacije da pobiju vojnike koji su služili Rimskoj impeirji. 

           Rimljani su, još od vremena Poncija Pilata, slali svoje vojnike, za koje su sumnjali da su Hrišćani, u bitke iz kojih nisu imali šanse da se vrate živi. Danas to nazivaju Kolaterarnom štetom. Jedna od javnih tajni, koje su kolale između zidina Sirmijuma, bila je i tajna o žrtvovanju hrišćana i ubajanju dve muve jednim udarcem ( UNO SALTU DUOS APROS CAPERE). U isto vreme su branili svoje granice i čuvali višeboštvo. 

           Hrišćani su stotinama godina, svesni da su žrtvovani samo zbog svoje vere, gradili Katakombe (podzemna hrišćanska groblja). Zaštićeni od rimljanskh podozrivih očiju. Vojnici-hrišćani su nesmetano gradili svoja podzemna groblja čak i na nekoliko spratova i nekolko desetina nivoa. Sagradili su podzemnu bogomlju, a ispod nje i mitsku riznicu, popunjavanu, stotinama godina, sa najvećim hrišćanskim relikvijama. U katakombama sakrivenom, ispod hiljada i hiljada kubika žute Panonske gline, utočište je našao i čuveni mač još čuvenijeg Rimskog cara, Konstantina velikog. Već trećeg dana od Konstantinove smrti mač je stigao na svoje poslednje utočište. Za postojanje hrišćanske katakombe ukopane u Titelski breg, saznalo se tek nakon što je Konstantin veliki proglasio hrišćanstvo primarnom verom Rimske imperije. Do tada se njeno postojanje pominjalo samo u tajnim hrišćanskim zajednicama. ( Po legendi, mač Konstantina velikog je napravljen od klinova i okova, sa kojima je Isus Hrist bio okovan i zakovan za krst. 

           Pet najvećih fruškogorskih mučenika, Klaudije, Kastorije, Simpronijan, Nikostrat i Simplicije, hrišćanski- klesari, koje je Rimski car Dioklecijan osudio na smrt, tako što su u olovnim sanducima, živi, bačeni u Dunav, tajno su u toku noći izvađeni iz reke i sahranjeni u katakombama na Titelskm bregu. 
 Konstantinovim ediktom, poznatijim kao Milanski edikt, obelodanjene su mnoge hrišćanske tajne, ali su tokom nadolazećih burnih vekova ponovo potonule u zabrav… 
           ( U noći, nakon pogubljenja nesretnih klesara, okupilo se, nas, dvadeset hrišćana. Bili su to sve mladi i jaki ljudi. Izvadili smo olovne kovčege iz reke, a potom smo ih iz malih čamaca prebacili u jedan veći, sa kojim smo veslajući stigli do platoa. Veslali smo skoro do svanuća, sreća je da smo plovili niz vodu, pa nam je i sama reka pomagala u našoj nameri da kovčege sa našom braćom prebacimo do močvare, kroz koju je prolazla druga velika reka, a potom i do našeg skrivenog groblja ukopanog u padine platoa. Tek trećeg dana smo ponovo bili kod kuće.)ATILA, PRAVOSLAVNI HRIŠĆANIN 

           Dolazak Huna na same granice Rimskog carstva otvorio je jedno veoma zamršeno i tajnovito poglavlje ljudske istorije, a posebno hrišćanstva. 

           Potrudiću se da se u primarnom delu priče fokusiram, isključivo, na Atilu Hunskog, a u sekundarnom na Hune u celini. 

            Priča o Atili započinje 402-ge ili 403 godine, njegovim rođenjem. U životnom dobu, između detinjstva i rane mladosti Atila je poslat na Honorijev dvor, te je svoje mladalačke godine i godine stasavanja u mladog čoveka proveo u raskošnosti Rimske imperije. Po dolasku je bio nepristupačan i buntovan, ali se kasnije prilagodio rimskom načinu života, primivši i hrišćanstvo kao svoju primarnu veru.  
 Posebno interesantno je to da je i sam Vatikan, svojim manevrima i fingiranjem istorije, vešto prikrio dokumentaciju o Atili kao hrišćaninu.  
            Opšte poznata priča iz petog veka, da Atila nije osvojio i spalio Rim zbog nesposobnosti svoje voske, već zbog svog hrišćanskog opredelnja i da je ubijen zbog religije, a ne, isključivo plemenske prevlasti, će još dugo biti predmet polemike i rasprava, jer su ove