Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Μοναστήρι της Ραβάνιτσα

Το Μοναστήρι της Ραβάνιτσα () είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στα βουνά Κουτσάι κοντά στο Σέντζε, ένα χωριό στο δήμο Τσούπρια της Κεντρικής Σερβίας. Χτίστηκε το 1375 – 1377 ως δωρεά του πρίγκιπα Λάζαρ της Σερβίας, ο οποίος είναι θαμμένος εκεί. Η εκκλησία Ραβάνιτσα είναι γενέτειρα του νέου καλλιτεχνικού κινήματος "Σχολή Μοράβα" λόγω των αρχιτεκτονικών και καλλιτεχνικών χαρακτηριστικών της. Είναι το πρωτότυπο μείγμα του Αγίου Όρους και του ρυθμού του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με πέντε τρούλους, που έγινε στάνταρ στην εποχή του Βασιλιά Μιλούτιν. 

Η Ραβάνιτσα ανακηρύχθηκε Μνημείο Πολιτιστικής Εξαιρετικής Σημασίας το 1979 και προστατεύεται από τη Δημοκρατία της Σερβίας.
Νίαμ Κάβανο

Η Νίαμ Κάβανο (ιρλανδικά: "Niamh Kavanagh"; 13 Φεβρουαρίου 1968) είναι Ιρλανδή τραγουδίστρια και το 1993 κέρδισε το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με την συμμετοχή Ιρλανδίας και το τραγούδι "In Your Eyes".

Το 2010 εκπροσώπησε ξανά την Ιρλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Όσλο, με το τραγούδι "It's for You", κατακτώντας την 23η θέση στο μεγάλο τελικό. 

Θεωρείται από τους οπαδούς του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision και τον πρόεδρο του OGAE Ireland (επίσημος ομιλητής της Eurovision), Ντέρμιντ Φέρλονγκ, όπως έχει δηλώσει: "Πολλοί από εμάς θα θεωρούσαμε τη Νίαμ μια από τους καλύτερους τραγουδιστές που κέρδισαν ποτέ τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision".
Φραντσέσκα Μικιελίν

Η Φραντσέσκα Μικιελίν (ιταλικά: "Francesca Michielin", 25 Φεβρουαρίου 1995) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός.

Εκπροσώπησε την Ιταλία το 2016 στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision στη Στοκχόλμη, και κατέκτησε την 16η θέση με 124 βαθμούς στο μεγάλο τελικό.

Πριν τον διαγωνισμό είχε συμμετάσχει στη πέμπτη σεζόν του Ιταλικού X Factor, στο οποίο και κέρδισε.
Λουίς ντε Ντέιστερ

Ο Λουίς ντε Ντέιστερ (Louis de Deyster, 1656 - 18 Δεκεμβρίου 1711), επίσης γνωστός ως Λοντεβάικ Ντέιστερ (Lodewyk Deyster), ήταν Φλαμανδός καλλιτέχνης και κατασκευαστής μουσικών οργάνων. Τα μπαρόκ έργα ζωγραφικής του δείχνουν μια σαφή επιρροή Ιταλών δασκάλων όπως οι Λούκα Τζορντάνο, Μαράττα, Φεντερίκο Μπαρότσιi και ζωγράφοι της Νότιας Ολλανδίας όπως οι Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Μπούκχορστ. Η θυγατέρα του, Αννε ντε Ντέιστερ, γεννημένη το 1696, έγινε επίσης ζωγράφος και κατασκευαστής μουσικών οργάνων.
Ζεσί Ματαδόρ

Ο Ζεσί Κιμπανγκίν (γαλλικά: "Jessy Kimbangi", 27 Οκτωβρίου 1982), γνωστός ως Ζεσί Ματαδόρ, είναι Γαλλο-Κονγκολέζος τραγουδιστής.

Στις 19 Φεβρουαρίου 2010, ανακοινώθηκε από τη France Télévisions ότι ο Ματαδόρ θα εκπροσωπήσει τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, που θα πραγματοποιηθεί στις 29 Μαΐου 2010 στο Όσλο της Νορβηγίας με το τραγούδι "Allez Ola Olé". Ο Ματαδόρ κατέλαβε τη 12η θέση στον τελικό, που ήταν ένα από τα καλύτερα αποτελέσματα της Γαλλίας στη δεκαετία του 2000.
Σαμπίνα Μπαμπάεβα

Η Σαμπίνα Μπαμπάεβα (αζέρικα: "Səbinə Babayeva", 2 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αζέρα τραγουδίστρια. 

Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν το 2012 στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, με το τραγούδι "When the Music Dies", και τερμάτισε στην 4η θέση στο τελικό.
Χιερόνυμους Χάλλε

μικρογραφία|255x255εσ| "Κολοκύθες, σταφύλια, ροδάκινα, δαμάσκηνα, ρόδια, αχλάδια, σύκα, μήλα και γογγύλια σε βάση στήλης"
Ο Χιερόνυμους Χάλλε (Hieronymus Galle ή Hieronymus Galle I or the Elder 1625 στην Αμβέρσα - 1679 στην Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος ειδικεύτηκε σε νεκρές φύσεις φρούτων και λουλουδιών και κυνηγιού. Συνεργάστηκε με τους συναδέλφους του ζωγράφους σε πίνακες μεγιρλάντες, δηλαδή πίνακες που δείχνουν μια γιρλάντα από λουλούδια ή φρούτα γύρω από μια λατρευτική εικόνα ή πορτρέτο.
Χέραρντ Έντελινκ

δεξιά|μικρογραφία|288x288εσ| Πορτρέτο του Χέραρντ Έντελινκ από τον γιο του Νίκολας
Ο Χέραρντ Έντελινκ (Gérard Edelinck, 20 Οκτωβρίου 1640 (βάπτιση) - 2 Απριλίου 1707) ήταν χαράκτης πλακών από χαλκό και εκτυπωτής Φλαμανδικής καταγωγής, ο οποίος εργάστηκε στο Παρίσι από το 1666 και πολιτογραφήθηκε Γάλλος πολίτης το 1675.
Άμπραχαμ Χενούλς

Ο Άμπραχαμ Χενούλς (Abraham Genoels II ή Abraham Genouil (ψευδώνυμο: Archimedes), 25 Μαΐου 1640, Αμβέρσα - 10 Μαΐου 1723, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος, σχεδιαστής, χαράκτης και σχεδιαστής ταπισερί. Σήμερα είναι κυρίως γνωστός για τους πίνακες, τα σχέδια και τα χαρακτικά με τοπία. Είχε διεθνή σταδιοδρομία καθώς εργάστηκε στο Παρίσι, τη Ρώμη και την Αμβέρσα.
Στόγια Νοβάκοβιτς

Η Στόγια Νοβάκοβιτς ( ; γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1972), γνωστή με το όνομα της Στόγια (Стоја), είναι Σέρβα τραγουδίστρια. Αναγνωρισμένη ως μια από τις πιο δημοφιλείς turbo-folk ερμηνευτές, η Στόγια φημίζεται για την ισχυρή φωνή της και τις συχνά εκκεντρικές εμφανίσεις της. Η Στόγια άλλαξε το όνομά της Στογιάνκα ("Stojanka) με το καλλιτεχνικό όνομα Στόγια (Stoja)" το 2008.

Κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, "Kako je meni sada", στην εταιρεία Lazarević Production το 1998. Αργότερα, κυκλοφόρησε τα άλμπουμ της στην δισκογραφική εταιρεία Grand Production. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Στόγια έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές στα Βαλκάνια. Αυτή τη στιγμή έχει υπογράψει με την BN Music, και κυκλοφόρησε πρόσφατα τραγούδια με την IDJ.
Νουρ Φετάχογλου

Η Ασιγιέ Νουρ Φετάχογλου (τουρκικά: "Asiye Nur Fettahoğlu", 12 Νοεμβρίου 1980) είναι Τουρκογερμανίδα ηθοποιός, τηλεπαρουσιάστρια και fashion designer.

Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1980 στο Ντούισμπουργκ της Δυτικής Γερμανίας. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή για το ρόλο της ως "Μαχιντεβράν Σουλτάν" στη σειρά Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.
Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο πρεσβύτερος

μικρογραφία|260x260εσ| "Νεκρή φύση με φρούτα"
Ο Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο πρεσβύτερος (Jan Pauwel Gillemans the Elder, Αμβέρσα, 1618 - Αμβέρσα, 1675) ήταν Φλαμανδός χρυσοχόος και ζωγράφος, γνωστός για τα φρούτα του, τις νεκρές φύσεις, τα λουλούδια, τις απεικονίσεις νεκρών φύσεων που αποκαλούνται "vanitas" και τις pronkstillevens (επιδεικτικές νεκρές φύσεις).
Τσάγλα Ιρμάκ

Η Ναζ Τσάγλα Ιρμάκ (τουρικικά: "Naz Çağla Irmak", 19 Οκτωβρίου 1997) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1997 στην Άγκυρα, και είναι κόρη της Χιουλγιά Γκουλσέν Ιρμάκ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεοπτική σειρά "Bizim Evin Halleri" δίπλα στη μητέρα της, όπου και ξεκίνησε την καριέρα της. Το 2015 πρωταγωνίστησε στη σειρά "Kırgın Çiçekler".
Βαρβάρα της Έσσης

Η Βαρβάρα της Έσσης, γερμ.: Barbara von Hessen von Württemberg-Mömpelgard (8 Απριλίου 1536 - 8 Ιουνίου 1597) ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Βυρτεμβέργης-Μέμπελγκαρντ και μετά κόμισσα του Βάλντεκ.
Βελεμίνα

Η Βελεμίνα (ή Βέλμινα ή Βελβίνα) υπήρξε αρχαία πόλη στα ΒΔ σύνορα της αρχαίας Λακαιδέμονος, η περιοχή της οποίας ονομαζόταν Βελμινάτιδα χώρα. Ήταν αρχικά μια Αρκαδική πόλη, αλλά κατακτήθηκε από τους Λακεδαιμόνιους σε πρώιμη περίοδο και προσαρτήθηκε στην επικράτειά τους. Μετά τη μάχη στα Λεύκτρα μεταξύ των Σπαρτιατών και των Θηβαίων, που διεξήχθη το 371 π.Χ., επέστρεψε στην Αρκαδία και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της συμμετείχαν στην ίδρυση της Μεγαλόπολης. Κατά τους επόμενους αιώνες , η Βελμινάτιδα ήταν μια διαρκής πηγή διαμάχης μεταξύ των Σπαρτιατών και των Αρκάδων.

Μετά την πτώση της Αχαϊκής Συμπολιτείας και την επικράτηση των Ρωμαίων, η φιλορωμαϊκή Σπάρτη, επανέκτησε την περιοχή. Ακολούθησε μια μακρά ειρηνική περίοδος που διακόπηκε από τις βαρβαρικές εισβολές (το 267 μ.Χ. των Ερούλων και το 396 μ.χ των Βησιγότθων του Αλαρίχου) και από τον καταστρεπτικό σεισμό του 375 μ.Χ.

Σύμφωνα με τον Παυσανία η Βελεμίνα είναι η περιοχή της Λακωνίας που από τη φύση της αρδεύεται από τα πιο πολλά νερά. Τη διασχίζει το ρεύμα του Ευρώτα , αλλά έχει και η ίδια άφθονες πηγές και απέχει 100 στάδια από την Πελλάνα.

Το σύνολο των οικισμών της Βελμινάτιδας χώρας αποτελούσε βασικό συγκοινωνιακό κόμβο με μεγάλη στρατηγική σημασία, καθώς από εκεί περνούσε η αρχαία αμαξήλατη οδός (η "λεωφόρος" του Ευρώτα) που συνέδεε τη Σπάρτη με την Αρκαδία και τα άλλα κέντρα της Πελοποννήσου. Η οδός αυτή , μέσω της διάβασης της Λαγκάδας στα ανατολικά της Τσεμπερού, περνούσε από την Ευταία, στο Ασεατικό πεδίο και συνέχιζε προς την Τεγέα. Λόγω της σπουδαιότητας της περιοχής , υπήρχε οχυρό στην κορυφή του παρακείμενου λόφου Χελμού, ονομαζόμενο Αθήναιον, το οποίο τειχίστηκε την περίοδο 229-222 π.Χ. από τον Σπαρτιάτη βασιλιά Κλεομένη. 

Η Βελεμίνα τοποθετείται στη θέση Αγία Ειρήνη - Μετόχι Κρητικού του Δήμου Μεγαλόπολης, στην ευρύτερη περιοχή της Μονής Καλτεζών, χωρίς να έχει τεκμηριωθεί ανασκαφικά.
Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς

Το Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (Γερμανικά: "Großherzogtum Mecklenburg-Strelitz") ήταν ένα έδαφος στη Βόρεια Γερμανία, το οποίο κατείχε η νεότερη γραμμή του Οίκου του Μεκλεμβούργου που κατοικούσε στο Νοϊστρέλιτς. 

Όπως το γειτονικό Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, ήταν ένα κυρίαρχο κράτος μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και έγινε ομοσπονδιακό κράτος της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας και τελικά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας μετά την ενοποίηση του 1871. 

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανική Επανάσταση από το 1918-19 το διαδέχθηκε η Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς

Το Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (Γερμανικά: "Freistaat Mecklenburg-Strelitz") ήταν κρατίδιο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης που ιδρύθηκε το 1918 μετά τη Γερμανική Επανάσταση, η οποία είχε δημιουργήσει το Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

Το κράτος διήρκεσε έως ότου το Κόμμα των Ναζί (NSDAP) ήρθε στην εξουσία στη Γερμανία και συγχώνευσε το κράτος με το γειτονικό Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν για να σχηματίσει ένα νέο ενωμένο κράτος του Μεκλεμβούργου στις 31 Δεκεμβρίου 1933.

*States of Germany since 1918
Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Το Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (Γερμανικά: "Freistaat Mecklenburg-Schwerin") ήταν κρατίδιο στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης που ιδρύθηκε το 1918 μετά την παραίτηση του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν Φρειδερίκου Φραγκίσκου Δ΄, μετά τη Γερμανική Επανάσταση. 

Το 1933, μετά την έναρξη της ναζιστικής κυριαρχίας, ενώθηκε με το μικρότερο γειτονικό Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς για να σχηματίσει το ενωμένο κράτος του Μεκλεμβούργου στις 31 Δεκεμβρίου 1933.

*States of Germany since 1918
Τζουζέππε Αμπάτι

Ο Τζουζέππε Αμπάτι ("Giuseppe Abbati", 13 Ιανουαρίου 183621 Φεβρουαρίου 1868) ήταν Ιταλός ζωγράφος που ανήκε στην ομάδα γνωστή ως Μακιαγιόλι.
Κομητείες της Νορβηγίας

Η Κομητείες της Νορβηγίας (νορβηγικά: "Norges fylker") είναι διοικητική διαίρεση της Νορβηγίας. Η Νορβηγία χωρίζεται σε 11 διοικητικές κομητείες. Οι κομητείες σχηματίζουν τις διοικητικές διαιρέσεις πρώτου επιπέδου της Νορβηγίας και υποδιαιρούνται περαιτέρω σε 356 δήμους. Οι νησιωτικές περιοχές Σβάλμπαρντ και Γιαν Μάγεν βρίσκονται εκτός του διαμερίσματος της κομητείας και κυβερνώνται απευθείας σε εθνικό επίπεδο. Η πρωτεύουσα του Όσλο θεωρείται κομητεία και δήμος.
Μπάρμπαρα Λόνγκι

Η Μπάρμπαρα Λόνγκι (Barbara Longhi, 21 Σεπτεμβρίου 1552 - 23 Δεκεμβρίου 1638) ήταν Ιταλίδα ζωγράφος. Έχαιρε μεγάλου θαυμασμο,ύ εν όσω ζούσε, ως πορτρετίστα, αν και τα περισσότερα πορτρέτα της είναι τώρα χαμένα ή χωρίς απόδοση. Το έργο της, όπως οι πολλοί πίνακες ζωγραφικής της Παναγίας με το Βρέφος, της απέδωσε φήμη ως καλλιτέχνιδας.
Λίβιο Αγκρέστι

Ο Λίβιο Αγκρέστι (Livio Agresti, 1508–1580, αποκαλούμενος επίσης Ritius ή Ricciutello), ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης Αναγεννησιακής περιόδου ή περιόδου του Μανιερισμού, ενεργός τόσο στην πατρίδα του Φορλί όσο και στη Ρώμη, όπου και απεβίωσε. Ήταν ένα από τα μέλη της «Σχολής ζωγραφικής του Φορλί».
"[[Πέτρος Β΄ της Αραγονίας|Ο Πέτρος της Αραγονίας]] παραδίδει δίνει βασίλειο στον [[Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄|Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄]]" (νωπογραφία, Sala Regia του Βατικανού).
Σωτείρα Κοττάκη

Η Σωτείρα Κοττάκη ή Σωτήρα Κοττάκη είναι βυζαντινός ναός στην Πλάκα της Αθήνας. Ο ναός χρονολογείται στο πρώτο μισό του 11ου αιώνα. Είναι αφιερωμένος στη μεταμόρφωση του Σωτήρος και το όνομά της το οφείλει στην οικογένεια Κοττάκη. Ανήκει στον τύπο του σύνθετου σταυροειδή εγγεγραμμένου. Ο αρχικός ναός επεκτάθηκε προς τα δυτικά τον 19ο αιώνα, όπου έχουν κατασκευαστεί δύο πυργόμορφα κωδωνοστάσια. Το νότιο παρεκκλήσι του ναού είναι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο και το βόρειο στον Άγιο Δημήτριο.
Σέρκιο

Ο Σέρκιο ("Serchio") είναι, με μήκος 126 χιλιόμετρα ή σύμφωνα με άλλη πηγή 106 χιλιόμετρα, ο τρίτος σε μήκος ποταμός στην Τοσκάνη της Ιταλίας, μετά τον Άρνο και τον Ομπρόνε. Από απόψεως μέσης ροής (παροχής), έρχεται δεύτερος στην Τοσκάνη μετά τον Άρνο. Στη ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστός με την ονομασία Άουσερ (λατ. "Auser").

Η βασική πηγή του βρίσκεται στις πλαγιές του βουνού Σιλλάνο, σε υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρα (η κορυφή του Σιλλάνο είναι στα 1.864 μέτρα). Τα νερά της ενώνονται με αυτά ενός δευτερεύοντος κλάδου, του Σέρκιο ντι Γκραμολάτσο ("Serchio di Gramolazzo"), στην κωμόπολη Πιάτσα αλ Σέρκιο.

Στη συνέχεια ο ποταμός διασχίζει την περιοχή Γκαρφανιάνα από βορρά προς νότο, από το χωριό Σιλλάνο μέχρι πέρα από την κωμόπολη Καστελνουόβο ντι Γκαρφανιάνα. Κατόπιν ρέει στη «Μέση Κοιλάδα» ("Media Valle"), ορίζοντας το σύνορο του δήμου Μπάργκα και διασχίζοντας το έδαφος του δήμου Μπόργκο α Μοτσάνο. Κοντά στην αντίστοιχη πόλη, υπάρχει η αξιοσημείωτη μεσαιωνική γέφυρα Πόντε ντελλα Μανταλένα. Σε αυτό το κύριο τμήμα του, ο Σέρκιο δέχεται τα νερά των δεξιών παραποτάμων Έντρον, Τούρριτε Σέκκα, Τούρριτε ντι Γκαλλικάνο, Τούρριτε Κάβα και Πεντόνια, και των αριστερών παραποτάμων Φιούμε, Καστιλιόνε, Σίλλικο και του σημαντικότερου από όλους τους παραπόταμούς του, του Λίμα. Ο τελευταίος πηγάζει από το Πάσσο ντελλ Αμπετόνε και συλλέγει τα νερά των υψηλών Απεννίνων των επαρχιών της Μόντενα και της Πιστόια, επιτυγχάνοντας μια μέση παροχή μεγαλύτερη των 20 κυβικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο.

Μετά το Μπόργκο α Μοτσάνο, ο Σέρκιο εισέρχεται στην πεδιάδα της Λούκκα, πόλη την οποία διαρρέει, και δέχεται τα νερά του χειμάρρου Φρεντάνα, ενώ στη συνέχεια στρέφεται προς τα δυτικά, διασχίζει τα «στενά» του Φιλεττόλε και εισέρχεται στην Επαρχία της Πίζας. Εδώ περνά δίπλα από τις πόλεις Σαν Τζουλιάνο Τέρμε και Βεκκιάνο, προτού εκβάλει στην Τυρρηνική θάλασσα λίγα χιλιόμετρα βορείως της Πίζας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 43°46′49΄΄ Βόρειο πλάτος και 10°16′09΄΄ Ανατολικό μήκος. Η λεκάνη απορροής του Σέρκιο έχει έκταση 1.525 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η μέση παροχή του είναι 46 κυβ. μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Η εθνική οδός SS 12 (Αμπετόνε-Μπρέννερο) ακολουθεί τον ρου του Σέρκιο από την πεδιάδα της Λούκκα μέχρι την κωμόπολη Μπάνι ντι Λούκκα.
Κιρκιντζές

thumb|330px|Άποψη του Κιρκιντζέ.
thumb|330px|Άποψη του Κιρκιντζέ.
Ο Κιρκιντζές (σήμερα τουρκ. "Şirince") είναι χωριό 600 περίπου κατοίκων στην επαρχία Σμύρνης στην Τουρκία, 8 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Σελτζούκ και επίσης 8 χιλιόμετρα από την Έφεσο. Η περιοχή γύρω από το χωριό έχει ιστορία που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο (323-31 π.Χ.). Ευρήματα κοντά στο χωριό μεταξύ του 2001 και του 2002 μαρτυρούν την παρουσία επτά χωριών και εννέα αγροικιών στην περιοχή που χρονολογούνται στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους. Στον δρόμο που οδηγεί στο χωριό υπάρχουν ερείπια πολλών ρωμαϊκών υδραγωγείων, καθώς το χωριό αποτελούσε σημαντική πηγή νερού για την αρχαία Έφεσο.

Σήμερα το χωριό βιοπορίζεται μέσω της γεωργίας (ελαιόλαδο, ροδάκινα, κρασί) και του τουρισμού. Είναι καλά προστατευμένο και συνιστά σπάνιο και όμορφο παράδειγμα χριστιανικής αρχιτεκτονικής της οθωμανικής περιόδου.
Ιωάννης Αλεπούς

Ο Ιωάννης Αλεπούς ήταν Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ο οποίος συμμετείχε στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1906. Ήταν η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων για την επανάληψη του άθλου του Σπύρου Λούη, ο οποίος στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896,είχε κερδίσει την πρώτη θέση. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ο Αλεπούς ήταν από το Αμαρούσιον (Μαρούσι), όπως και ο Σπύρος Λούης.
Τζορτζ Μπράμγουελ Ίβενς

Ο Αιδεσιμότατος Τζορτζ Μπράμγουελ Ίβενς (15 Φεβρουαρίου 1884 - 20 Νοέμβριος 1943), γνωστός με το ψευδώνυμο Ρομά ("Romany", και μερικές φορές O Αλήτης, "The Tramp"), ήταν ένας βρετανός ραδιοφωνικός εκφωνητής και συγγραφέας για θέματα της υπαίθρου και της φυσικής ιστορίας - πιθανώς ο πρώτος που μετέδωσε πάνω σε τέτοια θέματα. Ήταν επίσης ιερέας της Μεθοδιστικής Εκκλησίας.
Λιναρία η γενιστόφυλλος

μικρογραφία|Η Λιναρία η γενιστόφυλλος ("Linaria genistifolia"), Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 14-05-2021
Η Λιναρία η γενιστόφυλλος ("Linaria genistifolia"), ανήκει στην οικογένεια Scrophulariaceae (Σκροφουλαριίδες) και αποτελεί είδος της Νοτιοανατολικής και Κεντρικοανατολικής Ευρώπης. Κατανέμεται σ’ όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, στα νησιά του Βορειανατολικού Αιγαίου και στις Σποράδες. Συναντάται σε χέρσους αγρούς, στις άκρες των δρόμων και σε θέσεις με ανθρωπογενή επιβάρυνση. Χαρακτηρίζεται από τον χαλαρό βότρυ και την κίτρινη στεφάνη μήκους μέχρι 22 mm, συμπεριλαμβανομένου και του πλήκτρου. Διακρίνεται από το συγγενικό του "Linaria dalmatica" από τα πιό στενά φύλλα και την σχετικά μικρότερη στεφάνη (μήκους 2-5 cm στο "Linaria dalmatica" ). Ανθίζει Μάιο-Σεπτέμβριο.
Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας

Το Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας (), αρχικά γνωστό ως Τζαμί του Καρόλου Α' ( είναι τζαμί στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας. Έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το Εθνικό Ινστιτούτο Ιστορικών Μνημείων της Ρουμανίας. 

Το τζαμί αναφέρεται από την ισλαμική κοινότητα της Κωνστάντζα ως Βασιλικό Τζαμί (, ).
Δουκάτο της Θουριγγίας

Το Δουκάτο της Θουριγγίας (γερμανικά: "Herzogtum Thüringen") ήταν ανατολικό μεθοριακό σύνορο του Μεροβιανού βασιλείου της Αυστρασίας, που ιδρύθηκε περίπου το 631 από τον Βασιλιά Δαγοβέρτο Α΄, αφού τα στρατεύματά του είχαν ηττηθεί από τις δυνάμεις της σλαβικής συνομοσπονδίας του Σάμο στη Μάχη του Γογκάστισμπουργκ.

Αναδημιουργήθηκε με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών και οι δούκες, διορίστηκαν από τον βασιλιά μέχρι να απορροφηθούν από τους σαξονικούς δούκες το 908. Από το 1111/12 περίπου το έδαφος κυβερνήθηκε από τους Λανδγράβους της Θουριγγίας ως Πρίγκιπες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τζαμί Ασλάν Πασά

μικρογραφία|Άποψη του τζαμιού Ασλάν Πασά
Το Τζαμί Ασλάν Πασά είναι Οθωμανικό τζαμί στα Ιωάννινα. Το τζαμί χτίστηκε το 1618 στο κάστρο της πόλης, αντικαθιστώντας την Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, η οποία κατεδαφίστηκε μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1611 με επικεφαλή τον Διονύσιο τον Φιλόσοφο. Από το 1933 το κτίριο του τζαμιού στεγάζει το Δημοτικό Εθνογραφικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Ένας μεσογειακός κυκλώνας κατέστρεψε τον μιναρέ στην κορυφή του τζαμιού, για τον οποίο είχε προγραμματιστεί επισκευή αλλά αυτό δεν είχε αρχίσει ακόμα.
Λορέντσο Βενετσάνο

μικρογραφία|290x290εσ| "Μεταστροφή του Αγίου Παύλου"
Ο Λορέντσο Βενετσάνο (Lorenzo Veneziano («Λορέντσο από τη Βενετία», ενεργός 1356–1372) ήταν σημαντικός ζωγράφος στη Βενετία κατά το δεύτερο ήμισυ του 14ου αιώνα. Ήταν ο πρώτος ζωγράφος της ενετικής σχολής που ξεκίνησε την απομάκρυνση από τα βυζαντινά πρότυπα που προτιμούσαν οι Βενετοί έναντι του γοτθικού ρυθμού. Το έργο του είχε σημαντική επιρροή στην επόμενη γενιά ενετών ζωγράφων.
OGAE

Το OGAE () είναι διεθνής οργανισμός που αποτελείται από ένα δίκτυο 42 ενώσεων φίλων του Διαγωνισμού Τραγουδιού Γιουροβίζιον σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Ιδρύθηκε το 1984 στην Σαβονλίνα στην Φινλανδία από τον Γιαριπέκα Κοϊκαλάινεν και είναι μια μη κυβερνητική και μη κερδοσκοπική εταιρεία.

Τέσσερις μη κερδοσκοπικοί διαγωνισμοί διοργανώνονται ανεξάρτητα κάθε χρόνο από τον οργανισμό για την προώθηση της εθνικής λαϊκής μουσικής στους οπαδούς της Γιουροβίζιον παγκοσμίως. Ο διεθνής οργανισμός εργάζεται συχνά σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς στις συμμετέχουσες χώρες, προκειμένου να συμβάλει στην προώθηση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Γιουροβίζιον.

Ο σημερινός πρόεδρος του Διεθνούς Δικτύου OGAE είναι ο Σίμον Μπένετ από την OGAE Βρετανίας, ο οποίος διαδέχθηκε τον Μάικεν Μέεμετς της OGAE Φινλανδίας το 2015.
Μοναστήρι του Βόρονετς

μικρογραφία| Άγγελος της Τελευταίας Κρίσης
μικρογραφία| Επισκέπτες στη Μονή

Το Μοναστήρι του Βόρονετς είναι ένα μεσαιωνικό μοναστήρι στο ρουμανικό χωριό Βόρονετς, που τώρα αποτελεί μέρος της πόλης Γκούρα Χουμορουλούι. Είναι ένα από τα διάσημα ζωγραφισμένα μοναστήρια από τη νότια Βουκοβίνα, στην επαρχία Σουτσεάβα. Το μοναστήρι κατασκευάστηκε από τον Στέφανο Γ' το Μεγάλο το 1488 σε μια περίοδο 3 μηνών και 3 εβδομάδων για τον εορτασμό της νίκης στη Μάχη των Βασλούι . Συχνά γνωστό ως " Παρεκκλήσι Σιστίνα της Ανατολής", οι τοιχογραφίες στο Βόρονετς έχουν έντονη απόχρωση του μπλε, που είναι γνωστή στη Ρουμανία ως "Βόρονετς μπλε". 

Το μοναστήρι βρίσκεται στα νότια του Γκούρα Χουμορουλούι στην κομητεία Σουτσεάβα, στην κοιλάδα του ποταμού Βόρονετς. Ο θρύλος της προέλευσης της εκκλησίας ενώνει δύο άνδρες, που είναι κεντρικά πρόσωπα της ρουμανικής ιστορίας: ο ιδρυτής του μοναστηριού, ο Μέγας Στέφανος και ο Άγιος Δανιήλ ο Ερημίτης, ο πρώτος ηγούμενος της μονής.

Ο τάφος του Αγίου Δανιήλ βρίσκεται στο μοναστήρι.

Η εκκλησία είναι μία από τις ζωγραφισμένες εκκλησίες της Μολδαβίας, που περιλαμβάνονται στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Ντέιβιντ Γκάρικ

Ο Ντέιβιντ Γκάρικ ("David Garrick") (19 Φεβρουαρίου 1717 - 20 Ιανουαρίου 1779) ήταν Άγγλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ιδιοκτήτης θεάτρου και παραγωγός που επηρέασε σχεδόν όλες τις πτυχές του θεάτρου καθ' όλη την διάρκεια του 18ου αιώνα. 
Ήταν μαθητής και φίλος του Σάμιουελ Τζόνσον. Εμφανίστηκε σε αρκετά ερασιτεχνικά θεατρικά έργα και με την εμφάνισή του στον ομώνυμο ρόλο του έργου του Σαίξπηρ Ριχάρδος ο Γ', έλαβε την αναγνωρισιμότητα του κοινού και των κριτικών.

Εντυπωσιασμένος από τον ρόλο του στον Ριχάρδο τον Γ', ο θεατρικός επιχειρηματίας Τσαρλς Φλίτγουντ προσέλαβε τον Γκάρικ για μια σεζόν στο "Theatre Royal", της "Drury Lane". Ο Γκάρικ παρέμεινε στο θέατρο αυτό για τα επόμενα πέντε χρόνια αναβαθμίζοντας τον εαυτό σε συνέταιρο της επιχείρησης. Αυτή η ενέργεια οδήγησε τον Γκάρικ να γίνει διευθυντής του "Theatre Royal", της "Drury Lane", για τα επόμενα 29 χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων έγινε ένα από τα ηγετικά θέατρα στην Ευρώπη. Την ημέρα του θανάτου του, τρία χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του από το Drury Lane και το θέατρο, κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Αββαείο του Ουέστμινστερ όπου τάφηκε στην «».

Ως ηθοποιός, ο Γκάρικ προώθησε την ρεαλιστική υποκριτική η οποία του χάρισε αναγνωρισιμότητα στην αρχή της καριέρας του. Η υποκριτική του ικανοποίησε ένα μεγάλο μέρος του κοινού ενώ η σκηνοθεσία του σε αρκετούς από τους καλύτερους ηθοποιούς του αγγλικού θεάτρου επηρέασε το ύφος τους επίσης. Κατά την θητεία του ως διευθυντής στο Drury Lane, ο Γκάρικ φρόντισε επίσης να αναμορφώσει την συμπεριφορά του κοινού. Παρόλο που αυτό προκάλεσε την δυσαρέσκεια ενός μέρους του θεατρόφιλου κοινού, αρκετές από τις μεταρρυθμίσεις του απέδωσαν καρπούς. Ο Γκάρικ προώθησε μεταρρυθμίσεις και σε ζητήματα σκηνοθεσίας, όπως στην σκηνογραφία, τα κοστούμια και τα ειδικά εφέ.

Η επιρροή του Γκάρικ επεκτάθηκε και στην λογοτεχνική πλευρά του θεάτρου. Οι κριτικοί δήλωναν ομόφωνα ότι δεν ήταν καλός θεατρικός συγγραφέας αλλά ότι η προσπάθειά του να φέρει τον Σαίξπηρ κοντά στο σύγχρονο κοινό είναι σημαντική. Επιπλέον, εισήγαγε αρκετά παλαιότερα θεατρικά έργα στο ρεπερτόριό του που ενδέχεται να είχαν ξεχαστεί. Στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονταν πολλά έργα της εποχής της . Πράγματι, ενώ επηρέασε το θέατρο προς το καλύτερο, κέρδισε μια καλύτερη φήμη για τους ανθρώπους του θεάτρου. Αυτό το επίτευγμα οδήγησε τον Σάμιουελ Τζάκσον να σχολιάσει ότι "το επάγγελμά του έκανε τον ίδιο πλούσιο και το ίδιο το επάγγελμα του ηθοποιού σεβαστό".
Δουκάτο της Αυστρίας

Το Δουκάτο της Αυστρίας (γερμανικά: "Herzogtum Österreich") ήταν ένα μεσαιωνικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 1156 από το "Privilegium Minus", όταν το Μαργραβινάτο της Αυστρίας, αποσπάστηκε από τη Βαυαρία και ανήλθε σε δουκάτο. 

Οι άρχοντες Δούκες του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ εξαλείφθηκαν στην αρσενική γραμμή, υπήρχαν έως και τρεις δεκαετίες αντιπαλότητας για την κληρονομιά και την κυριαρχία, έως ότου ο Γερμανός βασιλιάς Ροδόλφος Α΄ ανήλθε, ως ο πρώτος μονάρχης της δυναστείας των Αψβούργων το 1276. 

Στη συνέχεια, η Αυστρία έγινε η κληρονομιά και η προγονική πατρίδα της δυναστείας και ο πυρήνας της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1453, ο αρχιδουκικός τίτλος των αυστριακών ηγεμόνων, που εφευρέθηκε από τον Δούκα Ροδόλφος Δ΄, από το πλαστό "Privilegium Maius" του 1359, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον αυτοκράτορα των Αψβούργων Φρειδερίκο Γ΄.
Σοφονίσμπα Ανγκουίσσολα

Οι αδελφές της καλλιτέχνιδας απεικονίζονται στο "παιχνίδι σκακιού", 1555. Εθνικό Μουσείο στο [[Πόζναν]]
Η Σοφονίσμπα Ανγκουίσσολα (Sofonisba Anguissola, (περ. 1532   - 16 Νοεμβρίου 1625), επίσης γνωστή ως Sophonisba Angussola ή Sophonisba Anguisciola), ήταν Ιταλίδα ζωγράφος της Αναγέννησης η οποία γεννήθηκε στην Κρεμόνα σε μια σχετικά φτωχή οικογένεια ευγενών. Έλαβε ολοκληρωμένη εκπαίδευση που περιελάμβανε τις καλές τέχνες και η μαθητεία της με τοπικούς ζωγράφους δημιούργησε προηγούμενο για τις γυναίκες ώστε να γίνονται δεκτές ως σπουδάστριες τέχνης. Ως νεαρή γυναίκα, η Ανγκουίσσολα ταξίδεψε στη Ρώμη όπου γνωρίστηκε στον Μιχαήλ Άγγελο, ο οποίος αμέσως αναγνώρισε το ταλέντο της, και στο Μιλάνο, όπου ζωγράφισε τον Δούκα της Άλμπα . Η Ισπανίδα βασίλισσα, η Ελισάβετ των Βαλουά ήταν φανατική ερασιτέχνις ζωγράφος και το 1559 η Ανγκουίσσολα προσλήφθηκε να μεταβεί στη Μαδρίτη ως Δασκάλα της, με το αξίωμα της κυρίας της Αυλής . Αργότερα έγινε επίσημη ζωγράφος του βασιλιά Φιλίππου Β΄, και προσάρμοσε το ύφος της στις περισσότερο "επίσημες" απαιτήσεις των επίσημων πορτρέτων για την Ισπανική Αυλή. Μετά το θάνατο της βασίλισσας, ο Φίλιππος βοήθησε να οργανώσει έναν αριστοκρατικό γάμο γι'αυτήν. Μετακόμισε στη Σικελία, και αργότερα στην Πίζα και τη Γένοβα, όπου συνέχισε να εξασκεί την εργασία της ως κορυφαία ζωγράφος πορτρέτων .

Οι πιο διακριτοί και ελκυστικοί πίνακές της είναι τα πορτρέτα της (αυτοπροσωπογραφίες και της οικογένειάς της), τα οποία ζωγράφισε πριν μετακομίσει στην ισπανική Αυλή. Συγκεκριμένα, οι απεικονίσεις παιδιών ήταν φρέσκες και μετά από εκτενή παρατήρηση. Στην ισπανικό Αυλή ζωγράφισε επίσημα κρατικά πορτρέτα με το επικρατέστερο επίσημο ύφος, ως ένα από τα πρώτα και πιο επιτυχημένα, των σχετικά λίγων γυναικών ζωγράφων . Αργότερα στη ζωή της ζωγράφισε επίσης θρησκευτικά θέματα, αν και πολλοί από τους θρησκευτικούς πίνακες της έχουν χαθεί. Το 1625, απεβίωσε, σε ηλικία 93 ετών, στο Παλέρμο .

Το παράδειγμα της Ανγκουίσσολα, όπως και το έργο της, επηρέασε επί μακρόν τις επόμενες γενεές καλλιτεχνών και η μεγάλη επιτυχία της άνοιξε το δρόμο σε μεγαλύτερο αριθμό γυναικών να ακολουθήσουν σοβαρή σταδιοδρομία ως καλλιτέχνιδες. Οι πίνακές της μπορούν να ιδωθούν σε πινακοθήκες στη Βοστώνη ( Μουσείο Isabella Stewart Gardner ), Μιλγουόκι ( Μουσείο Τέχνης Milwaukee ), Μπέργκαμο, Μπρέσια, Βουδαπέστη, Μαδρίτη ( Μουσείο του Πράδοu), Νάπολη και Σιένα, και στην Πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας .

Ο σύγχρονός της Τζόρτζο Βαζάρι έγραψε ότι η Ανγκουίσσολα "επέδειξε καλύτερες επιδόσεις και περισσότερη χάρη από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα της εποχής μας στις προσπάθειές της στο σχέδιο. Έτσι, κατάφερε όχι μόνο να σχεδιάσει, να χρωματίσει και να ζωγραφίσει από τη φύση και να αντιγράψει άριστα από άλλους, αλλά από μόνη της έχει δημιουργήσει σπάνια και πολύ όμορφα έργα ζωγραφικής. "
Μπομπ Γούντγουορντ

Ο Μπομπ Γούντγουορντ "(Robert Upshur Woodward)" (26 Μαρτίου 1943 - ) είναι Αμερικανός αστυνομικός δημοσιογράφος. Ξεκίνησε να εργάζεται στην εφημερίδα "The Washington Post" ως ρεπόρτερ το 1971 και σήμερα έχει τον τίτλο του συνεργαζόμενου συντάκτη.

Το 1972 ως ρεπόρτερ της εφημερίδας, ο Γούντγουορντ συνεργάστηκε με τον πραγματοποιώντας το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας στο Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, που κατέληξε σε πληθώρα κυβερνητικών ελέγχων και στην παραίτηση του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Το έργο των Γούντγουορντ και Μπερνστάιν θεωρήθηκε από τον δημοσιογράφο Τζιν Ρόμπερτς "ίσως η μεγαλύτερη προσπάθεια ρεπορτάζ όλων των εποχών".

Ο Γούντγουορντ συνέχισε να εργάζεται στην "The Washington Post" μετά το τέλος της υπόθεσης Γουότεργκειτ. Έχει γράψει 19 βιβλία για την αμερικανική πολιτική, 13 από τα οποία έγιναν μπεστ-σέλλερ.
Αλεσσάντρο Αλλόρι

Ο Αλεσσάντρο Αλλόρι (Alessandro di Cristofano di Lorenzo del Bronzino Allori , Φλωρεντία, 31 Μαΐου 153522 Σεπτεμβρίου 1607) ήταν Ιταλός ζωγράφος πορτρέτων της ύστερης Σχολής του Φλωρεντινού Μανιερισμού.
"Πορτρέτο της Μεγάλης Δούκισσας Bianca Capello de Medici", από τον Αλλόρι, [[Μουσείο Τέχνης του Ντάλας]]
Το 1540, μετά το θάνατο του πατέρα του, ανατράφηκε και εκπαιδεύτηκε στην τέχνη από έναν στενό φίλο του, που συχνά αναφέρεται ως «θείος» του, τον μανιεριστή ζωγράφο Άνιολο Μπροντσίνο, του οποίου το όνομα περιέλαβε μερικές φορές στους πίνακές του. Κατά κάποιο τρόπο, ο Αλλόρι είναι ο τελευταίος από τη σειρά διακεκριμένων ζωγράφων της Φλωρεντίας, γενικά αμιγούς καλλιτεχνικής κληρονομιάς της Τοσκάνης: ο Αντρέα ντελ Σάρτο συνεργάστηκε με τον Φρα Μπαρτολομέο (καθώς και με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι), ο Τζάκοπο Ποντόρμο εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα υπό τον ντελ Σάρτο και εκπαίδευσε τον Μπροντσίνο, ο οποίος εκπαίδευσε τον Αλλόρι . Οι επόμενες γενιές στην πόλη θα επηρεαστούν έντονα από την παλίρροια του ύφους μπαρόκ που κυριαρχούε σε άλλα μέρη της Ιταλίας.

Ο Freedberg θεωρεί τον Αλλόρι ως "μιμητή", ισχυριζόμενος ότι απεικονίζει "το ιδανικό του Μανιερισμού με το οποίο δημιουργείται η τέχνη (και το ύφος) από την προϋπάρχουσα τέχνη." Η στιλβωμένη μορφή έχει αφύσικη μαρμάρινη όψη, σαν να στοχεύει σε κρύο αγαλματίδιο. Μπορούμε να πούμε για την ύστερη φάση ζωγραφικής στη Φλωρεντία, ότι η πόλη που είχε αρχίσει να εμφυσά ζωή σε αγαλματίδιο με έργα δασκάλων όπως ο Ντονάτελο και ο Μιχαήλ Άγγελος, ήταν ακόμα τόσο τρομαγμένη από αυτούς που απολίθωσε τις πόζες στη ζωγραφική. Ενώ το 1600 το μπαρόκ αλλού άρχισε να δίνει ζωή σε ζωγραφισμένες μορφές, στη Φλωρεντία ζωγράφιζαν δισδιάστατα αγάλματα. Επιπλέον, γενικά, με εξαίρεση τους "καλλιτέχνες του Counter-Maniera" ( Αντι-μανιερισμού ), δεν τολμούσε να απομακρυνθεί από τα υψηλά θέματα ή να περιπλανηθεί στο υψηλό συναίσθημα.

Μεταξύ των συνεργατών του ήταν ο Τζοβάνι Μαρία Μπουττέρι και ο κύριος μαθητής του ήταν ο Τζοβάννι Μπιτσέλλι . Οι Κριστόφορο ντελ Αλτίσσιμο (Cristoforo del Altissimo), Τέζαρε Ναντίνι Cesare Dandini, Αουρέλιο Λόμι Aurelio Lomi, John Mosnier, Αλεσσάντρο Πιερόνι, Τζοβάννι Μπαττίστα Βάννι Giovanni Battista Vanni και Monanni ήταν επίσης μαθητές του. Ο Αλλόρι ήταν ένας από τους καλλιτέχνες, που εργάζονταν υπό τον Τζόρτζο Βαζάρι, στη διακόσμηση του Studiolo του Francesco Ι.

Ήταν ο πατέρας του ζωγράφου Κριστόφανο Αλλόρι (Cristofano Allori, 1577–1621).
Νόα Γουέμπστερ

Ο Νόα Γουέμπστερ ("Noah Webster Jr.") (16 Οκτωβρίου 1758 - 28 Μαΐου 1843) ήταν Αμερικανός λεξικογράφος, μεταρρυθμιστής της αγγλικής ορθογραφίας, εκδότης και συγγραφέας. 
Αποκαλείται και ως ο «Πατέρας της Αμερικανικής Εκπαίδευσης"».
Τα «Μπλε» εγχειρίδια ορθογραφίας του, δίδαξαν πέντε γενιές Αμερικανών παιδιών για το πώς να γράφουν και να διαβάζουν. Το όνομα του Γουέμπστερ έγινε συνώνυμο με το λεξικό στις ΗΠΑ, ειδικά το περίφημο λεξικό που κυκλοφόρησε το 1828 με τον τίτλο "An American Dictionary of the English Language".

Γεννημένος στο Κονέκτικατ, ο Γουέμπστερ αποφοίτησε από το το 1778. Σπούδασε νομική αλλά ήταν αδύνατο να βρει δουλειά ως δικηγόρος. Είχε μια οικονομική ευμάρεια μέσω της λειτουργίας ενός ιδιωτικού σχολείου και της συγγραφής μιας σειράς εκπαιδευτικών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των «Μπλε» εγχειριδίων ορθογραφία. Ισχυρός υποστηρικτής της Αμερικανικής Επανάστασης και της επικύρωσης του Συντάγματος των ΗΠΑ, ο Γουέμπστερ άσκησε κριτική στην αμερικανική κοινωνία για το γεγονός ότι χρειαζόταν ένα πνευματικό ίδρυμα. Πίστευε ότι ο αμερικανικός εθνικισμός ήταν ανώτερος του ευρωπαϊκού εθνικισμού επειδή οι αμερικανικές αξίες ήταν ανώτερες.

Το 1793, ο Αλεξάντερ Χάμιλτον προσέλαβε τον Γουέμπστερ στην Νέα Υόρκη προκειμένου να γίνει εκδότης της εφημερίδας του φεντεραλιστικού κόμματος. Έγινε ένας παραγωγικός συγγραφέας καθώς έγραφε άρθρα σε εφημερίδες, πολιτικές μελέτες και εγχειρίδια. Επέστρεψε στο Κονέκτικατ το 1798 και υπηρέτησε στην Βουλή των Αντιπροσώπων του Κονέκτικατ. Ο Γουέμπστερ ίδρυσε το 1791 τον «Οργανισμό για την Κατάργηση της Δουλείας».

Το 1806, ο Γουέμπστερ κυκλοφόρησε το πρώτο του λεξικό με τίτλο "A Compendious Dictionary of the English Language". Την επόμενη χρονιά ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα διευρυμένο και πιο κατανοητό λεξικό, το οποίο τελικά εκδόθηκε το 1828. Άσκησε επιρροή στο να ιδρύσει την Πράξη περί Πνευματικών Δικαιωμάτων το 1831, η πρώτη σημαντική αναθεώρηση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ. Ενώ εργαζόταν στον δεύτερο τόμο του λεξικού του, ο Γουέμπστερ πέθανε το 1843 και τα δικαιώματα του λεξικού μεταφέρθηκαν στους Τζορτζ και Τσαρλς Μέριαμ.
Άμπραχαμ Χοντάιν

μικρογραφία|330x330εσ| "Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Τοιχογραφία, παλάτι της Τροίας"
Ο Άμπραχαμ Χοντάιν (Abraham Godijn ή Abraham Godyn (εναλλακτικά ορθογραφημένα ονόματα: Goddijn και Abraham Goddyn) 1655/56 - μετά το 1724) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ο οποίος, μετά από παραμονή στην Ιταλία, εργάστηκε για ένα διάστημα ως ζωγράφος στην Πράγα όπου δημιούργησε υπέροχες μπαρόκ τοιχογραφίες. Αργότερα επέστρεψε στην Αμβέρσα.
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Το Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ είναι ετήσιο βραβείο για τον "χειρότερα ντυμένο" καλλιτέχνη στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον, το οποίο ψηφίζεται από τους φίλους τους διαγωνισμού. Δημιουργήθηκε από τους Έντβιν φαν Τίλο και Ρομπ Πάαρντεκαμ (ιδρυτές της ολλανδικής ιστοσελίδας The House of Eurovision) το 1997. Πήρε το όνομά του από τη βελγίδα τραγουδίστρια Μπάρμπαρα Ντεξ, η οποία εκπροσώπησε το Βέλγιο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1993 φορώντας ένα ημιδιαφανές φόρεμα που έφτιαξε μόνη της. Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Λι Άνταμς του Wiwibloggs, το φόρεμα που φορούσε η Ντεξ την είχε κάνει "να μοιάζει με ένα αμπαζούρ", ένα χαρακτηριστικό που τελικά οδήγησε στην έναρξη του βραβείου. Η Ντέμπι Σκέρι, η οποία εκπροσωπούσε τη Μάλτα στον διαγωνισμό του 1997, ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που έλαβε το βραβείο. Για την τρίτη έκδοση του βραβείου το 1999, το The House of Eurovision άνοιξε μια δημόσια ψηφοφορία για την επιλογή του νικητή, σε αντίθεση με την εσωτερική επιλογή των προηγούμενων δύο ετών.
Εκλεκτοράτο της Βάδης

Το Εκλεκτοράτο της Βάδης (γερμανικά: "Kurfürstentum Baden") ήταν ένα σύντομο και ανεπίσημο κρατίδιο του Μαργραβινάτου της Βάδης τα τελευταία τρία χρόνια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Δημιουργήθηκε στις 27 Απριλίου 1803 όταν τέθηκε σε ισχύ το Reichsdeputationshauptschluss, όταν ο Μαργράβος Κάρολος Φρειδερίκος έλαβε το εκλεκτορικό αξίωμα που έγινε ελεύθερο μέσω της διάλυσης των κληρονομικών πριγκιπάτων. Όταν υπέγραψε τον Νόμο Συνομοσπονδίας του Ρήνου το 1806 και έτσι υποστήριξε τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το εκλεκτορικό αξίωμα έγινε απαρχαιωμένο και το Μαργραβινάτο ανήλθε σε Μεγάλο Δουκάτο, από την εύνοια του Ναπολέοντα.
Νόρμαν Ρόκγουελ

Ο Νόρμαν Ρόκγουελ (αγγλικά: Norman Percevel Rockwell, 3 Φεβρουαρίου 1894 - 8 Νοεμβρίου 1978) ήταν Αμερικανός ζωγράφος και εικονογράφος. Τα έργα του έχουν ευρεία απήχηση στις ΗΠΑ καθώς αντανακλούν τον αμερικανικό πολιτισμό. Ο Ρόκγουελ είναι περισσότερο γνωστός για τα εικονογραφημένα εξώφυλλα με πλευρές της καθημερινής ζωής που δημιούργησε για το περιοδικό Saturday Evening Post για σχεδόν πέντε δεκαετίες. Μεταξύ των γνωστότερων έργων του Ρόκγουελ είναι τα Willie Gillis series, Rosie the Riveter, The Problem We All Live With, Saying Grace και Four Freedoms series. Είναι επίσης γνωστός για την 64χρονη συνεργασία του με τους προσκόπους των ΗΠΑ, κατά την διάρκεια της οποίας δημιούργησε τα εξώφυλλα για το περιοδικό και τα ημερολόγιά τους. Αυτά τε εξώφυλλα περιλαμβάνουν δημοφιλείς εικόνες και αντανακλούν την ζωή και την δράση των προσκόπων.

Ο Ρόκγουελ ήταν ένας ιδιαίτερα παραγωγικός καλλιτέχνης, με περισσότερα από 4000 πρωτότυπα έργα. Τα περισσότερα έργα του σώζονται σε δημόσιες συλλογές. Ο Ρόκγουελ ανέλαβε επίσης να εικονογραφήσει περισσότερα από 40 λογοτεχνικά βιβλία, μεταξύ των οποίων τον Τομ Σόγιερ και τον Χάκλμπερι Φιν, καθώς και τα πορτρέτα των προέδρων Κέννεντυ, Τζόνσον και Νίξον. Τελευταίο πορτρέτο του ήταν του συνταγματάρχη Σάντερς το 1973. Οι ετήσιες συνεισφορές του για τα ημερολόγια των προσκόπων από το 1925 έως το 1976 επισκιάστηκε ελαφρώς από τα δημοφιλή ημερολόγιά του Four Seasons για τους Brown & Bigelow, που κυκλοφόρησαν επί 17 χρόνια από το 1947 και αναπαράγονται από το 1964. Ζωγράφισε έξι φωτογραφίες για την διαφήμιση της Coca-Cola. Οι εικονογραφήσεις για εγχειρίδια, καταλόγους, αφίσες, παρτιτούρες, γραμματόσημα, τραπουλόχαρτα και τοιχογραφίες καθιέρωσαν τον Ρόκγουελ ως εικονογράφο.

Το έργο του Ρόκγουελ απορρίφθηκε από αρκετούς σημαντικούς κριτικούς τέχνης καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του. Πολλά από τα έργα του φαίνονται υπερβολικά γλυκά κατά την άποψη των κριτικών, ειδικά τα εξώφυλλα του Saturday Evening Post, τα οποία τείνουν προς συναισθηματικές ή ιδεαλιστικές απεικονίσεις της αμερικανικής ζωής. Συνεπώς, ο Ρόκγουελ δεν θεωρείται "σοβαρός ζωγράφος" από ορισμένους σύγχρονους καλλιτέχνες, που θεωρούν το έργο του αστικό και κιτς. Ο συγγραφέας Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ δήλωσε ότι η τεχνική του Ρόκγουελ είχε μια "μπανάλ" χρήση και έγραψε στο βιβλίο του Πνιν : "Ο Νταλί είναι ο δίδυμος αδερφός του Νόρμαν Ρόκγουελ που απήχθη απο τσιγγάνους στην παιδική του ηλικία". Ορισμένοι κριτικοί τον ονομάζουν "εικονογράφο" και όχι καλλιτέχνη, ένας χαρακτηρισμός που δεν τον ενοχλούσε καθώς ως τέτοιο θεωρούσε τον εαυτό του.

*
Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας

Το Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας (γερμανικά: "Kurfürstentum Bayern") ήταν ένα ανεξάρτητο κληρονομικό εκλεκτοράτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1623 έως το 1806, όταν το διαδέχθηκε το Βασίλειο της Βαυαρίας.

Ο δυναστεία των Βίττελσμπαχ που κυβέρνησε το Δουκάτο της Βαυαρίας ήταν ο νεότερος κλάδος της Οίκου που επίσης κυβερνούσε το Εκλεκτοράτο του Παλατινάτου. Ο επικεφαλής του παλαιότερου κλάδου ήταν ένας από τους επτά πρίγκιπες-εκλέκτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με τον Χρυσό Ταύρο του 1356, αλλά η Βαυαρία αποκλείστηκε από το εκλεκτορικό αξίωμα. 

Το 1621, ο Παλατινός Εκλέκτορας Φρειδερίκος Ε΄ τέθηκε υπό αυτοκρατορική απαγόρευση για το ρόλο του στην εξέγερση της Βοημίας εναντίον του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Β΄ και το εκλεκτορικό αξίωμα και το έδαφος του Άνω Παλατινάτου ανατέθηκε στον πιστό ξάδελφό του, Δούκα Μαξιμιλιανό Α΄ της Βαυαρίας. 

Παρόλο που η Συνθήκη της Βεστφαλίας, δημιουργούσε έναν νέο εκλεκτορικό τίτλο για τον γιο του Φρειδερίκου, με εξαίρεση μια σύντομη περίοδο κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, οι απόγονοι του Μαξιμιλιανού θα συνέχιζαν να κατέχουν το αρχικό εκλεκτορικό αξίωμα μέχρι την εξάλειψη της γραμμής του το 1777. Σε αυτό το σημείο οι δύο γραμμές ενώθηκαν σε προσωπική ένωση μέχρι το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 1805, μετά την Ειρήνη του Πρέσμπουργκ, ο τότε εκλογέας, Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ , ανήλθε ως Βασιλιάς της Βαυαρίας και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκε το επόμενο έτος.

Κατηγορία:Ιστορία της Βαυαρίας
Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Γερμανίας
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Κατηγορία:18ος αιώνας στη Γερμανία
Χέντρικ Χερρεχάουτς

Ο Χέντρικ Χερρεχάουτς (Hendrik Herregouts 1633 Μέχελεν - 1704 Αμβέρσα ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ιστορικών θεμάτων και πορτρέτων και σχδιαστής με διεθνή σταδιοδρομία, η οποία εκτεινόταν στην Ιταλία, τη Γερμανία και τη μητρική του Φλάνδρα.
Εκλεκτοράτο της Έσσης

Το Εκλεκτοράτο της Έσσης (γερμανικά: "Kurfürstentum Hessen"), επίσης Έσσης-Κάσσελ ήταν Λανδγραβινάτο του οποίου ο πρίγκιπας είχε το δικαίωμα να εκλέγει από τον αυτοκράτορα από τον Ναπολέοντα. Όταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκε το 1806, ο πρίγκιπας της, Γουλιέλμος Α΄, επέλεξε να διατηρήσει τον τίτλο του Εκλέκτορα, παρόλο που δεν υπήρχε πια αυτοκράτορας για εκλογή. Το 1807, με την Συνθήκη του Τιλσίτ, η περιοχή προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Βεστφαλίας, αλλά το 1814, το Συνέδριο της Βιέννης αποκατέστησε το εκλογικό σώμα.

Το κράτος ήταν το μόνο εκλογικό σώμα στη Γερμανική Συνομοσπονδία. Απαρτίθηκε από αρκετά ανεξάρτητα εδάφη στα βόρεια της Φρανκφούρτης, τα οποία παρέμιναν έως ότου το κράτος προσαρτήθηκε στην Πρωσία το 1866 μετά τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο. Αποτελούσε συνολική έκταση 3.699 τετραγωνικών μιλίων (9.580 km2) και ο πληθυσμός του το 1864 ήταν 745.063.
Τσενστοχόβα

Η Τσενστοχόβα (πολωνικά: "Częstochowa", ) είναι πόλη στη νότια Πολωνία, δίπλα στον ποταμό Βάρτα. Βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας από το 1999 και προηγουμένως ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Τσενστοχόβα (1975-1998). Ωστόσο, η Τσενστοχόβα είναι ιστορικά μέρος της Ελάσσονος Πολωνίας, όχι της Σιλεσίας, και πριν από το 1795 (δείτε: Διαμελισμοί της Πολωνίας), ανήκε στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας. Η Τσενστοχόβα βρίσκεται στο Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα. Είναι ο μεγαλύτερος οικονομικός, πολιτιστικός και διοικητικός κόμβος στο βόρειο τμήμα του Βοεβοδάτου Σιλεσίας. Ο πληθυσμός της είναι 220.433 κάτοικοι, καθιστώντας την τη δέκατη τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Πολωνία

Η πόλη είναι γνωστή για το περίφημο μοναστήρι των Παουλίνων της Γιάσνα Γκούρα, που είναι το σπίτι του πίνακα της Μαύρης Παναγίας της Τσεντσοχόβα (πολωνικά: "Jasnogórski Cudowny obrazNajświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej"), ένα ιερό της Παναγίας. Κάθε χρόνο, εκατομμύρια προσκυνητές από όλο τον κόσμο έρχονται στην Τσενστοχόβα για να τον δουν. Η πόλη ήταν επίσης η έδρα του κινήματος του Φρανκισμού στα τέλη του 18ου και του 19ου αιώνα.

Στην πόλη έχουν πραγματοποιηθεί ανασκαφές ενός αρχαίου τόπου του λουσάτιου πολιτισμού και έχει ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτό. Τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου στέκονται στο Όλστιν, περίπου 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης (δείτε επίσης: Μονοπάτι των φωλιών των αετών).
Βιντσέντσο Κάμπι

Βιντσέντσο Κάμπι: πωλήτρια φρούτων (λεπτομέρεια), 1580, λάδι σε καμβά, 145 x 215 cm, [[Πινακοθήκη Μπρέρα]], [[Μιλάνο]]
Ο Βιντσέντσο Κάμπι (Vincenzo Campi (1530/1535 - 1591) ήταν Ιταλός ζωγράφος του 16ου αιώνα που εργάστηκε στην Κρεμόνα κατά την Ύστερη Αναγέννηση. Ο Κάμπι είναι πιο γνωστός ως ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες της Βόρειας Ιταλίας που εργάστηκαν στο φλαμανδικό ύφος ρεαλιστικής ζωγραφικής.
Αντώνιος Ν. Λίτινας

Ο Αντώνιος Ν. Λίτινας (1905-1980), του Νικολάου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1952 ως το 1953.
Μείζων Πολωνία

μικρογραφία| Ένας χάρτης της Μείζονος Πολωνίας κατά την περίοδο των Πιαστ από το "", βάσει δεδομένων από ιστορικά έγγραφα
Η Μείζων Πολωνία (πολωνικά: "Wielkopolska", γερμανικά: "Großpolen", λατινικά: "Polonia Maior") είναι ιστορική περιοχή της δυτικής-κεντρικής Πολωνίας. Η κύρια και μεγαλύτερη πόλη της είναι το Πόζναν και ακολουθεί το Κάλις, η παλαιότερη πόλη της Πολωνίας.

Τα όρια της Μείζονος Πολωνίας έχουν διαφέρει σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Από τον Μεσαίωνα, η κύρια Μείζων Πολωνία είχε χωριστεί στα βοεβοδάτα Πόζναν και Κάλις. Με την ευρύτερη έννοια, περιλάμβανε επίσης τα βοεβοδάτα Σιέραντζ, Γουεντσίτσα, Κουγιαβίας-Μπζεστς και Ινοβρότσουαφ, που βρίσκονταν πιο ανατολικά. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας στο τέλος του 18ου αιώνα, η Μείζων Πολωνία ενσωματώθηκε στην Πρωσία ως το Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν. Η περιοχή με την κύρια έννοια συμπίπτει περίπου με το σημερινό Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας ("województwo wielkopolskie").

Όπως και οι ιστορικές περιοχές της Πομερανίας, της Σιλεσίας, της Μασοβίας ή της Ελάσσονος Πολωνίας, η περιοχή της Μείζονος Πολωνίας διαθέτει τις δικές της ξεχωριστές λαϊκές φορεσιές, αρχιτεκτονική, κουζίνα, διάλεκτο και άλλες παραδόσεις που διαφέρουν από άλλα μέρη της Πολωνίας.
Σουζάνα Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα

Η Σουζάνα Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα ("Susanna Innes-Ker of Roxburghe", γεννημένη ως Σουζάνα Στεφανία Ντάλμπιακ "Susanna Stephania Dalbiac", 28 Αυγούστου 1814 - 6 Μαΐου 1895) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς

Η Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς Ivana Brlić-Mažuranić Η (κροατικά: Ivana Brlić-Mažuranić) (18 Απριλίου 1874 - 21 Σεπτεμβρίου 1938) ήταν Κροάτισσα συγγραφέας παιδικών ιστοριών και παραμυθιών. Στην πατρίδα της, καθώς και διεθνώς, θεωρείται ως η καλύτερη Κροάτισσα συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας.
Ιντίρα Μουρίγιο

Η Ιντίρα Μουρίγιο (Indira Davelba Murillo Alvarado) (Tegucigalpa, 7 Απριλίου 1969 – Βιρτζίνια, 5 Ιανουαρίου 2019) ήταν δημοσιογράφος της Ονδούρας, παραγωγός τηλεόρασης, πρώην παίκτρια μπάσκετ και φιλάνθρωπος, ιδρύτρια του TN5, του Ισπανικού Δικτύου Πληροφοριών της Βιρτζίνια (Sinova), και του Fundación Amor.
Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου

Το Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου (αραβικά: "محافظة جبل لبنان") είναι ένα από τα οκτώ Κυβερνεία του Λιβάνου με πρωτεύουσα την Μπάαμπντα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Δρούζοι και Χριστιανοί (κυρίως Μαρωνίτες, Ελληνορθόδοξοι και Μελχίτες), αν και υπάρχει μια μικρή μειονότητα Μουσουλμάνων διαφόρων δογμάτων.

Αυτό το κυβερνείο πήρε το όνομά του από την περιοχή της Οροσειράς του Λιβάνου και, εκτός από το μικρό Κυβερνείο της Βηρυτού που βρίσκεται στο κέντρο του, εκτείνεται εδαφικά κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου μεταξύ του Βόρειου και του Νότιου Κυβερνείου.
Ιμπραϊμά Νιάς

Ο Μπάγε Ιμπραϊμά Νιάς (γαλλικά: "Baye Ibrahima Niasse", γενν. στις 18 Απριλίου 1988) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για τον Ιωνικό.
Σιμπόιγκαν Ρεντ Σκινς

Οι Σιμπόιγκαν Ρεντ Σκινς (αγγλικά: "Sheboygan Red Skins") ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του NBA. Ο σύλλογος είχε έδρα το Σιμπόιγκαν τoυ Ουισκόνσιν και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Sheboygan Municipal Auditorium and Armory.
Αλεξάνδρα του Άνχαλτ

H Αλεξάνδρα του Άνχαλτ ("Alexandra von Anhalt", 4 Απριλίου 1868 - 26 Αυγούστου 1958) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Α΄, Δούκα του Άνχαλτ.
Δουκάτο της Καρνιόλας

Το Δουκάτο της Καρνιόλας (σλοβενικά: "Vojvodina Kranjska", γερμανικά: "Herzogtum Krain", λατινικά: "Ductatus Carnioliae") ήταν αυτοκρατορικό κτίσμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε υπό τον κανόνα των Αψβούργων στο έδαφος του πρώην Ανατολικού Φραγκικού Μαργραβινάτου της Καρνιόλας το 1364. 

Μια κληρονομική γη της μοναρχίας του Αψβούργου, έγινε συστατικό έδαφος της αυστριακής αυτοκρατορίας το 1804 και μέρος του Βασιλείου της Ιλλυρίας έως το 1849. Μια ξεχωριστή γη του στέμματος από το 1849, ενσωματώθηκε στα εδάφη της Κισιλιθάνης της Αυστρίας-Ουγγαρίας από το 1867 μέχρι τη διάλυση του κράτους το 1918.
Φερνάντο Πεϊρότεο

Ο Φερνάντο Μπατίστα ντε Σεΐσας ντε Βασκονσέλος Πεϊρότεο ("Fernando Baptista de Seixas de Vasconcelos Peyroteo", 10 Μαρτίου 1918 – 28 Νοεμβρίου 1978) 
ή απλά Φερνάντο Πεϊρότεο, ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Αναδείχθηκε στον πιο παραγωγικό σκόρερ στην παγκόσμια ιστορία του αθλήματος έχοντας την υψηλότερη αναλογία τερμάτων ανά αγώνα.
Σρατσιμίρ

Ο Σρατσιμίρ, βουλγαρ. Срацимир (άκμασε 1324-1331) είναι ο ιδρυτής του Οίκου του Στρασιμίρ. Ήταν ένας Βούλγαρος μεγιστάνας (γαιοκτήμονας) με τον τίτλο του "δεσπότη", που κατείχε την περιοχή του Κραν.

Δεν είναι γνωστό πότε έλαβε τη διακυβέρνηση του Κραν· την είχε πριν από τη βασιλεία του γιου του Ιβάν Αλεξάνταρ και τη διατήρησε κατά τη βασιλεία εκείνου (βασ. 1331-1371).
Φαρίντα Ραχμά

H Φαρίντα Ραχμά (Farida Rahmed), γεννημένη στις 22 Σεπτεμβρίου 1953, είναι Λιβανέζα χιονοδρόμος, πρωταθλήτρια του αλπικού σκι.

Η Ραχμά εκπροσώπησε τον Λίβανο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1976 στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας όπου στο γιγάντιο σλάλομ τερμάτισε 43η . Συμμετείχε στους αγώνες χωρίς πρόκριση από κάποια διοργάνωση, λόγω του Εμφύλιου πολέμου η ίδια διέμενε στο εξωτερικό και της ζητήθηκε από την πρεσβεία του Λιβάνου στην Αυστρία να συμμετάσχει στους αγώνες, μάλιστα ήταν η πρώτη γυναίκα που εκπροσωπούσε τον Λίβανο σε Ολυμπιακούς αγώνες σκι.

Συμμετείχε και στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1980 στο Λέικ Πλάσιντ των ΗΠΑ όπου ήταν 19η στο σλάλομ, 34η στο γιγάντιο σλάλομ και 27η στις καταβάσεις.
Πρόεδρος της Ονδούρας

Ο Πρόεδρος της Ονδούρας (ισπανικά "Presidente de Hondurans"), επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ονδούρας ("Presidente de la República de Hondurans"), είναι ο αρχηγός του κράτους και ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ονδούρας, καθώς και ο αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ονδούρας του 1982, στο κράτος υπάρχουν τρεις μορφές εξουσίας: η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Ο Πρόεδρος είναι ο επικεφαλής του εκτελεστικού κλάδου, με πρωταρχικό καθήκον την «Εκτέλεση και επιβολή του Συντάγματος, των συνθηκών και των συμβάσεων, των νόμων και άλλων νομοθετικών διατάξεων». Ο Πρόεδρος εκλέγεται άμεσα από το λαό για μια τετραετή θητεία, η οποία δύναται να ανανεωθεί μία φορά.
Σοχά Φρεμ

H Σοχά Φρεμ ("Soha Frem"), είναι Λιβανέζα χιονοδρόμος, πρωταθλήτρια του αλπικού σκι.

Η Φρεμ εκπροσώπησε τον Λίβανο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2003 όπου κατετάγη 49η στο σλάλομ. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην Πανεπιστημιάδα όπου ήταν 59η στο σλάλομ και στο γιγάντιο σλάλομ όπου τερμάτισε 45η.