Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Γιάννης Νούσιας

Ο Γιάννης Νούσιας (Πρέβεζα, 1904 - Αθήνα, 1971) υπήρξε συνθέτης, φιλόλογος και λυκειάρχης. Ήταν γιος του Αποστόλου Νούσια και της Καλλιόπης Βαρδάκα. Έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στα Ιωάννινα. Μαθήτευσε στη Ριζάρειο Σχολή στην Αθήνα (απόφοιτος του 1926) και στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα, σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά με τον 'Αιμίλιο Σπήλιο" και τον "Αλέκο Αλμπέρτη", καθώς και Βυζαντινή Μουσική, στο Ελληνικό Μουσικό Λύκειο (το μετέπειτα Ελληνικό Ωδείο).

Ίδρυσε το 1932 και διηύθυνε ως το θάνατό του το ιδιωτικό Εκπαιδευτήριο "Ελληνογαλλικόν Λύκειον Αθηνών" στην Αθήνα (Κυψέλη, οδός Λήμνου 72), το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε ‘’Λύκειον Αθηνών’’ και εξελίχθηκε σε ένα από τα γνωστότερα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας. Σε αυτό δόθηκε από την αρχή ιδιαίτερη έμφαση στη μουσική.  Δημιούργησε αμέσως τη μικτή ‘’Χορωδία Ελληνογαλλικού Λυκείου Αθηνών’’(Χορωδία ΕΛΑ), η οποία τα πρώτα χρόνια έψαλλε στις μεγάλες γιορτές στην εκκλησία της ενορίας (Αγία Ζώνη–Κυψέλη). Το 1944 δημιουργείται η ‘’Παιδική Χορωδία του ΕΛΑ’’, η οποία από το 1950 μετονομάζεται σε ‘"Παιδική Χορωδία του Λυκείου Αθηνών". 

Από το 1934 οργάνωνε κάθε χρόνο Μουσικοθεατρικές Παραστάσεις, μαζί με μία ομάδα στενών φίλων και συνεργατών του: των στιχουργών Λάκη Παπαδήμα, Νίκου Σούλια και Γιάννη Σαραλή του κειμενογράφου Θύμιου Παινέση, του μαθηματικού και ποιητή Μανώλη Ζορμαλιά, της χορογράφου Θάλειας Ανωμερίτου-Σούλια και του πιανίστα Νίκου Μαραγκόπουλου. Αυτές οι παραστάσεις περιελάμβαναν Παιδικό Μουσικό Θέατρο, Παιδική Οπερέτα, Μπαλέτο, Χορόδραμα, και παρά το γεγονός ότι οι βασικοί συντελεστές ήταν μαθητές του σχολείου, εξελίχθηκαν σ’ ένα καλλιτεχνικό γεγονός πέρα από τα όρια μιας σχολικής παράστασης, αποσπώντας επανειλημμένως πολύ καλές κριτικές του Αθηναϊκού Τύπου. Αυτές οι παραστάσεις καθώς και οι συναυλίες της χορωδίας αποτέλεσαν ένα μικρό φυτώριο για κάποιους από τους μαθητές του, που αργότερα εξελίχθηκαν σε τομείς της μουσικής, του θεάτρου και των γραμμάτων, όπως οι ηθοποιοί Κώστας Ρηγόπουλος, Κλεώ Σκουλούδη, Αδαμαντία Μαυροειδή (Γκιζέλα Ντάλι), Ναταλία Τσαλίκη, η τραγουδίστρια Σαβίνα  Γιαννάτου, η μονωδός της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Ρούλα Φωκιανού-Δασκαλοπούλου, ο βαθύφωνος Φίλιππος Κουτλίδης, η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Αννα Κωσταλλά, η συγγραφέας Σοφία Γιαννάτου κ.α. 

Ως συνθέτης (μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών από το 1960) εστιάστηκε στο παιδικό και το χορωδιακό τραγούδι,  την παιδική σκηνική μουσική και το "σκετς" καθώς και την παιδική οπερέτα και μουσική κωμωδία. Εναρμόνισε επίσης κλασικά και πλήθος δημοτικά τραγούδια για παιδική χορωδία, αφού γνώρισε πολύ καλά τη δημοτική μουσική, ακολουθώντας από παιδί τις περιοδείες σε όλη την Ελλάδα του θείου του (αδελφού της μητέρας  του) "Παρθένιου Βαρδάκα", Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης. Έγραψε πάνω από 200 τραγούδια, μονόφωνα, δίφωνα και  τρίφωνα με συνοδεία πιάνου για παιδική και γυναικεία χορωδία, πάνω σε ποίηση γνωστών και λιγότερο γνωστών ποιητών (Παλαμάς, Παπαντωνίου, Δροσίνης, Σουρής Μαλακάσης, Σπεράντζας, Στασινόπουλος, Σαραλής, Παπαδήμας, Σούλιας κ.α.) 

Είναι πατέρας της Πόπης Νούσια και της Φαίνης Νούσια.
Σπύρος Κουκουλομάτης

Ο Σπύρος Κουκουλομάτης (17 Αυγούστου 1917 – 21 Οκτωβρίου 1995) ήταν Έλληνας ζωγράφος

__ΜΕΠΠ__
Πανεπιστήμιο του Τορόντο

Το Πανεπιστήμιο του Τορόντο (αγγλ. "University of Toronto", λατ. "Universitas Torontonensis") είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Τορόντο του Οντάριο στον Καναδά, στην περιοχή γύρω από το Κουΐνς Παρκ. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1827 ως "Κολλέγιο Κινγκς" ως το πρώτο ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον Άνω Καναδά. Αρχικά, το πανεπιστήμιο ελεγχόταν από την Αγγλικανική Εκκλησία, όμως το 1850 υιοθέτησε το σημερινό του όνομα και μετατράπηκε σε κοσμικό πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο αποτελείται από 12 κολλέγια τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον χαρακτήρα και την ιστορία τους και το καθένα από αυτά διατηρεί μία αυτονομία στα οικονομικά και θεσμικά ζητήματα.

Ακαδημαϊκά, το πανεπιστήμιο φημίζεται για την ισχυρή επίδρασή του στη λογοτεχνική ανάλυση και στη θεωρία της επικοινωνίας, γνωστή με το όνομα Σχολή του Τορόντο. Επίσης, στο πανεπιστήμιο ξεκίνησαν οι έρευνες για την ινσουλίνη και τα βλαστοκύτταρα, ενώ ήταν το μέρος όπου πραγματοποιήθηκε η κατασκευή του πρώτου μικροσκοπίου ηλεκτρονίων, η ταύτιση του Cygnus X-1 ως μαύρη τρύπα και η θεωρία της NP-Πληρότητας. Το Πανεπιστήμιο του Τορόντο λαμβάνει, με διαφορά, τη μεγαλύτερη ερευνητική χρηματοδότηση από κάθε άλλο καναδικό πανεπιστήμιο. Μαζί με το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ είναι τα μόνα καναδικά πανεπιστήμια που είναι μέλη του Συνδέσμου Αμερικανικών Πανεπιστημίων.

Από το πανεπιστήμιο έχουν αποφοιτήσει δύο Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά, τέσσερις πρωθυπουργοί του Καναδά και δεκατέσσερις δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Καναδά, ενώ συνδέεται και με δέκα Βραβεία Νόμπελ.
KCalc

Το KCalc είναι μια αριθμομηχανή υπολογιστή. Αποτελεί μέρος του πακέτου λογισμικού του KDE και είναι αδειοδοτημένο με την GNU General Public License, Version 2.
Κωνσταντίνος Κωνιωτάκης

Ο Κωνσταντίνος Κωνιωτάκης του Εμμανουήλ (Ηράκλειο, 1916 - 13 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ηρακλείου από το 1963 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1977.
Ιωάννης Ηπίτης

Ο Ιωάννης Ηπίτης (Αθήνα, 1867 - 20 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το 1917 ως το 1920. Ήταν γιος του στρατιωτικού Θεοδώρου Ηπίτου και εγγονός του ιατρού Πέτρου Ηπίτου.
World's Most Dangerous Roads

Το World's Most Dangerous Roads (Ελληνικά: Οι πιο επικίνδυνοι δρόμοι του κόσμου) είναι ένα ντοκιμαντέρ Βρετανικής παραγωγής, στο οποίο σε κάθε επεισόδιο δύο διασημότητες παίρνουν ένα όχημα 4x4 για να οδηγήσουν στους πιο επικίνδυνους δρόμους του κόσμου. Ο πρώτος κύκλος μεταδώθηκε από το BBC Two το 2011. Το ντοκιμαντέρ αφηγήται από τον ηθοποιό Adrian Dunbar.
Το μικρό σπίτι στο δάσος

Το μικρό σπίτι στο δάσος (πρωτότυπος τίτλος: "The Cabin in the Woods") είναι κινηματογραφική αμερικανική κωμική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Ντρου Γκόνταρντ, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Τζος Γουέντον και σε παραγωγή του Τζος Γουέντον.
Ο Καταδότης

Η ταινία Ο Καταδότης (Αγγλ. The Informer), είναι δράμα παραγωγής 1935, σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Βίκτορ ΜακΛάγκλεν, Χέδερ Έιντζελ, Πρέστον Φόστερ, Μάργκο Γκράχαμ και Γουάλας Φορντ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λίαμ Ο'Φλάχερτι, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Ντάντλεϊ Νίκολς. Πρόκειται για τη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος, το οποίο είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο το 1929. Η ταινία πραγματεύεται τον αγώνα των Ιρλανδών για την ανεξαρτησία τους από τους Βρετανούς. Η ταινία προτάθηκε 6 βραβεία Όσκαρ και χάρισε στον Τζον Φορντ το πρώτο από τα τέσσερα του Όσκαρ Σκηνοθεσίας και στον Βίκτορ ΜακΛάνγκλεν το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Άμυνα Όουεν

Η Άμυνα Όουεν (γνωστή επίσης ως Άμυνα φιανκέτου της βασίλισσας και ως Ελληνική άμυνα) είναι ένα ασυνήθιστο σκακιστικό άνοιγμα που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. ε4 β6

Τα μαύρα παίζουν 1...β6 και ετοιμάζουν φιανκέτο στη πλευρά της βασίλισσας, ώστε ο αξιωματικός της να συμμετάσχει στη μάχη για την κατάκτηση του ελέγχου του κέντρου. Το μειονέκτημα αυτού του σχεδίου είναι ότι τα λευκά μπορεί να καταλάβουν το κέντρο με τα πιόνια τους και να αποκτήσουν πλεονέκτημα χώρου. Επιπλέον, η 1...β6 δεν διευκολύνει το μικρό ροκέ όπως κάνει η 1...η6, και είναι πιο δύσκολο για τα μαύρα να αυξήσουν την πίεσή τους ενάντια στο κέντρο με ...ζ5, διότι αποδυναμώνει την πλευρά του βασιλιά, όπως αν θα έπαιζαν την αντίστοιχη κίνηση ...γ5 μετά από 1...η6. Η Άμυνα Όουεν έχει μιαν αμφίβολη φήμη.

Αντί του φιανκέτου, τα μαύρα μπορούν επίσης να παίξουν τον αξιωματικό τους στην α6-ζ1 διαγώνιο (βλ. Άμυνα Γουατεμάλας).

Η "Άμυνα Όουεν" έχει ταξινομηθεί στον κωδικό B00 στην "Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων".
Εκστρατεία στη Σικελία

Με τον όρο Εκστρατεία στη Σικελία εννοούμε την εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία, η οποία ξεκίνησε το 415 π.Χ και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 413 π.Χ, στα πλαίσια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Στόχος της εκστρατείας ήταν η κατάλυση της ηγεμονίας των Συρακουσών στη Σικελία, την οποία οι Αθηναίοι ήθελαν να καταστήσουν ορμητήριο κατά των ελληνικών πόλεων της Κάτω Ιταλίας. Παρά τη μεγάλη εκστρατευτική δύναμη, καθώς και τις ενισχύσεις που έλαβαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοι τους υπέστησαν καταστροφική ήττα από τα στρατεύματα των Συρακουσίων και των συμμάχων τους. Κύριος λόγος της αποτυχίας ήταν η προδοσία του Αλκιβιάδη, ο οποίος έπεισε τους Σπαρτιάτες να στείλουν τον Γύλιππο να ηγηθεί των Συρακουσίων. Ο Γύλιππος κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλο στράτευμα και πέτυχε σημαντικές νίκες στη ξηρά και στη θάλασσα, αναγκάζοντας τους Αθηναίους να παραδοθούν.

Η εκστρατεία στη Σικελία υπήρξε η σημαντικότερη απ' όλες τις ελληνικές πολεμικές επιχειρήσεις του Πελοποννησιακού Πολέμου και απέφερε δόξα στους νικητές, ενώ οι ηττημένοι υπέστησαν ολοκληρωτική πανωλεθρία. Ο Θουκυδίδης γράφει με ουδέτερο γένος «"οὐδὲν [έστι] ὅ,τι οὐκ ἀπώλετο"»(:δεν έμεινε τίποτε που να μη χαθεί) και όχι «οὐδείς έστι». Το ότι χάθηκαν σχεδόν όλοι οι Αθηναίοι είναι γεγονός. Με το στρατό παγιδευμένο «ἐν ταῖς λιθοτομίαις», περισσότεροι από 4.000 Αθηναίοι, μέσα σε πελώρια νταμάρια σε βουνά της Σικελίας κοντά στον Άναπο ποταμό, πτώματα και ζωντανοί μαζί καθώς διψούν τρέχουν όλοι μαζί να πιουν από το θολωμένο με το αίμα των συντρόφων τους νερό του Άναπου ποταμού, που κοκκίνιζε γιατί λίγο νωρίτερα οι Συρακούσιοι έσφαζαν Αθηναίους στις όχθες του.
Άνοιγμα Ντεσπρέζ

Το Άνοιγμα Ντεσπρέζ είναι το σκακιστικό άνοιγμα που ξεκινά την παρτίδα με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. θ4

Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Γάλλο σκακιστή Μαρσέλ Ντεσπρέζ. Όπως και μια σειρά από άλλα σπάνια ανοίγματα, έτσι και το άνοιγμα αυτό έχει και κάποια εναλλακτικά ονόματα όπως Άνοιγμα Κάντας από τον Ούγγρο σκακιστή Γκάμπορ Κάντας, Αντί-Μποργκ άνοιγμα λόγω του ότι εμποδίζει την κίνηση ...η5 των μαύρων που είναι χαρακτηριστική της "Άμυνας Μποργκ", επίσης Άνοιγμα Σαμουράι και Επίθεση Ρήγκαν. Σύμφωνα με το βιβλίο "Ανορθόδοξα Σκακιστικά Ανοίγματα" του Έρικ Σίλλερ, το τελευταίο όνομα το πήρε επειδή η κίνηση 1.θ4 έχει «"καλά κίνητρα και δημιουργεί αδυναμίες μόνο με αόριστες υποσχέσεις για μελλοντικές δυνατότητες"», μια πολιτική ατάκα ενάντια στον Ρόναλντ Ρήγκαν.

Καθώς το "Άνοιγμα Ντεσπρέζ" είναι πολύ σπάνιο, θεωρήθηκε ως ένα από τα ανορθόδοξα ανοίγματα, και κατατάχθηκε στον αντίστοιχο κωδικό A00 στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων.
Άνοιγμα Κλέμενς

Το Άνοιγμα Κλέμενς ("Clemenz Opening") είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα που ξεκινά με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. θ3

Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Εσθονό σκακιστή Χέρμαν Κλέμενς ("Hermann Clemenz", 1846–1908).

Θεωρείται ένα από τα ανορθόδοξα ανοίγματα και κατατάχθηκε στον αντίστοιχο κωδικό A00 στην "Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων" ("Encyclopaedia of Chess Openings").
Ροζέ Κολό

Ο Κολό Κριστοφέρ Λοράν Ροζέ (Kolo Christopher Laurent Roger), περισσότερο γνωστός ως Ροζέ Κολό (γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1943) είναι Μαλγάσιος γιατρός και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τον Απρίλιο του 2014 ως τον Ιανουάριο του 2015.
Ικιλιλού Ντοϊνέν

Ο Ικιλιλού Ντοϊνέν ("Ikililou Dhoinine", 14 Αυγούστου 1962-) είναι ισλαμιστής πολιτικός και ήταν πρόεδρος των Κομορών νήσων από το 2011 ως το 2016. Κατάγεται από το νησί Μοελί και είναι ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που κατάγεται από το νησί αυτό. Νωρίτερα, από το 2006 ως το 2011 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος των Κομορών.
Έλεν Χέιζ

Η Έλεν Χέιζ (αγγλ.: "Helen Hayes", 10 Οκτωβρίου 1900 - 17 Μαρτίου 1993) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης βραβευμένη με 2 βραβεία Όσκαρ. Ένα Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1931 "Το Σφάλμα μιας Μητέρας (The Sin of Madelon Claudet)" και ένα Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1970 "Διεθνές Αεροδρόμιο (Airport)"). Η καριέρα της ως ηθοποιός διήρκεσε περίπου 80 χρόνια και η πλούσια θεατρική της πορεία σε συνδυασμό με το ταλέντο της της χάρισαν την προσωνυμία "Η πρώτη κυρία του αμερικανικού θεάτρου". Η Χέιζ αποτελεί ένα από τα ένδεκα άτομα που έχουν βραβευτεί με Έμμυ, Γκράμι, Τόνυ και Όσκαρ. Το 1986 έλαβε επίσης το "Προεδρικό Βραβείο Ελευθερίας" από τον τότε Πρόεδρο των Η.Π.Α. Ρόναλντ Ρίγκαν και το 1988 έλαβε το "Εθνικό Βραβείο των Τεχνών" . Το 1983 θεσπίστηκε ο θεσμός των βραβείων Έλεν Χέιζ, τα οποία απονέμονται σε ηθοποιούς και σε θεατρικά έργα που ανεβαίνουν σε θέατρα της Ουάσινγκτον και που ονομάστηκαν προς τιμή της, ενώ το 1955 το πρώην θέατρο Φέλτον στην 46η οδό της Νέας Υόρκης μετόνομάστηκε "Θέατρο Έλεν Χέιζ". Όταν το θέατρο εκείνο κατεδαφίστηκε το 1982 το κοντινό "Little Theatre" έλαβε το όνομά της.
Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί

To Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί, βρισκόταν στη νότια πλευρά της Αρχαίας Ιεράς Οδού, στα όρια που καταλαμβάνει σήμερα η βυζαντινή Μονή Δαφνίου. Ο χώρος αυτός υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές στάσεις της ελευσινιακής πομπής. Η προσωνυμία του Απόλλωνα στο λατρευτικό αυτό χώρο ήταν «Δαφνηφόρος», όπως προκύπτει από επιγραφή σε μαρμάρινη έδρα-θρόνο στο αθηναϊκό θέατρο του Διονύσου, όπου αναγράφεται «Ιερέως Απόλλωνος Δαφνηφόρου». Προφανώς η έδρα αυτή ανήκε στον ιερέα του Απόλλωνα Δαφνηφόρου, αφού ήταν σύνηθες να παραχωρούνται τιμητικές θέσεις στο θέατρο σε ιερείς και αξιωματούχους και δεν υπάρχει άλλη αναφορά στην Αττική για λατρεία του Απόλλωνα. 
Στο πλαίσιο του απολλωνιακού τεμένους υπήρχε οργανωμένη λατρεία προς τιμήν της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Κατά τον Παυσανία υπήρχε Ιερό με αγάλματα της Δήμητρας, της Κόρης, της Αθηνάς και του Απόλλωνα αν και αρχικά το ιερό έγινε μόνο για τον Απόλλωνα.
Μνημείο της Πυθιονίκης

Το Μνημείο της Πυθιονίκης ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της Αρχαίας Ιεράς Οδού, στο Λόφο Προφήτη Ηλία, στο Χαϊδαρί. Κατασκευάστηκε από τον Μακεδόνα Άρπαλο προς τιμήν της συζύγου του, Πυθιονίκης. Βρισκόταν περίπου 1.200 μ. βορειοδυτικά των ταφικών μνημείων που εντοπίστηκαν στην περιοχή του Δρομοκαΐτειου. 

Ο Δημήτριος Καμπούρογλου μας δίνει αρκετές πληροφορίες για τον Άρπαλο. Ήταν φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά το θάνατο της Πυθιονίκης στη Βαβυλώνα την αντικατέστησε, χωρίς να τη λησμονήσει. Ανέγειρε μνημείο στην Ιερά Οδό για το οποίο δαπάνησε πάνω από δυόμιση εκατομμύρια. 
Κατά τον Δικαίαρχο, φιλόσοφο του 4ου αιώνα π.Χ, το μνημείο βρισκόταν κοντά στην Ιερά Οδό, σε ύψωμα από όπου ο ερχόμενος από την Ελευσίνα έχει για πρώτη φορά θέα της αθηναϊκής ακρόπολης αλλά και ολόκληρης της πόλης των Αθηνών. Το ύψωμα αυτό αδιαμφισβήτητα θεωρείται ο Λόφος Προφήτη Ηλία στο Χαίδάρι. Αναφέρει μάλιστα ότι όποιος το έβλεπε, χωρίς να γνωρίζει σε ποιον ανήκε, πίστευε πως ήταν δημόσιο κτίσμα προς τιμήν κάποιου επιφανούς Αθηναίου του επιπέδου του Κίμωνα, του Μιλτιάδη ή του Περικλή. Όλες οι αναφορές που υπάρχουν από τους περιηγητές για το μνημείο είναι εντυπωσιακές και εφάμιλλες της εξέχουσας ομορφιάς της Πυθιονίκης. 
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Άρπαλος είχε πληρώσει τριάντα τάλαντα για την ανέγερση του μνημείου της Πυθιονίκης και πολλά περισσότερα για τον επιβλητικό της τάφο στη Βαβυλώνα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε κατασκευάσει, εκτός από το μνημείο και βωμό ώστε να τιμάται ως Αφροδίτη Πυθιονίκη. Η επιβλητικότητα του μνημείου και τα χρήματα που δαπανήθηκαν είχαν προκαλέσει θόρυβο αντιδράσεων από τους Αθηναίους.
Παρόλο που η περιοχή του λόφου έχει ερευνηθεί, τα κατάλοιπα του μνημείου δεν έχουν εντοπιστεί, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία για τη μορφή του. Ο Δημήτριος Καμπούρογλου πιθανολογεί ότι το μνημείο αυτό, όπως και πολλά άλλα αρχαία και βυζαντινά, μετατράπηκαν σε ασβέστη. Στην εκδοχή αυτή κατέληξε λόγω της ασβεστοκαμίνου που ανακάλυψε, με πολλά κομμάτια γλυπτών τριγύρω, η οποία χρονολογείται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Πιθανόν ο ασβέστης χρησιμοποιήθηκε στη Μονή Δαφνίου.
Οι Ρειτοί

Οι Ρειτοί ήταν δύο τεχνητές λίμνες που σχηματίστηκαν από πηγές στις δυτικές παρυφές του Όρους Αιγάλεω, γύρω στα 300 μέτρα βόρεια της ακτής και αποτελούσαν το σύνορο μεταξύ Ελευσίνας και Αθήνας. Η βόρεια λίμνη ήταν αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα, ενώ η δεύτερη στην κόρη της Περσεφόνη.
Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν

Ο Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν ("Konrad von Jungingen", 1355 – 30 Μαρτίου 1407) ήταν ο 25ος Μεγάλος Μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών, υπηρετώντας σε αυτό το αξίωμα από το 1393 ως το 1407. Γεννημένος στο Γιούνγκινγκεν της νοτιοδυτικής Γερμανίας, ο Κόνραντ ήταν μεγαλύτερος αδερφός του Ούλριχ φον Γιούνγκινγκεν, ο οποίος και τον διαδέχτηκε ως Μεγάλο Μάγιστρο των Τευτόνων Ιπποτών.

Ένα εκστρατευτικό σώμα υπό τον Κόνραντ κατέλαβε το νησί του Γκότλαντ το 1398, καταστρέφοντας τμήματα του Βίσμπυ, εκδιώκοντας από το Γκότλαντ και την Βαλτική Θάλασσα τους Αδελφούς των Εφοδίων. Το Μοναστικό Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών στην Πρωσία βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του στη διάρκεια της ηγεσίας του Κόνραντ.

Ο Κόνραντ απεβίωσε το 1407 στο Κάστρο του Μάριενμπουργκ, όπου και θάφτηκε. Ο θάνατός του ήταν ολίγον παράδοξος ως προς την αιτία του. Συγκεκριμένα, ο προσωπικός ιατρός του του είχε συστήσει την συνουσία ως μέσο θεραπείας για πρόβλημα χολολιθίασης, από την οποία ο φον Γιούνγκινγκεν υπέφερε εκείνη την περίοδο. Ο ιδιαίτερα θρήσκος ιππότης αρνήθηκε να ακολουθήσει τη συμβουλή του ιατρού, απόφαση της οποίας υπέστη τις συνέπειες.
Χρήστος Καρσιώτης

Ο Χρήστος Καρσιώτης (γεν. στα Αθίκια Κορινθίας το 1951) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν σαν μεσοεπιθετικός και πραγματοποίησε πολυετή καριέρα στα εθνικά πρωταθλήματα.
Είναι πρωταθλητής Β΄ Εθνικής με την Κόρινθο στο Νότιο Όμιλο την περίοδο 1978-79. Αποτελεί έναν από τους γνωστούς σκόρερ (συνολικά πέτυχε 128 γκολ) και αναγνωρίσιμους παίκτες της εποχής του.
Ταυτίστηκε με την ομάδα της Κορίνθου, στην οποία αγωνίσθηκε επί 16 συνεχόμενα έτη, ξεπερνώντας τις 500 συμμετοχές τόσο στην Α΄ όσο και στη Β’ Εθνική κατηγορία.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον ερασιτεχνικό σύλλογο του Ηρακλή Λεχαίου το 1966. Ακολούθως (1967) μετεγγράφηκε στον Παγκορινθιακό και το 1969 υπέγραψε στην Κόρινθο (τότε Α.Π.Σ. Κορίνθου), τη μεγάλη ομάδα του νομού που αγωνιζόταν στη Β' Εθνική.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, που επήλθε το 1987 στον Ηρακλή Λεχαίου, εργάσθηκε σαν τεχνικός τοπικών συλλόγων της Κορινθίας.

Τον Σεπτέμβριο του 2013 ανέλαβε προπονητής της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 2013, η οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 2013-14 στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας γυναικών.
Αθηνά Ταρσούλη

Η Αθηνά Ταρσούλη (1884 – 1975) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, συγγραφέας, αλλά και διεκεκριμένη ζωγράφος, με σπουδές ζωγραφικής στο Παρίσι.

Η Αθηνά Ταρσούλη γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του δικαστικού Αλεξάνδρου Πιττακού. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τα γράμματα. Το 1901 παντρεύτηκε τον Νίκο Ταρσούλη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της στο Παρίσι. Απέκτησαν μία κόρη, ο πρόωρος θάνατος της οποίας στάθηκε η έμπνευση για την εμφάνισή της στα γράμματα. Η ίδια η Αθηνά απεβίωσε στην Αθήνα από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 91 ετών.

Η Αθηνά Ταρσούλη είχε τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο της "Κύπρος", αλλά και δεκαετίες ενωρίτερα (το 1935) με τον Α΄ έπαινο της Ακαδημίας.
Ηλίας Ανδριόπουλος

Ο Ηλίας Ανδριόπουλος (Λατζόι Ηλείας, 7 Ιανουαρίου 1950) είναι σημαντικός Έλληνας συνθέτης.
Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου ιδρύθηκε το 1971 και μετά την επανεκκίνηση της λειτουργίας της το 1979, υπήρξε λίκνο πολιτισμού και παιδείας για το Χαϊδάρι. Από το 1990 στεγάζεται στο νεοκλασικό κτίριο Παλατάκι (Χαϊδάρι) και θεωρείται μια άρτια οργανωμένη Βιβλιοθήκη σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.
Παρτίδα πιονιού του βασιλιά

Παρτίδα πιονιού του βασιλιά θεωρείται στο σκάκι το κάθε άνοιγμα που ξεκινά με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. ε4

Η προώθηση του πιονιού του βασιλιά κατά δύο τετράγωνα είναι πολύ χρήσιμη διότι καταλαμβάνει ένα κεντρικό τετράγωνο, ταυτόχρονα απειλεί το κεντρικό τετράγωνο δ5, και επιτρέπει την ανάπτυξη της βασίλισσας και του αξιωματικού του βασιλιά των λευκών. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Μπόμπι Φίσερ δήλωσε ότι η κίνηση 1. ε4 είναι «δοκιμασμένα η καλύτερη» (best by test).

Δεδομένου ότι σχεδόν όλα τα ανοίγματα που αρχίζουν με την κίνηση 1.ε4 έχουν τα δικά τους ονόματα, ο όρος «Παρτίδα πιονιού του βασιλιά», σε αντίθεση με τον όρο «Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας», σπάνια χρησιμοποιείται για να περιγράψει την έναρξη του παιχνιδιού.
Ιωάννης Βαληνάκης

Ο Ιωάννης Βαληνάκης (31 Μαΐου 1955) είναι Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου στον τομέα των διεθνών σχέσεων και πολιτικός.
Όφις και Κρίνο

Το Όφις και Κρίνο συγκαταλέγεται στα πρώτα λογοτεχνικά έργα του Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη. Το βιβλίο γράφτηκε το 1905, πιθανόν στο Ηράκλειο, αποτελώντας έτσι το πρώτο βιβλίο του Καζαντζάκη. Ο ίδιος ο συγγραφέας αργότερα θα έχει αλληλοσυγκρουόμενα αισθήματα για το έργο του. Ο συγγραφέας ήταν μόλις 20 ετών όταν το ολοκλήρωνε και το βιβλίο εκδόθηκε υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο «Κάρμα Νιρβαμή». Το βιβλίο έχει τη μορφή ημερολογίου και περιγράφονται σ' αυτό, οι νεανικές ανησυχίες του Καζαντζάκη για τη ζωή και τον θάνατο, τη γυναίκα και τον έρωτα.
Μητροπολιτικό Πάρκο Χαϊδαρίου

Το Μητροπολιτικό Πάρκο Χαϊδαρίου, είναι χώρος πρασίνου και ιστορικής μνήμης για το Χαϊδάρι και θα εκτείνεται σε περίπου 132 στρέμματα όταν ολοκληρωθεί.
Αποτελείται από το Πάρκο Ιστορικής Μνήμης και Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης (Χαϊδάρι), το Νέο Θέατρο Χαϊδαρίου και το Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου.
Οι χώροι του περιλαμβάνουν πολύ πράσινο και λειτουργίες αναψυχής όπως ανοικτό θέατρο, το 1ο Αθλητικό Κέντρο Χαϊδαρίου, διαδρομές περιπάτου, μνημεία προς τιμήν των εκτελεσθέντων κατά την γερμανική κατοχή κλπ.

Παράλληλα με την οδό Μπουμπουλίνας και μέχρι την έκταση του Πάρκου Νεολαίας και του 1ου Αθλητικού Κέντρου Χαϊδαρίου, παραχωρήθηκε έκταση 66,7 στρεμμάτων, που αναμένεται να αξιοποιηθεί, αφού έχει ήδη υποβληθεί από το Δήμο Χαϊδαρίου, σχετική πρόταση χρηματοδότησης για την επέκτασή του. 
Το τελικό σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία ενός ενιαίου Πάρκου συνολικής έκτασης 132 στρ., το μεγαλύτερο εντός αστικού ιστού, δημιουργώντας έτσι ένα σημαντικό πνεύμονα πρασίνου στη Δυτική Αττική.
Ναπολεόντειο άνοιγμα

Το Ναπολεόντειο άνοιγμα στο σκάκι είναι ένα άνοιγμα που ξεκινά με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. ε4 ε5
:2. Βζ3

Όπως και με την παρόμοια κίνηση του περιπάτου της βασίλισσας (2.Βθ5), τα λευκά ελπίζουν να κάνουν το Ματ των αρχαρίων (2.Βζ3 Ιγ6 3.Αγ4 Αγ5?? 4.Β:ζ7#), αλλά η παγίδα μπορεί εύκολα να αποφευχθεί από τα μαύρα.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών

Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών είναι μία ενορία στην πόλη των Γιαννιτσών και στην ενορία ανήκουν περίπου 11.000 άνθρωποι. Τα Ιερά σκεύη της εκκλησίας μεταφέρθηκαν στα Γιαννιτσά από Έλληνες Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες μετά την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα τα κειμήλια προέρχονταν από τη Στράντζα και τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης.

Ο Ναός πανηγυρίζει στη μνήμη του Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, 23 Απριλίου, στη μνήμη του Οσίου Παισιου, 12 Ιουλίου, στη μνήμη του Αγ. Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας, 6 Δεκεμβρίου.

Σήμερα στο Ναό εφημερεύουν τέσσερις ιερείς, ο π. Ιωάννης Σπυρίδης, ο οποίος είναι ο Αρχιερατικός επίτροπος Γιαννιτσών αλλά και ο προϊστάμενος του Ναού, ο π. Φρίξος Πετρίδης, ο οποίο είναι ο εφημέριος και πρόεδρος του ενοριακού Φιλοπτώχου Ταμείου, ο π. Νεκτάριος Ταρασίδης κα ο π. Γεώργιος Σιδέρης.

Οι Ιεροψάλτες του Ναού είναι ο Παπακωνσταντίνου Ιωάννης, ο Παπαϊωάννου Γεώργιος και ο Πετρίδης Λεωνίδας.

Οι Νεωκόροι του Ναού είναι ο Κλειώτης Κωνσταντίνος.

Στις δραστηριότητες του Ναού ανήκουν κατηχητικά όλων των βαθμίδων, νεανικές και φοιτητικές συνάξεις, κύκλοι μελέτης Αγίας Γραφής, φροντηστιριακά μαθήματα, σχολή αγιογραφίας, δανειστική εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών, φιλόπτωχο ταμείο, καθημερινό γεύμα αγάπης, εκδόσεις περιοδικού, CDs κ.ά.
Ντίνος Εγκολφόπουλος

Ο Ντίνος Εγκολφόπουλος (Λαμία, 1918 - Μιλάνο, 22 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Έλληνας βαρύτονος. Στο εξωτερικό ονομαζόταν Costantino Ego.

Η καριέρα του ξεκίνησε λίγο μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 
Τραγούδησε επί πολλά έτη στη Σκάλα του Μιλάνου και σε πολλά άλλα λυρικά θέατρα στην Ευρώπη και στην Αμερική. Ανάμεσα σε άλλες του συνεργασίες, τραγούδησε στο πλευρό της Μαρίας Κάλλας στις ΗΠΑ στο έργο "Πειρατής" του Βιντσέντζο Μπελίνι. Το 1955 έλαβε μέρος στην πρώτη παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, τον "Ιδομενέα" του Μότσαρτ.

Απεβίωσε από καρκίνο.
Powerage

Powerage είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 5 Μαΐου του 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records" στην Ευρώπη και στις 25 Μαΐου του ίδιου έτους στον υπόλοιπο κόσμο.
Ο κιθαρίστας των Rolling Stones, Κιθ Ρίτσαρντς, έχει δηλώσει ότι αυτός είναι ο αγαπημένος του δίσκος.
Βαριάντα του Ναπολέοντα

:"Το ματ αυτό μερικές φορές συγχέεται με το: Ματ των ανοήτων"
Στο σκάκι, η Βαριάντα του Ναπολέοντα (διεθνώς γνωστή ως το Ματ των αρχαρίων: "Scholar's Mate") είναι ένα ματ που επιτυγχάνεται με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. ε4 ε5
:2. Βθ5 Ιγ6
:3. Αγ4 Ιζ6??
:4. Β:ζ7#

Οι κινήσεις θα μπορούσαν να έχουν γίνει με μια διαφορετική σειρά ή με κάποια ελαφρά παραλλαγή, αλλά η βασική ιδέα είναι η ίδια: η βασίλισσα και ο αξιωματικός συνδυάζονται σε μια απλή επίθεση για ματ στο τετράγωνο ζ7 (ή στο ζ2, εάν τα μαύρα κάνουν το ματ).

Το ματ αυτό αναφέρεται μερικές φορές ως "ματ τεσσάρων κινήσεων", αν και υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να κάνεις ματ σε τέσσερις ή και λιγότερες κινήσεις.
Μιχάλης Τζέπτιμπης

Ο Μιχάλης Τζέπτιμπης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού, πρώτος σκόρερ στο πρώτο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής κατηγορίας από καταβολής του θεσμού του ενιαίου ομίλου, με 21 τέρματα.

Μετά τον Εδεσσαϊκό με τον οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός, συνέχισε την καριέρα του στον Πιερικό και την Α΄Εθνική κατηγορία, την περίοδο 1984-85 (14 συμμετοχές-2 τέρματα).

Έχει ασχοληθεί με τα διοικητικά της ομάδας της Έδεσσας, όπου διετέλεσε και πρόεδρος
Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας

Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας θεωρείται στο σκάκι το κάθε άνοιγμα που ξεκινά με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία):
:1. δ4

Είναι η δεύτερη πιο δημοφιλής κίνηση ανοίγματος μετά την 1.ε4. Το όνομα αυτό πλέον χρησιμοποιείται για να περιγράψει συνήθως τα ανοίγματα που αρχίζουν με τις κινήσεις 1.δ4 δ5 όπου τα λευκά δεν ακολουθούν σύντομα την προώθηση του πιονιού στο τετράγωνο γ4 (Γκαμπί της βασίλισσας). Μερικά από αυτά τα ανοίγματα έχουν διαφορετικά ονόματα, όπως για παράδειγμα, Καταλανικό άνοιγμα, Επίθεση Τρομπόφσκι, Επίθεση Ρίχτερ–Βερεσόβ, Επίθεση Τόρρε, Σύστημα Λονδίνου, κ.ά.
Δεσποτάτο της Δοβρουτσάς

Το Δεσποτάτο της Δοβρουτσάς ή Πριγκιπάτο της Καρβούνας (βουλγαρικά: Добруджанско деспотство ή Карвунско деспотство, ρουμανικά: Despotatul Dobrogei or Țara Cărvunei) ήταν ένα ημιαυτόνομο κρατίδιο στην περιοχή της σημερινής Δοβρουτσάς, που διαχωρίστηκε από τη Β΄ Βουλγαρική Αυτοκρατορία υπό την επιρροή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το όνομα του δεσποτάτου προέρχεται από την περιοχή Δοβρουτσά, και το εναλλακτικό του από το φρούριο της Καρβούνας (η σημερινή βουλγαρική πόλη Καβάρνα), που αναφέρεται σε βουλγαρικά και βυζαντινά έγγραφα καθώς και ιταλικούς πορτολάνους του 14ου αιώνα μ.Χ. ως η πρώτη του πρωτεύουσα, ευρισκόμενη μεταξύ της πόλης Βάρνα (60 χλμ. βορείως αυτής) και του ακρωτηρίου Καλή Άκρα (Καλιάκρα).
Φάιφ

Το Φάιφ (, προφορά: , Σκωτικά Γαελικά: Fìobha) είναι δημοτική περιοχή και ιστορική κομητεία της Σκωτίας. Βρίσκεται μεταξύ του Κόλπου του Τέι και του Κόλπου του Φορθ, ενώ στην ενδοχώρα συνορεύει με το Περθ και Κίνρος και το Κλακμανανσάιρ. Κατά παράδοση ήταν ένα από τα κύρια βασίλεια Πίκτων, γνωστό ως "Fib", και αποκαλείται ακόμη Βασίλειο του Φάιφ στην Σκωτία.

Είναι υπολοχανία, και ήταν κομητεία της Σκωτίας μέχρι το 1975. Πολλές φορές χρησιμοποιούνταν η αγγλικοποιημένη ονομασία "Φαϊφσάιρ" ("Fifeshire") σε παλαιά έγγραφα και χάρτες που συνέθεταν Άγγλοι χαρτογράφοι και συγγραφείς. Οι κάτοικοι του Φάιφ είναι γνωστοί ως "Φάιφερ" ("Fifer").

Το Φάιφ ήταν περιφέρεια χωρισμένη σε τρεις επαρχίες: Ντανφέρμλιν, Κιρκάλντυ και Βορειοανατολικό Φάιφ. Από το 1996 τα επαρχιακά συμβούλια συνενώθηκαν στο κεντρικό Συμβούλιο του Φάιφ.

Το Φάιφ είναι η τρίτη μεγαλύτερη αυτοδιοικητική περιοχή της Σκωτίας με βάση τον πληθυσμό. Έχει πληθυσμό περίπου 367.000 κατόικων, εκ των οποίων πάνω από το ένα τρίτο κατοικούν στις τρεις μεγάλες πόλεις, Ντανφέρμλιν, Κιρκάλντυ και Γκλενρόθις.

Η ιστορική πόλη Σεντ Άντριους βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή του Φάιφ. Είναι γνωστή για το Πανεπιστήμιο του Σεντ Άντριους, ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο και φημίζεται ως πατρίδα του γκολφ.
Γιούττα της Σαξονίας

Η Γιούττα της Σαξονίας (, 1223 - 1267), ήταν βασίλισσα της Δανίας, σύζυγος του βασιλιά Έρικ Δ΄ της Δανίας, κόρη του Αλβέρτου Α΄, δούκα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε τον Έρικ το 1239, όταν ήταν συμβασιλέας του πατέρα του Βάλντεμαρ Β΄, ο οποίος πέθανε το 1242. 

Για τη ζωή της μόνο λίγα πράγματα είναι γνωστά. H Γιούττα ήρθε σε σύγκρουση με τους μοναχούς του Εμ και έκανε κατάσχεση στο καλαμπόκι τους προς όφελός της. Επίσης, η υπογραφή της βρίσκεται στις οδηγίες ταφής του συζύγου της, όπου αυτός εξέφραζε την επιθυμία να ταφεί ως μοναχός. Το 1250 ο Έρικ δολοφονήθηκε και η Γιούττα επέστρεψε στην Σαξονία, αφήνοντας τις κόρες της στην Δανία. Παντρεύτηκε δεύτερη φορά με τον Μπουσάρ Η΄ του Κέρφουρτ-Ρόζεμπουργκ, ο οποίος κατείχε και τον τίτλο του κόμη του Μαγδεβούργου.
Βασίλειο του Βιδινίου

Το Βασίλειο του Βιδινίου (αγγλικά: Tsardom of Vidin, βουλγαρικά: Видинско царство, Vidinsko Tsarstvo) ήταν ένα μεσαιωνικό βουλγαρικό κρατίδιο την εποχή της διαίρεσης της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας σε μικρότερα βουλγαρικά βασίλεια και πριγκιπάτα, με επίκεντρο την πόλη του Βιδινίου στη βορειοδυτική Βουλγαρία. Το 1257 ο τοπικός δεσπότης Ραστισλάβος Μιχάηλοβιτς ανακηρύχθηκε Τσάρος της Βουλγαρίας στην πόλη Τίρνοβο, σύντομα όμως αποσύρθηκε στο Βιδίνιο. Το 1356, ο Βούλγαρος τσάρος Ιβάν Αλέξανδρος αυτονόμησε το Βιδίνιο από τη βουλγαρική μοναρχία, διορίζοντας τον γιο του Ιβάν Σρατσιμίρ (1356–1396) ως απόλυτο δεσπότη του.

Το 1365, το βασίλειο καταλήφθηκε από Ούγγρους σταυροφόρους, αλλά η κατοχή του δεν κράτησε πολύ και ανακτήθηκε από δυνάμεις που έστειλε ο Ιβάν Αλέξανδρος. Παρόλο που η αρχική βουλγαρική εκστρατεία ανάκτησης δεν ήταν απόλυτα επιτυχημένη, επειδή οι Ούγγροι κατέλαβαν πάλι το κρατίδιο, οι διαπραγματεύσεις που προέκυψαν μεταξύ του Βασιλείου της Ουγγαρίας και των συμμάχων τού Ιβάν Αλέξανδρου, Βλαδισλάβου Α΄ Βλάικου, ηγεμόνα της Βλαχίας, και Τομπροτίτζα, δεσπότη του ημιαυτόνομου Δεσποτάτου της Δοβρουτσάς, οδήγησαν στην επιστροφή της πόλης στα χέρια των Βουλγάρων. Πιστεύεται ότι ο Ιβάν Σρατσιμίρ επανατοποθετήθηκε στην ηγεσία του κρατιδίου το φθινόπωρο του 1369. Το 1393 το σύνολο σχεδόν των εδαφών της Βουλγαρίας, μαζί με τις γειτονικές του περιοχές, καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Το γεγονός αυτό επέφερε το τέλος της μεσαιωνικής βουλγάρικης αυτοκρατορίας (διαιρεμένης από καιρό σε τρία κύρια τμήματα και άλλα μικρότερα, αλλά βουλγάρικης ακόμα). Το Βιδίνιο αποτελούσε πλέον τη μοναδική περιοχή που ήλεγχε ο ιθαγενής βουλγάρικος πληθυσμός και όχι οι εισβολείς Οθωμανοί.

Οι Οθωμανοί συνέχισαν την προέλασή τους στα Βαλκάνια κατακτώντας τις υπόλοιπες αυτόνομες και ημιαυτόνομες βουλγαρικές και γειτονικές σερβικές ηγεμονίες: Το βουλγάρικο Δεσποτάτο της Δοβρουτσάς, τη σερβική Ηγεμονία του Πρίλεπ και την Ηγεμονία του Βελμπάζντ (με έδρα στο Κιουστεντίλ της σημερινής Βουλγαρίας). Η ανεξαρτησία του Βιδινίου δεν κράτησε πολύ. Το 1396, ο Ιβάν Σρατσιμίρ συνεισέφερε στρατιώτες προς βοήθεια των χριστιανικών κρατών στην προσπάθειά τους αναχαίτισης των Οθωμανών. Μετά τη συντριπτική ήττα του χριστιανικού συνασπισμού στη μάχη της Νικόπολης του ποταμού Δούναβη την ίδια χρονιά, το Βιδίνιο περιήλθε στη σφαίρα επιρροής των Οθωμανών υπό το σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄.
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Μέγκιος

Ο Μέγκιος ήταν Κινέζος φιλόσοφος που έζησε την περίοδο 372-288 π.Χ.

Γεννήθηκε το 372 π.Χ και ήταν μέλος αριστοκρατικής οικογένειας, έχοντας διδαχθεί τον Κομφουκιανισμό από τον εγγονό του φιλοσόφου. Το 332 π.Χ, σ' ηλικία 40 ετών, διορίστηκε υπουργός στο κρατίδιο Τσι και συμμετείχε στον δημόσιο βίο μέχρι την ηλικία των 60 ετών. Κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς θητείας του, μαζί με τους μαθητές του, ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Κίνας, όπου συζητούσε ηθικά θέματα με τους φεουδάρχες των περιοχών.

Δεν υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του Μέγκιου, αλλά αυτές που υπάρχουν προέρχονται κυρίως από το ομώνυμο φιλοσοφικό έργο, το οποίο αποτελεί ένα από τα Τέσσερα Κλασικά Βιβλία. Συνέβαλε στην καθιέρωση του Κομφουκιανισμού στην Κίνα, αν και ο ίδιος θεωρούσε (εν αντιθέσει μ' άλλους υποστηρικτές του του Κομφούκιου) πως η ανθρώπινη φύση είναι αγαθή, αλλά διαφθείρεται από την κοινωνία και την επιδίωξη του κέρδους. Για τον Μέγκιο, η ανθρώπινη φύση συνδέεται με τέσσερις βασικές αρετές: την αγάπη προς τον πλησίον, τη δικαιοσύνη, τον διαχωρισμό καλού και κακού και τη θρησκευτικότητα. Ο φιλόσοφος έχει γράψει επτά βιβλία και η γλώσσα των έργων του θεωρείται απλή και διαυγής, αποτελώντας τα αριστουργήματα της υστεροαρχαϊκής κινέζικης λογοτεχνίας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο φιλόσοφος βρισκόταν απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο και αναγνωρίστηκε μετά θάνατον ως ο δεύτερος τη τάξει Κινέζος φιλόσοφος, μετά τον Κομφούκιο.
A.E.I.O.U.

μικρογραφία|365x365εσ|Εικόνα από τα αρχεία του Βασιλιά Φρειδερίκου, που χρονολογούνται από το 1446
Το "A. E. I. O. U." ήταν ένα συμβολικό έμβλημα που χρησιμοποιήθηκε από τον Αψβούργο αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ' (1415-93). Σήμερα, το A.E.I.O.U. είναι το μότο της Θηρεσιανής Στρατιωτικής Ακαδημίας, που ιδρύθηκε το 1751.
Κάλγιου Λέπικ

Ο Κάλγιου Λέπικ (γεννηθείς στις 7 Οκτωβρίου του 1920 στην Ενορία Κόερου – πέθανε στις 30 Μαΐου του 1999 στο Τάλιν) ήταν ένας Εσθονός ποιητής, ο οποίος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία. 

Ο Κάλγιου Λέπικ δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα το 1939, σε 2 μαθητικά περιοδικά στο Τάρτου, το Iloli και το Tuleviku Rajad (Οι Δρόμοι του Μέλλοντος). Το 1940, ίδρυσε την καλλιτεχνική κοινωνία Tuulisui, και συνέχισε την ύπαρξη της στη Σουηδία, από το 1945. Το 1943 και το 1944 πολέμησε ως οπλίτης στην μονάδα της Εσθονικής Λεγεώνας των Waffen-SS. Έγινε πρόσφυγας το 1944, και μετά εγκαταστάθηκε στη Στοκχόλμη για πολλά χρόνια. 

Στη συνέχεια, ο Κάλγιου Λέπικ υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των Εσθονών προσφύγων στη Σουηδία. Το 1946, ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Eesti Raamat. Το 1966 έγινε ο επικεφαλής του Βαλτικού Αρχείου στη Σουηδία. Από το 1982, ο Λέπικ ήταν ο πρόεδρος της Εξορισμένης Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων ("Välismaine Eesti Kirjanike Liit"). Το 1990 και το 1998, τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης Γιούχαν Λίιβ, καθώς και με το ετήσιο βραβείο της Εσθονικής λογοτεχνίας το 1998. 

Τα πρώτα ποιήματα του Κάλγιου Λέπικ είναι πατριωτικά. Επίσης, μπορεί να βρεθεί σάτιρα. Στην ύστερη ποίηση του Λέπικ, επικρατούν τα απαισιόδοξα στοιχεία. Στα τελευταία του χρόνια, σταδιακά απέρριψε όλα τα είδη πολιτικών κινήτρων και του πατριωτικού πάθους.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Η ταφόπλακα του Κάλγιου Λέπικ στο Κοιμητήριο Μετσακαλμίστου στο Τάλιν.
Ο Κάλγιου Λέπικ είχε παντρευτεί την Άστα Λέπικ. Επίσης, είναι ο πατέρας του Εσθονού πολιτικού και διπλωμάτη Άϊνο Λέπικ φον Βιρέν (γεννηθείς το 1961). Οι τελευταίες ποιητικές του συλλογές δημοσιεύτηκαν στην Εσθονία, και πέθανε εκεί το 1999.
Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς

Η Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς ("Sophie Charlotte Herzogin zu Mecklenburg", 19 Μαΐου 1744 - 17 Νοεμβρίου 1818) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. 

Η βασίλισσα Καρλόττα ήταν προστάτιδα των τεχνών και ερασιτέχνης βοτανολόγος, η οποία βοήθησε στην επέκταση των κήπων του Παλατιού Κιού.
Γλώσσα Μπουαναμπουάνα

Η Γλώσσα Μπουαναμπουάνα, επίσης γνωστή ως Τουμπετούμπε, είναι μια Αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται στα μικρά νησιά, ακριβώς έξω από το ανατολικό άκρο της Παπούα Νέας Γουινέας. Το 2007 είχε 2.400 ομιλητές.
Γλώσσα Μπουχούτου

Η Γλώσσα Μπουχούτου (Μποχούτου) είναι μία Ωκεάνια γλώσσα που ομιλείται στην περιφέρεια Μιλν Μπέι στην Παπούα Νέα Γουινέα. Οι περισσότεροι ομιλητές της γλώσσας ζουν στην Κοιλάδα του Ποταμού Σαγκαράι, ανάμεσα στο Μουλίνς Χάρμπορ στην νότια ακτή και στα Όρη Πίμα στα βόρεια του Σαγκαράι.
Καρολίνα του Μπράουνσβαϊγκ

Η Καρολίνα του Μπράουνσβαϊγκ ("Caroline von Braunschweig-Wolfenbüttel", 17 Μαΐου 1768 - 7 Αυγούστου 1821) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Γεωργίου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Φάουστο Γκαρντίνι

Ο Φάουστο Γκαρντίνι ("ιταλικά : Fausto Gardini"), (Μιλάνο 8 Μαρτίου 1930 - Φόρτε ντέι Μάρμι 17 Σεπτεμβρίου 2008), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Πρωταθλητής Τζιούνιορς Ιταλίας στο διπλό το 1947 και το 1948. Το 1952 στάλθηκε από την Ιταλική ομοσπονδία στην Καλιφόρνια για να βελτιώσει το παιχνίδι του. Τότε ήταν, στη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα ένας από τους καλύτερους Ιταλούς παίκτες, μαζί με τους Νικολα Πιετρατζέλι, Ορλάντο Σίρολα και τον Μπέπε Μέρλο.

Η πιο σημαντική νίκη του ήταν στον απλό του Διεθνούς πρωταθλήματος της Ιταλίας το 1955, που νίκησε τον Μπέπε Μέρλο. Στα τουρνουά Γκραντ Σλαμ ποτέ δεν έφτασε πέρα ​​από τα προημιτελικά, έφτασε στο Ρολάν Γκαρός το 1953, στο Γουίμπλεντον, σταμάτησε στο δεύτερο γύρο το 1951. Κέρδισε όμως το τουρνουά του Σάο Πάολο και στο Αλγέρι, το 1951, το τουρνουά της Βαρκελώνης και στο Μοντεβιδέο το 1954, στην Αλεξάνδρεια και το Κάιρο, το 1955. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1950 πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Τζιάνι Κουτσέλι. 

Μετά τις κατακτήσεις του Ιταλικού πρωταθλήματος στο απλό χωρίς διακοπή το 1951, 1952, 1953, 1954 και 1955, αποφάσισε να σταματήσει τον πρωταθλητισμό για να αφοσιωθεί στο επάγγελμα του δικηγόρου και την οικογένεια του[1]. Επέστρεψε και το 1961 και 1962 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ιταλίας στο απλό. Στις αρχές του 1964, αποσύρθηκε οριστικά από τους αγώνες.

Στο Κύπελλο Ντέιβις έχει παίξει με την Ιταλία συνολικά 38 συναντήσεις μεταξύ 1952-1963, με 29 νίκες. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στο Φόρτε ντέι Μάρμι στις 17 Σεπτεμβρίου 2008.
Λυγκανιάν

Το Λυγκανιάν είναι μια κοινότητα στο διαμέρισμα Ωτ-Πιρενέ της Γαλλίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. Το 1999, είχε πληθυσμό 171 κατοίκων. Καλύπτει μια έκταση 0.7 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Σαμπονέρ

Το Σαμπονέρ είναι κοινότητα στο διαμέρισμα Ωτ-Γκαρόν στην Γαλλία. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας, στην περιφέρεια της Οξιτανίας. Την περίοδο 2008-2014, δήμαρχος ήταν η Μισέλ Βαλέτ. Το 2008, ο πληθυσμός ήταν 285 κάτοικοι.
Ματθίλδη του Χόλσταϊν

Η Ματθίλδη του Χόλσταϊν ("Mechtilde af Holsten", 1220 - 1288), βασίλισσα της Δανίας (1250 - 1252) λόγω του γάμου της με τον βασιλιά Άβελ της Δανίας ήταν κόρη του Αδόλφου Δ΄, κόμη του Χόλσταϊν και της Έλγουιγκ του Λίπ, παντρεύτηκε στις 25 Απριλίου 1237 στο Σλέσβιχ τον πρίγκηπα Άβελ της Δανίας δεύτερο γιο του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και της δεύτερης συζύγου του Μπερενγκάριας της Πορτογαλίας. Ο σύζυγος της έγινε βασιλιάς της Δανίας και στέφθηκε μαζί του στον Καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντ στις 1 Νοεμβρίου 1250, ο σύζυγος της δολοφονήθηκε (1252) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Χριστόφορος Α΄ της Δανίας επειδή ο γιος τους και διάδοχος Βάλντεμαρ ήταν αιχμάλωτος του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, η ίδια τότε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Δανία και να κλειστεί σε μοναστήρι.
Μαρία Τσεμποτάρι

Η Μαρία Τσεμποτάρι (ρουμανικά: "Maria Cebotari", 10 Φεβρουαρίου 1910 - 9 Ιουνίου 1949) ήταν φημισμένη Ρουμάνα σοπράνο και ηθοποιός, καθώς κι ένας από τους σπουδαιότερους αστέρες της ευρωπαϊκής όπερας κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940. Ο Μπενιαμίνο Τζίλι, έλεγε, πως ήταν η καλύτερη γυναικεία φωνή που είχε ακούσει ποτέ. Συχνά παρομοίαζαν τη Μαρία Κάλλας, με την Τσεμποτάρι, ενώ η Ανγκέλα Γκεοργκίου τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στις καλλιτέχνιδες που θαυμάζει περισσότερο. Η κηδεία της ήταν μία από τις πιο επιβλητικές επιδείξεις αγάπης και τιμής, που έχουν γίνει ποτέ για καλλιτέχνη στην ιστορία της Βιέννης, με χιλιάδες κόσμο να την παρακολουθεί. Έως και σήμερα υπάρχουν ζωντανές ηχογραφήσεις της, οι οποίες έχουν επεξεργαστεί ψηφιακά.

Η Τσεμποτάρι γεννήθηκε στο Τσισινάου και σπούδασε τραγούδι στο Ωδείο του Τσισινάου. Το 1929, εντάχθηκε στο "Moscow Art Theater Company", ως ηθοποιός. Λίγο καιρό αργότερα παντρεύτηκε τον διευθυντή του θεάτρου, Αλεξάντερ Βιρούμποφ. Αργότερα πήγε στο Βερολίνο με το θέατρο, όπου είχε την ευκαιρία να σπουδάσει τρεις μήνες τραγούδι με τον Όσκαρ Ντάνιελ. Εκεί, στις 31 Μαρτίου 1931. έκανε το ντεμπούτο της στην όπερα, συμμετέχοντας σε όπερα του Πουτσίνι, τη Λα Μποέμ, στον ρόλο της Μίμης. Κατόπιν συμμετείχε και στο "Salzburg Festival", μετά από πρόκληση του Μπρούνο Γουόλτερ. Το 1936, έγινε η πριμαντόνα της Κρατικής Ορχήστρας του Βερολίνου, στο οποίο παρέμεινε έως και το 1946. Στις 20 Μαρτίου του 1948 πεθαίνει και ο δεύτερος σύζυγός της, Γκουστάβ Ντιέσλ. Στις αρχές του 1949, κι ενώ ερμηνεύει, νιώθει σφοδρούς πόνους, με τους γιατρούς να μην το παίρνουν στα σοβαρά. Αργότερα διαγνώστηκε με καρκίνο συκώτι και στο πάγκρεας και πεθαίνει στις 9 Ιουνίου του 1949.

Η Τσεμποτάρι είχε πολύπλευρη φωνή και πολύ μεγάλο ρεπερτόριο. Συνήθως, ωστόσο, ερμήνευε τέσσερις συνθέτες: Μότσαρτ, Βέρντι, Πουτσίνι και Ρίχαρντ Στράους. Ο τελευταίος έλεγε για αυτήν ότι είναι μία από τις πιο πολυτάλαντες ερμηνεύτριες της Ευρώπης. Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, είχε πει για αυτήν ότι είναι η καλύτερη "Madame Butterfly", που έχει διευθύνει. Εκτός από την καριέρα της στην όπερα, η Τσεμποτάρι, συμμετείχε και σε αρκετές ταινίες, οι οποίες ως επί το πλείστον είχα ως κύριο θέμα τους την όπερα, μερικές εκ των οποίω: "Verdi's Three Women", "Μaria Malibran" και "The Dream of Madame Butterfly".
Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης!

Η ταινία Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης! (Monty Python's Life of Brian), είναι βρετανική σατιρική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία Terry Jones, και σενάριο των Monty Python (Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones και Michael Palin). Η ταινία ακολουθεί τον Brian Cohen, έναν νεαρό Εβραίο που γεννιέται την ίδια μέρα και στην ίδια γειτονιά με τον Ιησού Χριστό και αργότερα τον περνάνε για τον Μεσσία.
Γκόλντι Στέινμπεργκ

Η Γκόλντι Στέινμπεργκ, το γένος Γκάρφινκελ ("Gurfinkel") (αγγλικά: "Goldie Steinberg", 30 Οκτωβρίου 1900 - 16 Αυγούστου 2015) ήταν Αμερικανοεβραία, γεννημένη στη Μολδαβία, υπεραιωνόβια, που πέθανε σε ηλικία 114 ετών και 290 ημερών. Ήταν το έκτο γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο και το δεύτερο γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη Σουζάνα Μούσατ Τζόουνς. Είναι, επίσης, το γηραιότερο πρόσωπο που γεννήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, καθώς και ο γηραιότερος καταγεγραμμένος Εβραίος στην ιστορία.

Η Στέινμπεργκ γεννήθηκε το 1900 στο Κισίνεφ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινό Κισινάου, Μολδαβία). Ήταν ένα από τα οχτώ παιδιά του Κάζκελ και της Ντβόιρα Γκάρφινκελ. Το 1903 επιβίωσε από το προγκρόμ που έλαβε χώραν στο Κισίνεφ, χωρίς, φυσικά, η ίδια να ανακαλεί μνήμες. Το 1923, αυτή και δύο αδελφές της μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εκεί γνώρισε τον Φίλιπ Στέινμπεργκ, ο οποίος ήταν κι αυτός από το Κισίνεφ, τον οποίον παντρεύτηκε το 1932, οι δύο τους έζησαν στο διαμέρισμά του, σε περιοχή του Μπρούκλιν, όπου η Γκόλντι, διέμεινε εκεί για 72 χρόνια. Ο σύζυγός της εργαζόταν ως κοσμηματοπώλης στην οδό Φούλτον, και απεβίωσε το 1967. Η Γκόλντι, μετά τον θάνατο του Φίλιπ, δεν παντρεύτηκε ξανά.

Η Στέινμπεργκ, εργαζόταν ως μοδίστρα και συνταξιοδοτήθηκε σε ηλικία 80 ετών. Έως και το τέλος της ζωής της ήταν οικονομικά ανεξάρτητη. Με τον Φίλιπ, απέκτησε δύο παιδιά (έναν γιο, γεννημένο το 1935 και μία κόρη, γεννημένη το 1942), ενώ είχε τέσσερα δισέγγονα και επτά τρισέγγονα. Από την ηλικία των 104, ζούσε στο κέντρο ηλικιωμένων "Grandell Rehabilitation and Nursing Center", στο Λονγκ Μπιτς, της Νέας Υόρκης, όπου και απεβίωσε στις 16 Αυγούστου του 2015. Η Στέινμπεργκ είναι ο 49ος καταγεγραμμένος γηραιότερος άνθρωπος. Είναι, επίσης, η 46η καταγεγραμμένη γηραιότερη γυναίκα που έζησε ποτέ, καθώς επίσης και ο 22ος γηραιότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Φρα Μπαρτολομέο

Ο Φρα Μπαρτολομέο (Fra Bartolomeo, αρχικό όνομα Baccio della Porta, 1472-1517) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ακμής της Αναγέννησης. 

Γεννήθηκε στο Savignano di Prato της Τοσκάνης και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Κόζιμο Ροσσέλλι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1490, επηρεασμένος έντονα από τα κηρύγματα του Σαβοναρόλα, εισήλθε στο τάγμα των Δομηνικανών και εγκατέλειψε την ζωγραφική μέχρι το 1504, αφού όμως πρώτα φιλοτέχνησε την περίφημη προσωπογραφία του μοναχού. Το 1504 διατάχθηκε να επανέλθει στην τέχνη του και ορίστηκε επί κεφαλής του εργαστηρίου ζωγραφικής της μονής του Αγίου Μάρκου, όπου μόναζε.

Όταν ο Ραφαήλ επισκέφθηκε την Φλωρεντία γνώρισε τον Μπαρτολομέο και η εκτίμηση καθώς και η επίδραση υπήρξαν αμοιβαίες. Ανέπτυξαν εκ παραλλήλου τον τύπο της αναγεννησιακής Μαντόννας, η οποία αποτελεί στον πίνακα τον άξονα της όλης σύνθεσης. Οι δυό τους επίσης επεξεργαστηκαν μια νέα απόδοση 
του θέματος «Παρθένος και Βρέφος με τον μικρό Άγιο Ιωάννη Βαπτιστή σε τοπίο», που είχε ήδη σκιαγραφηθεί από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Όταν οι Ραφαήλ, Μιχαήλ Άγγελος και Λεονάρντο έφυγαν από την Φλωρεντία, ο Μπαρτολομέο παρέμεινε κατά την δεύτερη δεκαετία του 16ου αιώνα αδιαφιλονίκητος σχεδόν ηγέτης της ζωγραφικής στην Φλωρεντία, από την οποία έλειψε για λίγο μόνο δύο φορές, επισκεπτόμενος την Βενετία (1508, όπου εντυπωσιάστηκε από το έργο του Τζοβάννι Μπελλίνι) και την Ρώμη (1514). 

Οι συνθέσεις του Μπαρτολομέο είναι αξιοσημείωτες για την επιδεξιότητα στον χειρισμό της φωτοσκίασης, τον πλούτο και την χάρη των χρωμάτων και την θαυμαστή απόδοση των ενδυμάτων των μορφών του. Το σοβαρό ύφος του Μπαρτολομέο και η μνημειακότητα των συνθέσεών του τον καθιστούν έναν από τους γνησιότερους εκφραστές της ακμής της Αναγέννησης. Υπήρξε επίσης λαμπρός σχεδιαστής μορφών και τοπίων.
Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι

Το Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι (γαλλικά: Un été inoubliable, ρουμανικά: O vară de neuitat, διεθνής τίτλος: An Unforgettable Summer) είναι μία γαλλική - ρουμανική, αισθηματική, δραματική ταινία του 1994, σε σκηνοθεσία, σενάριο και συμπαραγωγή Λουτσιάν Πιντίλε. Το σενάριο βασίστηκε σε βιβλίο του Πέτρου Ντουμιτρίου. Πρωταγωνιστεί η Βρετανίδα ηθοποιός Κριστίν Σκοτ Τόμας, ενώ την πλαισιώνουν οι Γκλοντιού Μπλον και Μαρσέλ Ιούρες. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στη αριστοκράτισσα Marie-Thérèse Von Debretsy, γεννημένη στην Ουγγαρία, η οποία προσπαθεί να σώσει Ρουμάνους στρατιώτες που είναι έτοιμοι προς εκτέλεση.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα τον Μάιο του 1994, στο Φεστιβάλ Κανών, ενώ από τον Ιούνιο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας. Σε άλλες περιοχές, όπως στις ΗΠΑ, η ταινία έκανε περιορισμένες κυκλοφορίες. Σκηνές τις ταινίες γυρίστηκαν στη Γαλλία και στη Ρουμανία. Επίσης, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ταινίες του σκηνοθέτη, μαζί με την "Balanţa". Την ταινία, ωστόσο, ακολούθησαν καλές κριτικές, οι οποίες όμως δεν τις εξασφάλισαν εισπρακτική επιτυχία. Το έργο διαθέτει κάποιες καλές κριτικές σε διάφορα διαδικτυακά σάτι, για παράδειγμα sτο IMDb κατέχει 7.5 βαθμολογία στα 10, ενώ σε παρόμοιο σάιτ, το Rotten Tomatoes κατέχει βαθμολογία 71% στα 100, από 65 κριτικές. Η διανομή της ταινίας έγινε από την MK2 Productions. Ενώ η χρηματοδότησή της από το Eurimages, του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Το 1994, στο Φεστιβάλ Κανών, υπήρξε υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα, βραβείο που έχασε από την ταινία Pulp Fiction, του Κουέντιν Ταραντίνο. Το 1996, υπήρξε υποψήφια στο "Italian National Syndicate of Film Journalists", για το βραβείο "European Silver Ribbon", χωρίς όμως να το κερδίσει. Η ταινία ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια των Γιουγκλοσαβικών πολέμων. Μερικά από τα θέματα που θίγει είναι η ξενοφοβία και ο κρατικός έλεγχος, από τον οποίον δύσκολα ξεφεύγεις. Παρόλα αυτά, πολλές φορές χαρακτηρίζεται ως μία ετυμηγορία της ρουμανικής ιστορίας, καθώς και των προβλημάτων που μαστίζουν τα Βαλκάνια γενικότερα.
Γιάαν Κρος

Ο Γιάαν Κρος (εσθονικά: "Jaan Kross", 19 Φεβρουαρίου 1920 - 27 Δεκεμβρίου 2007) ήταν σημαντικός Εσθονός λογοτέχνης.
Νίκολα Πιετραντζέλι

Ο Νίκολα Πιετραντζέλι ("ιταλικά : Nicola Pietrangeli") (Τύνιδα, 11 Σεπτεμβρίου 1933) είναι Ιταλός, γεννημένος στην Τυνησία που τότε ανήκε στη Γαλλία, πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ηθοποιός και αρθρογράφος.