Λεκιανόμπα

μικρογραφία|300x300εσ| Ο Βασιλιάς Ηράκλειος ΙΙ μάχεται τους Λεζγκίν από τον Βαλεριανό Σιδάμο-Εριστάβι : η μάχη εναντίον του Αβάρου χαν Νουρσάλ Μπεκ
μικρογραφία|300x300εσ| "Η επιστροφή των Λεζγκίν από μια επιδρομή," απεικονίζει τον Μουχαμάντ Νουτσάλ IV τον κυβερνήτη του Κουντζάχ
Λεκιανόμπα ( ) ήταν το όνομα, που δόθηκε σε σποραδικές επιδρομές και επιθέσεις από τους ανθρώπους του Νταγκεστάν στη Γεωργία από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα. Ο όρος προέρχεται από το "Leki" με το οποίο οι Γεωργιανοί γνώριζαν τους λαούς του Νταγκεστάν, με το επίθημα - "anoba" που ορίζει την απόδοση. Οι αναφορές σε αυτές τις επιδρομές εμφανίζονται στην επική ποίηση των Αβάρων. Τα ονόματα των ηγεμόνων που ηγούνται των πιο καταστροφικών επιθέσεων, Ούμμα-Χαν, Νούρσαλ-Μπεκ και Μαλλαχί, αναφέρονται σε πηγές της Γεωργίας. 

Οι επιθέσεις ξεκίνησαν με την αποσύνθεση του Βασιλείου της Γεωργίας και την επακόλουθη παρακμή των διαδόχων του στον αδιάκοπο αμυντικό πόλεμο εναντίον της περσικής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στα τέλη του 16ου αιώνα, μέρος των γεωργιανών συνόρων στο Βασίλειο του Καχετίας, που αργότερα ήταν γνωστό ως Σαϊνγκίλο, δόθηκε από τον Πέρση σάχη Αμπάς I στους συμμάχους του στο Νταγκεστάν, δημιουργώντας μια βάση για τις επόμενες εισβολές.

Αν και κυρίως μικρής κλίμακας, αυτές οι επιθέσεις ήταν αρκετά συχνές για να είναι μάλλον καταστροφικές για την κατακερματισμένη χώρα, με τους επιτιθέμενους να παίρνουν όμηρους και να λεηλατούν τους συνοριακούς οικισμούς. Από καιρό σε καιρό, αυτές οι επιθέσεις εξελίχθηκαν σε μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις, που περιελάμβαναν χιλιάδες στρατεύματα και διεξήχθησαν από τους φεουδαρχούς πολέμαρχους του Νταγκεστάν συχνά σε συμμαχία με τους Πέρσες ή τους Οθωμανούς. Το Βασίλειο του Καχετίας και το Βασίλειο του Κάρτλι ήταν τα δύο βασίλεια της ανατολικής Γεωργίας, που υπέφεραν περισσότερο. Οι Γεωργιανοί δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν αποτελεσματικό αμυντικό μηχανισμό εναντίον της "Λεκιανόμπα," κυρίως λόγω των μόνιμων εσωτερικών πολέμων και της αντιπαλότητας μεταξύ των πολιτειών της Γεωργίας. Επιπλέον, οι μισθοφόροι του Νταγκεστάν χρησιμοποιούνταν συχνά από αντίπαλους βασιλιάδες και πρίγκιπες της Γεωργίας. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1720, ο βασιλιάς της Γεωργίας Βαχτάνγκ VI ενέτεινε τις προσπάθειές του για την αντιμετώπιση του Νταγκεστάν . Το 1722, αποφάσισε να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Ρώσο τσάρο Πέτρο Α΄ και κινητοποίησε έναν μεγάλο στρατό, για να κάνει εκστρατεία ενάντια στο Νταγκεστάν και τον κύριο σύμμαχό τους, την Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού Πολέμου (1722-1723) . Ωστόσο, ο Πέτρος σύντομα έκανε ειρήνη με τους Πέρσες, που ανάγκασαν τον Βαχτάνγκ να ανακαλέσει τα στρατεύματά του. Η ανεξαρτησία της Γεωργίας κατέρρευσε τελικά και πάλι υπό την οθωμανική και περσική επίθεση κατά τις δύο επόμενες δεκαετίες, δίνοντας στις φυλές του Νταγκεστάν περισσότερες πιθανότητες να επιτεθούν. Το 1744, ο Τέιμουραζ II και ο γιος του Ηράκλειος II αναβίωσαν τα βασίλεια των Κάρτλι και Καχετίας από τον άρχοντά τους, τον Ναντίρ Σαχ, και ενώθηκαν με τις δυνάμεις τους για να ελέγξουν τις επιθέσεις του Νταγκεστάν. Από το 1750 έως το 1755, τρεις φορές απέρριψαν με επιτυχία έναν μεγάλο συνασπισμό των φυλών του Νταγκεστάν με επικεφαλής τον Αβάρο χαν Νουρσάλ Μπεκ. Το 1774, ο Ηράκλειος II δημιούργησε μια ειδική στρατιωτική δύναμη, η οποία αρχικά, υπό τη διοίκηση του γιου του Ηράκλειου, Λέβαν, χρησίμευσε ένα αποτελεσματικό όργανο ενάντια στις επιθέσεις του Νταγκεστάν. Ωστόσο, αντιμετωπίζοντας μια εσωτερική κρίση στο βασίλειό του, ο Ηράκλειος II δεν μπόρεσε τελικά να εξαλείψει τις απειλές από τους ορειβάτες του Καυκάσου. Το 1785 και το 1787, ο Αβάρ χαν Ομάρ επιτέθηκε δύο φορές στην Καχετία, μετατρέποντας πολλά παραμεθόρια χωριά σε ερείπια. Ξεκινώντας το 1801, με την προσάρτηση της Γεωργίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο δρόμος του Νταγκεστάν εξασθένησε σημαντικά.  Κατά τη διάρκεια των πολέμων του Καυκάσου, ο Ιμάμ Σαμίλ εισέβαλε στα σύνορα της Καχετίας το 1854, μια επίθεση που θεωρείται σε μεγάλο βαθμό το τελευταίο συμβάν της "Λεκιανόμπα".