Bedford Vehicles

Η Bedford Vehicles, συνήθως συντομευμένη σε Bedford, ήταν μάρκα οχήματος που κατασκευάστηκε από την Vauxhall Motors, τότε θυγατρική της πολυεθνικής εταιρείας General Motors. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1931 και κατασκευάζοντας εμπορικά οχήματα, η Bedford Vehicles ήταν μια κορυφαία διεθνής μάρκα φορτηγών, με σημαντικές εξαγωγικές πωλήσεις ελαφρών, μεσαίων και βαρέων φορτηγών σε όλο τον κόσμο.

Η βασική επιχείρηση βαρέων φορτηγών της Bedford εκποιήθηκε από την General Motors (GM) ως AWD Trucks το 1987, ενώ η μάρκα Bedford συνέχισε να χρησιμοποιείται σε ελαφρά επαγγελματικά οχήματα και φορτηγά που προέρχονται από αυτοκίνητα με βάση τα σχέδια Vauxhall / Opel, Isuzu και Suzuki. Η μάρκα αποσύρθηκε το 1991.

Μέχρι το 1925, η General Motors συγκέντρωσε φορτηγά στη Βρετανία από ανταλλακτικά που κατασκευάζονταν στα καναδικά έργα της. Αυτό τους επέτρεψε να εισάγουν οχήματα στη Βρετανία υπό την Αυτοκρατορική Προτίμηση, η οποία ευνόησε προϊόντα από τη Βρετανική Αυτοκρατορία όσον αφορά τους εισαγωγικούς δασμούς. Τέτοια φορτηγά διατέθηκαν στην αγορά ως "British Chevrolet".

Τον Νοέμβριο του 1925, η GM αγόρασε τη Vauxhall Motors, με παραγωγή που μεταφέρθηκε από το Hendon στο Luton, την έδρα της Vauxhall, η παραγωγή ξεκίνησε εκεί το 1929. 

Τα μοντέλα AC και LQ παρήχθησαν στο Luton από το 1929 έως το 1931 και χαρακτηρίστηκαν ως "Chevrolet Bedford", παίρνοντας το όνομα από την κομητεία Bedfordshire, στην οποία βρίσκεται το Luton. Το AC είχε ένα ελαφρύ φορτηγό (12 cwt) και το LQ σε μια μεγάλη ποικιλία ρόλων, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων φορτηγών, ασθενοφόρων, φορτηγών και λεωφορείων. Το όνομα "Chevrolet" έπεσε, και το πρώτο Bedford κατασκευάστηκε τον Απρίλιο του 1931. Αυτό το όχημα, ένα φορτηγό 2 τόνων, ήταν σχεδόν αδιάκριτο από τον προκάτοχό του LQ Chevrolet, εκτός από το λεπτομερές στυλ του καλοριφέρ, και ήταν διαθέσιμο ως WHG με μεταξόνιο 10 πόδια 11 ίντσες (3.330 mm) ή ως WLG με μακρύτερο μεταξόνιο 13 πόδια 1 ίντσα (3.990 mm). Ωστόσο, τα Chevrolet LQ και AC συνέχισαν την παραγωγή παράλληλα με το νέο προϊόν για ένα ακόμη έτος. Τον Αύγουστο του 1931, ένα σασί λεωφορείων προστέθηκε στη σειρά, και ορίστηκε WHB και WLB.

Ένα μεγάλο μέρος της αρχικής επιτυχίας του Μπέντφορντ στο να σπάσει τις αγορές του Ηνωμένου Βασιλείου και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας βρισκόταν στον εξακύλινδρο κινητήρα Chevrolet overhead-valve (OHV), γνωστός τώρα ως Chevrolet Stove Bolt 6 - πολύ νωρίτερα από την εποχή του, αυτό το ομαλό τρέξιμο inline έξι - Ο κινητήρας κυλίνδρων αποτέλεσε τη βάση των βενζινοκινητήρων Bedford και Vauxhall σχεδόν μέχρις ότου η μάρκα σταμάτησε να κατασκευάζει φορτηγά και λεωφορεία.

Τον Απρίλιο του 1932, κυκλοφόρησε ένα φορτηγό 30 cwt, μαζί με ένα φορτηγό παράδοσης ελαφρού 12 cwt, που ορίστηκε ως μοντέλα WS και VYC αντίστοιχα. Η Bedford συνέχισε να αναπτύσσει το μερίδιό της στην αγορά ελαφρών μεταφορών, με την εισαγωγή των 8 cwt ASYC και ASXC van, ένα στενό παράγωγο του αυτοκινήτου Vauxhall Light Six. Η σειρά φορτηγών AS συνεχίστηκε στην παραγωγή μέχρι το 1939.

Η Bedford παρουσίασε τη σειρά 3 τόνων WT τον Νοέμβριο του 1933. Και πάλι, προσφέρθηκε μια σύντομη έκδοση μεταξόνιου WHT (9 πόδια 3 ίντσες (2.820 mm)) ή μακρύ μεταξόνιο WLG (13 πόδια 1 ίντσα (3.990 mm)). Μια αλλαγή στο σχεδιασμό του WLG παρήγαγε το WTL, με την καμπίνα του, τον κινητήρα εσωτερικής καύσης και το ψυγείο να κινούνται προς τα εμπρός για να επιτρέψουν μήκος σώματος 14 πόδια (4,3 m). Το 1935, εμφανίστηκε η έκδοση λεωφορείου WTB και τα μοντέλα WS και VYC ενημερώθηκαν - το τελευταίο επανασχεδιάστηκε BYC καθώς ήταν εφοδιασμένο με το κιβώτιο κινητήρα και συγχρονισμού των αυτοκινήτων Big Six Vauxhall. Το ελαφρύ φορτηγό HC 5–6 cwt κυκλοφόρησε το 1938, με βάση το αυτοκίνητο Vauxhall Ten, και οι WT και WS απέκτησαν ένα νέο στυλ γκριλ.

Στα μέσα του 1939 είδε μια πλήρη ανανέωση των Bedfords, με μόνο το HC van να συνεχίζει την παραγωγή. Η νέα σειρά αποτελείται από τις σειρές K (30–40 cwt), MS και ML (2-3 τόνους), OS και OL (3–4 τόνοι), OS / 40 και OL / 40 (5 τόνοι), και το OB λεωφορείο. Επίσης προσφέρθηκε ένα νέο φορτηγό 10-12 cwt, το JC, που προήλθε από το νέο αυτοκίνητο J Model Vauxhall. Πολλά από τα φορτηγά που πούλησε η Bedford μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου 1939 ζητήθηκαν για στρατιωτική χρήση κατά την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλοί εγκαταλείφθηκαν μετά την υποχώρηση από το Dunkirk, καθιστούσαν άχρηστα στον εχθρό αφαιρώντας το βύσμα αποστράγγισης λαδιού κινητήρα και λειτουργώντας τον κινητήρα. Επειδή οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις το 1940, σε αντίθεση με τη δημοφιλή εικόνα τους, στερούνταν απελπιστικά των μηχανοκίνητων μεταφορών, πολλά από αυτά τα καταγεγραμμένα Bedfords επισκευάστηκαν και πιέστηκαν σε λειτουργία μαζί με τα φορτηγά Opel Blitz (επίσης μέρος της GM) από τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις - παρόλο που Οι Bedfords γέμισαν κυρίως ρόλους δεύτερης γραμμής, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής άμυνας.

Η παραγωγή της νέας σειράς σταμάτησε, εκτός από μερικά παραδείγματα που έγιναν για βασικά πολιτικά καθήκοντα, όταν ο Μπέντφορντ πήγε σε πόλεμο. Η παραγωγή ξαναρχίζει το 1945.

Το 1935, ο Μπέντφορντ ξεκίνησε την ανάπτυξη ενός φορτηγού 15 cwt για το Βρετανικό Γραφείο Πολέμου. Αυτό τέθηκε σε λειτουργία ως MW το 1939, και 65.995 παραδείγματα είχαν κατασκευαστεί μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945. Το MW εμφανίστηκε σε μια εκπληκτική σειρά ρόλων, ως δεξαμενόπλοιο νερού, φορτηγό γενικής χρήσης, μεταφορέας προσωπικού, δεξαμενόπλοιο βενζίνης, ασύρματο φορτηγό και αντιαεροπορικό ελκυστήρα - μεταξύ άλλων.

Το φορτηγό HC 5-6 cwt συνεχίστηκε για λίγο μετά τον πόλεμο και το JC 10-12 cwt ήταν εξοπλισμένο με την αλλαγή γραναζιού στηλών. και κινητήρα από το Vauxhall L Model Wyvern στα τέλη του 1948. και έγινε ο υπολογιστής. Το 1952 κυκλοφόρησε το εμπορικό φως του Μπέντφορντ CA, σηματοδοτώντας το τέλος του δρόμου για τα παρωχημένα μοντέλα HC και JC. Το CA ήταν μια σειρά από φορτηγά και pick-up παρόμοια σε έννοια και μέγεθος με (αν και προ-χρονολογείται) το Ford Transit του 1965. Αυτοί ήταν ημι-εμπρός έλεγχος, με ένα μικρό καπό με το πίσω μέρος του κινητήρα που προεξέχει στην καμπίνα . Οι κινητήρες ήταν ο βενζινοκινητήρας OHV σε σειρά 1,508 κυβικά εκατοστά με βάση το Vauxhall (92,0 cu in), με την επιλογή ενός πετρελαιοκινητήρα Perkins 4/99 ή 4/108 αργότερα. Η απόδοση ήταν επαρκής για το χρόνο, με μέγιστη ταχύτητα 60 μίλια την ώρα (97 km / h) που επιτυγχάνεται με τον βενζινοκινητήρα και προσφέρει οικονομία καυσίμου 25 μίλια ανά αυτοκρατορικό γαλόνι (11 L / 100 km, 21 mpg ‑ US) . Το φορτηγό είχε αρχικά ένα τρίτροχο gangeange στήλη, αλλάζοντας αργότερα σε μια τετρατάχυτη στήλη αλλαγή.

Το Bedford KM ήταν ένα παρόμοιο όχημα, χρησιμοποιώντας την ίδια καμπίνα, αλλά με ελαφρώς ανανεωμένο μπροστινό άκρο, και κυκλοφόρησε στην αγορά για βαρύτερες εφαρμογές από το TK, δηλαδή 16 τόνους και άνω. Πολλές αναπτυσσόμενες χώρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν γήρανση των Bedfords κάθε μέρα, τη στιβαρή φύση τους και την απλή μηχανική που τους προσδίδουν ως εξαιρετικά χρήσιμα οχήματα σε απαιτητικό έδαφος.

Από το 1961 έως το 1968, η General Motors Argentina κατασκευάζει φορτηγά Bedford και λεωφορεία (με βάση ένα φορτηγό) σε εργοστάσιο στο San Martin.

Η γκάμα TK / KM / MK παρέμεινε ο ακρογωνιαίος λίθος της παραγωγής καθ 'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970, αλλά με λίγες σοβαρές επενδύσεις προϊόντων το φάσμα έγινε όλο και πιο ξεπερασμένο. Το 1982, η σειρά TL εισήχθη σχεδόν πλήρως αντικαθιστώντας το TK, αν και τα στρατιωτικά του ισοδύναμα συνεχίστηκαν στην παραγωγή για το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην πραγματικότητα μια μακροχρόνια ενημέρωση του TK, το TL δεν ήταν ποτέ τόσο δημοφιλές όσο το φάσμα μοντέλων που πέτυχε. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα πιο σύγχρονα προϊόντα που προσφέρονται από άλλες εταιρείες (όλο και περισσότερο από τις εταιρείες Volvo, MAN και Mercedes-Benz).

Το Bedford TM ήταν το μεγαλύτερο από όλα τα σύγχρονα Bedfords, με διαθέσιμα ωφέλιμα φορτία έως 42 τόνους GTW. Το TM ήταν διαθέσιμο με κινητήρες GM ή Detroit Diesel και απολάμβανε μια μικρή αλλά πιστή πελατειακή βάση, αλλά δεν μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί τους παραγωγούς όγκου, κυρίως τη Volvo και τη Scania. Η Genoto της Τουρκίας συγκέντρωσε τους Bedfords με άδεια.

Η πρώτη συνεργασία της Bedford με την Isuzu ήρθε το 1976 όταν κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση του φορτηγού Isuzu Faster ως το Bedford KB. Το όχημα δεν ήταν ποτέ ισχυρός πωλητής στη Βρετανία, (οι επόμενες γενιές είχαν το σήμα Bedford / Vauxhall Brava), αλλά άνοιξε το δρόμο για περαιτέρω συνεργασία - με αποκορύφωμα την επιχείρηση IBC.

Το 1986, το εργοστάσιο Bedford van στο Λούτον αναδιοργανώθηκε ως κοινοπραξία με την Isuzu. Η προκύπτουσα εταιρεία, IBC Vehicles, δημιούργησε μια τοπικά κατασκευασμένη έκδοση του Isuzu Fargo το 1985 (σήμα ως Bedford Midi).

Το 1991, ακολούθησε μια ευρωπαϊκή εκδοχή του Isuzu MU Wizard που ονομάζεται Frontera, και ένα ανανεωμένο φορτηγό Renault Trafic που ονομάζεται Arena, που πωλήθηκε με τα εμπορικά σήματα Vauxhall και Opel. Το όνομα του Μπέντφορντ έπεσε εντελώς, όπως και όλη η προηγούμενη γκάμα του εκτός από το Midi, το οποίο πωλήθηκε για λίγα χρόνια ως Bedford Seta.

Το 1998, η GM αγόρασε την Isuzu από τη συνεργασία IBC. Το εργοστάσιο λειτουργεί τώρα ως GMM Luton, και αρχικά δημιούργησε το Renault Trafic, το οποίο είχε σχεδιαστεί ως σήμα Vivaro κάτω από τις μάρκες Vauxhall και Opel, σήμερα κατασκευάζει μια άδεια κυκλοφορίας του Citroën Jumpy.

Η τοποθεσία φορτηγών Bedford στο Dunstable και η επιχείρηση πωλήθηκε το 1987 στην AWD Trucks, μια εταιρεία που ανήκει στον David John Bowes Brown. Το όνομα AWD χρησιμοποιήθηκε ως GM θα επέτρεπε τη χρήση του ονόματος Bedford μόνο για στρατιωτικά φορτηγά. Ο David John Bowes Brown ήταν ο σχεδιαστής το 1973 του τότε DJB D250 Articulated Dump Truck, που χτίστηκε στο Peterlee της Αγγλίας, από τον DJB Engineering. Το DJB μετονομάστηκε σε Artix το 1985, όταν τα φορτηγά ανανεώθηκαν ως Caterpillar. Η ίδια η Artix πωλήθηκε στην Caterpillar το 1996.

Το AWD συνέχισε με τη σειρά TL και TM. Το AWD Bedford TK (μια ανανεωμένη και εκσυγχρονισμένη έκδοση της σειράς Bedford TK / MK) παρήχθη και προμήθευσε επίσης τον βρετανικό στρατό. Λόγω του φθηνότερου ανταγωνισμού και της εικονικής κατάρρευσης της βρετανικής αγοράς στην οποία η AWD ανταγωνίστηκε το 1989/1990, η εταιρεία τέθηκε υπό εξαγορά το 1992 και αγοράστηκε από το δίκτυο αντιπροσώπων Marshall of Cambridge. Το όνομα αποσύρθηκε τελικά το 1998.