Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Μαρία Ράιχε

H Μαρία Ράιχε (Maria Reiche) (15 Μαΐου 1903 – 8 Ιουνίου 1998) ήταν Περουβιανή - γερμανικής καταγωγής - μαθηματικός, αρχαιολόγος και μεταφράστρια τεχνικών κειμένων. Είναι περισσότερο γνωστή για την έρευνά της στις γραμμές της Νάσκα, τις οποίες ανακάλυψε μαζί με τον Αμερικανό ιστορικό Πολ Κόσοκ το 1940. Γνωστή ως η "Κυρία των Γραμμών", η Ράιχε έκανε έργο ζωής την καταγραφή, διατήρηση και διάδοση των Γραμμών της Νάσκα.

Παρόλο που το έργο της απέκτησε περιορισμένη αναγνώριση, η Ράιχε κατάφερε να αποσπάσει την διεθνή προσοχή στις γραμμές της Νάσκα οι οποίες το 1994 κηρύχθηκαν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Μετά τον θάνατό της, το σπίτι της στην Νάσκα μετατράπηκε σε μουσείο, με το όνομα μουσείο Μαρία Ράιχε (Museo Maria Reiche). προς τιμήν της έλαβε το όνομά της και το αεροδρόμιο της Νάσκα, όπως επίσης περίπου πενήντα σχολεία και άλλοι οργανισμοί στο Περού. Η επέτειος των 115 ετών από την γέννησή της εορτάστηκαν με ένα Google Doodle τον Μάιο του 2018.
Μαρία ντα Γκλόρια της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

Η Μαρία ντα Γκλόρια της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ("Maria da Glória de Orléans-Bragança", 13 Δεκεμβρίου 1946 -) είναι η σύζυγος του Δούκα του Σεόγκμπε και η πρώτη σύζυγος του Αλέξανδρου, πρώην Διαδόχου Πρίγκιπα της Γιουγκοσλαβίας.
Ερμάννο Όλμι

Ο Ερμάννο Όλμι ("Ermanno Olmi", 24 Ιουλίου 1931 – 5 Μαΐου 2018) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου και σεναριογράφος.
Ερνστ Μάυρ

Ο Ερνστ Μάυρ ("Ernst Walter Mayr", 5 Ιουλίου 1904 - 3 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Γερμανός επιστήμονας, ένας από τους σημαντικότερους εξελικτικούς βιολόγους του 20ού αιώνα. Ήταν, επίσης, αναγνωρισμένος στη συστηματική ταξινόμηση, εξερευνητής τροπικών περιοχών, ορνιθολόγος, φιλόσοφος της βιολογίας και ιστορικός της επιστήμης. Το έργο του συνεισέφερε στην επανάσταση στην επιστημονική σκέψη που οδήγησε στη διατύπωση της εξελικτικής σύνθεσης της Μεντελιανής Γενετικής, της Συστηματικής και της θεωρίας του Δαρβίνου και στη σύλληψη της ιδέας του βιολογικού είδους. 

Παρόλο που ο Δαρβίνος και άλλοι πρότειναν ότι όλοι οι οργανισμοί προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο, κανείς δεν γνώριζε το μηχανισμό δημιουργίας των ειδών, γεγονός που ονομάστηκε "πρόβλημα του είδους". Ο Ερνστ Μάυρ προσέγγισε το πρόβλημα με ένα νέο ορισμό για το είδος. Στο βιβλίο του "Συστηματική και η προέλευση των ειδών" (1942) υποστήριξε ότι ένα είδος δεν είναι απλά μια ομάδα μορφολογικά όμοιων ατόμων, αλλά μια ομάδα ατόμων που μπορούν να διασταυρωθούν μεταξύ τους, αποκλείοντας τη διασταύρωση με όλα τα υπόλοιπα άτομα. Όταν πληθυσμοί ατόμων ενός είδους απομονωθούν μεταξύ τους είτε γεωγραφικά, είτε εξαιτίας στρατηγικών πρόσληψης τροφής, είτε αναπαραγωγικά ή για άλλους λόγους, μπορεί να αρχίσουν να διαφοροποιούνται από άλλους πληθυσμούς μέσω γενετικής απόκλισης και φυσικής επιλογής και με την πάροδο του χρόνου μπορεί να εξελιχθούν σε νέα είδη. Η πιο σημαντική και γρήγορη γενετική αναπροσαρμογή συμβαίνει σε εξαιρετικά μικρούς πληθυσμούς που έχουν βρεθεί απομονωμένοι (π.χ. σε νησιά).

Στα ταξίδια του στη Νέα Γουινέα και στα νησιά του Σολομώντα, ο Μάυρ έδειξε, αντίθετα με το Δαρβίνο, ότι νέα είδη δημιουργούνται από απομονωμένους πληθυσμούς. Κατά τη διάρκεια περισσότερων από δύο χρόνια παραμονής στην περιοχή, ανακάλυψε πληθυσμούς πτηνών με συσσωρευμένες γενετικές διαφορές όταν απομονώνονταν από άλλα άτομα του ίδιου είδους. Ο Μάυρ θεώρησε την προέλευση της γενετικής ποικιλότητας κεντρικό ζήτημα στην Εξελικτική βιολογία, όπως θεωρείται και σήμερα, γεγονός που δικαιολογεί επίσης τη σημαντική του επιρροή.

Σύμφωνα με τον Μάυρ :«…ο Πληθυσμιακά σκεπτόμενος (άνθρωπος) σκέφτεται με ένα τρόπο αντίθετο από τον Τυπολόγο. Για τον Τυπολογιστή ο τύπος (Πλατωνικό είδος) είναι το πραγματικό και η ποικιλότητα είναι μια αυταπάτη, ενώ για τον Πληθυσμιανιστή (populationist) ο τύπος (που αντιστοιχεί στο Μέσο Όρο) είναι μια αφαίρεση και μόνο η Ποικιλότητα είναι πραγματική. Διότι ο Πληθυσμιανιστής τονίζει την μοναδικότητα σε κάθε τι που βρίσκεται στον οργανικό κόσμο. Όπως δεν υπάρχουν δύο - καθόλα ίδιοι άνθρωποι στον πλανήτη - έτσι δεν υπάρχουν δύο καθόλα ίδια φυτά ή ζώα. Ακόμη και στο ίδιο ζώο ή φυτό υπάρχει διαφορετικότητα στη διάρκεια της ζωής του. Τα άτομα δημιουργούν πληθυσμούς και αυτό που εμείς κάνουμε είναι μέσω της στατιστικής να βγάζουμε μέσους όρους. Οι Μέσοι Όροι δεν είναι τίποτε άλλο από αφαιρέσεις ενώ αντιθέτως, μόνο τα άτομα που σχηματίζουν τον πληθυσμό έχουν πραγματική οντότητα...».
Λέπα Μπρένα

Η Φαχρέτα Ζιβογίνοβιτς ("Fahreta Živojinović", 20 Οκτωβρίου 1960), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα: Λέπα Μπρένα, είναι pop-folk τραγουδίστρια, ηθοποιός και μάνατζερ ταλέντων και η πιο επιτυχημένη μουσικός σε πωλήσεις στη Γιουγκοσλαβία, πουλώντας πάνω από 40 εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων. Είναι, επίσης, συνιδιοκτήτρια της μεγαλύτερες δισκογραφικής εταιρείας των Βαλκανίων, της Grand Production. Κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αντιμετώπισε κάποια ζητήματα που αφορούν τη θρησκεία, κατηγορώντας την ότι αλλαξοπίστησε μετά τον γάμο της με τον Σέρβο Σλόμπονταν Ζιβογίνοβιτς, εκείνη δεν εξέφρασε ποτέ τα θρησκευτικά της πιστεύω. Έως και σήμερα αναγνωρίζει τον εαυτό της ως Γιουγκοσλάβα και αναφέρει πως νοσταλγεί το παλαιό καθεστώς. Η Μπρένα γεννήθηκε ως Φαχρέτα Γιάχιτς, στο Μπρουσκο της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενώ από το 1980, που ξεκίνησε την καριέρα της, έως και σήμερα, ζει στο Βελιγράδι, της σημερινής Σερβίας.

Ουσιαστικά, η καριέρα της ξεκίνησε αρχές του 1980, όταν προσλήφθηκε στο συγκρότημα "Lira Show", το οποίο μετονομάστηκε, το 1981, σε "Slatki Greh". Στο ντεμπούτο άλμπουμ του σχήματος, το "Čačak, Čačak", συμμετέχει και η Μπρένα. Την ίδια χρονιά συμμετέχει και στην κωμική ταινία "Tesna koža", γεγονός που την κατέστησε διάσημη στη χώρα της. Το 1982, κυκλοφόρησε και το δεύτερο άλμπουμ του σχήματος, το "Mile voli disko". Το 1983, συμμετέχει και στον διαγωνισμό της Eurovision, χωρίς μεγάλη επιτυχία, παρόλα αυτά, αυτό λειτούργησε ενθαρρυντικά για την καριέρα της, όπου απέκτησε φήμη και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μέσα στην υπόλοιπη δεκαετία και με τα άλλα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησαν από το σχήμα, η Brena, πλέον γίνεται η δημοφιλέστερη καλλιτέχνιδα της γιουγκοσλαβικής μουσικής σκηνής. 

Αρχές του 1990, ουσιαστικά, σταματάει να κυκλοφορεί δίσκους με το συγκρότημα και τον Φλεβάρη του 1994, η Μπρένα, κυκλοφορεί τον πρώτο της σόλο δίσκο, "Ja nemam drugi dom". Κατά την εν λόγω δεκαετία άλλα δύο σόλο άλμπουμ κυκλοφορούν: "Kazna Božija" (1994) και "Luda za tobom" (1996). Το 2000, κυκλοφόρησε ξανά δίσκος συνεργαζόμενη με το συγκρότημα, ο οποίος έμελλε να είναι και ο τελευταίος τους. Μετά από αυτόν τον δίσκο, η Brena, αποχωρεί από τη δισκογραφία για τα επόμενα οχτώ χρόνια. Το 2008 και το 2011 επιστρέφει στη δισκογραφία, με τους δίσκους: "Uđi slobodno..." και "Začarani krug", οι οποίοι σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Συνολικά κυκλοφόρησε 18 στούντιο άλμπουμ, έως σήμερα, ενώ έχει συμμετάσχει και σε έξι ταινίες και αρκετές τηλεοπτικές σειρές.
Ράινερ Στάχελ

Ο Ράινερ Στάχελ (γερμ: "Rainer Stahel", 15 Ιανουαρίου 1892 - 30 Νοεμβρίου 1955) ήταν Γερμανός υποστράτηγος που συμμετείχε στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Μνημονεύεται για τη συμβολή του καλοκαίρι του 1944 αρχικά στη μάχη του Βίλνιους και κατόπιν στην προσπάθεια των γερμανικών δυνάμεων για κατάπνιξη της εξέγερσης της Βαρσοβίας. Τον Σεπτέμβριο του 1944 αιχμαλωτίστηκε από τη NKVD και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στις σοβιετικές φυλακές.
Κοινοπολιτεία της Αγγλίας

Η Κοινοπολιτεία της Αγγλίας (αγγλικά: "Commonwealth of England") ήταν η περίοδος από το 1649 έως το 1660 όταν η Αγγλία και η Ουαλία, αργότερα μαζί με την Ιρλανδία και τη Σκωτία, κυβερνήθηκε ως δημοκρατία μετά το τέλος του δεύτερου αγγλικού εμφυλίου πολέμου και τη δίκη και εκτέλεση του Κάρολου Α΄. Η ύπαρξη της δημοκρατίας διακηρύχθηκε με την «Πράξη που κηρύσσει την Αγγλία ως Κοινοπολιτεία», που υιοθετήθηκε από το Βραχυχρόνιο Κοινοβούλιο στις 19 Μαΐου 1649. Η εξουσία στην πρώιμη Κοινοπολιτεία βρισκόταν κυρίως στο Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, οι μάχες συνεχίστηκαν, ιδιαίτερα στην Ιρλανδία και τη Σκωτία, μεταξύ των κοινοβουλευτικών δυνάμεων και εκείνων που τις αντιτάχθηκαν, ως μέρος αυτού που πλέον αναφέρεται ως ο τρίτος αγγλικός εμφύλιος πόλεμος.

Το 1653, ύστερα από τη βίαιη διάλυση του κοινοβουλίου, το Στρατιωτικό Συμβούλιο ενέκρινε το Όργανο της Κυβέρνησης το οποίο κατέστησε τον Όλιβερ Κρόμγουελ Λόρδο Προστάτη μιας ηνωμένης «Κοινοπολιτείας της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας», εγκαινιάζοντας την περίοδο μετέπειτα γνωστή ως «Προτεκτοράτο». Μετά το θάνατο του Κρόμγουελ και ύστερα από μια σύντομη περίοδο διακυβέρνησης υπό τον υιό του, Ρίτσαρντ Κρόμγουελ, το Κοινοβούλιο του Προτεκτοράτου διαλύθηκε το 1659 και το Βραχυχρόνιο Κοινοβούλιο υπενθύμισε την έναρξη μιας διαδικασίας που οδήγησε στην παλινόρθωση της μοναρχίας το 1660. Ο όρος Κοινοπολιτεία χρησιμοποιείται μερικές φορές για ολόκληρο το 1649 έως το 1660 – μια περίοδος που αναφέρεται από τους μοναρχικούς ως Interregnum – αν και για άλλους ιστορικούς, η χρήση του όρου περιορίζεται στα χρόνια πριν από την επίσημη ανάληψη εξουσίας του Κρόμγουελ το 1653.
Παλάτι του Κένσινγκτον

Το Παλάτι του Κένσινγκτον είναι μια βασιλική κατοικία που βρίσκεται στους Κήπους του Κένσινγκτον, στο Βασιλικό Προάστιο του Κένσινγκτον και της Τσέλσι στο Λονδίνο της Αγγλίας. Αποτελεί οικία της βρετανικής βασιλικής οικογένειας από τον 17ο αιώνα και σήμερα είναι η επίσημη κατοικία του Δούκα και της Δούκισσας του Κέιμπριτζ, του Πρίγκιπα Χάρι, της Πριγκίπισσας Ευγενίας της Υόρκης, του Δούκα και της Δούκισσας του Γκλόστερ, του Δούκα και της Δούκισσας του Κεντ, του Πρίγκιπα Μιχαήλ και της Πριγκίπισσας Μαρίας Χριστίνας του Κεντ.

Σήμερα τα Κρατικά Δωμάτια του Παλατιού είναι ανοιχτά για το κοινό και βρίσκονται υπό τη διαχείριση της ανεξάρτητης φιλανθρωπικής οργάνωσης "Ιστορικά Βασιλικά Παλάτια", η οποία είναι μη κυβερνητική και δεν λαμβάνει κρατικούς πόρους. Τα γραφεία και οι ιδιωτικοί χώροι διαμονής του Παλατιού παραμένουν στην ευθύνη του Βασιλικού Νοικοκυριού και συντηρούνται από το Βασιλικό Τμήμα Ιδιοκτησίας Νοικοκυριών. Το Παλάτι διαθέτει πολλά έργα ζωγραφικής και άλλα αντικείμενα από τη Βασιλική Συλλογή.
Νησιά Γκαλίτ

Τα Νησιά Γκαλίτ (αραβικά: جالطة "Τζαλίτα", γαλλικά: "La Galite", ιταλικά: "Isola della Caletta") είναι μια ομάδα από έξι βραχώδη νησιά ηφαιστειογενούς προέλευσης που ανήκουν στο Κυβερνείο της Μπιζέρτα, βόρεια της Τυνησίας. Βρίσκονται 38 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του ακρωτηρίου Σερράτ (Cape Serrat), που είναι το πλησιέστερο σημείο στην ηπειρωτική χώρα από την οποία τα χωρίζει το Κανάλι Γκαλίτ, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από την πόλη της Ταμπάρκα, και 150 χιλιόμετρα νότια του Ακρωτηρίου Τεουλάντα (Capo Teulada) της νότιας Σαρδηνίας. Το μεγαλύτερο είναι η Γκαλίτ, ενώ υπάρχουν ακόμα 5 μικρότερα νησιά και κάποιοι ύφαλοι.
Μοντιίν Ιλίτ

Το Μοντιίν Ιλίτ (εβραϊκά: מוֹדִיעִין עִלִּית‬· αραβικά: موديعين عيليت‎, δηλ. "Άνω Μοντιίν") είναι ισραηλινός οικισμός Χαρεντί και πόλη στη Δυτική Όχθη, που βρίσκεται ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ. Το Μοντιίν Ιλίτ έλαβε καθεστώς πόλης από την ισραηλινή κυβέρνηση το 2008. Βρίσκεται έξι χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μοντιίν-Μακκαμπίμ-Ρεούτ και αναφέρεται συχνά ως Κιριάτ Σεφέρ (δηλ. "Βιβλιούπολη" ), το όνομα της πρώτης γειτονιάς του, που ιδρύθηκε το 1994. Χτίστηκε στο έδαφος πέντε παλαιστινιακών χωριών: Νιλίν, Χαρμπάτα, Σάφφα, Μπιλίν και Ντιρ Καντίς. Το Μοντίν Ιλίτ περιλαμβάνει τις γειτονιές του Κιριάτ Σεφέρ και του Αχουζάτ Μπραχφέλντ (Κτήματα Μπραχφέλντ). Το 2017 είχε συνολικό πληθυσμό 70.081, καθιστώντας το τον μεγαλύτερο εβραϊκό οικισμό στην περιοχή.

Η διεθνής κοινότητα θεωρεί τους ισραηλινούς οικισμούς παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά η ισραηλινή κυβέρνηση το αμφισβητεί αυτό.
Πριγκιπάτο της Οράγγης

Το Πριγκιπάτο της Οράγγης (γαλλικά: "Principauté d'Orange") ήταν από το 1163 έως το 1713 ένα φεουδαρχικό κράτος στην Προβηγκία, νότια της σημερινής Γαλλίας, στην ανατολική όχθη του ποταμού Ροδανού, βόρεια της πόλης Αβινιόν, και περιβάλλονταν από την ανεξάρτητη παπική κατάσταση του Κομτά Βεναισάν.

Συστάθηκε το 1163, όταν ο Φρειδερίκος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέθεσε την Κομητεία της Οράγγης της Βουργουνδίας (αποτελούμενη από την πόλη της Οράγγης και τη γη που την περιέβαλλε) σε ένα κυρίαρχο πριγκιπάτο μέσα στην αυτοκρατορία. Το πριγκηπάτο έγινε μέρος των διασκορπισμένων εκμεταλλεύσεων του Οίκου της Οράγγης-Νασσάου από τη στιγμή που ο Γουλιέλμος Α΄ «ο Σιωπηλός» κληρονόμησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Οράγγης από τον εξάδελφό του το 1544, έως ότου τελικά παραχωρήθηκε στη Γαλλία το 1713 βάσει της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Αν και χάθηκε μόνιμα από τους Νασσάου, το φέουδο έδωσε το όνομά της στο Βασιλικό Οίκο των Κάτω Χωρών. Η περιοχή του πριγκηπάτου είχε έκταση περίπου 12 μίλια (19 χλμ.) με μήκος 9 μίλια (14 χλμ.) ή 108 τετραγωνικά μίλια (280 χλμ.).
Πρίγκιπας της Οράγγης

Ο Πρίγκιπας της Οράγγης (ολλανδικά: "Prins van Oranje") είναι τίτλος που αρχικά συνδέθηκε με το κυρίαρχο Πριγκιπάτο της Οράγγης, στη νότια Γαλλία. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης του 1713, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας παραχώρησε το Πριγκιπάτο της Οράγγης στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας (διατηρώντας ταυτόχρονα τον τίτλο ως μέρος του δυναστικού τίτλου του). Μετά το θάνατο του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας χωρίς ν' αφήσει απογόνους, προέκυψε διαφωνία μεταξύ του Ιωάννη Γουλιέλμου Φρίζο και του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας, η οποία εγκαταστάθηκε στη Συνθήκη της Κατανομής (1732), συνεπώς, ο γιος του Φρίζο, Γουλιέλμος Δ΄ μοιράστηκε τον τίτλο του «Πρίγκιπα της Οράγγης» (ο οποίος είχε συσσωρεύσει κύρος στην Ολλανδία και σε όλο τον προτεσταντικό κόσμο) με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας. Ο τίτλος αποδίδεται παραδοσιακά στον κληρονόμο του Ολλανδού μονάρχη. Ο τίτλος αποδίδεται μέσω της απόλυτης πρωτοτοκίας από το 1983, που σημαίνει ότι ο κάτοχός του μπορεί να είναι είτε πρίγκιπας είτε πριγίπισσα της Οράγγης.

Η ολλανδική βασιλική δυναστεία, ο Οίκος της Οράγγης-Νασσάου, δεν είναι η μόνη οικογένεια που αξιώνει τον δυναστικό τίτλο. Οι αντίπαλες αξιώσεις για τον τίτλο έγιναν από γερμανούς αυτοκράτορες και βασιλιάδες του Οίκου των Χοεντσόλερν και από τον επικεφαλής της γαλλικής ευγενικής οικογένειας Μαϊγύ. Οι σημερινοί κάτοχοι του τίτλου είναι η Πριγκίπισσα Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας (Οράγγης-Νασσάου), ο Γεώργιος Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Πρωσίας (Χοεντσόλερν) και ο Γκυ, Μαρκήσιοτ του Μαϊγύ-Νελ (Μαϊγύ).
Χρήστος Μάστορας

Ο Χρήστος Μάστορας (Βοδίνο Δερόπολης, 14 Νοεμβρίου 1986) είναι Έλληνας τραγουδιστής και βασικό μέλος του συγκροτήματος Melisses.
Άντζελα Ντέιβις

Η Άντζελα Ντέιβις ("Angela Yvonne Davis", 26 Ιανουαρίου 1944) είναι Αμερικανίδα πολιτική ακτιβίστρια, ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Εμφανίστηκε ως εξέχουσα ακτιβίστρια της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960 συνεργαζόμενη με το Κόμμα Μαύρων Πανθήρων και ασχολούμενη ιδιαίτερα με το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ως αποτέλεσμα της αγοράς πυροβόλων όπλων που χρησιμοποιήθηκαν για την ένοπλη κατάληψη μίας δικαστικής αίθουσας στο Σαν Ραφαέλ, Καλιφόρνια, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα άτομα, διώχθηκε για συνωμοσία. Αργότερα απαλλάχθηκε από την κατηγορία αυτή.

Είναι ομότιμη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σάντα Κρουζ. Είναι επίσης πρώην διευθύντρια του τμήματος φεμινιστικών σπουδών του πανεπιστημίου. Τα ερευνητικά της ενδιαφέρονται είναι ο φεμινισμός, οι αφροαμερικανικές σπουδές, η κριτική θεωρία, ο μαρξισμός, η pop μουσική, η κοινωνική συνείδηση και η φιλοσοφία και ιστορία της τιμωρίας και των φυλακών. 

Το γεγονός ότι η Ντέιβις ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, οδήγησε τον κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Ρόναλντ Ρήγκαν το 1969 να προσπαθήσει να την εμποδίσει να διδάξει σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της πολιτείας της Καλιφόρνιας. Η Ντέιβις υποστήριξε τις κυβερνήσεις του Ανατολικού Μπλοκ για αρκετές δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ήταν δύο φορές υποψήφια για αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Έφυγε από το κόμμα το 1991.
Όγια Κοντάρ

Η Όγια Κοντάρ (κροατικά: "Oja Kodar", 1941 -) είναι Κροάτισα ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Περισσότερη γνωστή στο ευρύ κοινό είναι ως η τελευταία σύντροφος του Όρσον Γουέλς. Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ, ως Όλγκα Παλίνκας από πατέρα Ούγγρο και μητέρα Κροάτισα. Με τον Γουέλς γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας "The Trial", το 1961, στο Ζάγκρεμπ. Αυτήν την περίοδο, ο Γουέλς ήταν παντρεμένος με την Πάολο Μόρι. Λίγο αργότερα ξεκίνησαν τη σχέση τους, με τον Γουέλς να της δίνει και το καλλιτεχνικό όνομα Όγια Κοντάρ. Το 1970, ο ιταλικός τύπος άρχισε να μιλάει για τη σχέση τους, ωστόσο η γυναίκα του, δεν το γνώριζε έως και το 1984, όπου χώρισαν. Η οικία που διέμεναν μεταβιβάστηκε στη Κοντάρ και στην κόρη τους, Μπέατρις Γουέλς.

Εξ αιτίας της σχέσης της με τον Γουέλς, τα περισσότερα χρόνια της κινηματογραφικής της καριέρας, συνδέθηκαν με διάφορες δουλειές του Γουέλς, οι οποίες πολλές δεν τελεσφόρησαν. Το 1966, πηγαίνουν στη Γιουγκοσλαβία, για τα γυρίσματα της ταινίας "The Deep", στο οποίο η Κοντάρ είχε βασικό ρόλο. Η ταινία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω οικονομικών και τεχνικών δυσκολιών, ωστόσο η Κοντάρ είχε πει ότι σε αυτό ευθύνεται η συμπρωταγωνίστρια της, Ζαν Μορό, η οποία ζήλευε τον ρόλο της. Ωστόσο, ο μοντέρ Μάουρο Μπονάνι, είχε πει ότι ο Γουέλς παράτησε την εν λόγω ταινία, όταν κατάλαβε ότι η Κοντάρ δεν ήταν κατάλληλη για τον βασικό ρόλο. Αργότερα, συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου του έργου "The Other Side of the Wind", του οποίου τα γυρίσματα έγιναν μεταξύ το 1970 και το 1976. Το έργο δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ενδέχεται να κυκλοφορήσει. 

Το 1989, η Κοντάρ έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτης, στην ταινία "Jaded". Το 1993, κυκλοφόρησε και η δεύτερη σκηνοθετική της δουλειά, το "Vrijeme za...". Το 1995, ήταν μέσα στους σκηνοθέτες και σεναριογράφους του γαλλογερμανικού ντοκιμαντέρ "Orson Welles: The One-Man Band". Μαζί με το DVD του ντοκιμαντέρ, κυκλοφορούσε και το "F For Fake", ένα ντοκιμαντέρ που αυτή και ο Γουέλς δούλευαν μαζί. Από το 2014, έχουν ξεκινήσει οι προσπάθειες της κυκλοφορίες του "The Other Side of the Wind". Πολλοί κατηγορούν τη Κοντάρ για την καθυστέρηση, καθότι κρατάει μέρος των δικαιωμάτων. Τον Φεβρουάριο του 2017, η Κοντάρ υπέγραψε με εταιρείες στο Λος Άντζελες και το ντοκιμαντέρ αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2018.
Νουριγέ Ουλβιγέ Μεβλάν Τσιβελέκ

Η Νουριγέ Ουλβιγέ Μεβλάν Τσιβελέκ (τουρκικά: "Nuriye Ulviye Mevlan Civelek", 1893-1964) ήταν Τουρκάλα ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, υποστηρικτής του κινήματος της σουφραζέτας, δημοσιογράφος και ιδρυτής του πρώτου φεμινιστικού περιοδικού στην Τουρκία, καθώς η και η πρώτη φεμινίστρια που μάχονταν για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων γυναικών. Το περιοδικό της ήταν το πρώτο που είχε φωτογραφία γυναίκας μουσουλμάνας.
Poşta Română

δεξιά|μικρογραφία|Ένα ρουμανικό γραμματόσημο που χρονολογείται από το 1865.
δεξιά|μικρογραφία|Υπάλληλος ταχυδρομείου φορώντας μια στολή, γύρω στο 1931-1941
Η Poşta Română (= «Ρουμανικά Ταχυδρομεία») είναι ο εθνικός φορέας στον τομέα των ταχυδρομικών υπηρεσιών στη Ρουμανία. Είναι ο μοναδικός προμηθευτής καθολικής υπηρεσίας σε οποιοδήποτε σημείο της ρουμανικής επικράτειας.

Η Poşta Română δραστηριοποιείται στην ελεύθερη αγορά ταχυδρομικών υπηρεσιών και υπηρεσιών τύπου προστιθέμενης αξίας ως ανταγωνιστής και ασκεί δραστηριότητες εξασφάλισης που απαιτούνται για την πραγματοποίηση με κερδοφόρους όρους των κύριων στόχων της δραστηριότητάς της, δηλαδή του εξωτερικού εμπορίου, της προμήθειας, της έρευνας και της τεχνολογικής και πληροφοριακής σχεδίασης, των ιατρικών υπηρεσιών και των εκπαιδευτικών και κοινωνικοπολιτικών υπηρεσιών κ.ά. Απασχολεί περίπου 25.000 εργαζομένους (2017), αντιπροσωπεύοντας μια σημαντική πτώση από το 2011, όπου είχε 34.707 υπαλλήλους. Το 2003, τα κέρδη της προ τόκων και φόρων ήταν 2.510.000.000 λέου. 

Τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία είναι επίσης ο μοναδικός μέτοχος της Romfilatelia, η οποία είναι η εταιρεία που ειδικεύεται στην έκδοση και εμπορία ρουμανικών γραμματοσήμων.

Στο τέλος του 2014, τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία απασχολούσαν πάνω από 27.000 υπαλλήλους.

Το 2014 η Poşta Română ίδρυσε τη δική της ασφαλιστική εταιρεία με το όνομα Poşta Română Broker de Asigurări, μια εταιρεία με ξεχωριστή νομική προσωπικότητα, εξουσιοδοτημένη από την Εποπτική Αρχή Χρηματοπιστωτικής Εποπτείας, με μοναδικό μέτοχο τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία. Η εταιρεία ονομάζει τον εαυτό της ως πάροχο γενικής ασφάλειας.
Χριστίνα του Λιν

Η Χριστίνα του Λιν ("Christine de Ligne", 11 Αυγούστου 1955 -) είναι κόρη του Αντωνίου, 13ου Πρίγκιπα του Λιν και εγγονή της Καρλόττας, Μεγάλης Δούκισσας του Λουξεμβούργου.
Παύλος Ορκόπουλος

Ο Παύλος Ορκόπουλος (Κόρινθος, 1953) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς και πολιτευτής.
Ιόν Ράτσιου

Ο Ιόν Ράτσιου (ρουμανική προφορά: iˈon ˈrat͡sju, ρουμανικά: Ion Rațiu, 6 Ιουνίου 1917 – 17 Ιανουαρίου 2000) ήταν Ρουμάνος πολιτικός και προεδρικός υποψήφιος του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Αγροτικού Κόμματος (PNȚ) στις εκλογές του 1990, στις οποίες κατετάγη τρίτος λαμβάνοντας το 4.29% των ψήφων.
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο

Το χώμα βάφτηκε κόκκινο είναι μία ελληνική δραματική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη και σενάριο Νίκου Φώσκολου. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Κούρκουλος, Μάνος Κατράκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, 
Γιάννης Βόγλης, Φαίδων Γεωργίτσης, Μαίρη Χρονοπούλου και ο Νότης Περγιάλης.

Η ταινία υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 38η απονομή των βραβείων το 1966. και αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία κόβοντας συνολικά 588.101 εισιτήρια. Εμπνευσμένη από τα Γουέστερν, η ταινία αναφέρεται στον αγώνα των κολίγων ενάντια στη καταδυνάστευση των τσιφλικάδων, στη Θεσσαλία του 1907.
Τζαμί Γιβλί Μιναρέ

Το Τζαμί Γιβλί Μιναρέ ("Yivli Minare", κυριολεκτικά: τζαμί του αυλακωτού μιναρέ), γνωστό και ως Ουλού Τζαμί (τουρκικά: "Ulu Cami", μέγα τέμενος), είναι μουσουλμανικό τέμενος στην Αττάλεια, Τουρκία, το οποίο κατασκευάστηκε από τον Σελτζούκο Σουλτάνο Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄. Βρίσκεται εντός των τειχών της πόλης, στη περιοχή γνωστή ως Καλεϊτσί, και αποτελεί τμήμα ενός συγκροτήματος το οποίο περιλαμβάνει επίσης τον μεντρεσέ Γκιγιασεντίν Κειχιουσρέβ, το κατάλυμα του Σουλτάνου και των Δερβίσηδων. Ο μιναρές του τζαμιού είναι σύμβολο και τοπόσημο της πόλης.
 thumb|αριστερά|200px|Άποψη του τζαμιού

Το Τζαμί κατασκευάστηκε αρχικά το 1230, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄ (1220-1237) και ανακατασκευάστηκε πλήρως το 1373 μετά την καταστροφή του αρχικού τζαμιού. Οι Χαμιδίδες κατασκεύασαν το τζαμί στα θεμέλια μίας βυζαντινής εκκλησίας. Ο μιναρές του, ύψους 38 μέτρων, είναι κτισμένος επί τετράγωνου πέτρινου βάθρου και διαθέτει οχτώ αυλακωτά τμήματα. Μέχρι την κορυφή του έχει 90 σκαλοπάτια. Διαθέτει έξι θόλους και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα πολύτρουλης κατασκευής στην Ανατολία.

Σήμερα το κτίριο στεγάζει το Εθνογραφικό Μουσείο Αττάλειας, του οποίου τα εκθέματα περιλαμβάνουν ρούχα, μαγειρικά σκεύη, κεντήματα, ταπετσαρίες, κιλίμια, σάκους και τέντες. Άνοιξε για το κοινό το 1974.
Ελίνα Γκαράντσα

Η Ελίνα Γκαράντσα (λετονικά: "Elīna Garanča", 16 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Λετονή Μεσόφωνος (mezzo-soprano) της όπερας. Γεννήθηκε στη Ρίγα, με μουσικό υπόβαθρο: ο πατέρας της ήταν χορογράφος και η μητέρα της τραγουδίστρια, καθώς και καθηγήτρια της Λετονικής Μουσικής Σχολής και της Λετονικής Εθνικής Όπερας. Ο αδελφός της ο Γιάνις, αν και ασχολήθηκε τα πρώτα χρόνια με τη μουσική τελικά δεν ακολούθησε αυτόν τον κλάδο. Η Ελίνα ξεκίνησε να σπουδάζει φωνητική στη Ρίγα, στη Μουσική Ακαδημία Λετονίας, υπό τις οδηγίες του Σεργκέι Μαρτίνοφ, αποφοιτώντας το 1996. Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές της σε Βιέννη και Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παντρεμένη με τον Βρετανό μουσικό Κάρελ Μαρκ Κιτσόν, με τον οποίον έχει αποκτήσει και δύο κόρες. 

Το 1999, κατέκτησε την πρώτη θέση σε σημαντικό διαγωνισμό της Φινλανδίας, ξεκινώντας έτσι πρακτικά την καριέρα της στην Ευρώπη. Το 2003, η Γκαράντσα έγινε παγκοσμίως γνωστή στο Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ, όταν τραγούδησε Anio, από το έργο του Μότσαρτ "La clemenza di Tito". Ευθύς αμέσως ξεκίνησαν κι άλλες σπουδαίες εμφανίσεις όπως στο "Werther", το λιμπρέτο του Ζυλ Μασνέ, ως "Charlotte" και το "Έτσι κάνουν όλες" (Così fan tutte) του Μότσαρτ, ως Dorabella, με την εν λόγω παραγωγή να ανεβαίνει και στην Κρατική Όπερα Βιέννης, το 2004 και στο Παρίσι, το 2005. 

Το 2007, έκανε το ντεμπούτο της στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, στο έργο "Ο Κουρέας της Σεβίλλης", του Τζοακίνο Ροσσίνι, ως Ροζίνα. Η συγκεκριμένη παράσταση επαινέθηκε από τους κριτικούς με τον Μπέρναντ Χόλαντ των "The New York Times", να την επαινεί μεταξύ άλλων για τη φωνή της, το παρουσιαστικό της και γενικότερα για όλη της την ερμηνεία. Το 2010, εμφανίστηκε ξανά στη Μετροπόλιταν Όπερα, αυτή τη φορά στο έργο του Ζωρζ Μπιζέ, "Κάρμεν", αναλαμβάνοντας τον κεντρικό ρόλο. Αρκετές ερμηνείες της έχουν ηχογραφηθεί, όπως η προαναφερθείσα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει λάβει αρκετές διακρίσεις και βραβεία όπως το Μεγάλο Μουσικό Βραβείο Λετονίας, το 2000 και το 2010, χρονιά στην οποία κέρδισε και το "Vocalist of the Year" από την "Musical America Award" και το "Singer of the Year", από την MIDEM Classical Award. Το 2005, υπήρξε υποψήφια για βραβείο Grammy, για την ηχογράφηση της όπερας του Βιβάλντι "Bajazet".
Γιασεμίν Αντάρ

Η Γιασεμίν Αντάρ (τουρκ: "Yasemin Adar", Μπαλικεσίρ, Τουρκία, 6 Δεκεμβρίου 1991) είναι Τουρκάλα αθλήτρια της ελευθέρας πάλης. Έχει αναδειχτεί μια φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια (2017), καθώς και τέσσερις συνεχόμενες φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης (από το 2016 μέχρι το 2019) στην κατηγορία των 75 και 76 κιλών.
Κύπριοι πρόσφυγες

Οι Κύπριοι πρόσφυγες είναι οι Κύπριοι υπήκοοι ή κάτοικοι της Κύπρου που αναγκάστηκαν να εκκενώσουν βίαια την κατοικία τους λόγω της Κυπριακής σύγκρουσης. Η κυβέρνηση της Κύπρου αναγνωρίζει ως πρόσφυγες και τους απόγονους των αρχικών προσφύγων με την αρσενική γραμμή καταγωγής ανεξαρτήτως της γενέτειρας τους.
Μάρια Λουντβίκα Μπέρνχαρντ

Η Μάρια Λουντβίκα Μπέρνχαρντ (πολωνικά: "Maria Ludwika Bernhard") (6 Αυγούστου 1908 - 1998) ήταν Πολωνή κλασική αρχαιολόγος και ειδική στην Αρχαία Ελληνική Τέχνη. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μπέρνχαρντ ζούσε στη Βαρσοβία και ήταν ενεργή στο Πολωνικό Κίνημα Αντίστασης. Μετά τον πόλεμο, η Μπέρνχαρντ ήταν καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το 1957 έγινε πρόεδρος του Τμήματος Κλασικής Αρχαιολογίας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Ήταν επίσης επιμελήτρια της έκθεσης Αρχαίας Τέχνης στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας από το 1945 έως το 1962.
Άννα Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα

Η Άννα Μπιλίνσκα-Μποχντανοβίτσα (πολωνικά: "Anna Bilińska-Bohdanowicza") (8 Δεκεμβρίου 1857 - 18 Απριλίου 1893) ήταν Πολωνή ζωγράφος, γνωστή για τα πορτρέτα της. Ήταν εκπρόσωπος του Ρεαλισμού και πέρασε μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής της ζωής στο Παρίσι.
Χαλίνα Σιμάνσκα

Η Χαλίνα Σιμάνσκα (πολωνικά: "Halina Szymańska") (1906 - 1989) ήταν Πολωνή κατάσκοπος, εργαζόμενη για τη βρετανική κυβέρνηση, γνωστή ως η σύνδεση των Συμμάχων στον Ναζιστή Ναύαρχο Βίλχελμ Κανάρις. Ήταν σύζυγος του Συνταγματάρχη Αντόνι Σιμάνσκι, του τελευταίου Πολωνού στρατιωτικού ακόλουθου στο Βερολίνο και αργότερα του Στρατηγού Καζίμιες Βισνιόφσκι.
Σαχ Ρουχ Χαν

Ο Σαχ Ρουχ Χαν (χίντι: शाहरुख़ ख़ान", Shah Rukh Khan", 2 Νοεμβρίου 1965) είναι Ινδός ηθοποιός, παραγωγός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Είναι γνωστός στα μέσα ως "Βασιλιάς του Μπόλυγουντ", "Βασιλιάς Χαν". Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 80 ταινίες του Μπόλυγουντ και έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία/ διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων 14 στα βραβεία Φίλμφεϊρ. Απέκτησε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα και έχει περιγραφεί ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς του κόσμου. 

Οι πρώτες εμφανίσεις του Χαν έγιναν σε μερικές τηλεοπτικές σειρές στα τέλη του 1980. Η πρεμιέρα του στο Μπόλυγουντ πραγματοποιήθηκε το 1992, με την ταινία Deewana. Στην αρχή της καριέρας του, πρωταγωνίστησε σε ταινίες με αντιηρωικούς ρόλους όπως το "Darr" (1993), "Baazigar" (1993) και "Anjaam" (1994). Η καριέρα του ανέβηκε στα ύψη όταν άρχισε να πρωταγωνιστεί σε ρομαντικές ταινίες, όπως "Dilwale Dulhania Le Jayenge" (1995), "Dil To Pagal Hai" (1997), "Kuch Kuch Hota Hai" (1998), "Mohabbatein" (2000) and "Kabhi Khushi Kabhie Gham..." (2001). Ωστόσο, οι ρόλοι που την απογείωσαν ήταν αυτοί του αλκοολικού στο "Devdas" (2002), του φυσικού της ΝΑΣΑ στο "Swades" (2004), του προπονητή χόκεϊ στο "Chak De! India" (2007) και του άνδρα με σύνδρομο Άσπεργκερ στο "My Name Is Khan" (2010). Οι πιο επικερδής ταινίες του περιλαμβάνουν τις "Chennai Express" (2013), "Happy New Year" (2014) , "Dilwale" (2015), "Raees" (2017). Μάλιστα, ο ίδιος βρίσκεται στην λίστα με τους πλουσιότερους ηθοποιούς παγκοσμίως. Πολλές ταινίες του παρουσιάζουν την εθνική ταυτότητα και τις συνδέσεις τους με μειονότητες, ή διαφορετικά φύλα, θρησκείες, καταγωγές και κοινωνικές τάξεις . Επίσης για την συνεισφορά του στον κινηματογράφο, η κυβέρνηση της Ινδίας τον τίμησε με το βραβείο Πάντμα Σρι καθώς και η κυβέρνηση της Γαλλίας με τα Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων και Λεγεώνα της Τιμής. 

Όσο αφορά το 2015, ο Χαν γίνεται συν-πρόεδρος της κινηματογραφικής εταιρίας "Red Chillies Entertainment" όπως και των θυγατρικών της. Ακόμη είναι ο συνιδρυτής της Ινδικής Πρέμιερ Λιγκ, στην ομάδα "Κολκάτα Νάιτ Ράιντερς" του κρίκετ. Τώρα είναι παρουσιαστής σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Το 2011 βραβεύτηκε με το βραβείο Πιραμίντε κον μάρνι από την Ουνέσκο για την στήριξη της εκπαίδευσης των παιδιών, και με το κρυστάλλινο βραβείο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το 2018 για την ηγεσία του υπέρ των γυναικείων και παιδικών δικαιωμάτων στην Ινδία. Γενικότερα, αποτελεί πρόσωπο επιρροής για το κόσμο και για αυτό το λόγο το 2008 η εφημερίδα "Newsweek" τον χαρακτήρισε ως έναν από τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου.
Όλγκα Μποζνάνσκα

Η Όλγκα Μποζνάνσκα (πολωνικά: "Olga Boznańska") (15 Απριλίου 1865 - 26 Οκτωβρίου 1940) ήταν Πολωνή ζωγράφος στα τέλη του 20ου αιώνα. Ήταν μια αξιοσημείωτη γυναίκα ζωγράφος στην Πολωνία και την Ευρώπη και συνδέθηκε στυλιστικά με τον γαλλικό ιμπρεσιονισμό, αν και απέρριψε αυτή την ταμπέλα.
Ιλντάρ Αμπντραζάκοφ

Ο Ιλντάρ Αμπντραζάκοφ (Ildar Amirovich Abdrazakov) ( ; μπασκίρ: "Abdrazaqov İldar Ämir ulı" ; γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Ρώσος τραγουδιστής βαθύφωνος.
Ζόφια Ρόμερ

Η Ζόφια Ρόμερ (πολωνικά: "Zofia Romer"), το γένος Ντεμπόφσκα ("Dembowska"), (16 Φεβρουαρίου 1885 - 23 Αυγούστου 1972) ήταν Πολωνή ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Εσθονία από τον γνωστό ιατρό Ταντέους Ντεμπόφσκι και τη σύζυγό του, Ματίλντα. Μεγάλωσε στη Λιθουανία και την Πολωνία, όπου σπούδασε με διάφορους ζωγράφους.
Άννα Καμιένσκα

Η Άννα Καμιένσκα (πολωνικά: "Anna Kamieńska") (12 Απριλίου 1920 - 10 Μαΐου 1986) ήταν Πολωνή ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια και λογοτεχνική κριτικός, η οποία έγραψε πολλά βιβλία για παιδιά και εφήβους.
Τουίγκυ Λόσον

Η Τουίγκυ (Αγγλικά: Twiggy), επίσης γνωστή ως Τουίγκυ Λόσον, είναι Αγγλίδα μοντέλο, ηθοποιός και τραγουδίστρια, γεννημένη στις 19 Σεπτεμβρίου 1949. Είναι γνωστή ως σύμβολο της μόδας της δεκαετίας του 1960 και ένα από τα πιο διάσημα μοντέλα εκείνης της εποχής. Η Τουίγκυ έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, μιούζικαλ και θεατρικά έργα και ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής για το Next Top Model της Αμερικής από το 2005 έως το 2007.
Φρανσουά Λε Μετέλ ντε Μπουαρομπέρ

Ο Φρανσουά Λε Μετέλ ντε Μπουαρομπέρ (Γαλλικά: François Le Métel de Boisrobert), (1589 - 1662) ήταν Γάλλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Μικρό θεώρημα του Φερμά

To Μικρό θεώρημα του Φερμά αναφέρει πως αν ο είναι πρώτος αριθμός, τότε για οποιονδήποτε ακέραιο ο αριθμός είναι ένα ακέραιο πολλαπλάσιο του . Με το συμβολισμό της αριθμητικής για τα ισοϋπόλοιπα, αυτό γράφεται ως:

:formula_1

Για παράδειγμα, αν = 2 και = 7, τότε 27-2 = 128−2 = 126 = 7 × 18, που είναι πολλαπλάσιο του 7.

Αν το δεν διαιρείται από το , τότε το Μικρό θεώρημα του Φερμά είναι ισοδύναμο με το ότι το είναι ένα ακέραιο πολλαπλάσιο του , ή με σύμβολα: 

:formula_2

Για παράδειγμα, αν = 2 και = 7, τότε 26-1 = 64−1 = 63 = 7 × 9, που είναι πολλαπλάσιο του 7.

Ο Φερμά στο Ζ5 παρατήρησε ότι 24=1, 34=1, 44=1, 54=0, 64=1, δηλ. α4=1 μόνο όταν το α δεν διαιρείται από το 5.

Το θεώρημα χρησιμοποιείται για να βρεθεί το υπόλοιπο μίας (μεγάλης) δύναμης με έναν "πρώτο" αριθμό. Για παράδειγμα, αν ψάχνουμε το υπόλοιπο της διαίρεσης του 3100.000 με τον πρώτο αριθμό 53, από το θεώρημα έχουμε 352=1. Παρατηρούμε ότι 3100.000 .

Αν θέλουμε να βρούμε το υπόλοιπο μίας (μεγάλης) δύναμης με "οποιονδήποτε" αριθμό, τότε θα χρησιμοποιήσουμε το Θεώρημα του Όιλερ, το οποίο είναι γενίκευση αυτού εδώ του θεωρήματος. 

Το Μικρό θεώρημα του Φερμά είναι η βάση για τη "δοκιμή του Φερμά για το αν ένας αριθμός είναι πρώτος" και ένα από τα θεμελιώδη αποτελέσματα της στοιχειώδους Θεωρίας Αριθμών. Το θεώρημα ονομάστηκε από τον Πιέρ ντε Φερμά, που το διατύπωσε το 1640 και έλαβε το όνομα "μικρό θεώρημα" για να το ξεχωρίσουμε από το "τελευταίο θεώρημα" του Φερμά. Το απέδειξε ο Λέοναρντ Όιλερ το 1736, ο οποίος και το γενίκευσε με το Θεώρημα του Όιλερ. Το όνομα "μικρό θεώρημα του Φερμά" το έδωσε το 1913 ο Κουρτ Χένσελ.
Σύνθια Τέρνερ

Η Σύνθια Τέρνερ (1932 - 1 Φεβρουαρίου 2021) ήταν πιανίστρια από τη Μάλτα. Ήταν η πιο γνωστή πιανίστρια της Μάλτας και μία από τους πιο διάσημους μουσικούς της. Έπαιξε για τη βασίλισσα Ελισάβετ κατά τη διάρκεια μίας βασιλικής παράστασης στο θέατρο Manoel στις 15 Νοεμβρίου 1967. Έδωσε παραστάσεις σε θέατρα και έπαιξε στο καλωδιακό ραδιόφωνο, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση στη Μάλτα, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αίγυπτο.

Έλαβε πολλά βραβεία. Έγινε μέλος στο Τάγμα των Ακαδημαϊκών Φοινίκων και έγινε συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής στο Λονδίνο.

Το 1987, όταν το Εθνικό Συμβούλιο Γυναικών της Μάλτας ίδρυσε τον Διαγωνισμό Μουσικής Bice Mizzi Vassallo, η Τέρνερ ήταν μέλος της οργανωτικής επιτροπής και προήδρευσε της κριτικής επιτροπής για όλες τις εκδόσεις του διαγωνισμού.

Έγινε μέλος του Εθνικού Τάγματος Αξίας το 2004, μία από τις υψηλότερες τιμές του κράτους της Μάλτας.
Μπρονισουάβα Γιανόφσκα

Η Μπρονισουάβα Γιανόφσκα (πολωνικά: "Bronisława Janowska") ή Μπρονισουάβα Άννα Βαλέρια Ρίχτερ-Γιανόφσκα ("Bronisława Anna Waleria Rychter-Janowska") (13 Ιουλίου 1868 - 29 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν Πολωνή ζωγράφος του ρεαλισμού και εκδότρια που σχετιζόταν με το βασισμένο στην Κρακοβία κίνημα της Νέας Πολωνίας. Ήταν μια εξαιρετικά παραγωγική καλλιτέχνιδα, της οποίας το έργο εκτίθεται σε πολλές ιδιωτικές και κρατικές συλλογές, όπως το Ιστορικό Μουσείο της Κρακοβίας, τα Εθνικά Μουσεία της Πολωνίας και τα Μουσεία του Βατικανού.
Γκιντάρε Σκάιστε

Η Γκιντάρε Σκάιστε (το γένος Σιμονίτε, γεννημένη στις 4 Αυγούστου 1981 στο Κάουνας) είναι Λιθουανή πολιτικός, μέλος του κοινοβουλίου της Λιθουανίας για την εκλογική περιφέρεια Panemunė, οικονομολόγος καιι κάτοχος διδακτορικού των Κοινωνικών Επιστημών. Ήταν Δημοτική Σύμβουλος του Κάουνας μεταξύ 2007 και 2016.

Στις 7 Δεκεμβρίου 2020, η Σκάιστε ορίστηκε ως υπουργός Οικονομικών στο Υπουργικό Συμβούλιο της Σιμονίτε.

Η Σκάιστε αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κάουνας το 2010 με πτυχίο Οικονομικών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στα Οικονομικά (2011) από το Πανεπιστήμιο Μύκολας Ρομέρις και διδακτορικού στις Κοινωνικές Επιστήμες (2016).

Εργάστηκε ως ειδική στο Λιθουανικό Ινστιτούτο Κοινωνικής Ανάπτυξης Αγοράς. Η Σκάιστε είναι επίσης μέλος της Λιθουανικής Ένωσης Τουφεκιοφόρων και Επίτιμο Μέλος της Λιθουανικής Κοινότητας της Συνθήκης του Ατλαντικού. 

Από το 2005, η Σκάιστε είναι μέλος του κόμματος Ένωση της Πατρίδας. Μεταξύ 2007 και 2016 ήταν Δημοτική Σύμβουλος του Κάουνας. Το 2016 εξελέγη μέλος της Βουλής της Δημοκρατίας της Λιθουανίας.
Ντίβνα Βέκοβιτς

Η Ντίβνα Βέκοβιτς (1886-1944) είναι γυναίκα από το Μαυροβούνιο που έγινε η πρώτη γυναίκα ιατρός στη χώρα. Εκτός από το ότι ήταν γιατρός κατά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βέκοβιτς ήταν επίσης ανθρωπιστής και μεταφράστρια λογοτεχνίας. Ως μεταφράστρια, ήταν η πρώτη που μετέφρασε το "The Mountain Wreath" (επίσης γνωστό ως "The Mountain of Wreath" ) από τη σερβική γλώσσα στη γαλλική γλώσσα. "Το Mountain Wreath" είναι ένα γνωστό ποίημα και έργο στη λογοτεχνία του Μαυροβουνίου που γράφτηκε από τον Πρίγκιπα-Επίσκοπο και ποιητή Πέτρο Β' Πέτροβιτς-Νιέγκος. Η Βέκοβιτς μετέφρασε και άλλα ποιήματα, όπως αυτό του Σέρβου ποιητή Γιοβάν Γιοβάνοβιτς Ζμάι.

Συνέχισε τη δουλειά της ως ιατρός μέχρι το θάνατό της πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Οξάνα Λυνίβ

Η Οξάνα Λυνίβ (Ουκρανική, Оксана Линів, γεννημένη στις 6 Ιανουαρίου 1978) είναι Ουκρανή μαέστρος.
Ιστορία της Ευρώπης

Η Ιστορία της Ευρώπης αναφέρεται στην ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου μέσα από την ανακάλυψη και συλλογή, την μελέτη, οργάνωση και παρουσίαση αλλά και την ερμηνεία των γεγονότων του παρελθόντος και των ανθρώπων που κατοίκησαν στην Ευρώπη από την έναρξη ύπαρξης των γραπτών κειμένων. Κατά την διάρκεια της Νεολιθικής Εποχής και την εποχή των ινδοευρωπαϊκών μεταναστεύσεων, η Ευρώπη είδε ανθρώπινες εισροές από τα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά και συνεπώς σημαντικές πολιτιστικές και υλικές ανταλλαγές. Η περίοδος που είναι γνωστή ως κλασική αρχαιότητα ξεκίνησε με την ίδρυση των πόλεων-κρατών στην αρχαία Ελλάδα. Αργότερα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κυριάρχησε στην λεκάνη της Μεσογείου. Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μΧ σηματοδοτεί την έναρξη του Μεσαίωνα. Ξεκινώντας από τον 14ο αιώνα, η Αναγέννηση στην γνώση αμφισβήτησε τα παραδοσιακά δόγματα της επιστήμης και της θεολογίας. Κατά συνέπεια, ο προτεσταντισμός ίδρυσε εκκλησίες αρχικά στην Γερμανία, την Αγγλία και την Σκανδιναβία. Μετά το 1800, η Βιομηχανική Επανάσταση έφερε ευημερία στην Βρετανία και την Δυτική Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ίδρυσαν αποικίες στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής και των δυο Αμερικών αλλά και σε διάφορες περιοχές της Ασίας. Τον 20ο αιώνα, ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησαν σε μαζικούς θανάτους. Ο Ψυχρός Πόλεμος κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική σκηνή από το 1947 έως το 1989. Μετά την πτώση του Σιδηρούν Παραπετάσματος, οι ευρωπαϊκές χώρες αναπτύχθηκαν παράλληλα και ταυτόχρονα.
Εκατερίνα Κοβαλέβσκαγια

Η Εκατερίνα Κοβαλέβσκαγια (, 17 Απριλίου 1974, Ροστόφ Ον Ντον) είναι Ρωσίδα σκακίστρια με τίτλους FIDE International Master (IM) και Woman Grandmaster (WGM). Κέρδισε το Ρωσικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών το 1994 και το 2000 και ήταν δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών 2004. Με αυτό το τελευταίο επίτευγμα της, κέρδισε τον τίτλο της International Master.

Η Κοβαλέβσκαγια κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ατομικού Σκακιού Γυναικών το 2000 και το 2001.

Έπαιξε για τη ρωσική εθνική ομάδα στους Ολυμπιάδες Σκακιού Γυναικών του 1994, 1998, 2000, 2002, 2004, 2006, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Παγκόσμιας Ομάδας Γυναικών του 2007, 2009 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομαδικού Σκακιού Γυναικών του 2005 και 2007.
Χαλίνα Ποσφιατόφσκα

Η Χαλίνα Ποσφιατόφσκα (πολωνικά: "Halina Poświatowska"), το γένος Μίγκα ("Myga"), εγγεγραμμένη στα αρχεία της εκκλησίας ως Χελένα Μίγκα ("Helena Myga"), (9 Μαΐου 1935 - 11 Οκτωβρίου 1967) ήταν Πολωνή ποιήτρια και συγγραφέας, μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στη σύγχρονη πολωνική λογοτεχνία. 

Η Ποσφιατόφσκα είναι διάσημη για τη λυρική της ποίηση και για την πνευματική, παθιασμένη αλλά ανυπόμονη ποίησή της με θέματα θανάτου, αγάπης, ύπαρξης, διάσημων ιστορικών προσωπικοτήτων, ειδικά γυναικών, καθώς και την κυρίαρχη μεταχείριση της ζωής, της ύπαρξης, των μελισσών, των γατών και τις αισθησιακές ιδιότητες της αγάπης, του πένθους και της επιθυμίας.
Μαρία Βίτεκ

Η Μαρία Βίτεκ (κωδικό όνομα κατά τη διάρκεια του πολέμου: Mira, Pani Maria, γεννημένη στις 16 Αυγούστου 1899, στο Τρίμπκι κοντά στο Γκοστύνιν - πέθανε στις 19 Απριλίου 1997, στη Βαρσοβία της Πολωνίας). Υπηρέτησε στον Πολωνικό Στρατό και σε συναφείς οργανισμούς από την ηλικία των 18 ετών και μετά τη συνταξιοδότησή της, έγινε η πρώτη Πολωνή γυναίκα που προήχθη στο βαθμό της Ταξίαρχου το 1991.
Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα

Η Μάρια Γκαμπριέλα Στεφάνια Κόρβιν-Πιοτρόφσκα (πολωνικά: "Maria Gabriela Stefania Korwin-Piotrowska") (1857–1921), γνωστή ως Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα ("Gabriela Zapolska"), ήταν Πολωνή μυθιστοριογράφος, θεατρική συγγραφέας, νατουραλιστική συγγραφέας, ενθετίστρια, κριτικός θεάτρου και ηθοποιός θεάτρου. Η Ζαπόλσκα έγραψε 41 έργα, 23 μυθιστορήματα, 177 διηγήματα, 252 έργα δημοσιογραφίας, ένα σενάριο ταινίας και πάνω από 1.500 επιστολές.

Η Ζαπόλσκα έλαβε την μεγαλύτερη αναγνώριση για τις κοινωνικοσατιρικές κωμωδίες της. Μεταξύ αυτών, "Η ηθική της Κας Ντούλσκα" - μια τραγική φάρσα για τη μπουρζουαζία - θεωρείται η πιο διάσημη διεθνώς. Θεωρείται ως ορόσημο του πρώιμου μοντερνιστικού πολωνικού δράματος. Τα θεατρικά της έργα μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες και εκτελέστηκαν σε πολωνικά και ευρωπαϊκά θέατρα, καθώς και διασκευάστηκαν για ραδιόφωνο και κινηματογράφο. Η ίδια η Ζαπόλσκα ερμήνευσε στη σκηνή σε πάνω από 200 θεατρικά έργα στη Βαρσοβία, στην Κρακοβία, στο Πόζναν, στο Λβουφ, στην Αγία Πετρούπολη και στο Παρίσι.
Μίνα Βίτκοτζ

μικρογραφία| Μίνα Βίτκοτζ
μικρογραφία| Τάφος της Μίνα Βίτκοτζ
Η Μίνα Βίτκοτζ (28 Μαΐου 1893, στο Μπουργκ, Γερμανική Αυτοκρατορία – 11 Νοεμβρίου 1975, στο Κόλκβιτζ, Ανατολική Γερμανία) ήταν Σόρβια δημοσιογράφος, εθνική υποστηρίκτρια και ποιήτρια. Έγραψε στην Κάτω Σορβική γλώσσα.
Ζίλια Βαλέεβα

Η Ζίλια Βαλέεβα (Zilya Rakhimyanovna Valeeva, γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1952 στην Ουφά, Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν της Ρωσίας) - είναι δημόσιο πρόσωπο και πολιτικός στη Δημοκρατία του Ταταρστάν, τιμημένη πολιτιστική λειτουργός της Ρωσικής Ομοσπονδίας με διδακτορικό σε φιλοσοφικές μελέτες (2010).

Για 20 χρόνια, κατά την περίοδο 1992-2012, ενεργούσε ως μία από τις πρώτες ανώτερες αξιωματούχους και η πιο επιδραστική γυναίκα στην πολιτική της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, που παραδοσιακά είναι μία από τις πατριαρχικές μουσουλμανικές περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εκπροσωπεί ενεργά την περιοχή σε διεθνές επίπεδο.

Επί του παρόντος, η Ζίλια Βαλέεβα εργάζεται ως Διευθύντρια του Ιστορικού και Αρχιτεκτονικού Συγκροτήματος του Κρατικού Μουσείου στο Κρεμλίνο του Καζάν, είναι επίσης πρόεδρος της δημόσιας οργάνωσης Οι Γυναίκες του Ταταρστάν, πρόεδρος της Επιτροπής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν στην UNESCO
Ροβσάν Μαμάντοφ

Ροβσάν Μαμάντοφ (‎, 15 Ιουνίου 1979, Αγκστάφα) — είναι Αζέρος δημοσιογράφος, πρόεδρος του CJSC για την τηλεόραση και τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Αζερμπαϊτζάν .
Σιμπέλ Σιμπέρ

Η Σιμπέλ Σιμπέρ (γεννημένη στις 13 Δεκεμβρίου 1960) είναι Τουρκοκύπρια πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου μεταξύ 13 Ιουνίου 2013, μετά την πτώση της κυβέρνησης του Ίρσεν Κουτσιούκ και 2 Σεπτεμβρίου 2013. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση. Από τον Νοέμβριο του 2015 μέχρι τον Ιανουαρίου 2του 018, η Σιμπέρ ήταν η Πρόεδρος της Συνέλευσης και ήταν η δεύτερη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση, μετά την Φάτιμα Εκένογλου.
Καταζίνα Κόμπρο

Η Καταζίνα Κόμπρο (πολωνικά: "Katarzyna Kobro") (26 Ιανουαρίου 1898, Μόσχα - 21 Φεβρουαρίου 1951, Λοτζ) ήταν Πολωνή αβάν-γκαρντ γλύπτρια και ζωγράφος. Ήταν εξέχουσα εκπρόσωπος του κινήματος του κονστρουκτιβισμού στην Πολωνία.
Μάρια Βοντζίνσκα

μικρογραφία| Αυτοπροσωπογραφία της Βοντζίνσκα τη δεκαετία του 1830.
Η ακουαρέλα του [[Φρεντερίκ Σοπέν]] από τη Βοντζίνσκα, 1835
Βοντζίνσκα, του [[Στανίσουαφ Μαρσαουκιέβιτς]], 1840
Άννα Εμίλια Βιεσιοουόφσκα, το γένος Σκάρμπεκ (1793-1873), αδελφή του [[Φριντέρικ Σκάρμπεκ]] και νονά του Φρεντερίκ Σοπέν, από τη Βοντζίνσκα.
Η Μάρια Βοντζίνσκα (πολωνικά: "Maria Wodzińska"), "primo voto" Σκαρμπόβα ("Skarbkowa"), "secundo voto" Ορπισέφσκα ("Orpiszewska"), (7 Ιανουαρίου 1819 - 7 Δεκεμβρίου 1896) ήταν Πολωνή καλλιτέχνιδα, η οποία κάποτε ήταν αρραβωνιασμένη με τον συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν.
Πολυξένα Σισκίνα-Ιαβέιν

Η Πολυξένα Σισκίνα-Ιαβέιν (Απρίλιος 1875 - Μάρτιος 1947) ήταν μία σουφραζέτα και γιατρός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας

Το [[Παλάτι του Τισκιέβιτς (Βαρσοβία)|Παλάτι του Τισκιέβιτς]], πρώην έδρα της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας στη [[Βαρσοβία]], κατά μήκος της [[Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε]].
Η εναρκτήρια σύνοδος της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, 1933. Καθισμένοι από αριστερά προς τα δεξιά: Πρωθυπουργός [[Γιάνους Γιεντζεγιέβιτς]], [[Ζόφια Ναουκόφσκα]], Μάρια Μοστσίτσκα, Πρόεδρος [[Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι]], Μάρια Γιεντζεγιεβίτσα, [[Βάτσουαφ Σιεροσέφσκι]], [[Λεόπολντ Σταφ]]. Όρθιοι από αριστερά: Συνταγματάρχης Γιαν Γκουογκόφσκι, Διευθυντής Σκοβρόνσκι, [[Ζένον Πσεσμίτσκι]], [[Βάτσουαφ Μπέρεντ]], [[Πιότρ Χοϊνόφσκι]], [[Γιούλιους Κλάινερ]], [[Βιντσέντι Ζιμόφσκι]], [[Γέζι Σανιάφσκι]], [[Γιούλιους Κάντεν-Μπαντρόφσκι]], [[Κάρολ Ιζικόφσκι]], [[Ταντέους Μπόι-Ζελένσκι]], [[Ταντέους Στέφαν Ζιελίνσκι]], και [[Μπολέσουαφ Λέσμιαν]].
Δίπλωμα της Χρυσής Δάφνης της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, που απονεμήθηκε στον [[Κόρνελ Μακουσίνσκι]] το 1935.
Η Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας, "ΠΑΛ" (πολωνικά: "Polska Akademia Literatury, PAL") ήταν ένας από τους σημαντικότερους κρατικούς θεσμούς της λογοτεχνικής ζωής στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, που λειτούργησε μεταξύ 1933-1939 και είχε την έδρα της στη Βαρσοβία. Ιδρύθηκε με το διάταγμα του Συμβουλίου Υπουργών της Δημοκρατίας ("Rada Ministrów RP").

Η Ακαδημία ήταν η υψηλότερη αρχή, η οποία διαμόρφωνε τη γνώμη της χώρας, υπεύθυνη για όλες τις πτυχές της προώθησης και της διάκρισης των πιο σημαντικών σύγχρονων επιτευγμάτων της πολωνικής λογοτεχνίας. Σύμφωνα με το δικό της καταστατικό, ο κύριος στόχος της Ακαδημίας ήταν να αυξήσει το επίπεδο ποιότητας των εκδόσεων της Πολωνίας, ενώ συνεργάστηκε με τις κυβερνητικές προσπάθειες και τις προσπάθειες των ΜΚΟ που επικεντρώθηκαν στην πρόοδο του πολωνικού πολιτισμού και της τέχνης εν γένει. Ο αιώνας των ξένων διαμελισμών της Πολωνίας, που έληξε το 1918, χαρακτηρίστηκε από τη βίαιη καταστολή της πολωνικής εκπαίδευσης, της γλώσσας και της θρησκείας από τους Πρώσους (και αργότερα τη γερμανική κυριαρχία, βλ. "Κουλτούρκαμπφ") και απόλυτη εξωστρέφεια στα εδάφη που καταλήφθηκαν από τη Τσαρική Αυτοκρατορία, φθάνοντας στην επιτομή της υπό τον Όττο φον Μπίσμαρκ από τη μία πλευρά και τον Νικόλαο Β΄ από την άλλη. Αυτό οδήγησε σε συγκλονιστικά επίπεδα αναλφαβητισμού στα πολωνικά εδάφη, όπως σημείωσε ο Στέφαν Ζερόμσκι το 1923. Η ΠΑΛ κλήθηκε να ενισχύσει τα ιστορικά πρότυπα ποιότητας, να αναδείξει την διάκριση της λογοτεχνικής παράδοσης της Πολωνίας και να διερευνήσει τις περιπλοκές της κληρονομιάς της. Προτάθηκε για πρώτη φορά ήδη από το 1920 από τον Ζερόμσκι, αλλά έγινε αποδεκτή ως ιδέα μόλις εννέα χρόνια αργότερα (και πέντε χρόνια μετά το θάνατό του), το 1929.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1947

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1947 ή Ολυμπιακοί Αγώνες Στίβου Συμμαχικών Ενόπλων Δυνάμεων, ήταν η 2η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Αθλητικού Συμβουλίου Συμμαχικών Δυνάμεων (AFSC). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο, στο Βερολίνο μεταξύ 13 και 14 Σεπτεμβρίου του 1947.

Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 18 αγωνίσματα και έλαβαν μέρος αθλητές από 8 χώρες-μέλη του ΑΣΣΔ. Η Νορβηγία συμμετείχε για πρώτη φορά. Κατά τη διάρκεια των αγώνων καταρρίφθηκαν 11 ρεκόρ πρωταθλήματος. Η διοργανώτρια αρχή ανέδειξε τον Γιαν Κλέιν από την Ολλανδία, ως τον καλύτερο αθλητή της διοργάνωσης. Τους αγώνες παρακολούθησαν 30.000 θεατές.<ref name=15/09/1947Overijsselschdagblad>Εφημερίδα: "Overijsselsch dagblad, 15-09-1947", Koninklijke Bibliotheek (1618–1995) (Delpher), Ανακτήθηκε 4 Απριλίου 2021</ref>

Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέλαβε η Δανία με 4 χρυσά μετάλλια και 7 συνολικά. Η Γαλλία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 3 χρυσά μετάλλια και 16 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με 3 χρυσά μετάλλια και 13 συνολικά. Στην επίσημη βαθμολογία που δημοσιεύθηκε η Γαλλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια με 38 βαθμούς. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών με 34 βαθμούς και την τρίτη η Μεγάλη Βρετανία με 26 βαθμούς.
Καταρίνα Ιβάνοβιτς

Η Καταρίνα Ιβάνοβιτς (1811–1882) ήταν Σέρβα ζωγράφος από την Αυστριακή Αυτοκρατορία (αργότερα Ουγγαρία στην Αυστρία-Ουγγαρία). Θεωρείται ως η πρώτη γυναίκα Σέρβα ζωγράφος στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης.
Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο

Το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο (ιταλ. "Osservatorio Astrofisico di Asiago") είναι αστεροσκοπείο στη βόρεια Ιταλία, που ανήκει και διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Ιδρύθηκε το 1942 και βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη Αζιάγκο, από όπου πήρε και το όνομά του.