Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Ομέρ Ασάν

Ο Ομέρ Ασάν ("Ömer Asan", 28 Μαΐου 1961) είναι Τούρκος λαογράφος και φωτογράφος με ποντιακή καταγωγή.
2 Μαρτίου

1 Μαρτίου | 2 Μαρτίου | 3 Μαρτίου
H 2α Μαρτίου είναι η 61η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (62η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 304 ημέρες.
1 Μαρτίου

28 Φεβρουαρίου | "29 Φεβρουαρίου" | 1 Μαρτίου | 2 Μαρτίου

H 1η Μαρτίου είναι η 60ή ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (61η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 305 ημέρες.
Καρία

Κάριος στρατιώτης στην υπηρεσία του [[Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία|στρατού των Αχαιμενιδών]], λεπτομέρεια από τον τάφο του [[Ξέρξης Α΄ της Περσίας|Ξέρξη Α΄]].
Η Καρία ή Καρική είναι Ιστορική περιοχή που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Τα εδάφη της είναι κατανεμημένα μεταξύ της Επαρχίας Μούγλων και της Επαρχίας Ντενιζλί στην σημερινή Τουρκία. Συνορεύει στα βόρεια με την Ιωνία και τη Λυδία, στα ανατολικά με τη Φρυγία και στα νότια με τη Λυκία. Ένα τμήμα των παραλίων της αποικίστηκε από Δωριείς κατά τον Α΄ ελληνικό αποικισμό και ονομάστηκε εξ αυτών Δωρίδα ("Δωρίς η εν Ασία"). Ο Ηρόδοτος υποστήριζε ότι ήταν Μινωικής καταγωγής. 

Οι Κάρες ισχυρίζονταν ότι κατάγονται από τις ανατολικές ηπειρωτικές περιοχές, είχαν κύρια ασχολία την ναυτιλία και ήταν συγγενείς με τους Λυδούς και τους Μυσούς. Οι Κάρες μιλούσαν πραγματικά μία μορφή Ανατολίτικης γλώσσας αλλά αυτό δεν συνεπάγεται Ανατολίτικη καταγωγή επειδή οι Ανατολίτικες γλώσσες ήταν ευρύτατα διαδεδομένες στην περιοχή. Οι Κάρες σχετίζονται περισσότερο με τους Λέλεγες που ζούσαν παλιότερα στην ίδια περιοχή και είχαν παρόμοια έθιμα, πιθανότατα ήταν απόγονοι τους.
Κάρες

Οι Κάρες ήταν αρχαιότατος λαός στην Μικρά Ασία, που κατοικούσε ΝΔ της Ιωνίας, στην Καρία. Γείτονες λαοί τους ήταν οι Πελασγοί, οι Καυκάνοι, και οι Λέλεγες. Οι Κάρες κατοικούσαν κυρίως στη απόκρημνη Μυκάλη, την Μίλητο και την κοιλάδα του ποταμού Μαιάνδρου. Ο Ηρόδοτος τους ταυτίζει με τους Λέλεγες θεωρώντας ότι αυτό ήταν το προηγούμενο όνομά τους πριν μετοικήσουν από το Αιγαίο Πέλαγος στην Καρία. Οι εγχώριες όμως παραδόσεις δείχνουν ότι είναι αυτόχθονες συγγενείς με τους Μυσούς, Λυδούς και μετείχαν στη λατρεία του «Καρίου Διός» στα Μύλασσα. 

Ο Στράβων αναφέρει ότι είναι τόσο αναμεμειγμένοι με τους Λέλεγες ώστε συχνά συγχέονται μεταξύ τους. Σύμφωνα με πιο πρόσφατα πορίσματα επιστημονικών ερευνών οι Κάρες θεωρείται θρακική φυλή ή Πελασγική (προελληνική), κατά μία άποψη ή κατ΄ άλλους έχουν κοινή καταγωγή με τους Κρήτες και τους κατοίκους της Λυκίας. Η δεύτερη άποψη στηρίζεται από τις καταλήξεις των πόλεων και τοπωνυμιών σε –σος, -νδα, (όπως Κνωσσός, Αλικαρνασσός, Λυρνησσός, Τυλισσός κ.ά.) και στη λατρεία κοινών θεών όπως του Διός και της Αρτέμιδας.
Δημήτρης Κατσικόπουλος

-->

Ο Δημήτρης Κατσικόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός, εκλεγμένος πολλές φορές βουλευτής και νομάρχης.

Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1960 και ήταν γιος του Αθανάσιου Κατσικόπουλου και της Μαρίας Μπράτσικα. Θείος του ήταν ο βουλευτής Τάκης Κατσικόπουλος. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και ιδιώτευσε στην Πάτρα. 

Είναι μέλος του Εθνικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ το 1989. Επανεξελέγη το 1990, το 1993 και το 1996. Το 2002 εξελέγη νομάρχης Αχαΐας και επανεξελέγη το 2006. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2010 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί στις δημοτικές εκλογές το Νοέμβρη του 2010. Στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2014 απέτυχε να εκλεγεί δήμαρχος Καλαβρύτων.

Είναι παντρεμένος δεύτερη φορά με την Ευτυχία Χριστοδουλοπούλου όπου έχει μαζί της έναν γιο και από τον πρώτο του γάμο έχει δύο κόρες.
Όμπερχαουζεν

Το Όμπερχαουζεν (γερμανικά: Oberhausen ) είναι πόλη της Γερμανίας, η οποία βρίσκεται στο δυτικό μέρος της κοιλάδας του Ρουρ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Ντίσελντορφ.
Τούνεσι και Μπαρμπαριά

Η φράση Τούνεσι και Μπαρμπαριά είναι ελληνική λαϊκή ονοματοδοσία (παραφθορά) των ακτών της Τυνησίας και Αλγερίας, προερχόμενη κυρίως από τους αλιείς. Το μεν όνομα «τούνεσι» αφορά την Τυνησία εκ της αραβικής προφοράς «Τούνες» ή «Τούνις», το δε «Μπαρμπαριά» εκ του ονόματος των κατοίκων της Αλγερίας των Βερβέρων (ή Μπερμπέρων). 

Πρόκειται για κατάρα και σημαίνει να σε κλέψουν πειρατές από την Τυνησία ή από την Μπαρμπαριά. Σε αντίστροφη σειρά, η φρασεολογία «Μπαρμπαριά και Τούνεσι» απαντιέται στην ελληνική και ως αντιβρισιά, αν ληφθεί έτσι, από τον καλούμενο ως «Μπάρμπα» ή «ρε μπάρμπα».

Κατηγορία:Εκφράσεις
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τυνησίας
Έσσεν

Το Έσσεν (γερμ. "Essen") είναι μια γερμανική πόλη στο κέντρο της κοιλάδας του Ρουρ του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Με 583.381 κατοίκους καταλαμβάνει την τέταρτη θέση σε πληθυσμό εντός του κρατιδίου. Αντιπροσωπεύοντας ολόκληρη την κοιλάδα του Ρουρ, η πόλη του Έσσεν ανακηρύχθηκε πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010.

Η πόλη ανήκε παλαιότερα στα σημαντικότερα κέντρα βιομηχανίας μεταλλευμάτων της Γερμανίας και εξακολουθεί και σήμερα να διατηρεί τον βιομηχανικό της χαρακτήρα, έχοντας όμως αναπτύξει παράλληλα και ισχυρό τομέα υπηρεσιών. Από το 1958 η πόλη αποτελεί έδρα επισκόπου της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και από το 1972 είναι πανεπιστημιούπολη. Το 2003 το πανεπιστήμιο του Έσσεν ενώθηκε με το πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ ("Πανεπιστήμιο Ντούισμπουργκ-Έσσεν"). Αξιόλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Μουσείο Φόλκβανγκ με την πλούσια πινακοθήκη του.
Μύγδονες

Οι Μύγδονες ή Μυγδόνες ήταν αρχαίος λαός της Μακεδονίας, που κατοικούσε στην περιοχή της Μυγδονίας νοτιοδυτικα της Βισαλτίας που αντιστοιχεί σήμερα στο γεωγραφικό χώρο του νομού Θεσσαλονίκης, με ένα μικρό τμήμα του νομού Χαλκιδικής και ένα άλλο μικρό τμήμα του νομού Κιλκίς μέχρι τα σύνορα της ΠΓΔΜ. Κυρότερες πόλεις ήταν η Θέρμη, η Σκοτούσα, η Αρεθούσα, η Απολλωνία, η Λήτη η Χαλάστρη και η Σίνδος.

Γενάρχης των Μυγδόνων θεωρούνταν ο Μύγδων γιος του θεού Άρη και της νύμφης Καλλιόπης και αδελφός του Ηδωνού.

Η χώρα τους καταλήφθηκε από την πρώτη δυναστεία των Τημενιδών Βασιλέων της Μακεδονίας και αποτέλεσε επαρχία του Μακεδονικού βασιλείου.

Μύγδονες υπήρχαν επίσης στην Μικρά Ασία, στην ασιατική Μυγδονία, στη Βιθυνία, στη Πέργαμο, στη κοιλάδα του Έρμου, στην Μεσοποταμία και αλλού.
Αργύρης Μπότσης

Ο Αργύρης Μπότσης του Βασιλείου (1914- 14 Ιουλίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομάρχης.

Γεννήθηκε στο Βελημάχιο Γορτυνίας το 1914 και η μητέρα του ήταν από τη Ζάκυνθο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών..
Ξεκίνησε τη θητεία του ως Νομάρχης από τη Ροδόπη (1946-47) και εν συνεχεία έγινε Νομάρχης Κιλκίς (1947-48) , Ζακύνθου (1948-49), Αργολιδοκορινθίας (1949) και Ευβοίας (1949).
Διετέλεσε Νομάρχης Αργολίδας από το 1954 έως το 1955 και Νομάρχης Αχαΐας από τον Μάιο του 1955 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1963. Το 1964 ήταν νομάρχης Αττικής. Μετά τη Μεταπολίτευση διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών.
Σταματίνα Κανελλοπούλου

Η Σταματίνα Κανελλοπούλου ήταν εργάτρια που δολοφονήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε ηλικία 21 ετών. Ξυλοκοπήθηκε βάναυσα έξω απ' το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», όταν η πορεία επιχείρησε να σπάσει την απαγόρευση της αστυνομίας και να κινηθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κάτι που προκάλεσε επέμβαση των ΜΑΤ. Χτυπήθηκε στο κεφάλι και στο σώμα και σύμφωνα με το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης έφερε 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Εξέπνευσε τελικά στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο.
Ηπιόνη

Στην ελληνική μυθολογία η Ηπιόνη ήταν συντρόφισσα ταυτόχρονα και σύζυγος του Ασκληπιού, του αρχαίου θεού της Ιατρικής. Επομένως ήταν η μητέρα των θυγατέρων του, οι οποίες είχαν τα ονόματα Ιασώ, Αίγλη, Πανάκεια, Υγιεία και Ακεσώ. Η Ηπιόνη ήταν δευτερεύουσα θεότητα παρά τον Ασκληπιό. Αναφέρεται ότι άγαλμα της Ηπιόνης υπήρχε στην Επίδαυρο, δίπλα στο άγαλμα του Ασκληπιού. Η Ηπιόνη θεωρείται από μερικούς ως κόρη του Μέροπα, σημαντικού μυθικού βασιλιά της νήσου Κω.
Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος

O Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος (20 Αυγούστου 1919 - 10 Νοεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος, υπουργός, διορισμένος πρωθυπουργός της Ελλάδας από το δικτατορικό καθεστώς του Ιωαννίδη το 1973-1974.

Γεννήθηκε στο Ψάρι Τριφυλίας και σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Σικάγου. Έγινε Υπουργός Οικονομικών (1967-71) στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967 και Εσωτερικών (1971-73) επί δικτατορίας (Κυβέρνηση Γεώργιου Παπαδόπουλου 1967). Όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Μαρκεζίνης ανατράπηκαν από το πραξικόπημα Ιωαννίδη τον Νοέμβριο 1973, διορίστηκε από τη νέα Χούντα του Ιωαννίδη Πρωθυπουργός και Υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού και Υπουργός Οικονομικών, μέχρι τη Μεταπολίτευση (1974), σχηματίζοντας την Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 81 ετών, στις 10 Νοεμβρίου 2000, στην Αθήνα. Από το 1974, είχε εξαφανιστεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
Το καφέ της Χαράς

Το καφέ της Χαράς είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής - αισθηματικής τηλεοπτικής σειράς που προβάλλεται από τον ΑΝΤ1. Οι τρεις πρώτες σεζόν της σειράς προβλήθηκαν από το 2003 έως το 2006. Η τέταρτη σεζόν προβλήθηκε από τις 31 Δεκεμβρίου 2019 έως τις 11 Δεκεμβρίου 2020, ενώ η πέμπτη και τελευταία σεζόν προβλήθηκε από τις 15 Ιανουαρίου 2021 έως τις 6 Μαΐου 2021. 

Σκηνοθέτες της σειράς είναι ο Κώστας Λυχναράς (1η σεζόν) και ο Τάκης Μιχαήλ (2η έως 5η σεζόν) και το σενάριο συνυπογράφουν ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά. 

"Το καφέ της Χαράς" θεωρείται μια από τις γνωστότερες ελληνικές σειρές που δημιουργήθηκαν ποτέ, ενώ λόγω των διαρκών επαναλήψεων για πολλά χρόνια, η σειρά έχει θεωρηθεί καλτ.
Ιάκωβος Κουμής

Ο Ιάκωβος Κουμής (Σωτήρα Αμμοχώστου, 1956 - Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 1980) ήταν Κύπριος φοιτητής της Νομικής που έπεσε θύμα άγριας επίθεσης από τα ΜΑΤ στις 16 Νοεμβρίου του 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας για τον εορτασμό της επετείου της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η οποία οδήγησε στο θάνατό του. Σύμφωνα με μάρτυρες, ο Κουμής χτυπήθηκε πισώπλατα ενώ καθόταν σε καφενείο της περιοχής του Συντάγματος. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και απεβίωσε μια εβδομάδα αργότερα στις 23 Νοεμβρίου. Ο Ιταλός ιατροδικαστής Ντουράντε περιέγραψε ως αιτία θανάτου ένα καίριο πλήγμα αποκοπής του εγκεφάλου.

Εκείνη τη χρονιά η κυβέρνηση του Ράλλη είχε απαγορεύσει να φτάσει η πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία και υποχρέωνε τους διαδηλωτές να διαλυθούν στο ύψος του Συντάγματος. Όταν μέρος της πορείας προσπάθησε να φτάσει στην πρεσβεία, η αστυνομία επιτέθηκε με πρωτοφανή βιαιότητα εναντίον των διαδηλωτών. Την ίδια μέρα με τον Ιάκωβο Κουμή δολοφονήθηκε από χτυπήματα με γκλομπ και η 20χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου ενώ η αστυνομική καταστολή της πορείας άφησε πίσω και αρκετούς τραυματίες.Για τους θανάτους διατάχτηκε ΕΔΕ που δεν κατέληξε σε κάποιο αποτέλεσμα. Οι οικογένειες των νεκρών κατέθεσαν μηνύσεις αλλά κανένας από τους δολοφόνους τους δεν βρέθηκε ποτέ. 

Στη συζήτηση που έγινε σχετικά με τα γεγονότα στη βουλή, η πλειοψηφία των πολιτικών απέδωσε την ευθύνη στους διαδηλωτές, και ασχολήθηκε με τεχνικές λεπτομέρειες για τους ελιγμούς της αστυνομίας (πού και πώς η αστυνομία όφειλε να χτυπήσει τους διαδηλωτές), με ελάχιστες εξαιρέσεις να καταδικάζουν την αστυνομική βία, όπως ο Ζίγδης. Ο τότε πρωθυπουργός, Γεώργιος Ράλλης, δήλωσε: "«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη»".
Κρηστώνες

Κρηστώνες ή Κρήστωνες: Αρχαίος πελασγικός λαός που κατοικούσε στη Κρηστωνία της αρχαίας Μακεδονίας. Κατ’ αρχάς είχαν εγκατασταθεί στη Χαλκιδική συγκεκριμένα παρά την Όλυνθο και στη χερσόνησο Ακτή (Άθως). Αργότερα μετοίκησαν στη χώρα που πήρε το όνομά τους, βόρεια της λίμνης Βόλβης. Πρωτεύουσα της Κρηστωνίας ήταν η Κρηστών που βρισκόταν κοντά στη σημερινή Κρηστώνη Κιλκίς (Σαρί Ντερέ), παραπόταμο του Λαχανά. 
Το 479 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Αλέξανδρο Α΄της Μακεδονίας αποτελώντας τμήμα του μακεδονικού κράτους μέχρι την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους (168 π.Χ).
Κρηστώνα

Η Κρηστώνα (αρχ. Κρηστών) ήταν αρχαιότατη Θρακική ή Πελασγική πόλη της Μακεδονίας κατά τον Ηρόδοτο (Α 57) πρωτεύουσα της Κρηστωνίας. Μάλλον πρέπει να εξαφανίστηκε πολύ νωρίς διότι δεν αναφέρεται από μεταγενέστερους ιστορικούς. Ο Μ. Δήμιτσας προσδιορίζει τη θέση της νότια της Ξυλουπόλεως επί του Σαρί-ντερε παραπόταμου του Λαχανά όπου σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης.
Αλμωπία

Η Αλμωπία ήταν αρχαία χώρα της Μακεδονίας, της οποίας αποτέλεσε επαρχία (μια από τις 17 επαρχίες του Μακεδονικού Βασιλείου) και περιελάμβανε την ορεινή περιφέρεια των Μογλενών όπως την αποκαλούσαν αργότερα οι Βυζαντινοί, βόρεια της Ημαθίας και βορειοδυτικά της Βοττιαίας. Οι ορεσίβιοι Αλμωπείς ήταν αρχικά ανεξάρτητοι, κατόπιν όμως προσαρτήθηκαν στο μακεδονικό κράτος. Γενικά αποτελούσε την προς Βορρά της Έδεσσας περιοχή. Κύριες πόλεις της Αλμωπίας ήταν η Άλωρος, Άψαλος, η Εύρωπος και ή Όρμα (Τρέσινο) η οποία αποτελούνταν απο 3 χωριά.Το όνομά της οφείλεται στους αρχαίους κατοίκους της Άλμωπες (Αλμωπείς). Kατά την ελληνική μυθολογία οι Άλμωπες ήταν φυλή γιγάντων. Πήραν το όνομά τους από τον αρχηγό τους (Άλμωπα), γιο του Ποσειδώνα και της Έλλης.
Πειραϊκή Ένωσις

thumb|right|300px|Η Πειραϊκή Ένωσις το 1912
Η Πειραϊκή Ένωση ήταν αθλητικός σύλλογος στον Πειραιά που ιδρύθηκε το 1913. Διατηρούσε, συνεχώς ή κατά διαστήματα, τμήματα ποδοσφαίρου, υδατοσφαίρισης, στίβου και αθλοπαιδιών (μπάσκετ, βόλεϊ).
Αντώνης Κατινάρης

Ο Αντώνης Κατινάρης (1931 - 28 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας μουσικός.
Αχαϊκή Παλαίστρα

Η Αχαϊκή Παλαίστρα ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο.

Ιδρύθηκε το 1902 στην Πάτρα και ήταν το πρώτο αμιγές ποδοσφαιρικό σωματείο στην Ελλάδα. Από την πρώτη μέρα της ίδρυσης του νοικιάστηκε οικόπεδο κοντά περίπου στα σημερινά Ψηλαλώνια και διαμορφώθηκε σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Έδωσε τον πρώτο αγώνα του στις 10/2/1903 έχοντας αντίπαλο την ΓΕ Πάτρας και την νίκησε με 4-1. Τα εγκαίνια του γηπέδου έγιναν στις 23-2-1903 και στον αγώνα που ακολούθησε με την ΓΕ Πάτρας πάλι ήρθε ισόπαλος 0-0. Διαιτητής ήταν ο πρόξενος της Αγγλίας Φρειδερίκος Βούδ. Έχουν διασωθεί άλλοι δύο αγώνες της Αχαϊκής Παλαίστρας με την ΓΕ Πάτρας στις 21/12/1903 και στις 28/12/1903 χωρίς όμως να έχουν διασωθεί τα σκορ. Στον έναν αγώνα νίκησε η ΓΕ Πάτρας και στον άλλον η Αχαική Παλαίστρα. Το 1904 το σωματείο διαλύθηκε.
Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών

μικρογραφία|Το έμβλημα του συλλόγου
Ο Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου 1894 με πρώτο πρόεδρο τον Αριστοτέλη Κρεμμύδα. Σύμφωνα με το καταστατικό είχε σκοπό την διάδοση της ποδηλασίας και την οργάνωση εκδρομών με ποδήλατο, επίσης το καταστατικό προέβλεπε και εγγραφή γυναικών. Την ίδια χρονιά της ίδρυσης του το 1894 κατασκευάζεται υποτυπώδες ποδηλατοδρόμιο στην συνοικία Γύρι όπου λειτούργησε και σχολή ποδηλασίας , ο αγωνιστικός χώρος είχε σχήμα ελλείψεως με περίμετρο 400 μέτρα. Εκεί έγιναν πολλοί εσωτερικοί αλλά και τοπικοί αγώνες ποδηλασίας. Το 1900 ο σύλλογος απέκτησε και τμήμα σκοποβολής, Το 1901 συγχωνεύτηκε με την ΓΕΠ και αποτέλεσε τμήμα της .
Στις 9/6/1894 ιδρύθηκε στην Πάτρα Ποδηλατικός Σύλλογος το διοικητικό συμβούλιο που αναδείχτηκε ήταν το εξής :
::Πρόεδρος ::"Αριστ. Θ. Κρεμμύδης"
::Αντιπρόεδρος :"Δημήτριος Ανδρικόπουλος-Μπουκαούρης"
::Γραμματέας :"Λ. Σ. Θεοχάρης"
::Ταμίας :"Σ. Α. Τζίνης"
::Έφορος :"Γ. Ι. Τοπάλης"
::Μέλη :Ανδρ. "Δ. Στάμος", "Αντ. Τ. Λυμπεράλης", "Γ. Δ. Σταμπάδος", "Α. Λ. Μεσσηνέζης"

Το 1895 ιδρύθηκε νέος σύλλογος ποδηλασίας με το ίδιο όνομα ο οποίος διατηρούσε και τμήμα Τένις.
Κρηστωνία

Η Κρηστωνία ήταν αρχαία επαρχία της Μακεδονίας. Εκτεινόταν στα βοειοανατολικά της Μυγδονίας, νότια της Παιονίας και Μαιδικής, και δυτικά της Βισαλτίας, δίπλα στις πηγές του Εχέδωρου ποταμού (του σημερινού Γαλλικού), δηλαδή από το Δύσωρο όρος (Κρούσσια όρη μέχρι το Βερτίσκος. Ήταν πλούσια περιοχή τόσο από τις γεωργικές καλλιέργειες ελιάς, αμπελιών και σύκων όσο και από εκμετάλευση της ξυλείας και των βοσκοτόπων , των πεδινών εκτάσεων ΝΑ της λίμνης Δοϊράνης όσο και από εκμετάλλευση της ξυλείας και των βοσκοτόπων του όρους Δυσώρου. 

Το όνομά της οφείλεται στους Κρηστωναίους Πελασγούς ή οι Κρηστώνες που άλλοτε κατοικούσαν γύρω από την Όλυνθο και τη χερσόνησο του Άθω. Στην αρχή έφερε δύο ονόματα, Κρηστωνία και Βισαλτία, και βρισκόταν κάτω από αυτόνομο βασιλέα. Μετά όμως την ήττα των Περσών στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.), τόσο η Κρηστωνία όσο και η Βισαλτία κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο Α' και αποτέλεσαν επαρχίες του Μακεδονικού Βασιλείου, στο οποίο και παρέμειναν μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτησή τους το 168 π.Χ..

Από όλη τη Κρηστωνία οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν μόνο τη πρωτεύουσά της που ήταν η Κρηστώνα (αρχ.: "Κρηστών"). Νεότεροι όμως, περιλαμβάνουν σε αυτήν τη Μυγδονία με τις πόλεις: Αντιγόνεια, Ξυλόπολις, Τέρπυλος, Καραβία και Γυναικόκαστρο.
Απέλλα

Η Απέλλα ήταν η συνέλευση των πολιτών στην αρχαία Σπάρτη. Από αρχαίους ιστορικούς αναφέρεται και ως "εκκλησία", όπως κατά κανόνα στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη. Καθεστώς σπαρτιάτη πολίτη και κατά συνέπεια δικαίωμα συμμετοχής στην "απέλλα" είχαν όσοι Λακεδαιμόνιοι ήταν άνδρες 30 ετών ή μεγαλύτεροι και κατείχαν μια ελάχιστη έκταση γης ή είχαν τη δυνατότητα μέσω άλλης πηγής εσόδων να συνεισφέρουν ένα ελάχιστο ποσό στα κοινά συσσίτια ή να διατηρούνται σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα χωρίς να εργάζονται οι ίδιοι, κυρίως λόγω του φόβου για πιθανή εξέγερση των ειλώτων. 

Στην απέλλα δεν συμμετείχαν οι τελείως φτωχοί ούτε οι είλωτες, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη παραγωγική τάξη της σπαρτιατικής κοινωνίας. 
Η απέλλα ενέκρινε όλες τις σημαντικές αποφάσεις (κήρυξη πολέμου, συμμαχίες και συμφωνίες με άλλες πόλεις, απελευθέρωση ειλώτων), εξέλεγε τα μέλη της γερουσίας και πιθανότατα τους εφόρους, ενώ μπορούσε ακόμα και να ορίσει ή να παύσει βασιλείς, σε περίπτωση αμφισβητήσεων ή ερίδων. Η δημοκρατικότητα του σώματος περιοριζόταν όμως σημαντικά από τη διαδικασία, η οποία δεν επέτρεπε σε πολίτες να υποβάλουν πρόταση ή αντιπρόταση νόμου ή υποψηφίους σε εκλογές για κάποιο αξίωμα. Η αρμοδιότητα της απέλλας ήταν μόνο να εγκρίνει ή να απορρίπτει προτάσεις της γερουσίας, ενώ τα μέλη της έπαιρναν το λόγο μόνο μετά από έγκριση των εφόρων. Η εκλογή για την αποδοχή ή απόρριψη προτάσεων γινόταν δια βοής. Μόνο αν ο προεδρεύων είχε αμφιβολία ως προς την ένταση των φωνών χωρίζονταν οι υποστηρικτές της κάθε άποψης και γινόταν καταμέτρηση.

Την απέλλα συγκαλούσαν αρχικά οι βασιλείς και οι γέροντες της Σπάρτης και από τον 6ο αιώνα π.Χ. οι 5 έφοροι κάθε πανσέληνο. Οι έφοροι διεύθυναν επίσης τις συνεδριάσεις. Ένα τμήμα της απέλλας, η "μικρά εκκλησία" αναφέρεται από τον Ξενοφώντα ("Ελληνικά", iii 3, 8). Συγκαλούνταν πιθανότατα με συνοπτικές διαδικασίες από τους εφόρους όταν η γρήγορη λήψη έκτακτων αποφάσεων ήταν επιβεβλημένη. Στη "μικρά εκκλησία" φαίνεται ότι συμμετείχαν κυρίως γέροντες και προβεβλημένοι πολίτες, όμως περισσότερα στοιχεία γι' αυτό το σώμα δεν είναι γνωστά.
Ψάχνοντας τον Νέμο

Ψάχνοντας τον Νέμο (αγγλικά: Finding Nemo)είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2003. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Άντριου Στάντον και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τους Μπομπ Πάτερσον και Ντέιβιντ Ρέινολντς. Εξαιτίας της επίθεσης ενός μπαρακούντα στη γειτονιά όπου ζούσαν οι γονείς του κλοουνόψαρου Νέμο, το μόνο ψάρι που διασώζεται είναι ο πατέρας του, Μάρλιν, και το αβγό του Νέμο που ακόμη δεν έχει εκκολαφθεί. Η υπερπροστατευτικότητα του Μάρλιν στη μετέπειτα ζωή του μοναχογιού του, Νέμο, θα τον οδηγήσει σε μια επικίνδυνη πράξη, που θα έχει ως αποτέλεσμα την απαγωγή του από δύτες. Ο πατέρας του θα πρέπει να περάσει από χίλια κύματα για να τον σώσει και να τον ξαναφέρει κοντά του. Την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε η Pixar, στην πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της και τη χρηματοδότησε η Disney. Το όνομα του χαρακτήρα του τίτλου, θυμίζει τον Κάπταιν Νέμο, καπετάνιο σε δύο από τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" και "Η μυστηριώδης νήσος".

Η ταινία έγινε τεράστια καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων ενώ αξιοσημείωτες ήταν οι και εισπράξεις της που άγγιξαν τα 940,3 εκατομμύρια δολάρια και ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για το 2003. Το "Ψάχνοντας το Νέμο", βρέθηκε στην πρώτη θέση των πιο κερδοφόρων ταινιών κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών, μέχρι που ξεπεράστηκε από την ταινία "Σρεκ 2" (Shrek 2, 2004), κρατώντας την κορυφή για περίπου 20 μήνες και συνθλίβοντας την πρωτιά της ταινίας "Ο Βασιλιάς των Λιονταριών" (The Lion King, 1994) που διατήρησε την πρώτη θέση των κινουμένων σχεδίων από το 1994 μέχρι το τέλος του 2003. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2012 η ταινία επανακυκλοφόρησε στους κινηματογράφους σε μορφή 3D. Η επανακυκλοφορία ανέβασε τις συνολικές εισπράξεις της ταινίας στα 921,7 εκατομμύρια δολάρια. 

Συνέχεια της ταινίας αποτελεί η πολυσυζητημένη επιτυχία "Ψάχνοντας τη Ντόρι" (Finding Dory), η οποία και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 17 Ιουνίου 2016 για τις ΗΠΑ και στη 1 Σεπτεμβρίου για την Ελλάδα.
Ιασώ

Η Ιασώ ή Ιησώ (στην Ιωνική διάλεκτο) είναι αρχαία ελληνική ιδεατή, ανθρωπόμορφη, δευτερεύουσα (παρά τω Ασκληπιώ) θεότητα συνυφασμένη με την «ιερή» έννοια της Ίασης (θεραπείας). Φέρεται ως κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης, αδελφή των θεοτήτων Υγιείας, Ακεσώς, Πανάκειας και Αίγλης ή ως κόρη του Αμφιάραου.

Ως παράγωγα του ρήματος ιάομαι (= θεραπεύω) φέρονται τα ονόματα: Ίασις (Ίαση) - Ιάσων- Ιατήρ - Ιατός - Ιατρός - Ιάτωρ καθώς και το Ίαμα ως μέσον θεραπείας.

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο Αμφιαράειο του Ωρωπού υπήρχε βωμός, ένα από τα πέντε μέρη του οποίου ήταν αφιερωμένο στην Αφροδίτη, την Πανάκεια, την Ιασώ, την Υγεία και την Παιωνία Αθηνά.

Λατρευόταν επίσης στην Επίδαυρο και στην Αθήνα.

Ο Νικοφάνης, Σικυώνιος ζωγράφος του 2ου μισού του 4ου αιώνα π.Χ. είχε ζωγραφίσει τον Ασκληπιό με τις κόρες του, Υγεία, Πανάκεια, Ιασώ, Αίγλη.
Manga

Μια σελίδα του "[[Marmalade Boy]]", 1ος τόμος (ιαπωνική έκδοση)

Manga (, μάνγκα, δηλ. γελοιογραφίες) ονομάζονται, εκτός της Ιαπωνίας, τα ιαπωνικά κόμικς. Εντός της Ιαπωνίας, μάνγκα ονομάζονται όλα τα κόμικ ανεξαρτήτου προέλευσης. Τα manga αναπτύχθηκαν από την ανάμειξη ουκίγιο-ε και δυτικής τεχνοτροπίας ζωγραφικής, και έφτασαν στη σημερινή τους μορφή λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κάποια manga, που παράγονται στην Ιαπωνία διασκευάζονται σε anime, όταν το εμπορικό ενδιαφέρον έχει ήδη διασφαλιστεί. Συχνά, κάποια στοιχεία τροποποιούνται έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ελκυστικό σε μεγαλύτερο κοινό ή για να ικανοποιεί διάφορους κανονισμούς. Τα πιο διάσημα manga είναι τα "shōnen," που απευθύνονται σε αγόρια εφηβικής ηλικίας με τα πιο πετυχημένα να είναι το Dragon Ball, το One Piece, Death Note και το Naruto.
Αλιστράτη

H Αλιστράτη είναι κωμόπολη στον νομό Σερρών, χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός. Βρίσκεται στα ανατολικά όρια του Νομού Σερρών, στην περιοχή της πρώην επαρχίας Φυλλίδας, κοντά στα όρια με τον Νομό Δράμας.
Είναι γνωστή για το σπήλαιο Αλιστράτης και το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει 2.764 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη κωμόπολη της περιοχής και του Δήμου Νέας Ζίχνης, στον οποίο ανήκει διοικητικά από το 2011.

Η Αλιστράτη αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα από την 4/1/1920.
Με τον νόμο «Καποδίστρια» περί τοπικής αυτοδιοίκησης του 1997 αναβαθμίστηκε σε Δήμο και συμπεριέλαβε τις κοινότητες Αγιοχωρίου, Σκοπιάς, Μανδηλίου, Λευκοθέας και Σ.Σ. Αγγίστας. Με τον νόμο "Καλλικράτη" περί τοπικής αυτοδιοίκησης του 2009 ο Δήμος Αλιστράτης συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Νέας Ζίχνης.

Απέχει 52 χλμ. από τις Σέρρες, 20 από την Δράμα και 48 από την Καβάλα. 
Είναι χτισμένη πάνω σε λόφους και περιστοιχίζεται από φυσικά πευκόφυτα τοπία, στις παρυφές του Μενοικίου όρους. Πολύ αξιόλογη παραδοσιακή κοινότητα, μια από τις μεγαλύτερες της περιοχής.
Τόμας Πίντσον

O Τόμας Πίντσον ("Thomas Ruggles Pynchon Jr", 8 Μαΐου 1937) είναι Αμερικανός συγγραφέας. Είναι περισσότερο γνωστός για τα έργα του "V.", "Το Ουράνιο τόξο της Βαρύτητας" και "The Crying of Lot 49", καθώς επίσης και για την άκρως αινιγματική φυσιογνωμία και για την συστηματική και συνειδητή αποχή του από τη δημοσιότητα και τον τύπο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς λογοτέχνες της εποχής του.
Πανάκεια

Η Πανάκεια ήταν ανθρωπόμορφη δευτερεύουσα θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, συνυφασμένη με την έννοια της θεραπείας (ή βοτανοθεραπείας) επί πάσας νόσου. Φέρεται ως κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης αδελφή της θεάς Υγιείας, της Ιασούς, του Μαχάωνα και του Ποδαλείριου, Ιατρών του Τρωικού Πολέμου κατά τον Όμηρο. Λατρευόταν κυρίως στον Ωρωπό Αττικής, στην Κάλυμνο, στην Κω κ.α.. Η μορφή της παρίσταται και στο Ασκληπιείο Αθηνών. Επειδή θεωρείτο ως θεά ικανή να θεραπεύει κάθε νόσο, το όνομά της διαδόθηκε γρήγορα σε όλες τις ελληνικές πόλεις, ειδικότερα σε φάρμακα ικανά να θεραπεύουν αν όχι όλες τις νόσους τουλάχιστον τις περισσότερες από αυτές.

Ακόμη και σήμερα, κάθε ιδεατό φάρμακο, για το οποίο επικρατεί η αντίληψη ότι θεραπεύει κάθε νόσο σωματική, οργανική ή ψυχική, ονομάζεται πανάκεια. Η πίστη στην ύπαρξη τέτοιων φαρμάκων οφείλεται στην πανάρχαια ανθρώπινη έφεση της αναζήτησης ενός μόνου φαρμάκου που να θεραπεύει τα πάντα. Η αντίληψη αυτή συνεχίζει να εφαρμόζεται από πρακτικούς γιατρούς, όπου μέσω της υποβολής δημιουργεί επί το πλείστον ψευδείς εντυπώσεις, ακόμη και θύματα. Μέχρι σήμερα ούτε η εμπειρία ούτε η επιστήμη έχει φθάσει στο επίτευγμα της πανάκειας. Ως πανάκειες δεν πρέπει να νοούνται κάποια γενικά φάρμακα όπως τα συμπτωματικά (π.χ. η ασπιρίνη) ή τα αντιβιοτικά ευρέος φάσματος.

Συνεκδοχικά πανάκεια καλείται και κάθε προσωρινή λύση ή λήψη μέτρων επί πολλαπλών προβλημάτων.

Επίσης πανάκεια ονομάζεται είδος βοτάνου. Κατά τον λεξικογράφο Ησύχιο «την πόα ταύτην και πάνακα και πανάκην προσαγορεύουσι», ενώ με το όνομα πάνακες φέρονται διάφορα βότανα όντως θεραπευτικά μεταξύ των οποίων ο οποπάναξ για επούλωση πληγών και ως αντιϊοβολικό (κατά δηγμάτων φιδιών) καθώς και τέσσερα που αριθμεί ο αριστοτελικός Θεόφραστος: το ασκληπιείο, το ηράκλειο (οποπάναξ ο ανατολικός), ο οποπάναξ ο συριακός και το χειρώνιο (γνωστό ως ηλιάνθεμο).
Γεώργιος Πλάτων

Ο Γεώργιος Πλάτων (Ληξούρι Κεφαλονιάς 1 Απριλίου 1910 – Αθήνα 24 Ιουνίου 1993) ήταν πιανίστας και συνθέτης, μαθητής στο πιάνο του Έγκον Πέτρι και στα θεωρητικά του Μάριου Βάρβογλη. Έγραψε όλα τα είδη σύνθεσης εκτός από μελόδραμα. Από τα έργα του ξεχωρίζει το κονσέρτο του για πιάνο και ορχήστρα, ονόματι "Ελληνική Ραψωδία".
Από το 1952 έως το 1972 εργάστηκε ως πιανίστας στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ υπήρξε σημαντικός δάσκαλος για πολλούς Έλληνες συνθέτες και πιανίστες.

Απέκτησε δύο κόρες, την Αγγελική Παπάζογλου και τη γνωστή πιανίστα και συνθέτρια Λένα Πλάτωνος.
Νέμεσις

Ελάχιστα γνωρίζουμε για τη Νέμεσι, αυτή την θεότητα, που προσδιορίζεται άλλοτε ως Ιχναίη, άλλοτε ως Αδράστεια ή Ραμνουσία. Η ετυμολογία, η ρίζα του ονόματος «νέμω», δήλωνε αρχικά τη δίκαιη διανομή, τη μοιρασιά που γίνεται βάσει νόμιμης εξουσίας. Με τον καιρό απέκτησε τη σημασία της ανάληψης δικαστικής δράσης εκ μέρους της εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Ως λέξη η «Νέμεσις» έχει αντικειμενική αξία και όχι υποκειμενική. Αναφέρεται στο φορέα της εξουσίας που την ασκεί. Μεταφορικά λέγοντας «Νέμεσι» εννοούμε τη θεία δίκη.

Ήταν η Νύχτα σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου και τον Παυσανία, που δίχως σύντροφο αρσενικό γέννησε την Νέμεσι, για να κρατά σε ισορροπία τις ανθρώπινες υποθέσεις. Στα Διονυσιακά του Νόννου έχουμε μια διαφορετική άποψη, που θέλει την Νέμεσι κόρη του Ωκεανού, ενώ ο Υγίνος την περιγράφει ως δημιούργημα του Ερέβους και της Νύχτας.

Ονομαζόταν, επίσης, Ραμνουσία, εξαιτίας ενός αγάλματος και ενός ναού της στον Ραμνούντα, χωριό της βόρειας Αττικής. Το επίθετο Αδράστεια που της αποδόθηκε, «εκείνη από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει», ανήκε μάλλον αρχικά στη φρυγική θεότητα Κυβέλη και της αποδόθηκε μεταγενέστερα. Η Νέμεσις ως θεότητα προσωποποιούσε μαζί με άλλες (Θέμιδα, Ειμαρμένη κ.ο.κ.) την έννοια της δικαιοσύνης και αποκαθιστούσε την τάξη (της φύσης, της ανθρώπινης κοινωνίας, του κόσμου), όταν αυτή διασαλευόταν. Τότε τιμωρούσε την υπεροψία και την αλαζονεία των ανθρώπων (την ύβριν). Αν κάποιος αδικεί τους άλλους συνεχώς, και κάποια στιγμή η ίδια η ζωή του θέσει οδυνηρό φρένο στη στρεβλή πορεία του, τότε μιλάμε για «θεία δίκη».

Στη Σμύρνη υπήρχε ναός αφιερωμένος σ' αυτή.
Παναγία των Παρισίων

thumb|right|250px|Παναγία των Παρισίων
Η Παναγία των Παρισίων, γνωστή και ως Νοτρ Νταμ ντε Παρί ή απλούστερα Νοτρ Νταμ, είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού και αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του λεγόμενου οξυκόρυφου ή γοτθικού ρυθμού. Βρίσκεται στη νησίδα ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας.
Neon Genesis Evangelion

Το Neon Genesis Evangelion (ιαπωνικά: 新世紀エヴァンゲリオン,  Χέπμπορν: "Shinseiki Evangerion") είναι ιαπωνική τηλεοπτική σειρά anime επιστημονικής φαντασίας. Η σεναριογράφηση και η σκηνοθεσία της έγινε από τον Χιντεάκι Άννο, ο οποίος επίσης σκηνοθέτησε τις επακόλουθες ταινίες, η παραγωγή από την εταιρεία Gainax και η σύνθεση της μουσικής από τον Σίρο Σάγκισου. Η σειρά αποτελείται από 26 επεισόδια που προβλήθηκαν για πρώτη φορά στον τηλεοπτικό σταθμό Tokyo TV από τις 4 Οκτωβρίου του 1995 έως τις 27 Μαρτίου του 1996.

Η σειρά ήταν τεράστια επιτυχία και ένα πολιτιστικό φαινόμενο. Θεωρείται μια απο τις πιο σημαντικές σειρές στην ιστορία των anime. Παρ'ολ'αυτά, τα δύο τελευταία επεισόδια της σειράς ήταν αρκετά αμφιλεγόμενα, καθώς ήταν πολύ πιο αφηρημένα, υπερρεαλιστικά και ψυχολογικά απο την υπόλοιπη σειρά, μια αλλαγή για την οποία ορισμένοι πιστεύουν οτι ευθύνονταν οικονομικά προβλήματα. Την σειρά ακολούθησαν δύο ταινίες, το "," μια ανακεφαλαίωση των γεγονότων της σειράς, και το "The End of Evangelion", το οποίο παρουσίαζε ένα εναλλακτικό τέλος. Το "The End of Evangelion" είναι αναγνωρισμένο αλλα και επίμαχο για την πειραματική, συμβολική και πολύπλοκη φύση του. Το 2007 άρχισε μια νέα τετραλογία ταινιών Evangelion, οι οποίες υπηρετούν ως μια ανάπλαση των γεγονότων της αρχικής σειράς.
Παμφυλία

μικρογραφία|280px|δεξιά|Ιστορικός χάρτης της Μ. Ασίας

Παμφυλία ονομαζόταν αρχαία παραθαλάσσια χώρα στη Μικρά Ασία, που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη θεότητα.

Εκτεινόταν ως στενή λωρίδα στα νότια παράλια «εν είδει» τόξου κατά μήκος του Παμφυλίου Κόλπου (ή κόλπου της Αττάλειας) μεταξύ Λυκίας προς Δυτικά και Κιλικίας προς Ανατολικά, συνορεύουσα προς Βόρεια με τη Πισιδία. Οι κάτοικοί της ήταν κράμα φυλών γι΄ αυτό ακριβώς και ονομάζονταν στην αρχή Πάμφυλοι και αργότερα μετονομάσθηκαν σε Παμφύλιοι. Εκτός των γηγενών (Πελασγικής καταγωγής) κατοίκων και των Κιλίκων υπήρχαν παλαιότατα μεν και σποραδικοί άποικοι εκ του Ελλαδικού χώρου ενώ αργότερα απαντώνται οργανωμένες ελληνικές αποικίες.

Η παράδοση μνημονεύει ως αρχηγό των πρώτων Ελλήνων αποίκων στη Παμφυλία τον «Μόψον» που εγκαταστάθηκε εκεί αμέσως μετά την από τον Τρωικό Πόλεμο επάνοδό του και εξ αυτού η χώρα καλούταν αρχικά «Μοψοπία». Απετέλεσε τμήμα διαδοχικώς και κατά σειρά των κρατών: της Περσίας, της Μακεδονίας, της Συρίας και της Περγάμου που με τη θέληση του Αττάλου Γ' περιήλθε το 130 π.Χ. με το Βασίλειο της Περγάμου στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως ρωμαϊκή επαρχία. Αργότερα επί Κλαύδιου η επαρχία της Παμφυλίας ενώθηκε με την Λυκία, και μετέπειτα ο Γάλβας την απέσπασε από την Λυκία και τη προσάρτησε στη Γαλατία της Μικράς Ασίας.
Κανονικό Δίκαιο

Κανονικό Δίκαιο είναι η θεολογική επιστήμη, η οποία ερευνά επιστημονικά και εκθέτει συστηματικά το διαμορφωμένο μέσα στην Εκκλησία δίκαιο. Μέσω αυτού του δικαίου ρυθμίζεται η εξωτερική ζωή της Εκκλησίας, ως ορατού οργανισμού στον κόσμο, με βάση τα διαταχθέντα από τον Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους, καθώς και βάσει των Ιερών Κανόνων, των εκκλησιαστικών διατάξεων, των ηθών, των εθίμων και των νόμων.

Το Κανονικό Δίκαιο είναι θεολογική επιστήμη, διότι οι Ιεροί Κανόνες και οι εκκλησιαστικές διατάξεις που καθορίζουν το πολίτευμα και τη διοίκηση της Εκκλησίας διατυπώνονται σε μορφή νόμου αλλά απαραίτητα έχουν θεολογική βάση και θεολογικές προϋποθέσεις.

Το Κανονικό Δίκαιο αποτελεί μέρος του Εκκλησιαστικού Δικαίου.
Ηδωνίδα

<br>
Κεφαλή του θεού Διονύσου, [[Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας]].
Η Ηδωνίδα (Ηδωνίς) ήταν αρχαία χώρα της Θράκης, επαρχία της Μακεδονίας αργότερα, που όφειλε το όνομά της στους αρχαίους κατοίκους της, τους Ηδωνούς. Εκτεινόταν επί της παραλίας ανατολικά της Βισαλτίας και νότια της Οδομαντικής, από τη λίμνη του Αχινού και τις εκβολές του Στρυμόνα μέχρι το Νέστο ποταμό (φυσικού ορίου μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης). Περιελάμβανε δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του νομού Δράμας και του νομού Καβάλας καθώς και το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Σερρών. 

Μέσα στα όριά της βρισκόταν η πλούσια περιοχή του Παγγαίου, που τα μεταλλεία της είχε εκμεταλλευτεί ο Φίλιππος Β' μετά την κατάκτησή της. Στους πρόποδες του Παγγαίου, κατά μαρτυρία του Θουκυδίδη (Β 99), ήταν επίσης εγκατεστημένοι Πίερες που, εκδιωχθέντες από την πατρίδα τους, έκτισαν εδώ την ομώνυμο της πιερικής Μεθώνης.

Η Ηδωνίδα η περί το Παγγαίο υπήρξε η αρχαιότερη εστία λατρείας των θεών Απόλλωνα Ηλίου, Διονύσου και του Ορφέα.

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, από την Ηδωνίδα διερχόταν η Εγνατία οδός και με την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων (το 42 π.Χ.) το μεγαλύτερο μέρος της Ηδωνίδας είχε συμπεριληφθεί στην επικράτειά της (territorium).
Δεσποτάτο της Ηπείρου

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήταν ένα από τα κράτη που προέκυψαν από τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μαζί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ήταν η νόμιμη ελληνική συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αρχικά περιείχε τα εδάφη της Ηπείρου και της Αιτωλοακαρνανίας, όμως γρήγορα επεκτάθηκε στα Επτάνησα καθώς και σε σημαντικά τμήματα της Αλβανίας, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Θράκης.

Από τα μέσα του 13ου αιώνα άρχισε να συρρικνώνεται στα αρχικά του όρια, ενώ κατά διαστήματα υποτάχθηκε στους Σέρβους και στο κράτος της Νίκαιας. Στα μέσα του 15ου αιώνα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Με έδρα την Άρτα και αργότερα τα Ιωάννινα, διοικήθηκε διαδοχικά από Βυζαντινούς, Σέρβους και Ιταλούς ηγεμόνες.

Η φεουδαλική υπόσταση του κράτους οδήγησε συχνά τους ηγέτες του σε μία σειρά συμμαχιών, επιγαμιών και συγκρούσεων, με Φράγκους, Ιταλούς, Σέρβους, Βουλγάρους, Βυζαντινούς ηγεμόνες του κράτους της Νίκαιας, καθώς και με Αλβανούς και Βλάχους φυλάρχους.
Μελανιππίδης (ο νεότερος)

Ο Μελανιππίδης (ο νεότερος) ήταν Αρχαίος Έλληνας ποιητής διθυράμβων, εγγονός του Μελλανιππίδη του Μήλιου. Άκμασε περί τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. Χαρακτηριζόμενος από τον Ξενοφώντα ως ο άριστος των διθυραμβοποιών της εποχής του, εφάμιλλος σε ποιητική αξία του Σοφοκλή και του Ομήρου, ο δε Πλούταρχος τον θεωρούσε ως ένα εκ των μεγάλων ιδρυτών της «μουσικής».

Έργα του, αναφέρονται τα: «Δαναΐδες», «Περσεφόνη» και «Μαρσύας», των οποίων ελάχιστα αποσπάσματα διασώθηκαν. Σε απόσπασμα εκ του «Μαρσύα» η Αθηνά κατηγορεί τον «αυλό» ως μουσικό όργανο που παραμορφώνει το σωματικό κάλλος., εις δε εκ της «Περσεφόνης» ότι οι άνθρωποι από τη στιγμή που γνώρισαν τη γεύση του οίνου απαξιούν το ύδωρ, (και οι δύο χαρακτηρισμοί φαντάζουν σήμερα ως επιθεωρησιακοί).

Ο Μελανιππίδης ο νεότερος λόγω της μεγάλης του φήμης μετακλήθηκε στην Αυλή του Βασιλέως της Μακεδονίας Περδίκκα Β' όπου και πέθανε το 412 π.Χ.
Ραντεβού με τον Ράμα

Ραντεβού με τον Ράμα ονομάζεται το μυθιστόρημα του Άρθουρ Κλαρκ που εκδόθηκε το 1972. Τοποθετημένη χρονικά στον 22ο αιώνα, η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από ένα κυλινδρικό εξωγήινο διαστημόπλοιο μήκους τριάντα μιλίων το οποίο εισέρχεται απροειδοποίητα στο Ηλιακό Σύστημα. Οι αστρονόμοι το ονομάζουν Ράμα, νομίζοντας αρχικά πως πρόκειται για αστεροειδή, καθώς τον 22ο αιώνα έχουν εξαντληθεί τα ονόματα από την ελληνορωμαϊκή μυθολογία με τα οποία βαφτίζονται σήμερα τα ουράνια σώματα. Η ιστορία δίνεται στον αναγνώστη από την οπτική γωνία μιας ομάδας εξερευνητών που στέλνονται να το εξετάσουν και να ανακαλύψουν τα μυστικά του. Το σκάφος αποδεικνύεται πως, όταν θερμανθεί κατάλληλα από την ηλιακή ακτινοβολία, μετασχηματίζεται σε ένα πλήρες, κλειστό εξωγήινο οικοσύστημα.

Το βιβλίο κέρδισε τα βραβεία Hugo και Nebula, και είναι ευρέως αναγνωρισμένο ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της βιβλιογραφίας του Κλαρκ, αλλά και ως ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα σκληρής επιστημονικής φαντασίας.

Τη δεκαετία του '80 ο Κλαρκ συμφώνησε να συνεργαστεί με τον Τζέντρι Λι για τη συγγραφή μυθιστορηματικών συνεχειών τοποθετημένων στο σύμπαν του "Ραντεβού με τον Ράμα". Στα τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν τελικά ο Κλαρκ είχε απλώς την επίβλεψη, ενώ ο Λι έγραψε το περισσότερο κείμενο με αποτέλεσμα το ύφος τους να είναι εμφανώς διαφορετικό. Έδιναν περισσότερη έμφαση στην ανάπτυξη χαρακτήρων, με πιο στερεότυπους καλούς και κακούς πρωταγωνιστές αντί για τους αφοσιωμένους επαγγελματίες του Κλαρκ.
Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1 Ιανουαρίου 1912 – 4 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και ακαδημαϊκός. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές.

Είχε προταθεί 4 φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ενώ επίσης έλαβε άλλα πολλά βραβεία, όπως το βραβείο Ουράνη, το Πρώτο βραβείο κρατικής ποίησης κ.α.
Αστροφυσική

<br>

Αστροφυσική είναι ο κλάδος εκείνος της αστρονομίας που ασχολείται με τη φυσική του Σύμπαντος, με τις φυσικές ιδιότητες των αστρονομικών αντικειμένων, π.χ. άστρων και γαλαξιών, και με την αλληλεπίδρασή τους. Γενικά η αστροφυσική ερευνά και μελετά το σύνολο των διαφόρων διαδικασιών που εξελίσσονται έξω από την ατμόσφαιρα της Γης, δηλαδή στα ουράνια σώματα και στο διάστημα.

Βασικό στοιχείο έρευνας στην αστροφυσική είναι η σπουδή της φυσικής κατάστασης και χημικής σύστασης των ουρανίων σωμάτων. Αυτή συνίσταται κυρίως στη φασματοσκοπική εξέταση των αστέρων, τη φωτομετρική και οφθαλμοσκοπική μελέτη της επιφάνειάς τους ή τη μορφολογική εξέταση των συγκροτημάτων ουρανίων σωμάτων. Η μελέτη της κοσμολογίας αποτελεί θεωρητική αστροφυσική στη μέγιστη δυνατή κλίμακα.
Αρίων

Ο Αρίων(ας) ήταν λυρικός ποιητής από τη Μήθυμνα (Μόλυβο) της Λέσβου. Οι πληροφορίες που έχουμε για τον Αρίωνα είναι λιγοστές και προέρχονται κυρίως από τον ιστορικό Ηρόδοτο. Δεν γνωρίζουμε καν το έτος γεννήσεως και θανάτου του.
Καλέντζι Αχαΐας

thumb|right|250px|Κοινότητα Καλεντζίου.
Το Καλέντζι είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Βρίσκεται στις πλαγιές του Ερυμάνθου σε υψόμετρο 900-950 μέτρα και απέχει 49 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Στην Κοινότητα Καλεντζίου περιλαμβάνονται, εκτός από το Καλέντζι, και τα χωριά-οικισμοί Αβράμι (Διάσελο), Βασιλικό, Μπαντσαίικα ή Λαζαριό και ο Άγιος Γεώργιος. Στην απογραφή του 2011 η Τοπική Κοινότητα Καλεντζίου είχε πληθυσμό 380 μόνιμους κατοίκους ενώ μόνος του ο οικισμός του Καλεντζίου είχε 71 κατοίκους.

Έχει δημοτικό σχολείο από το 1892, το 1931 κατασκευάστηκε το δεύτερο, ενώ άλλα δύο λειτούργησαν το 1945 και το 1962. Το 1986 και τα 4 δημοτικά σχολεία έκλεισαν λόγω έλλειψης μαθητών και οι λιγοστοί μαθητές που απέμειναν φοιτούν σήμερα στην γειτονική Ερυμάνθεια. Το Καλέντζι συνδέθηκε οδικώς με τον σημερινό δρόμο Καλεντζίου-Ερυμάνθειας, που η κατασκευή του ξεκίνησε το 1933.

Το Καλέντζι είναι γνωστό πανελληνίως ως ο γενέθλιος τόπος της πολιτικής δυναστείας των Παπανδρέου, που έχει δώσει 3 πρωθυπουργούς στη χώρα. Επίσης, από το Καλέντζι κατάγεται και η οικογένεια Κατσιφάρα με 2 υπουργούς μέλη της.
Ροφός

Ο Ροφός είναι ψάρι, που ανήκει στα περκοειδή, η επιστημονική ονομασία του είναι "Epinephelus marginatus" - "Επινέφελος ο κρασπεδωτός" και ανήκει στην οικογένεια των σερανιδών. Λέγεται και "ορφός" και κατά Αριστοτέλη "Ορφώ". Συγγενεύει με την στήρα, την σφυρίδα και την πίγγα. Είναι σύνηθες λάθος να αναφέρονται ως συγγενικά είδη ο βλάχος "Polyprion americanus" ή το λαυράκι "Dicentrarchus labrax τα οποία ανήκουν στην οικογένεια των Polyprionidae και Moronidae αντίστοιχα." 

Είναι πετρόψαρο και συχνάζει σε βραχώδεις βυθούς και σε βάθη από 5-300 μέτρα. Είναι μεγάλο ψάρι, το βάρος του μπορεί να φτάσει και τα 60 κιλά, (στις ελληνικές θάλασσες μέχρι 30 κιλά βάρος και 1,5 μέτρο μήκος), ενώ η διάρκεια ζωής του μπορεί να φτάσει και τα 50 χρόνια. Το χρώμα του είναι σκούρο καφέ προς το μαύρο (ανάλογα την μορφολογία του βυθού που ζει) με κίτρινες κηλίδες σαν νέφη, γι΄ αυτό το λόγο ονομάζεται και "επινέφελος", δηλαδή νεφοσκεπής.

Είναι το κυρίαρχο ψάρι στη Μεσόγειο ενώ συναντάται στον Βορειοδυτικό και Ανατολικό Ατλαντικό, στον Δυτικό Ινδικό ωκεανό στην Μοζαμβίκη, Μαδαγασκάρη. Σποραδικές εμφανίσεις έχουμε στις Βρετανικές Νήσους, στα Ανατολικά του Πορθμού της Μάγχης, την νότια Βραζιλία και από την Ουρουγουάη μέχρι την Αργεντινή. 

Λατρεύει τα ζεστά νερά. Είναι πολύ νόστιμο ψάρι γνωστό από την αρχαιότητα. Το όριο αλιείας του κατά την Ελληνική νομοθεσία είναι 45 cm TL (ολικό μήκος).
Μαύρη τρύπα

right|thumb|280px|Εικαστική απεικόνιση μιας μαύρης τρύπας.
Η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα που βρίσκεται στον πυρήνα του [[Μεσιέ 87|Μ87]], η πρώτη που απεικονίστηκε άμεσα. Εκτιμάται ότι η μάζα της είναι δισεκατομμύρια φορές αυτή του Ήλιου.
Μαύρη τρύπα (ή μέλαινα οπή, αγγλικά: black hole) ονομάζεται το σημείο του χωροχρόνου, στο οποίο οι βαρυτικές δυνάμεις είναι τόσο μεγάλες, ώστε τίποτα -ούτε καν τα σωματίδια και η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως το φως- να μην μπορεί να ξεφεύγει από αυτό. Ο όρος «μαύρη τρύπα» είναι ευρύτατα διαδεδομένος και επινοήθηκε το 1967 από τον Αμερικανό αστρονόμο και θεωρητικό φυσικό, Τζον Γουίλερ. Δεν αναφέρεται σε τρύπα με τη συνήθη έννοια (οπή, βαθούλωμα), αλλά σε μια περιοχή του χώρου, από την οποία τίποτα δεν μπορεί να επιστρέψει.

Μία μαύρη τρύπα είναι το σημείο εκείνο του διαστήματος, όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου, ένας πυρήνας που περιείχε περισσότερο υλικό από δυόμισι ηλιακές μάζες και ο οποίος, στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου, έχασε την πάλη του ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα το υλικό του να καταρρεύσει και να συμπιεστεί περισσότερο ακόμα και από το υλικό ενός αστέρα νετρονίων.

Αν ήταν εφικτό να συμπτυχθεί ολόκληρη η Γη σε μια ακτίνα 0,9 εκατοστών, δηλαδή στο μέγεθος ενός κερασιού, θα είχε μετατραπεί σε μαύρη τρύπα, καθώς η βαρύτητα της Γης θα γινόταν τόσο ακραία που η ταχύτητα διαφυγής θα έφτανε την ταχύτητα του φωτός. Παρομοίως, αν ο Ήλιος συμπτυσσόταν σε μια ακτίνα 3 χιλιομέτρων (στα 4 εκατομμυριοστά του τωρινού του μεγέθους), θα είχε μετατραπεί σε μαύρη τρύπα. Φυσικά, δεν υπάρχει καμία γνωστή αστρονομική διαδικασία που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Γη ή ακόμα και τον Ήλιο, σε μαύρη τρύπα. Η κρίσιμη ακτίνα όπου η ταχύτητα διαφυγής φτάνει την ταχύτητα του φωτός, δημιουργώντας έτσι μια μαύρη τρύπα, ονομάζεται ακτίνα Σβάρτσιλντ.

Η μαύρη τρύπα μπορεί να είναι αστρική, ενδιάμεση ή υπερμεγέθης.

Η σκέψη για αντικείμενα των οποίων τα βαρυτικά πεδία είναι τόσο ισχυρά όπου ακόμη και το ίδιο το φως δεν μπορεί να αποδράσει, έγινε το 18ο αιώνα από τους Τζον Μίτσελ και Πιερ-Σιμόν Λαπλάς. Η πρώτη σύγχρονη λύση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει μια Μαύρη Τρύπα, βρέθηκε από τον Καρλ Σβάρτσιλντ το 1916. Αλλά η πρώτη ερμηνεία της ως περιοχή του χώρου από τον οποίο τίποτα δεν μπορεί να αποδράσει εκδόθηκε από τον Ντέιβιντ Φίνκελσταϊν το 1958. Οι μαύρες τρύπες αποτελούσαν αντικείμενα μαθηματικής περιέργειας.
Ισαάκ Ασίμωφ

Ο Ισαάκ Ασίμωφ ("Isaac Asimov") γεννήθηκε με το όνομα Ισαάκ Γιούντοβιτς Αζίμοφ (ρωσικά: Исаак Юдович Озимов) στο Πετροβίτσι της Ρωσίας στις 2 Ιανουαρίου 1920 και πέθανε στις ΗΠΑ στις 6 Απριλίου 1992. Υπήρξε επιστήμονας ιδιαίτερα γνωστός για το συγγραφικό του έργο και συγκεκριμένα για τα έργα επιστημονικής φαντασίας. Ο Ασίμωφ είχε τέλεια γνώση πάνω στις φυσικές επιστήμες, που τη συνδύαζε με έντονη διορατικότητα και αντίληψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Έγραψε 465 περίπου δημοσιευμένα βιβλία, από τα οποία τα 25 είναι καθαρά επιστημονικής φαντασίας και τα υπόλοιπα μελέτες και επιστημονικά συγγράμματα. Τα γνωστότερα έργα του είναι η σειρά μυθιστορημάτων με τα Ρομπότ ("Εγώ, το Ρομπότ", "Έρχονται τα Ρομπότ", "Σπηλιές από Ατσάλι", "Ο Γυμνός Ήλιος", "Τα Ρομπότ της Αυγής", "Ρομπότ και Αυτοκρατορία") και η σειρά της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας ("Γαλαξιακή Αυτοκρατορία", 1-6) που διαδραματίζονται στο ίδιο μυθιστορηματικό περιβάλλον, και με αυτή τη χρονική σειρά.

Στα έργα του που σχετίζονται με ρομπότ χρησιμοποιούνται οι τρεις νόμοι της ρομποτικής, τους οποίους επινόησε ο Ασίμωφ.
Αυγουστίνος Καποδίστριας

Ο Κόμης Αυγουστίνος Καποδίστριας (1778 - 1857), (πλήρες όνομα "Αυγουστίνος Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας") ήταν ο μικρότερος αδελφός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια. Διετέλεσε κυβερνήτης της Ελλάδας για μικρό χρονικό διάστημα, μετά τη δολοφονία του αδελφού του.
Δημήτριος Μελετόπουλος

-->
}}

Ο Δημήτριος Μελετόπουλος (Αίγιο, 1796 - Αθήνα, 1858) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός.
Θεμιστοκλής Διακίδης

Ο Θεμιστοκλής Διακίδης (Σύμη, 22 Αυγούστου 1882 - Πάτρα, 8 Μαΐου 1944) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Σύμη Δωδεκανήσου. Ήταν αδελφός του Λιθογράφου και ευεργέτη της Πάτρας Ιωάννη, ήταν και ο ίδιος λιθογράφος και είχε δικό του λιθογραφείο.

Υπήρξε αθλητής του Παναχαϊκού ΓΣ, τη σημερινή Παναχαϊκή Γ.Ε., ενώ ήταν φυσιολάτρης και ιδιαίτερα ενθουσιώδης φίλαθλος. Έπαιξε και ποδόσφαιρο με την ομάδα της Γ.Ε. Πατρών.

Έκανε πολλές δωρεές στην πόλη, ενώ αναδείχτηκε 2ος ολυμπιονίκης στην μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο άλμα εις ύψος. Ήταν πολύ τολμηρός και πρωτοπόρος στην εποχή του και ο πρώτος που τόλμησε να εμφανιστεί δημοσίως στην Πάτρα χωρίς καπέλο, σε μια εποχή που επιβάλετο το καπέλο όταν κυκλοφορούσες στους δρόμους. Επίσης ήταν ο πρώτος που φόρεσε στην Πάτρα πουκάμισο με γιακά.

Σκοτώθηκε στις 8 Μαΐου 1944 όταν βρέθηκε τυχαία σε συμπλοκή ανταρτών και Γερμανών στο κέντρο της πόλης.

Το 1950 ο Ιωάννης και Θεμιστοκλής Διακίδης δώρισαν το κτίριο που στεγάζεται έως σήμερα, ισόγειο κτίσμα επί της οδού Κανάρη 58. Προς τιμήν του Διακίδη πήρε την ονομασία "Διακίδειος Σχολή Λαού".
Κωνσταντίνος Κοζανιτάς

Ο Κωνσταντίνος Κοζανιτάς (1880-1954) ήταν τσαγκάρης στο επάγγελμα και 2ος Ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο άθλημα της αναρρίχησης επί κάλω (αναρρίχηση σε σκοινί). Για να προπονείται καθημερινά είχε κρεμάσει από την οροφή του μαγαζιού του στην Πάτρα ένα καραβόσκοινο για να ανεβαίνει στο πατάρι, ενώ όλοι οι άλλοι χρησιμοποιούσαν την σκάλα. Επίσης ο Κοζανιτάς συμμετείχε με τον Παναχαϊκό Γ.Σ. και στους 11ους Πανιώνιους αγώνες που έγιναν στην Σμύρνη το 1907 κερδίζοντας την 1η θέση στο ίδιο αγώνισμα.
SunExpress

Η SunExpress ("Gunes Ekspres Havacilik AS"), είναι αεροπορική εταιρεία με έδρα την Αττάλεια στην Τουρκία. Εκτελεί τακτικές και ναυλωμένες (charter) πτήσεις από την Αττάλεια προς την Ευρώπη. Οι δραστηριότητες της SunExpress επικεντρώνονται στην τουριστική κίνηση. Η κύρια βάση της εταιρείας είναι ο Διεθνής Αερολιμένας Αττάλειας (ΙΑΤΑ: ΑΥΤ)
Διεθνές Αεροδρόμιο Ατατούρκ

thumb|right|200px|Το Διεθνές Αεροδρόμιο Ατατούρκ
Το Διεθνές αεροδρόμιο Ατατούρκ (IATA:ISL, ICAO:LTBA), Τουρκ.: "Atatürk Havalimanı", (προφέρεται Ατατούρκ χαβάλιμανε) ήταν ο διεθνής αερολιμένας της Κωνσταντινούπολης, στην περιοχή Γιεσίλκιοϊ (στην Ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης, 15 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο). Είχε πάρει το όνομά του από τον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το αεροδρόμιο πλέον έχει αντικατασταθεί από το νέο γιγαντιαίο Διεθνές Αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης και παραμένει ανοιχτό μόνο για εμπορεύματα, επισκευές, ιδιωτικά αεροσκάφη και αποστολές κρατών.
Νύφες

Οι Νύφες είναι βραβευμένη δραματική και ηθογραφική ταινία του γνωστού σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, παραγωγής 2004. Το θέμα της ταινίας είναι το ταξίδι 700 γυναικών, Ελληνίδων, Τουρκάλων, Ρωσίδων, από την Κωνσταντινούπολη προς τη Νέα Υόρκη, όπου θα συναντήσουν τους άντρες που πρόκειται να παντρευτούν, και ο έρωτας μεταξύ μίας από αυτές τις γυναίκες και ενός αμερικανού φωτογράφου.