Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Βιώσιμη κατανάλωση

Βιώσιμη κατανάλωση είναι η χρήση προϊόντων, ενέργειας και υπηρεσιών με τέτοιο τρόπο ώστε να ελαχιστοποιούνται οι επιπτώσεις στο περιβάλλον, ώστε να επιτυγχάνεται "ανάπτυξη η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες των σημερινών γενεών χωρίς να υποβαθμίζει τη δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους". Η κατανάλωση αναφέρεται όχι μόνο σε άτομα και νοικοκυριά, αλλά και σε κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και άλλους φορείς. Η βιώσιμη κατανάλωση σχετίζεται στενά με την αειφόρο παραγωγή και με τον βιώσιμο τρόπο ζωής. "Για να ζουν οι άνθρωποι με βιώσιμο τρόπο, οι φυσικοί πόροι της Γης πρέπει να χρησιμοποιούνται με ρυθμό τέτοιο ώστε να μπορούν να ανανεώνονται". 

Τα Ηνωμένα Έθνη παρέχουν αναλύσεις αποτελεσματικότητας, υποδομών και απορριμμάτων, καθώς και πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, πράσινες και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας και καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους μέσα στο πλαίσιο της βιώσιμης κατανάλωσης. Ο όρος "βιώσιμη κατανάλωση" έχει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά και συνδέεται στενά με τους όρους αειφόρος παραγωγή και αειφόρος ανάπτυξη . Η βιώσιμη κατανάλωση, ως μέρος της αειφόρου ανάπτυξης, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον παγκόσμιο αγώνα ενάντια σε προβλήματα αειφορίας, όπως η κλιματική αλλαγή, η εξάντληση των πόρων, η πείνα και η ρύπανση του περιβάλλοντος.

Η αειφόρος ανάπτυξη καθώς και η βιώσιμη κατανάλωση βασίζονται σε ορισμένες προϋποθέσεις όπως:

* Αποτελεσματική χρήση των πόρων και ελαχιστοποίηση των αποβλήτων και της ρύπανσης
* Χρήση ανανεώσιμων πόρων στο πλαίσιο της ικανότητάς τους για ανανέωση
* Πλήρεις κύκλοι ζωής προϊόντων
* Διαγενεακή και ενδογενεακή ισότητα 

Ο Στόχος 12 των Στόχων Αειφόρου Ανάπτυξης επιδιώκει να εξασφαλίσει πρότυπα "βιώσιμης κατανάλωσης και παραγωγής".
Ματίλντ Λαμόλ

Η Ματίλντ Λαμόλ (γεννημένη στις 7 Απριλίου 1997) είναι Γαλλίδα αθλήτρια της σκοποβολής.

Το 2016 συμμετείχε με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Γαλλίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο όπου κατέλαβε την 39η θέση στα 25 μέτρα πιστόλι. Το 2019 στους Ευρωπαϊκούς αγώνες του Μινσκ κατετάγει 15η στο ίδιο αγώνισμα.

Το 2017 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Μπακού κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 25 μέτρα πιστόλι ομαδικό και το 2019 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής της Μπολόνια στο ίδιο αγώνισμα κέρδισε το αργυρό μετάλλιο. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ το 2021 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στα 25 μέτρα πιστόλι. Το 2021 θα εκπροσωπήσει τη Γαλλία στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο.
Ζοακίμ ντυ Μπελαί

Ο Ζοακίμ ντυ Μπελαί (γαλλικά: Joachim du Bellay) (περ. 1522 - 1 Ιανουαρίου 1560) ήταν Γάλλος ποιητής και κριτικός, ένας από τους εισηγητές της φιλολογικής ομάδας φιλολόγων και ποιητών Η Πλειάς και συντάκτης της διακήρυξης της ομάδας: «"Υπεράσπιση και ακτινοβολία  της γαλλικής γλώσσας"», η οποία στόχευε στην ανύψωση των γαλλικών σε γλώσσα ισάξια με τα ελληνικά και τα λατινικά.

Είναι σημαντική μορφή της Γαλλικής λογοτεχνίας του 16ου αιώνα καθώς εισήγαγε νέες λογοτεχνικές φόρμες στη γαλλική γλώσσα και ήταν από τους πρώτους που παρουσίασαν συλλογές από ωδές καθώς και ερωτικά σονέτα στα γαλλικά.
Σελίν Γκομπερβίλ

Η Σελίν Γκομπερβίλ (γεννημένη στις 19 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Γαλλίδα αθλήτρια της σκοποβολής.

Στο Γαλλικό πρωτάθλημα σκοποβολής υπήρξε πρωταθλήτρια στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι το 2009, 2010, 2011, 2012 και το 2013. Το 2013 έλαβε μέρος στους Μεσογειακούς αγώνες της Μερσίνης όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι.

Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Γαλλίας συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου το 2012 και στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016. Στο Λονδίνο κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι και την 21η θέση στα 25 μέτρα πιστόλι. Στο Ρίο ντε Τζανέιρο κατέλαβε την 10η θέση στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι.

Το 2015 στους Ευρωπαϊκούς αγώνες του Μπακού κατετάγει 13η στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι, 9η στα 25 μέτρα πιστόλι και 16η στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι μικτό. Στους Ευρωπαϊκούς αγώνες του Μινσκ το 2019 κατέλαβε την 8η θέση στα 25 μέτρα πιστόλι και την 9η στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι και στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι ομαδικό μικτό.

Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής 10 μέτρων κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι στη Μπρέσια το 2011, στο Όντενσε το 2013 και στο Γκιέρ το 1018. Επίσης στη Μπρέσια το 2011 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι ομαδικό.

Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ το 2021 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι. Το 2021 θα εκπροσωπήσει τη Γαλλία στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο. 

Είναι αθλήτρια του συλλόγου ΑΣ Τιρ Κρέιγ. Το 2013 χρίστηκε Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Αξίας.
Ελεύθερο Κράτος της Φρανκφούρτης

To Ελεύθερο Κράτος της Φρανκφούρτης (γερμανικά: "Freie Stadt Frankfurt") ήταν πόλη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (μεταξύ 1312 και 1806) και αργότερα μία από τις τέσσερις πόλεις-κράτη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (μεταξύ 1815 και 1866).

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, η Φρανκφούρτη εξακολούθησε να είναι σημαντική πόλη. Το 1866 το Βασίλειο της Πρωσίας πήγε σε πόλεμο με την Αυστριακή Αυτοκρατορία κατά του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, προκαλώντας τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο. Η Φρανκφούρτη, παραμένοντας πιστή στη Γερμανική Συνομοσπονδία, δεν συμμετείχε με την Πρωσία, αλλά παρέμεινε ουδέτερη. Μετά τη νίκη της Πρωσίας, η Φρανκφούρτη προσαρτήθηκε με διάταγμα του βασιλιά της Πρωσίας και έγιναν μέρος της νεοσυσταθείσας επαρχίας Έσσης-Νασάου.
Μουλαντάρα

εναλλ.=Το τσάκρα Μουλαντάρα|μικρογραφία|Το τσάκρα Μουλαντάρα έχει τέσσερα πέταλα που φέρουν τα σανσκριτικά γράμματα va, scha, sha και sa. Η κεντρική συλλαβή είναι lam.
Το τσάκρα της ρίζας ή Μουλαντάρα (Σανσκριτικά: मूलधारा Mūlādhāra) είναι το πρώτο τσάκρα και βρίσκεται στη βάση της σπονδυλικής στήλης. Η λέξη “Mula” σημαίνει ρίζα και “Dhara” σημαίνει ροή. Είναι δηλαδή το θεμέλιο της βασικής δομής του σώματος. Το χρώμα με το οποίο σχετίζεται το τσάκρα αυτό είναι το κόκκινο που συνδέεται με τις σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες επιβίωσης και αυτοσυντήρησης του ανθρώπου. Αντιπροσωπεύει τη σύνδεση του με το περιβάλλον και τη Μητέρα Γη και προσφέρει όλα εκείνα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά στον ίδιο. Αποτελεί την πύλη για τη θηλυκότητα και σχετίζεται άμεσα με τις πρώτες ανάγκες ενός ατόμου, όπως το νερό, την τροφή, την αναπαραγωγή και την ασφάλεια. Επιπλέον, βρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με τη σταθερότητα, την αλληλεγγύη, τη συναισθηματική δύναμη, την αίσθηση πληρότητας και το ένστικτο της επιβίωσης σε αντίξοες καταστάσεις.
Ζέχερ Γιάκομπ φαν Χέλμοντ

δεξιά|μικρογραφία|347x347εσ| Αυτοπροσωπογραφία
Ο Ζέχερ Γιάκομπ φαν Χέλμοντ (Zeger Jacob van Helmont, 1683 Αμβέρσα – 1726 Βρυξέλλες ), ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής ταπισερί, που ειδικεύτηκε σε πορτρέτα και ιστορικούς πίνακες. Εκπαιδεύτηκε με τον πατέρα του στην Αμβέρσα, αλλά σταδιοδρόμησε στις Βρυξέλλες, όπου εργάστηκε για τις τοπικές εκκλησίες και ταπισερί.
Ρας Χαφούν

μικρογραφία|Η Χερσόνησος Χαφούν σε δορυφορική απεικόνιση του 1995. Το Ρας Χαφούν είναι το ανατολικότερο (δεξιότερο) σημείο της.
Το Ρας Χαφούν ή Ακρωτήριο Χαφούν (σομ. "Ras Xaafuun", αραβ. رأس حـافـون, ιταλ. "Capo Hafun") είναι υψηλό βραχώδες ακρωτήριο στο βορειοανατολικό «κρατίδιο» ("γκομπόλ") Μπάρι της Σομαλίας. Ως το άκρο μικρής χερσονήσου που εισχωρεί στον Ινδικό Ωκεανό, το Ρας Χαφούν είναι το ανατολικότερο σημείο όλης της ηπειρωτικής Αφρικής, με γεωγραφικές συντεταγμένες 10°26′37″ Βόρειο πλάτος και 51°24′54″ Ανατολικό μήκος. Το ακρωτήριο απέχει 154 χιλιόμετρα (83 [[Κέρας της Αφρικής|ναυτικά μίλια) από το [[Ακρωτήριο Γκουαρνταφούι]], τη «μύτη» του γνωστού «[[Κέρας της Αφρικής|Κέρατος της Αφρικής]]», για την οποία πολλοί νομίζουν λανθασμένα ότι είναι το ανατολικότερο σημείο της ηπείρου (πρβλ. την αντίστοιχη σύγχυση μεταξύ του [[Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος|Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος]] και του [[Ακρωτήριο Αγκούλιας|Ακρωτηρίου Αγκούλιας]] ως νοτιότερου σημείου της Αφρικής).

Η μικρή χερσόνησος του ακρωτηρίου ενώνεται με την υπόλοιπη ήπειρο στον οικισμό Φόαρ, με μια [[Γλώσσα (γεωγραφία)|γλώσσα άμμου]] μήκους άνω των 20 χιλιομέτρων και πλάτους 1 έως 3 χιλιομέτρων, η οποία κατά τόπους υψώνεται μόλις τρία μέτρα πάνω από τη μέση [[Στάθμη θαλάσσης|στάθμη της θάλασσας]], οπότε με μια μικρή άνοδο της στάθμης της θάλασσας η χερσόνησος θα μετατραπεί σε νησί και το Ακρωτήριο Γκουαρνταφούι μπορεί να καταστεί έτσι πράγματι το ανατολικότερο σημείο της "ηπειρωτικής" Αφρικής. Η ομώνυμη κωμόπολη [[Χαφούν]], η [[Οπώνη]] των αρχαίων Ελλήνων, βρίσκεται στο νότιο μέρος της χερσονήσου, δυτικά της γλώσσας άμμου.

Το Ακρωτήριο Χαφούν και ο παράλληλός του διαχωρίζουν τον λεγόμενο [[Διέκπλους του Γκουαρνταφούι|Διέκπλου του Γκουαρνταφούι]] στα βόρειά του από τη Θάλασσα της Σομαλίας στα νότια.
Αμπρότζο Μπεργκονιόνε

Τοιχογραφία στη Βασιλική του "San Simpliciano", [[Μιλάνο]] .
Ο Αμπρότζο Μπεργκονιόνε (Ambrogio Borgognone, γνωστός και ως "Ambrogio da Fossano", "Ambrogio di Stefano da Fossano", "Ambrogio Stefani da Fossano" ή ως "il Bergognone" ή "Ambrogio Egogni," περ. δεκ.1470 1523/1524) ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου της Αναγέννησης που δραστηριοποιήθηκε στο Μιλάνο και κοντά σε αυτό.
Καύνος

μικρογραφία| Ερείπια Καύνου
μικρογραφία| Κιόνες στον χώρο
μικρογραφία| Οικιστική συνοικία
Η Καύνος (Αρχαία ελληνικά: , ) ήταν πόλη της αρχαίας Καρίας και στην Ανατολία, λίγα χιλιόμετρα δυτικά της σύγχρονης πόλης Νταλιάν, επαρχία Μούγλων, Τουρκία.

Ο ποταμός Κάλβυς ήταν τα σύνορα μεταξύ Καρίας και Λυκίας. Αρχικά η Καύνος ήταν μια ξεχωριστή πόλη-κράτος. Μετά έγινε μέρος της Καρίας και αργότερα ακόμα της Λυκίας.

Η Καύνος ήταν ένα σημαντικό θαλάσσιο λιμάνι, η ιστορία του οποίου υποτίθεται ότι χρονολογείται από τον 10ο αιώνα π.Χ. Λόγω του σχηματισμού της παραλίας Ιζτούτζου και της πρόσχωσης του πρώην κόλπου (από περίπου 200 Π.Χ. και μετά), η Καύνος βρίσκεται τώρα περίπου 8 χιλιόμετρα από την ακτή. Η πόλη είχε δύο λιμάνια, το νότιο λιμάνι στα νοτιοανατολικά του Κιουτσούκ Καλέ και το εσωτερικό λιμάνι στα βορειοδυτικά της (το σημερινό Σουλουκλού Γκιόλ, λίμνη των βροχών). Το νότιο λιμάνι χρησιμοποιήθηκε από την ίδρυση της πόλης μέχρι περίπου το τέλος της ελληνιστικής εποχής, μετά το οποίο έγινε απρόσιτο λόγω των προσχώσεων. Το εσωτερικό ή εμπορικό λιμάνι μπορούσε να κλειστεί με αλυσίδες. Το τελευταίο χρησιμοποιήθηκε μέχρι τις τελευταίες μέρες της Καύνου αλλά λόγω των προσχώσεων του δέλτα και της αποκοπής των λιμανιών, η Καύνος είχε χάσει από καιρό την σημασία της ως εμπορικός λιμένας. Μετά την κατάληψη της Καρίας από τουρκικές φυλές και τη σοβαρή επιδημία ελονοσίας του 15ου αιώνα μ.Χ., η Καύνος εγκαταλείφθηκε εντελώς.

Η αρχαιολογική έρευνα δεν περιορίζεται στην ίδια της Καύνου, αλλά διεξάγεται επίσης σε κοντινά σημεία π.χ. κοντά στο Σουλτανίγια Σπα όπου υπήρχε ένα ιερό αφιερωμένο στη θεά Λητώ.
Γιοάννες Χέρμανς

μικρογραφία|300x300εσ| Κίσσες πάνω σε περβάζι
Ο Γιοάννες Χέρμανς (Joannes Hermans, που επονομαζόμενος και Monsú Aurora, ( Αμβέρσα, 1630 - 1677) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ζώων και νεκρών θηραμάτων, φρούτων και λουλουδιών που εργάστηκε στην Ιταλία και στην Αμβέρσα όπου συνέβαλε στην ανάπτυξη της μπαρόκ νεκρής φύσης.
Ματέο Πεσίνα

Ο Ματέο Πεσίνα (ιταλικά: "Matteo Pessina") (21 Απριλίου 1997) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για την Αταλάντα.
Έμερσον Παλμιέρι

Ο Έμερσον Παλμιέρι ντος Σάντος ("Emerson Palmieri dos Santos") (3 Αυγούστου 1994), γνωστός ως Έμερσον Παλμιέρι ή απλά Έμερσον, είναι Ιταλός-Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Τσέλσι.

Σε διεθνές επίπεδο, ο Έμερσον έπαιξε για τη γενέτειρά του, Βραζιλία, στην Εθνική U17, αλλά αργότερα δήλωσε ότι επιθυμεί να εκπροσωπήσει την Ιταλία, έχοντας λάβει ιταλική ιθαγένεια το 2017. Από τότε έχει κληθεί στην Εθνική Ιταλίας, κάνοντας το διεθνές ντεμπούτο του με την ομάδα το 2018 και αργότερα ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020.
Φραντσέσκο Μποττιτσίνι

Ο Φραντσέσκο Μποττιτσίνι (Francesco Botticini, πραγματικό όνομα Francesco di Giovanni, 1446 - 16 Ιανουαρίου 1498 ) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Πρώιμης Αναγέννησης . Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, όπου παρέμεινε ενεργός μέχρι το θάνατό του το 1498. Παρόλο που υπάρχουν λίγα μόνο τεκμηριωμένα έργα από τον Μποττιτσίνι, μια σημαντικη συλλογή έργων τού αποδίδεται με πεποίθηση με βάση το ύφος που περιλαμβάνει μια σειρά από ρετάμπλ, δεκάδες θρησκευτικά πάνελ μικρής κλίμακας και μερικά πορτρέτα.
Ετιέν Ζοντέλ

Ο Ετιέν Ζοντέλ (γαλλικά: Étienne Jodelle) ήταν Γάλλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, γεννήθηκε το 1532 και πέθανε τον Ιούλιο του 1573 στο Παρίσι. Υπήρξε μέλος του λογοτεχνικού κύκλου της Πλειάδας και προχώρησε στην εφαρμογή των αισθητικών αρχών της ομάδας στη δραματική σύνθεση. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τον αλεξανδρινό στίχο στην τραγωδία στην εποχή του και δημιούργησε την πρώτη σύγχρονη τραγωδία και κωμωδία με τα έργα: "Η αιχμάλωτη Κλεοπάτρα", έμμετρη τραγωδία, και "Ο" "Ευγένιος", κωμωδία. 

Τα έργα του σήμερα δεν παίζονται αλλά ο Ζοντέλ θεωρείται πρόδρομος του αναγεννησιακού θεάτρου στη Γαλλία καθώς θεμελίωσε τις αρχές και προετοίμασε το έδαφος για τους μεγάλους νεοκλασσικούς δραματουργούς του επόμενου αιώνα, τον Πιέρ Κορνέιγ και τον Ρακίνα.
Γιάκοπο Μπελλίνι

"Η Παναγία της Ταπεινότητας, λατρεύεται από πρίγκιπα του [[Οίκος των Έστε|Οίκου του Έστε]]", 1440. Παρατηρήστε το ψευδο-κουφιτικό στρίφωμα. [[Μουσείο του Λούβρου]] .
Ο Γιάκοπο Μπελλίνι (Jacopo Bellini, περ. 1400 - 1470) ήταν ένας από τους ιδρυτές του αναγεννησιακού στυλ ζωγραφικής στη Βενετία και τη βόρεια Ιταλία. Οι γιοι του Τζεντίλε Μπελλίνι και Τζοβάννι Μπελλίνι και ο γαμπρός του Αντρέα Μαντένια ήταν επίσης διάσημοι ζωγράφοι.

Λίγοι από τους πίνακες του Μπελίνι υπάρχουν ακόμη, αλλά τα σωζόμενα βιβλία του με σχέδια (ένα στο Βρετανικό Μουσείο και ένα στο Λούβρο ) δείχνουν ενδιαφέρον για το τοπίο και τον περίτεχνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και είναι η πιο σημαντική κληρονομιά του. Τα σωζόμενα έργα του δείχνουν πώς υιοθέτησε τη γραμμική προοπτική στα διακοσμητικά μοτίβα και τα πλούσια χρώματα της βενετσιάνικης ζωγραφικής.
Φραντσέσκο ντα Πόντε ο πρεσβύτερος

Ο Φραντσέσκο ντα Πόντε ο πρεσβύτερος (Francesco da Ponte the Elder ή Francesco Bassano the Elder, περ. 1475 – 1539) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγεννησιακής Ενετικής Σχολής .

Γεννήθηκε στη Βιτσέντσα. Μετά την εκπαίδευσή του στη Βενετία εγκαταστάθηκε στο Μπασσάνο ντελ Γκράππα. Αν και δεν ήταν, στην πραγματικότητα, μαθητής του Τζοβάννι Μπελίνι, ήταν οπαδός του ύφους του. Ζωγράφισε "τον Άγιο Βαρθολομαίο" για τον καθεδρικό ναό του Μπασσάνο, ένα ρετάμπλ για την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και μια "Κάθοδο του Αγίου Πνεύματος" για την εκκλησία του χωριού Ολιέρο . Ο Φραντσέσκο πέθανε στο Μπασσάνο. Ο γιος του, Τζάκοπο Μπασσάνο έγινε σημαντικός ζωγράφος στη Βενετία και το Βένετο . Ένας από τους γιους του Τζάκοπο ήταν ο ζωγράφος Φραντσέσκο Μπασσάνο ο νεότερος (Francesco Bassano the Younger) .

Πέθανε στο Μπασσάνο ντελ Γκράππα το 1539.
Μποναβεντούρα Μπερλινγκιέρι

Μποναβεντούρα Μπερλινγκιέρι, "[[Φραγκίσκος της Ασίζης|Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης]]", 1235
Ο Μποναβεντούρα Μπερλινγκιέρι (Bonaventura Berlinghieri, 1228–1274) ήταν Ιταλός ζωγράφος της γοτθικής περιόδου από τη Λούκκα της Ιταλίας, Ήταν γιος του ζωγράφου Μπερλινγκιέρο Μπερλινγκιέρι και αδελφός του Μπαρόνε Μπερλινγκιέρι και του Μάρκο Μπερλινγκιέρι.

Ο Μποναβεντούρα ζωγράφισε διάφορα πάνελ και τοιχογραφίες στη Λούκκα, το 1235 και το 1244. Είναι πιο διάσημος για ένα ρετάμπλ αφιερωμένο στη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Αυτό το ρετάμπλ είναι ζωγραφισμένο με τέμπερα σε ξύλινα πάνελ σε ύφος Ιταλο-βυζαντινό, το λεγόμενο "maniera greca." Απεικονίζει τα στίγματα, καθώς και μερικές σκηνές από τη ζωή του Αγίου. Αυτό το ρετάμπλ βρίσκεται σήμερα στην Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Πέσια, όπου μπορεί να το δει κάποιος σήμερα.

Η οδός (Via) B. Berlinghieri στη Λούκκα πήρε το όνομά της από την οικογένεια.
Λιμπεράλε ντα Βερόνα

μικρογραφία| Λιμπεράλε ντα Βερόνα
Παναγία Βρεφοκρατούσα με Άγγελο. Μουσείο Καλών Τεχνών, [[Βουδαπέστη]], [[Ουγγαρία]]
Σκηνή από διήγημα σκακιστών, [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης]], Ν. Υόρκη, ΗΠΑ.
"Saint-Madeleine, Saint-Catherine και Saint-Tuscany" Sant'Anastasia ([[Βερόνα]])
Ο Λιμπεράλε ντα Βερόνα Liberale da Verona, 1441–1526) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγεννησιακής περιόδου, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βερόνα.
Φραντσέσκο Μπασσάνο ο νεότερος

"Καλοκαίρι", [[Ερμιτάζ|Μουσείο Ερμιτάζ]], [[Αγία Πετρούπολη]] (1570-1580)
μικρογραφία| "Λατρεία των Ποιμένων"
Ο Φραντσέσκο Μπασσάνο ο νεότερος (Francesco Bassano the Younger, 26 Ιανουαρίου 1549 - 4 Ιουλίου 1592), που αποκαλείται επίσης Francesco Giambattista da Ponte ή Francesco da Ponte the Younger, ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου της Αναγέννησης.

Γεννήθηκε στο Μπασσάνο ντελ Γκράππα κοντά στη Βενετία, μεγαλύτερος γιος του Τζάκοπο Μπασσάνο και εγγονός του Φραντσέσκο ντα Πόντε του πρεσβύτερου. Σπούδασε με τον πατέρα του και εργάστηκε στο εργαστήριο της οικογένειας Μπασσάνο μαζί με τα τρία αδέλφια του, συμπεριλαμβανομένων των Τζανμπαττίστα Μπασσάνο, Τζιρόλαμο Μπασσάνο και Λεάντρο Μπασσάνο.

Ο Φραντσέσκο μετοίκησε στη Βενετία, όπου διήυθυνε τον εκεί κλάδο της οικογενειακής επιχείρησης. Του ανατέθηκε επίσης να ζωγραφίσει μια σειρά από ιστορικές εικόνες στο Παλάτι των Δόγηδων. Ήταν επιρρεπής σε υποχονδρίαση, που επιδείνωσε τις άλλες ασθένειές του, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής κατάθλιψης . Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1592, ο Φραντσέσκο αυτοκτόνησε πεφτοντας από ένα παράθυρο. Ο αδελφός του Λεάντρο Μπασσάνο συνέχισε την οικογενειακή παράδοση της ζωγραφικής.
Τορτέλι

μικρογραφία| Τορτέλι με σέσκουλο, ρικότα, μανιτάρια και πεκορίνο, από το χωριό Sasso Pisano
μικρογραφία| Πικρό τορτέλο, της πόλης Καστέλ Γκοφρέντο
Ο όρος τορτέλι χρησιμοποιείται κυρίως στην Εμίλια-Ρομάνια, τη Λομβαρδία και την Τοσκάνη για να προσδιορίσει έναν τύπο γεμιστών ζυμαρικών με ορθογώνιο σχήμα. Τα τορτέλι σερβίρονται συνήθως με λιωμένο βούτυρο ή λαρδί, είτε με σάλτσα ντομάτας ή σάλτσα με κιμά.

Το πιο χαρακτηριστικό πιάτο είναι τορτέλι με ρικότα και μυρωδικά, καρυκευμένα με βούτυρο και φασκόμηλο. Επίσης χαρακτηριστικά είναι τα πράσινα τορτέλι, τα τορτέλι με κολοκύθα, τα τορτέλι της περιοχής Πάρμα με τυρί ρικότα και μυρωδικά, τα τορτέλι με σπανάκι, τσουκνίδες, αγκινάρες, πατάτες και αυτά με γλυκόξινη γέμιση από την νότια περιοχή της Πάρμα.

Το τορτέλο της περιοχής Μέλο είναι χαρακτηριστικό πιάτο στην Πιστόια. Το τορτέλο πατάτας είναι διαδεδομένο στα εδάφη του Αρέτσο, της Φλωρεντίας και του Πράτο. Το τορτέλο με σπανάκι ξεχωρίζει για την γέμιση και για το μεγαλύτερο μέγεθός του. Γνωστά είναι επίσης τα τορτέλι πατάτας που ονομάζονται Mugellana, όπως επίσης και τα γλυκά του Πιτιλιάνο, εβραϊκής προέλευσης. 

Τα τορτέλι των Απουανών Άλπεων έχουν ημικυκλικό σχήμα και περιέχουν γέμιση κρέατος και μυρωδικών (θυμάρι, ή peporino). Αρχικά, το πιάτο μαγειρευόταν αποκλειστικά την Τσικνοπέμπτη, τώρα έχει μπει στις κουζίνες και παρασκευάζεται ακόμα σε μη εορταστικές περιστάσεις. 

Στην επαρχία Λούκκα, παρασκευάζονται μεγαλύτερα στρογγυλά τορτέλι (δύο στρώσεις ζύμης περίπου 1 ή 2 χιλ.) με γέμιση από κρέας (μοσχάρι ή χοιρινό και μερικές φορές λουκάνικο), μουσκεμένο μπαγιάτικο ψωμί, σέσκουλο, αυγό, πιπέρι και μοσχοκάρυδο, καρυκευμένο με σάλτσα από κιμά ή ντομάτα. Κατά την κυνηγετική περίοδο μπορείτε να βρείτε στα εστιατόρια μια παραλλαγή με αγριογούρουνο. 

Στην βόρεια περιοχή της Φορλί-Τσεζένα, είναι παραδοσιακά τα τετράγωνα ψητά τορτέλι, γεμιστά με πατάτες που είναι αρωματισμένες με μπέικον ή λουκάνικο και μερικές φορές με μυρωδικά, όπως είναι το κάρδαμο. 

Ομοίως με τα ραβιόλια, υπάρχουν και εκδοχές τηγανητών και γλυκών τορτέλι, γεμιστών με μαρμελάδα, ρικότα ή σοκολάτα.
Νέκυια

μικρογραφία|357x357εσ|Ο Οδυσσέας θυσιάζει ένα κριάρι.
Η Νέκυια ἡ νέκυα. ("νέκυς «νεκρός» το πτώμα") είναι μια τελετή που συνδέεται με την ελληνική μυθολογία και στοχεύει στην επίκληση των νεκρών για να μάθουν το μέλλον.<br>
Είναι και ο τίτλος που δόθηκε στην ραψωδία Λ της Οδύσσειας του Ομήρου που αφηγείται την επίκληση του Οδυσσέα στον μάντη Τειρεσία επιδιώκοντας απεγνωσμένα να επιστρέψει στην Ιθάκη, όπως τον συμβούλεψε η Κίρκη.
Ζαν Μπυλάν

Ο Ζαν Μπυλάν (γαλλικά: Jean Bullant), γεννήθηκε γύρω στο 1515, πιθανότατα στην Αμιένη και πέθανε το 1578 στο Εκουάν, ήταν αρχιτέκτονας και γλύπτης της Γαλλικής Αναγέννησης και συγγραφέας αρχιτεκτονικών θεωρητικών έργων.
Φόνοι με αλφαβητική σειρά

Το μυθιστόρημα Φόνοι με αλφαβητική σειρά («"The A.B.C. Murders"») γράφτηκε από την Άγκαθα Κρίστι. Είναι ένα εξαιρετικά δομημένο μυθιστόρημα και από τα πρώτα της αστυνομικής λογοτεχνίας που έχουν θέμα έναν serial killer, προτού καν καθιερωθεί ο όρος. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην αγγλική γλώσσα το 1936. Στην ελληνική γλώσσα εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2003 από τις Εκδόσεις Λυχνάρι με τίτλο «Η υπογραφή του δολοφόνου». Η δεύτερη φορά που εκδόθηκε στα ελληνικά ήταν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός τον Δεκέμβριο του 2018. Το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο της Άγκαθα Κρίστι άλλωστε, έχει πουλήσει πάνω από 2 δισεκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί

Η Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί (γαλλικά: "Jeanne de Valois-Saint-Rémy"), αυτοαποκαλούμενη ως «"Κόμισσα ντε Λα Μοτ"» (22 Ιουλίου 1756 – 23 Αυγούστου 1791) έμεινε στην ιστορία ως μια διαβόητη αριβίστρια και κλέφτρα. Ήταν παντρεμένη με τον Νικολά ντε Λα Μοτ, του οποίου η αριστοκρατική καταγωγή βρισκόταν υπό αμφισβήτηση. Η ίδια αν και φτωχή, ήταν απόγονος της βασιλικής οικογένειας Βαλουά μέσω ενός νόθου γιου του Βασιλιά Ερρίκου Β’. Παρόλα αυτά, μνημονεύεται κυρίως για τον εξέχοντα ρόλο της στην υπόθεση του διαμαντένιου περιδέραιου, ένα από τα πολλά σκάνδαλα που οδήγησαν στη Γαλλική Επανάσταση και βοήθησε στην καταστροφή της μοναρχίας της Γαλλίας.
Αβραάμ Δερβίσογλου

Ο Αβραάμ Δερβίσογλου (1910-1938) ήταν έλληνας κομμουνιστής, εργάτης και εκτελέστηκε στη Σοβιετική Ένωση κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.
Νικολά ντε Λα Μοτ

Ο Νικολά ντε Λα Μοτ (Μπαρ-συρ-Ωμπ 29 Ιουλίου 1755 - Παρίσι, 6 Νοεμβρίου 1831), γεννημένος ως Μαρκ-Αντουάν-Νικολά ντε Λα Μοτ, , ήταν ένας Γάλλος τυχοδιώκτης του 18ου αιώνα, γνωστός για το ρόλο του ως απατεώνας στην υπόθεση του διαμαντένιου περιδέραιου . Ήταν επίσης ο σύζυγος της "Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί," με την οποία παντρεύτηκε στις 6 Ιουνίου 1780.

Ισχυριζόταν ότι ήταν ευγενής και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο του Κόμη. Ωστόσο, ο ισχυρισμός του για αριστοκρατική καταγωγή ήταν υπό αμφισβήτηση. Τη στιγμή του γάμου του, ήταν γνωστός μόνο ως αξιωματικός των χωροφυλακών. Μέσα από την επιρροή της συζύγου του στον εραστής της, Καρδινάλιο του Ροχάν, έλαβε μια προμήθεια ως σωματοφύλακας του Κόμης του Αρτουά.
Εθνικισμός των πόρων

Εθνικισμός των πόρων είναι η τάση ανθρώπων και κυβερνήσεων να ασκούν έλεγχο πάνω στους φυσικούς πόρους που βρίσκονται στην επικράτειά τους, απαιτώντας αυξημένο μερίδιο στα κέρδη από την εκμετάλλευσή τους. Ως αποτέλεσμα, ο εθνικισμός των πόρων έρχεται σε σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών αλλά και αυτά ισχυρότερων κρατών. Εξάλλου, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωρίσει τον κλονισμό της εξάρτησης της βιομηχανίας της από "τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού" λόγω αυτού του φαινομένου. 

Η προσέγγιση της κούφωσης παραγωγής πετρελαίου έχει οδηγήσει πολλές κυβερνήσεις να αναλάβουν την κυριότητα ή τον έλεγχο των αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων για στρατηγικούς και οικονομικούς λόγους, αν και ο εθνικισμός πόρων ισχύει για άλλους πόρους, όπως είναι τα μέταλλα.

Ο εθνικισμός των πόρων επιβάλλεται κυρίως ως οικονομική πολιτική (συνήθως από λαϊκιστικές κυβερνήσεις) που βασίζεται στην κρατική ιδιοκτησία ή τον έλεγχο των φυσικών πόρων οι οποίοι βρίσκονται στην επικράτειά τους για την προώθηση πολιτικών, κοινωνικών ή βιομηχανικών στόχων. Αυτή η πολιτική υπογραμμίζει το ότι οι πόροι ανήκουν στον λαό της εν λόγω χώρας πρώτα απ' όλα και ότι η κρατική εκμετάλλευση οδηγεί σε καλύτερη διαχείριση των πόρων σε σχέση με την ιδιωτικοποίηση.

Μια σχετικά πρόσφατη τάση εθνικισμού των πόρων εμφανίστηκε κατά την περίοδο της οικονομικής απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1990. Εκείνη την περίοδο, τόσο πληθυσμοί όσο και κυβερνήσεις αναζητούσαν την ανεξαρτησία της χώρας τους σε σχέση με τις εξαγωγές και την εκμετέλλευση των φυσικών πόρων. Ένα παράδειγμα περιλαμβάνει τον λεγόμενο "Πόλεμο του Νερού", μια σειρά διαμαρτυριών κατά της ιδιωτικοποίησης της παροχής νερού της πόλης που πραγματοποιήθηκε στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας. Ως αποτέλεσμα, μέσα σε διάστημα μικρότερο των έξι μηνών, η κυβέρνηση ακύρωσε τη σύμβαση. 

Εκτός από τη Βολιβία υπό τον Έβο Μοράλες, κάποιες άλλες κυβερνήσεις που έχουν υιοθετήσει στοιχεία εθνικισμού των πόρων είναι η Αργεντινή υπό την Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρχνερ και η Βενεζουέλα υπό τον Ούγκο Τσάβες.
Αστεροδία

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Αστεροδία ή Αστερόδεια είναι γνωστά τα παρακάτω τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα:
# Νύμφη της Καυκασίας, θυγατέρα του Ωκεανού και της Τηθύος, μητέρα του Αψύρτου από τη σχέση της με τον Αιήτη.
# Πριγκίπισσα στη Φωκίδα, θυγατέρα του βασιλέα Δηίονα και της Διομήδης, και αδελφή των των ηρώων της Αττικής Κεφάλου, Φυλάκου, Αινετού και Άκτορα. Αυτή η Αστεροδία αποκαλείτο και "Αστερία", και αναφέρεται ότι γέννησε τον Κρίσο και τον Πανοπέα, οι οποίοι ήσαν δίδυμοι και λέγεται ότι είχαν μαλώσει όταν ακόμα βρίσκονταν μέσα στην κοιλιά της Αστεροδείας. Πατέρας τους ήταν ο Φώκος, ο γιος του Αιακού.
# Μία από τις πιθανές συζύγους του Ενδυμίωνα.
# Θυγατέρα του Ευρυπύλου, γιου του Τελέστορα, και μία από τις πιθανές συζύγους του Ικαρίου του Λακεδαιμονίου.
Εϊ-ίτσι Νεγκίσι

Ο Εϊ-ίτσι Νεγκίσι (ιαπων. 根岸 英一 = "Negishi Eiichi", 14 Ιουλίου 1935 – 6 Ιουνίου 2021) ήταν Ιάπωνας χημικός, γνωστός για την ανακάλυψη της συζεύξεως Negishi. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο Πανεπιστήμιο Περντιού στην Ιντιάνα των ΗΠΑ, όπου κατείχε την έδρα διεκεκριμένου καθηγητή «Χέρμπερτ Σ. Μπράουν» και ήταν διευθυντή του Ινστιτούτου Νεγκίσι-Μπράουν. Ο Νεγκίσι βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 2010 "«για τις αντιδράσεις διασταυρούμενης συζεύξεως με καταλύτη παλλάδιο στην οργανική σύνθεση»", από κοινού με τους Ρίτσαρντ Χεκ και Ακίρα Σουζούκι.
Ρητίνευση

Κορμός πεύκου κατάλληλα πελεκημένος, ο οποίος εκλύει ρητίνη ([[ρετσίνι]]) που συλλέγεται.
Ρητίνευση ή ρητινοσυλλογή ("αγγλ." Resin extraction) είναι η διαδικασία συλλογής ρετσινιού (χημικά λέγεται "ρητίνη") μετά από πλαϊνή κοπή, ή χάραξη με τσεκούρι του κορμού ενός ώριμου πεύκου. 

Αποτελεί αρχαία τεχνική, η οποία εκτελείται εδώ και αιώνες από τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους. Το ρετσίνι (ένα φυσικό μείγμα από τερεβινθέλαιο και κολοφώνιο) είναι πολύτιμη φυσική ύλη, η οποία έχει αξιοποιηθεί σε πολλές εφαρμογές και δραστηριότητες.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής Ενόπλων 1960

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής Ενόπλων 1960 ήταν η 4η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκοποβολής Ενόπλων, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα μεταξύ 10 και 20 Νοεμβρίου του 1960.

Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 5 αγωνίσματα και έλαβαν μέρος 84 αθλητές από 9 χώρες-μέλη του ΣΙΣΜ.

Στον πίνακα των μεταλλίων στην πρώτη θέση κυριάρχησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με 5 χρυσά μετάλλια και 8 συνολικά. Η Ελλάδα κέρδισε τη δεύτερη θέση με 2 αργυρά μετάλλια και 5 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Σουηδία με 1 αργυρό μετάλλιο και 3 συνολικά.
Αμπρουάζ Παρέ

Ο Αμπρουάζ Παρέ (γαλλικά: Ambroise Paré) (περ. 1510 - 20 Δεκεμβρίου 1590) ήταν Γάλλος γιατρός, ένας από τους πιο διακεκριμένους χειρουργούς της Γαλλικής Αναγέννησης. Θεωρείται πατέρας της χειρουργικής και της σύγχρονης παθολογίας και πρωτοπόρος στις χειρουργικές τεχνικές και την ιατρική στο πεδίο της μάχης, ειδικά στην ανώδυνη θεραπεία των τραυμάτων. Ήταν επίσης ανατόμος, εφηύρε νέα χειρουργικά όργανα και ήταν μέλος της παρισινής συντεχνίας γιατρών-κουρέων. 

Στις προσωπικές του σημειώσεις σχετικά με την περίθαλψη στρατιωτών κατά τον Όγδοο Ιταλικό Πόλεμο (1536–1538), ο Παρέ έγραψε, συνοψίζοντας τη φιλοσοφία του: «Je le pansai, Dieu le guérit» («Τον περιέθαλψα και ο Θεός τον θεράπευσε»), φράση που παραπέμπει στο λατινικό ρητό "Medicus curat, natura sanat".
Πάπα

Η Πάπα είναι μια ιστορική πόλη στο νομό Βέσπρεμ της Ουγγαρίας, που βρίσκεται κοντά στο βόρειο άκρο των λόφων Μπακόνι, και φημίζεται για την μπαρόκ αρχιτεκτονική του. Με 32.473 κατοίκους (2011), είναι το πολιτιστικό, οικονομικό και τουριστικό κέντρο της περιοχής.

Η Πάπα είναι ένα από τα κέντρα της Μεταρρύθμισης στην Υπερδουναβία, όπως υποδηλώνει η ύπαρξη πολλών τόπων και μουσείων εκκλησιαστικής κληρονομιάς. Λόγω του πλήθους των κτηρίων πολιτιστικής κληρονομιάς, το κέντρο της πόλης είναι σήμερα υπό προστασία.

Η Πάπα διαθέτει ένα μεγάλο ιστορικό κέντρο, με ανακαινισμένα παλιά σπίτια, καφετέριες και μουσεία, συμπεριλαμβανομένου του Μουσείου Κυανής Ζωγραφικής ("Kékfestő Múzeum"), που ιδρύθηκε σε ένα πρώην εργοστάσιο που παρήγαγε ρούχα και άλλα υφάσματα βαμμένα με μπλε ιντίγκο με μια μοναδική μέθοδο.

Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τα ιαματικά λουτρά της, ιδιαίτερα για ένα νεόκτιστο συγκρότημα κολύμβησης, το παλάτι της οικογένειας Εστερχάζι, τη μεγάλη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και το γυμνάσιο Καλβινιστών. Η πόλη είναι ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο. Διαθέτει επίσης ένα μεγάλο πάρκο κοντά στο κέντρο της πόλης.

Η πόλη υπήρξε το κύριο κέντρο εμπορίου των κρασιών της περιοχής κρασιού Σόμλο. Η Πάπα ήταν διοικητική περιφερειακή πρωτεύουσα από το 1945 έως το 1983.
Κατηγορία:Στετλ
Δημοκρατία της Φλωρεντίας

H Δημοκρατία της Φλωρεντίας (ιταλικά: "Repubblica Fiorentina") ήταν ένα μεσαιωνικό και πρώιμο σύγχρονο κράτος που επικεντρώθηκε στην ιταλική πόλη της Φλωρεντίας στην Τοσκάνη.

Η δημοκρατία ξεκίνησε το 1115, όταν ο λαός της Φλωρεντίας εξεγέρθηκε ενάντια στο Μαργραβινάτο της Τοσκάνης μετά το θάνατο της Ματθίλδης της Τοσκάνης, η οποία έλεγχε τεράστιες περιοχές που περιλάμβαναν και τη Φλωρεντία. Οι Φλωρεντίνοι δημιούργησαν μια κοινότητα στη θέση των διαδόχων. Η δημοκρατία κυβερνήθηκε από ένα συμβούλιο γνωστό ως Άρχοντας της Φλωρεντίας. Οι άρχοντες επιλέχτηκαν από τον Γονφαλονιέρα (κυρίαρχος ηγέτης της πόλης), ο οποίος εκλέγεται κάθε δύο μήνες από μέλη της συντεχνίας της Φλωρεντίας.
Οράτσιο Τζεντιλέσκι

Ο Οράτσιο Τζεντιλέσκι (Orazio Lomi Gentileschi, 1563–1639) ήταν Ιταλός ζωγράφος. Γεννημένος στην Τοσκάνη, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Ρώμη, ζωγραφίζοντας σε μανιεριστικό ύφος. Μεγάλο τμήμα του έργου του συνίστατο στη ζωγραφική μορφών στα διακοσμητικά σχήματα άλλων καλλιτεχνών. Μετά το 1600, επηρεάστηκε από το πιο νατουραλιστικό ύφος του Καραβάτζο . Έλαβε σημαντικές παραγγελίες στο Φαμπριάνο και στη Γένοβα πριν μετακομίσει στο Παρίσι στην Αυλή της Μαρίας των Μεδίκων. Πέρασε το τελευταίο μέρος της ζωής του στην Αυλή του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας . Ήταν πατέρας της ζωγράφου Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι.
Επαρχία του Νάσσαου

Η Επαρχία του Νάσσαου (γερμανικά: "Provinz Nassau") ήταν επαρχία της Πρωσίας από το 1944 έως το 1945.

Αν και όλα τα γερμανικά κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Πρωσίας) διαλύθηκαν εκ των πραγμάτων από το 1933, καθώς η ναζιστική κυβέρνηση χώρισε επίσημα την πρωσική επαρχία Έσση-Νάσσαου σε δύο επαρχίες με διάταγμα που εκδόθηκε την 1η Απριλίου 1944 και άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 1944. Οι δύο νέες επαρχίες ήταν η επαρχία Έσσης και η επαρχία Νάσσαου.

Το όνομα προέρχεται από το πρώην Δουκάτο του Νάσσαου (1806-1866), το οποίο η Πρωσία προσαρτήθηκε μετά τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο για να αποτελέσει μέρος της επαρχίας της Έσσης-Νάσσαου.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η επαρχία του Νάσσαου ανήκε στην αμερικανική κυβέρνηση Η επαρχία Νάσσαου διαλύθηκε από τις δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ στις 19 Σεπτεμβρίου 1945, αποτελώντας μέρος της διοικητικής ζώνης της Μεγάλης Έσσης. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, η Μεγάλη Έσση έγινε η σύγχρονη γερμανική πολιτεία της Έσσης. Μικρά μέρη της επαρχίας Νάσσαου έγιναν επίσης μέρος της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Κατηγορία:Επαρχίες της Πρωσίας
Κατηγορία:Νάσσαου (κρατίδιο)
Αγκοστίνο Τάσσι

μικρογραφία| "Ναυάγιο του στόλου του Αινεία", έργο του Τάσσι
Ο Αγκοστίνο Τάσσι (Agostino Tassi, γεννημένος ως Agostino Buonamici, Περούτζια, 1578 - Ρώμη, 1644) ήταν Ιταλός ζωγράφος τοπίων και θαλασσογραφιών, ο οποίος καταδικάστηκε για βιασμό της Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι το 1612. 

Επειδή φιλοδοξούσε να αποκτήσει τίτλο ευγενείας, τροποποίησε τις λεπτομέρειες της πρώιμης ζωής του. Αν και γεννήθηκε στην Περούτζια, ισχυριζόταν ότι γεννήθηκε στη Ρώμη . Το οικογενειακό του όνομα ήταν Buonamici, αλλά ο Αγκοστίνο υιοθέτησε το επώνυμο Tassi για να υποστηρίξει την ιστορία του ότι υιοθετήθηκε από τον μαρκήσιο Τάσσι. Στην πραγματικότητα ήταν γιος ενός γουναρά,που ονομαζόταν Ντομένικο.
Υπερδουναβία

Περιφέρειες στην [[Ουγγαρία]]. Οι τρεις περιοχές της Υπερδουναβίας στα δυτικά εμφανίζονται με κόκκινο, πορτοκαλί και μωβ.
H Υπερδουναβία (, , , ή "", , ) είναι μια ιστορική περιοχή της Ουγγαρίας. Αναφέρεται επίσης ως Ουγγρική Παννονία.
Σβαντιστάνα

Το δεύτερο γνωστό τσάκρα ονομάζεται ιερό τσάκρα ή αλλιώς Σβαντιστάνα (Σανσκριτικά: स्वाधिष्ठान) που είναι η έδρα του υποσυνείδητου νου όπου αποθηκεύονται όλες οι εμπειρίες της ζωής από την αρχή της ύπαρξής μας. Θεωρείται ως το ενεργειακό κέντρο που αφορά το συναισθηματικό πλούτο του ανθρώπου, τις σχέσεις του με τους άλλους, τον ερωτισμό, τη σεξουαλικότητα, το πάθος, την οικειότητα, την ευχαρίστηση και τη δημιουργικότητα.
μικρογραφία|Η Σβαντιστάνα έχει έξι πέταλα και ένα μισοφέγγαρο.
Το Σβαντιστάνα βρίσκεται στην κάτω κοιλιακή χώρα, περίπου τρία δάκτυλα κάτω από τον αφαλό του καθενός. Συνδέεται με το στοιχείο του νερού που καθρεφτίζει την αρμονία όλων των πτυχών της ζωής, τη ροή και την ελαστικότητα. Το χρώμα που το αντιπροσωππεύει είναι το πορτοκαλί. Μέσω αυτού, ισορροπείται η αρσενική και η θηλυκή ενέργεια και διαμορφώμεται η σεξουαλικότητα του ανθρώπου. Είναι το κέντρο της κτήσης, της φιλοδοξίας και η πηγή της βιολογικής ζωής.
Μαρτέν Φρεμινέ

Ο Μαρτέν Φρεμινέ (γαλλικά: Martin Fréminet) (1567 - 1619) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, ένας από τους τελευταίους μανιεριστές καλλιτέχνες και πρόδρομος της τέχνης του μπαρόκ. Ανήκει στη δεύτερη Σχολή του Φονταινεμπλώ. 

Πολλά από τα διακοσμητικά έργα του στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας του ανακτόρου του Φονταινεμπλώ σώζονται.
Μπενβενούτο ντι Τζοβάννι

"Άγιος [[Φραγκίσκος της Ασίζης]]", γ. 1475–1478
Ο Μπενβενούτο ντι Τζοβάννι (Benvenuto di Giovanni, επίσης γνωστός ως Benvenuto di Giovanni di Meo del Guasta, 13 Σεπτεμβρίου 1436 - περ. 1518) ήταν Ιταλός ζωγράφος και καλλιτέχνης γνωστός για τις μικρογραφίες, τα σχέδια επιστρώσεων και τις νωπογραφίες του. Εργαζόμενος κυρίως στη Σιένα, αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως καλλιτέχνης το 1453 και συνέχισε το έργο του σχεδόν μέχρι τον θάνατό του το 1518. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, επηρεάστηκε από πολλούς διαφορετικούς καλλιτέχνες και στη δεκαετία του 1480, το ύφος του Μπενβενούτο άλλαξε δραστικά. 

Αν και ο Μπενβενάτο εξερεύνησε και άλλους καλλιτεχνικούς τομείς, η ζωγραφική αποτελούσε σταθερά μέρος της ζωής του. Ο γιος του, Τζιρόλαμο ντι Τζοβάννι, ακολούθησε τα ίχνη του και έγινε επίσης ζωγράφος. Στην πραγματικότητα, υπήρξαν συχνά περιπτώσεις στις οποίες το έργο του ενός από τους δύο συγχέεται με αυτό του άλλου. Παρ 'όλα αυτά, ο Μπενβενούτο άφησε πίσω του πολύ περισσότερα έργα. Μερικά από τα έργα του ήταν και υπογεγραμμένα και χρονολογημένα, μερικά μόνον υπογεγραμμένα και μερικά μόνο χρονολογημένα. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις συζητήσεις σχετικά με τη χρονολόγηση ή την πατρότητα, ο Μπενβενούτο κατέλιπε σημαντικό αριθμό έργων, τόσο αυτά που είναι αρκετά γνωστά, καθώς και άλλα που είναι ήσσονα σε διάκριση. Οι πίνακές που είναι υπογεγραμμένοι, χρονολογούνται και εξακολουθούν να υπάρχουν έχουν χρονολογίες που καλύπτουν μια περίοδο 43 ετών. Εκτός από τα έργα που άφησε πίσω του, άφησε επίσης κληρονομιά μέσω των καλλιτεχνών που επηρέασε κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Ντομίνικα Λασότα

Η Ντομίνικα Λασότα είναι ακτιβίστρια από το Μπίντγκοτς της Πολωνίας με ενεργό δράση στις μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα. Η Λασότα έγινε ιδρυτικό μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου που ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2020 στο πλαίσιο των πολωνικών απεργιακών κινητοποιήσεων του Οκτωβρίου 2020.
Βανέσα Νακάτε

Η Βανέσα Νακάτε (γεν. 15 Νοεμβρίου 1996) είναι ακτιβίστρια για την κλιματική δικαιοσύνη από την Ουγκάντα. Μεγάλωσε στην Καμπάλα και ξεκίνησε τον ακτιβισμό τον Δεκέμβριο του 2018, ανήσυχη για τις ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες στη χώρα της.
Χέιβεν Κόλμαν

Η Χέιβεν Κόλμαν (γεννημένη στις 29 Μαρτίου του 2006) είναι Αμερικανίδα ακτιβιστίστρια για το κλίμα και το περιβάλλον. Είναι συνιδρύτρια και εκτελεστική συνδιευθύντρια του αμερικανικού Youth Climate Strike, μη κερδοσκοπικού οργανισμού για την ευαισθητοποίηση και στην απαιτούμενη δράση σχετικά με την κλιματική κρίση . Η Κόλμαν ίδρυσε τον οργανισμό μαζί με τις νέες ακτιβίστριες Αλεξάντρια Βιλασενιόρ και Ίσρα Χίρσι. 

Η Χέιβεν Κόλμαν ζει στο Ντένβερ του Κολοράντο.
Αγιάκα Μελιτάφα

Η Αγιάκα Μελιτάφα (γεννημένη το 2001/2002 ) είναι περιβαλλοντική ακτιβίστρια από τη Νοτία Αφρική.
Τζέιμι Μαργκόλιν

Η Τζέιμι Μαργκόλιν (γεννημένη στις 10 Δεκεμβρίου του 2001) είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια της δικαιοσύνης για το κλίμα και έχει διετελέσει εκτελεστικός συνδιευθυντής της ακτιβιστικής ομάδας Ώρα Μηδέν. η Μαργκόλιν αυτοπροσδιορίζεται ως λεσβία και μιλά ανοιχτά για τις εμπειρίες της ως ΛΟΑΤ άτομο. Έχει γράψει σε διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μεταξή των οποίων το CNN και η Huffington Post .
Χόλι Γκίλιμπραντ

Η Χόλι Γκίλιμπραντ (γεννημένη το 2005) είναι Σκωτσέζα περιβαλλοντική ακτιβίστρια. Ξεκινώντας από την ηλικία των 13 ετών, έφευγε από το σχολείο της για μία ώρα κάθε Παρασκευή ως ένδειξη διαμαρτυρίας, στο πλαίσιο τωνμαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα. «Ευχαριστούμε Γκρέτα που μας άνοιξες τον δρόμο», ήταν τα λόγια που ανάρτησε η Γκίλιμπραντ στον λογαριασμό της στο Τwitter προς τη γνωστή ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ από τη Σουηδία. Το παράδειγμα της Γκίλιμπραντ ακολούθησαν δεκάδες συμμαθητές και συμμαθήτριές της στη μικρή απομακρυσμένη πόλη των 10.000 περίπου κατοίκων Φορτ Γουίλιαμ, στη Βόρεια Σκωτία. Πρόκειται για μια από τις τοπικές απόπειρες για την εδραίωση του ακτιβιστικού κινήματος για την προστασία του περιβάλλοντος στον χώρο της Μεγάλης Βρετανίας. 

Η Γκίλιμπραντ είναι διοργανώτρια του κινήματος Παρασκευές για τη Σκωτία του Αύριο και αποτελεί μία από τις πλέον δραστήριες ακτιβίστριες που δραστηριοποιούνται σε περιβαλλοντικά θέματα. 

Η Γκίλιμπραντ ονομάστηκε από τους Times της Γλασκώβης Νέα Σκωτσέζα της Χρονιάς για το έτος 2019. Σε δηλώσεις της, η νεαρή ακτιβίστρια ανέφερε τα εξής: "Πιστεύω πως ο κόσμος είχε πράγματι περισσότερο χρόνο κατά τη διάρκεια του λοκ ντάουν, για να ανακαλύψει τη φύση και για να σκεφτεί τον τρόπο με τον οποίο ζει τη ζωή του και αυτό είναι καλό". Επίσης, μπήκε στον κατάλογο της ραδιοφωνικής εκπομπής του BBC "Woman's Hour" ως μία από τις τριάντα γυναίκες που εμπνέουν με τον δυναμισμό τους και έδωσε συνέντευξη στην ίδια εκπομπή. Έχει γράψει για τους Lochaber Times.

Τον Αύγουστο του 2020, υποστήριξε τον παρουσιαστή και συγγραφέα Κρις Πάκαμ σε μια εθνική εκστρατεία η οποία είχε ως στόχο της να βάλει τέλος στα εγκλήματα κατά της άγριας πανίδας. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μαζί με άλλους νέους ακτιβιστές, η Γκίλιμπραντ έθεσε μια σειρά ερωτημάτων στον Βρετανό πολιτικό Άλοκ Σάρμα. Η Γκίλιμπραντ είναι σύμβουλος νεολαίας για λογαριασμό της φιλανθρωπικής οργάνωσης Heal Rewilding, στόχος της οποίας είναι να επιστρέψει περισσότερη γη στη φύση.
Ιζαμπέλ Άξελσον

Η Ιζαμπέλ Άξελσον (γεννημένη το 2000/2001) είναι Σουηδή ακτιβίστρια για το κλίμα από τη Στοκχόλμη. 

Η Άξελσον είναι ακτιβίστρια και διοργανώτρια μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στη χώρα της από τον Δεκέμβριο του 2018. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, η Άξελσον είχε αρχίσει να κάνει μοναχική διαμαρτυρία έξω από το κτήριο του σουηδικού κοινοβουλίου, καθώς άλλοι ακτιβιστές έδιναν ομιλίες για την κλιματική κρίση. Σε δηλώσεις της στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, η Άξελσον αναφέρθηκε στη δράση των πολιτικών σχετικά με το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, τονίζοντας τα εξής: «Θα τους έβαζα βαθμό κάτω από τη βάση. Ξέρω ότι προσπάθησαν, όμως δεν προσπάθησαν αρκετά». Αντίστοιχες, όμως, ήταν και οι δηλώσεις της για τις κινητοποιήσεις των νέων στη Σουηδία, τις οποίες αξιολόγησε μεν θετικά, αναφέροντας όμως με πνεύμα αυτοκριτικής: «Δεν καταφέραμε να πείσουμε τους πολιτικούς μας να αναλάβουν δράση στο θέμα του κλίματος, επομένως δεν νομίζω ότι θα έπρεπε ούτε εμείς να προβιβαστούμε». 
Στα τέλη Ιανουαρίου του 2020, παρακολούθησε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός μαζί με άλλους ακτιβιστές για το κλίμα, μεταξύ των οποίων η Γκρέτα Τούνμπεργκ, η Λουίζα Νοϊμπάουερ, η Λουκίνα Τίλε και η Βανέσα Νακάτε. 

Η Άξελσον ήταν συνεισφέρουσα για την έκδοση ενός βιβλίο με τον τίτλο "Gemeinsam für die Zukunft - Fridays For Future und Scientists For Future: Vom Stockholmer Schulstreik zur weltweiten Klimabewegung". Στο βιβλίο, συνέβαλε με λεπτομέρειες από τις μαθητικές κινητοποιήσεις στη χώρα της, για να δώσει στον αναγνώστη μια προοπτική από κάποιον που έζησε αυτές τις κινητοποιήσεις από μέσα. 

Ο Axelsson έχει αυτισμό.
Πάτρικ Σικ

Ο Πάτρικ Σικ (24 Ιανουαρίου 1996) είναι Τσέχος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της Μπάγερ Λεβερκούζεν και της εθνικής ομάδας της Τσεχίας.

Ο Σικ ξεκίνησε την καριέρα του από την Σπάρτα Πράγας και δόθηκε δανεικός στην Μποέμιανς 1905 για τη σαιζόν 2015-16. Τον Ιούνιο του 2016 αποκτήθηκε από τη Σαμπντόρια για 4 εκατομμύρια ευρώ, με την οποία σκόραρε την πρώτη του σαιζόν 11 γκολ. Το 2017 αποκτήθηκε από τη Ρόμα, όπου όμως δεν πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις. Τη σαιζόν 2019-20 δόθηκε δανεικός στη ΡΜ Λειψίας και έπειτα αποκτήθηκε από την Μπάγερ Λεβερκούζεν για 26,5 εκατομμύρια ευρώ συν τα μπόνους.

Ο Σικ πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική αντρών το 2016. Είναι μέλος της αποστολής της εθνικής Τσεχίας για το Euro 2020 και στον πρώτο αγώνα στη διοργάνωση σκόραρε δύο φορές, το ένα από το κέντρο, το μακρινότερο γκολ σε Euro από το 1980 (45 μέτρα).
Χάουι Ου

Η Ου Χονγκουί (απλουστευμένα κινέζικα: 欧泓奕, παραδοσιακά κινέζικα: 歐泓奕), επίσης γνωστή με το όνομα Χάουι Ου στα αγγλικά, είναι Κινέζα περιβαλλοντική ακτιβίστρια που οργανώνει μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα στην Γκουιλίν της νότιας Κίνας, ζητώντας περισσότερη δράση για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από τη χώρα της και για την κλιματική αλλαγή. Πρόκειται για "μια από τις ελάχιστες νεαρές ακτιβίστριες της Κίνας που έλαβε μέρος στις δραστηριότητες των Παρασκευών για το Μέλλον και του Extinction Rebellion στη διάρκεια των τελευταίων ετών, πριν εμπνεύσει και άλλους νέους να αναλάβουν δράση".
Ότομν Πελτιέρ

Η Ότομν Πελτιέρ (γεννημένη στις 27 Σεπτεμβρίου του 2004) είναι αυτόχθων ακτιβίστρια υπέρ του καθαρού νερού από το Anishinaabe της νήσου Μανιτούλιν, στο Οντάριο, του Καναδά. Είναι επικεφαλής για την προστασία του νερού για το έθνος Anishnabek και έχει ονομαστεί "πολεμίστρια του νερού". Το 2018, σε ηλικία δεκατριών ετών, η Πελτιέρ μίλησε σε παγκόσμιους ηγέτες στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το θέμα της προστασίας του νερού.
Τζουντ Μπέλινγκχαμ

Ο Τζουντ Μπέλινγκχαμ ("Jude Bellingham", 29 Ιουνίου 2003) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Μπορούσια Ντόρτμουντ και της εθνικής ομάδας της Αγγλίας.

Ο Μπέλινγκχαμ πέρασε από τις ακαδημίες της Μπέρμιγχαμ Σίτι και έγινε ο νεαρότερος παίκτης που έπαιξε με την πρώτη ομάδα τον Αύγουστο του 2019, σε ηλικία 16 ετών και 38 ημερών, και απέκτησε θέση βασικού. Τον Ιούλιο του 2020 αποκτήθηκε από την Μπορούσια Ντόρτμουντ για μη δημοσιευμένο ποσό το οποίο υπολογίστηκε στα 25 εκατομμύρια. Σκόραρε στον πρώτο του αγώνα και έγινε ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.

Ο Μπέλινγκχαμ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών τον Νοέμβριο του 2020. Είναι μέλος της αποστολής της Αγγλίας στο Euro 2020 και αγωνίστηκε ως αλλαγή στον πρώτο αγώνα. Σε ηλικία 17 ετών και 349 ημερών είναι ο νεαρότερος που παίκτης που έχει αγωνιστεί σε Euro.
Αλέκσι Λέπα

Ο Αλέκσι Λέπα (γεννημένος στις 2 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Φινλανδός αθλητής της σκοποβολής.

Το 2018 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής της Τσανγκγουόν αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα 300 μέτρα τουφέκι στάνταρτ και στα 300 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων και το ίδιο έτος στο 50o Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής ενόπλων του Τουν κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα 300 μέτρα τουφέκι στάνταρτ ομαδικό.

Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Φινλανδίας συμμετείχε στους Παγκόσμιους στρατιωτικούς αγώνες της Γουχάν το 2019 όπου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 300 μέτρα στρατιωτικό τουφέκι ταχύτητας ομαδικό.

Το 2021 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 300 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων ομαδικό μικτό. Είναι αθλητής του συλλόγου Haminan Ampumaseura και κατοικεί στη Χάμινα.
Πριν από την πλημμύρα

Το Πριν από την πλημμύρα είναι μια ταινία ντοκιμαντέρ του 2016 με θέμα την κλιματική αλλαγή σε σκηνοθεσία του Φίσερ Στίβενς. Η ταινία δημιουργήθηκε από τη συνεργασία μεταξύ των Στίβενς, Λεονάρτνο Ντι Κάπριο, Τζέιμς Πάκερ, Μπρετ Ράτνερ, Τρέβορ Νταβιντόσκι και Τζένιφερ Ντέιβισον Κίλοραν. Ο Μάρτιν Σκορσέζε είναι ο παραγωγός της ταινίας. Ο Ντι Κάπριο, που εκτός από ηθοποιός είναι και «Αγγελιοφόρος της Ειρήνης» στον ΟΗΕ, εξηγεί ότι η ταινία: «εξετάζει πόσο πολύ έχει προχωρήσει η κλιματική αλλαγή κι αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσει». 

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο τον Σεπτέμβριο του 2016 και κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 21 Οκτωβρίου, πριν προβληθεί από το κανάλι National Geographic Channel στις 30 Οκτωβρίου. Ως μέρος της δέσμευσης του National Geographic να καλύψει την κλιματική αλλαγή, το ντοκιμαντέρ διατέθηκε ευρέως και δωρεάν σε διάφορες πλατφόρμες.
Μπλαιζ ντε Μονλύκ

Ο Μπλαίζ ντε Λασεράν ντε Μασενκόμ (γαλλικά: Blaise de Lasseran de Massencome), άρχοντας του Μονλύκ, ευρύτερα γνωστός ως Μπλαιζ ντε Μονλύκ (Blaise de Monluc), γεννήθηκε περίπου το 1502 στο Σαιν-Πυί (Γασκώνη) και πέθανε το 1577 στο Εστιγιάκ (Γασκώνη), ήταν Στρατάρχης της Γαλλίας και συγγραφέας απομνημονευμάτων του 16ου αιώνα.

Διετέλεσε στην υπηρεσία πέντε Γάλλων βασιλιάδων και διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των Ιταλικών πολέμων και των Θρησκευτικών πολέμων.

Αναφέρεται ως συγγραφέας της Γαλλικής λογοτεχνίας του 16ου αιώνα, γνωστός για τα απομνημονεύματά του με τίτλο "Σχόλια," που καλύπτουν μια εκτεταμένη περίοδο από το 1521 έως το 1576.
Μια σελίδα αγάπης

Το Μια σελίδα αγάπης ( "Une page d'amour" ) είναι το όγδοο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά και δημοσιεύτηκε το 1878 .
Το μυθιστόρημα μας μεταφέρει σε ένα δικαστήριο που βρίσκεται στα περίχωρα του Παρισιού και επικεντρώνεται στην μικροαστική τάξη κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας . Δημοσιεύτηκε ως σειρά στο περιοδικό "Le Bien public" από την 11η Δεκεμβρίου 1877 έως και την 4η Απριλίου 1878 και στη συνέχεια, δημοσιεύτηκε σε νέα μορφή από τον εκδότη Charpentier τον Απρίλιο του 1878 .

Ο Ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος είναι η νεαρή χήρα Hélène Grandjean των Mouret, ένας χαρακτήρας που παρουσιάστηκε εν συντομία στο "La fortuna dei Rougon" .

Η Hélène είναι η κόρη της Ursule Mouret που γεννήθηκε στο Macquart, εξώγαμη κόρη της Adelaide Fouque, προγόνου της οικογένειας Rougon-Macquart. Τα αδέρφια της Hélène είναι ο François Mouret,  κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος "La conquista di Plassans" και ο Silvère Mouret, του οποίου την ιστορία αφηγείται το "La Fortuna dei Rougon" .
Σίμον Κιερ

Ο Σίμον Κιερ ("Simon Kjær", 26 Μαρτίου 1989) είναι Δανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Μίλαν και της εθνικής ομάδας της Δανίας.

Ο Κιέρ ξεκίνησε την καριέρα από την Μίντιλαντ και το 2008 αποκτήθηκε από την Παλέρμο. Το 2009 ψηφίστηκε Δανός ταλέντο της χρονιάς. Το 2010 αποκτήθηκε από τη Βόλφσμπουργκ για μη δημοσιευμένο ποσό. Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στη Ρόμα. Το 2013 αποκτήθηκε από την Λιλ και το 2015 από τη Φενερμπαχτσέ για 7,65 εκατομμύρια ευρώ. Το 2017 έφυγε και αποκτήθηκε από τη Σεβίλλη για 12,5 εκατομμύρια ευρώ. Το 2019 δόθηκε δανεικός στην Αταλάντα και τον Ιανουάριο του 2020 αποκτήθηκε από τη Μίλαν αρχικά με τη μορφή δανεικού.

Διεθνής με την εθνική αντρών από το 2009, ο Κιερ έχει πραγματοποιήσει πάνω από 100 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ήταν μέλος των αποστολών της Δανίας στο Μουντιάλ 2010 και 2018, Euro 2012 και 2020.
Είμαι η Γκρέτα

Το Είμαι η Γκρέτα είναι ταινία ντοκιμαντέρ διεθνούς συμπαραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία του Νέιθαν Γκρόσμαν, με θέμα την ακτιβίστρια κατά της κλιματικής αλλαγής Γκρέτα Τούνμπεργκ. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 77ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 3 Σεπτεμβρίου του 2020 και κυκλοφόρησε στη συνδρομητική πλατφόρμα Hulu στις 13 Νοεμβρίου του 2020.