Μαρία Ρουσέα

H Μαρία Ρουσέα γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 19 Μαίου 1929 από τον ζωγράφο Χρήστο Ρουσέα και τη Μαρίνα [Νίνα] Γιαννιτσάνου. Τέσσερα χρόνια μετά γεννήθηκε η αδελφή της Ιωάννα, η μετέπειτα γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου Τζένη Ρουσσέα. 
Αφού τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στη Ζάκυνθο, φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητές εξέχοντα πρόσωπα από το χώρος των Τεχνών. Αποφοίτησε το 1955 παίρνοντας το δίπλωμα καθηγήτριας τεχνικών μαθημάτων.
Από το 1961 έως το 1965, ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών συνέχισε τις σπουδές της στο εξωτερικό για συντήρηση και αποκατάσταση έργων τέχνης στο Istituto Centrale Des Restauro της Ρώμης [3ετείς σπουδές - δίπλωμα], Scuola San Giacomo της Ρώμης. [τοιχογραφία- fresco], Istituto Della Patologia Del Libro της Ρώμης, Dorner Instituto του Μονάχου 1963 [συντήρηση πινάκων σε μουσαμά.]. Στη διάρκεια των σπουδών της στη Ρώμη συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ξένων καλλιτεχνών.
Επιστρέφοντας το 1965 στην Ελλάδα εργάζεται στο Υπουργείο Πολιτισμού στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας και στην Διεύθυνση Συντήρησης στην Ακρόπολη..Από το 1970 και για έξι χρόνια δίδαξε στις σχολές «Δοξιάδη», επικεφαλής του εργαστηρίου συντήρησης έργων τέχνης. Δίδαξε ζωγραφική στη Νoμαρχιακή Επιτροπή Λαϊκής Επιμόρφωσης Ζακύνθου με την ιδιότητα της ζωγράφου της εξειδικευμένης στην τοιχογραφία σε νωπό ασβεστοκονίαμα καθώς και την συντήρηση έργων τέχνης. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως συντηρήτρια αγιογραφιών στο Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου. 
Εχει εικονογραφήσει πολλά βιβλία Ζακυνθίων ποιητών, λογοτεχνών όπως: Μάχης Μουζάκη ("Επί γης" 1967, "Στη γαστέρα του χάους" 1970, "Σε όσες μανάδες δεν θα ξανακούσουνε τ΄ αηδόνι" 1973-1974, "Η γυναίκα και τα οξύμωρα" 1991, "Σε άσμα γαρούφαλου" 1993, "Τα βρέφη της Ευτέρπης" 1996), Διονύση Ρώμα ("Περίπλους - Αντάτζιο και Φούγκα" 1981), Διονύση Σέρρα ("Αφιέρωμα στη Ζάκυνθο" 1979, "Ντίνος Κονόμος. Η μορφή και το έργο του" 1986, "Η ποιητική διαδρομή της Λούλας Βάλβη-Μυλωνά" 1993, "Ζάκυνθος και Πολυτεχνείο" 1993, "Σταγόνες σε μαύρο λευκό" 1994), Περιοδικό "Επτανησιακά Φύλλα" 1998 (Πέντε σχέδια για τον Σολωμό), Ανδρέα Κάλβου-Ιωαννίδη ("Η Ιωνιάς" 1992), Διονύσιου Μελίτα ("Ζακυνθινή κοινωνία" 1976, "Ο Αναμινάλες με τσι μπουγαρινιές" 2003), Γιάννη Δεμέτη (Σύντομος οδηγός Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, 1978), π. Παναγιώτη Καποδίστρια ("Όταν ο σπηλαιοκτήτης έρθει" 1995, "Ενύπνιο μετά τρούλλου" 1999).
Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, μέλος του Συνδέσμου διπλωματούχων Α.Σ.Κ.Τ., μέλος του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων και μέλος της Διεθνούς Μορφωτικής Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος.Στην Ζάκυνθο μαζί με άλλους συμμετείχε σε πολλούς πολιτιστικούς συλλόγους. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ζακυνθινών Σπουδών [1987], της Ζακυνθινής Πολιτιστικής Κίνησης, του Συλλόγου οι φίλοι του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων [1987], της Κινηματογραφικής Λέσχης Ζακύνθου [1980], της Εταιρείας Προστασίας Περιβάλλοντος Ζακύνθου, του Μουσικού Ασκηταριού της Ζάκυνθος [1983], του Θεάτρου τση Ζάκυνθος [1982], της Πανελλήνιας Ενωσης Συντηρητών Αρχαιοτήτων. Μέλος της Επιτροπής κρίσης Εικαστικών Έργων, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Πολιτισμού, μέλος της Επιτροπής Εικαστικού και Αρχιτεκτονικού Ελέγχου του Δήμου Ζακυνθίων.