Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Σαρλβίλ-Μεζιέρ

Η Σαρλβίλ-Μεζιέρ (γαλλ. "Charleville-Mézières") είναι πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού Αρδέννες στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ και σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος. Βρίσκεται κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μεύση και σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από τα σύνορα του Βελγίου. Ιδρύθηκε το 1966 με τη συνένωση των δίδυμων πόλεων Σαρλβίλ και Μεζιέρ, καθώς και των μικρότερων κοινοτήτων Μοόν, Ετιόν και Μονσύ-Σεν Πιέρ. Καταλαμβάνει έκταση 31,44 τετρ. χιλιομέτρων και κατά την απογραφή του 1999 είχε πληθυσμό 55.490 κατοίκων.

Η Σαρλβίλ ιδρύθηκε το 1606 και έλαβε το όνομά της προς τιμή του δούκα του Νεβέρ Σαρλ ντε Γκονζάγκ. Μέχρι την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, η ανάπτυξή της ευνοήθηκε χάρη σε οικονομικά προνόμια που είχε αποκτήσει. Το παλάτι του δούκα ("Place Ducale"), στο κέντρο της πόλης, αποτελεί ένα από τα κύρια αξιοθέατά της και συγχρόνως σημαντικό δείγμα της κλασικής αρχιτεκτονικής στη Γαλλία του 17ου αιώνα. Στη Σαρλβίλ γεννήθηκε ο ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ (1854-91), στη μνήμη του οποίου ιδρύθηκε το Μουσείο Ρεμπώ που βρίσκεται βόρεια, στην τοποθεσία του παλαιού νερόμυλου της πόλης. Η Μεζιέρ, πόλη που οχυρώθηκε κατά το 16ο αιώνα και υπέστη σημαντικές φθορές κατά τη διάρκεια των γαλλικών θρησκευτικών πολέμων, διακρίνεται κυρίως για τους προμαχώνες της.
Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του Άμπρα Μελίν του Μάγου

Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του Άμπρα Μελίν του Μάγου είναι στην πραγματικότητα ένα γκριμουάρ (εξελλ. γριμόριο), που γράφτηκε με τη μορφή επιστολικού μυθιστορήματος ή αυτοβιογραφίας, στην οποία ο συγγραφέας Αβραάμ φον Βορμς περιγράφει το ταξίδι του από τη Γερμανία στην Αίγυπτο και αποκαλύπτει τα μαγικά και καββαλιστικά μυστικά του Αμπραμελίν του Μάγου στον γιο του Λαμέχ. Η χρονολογία που φαίνεται στο ίδιο το χειρόγραφο είναι το έτος 1458.

Το βιβλίο που εκδόθηκε προέρχεται φαινομενικά από μια πηγή του 14ου αιώνα, ωστόσο υπάρχουν διάφορα χειρόγραφα με διαφορετικές χρονολογίες. Ένα από αυτά βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Αρσενάλ στο Παρίσι, από το οποίο υποτίθεται ότι μετέφρασε στην Αγγλική ο ΜακΓκρέγκορ Μάδερς (McGregor Mathers). Υπάρχουν, ωστόσο, άλλα χειρόγραφα στο Λονδίνο που δεν αναφέρθηκαν από τον Mathers. Ο ίδιος διαβεβαίωνε ότι το μετέφρασε από την παλαιά γαλλική έκδοση στο Παρίσι, αλλά ήταν συχνός επισκέπτης στο σημείο όπου φυλάσσονταν τα χειρόγραφα στο Λονδίνο. Ένα από τα χειρόγραφα του Λονδίνου είναι γραμμένο στα Αγγλικά. Την πρώτη σύγχρονη έκδοση του γριμόριου του 1898 ακολούθησε και μία δεύτερη το 1900 από τον J.M. Watkins, στο Λονδίνο. Ο Άλιστερ Κρόουλι το θεωρούσε σημαντικό κείμενο και φέρεται πως προσπάθησε ανεπιτυχώς να ολοκληρώσει το τυπικό που περιγράφει.

Με τη σειρά του ο Ρομπέρ Αμπελαίν (Robert Ambelain) έκδωσε το γαλλικό κείμενο το 1959. Το αρχικό κείμενο προφανώς γράφτηκε στη Γερμανική. Είναι πλέον γνωστό πως υπήρξαν και προγενέστερες εκδόσεις και στην πρόσφατη γερμανική έκδοση του Γκέοργκ Ντεν (Georg Dehn) που συγκρίνονται τα διαφορετικά κείμενα μεταξύ τους. Αυτά τα κείμενα έχουν πρόσθετο υλικό και υποδεικνύουν μια πιο επιμελημένη τελετουργία. Σημαντική διαφορά είναι ότι το τυπικό διαρκεί ενάμιση χρόνο και όχι έξι μήνες, όπως περιγράφεται στο κείμενο του Μάδερς. Περιέχει επίσης ένα πρόσθετο βιβλίο (συλλογή συνταγών) που δε βρίσκεται στην έκδοση του Μάδερς.
Ονήσανδρος

Ο Ονήσανδρος ή Ονόσανδρος ήταν αρχαίος Έλληνας πλατωνικός φιλόσοφος που άκμασε τον 1ο αιώνα μ.Χ..

Ο Ονήσανδρος συνέγραψε το έργο "«Τακτικά»" ή "«Στρατηγικά»", καθώς και "υπομνήματα" στην "«Πολιτεία»" του Πλάτωνα, τα οποία έχουν χαθεί. Σώζεται μόνο το πρώτο έργο, γνωστό και ως "«Στρατηγικός»", ένα σύντομο αλλά περιεκτικό έργο που περιγράφει τα καθήκοντα ενός στρατηγού. Είναι αφιερωμένο στον Κόιντο Βεράνιο Νέπω, ύπατο το 49 μ.Χ. και λεγάτο της Βρετανίας. Τα «Στρατηγικά» απετέλεσαν την κυριότερη αυθεντία και πηγή για τα στρατιωτικά κείμενα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Μαυρικίου και Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού, και πολύ αργότερα του Μαυρικίου της Σαξονίας, ο οποίoς συμβουλευόταν τη γαλλική του μετάφραση και εξέφραζε την υψηλή του εκτίμηση για αυτό. Παραμένει μία από τις σημαντικότερες πραγματείες επί των αρχαίων στρατιωτικών ζητημάτων. Παρέχει πληροφορίες που δεν είναι διαθέσιμες σε άλλα αρχαία έργα σχετικώς με τις αρχαίες ελληνικές στρατιωτικές τακτικές, ιδίως για τη χρήση του ελαφρού πεζικού στη μάχη.

Τον "Στρατηγικό" εξέδωσε ο Αδαμάντιος Κοραής το 1822. Της έκδοσης αυτής έγινε επανέκδοση το 1978, σε επιμέλεια Δέσποινας Αλάτση.
Ιωλκός

Η Ιωλκός ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, στη σημερινή Μαγνησία, στους πρόποδες του Πηλίου. Βρισκόταν κοντά στην παραλία του Παγασητικού κόλπου. Αναφέρεται από τον Όμηρο στην "Ιλιάδα" (Β 712) και από σειρά άλλων αρχαίων συγγραφέων (Ησίοδος, Πίνδαρος, Σιμωνίδης, Ευριπίδης κ.ά.). Ως μυθικός ιδρυτής της Ιωλκού αναφέρεται ο Κρηθέας, γιος του θεού Αιόλου, τον οποίο διαδέχθηκε ο Πελίας, που διέταξε τον ανιψιό του Ιάσονα να φέρει το «χρυσόμαλλον δέρας» από την Κολχίδα, γεγονός που έγινε η αιτία για την περίφημη Αργοναυτική Εκστρατεία. Τον Πελία διαδέχθηκε ο γιος του Άκαστος, που σκοτώθηκε από τον βασιλιά της Φθίας Πηλέα, όταν ο τελευταίος κυρίευσε την Ιωλκό με τη βοήθεια του Ιάσονα, πράγμα που διέκοψε τη μέχρι τότε ακμή της πόλεως, της οποίας οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Μινύες κατά τον Στράβωνα.
Ναυμαχία του Ακτίου

Η Ναυμαχία του Ακτίου (2 Σεπτεμβρίου 31 π.Χ.) ήταν ναυτική αναμέτρηση ανάμεσα στον Οκταβιανό από τη μια πλευρά και τον Μάρκο Αντώνιο και το ναυτικό της Κλεοπάτρας από την άλλη, που έγινε στο Άκτιο, λίγο έξω από τη σημερινή πόλη της Πρέβεζας. Η ναυμαχία ήταν συνέπεια του εμφύλιου πόλεμου ανάμεσα στον Γάιο Οκτάβιο και τον Μάρκο Αντώνιο, που διεκδικούσαν, μετά τη δολοφονία του Καίσαρα, την εξουσία στο απέραντο κράτος της Ρώμης. Τελείωσε με την ήττα του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας και τη διαφυγή τους.
Φρανσουά - Μαρί Ραούλ

Ο Φρανσουά - Μαρί Ραούλ ("François-Marie Raoult", 10 Μαΐου 1830 - 1 Απριλίου 1901) ήταν σημαντικός Γάλλος χημικός.

Γεννήθηκε στη Φουρν-αν-Βεπ (Fournes-en-Weppes) στις 10 Μαΐου του 1830 και πέθανε στη Γκρενόμπλ το 1901. Ήταν καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ. Είναι αυτός που επινόησε και ανέπτυξε μεθόδους στη ζεσεοσκοπία και κρυοσκοπία καθώς και τεχνική προσδιορισμού της τάσης ατμών, ειδικά στα διαλύματα. Το 1882 διατύπωσε τον φερώνυμο σχετικό νόμο («Νόμο του Ραούλ») που αφορά κυρίως τα αραιά διαλύματα. Πέραν όμως αυτών ασχολήθηκε εκτενέστατα και με τις ηλεκτρεγερτικές δυνάμεις των ηλεκτρικών στοιχείων.



Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί
Μάρεκ Καμίνσκι

Ο Μάρεκ Καμίνσκι (Πολ:Marek Kamiński) (γεν. 24 Μαρτίου 1964, Γκντανσκ) είναι πολωνός εξερευνητής των πόλων, συγγραφέας, φωτογράφος και επιχειρηματίας. Είναι ο πρώτος και, μέχρι στιγμής, ο μοναδικός άνθρωπος που έφθασε και στους δύο Πόλους μέσα στον ίδιο χρόνο, χωρίς εξωτερική βοήθεια. Στις 23 Μαΐου 1995 ο ίδιος και ο Βόιτσεκ Μόσκαλ (Wojciech Moskal) έφθασαν στον Βόρειο Πόλο, και στις 27 Δεκεμβρίου 1995 ο Μάρεκ Καμίνσκι έφθασε μόνος στον Νότιο Πόλο.

Μεγάλωσε στο Πόουλσυν-Ζντρόι (Połczyn-Zdrój) της Πομερανίας. Το 1982 αποφοίτησε από το κολέγιο "Władysław Broniewski" του Κόζαλιν (Koszalin). Σπούδασε φιλοσοφία και φυσική στο Πανεπιστήμιο του Βαρσοβίας. Είναι ο ιδρυτής και συνιδιοκτήτης της εταιρίας "Invena S.A." και ιδρυτής του ιδρύματος "Marek Kamiński Foundation".

Ζει στο Σοπότ (Sopot) μαζί με την σύζυγό του Καταρίνα (Katarzyna) και την κόρη τους Πόλα (Pola).
Καριότσεκους

<br>

Ο Καριότσεκους (Πορτογαλικά: "Cariocecus") ήταν ο θεός του πολέμου στη λουζιτανική μυθολογία. Ήταν αντίστοιχος του Ρωμαϊκού θεού Μαρς και του Ελληνικού Άρη.

Οι Λουζιτανοί έκαναν ανθρωποθυσίες και όταν ένας ιερέας τραυμάτιζε έναν αιχμάλωτο στο στομάχι έκαναν προβλέψεις με βάση τον τρόπο που το θύμα έπεφτε κάτω και από την εμφάνιση των εντοσθίων του θύματος. Οι θυσίες δεν περιορίζονταν στους φυλακισμένους αλλά συμπεριλάμβαναν ζώα, άλογα και κατσίκες ιδιαίτερα. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον Στράβωνα: «"Προσφέρουν μια κατσίκα και φυλακισμένους και άλογα"». Οι Λουζιτανοί έκοβαν το δεξί χέρι των αιχμαλώτων και το αφιέρωναν στον Καριότσεκους.



Κατηγορία:Λουζιτανική μυθολογία
Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας

Ο Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας (αγγλικά: Archbishop of Canterbury) είναι ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αγγλίας, ο συμβολικός ηγέτης ("πρώτος μεταξύ ίσων") της ανά τον κόσμο Αγγλικανικής Κοινωνίας και ο επαρχιούχος επίσκοπος της Επισκοπής Καντουαρίας. Ο εν ενεργεία αρχιεπίσκοπος είναι ο Ιουστίνος (Τζάστιν Ουέλμπι), που ενθρονίστηκε στις 21 Μαρτίου 2013. Ο Ιουστίνος είναι ο κατά σειράν 105ος στη διαδοχή των Αρχιεπισκόπων Καντουαρίας, περισσότερα από 1400 χρόνια μετά τον Άγιο Αυγουστίνο Καντουαρίας, τον «Απόστολο των Άγγλων», που εστάλη από τη Ρώμη το 597. Aπό την εποχή του Αυγουστίνου μέχρι τον 16ο αιώνα οι Αρχιεπίσκοποι Καντουαρίας ήταν σε πλήρη κοινωνία με την έδρα της Ρώμης, από την οποία η Εκκλησία της Αγγλίας αποσχίσθηκε το 1534 μετά την Αγγλική Μεταρρύθμιση.
Αταετζίνα

Η Αταετζίνα (Πορτογαλικά: "Atégina") είναι η Θεά της αναγέννησης (Άνοιξη), γονιμότητας, φύσης, και θεραπείας στην Λουζιτανική μυθολογία. Θεωρείται επίσης ώς η Λουζιτανική θεά της σελήνης. Πιστεύεται πώς το όνομα της Αταετζίνα προέρχεται από τα Κέλτικα "Ate" + "Gena", που σημαίνει «αναγεννημένος». Ο συγγραφέας και ερευνητής Moisés Espírito Santo ισχυρίζεται πως το όνομα συνδυάζει τα "Atta" και "Jana", το πρώτο ως επίθετο της αρχετυπικής μητέρας-θεάς και το δεύτερο να δεικνύει της Ρωμαϊκή θεότητα "Jana" (σύντροφο του Ιανού) ή, αρκετά πιθανά, της σεληνιακής θεάς Ντιάνα. Ο Espírito Santo ισχυρίζεται επίσης πως η Αταετζίνα είναι σύνθετη θεότητα που προέρχεται από συγκρητικές τάσεις.

Το ιερό ζώο της Αταετζίνα ήταν η κατσίκα.

Λατρευόταν στη Λουζιτανία και την Μπέτικα. Ιερά υπήρχαν επίσης αφιερωμένα στην Αταετζίνα στο Έλβας (Πορτογαλία), και στις Μεντίνα και Καθέρες στην Ισπανία, καθώς και σε άλλα μέρη, ιδιαίτερα κοντά στον ποταμό Γουαδιάνα. Ήταν μία από τις βασικές θεές που λατρευόταν στην Μυρτίλις (σημερινή Μέρτολα, Πορτογαλία), Παξ Γιούλια (Μπέχα, Πορτογαλία) και ιδιαίτερα στην πόλη της Τουρομπρίγκα, της οποίας η ακριβής τοποθεσία είναι αβέβαιη. Η περιοχή αυτή ήταν γνωστή ως η κέλτικη Μπαετούρια. 

Κάποιες επιγραφές σχετίζουν την θεά αυτή με την Προσερπίνα: ATAEGINA TURIBRIGENSIS PROSERPINA. Η σύνδεση αυτή επήλθε περίπου κατά την Ρωμαϊκή περίοδο.
Άρες Λουζιτάνι

Ο Άρες Λουζιτάνι (Πορτογαλικά:"Ares Lusitani") είναι ο Θεός των αλόγων στην Λουζιτανική μυθολογία. Λατρευόταν στη Λουζιτανία και στην περιοχή της σημερινής ισπανικής Γαλικίας. 
Πιθανολογείται ότι η θεότητα αυτή προστέθηκε στο παλαιότερο τοπικό πάνθεον κατά τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους.
Νάμπια

H Νάμπια (Πορτογαλικά:"Nabia") ήταν η κέλτικη θεά των ποταμών και του νερού στην Γαλικιανή και Λουζιτανική μυθολογία. Η ρίζα του ονόματός της προέρχεται από τα αρχαία Πορτογαλικά.

Ο σημερινός ποταμός Νάβια στην Γαλικία (Ισπανία), ονομάστηκε προς τιμήν της θεότητας. Ομοίως, ο ποταμός Νέιβα, κοντά στην Μπράγκα, παλιά πρωτεύουσα της Γαλικίας, έχει επίσης ονομαστεί προς τιμήν της. Η θεά Νάμπια ήταν πολύ δημοφιλής στην περιοχή των Καλλαΐκι Μπρακάρι με αρκετές επιγραφές, όπως αυτή σε κέλτικη γλώσσα στο ιερό του "Φόντε ντο Ίντολο" στην Μπράγκα (Μπρακάρα Αουγκούστα). 

Σε άλλο πλάισιο, οι Κόγκι (προκολομβιανή φυλή) στην Κολομβία πίστευαν στην Νάμπια ως μητέρα της μοιχείας και θεά ιαγουάρο.
Μπορμανίκο

Ο Μπορμανίκο (Πορτογαλικά:"Bormanico") ήταν ο θεός των θερμοπηγών και θεραπευτής στην Λουζιτανική και στην Κέλτικη μυθολογία. Το όνομα αυτό δεν ήταν το μόνο με το οποίο ήταν γνωστός, και συναντάται με αυτό κυρίως στην περιοχή Κάλντας ντε Βιζέλα στην Πορτογαλία. 

Η ίδια θεότητα συναντάται και σε άλλες περιοχές της νοτιοδυτικής Ευρώπης με διαφορετικά ονόματα. Από τους Γαλάτες, λατρεύτηκε ιδιαίτερα στη περιοχή Μπουρμπόν-λε-Μπεν, ενώ υπάρχουν καταγραφές και στις περιοχές Εντρέν-συρ-Νοέν και Αιξ-αν-Σαβουά (Gallia Narbonensis) . Στην περιοχή αυτή ονομαζόταν Μπόρβο και οι επιγραφές δείχνουν πως οι προσφορές προς αυτόν γίνονταν για την θεραπεία κάποιου. Στοιχεία για την ύπαρξη λατρείας προς αυτόν έχουν βρεθεί ακόμα στην Ολλανδία (Ουτρέχτη), όπου αναφερόταν με το όνομα Boruoboendua Vabusoa Labbonus, στη Γερμανία (Μπούρτσαϊντ και Βορμς), με το όνομα Borbetomagus. Στη περιοχή Αιξ-αν-Προβάνς εμφανίζεται με το όνομα Μπορμπάνος, ενώ στην περιοχή της Πορτογαλίας Ιντάνα α Βέλα αποκαλούταν και με το όνομα Μπόρος και ήταν αντίστοιχος με τον θεό Άρη.

Θεωρούνταν πως είχε την δύναμη να θεραπεύει και θεωρείται πως ήταν αντίστοιχος του Απόλλωνα, ενώ κάποιες ομοιότητες είχε και με τη θεά Σιρόνα της Κέλτικης μυθολογίας, προστάτιδας των πηγών. Ως σύζυγος του τις περισσότερες φορές αναφέρεται η θεά Νταμόνα, ενώ μερικές φορές η θεά Μπορμάνα, που σε μερικές περιοχές λατρευόταν ξεχωριστά από αυτόν.
Φασματοσκοπία Ράμαν

Η Φασματοσκοπία Ράμαν (spectroscopy Raman), είναι ειδική φασματοσκοπική τεχνική που εφαρμόζεται για την έρευνα και μελέτη στοιχείων και πληροφοριών που αφορούν τη δομή των μορίων, των ιόντων, καθώς και των κρυστάλλων. Η τεχνική αυτή στηρίζεται στο γνωστό αποκαλούμενο οπτικό φαινόμενο Ράμαν, που οφείλεται στον Ινδό φυσικό Ράμαν ο οποίος και το ανακάλυψε το 1928.

Με τη τεχνική αυτή είναι δυνατός ο προσδιορισμός των μορίων των διαφόρων χαρακτηριστικών ομάδων των οργανικών χημικών ουσιών.<br> 
Επίσης η τεχνική αυτή εφαρμόζεται παράλληλα ή και εναλλακτικά με τη φασματοσκοπία υπερύθρου.
Άκτιο

Το Άκτιο ή Πούντα είναι το ακροτελεύτιο ακρωτήριο, της ομώνυμης χερσονήσου της Ακαρνανίας, στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου. Είναι το βορειότερο άκρο της διχαλωτής χερσονήσου της Στέρνας.
Η χερσόνησος αυτή, καθώς στρέφεται προς τα βόρεια, πλησιάζει την απέναντι προσχωσιγενή χερσόνησο της Πρέβεζας και αφήνει ένα μικρό δίαυλο ο οποίος αποτελεί και την είσοδο στον Αμβρακικό κόλπο. Απέχει μόλις 725 μέτρα από την Πρέβεζα, και περίπου 15 χιλιόμετρα από την Βόνιτσα. Ο πληθυσμός του οικισμού, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ήταν 200 κάτοικοι. 
Ένα από χαρακτηριστικά της περιοχής είναι οι τρεις υφάλµυρες παράκτιες λίµνες που συνδέονται µέσο καναλιών µε τη θάλασσα και χρησιµοποιούνται ως ιχθυοτροφεία.
Δήμος Ρούβα

Ο Δήμος Ρούβα ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γόρτυνας. Βρισκόταν στα δυτικά του νομού Ηρακλείου και είχε έδρα του το χωριό Γέργερη. Πρόκειται για ημιορεινό δήμο με τα χωριά να βρίσκονται στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.324 κατοίκους και έκταση 62.725 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα:

: Δ.δ. Γέργερης 
::* η Γέργερη
::* τα Απομαρμά
::* τα Καρδαμιανά
::* τα Μαστραχιανά
::* ο Ράπτης
::* τα Τζανιανά
::* η Ψαλίδα
: Δ.δ. Νυβρίτου 
::* η Νύβριτος
::* οι Δρόσοι
: Δ.δ. Πανάσου -- ο Πανασός.
Ελίνα Ανδριόλα

Η Ελίνα Ανδριόλα (9 Νοεμβρίου 1986) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής, 5η ολυμπιονίκης το 2004.
Νίκος Κουρτίδης

Ο Νίκος Κουρτίδης (1 Απριλίου 1986) είναι Έλληνας αρσιβαρίστας, που αγωνίστηκε σε πολλές διοργανώσεις παγκοσμίου επιπέδου. Έχει στο ενεργητικό του πολλές επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο, με πιο πρόσφατη την κατάκτηση τριών μεταλλίων στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2009 στο Βουκουρέστι. Στην Ολυμπιάδα στην Αθήνα (2004) ήταν 11ος. Ομάδα του είναι ο Ηρακλής Καβάλας.
Σπύρος Γιαννιώτης

Ο Σπύρος Γιαννιώτης (γενν. 19 Φεβρουαρίου 1980) είναι Έλληνας πρωταθλητής της κολύμβησης. Είναι ασημένιος ολυμπιονίκης στα 10 χιλιόμετρα κολύμβησης ανοικτής θαλάσσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Ήταν 5ος και 7ος ολυμπιονίκης (2004) της κολύμβησης, ο μοναδικός Έλληνας με τριπλή παρουσία σε τελικούς Ολυμπιακών Αγώνων. Ανήκει στον Ολυμπιακό. Προπονητής του είναι ο Νίκος Γέμελος. To 2011 κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα 10 χλμ σε ανοιχτό νερό και αναδείχθηκε Αθλητής της Χρονιάς από τον ΠΣΑΤ, βραβείο που κέρδισε και τις επόμενες χρονιές 2012 και 2013. Κατόπιν επιλέχθηκε από τη FINA ως υποψήφιος για κορυφαίος αθλητής στον κόσμο για το 2012 στην ανοιχτή θάλασσα. 

Στις 16 Ιουνίου η γενέτειρα του σπουδαίου κολυμβητή έδωσε το όνομά του στο κολυμβητήριο απ' όπου ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία.
Ανδρέας Βουρλούμης

Ο Ανδρέας Βουρλούμης (29 Ιουλίου 1910 - 8 Αυγούστου 1999) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Δημήτρης Σιούφας

Ο Δημήτρης Σιούφας (15 Αυγούστου 1944 - 11 Ιανουαρίου 2019) ήταν δικηγόρος, πολιτικός, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής από το 2007 έως το 2009.
Εντοβέλικους

Ο Εντοβέλικους ("Endovélico" στα Πορτογαλικά), ήταν ένας θεός της δημόσιας υγείας και ασφάλειας της Εποχής του Σιδήρου, ο οποίος λατρευόταν στην προ-Ρωμαϊκή και Ρωμαϊκή Λουζιτανία. Μετά τη Ρωμαϊκή εισβολή, η λατρεία του εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά πάντα ήταν περισσότερο δημοφιλής στις Ρωμαϊκές επαρχίες της Λουζιτανίας (που κάλυπτε μέρος της σημερινής Πορτογαλίας) και της Βαιτικής (στην Νότια Ισπανία). Θεωρείται έτσι μέρος της Ρωμαϊκής μυθολογίας και της σχετιζόμενης Λουζιτανικής μυθολογίας.

Ο Εντοβέλικους έχει ένα ναό στο "São Miguel da Mota" στο Αλεντέχο της Πορτογαλίας και υπάρχουν διάφορες επιγραφές αφιερωμένες σ'αυτόν στο "Museu Etnológico de Lisboa" (το Εθνολογικό Μουσείο της Λισαβώνας). Η λατρεία του Εντoβέλικους διατηρήθηκε μέχρι τον 5ο αιώνα, όταν άρχισε να εξαπλώνεται στην περιοχή ο Χριστιανισμός.
Έιμι Ρόμπσαρτ

Η Έιμι Ρόμπσαρτ ("Amy Robsart", 7 Ιουνίου 1532 - 8 Σεπτεμβρίου 1560), γνωστή και ως Έιμι Ντάντλεϋ, ήταν η πρώτη σύζυγος του λόρδου Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, ευνοούμενου της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Είναι κυρίως γνωστή για το θάνατό της υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες.
Νίκος Αλέφαντος

Ο Νίκος Αλέφαντος (Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 1939 - Αθήνα, 23 Ιουνίου 2020) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, προπονητής και συντελεστής εκπομπών με θέμα την ποδοσφαιρική επικαιρότητα.
Λάρητες

Οι Λάρητες (πληθ) (Λατινικά: "Lares") (επίσης γνωστοί ως Γκένιι λόκι, ή αρχαϊκότερα, Λάσες) ήταν αρχαίες Ρωμαϊκές θεότητες που προστάτευαν την οικία και την οικογένεια. Βλέπε επίσης Γκένιους, Λάβρε, Ντι Πενάτες, Μάνες.

Οι Λάρητες θεωρούνται γιοί του Μερκούριους και της Λάρα, και τιμώνταν ευλαβώς από τους αρχαίους Ρωμαίους με μικρά αγάλματα, συνήθως τοποθετημένα σε υψηλά μέρη στο σπίτι, μακρυά από το έδαφος, ή ακόμα και στην οροφή (αλλά μερικά αγάλματα βρίσκονταν επίσης σε σταυροδρόμια). Με τον καιρό η δύναμή τους επεκτάθηκε επί των οικιών, της υπαίθρου, της θάλασσας και των πόλεων, καθώς συγχωνεύτηκαν με άλλες Ρωμαϊκές θεότητες και πνεύματα προστασίας.
Οικιακό λαράριουμ στην [[Πομπηία]]
Ο Γκένιους λόκι θεωρείτο πως λάμβανε μέρος σε ό,τι συνέβαινε εντός του σπιτιού, και άγαλμά του τοποθετείτο επίσης στο τραπέζι κατά τη διάρκεια του γεύματος.

Στην πρώιμη Ρωμαϊκή περίδο, σε κάθε σπίτι βρισκόταν τουλάχιστον ένα μικρό άγαλμα. Αργότερα, συνδέθηκαν με τη μορφή των Μάνες, θεοτήτων του Άδη (και των πλέον ενάρετων νεκρών προσώπων της οικογένειας). Τελικά η σύγχυση συμπεριέλαβε και τις Πενάτες (έτερες ελάσσονες θεότητες). Στην Ύστερη Αρχαιότητα αντιπροσώπευαν τους "ένδοξους νεκρούς" της πόλης και της αυτοκρατορίας της Ρώμης.

Ο ιστορικός Cyril Bailey στο βιβλίο του "Φάσεις στη Θρησκεία της Αρχαίας Ρώμης (Phases in the Religion of Ancient Rome)" παρουσιάζει κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τους Λάρητες. Η εορτή των Λαρήτων ήταν γνωστή ως Κομπιτάλια ("Compitalia"), που αναφέρεται στα σταυροδρόμια. Τα σταυροδρόμια ήταν η παραδοσιακή τοποθεσία όπου παρετίθεντο τιμές στους Λάρητες. Τα σταυροδρόμια έχουν επίσης συνδεθεί με τη μαγεία από την αρχαιότητα.

Ο φιλόλογος Georges Dumezil στο βιβλίο του "Αρχαϊκή Ρωμαϊκή Θρησκεία (Archaic Roman Religion)", αναφέρει ότι η λατρεία των Λαρήτων περιελάμβανε μικρούς πύργους με ένα βωμό εμπρός τους. Οι αρχαιολόγοι Lesley και Roy Adkins σημειώνουν στο βιβλίο τους "Λεξικό της Ρωμαϊκής Θρησκείας (Dictionary of Roman Religion)" ότι το ιερό των Λαρήτων στα σταυροδρόμια ήταν "ανοιχτό και προς τις τέσσερεις κατευθύνσεις για να επιτρέψει το πέρασμα του Λάρητα".

Ο αρχαίος συγγραφέας Οβίδιος στο έργο του "Fausti", αναφέρεται στους Λάρητες ως "νυχτερινοί φύλακες".
Ιωάννης του Λάνκαστερ

Ο Ιωάννης του Λάνκαστερ, 1ος δούκας του Μπέντφορντ ή Ιωάννης Πλανταγενέτης ("John of Lancaster", 20 Ιουνίου 1389 - 14 Σεπτεμβρίου 1435) Άγγλος ευγενής μέλος του Οίκου του Λάνκαστερ ήταν τρίτος γιος του Ερρίκου Δ' της Αγγλίας και της Μαρίας του Μπόχυν, αδελφός του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και θείος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο Μπέντφορντ ήταν κηδεμόνας του ανήλικου ανιψιού του Ερρίκου ΣΤ΄, ικανός στρατιωτικός αρχηγός του Εκατονταετούς Πολέμου αλλά η φήμη του είχε πέσει σημαντικά την εποχή του θανάτου του.

Ο Μπέντφορντ όπως και ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν άριστος στρατιωτικός στην μάχη και στην διοίκηση κάτι που έφερε την Αγγλία σε μέγιστη ισχύ όσο ζούσε ο Ερρίκος Ε΄. Μετά τον θάνατο του η εμφάνιση της Ιωάννας της Λωραίνης και οι εμφύλιες συγκρούσεις στο Αγγλικό στρατόπεδο έφεραν σταδιακά την παρακμή και την απώλεια όλων των Αγγλικών ηπειρωτικών κτήσεων στην Γαλλία. Ο Μπέντφορντ την δεκαετία του 1430 έχασε όλη την ισχύ του επειδή δεν είχε τους απαραίτητους πόρους να συνεχίσει την σύγκρουση. Ο Μπέντφορντ πέθανε στην διάρκεια του "Συμβουλίου του Άρρας" την εποχή που η Βουργουνδία κύριος σύμμαχος της Αγγλίας προσπάθησε να υπογράψει ξεχωριστή συνθήκη με τον Κάρολος Ζ΄. Έκανε σκληρές προσπάθειες να δημιουργήσει μια δυαδική μοναρχία στην Αγγλία και την Γαλλία αλλά ο αιφνίδιος θάνατος του διέκοψε τα σχέδια του.
Βεγκβίσιρ

Το Βεγκβίσιρ (Ισλανδικά:"Vegvísir") είναι Ισλανδικό μαγικό σύμβολο που έχει ως σκοπό να οδηγεί τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας. Η λέξη σημαίνει πυξίδα.

Η Μπγιορκ Γκουθμουντσντότιρ, η διάσημη Ισλανδή τραγουδίστρια έχει ένα τατουάζ που απεικονίζει το βεγκβίσιρ στο αριστερό της χέρι.
Χρήστος Δημητρίου

Ο Χρήστος Δημητρίου γεννήθηκε στη Δράμα το 1960.

Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τα κόμικς, την εικονογράφηση, το κινούμενο σχέδιο, τη λογοτεχνία και την σκηνογραφία. Πρωτοδημοσίευσε κόμικς και διηγήματα στο περιοδικό Βαβέλ το 1993, του οποίου παραμένει ακόμα τακτικός συνεργάτης. Ακολούθησαν συνεργασίες και με άλλα περιοδικά, όπως το Μετρό, το Μax, το 01, την εφημερίδα Τα Νέα, Ελευθεροτυπία κ.α.

Κόμικς και σχέδια δημοσιεύτηκαν στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Σερβία. Το 2001, παρουσιάστηκε στην έκθεση βιβλίου της Φρακνφούρτης (Frankfurter Buchmesse) σαν ένας από τους σημαντικούς νέους Έλληνες εικονογράφους και δημιουργούς κόμικς.

Το 2002 συμμετέχει με 7 έργα σε έκθεση ζωγραφικής στην Ιταλία, προσκεκλημένος των δήμων της Πίζας, του Montecatini Terme και του Porto Venere.

Το 2003 φιλοτέχνησε την αφίσα του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Παράλληλα, λειτουργούσε έκθεση της ζωγραφικής και των κόμικς του στην αίθουσα «Μελίνα» και συμμετείχε στην έκδοση του βιβλίου της Ν.Ε.ΠΟ.Τ.Α «Εν Δράμα» με το διήγημα «Παπατζήδες».

Έκανε σκηνογραφίες για την τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Το Νοέμβριο του 2006, εκδόθηκε το βιβλίο του Διονύση Σαββόπουλου (στίχοι-παρτιτούρες-συνεντεύξεις από "Τραπεζάκια έξω, Το κούρεμα, Μην πετάξεις τίποτα, Ο χρονοποιός"), όπου έκανε την εικονογράφηση, τη γραφιστική επιμέλεια και τον σχεδιασμό. Το 2011 κυκλοφόρησε με δική του εικονογράφηση το παιδικό βιβλίο "Κολλημένος με την Οθόνη" της Μαίρης Σάββα Ρουμπάτη.

Από το 1998 ζούσε και εργαζόταν στη Δράμα, ενώ ήταν ο ιθύνων νους πίσω από το περιοδικό "Η Κουτσή Μαρία".

Έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2016.
Σκάλα Ερεσού

thumb|right|200px|Σκάλα
thumb|right|200px|Παραλία
Η Σκάλα Ερεσού ή Γυαλός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παραθεριστικά μέρη της Λέσβου. Βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από το χωριό της Ερεσού και ενώνεται με αυτό μέσω του κεντρικού καταπράσινου δρόμου με τις μουριές, τα πλατάνια και τις συκιές που διασχίζει τον πανέμορφο κάμπο της Ερεσού
Η οργανωμένη παραλία της εκτείνεται σε απόσταση τριών χιλιομέτρων περίπου και έχει κερδίσει επανειλημμένα το ευρωπαϊκό βραβείο της Γαλάζιας Σημαίας.

Στην αριστερή πλευρά ΝΑ βρίσκεται ο πευκόφυτος λόφος "Μαστός" (Οχυρό-Βίγλα) όπου βρισκόταν η Αρχαία Ακρόπολη, το μικρό λιμάνι με το εκκλησάκι της Παναγιούδας, στο κέντρο έχει αναπτυχθεί ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, εστιατόρια και καφετέριες με ξύλινες εξέδρες στην άμμο, δεξιά Δ βρίσκεται το "Αφεντέλη" και στον βράχο ψηλά το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Στη δυτική πλευρά βρίσκεται ο "Ψαροποταμός" όπως ονομάζεται η εκβολή του χείμαρρου Χαλάντρα.
Σημαντικοί συνοικισμοί της Σκάλας είναι τα Χλιαρά, Ψήνια, Κάμπος, Μονοχλάδια, Καπασσούλες, Σκορδαλός, Τρία Βουνάρια κ.α.

Στην περιοχή υπάρχει και αρχαιολογικό μουσείο από το 1962 με μοναδικά Αρχαϊκά, Κλασσικά και Ελληνιστικά ευρήματα. To 2001, με απόφαση της Κ' ΕΚΠΑ, κρίθηκε αναγκαίο τα ευρήματα και διάφορα κτίσματα να μεταφερθούν στην Μυτιλήνη και να συντηρηθούν. To μουσείο παρέμεινε κλειστό έως τον Σεπτέμβριο του 2011 όπου και ξεκίνησε η επαναλειτουργία του.

Στον ίδιο χώρο βρίσκεται και ο Ιερός τάφος και η σαρκοφάγος με τα λείψανα του Άγιου Ανδρέα του Ιεροσολυμίτη Αρχιεπίσκοπου Κρήτης, ο οποίος κατά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη το έτος 740 πέθανε μέσα στο πλοίο που έπλεε κοντά στα παράλια της Ερεσού.

Κάθε χρόνο από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο οι κάτοικοι της Ερεσού μετακομίζουν στον κάμπο και την Σκάλα. Η κίνηση αυτή στους ντόπιους λέγεται "συνοπαρτό", από το ρήμα συνοπαίρνω το οποίο σημαίνει μαζεύω, συλλέγω. Πριν γίνει η Ερεσός Καποδιστριακός Δήμος, ακόμη και οι Αρχές του χωριού (Αστυνομία, ΕΛΤΑ, ΟΤΕ και Δημοτικοί υπάλληλοι) "συνοπαίρναν".

Σύμφωνα με μελέτη του Τμήματος Επιστημών Θάλασσας του Πανεπιστήμιου Αιγαίου του καθηγητή Αντώνη Βελεγράκη, η περιοχή της Σκάλας Ερεσού και ιδίως το κομμάτι του οικισμού έχει υποστεί καταστροφική διάβρωση.
Ερρίκος ο Νεότερος

thumb|right|250px|Ερρίκος ο Νεότερος
thumb|right|250px|Στέψη του Ερρίκου του νεώτερου συμβασιλέα της Αγγλίας από τον πατέρα του Ερρίκο Β' (1170)
thumb|right|250px|Σαρκοφάγος του Ερρίκου του νεώτερου στον Καθεδρικό ναό του Ρουέν
Ο Ερρίκος ο Νεότερος ("Henry the Young King", 28 Φεβρουαρίου 1155 -11 Ιουνίου 1183) ήταν ο δεύτερος γιος και ο πρώτος επιζών του Ερρίκου Β' της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Ο Ερρίκος ήταν o πρώτος διάδοχος από την εποχή της Νορμανδικής κατάκτησης που στέφθηκε συμβασιλέας από τον πατέρα του όσο ζούσε, αλλά χωρίς ο πατέρας του να του επιτρέψει ποτέ να ασκήσει εξουσία.
Πίκους

Στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία ο Πίκους (Αρχαία ελληνικά:"Πἳκος", Λατινικά:"Picus") ήταν άντρας τον οποίο η Κίρκη μεταμόρφωσε σε δρυοκολάπτη επειδή περιφρόνησε τον έρωτά της. Η γυναίκα του, η νύμφη Κάνενς, αυτοκτόνησε μόλις ο άντρας της υπέστη τη μεταμόρφωση. Μαζί είχαν ένα γιό, τον Φαύνο.

Εμφανίζεται σε μία από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, ενώ αναφέρεται επίσης στην Αινειάδα του Βιργιλίου ως ο πατέρας του Φαύνου, ο οποίος με τη σειρά του γέννησε τον Λατίνους, τον βασιλιά των Λαουρεντίνων, τους οποίους ο Αινείας και οι Τρώες πολέμησαν και μετέπειτα ενώθηκαν. 

Ο Πίκους είναι ο θεός της τύχης και της προφητείας.

Υπήρξε ένας από τους πρώτους βασιλιάδες του Λάτσιο, γιος του Μαρς και της Φερόνια.

Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ιταλική μυθολογία
Νέστορας Κόμματος

Ο Νέστορας Κόμματος (Λάρισα, 4 Μαΐου 1977) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Γεννήθηκε στη Λάρισα από πατέρα Έλληνα και μητέρα από τη Γουινέα. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ και ενίοτε του σέντερ.
Κίρα Σίνου

Η Κίρα Σίνου ήταν Ελληνίδα λογοτέχνης, που υπηρέτησε το παιδικό βιβλίο. 

Γεννήθηκε στο Ροστόφ της Ρωσίας, στις 12 Μαρτίου 1923.Σύντομα όμως άρχισε να γράφει κείμενα στα ελληνικά, τα οποία μάλιστα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό η "«Διάπλαση των Παίδων», από" το οποίο βραβεύτηκε και για πρώτη φορά. 

Ήταν πτυχιούχος της Γερμανικής Γλώσσας (Abitur).Ήξερε πολύ καλά την αγγλική, γαλλική και ρώσικη γλώσσα και γι΄αυτό μετέφρασε τα 100 βιβλία που είχε ήδη γράψει σε αυτές.Στη συνέχεια εργάστηκε στη ΔΕΗ και παράλληλα άρχισε να κάνει μεταφράσεις έργων, ιδίως Ρώσων συγγραφέων.Ασχολήθηκε επίσης με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, και επίσης συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.

Προτάθηκε για διεθνή βραβεία στον τομέα του παιδικού διηγήματος. Ήταν μέλος διαφόρων φορέων γύρω από την παιδική λογοτεχνία (όπως "Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά", "Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου", "Εταιρεία Μεταφραστών" και πολλά άλλα.).

Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 2007 σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πνευμονικό οίδημα.

Το 2008 εκδόθηκε από τον "Κέδρο" η βιογραφία της "Κίρα Σίνου, η αγαπημένη σύντροφος των παιδικών μας χρόνων", της Έρικας Αθανασίου.
Δημοσθένης Κούκουνας

Ο Δημοσθένης Κούκουνας είναι δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1950 στην Πάτρα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει οικονομικά στην Αγγλία, αλλά από νεαρή ηλικία δραστηριοποιήθηκε στη συγγραφή βιβλίων, τη δημοσιογραφία και γενικά στον εκδοτικό χώρο.

Στη δημοσιογραφία εργάστηκε αρχικά στο οικονομικό και αργότερα στο πολιτικό ρεπορτάζ σε ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε αρχισυντάκτης διαφόρων εφημερίδων και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Ελεύθερος", που ίδρυσε ο ίδιος το 1986 με εκδότη τον Ιω. Μάστορα. Υπήρξε επίσης εκδότης-διευθυντής του "Νεολόγου Πατρών" και στα τελευταία χρόνια διευθύνει τα περιοδικά "Λαβύρινθος", "Τότε" και άλλα ιστορικά περιοδικά, καθώς και την εκδοτική εταιρία "Μέτρον".

Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, κυρίως ιστορικών και βιογραφικών, μεταξύ των οποίων: "Η γερμανική εισβολή και η συνθηκολόγηση", "Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα", "Η Μάχη της Κρήτης", "Έλληνες Πολιτικοί", "Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός", "Ίων Δραγούμης", "Άρης Βελουχιώτης, ο αμφιλεγόμενος πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ", "Νίκος Ζαχαριάδης" κ.ά. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την Ιστορία της Κατοχής και πρόσφατα (2009) κυκλοφόρησαν τα βιβλία του "Οι Γερμανοί στην Ελλάδα", "Η Κατοχή στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη", "Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου", "Η Κρήτη υπό Κατοχή", "Η γερμανική και ιταλική κατασκοπεία" και "Οι Ιταλοί στην Ελλάδα". Το 2012 κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του "Η ελληνική οικονομία κατά την κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια".
Από το 1992 μέχρι το 2005 είναι διευθυντής των ελληνικών βιογραφικών εκδόσεων "Who's Who" και της τετράτομης "Βιογραφικής Εγκυκλοπαίδειας του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας" που κυκλοφόρησε το 2011. Διετέλεσε (2003) Διοικητικός Σύμβουλος της Ένωσης Πολιτιστικών Συντακτών.



Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κανέλλος Δεληγιάννης

Ο Κανέλλος Δεληγιάννης (1780 - 18 Σεπτεμβρίου 1862) ήταν Έλληνας πρόκριτος, οπλαρχηγός και πολιτικός.
Νήσος Κόκος

250px|thumb|right|Ορθογραφική προβολή με επίκεντρο πάνω από την Νήσο Κόκος
300px|thumb|right|Χάρτης Νήσου Κόκος
Η Νήσος Κόκος (στα Ισπανικά: Isla del Coco) είναι ένα νησί που βρίσκεται έξω από τις ακτές της Κόστα Ρίκα. Αποτελεί την 11η διαίρεση (μία από τις 13 διαιρέσεις) του Καντονιού Πουνταρένας της Επαρχίας Πουνταρένας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τις Κόκος (Κήλινγκ) Νήσους. Είναι ένα από τα Εθνικά Πάρκα της Κόστα Ρίκα. οι Τουρίστες επιτρέπεται να επισκεπτούν το νησί μόνον με την άδεια των χωροφυλάκων του νησιού, και δεν επιτρέπεται να κατασκηνώσουν ή να κοιμηθούν στο νησί. Βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, 550 χμ από την Ειρηνική ακτή της Κόστα Ρίκα, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°31′08″Β, 087°04′18″Δ.

Η έκταση του είναι 23,85 χμ², περίπου 8Χ3 χμ σε διαστάσεις, σε ένα κατά προσέγγιση ορθογώνιο σχήμα. Ο Σταθμός Ουάφερ (Estación Wafer) βρίσκεται στον Κόλπο Ουάφερ (Bahía Wafer) στην βόρεια ακτή. Το Σέρρο Ιγκλέσιας (Cerro Iglesias), η κορυφή, έχει 671 μ ύψος και υψώνεται στην νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Η περίμετρος είναι περίπου 21 χμ. Η Νήσος Κόκος και οι περιβάλλουσες βραχονησίδες του είναι τα μόνα αναδυόμενα νησιά της Πλάκας Κόκος, μιας από τις μικρές τεκτονικές πλάκες. Καθώς περιβάλλεται από βαθιά νερά με αντίθετα ρεύματα, το θαυμάζουν οι αυτοδύτες για τους πληθυσμούς Σφυροκέφαλων Καρχαριών, Σαλαχιών και Δελφινιών. 

Η Νήσος Κόκος βρίσκεται σχεδόν στήν ακριβώς αντίθετη θέση της υδρογείου με τις Νήσους Κόκος (Κήλινγκ) νότια της Σουμάτρας.

Το νησί έγινε επίσημα τμήμα της Κόστα Ρίκα με τη δημοσίευση νόμου του Συντάγματος της Κόστα Ρίκα στις 7 Νοεμβρίου 1949. Στις 12 Μαΐου 1970 η νησιωτική περιοχή της Νήσου Κόκος ενσωματώθηκε διοικητικά στο Κεντρικό Καντόνι της Επαρχίας Πουνταρένας με την Εκτελεστική Απόφαση 27, κάνοντας την την 11η Διαίρεση του Κεντρικού Καντονιού. Το νησί ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο με Εκτελεστική Απόφαση το 1978.
Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (1914)

Το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (1914) που συνομολογήθηκε και υπογράφτηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 από τις Μεγάλες Δυνάμεις στη Φλωρεντία της Ιταλίας, εξ ου και η ονομασία του, ήταν η συνέχεια του προηγούμενου Συμφώνου της Φλωρεντίας (1913). Το δεύτερο αυτό πρωτόκολλο αποτελούσε στην πραγματικότητα διακοίνωση των αποφάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων προς την Ελληνική Κυβέρνηση για τη χάραξη των Αλβανικών συνόρων.
Κωπήποδα

thumb|250px|Κωπήποδα παρασιτικά
Τα κωπήποδα είναι μια ομάδα μικρών καρκινοειδών που βρίσκονται στη θάλασσα και σχεδόν σε όλους τους βιότοπους του γλυκού νερού και αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή πρωτεΐνης στους ωκεανούς . Πολλά είδη είναι πλαγκτικά, αλλά τα περισσότερα είναι βενθικά. Υπάρχουν και μερικά ηπειρωτικά είδη που μπορούν να ζήσουν στους λιμναίους επίγειους βιότοπους και άλλα υγρά επίγεια οικοσυστήματα, όπως τα έλη, κάτω από τα πεσμένα φύλλα των υγρών δασών, βάλτους, ρυάκια, τις εφήμερες λίμνες και τις λακκούβες, υγρά βρύα, ή τις κοιλότητες των φυτών γεμάτες με νερό (φυτοτέλματα), όπως τα βρομελιοειδή ("bromeliaceae") και τα φυτά-αμφορείς ("Heliamphora"). Πολλά ζουν υπόγεια σε θαλάσσιες σπηλιές και σπηλιές με γλυκά νερά, σε καταβόθρες, ή στο βυθό ρυακιών. Μερικά κωπήποδα είναι παρασιτικά και επικολλούνται σε ψάρια, καρχαρίες, θαλάσσια θηλαστικά, και πολλά είδη ασπόνδυλων όπως τα μαλάκια, χιτωνοφόρα, ή κοράλλια. Το κωπήποδα χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως βιοενδείκτες.

Μπορεί να είναι φορείς του παρασιτικού σκώληκα "Diphyllobothrium latum (Βοθριοκέφαλος ο πλατύς)", που παρασιτεί στο δωδεκαδάκτυλο και προκαλεί έλλειψη βιταμίνης Β12.
Γιαν Τιρσέν

Ο Γιαν Τιρσέν (γαλλ.:"Yann Tiersen", γενν.: 23 Ιουνίου 1970) είναι Γάλλος μουσικός και συνθέτης, γνωστός για τη μουσική του μεταβλητότητα, τις μινιμαλιστικές συνθέσεις με επιρροές από κλασική μουσική, και τη δεξιοτεχνία του σε πολλά όργανα. Τα περισσότερα από τα κομμάτια του περιλαμβάνουν πιάνο, ακορντεόν, κιθάρα, ξυλόφωνο, μελόντικα και βιολί.

Έχοντας γίνει ευρύτερα γνωστός από τα σάουντρακ των ταινιών Αμελί και Good Bye Lenin!, πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει ως "συνθέτη για σάουντρακ". Ο ίδιος έχει δηλώσει: "Δεν είμαι συνθέτης και πραγματικά δεν έχω κλασικό μπακγκράουντ. Ποτέ δεν έφτιαξα σάουντρακ για την Αμελί. Αυτό περιλάμβανε παλαιότερα κομμάτια από τα πρώτα μου άλμπουμ. Έχω κάνει μόνο δύο σάουντρακ μέσα σε 15 χρόνια."
Κώστας Μήτρογλου

Ο Κώστας Μήτρογλου (Κρηνίδες Καβάλας, 12 Μαρτίου 1988) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Άρη Θεσσαλονίκης. 

Υπήρξε βασικό μέλος της εθνικής Νέων του 2007 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων, όπου έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης κατακτώντας τη δεύτερη θέση. Ο ίδιος αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Υπήρξε διεθνής και με την εθνική Ελπίδων.

Έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα (2008, 2009, 2011, 2013, 2014 και 2015), τέσσερα κύπελλα Ελλάδας (2008, 2009, 2013, 2015) και ένα Σούπερ Καπ (2007), όλα με τον Ολυμπιακό, ενώ με τον Ατρόμητο έχει αγωνιστεί στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος το 2012.
Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης

O Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης (Γαλλική γλώσσα : "Geoffroy II de Bretagne", 23 Σεπτεμβρίου 1158 - 19 Αυγούστου 1186) ήταν δούκας της Βρετάνης και 3ος κόμης του Ρίτσμοντ (1181 - 1186) μέσω του γάμου του με την Κωνσταντία της Βρετάνης. Ήταν ο τέταρτος από τους πέντε γιους του βασιλιά Ερρίκου Β' της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.
Βίλχελμ Μπακχάους

Ο Βίλχελμ Μπακχάους ("Wilhelm Backhaus", 26 Μαρτίου 1884 - 5 Ιουλίου 1969) ήταν Γερμανός πιανίστας.

Γεννημένος στη Λειψία, ο Μπακχάους σπούδασε στο ωδείο της Λειψίας με τον Alois Reckendorf μέχρι το 1899. Αργότερα έλαβε ιδιαίτερα μαθήματα από τον Γερμανό πιανίστα και συνθέτη Όιγκεν ντ' Άλμπερτ. Σε ηλικία δεκαέξι ετών έκανε την πρώτη του συναυλιακή περιοδεία. Το 1905 κέρδισε τον Διαγωνισμό Άντον Ρουμπινστάιν στον οποίο ο διάσημος Ούγγρος Μπέλα Μπάρτοκ ήρθε δεύτερος. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του περιόδευσε εκτεταμένα. Το 1921 έδωσε δεκαεπτά συναυλίες στο Μπουένος Άιρες σε διάστημα μικρότερο των τριών εβδομάδων. Το 1930 μετακόμισε στο Λουγκάνο και έγινε πολίτης της Ελβετίας. Πέθανε στο Φίλλαχ στην Αυστρία όπου αναμενόταν να δώσει συναυλία.

Ο Μπακχάους ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής για τις ερμηνείες του σε έργα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν καθώς και σε έργα ρομαντικής μουσικής όπως αυτά του Γιοχάνες Μπραμς. Ήταν επίσης περίφημος μουσικός δωματίου.
Δήμος Μαλίων

Ο Δήμος Μαλίων ήταν δήμος του Νομού Ηρακλείου ο οποίος συστάθηκε βάσει του Προγράμματος 'Καποδίστριας', από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που απετέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα (Δ.δ.) του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε καταργήθηκε, με την εφαρμογή του Προγράμματος 'Καλλικράτης' και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Χερσονήσου. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα την κωμόπολη των Μαλίων. Επρόκειτο περί παραθαλάσσιου δήμου και δημοφιλούς τουριστικού προορισμού. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ο δήμος είχε πληθυσμό 6.212 κατοίκων και καταλάμβανε έκταση 60.720 στρεμμάτων.

Ο δήμος περιελάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα:

: τα Μάλια
: το Κράσι
: Ο Μοχος

Η Σταλίδα
Ιωάννα της Αγγλίας

Η Ιωάννα της Αγγλίας ("Joan of England", Οκτώβριος 1165 - 4 Σεπτεμβρίου 1199) ήταν βασίλισσα της Σικελίας, έβδομο παιδί και μικρότερη κόρη του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β' και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.

Γεννήθηκε στο κάστρο της πόλης Ανζέρ στο Ανζού της Γαλλίας. Έζησε τα νεανικά της χρόνια μαζί με την μητέρα της στο Ουίντσεστερ και στο Πουατιέ. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας έστειλε απεσταλμένους στην αυλή του Άγγλου βασιλιά (1176), προκειμένου να ζητήσουν τη μικρή Ιωάννα σε γάμο. Η Ιωάννα αναχώρησε για τη Σικελία συνοδευόμενη από τον Ιωάννη της Οξφόρδης, επίσκοπο του Νόργουιτς. Μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι, όπου κινδύνευσε πολλές φορές η ζωή τους από την τρικυμία, έφτασαν στο Παλέρμο, όπου η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Σικελό βασιλιά (1177). Ίσως απέκτησε ένα τέκνο, τον Βοϊμόνδο, που γενν. 1181/2 και απεβ. βρέφος, αν υπήρξε.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της (1189), αιχμαλωτίστηκε από τον νέο βασιλιά της Σικελίας Τανκρέδο.

Ο αδελφός της Ριχάρδος Α΄ ο "Λεοντόκαρδος" έφτασε στην Ιταλία (1190) στον δρόμο του για τους Αγίους Τόπους, ζητώντας από τον Τανκρέδο την επιστροφή της αδελφής του και της προίκας της. Όταν ο Τανκρέδος αρνήθηκε, ο Ριχάρδος αποφάσισε να μείνει στην Ιταλία: πολιόρκησε την Μεσσίνα, εξαναγκάζοντας τον Τανκρέδο να του δώσει την αδελφή του και την προίκα της.

Τον Μάρτιο (1191) έφτασε στη Μεσσίνα και η μητέρα του, Ελεονώρα της Ακουιτανίας, με τη σύζυγο του Ριχάρδου, Βερεγγάρια της Ναβάρρας, δίνοντάς την υπό την προστασία της Ιωάννας. Ο Ριχάρδος έβαλε την αδελφή του και την σύζυγό του σε ένα καράβι εκπλέοντας από την Σικελία, αλλά θαλασσοταραχή χώρισε τα πλοία τους και ο Ριχάρδος ναυάγησε στην Κρήτη. Αντίθετα, η Βερεγκάρια και η Ιωάννα βρέθηκαν στην Κύπρο: ο άρχοντας του νησιού Ισαάκιος Κομνηνός της Κύπρου επιχείρησε να τις συλλάβει και τότε εμφανίστηκε ο Ριχάρδος. Ο Ριχάρδος συνέλαβε τον Ισαάκιο, τον φυλάκισε και έστειλε την Βερεγκάρια και την Ιωάννα στην Άκρα.

Ήταν η αγαπημένη αδελφή του Ριχάρδου και επιχείρησε να την παντρέψει με τον αδελφό τού Σαλαντίν, Αλ Αντίλ Α', προκειμένου να τοποθετηθούν βασιλείς των Ιεροσολύμων. Η προσπάθεια ναυάγησε, γιατί η Ιωάννα δεν ήθελε να παντρευτεί έναν μουσουλμάνο και ο Αλ Αντίλ δεν ήθελε να νυμφευτεί μια χριστιανή.
Δήμος Αρχανών

Ο Δήμος Αρχανών ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος δημιουργήθηκε το 1947, όταν η κοινότητα Επάνω Αρχανών αναγνωρίστηκε σε δήμο. Το 1997, στον δήμο εντάχθηκε η κοινότητα Κάτω Αρχανών. Ο δήμος καταργήθηκε το 2010, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αρχάνων-Αστερουσίων. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου, νότια του δήμου Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Επάνω Αρχάνες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 4.548 κατοίκους και έκταση 31.516 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 2 δημοτικά διαμερίσματα:

: Δ.δ. Αρχανών 
::* οι Επάνω Αρχάνες
::* το Βαθύπετρο
::* το Καρνάρι 
: Δ.δ. Κάτω Αρχανών 
::* οι Κάτω Αρχάνες 
::* τα Αμπελά 
::* η Κερά Ελαιούσα (τ. ο Αράπ-Αγάς) 
::* οι Πατσίδες
Δήμος Αρκαλοχωρίου

Ο Δήμος Αρκαλοχωρίου ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μινώα Πεδιάδας. Βρισκόταν στο νότια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το ομώνυμο χωριό Αρκαλοχώρι. Το νότιο τμήμα του δήμου βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε συνολικά 10.897 κατοίκους και έκταση 237.589 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 14 δημοτικά διαμερίσματα:

: Δ.δ. Αρκαλοχωρίου 
::* το Αρκαλοχώρι
::* η Αγία Σεμνή
::* το Αρχοντικό
::* η Ζίντα
::* το Μιλλιαρήσι
::* η Μουσούτα
::* το Χουμέρι
: Δ.δ. Γαρίπας 
::* η Γαρίπα
::* το Δραπέτι
: Δ.δ. Δεματίου 
::* το Δεμάτι
::* ο Κρασάς
: Δ.δ. Ινίου 
::* το Ίνι
::* η Μαχαιρά
::* το Μοναστηράκι
: Δ.δ. Καραβάδου -- ο Καραβάδος
: Δ.δ. Κασσάνων 
::* οι Κασσάνοι
::* η Αυλή
: Δ.δ. Καστελλιανών 
::* τα Κάτω Καστελλιανά
::* τα Άνω Καστελλιανά
::* ο Τσούτσουρος
::* τα Φαβριανά
::* οι Φίλιπποι
: Δ.δ. Λευκοχωρίου 
::* το Λευκοχώρι
::* η Άνω Πουλιά
::* το Καλόν Χωρίον
::* η Κάτω Πουλιά
::* η Χανδρού
: Δ.δ. Νιπιδιτού 
::* ο Νιπιδιτός
::* τα Ρουσσοχώρια
: Δ.δ. Παναγίας -- η Παναγιά
: Δ.δ. Πανοράματος 
::* το Πανόραμα
::* οι Αμουργέλλες
::* ο Στίρονας
: Δ.δ. Παρτίρων 
::* τα Πάρτιρα
::* η Μικρά Επισκοπή
::* η Μπαδιά
::* η Τουρλωτή
: Δ.δ. Πατσιδερού -- ο Πατσίδερος
: Δ.δ. Σκινιά 
::* ο Σκινιάς
::* οι Βακιώτες
::* η Λαγούτα
Ελεονώρα της Ακουιτανίας

Η Ελεονώρα της Ακουιτανίας ("Aliénor d'Aquitaine", 1124 – 31 Μαρτίου 1204) ήταν λόγω των γάμων της πρώτα βασίλισσα της Γαλλίας (1137-1152) και μετά της Αγγλίας (1154-1189). Ως κληρονόμος του πατέρα της έγινε δούκισσα της Ακουιτανίας (1137-1204). Ήταν μία από τις πλουσιότερες και πιο ισχυρές γυναίκες στη Δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Υπήρξε σύζυγος διαδοχικά δύο βασιλέων, του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, μητέρα δύο Άγγλων βασιλέων, του Ριχάρδου Α΄ του "Λεοντόκαρδου" και του Ιωάννη του "Ακτήμονα".
Άνω Λιόσια

Τα Άνω Λιόσια είναι προάστιο της δυτικής Αττικής και δημοτική ενότητα του Δήμου Φυλής.
Δήμος Αστερουσίων

Ο Δήμος Αστερουσίων ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αρχάνων-Αστερουσίων. Βρισκόταν στο νότια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Πύργος. Το νότιο τμήμα του δήμου βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε συνολικά 6.303 κατοίκους και έκταση 203.420 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 11 δημοτικά διαμερίσματα:

: Δ.δ. Πύργου 
::* ο Πύργος 
::* η Μουρνιά 
::* ο Πρινιάς 
: Δ.δ. Αχεντριά 
::* ο Αχεντριάς 
::* η Αγία Παρασκευή 
::* ο Άγιος Παντελεήμων 
: Δ.δ. Εθιάς 
::* το Ροτάσι 
::* η Αγία Άννα 
::* η Εθιά 
: Δ.δ. Καλυβίων 
::* τα Καλύβια
::* τα Κάτω Καλύβια 
::* το Νεοχώρι
: Δ.δ. Λιγορτύνου 
::* η Λιγόρτυνος 
::* ο Κεφαλάδος 
::* η Πλακιώτισσα 
: Δ.δ. Μεσοχωρίου -- το Μεσοχωριό
: Δ.δ. Παρανύμφων 
::* οι Παράνυμφοι 
::* ο Αμύγδαλος 
::* ο Πλατανιάς 
::* οι Τρεις Εκκλησιές
: Δ.δ. Πραιτωρίων -- τα Πραιτώρια (τ.τα Προτόρια)
: Δ.δ. Τεφελίου 
::* το Τεφέλι 
::* το Αποσελέμι 
::* το Πυράθι 
: Δ.δ. Χαρακίου 
::* το Χαράκι 
::* ο Βοριάς 
::* το Μαδέ 
: Δ.δ. Χάρακος 
::* ο Χάρακας 
::* η Αγία Φωτιά
::* το Δωράκι
Φίλιππος Δραγούμης

Ο Φίλιππος Δραγούμης (2 Ιανουαρίου 1890 - 2 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομικός.
Δήμος Γουβών

μικρογραφία|Δήμος Γουβών
Ο πρώην Δήμος Γουβών ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Χερσονήσου. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του την ομώνυμη κωμόπολη Γούβες. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είχε συνολικά 7.761 κατοίκους και έκταση 94.963 στρέμματα.
Δήμος Γαζίου

Ο Δήμος Γαζίου ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας, με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες απετέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα (Δ.δ.) του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε καταργήθηκε, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Μαλεβιζίου. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του Νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα την ομώνυμη κωμόπολη. Επρόκειτο για παραθαλάσσιο δήμο, έκτασης 95.810 στρεμμάτων, ο οποίος, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, αριθμούσε 13.581 κατοίκους.

Ο δήμος περιελάμβανε 5 δημοτικά διαμερίσματα:

: Δ.δ. Γαζίου 
::* το Γάζι 
::* οι Άγιοι Θεόδωροι (τ. ο Κεφαλογιάννης) 
::* ο Άγιος Γεώργιος ο Μεθυστής 
::* ο Άγιος Δημήτριος (τ. το Καραμανλή Μετόχι) 
::* το Καβροχώρι 
::* ο Κολλυβάς 
::* ο Σκαφιδαράς 
::* ο Τίμιος Σταυρός 
: Δ.δ. Αχλάδας 
::* η Αχλάδα 
::* η Αγία Πελαγία 
::* το Αμμούδι 
::* η Λυγαριά 
::* ο Μαδές 
::* ο Μονοναύτης 
::* ο Ξηρόκαμπος 
: Δ.δ. Καλεσιών 
::* τα Κάτω Καλέσια 
::* τα Άνω Καλέσια 
: Δ.δ. Ροδιάς 
::* η Ροδιά 
::* ο Άγιος Δημήτριος 
::* το Καπετανάκι Μετόχι 
::* τα Λινοπεράματα 
::* η Μονή Σαββαθιανών 
::* το Παλαιόκαστρο 
::* η Παντάνασσα 
::* ο Πλαϊτης 
: Δ.δ. Φόδελε 
::* το Φόδελε 
::* η Μονή Αγίου Παντελεήμονος 
::* η Παραλία Φόδελε
Δήμος Θραψανού

Ο Δήμος Θραψανού ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μινώα Πεδιάδας. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Θραψανό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.616 κατοίκους και έκταση 37.292 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:

: Δ.δ. Θραψανού -- το Θραψανό
: Δ.δ. Βόνης 
::* η Βόνη
::* ο Γαλατάς
: Δ.δ. Ζωφόρων -- οι Ζωφόροι
: Δ.δ. Σαμπά 
::* ο Σαμπάς
::* η Μονή Αγκαράθου
Αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες

250px|thumb|right|Ορθογραφική προβολή με επίκεντρο πάνω από το Αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες
Το Αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες είναι μια αραιά κατοικημένη νησιωτική ομάδα στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό που βασίζεται στον τουρισμό, βρίσκεται 670 χμ μακριά από τις ακτές της Χιλής, και αποτελείται από μερικά ηφαιστειογεννή νησιά: 
* Ροβινσών Κρούσο, (33°38′00″Ν, 78°51′00″Δ)(επίσης γνωστό στα Ισπανικά ως "Isla Más a Tierra, Νήσος Περισσότερο στην Γη"), που βρίσκεται πλησιέστερα στην ενδοχώρα της Νοτίου Αμερικής, και τις γύρω από αυτό νησίδες:
** Χουανάνγκα (Islote Juananga)
** Αγία Κλάρα, (33°42′07″Ν, 79°00′05″Δ)(Isla Santa Clara), μια νησίδα που βρίσκεται 1,5 χμ νοτιοδυτικά του Ροβινσώνα Κρούσο
* Νήσος Αλεξάνδρου Σέλκιρκ, (33°46′00″Ν, 80°47′00″Δ) (επίσης γνωστό στα Ισπανικά ως "Isla Más Afuera, Νήσος Πιο Εξωτερική"), 150 χμ μακρύτερα προς τα δυτικά. 

Τα Ισπανικά ονόματα λογικά δηλώνουν την εγγύτητα του καθενός, από τα 2 κυριότερα, στην Χιλή (Νότιο Αμερική).

Τα νησιά είναι κυρίως γνωστά στο ότι υπήρξαν το σπίτι του ναυτικού Αλεξάντερ Σέλκιρκ για 4 χρόνια, το γεγονός αυτό ενέπνευσε το μυθιστόρημα "Ροβινσώνας Κρούσος". Τα νησιά έχουν έκταση 147 χμ², εκ των οποίων 93 χμ² καταλαμβάνει το Ροβινσών Κρούσο (η Σάντα Κλάρα 5 χμ²), και 48 χμ² από το Αλεξάντερ Σέλκιρκ. Ο πληθυσμός είναι 633 άτομα (όλα στο Ροβινσών Κρούσο), από αυτούς 598 κατοικούν στην πρωτεύουσα, Σαν Χουάν Μπαουτίστα που ιδρύθηκε το 1729, στον Κόλπο Κάμπερλαντ στην βόρεια ακτή του νησιού (απογραφή 2002). 

Το αρχιπέλαγος διοικητικά ανήκει στην Χιλιανή Περιοχή του Βαλπαραΐσο (που επίσης περιλαμβάνει την Νήσο του Πάσχα), και ειδικότερα σχηματίζει έναν από τους εννέα δήμους της επαρχίας Βαλπαραΐσο, με το όνομα Δήμος Χουάν Φερνάντες.

400px|right|thumb|Χάρτης του Αρχιπελάγους Χουάν Φερνάντες
Ολυμπιακά αθλήματα

Ολυμπιακά αθλήματα χαρακτηρίζονται εκείνα που λαμβάνουν χώρα στους θερινούς και στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.