Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Επιστημονικό Κέντρο Κοπέρνικος

μικρογραφία|200x200εσ|Επιστημονικό Κέντρο Κοπέρνικος|εναλλ.=|αριστερά
μικρογραφία|200x200εσ|Πλανητάριο: Τα Ουράνια του Κοπέρνικου|εναλλ.=|αριστερά
μικρογραφία|267x267εσ|Το Ρομποτικό Θέατρο|εναλλ.=|αριστερά
[[Εκκρεμές του Φουκώ]]|εναλλ.=|αριστερά
Το Επιστημονικό Κέντρο Κοπέρνικος () είναι ένα μουσείο επιστημών που βρίσκεται στην όχθη του Ποταμού Βιστούλα στη Βαρσοβία Πολωνίας. Περιέχει πάνω από 450 διαδραστικά εκθέματα που επιτρέπουν στους επισκέπτες να πειραματιστούν και να ανακαλύψουν τους νόμους της επιστήμης. Το Κέντρο είναι το μεγαλύτερο ίδρυμα της κατηγορίας του στην Πολωνία και ένα από τα πιο προηγμένα στην Ευρώπη. Από την ίδρυσή του μέχρι το 2015 είχε δεχτεί 5 εκατομμύρια επισκέπτες.

Η πρώτη ενότητα του Κέντρου άνοιξε για το κοινό την 5η Νοεμβρίου 2010, με πέντε εκθέσεις ("Εν κινήσει, Άνθρωποι και το περιβάλλον, οι Ρίζες του πολιτισμού, Φωτεινή ζώνη, Μπζζζ!"). Την 3η Μαρτίου 2011 άνοιξε η έκθεση για τους εφήβους "– RE: γενιά", την 19η Ιουνίου άνοιξε το πλανητάριο "Τα Ουράνια του Κοπέρνικου", την 15η Ιουλίου άνοιξε το "Πάρκο της Ανακάλυψης", την 18η Οκτωβρίου άνοιξε το εργαστήριο χημείας, την 15η Νοεμβρίου άνοιξε το εργαστήριο βιολογίας, την 6η Δεκεμβρίου άνοιξε το εργαστήριο ρομποτικής και την 20η Δεκεμβρίου άνοιξε το εργαστήριο φυσικής.

Από το 2008, το Επιστημονικό Κέντρο Κοπέρνικος μαζί με το Πολωνικό Ραδιόφωνο διοργανώνουν το "Επιστημονικό πικ-νικ" – τη μεγαλύτερη υπαίθρια εκδήλωση για προώθηση της επιστήμης.
Το 2011 το Κέντρο φιλοξένησε το συνέδριο ECSITE (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Επιστημονικών Κέντρων και Μουσείων) – μία από τις πιο σημαντικές διοργανώσεις στον χώρο των επιστημονικών κέντρων και μουσείων παγκόσμια.
Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2016-17

Η Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2016-17 αποτέλεσε το 60ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΠ Πολεμιδιών για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Δήμος Τσούτσερ Σάντσεβο

Ο Δήμος Τσούτσερ Σάντσεβο (, ) είναι δήμος στο βόρειο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Σκοπίων. Τσούτσερ Σάντσεβο ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Τσούτσερ Σάντσεβο.
Τεχνικό Πανεπιστήμιο Ρίγας

Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Ρίγας () που ιδρύθηκε την 14η Οκτωβρίου 1862 είναι το αρχαιότερο τεχνικό πανεπιστήμιο της Βαλτικής. Βρίσκεται στη Ρίγα Λετονίας και παλαιότερα ήταν γνωστό ως "Πολυτεχνείο Ρίγας" και "Πολυτεχνικό Ίδρυμα Ρίγας."
Blackpink

Οι Blackpink (κορεατικά: 블랙핑크, στυλιζαρισμένο ως BLACKPINK ή BLΛƆKPIИK ) είναι τετραμελές γυναικείο νοτιοκορεατικό μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε από την εταιρία YG Entertainment το οποίο έκανε ντεμπούτο στις 8 Αυγούστου του 2016 με το single album "Square One", που περιείχε το "Whistle", το πρώτο τους νούμερο ένα τραγούδι στη Νότια Κορέα και το "Boombayah", το πρώτο τους νούμερο ένα hit στον πίνακα Billboard World Digital Songs, το οποίο έσπασε το ρεκόρ για τις περισσότερες προβολές μουσικού βίντεο ντεμπούτο Κορεατών τραγουδιστών. Αποτελείται από τις Lisa(main dancer,lead raper),Jisoo(main visualist,lead vocalist),Jennie(main raper,lead vocalist) και Rosé(main vocalist,lead dancer). Με την πρώιμη εμπορική επιτυχία της ομάδας, βραβεύτηκαν ως ο Νέος Καλλιτέχνης της Χρονιάς στα 31α Golden Disc Awards και στα 26ο Seoul Music Awards.
Πα-ντε-Καλαί

Το Πα-ντε-Καλαί (γαλλικά: "Pas-de-Calais") είναι γαλλικός νομός στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο βορρά της Γαλλίας. Το όνομά του προήλθε από τη γεωγραφική του θέση, τον Πορθμό του Καλαί που το χωρίζει από την Αγγλία. Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Αράς. Η INSEE και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 62. Έχει έκταση 6.671 χμ2

Έχει 1.470.725 κατοίκους (απογραφή του 2016) και είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους νομούς της Γαλλίας, με πυκνότητα 220 κατοίκους ανά χμ2 . Παλαιότερα, με το νομό Νορ, αποτελούσαν την πρώην περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλαί. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2015 αποτελεί, με τέσσερις άλλους νομούς, τη νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς. 

Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται "Πα-ντε-Καλεζιάν".
Ουγγρική Ραψωδία No. 2

H Ουγγρική Ραψωδία No. 2 σε Ντο δίεση ελάσσονα, S.244/2 είναι έργο του Φραντς Λιστ, το δεύτερο από το σετ 19 έργων του, ονόματι Ουγγρικές Ραψωδίες, το οποίο είναι και το πιο γνωστό μακράν από κι από τα 19. Το έργο γράφτηκε το 1847 και αφιερώθηκε στον Κόντε Λάσλο Τελέκι. Πρώτη φορά δημοσιεύθηκε ως σόλο και όχι ως μέρος του συνολικού έργου, το 1851. Ήδη από την εποχή του, είχε αποκτήσει δημοτικότητα και παιζόταν συχνά.

Το έργο διαθέτει δύο διακριτά μέρη, το πρώτο, το "lassan", το οποίο απομακρύνεται σιγά σιγά από τον οπλισμό και πάει στη Ντο ελάσσονα, και το οποίο είναι πιο δραματικό και σκοτεινό από το δεύτερο μέρος. Το δεύτερο μέρος ("friska") αρχίζει με Φα δίεση ελάσσονα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις παίζονται θέματα του πρώτου μέρους. Το έργο έχει ενορχηστρωθεί και για ορχήστρα, από τους Λιστ και Ντόπλερ. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά έργα του συνθέτη, το οποίο δε έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Ο Πορφυρός Λόφος

Ο Πορφυρός Λόφος ή Τσίμπι (Κινέζικα: 赤壁) είναι κινεζική επική-πολεμική ταινία του 2008-09, με βάση την Μάχη των Πορφυρών Λόφων (208-209 μ.Χ.) και τα γεγονότα στο τέλος της δυναστείας των Χαν και αμέσως πριν από τα Τρία Βασίλεια στην αυτοκρατορική Κίνα. Η ταινία είναι σε σκηνοθεσία του Τζον Γου, και με πρωταγωνιστές τους Τόνι Λιούνγκ (Τσόου Γιου), Τακέσι Κανεσίρο (Τσούγκε Λιάνγκ), Ζανγκ Φένγκι (Τσάο Τσάο), Τσανγκ Τσεν (Σουν Τσουάν), Ζάο Γουέι (Σουν Σανγκσιάνγκ), Χου Τζουν (Ζάο Γιουν) και Λιν Τσι-λινγκ (Λιου Μπέι). Είναι η πρώτη μεγάλη ταινία του Γου από το 2003 και η πρώτη ταινία του στα κινεζικά από το 1992, επίσης, με πρωταγωνιστή τον Λιούνγκ.

Στην Κίνα και την Ασία, η ταινία κυκλοφόρησε σε δύο μέρη, με συνολικό ύψος σχεδόν πέντε ώρες (288 λεπτά). Το πρώτο μέρος (146 λεπτά) έκανε πρεμιέρα στο Πεκίνο στις 2 Ιουλίου 2008 και το δεύτερο (142 λεπτά) κυκλοφόρησε στην Κίνα, στις 7 Ιανουαρίου 2009. Εκτός της Ασίας, μια επεξεργασμένη ενιαία μορφή μήκους 148 λεπτών κυκλοφόρησε το 2009. Ωστόσο, η πλήρους μήκους έκδοση δύο μερών κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις 5 Οκτωβρίου 2009, και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 23 Μαρτίου 2010.

Το πρώτο μέρος της ταινίας απέφερε συνολικά πάνω από 127 εκατομμύρια δολάρια διεθνώς και έσπασε το Ασιατικό μποξ όφις ρεκόρ που κατείχε προηγουμένως "ο Τιτανικός" στην ηπειρωτική Κίνα.
Πάττι

Το Πάττι είναι η τέταρτη πόλη και κοινότητα της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσίνας στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία της Μεσσίνας με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Βρίσκεται στην δυτική ακτή του κόλπου του Πάττι και απέχει 76 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μεσσήνη, είναι γνωστό για τις μεγάλες αμμώδεις παραλίες του. Το Πάττι συνδέεται με την υπόλοιπη Σικελία μέσω σιδηροδρομικής γραμμής, είναι διάσημος αρχαιολογικός χώρος περιέχει τα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής αποικίας Τίνταρι με το διάσημο Ελληνικό θέατρο και την Βίλα Ρομάνα.
Τίνταρι

Το Τίνταρι (Σικελικά: "Lu Tinnaru", Αρχαία Ελληνικά: "Τυνδαρίς") είναι μια μικρή πόλη, πρώην επισκοπή και προάστιο στην Ιταλική πόλη Πάττι. Το Τίνταρι βρίσκεται ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο και στην Τσεφαλού, στο βόρειο άκρο της Περιφέρειας της Σικελίας στην Ιταλία. Ανήκει στην Ιταλική επαρχία της Μεσσίνα που μετονομάστηκε σε Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας (2015). Ο ποιητής Σαλβατόρε Κουαζίμοντο έκανε διάσημη την πόλη στο ποίημα του "Άνεμος στο Τίνταρι". Το Τίνταρι βρισκόταν σε έναν επιβλητικό λόφο με θέα την Τυρρηνική θάλασσα σε απόσταση περίπου 36 μίλια από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μεσσήνη.
Detective Conan

Το "Detective Conan", επίσης γνωστό ως Case Closed (ιαπωνικά):名 探 偵 コ ナ ン Meitantei Konan), είναι μια συνεχιζόμενη ιαπωνική σειρά ντετέκτιβ μάνγκα γραμμένη και εικονογραφημένη από τον Gosho Aoyama. Η σειρά έλαβε προσαρμογή σε anime από την Yomiuri Telecasting Corporation και την TMS Entertainment. Το anime ήταν η αιτία δημιουργίας μεγάλης διάρκειας ταινιών, OVA, βιντεοπαιχνιδιών, εκδόσεις δίσκων ήχου και επεισοδίων live action (με ηθοποιούς). Το manga έχει πωληθεί σε 25 χώρες, ενώ το anime έχει μεταδοθεί σε 40 χώρες.
Ο Κλέψας του Κλέψαντος

Ο Κλέψας του Κλέψαντος (ιταλικά: "I Soliti Ignoti") είναι μια κωμωδία ιταλικής παραγωγής 1958 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι. Πρωταγωνιστούν οι Βιτόριο Γκάσμαν, Ρενάτο Σαλβατόρι, Κλαούντια Καρντινάλε και Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Ντονκ Γκούντα

Η Ντονκ Γκούντα (ολλανδικά: "Goudsche Zwemclub DONK", "GZC Donk", "Donk Gouda", ορθή προφορά Ντονκ Χάουντα) είναι ολλανδικός κολυμβητικός σύλλογος από την πόλη Χάουντα (εσφ. ελλ. απόδοση "Γκούντα") της ολλανδικής επαρχίας της Νότιας Ολλανδίας. Ιδρύθηκε το 1886 και διατηρεί τμήματα υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, συγχρονισμένης κολύμβησης και ανταγωνιστικής κολύμβησης.

Ο σύλλογος είναι περισσότερο γνωστός για το τμήμα υδατοσφαίρισης των γυναικών που κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο πρωταθλητριών το 1988. Το γυναικείο τμήμα έχει κατακτήσει συνολικά 3 Κύπελλα πρωταθλητριών, 11 πρωταθλήματα Ολλανδίας και 11 Κύπελλα. Το ανδρικό τμήμα έχει κερδίσει 6 πρωταθλήματα Ολλανδίας και 4 Κύπελλα.
Δήμος Τσένταρ

Ο Δήμος Τσένταρ ( ) είναι ένας από τους δέκα δήμους που αποτελούν την πόλη των Σκοπίων. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Στον Δήμο Τσένταρ βρίσκεται το κτίριο του κοινοβουλίου της χώρας.
Υπερκαυκασιανή Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία

Η Υπερκαυκασιανή Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία (Υπερκαυκασιανή ΣΟΣΔ ή ΥΣΟΣΔ), επίσης γνωστό ως Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία, ήταν ομόσπονδη δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης, που υπήρχε από το 1922 έως το 1936. Ενσωμάτωνε την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και τη Γεωργία. Καθώς χωριζόταν από τη Ρωσία με τον Καύκασο, οι τρεις νότιες δημοκρατίες ονομάζονται παραδοσιακά Υπερκαυκασιακές Δημοκρατίες. Δημιουργήθηκαν δήθεν για να εδραιώσει την οικονομική κατάσταση της περιοχής, ενώ η ΤΣΟΣΔ βοήθησε στην εδραίωση των Μπολσεβίκων στις δημοκρατίες. Ήταν μία από τις τέσσερις δημοκρατίες που υπέγραψαν τη συνθήκη για την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1922.
Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ

Ο [[Πρόεδρος της Ρωσίας]] [[Βλαντίμιρ Πούτιν|Βλαντιμίρ Πούτιν]] αφήνει λουλούδια στις 1 Φεβρουαρίου 2008, στο μνημόσυνο για τα θύματα της σφαγής.
Η Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ αναφέρεται στα γεγονότα που συνδέονται με την απεργία σε εργοστάσιο ατμομηχανών στο Νοβοτσερκάσσκ, μια πόλη στην Ρωσική ΣΟΣΔ, της Σοβιετικής Ένωσης. Τα γεγονότα τελικά κατέληξαν σε διαδηλώσεις στις 1-2 Ιουνίου 1962, όταν σύμφωνα με πληροφορίες 26 διαδηλωτές σκοτώθηκαν από στρατεύματα του Σοβιετικού Στρατού και υπήρξαν 87 τραυματίες.
Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ

Ο Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ (1932–1979) ήταν πρωθυπουργός του Αφγανιστάν. Εκτός από πολιτικός υπήρξε και ποιητής. Έγινε Υπουργός Εξωτερικών το 1971 και πρωθυπουργός τον Δεκέμβριο του 1972. Έχασε και τα δύο αξιώματα όταν ο Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ ανατράπηκε στις 17 Ιουλίου 1973. Κατάφερε να παραμείνει ζωντανός καθ' όλη τη διάρκεια του καθεστώτος του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, αλλά συνελήφθη μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1978 και εκτελέστηκε μαζί με πολλούς άλλους αντικομμουνιστές πολιτικούς το 1979.
Θεώρημα του Πτολεμαίου

Στην Ευκλείδεια Γεωμετρία το Θεώρημα του Πτολεμαίου μας δίνει τη σχέση των πλευρών ενός εγγεγραμμένου τετραπλεύρου με τις διαγώνιές του. Το διατύπωσε ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (2ος αι. μ.Χ.) και το χρησιμοποίησε για τη δημιουργία του "Πίνακα των χορδών", ενός τριγωνομετρικού πίνακα για αστρονομικούς υπολογισμούς.

Αν το εγγεγραμμένο τετράπλευρο είναι το ΑBCD, τότε ισχύει: 
: formula_1

όπου οι οριζόντιες γραμμές επάνω από τα τμήματα δηλώνουν τα μήκη τους. Η σχέση γράφεται απλούστερα:
: AC·BD=AB·CD+BC·AD.

Λεκτικά η σχέση περιγράφεται ως εξής: "Σε ένα εγγράψιμο τετράπλευρο το γινόμενο (των μηκών) των διαγωνίων του είναι ίσο με το άθροισμα των γινομένων (των μηκών) των ζευγών των απέναντι πλευρών."

Ισχύει και το αντίστροφο: "Αν σε ένα τετράπλευρο το γινόμενο των διαγωνίων είναι ίσο με το άθροισμα των γινομένων των ζευγών των απέναντι πλευρών, τότε το τετράπλευρο είναι εγγράψιμο."
Πάμπλο Λάσο

Ο Πάμπλο Λάσο Μπιαρούν, γνωστός ως Πάμπλο Λάσο (γεννημένος στις 13 Οκτωβρίου 1967) είναι Ισπανός προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αποτελεί προπονητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ρεάλ Μαδρίτης από το 2011.
Ιστορικό Μουσείο του Μπότεβγκραντ

Το Ιστορικό Μουσείο του Μπότεβγκραντ () ιδρύθηκε το 1937 και βρίσκεται στην Πλατεία Σαράνσκ, στο κέντρο του Μπότεβγκραντ δυτικής Βουλγαρίας.μικρογραφία|300x300εσ|Το εσωτερικό του μουσείου|εναλλ.=|αριστερά
Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας

Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας (Ιταλικά : "Città metropolitana di Messina") αποτελεί Μητροπολιτική πόλη της Ιταλίας στην Περιφέρεια Σικελία, η πρωτεύουσα της είναι η πόλη της Μεσσήνης. Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία της Μεσσίνας, αποτελείται από την πρωτεύουσα Μεσσίνα και άλλες 107 πόλεις και κοινότητες. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία σύμφωνα με την Απογραφή του 2014 καταγράφει τον πληθυσμό της Ευρύτερης αστικής περιοχής στους 277.584 κατοίκους. 

Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας δημιουργήθηκε με διοικητική μεταρρύθμιση σύμφωνα με την οποία αντικαταστάθηκαν πολλές παλιές Ιταλικές επαρχίες με Ιταλικές Μητροπολιτικές πόλεις (15 Αυγούστου 2015).
 Συνορεύει με την Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο την πρώην Επαρχία του Παλέρμο, την Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας την πρώην Επαρχία της Κατάνιας και την Επαρχία της Έννα. Η Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας περιέχει το μεγαλύτερο μέρος από το Στενό της Μεσσήνης το οποίο μοιράζεται με το Ρήγιο.
Σίτο Αλόνσο

Αλφόνσο Αλόνσο Μπλάσκο, γνωστός ως Σίτο Αλόνσο (γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1975) είναι Ισπανός προπονητής Μπάσκετ, που τελευταία φορά ήταν προπονητής στην ΦΚ Μπαρτσελόνα Μπάσκετ για το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ισπανίας και για την Ευρωλίγκα ανδρών. 
[[Αρχείο:Sito Alonso FC Barcelona Bàsquet 20180126 (cropped).jpg|μικρογραφία|Πρώην προπονητής της [[ΦΚ Μπαρτσελόνα Μπάσκετ|Μπαρτσελόνας]]
Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα

Η Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα (πολωνικά: "Małgorzata Szumowska", 26 Φεβρουαρίου 1973 - ) είναι Πολωνέζα σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Κρακοβία και αρχικά ξεκίνησε να σπουδάζει ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, παραμένοντας εκεί για δύο έτη. Ωστόσο, αργότερα εγκατέλειψε τις σπουδές της εκεί και ξεκίνησε σπουδές για τον κινηματογράφο, στο φημισμένο για αυτόν τον κλάδο κολέγιο του Λοτζ. Μερικοί εκ των πιο σημαντικών Πολωνών σκηνοθετών αποφοίτησαν από εκεί, όπως ο Αντρέι Βάιντα, ο Ρομάν Πολάνσκι και ο Κριστόφ Κισλόφσκι. Όσο ήταν μαθήτρια εκεί η Σουμόφσκα, έκανε μία ταινία μικρού μήκους, η οποία πήρε την 14η υψηλότερη βαθμολογία στην ιστορία της σχολής. Τιτλοφορούσε ως "Cisza" και απεικόνιζε μία πολωνική αγροτική οικογένεια. 

Το 1998, αποφοίτησε από το κολέγιο και το 2001, έκανε την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, ονόματι "Szczęśliwy człowiek" «Ευτυχισμένος άνθρωπος». Η πλοκή της αφορούσε περίπλοκες σχέσεις ανθρώπων, οι οποίες θα του οδηγήσουν, στην απόλυτη χαρά ή δυστυχία. Η ταινία υπήρξε υποψήφια στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ενώ την ίδια χρονιά έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2004, κυκλοφορεί και η δεύτερη ταινίας, με τίτλο "Ono", η οποία αφορούσε μια έγκυο ανύπαντρη μητέρα, η οποία θέλει να κρατήσει το παιδί της. Το 2006, κυκλοφορεί και την τρίτη της ταινία, με τίτλο, "33 sceny z zycia", η οποία την βοήθησε πολύ στην καριέρα της. Η συγκεκριμένη ταινία έλαβε και Ειδικό Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.

Ως παραγωγός, γνωστή είναι η συμμετοχή της στην ταινία του Λαρς φον Τρίερ, "Antichrist" (2009). Κατόπιν, το 2011, κυκλοφορεί και το "Elles", στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Ζυλιέτ Μπινός. Το 2013, κυκλοφόρησε και το δράμα της "W imię...", το οποίο έλαβε το βραβείο Teddy, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το Grand Prix, από το Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης. Κατόπιν κυκλοφόρησε το "Cialo" (2015) (για το οποίο πήρε Ασημένιο Άρκτος σκηνοθεσίας) και το "Twarz" (2018), από το οποίο έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής, στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η Σούμοφσκα είναι κόρη του δημοσιογράφου Μασίε Σουμόφσκι και της Ντορότα Τεράκοφσκα, της οποίας η αδελφή ήταν κι αυτή σκηνοθέτης. Από το 2012, είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Ματέους Κοσιούκιεβιτς, με τον οποίον απέκτησε και μία κόρη, ωστόσο, έχει άλλη μία κόρη από μια παλαιότερη σχέση της.
Μπρονισουάβα Ντούσκα

Η Μπρονισουάβα Ντούσκα (πολωνικά: "Bronisława Dłuska", προφορά: ˌbrɔ̃ɲiˈswava ˈdwuska, 28 Μαρτίου 1865 - 15 Απριλίου 1939) ήταν Πολωνέζα ιατρός και συνιδρυτής του Ογκολογικού Ινστιτούτου Μαρία Σκιοντόφσκα-Κιουρί στη Βαρσοβία. Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, στο Βασίλειο της Πολωνίας, ως Μπρονισουάβα Σκιοντόφσκα. Και οι δύο γονείς της ήταν δάσκαλοι. Η οικογένεια απέκτησε πέντε παιδιά και μία εκ των αδελφών της ήταν η γνωστή φυσικός και χημικός Μαρί Κιουρί. Η οικογένεια έζησε φτωχικά καθώς τόσο η πατρική όσο και η μητρική περιουσία απωλέσθη κατά τη διάρκεια της πολωνικής εθνικής εξέγερσης. Ο παππούς της ήταν κι αυτός δάσκαλος, δάσκαλος μάλιστα ενός από τους σημαντικότερους Πολωνούς λογοτέχνες, του Μπολεσάφ Πρους. 

Τα πρώτα βήματά της στα μαθηματικά και τη φυσική τα έκανε με τον πατέρα της, ο οποίος αργότερα απολύθηκε από τους Ρώσους, από το πόστο που είχε ως διευθυντής γυμνασίου, και ανέλαβε ένα λιγότερο κερδοφόρο πόστο. Οι κακές επενδύσεις έφερε μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα στην οικογένεια, η οποία αναγκάστηκε να νοικιάζει το σπίτι της σε αγόρια. Η μητέρα της ήταν κι αυτή διευθύντρια σε ένα σχολείο θηλέων, όμως με τη γέννηση της Μαρί, παραιτήθηκε. Πέθανε τον Μάιο του 1878 από φυματίωση. Το γεγονός αυτό άφησε την τότε 13 ετών Μπρονισουάβα να προσέχει τη Μαρί και τα αδέλφια της, καθότι ήταν το μεγαλύτερο θηλυκό της οικογένειας. Τρία χρόνια πριν, είχε πεθάνει η μεγαλύτερη αδελφή τους Σοφία, από τύφο. Το 1882, η Μπρονισουάβα, αποφοιτά από το σχολείο, κι ενώ οι γυναίκες δεν γίνονταν αποδεκτές στα πανεπιστήμια, εκείνη σε 19 ετών πήγε στη Σορβόνη να σπουδάσει ιατρική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της βοηθιέται από τη Μαρί, όπως θα έκανε και η Μπρονισουάβα, ενόσω σπούδαζε κι Μαρί.

Το 1890, αποφοιτά από εκεί ως γυναικολόγος και μαιευτήρας, ενώ παντρεύεται και τον συνάδελφό της και συμπατριώτη της, Καζίμιερς Ντούσκι. Εκεί το ζευγάρι ήταν αρκετά ενεργό στην τοπική κοινωνία. Το 1891, πάει και ζει μαζί τους η Μαρί, για να σπουδάσει κι αυτή στη Σορβόνη, κατόπιν νοίκιασε δική της σοφίτα, κοντά στο πανεπιστήμιο. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά. Το 1989, το ζευγάρι επιστρέφει στην Πολωνία και ξεκινά τη διεύθυνση ενός σανατορίου. Μετά τον Πόλεμο και την απελευθέρωση της Πολωνίας από της Ρωσία, το ζευγάρι ξεκινά να διευθύνει κλινική για τη φυματίωση σε προάστιο της Βαρσοβίας. Η αδελφή της, έχουσα αποκτήσει φήμη, φτιάχνει, μετά το Παρίσι, και στη Βαρσοβία ινστιτούτο, το 1925, και η Μπρονισουάβα το αναλαμβάνει. Το 1932, ήταν έτοιμο με τη Μπρονισουάβα, να είναι η πρώτη διευθύντριά του. Η Μπρονισουάβα Ντούσκα, απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών και ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο τους.
Ιόν Ντιακονέσκου

Ο Ιόν Ντιακονέσκου (ρουμανικά: Ion Diaconescu, , 25 Αυγούστου 1917 – 11 Οκτωβρίου 2011) ήταν Ρουμάνος αντικομμουνιστής ακτιβιστής και πολιτικός. Φυλακίστηκε ως πολιτικός κρατούμενος για δεκαεπτά χρόνια από το 1947 έως το 1964 κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής της Ρουμανίας. Αργότερα ο Ντιακονέσκου έγινε επικεφαλής του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Κόμματος των Αγροτών (PNŢCD).

Γεννημένος στην Μποτέστι, στην επαρχία Αργκές, ο Ντιακονέσκου ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1936, όταν προσχώρησε στην πτέρυγα νεολαίας του Κόμματος των Αγροτών. Το Κομμουνιστικό Κόμμα ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ρουμανίας το 1947 μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντιακονέσκου συνελήφθη το 1947, αλλά επέζησε τη φυλάκισή του σε ρουμανικό γκουλάγκ. Οι ρουμανικές αρχές τον απελευθέρωσαν το 1964 μετά από δεκαεπτά χρόνια φυλάκισης ως μέρος προγράμματος αμνηστίας πολιτικών κρατουμένων.

Ο Ρουμάνος δικτάτορας, ο πρόεδρος Νικολάε Τσαουσέσκου και η κομμουνιστική κυβέρνηση κατέρρευσαν στη Ρουμανική Επανάσταση του 1989. Ο Ντιακονέσκου ίδρυσε το Χριστιανοδημοκρατικό Εθνικό Κόμμα των Αγροτών το 1989 μετά την επανάσταση.

Ο Ντιακονέσκου υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ρουμανίας, υπό το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας, από το 1996 έως το 2000. Το 2011, ο Ντιακονέσκου επέκρινε το δικό του χριστιανοδημοκρατικό κόμμα εθνικών αγροτών, το οποίο μαστίζεται από αγωνιστικές ενέργειες, λέγοντας ότι το κόμμα θα πρέπει να ξαναξεκινήσει υπό την ηγεσία του πρώην πρωθυπουργού Βίκτορ Τσιόρμπεα.

Ο Ντιακονέσκου πέθανε στο Βουκουρέστι το 2011, σε ηλικία 94 ετών. Υπέφερε από καρδιακές παθήσεις στα τελευταία του χρόνια. Η ταφή του έλαβε χώρα στο Βουκουρέστι στο νεκροταφείο Μπέλλου. Μια στιγμή σιγής πραγματοποιήθηκε στο Κοινοβούλιο της Ρουμανίας προς τιμήν του. Έλαβε τον έπαινο πολλών πολιτικών και ακτιβιστών της Ρουμανίας. Ο πρώην πρόεδρος της Ρουμανίας, Εμίλ Κονσταντινέσκου, ονόμασε τον Ντιακονέσκου ως «σύμβολο της κομμουνιστικής αντίστασης στη Ρουμανία και την Ανατολική Ευρώπη, και σύμβολο της ειλικρίνειας και της τιμής». Ο ρουμάνος πρώην πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Βίκτορ Τσιόρμπεα απέτισε φόρο τιμής στον Ντιακονέσκου, λέγοντας ότι ο Ιόν Ντιακονέσκου κατάλαβε ότι η πίστη και οι αρχές είναι εθνικοί θησαυροί και ότι δεν τις πρόδωσε (τις αξίες), αντέχοντας 17 χρόνια στις κομμουνιστικές φυλακές. Ένας από τους πιο γνωστούς ρουμάνους πολιτικούς ακτιβιστές, η Ντόινα Κορνέα, εξήρε επίσης τη ζωή και τη σταδιοδρομία του Ντιακονέσκου, «οι σημερινοί πολιτικοί σκέφτονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα ... Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρουμανία σέρνεται μαζί τους».
Ματέους Μοραβιέτσκι

Ο Ματέους Μοραβιέτσκι (, γεννημένος στις 20 Ιουνίου 1968) είναι Πολωνός πολιτικός, τραπεζίτης, οικονομολόγος, δικηγόρος, ιστορικός, ο οποίος από τις 11 Δεκεμβρίου 2017 εκτελεί καθήκοντα πρωθυπουργού της Πολωνίας μετά την παραίτηση της Μπεάτα Σίντλο . Ο Ματέους Μοραβιέτσκι πριν αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Υπουργός Ανάπτυξης και Υπουργός Οικονομικών.


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας
Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι
Κουέντιν Σμιθ

Ο Κουέντιν Σμιθ (Quentin Smith, 27 Αυγούστου 1952 στη Νέα Υόρκη) είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Μίσιγκαν. Έχει εργαστεί στη φιλοσοφία του χρόνου, τη φιλοσοφία της γλώσσας, τη φιλοσοφία της φυσικής και τη φιλοσοφία της Θρησκείας. Ο Σμιθ έχει δημοσιεύσει πάνω από 140 άρθρα και έχει συγγράψει βιβλία, μόνος του ή με άλλους, ενώ επιμελήθηκε επτά βιβλία. Ήταν ο εκδότης του Prometheus Books και επικεφαλής εκδότης του ακαδημαϊκού περιοδικού "Philo" από το 2001 έως το 2007. Γνωστές είναι οι συνομιλίες (debate) που είχε με τον θεϊστή φιλόσοφο William Lane Craig για την ύπαρξη του Θεού.
Μουαζέζ Ιλμιγέ Τσιγκ

Η Μουαζέζ Ιλμιγέ Τσιγκ (τουρκικά: "Muazzez İlmiye Çığ", 20 Ιουνίου 1914) είναι Τουρκάλα αρχαιολόγος και ασσυριολόγος, που ειδικεύεται στη μελέτη του πολιτισμού των Σουμέριων και συγγραφέας. Το 2006, σε ηλικία 92 ετών, έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, όταν έναν χρόνο πριν, είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, στο οποίο ανέλυε το πώς η μαντίλα, δεν έχει τις ρίζες στα πρώτα χρόνια του ισλαμισμού, αλλά προέρχεται από τις ιέρειες των Σουμέριων, οι οποίες φορούσαν μαντίλα, ώστε να μυήσουν νεαρά αγόρια στον έρωτα. 

Η Τσιγκ γεννήθηκε στην Προύσα, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από γονείς Τάταρους από την Κριμαία. Οι οικογένειες των γονιών της είχαν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Η Τσιγκ γεννήθηκε ελάχιστα πριν ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατά την εισβολή των Ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη, ο πατέρας της πήρε την οικογένειά του και εγκαταστάθηκε στην πόλη Τσορούμ, όπου τα παιδιά του έλαβαν την πρώτη τους εκπαίδευση. Παρόλα αυτά, σε ηλικία 17 ετών εκείνη επέστρεψε στην Προύσα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Εργάστηκε για πέντε χρόνια ως δασκάλα, κι έπειτα πήγε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, όπου σπούδασε στο τμήμα της χετταιολογίας. Το 1940, έλαβε το πτυχίο της και ξεκίνησε να εργάζεται σε μουσεία και άλλα ινστιτούτα. 

Παντρεύτηκε με τον τότε διευθυντή του μουσείου Τοπ Καπί, Μ. Κεμάλ Τσιγκ. Η Τσιγκ είναι υπέρμαχος του σεκουλαρισμού και των γυναικείων δικαιωμάτων στην Τουρκία. Είναι επίσης επίτιμο μέλος του Γερμανικού Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και του Πανεπιστημίου Αρχαίων Επιστημών της Κωνσταντινούπολης. Το 2002, κυκλοφόρησε και η αυτοβιογραφία της, με τίτλο "Çivi çiviyi söker". Αυτή και ο εκδότης της κατηγορήθηκαν ότι παρακινούν θρησκευτικό μίσος. Οι κατηγορίες έπεσαν τον Οκτώβριο του 2006, όταν πέρασε κι από δίκη (η οποία της χάρισε δημοσιότητα), λέγοντας ότι «Εγώ δεν προσέβαλα κανέναν... Εγώ είμαι μία γυναίκα της επιστήμης». Ενώ στη συνέχεια αθωώθηκε και ο εκδότης της. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει κυκλοφορήσει πάμπολλες μελέτες και συγγράμματα, τα οποία πολλά μεταφράστηκαν και στην αγγλική γλώσσα.
Πρόεδρος του Ιράν

Ο Πρόεδρος του Ιράν αποτελεί τον ανώτατο εκλεγμένο από τον λαό αξιωματούχο στη χώρα. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Χασάν Ροχανί, από τις 3 Αυγούστου 2013.
Κυριάκος Παπαχρόνης

Ο Κυριάκος Παπαχρόνης (γενν. 1960), γνωστός και ως ο δράκος της Δράμας, ήταν διαβόητος εγκληματίας της δεκαετίας του 1980.
Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός του Στρατού, απασχόλησε την κοινή γνώμη με σωρεία εγκληματικών ενεργειών, οι βιαιότερες των οποίων ήταν οι βιασμοί και οι ανθρωποκτονίες ιερόδουλων γυναικών στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας. Η δολοφονική του δράση ξεκινάει τον Σεπτέμβριο του 1981 όταν βίασε και σκότωσε μια ιερόδουλη και τελειώνει τον Δεκέμβριο του 1982, με τον σοβαρό τραυματισμό μιας 30χρονης μητέρας τεσσάρων παιδιών.
Στο διάστημα αυτό είχε διαπράξει δύο (2) ανθρωποκτονίες γυναικών, επτά (7) απόπειρες ανθρωποκτονιών, οκτώ (8) απόπειρες βιασμών, κακοποιήσεις αλλά και πέντε (5) βομβιστικές επιθέσεις. 
Οι μαρτυρίες των θυμάτων που επέζησαν καθώς και το γεγονός ότι τις περισσότερες επιθέσεις τις πραγματοποιούσε φορώντας την στρατιωτική του στολή βοήθησαν στην σύλληψή του, η οποία έγινε στις 13 Δεκεμβρίου του 1982 από την Ασφάλεια της Δράμας.
Ως έφεδρος δόκιμος αξιωματικός, η δίκη του διεξήχθη από το Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης, και ο Παπαχρόνης βρέθηκε αντιμέτωπος με τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, της απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά συρροή και της παράνομης οπλοχρησίας και οπλοκατοχής κατ' εξακολούθηση.
Το δικαστήριο τον καταδίκασε «δις εις θάνατον», ποινή που μετατρεπόταν σε 22 χρόνια κάθειρξη. Τον πρώτο καιρό της φυλάκισής του υπήρξε ιδιαίτερα απείθαρχος και βίαιος αλλά από την δεκαετία του 1990 και έπειτα μεταβλήθηκε σε υποδειγματικό κρατούμενο.
Αποφυλακίστηκε σε ηλικία 44 χρονών, το 2004, αφού είχε εκτίσει ολόκληρη την ποινή του. Ο Παπαχρόνης ζει σήμερα στην Λαρισα και δεν έχει απασχολήσει ξανά τις διωκτικές αρχές.
Ο Τίγρης, ο Γουίνι και η Παρέα τους

Ο Τίγρης, ο Γουίνι και η Παρέα τους (πρωτότυπος τίτλος: The Tigger Movie) είναι μια Αμερικανική κωμική-δραματική ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων του 2000 σε παραγωγή Walt Disney Television Animation, σενάριο και σκηνοθεσία του Τζουν Φάλκενσταϊν και σε ιστορία του Έντι Γκουζέλιαν. Είναι η δεύτερη ταινία από τη σειρά "Γουίνι το Αρκουδάκι" που κυκλοφόρησε στις αίθουσες μετά την ταινία "Ο Γουίνι το Αρκουδάκι" το 1977. Η ιστορία της περιστρέφεται γύρω από τον καλύτερο φίλο του Γουίνι, τον Τίγρη, ο οποίος ψάχνει να βρει το οικογενειακό του δέντρο και άλλους Τίγρεις σαν κι αυτόν.

Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της σειράς του Γουίνι η οποία δεν ήταν μια συλλογή μικρότερων σε μήκος ταινιών που είχαν κυκλοφορήσει πιο πριν. Είναι επίσης η πρώτη ταινία όπου στον Τίγρη χαρίζει τη φωνή του ο Τζιμ Κάμινγκς (τη χαρίζει επίσης στον Γουίνι). Την πρώτη φωνή στον Τίγρη χάριζε ο Πολ Γουίντσελ, ο οποίος αφυπηρέτησε επίσημα από τον ρόλο το 1999 μετά την ταινία "A Valentine for You", και απεβίωσε το 2005. Ο Κάμινγκς είχε ήδη παίξει τον Τίγρη στην ταινία "Cartoon All-Stars to the Rescue", καθώς και στους δύο τελευταίους κύκλους της τηλεοπτικής σειράς "The New Adventures of Winnie the Pooh". Την ταινία ακολούθησαν δύο ακόμα κινηματογραφικές ταινίες: η "Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι" το 2003 και η "Το Φελαντάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι" το 2005. Δύο απευθείας σε βίντεο ταινίες ακολούθησαν επίσης: η "Winnie the Pooh: Springtime with Roo" το 2004 και η "Pooh's Heffalump Halloween Movie" το 2005.

Η ταινία περιέχει πρωτότυπα τραγούδια από τους αδελφούς Σέρμαν, Ρίτσαρντ και Ρόμπερτ. Αρχικά, η ταινία προοριζόταν για απευθείας σε βίντεο κυκλοφορία, αλλά όταν ο τότε Γενικός Διευθυντής της Disney, Μάικλ Άισνερ, άκουσε τα τραγούδια των Σέρμαν, αποφάσισε να κυκλοφορήσει την ταινία στις αίθουσες παγκοσμίως. Η ταινία αποτελεί επίσης τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία από τη σειρά του Γουίνι.

Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Annie, στις κατηγορίες Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ερμηνείας και Καλύτερης Μουσικής.
Γιόχαν Κέλερ

Ο Γιόχαν Κέλερ (εσθ: "Johann Köler" και ρωσ: "Иван Петрович Келер-Вилианди", 1826 – 1899) ήταν σημαντικός Εσθονός ζωγράφος και επιφανής προσωπικότητα του εσθονικού εθνικού κινήματος του 19ου αιώνα. που ασχολήθηκε κυρίως με τα πορτραίτα και τις τοπιογραφίες.
Δήμητρα Μασλίγκα

Η Δήμητρα Μασλίγκα (γεννήθηκε στην Έδεσσα στις 14 Απριλίου 1989), και είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια του κλασσικού αθλητισμού και πιο συγκεκριμένα του αγωνίσματος άλμα εις μήκος. Εχει αναδειχθεί 10 φορές Πανελληνιονίκης, 3 φορές Βαλκανιονίκης ενώ έχει κατακτήσει και την 13η θέση στο παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα. Επιπλέον, το ατομικό της ρεκόρ είναι στα 6,06μ. το οποίο σημείωσε το 2006 στο Grand Prix του Άργους Ορεστικού. Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ

Ο Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ ("Zaynulla bin Khabibulla bin Rasūl", μπασκιρικά: Зәйнулла Рәсүлев, ρωσικά: Зайнулла́ Расу́лев, 25 Μαρτίου 1833 – 2 Φεβρουαρίου 1917) ήταν θρησκευτικός ηγέτης των Μπασκίρ τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι αξιοσημείωτος ως ένας από τους πιο σημαντικούς αντιπροσώπους του Τζαντιντισμού και οργανωτής ενός από των πρώτων μεντρεσέδων του τζαντιντισμού. 

Γεννήθηκε το 1833 στο χωριό Σαρίπ της επαρχίας Βερχνεουράλσκ, στο Κυβερνείο του Ορενμπούργκ (σήμερα το χωριό αποτελεί μέρος της επαρχίας Ουτσαλίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία) από την οικογένεια του μουλά της τοπικής ισλαμικής κοινότητας. Έλαβε εκπαίδευση σε ένα μεντρεσέ στο χωριό του και μετά σε ένα μεντρεσέ στο Τρόιτσκ (το οποίο σήμερα αποτελεί μέρος της περιφέρειας Τσελιάμπινσκ). Αφού εκπαιδεύθηκε, ξεκίνησε μια κληρική καριέρα. Από το 1858, υπηρετούσε ως ιμάμ χατίμπ στο Γιουλντάς (σήμερα αποτελεί μέρος της επαρχίας Ουτσαλίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν). 

Ενώ ακόμα βρισκόταν στα φοιτητικά του χρόνια, ο Ζαϊνούλλα άρχισε να ενδιαφέρεται για τον Σουφισμό. Το 1859, προσχώρησε στο Σουφιστικό τάγμα του Νακσμπάντι. Έλαβε ατομική εκπαίδευση από τον σεΐχη Αχμέτ Ζιγιαουντίν Γκιουμουσχανεβί στην Κωνσταντινούπολη το 1869—1870, από τον οποίο έλαβε το ιτζαζάχ, ή αλλιώς την επιβεβαίωση να διδάξει το σουφιστικό δόγμα του Νακσμπάντι. Επίσης έκανε ενα χατζ. Μετα την επιστροφή του στο Μπασκορτοστάν, εισήγαγε διάφορες καινοτομίες στις τοπικές σουφιστικές πρακτικές: τραγουδώντας το ζικρ δυνατά, ο εορτασμός του Μαουλίντ (τα γενέθλια του ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ), κ.ά. 

Υπέφερε από διωγμό καθώς κύρηττε τον σουφισμό: οι τοπικοί συντηρητικοί μουλάδες και οι αξιωματούχοι του συμβατικού Ισλάμ τον κατηγόρησαν για διάδοση αίρεσης και υπονόμευση δραστηριότητας με στόχο τις αρχές που βρίσκονται στην εξουσία. Με τη γραπτή καταγγελία τους, ο Ρασούλεφ συνελήφθη και εξορίστηκε. Εξέτισε την εξορία του στο Ζλάτοουστ (οκτώ μήνες), στο Νικόλσκ της Περιφέρειας Βόλογκντα (1873-1876) και τη Κοστρομά (1876-1881).

Το 1881, επέστρεψε από την εξορία και συνέχισε την δραστηριότητά του ως θρησκευτικός ηγέτης στο χωριό Ακκούζα στο Μπασκορτοστάν. Από το 1884, ο Ρασούλεφ ανέλαβε υη θεση του ιμάμη στο τζαμί του Τρόιτσκ. Μετά ίδρυσε τον μεντρεσέ Ρασούλιγια, ένα από τα πρώτα τζαντιντιστικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στα Ουράλια. Απέκτησε πολλούς οπαδούς και μαθητές και έγινε ένας απο τους πιο επιδραστικούς μουσουλμάνους ηγέτες στη Ρωσία.

Ο Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1917. Τάφηκε στο παλαιό μουσουλμανικό κοιμητήριο στο Τρόιτσκ. 

Στην μπασκιρική δημόσια μνήμη έχουν διατηρηθεί αρκετοί θρύλοι σχετικά με τα θαύματα του Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ.

Ο γιος του, ο Γκαμπντουραχμάν Ρασούλεφ, επίσης έγινε θρησκευτικός ηγέτης των Μπασκίρ.
μικρογραφία|Η είσοδος στον τάφο του Ζαϊνούλλα Ρασούλεφ
Air Italy

H Air Italy, ήταν μια ιταλική αεροπορική εταιρεία, η οποία είχε έδρα τηνΌλμπια. Η Air Italy υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία στην Ιταλία, μετά την Alitalia. H Air Italy είχε ως κύριο κόμβο το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα. Διέκοψε την λειτουργία της στις 25 Φεβρουαρίου 2020.
Μιλένα Ρουντνίτσκα

Η Μιλένα Ρουντνίτσκα (ουκρανικά: "Мілена Рудницька", , 15 Ιουλίου 1892 - 29 Μαρτίου 1979) ήταν Ουκρανίδα εκπαιδευτικός, ακτιβίστρια γυναικείων δικαιωμάτων, πολιτικός και συγγραφέας. Πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες μορφές του φεμινιστικού κινήματος, κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, στην περιοχή της Γαλικίας, κυκλοφορώντας πάμπολλα άρθρα σε διάφορα περιοδικά. Κατά την περίοδο που βρισκόταν στην πολωνική βουλή, έφερε στο προσκήνιο θέματα που αφορούσαν την καταπίεση μεταξύ άλλων. 

Γεννήθηκε στο Ζμπόριφ, της Αυστροουγγαρίας και ήταν κόρη της Όλγκα Σπίγκελ και του Ιβάν Ρουντνίτσκι. Η Μιλένα ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και η μοναδική κόρη, αυτής της διανοούμενης οικογένειας. Στο σπίτι της μιλούσαν την πολωνική γλώσσα, αφού η μητέρα της ποτέ δεν κατάφερε να πάρει το ανώτατο πτυχίο της ουκρανικής γλώσσας, ωστόσο τα παιδιά της τα μεγάλωσε με τα πρότυπα του ουκρανικού έθνους. Η Μιλένα χάνει τον πατέρα της το 1906, στον οποίο είχε απεριόριστη αδυναμία, το γεγονός αυτό οδήγησε την οικογένεια να μετακομίσει στο Λβιβ. Τα πρώτα της γράμματα τα έμαθε στο σπίτι, ωστόσο, έβγαλε κανονικά το σχολείο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εκεί στο Λβιβ. Αργότερα, σπούδασε και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ.

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος τους ανάγκασε να μετακομίσουν ξανά, αυτή τη φορά στη Βιέννη, με τη Μιλένα, να σπουδάζει και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, έως και το 1917, που πήρε το δίπλωμα της ως παιδαγωγός. Το 1918, ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Наша Мета". Τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε τον δικηγόρο Παύλο Λίσλακ, με τον οποίο απέκτησε και μία κόρη. Το 1920, βοήθησε στην ίδρυση της Ουκρανικής Ένωσης Γυναικών. Από το 1921 έως και το 1928, ασχολιόταν με τη διδασκαλία, και μετά αποκλειστικά με κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Απεβίωσε στο Μόναχο, το 1979, σε ηλικία 86 ετών, όμως το 1993, η σορός της μεταφέρθηκε στο Λβιβ, όπου είναι ενταφιασμένα κι άλλα μέλη της οικογένειας. Το 1994, η Ιρίινι Μαρτινιούκ κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το οποίο αφιερώνεται στη σπουδαιότητα του ρόλου που διαδραμάτισε για τα δικαιώματα των γυναικών η Ρουντνίτσκα στην Ουκρανία. Το 1998, κυκλοφόρησε βιβλίο με άρθρα, δοκίμια και έγγραφά της.
Ντομίνικους Λαμψόνιους

Ο Ντομίνικους Λαμψόνιους (Dominicus Lampsonius), (εκλατινισμένη μορφή του πραγματικού ονόματός του Ντομινίκ Λαμσόν (Dominique Lampson), 1532, Μπρυζ - 1599, Λιέγη) ήταν Φλαμανδός ανθρωπιστής, ποιητής και ζωγράφος. Διετέλεσε γραμματέας πολλών Πριγκήπων - Επισκόπων της Λιέγης, ενώ είχε συνεχή αλληλογραφία με ανθρωπιστές και καλλιτέχνες τόσο της χώρας του όσο και του εξωτερικού. Τα γραπτά του επί της ζωγραφικής των πρώιμων Φλαμανδών ζωγράφων αποτελούν σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση του "κανόνα" της αποκαλούμενης πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής.
Ιβάν Πατσαϊχίν

Ο Ιβάν Πατσαϊχίν , που γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1949, είναι Ρουμάνος προπονητής αγωνιστικού κανό και παλαίμαχος αθλητής κανό σπριντ. Συμμετείχε σε όλες τις σημαντικές διοργανώσεις μεταξύ του 1968 και του 1984, συμπεριλαμβανομένων πέντε συνεχόμενων Ολυμπιακών Αγώνων, και κέρδισε επτά ολυμπιακά μετάλλια (τα 4 χρυσά) και 22 μετάλλια παγκόσμιου πρωταθλήματος. Αυτό τον καθιστά τον πιο βραβευμένο Ρουμάνο αθλητή κανό όλων των εποχών. Αργότερα εργάστηκε ως προπονητής κανό, παρακολουθώντας πέντε επιπλέον Ολυμπιακούς Αγώνες υπό την ιδιότητα αυτή. Το 1990 του απονεμήθηκε το Ολυμπιακό Τάγμα και το 2006 μια εθνική δημοσκόπηση τον συμπεριέλαβε στον κατάλογο 100 μεγαλύτερων Ρουμάνων όλων των εποχών.
Αγροτικός Συνεταιρισμός Ζαγοράς Πηλίου

Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ζαγοράς Πηλίου ιδρύθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1916 με την επωνυμία "Συνεταιρισμός Πωλήσεως Γεωργικών Προϊόντων Ζαγοράς Συν-Π.Ε." από 202 ή 199 ιδρυτικά μέλη με βάση το νομικό πλαίσιο της εποχής (νόμος 602 "Περί Συνεταιρισμών", Φ.Ε.Κ. 33, τεύχος Α', 24 Ιανουαρίου 1915).
Ελεονόρα της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

Η Ελεονόρα της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ("Eleonora de Orléans e Bragança", 20 Μαΐου 1953 -) είναι η σύζυγος του Μιχαήλ, 14ου Πρίγκιπα του Λιν.
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι

Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι (πρωτότυπος τίτλος: Piglet's Big Movie) είναι μια Αμερικανική ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2003 που κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου 2003 από τη Walt Disney Pictures. Η ταινία περιέχει τους χαρακτήρες από τα βιβλία του Α. Α. Μιλν με τον Γουίνι το Αρκουδάκι και αποτελεί την τρίτη κινηματογραφική ταινία της σειράς του Γουίνι. Σε αυτή την ταινία, το Γουρουνάκι ντρέπεται για το μικρό του μέγεθος και το πόσο ατζαμής είναι και περιπλανιέται στο Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων, οδηγώντας όλους τους φίλους του να συνασπιστούν για να τον βρουν. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από το Ιαπωνικό τμήμα των DisneyToon Studios.
Κατερίνα Δαλάκα

Η Κατερίνα Δαλάκα (γενν. Μόναχο, 20 Αυγούστου 1992) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου. Το βασικό της αγώνισμα, με πανελλήνιες νίκες, είναι τα 400 μ. με εμπόδια (ατομικό ρεκόρ: 57.97, επίδοση που την τοποθετεί στην 7η θέση όλων των εποχών στην Ελλάδα). Είναι επίσης Πανελληνιονίκης στα 100 μ., ενώ αγωνίζεται και στα 200 μ και 400 μ. Είναι απόφοιτος του τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ζει στην Αθήνα, και ανήκει στο σύλλογο της ΑΕΚ με προπονητή τον Γιώργο Παπαβασιλείου. Από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 2018, συμμετείχε στο τηλεοπτικό ριάλιτι του ΣΚΑΪ, Survivor 2018, στο οποίο κατέκτησε την δεύτερη θέση. Από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο του 2019, συμμετείχε ξανά στο Survivor 2019 Ελλάδα-Τουρκία κερδίζοντας την πρώτη θέση.
Τόνυ Μοντάνα

Ο Αντόνιο "Τόνυ" Μοντάνα (αγγλικά: Antonio "Tony" Montana) είναι φανταστικός χαρακτήρας και ο πρωταγωνιστής της ταινίας "Ο Σημαδεμένος"(αγγλικά: Scarface) του 1983. Τον Τόνυ Μοντάνα τον υποδύθηκε ο Αλ Πατσίνο και υπήρξε είδωλο της λαϊκής κουλτούρας την δεκαετία του 1980. Το περιοδικό "Empire" το 2017, κατέταξε τον Μοντάνα στην 27η θέση με τους μεγαλύτερους χαρακτήρες ταινιών. Ενα μέρος του χαρακτήρα του Τόνυ Μοντάνα προέρχεται από την πρώτη ταινία του Σημαδεμένου του 1932 και τον πρωταγωνιστή , Τόνυ Καμόντε, με τον τίτλο της ταινίας να είναι εμπνευσμένο από τον Αλ Καπόνε. Ο σεναριογράφος Όλιβερ Στόουν για επίθετο στον χαρακτήρα του Τόνυ, πήρε του αγαπημένου του παίκτη του Αμερικανικού ποδοσφαίρου , Τζο Μοντάνα.
Δραματικό και Μουσικό Θέατρο Μπαμπούρ του Ος

thumbnail|300px|Άποψη του κτιρίου του θεάτρου

Το Δραματικό και Μουσικό Θέατρο Μπαμπούρ του Ος ( ) είναι το παλαιότερο επαγγελματικό θέατρο της Κιργιζίας και το δεύτερο παλαιότερο θέατρο στην Κεντρική Ασία.
Το Φελαντάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι

Το Φελαντάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι (πρωτότυπος τίτλος: Pooh's Heffalump Movie) είναι μια Αμερικανική περιπετειώδης ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2005 από τη Walt Disney Pictures. Πρωταγωνιστές είναι οι χαρακτήρες που δημιούργησε ο Α. Α. Μιλν για τις ιστορίες με τον Γουίνι το Αρκουδάκι, με τα τραγούδια της ταινίας να ανήκουν στην Κάρλι Σάιμον. Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 11 Φεβρουαρίου 2005 σε διανομή της Buena Vista Distribution.
Μουχαμμέντ-Γκαμπντουλχάι Κουρμπανγκαλίγιεφ

δεξιά|μικρογραφία|Αρχές της δεκαετίας του 1930. Ηγέτες των ιαπωνικών εθνικιστών και μετανάστες από κοινότητες όπου ομιλούνται οι Τουρκικές γλώσσες. Ο Κουρμπανγκαλίγιεφ είναι δεύτερος από τ αριστερά στην πίσω σειρά
Ο Μουχαμμέντ-Γκαμπντουλχάι Κουρμπανγκαλίγιεφ (μπασκιρικά: Мөхәмәтғәбделхәй Ҡорбанғәлиев, ρωσικά: Мухамме́д-Габдулха́й Курбангали́ев, ιαπωνικά: ムハンマド・ガブドゥルハイ・クルバンガリー, 1889-1972) ήταν μπασκιρικός θρησκευτικός ηγέτης, δημόσια και πολιτική φυσιογνωμία του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε το 1889 στο χωριό Μεντιάκ στην επαρχία Τσελιάμπινσκ, στο Κυβερνείο Ορενμπούργκ (σήμερα ανήκει στην επαρχία Αργκαγιάσκι της περιφέρειας Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία) από την οικογένεια ενός θρησκευτικού ηγέτη μιας τοπικής Ισλαμικής κοινότητας. Ο πατέρας του Γκαμπιντούλλα Κουρμπανγκαλίγιεφ ήταν ο τοπικός Ιμάμης χατίμπ και θρησκευτικός δάσκαλος που είχε πολλούς οπαδούς (Μουρίδες).

Έλαβε εκπαίδευση στον μεντρεσέ που ίδρυσε ο πατέρας του και μετά στον μεντρεσέ Ρασούλια στο Τρόιτσκ. Δίδαξε στο μεντρεσέ στο μητρικό χωριό του. Μετά ξεκίνησε μια πολλά υποσχόμενη κληρική σταδιοδρομία. Το 1916, προετοιμαζόταν να γίνει ο επικεφαλής μουφτής της Ρωσίας ως διάδοχος του Μουχαμάτ-Σαφά Μπαγιαζίτοφ (βλ. Μουσουλμανική Πνευματική Συνέλευση του Ορενμπούργκ). Αυτά τα σχέδια ματαιώθηκαν από την Ρωσική Επανάσταση και τον μετέπειτα Εμφύλιο Πόλεμο. 
Το 1916, ο Μουχάμεντ Κουρμπανγκαλίγιεφ ανέλαβε τη θέση του επικεφαλής της Μουσουλμανικής Επαρχίας της Αγίας Πετρούπολης.
Αγιάζ Ισχάκι

Ο Γκαγιάζ Ισχάκι επίσης γνωστό ως Αγιάζ Ισχάκι (, , "Gajaz Ishaki", 10 Φεβρουαρίου 1878 — 22 Ιουλίου 1954) ήταν ηγετικό πρόσωπο του ταταρικού εθνικού κινήματος, συγγραφέας, δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός.
Πύργος Σογιεμπικά

Ο Πύργος Σογιεμπικά (, ), επίσης γνωστό ως Τζαμί του Χάνου, είναι ίσως το πιο γνωστό ορόσημο και αρχιτεκτονικό σύμβολο του Καζάν. Στο παρελθόν αποτελούσε το υψηλότερο κτίριο του κρεμλίνου της πόλης, που ήταν γνωστό για τους επομοναζόμενους κεκλιμένους πύργους. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η κλίση υπολογίστηκε σε 194 εκατοστά. Ποικίλες μέθοδοι σταθεροποίησης χρησιμοποιήθηκαν για να ισιώσει ο πύργος στη δεκαετία του 1930 και της δεκαετίας του 1990, και δεν γέρνει περισσότερο.

Η ημερομηνία κατασκευής είναι άγνωστη. Αρκετοί μελετητές θέτουν την ημερομηνία κατασκευής του στο τέλος του 17ου και 18ου αιώνα, όταν οι κλιμακωτοί πύργοι ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στη Ρωσία. Άλλοι θέτουν την ημερομηνία κατασκευής στον 16ο αιώνα, πιθανώς πριν το 1552.
αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος Σογιεμπικά είναι φτιαγμένος σε 6 κλίμακες και έχει μέγιστο ύψος 58 μέτρων.
Σύμφωνα με ένα θρύλο ο πύργος χτίστηκε πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα από τους τεχνίτες του Ιβάν του Τρομερού σε μόλις μια εβδομάδα. Όπως λέει ο θρύλος, η βασίλισσα του Καζάν Σογιεμπικά έπεσε από τον υψηλότερο όροφο, απ'όπου πήρε και το όνομά του. Αυτός ο μύθος δε σχετίζεται με την πραγματική ιστορία του πύργου επειδή η Σογιεμπικά συνελήφθη με τη βία από τις Μοσχοβιτικές δυνάμεις το 1551 και μετακόμισε στην πόλη του Κασίμοφ και πέθανε χρόνια αργότερα (και η αυτοκτονία είναι μια ασυγχώρητη αμαρτία της βασίλισσας Μουσουλμανικής πίστης). Ο θρύλος ήταν δημοφιλής από τις αρχές του 18ου αιώνα.

Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο πύργος είναι η μόνη σωζόμενη δομή από την προρωσική ταταρική ακρόπολη. Αν ο πύργος πραγματικά αντικατοπτρίζει ορισμένα πρωτότυπα χαρακτηριστικά της ταταρικής αρχιτεκτονικής, τότε το σχέδιο του σίγουρα θα έχει επηρεαστεί από τους πύργους του Κρεμλίνου στη Μόσχα. Οι υποστηρικτές της θεωρίας επισημαίνουν ότι οι μόνες παρόμοιες δομές χτίστηκαν στην Κεντρική Ασία, οι οποίες συνδέονταν πολιτιστικά και πολιτικά με το Χανάτο του Καζάν. Διάφορα γεγονότα υποστηρίζουν την εγκυρότητα αυτής της θεωρίας, όπως το μέγεθος της τοιχοποιίας, ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να υποστηρίζουν ρωσικό κτίριο και ο σεβασμός στον πύργο από τον τοπικό ταταρικό πληθυσμό.

Στην Αυτοκρατορική περίοδο, ο πύργος είχε έναν δικέφαλο αετό στην κορυφή, τον οποίο οι Μπολσεβίκοι αντικατέστησαν με ένα κόκκινο αστέρι. Σήμερα έχει μια Μουσουλμανική ημισέληνο στη κορυφή.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, ο αρχιτέκτονας Αλεξέι Σιούσεφ αναπαρήγαγε το περίγραμμα του κτηρίου στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Καζάν της Μόσχας.
Ρόι Άσκοτ

Ο Ρόι Άσκοτ (Roy Ascott, 26 Οκτωβρίου 1934) είναι Βρετανός καλλιτέχνης, που δουλεύει με την κυβερνητική και την τηλεματική, πάνω σε μια τέχνη που βασίζεται στην επίδραση των ψηφιακών και των τηλεπικοινωνιακών δικτύων πάνω στην συνείδηση.

Ο Άσκοτ συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις (συμπεριλαμβανομένων των Biennales της Βενετίας και της Σανγκάης) και συνεργάζεται στο Arts Council της Αγγλίας. Έχει αναγνωριστεί από την Ars Electronica ως ο “οραματιστής πρωτοπόρος της τέχνης των μέσων ενημέρωσης” και θεωρείται ευρέως ως ένας ριζοσπαστικός πρωτοπόρος στην εκπαίδευση και στην έρευνα των τεχνών, έχοντας καταλάβει ηγετικούς ακαδημαϊκούς ρόλους στην Αγγλία, την Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική και την Κίνα ενώ σήμερα το Technoetic Arts στούντιό του βρίσκεται στην Σανγκάη και διευθύνει ένα παγκόσμιο δίκτυο διδακτορικής έρευνας.

Ο Άσκοτ είναι πρόεδρος του Planetary Collegium, καθηγητής Technoetic Arts στο Πανεπιστήμιο του Πλάιμουθ και στο μεταπτυχιακό Technoetic Arts στην ακαδημία DeTao στην Σανγκάη. Είναι ο εκδότης του ερευνητικού περιοδικού "Technoetic Arts", εκδότης του περιοδικού "Leonardo Journal" και συγγραφέας του βιβλίου "Telematic Embrace: Visionary Theories of Art, Technology and Consciousness."

Έχει λάβει το βραβείο Ars Electronica Golden Nica ως ο καλύτερος οραματιστής πρωτοπόρος της τέχνης των μέσων ενημέρωσης για το 2014. Το βραβείο απευθύνεται σε “αυτούς τους άνδρες και γυναίκες των οποίων οι καλλιτεχνικές, τεχνολογικές και κοινωνικές κατακτήσεις έχουν επηρεάσει αποφασιστικά την ανάπτυξη των καλλιτεχνικών κατευθύνσεων.” Είναι επίτιμος διδάκτορας στο Τμήμα Τεχνών, Ήχου και Εικόνας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο ; επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Aalborg στην Κοπενγχάγη ; επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Λονδίνου.
Μπεκίμ Φεχμίου

Ο Μπεκίμ Φεχμίου (σερβ: "Беким Фехмију", αλβ: "Bekim Fehmiu", Σαράγεβο, 1 Ιουνίου 1936 – Βελιγράδι, 15 Ιουνίου 2010) ήταν διακεκριμένος Γιουγκοσλάβος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ήταν ο πρώτος Ανατολικοευρωπαίος ηθοποιός που έκανε καριέρα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Τζον Ρέιθ

Ο Τζον Ρέιθ (John Charles Walsham Reith, πρώτος Βαρόνος Ρέιθ ,20 Ιουλίου 1889-16 Ιουνίου 1971) ήταν σκωτσέζος ραδιοφωνικός εκπρόσωπος, ο οποίος καθιέρωσε την μετάδοση ανεξάρτητων δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών στο Ηνωμένο Βασίλειο.Το 1922 εργάστηκε στο BBC ( British Broadcasting Company Ltd.) ως γενικός διευθυντής του,το 1923 έγινε διευθύνων σύμβουλος και το 1927 εργάστηκε ως Γενικός Διευθυντής του BBC που δημιουργήθηκε με βασιλικό διάταγμα.Η έννοια της μετάδοσης που δημιούργησε ως μέσου εκπαίδευσης των μαζών σηματοδότησε για μεγάλο χρονικό διάστημα το BBC και παρόμοιες οργανώσεις σε όλο τον κόσμο.
Φατίχ Αμιρχάν

Ο Αμιρχάνοφ Μοχαμμετφατίχ Ζαρίφ ουλί (επίσης γνωστός ως Φατίχ Αμιρχάν, Ταταρικά Αραβικά: فاتح اميرخان, Ταταρικά Κυριλλικά: Әмирхан(ов) Фатих (Мөхәммәтфатих) Зариф улы, ρωσικά: Амирха́н(ов) Фати́х (Мухамметфати́х) Зари́фович, Amirkhan(ov) Fatikh (Mukhammetfatikh) Zarifovich, ρωσικά: Фати́х Амирха́н, Fatikh Amirkhan, 1886–1926) ήταν Τάταρος κλασικός συγγραφέας, συντάκτης και δημοσιογράφος.

Ο Αμιρχάν γεννήθηκε το 1886 στο Καζάν, Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν μουλάς του Τζαμιού Παλαιάς Πέτρας Μοχαμματζαρίφ Αμιρχάνοφ, συγγραφέας του Κορανικού ταφσίρ και ιδρυτής του μεντρεσέ Αμιρχάνια.

Ο Αμιρχάν αποφοίτησε από το μεντρεσέ Μοχαμάντια στο Καζάν, το οποίο ήταν το πιο εξέχον ταταρικό εκπαιδευτικό ίδρυμα εκείνη την εποχή. Το 1906-1907 έζησε στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, όπου δημοσίευσε ένα ταταρικό περιοδικό για παιδιά.

Δουλεύοντας στο Καζάν, ο Αμιρχάν ήταν συντάκτης του Äl-İslax (Η Ανανέωση). Δημοσίευε άρθρα στις εφημερίδες Qoyaş (Ο Ήλιος), Yoldız (Το Αστέρι), İdel (Βόλγας), και στα περιοδικά Yalt-yolt (Ο Κεραυνός) και Añ (Η Συνείδηση).

Ο Φατίχ Αμιρχάν είναι συγγραφέας των ιστοριών Fätxulla hazrat (Fätxulla xäzrät) (1909), Xäyät (1911), Η Νεολαία (Yäşlär) (1913), ο Ανισοδύναμος (Tigezsezlär) (1915), το μυθιστόρημα Μισός Δρόμος Εμπρός (Urtalıqta, 1912). Σε αυτά τα γραπτά είχε αντικατοπτρίσει τα προβλήματα της κοινωνίας των Τατάρων στις αρχές του 20ού αιώνα και προσπάθησε να φανταστεί την ανθρώπινη συμπεριφορά των μελλοντικών γενεών. Το 1926 ο θείος Σαφιγκούλα επέκρινε τον δογματισμό και τον φανατισμό του μπολσεβικισμού. Αυτό το σατιρικό μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε μόλις το 1991. Ο Αμιρχάν ήταν οπαδός του ρεαλισμού και υποστήριξε τον εθνικό χαρακτήρα στη λογοτεχνία. Ο Αμιρχάν διερεύνησε την κληρονομιά των λαϊκών διαφωτιστών, όπως ο Καγιούμ Νασιρί και έγραψε άρθρα σχετικά με τα έργα του Γκαλιασκάρ Καμάλ και του Γκαφούρ Κολαχμάτοφ. Ο Αμιρχάν ήταν ένας από τους θαυμαστές των λογοτεχνικών έργων του Τουκάι, στενού φίλου του. Για πολλά χρόνια ο Αμιρχάν είχε παραλύσει και τελικά πέθανε από φυματίωση το 1926.