Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935

Η Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935 (Οκτώβριος - Νοέμβριος 1935) προέκυψε μετά το Κίνημα Κονδύλη 10ης Οκτωβρίου 1935 που έριξε την Κυβέρνηση Τσαλδάρη.

Το ζήτημα της αλλαγής του πολιτεύματος - από αβασίλευτη Δημοκρατία σε βασιλευομένη - είχε γίνει αγκάθι για τις σχέσεις των μελών της κυβέρνησης Τσαλδάρη. Ενώ οι βουλευτές του Λαϊκού κόμματος και ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχαν αποφασίσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τη λύση του "πολιτειακού", οι συνεργαζόμενοι βουλευτές του κόμματος του Γ. Κονδύλη, του Ι. Μεταξά, αλλά και ανεξάρτητοι βασιλόφρονες βουλευτές καθώς και τμήμα των αξιωματικών του Στρατού ζητούσαν την αλλαγή του πολιτεύματος, κατ' αρχήν με ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης και κατόπιν με επικυρωτικό ή μη δημοψήφισμα στο οποίο θα αποφαινόταν τελεσίδικα ο λαός (όπως είχε γίνει και με την προηγούμενη μεταβολή του πολιτεύματος από Βασιλευομένη σε Αβασίλευτη Δημοκρατία).
Όταν επιβεβαιώθηκε ότι ο πρωθυπουργός Τσαλδάρης δε θα προχωρούσε σε ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης, αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων άρχισαν να επεξεργάζονται δυναμικότερες λύσεις.

Το πρωί της 10ης Οκτωβρίου 1935, ο πρωθυπουργός δέχτηκε στο σπίτι του στην Κηφισιά τους αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, οι οποίοι ζήτησαν την παραίτηση της κυβέρνησής του. Συγκεκριμένα, ο υποστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, διοικητής του Α' Σώματος Στρατού, ο υποναύαρχος Οικονόμου, αρχηγός του Ναυτικού Επιτελείου, και ο πτέραρχος Ρέππας, Διοικητής της Αεροπορίας, ως μέλη της «Επαναστατικής Επιτροπής», ζήτησαν την απομάκρυνση της κυβέρνησης λόγω ανικανότητας να χειρισθεί το "πολιτειακό". Ο Τσαλδάρης συγκάλεσε εκτάκτως υπουργικό συμβούλιο και, με τη σύμφωνη γνώμη των υπουργών, η κυβέρνηση παραιτήθηκε. 

Στη συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης, την ίδια ημέρα, ορκίστηκε η κυβέρνηση του Γεωργίου Κονδύλη.
Επίσης, η Ε' Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, ψήφισε την κατάργηση της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, επικύρωσε την απόφαση για διενέργεια δημοψηφίσματος στις 3 Νοεμβρίου 1935, εξουσιοδότησε τον Πρωθυπουργό Γ. Κονδύλη να ασκεί τη βασιλική εξουσία ως Αντιβασιλέας, επανέφερε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911 (προσωρινά, και μέχρι να ψηφιστεί νέο Σύνταγμα). Η επόμενη κίνηση της νέας κυβέρνησης ήταν η επιβολή Στρατιωτικού Νόμου, με την "ενεργοποίηση" του νόμου ΔΞΘ΄ "«περί καταστάσεως πολιορκίας καθ' άπασαν την Επικράτειαν»" 
Στις 23 Οκτωβρίου 1935, δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ Α 489/ 1935) ο Αναγκαστικός Νόμος «περί εκτοπίσεως ατόμων αποπειρωμένων να προκαλέσωσι διατάραξη της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας και της ησυχίας της Χώρας», με τον οποίο άνοιξε ο δρόμος για τη δημιουργία τόπων εξορίας των αντιφρονούντων (κυρίως κομμουνιστών) τις επόμενες δεκαετίες. Αρμόδιοι υπουργοί για την εκτέλεση του νόμου αυτού, καθίσταντο οι υπουργοί Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, οι οποίοι είτε ύστερα από πρόταση της Αστυνομίας είτε αυτεπαγγέλτως και έπειτα από κοινή απόφαση, μπορούσαν να εκτοπίσουν κάθε άτομο το οποίο είτε δια λόγου είτε δια έργου είτε δια εικόνων ή και με οποιονδήποτε άλλον τρόπο αποσκοπούσε στο να προκαλέσει τη διατάραξη της δημόσιας τάξεως ή την προτροπή των πολιτών σε εξέγερση κατά των νόμων και του ίδιου του Κράτους. Οι αποφάσεις στέλνονταν από τα αρμόδια υπουργεία στις κατά τόπους αστυνομικές αρχές και εκτελούνταν αμέσως, χωρίς να προβλέπεται οποιοδήποτε ένδικο μέσο εναντίον τους. 

Στις 3 Νοεμβρίου 1935, με το "εξωπραγματικό" ποσοστό του 97,8% υπέρ της παλινόρθωσης, η Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία ανήκε και τυπικά πλέον στο παρελθόν.
Στις 25 Νοεμβρίου 1935, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και ο διάδοχος Παύλος, καθώς και αρκετά μέλη της βασιλικής οικογένειας αποβιβάζονται στο Φάληρο, όπου γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό. Την ίδια ημέρα, δημοσιεύεται το πρώτο - ύστερα από δώδεκα χρόνια - διάγγελμά του, στο οποίο εκφράζει εκτός από την ικανοποίησή του για την επιστροφή του στο θρόνο και την πεποίθηση ότι, υπό τη Βασιλεία του, η Ελλάδα θα γνωρίσει και πάλι ένδοξες στιγμές.