Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Λαρζάκ

thumb|right|Το υψίπεδο του Λαρζάκ
thumb|right|Καλλιεργητικό πεδίο
thumb|right|Δολομιτικός βράχος του Λαρζάκ
Το Λαρζάκ (γαλλικά: Larzac) είναι καρστικό ασβεστολιθικό οροπέδιο στη νότια Γαλλία που βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Millau (Aveyron) και Λοντέβ (Lodève στην περιοχή Hérault). Πρόκειται για μια αγροτική περιοχή όπου εκτρέφονται κυρίως πρόβατα για το γάλα τους, με το οποίο φτιάχνουν το τυρί Ροκφόρ. 

H περιοχή είναι γνωστή γιατί υπήρξε θέατρο ενός μακροχρόνιου μη-βίαιου αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για επέκταση μιας στρατιωτικής βάσης.

Τον Οκτώβριο του 1971 ο υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Μισέλ Ντεμπρέ αποφάσισε, χωρίς να συμβουλευτεί τον τοπικό πληθυσμό να μετατρέψει ένα στρατόπεδο 30 στρεμμάτων σε μια πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική βάση (170 τ.χλμ.). Οι κάτοικοι αντέδρασαν με διαδηλώσεις, καταλήψεις ακαλλιέργητων εκτάσεων, δρόμων και σε άλλες μορφές μη βίαιου αγώνα. Στον αγώνα τους προστέθηκαν και ακτιβιστές κοινωνικών κινημάτων (ειρηνιστές, του οικολόγοι, αριστεριστές). Κεντρικό ρόλο θα παίξει μια μη-βίαιη οικοκοινότητα, η "Communautés de l'Arche", και ο ιδρυτής της Lanza del Vasto. Τελικά το σχέδιο θα εγκαταλειφθεί το 1981 από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν.

Κατά τη διάρκεια του πολυετούς αγώνα θα αναπτυχθούν σταθερές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και νεαρών ακτιβιστών πολλοί εκ των οποίων, με πιο γνωστό τον αγρότη συνδικαλιστή και δραστήριο ακτιβιστή Ζοζέ Μποβέ, θα εγκατασταθούν μόνιμα στην περιοχή.

Το 2003 στο Λαρζάκ έγινε μια μεγάλη κινητοποίηση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης που ξεπέρασε τα 200.000 άτομα.
Δάλι

Το Δάλι είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσιάς στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα πολύ μικρό μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Ιδαλίου βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.
Πενθεσίλεια

Στην ελληνική μυθολογία η Πενθεσίλεια ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων.
Γλαύκος του Πανός

Ο Γλαύκος αυτός ήταν γιος του τραγοπόδαρου θεού Πάνα. Αναφέρεται μονάχα γι' αυτόν ότι έλαβε μέρος στην εκστρατεία του θεού Διονύσου εναντίον των Ινδών, που αποτελεί διονυσιακή προβολή της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ως συμπολεμιστής έτσι του θεού Διονύσου, ο Γλαύκος του Πανός σύμφωνα με κάποιες πηγές υποτίθεται ότι ανταμείφθηκε με την αθανασία.
Κόκκινη Μηλιά

Η Κόκκινη Μηλιά, σύμφωνα με τις παραδόσεις του ελληνικού λαού, είναι μυθικός τόπος προς τον οποίο θα εκδιωχθούν οι Τούρκοι από την Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την απελευθέρωση της Βυζαντινής πρωτεύουσας, θα πρωτοστατήσει ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» που θα εγερθεί από τον ύπνο του και θα προσκυνήσει στην Αγιά Σοφιά.

Από την λαογραφική έρευνα που είχε κάνει ο Νικόλαος Πολίτης, η "Κόκκινη Μηλιά" αντιστοιχεί προς το "Μονοδένδριο" των προ της Άλωσης βυζαντινών χρησμών και προφητειών που λέγονταν κατά τις επικίνδυνες πολιορκίες που αντιμετώπιζε η Κωνσταντινούπολη. Το πως όμως και πότε αντικαταστάθηκε το "Μονοδένδριο" με την "Κόκκινη Μηλιά", αλλά και σε ποιούς λόγους στηρίχθηκε η δεύτερη, παραμένει άγνωστο. 

Πιθανώς σχετικός είναι ο τουρκικός μύθος για το "Κόκκινο Μήλο" ("Kizil elma"), που συμβολίζει τον υπέρτατο στόχο κατάκτησης. Αρχικά χαρακτηρίστηκε "Κόκκινο Μήλο" η Κωνσταντινούπολη, και μετά η Ρώμη, η Βιέννη και η Μόσχα. Ο μύθος και ο όρος χρησιμοποιούνται και στη σύγχρονη εποχή. Αριστεροί και δεξιοί εθνικιστές που φοβούνται διάλυση της Τουρκίας αν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτοαποκαλούνται "Συνασπισμός του Κόκκινου Μήλου". Τον μύθο επικαλέστηκε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν κατά τη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας εναντίον Κούρδων στην περιοχή Αφρίν της Συρίας, στις αρχές του 2018.
Γλαύκος ο Μεσσήνιος

Ο Γλαύκος ο Μεσσήνιος ήταν, σύμφωνα με τον μύθο, Ηρακλείδης βασιλιάς της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο. Ο Γλαύκος ήταν γιος του βασιλιά Αιπύτου ή Αιπύτη, και εγγονός του Κρεσφόντη και της Μερόπης. Επομένως ο Γλαύκος ήταν «πεντακισέγγονος» του Ηρακλή. Τον Γλαύκο τον θεωρούσαν ιδρυτή της λατρείας του Δία στην Ιθώμη.Ήταν ο πρώτος που πρόσφερε θυσίες στον γιο του Ασκληπιού Μαχάονα στη Γερήνια και γενικά ήταν περίφημος για τη μεγάλη ευσέβεια προς τους θεούς που τον χαρακτήριζε.

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Θαύμας

Στην ελληνική μυθολογία ο Θαύμας ήταν θεότητα του υγρού στοιχείου, γιος του Πόντου και της Γαίας. Αδέλφια του Θαύμαντα ήταν οι Νηρέας, Φόρκυς, Κητώ και Ευρυβία. Αυτή ήταν η «πρώτη γενεά» των θαλάσσιων θεοτήτων. Από τον δεσμό του με την Ηλέκτρα, την κόρη του Ωκεανού, ο Θαύμας έγινε πατέρας των Αρπυίων και της Ίριδας. Ο Ησίοδος αποκαλεί τον Θαύμαντα «μέγαν». Τέκνο του Θαύμαντα ήταν και ο ποτάμιος θεός Υδάσπης.

Από τα ονόματα των παραπάνω καθίσται εμφανές ότι όλοι αποτελούσαν προσωποποιήσεις των σφοδρών ανέμων: Γονείς (Θαύμας - Ηλέκτρα) και τέκνα άποκαλύπτονται ως οι διαδοχικές εικόνες της έναρξης και κατάπαυσης καταιγίδων που συνοδεύονται με φωτεινά φαινόμενα.
Μέντης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέντης αναφέρονται τα εξής δύο πρόσωπα:

# Αρχηγός των Κικόνων στον Τρωικό Πόλεμο. Στην "Ιλιάδα" (Ρ 73) μνημονεύεται ότι ο θεός Απόλλων πήρε τη μορφή του Μέντη για να ενθαρρύνει τον Έκτορα να επιτεθεί κατά των Δαναών.
# Αρχηγός ή βασιλιάς των Ταφίων, γιος του Αγχιάλου, που αναφέρεται στην "Οδύσσεια" (α 180, 418). Ο Μέντης αυτός ήταν προσωπικός φίλος του Οδυσσέα.
Πελασγός

Ο Πελασγός είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γενάρχης των Πελασγών. Με το όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.

Σύμφωνα με μια απ' αυτές, ο Πελασγός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αναδύθηκε απ' τη γη κι έγινε έτσι γενάρχης των ανθρώπων. Σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν ο γενάρχης των βασιλέων της Αρκαδίας. Ήταν αυτός που δίδαξε στους Πελασγούς να φτιάχνουν καλύβες και να επεξεργάζονται τα δέρματα των ζώων για να τα φοράνε σαν ρούχα. Όπως μάλιστα αναφέρει βασίλεψε σε λαό που ζούσε σε καλύβες. Στην Αρκαδία, πίστευαν ότι γιος του Πελασγού απ' τη νύμφη Κυλλήνη ή την Ωκεανίδα Μελίβοια, ήταν ο Λυκάων, ο μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας. Αυτή ονομάστηκε στην αρχή Πελασγία, από το όνομα του γενάρχη της.

Ο Πελασγός αναφερόταν και ως ιδρυτής του Άργους της Πελοποννήσου, γιος του Αγήνορα και πατέρας της Λάρισας.

Ακόμα έλεγαν πως ήταν γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Λάρισας, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου.

Άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ήταν ο μυθικός γενάρχης των Πελασγών της Θεσσαλίας ή ότι ήταν γιος του Αιρέστορα κι εγγονός του Έκβασου, οικιστή της Παρρασίας, στην Αρκαδία.
Αλκίνοος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αλκίνοος (ή και Αλκίνους) είναι γνωστός κυρίως ο βασιλιάς των Φαιάκων, γιος του Ναυσίθοου και της πανέμορφης Περιβοίας. Από τον πατέρα του, ο Αλκίνοος ήταν εγγονός του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, ενώ από τη μητέρα του ήταν εγγονός του βασιλιά των Γιγάντων Ευρυμέδοντα. Σύμφωνα με επικρατέστερη εκδοχή του μύθου (όπως αναφέρουν και τα περισσότερα μυθολογικά λεξικά), η Περίβοια ήταν η μητέρα του Ναυσίθοου (από τον Ποσειδώνα) και όχι η γυναίκα του. Αδελφός του Αλκίνοου ήταν ο Ρηξήνορας, που σκοτώθηκε όμως από τον Απόλλωνα, οπότε μετά τον θάνατο του Ναυσίθοου ο Αλκίνοος ανέβηκε στον θρόνο των Φαιάκων και πήρε ως σύζυγό του τη μονάκριβη κόρη του αδελφού του, την Αρήτη. Μαζί της απέκτησε μία κόρη, τη Ναυσικά, και πέντε γιους.

Ο Αλκίνοος είναι ο τύπος του ευτυχισμένου βασιλιά των ομηρικών χρόνων, που ζει ειρηνικά με τους γειτονικούς λαούς και απολαμβάνει τα αγαθά του ανάμεσα στους φιλήσυχους υπηκόους του, τους οποίους κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως (Παπαρρηγοπούλου-Καρολίδου: "Ιστορία του Ελληνικού `Εθνους", τ. Α΄, σελ. 78).

Το νησί των Φαιάκων ήταν η Σχερία, που ταυτίζεται παραδοσιακά με τη σημερινή Κέρκυρα. Τα πολυτελέστατα ανάκτορα του Αλκινόου εκεί τα περιγράφει λεπτομερώς ο Όμηρος στην "Οδύσσεια" (ραψωδία η, στίχοι 82-102), όπως τα είδε ο Οδυσσέας όταν κατέφυγε εκεί ως ναυαγός οδηγημένος από τη Ναυσικά. Οι τοίχοι τους έλαμπαν από τη χάλκινη επένδυσή τους, ενώ το εσωτερικό τους γυάλιζε από τον άργυρο και τον χρυσό. Στις δύο πλευρές της εισόδου υπήρχαν δύο μαλαματένιοι (αργυρόχρυσοι) σκύλοι, έργα του ίδιου του θεού Ηφαίστου, "«τον πύργο να φυλάγουνε του Αλκίνου του μεγάλου / αθάνατοι κι αγέραστοι για πάντα και για πάντα»" (μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη). Παρακάτω (η 112-119), ο Όμηρος περιγράφει και τους κήπους του Αλκινόου, στους οποίους κυριαρχούσαν τα οπωροφόρα δέντρα.
Πελασγικό τείχος

Ως Πελασγικό τείχος (ή "Πελασγικόν τείχος"), είναι γνωστό το πανάρχαιο, δυτικό λίθινο τείχος της Ακρόπολης των Αθηνών, που τα λείψανά του σώζονται μέχρι σήμερα και που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε κτιστεί από τους Πελασγούς. 

Πιθανότατα το Πελασγικό τείχος χτίστηκε στους δυτικούς πρόποδες της Ακροπόλεως περί τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ. Σήμερα ίχνη του σώζονται μόνο στη βορειοδυτική πλευρά, όπου μπορεί να μελετηθεί με βεβαιότητα. Πιθανότατα στις υπόλοιπες πλευρές της Ακροπόλεως το Πελασγικό συμπληρωνόταν από το αρχαιότερο "Κυκλώπειον" τείχος. Το Πελασγικό τείχος φέρεται επίσης γνωστό και ως "Εννεάπυλο", ή "Εννεάπυλον", ονομασία που μαρτυρείται υπό του Κλειδήμου από τις εννέα πύλες που υπήρχαν κατά σειρά. Θουκυδίδης και Αριστοφάνης το αποκαλούν "Πελαργικόν". Το Πάριο Χρονικό αναφέρει πως οι Αθηναίοι απέλλασαν τους Πεισιστρατίδες από το Πελασγικό τείχος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως πριν την απέλαση των Πελασγών από την Αττική, τους είχε δωθεί χώρος για να κατοικήσουν στις παρυφές του Υμηττού, ως αντάλλαγμα τείχους που είχαν χτίσει στην Ακρόπολη.

Γενικότερα, "πελασγικά τείχη" ονομάζονται τα πανάρχαια προϊστορικά τείχη, τα οποία αποτελούνταν από τεράστιους λαξεμένους ογκόλιθους και που βρίσκονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. 

Ένα τέτοιο τείχος επίσης υπάρχει και στο κάστρο της Άμφισσας.
Μπεναζίρ Μπούτο

Η Μπεναζίρ Μπούτο (21 Ιουνίου 1953 – 27 Δεκεμβρίου 2007) ήταν πρωθυπουργός του Πακιστάν δύο φορές. Καταγόταν από οικογένεια πολιτικών και δολοφονήθηκε το 2007.
Αλτσίνα

Η Αλτσίνα ("Alcina", HWV 34) είναι μια σοβαρή όπερα ("οpera seria") του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ. Ο συντάκτης του λιμπρέτου είναι άγνωστος, αλλά η πλοκή προέρχεται από το έπος Ορλάνδος μαινόμενος του Αριόστο, το οποίο διαδραματίζεται στα χρόνια των πολέμων του Καρλομάγνου ενάντια στο Ισλάμ.

Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου στις 16 Απριλίου του 1735. Όπως και οι άλλες όπερες του Χαίντελ, παρά την αρχική επιτυχία του, η Αλτσίνα ξεχάστηκε γρήγορα και δεν παρουσιάστηκε ξανά από το 1738 μέχρι το 1928 όταν ανακαλύφθηκε ξανά στην Λειψία της Γερμανίας.
Φειδιππίδης

Ο Φειδιππίδης ή Φιλιππίδης (περ. 530 π.Χ. – 12 Σεπτεμβρίου 490 π.Χ.) ήταν Αρχαίος Αθηναίος δρομέας.
Τζόντι Ουίλιαμς

Η Τζόντι Ουίλιαμς ("Jody Williams", 9 Οκτωβρίου 1950 - ...) είναι Αμερικανίδα δασκάλα και ακτιβίστρια, η οποία τιμήθηκε το 1997 με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης από κοινού με τον Οργανισμό του οποίου ηγείτο, της Διεθνούς Εκστρατείας για την Απαγόρευση των Ναρκών ("International Campaign to Ban Landmines", "ICBL").
Αντρέι Σεβτσένκο

Ο Αντρέι Σεβτσένκο (Ουκρανικά: Андрій Миколайович Шевченко, , γεννήθηκε 29 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Ουκρανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και νυν πολιτικός. Το μικρό του όνομα εκτός από Αντρέι, δεν είναι λάθος να προφέρεται και Αντρί, ενώ το επίθετό του, μπορεί στα ελληνικά να ειπωθεί και ως Σεβσένκο ή Σεφτσένκο. Επίσης, κατά τη διάρκεια της καριέρας του, του αποδόθηκε το ψευδώνυμο "Σέβα" ως συντομογραφία του επιθέτου του.

Έχει αγωνιστεί με επιτυχία στην ουκρανική Ντιναμό Κιέβου και την ιταλική Μίλαν, ενώ έχει περάσει και από την αγγλική Τσέλσι. Είναι ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας του 2004, ενώ έχει κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ το 2003 με την Μίλαν και έχει αναδειχτεί πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης τρεις φορές.

Βρίσκεται στην τρίτη θέση του πίνακα των σκόρερ στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων με 67 γκολ, πίσω από τους Ραούλ Γκονθάλεθ και Φίλιππο Ιντζάγκι και τρίτος σκόρερ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ με 57 γκολ, πίσω από Ραούλ και Ρουντ φαν Νίστελροϊ. Στην ιστορία της Μίλαν, είναι δεύτερος της σκόρερ με 175 γκολ, πίσω από τον Γκούναρ Νόρνταλ, ενώ έχει το ρεκόρ γκολ στα ντέρμπι μεταξύ Μίλαν και Ίντερ, έχοντας πετύχει 14. Επίσης, είναι ο κορυφαίος σκόρερ της Εθνικής Ουκρανίας με 48 γκολ, ενώ είναι ο πρώτος Ουκρανός ποδοσφαιριστής που ξεπερνά τις 100 συμμετοχές με την εθνική ομάδα.
Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου

Η Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου (αναφέρεται συνήθως ως Νέα γέφυρα Χαλκίδας) είναι καλωδιωτή γέφυρα πάνω από τον πορθμό του Ευρίπου στην Εύβοια, κοντά στη Χαλκίδα. Αποτελεί τμήμα της οδικής παράκαμψης της Χαλκίδας και ενώνει τη βοιωτική ακτή κοντά στο εργοστάσιο τσιμέντων με την ευβοϊκή στο λόφο Μπαταριά, μέσω του Αυτοκινητοδρόμου Σχηματαρίου-Χαλκίδας.

Έχει συνολικό μήκος 694,5 μέτρα, ωφέλιμο πλάτος 12,5 μέτρα και ελεύθερο ύψος 34,5 μέτρα. Το πάχος του καταστρώματος είναι 45 εκατοστά, το λεπτότερο στο κόσμο. Η κατασκευή του έργου ξεκίνησε το Μάιο του 1985 και ολοκληρώθηκε το 1993. Τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 9 Ιουλίου 1993. Το κόστος του έργου έφτασε τα 2,5 δις δραχμές (με τιμές εκείνης της εποχής).

Η γέφυρα αποτελείται από τις προσβάσεις και το κεντρικό τμήμα. Οι γέφυρες προσβάσεως έχουν μήκος 4 × 35,875 μέτρα (Βοιωτία) και 4 × 39 μέτρα (Εύβοια). Το κεντρικό τμήμα της γέφυρας, μήκους 395 μέτρων είναι καλωδιωτό με κεντρικό άνοιγμα 215 μέτρα και πλευρικά 2 × 90 μέτρα. Το κεντρικό τμήμα συγκρατείται από καλώδια ανά 6 μέτρα περίπου. Η θεμελίωση των πυλώνων έγινε σε βάθος περίπου 28 μέτρων. Έχει ληφθεί πρόνοια προστασίας του έργου από πρόσκρουση πλοίων.
Τάγμα Αδελφών Ελάσσονων Καπουτσίνων

Οι λεγόμενοι Καπουτσίνοι ή "Καπουκίνοι", πλήρες λατινικό όνομα "Ordo Fratrum minorum Cappucinorum" δηλ. Τάγμα Αδελφών Ελάσσονων Καπουτσίνων, είναι θρησκευτικό μοναχικό τάγμα της Καθολικής Εκκλησίας. Προέρχονται από το μοναστικό τάγμα των Φραγκισκανών. Ονομάσθηκαν έτσι από το κάλυμμα που έφεραν στο κεφάλι τα μέλη του, εκ του "capuce" που σημαίνει «κουκούλα». 

Το Τάγμα των Καπουτσίνων ιδρύθηκε από τον Φραγκισκανό μοναχό "Ματθαίο ντε Μπάσι" και επικυρώθηκε από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄. Οι Καπουτσίνοι επέδειξαν ιδιαίτερη φροντίδα και στοργή προς τους δυστυχείς και γρήγορα κέρδισαν την αγάπη και την εκτίμηση του λαού.

Το Τάγμα αυτό εισήλθε στη Γαλλία το 1572, επί Αικατερίνης των Μεδίκων και Καρόλου Β΄ όπου και έτυχε μεγάλης διάδοσης. Το πλήρες καταστατικό του Τάγματος συμπληρώθηκε το 1575 όπου και τέθηκε ως βάση του, η πιστή τήρηση των κανόνων του Αγίου Φραγκίσκου. Με αυτό επιβαλλόταν η πενία και απαγορεύονταν η ιδιοκτησία τόσο στους ίδιους τους μοναχούς όσο και στις Μονές τους. 

Από το τέλος του 16ου αιώνα οι Καπουτσίνοι είχαν ξαπλωθεί σ΄ όλες τις καθολικές περιοχές της Ευρώπης, και το 1619 δημιούργησαν ιδιαίτερο Τάγμα με δικό τους Αρχηγό. Οι Καπουτσίνοι υπό το ανεξάρτητο πλέον τάγμα τους υπήρξαν τα κυριότερα στελέχη της Καθολικής Αντιμεταρρύθμισης, εργαζόμενοι συνεχώς υπέρ των φτωχών, κηρύσσοντας, κατηχώντας, εξομολογώντας και απολαμβάνοντας της εκτίμησης των λαϊκών κυρίως τάξεων. Έτσι κατόρθωσαν να προσηλυτίσουν πολλούς διαμαρτυρόμενους τους οποίους και προσχώρησαν στο καθολικό δόγμα.

Όπως και τα λοιπά θρησκευτικά τάγματα, οι Καπουτσίνοι υπέφεραν πολλά από τις διάφορες επαναστάσεις του 18ου αιώνα. Παρά ταύτα όχι μόνο επέζησαν των μεγάλων δοκιμασιών, αλλά κατά τον 19ο αιώνα κέρδισαν σημαντικό έδαφος. Αν και φτωχότεροι απ΄ όλα τ΄ άλλα τάγματα προσέλκυσαν στις τάξεις τους πολλούς γόνους της ανώτερης αριστοκρατίας ακόμα δε και βασιλικούς γόνους.

Στην Ελλάδα οι Καπουτσίνοι ίδρυσαν δύο μεγάλες Μονές, την Μονή Καπουτσίνων Αθηνών και την Μονή Καπουτσίνων Άνδρου στην Αθήνα και στην Άνδρο αντίστοιχα.

Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα
Έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

right|250px|Το έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.
Το Έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας είναι το σύμβολο της κρατικής οντότητας. Με απόφαση της κυβέρνησης της Σερβικής Δημοκρατίας από τις 16 Ιουνίου του 2007 χρησιμοποιείται το νέο έμβλημα σε αντικατάσταση του παλιού εθνοσήμου, το οποίο κηρύχθηκε αντισυνταγματικό με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Κυριάκος Χαραλαμπίδης

Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης (Άχνα, 31 Ιανουαρίου  1940) είναι Ελληνοκύπριος ποιητής. Από το 1961 εξέδωσε δώδεκα ποιητικές συλλογές και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, το ελληνικό και το κυπριακό κράτος και από φορείς της Κύπρου, της Ελλάδας και του εξωτερικού. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και αποτέλεσε αντικείμενο πολλών αφιερωμάτων και μελετών.
Αρσέν Λουπέν

Ο Αρσέν Λουπέν αναφέρεται ως ήρωας πολλών αστυνομικών μυθιστορημάτων του Μωρίς Λεμπλάν, Γάλλου συγγραφέα του 20ου αιώνα, ο οποίος και τον παρουσίαζε ως ευφυέστατο, δαιμονιώδη και σέξι ασύλληπτο «αριστοκράτη» λωποδύτη, με ιπποτικούς τρόπους και ευγενή αισθήματα. 

Τα μυθιστορήματα που είχαν ως ήρωα τον Αρσέν Λουπέν άρχισαν να εκδίδονται το 1905 για το περιοδικό «Τα ξέρω όλα» (Je sais tout). Σημείωσαν πρωτοφανή επιτυχία ανεβάζοντας την κυκλοφορία του περιοδικού και αργότερα δημοσιεύονταν μεταφρασμένα, είτε αυτοτελή είτε κατά φύλλα, σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου.
Αργύρης Εφταλιώτης

Το Αργύρης Εφταλιώτης (1 Ιουλίου 1849 – 25 Ιουλίου 1923) είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο του Έλληνα λογοτέχνη (ποιητή και πεζογράφου) Κλεάνθη Μιχαηλίδη.
Αιανός

Στην ελληνική μυθολογία ο Αιανός ήταν γιος του βασιλιά των Τυρρηνών Ελύμου. Επομένως ο Αιανός ήταν εγγονός του Αγχίση και ανεψιός του Αινεία. Ο Αιανός αναφέρεται ότι υπήρξε ο ιδρυτής και επώνυμος ήρωας της πόλεως Αιανή στη Μακεδονία.
Εύνηος

Στην ελληνική μυθολογία ο Εύνηος (< "εὑ-" (πολύ, καλό) + "ναῦς" (πλοίο, γεν. "νηός"), "αυτός που έχει καλά πλοία" είτε "που πλέει (ταξιδεύει) καλά") ήταν βασιλιάς της Λήμνου, γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, η οποία ήταν βασίλισσα της Λήμνου.
Αλωέας

Με το όνομα Αλωέας (Αλωεύς) αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:
# Γιος του θεού Ποσειδώνα και της Κανάκης, της μεγαλύτερης κόρης του Αιόλου. Αδελφοί του Αλωέως ήταν οι Οπλέας, Νιρέας, Επωπέας και Τρίοπας. Ο Αλωέας πήρε ως σύζυγό του την Ιφιμέδεια. Όπως δε αναφέρει ο Απολλόδωρος, η Ιφιμέδεια ερωτεύτηκε τον θεό Ποσειδώνα και γέννησε μαζί του τους γίγαντες Ώτο και Εφιάλτη οι οποίοι πήραν παρ' όλα αυτά το όνομα Αλωάδες. Ομοίως και ο Υγίνος αναφέρει ("Fabulae" 25) τους Αλωάδες ως γιους του θεού Ποσειδώνα και της Ιφιμέδειας.
# Γιος του θεού Ήλιου και της Αντιόπης, αδελφός του Αιήτη. Κατά τον Παυσανία (Β 3, 10), Ο Ήλιος έδωσε, μοιράζοντας τη χώρα στους γιους του, "«Αλωεί μεν την Ασωπίαν, Αιήτη δεν την Εφυραίαν»". Μετά τον θάνατο ωστόσο του Βούνου, στον οποίο είχε αφήσει ως παρακαταθήκη τη χώρα του ο Αιήτης φεύγοντας για την Κολχίδα, η Εφυραία (δηλαδή η μετέπειτα Κόρινθος) πέρασε στην εξουσία του Αλωέα.
Αφεταίος

Στην ελληνική μυθολογία ο Αφεταίος ήταν ήρωας της Σπάρτης, όπου υπήρχε άγαλμά του. Το άγαλμα αυτό του Αφεταίου υπήρξε, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η αφετηρία ενός αγώνα δρόμου. Τον αγώνα αυτό είχε προκηρύξει ο Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος για τους μνηστήρες της κόρης του, της Πηνελόπης, την οποία θα πάντρευε με τον νικητή, ο οποίος ήταν ο Οδυσσέας.
Κρεσφόντης

Στην ελληνική μυθολογία ο Κρεσφόντης ήταν ένας από τους Ηρακλείδες, γιος του Αριστομάχου, εγγονός του Κλεοδαίου, δισέγγονος του Ύλλου και συνεπώς τρισέγγονος του του Ηρακλή και της Δηιάνειρας.

Ο Κρεσφόντης υπήρξε ένας από τους Δωριείς κατακτητές της Πελοποννήσου. Κατά τη μοιρασιά των περιοχών της, πέτυχε να του δώσουν την εύφορη Μεσσηνία με το ακόλουθο τέχνασμα: Συνεννοήθηκε με τον αδελφό του Τήμενο και του είπε να ρίξει τους κλήρους μέσα σε μία υδρία με νερό. Ο δικός του κλήρος ήταν φτιαγμένος από πηλό που είχε ψηθεί στη φωτιά, ενώ οι κλήροι των παιδιών του Αριστοδήμου ήταν από πηλό που είχε απλώς ξεραθεί στον ήλιο. Την ώρα που ρίφθηκαν οι κλήροι στην υδρία, τα τέκνα του Αριστοδήμου δεν γνώριζαν ότι οι κλήροι είχαν κατασκευασθεί με διαφορετική μέθοδο ο καθένας. Την ώρα λοιπόν που μπήκε το χέρι στην υδρία για να τραβήξει στα τυφλά τον κλήρο, έπιασε τον κλήρο του Κρεσφόντη, όχι επειδή αυτό έλεγε η τύχη, αλλά επειδή μόνο αυτός υπήρχε πια μέσα, αφού οι άλλοι είχαν διαλυθεί από το νερό.

Ο Κρεσφόντης πήρε λοιπόν με αυτό τον δόλιο τρόπο τη Μεσσηνία και μετέφερε τα ανάκτορα στην Στενύκληρο αλλά βασίλευσε για σχετικώς λίγο καιρό, καθώς δολοφονήθηκε μαζί με τους δυο γιους του από τον Πολυφόντη, που του πήρε και τη σύζυγο, τη Μερόπη η οποία ήταν κόρη του Κύψελου βασιλιά της Αρκαδίας. Είχε επιβιώσει ωστόσο ο τρίτος γιος του Κρεσφόντη και της Μερόπης, ο Αίπυτος. Ο Αίπυτος σκότωσε τον Πολυφόντη και έγινε βασιλιάς της Μεσσηνίας.

Στους ιστορικούς χρόνους, όταν ο Επαμεινώνδας επανίδρυσε τη Μεσσήνη, ο δόλιος Κρεσφόντης και ο Αίπυτος ανακηρύχθηκαν «ήρωες» της χώρας. Στη Μεσσήνη υπήρχε και άγαλμα του Κρεσφόντη, μέσα στον κεντρικό της ναό. Ο Ευριπίδης συνέγραψε τραγωδία με τον τίτλο «Κρεσφόντης», της οποίας το περιεχόμενο διασώζει μερικώς ο Υγίνος.
Αυτόνοος

Με το όνομα Αυτόνοος αναφέρονται τρία διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:

# Βοιωτός ήρωας που λατρευόταν σε τέμενος κοντά στο ιερό των Δελφών. Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην ιστορία του (Θ 39) ότι ο Αυτόνοος και ο Φύλακος υπερασπίσθηκαν το ιερό των Δελφών από τους Πέρσες κατά την εισβολή τους στην Ελλάδα. Το τέμενος του Αυτονόου στους Δελφούς βρισκόταν κοντά στην Κασταλία πηγή, κάτω από την Υάμπεια κορυφή.
# Αχαιός ήρωας στον Τρωικό Πόλεμο, που σκοτώθηκε από τον Έκτορα.
# Τρωαδίτης πολεμιστής στον Τρωικό Πόλεμο, που σκοτώθηκε από τον Πάτροκλο.
Κομμαγηνή

thumb|Η Κομμαγηνή κατά το 50 μ.Χ.
Στην αρχαιότητα Κομμαγηνή λεγόταν η γεωγραφική περιοχή που περικλείεται δυτικά από την οροσειρά του Ταύρου, στα νότια από τη Συρία και ανατολικά από τον Ευφράτη ποταμό. Το ανατολικό αυτό όριό της την κατέστησε σημαντικό στρατηγικό σημείο μεταξύ της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της αυτοκρατορίας των Πάρθων. Σήμερα αποτελεί τμήμα της νοτιοκεντρικής Τουρκίας.

Μετά την κατάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας στην οποία ανήκε, η Κομμαγηνή περιήλθε στο βασίλειο των Σελευκιδών. Το 162 π.Χ. αποσπάσθηκε από τον Μιθριδάτη Α΄Καλλίνικο και απετέλεσε ιδιαίτερο βασίλειο, κατά την εποχή των Επιγόνων, με πρωτεύουσα τα Σαμόσατα, πατρίδα του ρήτορα και συγγραφέα Λουκιανού (125-180 μ.Χ.). Σπουδαιότεροι βασιλείς της Κομμαγηνής ήταν ο Αντίοχος Α΄ (69-34 π.Χ.) και ο Αντίοχος Δ΄ (72 μ.Χ.) επί του οποίου το Βασίλειο αυτό καταλύθηκε από τους Ρωμαίους και επαναπροσαρτήθηκε στη Συρία αποτελώντας ρωμαϊκή επαρχία. 
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ονομαζόταν "Ευφρασία" διατηρώντας όμως και το όνομα "Κομμαγηνή" και αποτελούσε επίσης επαρχία, αποτελούμενη από 12 κυρίως πόλεις. Τότε πρωτεύουσά της ήταν η Ιεράπολις.

thumb|Άποψη της μιας πλευράς του μνημείου στο Νεμρούτ Νταγ.
Το 1870 ήλθε στο φως, από τις αρχαιολογικές έρευνες του Πουχστάιν, θαυμάσιο μαυσωλείο του Αντιόχου Α΄ στο όρος Νεμρούτ Νταγ. Από τα πιο σημαντικά ευρήματα στην περιοχή θεωρούνται τα δύο ιεροθύσια, με τα κολοσσιαία αγάλματα που ανασκάφηκαν στην Αρσάμεια και στο Νεμρούντ Νταγ: το πρώτο είχε χτιστεί από τον Μιθριδάτη Α' Καλλίνικο και το δεύτερο από τον γιο του Αντίοχο Α' Επιφανή.
Στύμφηλος

300px|thumb|right|Αρχαίος δρόμος που οδηγεί στην ακρόπολη της Στύμφηλου
Η Στύμφηλος ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας, σε τοποθεσία που σήμερα διοικητικά ανήκει στον νομό Κορινθίας.

Ιδρύθηκε από τον Στύμφηλο, γιο του Αρκάδα και εγγονό του Λυκάονα, ο οποίος έδωσε το όνομα του στην πόλη, αλλά και σε όλη την περιοχή. Κατά τον Παυσανία η πόλη που ίδρυσε ο Στύμφαλος ήταν σε άλλο σημείο από αυτή που συνάντησε αυτός στην εποχή του. Κοντά στην πόλη βρισκόταν η Λίμνη Στυμφαλία, όπου ο Ηρακλής σκότωσε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες. 

Στην Στύμφαλο, κατά τη μυθολογία, ανατράφηκε η θεά Ήρα από τον Τήμενο, γιο του Πελασγού. Μάλιστα η θεά όταν τσακώθηκε μια φορά με τον Δία για κάποιο παραστράτημά του, εδώ ήρθε και κάθισε. Προς τιμή της υπήρχαν τρεις ναοί αφιερωμένοι στην πόλη, της "Ήρας Παίς" , για τα παιδικά της χρόνια στην πόλη, της "Ήρας τελείας" για τον γάμο της με τον Δία, και της "Ήρας χήρας" για την επιστροφής της μετά το παραστράτημα του Δια. 

Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφή και είναι επισκέψιμη, έχουν βρεθεί η αρχαία αγορά , και ερείπια κτισμάτων των ρωμαϊκών χρόνων. 

Με το ίδιο όνομα (Στύμφηλος) ήταν γνωστή στην αρχαιότητα και η αρχαία Χαλκίδα.
Μελαγγεία

Η Μελαγγεία "(Μελαγγεῖα)" ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.

Η Μελαγγεία -αποκαλείται από τον Παυσανία χωρίο- βρισκόταν κοντά στην Νεστάνη, στο Παρθένιο όρος και από εκεί περνούσε ο αρχαίος δρόμος της "Κλίμακος", όπως λεγόταν. Ήταν η πρώτη Αρκαδική πόλη που συναντούσε ο ταξιδιώτης. Λίγο έξω από την πόλη βρισκόταν η πηγή "Μελιαστών", ενώ υπήρχε ιερό του Διονύσου και ιερό της Αφροδίτης Μελαινίδος. Η Πολίχνη τοποθετείτο γεωγραφικά στα αρχαία σύνορα των πόλεων - κρατών , του Άργους και της Μαντίνειας.
Καφυά

Η Καφυά ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία που πέρασε από εκεί βρισκόταν τρία στάδια απόσταση από τον Ορχομενό και δίπλα στο "όρος Τραχύ". Έξω από την πόλη υπήρχε ο τάφος του Αριστοκράτη και πολύ κοντά σε αυτόν οι πηγές "Τενείαι" . Αμέσως μετά βρισκόταν η πολίχνες Άμιλος και Καρυαί. Όλη η περιοχή που βρισκόταν η πολίχνη ονομαζόταν "Καφυατικό πεδίο". Οικιστής και επώνυμος της πόλης ήταν ο Κηφέας γιος του βασιλιά της Αρκαδίας Άλεου. Κατά μια άλλη εκδοχή, η ίδρυση της πόλης αποδίδεται στον Αινεία, ο οποίος έδωσε στην πόλη το όνομα είτε του αδελφού του Κάπυ είτε του παππού του που είχε το ίδιο όνομα. Με αυτό τον τρόπο η ίδρυση της πόλης συνδέεται με το βασιλικό οίκο της Τροίας.

Το όνομα της πόλης παραδίδεται σε διάφορες παραλλαγές στις αρχαίες πηγές, όπως Καφυιαί, Καφύαι, Καπύαι και Κάπυαι. Η ύπαρξη της πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά το 265 π.χ.

Ο χώρος βρίσκεται σε πεδινή έκταση, ανατολικά του σημερινού χωριού Χωτούσα και περιβάλλεται από τείχη των υστεροκλασικών και των ελληνιστικών χρόνων. Γύρω από το χωριό των ιστορικών χρόνων, υπάρχουν προϊστορικά οικιστικά λείψανα στις θέσεις "Αη-Γιώργης" (3η χιλιετία π.Χ.) και "Κουρουπά". Στην πεδιάδα της Χωτούσας - Κανδήλας υπάρχουν επίσης λείψανα του Χώματος των Καφυατών (που χώριζε κατά τα προιστορικά χρόνια την λεκάνη Ορχομενού- Καφυών στη μέση) και προϊστορικές καταβόθρες.

Από τα νομίσματα της πόλης φαίνεται ότι λατρευόταν ο Ποσειδώνας, η Άρτεμη (στην οποία αποδίδεται άγαλμα που βρέθηκε το 2008), ο Διόνυσος, η Αθηνά, ο Απόλλωνας, ο Ασκληπιός και η Υγεία. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο αρχαίο όρος Κνάκαλος (πιθανόν σήμερα το βουνό Καστανιά ) γινόντουσαν ετήσιες εορτές αφιερωμένες στην Άρτεμη.

Τα σημαντικότερα μνημεία του αρχαιολογικού χώρου είναι τα αρχαία τείχη, το αρχαίο Ιερό (3η χιλιετία π.Χ.) και η παλαιοχριστιανική βασιλική (5ος αιώνας μ.Χ.), η Μενελαίδα πηγή (στη θέση Τειχιό), στην οποία είχε φυτέψει έναν πλάτανο ο βασιλιάς της Σπάρτης Μενέλαος, και ο βράχος 'Πέτρα' με τα κυκλώπεια τείχη, στον δρόμο για Βλαχέρνα.
Λυκάων ο Αρκάδιος

Ο Λυκάων ο Αρκάδιος ήταν γιος του Πελασγού και της Μελίβοιας (ή της νύμφης Κυλλήνης), και υπήρξε ο πρώτος (μυθικός) βασιλιάς της Αρκαδίας. Ο Λυκάων με διάφορες γυναίκες απέκτησαν 50 γιούς. Ειδικότερα, ήταν πατέρας του Οινώτρου και της Καλλιστώς, της οποίας κατά μία εκδοχή ανέθρεψε τον γιο, τον Αρκάδα.

Ο Λυκάων αναφέρεται ως ικανότατος, ευσεβής και δίκαιος βασιλιάς, ενώ οι γιοί του ως επώνυμοι ήρωες και ιδρυτές πόλεων. Ωστόσο, αυτός και οι γιοί του ασέβησαν προς τον Δία όταν τους επισκέφθηκε, δίνοντάς του να φάει ανθρώπινο κρέας για να διαπιστώσουν την παντογνωσία του. Ο θεός έσπρωξε μακριά του το πιάτο με αηδία και είτε σκότωσε τον βασιλιά και τους γιούς του με τον κεραυνό του, είτε τους μεταμόρφωσε σε λύκους (Απολλόδωρος ΙΙΙ 8, Οβιδίου "Μεταμορφώσεις" I 198). Κάποιοι φθάνουν να πουν ότι ο Λυκάων έσφαξε και προσέφερε τον ίδιο τον γιο του, τον Νύκτιμο (Κλήμης Αλεξανδρείας: "Προτρεπτικός" ΙΙ 36, Νόννος: "Διονυσ." XVIII 20, Αρνόβιος IV 24). Αλλά σύμφωνα με αντίθετη εκδοχή ο Νύκτιμος ήταν ο μόνος γιος που επέζησε και διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο.

Κατά την παραλλαγή του Παυσανία (VIII 2), ο Λυκάων θυσίασε ένα βρέφος στον Δία επί του βωμού στο Λύκαιο όρος, και αμέσως μετά μεταμορφώθηκε σε λύκο. Αυτό συνδέεται με τον θρύλο ότι ένας άνθρωπος γινόταν λύκος "κάθε χρόνο" στην ετήσια θυσία προς τον Λύκαιο Δία, αλλά ξαναγινόταν άνθρωπος αν δεν έτρωγε ανθρώπινη σάρκα επί δέκα χρόνια. Ο μύθος έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Κατά τον Weizsäcker, ο Λυκάων αντιστοιχεί σε προελληνικό θεό στον οποίο προσφέρονταν ανθρωποθυσίες και ο οποίος έφερε προελληνικό όνομα παρόμοιο με του λύκου, από όπου και η ιστορία της μεταμορφώσεώς του σε λύκο. Η λατρεία του αντικαταστάθηκε από εκείνη του ελληνικού Διός και στη συνέχεια ο Λυκάων ήταν κάτι σαν κακό πνεύμα που είχε προσβάλει τη νέα θεότητα σερβίροντάς της ανθρώπινο κρέας. Ο Robertson Smith θεωρεί τις θυσίες προς τον Λύκαιο Δία στην Αρκαδία καννιβαλικές εορτές μιας φυλής που είχε τον λύκο ως τοτέμ της. Ο Usener κ.ά. ταυτίζουν τον Λυκάονα με τον Λύκαιο Δία ως θεό του φωτός, που σφάζει τον γιο του Νύκτιμο (το σκοτάδι της νύχτας) ή που τον διαδέχεται ο γιος του, μία μεταφορά για την αιώνια διαδοχή ημέρας και νύκτας.

Στον Λυκάονα αποδίδονται:

* Η ίδρυση της αρχαιότερης πόλεως της Αρκαδίας
* Ο πρώτος πολιτισμός της Αρκαδίας
* Η αρχαιότερη αίρεση, αυτή του Λυκαίου Διός

Τον μύθο του Λυκάονος δραματοποίησε ο Ξενοκλής σε ομώνυμη τραγωδία του.

Οι 50 γιοί του Λυκάονος ήταν οι εξής:
Επίσης ως γιοί του Λυκάονος αναφέρονται και οι: 
* Άκακος
* Ακόντης
* Ασεάτης
* Θεισοεύς
* Ιάπηξ
* Κώμνος
* Παρράσιος
* Τεγεάτης
* Ψώφις
Μίλοραντ Ντόντικ

Ο Μίλοραντ Ντόντικ (Σερβικά: "Милорад Додик") (12 Μαρτίου 1959-) είναι Σερβοβόσνιος πολιτικός. Υπηρέτησε από το 2010 ως το 2018 ως πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας, της μίας από τις δύο οντότητες που απαρτίζουν τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και πρόεδρος του κόμματος Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλιστών Δημοκρατών (Савез независних социјалдемократа, "Savez nezavisnih socijaldemokrata") . Ο Ντόντικ αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Στις εκλογές του 2018 εξελέγη ως το Σερβικό μέλος στην Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, επικρατώντας του απερχόμενου προέδρου Μλάντεν Ιβάνιτς. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 20 Νοεμβρίου 2018. Η δεύτερη θητεία του στην προεδρία άρχισε στις 20 Νοεμβρίου 2020.
Χαμιντιέ

H Αλ Χαμιντιά ή Χαμιντιέ ή Χαμεντίγιε (αραβ. "الحميدية") είναι μια πόλη στην παράκτια γραμμή της Συρίας, 3 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη χώρα του Λιβάνου. Η πόλη ιδρύθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα με ευθεία διαταγή του Τούρκου Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β' γύρω στο 1897, προκειμένου να εξυπηρετήσει ως καταφύγιο για τους Μουσουλμάνους Κρητικούς, που εγκατέλειψαν την Κρήτη, όταν το νησί έπαψε να αποτελεί τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τη φυλετική και θρησκευτική διένεξη μετά την αναχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί.

Έχει πληθυσμό περίπου 8000 κατοίκων, των οποίων η πλειοψηφία ακόμα μιλάει την κρητική διάλεκτο στην καθημερινότητά τους και διατηρούν τα ήθη και έθιμα της παλαιάς τους πατρίδας.

Όπως έχει γραφτεί, οι κάτοικοι με τα Αραβικά έρχονται σε πρώτη επαφή στο σχολείο.
Άουντενααρντε

Η Άουντενααρντε ή Οντενάρντ (Ολλανδικά: "Oudenaarde", Γαλλικά: "Audenarde") είναι πόλη στην Ανατολική Φλάνδρα του Βελγίου. Την 1η Ιανουαρίου 2006 η Άουντενααρντε είχε πληθυσμό 28.517 κατοίκων. Η συνολική της έκταση είναι 68,06 τετρ. χλμ.
Ντρούσκινινκαϊ

thumb|Άποψη του Ντρούσκινινκαϊ
thumb|Ο ποταμός Νεμούνας στο Ντρούσκινινκαϊ
thumb|Ορθόδοξη εκκλλησία στο Ντρούσκινινκαϊ
Το Ντρούσκινινκαϊ (λιθουανικά: Druskininkai [ˈd̪rʊs̪ʲkʲɪn̪ʲɪŋkɐɪ], πολωνικά: Druskieniki) είναι μια μικρή πόλη της Λιθουανίας, 30.000 περίπου κατοίκων, στη όχθη του Νέμουνα, 122 χμ νοτιοδυτικά του Βίλνιους και 120 χμ νότια του Κάουνας.

Η πόλη διαθέτει πολλές φυσικές ιαματικές πηγές αλμυρού νερού (το αλάτι στα λιθουανικά ονομάζεται druskos) από όπου πήρε και το όνομα της.

Πριν και κατα τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, η πόλη ήταν μεγάλο κέντρο ιαματικών λουτρών (SPA).
Σήμερα, και με τη συμβολή Κοινοτικών κονδυλίων, η πόλη επανέκτησε την παλιά της αίγλη και ομορφιά, με αποτέλεσμα να δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών από όλη τη Λιθουανία και τις γύρω χώρες.

Υπάρχουν μεγάλα ξενοδοχεία, που ονομάζονται σανατόρια, με υπηρεσίες ατομικής χαλάρωσης, θεραπείας και ομορφιάς. (Χειρομασάζ, υδρομασάζ, λουτρά, λασπόλουτρα κλπ)

Κοντά στην πόλη βρίσκεται και το πάρκο Γκρούτο (λιθουανικά: Grūto parkas), όπου έχουν συγκεντρωθεί αρκετά αγάλματα και αντικείμενα της Σοβιετικής εποχής.
Αύρα του Λελάντου

Στην Ελληνική Μυθολογία η λεγόμενη Αύρα του Λελάντου ήταν μία από τις συντρόφους της θεάς Άρτεμης, κόρη του Λελάντου, μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας και της νύμφης Περιβοίας, φρυγικής καταγωγής.

Η νύμφη Αύρα λέγονταν πως ήταν τόσο γρήγορη ("ταχύπους") στο δρόμο ώστε κανένα ζώο ακόμη και από τα θηρία δεν μπορούσε να την φθάσει, αντίθετα αυτή συνελάμβανε τρέχοντας όποιο ζώο ήθελε, συνήθως ελάφια και ζαρκάδια. Αυτήν την νύμφη αγάπησε παράφορα ο θεός Βάκχος τον οποίο όμως εκείνη περιφρόνησε, μέχρι που η θεά Αφροδίτη, μετά από παράκληση του Βάκχου, της ενέπνευσε στον ύπνο της ερωτική απόκριση προς τον θεό εραστή της. Καρπός του έρωτα αυτού υπήρξαν "δίδυμα" τέκνα το ένα από τα οποία έφαγε η μητέρα τους σε κάποια κατάσταση παραφροσύνης. Όταν η Αύρα συν αισθάνθηκε τι είχε συμβεί ρίχθηκε στον ποταμό Σαγγάριο για ν΄ αυτοκτονήσει αλλά ο Δίας την ευσπλαχνίσθηκε και την μεταμόρφωσε σε πηγή.<br>
Άλλη παραλλαγή του μύθου, περί της Αύρας, την παρουσιάζει ως να έχει εξοργίσει την Άρτεμη, διότι δεν διαφύλαξε την παρθενία της με συνέπεια να υποστεί στη συνέχεια δίωξη από εκείνη από τον Πόντο μέχρι πάνω από το όρος της Κυζίκου όπου εκεί γέννησε τον καρπό του έρωτά της τα "Δίδυμα" εξ ου και το δίκορφο όρος «Δίδυμο» της περιοχής.

Σαφής είναι η σχέση του μύθου με την εξάπλωση των αρχαίων Ελλήνων στη περιοχή της τότε Ιωνίας και της ονοματοδοσίας των περιοχών.

Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Μάρκους Στίβεν

-->
}}
Ο Μάρκους Στίβεν ("Marcus Stephen", 1 Οκτωβρίου 1969) είναι επαγγελματίας αθλητής της άρσης βαρών και πρόεδρος του Ναουρού από το 2007 ως το 2011.
Θαλιάδες

Η Θαλιάδες ήταν κώμη των Αζάνων της αρχαίας Αρκαδίας.

Για την κώμη γνωρίζουμε από τον Παυσανία, που πέρασε από εκεί. Στην κώμη βρισκόταν ιερό της Ελευσίνιας Δήμητρας με λίθινα αγάλματα της θεάς, της κόρης, και του Διόνυσου 7 πόδια ύψος το καθένα. Ανήκε στην επικράτεια της πόλεως - κράτους του Κλείτωρα στα αρχαία σύνορά της με τη γειτονική πόλη Θέλπουσα. Σύμφωνα με τον Παυσανία βρισκόταν κοντά στις πόλεις Όρυξ (ή Αλούς) και Θέλπουσα.

Η ακριβή θέση της αρχαίας πόλης δεν έχει βρεθεί, αλλά εικάζεται ότι μπορεί να βρισκόταν στο χωριό "Βάχλια", όπου έχουν βρεθεί ερείπια οικισμού.
Νάσσοι

Οι Νάσσοι ήταν αρχαία κώμη της Αζανίας της Αρκαδίας· σήμερα η περιοχή διοικητικά ανήκει στον Νομό Αρκαδίας και στην Επαρχία Μαντινείας.

Βρισκόταν στον αρχαίο δρόμο. Απείχε επτά στάδια από τις Καφυές και πενήντα στάδια από τον Λάδωνα. Κοντά υπήρχε το αρχαίο δάσος του Σόρωνα και οι κώμες Σκοτάνη, Αργέαθοι και Λυκούντες. Ανήκε στην πόλη - κράτος του Κλείτωρα.

Ο σήμερα λεγόμενος «Κάμπος του Δάρα» ή «Κοιλάδα του Τράγου», με τις γύρω πλαγιές των βουνών, ήταν η περιοχή των αρχαίων αρκαδικών «Νάσων». Οι «Νάσοι» (δηλ. οι «Νήσοι», τα νησιά του τόπου εκείνου), θα ήταν κάποτε, όπως φαίνεται, «λιμναίοι οικισμοί» μέσα σε κάποια μεγάλη λίμνη με πολλές μικρές οικήσεις, που θ' απλωνόταν μέσα κι έξω από τον σημερινό «Κάμπο του Δάρα». Οι οικισμοί λοιπόν των «Νησιών» εκείνων θ' αποτελούσαν τους γνωστούς από τ' αρχαία χρόνια «Νάσους», που κυρίως τις γνωρίζουμε από τις πληροφορίες του Μικρασιάτη περιηγητή Παυσανία, στα 176 μ.Χ., όπως περιγράφονται στα "Αρκαδικά", βιβλίο του έργου του «Ελλάδος Περιήγησις».
Μάνλιχερ

thumb|right|Τυφέκιο Μ1903 και φυσιγγιοθήκες του Ε.Σ.
thumb|right|Αραβίδα M1903/14. Διακρίνονται το κινητό ουραίο και το κλισιοσκόπιο.
thumb|right|360px

Το Mannlicher-Schönauer (Μάνλιχερ-Σέναουερ) υπήρξε ένας τύπος επαναληπτικού τυφεκίου, με περιστροφικό γεμιστήρα, που παρήχθη από τη Steyr-Mannlicher για τον Ελληνικό Στρατό και αργότερα χρησιμοποιήθηκε και από τον στρατό της Αυστροουγγαρίας.
Ντέρεκ Σικούα

Ο Ντέιβιντ Ντέρεκ Σικούα (David Derek Sikua) είναι πολιτικός από τα νησιά του Σολομώντα, Πρωθυπουργός από τις 20 Δεκεμβρίου του 2007 ως τις 25 Αυγούστου του 2010.
Plankalkül

Η Plankalkül είναι γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου. Επινοήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 1943 - 1945 από τον Κόνραντ Τσούζε, το δημιουργό του πρώτου ψηφιακού υπολογιστή, του Ζ3. Παρέμεινε σε αχρησία, κυρίως λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στη Γερμανία με τη λήξη του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πραγματικότητα, ο Τσούζε είχε ετοιμάσει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα το μοντέλο προγραμματισμού που είχε συλλάβει από το 1944, αλλά συνέπεσε χρονικά με την κατάρρευση του Γ΄ Ράιχ και η διατριβή, όπως ήταν φυσικό, δεν υποβλήθηκε.

Η αρχική σύλληψη βασίστηκε στο έργο "Dyadik" του Γκόντφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς και αρχικά δημιουργήθηκε ένα μοντέλο για υψηλού επιπέδου προγραμματισμό, το οποίο δεν βασιζόταν στην αρχιτεκτονική Φον Νόιμαν. Με βάση αυτό το μοντέλο "χτίστηκε" η γλώσσα προγραμματισμού Plankalkül, η οποία χρησιμοποιεί δυαδικές δομές δεδομένων. Η σύλληψη ήταν πραγματικά μεγαλοφυής, προηγούμενη κατά δέκα περίπου χρόνια από την εμφάνιση των άλλων γλωσσών προγραμματισμού υψηλού επιπέδου, όπως η FORTRAN και η ALGOL, αλλά δεν έγινε ευρέως αποδεκτή. όπως αυτές, για τον απλούστατο λόγο ότι παρέμεινε άγνωστη. Ο Τσούζε είχε, στο μεταξύ, ιδρύσει μια εταιρεία, η οποία εξόπλιζε με υπολογιστές τα γερμανικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, και σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει την Plankalkül για τον προγραμματισμό τους. Δεν το έκανε για οικονομικούς λόγους.

Η γλώσσα και η δομή της αποκαλύφθηκαν στο ευρύτερο κοινό μόλις το 1972, όταν ο δημιουργός της έκανε σχετική δημοσίευση σε γερμανικό επιστημονικό έντυπο1. Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου δημιούργησε ένα μεταγλωττιστή (compiler) για την Plankalkül to 2000, πέντε χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού της.
Εσπερίδες

Στην Ελληνική μυθολογία οι Εσπερίδες ήταν νύμφες της ελληνικής μυθολογίας που φρουρούσαν τα μήλα των Εσπερίδων.
Κωνσταντία της Υόρκης

Η Κωνσταντία της Υόρκης, κόμισσα του Γκλόστερ (1374 - 1416) ήταν μοναδική κόρη του Εδμόνδου του Λάνκλεϋ, 1ου δούκα της Υόρκης και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας της Καστίλης, δούκισσας της Υόρκης.
Μπάμπης Δερμιτζάκης

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης (Ιεράπετρα, 1950) είναι φιλόλογος και μεταφραστής. Απόφοιτος του Τμήματος Αγγλικών σπουδών (1972) και του Τμήματος Φιλοσοφίας (1976) του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα τις αφηγηματικές τεχνικές στο θέατρο και στην πεζογραφία (1996). Εργάστηκε ως σχολικός σύμβουλος στη μέση εκπαίδευση.
Μπουριάτες

thumb|right|Μπουριάτες (περ. 1900)
Οι Μπουριάτες είναι ένας μογγολικός αυτόχθων λαός της νότιας Σιβηρίας. Ο συνολικός πληθυσμός τους ανέρχεται σε σχεδόν μισό εκατομμύριο άτομα και είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Ρωσίας πέραν των Ουραλίων. Οι περισσότεροι ζουν στη Δημοκρατία της Μπουριατίας, ενώ οι υπόλοιποι στην Άγκα και την Ουστ-Ορντά Μπουριατία (Περιφέρεια Ιρκούτσκ). Ομιλούν τη μπουριατική, η οποία ανήκει στην οικογένεια των μογγολικών γλωσσών. Είναι κυρίως σαμανιστές ή βουδιστές.
Μαλέ

Η πόλη Μαλέ ("Malé", στη γλώσσα Ντιβέχι: މާލެ), (προφορά: "Μᾱ-λέ") είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη του νησιωτικού κράτους Μαλδίβες. Βρίσκεται περίπου στη μέση του νησιωτικού συμπλέγματος των 1.200 νησιών και αριθμεί 104.403 κατοίκους (το 2006), στη νότια πλευρά της ατόλλης Κααφού. Αποτελεί επίσης και μία από τις 21 διοικητικές περιοχές του νησιωτικού συμπλέγματος. Τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού είναι το τζαμί με τον χρυσό τρούλο χωρητικότητας 5.000 πιστών και το παλιό παλάτι των σουλτάνων που λειτουργεί ως μουσείο.
Στάδιο Μόλινιου

To Στάδιο Μόλινιου (αγγλικά: "Molineux", ) είναι το γήπεδο και η έδρα της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Γουλβς. Βρίσκεται στην πόλη Γουλβερχάμπτον και κατασκευάστηκε το 1889. Μεταξύ του 1991 και του 1993, έγινε η ανακατασκευή του. Η χωρητικότητά του είναι 32.050 θεατών.
Γκάουλαϊτερ

Τα διακριτικά της πολιτικής οργάνωσης του [[NSDAP]].Το υπ' αριθ. 28 ανήκει στο αξίωμα του Γκάουλαϊτερ.
Ο Γκάουλαϊτερ (γερμ. "Gauleiter") ήταν, επί ναζιστικού καθεστώτος, ο επικεφαλής μιας διοικητικής περιφέρειας (Gau). Η λέξη παράγεται από το "Gau" (γερμ. Περιφέρεια, πληθ. Gaue) και το "leiter" (γερμ. επικεφαλής, διευθυντής, αρχηγός). Η διοικητική διαίρεση σε Γκάου υπήρχε από την εποχή του Μεσαίωνα στη Γερμανία, αλλά έκτοτε δεν χρησιμοποιήθηκε εκ νέου μέχρι το 1936, οπότε την επανέφερε σε χρήση με σχετικό νομοθετικό διάταγμα το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ. Ο διοικητής ενός Γκάου διοριζόταν από το Κόμμα και είχε πολύ μεγάλες αρμοδιότητες στο Γκάου που διοικούσε.

Γνωστότερος Γκάουλαϊτερ ήταν ο Υπουργός Προπαγάνδας της κυβέρνησης του Χίτλερ, Γιόζεφ Γκέμπελς (Joseph Goebbels), ο οποίος ήταν επικεφαλής του Γκάου του Βερολίνου. Με διάταγμά του το 1944 απομακρύνθηκαν από το Βερολίνο όλοι οι πολίτες που δεν ήταν απαραίτητοι για τη λειτουργία της κρατικής μηχανής και την άμυνα της πόλης. Άλλοι Γκάουλαϊτερ που έμειναν στην ιστορία για τη σκληρότητά τους ήταν ο Γιόζεφ Τερμπόβεν (αρχικά Γκάουλαϊτερ της Έσσης, μετέπειτα κομισάριος του Ράιχ στη Νορβηγία), ο Έριχ Κοχ (Erich Koch) (Ανατολική Πρωσσία), ο Γιούλιους Στράιχερ (Julius Streicher) (Φρανκονία), ο Φριτς Ζάουκελ (Fritz Sauckel) (Θουριγγία), ο Ρόμπερτ Λάι (Robert Ley) (Νότια Ρηνανία).
Ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ

Το Ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ () είναι ο τοπικός ποδοσφαιρικός αγώνας "ντέρμπι" μεταξύ των αγγλικών ομάδων Άλμπιονς και Γούλβς. Ο όρος "Ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ" μπορεί επίσης να δοθεί και στους αγώνες των παραπάνω ομάδων με την Γουόλσολ (αν και είναι πιο σπάνιοι καθώς η Γουόλσολ βρίσκεται στην Α' Αγγλίας ενώ η Άλμπιον βρίσκεται στην Πρέμιερ Λιγκ (μετά από προβιβασμό) και οι Γουλβς επίσης στην Πρέμιερ Λιγκ).
Football Manager

thumb|205px|right|Το εξώφυλλο του Football Manager 2008.
To Football Manager είναι μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών προσομοίωσης διοίκησης ποδοσφαιρικών ομάδων που δημιουργήθηκε από τη Sports Interactive και διανέμεται από τη Sega. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς δημιουργήθηκε το 1992 με το όνομα "Championship Manager". Ωστόσο, η συνεργασία των δύο εταιριών σταμάτησε με τους γνήσιους δημιουργούς της Eidos Interactive, και η Sports Interactive έχασε τα δικαιώματα του ονόματος της σειράς. Η Sports Interactive επανακυκλοφόρησε το παιχνίδι με το όνομα Football Manager, με τους νέους τους εκδότες της Sega.
Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας

Η Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), ιδρύθηκε ως ο δεύτερος από τους τρεις Πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 και επεκτάθηκε από τη Συνθήκη του Άμστερνταμ το 1999. Διαδέχτηκε την Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία.

Η ΚΕΠΠΑ θεωρεί το ΝΑΤΟ ως υπεύθυνο για την εδαφική άμυνα της Ευρώπης, ενώ η ΕΕ από το 1999 είναι υπεύθυνη για την διατήρηση της ειρήνης, τη διατήρηση των συμφωνιών κ.ά
Χανς-Ρούντολφ Μερτς

O Χανς-Ρούντολφ Μερτς ("Hans-Rudolf Merz", 10 Νοεμβρίου 1942 - ...) είναι Ελβετός πολιτικός και πρόσκειται στο Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP/PRD), μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2003. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις γιους. Το Δεκέμβριο του 2008 εξελέγη πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2009. Τον διαδέχθηκε η Ντόρις Λόιτχαρτ.
Εδουάρδος του Νόργουιτς

Ο Εδουάρδος του Νόργουιτς, 2ος κόμης του Ράτλαντ ("Edward of Norwich", 1373 – 25 Οκτωβρίου 1415) 2ος κόμης του Καίμπριτζ, 2ος Δούκας της Υόρκης και 1ος δούκας του Ωμάλ ήταν μεγαλύτερος γιος του Εδμόνδου του Λάνκλεϋ, 1ου δούκα της Υόρκης και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας της Καστίλης, δούκισσας της Υόρκης, εγγονός του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Εδουάρδος δέχτηκε σημαντικά αξιώματα την εποχή του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας, Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και έγραψε το κορυφαίο έργο "Ο κύριος του παιχνιδιού" σχετικά με το κυνήγι. Έπεσε στην "μάχη του Αζινκούρ" (1415) και έμεινε γνωστός σαν ένας από τους κορυφαίους στρατιωτικούς ηγέτες του Εκατονταετούς Πολέμου. Ο Εδουάρδος του Νόργουιτς γεννήθηκε στο Λάνκλεϋ του Χερτφορτσάιρ, είχε μια αδελφή την Κωνσταντία της Υόρκης και έναν μικρότερο αδελφό τον Ριχάρδο του Κέιμπριτζ.
Ο Γάλλος ιστορικός Τζορτζ Έντουαρντ Κοκάιν (1825 - 1911) σημειώνει ότι το προσωνύμιο Νόργουιτς είναι διόρθωση του "Ντεβέργουικ" μια άλλη ονομασία για την Γιορκ εκείνη την εποχή.
Ατταλιστές

Στην Αρχαία Αθήνα Ατταλιστές λέγονταν εκείνοι που συγκροτούσαν ιδιαίτερο σύλλογο που έμεινε γνωστός ως "Κοινόν των Ατταλιστών" ή "Σύνοδος των Ατταλιστών". Ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του Αττάλου Β΄, Βασιλέως της Περγάμου που είχε αναδειχθεί προστάτης των περί τον Διόνυσο καλλιτεχνών. Αυτούς ένωσε σε σύλλογο ο Κράτων, ο γιος του Ζωτίχου.

Τα μέλη του "Κοινού των Ατταλιστών" εκλέγονταν από τα μέλη του συλλόγου των τεχνιτών της Τέω και διατηρούσαν ως κέντο τους το εκεί "Αττάλειον" και ως κανονισμό ακολουθούσαν τον "ιερό νόμο" (καταστατικό) του ιδρυτή τους.
The Liquidator

Το The Liquidator είναι ένα δημοφιλές ορχηστρικό κομμάτι που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζαμαϊκανό Χάρρυ Τζ. Αλλστάρς το 1969.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι είναι διάσημο καθώς παίζεται πριν από τα Ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ, δηλαδή τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των Γουλβς και της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Εντούτοις, η αστυνομία των Γουέστ Μίντλαντς και οι τοπικές επιτροπές ασφάλειας ανάγκασαν τις δύο ομάδες να αφαιρέσουν το κομμάτι από τις λίστες της μουσικής που ακούγεται πριν τους αγώνες, λόγω των αισχρολογιών που τραγουδούσαν οι οπαδοί των δύο ομάδων εκατέρωθεν. Αυτή η αφαίρεση προκάλεσε την αντίδραση των οπαδών των Γουλβς και της Άλμπιον, και πολλοί έχουν απαιτήσει την επιστροφή του στις λίστες.

Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 2005-06, η Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον επανεισήγαγε το κομμάτι, ενθαρρύνοντας τους οπαδούς της να χειροκροτούν αντί να τραγουδούν. Το αίτημα της όμως αγνοήθηκε και έτσι το κομμάτι για άλλη μια φορά αφαιρέθηκε, πριν κάνει άλλη μια επανεμφάνιση στο τελικό των πλέι-οφς της Τσάμπιονσιπ του 2006-07. Το "The Liquidator" παραμένει ένα από τα αγαπημένα κομμάτια των οπαδών των δύο ομάδων και έχει κυκλοφορήσει ευρέως, ακόμα και ως ringtone για κινητό τηλέφωνο.

Επίσης, η Τσέλσι παίζει το κομμάτι πριν από αγώνες και Ευρωπαϊκές βραδιές καθώς οι παίκτες μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο.

Ιστορικά, το τραγούδι αυτό προέρχεται από τους Γουλβς, οι οποίοι το εισήγαγαν στα γήπεδα τη δεκαετία του '60 και έπειτα αντιγράφτηκε από την Άλμπιον κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, όταν οι Γουλβς ήταν στο χειρότερο σημείο της ιστορίας τους.
Pátria Amada

«Pátria Amada» (Αγαπημένη Πατρίδα) είναι ο εθνικός ύμνος της Μοζαμβίκης. Αντικατέστησε το 2002 τον ύμνο Viva, Viva a FRELIMO.
Αλίκη Πέρρερς

H Αλίκη Πέρρερς ("Alice Perrers", 1348 - 1400) ήταν Αγγλίδα ευγενής του 14ου αιώνα και ερωμένη του ηλικιωμένου βασιλιά Εδουάρδου Γ' μετά τον θάνατο όμως της συζύγου του βασιλίσσης Φιλίππης του Αινώ, ήταν πολύ όμορφη και μετά την σχέση της με τον Εδουάρδο Γ' η πλουσιότερη γυναίκα της Αγγλία, αργότερα της είχαν προσαχθεί πολλές κατηγορίες όπως της πορνείας και της ύπουλης παραπλάνησης του ηλικιωμένου βασιλιά.
Πεταλίδα

Πεταλίδα (λέγεται και "πατελίδα") είναι η κοινή ονομασία γαστερόποδων μαλακίων που ανήκουν στην οικογένεια των Πατελλιδών. Το γνωστότερο είδος είναι το εδώδιμο "Patella cerulea", που ζει και στις ελληνικές ακτές. Το όστρακό της έχει σχήμα κώνου και ακτινωτές προεξοχές στην εξώτερη επιφάνειά του. Στην περιφέρειά του έχει δόντια και στο εσωτερικό του έχει γαλάζιους ιριδισμούς.

Οι πεταλίδες προσκολλώνται στους βράχους, όπως τα μύδια και τα στρείδια, και για να προστατεύονται από την ξηρασία στη διάρκεια της αμπώτιδας προσαρμόζουν καλά το όστρακό τους στα βράχια, σκάβοντας ένα μικρό κοίλωμα. Όταν γίνεται πλημμυρίδα, μετακινούνται έρποντας και μετά επιστρέφουν στη θέση τους. Με απόφαση της ελληνικής Κυβέρνησης, απαγορεύεται η εμπορία των ζώντων δολωμάτων πεταλίδας, εφόσον το μήκος τους ανέρχεται μέχρι το ανώτατο όριο των 3 εκατοστών.
Δημήτριος Παντερμαλής

Ο Δημήτριος Παντερμαλής (1940) είναι Έλληνας αρχαιολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και υπήρξε βουλευτής επικρατείας της κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη. Είναι περισσότερο γνωστός ως υπεύθυνος των ανασκαφών που διεξάγει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο αρχαίο Δίον, τις οποίες είχε ξεκινήσει ο καθηγητής Γεώργιος Μπακαλάκης και ως διευθυντής του Οργανισμού Ανέγερσης του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως και στη συνέχεια ως διευθυντής του ίδιου Μουσείου.