Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Καρλ Βέντλινγκερ

Ο Καρλ Βέντλινγκερ(Καφστάιν, 20 Δεκεμβρίου 1968) είναι Αυστριακός οδηγός αγώνων. Απ' το 1991 μέχρι το 1995 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1. Το 1991 δεν συμμετείχε σε όλα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος αλλά μόνο στα δύο τελευταία ως αντικαταστάτης του Ιταλού οδηγού Ιβάν Καπέλι. Το σύνολο των Γκραν Πρι στα οποία πήρε μέρος ο Βέντλινγκερ ήταν 42 εκ των οποίων εκκίνησε στα 41. Το πρώτο ήταν το Ιαπωνικό Γκραν Πρι του 1991 και το τελευταίο το Αυστραλιανό Γκραν Πρι του 1995. Το μοναδικό αποτέλεσμα το οποίο κατάφερε να σημειώσει ήταν πως σκόραρε 14 ολόκληρους βαθμούς. Πέραν αυτού δε σημείωσε απολύτως κανένα άλλο. Οι ομάδες με τις οποίες έτρεξε ο Βέντλινγκερ ήταν η Λέιτον Χάους, η Μαρτς και η Sauber.
Οικογένεια Χριστοδούλου

εναλλ.=Λογότυπο Οικογένεια Χριστοδούλου|μικρογραφία|Το λογότυπο της Οικογένειας Χριστοδούλου
Οικογένεια Χριστοδούλου είναι εμπορικό σήμα του Ομίλου CHB και έκανε την εμφάνισή της στην ελληνική αγορά το 2011. Τα προϊόντα της είναι χυμοί και είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες του εξωτερικού. Οι χυμοί Οικογένεια Χριστοδούλου παράγονται στην ΒΙΤΟΜ ΑΒΕΕ, στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης.
Τα Μυστήρια των Παρισίων

Τα Μυστήρια των Παρισίων (Γαλλικά: Les Mystères de Paris) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Εζέν Συ, Ευγένιος Σύης κατά τον εξελληνισμό του ονόματός του στις μεταφράσεις του 19ου αιώνα. Εκδόθηκε σε 90 συνέχειες στην εφημερίδα "Journal des débats" από τις 19 Ιουνίου 1842 έως τις 15 Οκτωβρίου 1843, καθιστώντας το ένα από τα πρώτα επιφυλλιδικά μυθιστορήματα που δημοσιεύθηκαν στη Γαλλία.

Το έργο είχε άμεση επιτυχία και εγκαινίασε τη μαζική λογοτεχνία. Ίδρυσε το είδος «Μυστήρια της πόλης» και επηρέασε πολλούς συγχρόνους του μυθιστοριογράφους.
Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ

Η Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ ("Charlotte Montagu Douglas Scott of Buccleuch and Queensberry", γεννημένη ως Καρλότα Άννα Θεν "Charlotte Anne Thynne", 10 Απριλίου 1811 - 18 Μαρτίου 1895) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
DreamLab

Το DreamLab είναι μια εθελοντική ηλεκτρονική εφαρμογή για κινητά Android και iOS, που κυκλοφόρησε το 2015 από το Imperial College του Λονδίνου και το Ίδρυμα Vodafone.
Γκέοργκ Χέγκστρεμ

Ο Γκέοργκ Χέγκστρεμ (Ουόκεγκαν, Η.Π.Α., 4 Νοεμβρίου 1895 – Κάρλσταντ, 9 Απριλίου 1976) ήταν Σουηδός αθλητής του άλματος επί κοντώ και του άλματος εις ύψος.

Γεννήθηκε το 1895 στο Ουόκεγκαν του Ιλινόι. Ως αθλητής της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Σουηδικό πρωτάθλημα στίβου τρεις φορές: δύο στο άλμα επί κοντώ (1918, 1919) και μία στο άλμα εις ύψος (1918). Το 1917 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ και το 1919 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Αγγλικό πρωτάθλημα στίβου στο ίδιο αγώνισμα και το αργυρό μετάλλιο στο άλμα εις ύψος.

Με την εθνική ομάδα στίβου της Σουηδίας συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920 όπου κατέλαβε την 8η θέση (3,50 μ.) στο άλμα επί κοντώ.

Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε στέλεχος τράπεζας. Το 1928 τιμήθηκε με το βραβείο Stora Grabbars och Tjejers Märke για τον κλασικό αθλητισμό (ο 33ος αποδέκτης του βραβείου). Πέθανε στις 9 Απριλίου 1976 σε ηλικία 80 ετών.
Πάτρικ Μπενλιάν

Ο Πάτρικ Μπενλιάν ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής αρμένικης καταγωγής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1929 και το 1930.
Σισεβούτος

Ο Σισεβούτος (, ) (περ. 565 - 621) ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων και κυβερνήτης της Ισπάνιας (το ρωμαϊκό όνομα για την Ιβηρική Χερσόνησο και τις επαρχίες της) και της Σεπτιμανίας από το 612 μέχρι το θάνατό του.

Εκστρατεύτηκε επιτυχώς ενάντια στα απομεινάρια της ανατολικής ρωμαϊκής εξουσίας στη Σπανία, ενίσχυσε τον Βισιγοτθικό έλεγχο επί των Βάσκων και των Καντάβρων, ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τους Λομβαρδούς της Ιταλίας και ενίσχυσε τον στόλο που είχε ιδρύσει ο προκάτοχός του Λουβιγίλδος (ή Λεοβιγίλδος).

Ο Σισεβούτος ήταν γνωστός για την ευσέβειά του απέναντι στον Χριστιανισμό της Χαλκηδόνας. Το 612, μετά την ένταξή του στο θρόνο, ανάγκασε τους εβραίους υπηκόους του να μετατραπούν σε χριστιανοί. Το 616, διέταξε να τιμωρηθούν αυτοί οι Εβραίοι που αρνήθηκαν να ασπαστούν τον χριστιανισμό. Ήταν στενά συνδεδεμένος και φιλικός με τον μελετητή και εγκυκλοπαιδιστή Ισίδωρο, επίσκοπο της Σεβίλλης, και συνήθως θεωρείται ως συγγραφέας ενός λατινικού ποιήματος με θέμα την αστρονομία και τίτλο «Κάρμεν ντε Λόυνα» ("Carmen de Luna," Τραγούδι για τη Σελήνη) ή «Πραεφάτιο ντε Λίμπρο Ροτάρουμ» ("Praefatio de Libro Rotarum," Πρόλογος του Βιβλίου των Τροχών), αφιερωμένο σε έναν φίλο που έχει ταυτοποιηθεί ως ο Ισίδωρος της Σεβίλλης.

Παντρεύτηκε για πρώτη φορά μια άγνωστη γυναίκα από την οποία είχε μια κόρη, τη Θεοδώρα, γεννημένη το 590 που παντρεύτηκε τον βασιλιά Σουίντιλα. Ο δεύτερος γάμος του ήταν με την παράνομη αδελφή του γαμπρού του, μπάσταρδη κόρη του Ριχάρδου Α´ και της Φλορεσίντα, από την οποία είχε και έναν γιο, τον Ριχάρδο Β´.
Ζωζώ Νταλμάς

Η Ζωζώ Νταλμάς (γενν. Ζωή Σταυρίδη, Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1900 ή 1905 - Αθήνα, 2 Αυγούστου 1988) ήταν κοσμοπολίτισσα Ελληνίδα ηθοποιός, χορεύτρια και καλλιτέχνις της Όπερας στο μεσοπόλεμο. Το πρόσωπό της χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο για να αποτυπώσει τη γυναικεία μορφή που εμφανίσθηκε το 1931 στο πακέτο της μάρκας των τσιγάρων ελληνικής προέλευσης, «Sante». 
Η Νταλμάς μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου και σπούδασε στο καλλιτεχνικό Ωδείο Γρεκού, ενώ εν-συνεχεία ανέπτυξε την τέχνη της περαιτέρω, με σπουδές στο Μιλάνο. Αναδείχθηκε σε πρωταγωνίστρια της μουσικής σκηνής, με τουρνέ σε Αθήνα, Αίγυπτο και αλλού στο εξωτερικό, ενώ σύστησε και δικό της θίασο με παραστάσεις σε πολλά θέατρα όλης της Ελλάδας, που πραγματοποίησε κατά τις δεκαετίες του ’20 και του ‘30. Επίσης, εμφανίσθηκε σε κινηματογραφικές ταινίες σε Ελλάδα, Γαλλία και Τουρκία. Φημολογείται ότι συνήψε ερωτικό δεσμό με τον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ, από το 1925 έως και το θάνατό του, το 1938. Αναφέρεται ότι επί κατοχής συνελήφθη από τους Γερμανούς και βασανίστηκε άγρια προκειμένου να ομολογήσει αντιστασιακές πράξεις και τους συντρόφους της σε αυτές, με αποτέλεσμα, καθώς ήταν έγκυος, να αποβάλει.
Εγκατέλειψε οριστικά τα καλλιτεχνικά δρώμενα το 1957 και απεβίωσε στους Αμπελοκήπους, σε ηλικία 83 ετών, ενώ τα έξοδα για την κηδεία της κατέβαλε ένας παλαιός θαυμαστής της, ο χορευτής Δημήτρης Ιβάνωφ. Σε συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο είχε δηλώσει πως θα ήθελε να τη θυμούνται όλοι ως συνεπή Ελληνίδα και μία όμορφη και λαμπερή πρωταγωνίστρια του θεάτρου. Η ζωή της περιγράφεται στο βιβλίο «Εγώ, η Ζωζώ Νταλμάς», που συνέγραψε ο ηθοποιός και φίλος της, Βασίλης Κολοβός.
Μπαχράνι

Οι Μπαχράνι () είναι μια σιιτική μουσουλμανική εθνοθρησκευτική ομάδα που ζει κυρίως στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Αραβίας. Θεωρούνται γενικά από τους μελετητές ότι είναι οι αρχικοί κάτοικοι του αρχιπελάγους του Μπαχρέιν. Οι περισσότεροι Σιίτες πολίτες του Μπαχρέιν είναι εθνοτικοί Μπαχράνι. Οι περιοχές με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού βρίσκονται στην Ανατολική Αραβία (Μπαχρέιν, Κατίφ, Αλ Άχσα), με ιστορικούς πληθυσμούς διασποράς στο Κουβέιτ, στη Σαουδική Αραβία, στο Κατάρ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Ομάν, στην Επαρχία Χουζιστάν του Ιράν, στο Ιράκ και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάποιοι πολίτες του Μπαχρέιν είναι και από άλλα μέρη του κόσμου.
Ιωάννης ο Ίβηρας

Ο Ιωάννης ο Ίβηρας (, αποβιώσας ) ήταν Γεωργιανός μοναχός, ο οποίος μνημονεύεται ως άγιος. Το όνομά του αναφέρεται στην καταγωγή του, η οποία ήταν από το Βασίλειο των Ιβήρων.

Καταγόμενος από γεωργιανή οικογένεια ευγενών, παντρεύτηκε και υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής. Ωστόσο, στη συνέχεια, εκάρη μοναχός στη Βιθυνία και ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να σώσει τον υιό του, Ευθύμιο τον Φωτιστή ("Ευθύμιος Οπλισερέν"), ο οποίος κρατείτο ως όμηρος από τον αυτοκράτορα.

Σύντομα, ο Ιωάννης και ο υιός του συγκέντρωσαν τριγύρω τους αριθμό πιστών, με συνέπεια να αποσυρθούν στο μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου, στο Όρος Άθω. Στη συνέχεια, από κοινού, προχώρησαν στην ίδρυση της Μονής Ιβήρων, χαίροντας σχετικής υποστήριξης από τον κουνιάδο του Ιωάννη, Ιωάννη Τορνίκιο, απόστρατο στρατηγό. Ο Ιωάννης διετέλεσε ο πρώτος, χρονικά, ηγούμενος της Μονής Ιβήρων. Απεβίωσε το 1002.
Βασιλική του Αγίου Γεωργίου εκτός των τειχών

Η Βασιλική του Αγίου Γεωργίου εκτός των τειχών (στα ιταλικά: Basilica di San Giorgio fuori le mura) είναι η πιο παλιά καθολική εκκλησία της Φερράρα. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Po di Volano, που είναι παραπόταμος του Πάδου, στη contrada (περιοχή) di Borgo San Giorgio. Ακριβώς δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του μοναστικού τάγματος των Ολιβετάνι (San Giorgio degli Olivetani).

Η εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 7ου και 8ου αιώνα και λόγω των βαρβαρικών εισβολών μεταφέρθηκε εκεί η αρχιεπισκοπική έδρα από τη Voghenza. Το 1135 η αρχιεπισκοπική έδρα μεταφέρθηκε στον ναό που μέχρι και σήμερα αποτελεί το Καθεδρικό της Φεράρα. Η εκκλησία ξαναχτίστηκε το 14o αιώνα από τον Μπιάτζιο Ροσέτι και το 1581 σε σχέδια του Αλμπέρτο Σκιάτι. Το 17ο και το 18ο αιώνα υπέστη τις τελικές τροποποιήσεις, με τη κατασκευή της πρόσοψης από τον Αντρέα Φερέρι
Καλάτ αλ Μπαχρέιν

Το Καλάτ αλ Μπαχρέιν (, ), επίσης γνωστό ως Φρούριο Μπαχρέιν ή Πορτογαλικό Φρούριο, είναι ένας αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται στο Μπαχρέιν. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιούνται από το 1954 έχουν φέρει στο φως αρχαιότητες από ένα τεχνητό ανάχωμα ύψους 12 μέτρων που περιέχει επτά στρωματοποιημένα επίπεδα, που δημιουργήθηκαν από διάφορους κατοίκους από το 2300 π.Χ. έως τον 18ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Κασσιτών, Ελλήνων, Πορτογάλων και Περσών. Ήταν κάποτε η πρωτεύουσα του πολιτισμού της Ντίλμουν και εγγράφηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2005.
Ισαβέλλα Κολόννα

Η Ισαβέλλα Κολόννα (Isabella Colonna) (Φοντί, 1513 - Νάπολη, 11 Απριλίου 1570) ήταν ευγενής στην μεσαιωνική Ιταλία τον 16ο αιώνα, κόμισα του Φοντί.

Ήταν η μόνη κόρη του Βεσπασιανού Κολόννα και της Βεατρίκης Απιάνο, και εγγονή του Πρόσπερο Κολόννα, αλλά μεγάλωσε με τη μητριά της Τζούλια Γκονζάγκα, δεύτερη σύζυγο του Βεσπασιανού.

Το 1531 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γκονζάγκα "Ροντομόντε", αυτοκρατορικό καπετάνιο του Καρολου Ε΄, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Βεσπασιανό Α΄ Γκονζάγκα, μελλοντικό Δούκα της Σαμπιονέτα.

Χήρα το 1532, ένα χρόνο μετά τη γέννηση του γιου της, μετακόμισε στους συγγενείς του συζύγου της στη Σαμπιονέτα. Λόγω παρεξηγήσεων στην οικογένεια, σχετικά με την εκπαίδευση που πρέπει να δοθεί στον γιο της, μετακόμισε στο Ρίβαλο και το 1534 επέστρεψε στα εδάφη της στο Φοντί και το Τραέττο. Ο Λουδοβίκος Γκοντζάγκα, ο πεθερός της, αντιτάχθηκε σε αυτή την απόφαση και η Ισαβέλλα, στο Καστέλ Καπουάνο, το 1535 παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Λανουά 2ο πρίγκιπα της Σουλμόνα, και εμπιστεύτηκε τον ανιψιό του στη φροντίδα της θείας του Τζούλια Γκονζάγκα. Η Ισαβέλλα πέθανε στη Νάπολη το 1570.

Με τον Φίλιππο του Λανουά είχαν πέντε παιδιά: τη Μαρία, τον Κάρλο (1538 - 1566), 3ος πρίγκιπα της Σουλμόνα, τη Βεταρίκη, τον Οράτιο (απεβ. 1597), 4ος πρίγκιπα της Σουλμόνα και τη Βιτόρια (απεβ. 1594).
Μπανταχσάν

Μπανταχσάν ονομάζεται μια ιστορική περιοχή, που περιλαμβάνει τμήματα στια σημερινά εδάφη του βορειοανατολικού Αφγανιστάν, του ανατολικού Τατζικιστάν και του Τασκουργκάν στην Κίνα. Το όνομα διατηρείται στην επαρχία Μπανταχσάν, η οποία είναι μία από τις 34 επαρχίες του Αφγανιστάν και βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν. Μεγάλο μέρος του ιστορικού Μπανταχσάν βρίσκεται στην αυτόνομη περιοχή Γκόρνο-Μπανταχσάν του Τατζικιστάν, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας. Η μουσική του Μπανταχσάν είναι ένα σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.
Ματάραμ

Η Ματάραμ (ινδονησιακά: "Kota Mataram") είναι η πρωτεύουσα της ινδονησιακής επαρχίας της Δυτικής Νούσα Τενγκάρα. Η πόλη περιβάλλεται από όλες τις παράκτιες πλευρές από την Περιφέρεια Δυτικού Λομπόκ ("Kabupaten Lombok Barat") και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού Λομπόκ της Ινδονησίας. Είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας και είχε πληθυσμό 402.296 κατοίκων στην απογραφή του 2010. Η τελευταία επίσημη εκτίμηση (τον Ιανουάριο του 2014) είναι 420.941 κάτοικοι.

Εκτός από την πρωτεύουσα της επαρχίας, η Ματάραμ έχει γίνει επίσης κέντρο της κυβέρνησης, της εκπαίδευσης, του εμπορίου, της βιομηχανίας και των υπηρεσιών. Τρεις πόλεις αποτελούν την περιοχή Μαράραμ. Από δυτικά προς ανατολικά: Αμπέναν, Ματάραμ και Τσακρανεγκάρα. Είναι ξεχωριστές πόλεις, αλλά διακυβερνώνται μαζί. Σε γενικές γραμμές, η Αμπέναν είναι το γηράσκον λιμάνι, η Ματάραμ είναι το κυβερνητικό κέντρο και η Τσακρανεγκάρα είναι το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο του νησιού. 

Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Λομπόκ ("Bandara Internasional Lombok") κοντά στην Πράγια στο Κεντρικό Λομπόκ, από το λιμάνι Λεμπάρ στα νοτιοδυτικά και το λιμάνι Λαμπουχάν Λομπόκ στην ανατολική ακτή, που παρέχει σύνδεση με Πότο Τάνο στο Σουμπάουα. Η Ματάραμ βρίσκεται κοντά στη δυτική ακτή του Λομπόκ, οπότε είναι πολύ κοντά στο τουριστικό κέντρο του νησιού της παραλίας Σεντζίτζι, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση βόρεια από την Αμπέναν.

Η Ματαράμ ήταν προηγουμένως μέρος της Δυτικής Περιφέρειας Λομπόκ πριν από τη διαίρεση της περιφέρειας το 2000, όταν η πρωτεύουσα του Δυτικού Λομπόκ μεταφέρθηκε στο Γκέρουνγκ. 

Η Ματάραμ ήταν επίσης η έδρα της εξουσίας για τον βασιλιά της Ματάραμ (Seraja), ο οποίος μερικές φορές ελεγχόταν από το γειτονικό Σινγκαράτζα του Μπάλι.
μικρογραφία| Πανεπιστήμιο της Ματάραμ
Το Πανεπιστήμιο της Ματάραμ ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1962. Βρίσκεται στην πόλη Ματάραμ. Το πανεπιστήμιο είναι ο κύριος πάροχος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην επαρχία.
Μπίμα

Η Μπίμα (ινδονησιακά: "Kota Bima") είναι πόλη στην ανατολική ακτή του νησιού Σουμπάουα στην επαρχία της κεντρικής Ινδονησίας Δυτική Νούσα Τενγκάρα. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στο νησί Σουμπάουα, με πληθυσμό 142.443 κατοίκων στην απογραφή του 2010, αλλά η τελευταία επίσημη εκτίμηση (τον Ιανουάριο του 2014) είναι 148.984 κάτοικοι. Είναι χωριστή, αλλά περιβάλλεται από την παρακείμενη Περιφέρεια της Μπίμα, η οποία είχε πληθυσμό 407.636 κατοίκων στην απογραφή του 2010.

Οι κάτοικοι της Μπίμα και ολόκληρης της ανατολικής πλευράς του Σουμπάουα μιλούν τη γλώσσα μπίμα (ινδονησιακά: "Bahasa Bima", μπίμα: "Nggahi Mbojo"). Από το 1620 έως το 1958 ήταν η πρωτεύουσα του Σουλτανάτου Μπίμα. 

Στη σύγχρονη εποχή, η Μπίμα είναι ο μεγαλύτερος περιφερειακός και οικονομικός κόμβος του Ανατολικού Σουμπάουα με μετανάστες από άλλα μέρη της Ινδονησίας, ιδίως την Ιάβα, το Μπάλι και το Λομπόκ. Έχει μια κεντρική εμπορική ζώνη στο κέντρο της πόλης. 

Στην πόλη βρίσκεται το τέμενος Σουλτάν Σαλαχουντίν και το μουσείο Σουλτάν Σαλαχουντίν. Συνδέεται με επαρχιακό δρόμο προς Ντόμπου και Σάπε.
Ιωαννίδης Φιλμ

Η Ιωαννίδης Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1960 από τον επιχερηματία Νίκο Ιωαννίδη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 13 ταινίες μέχρι το 1973 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών, εκ των οποίων οι 3 ήταν συμπαραγωγή με την Φοίνιξ Φιλμ. Η Ιωαννίδης Φιλμ παρήγαγε ως επί το πλήστον κωμικές ταινίες και παρά το μικρό μέγεθος της κατάφερε να συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ήταν ο Κώστας Καραγιάννης και ο Κώστας Ανδρίτσος, ενώ συνεργάστηκε και με γνωστούς ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Φούντας, η Μάρω Κοντού, ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Γιάννης Γκιωνάκης, 
ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Σταυρίδης ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο οποίος ανέλαβε και την σκηνοθεσία δύο ταινιών.
Γκέπινγκεν

Το Γκέπινγκεν είναι μια πόλη στη νότια Γερμανία, μέρος της περιφέρειας Στουτγκάρδης της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Είναι η πρωτεύουσα της περιοχής Γκέπινγκεν. Το Γκέπινγκεν φιλοξενεί την εταιρεία παιχνιδιών Märklin και είναι η γενέτειρα του ποδοσφαιριστή Γιούργκεν Κλίνσμαν.
Μορδβίνοι

Οι Μορδβίνοι ή Μορντβίνοι ή Μορδόβιοι (έρζυα: эрзят, μόκσα: мокше.т) είναι ένας λαός, που ομιλούν τις μορδβινικές γλώσσες της ουραλικής οικογένειας και ζουν κυρίως στη Δημοκρατία της Μορδοβίας και σε άλλα μέρη της μεσαίας περιοχής του ποταμού Βόλγα της Ρωσίας. 

Οι Μορδβίνοι αποτελούν έναν από τους πολυάριθμους αυτόχθονες λαούς της Ρωσίας. Αναγνωρίζονται ως ξεχωριστές εθνοτικές ομάδες: 

* Έρζυα
* Μόκσα
* Τεριουχάν
* Τενγκούσεφ (ή Σόκσα) Μορδβίνοι, που εκρωσίστηκαν ή εκτουρκίστηκαν τπλήρως τον 19ο και τον 20ό αιώνα.

Λιγότερο από το ένα τρίτο των Μορδβίνων ζουν στην αυτόνομη δημοκρατία της Μορδοβίας. Οι υπόλοιποι είναι διάσπαρτοι στις ρωσικές περιφέρειες της Σαμάρα, της Πένζα, του Όρενμπουργκ και του Νίζνι Νόβγκοροντ, ενώ άλλοι ζουν στο Ταταρστάν, την Τσουβασία, το Μπασκορτοστάν, την Κεντρική Ασία, τη Σιβηρία, τη Ρωσική Άπω Ανατολή, το Καζακστάν, το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι Έρζυα και οι Μόκσα είναι οι δύο μεγαλύτερες ομάδες. Οι Καρατάι Μορδβίνοι ζουν στην περιοχή Κάμα Ταμάγι του Ταταρστάν και μιλούν μια ταταρική γλώσσα, αν και με μεγάλο ποσοστό μορδβινικού λεξιλογίου. Οι Τεριουχάν, που ζούσαν στην περιφέρεια Νίζνι Νόβγκοροντ της Ρωσίας, άρχισαν να χρησιμοποιούν την ρωσική γλώσσα τον 19ο αιώνα. Οι Τεριουχάν χρησιμποιούν τον όρο "Mordva" για να χαρακτηρίσουν εαυτούς, ενώ οι Καρατάι αποκαλούνται επίσης "Muksha". Οι Τενγκούσεφ ζουν στη νότια Μορδοβία.

Οι δυτικοί Έρζυα ονομάζονται επίσης Σόκσα. Είναι απομονωμένοι από το μεγαλύτερο κομμάτι των Έρζυα και οι διάλεκτοι της μόκσα έχουν επηρεάσει τη διάλεκτο/γλώσσα τους.
"Mordva populi" (άνθρωποι Μόρντβα) παρουσιάζονται σε χάρτη του 1550 από τον Τζιάκομο Γκαστάλντι ως νότιο Κασίμοφ και [[Νίζνι Νόβγκοροντ]]
Ρωσικό Τουρκεστάν

μικρογραφία|354x354εσ|Επαρχίες του Ρωσικού Τουρκεστάν το 1900
Το Ρωσικό Τουρκεστάν () ήταν το δυτικό τμήμα του Τουρκεστάν στα εδάφη της Κεντρικής Ασίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και διοικήθηκε ως Κράι ή Γενικό Κυβερνείο. 

Περιλάμβανε την περιοχή της όασης στα νότια της Στέπας του Καζακστάν, αλλά όχι τα προτεκτοράτα του Εμιράτου της Μπουχάρας και του Χανάτου της Χίβας.
Κανατμπέκ Μπεγκαλίεφ

Ο Κανατμπέκ Κουμπάτοβιτς Μπεγκαλίεφ (κιργ. και ρωσ. Канатбек Кубатович Бегалиев, γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1984) είναι παλαιστής από την Κιργισία, ο ένας από τους μόλις δύο αθλητές ή αθλήτριες της ανεξάρτητης Κιργισίας, σε οποιοδήποτε άθλημα, που έχουν κερδίσει μέχρι σήμερα μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Κανατμπέκ Μπεγκαλίεφ γεννήθηκε στην πόλη Ταλάς της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργισίας. Τον Ιούνιο του 2003 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Πάλης, που διεξάχθηκε στο Νέο Δελχί, αγωνιζόμενος στην κατηγορία των 66 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης

Μετά και από τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, όπου κατέλαβε την 11η θέση, ο Μπεγκαλίεφ έλαβε μια πρόσκληση από την εθνική ομάδα πάλης του Καζακστάν, την οποία αποδέχθηκε και έγινε επίσης πολίτης του Καζακστάν. Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε και έκανε την προπόνησή του στο Καζακστάν, εντός της Εθνικής του ομάδας πάλης, μέχρι που αποδείχθηκε στα προκριματικά των Ολυμπιακών Αγώνων ότι δεν ήταν ακόμη δυνατό να εκπροσωπήσει το Καζακστάν σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τότε ο Κανάτ απεφάσισε και επέστρεψε στην Κιργισία, παίρνοντας και πάλι την κιργισιανή υπηκοότητα. Με αυτή προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, όπου κέρδισε το αργυρό (ασημένιο) μετάλλιο στην κατηγορία των 66 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης. Πιο συγκεκριμένα, κέρδισε διαδοχικά τον Αμερικανό Τζέικ Ντάιτσλερ, τον αρμενικής καταγωγής Ουκρανό Αρμέν Βαρντανιάν και τέλος στον α΄ ημιτελικό τον Βούλγαρο Νικολάι Γκέργκοφ. Προκρίθηκε έτσι στον μεγάλο τελικό, όπου ηττήθηκε με διαφορά από τον Γάλλο Στεέβ Γκενό. Οι αγώνες διεξάχθηκαν όλοι στις 13 Αυγούστου.

Συνακόλουθα, ο Μπεγκαλίεφ προέβη στην ακόλουθη δήλωση: "«Σίγουρα, είμαι πάντα ευγνώμων στο Καζακστάν, σε όλους τους προπονητές και αθλητές του Καζακστάν που πίστεψαν σε μένα και μοιράστηκαν μαζί μου τις γνώσεις τους και τις δεξιότητές τους. Εκπαιδεύθηκα εκεί και έπαιξα μαζί τους ποδόσφαιρο. Μέρος αυτού του μεταλλίου ανήκει έτσι στο Καζακστάν.»" Ο Μπεγκαλίεφ είχε προηγουμένως κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης του 2006, που επίσης είχε διεξαχθεί στην Κίνα (αν και σε άλλη πόλη, την Γκουανγκτζόου). Αλλά και στα ενδιάμεσα των δύο Ολυμπιακών Αγώνων Ασιατικά Πρωταθλήματα Πάλης είχε πάει καλύτερα από ό,τι στο Νέο Δελχί, κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο τον Μάρτιο του 2008 στο Τσετζού της Νότιας Κορέας, και το χρυσό μετάλλιο τον Μάιο του 2007 στο Μπισκέκ της Κιργισίας.
Πακιστανοί

Οι Πακιστανοί () είναι οι πολίτες της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν. Το Πακιστάν είναι πολυεθνικό και πολύγλωσσο κράτος: η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας μιλούν ινδοάριες και ιρανικές γλώσσες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2017 το Πακιστάν έχει πληθυσμό που ξεπερνά τους 212.000.000 κατοίκους και είναι η πέμπτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο.

Όσον αφορά την πακιστανική διασπορά, σημαντικό μέρος τους ζει στην Μέση Ανατολή, όπου ζουν περίπου 4.700.000 Πακιστανοί. Η επόμενη μεγάλη πακιστανική διασπορά βρίσκεται Ευρώπη, όπου υπολογίζεται ότι ζουν περίπου 2.400.000 Πακιστανοί εκεί, εκ των οποίων οι μισοί ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αμπέρντ

Το Αμπέρντ (αρμενικά: "Ամբերդ") είναι εν μέρει κατεστραμμένο φρούριο, χρονολογούμενο από τον 7ο αιώνα, ευρισκόμενο σε υψόμετρο μέτρων επάνω από το επίπεδο της θάλασσας, επί των πλαγιών του όρους Αραγκάτς, στο μαρζ του Αραγκατσότν, στην Αρμενία.

Η ονομασία "Αμπέρντ" αποδίδεται στην αρμενική γλώσσα ως «φρούριο στα σύννεφα».
Δεύτερη Κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας

Η Δεύτερη Κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας ή ΤΠΟ 2. Λιγκ (TFF 2. Lig), αποτελεί το τρίτο επίπεδο των κατηγοριών του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών της Τουρκίας. Ιδρύθηκε τη σεζόν 2001-2002 με την ονομασία "Κατηγορία Β της Δεύτερης Κατηγορίας ποδοσφαίρου Τουρκίας" ως συνέχεια του τότε δεύτερου επιπέδου των κατηγοριών. Τη σεζόν 2005-06, η ονομασία του πρωταθλήματος άλλαξε σε "Lig B." Από τη σεζόν 2007–08, χρησιμοποιείται η τρέχουσα ονομασία του πρωταθλήματος, μαζί με τα ονόματα των χορηγών.

Η 2. Λιγκ (τουρκικά: "Türkiye İkinci Futbol Ligi" ή για συντομία "İkinci Lig" ή "2." "Lig") είναι ένα πρώην πρωτάθλημα στην Τουρκία. Ήταν η δεύτερη κατηγορία του τουρκικού ποδοσφαίρου από την ίδρυσή της το 1963–64 μέχρι τη δημιουργία του νέου συστήματος πρωταθλήματος το 2001–2002. Η 2. Λιγκ χωρίστηκε σε δύο κατηγορίες τη σεζόν 2001–2002: την Κατηγορία Α και την Κατηγορία Β. Από το 2007–2008 η Κατηγορία Α συνεχίστηκε ως το Πρώτη Κατηγορίας Τουρκίας και η Κατηγορία Β συνεχίστηκε ως Δεύτερη Κατηγορία Τουρκίας.
Βαχάπ Οζάλταϊ

Ο Βαχάπ Οζάλταϊ ή Βεχάμπ Οζάλταϊ (τουρκικά: Vahap Özaltay ή Vehâb Özaltay, γεννήθηκε ως Μπεσιρόγλου Βαχάπ ["Beşiroğlu Vahap"] το 1907, το 1908 ή το 1909 - 10 Ιουνίου 1965) ήταν Τούρκος διεθνής ποδοσφαιριστής και αθλητής του στίβου.

Είναι κυρίως γνωστός για τη υπηρεσία του στην Αλτάι Σ.Κ., όπου ήταν ο πρώτος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στην Τουρκία και ήταν ο πρώτος Τούρκος παίκτης που έπαιξε ποτέ σε ξένο σύλλογο. Επέλεξε το επώνυμό του με βάση την αγάπη του για την Αλτάι (σημαίνει: «Αγνός/Αληθινός Αλτάι»).

Ο Οζάλταϊ γεννήθηκε στη Βηρυτό και ήταν γιος ενός δημοσίου υπαλλήλου. Όταν ήταν 10 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Αίδίνιο. Λίγο μετά την ελληνική κατοχή της Σμύρνης στις 21 Μαΐου 1919, η οικογένειά του μετακόμισε στη Κασταμονή, εκεί όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Ανατολική Εκουατορία

Η Ανατολική Εκουατορία είναι πολιτεία στο Νότιο Σουδάν. Η συνολική της έκταση είναι 73,472 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα είναι το Τόριτ. Στις 1 Οκτωβρίου του 1972, η πολιτεία χωρίστηκε στις πολιτείες του Ιματόνγκ και της Καποέτα, αλλα ξαναενώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2020 μέσω συνθήκης ειρήνης.
Ίνγκριντα Σιμονιτέ

Η Ίνγκριντα Σιμονιτέ (Ingrida Šimonytė, γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1974) είναι Λιθουανή πολιτικός και οικονομολόγος, πρωθυπουργός της Λιθουανίας από τις 25 Νοεμβρίου 2020. Είναι η δεύτερη γυναίκα που κατέχει το αξίωμα, μετά την Καζιμίρα Προυνσκιένε. Η Σιμονιτέ έχει επίσης υπηρετήσει ως μέλος του Seimas για την εκλογική περιφέρεια Αντακαλνίς από το 2016 και ήταν υπουργός Οικονομικών στο δεύτερο υπουργικό συμβούλιο του Άντριους Κουμπίλιους από το 2009 έως το 2012. Ήταν υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2019. Η Σιμονιτέ είναι ανεξάρτητη πολιτικός, αν και έχει συσχετιστεί με την Ένωση της Πατρίδας.
Εκκλησία του Βαχραμασέν

Η Εκκλησία του Βαχραμασέν (αρμενικά: "Վահրամաշեն եկեղեցի") είναι εκκλησία επί των πλαγιών του όρους Αραγκάτς, στο μαρζ του Αραγκατσότν, στην Αρμενία, πλησίον των ερειπίων του φρουρίου του Αμπέρντ. Λόγω της τοποθεσίας της, είναι επίσης γνωστή ως Εκκλησία του Αμπέρντ.
Γιούγκρα

μικρογραφία| Πριγκηπάτα της Γιούγκρα κατά τον 15ο αιώνα
Γιούγκρα ή Ούγκρα (παλαιά ρωσικά: Югра, ) ήταν μια συλλογική ονομασία για εδάφη και λαούς μεταξύ του ποταμού Πετσόρα και των Ουραλίων (σύγχρονη βορειοδυτική Ρωσία), στα ρωσικά χρονικά του 12ου-17ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η περιοχή κατοικήθηκε από τους λαούς Χάντι (γνωστοί και Οστιάκ) και Μάνσι (Βόγουλοι). Η Γιούγκρα ήταν επίσης η πηγή για το όνομα της οικογένειας των ουγγρικών γλωσσών (συμπεριλαμβανομένων των γλωσσών χάντι και μάνσι, καθώς και των ουγγρικών).

Ο σύγχρονος αυτόνομος θύλακας Χαντιμανσίας είναι επίσης μερικές φορές γνωστός ως Γιούγκρα και ο όρος αποτελεί κομμάτι της επίσημης ρωσικής ονομασίας.
Όλε Χάλμπεργκ

Ο Όλε Χάλμπεργκ (Μπρούνφλο, 13 Ιουλίου 1903 – Έστερσουντ, 31 Ιανουαρίου 1996) ήταν Σουηδός αθλητής του άλματος εις μήκος.

Γεννήθηκε το 1903 στο Μπρούνφλο και ήταν αθλητής της ΙΦ Κάστορ Έστερσουντ. Στο Σουηδικό πρωτάθλημα στίβου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο οκτώ φορές (1925, 1926, 1927, 1928, 1929, 1930, 1932, 1934). Το 1930 αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Αγγλικό πρωτάθλημα στίβου. 

Στις 21 Αυγούστου του 1927 (στο Σουηδικό πρωτάθλημα στίβου στη Στοκχόλμη), πέτυχε νέο σουηδικό ρεκόρ με άλμα 7,47 μ., το οποίο διατηρούσε από το 1924 (7,39 μ.) ο Βίλιαμ Μπγιέρνεμαν. Ο Χάλμπεργκ βελτίωσε ξανά το σουηδικό ρεκόρ το 1928 (7,50 μ.) και το 1929 (7,51 μ.). Το 1934 έχασε το ρεκόρ του από τον Έρικ Σβένσον (7,53 μ.), αλλά αργότερα το ίδιο έτος κατάφερε να σπάσει το ρεκόρ.

Στους πρώτους Διεθνείς αγώνες στίβου Φινλανδίας-Σουηδίας του Ελσίνκι το 1925 κέρδισε τη 2η θέση (6,94 μ.). Το 1927 (7,22 μ.) στη Στοκχόλμη και το 1929 (7,46 μ.) στo Ελσίνκι κατέκτησε την 1η θέση. 

Με την εθνική ομάδα στίβου της Σουηδίας συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928 όπου κατέλαβε την 10η θέση (7,18 μ.) στο άλμα εις μήκος.

Για ένα διάστημα ήταν μέλος της Σουηδικής Ομοσπονδίας Στίβου. Το 1928 τιμήθηκε με το βραβείο Stora Grabbars och Tjejers Märke για τον κλασικό αθλητισμό (ο 59ος αποδέκτης του βραβείου). Πέθανε στις 31 Ιανουαρίου 1996 στο Έστερσουντ σε ηλικία 92 ετών.
Μεγάλο Τζαμί Αλ Φάτεχ

Το Τζαμί Αλ Φάτεχ (επίσης γνωστό ως Μεγάλο Τζαμί Αλ Φάτεχ και Al-Fateh Ισλαμικό Κέντρο Αλ Φάτεχ) (, "Masjid al-Fatih" ) είναι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου, το οποίο καλύπτει 6.500 τετραγωνικά μέτρα και έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει περισσότερους από 7.000 προσκυνητές κάθε φορά. Το τζαμί χτίστηκε από τον Σεΐχη Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, το 1987, και πήρε το όνομά του από τον Αχμέντ Αλ Φάτεχ. Το 2006 στο Τζαμί Αλ Φάτεχ στεγάστηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαχρέιν.
Σέιμας

Το Σέιμας της Δημοκρατίας της Λιθουανίας (), ή απλώς Seimas (), είναι το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Λιθουανίας. Αποτελεί το νομοθετικό σώμα της κυβέρνησης της Λιθουανίας, ψηφίζοντας νόμους και τροποποιήσεθς του συντάγματος, εγκρίνοντας τον προϋπολογισμό, επιβεβαιώνοντας τον διορισμό του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης, και ελέγχοντας τις δραστηριότητές τους.

Απαρτίζεται από 141 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Τα 71 από αυτά εκλέγονται σε ατομικές περιφέρειες και τα 70 εκλέγονται με πανεθνική ψηφοφορία με αναλογική εκπροσώπηση με λίστες κομμάτων. Ένα κόμμα θα πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 5%, ενώ μια πολυκομματική ένωση τουλάχιστον 7%, προκειμένου να κερδίσει έδρα από εκείνες που αναδεικνύονται με αναλογική εκπροσώπηση.

Έπειτα από τις εκλογές του 2020, η Ένωση της Πατρίδας - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Σέιμας και σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού με το Φιλελεύθερο Κίνημα και το Κόμμα Ελευθερίας.
Οι ρίζες του Σέιμας ανάγουν στο Σέιμας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και στο Σέιμ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, όπως και στο Σέιμας της Λιθουανίας του Μεσοπολέμου. Το πρώτο Σέιμας μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας συνήλθε για πρώτη φορά το 1992.
Μανγκούντ

Οι Μανγκούντ () ήταν μια μογγολική φυλή της ομοσπονδίας Ουρούντ-Μανγκούντ. 

Καθιέρωσαν την Ορδή Νογκάι τον 14ο αιώνα και τη δυναστεία Μανγκίτ για να κυβερνήσουν το Εμιράτο της Μπουχάρας το 1785. Έλαβαν τον ισλαμικό τίτλο του Εμίρη αντί του τίτλου του Χαν, δεδομένου ότι δεν ήταν απόγονοι του Τζένγκις Χαν και βάσισαν περισσότερο τη νομιμότητά τους στο Ισλάμ. 

Το όνομα της φυλής χρησιμοποιήθηκε και για την μογγολική εμπροσθοφυλακή. Οι απόγονοί τους ζουν σε διάφορες περιοχές της πρώην Μογγολικής Αυτοκρατορίας .
Καζακική Στέπα

Η Καζακική Στέπα (καζακικά: "Қазақ даласы," επίσης "Ұлы дала" "Μεγάλη Στέπα"), οικοπεριοχή της Παλαιαρκτικής με μεγαοικοσύστημα από εύκρατα λιβάδια, σαβάνες, και θαμνώδεις εκτάσεις, είναι μια τεράστια περιοχή ανοικτών λειμώνων στο βόρειο Καζακστάν και γειτονικά τμήματα της Ρωσίας, που εκτείνεται στα ανατολικά της Ποντιακής-Κασπιανής Στέπας και στα δυτικά της στέπας της κοιλάδας Εμίν, με την οποία εντάσσεται στην ευρασιατική στέπα. Πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα, ονομαζόταν Κιργίζια Στέπα.
Γκουντεσαπούρ

Η Γκουντεσαπούρ ήταν το πνευματικό κέντρο της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και έδρα της Ακαδημίας της Γκουντεσαπούρ, η οποία ιδρύθηκε από τον Σασανίδη βασιλιά Σαπώρη Α'. 

Η Γκουντεσαπούρ είχε νοσοκομείο, βιβλιοθήκη και ένα κέντρο ανώτατης εκπαίδευσης. Έχει ταυτιστεί με εκτεταμένα ερείπια νότια του Σαχαμπάντ, ενός χωριού 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ντεζφούλ, προς το δρόμο για Σουστάρ, στη σημερινή επαρχία Χουζιστάν στο νοτιοδυτικό Ιράν.

Δεν είναι ένας οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος και, εκτός από ερείπια, είναι γεμάτος υπολείμματα όπως σπασμένα κεραμικά.

Παρά τη φήμη, πρόσφατα ορισμένοι μελετητές αμφισβήτησαν τη γενική ιστορική σημασία της, συγκεκριμένα, την ύπαρξη του νοσοκομείου της. 

Η πόλη έπεσε σε παρακμή μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας (παραδόθηκε το 638), ωστόσο συνέχισε να παραμένει σημαντικό κέντρο κατά τη μουσουλμανική περίοδο. Ο Γιακούμπ ιμπν Λέιθ ας-Σαφφάρ, ο ιδρυτής της δυναστείας των Σαφαρίδων, έκανε την Γκουντεσαπούρ κατοικία του τρία χρόνια πριν από τον ξαφνικό θάνατό του. Ο τάφος του έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς χώρους της πόλης.
Χλοθσίνδη

Η Χλοθσίνδη (άκμασε μέσα 6ου αι.) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του ηγεμόνα των Λομβαρδών.
Αυδοΐνος

Ο Αυδοΐνος, γερμ. Audoin (άκμασε 546-560) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν ηγεμόνας των Λομβαρδών από το 546 ως το 560.
Περσοφιλία

Η Περσοφιλία αναφέρεται στην εκτίμηση και την αγάπη του πολιτισμού, των ανθρώπων ή της ιστορίας του Ιράν (Περσία). 

Η πρώτη χρήση της λέξης μάλλον ήταν από τη Βασιλική Νομισματική Εταιρεία το 1838. Αναφερόταν σε έναν βασιλιά του Μάριου στη σύγχρονη Κύπρο. 

Το αντίθετο είναι η περσοφοβία ή αντι-ιρανισμός.
Επανάσταση του 1911

Η Επανάσταση του 1911 (κινεζικά: 辛亥革命, πίνγιν: "Xīnhài Gémìng"), επίσης γνωστή και ως Κινεζική Επανάσταση ή Επανάσταση Σίνχαι, ήταν επανάσταση που ανέτρεψε την τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία της Κίνας ( δυναστεία Τσινγκ) και ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας. Η επανάσταση ονομάστηκε Σίνχαι (Xinhai: Hsin-hai), επειδή συνέβη το 1911, το έτος του 辛亥 Σίνχαι (辛亥) στον εξηνταχρονικό κύκλο του παραδοσιακού κινεζικού ημερολογίου . 

Η επανάσταση αποτελούνταν από πολλές εξεγέρσεις. Το σημείο καμπής ήταν η εξέγερση του Γούτσανγκ στις 10 Οκτωβρίου του 1911, η οποία ήταν το αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης του Κινήματος Προστασίας των Σιδηροδρόμων . Η επανάσταση τελείωσε με την παραίτηση του εξαετούς τελευταίου αυτοκράτορα, Που Γι, στις 12 Φεβρουαρίου του 1912, που σηματοδότησε το τέλος των 2.000 ετών αυτοκρατορικής κυριαρχίας και την αρχή της πρώιμης δημοκρατικής εποχής της Κίνας. 

Η επανάσταση προέκυψε κυρίως ως απάντηση στην παρακμή του κράτους του Τσινγκ, και στις αναποτελεσματικές προσπάθειές του για τον εκσυγχρονισμό της Κίνας και την αντιμετώπιση της ξένης επιθετικότητας. Πολλές παράνομες ομάδες αντι-Τσινγκ, με την υποστήριξη των Κινέζων επαναστατών στην εξορία, προσπάθησαν να ανατρέψουν το Τσινγκ. Ο σύντομος εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε ολοκληρώθηκε μέσω ενός πολιτικού συμβιβασμού μεταξύ του Γιούαν Σικάι, του πρώην στρατιωτικού ισχυρού Τσινγκ, και του Σουν Γιατ-Σεν, του ηγέτη του Τονγκμενγκχούι . Αφού το δικαστήριο του Τσινγκ μεταβίβασε την εξουσία στη νεοσυσταθείσα δημοκρατία, δημιουργήθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού μαζί με την Εθνική Συνέλευση . Ωστόσο, η πολιτική εξουσία της νέας εθνικής κυβέρνησης στο Πεκίνο σύντομα μονοπωλήθηκε από τον Γιουάν και οδήγησε σε δεκαετίες πολιτικού διαχωρισμού και πολέμαρχου, συμπεριλαμβανομένων αρκετών προσπαθειών για αυτοκρατορική αποκατάσταση.

Η Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας στην ηπειρωτική χώρα αυτοθεωρούνται νόμιμοι διάδοχοι της Επανάστασης του 1911 και τιμούν τα ιδανικά της επανάστασης, όπως ο εθνικισμός, ο δημοκρατισμός, ο εκσυγχρονισμός της Κίνας και η εθνική ενότητα . Η 10η Οκτωβρίου εορτάζεται στην Ταϊβάν ως Διπλή Δέκατη Ημέρα , η Εθνική Ημέρα της Δημοκρατίας της Κίνας. Στην ηπειρωτική Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και το Μακάου, η ημέρα γιορτάζεται ως επέτειος της επανάστασης του 1911.
Σάσα Μανέττα

Η Σάσα Μανέττα (Νίκαια Αττικής, Πειραιάς – Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2020 ) ήταν ελληνίδα βραβευμένη στιχουργός, ηθοποιός, συγγραφέας, ποιήτρια και δημοσιογράφος, η πρώτη παρουσιάστρια στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Γονείς της ήταν ο δημοσιογράφος Τάκης Μανέττας και η ανιψιά του ποιητή Γιώργου Βιζυηνού, Βαρβάρα Βιζυηνού. Σπούδασε σκηνογραφία και υποκριτική και έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις. Εργάσθηκε στην κρατική τηλεόραση, ενώ συνέγραψε τους στίχους εκατοντάδων τραγουδιών. Ήταν τιμημένη τρις με πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης και άλλες τρεις με μικρότερες διακρίσεις. Εξέδωσε μία βραβευμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού ποιητική συλλογή, ενώ έγραψε νουβέλες και μυθιστορήματα. Πρωταγωνίστησε, επίσης, σε ταινίες του κινηματογράφου.
Ρίχαρντ Ζόργκε

Ο Ρίχαρντ Ζόργκε (, · Σαμπουντσί της Ρωσικής Αυτοκτατορίας, 22 Σεμπεμβρίου/4 Οκτωβρίου 1895 - Τοσίμα - Τόκιο, 7 Νοεμβρίου 1944) ήταν Γερμανός κομμουνιστής, πράκτορας και κατάσκοπος της σοβιετικής στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών (ГРУ), ενεργός πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως Γερμανός δημοσιογράφος τόσο στη ναζιστική Γερμανία όσο και στην αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Ανάμεσα στα ψευδώνυμά του ήταν το «Ρ. Ζόντερ» (R. Sonter), ενώ κατά τη δράση του στην Ιαπωνία είχε στην ГРУ την κωδική ονομασία «Ράμσεϋ» (Рамзай). Θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους πιο επιτυχημένους κατασκόπους όλων των εποχών.
Ζωρζ Φεντώ

Ο Ζωρζ Φεντώ (Γαλλικά: Georges Feydeau), γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Δεκεμβρίου 1862 και πέθανε στο Ρυέιγ-Μαλμαιζόν στις 5 Ιουνίου 1921, ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και συλλέκτης έργων τέχνης, γνωστός για τα πολλά έργα βωντβίλ και τις φάρσες του. 

Κατά το τέλος του 19ου αιώνα και αρχές του 20ού, εποχή γνωστή ως Μπελ Επόκ, ο Φεντώ έγραψε 39 θεατρικά έργα που είχαν μεγάλη απήχηση στο γαλλικό κοινό και εξακολουθούν να παίζονται στη Γαλλία και το εξωτερικό με μεγάλη επιτυχία.
Κινεζικός νεροδράκοντας

Ο Κινεζικός νεροδράκοντας (Physignathus cocincinus), είναι ένα είδος σαύρας της οικογένειας Agamidae που προέρχεται από την Κίνα και την ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία. Είναι γνωστός και ως Ασιατικός δράκος του νερού, Ταϊλανδέζικος δράκος του νερού και ως Πράσινος δράκος του νερού.
μικρογραφία|287x287εσ|Physignathus cocincinus.
Parietal eye (τρίτο μάτι) μιας "[[:en:Iguana|Iguana]]."
Μεσχέτιοι

Οι Μεσχέτιοι (, "Meskhebi") είναι μια εθνογραφική υποομάδα Γεωργιανών που μιλούν τη Μεσχετική διάλεκτο της Γεωργιανής γλώσσας, η οποία μεταξύ των περιφερειακών διαλέκτων της Γεωργίας είναι σχετικά κοντά στην επίσημη Γεωργιανή. Οι Μεσχέτιοι είναι αυτόχθονες πληθυσμοί της Μεσχετίας, μίας ιστορικής περιοχής στη νότια Γεωργία. Σήμερα είναι κυρίως ακόλουθοι της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ μέρος αυτών είναι Καθολικοί.
Συλβέστρος Γκουτσολίνι

Ο Άγιος Συλβέστρος Γκουτσολίνι (1177 - 26 Νοεμβρίου 1267) ήταν Ιταλός Καθολικός ιερέας και ιδρυτής της ομάδας των Συλβεστρίνων. Υπηρέτησε ως κανονικός στο Όζιμο, αλλά η ανάρμοστη συμπεριφορά του επισκόπου της πόλης τον οδήγησε να καταφύγει σε ένα ερημητήριο, προτού ο επίσκοπος τον απομακρύνει από τη θέση του. Παρέμεινε στο ερημητήριό του μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να ιδρύσει μια θρησκευτική σύναξη, βασισμένη στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου, ύστερα από ένα όνειρο που είχε δει με τον Άγιο Βενέδικτο της Νουρσίας. Το τάγμα του έλαβε έγκριση από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄, ο οποίος επέτρεψε την επέκτασή του σε μεγάλες πόλεις της Ιταλίας.

Τη δεκαετία του 1260 έγινε η μακαροποίησή του και αργότερα, το 1598, χαρακτηρίστηκε Άγιος.
Μιάς

Το Μιάς () είναι μια πόλη στη περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία. Βρίσκεται 96 χιλιόμετρα δυτικά του Τσελιάμπινσκ, στην ανατολική πλαγιά των Νότιων Ουραλίων, στην όχθη του ποταμού Μιάς. Έχει πληθυσμό 151.751 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010, μια σχετικά ελαφριά μείωση από τους 158.420 κατοίκους το 2002 και τους 167.839 κατοίκους το 1989.
Σόβατα

Η Σόβατα (. «Σιβτά», αραβικά: شبطا‎, «Σάμπτα»), είναι μια αρχαία πόλη στην έρημο Νεγκέβ του Ισραήλ, η οποία βρίσκεται 43 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μπερ Σεβά. Η Σόβατα ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO τον Ιούνιο του 2005, ως μέρος του Δρόμου των Μπαχαρικών και των Πόλεων της Ερήμου στο Νεγκέβ, μαζί με τις Χαλούζα, Άβντατ και Μάμψις.
Σπηλιώτης Φιλμ

Η Σπηλιώτης Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1964 από τον Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας Θανάση Σπηλιώτη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 14 ταινίες μέχρι το 1970 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών. Η εταιρεία κα' όλη την περίοδο της κινηματογραφικής της παραγωγής συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως ήταν οι Γιάννης Γκιωνάκης, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Μάρω Κοντού, Ζέτα Αποστόλου, Νίκος Σταυρίδης, Νίκος Ρίζος και η Μάρθα Βούρτση.

Η ταινία «Η Μοδιστρούλα» (1964) χαρακτηρίζεται ως η πιο εμπορική επιτυχία της εταιρείας η οποία έκοψε συνολικά 129.598 εισιτήρια, ενώ η ταινία «Ωραία Αιγιώτισσα» (1968) θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία της καθώς έκοψε μόνο 28.456 εισιτήρια κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της.
Συναγωγή του Μπαχρέιν

Η Συναγωγή του Μπαχρέιν βρίσκεται στη λεωφόρο Σασαά, σε μια εμπορική περιοχή όπου οι κάτοικοι ανήκουν σε χαμηλότερες οικονομικές τάξεις, στη Μανάμα, την πρωτεύουσα του Μπαχρέιν. Δεν είναι σε χρήση πλέον.
Στεπαντσμίντα

Η Στεπαντσμίντα (γεωργιανά: სტეფანწმინდა) είναι κωμόπολη στην περιοχή Μτσχέτα-Μτιανέτι της βορειοανατολικής Γεωργίας. Ιστορικά και εθνογραφικά, η πόλη είναι μέρος της επαρχίας Χέβι. Αποτελεί κέντρο του Δήμου Καζμπέγκι.

Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος των όχθων του ποταμού Τέρεκ, 157 χιλιόμετρα βόρεια της Τιφλίδας σε υψόμετρο 1.740 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα της Στεπαντσμίντα είναι μέτρια υγρό με σχετικά ξηρούς, κρύους χειμώνες και μακρά και δροσερά καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 4,9 βαθμοί Κελσίου.

Η Στεπαντσμίντα πήρε το όνομά της από έναν Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναχό ονόματι Στέφαν, ο οποίος κατασκεύασε ένα ερημητήριο σε αυτήν την τοποθεσία που αργότερα έγινε ο στρατιωτικός δρόμος της Γεωργίας.
Ελένη της Αδιαβηνής

Η Ελένη της Αδιαβηνής ( ) ήταν μια βασίλισσα της Αδιαβηνής (σύγχρονο Ερμπίλ, Ιρακινό Κουρδιστάν) και της Έδεσσας (νυν Σανλιούρφα, Τουρκία) ως αδερφή-βασίλισσα του Μονόβαζου Α', κι αργότερα σύζυγος του Άβγαρου Ε', βασιλιά της Οσροηνής. Ήταν μητέρα του Ιζάτη Β' και του Μονόβαζου Β'. 

Η Ελένη μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό περί το 30 μ.Χ.

Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, η Ελένη ήταν η κόρη του Βασιλιά Ιζάτη.
Κβάισι

Το Κβάισι (γεωργιανά: კვაისი, Οσετιανά: Къуайса "Κβάισα") είναι οικισμός αστικού τύπου στον Δήμο Όνι της Γεωργίας. Σύμφωνα με την επίσημη υποδιαίρεση της Γεωργίας βρίσκεται στο διαμέρισμα Όνι της περιοχής Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι της Γεωργίας.

Ο οικισμός βρίσκεται στον ποταμό Τζέτζορα (που είναι παραπόταμος του ποταμού Φάσιδος/Ριόνι) στις πλαγιές της κορυφογραμμής Ράτσα, 60 χλμ βορειοδυτικά του Τσχινβάλι και 20 χλμ. από το Όνι.

Εναποθέσεις μολύβδου και ψευδαργύρου βρίσκονται κοντά στην πόλη, και στη Σοβιετική εποχή σημειώθηκε επιχείρηση εξόρυξης και επεξεργασίας μεταλλεύματος, ενώ ένας υδροηλεκτρικός σταθμός παραγωγής ενέργειας λειτούργησε στην περιοχή.

Η πόλη υπέφερε σημαντικά από το σεισμό της 7-8 Σεπτεμβρίου 2009 και περίπου 80 τοπικές οικογένειες παρέμειναν άστεγες στα τέλη Σεπτεμβρίου.
Λεϊλά Παχλαβί

Η Λεϊλά Παχλαβί (, 27 Μαρτίου 1970 - 10 Ιουνίου 2001) ήταν πριγκίπισσα του Ιράν και η νεότερη κόρη του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, Σάχη της Περσίας, και της τρίτης συζύγου του, Φαράχ Παχλαβί.
Υπερορθόδοξοι Εβραίοι

Υπερορθόδοξοι Εβραίοι κατά την ανάγνωση της [[Τορά]]
Οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι ( "Χαρεντί," πληθυντικός "Χαρεντίμ)" αποτελούνται από ομάδες του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού οι οποίες χαρακτηρίζονται από μια αυστηρή προσκόλληση στην χαλάχα (εβραϊκό δίκαιο) και παραδόσεις, αντιτιθέμενοι στις σύγχρονες αξίες και πρακτικές. Είναι γνωστοί και ως αυστηροί Ορθόδοξοι ή Υπερορθόδοξοι Εβραίοι, ωστόσο ο όρος "Υπερορθόδοξοι" θεωρείται υποτιμητικός από πολλούς Χαρεντίμ. Οι Χαρεντί θεωρούν ότι εκπροσωπούν την πιο θρησκευτικά αυθεντική εβραϊκή ομάδα, αν και αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται από τα άλλα εβραϊκά θρησκευτικά ρεύματα.

Μερικοί μελετητές συστήνουν ότι ο Υπερορθόδοξος Ιουδαϊσμός είναι μια αντίδραση στις αλλαγές της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της χειραφέτησης, του κινήματος χασκαλά που προέρχεται από τον διαφωτισμό, τον εκπολιτισμό και την εκκοσμίκευση, την θρησκευτική μεταρρύθμιση σε όλες της τις μορφές, από την ήπια έως την ακραία της μορφή, την ανάδυση Εβραϊκών εθνικών κινημάτων, κλπ. Σε αντίθεση με το Σύγχρονο Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό, οι Χαρεντί είναι συνήθως ασυμβίβαστοι με την προσκόλληση τους στο Εβραϊκό Δίκαιο και τα εβραϊκά έθιμα. Ως αποτέλεσμα να διαχωρίζονται από τα υπόλοιπα τμήματα της κοινωνίας. Επίσης πολλοί Χαρεντί αντιτίθενται σε κάποιο βαθμό στη σύγχρονη τεχνολογία. Ωστόσο, πολλές κοινότητες Χαρεντί ενθαρρύνουν τα νέα μέλη της κοινότητας να αποκτήσουν κάποιο επαγγελματικό πτυχίο ή να ανοίξουν μια επιχείρηση, πολλές ομάδες Χαρεντί, όπως η Χαμπάντ-Λουμπαβίτς, ενθαρρύνουν την προσέγγιση προς τους λιγότερο θρησκευόμενους και μη-χαρεντί Εβραίους, καθώς και στους μη Εβραίους. Έτσι, σχηματίζονται συχνά κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ των Χαρεντί και μη Χαρεντί Εβραίων, καθώς και μεταξύ Χαρεντί και μη Εβραίων.

Οι κοινότητες των Χαρεντί εντοπίζονται κυρίως στο Ισραήλ, τη Βόρεια Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη. Αριθμούν πάνω από 1,8 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως. Λόγω της σχεδόν πλήρους απουσίας γάμων με μη Υπερορθόδοξους Εβραίους σε συνδιασμό με την υψηλή γεννητικότητα, οι πληθυσμοί των Χαρεντί αυξάνονται σημαντικά, συμβάλλοντας αρκετά στην πληθυσμιακή ανάπτυξη του Ισραήλ. Οι αριθμοί τους έχουν ενισχυθεί από την μεταστροφή πολλών κοσμικών Εβραίων σε υπερορθόδοξο τρόπο ζωής, ως τμήμα του κινήματος Μπαάλ τεσουβά από την δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα.
Αδιαβηνή

Το Βασίλειο της Αδιαβηνής περίπου το 37 μ.Χ. κατά τη βασιλεία του [[Ιζάτης Β'|Ιζάτη Β']]
Η Αδιαβηνή ( ' ή ', περσικά: "Nodshēragān", αρμενικά: Նոր Շիրական, "Nor Shirakan") ήταν ένα αρχαίο βασίλειο στη βόρεια Μεσοποταμία, που αντιστοιχεί στο βορειοδυτικό τμήμα της αρχαίας Ασσυρίας. 

Το μέγεθος του βασιλείου διέφερε με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά περιλάμβανε μια περιοχή μεταξύ των ποταμών Ζαμπ, τελικά απέκτησε τον έλεγχο της Νινευή και ξεκινώντας τουλάχιστον με την εξουσία του Μονόβαζου Α' (τέλη του 1ου αιώνα π.Χ.), η Κορδυηνή έγινε εξάρτηση της Αδιαβηνής. Έφτασε στο ζενίθ της υπό τον Ιζάτη Β', ο οποίος χορήγησε την περιοχή της Νίσιβης από τον Πάρθο βασιλιά Αρτάβανο Β' ως ανταμοιβή για τη βοήθεια των Πάρθων να ανακτήσει το θρόνο του. Τα ανατολικά σύνορα της Αδιαβηνής σταμάτησαν στα όρη Ζάγρος, δίπλα στην περιοχή των Μήδων. Η Άρβηλα χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της Αδιαβηνής.

Ο σχηματισμός του βασιλείου είναι ασαφής. Η πρώτη περίπτωση ενός καταγεγραμμένου ηγεμόνα της Αδιαβηνής είναι το 69 π.Χ., όταν ένας ανώνυμος βασιλιάς της Αδιαβηνής στη μάχη της Τιγρανόκερτα ως σύμμαχος του Αρμένιου βασιλιά Τιγράνη του Μεγάλου. Ωστόσο, τα νομίσματα συνεπάγονται την εγκαθίδρυση ενός βασιλείου στην Αδιαβηνή γύρω στο 164 π.Χ., μετά την αποσύνθεση της ελληνικής εξουσίας των Σελευκιδών στην Εγγύς Ανατολή. Η Αδιαβηνή καταλήφθηκε από τον Πάρθο βασιλιά Μιθριδάτη Α' και τουλάχιστον από τη βασιλεία του Μιθριδάτη Β΄ χρησίμευσε ως αναπόσπαστο μέρος του παρθικού κόσμου. 

Οι Αδιαβηνοί ηγέτες μεταστράφηκαν στον Ιουδαϊσμό από τον παγανισμό τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η βασίλισσα Έλενα της Αδιαβηνής (γνωστή σε εβραϊκές πηγές ως "Ελένη Χαμάλκα") μετακόμισε στην Ιερουσαλήμ, όπου έχτισε ανάκτορα για την ίδια και τους γιους της στο βόρειο τμήμα της πόλης του Δαβίδ, νότια του Όρους του Ναού, και βοήθησαν τους Εβραίους στον πόλεμο τους με τη Ρώμη. Σύμφωνα με το Ταλμούδ, τόσο η Έλενα όσο και ο Μονόβαζος δώρισαν μεγάλα κεφάλαια για τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Μετά το 115 μ.Χ., δεν υπάρχουν ιστορικά βασιλικά ίχνη στην Αδιαβηνή.

Οι Πάρθοι ανατράπηκαν από την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών το 224, οι οποίοι κατά τη στιγμή του Σαπώρη Α' είχαν καθιερώσει την εξουσία τους στην Αδιαβηνή. Ο Αρδασίρ Β' είναι η τελευταία φυσιογνωμία, που καταγράφηκε ως βασιλιάς της Αδιαβηνής.
Σεραφίν Θουμπίρι

Ο Σεραφίν Λιθόαιν Βιδόντο (Ισπανικά: "Serafín Lizoain Vidondo", γεννημένος στις 20 Απριλίου 1964 στην Παμπλόνα της Ισπανίας) γνωστός ως Σεραφίν Θουμπίρι (Ισπανικά: "Serafín Zubiri") είναι τραγουδιστής, συνθέτης και παίκτης πιάνου.
Μπέτι Μισιέγο

Η Μπεατρίθ Τερέσα Μισιέγο Κάμπος (Ισπανικά: "Beatriz Teresa Missiego Campos", γεννημένη στις 16 Ιανουαρίου 1938 στη Λίμα του Περού), γνωστή ως Μπέτι Μισιέγο ("Betty Missiego", ισπανική προφορά: [ˈbeti miˈsjeɣo]) είναι μια περουβιανή τραγουδίστρια, η οποία έχει διπλή ισπανική υπηκοότητα από το 1972 και ζει στην Ισπανία.

Στο Περού, η Μπέτι ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια, αλλά έπρεπε να σταματήσει την καριέρα της λόγω τραυματισμού. Συνέχισε να ακολουθεί καριέρα στον τομέα των σόου, πιο συγκεκριμένα, ήταν παρουσιάστρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος που της έφερε μεγάλη δημοτικότητα στην πατρίδα της.

Το 1969, μετακόμισε στην Ισπανία για να ακολουθήσει μια καριέρα τραγουδιού όπου έλαβε ισπανική υπηκοότητα το 1972. Αυτή τη στιγμή κατέχει διπλή υπηκοότητα τόσο στην Ισπανία όσο και στο Περού.

Το 1972, εκπροσώπησε το Περού στο πρώτο Φεστιβάλ "OTI de la Canción", που πραγματοποιήθηκε στο Auditorio del Palacio de Congresos y Exposiciones στη Μαδρίτη (Ισπανία) στις 25 Νοεμβρίου, με το τραγούδι "Recuerdos de un adiós".

Εκπροσώπησε την Ισπανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1979 που πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ (Ισραήλ) με το τραγούδι "Su canción". Η Betty συνοδεύτηκε από τέσσερα παιδιά (Javier Glaria, Alexis Carmona, Beatriz Carmona και Rosalía Rodríguez) που τραγούδησαν 157 "λα" στο τραγούδι, ένα ρεκόρ στη Eurovision. Στο τέλος του τραγουδιού, κάθε παιδί ξετύλιξε ένα μικρό πανό, με "ευχαριστίες" γραμμένο σε κάθε ένα στα Αγγλικά, Ισπανικά, Εβραϊκά και Γαλλικά, αντίστοιχα. Η Betty κατέληξε στη 2η θέση με 116 πόντους, πίσω από τους Milk and Honey του Ισραήλ με το τραγούδι "Hallelujah". Συμμετείχε επίσης στο "World Popular Festival" στο Τόκιο και στους Μουσικούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Το 1980 υπέβαλε ένα άλλο τραγούδι, το "Don José" στην ισπανική επιτροπή επιλογής για την Eurovision, αλλά δεν έφτασε στους τελικούς της Χάγης.

Ο γιος της Μπέτυ, Joaquín Missiego (γνωστός με το όνομα του "Missiego"), έγινε επιτυχημένος τραγουδιστής.