Μπαμπράκ Καρμάλ

Ο Μπαμπράκ Καρμάλ (νταρί/παστού: , γεννημένος ως Σουλτάν Χουσεΐν, 6 Ιανουαρίου 1929 – 1 ή 3 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Αφγανός πολιτικός που ορίστηκε πρόεδρος του Αφγανιστάν από τη Σοβιετική Ένωση μετά την εισβολή της το 1979. Ο Καρμάλ γεννήθηκε στο Καμαρί και σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Όταν ιδρύθηκε το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν (ΛΔΚΑ), ο Καρμάλ έγινε ένα από τα κορυφαία μέλη του, έχοντας προσχωρήσει στον μαρξισμό μέσω του Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του για δραστηριότητες που θεωρούνταν εξαιρετικά ριζοσπαστικές από την κυβέρνηση. Έγινε τελικά ο ηγέτης της συνιστώσας Παρτσάμ όταν το ΛΔΚΑ διασπάστηκε το 1967, με την ιδεολογική του νέμεση να είναι η συνιστώσα Χαλκ. Υπό την ηγεσία του Καρμάλ, η συνιστώσα Παρτσάμ συμμετείχε στην άνοδο του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν στην εξουσία το 1973 και στο επακόλουθο καθεστώς του. Ενώ οι σχέσεις ήταν καλές στην αρχή, ο Νταούντ άρχισε μια μεγάλη εκκαθάριση της αριστεράς στα μέσα της δεκαετίας του '70. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε στην αναμόρφωση του ΛΔΚΑ το 1977 και ο Καρμάλ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση του Σαούρ του 1978 όταν το ΛΔΚΑ ανέλαβε την εξουσία, αν και στα επόμενα χρόνια την καταδίκασε. 

Ο Καρμάλ ορίστηκε Αναπληρωτής Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου, μία θέση ισόβαθμη με αυτή του αντιπροέδρου της χώρας, στην κομμουνιστική κυβέρνηση. Η συνιστώσα του Παρτσάμ βρέθηκε υπό σημαντική πίεση από τα μέλη του Χαλκ αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας. Τον Ιούνιο του 1978, μια συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΔΚΑ ψήφισε υπέρ του να δοθεί στη συνιστώσα Χαλκ ο αποκλειστικός έλεγχος της πολιτικής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος. Την απόφαση αυτή ακολούθησε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα του Παρτσάμ, μετά το οποίο ο Χαφιζουλάχ Αμίν, μέλος του Χαλκ, ξεκίνησε εκκαθάριση ενάντια στα μέλη του Παρτσάμ. Ο Καρμάλ επέζησε από την εκκαθάριση αλλά εξορίστηκε στην Πράγα. Ο Καρμάλ παρέμεινε στην εξορία μέχρι τον Δεκέμβριο του 1979, όταν η Σοβιετική Ένωση παρενέβη στο Αφγανιστάν (με τη συγκατάθεση της κυβέρνησης του Αμίν) για να σταθεροποιήσει την κατάσταση της χώρας. Τα σοβιετικά στρατεύματα πραγματοποίησαν πραξικόπημα και δολοφόνησαν τον Αμίν. Ο Καρμάλ ήταν πάντα επικριτικός στον προκάτοχό του από το Χαλκ Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί και στον εξαιρετικά αριστερό ριζοσπαστισμό του Αμίν. 

Ο Καρμάλ προήχθη στη θέση του Προέδρου του Επαναστατικού Συμβουλίου και του Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου στις 27 Δεκεμβρίου 1979. Έμεινε στην εξουσία μέχρι το 1981, όταν τον διαδέχθηκε ο Σουλτάν Αλί Κεστμάντ. Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του, ο Καρμάλ εργάστηκε για να δημιουργήσει μια υποστηρικτική βάση για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, εισάγοντας αρκετές μεταρρυθμίσεις. Μεταξύ αυτών ήταν οι Θεμελιώδεις Αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν, οι οποίες εισήγαγαν γενική αμνηστία για όσους φυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί και του Αμίν. Αντικατέστησε επίσης την κόκκινη σημαία του Χαλκ με μια πιο παραδοσιακή. Αυτές οι πολιτικές απέτυχαν να αυξήσουν τη νομιμότητα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος στα μάτια του αφγανικού λαού και των ανταρτών των μουτζαχεντίν. 

Αυτές οι αποτυχίες της πολιτικής και το αδιέξοδο που ακολούθησε μετά τη σοβιετική παρέμβαση οδήγησαν τη σοβιετική ηγεσία να γίνει ιδιαίτερα επικριτική στην ηγεσία του Καρμάλ. Υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, η Σοβιετική Ένωση απομάκρυνε τον Καρμάλ από τη θέση του το 1986 και τον αντικατέστησε με τον Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ. Μετά την απώλεια της εξουσίας, εξορίστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στη Μόσχα. Η Αναχίτα Ρατεμπζάντ έπεισε τον Νατζιμπουλάχ να επιτρέψει στον Μπαμπράκ Καρμάλ να επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 1991, όπου ο Καρμάλ έγινε συνεργάτης του Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ και ίσως βοήθησε στην απομάκρυνση της κυβέρνησης του Νατζιμπουλάχ από την εξουσία το 1992. Τελικά έφυγε από το Αφγανιστάν για τη Μόσχα. Λίγο αργότερα, το 1996, ο Καρμάλ πέθανε από καρκίνο του ήπατος.