Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα

Το Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα είναι ελληνική κωμική ταινία του 1960. Η σκηνοθεσία υπογράφτηκε από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, ενώ και το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο, βασισμένο σε μια ιδέα του Γιώργου Λαζαρίδη που υπήρξε και συμπαραγωγός. Ωστόσο, η ιδέα είναι εμπνευσμένη από το γνωστό παραμύθι, δοσμένη εντελώς διαφορετικά και μοντέρνα. Πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη και Ανδρέας Μπάρκουλης, και μια πλειάδα από σταρ εκείνης της εποχής.
Μεταμορφώσεις

thumb|esquerda|250px|Οι πρώτοι στίχοι "Metamorfoses".
Οι Μεταμορφώσεις είναι ποιητικό έργο του Οβιδίου που γράφτηκε μετά το 1 μ.X. σε δεκαπέντε βιβλία και 12.000 εξάμετρους στίχους (όλα τα υπόλοιπα σωζόμενα ποιήματά του είναι σε ελεγειακό μέτρο).

Θεωρείται ένα από τα ωραιότερα έργα στα οποία γίνεται σύνδεση λογικού ειρμού και φαντασίας, αλληγορίες που κρύβουν οι ιστορίες, αλλά και τα περίφημα "αίτια" κάθε ιστορίας. Θεοί και θνητοί, νύμφες και καταστάσεις συνδέονται άρτια, σ' ένα έργο που θεωρείται ότι αποτέλεσε την αιτία εξορίας του Οβιδίου από τον αυτοκράτορα Αύγουστο, τον φερόμενο Οκταβιανό, θετό γιο του Ιουλίου Καίσαρα αφού πολλοί μελετητές θεώρησαν ότι στο έργο του αυτό ο Οβίδιος έκανε μια μακρά αλληγορία, πίσω από την οποία καρτερούσε η αντικαθεστωτική του άποψη περί κυριαρχίας του Αυγούστου.

Με τις μεταμορφώσεις του ο Οβίδιος προσπάθησε να ξεπεράσει τον τότε εθνικό ποιητή της Ρώμης Βιργίλιο με την περίφημη Αινειάδα του, αλλά και τον Όμηρο. Για τη διαμόρφωση του έργου του χρησιμοποίησε κυρίως ελληνικούς μύθους και ως βάση του ήταν τα έργα: Ετεροιούμενα του Νίκανδρου, "Ορνιθογονία" του Βοίου και οι "Μεταμορφώσεις" του Παρθενίου από τη Νίκαια. Εξάλλου οι Μεταμορφώσεις του Οβιδίου αποτέλεσαν και αποτελούν μία γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα της αρχαιότητας και στην Ευρώπη, στον χριστιανισμό και το ρωμαικό και ελληνικό πάνθεον δημιουργώντας έναν θρησκευτικό συγκρητισμό.
Οι παπατζήδες

Οι παπατζήδες είναι ελληνική κωμική ταινία του 1954 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σε παραγωγή Σπέντος Φιλμ.
Το Φωτόδραμα της Δημιουργίας

Το Φωτόδραμα της Δημιουργίας (αγγλικά: "The Photo-Drama of Creation") ήταν ένα τετραμερές Χριστιανικό φιλμ, συνολικής διάρκειας οκτώ ωρών. Επρόκειτο για μια παραγωγή της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρείας Σκοπιά της Πενσυλβανίας υπό την διεύθυνση του πρώτου προέδρου της, Καρόλου Τέηζ Ρώσσελ, ιδρυτή του Διεθνούς Συλλόγου Σπουδαστών της Γραφής, όπως ήταν τότε γνωστοί οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά. Το φιλμ παρουσίαζε, με βάση τα πιστεύω των Σπουδαστών της Γραφής τότε, το σχέδιο του Θεού από την δημιουργία της Γης μέχρι και το τέλος των χιλίων ετών της Μεσσιανικής Βασιλείας του Χριστού. 

Ο συγγραφέας και ιστορικός του κινηματογράφου Tim Dirks περιέγραψε το Φωτόδραμα ως «την πρώτη μεγάλου μήκους προβολή στην οποία συνδυάστηκαν συγχρονισμένα, ήχος (ηχογραφημένες ομιλίες), έγχρωμη κινούμενη ταινία και έγχρωμες στερεοσκοπικές διαφάνειες», τα γνωστά σλάιντς (slides).
Ιωάννης Ψυλλινάκης

Ο Ιωάννης Ψυλλινάκης (πέθανε στο Νασάου των Μπαχάμων στις 18 Μαΐου 1972) ήταν Έλληνας έμπορος από την Ιεράπετρα. Μαζί με τον αδερφό του έκανε πολλές δωρεές για την ιδιαίτερη πατρίδα του.
EADS 3 Σίγμα Νέαρχος

Ο EADS 3 Σίγμα Νέαρχος είναι ένα εξελιγμένο μη-επανδρωμένο αερόχημα (ΜΕΑ) αναγνώρισης μέσης ακτίνας, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1996. Είναι ένα από τα πολλα ΜΕΑ που παρήγαγε η Ελληνική 3 Sigma (και από το 2002 EADS 3 Sigma) αεροδιαστημική εταιρία, σε συνεργασία με Ελληνικά πανεπιστήμια, η οποία έπαυσε την λειτουργεία της από το 2012.

Ο Νέαρχος είναι εξοπλισμένος με εξελιγμένα ηλεκτρονικά τα οποία καλύπτουν μια ποικιλία χρήσεων και έχει αποτελέσει πλατφόρμα ερεύνας για αρκετά άλλα σχέδια.
Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου

Η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου (12 Φεβρουαρίου 1941 - 31 Μαρτίου 1988) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Λίφτινγκ

Το Λίφτινγκ είναι ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά με τους Χάρη Ρώμα, Μαρία Γεωργιάδου και Νίκο Αλεξίου. 

Γράφτηκε από τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Χατζησοφιά και σκηνοθετήθηκε από τον Γρηγόρη Πετρινιώτη. Προβλήθηκε τις περιόδους 2000-2001 και 2001-2002 από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1.
Οικογένεια Κασόλα

Η Οικογένεια Κασόλα αποτελεί ιστορική οικογένεια καλλιτεχνών της Ιεράς Πόλης του Μεσολογγίου. Ο πιο γνωστός εκπρόσωπός της, ήταν ο αρχιδιάκονος Δημήτριος Ζ. Κασόλας, που προσέφερε τα μέγιστα στη συνέχιση της πλούσιας πολιτιστικής παράδοσης του Μεσολογγίου, που αποτελεί έδρα της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας.

Εκθέματα εκπροσώπων της ιστορικής οικογένειας, φιλοξενούνται στο Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης στην πλατεία Μάρκου Μπότσαρη στο κέντρο της πόλης. Οι επισκέπτες του μουσείου, μπορούν να διαπιστώσουν ότι μεγάλο μέρος της μουσειακής συλλογής, ανήκει σε μέλη της οικογένειας Δημητρίου Ζ. Κασόλα. Επίσης, στις εκκλησίες της πόλης, μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι μεγάλο μέρος των έργων όπως φορητές εικόνες και αγιογραφίες είναι επίσης έργα της ίδιας οικογένειας.

Ο πιο γνωστός εκπρόσωπός της και πατριάρχης της οικογένειας Δημήτριος Ζ. Κασόλας, που είχε το προσωνύμιο "Διάκος", δημιούργησε το 1900 στο Μεσολόγγι εργαστήρι αγιογραφίας και ζωγραφικής, που εξελίχθηκε σε σχολή πιστή στη βυζαντινή τεχνοτροπία. Στη σχολή μαθήτευσαν αξιόλογοι ζωγράφοι, πολλοί από τους οποίους έγιναν αγιογράφοι. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι τα παιδιά του Γεράσιμος, Άγγελος και Γιάννης Κασόλας ακολούθησαν την οικογενειακή παράδοση, ενώ μαθητές και εργάτες της τέχνης, ήταν ο Δήμος Μπραέσσας, καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το Αιτωλικό, Κώστας Καραγατσίδης, ζωγράφος της Σχολής του Μονάχου, Τάσος Μαντάς, αγιογράφος και προσωπογράφος γνωστός και ως "Ο ζωγράφος της γειτονιάς", Κώστας Κοντός, Χρήστος Καπράλος, ονομαστός ζωγράφος και γλύπτης, Γιάννης Ιωαννίδης και άλλοι.
Confessions on a Dance Floor

Το Confessions on a Dance Floor είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια - τραγουδοποιό Μαντόνα. Κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου 2005 από την Warner Bros Records και ήταν μια τελείως διαφορετική δουλειά από το προηγούμενο άλμπουμ της American Life (2003). Έχει επιρροές απ' την 70's και 80's ντίσκο, καθώς και απ' την σύγχρονη μουσική των κλαμπς. Αρχικά, εργάστηκε με τον "Mirwais Ahmadzai" αλλά αργότερα ένιωσε ότι η συνεργασία τους δεν πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελε. Έτσι, ξεκίνησε απ' την αρχή την προετοιμασία του άλμπουμ με τον " Stuart Price".

Μουσικά το άλμπουμ είναι δομημένο σαν ένα σετ DJ. Τα τραγούδια είναι αναμειγμένα και συνδέονται έτσι, ώστε να παίζονται χωρίς να υπάρχει κανένα κενό. Τον τίτλο τον πήρε γιατί το tracklisting του άλμπουμ αποτελείται από ξέγνοιαστα και χαρούμενα τραγούδια στην αρχή, ενώ στην συνέχεια εξελίσσονται σε πιο σκοτεινές μελωδίες και στίχους. Σε διάφορα τραγούδια του άλμπουμ χρησιμοποιεί δείγματα από καλλιτέχνες όπως οι ABBA, Donna Summer, Pet Shop Boys, Bee Gees και Depeche Mode. Ένα κομμάτι του άλμπουμ, το "Isaac", δεν έγινε αποδεκτό από ορισμένους ισραηλινούς ραβίνους γιατί ισχυρίστηκαν ότι απευθύνεται στον "Yitzhak Luria" (λόγιο της "Καμπάλα τον 16ο αιώνα).

Σύγχρονοι κριτικοί επαίνεσαν το άλμπουμ χαρακτηριζοντάς το, ως την επιστροφή της "κλασσικής" Μαντόνα και το κατέταξαν ως ένα από τα καλύτερα της. Το 2007 τιμήθηκε με βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Electronic/Dance Album", καθώς και μ' ένα βραβείο από τα BRIT Awards το 2006, στην κατηγορία "International Female Solo Artist". Μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ έφτασε την κορυφή των τσαρτς σε 40 χώρες, κερδίζοντας μια θέση στο βιβλίο του Ρεκόρ Γκίνες. Παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησε προς το τέλος του 2005 κατετάχθη ως το έκτο άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις εκείνης της χρονιάς. Υπολογίζεται ότι μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα.
Άντερσον ντε Λίμα Φρέιτας

Ο Άντερσον ντε Λίμα Φρέιτας (12 Νοεμβρίου 1979, Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε, Βραζιλία), είναι ένας Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Γεώργιος Κωνσταντόπουλος

Ο Γεώργιος Κωνσταντόπουλος του Λεωνίδα (γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1958) είναι Έλληνας γιατρός και βουλευτής της ΝΔ στο νομό Πιερίας. Διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 10 Μαρτίου 2004 ως τις 19 Σεπτεμβρίου 2007.
Στυλιανός Δερμιτζάκης

Ο Στυλιανός Δερμιτζάκης του Ιωάννη (9 Δεκεμβρίου 1913 - 3 Απριλίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Υπηρέτησε επί πολλά χρόνια ως Νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας, με τελευταίο τον νομό Πειραιώς.
American Life

Το American Life είνα το ένατο στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας - τραγουδοποιού, Μαντόνα. Κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου 2003 από τη Maverick Records και την Warner Bros. Records. Στο άλμπουμ δουλεύουν η Μαντόνα με τον Mirwais Ahmadzaï και έχει πολλές αναφορές σε διάφορα σημεία της Αμερικάνικης κουλτούρας. Θεωρείται ως άλμπουμ με "αντίληψη", με επαναλαμβανόμενα θέματα για το Αμερικάνικο όνειρο κτλ, τα οποία απορρίπτουν τη φήμη της Μαντόνα με το hit της στα 80's Material Girl. Περιέχει ροκ και ηλεκτρονική μουσική καθώς και ακουστική σε πολλά κομμάτια.

Έλαβε μικτές κριτικές, προκάλεσε σύγχυση και οι κριτές τον αποκαλούν "δίσκος φτιαγμένος για τη Μαντόνα". Ήταν εμπορική επιτυχία φτάνοντας στο νούμερο ένα σε δεκατέσσερις χώρες, στην Αμερική έγινε πλατινένιος με πωλήσεις πάνω από 1 εκατομμύριο και 300.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει πουλήσει πάνω από 5.000.000 παγκοσμίως και ήταν υποψήφιο σε δύο κατηγορίες σατ Grammy το 2004.

Η Μαντόνα το προώθησε με μια μικρή συναυλία από τον Απρίλιο - Μάιο του 2003. Επίσης εμφανίζεται στα "MTV Video Music Awards" το 2003 μαζί με την Britney Spears, την Christina Aguilera και την Missy Elliott τραγουδώντας ένα medley των "Like a Virgin/Hollywood", κερδίζοντας πολύ δημοσιότητα και προκαλώντας μεγάλο σάλο και διαμάχη. Ξεκίνα την περιοδεία της "Re-Invention World Tour" η οποία ήταν η εμπορικότερη του 2004 με πωλήσεις πάνω από 125.000.000 δολάρια. Παράλληλα, βγάζει και ένα ντοκιμαντέρ για την περιοδεία της "I'm Going to Tell You a Secret".
Χρήστος Βολικάκης

Ο Χρήστος Βολικάκης είναι Έλληνας ποδηλάτης. 

Γεννήθηκε στον Βόλο στις 25 Μαρτίου 1988. Έχει ύψος 1.71m και βάρος 79kg & είναι Υποπλοίαρχος στο Πολεμικό Ναυτικό.

Είναι ο πρώτος Έλληνας που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Έχει κατακτήσει 4 μετάλλια σε Παγκόσμια πρωταθλήματα, 9 μετάλλια σε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και αρκετα μετάλλια σε Παγκόσμια κύπελλα. Κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στους Ευρωπαϊκούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Minsk 2019 ,όπως επίσηςκαι σημαιοφόρος στην τελετή λήξης των αγώνων .Έχει στεφθεί Κυπελλούχος Κόσμου τα έτη 2018-2019 , 2011- 2012 ενώ το 2014-2015 & το 2016 - 2017 ήταν στην δεύτερη θέση. Έχει δώσει το παρόν  3 φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο (Πεκίνο το 2008 13η θέση) στο (Λονδίνο το 2012 9η θέση έχασε από ατυχία ένα μετάλλιο) & στο (Ρίο το 2016 12η θέση). Έχει κατακτήσει πάνω από 80 χρυσά  μετάλλια σε Πανελλήνια Πρωτάθληματα , κατέχει 11 εθνικά ρεκόρ και βρίσκεται στην 1η θέση της Παγκόσμιας κατάταξης στο αγώνισμα του scratch ,στην 1η θέση στο αγώνισμα του omnium και στην 3η θέση στο αγώνισμα points race.
Κρεμλίνο της Μόσχας

Το Κρεμλίνο της Μόσχας (ρωσικά: "Московский Кремль", προφέρεται: ΔΦΑ [mɐˈskofskʲɪj krʲemlʲ]) αποτελεί το αρχαιότερο τμήμα της Ρωσικής πρωτεύουσας Μόσχας και συνάμα το ιστορικό της κέντρο. Συχνά αναφέρεται και μόνο ως Κρεμλίνο, που όμως απλά είναι η Ρωσική λέξη για το «φρούριο» ή «κάστρο». Το Κρεμλίνο της Μόσχας αποτελούνταν αρχικά από ένα μεσαιωνικό κάστρο, που εξελίχθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα σε μορφή Ακροπόλεως. Αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό αποτελεί το εξωτερικό τείχος και το οχυρωματικό συγκρότημα με τους 20 πύργους, που παρά την ανέγερσή του στο μεγαλύτερο βαθμό στα χρόνια 1485 με 1499, συντηρείται μέχρι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Η οχύρωση αυτή αποτέλεσε πρότυπο και για τη δημιουργία άλλων Κρεμλίνων σε Ρωσικές πόλεις.

Πριν τη μεταφορά το 1712 της Ρωσικής πρωτεύουσας από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη, το Κρεμλίνο της Μόσχας αποτελούσε την έδρα των Τσάρων (πριν το 1547 των Μεγάλων Πριγκίπων της Μοσχοβίας). Αλλά και μετά το 1712 συνέχιζε να είναι το πνευματικό και κοινωνικό κέντρο των Μοσχοβιτών. Το 1918 θα ξαναγίνει έδρα της κρατικής εξουσίας, μια ιδιότητα που διατηρεί και σήμερα, ως έδρα του Προέδρου της Ρωσίας.

Το αρχιτεκτονικό σύνολο του Κρεμλίνου της Μόσχας, που πέρα από τα οχυρωματικά έργα περιλαμβάνει και διάφορα κοσμικά και εκκλησιαστικά κτίρια διαφόρων εποχών, διαθέτει επίσης έναν μουσειακό χώρο και βρίσκεται από το 1990 στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Μαζί με την όμορφη Κόκκινη Πλατεία (ρωσ. "Κрасная площадь"), αποτελεί το πιο ξακουστό αξιοθέατο της Μόσχας.
Η Παναγιά η Γοργόνα

«Η Παναγιά η Γοργόνα» (1949), είναι το τρίτο και τελευταίο μυθιστόρημα που έγραψε ο λογοτέχνης Στράτης Μυριβήλης.

Μαζί με τα δυό προηγούμενα, την Ζωή εν τάφω (1924) και την Δασκάλα με τα χρυσά μάτια (1933), σχηματίζουν τη λεγόμενη «Τριλογία του πολέμου», την τριλογία δηλαδή που αναφέρεται στους πολέμους του ελληνικού λαού και τις συνέπειές τους. 

Κύριο θέμα του μυθιστορήματος είναι ο αγώνας των Μικρασιατών προσφύγων - που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή - να ζήσουν και να ριζώσουν στην καινούργια πατρίδα τους, το μικρό χωριό Σκάλα Συκαμιάς στη Λέσβο. Ο κριτικός της λογοτεχνίας Αντώνης Καραντώνης θεωρεί "...τα βασικά μοτίβα της αθάνατης καθημερινότητας δοσμένα με παραδειγματική ελληνικότητα, κάνουν την Παναγιά τη Γοργόνα ένα απο τα πιο κεφαλαιώδη λογοτεχνήματα της γλώσσας μας" . 
Ο Αιμίλιος Χουρμούζιος επισημαίνει ότι... "είναι η πρώτη φορά που ένα νεοελληνικό πεζογράφημα αντιμετωπίζει το θέμα της εγκατάστασης των προσφύγων στην Ελλάδα από τη στιγμή του ξεριζωμού και κατόπιν χωρίς ανόητους ρομαντισμούς και περιττές λειάνσεις ενός γεγονότος που είχε τόσο τραχειές γωνίες." αλλά και ότι...πως ότι συναρπάζει αμέσως τον αναγνώστη και τον κατακλύζει με γοητεία είναι αυτός ο θαυμάσιος πλούτος της γλώσσας που συνθέτει στέρεες εικόνες, τις ζωντανεύει και τις αφήνει να κυματίζουν ανάμεσα στον ρεαλισμό της περιγραφής και στη λυρική διάθεση που τις ζεσταίνει."
Seventh Star

Seventh Star είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της "Warner Bros." στην Αμερική.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε με την επωνυμία "Black Sabbath featuring Tony Iommi", αφού προοριζόταν για προσωπικός δίσκος του κιθαρίστα Τόνι Αϊόμι αλλά μετά από πιέσεις της εταιρείας "Warner Bros." και του μάνατζερ του συγκροτήματος, κυκλοφόρησε σαν δίσκος των Black Sabbath.

Το "The Seventh Star" επανεκδόθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2010 στη Μεγάλη Βρετανία σε μορφή διπλού CD, με το δεύτερο μέρος της έκδοσης να περιλαμβάνει την ηχογράφηση της ζωντανής εμφάνισης του συγκροτήματος στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου στις 2 Ιουνίου 1986, με τον Ρέι Γκίλεν στα φωνητικά.
Γιώργος Μπίας

thumb|125 px|Ο Γιώργος Μπίας.
Ο Γιώργος Μπίας (1926-Ιούνιος 1990) ήταν Έλληνας κολυμβητής, γυμναστής, καταδύτης και προπονητής, πρωτοπόρος του ναυταθλητισμού στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Άγιο Νικόλαο. Διετέλεσε προπονητής της εθνικής Ελλάδας, πολλών ομάδων, όπως ο Εθνικός Γ.Σ.Αθηνών, ο Παναθηναϊκός, ο Ναυτικός Όμιλος Αγίου Νικολάου (ΝΟΑΝ, 1961-64), ο ΕΓΟΗ και ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης. Τιμήθηκε με το βραβείο της Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης (ΕΘΕ).
Ρούσσος Καπετανάκης

Ο Ρούσσος Καπετανάκης (Άγιος Νικόλαος Κρήτης, 22 Νοεμβρίου 1917 - Λονδίνο, 14 Ιουνίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που διετέλεσε Δήμαρχος Αγίου Νικολάου από το 1959 ως το 1968 και από το 1975 ως το 1982. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ξεκίνησε η τουριστική ανάπτυξη της πόλης και το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με αυτή.
Γεώργιος Πολυμενάκος

Ο Γεώργιος Πολυμενάκος ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού, αρχιστράτηγος της Μικρασιατικής εκστρατείας (αντικαταστάτης του Γεώργιου Χατζηανέστη) τον Αύγουστο του 1922.
Εμμανουήλ Μηλιαράς

Ο Εμμανουήλ Μηλιαράς του Γεωργίου (1871 ή 1878 - 2 Φεβρουαρίου 1966) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Λασιθίου.
Πολυμήδης

Ο Πολυμήδης ήταν αδριαντοποιός από το Άργος
Έζησε κατά το πρώτο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ. Έργα του είναι δύο κούροι, τους οποίους αφιέρωσαν οι Αργείοι στο Μαντείο των Δελφών. Η υπογραφή του γλύπτη στην πλίνθο του ενός απ' αυτούς αποκαλύπτει ότι απεικονίζονται ο Κλέοβις και ο Βίτων.
Γιάκοπο ντελλα Κουέρτσια

Ο Γιάκοπο ντελλα Κουέρτσια ("Jacopo della Quercia", 1374 - 20 Οκτωβρίου 1438) ήταν Ιταλός γλύπτης της πρώιμης Αναγέννησης.
Λέοναρντ Μπερνστάιν

Ο Λέοναρντ Μπερνστάιν ("Leonard Bernstein", 25 Αυγούστου 1918 - 14 Οκτωβρίου 1990) ήταν Αμερικανός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και μουσικός παιδαγωγός.
Σολομών Παπαδόπουλος

Ο Σολομών Παπαδόπουλος (Φάτσα Πόντου, 1890 – Κατερίνη, 28 Δεκεμβρίου 1961) ήταν Δήμαρχος Κατερίνης το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50. Ήταν επίσης επαγγελματίας κινηματογραφιστής (1930-61) και άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο στην Κατερίνη, τα "Διονύσια" (1930).
Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι

Ο Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι ("Leon Battista Alberti", 14 Φεβρουαρίου 1404 - 25 Απριλίου 1472) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης, αρχιτέκτονας, ποιητής και φιλόσοφος. 

Γεννήθηκε στη Γένοβα και ήταν γιος ενός εξόριστου Φλωρεντινού οπαδού των Μεδίκων. Πήρε την καλύτερη εκπαίδευση, σπούδασε νομικά στην Μπολόνια και πήγε στην Φλωρεντία όταν επέστρεψε εκεί ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων.

Ήταν όμορφος και δυνατός, αγαπούσε τις σωματικές δοκιμασίες, αλλά ήταν συγχρόνως καλός τραγουδιστής και μουσικός, έξοχος ρήτορας και γοητευτικός συζητητής. Οι τρόποι του ήταν ευγενικοί και αδιαφορούσε για το χρήμα, φτάνοντας στο σημείο να μοιράζεται τα εισοδήματά του με τους φίλους του. 

Διακρίθηκε σε πάμπολλους τομείς: στα μαθηματικά, τη μηχανική, την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ποίηση, τη φιλοσοφία, το δίκαιο. Νέος έγραψε μια κωμωδία στα Λατινικά, τον "Φιλόδοξο", που εξαπάτησε τον Άλδο Μανούτιο, ο οποίος την τύπωσε σαν αυθεντικό λατινικό έργο. Ήταν από τους πρώτους, που ασχολήθηκαν με τον σκοτεινό θάλαμο και διατύπωσαν τις αρχές της προοπτικής. Ήταν θεωρητικός της τέχνης και με τις πραγματείες υπό μορφήν διαλόγων που συνέγραψε, επηρέασε τους μεταγενέστερούς του καλλιτέχνες. 
Η κυριότερη ενασχόλησή του ήταν η αρχιτεκτονική. Στο Ρίμινι μετέτρεψε την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (σήμερα μητρόπολη) σ’ έναν σχεδόν ειδωλολατρικό ναό, βασισμένος σε κλασσικά πρότυπα. Είναι το περίφημο "Tempio Malatestiano" (ημιτελές όμως), ένα από τα χαρακτηριστικότερα αρχιτεκτονήματα όπου καταφαίνονται οι νέες τάσεις της Αναγέννησης. Στην Φλωρεντία έκτισε το Παλάτσο Ρουτσελλάι και δημιούργησε την υπέροχη πρόσοψη της Σάντα Μαρία Νοβέλλα.
Ο Αλμπέρτι ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του homo universalis της Αναγέννησης, ένας άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε «ενσαρκωμένη σύνθεση της εποχής του».
Τίτος Μάκκιος Πλαύτος

Ο Τίτος Μάκκιος Πλαύτος (λατινικά: "Titus Maccius Plautus", περ. 254-184 π.Χ.) ήταν Λατίνος κωμωδιογράφος.

Γεννήθηκε στο χωριό Σαρσίνα της Ομβρικής και πήγε στη Ρώμη όπου έγινε εργάτης θεάτρου. Ασχολήθηκε μετά με το εμπόριο, έχασε τα χρήματά του κι αναγκάστηκε να εργαστεί σ’ ένα φούρνο. Στον ελεύθερο χρόνο του έγραψε τρεις κωμωδίες που είχαν μεγάλη επιτυχία και έκτοτε αφοσιώθηκε στην συγγραφή κωμωδιών. Πέθανε δοξασμένος στην Ρώμη το 184 π.Χ.

Ο Πλαύτος ασχολήθηκε αποκλειστικά με το είδος Fabula Palliata, με τη λατινική διασκευή δηλαδή ελληνικών έργων. Τα θέματά του είναι παρμένα από την Νέα Κωμωδία, κυρίως από τον Μένανδρο και τον Φιλήμονα. Το ύφος του είναι ρωμαλέο (ενίοτε μέχρι χοντροκοπιάς), η πλοκή βασίζεται στις παρεξηγήσεις και τις απίθανες συμπτώσεις των ελληνικών έργων, κατόρθωσε όμως, κυρίως με τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιούσε, να μεταφυτεύσει την ελληνική κωμωδία στο ρωμαϊκό θέατρο. Ο ίδιος θεωρούσε τους "Αιχμαλώτους" του ("Captivi") ως το καλύτερο έργο του. Ο Λέσσινγκ το θεωρούσε ως το καλύτερο θεατρικό έργο που παίχθηκε ποτέ.
Φρανς Χαλς

Ο Φρανς Χαλς ο πρεσβύτερος ("Frans Hals", 1582 - 26 Αυγούστου 1666) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις προσωπογραφίες του.
Πόλυμνος

Ο Πόλυμνος είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, βοσκός από την Αργολίδα, που ζούσε κοντά στη λίμνη Αλκυονία.
Όταν ήθελε να κατεβεί ο Διόνυσος στον Άδη, προκειμένου να επαναφέρει στη ζωή τη Σεμέλη, ο Πόλυμνος (που αναφέρεται και με το όνομα «Πρόσυμνος») τον οδήγησε κωπηλατώντας στη μέση της λίμνης όπου ήταν η είσοδος, καθώς δεν ήξερε το δρόμο. Το αντάλλαγμα που ζήτησε ο Πόλυμνος ήταν, όταν θα γύριζε ο Διόνυσος, να σμίξουν ερωτικά. Ο Διόνυσος συμφώνησε, μόνο που όταν ξανάρθε, ο Πόλυμνος δεν ζούσε πια.<br>
Για να κρατήσει τότε την υπόσχεσή του ο Διόνυσος, έφτιαξε ένα ξύλινο φαλλό με τον οποίο έσμιξε, αφού προηγουμένως τον έβαλε πάνω στον τάφο του ήρωα. Αυτή η συμβολική ένωση ήταν η βάση των μυστηριακών τελετουργιών οι οποίες γίνονταν στα Λέρναια.<br>
Υπάρχει γι' αυτό ένα απόσπασμα στον Παυσανία (Κορινθιακά, κεφάλαιο 37, στίχος 5):<br>
Εἶδον δὲ καὶ πηγὴν Ἀμφιαράου καλουμένην καὶ τὴν Ἀλκυονίαν λίμνην, δι' ἧς φασιν Ἀργεῖοι Διόνυσον ἐς τὸν Ἅιδην ἐλθεῖν Σεμέλην ἀνάξοντα, τὴν δὲ ταύτῃ κάθοδον δεῖξαί οἱ Πόλυμνον. τῇ δὲ Ἀλκυονίᾳ πέρας τοῦ βάθους οὐκ ἔστιν οὐδέ τινα οἶδα ἄνθρωπον ἐς τὸ τέρμα αὐτῆς οὐδεμιᾷ μηχανῇ καθικέσθαι δυνηθέντα, ὅπου καὶ Νέρων σταδίων πολλῶν κάλους ποιησάμενος καὶ συνάψας ἀλλήλοις, ἀπαρτήσας δὲ καὶ μόλυβδον ἀπ' αὐτῶν καὶ εἰ δή τι χρήσιμον ἄλλο ἐς τὴν πεῖραν, οὐδὲ οὗτος οὐδένα ἐξευρεῖν ἐδυνήθη ὅρον τοῦ βάθους.<br>
(Μετάφραση: Εκεί είδα και την πηγή που λέγεται του Αμφιαράου, καθώς και την Αλκυονία λίμνη, απ' όπου λένε οι Αργείοι ότι κατέβηκε ο Διόνυσος στον Άδη, για να φέρει τη Σεμέλη στη γη και ότι την κάθοδό του από κει του την υπέδειξε ο Πόλυμνος. Το βάθος της Αλκυονίας είναι αμέτρητο και δεν ξέρω κανένα που να μπόρεσε να φτάσει στον βυθό της με όποιο τρόπο κι αν μηχανεύτηκε. Ακόμα κι ο Νέρωνας, παρ' ότι ένωσε μεταξύ τους σχοινιά πολλών σταδίων και κρέμασε στην άκρη τους μόλυβδο και σκαρφίστηκε κι άλλα για να πετύχει το πείραμά του, δεν μπόρεσε να βρει τον βυθό). <br>
Ο δε Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει στον «Προτρεπτικό», κεφάλαιο 2, στίχος 34:<br>
Διόνυσος γὰρ κατελθεῖν εἰς Ἅδου γλιχόμενος ἠγνόει τὴν ὁδόν, ὑπισχνεῖται δ’ αὐτῷ φράσειν, Πρόσυμνος τοὔνομα, οὐκ ἀμισθί· ὁ δὲ μισθὸς οὐ καλός, ἀλλὰ Διονύσῳ καλός· καὶ ἀφροδίσιος ἦν ἡ χάρις, ὁ μισθὸς, ὃν ᾐτεῖτο Διόνυσος· βουλομένῳ δὲ τῷ Θεῷ γέγονεν ἡ αἴτησις, καὶ δὴ ὑπισχνεῖται παρέξειν αὐτῷ, εἰ ἀναζεύξοι, ὅρκῳ πιστωσάμενος τὴν ὑπόσχεσιν. Μαθών ἀπῆρεν· ἐπανῆλθεν γάρ· ἀφοσιούμενος τῷ ἐραστῇ ὁ Διόνυσος ἐπὶ τὸ μνημεῖον ὁρμᾶ καὶ πασχητιᾷ. Κλάδον οὖν συκῆς, ὡς ἔτυχεν, ἐκτεμὼν ἀνδρείου μορίου σκευάζεται τρόπον ἐφέζεταί τε τῷ κλάδῳ, τὴν ὑπόσχεσιν ἐκτελῶν τῷ νεκρῷ.
Πιέτρο Μπέμπο

Ο Πιέτρο Μπέμπο ("Pietro Bembo", 20 Μαΐου 1470 - 18 Ιανουαρίου 1547) ήταν Ιταλός λόγιος, ποιητής, θεωρητικός της λογοτεχνίας, μέλος των Ιωαννιτών Ιπποτών και καρδινάλιος. Ήταν μία σημαντική μορφή στην ανάπτυξη της ιταλικής γλώσσας, ειδικά της Τοσκάνης, ως λογοτεχνικό μέσο, κωδικοποιώντας τη γλώσσα για την τυπική σύγχρονη χρήση.
Ονορέ Ντωμιέ

Ο Ονορέ Ντωμιέ ("Honoré Daumier", 26 Φεβρουαρίου 1808 - 10 Φεβρουαρίου 1879) ήταν Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης. Πολλά από τα έργα του περιείχαν κοινωνική κριτική.
Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα

Ο Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα (, 1 Μαρτίου 1892 - 24 Ιουλίου 1927) ήταν σημαντικός Ιάπωνας συγγραφέας. Το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Βραβείο Ακουταγκάβα, έχει πάρει το όνομά του από αυτόν.
Μαρσέλ Ασάρ

Ο Μαρσέλ Ασάρ ("Marcel Achard", 5 Ιουλίου 1899 - 4 Σεπτεμβρίου 1974) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας.
Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι

Η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι ("Artemisia Gentileschi", 8 Ιουλίου 1593 - 1653) ήταν Ιταλίδα ζωγράφος του μπαρόκ, θεωρούμενη ως μία από τους καλύτερους καλλιτέχνες της εποχής της.

Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι, μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα της στη Ρώμη και το 1610 παρήγαγε το πρώτο της έργο η "Η Σωσσάννα και οι γέροντες".

Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσσι βίασε την Αρτεμίζια και εν συνεχεία της υποσχέθηκε γάμο, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση των ερωτικών τους σχέσεων. Η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο Οράτσιο Τζεντιλέσκι κίνησε δίωξη κατά του Τάσσι ο οποίος, ύστερα από επτάμηνη δίκη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους.

Ύστερα η Αρτεμίζια παντρεύτηκε τον ζωγράφο Πιεραντόνιο Στιαττέζι, εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία και είχε εξαιρετική σταδιοδρομία. Έγινε αυλική ζωγράφος, ευνοούμενη των Μεδίκων και ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος της "Accademia delle Arti del Disegno" (Ακαδημίας των Τεχνών της Σχεδίασης). Αλλά δημιούργησε πολλά χρέη, ο γάμος της διαλύθηκε και το 1621 επέστρεψε στη Ρώμη.

Το 1630 εγκαταστάθηκε στη Νάπολι, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της που είχε γίνει αυλικός ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638. Ο Οράτσιο πέθανε το 1639 και η Αρτεμίζια επέστρεψε στη Νάπολη.

Όλα σχεδόν τα έργα της Αρτεμίζια (που ήταν μια από τους καλύτερους Καραβατζίστι) έχουν γυναίκες πρωταγωνίστριες -με προτίμηση στις βιβλικές μορφές- που τις διακρίνει το θάρρος, η αποφασιστικότητα και η ισχυρή προσωπικότητα και όχι οι γυναικείες ιδιότητες της ευαισθησίας και της αδυναμίας. Ειδικά το έργο της "Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη" είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης. Το ζωγράφισε σε πολλές παραλλαγές αλλά αυτή του Ουφίτσι είναι η εντυπωσιακότερη. Είναι πολύ πιθανό να εμπνεύστηκε από την ανάμνηση του πρόσφατου βιασμού της.

Μυθιστορηματική βιογραφία της Αρτεμίζια έγραψε η Rauda Jamis : "Artemisia ou La Renommèe" ("Αρτεμίζια ή Η ξακουστή", 1990) – ελλ. μετάφραση Μαρία Παγουλάτου 

Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι αναφέρεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο».
Βιθέντε Αλεϊσάντρε

Ο Βιθέντε Αλεϊσάντρε ("Vicente Aleixandre", 26 Απριλίου 1898 - 13 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Ισπανός ποιητής (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1977).
Σέργουντ Άντερσον

Ο Σέργουντ Άντερσον ("Sherwood Anderson", 13 Σεπτεμβρίου 1876 - 8 Μαρτίου 1941) ήταν Αμερικανός μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.
Ανρί Μπαρμπύς

Ο Ανρί Μπαρμπύς ("Henri Barbusse", 17 Μαΐου 1873 - 30 Αυγούστου 1935) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος.
Χόρχε Αμάντο

Ο Χόρχε Αμάντο ("Jorge Amado", 10 Αυγούστου 1912 – 6 Αυγούστου 2001) ήταν Βραζιλιάνος συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε κομμουνιστής και άθεος.
Πιερ Μπενουά

Ο Πιερ Μπενουά ("Pierre Benoit", 1886-1962) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Φρανκ Μπάουμ

Ο Φρανκ Μπάουμ ("L. Frank Baum", 15 Μαΐου 1856 – 6 Μαΐου 1919) ήταν Αμερικανός συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Έγραψε τον "Θαυμαστό μάγο του Οζ" ("The Wonderful Wizard of Oz", 1900) και πάνω από είκοσι άλλα βιβλία με ήρωα τον Μάγο του Οζ.



Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ζωρζ Μπερνανός

Ο Ζωρζ Μπερνανός ("Georges Bernanos", 20 Φεβρουαρίου 1888 - 5 Ιουλίου 1948) ήταν Γάλλος λογοτέχνης.
Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ

Ο Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ ("Jules Barbey d’ Aurevilly", 2 Νοεμβρίου 1808 – 23 Απριλίου 1889) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος. 

Γεννήθηκε στο Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ της Νορμανδίας, σε οικογένεια μικροευγενών, και σπούδασε στο κολλέγιο Στανισλάς του Παρισιού και στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Καέν. 

Κατά την πρώτη νεότητά του υπήρξε δημοκρατικός και άθεος αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1840 άρχισε να συναναστρέφεται με κύκλους καθολικών και λεζιτιμιστών (οπαδών του πρεσβύτερου κλάδου των Βουρβόνων). Το 1846 επανήλθε στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας, δεν υπήρξε όμως απόλυτα ορθόδοξο μέλος της. 

Το 1852 ανέλαβε την φιλολογική κριτική της βοναπαρτικής εφημερίδας Le Pays και το 1868 του Constitutionnel, στις στήλες του οποίου εναλλασσόταν με τον Σαίντ-Μπέβ (Sainte-Beuve). Μετά τον θάνατο του τελευταίου το 1869, έμεινε παντοδύναμος φιλολογικός κριτής, επονομαζόμενος «ο κοντόσταυλος των γραμμάτων». Εκτός από τις φιλολογικές τάσεις, υπαγόρευε και την μόδα όντας περίφημος δανδής, και, παρά τον καθολικισμό του, πραγματευόταν θέματα αρκετά τολμηρά. 

Στις κρίσεις του ήταν ιδιαίτερα οξύς. Επιτέθηκε σε μεγάλα ονόματα : Ουγκώ, Μισελέ (Jules Michelet), Μεριμέ, Ρενάν (Ernest Renan) και ιδίως στον Ζολά και στον νατουραλισμό.

Από την άλλη μεριά όμως συνετέλεσε αποφασιστικά στην καθιέρωση του Σταντάλ και στην θετική επανεκτίμηση του Μπαλζάκ, καθώς και στην αναγνώριση του έργου του Φλωμπέρ και του Μπωντλαίρ, όταν το κλίμα ήταν δυσμενές για τους δύο τελευταίους. 

Τα έργα του είναι ιστορίες μυστηρίου και φρίκης, με ανάλυση ψυχολογικών κινήτρων περισσότερο, χωρίς τίποτα το υπερφυσικό. Δύο από τα καλύτερα αναφέρονται στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, προς την οποία ο συγγραφέας διέκειτο εχθρικά : Le Chevalier Des Touches (Ο ιππότης των πλήκτρων, 1863), με θέμα την αντεπαναστατική δραστηριότητα των Σουάνων στην Νορμανδία, και Un Prêtre Marié (Ένας έγγαμος ιερέας, 1864) με θέμα τα δεινά ενός ιερέα υπό το νέο καθεστώς. Καλύτερο έργο του θεωρείται το Les Diaboliques (Οι Διαβολικές, 1874), μια συλλογή έξι διηγημάτων, καθένα από τα οποία αφηγείται κάτι κακό που έκανε μια γυναίκα.
Τζάκομο Μάιερμπεερ

Ο Τζάκομο Μάιερμπεερ (βάσει ορθής προφοράς, εντούτοις απαντάται συνηθέστερα ως «Μάγερμπερ» ή «Μέγιερμπεερ» (Giacomo Meyerbeer, 5 Σεπτεμβρίου 1791 - 2 Μαΐου 1864) ήταν Γερμανός συνθέτης της όπερας.
Ντομένικο Τσιμαρόζα

Ο Ντομένικο Τσιμαρόζα (Domenico Cimarosa, 1749-1801) ήταν Ιταλός συνθέτης της όπερας. 

Σπούδασε μουσική επί ένδεκα χρόνια στη Νεάπολη και εικοσιτριών ετών παρουσίασε το πρώτο του έργο, την όπερα μπούφφα "Οι παραξενιές του κόμη". Το έργο αυτό καθώς και άλλα δύο που ακολούθησαν είχαν τόση επιτυχία ώστε το 1774 προσκλήθηκε στη Ρώμη, όπου ανέβασε την "Ιταλίδα στο Λονδίνο". 

Εργάσθηκε στην Νεάπολη, στη Ρώμη και στη Φλωρεντία μέχρι το 1787, οπότε πήγε στην Αγία Πετρούπολη μετά από πρόσκληση της Αικατερίνης Β΄. Έμεινε εκεί τέσσερα χρόνια κ’ ύστερα πήγε στην Βιέννη καλεσμένος του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄, για να διαδεχθεί τον Αντόνιο Σαλιέρι ως Kapellmeister. 

Στη Βιέννη παρουσίασε το αριστούργημά του, τον Μυστικό γάμο. Το έργο αυτό θεωρείται ότι έχει το μεγαλύτερο "encore" στην ιστορία της Όπερας: Ο Λεοπόλδος Β΄ (αν και όχι ιδιαίτερα φιλόμουσος –τουλάχιστον σε σχέση με τον αδελφό και προκάτοχό του Ιωσήφ Β΄), μετά την τρίωρη πρεμιέρα, διέταξε να γευματίσει ο θίασος και να επαναλάβει την παράσταση αμέσως μετά.

Το 1793 επέστρεψε στην Νεάπολη όπου τα έργα του είχαν μεγάλη επιτυχία. Αλλά η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε από την εχθρότητα που υπήρχε μεταξύ αυτού και των άλλων συνθετών και ιδιαίτερα του Τζοβάννι Παϊζιέλλο. Όταν τα επαναστατικά γαλλικά στρατεύματα εκθρόνισαν τους Βουρβόνους της Νεάπολης, ο Τσιμαρόζα τάχθηκε με το μέρος των Γάλλων και κατά την παλινόρθωση των Βουρβόνων συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Με την μεσολάβηση θαυμαστών του η ποινή μετετράπη σε εξορία. Ξεκίνησε πάλι για την Αγία Πετρούπολη και καθ’ οδόν πέθανε στη Βενετία. 

Τα μελοδράματά του θεωρούνται τα καλύτερα της όπερας μπούφφα μετά απ’ αυτά του Μότσαρτ. Συνέθεσε επίσης οργανική μουσική
Τζόρτζιο Μπασσάνι

Ο Τζόρτζιο Μπασσάνι, ορθότερα Τζόρτζο Μπασσάνι ("Giorgio Bassani", 4 Μαρτίου 1916 – 13 Απριλίου 2000) ήταν Ιταλός συγγραφέας μυθιστοριογράφος και ποιητής. 

Έζησε στην Φερράρα μέχρι το 1943 και σπούδασε φιλοσοφία. Από εβραϊκή οικογένεια της ανώτερης αστικής τάξης, αγωνίστηκε κατά του φασισμού και το 1943 φυλακίστηκε. 

Στα πολυβραβευμένα μυθιστορήματά του εξετάζει την περιθωριοποίηση Εβραίων και ομοφυλόφιλων. Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το μυθιστόρημα "Ο κήπος των Φίντσι-Κοντίνι", το πρώτο της σειράς "Il romanzo di Ferrara", όπου αναπαρίσταται πιστά η ζωή της εβραϊκής κοινότητας δίπλα στην χριστιανική κατά την διάρκεια του φασισμού. 

Ο Μπασσάνι ήταν αυτός που «ανακάλυψε» και εξέδωσε τον "Γατόπαρδο" του Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα.
Σολ Μπέλοου

Ο Σολ Μπέλοου ("Solomon Bellows", 10 Ιουνίου 1915 – 5 Απριλίου 2005) ήταν Καναδός λογοτέχνης, τιμημένος με το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1976. Επιπλέον, είναι ο μοναδικός συγγραφέας που έχει κερδίσει τρεις φορές το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για έργο μυθοπλασίας. Καταγόταν από οικογένεια Εβραίων της Λιθουανίας.

Κατά τη σουηδική επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ, η γραφή του διαθέτει «το μίγμα του πλούσιου περιπετειώδους μυθιστορήματος και της λεπτής αναλύσεως του πολιτισμού μας, της ψυχαγωγίας, των σημαντικών και τραγικών επεισοδίων σε γρήγορη διαδοχή, με τη φιλοσοφική συζήτηση, αναπτυσσόμενα όλα από έναν σχολιαστή με έξυπνη γλώσσα και διεισδυτικό βλέμμα στις εσωτερικές και εξωτερικές πολύπλοκες διαδικασίες που μας οδηγούν στις πράξεις μας, ή που μας αποτρέπουν από το να δράσουμε, και αυτό μπορεί να αποκληθεί το δίλημμα της εποχής μας».

Ο Μπέλοου έχει δηλώσει ότι από όλους τους ήρωές του ο Γιουτζήν Χέντερσον (του βιβλίου «Χέντερσον, ο βασιλιάς της βροχής») ήταν εκείνος που του έμοιαζε περισσότερο. Ο Μπέλοου μεγάλωσε ως ένα αγενές παιδί της φτωχογειτονιάς, ένας σκληροτράχηλος μετανάστης από το Κεμπέκ. Κατά τον Κρίστοφερ Χίτσενς η λογοτεχνία του Μπέλοου και οι κύριοι ήρωές του αντανακλούν τον δικό του πόθο για την υπέρβαση, μία μάχη να «υπερβεί όχι απλώς τις συνθήκες, αλλά και τις ψυχώσεις του γκέτο». Οι πρωταγωνιστές του Μπέλοου, με τη μία μορφή ή την άλλη παλεύουν όλοι με αυτό που ο ήρωάς του Κόρντ αποκαλεί «οι μεγάλης κλίμακας παραλογισμοί του 20ού αιώνα» Αυτή η υπέρβαση επιτυγχάνεται, αν γίνεται, μόνο μέσα από μία «θηριώδη αφομοίωση γνώσεων και μορφώσεως» (Χίτσενς) και μία έμφαση στην αρχοντιά.
Έντβαρντ Γκρηγκ

Ο Έντβαρντ Χάγκερουπ Γκρηγκ ("Edvard Hagerup Grieg", 15 Ιουνίου 1843 - 4 Σεπτεμβρίου 1907) ήταν Νορβηγός συνθέτης και πιανίστας. Θεωρείται ευρέως ένας από τους κορυφαίους συνθέτες της ρομαντικής περιόδου και η μουσική του είναι μέρος του τυπικού κλασικού ρεπερτορίου παγκοσμίως. Η χρήση και η εξέλιξη που έκανε της νορβηγικής παραδοσιακής μουσικής στις δικές του συνθέσεις έκανε διεθνώς γνωστή τη μουσική της Νορβηγίας, καθώς επίσης βοήθησε στην ανάπτυξη μιας εθνικής ταυτότητας, όπως έκαναν ο Γιαν Σιμπέλιους στη Φινλανδία και ο Μπέντριχ Σμέτανα στη Βοημία. 

Ο Γκρηγκ είναι το πιο διάσημο άτομο από την πόλη του Μπέργκεν, με πολλά αγάλματά του και πολλά πολιτιστικά ιδρύματα που φέρουν το όνομά του: το μεγαλύτερο κτίριο συναυλιών της πόλης (Grieg Hall), την ανώτερη μουσική σχολή της (Ακαδημία Γκρηγκ) και την επαγγελματική της χορωδία (Edvard Grieg Kor). Το Μουσείο Έντβαρντ Γκρηγκ στην πρώην κατοικία του στο Τρολντχάουγκεν είναι αφιερωμένο στην κληρονομιά του. .
Τζοβάννι Παϊζιέλλο

Ο Τζοβάννι Παϊζιέλλο (Giovanni Paisiello, 1740-1816) ήταν Ιταλός συνθέτης.

Γεννήθηκε στον Τάραντα, μαθήτευσε στους Ιησουίτες κ’ η ομορφιά της φωνής του τον οδήγησε στην Νεάπολη, όπου σπούδασε υπό τον Φραντσέσκο Ντουράντε επί εννιά χρόνια. 

Όταν άρχισε να συνθέτει, είχε ν’ αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό καθιερωμένων ήδη συνθετών της Νεάπολης, επιφανέστερος των οποίων ήταν ο Νικολό Πιτσίνι. Παρά το ότι τα έργα του έγιναν ευμενέστατα δεκτά από το κοινό της Νάπολης, ο Παϊζιέλλο αποδέχθηκε πρόσκληση της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας και έμεινε στην Αγία Πετρούπολη οκτώ χρόνια. Εκεί έγραψε το αριστούργημά του, τον "Κουρέα της Σεβίλλης". 

Κατά την επιστροφή του από την Ρωσία έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη κι εκεί συνέθεσε κατά παραγγελία του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ δώδεκα συμφωνίες και τον "Βασιλιά Θεόδωρο", όπερα που έγινε γνωστή σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Επέστρεψε στην Νεάπολη το 1784, έγινε maestro di cappella κι εκεί συνέθεσε μεταξύ άλλων την όπερα La molinara, ένα έργο που υπήρξε πηγή πανευρωπαϊκής έμπνευσης. Το 1802 πήγε στο Παρίσι μετά από πρόσκληση του Ναπολέοντα, αλλά δεν κατόρθωσε να συγκινήσει το παρισινό κοινό, οι δε σχέσεις του με τους άλλους συνθέτες ήταν κι εδώ τεταμένες.

Επέστρεψε και πάλι στην Νάπολη και είχε την εύνοια του Ιωσήφ Βοναπάρτη και του Ιωακείμ Μυρά που διαδέχτηκαν τους εκθρονισμένους Βουρβόνους. Όταν οι τελευταίοι παλινορθώθηκαν το 1815, ο Παϊζιέλλο περιέπεσε σε δυσμένεια και πέθανε ένα χρόνο αργότερα. 

Τον Φεβρουάριο του 1816, λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του Παϊζιέλλο, ο Ροσσίνι παρουσίασε στην Ρώμη την δική του εκδοχή του "Κουρέα της Σεβίλλης". Το κοινό αποδοκίμασε την «αυθάδεια» του νεαρού συνθέτη αλλά μέχρι σήμερα το έργο του αυτό επισκιάζει την όπερα του Παϊζιέλλο.

Ο Παϊζιέλλο συνέθεσε περί τις εκατό όπερες καθώς και εκκλησιαστική μουσική και άλλα έργα. Διακρίνεται για την άνετη σύνθεση και την ευρηματικότητά του αλλά εκφράστηκε η άποψη ότι στερείται βάθους, μολονότι οι μελωδίες του φανερώνουν ευαισθησία.
Χοακίν Ροδρίγο

Ο Χοακίν Ροδρίγο ("Joaquín Rodrigo", ισπανική : [xoaˈkin roˈðɾiɣo] 22 Νοεμβρίου 1901 – 6 Ιουλίου 1999) ήταν Ισπανός συνθέτης και δεξιοτέχνης πιανίστας.
Τζοβάννι Μπαττίστα Τσίμα

Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Τσίμα (Giovanni Battista Cima), γνωστός ως Τσίμα ντα Κονελιάνο (Cima da Conegliano, Κονελιάνο, περ. 1459 ή 1460 - περ. 1517) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης. 

Το 1488 ο νεαρός ζωγράφος εργάστηκε στην Βιτσέντσα. Το 1492 εγκαταστάθηκε στη Βενετία, αλλά το 1516 επέστρεψε στη γενέτειρά του. Νυμφεύθηκε δύο φορές: Με την πρώτη του σύζυγο, Κορόνα (Corona) απέκτησαν δύο γιους, με τη δεύτερη, Τζοάννα (Joanna) απέκτησαν τρεις γιους και τρεις κόρες.

Το παλαιότερο γνωστό έργο του, με χρονολογία 1489, είναι η Παναγία της Κληματαριάς, το οποίο βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Βιτσέντσα. Το έργο αυτό έχει τόσο έντονη την επίδραση του στυλ του Μπαρτολομέο Μοντάνια (Bartolomeo Montagna), ο οποίος ζούσε στη Βιτσέντσα από το 1480, ώστε να θεωρείται ένδειξη ότι ο Τσίμα υπήρξε μαθητής του. Αργότερα επηρεάστηκε από τον Τζοβάννι Μπελλίνι (Giovanni Bellini) και έγινε ένας από τους πλέον άξιους διαδόχους του, αποτελώντας τον σύνδεσμο μεταξύ Μπελλίνι και Τιτσιάνο.
Άρνολντ Μπέκλιν

Ο Άρνολντ Μπέκλιν (Arnold Böcklin, 16 Οκτωβρίου 1827 - 16 Ιανουαρίου 1901) ήταν Ελβετός συμβολιστής ζωγράφος.

Σπούδασε στην Kunstakademie του Ντύσσελντορφ και γνώρισε τα έργα μεγάλων ζωγράφων επισκεπτόμενος την Αμβέρσα, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι. Το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του το έζησε στην Ιταλία.

Θέμα των πρώτων του έργων ήταν μυθολογικές παραστάσεις με νύμφες, σατύρους, ναϊάδες και τρίτωνες. Αργότερα το ύφος του έγινε σκοτεινότερο και εμφανίζεται φορτισμένο με μυστικιστικά συναισθήματα, όπως στο περιφημότερο από τα έργα του "Το νησί των νεκρών".

Μαζί με τον Φέρντιναντ Χόντλερ υπήρξε ο σπουδαιότερος Ελβετός ζωγράφος του 19ου αιώνα και κατά τις δεκαετίες 1880 και 1890 ήταν ο καλλιτέχνης που ασκούσε την μεγαλύτερη επιρροή στις γερμανόφωνες χώρες. Θεωρείται από τους σημαντικότερους συμβολιστές εκτός Γαλλίας και τα πένθιμα θέματά του γοήτευσαν τους σουρρεαλιστές.
Ζαν Σιμεόν Σαρντέν

Ο Ζαν Σιμεόν Σαρντέν ("Jean Siméon Chardin", 2 Νοεμβρίου 1699 - 6 Δεκεμβρίου 1779) ήταν Γάλλος ζωγράφος, αριστοτέχνης της νεκρής φύσης και σκηνών του καθημερινού βίου (genre).

Το 1728, μετά την "La Raie" ("Η Ρίνα", είδος ψαριού) που ζωγράφισε, έγινε δεκτός στην Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Ζούσε πολύ μετρημένη ζωή, οι πελάτες του καθόριζαν την αμοιβή του, και ασχολούνταν ακόμα και με αποκατάσταση τοιχογραφιών.

Παρά το ότι το έργο του βρισκόταν στον αντίποδα του κυριαρχούντος τότε ροκοκό και το ότι δεν ζωγράφιζε ιστορικές σκηνές, ήταν δημοφιλής και απολάμβανε της βασιλικής ευνοίας. Επηρεασμένος από τους Ολλανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα, ζωγράφιζε νεκρές φύσεις, εσωτερικά μεσοαστικών νοικοκυριών και προσωπογραφίες παιδιών χωρίς μελοδραματισμό, ξεπερνώντας τους Ολλανδούς στον χρωματισμό. Το έργο του έχει μεγάλη αληθοφάνεια των λεπτομερειών και μεγάλη σοβαρότητα, μολονότι τα θέματά του ήταν από τα πιο κοινά.
Ενρίκε Γκρανάδος

Ο Ενρίκε Γκρανάδος ("Pantaleón Enrique Joaquín Granados Campiña", 27 Ιουλίου 1867 - 24 Μαρτίου 1916) ήταν Ισπανός πιανίστας και συνθέτης.

Μόλις πήρε το δίπλωμά του στο πιάνο από το Ωδείο της Βαρκελώνης, όπου σε έναν διαγωνισμό πιάνου το 1883 είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο, άρχισε σπουδές σύνθεσης με τον Φελίπε Πεντρέλ (θιασώτη της εθνικής ισπανικής μουσικής σχολής), σπουδές που τελειοποίησε αργότερα στο Παρίσι. Δεξιοτέχνης με εξαιρετικά χαρίσματα, έπαιξε συχνά ντουέτα με διάσημους σολίστ, όπως ο Ζακ Τιμπό και ο Πάμπλο Καζάλς. Το ενδιαφέρον του για την αναγέννηση της ισπανικής μουσικής τον οδήγησε στην ίδρυση μιας εταιρείας συναυλιών στη Βαρκελώνη, καθώς και μιας μουσικής Ακαδημίας, που έφερε το όνομά του. Ως συνθέτης έγραψε κυρίως μουσική για πιάνο, που απαλλαγμένη από κάθε δεξιοτεχνική ρητορεία, είχε ως σκοπό να ξεπεράσει τα παραδοσιακά φορμαλιστικά σχήματα με τη βοήθεια των πιο ζωντανών στοιχείων από τη λαϊκή παράδοση, που διαποτίζονται από μία πρωτότυπη, ευκίνητη και δροσερή αρμονική επεξεργασία. Με το πνεύμα αυτό είναι γραμμένες οι συλλογές του από ισπανικούς χορούς (1892), μουσικές εικόνες που τις είχε εμπνευστεί από την τέχνη του Φρανθίσκο Γκόγια (1912), και ο κύκλος τραγουδιών με συνοδεία πιάνου "Τραγουδάκια σε παλιό ύφος". Έγραψε και ένα μελόδραμα, με τίτλο "Σκηνές της ισπανικής ζωής", που παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη το 1916, αφού οι πολεμικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη ματαίωσαν την εκτέλεσή του στο Παρίσι. Στο ταξίδι του γυρισμού πνίγηκε σε ναυάγιο μαζί με τη γυναίκα του, όταν το πλοίο που τον μετέφερε τορπιλίστηκε από γερμανικό υποβρύχιο στη Μάγχη.
Τόμας Γκένσμπορο

Ο Τόμας Γκένσμπορο ("Thomas Gainsborough", βαπτίστηκε 14 Μαΐου 1727 - 2 Αυγούστου 1788) ήταν Άγγλος προσωπογράφος και τοπιογράφος.
Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος

Ο Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος ("Lucas Cranach der Ältere", 4 Οκτωβρίου 1472 - 16 Οκτωβρίου 1553) ήταν Γερμανός αναγεννησιακός ζωγράφος και χαράκτης. Είναι γνωστός για τα πορτραίτα του, τόσο Γερμανών πριγκίπων όσο και των ηγετών της Μεταρρύθμισης, τα κηρύγματα των οποίων ενστερνίστηκε με ενθουσιασμό, γεγονός που τον κατέστησε στενό φίλο του Μαρτίνου Λούθηρου.
Γιαν Γκόσσαερτ

Ο Γιαν Γκόσσαερτ ("Jan Gossaert"), γνωστός και ως Γιαν Μαμπούζε ("Jan Mabuse", 1478 - 1 Οκτωβρίου 1532) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος.

Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ένας από τους πρώτους βογράφους του, ο Κάρελ φαν Μάντερ, αναγράφει ότι γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Κομητείας του Αινώ (Hainaut) (σήμερα στο Βέλγιο) που ονομαζόταν Μωμπέζ ή Μαουμπούζε (Maubeuge ή Maubuse) και από αυτό έλαβε και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός. Άλλοι ερευνητές διατείνονται ότι ήταν γιος βιβλιοδέτη και μορφώθηκε στο Αβαείο του Μαουμπούζε, ενώ το RKD (Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης) αναφέρει ότι υπάρχουν μαρτυρίες για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό ότι γεννήθηκε στο Κάστρο του Ντουουρστέντε (Duurstede). Το 1503 εγγράφεται στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Κατά την περίοδο 1508 - 09 επισκέπτεται τη Ρώμη και από το 1509 ως το 1517 εγκαθίσταται στο Μίντελμπουρχ (Middelburg). Σύμφωνα με τον Μάντερ, ήταν ένας από τους πρώτους Φλαμανδούς καλλιτέχνες, ο οποίος επανέφερε την ιταλική τεχνοτροπία στη φλαμανδική ζωγραφική, εισάγοντας και το γυμνό στις ιστορικές του αλληγορίες. Από το 1517 ως το 1524 εγκαθίσταται στο Κάστρο Ντουουρστέντε, όπου, σύμφωνα με το RKD, είχε ως μαθητή τον Γιαν φαν Σκόρελ (Jan van Scorel). Το 1524 επιστρέφει στο Μίντελμπουρχ ως ζωγράφος της αυλής του Αδόλφου της Βουργουνδίας.
Λορέντσο Λόττο

Ο Λορέντσο Λόττο (Lorenzo Lotto, Βενετία περ. 1480 - Λορέτο περ. 1557) ήταν Ιταλός ζωγράφος της βενετικής σχολής και εικονογράφος. Ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικά θέματα και πορτρέτα. Παρά το γεγονός ότι η δραστηριότητά του αναπτύχθηκε κατά την εποχή της ύστερης Αναγέννησης, με τις εκκεντρικές του πόζες και παραμορφώσεις θεωρείται ότι αποτελεί έναν από τους εκπροσώπους του μεταβατικού σταδίου προς τον ενετικό και ρωμαϊκό μανιερισμό του 16ου αιώνα.
Φέρντιναντ Χόντλερ

Ο Φέρντιναντ Χόντλερ ("Ferdinand Hodler", Βέρνη, 14 Μαρτίου 1853 - Γενεύη, 19 Μαΐου 1918) ήταν Ελβετός ζωγράφος. Τα πιο γνωστά έργα του, χάρη στα οποία θεωρείται ένας από τους γνωστότερους ζωγράφους του 19ου αιώνα στην Ελβετία, απεικονίζουν ανθρώπους σε καθημερινές δραστηριότητες. Δυο από τα έργα του χρησιμοποιήθηκαν σε ελβετικά χαρτονομίσματα του 1911.
Ουίλλιαμ Χόγκαρθ

Ο Ουίλλιαμ Χόγκαρθ ("William Hogarth", Λονδίνο, 10 Νοεμβρίου 1697 - Λονδίνο, 26 Οκτωβρίου 1764) ήταν Άγγλος ζωγράφος, σχεδιαστής χαρακτικών, συντάκτης εικονογραφημένης σάτιρας, κοινωνικός κριτικός και δημιουργός γελοιογραφιών. Το έργο του εκτείνεται από την δημιουργία ρεαλιστικών πορτρέτων ως μια σειρά γελοιογραφικών εικόνων, που αποκλήθηκαν "σύγχρονα ηθικά θέματα". Το έργο του είχε γίνει ευρέως γνωστό, ώστε οι σατιρικές πολιτικές εικονογραφήσεις συχνά αναφέρονται ως "Hogarthian" (του Χόγκαρθ).
Κλωντ Λορραίν

Ο Κλωντ Λορραίν ("Claude Lorrain", Σαμάν, Λωρραίνη, 1600 - Ρώμη, 23 Νοεμβρίου 1682, γεννημένος "Κλωντ Ζελέ") ήταν Γάλλος ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης του μπαρόκ. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ιταλία και είναι ένας από τους πρώτους σημαντικούς ζωγράφους, εκτός από αυτούς της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής, που αχολήθηκαν ιδιαίτερα με την τοπιογραφία. Τα τοπία του συχνά μετατρέπονταν σε έξοχες σκηνές καθημερινού βίου ή ιστορικές-μυθολογικές, με την προσθήκη λίγων μικρών μορφών. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1630 ήταν ο ονομαστότερος τοπιογράφος στην Ιταλία, αμειβόμενος γενναία για τα έργα του, που βαθμηδόν γίνονταν μεγαλύτερου μεγέθους, με λιγότερες μορφές, λεπτομερέστερα δουλεμένα και λιγότερα. Παρά το ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ανανεωτής της τοπιογραφίας, ήταν αυτός που εισήγαγε τον ήλιο σε πολλούς πίνακές του, πράγμα σπάνιο μέχρι τότε.

Η επικρατέστερη εκδοχή για τις απαρχές της σταδιοδρομίας του Λορραίν ήταν ότι έφτασε στην Ρώμη με μιαν ομάδα ζαχαροπλαστών (η Λορραίνη είχε από τότε μεγάλη φήμη στην ζαχαροπλαστική) και ότι προσελήφθη γι’ αυτήν την δουλειά στο εργαστήριο του ζωγράφου Αγκοστίνο Τάσσι. Κάποια στιγμή βρέθηκε μαθητευόμενος του Τάσσι στην ζωγραφική και εκτός από σύντομα ταξίδια στην Λορραίνη, τη Νάπολη, την Γένοβα και την Βενετία, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Ρώμη. (για τον Τάσσι βλ. το λήμμα Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι). 

Η εξέλιξή του υπήρξε εντυπωσιακή. Παρήγαγε πλήθος έργων για τους μεγιστάνες της εποχής και φρόντισε να τα καταλογογραφήσει όλα, σχεδιάζοντάς τα μάλιστα σε ένα τόμο με τίτλο Liber Veritatis (Βιβλίο της Αλήθειας). Δεν παντρεύτηκε ποτέ και ζούσε με τους ανεψιούς του και μια ορφανή που υιοθέτησε, κόρη του ενδεχομένως από μιαν υπηρέτριά του.
Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ

Ο Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ ("Ernst Ludwig Kirchner", Ασάφενμπουργκ, 6 Μαΐου 1880 - Νταβός, 15 Ιουνίου 1938) ήταν Γερμανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος, ιδρυτής της ομάδας καλλιτεχνών "Die Brücke" (Η Γέφυρα) που οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος του Εξπρεσιονισμού τον 20ό αιώνα. Συνιδρυτές της ομάδας ήταν οι Έριχ Χέκελ, Φριτς Μπλάιλ και Καρλ Σμιτ-Ρότλουφ και η πρώτη έκθεση τους διοργανώθηκε το Φθινόπωρο του 1906 στη Δρέσδη. Ο Κίρχνερ σπούδασε αρχιτεκτονική στη Δρέσδη, αλλά αποφάσισε να αφιερωθεί στην ζωγραφική. Συμμετείχε ως εθελοντής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά σύντομα κατέρρευσε και απολύθηκε από τον Στρατό. Το 1935 το έργο του κρίθηκε ως "εκφυλισμένο" από το ναζιστικό καθεστώς και το 1937 περισσότερα από 600 έργα του είτε πωλήθηκαν είτε καταστράφηκαν. Το 1938 αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο.
Ρόμπερτ Μούζιλ

Ο Ρόμπερτ Μούζιλ ("Robert Musil", 6 Νοεμβρίου 1880 - 15 Απριλίου 1942) ήταν Αυστριακός συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ της Αυστρίας. Άρχισε τις σπουδές του σε στρατιωτικές σχολές αλλά συνέχισε στο πανεπιστήμιο του Μπρνο της Τσεχίας απ΄ όπου αποφοίτησε μηχανικός το 1901. Το 1903 άρχισε σπουδές λογικής και πειραματικής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το 1908 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας, της φυσικής και των μαθηματικών.

Από το 1911 μέχρι το 1914 εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στο πολυτεχνείο της Βιέννης και διετέλεσε εκδότης της Νέας Επιθεώρησης του Βερολίνου. Το 1911 παντρεύτηκε την Μάρθα Μαρκοβάλντι.

Το 1914 ο Μούζιλ επιστρατεύτηκε με τον βαθμό του λοχαγού και τοποθετήθηκε στο ιταλικό μέτωπο. Το 1917 απονεμήθηκε στον πατέρα του τίτλος ευγενείας και το όνομα του συγγραφέα έγινε φον Μούζιλ. Αλλά διετέλεσε ευγενής μόνο για λίγους μήνες γιατί τον Νοέμβριο του 1918 η Αυστρουγγρική αυτοκρατορία καταργήθηκε και διαλύθηκε. Διορίζεται στη συνέχεια σε διάφορες δημόσιες θέσεις αλλά η οικονομική του κατάσταση είναι δύσκολη.

Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία ο Μούζιλ εγκαταλείπει την Γερμανία όπου ζούσε από το 1931 μέχρι το 1933 και παραμένει στην Βιέννη. Καταφεύγει στην Ζυρίχη το 1938, τα βιβλία του απαγορεύονται σε Αυστρία και Γερμανία και πεθαίνει τον Απρίλιο του 1942.

Καλύτερα βιβλία του Μούζιλ θεωρούνται το πρώτο και το τελευταίο. "Ο νεαρός Τέρλες" είναι ένα μυθιστόρημα εφηβείας και "Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες" είναι μια ανάλυση των τελευταίων ημερών της Δυαδικής Μοναρχίας.