Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Jefferson Airplane

Oι Jefferson Airplane ή συντομευμένα JA είναι ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα του ροκ. Κυριάρχησαν στην αμερικανική μουσική σκηνή κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 και θεωρούνται ως πρωτοπόροι του ψυχεδελικού ροκ.

Πρωτοσχηματίσθηκαν το 1965 στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ και έπαιζαν ένα μείγμα φολκ και ροκ μουσικής, με επιρροές από το Ντίλαν, τους Βeatles αλλά και τους σπουδαίους τζαζίστες της εποχής. Την επόμενη χρονιά η τραγουδίστρια Σίνιε Άντερσον έμεινε έγκυος και επέστρεψε στο πατρικό της στο Όρεγκον, για να αντικατασταθεί από τη Γκρέης Σλικ. Η νέα τραγουδίστρια, πέρα από την εκπληκτική κοντράλτο φωνή της (για πολλούς η κορυφαία του ροκ μαζί με τη Τζάνις Τζόπλιν), έφερε από το προηγούμενο συγκρότημά της δύο τραγούδια που θα γίνονταν το σήμα-κατατεθέν των Jefferson Airplane, τα "Somebody to Love" και "White Rabbit". Βασικός πυρήνας του συγκροτήματος θεωρούνται οι:
* Γκρέης Σλικ (Grace Slick), φωνή - μέλος από το 1966.
* Μάρτυ Μπέηλιν (Marty Balin), φωνή - ιδρυτικό μέλος. Αποχώρησε το 1970.
* Γιόρμα Κόκονεν (Jorma Kaukonen), κιθάρα - ιδρυτικό μέλος.
* Πωλ Κάντνερ (Paul Kantner), κιθάρα - η 'ψυχή' του γκρουπ, προσχώρησε δύο μήνες μετά τη δημιουργία του.
* Τζακ Κάσαντυ (Jack Casady), μπάσο - μέλος από το 1966.
* Σπένσερ Ντράηντεν (Spencer Dryden), τύμπανα. Μέλος από το 1966.

Όντας το σπουδαιότερο όνομα της Δυτικής Ακτής, οι JA αγόρασαν σύντομα το δικό τους χώρο στο Σαν Φρανσίσκο (το κτήριο στη "Fulton Street 2400") και το μετέτρεψαν σε ένα είδος «μουσικού κοινοβίου», γύρω από το οποίο συσπειρώθηκαν δεκάδες μουσικοί και γκρουπ. Μέχρι και ο Μάνος Χατζιδάκις έζησε εκεί για μερικούς μήνες, στο διάστημα της ολιγοετούς αυτοεξορίας του στην Αμερική. Επιπλέον, τα μέλη τους συμμετείχαν παράλληλα και σε άλλα συγκροτήματα, όντας σε μία σχέση διαρκούς ανατροφοδότησης με το δημιουργικό οργασμό που συγκλόνιζε τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '60, εν μέσω του πολέμου του Βιετνάμ και της αντιπολεμικής εξέγερσης των νέων. Μέχρι το 1972 που διαλύθηκαν, πέρασαν από τις γραμμές του συγκροτήματος πολλοί διαφορετικοί μουσικοί - άλλοι ευκαιριακά και άλλοι μονιμότερα, προσδίδοντας στον ήχο τα πιο πειραματικά και ψυχεδελικά χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε σήμερα.

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος προέκυψαν διάφορα διάδοχα σχήματα από τα πρώην μέλη, με κυριότερα αυτά των "Jefferson Starship" και "Hot Tuna". Κανένα όμως από αυτά δεν πλησίασε την καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία των JA.
Πρόδρομος Μεραβίδης

Ο Πρόδρομος Μεραβίδης (1912 - 10 Αυγούστου 1981) ήταν
πρωτοπόρος του ελληνικού κινηματογράφου, μοντέρ και οπερατέρ. Γύρισε την πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία "Νύχτα χωρίς ξημέρωμα" και οργάνωσε το πρώτο εμφανιστήριο έγχρωμου κινηματογράφου.
Euronymous

Ο Έιστεϊν Άαρσετ, γνωστός και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Euronymous ("Øystein Aarseth", 22 Μαρτίου 1968 – 10 Αυγούστου 1993), ήταν Νορβηγός κιθαρίστας του Black Metal.

Ήταν μέλος του συγκροτήματος Mayhem. Ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, Deathlike Silence, και έγινε μέλος των Mayhem το 1984, αρχικά με το όνομα «Destructor». Στο συγκρότημα ήταν και οι Γιουρν Στούμπερουντ και Κιέτιλ Μάνχαϊμ. Ο ίδιος άλλαξε το όνομα σε Euronymous, εμπνευασμένο από την Ελληνική μυθολογία απο τον δάιμονα του Άδη Ευρύνομο, ενώ έλεγε πως σημαίνει «Πρίγκιπας του θανάτου» στα ελληνικά. Όταν ο Dead, τραγουδιστής των Mayhem, αυτοκτόνησε ο Euronymous ανακάλυψε το πτώμα και πήρε φωτογραφίες για να το χρησιμοποιήσει σε μελλοντικό εξώφυλλο δίσκου. Πιστεύεται επίσης ότι ο Euronymous κατανάλωσε μέρος από τον εγκέφαλο του Dead και μοίρασε σε συγκεκριμένους ανθρώπους κομμάτια από το κρανίο του ως φυλαχτά.
Βάσω Μανωλίδου

Η Βάσω Μανωλίδου (Αθήνα, 21 Αυγούστου 1910 - 11 Αυγούστου 2004) ήταν σημαντική Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου.
Ελίνα Τανιμανίδη

Η Ελίνα Τανιμανίδη (1949 - 11 Αυγούστου 2002) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτιδα της ΕΡΤ και επί πέντε χρόνια πρόεδρος του Σωματείου Σκηνοθετών του καναλιού. Σκηνοθέτησε (από το 1976) ενημερωτικές εκπομπές όπως τα "Κυριακάτικα", το "Κάθε μεσημέρι", "Μαζί και σήμερα", την εκπομπή "Το θέατρο της Δευτέρας", ενώ η τελευταία της δουλειά ήταν το ντοκιμαντέρ: "20ός αιώνας-Επιλογές". Υπήρξε η πρώτη γυναίκα εικονολήπτης στην Ελλάδα (1972). Πέθανε ξαφνικά, το 2002.
Κλάρα της Ασίζης

Η Κλάρα της Ασίζης ("Chiara d'Assisi", γεννήθηκε ως "Chiara Offreduccio", 16 Ιουλίου 1194 – 11 Αυγούστου 1253) είναι Ιταλίδα και μία από τις πρώτες ακολούθους του Φραγκίσκου της Ασίζης.
Μαξ Τάιλερ

Ο Μαξ Τάιλερ ("Max Theiler", 30 Ιανουαρίου 1899 - 11 Αυγούστου 1972) ήταν Νοτιοαφρικανός βακτηριολόγος. Το 1951 κέρδισε βραβείο Νόμπελ Ιατρικής, χάρη στην παρασκευή ενός εμβολίου κατά του ιού του κίτρινου πυρετού.



Κατηγορία:Ιατροί
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί εφευρέτες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Περβέζ Μουσάραφ

Ο Στρατηγός Περβέζ Μουσάραφ (11 Αυγούστου 1943) είναι στρατιωτικός και πολιτικός του Πακιστάν, που υπήρξε πρόεδρος της χώρας από το 1999 ως την παραίτησή του, το 2008.
Ζαν Μπουγκάτι

Ο Ζαν Μπουγκάτι ("Jean Bugatti", 15 Ιανουαρίου 1909 - 11 Αυγούστου 1939) ήταν Γάλλος μηχανικός και κατασκευαστής αυτοκινήτων, ιταλικής καταγωγής.

Γεννήθηκε ως "Gianoberto Maria Carlo Bugatti" στην Κολωνία της Γερμανίας. Από παιδί ενδιαφερόταν να εισχωρήσει στην Bugatti, επιχείρηση του πατέρα του, Έττορε Μπουγκάτι {Ettore Bugatti). Από το Μιλάνο βρέθηκε στο Παρίσι και το εργοστάσιο της οικογένειάς του συνεργαζόταν με την Peugeot. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οικογένειά του έζησε στο Μιλάνο. Το 1932, έκανε το μεγαλύτερο μέρος από το σχέδιο για την Type 41 Royale. Σχεδίασε επίσης 3 μοντέλα του Type 57, τα Ventoux, Stelvio και Atalante. Το ισχυρό για την εποχή του όχημα παρουσιάστηκε στο σαλόνι του Παρισιού το 1936. Σκοτώθηκε το 1939 κατά τα δοκιμαστικά της Bugatti Type 57, αγωνιστικού αυτοκινήτου, το οποίο μόλις είχε κερδίσει τον αγώνα στο Λε Μαν. Το όχημα που οδηγούσε ο Μπουγκάτι, μόλις 30 ετών, προσέκρουσε σε δέντρο και ο ίδιος βρήκε τραγικό θάνατο.


Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αυτοκινητοβιομηχανίας
Κατηγορία:Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Κλοντ Αντουάν

Ο Κλοντ Αντουάν, κόμης Πριέρ Ντιβερνουά (γαλλικά: Claude-Antoine Prieur-Duvernois) (22 Σεπτεμβρίου 1763 Auxonne της Côte-d'Or, Γαλλία - Ντιζόν, Γαλλία, 11 Αυγούστου 1832) ήταν Γάλλος μηχανικός και πολιτικός στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και έπειτα.
Χρήστος Μελέτογλου

Ο Χρήστος Μελέτογλου (γενν. στις 2 Ιανουαρίου 1972) είναι Έλληνας αθλητής.

Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1972 στο Χάινσμπεργκ της Γερμανίας και είναι απερχόμενος πρωταθλητής του στίβου στο αγώνισμα του τριπλούν.
Γιοι και κόρες της Αγίας Λουκίας

Το Γιοι και κόρες της Αγίας Λουκίας ("Sons and Daughters of Saint Lucia") είναι ο εθνικός ύμνος της Αγίας Λουκίας και υιοθετήθηκε για πρώτη φορά με την αυτοδιοίκηση, το 1967, ενώ επιβεβαιώθηκε ως εθνικός ύμνος της χώρας με το που έγινε ανεξάρτητη, στις 22 Φεβρουαρίου 1979. Τον ύμνο έγραψε ο Τσαρλς Τζέσε ("Charles Jesse"), ενώ συνθέτης είναι ο Λέτον Φίλιξ Τόμας ("Leton Felix Thomas").
Νικόλαος Κουζάνος

Ο Νικόλαος Κουζάνος ("Nicolaus Cusanus", 1401 - 11 Αυγούστου 1464) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, θεολόγος, επίσκοπος, νομικός και αστρονόμος.
Λάσλο Σόλιομ

Ο Λάσλο Σόλιομ ("László Sólyom", 3 Ιανουαρίου 1942) είναι Ούγγρος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της χώρας από το 2005 ως το 2010. Είναι παντρεμένος, με 2 παιδιά και 9 εγγόνια.

Στα τέλη του 1989 εξελέγη στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, του οποίου υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1998. Συνετέλεσε στην κατάργηση της θανατικής ποινής και αργότερα ίδρυσε την περιβαλλοντική οργάνωση Védegylet, το 2000. Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο στις 7 Ιουνίου 2005, επικρατώντας της Καταλίνας Ζίλι. Ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Αυγούστου 2005. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα ο Παλ Σμιτ.
Εθνόσημο του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων

thumb|Εθνόσημο του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων.
Το εθνόσημο της χώρας Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες υιοθετήθηκε μετά το 1912.

Αποτελείται από ένα θυρεό που απεικονίζει δύο γυναίκες με ρούχα της αρχαίας (κλασικής) περιόδου, σε πράσινο έδαφος. Η μία γυναίκα είναι όρθια και κρατάει ένα κλαδί ελιάς και η άλλη γονατίζει εμπρός σε έναν κίτρινο βωμό που είναι αναμμένος και που βρίσκεται ανάμεσά τους. Κάτω από την εικόνα αυτή βρίσκεται μια περγαμηνή που φέρει το εθνικό ρητό της χώρας, «Ειρήνη και Δικαιοσύνη» ("Pax et Justitia" στα λατινικά). Από πάνω υπάρχει ένα φυτό βαμβάκι.
Inno Nazionale della Repubblica

Ο εθνικός ύμνος του Αγίου Μαρίνου είναι ένας από τους λίγους στον κόσμο ορχηστρικούς ύμνους (χωρίς στίχους) και έχει τον απλό τίτλο Inno Nazionale della Repubblica (Εθνικός Ύμνος της Δημοκρατίας) 

Συνθέτης είναι ο Federico Consolo, βιολονίστας από τον Άγιο Μαρίνο.
Η χώρα καθιέρωσε το τραγούδι αυτό ως εθνικό ύμνο το 1894.
Εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου

thumb|Εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου.
Το εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου υπάρχει πιθανότατα από το 14ο αιώνα. Στη σημερινή του μορφή υιοθετήθηκε στις 6 Απριλίου του 1862. 

Το εθνόσημο περιλαμβάνει λεπτομερώς:

Στο μπλε θυρεό υπάρχουν τρία πράσινα βουνά και τρεις ασημένιοι πύργοι, οι οποίοι είναι φιλοτεχνημένοι με έναν ανεμοδείκτη με ένα ασημένιο φτερό στρουθοκάμηλου. Οι πύργοι συμβολίζουν τα τρία κάστρα του Σαν Μαρίνο (La Guaita, La Cesta και La Montale), ενώ οι λόφοι εκπροσωπούν τις τρεις κορυφές του όρους Monte Titano. Το ρητό «LIBERTAS» (λατ. «"ελευθερία"»), πιθανότατα αναφέρεται στη σύλληψη των θυμάτων των πολιτικών διωγμών και στη θαυμαστή διατήρηση της ανεξαρτησίας της χώρας, στο μέσο πολύ μεγαλύτερων κρατών. Το ρητό μπορεί επίσης να προήλθε από τα φερόμενα ως τελευταία λόγια του ιδρυτή του κρατιδίου, Μαρίνου, «"Relinquo vos liberos ab utroque homine"» (λατ. «"Σας αφήνω ελεύθερους από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο"»).

Το κλαδί βελανιδιάς και δάφνης, που περικλείει το εθνόσημο, είναι σύμβολο σταθερότητας της δημοκρατίας και της άμυνας για την ελευθερία. Το στέμμα συμβολίζει την εθνική κυριαρχία. To εθνόσημο του Σαν Μαρίνο κοσμεί μεταξύ άλλων τη σημαία της χώρας αλλά και το λογότυπο της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Σαν Μαρίνο.
Τάτσιο Νουβολάρι

Ο Τάτσιο Νουβολάρι ("Tazio Giorgio Nuvolari", 16 Νοεμβρίου 1892 - 11 Αυγούστου 1953) ήταν Ιταλός οδηγός αυτοκινήτων ταχύτητας.

Ξεκίνησε την καριέρα του οδηγώντας μοτοσικλέτες. Τον πρώτο του αγώνα τον κέρδισε στη Βερόνα στις 20 Μαρτίου 1921. Μετά τη νίκη του στον αγώνα «Τάργκα Φλόριο» αφιερώθηκε αποκλειστικά στα αυτοκίνητα. Το 1932 κέρδισε τα Γκραν Πρι του Μονακό, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Ο θρύλος του γιγαντώθηκε μετά από νίκη που κατέκτησε απέναντι στα παντοδύναμα τότε γερμανικά αυτοκίνητα στο γερμανικό γκραν πρι του 1935 στην παλαιά πίστα του Νίρμπουργκρινγκ των 22 χλμ. Τον αγώνα παρακολουθούσαν 300.000 θεατές. O Νουβολάρι πέτυχε τη νίκη του οδηγώντας μια Άλφα Ρομέο P3 που διέθετε κινητήρα με τουλάχιστον 100 ίππους λιγότερους από τα αντίστοιχα γερμανικά Auto Union και Mercedes Benz.

Πέθανε στο κρεβάτι του στις 11 Αυγούστου 1953. Ο Φέρντιναντ Πόρσε τον είχε αποκαλέσει τον «μεγαλύτερο οδηγό του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος». Ο Έντσο Φερράρι είχε αναφέρει πως είναι ο καλύτερος οδηγός που έχει οδηγήσει για την ομάδα του. Σε αυτή την κατηγορία πρόσθεσε λίγα χρόνια αργότερα και τον Ζιλ Βιλνέβ, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον "μεταπολεμικό Τάτσιο Νουβολάρι".
Πνευματισμός

Πνευματισμός (αγγλ.: "spiritualism"), με την ευρεία έννοια, ονομάζεται το σύνολο των πρακτικών και των μέσων που χρησιμοποιούνται με σκοπό την επικοινωνία με το «πνευματικό βασίλειο» ή με τις ψυχές των νεκρών. Προϋποθέτει ότι ένα πνευματικό μέρος του ανθρώπου επιζεί μετά τον θάνατο του υλικού σώματος και μπορεί να επικοινωνεί με τους ζωντανούς, συνήθως μέσω κάποιου μέντιουμ. Ο πνευματισμός σχετίζεται με τον ανιμισμό, τη θεουργία και τη νεκρομαντεία.

Συνήθως ο πνευματισμός εμπεριέχει ή εμπεριέχεται σε κάποιο μονοθεϊστικό θρησκευτικό σύστημα, απαιτώντας πίστη στον Θεό, μα όχι σε κάποιον ανθρωπόμορφο θεό. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η πεποίθηση ότι τα πνεύματα των νεκρών διαμένουν στον πνευματικό κόσμο και έχουν και την ικανότητα και την τάση να επικοινωνούν με τους ζωντανούς. Οποιοσδήποτε μπορεί να λάβει μηνύματα από πνεύματα, μα η «επίσημη» συνάντηση μπορεί να γίνει μόνο μέσω «μέντιουμ», που μπορούν να παρέχουν και πληροφορίες σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή.
Ο πνευματισμός αναπτύχθηκε και έφτασε στο ζενίθ του από το 1840 μέχρι και το 1920, κυρίως σε αγγλόφωνες χώρες. Το 1848 η Κάτε Φοξ από το Χάιντζβιλ, σε ηλικία 12 ετών, ισχυρίσθηκε πως είχε επικοινωνία με το πνεύμα ενός δολοφονημένου μέσω της "τυπτολογίας",δηλαδή ενός αλφαβήτου που η ίδια είχε εφεύρει κι έτσι έγινε το πρώτο μέντιουμ της νεώτερης εποχής. Το 1897, λεγόταν πως είχε πάνω από οκτώ εκατομμύρια υποστηρικτές στις Η.Π.Α και την Ευρώπη, περισσότερο από τις μεσαίες και ανώτερες κοινωνικές τάξεις.

Ως άτυπη θρησκευτική κίνηση άνθισε για μισό αιώνα χωρίς κείμενα ή κάποια επίσημη οργάνωση, μόνο μέσω των υπνωτιστών, μέσω συναντήσεων και ιεραποστολικής δράσης μορφωμένων μέντιουμ. Μεγάλο μέρος των εξεχόντων πνευματιστών ήταν γυναίκες. Οι περισσότεροι οπαδοί υποστήριξαν προοδευτικά κοινωνικά αιτήματα της περιόδου, όπως την απαγόρευση της δουλείας και την παροχή εκλογικού δικαιώματος στις γυναίκες. Στο τέλος του 1880, η αξιοπιστία του ανεπίσημου αυτού κινήματος μειώθηκε, λόγω κατηγοριών για απάτη μεταξύ των μέντιουμ και έτσι άρχισαν να εμφανίζονται επίσημες πνευματιστικές οργανώσεις. Ο πνευματισμός, σήμερα, ασκείται κυρίως σε θρησκευτικές πνευματιστικές εκκλησίες των Η.Π.Α και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σκωτική Γαελική γλώσσα

Η σκωτική γαελική γλώσσα (σκωτικά γαελικά: "Gàidhlig" IPA , Αγγλικά "Gaelic" IPA ή ), είναι ένα μέλος της Γοϊδελικής υποοικογένειας της οικογένειας των Κελτικών γλωσσών, η οποία περιλαμβάνει ακόμη τα Ιρλανδικά και τη Γλώσσα Μανξ. Οι γλώσσες αυτής της υποοικογένειας προέρχονται από τα Μέσα Ιρλανδικά, ενώ η καταγωγή τους ανάγεται στην Αρχαία Ιρλανδική γλώσσα και τελικά στην Αρχαϊκή Ιρλανδική.

Πολλές φορές η γλώσσα αναφέρεται απλώς ως Σκωτικά, ιδίως όταν συγκρίνεται με τις άλλες δύο γλώσσες της υποοικογένειας. Η Σκωτική Γαελική γλώσσα, όμως, δεν πρέπει να συγχέεται με τη Σκωτική γλώσσα (Σκωτς), μια διακριτή από τα Αγγλικά γλώσσα της υποομάδας των Αγγλικών γλωσσών της Αγγλοφριζικής οικογένειας του Γερμανικού κλάδου, ούτε και με τη Σκωτική Αγγλική γλώσσα, όρος με τον οποίο χαρακτηρίζονται οι διάλεκτοι της Αγγλικής γλώσσας οι οποίες ομιλούνται στη Σκωτία.
Σπύρος Παπαδόπουλος

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος (Πειραιάς, 9 Μαρτίου 1955 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός και παρουσιαστής τηλεοπτικών εκπομπών.
Αμοργός

Η Αμοργός είναι κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Πήρε το όνομά της από το φυτό αμοργίς, ένα είδος λιναριού από το οποίο φτιάχνονταν οι «άλικοι αμοργίδες», χιτώνες της Αμοργού. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο των Κυκλάδων, νοτιοανατολικά της Νάξου και σε απόσταση 136 ναυτικών μιλίων από τον Πειραιά. Η επιφάνειά της εκτιμάται στα 121,464 τ.χλμ., ενώ έχει μήκος ακτών 126 χιλιόμετρα. Είναι μακρόστενο νησί που εκτείνεται από ΝΔ προς ΒΑ με απότομη ορεινή μορφολογία εδάφους. Διαθέτει δύο φυσικά λιμάνια, τα Κατάπολα και την Αιγιάλη. Πρωτεύουσα είναι η Χώρα Αμοργού με κύριο λιμάνι τα Κατάπολα.

Ολόκληρος ο δήμος της Αμοργού είχε πληθυσμό 1.973 άτομα στην απογραφή του 2011. Οι κάτοικοι ασχολούνται παραδοσιακά με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία καθώς και με τα ναυτικά επαγγέλματα. Πολλοί κάτοικοι ασχολούνταν από τα παλιά χρόνια με τον κλάδο της μελισσουργίας. Τα τελευταία χρόνια ασχολούνται και με τον τομέα του τουρισμού ο οποίος αναπτύσσεται με ραγδαίο ρυθμό.

Η Αμοργός αποτελεί ιδανικό προορισμό για πεζοπορία.Υπάρχουν μονοπάτια που ξεκινούν ή/και καταλήγουν σε κάποιον οικισμό και προσφέρουν στον επισκέπτη εκπληκτικές εικόνες φυσικού τοπίου.
Ρούνοι

Ρούνοι ονομάζεται το αρχαίο αλφαβητικό σύστημα γραφής των βόρειων λαών της Ευρώπης, το οποίο η μυθολογική παράδοση αποδίδει στους θεούς και είναι αμφίβολης καταγωγής. Το χρησιμοποιούσαν οι γερμανικοί (και κατ' επέκταση οι σκανδιναβικοί) λαοί, πριν αποκτήσουν το δυτικό αλφάβητο, όπως οι Τεύτονες και οι Βίκινγκς. Η λέξη "ρούνος" ("rune"), με βάση την ινδοευρωπαϊκή ρίζα "ru", σημαίνει "ψίθυρος, μυστικό". Αυτό συνεπάγεται και από την πρωταρχική χρήση που είχαν: η παράδοσή τους ήταν προφορική και μεταδιδόταν από το σαμάνο ή το δρυίδη στο μαθητευόμενο και μόνο. Έτσι η χρήση των ρουνικών συμβόλων ως μέσο απομνημόνευσης των εννοιών και των δοξολογιών παρέμενε σε έναν κλειστό ιερατικό κύκλο. Ακόμη, εικάζεται ότι οι ρούνοι γράφονταν σε ξύλο, το οποίο, πέρα της φθαρτότητός του σε σχέση με την πέτρα και τον πάπυρο, καίγονταν κατά το τέλος της τελετής. Έτσι τα στοιχεία που έχουμε για αυτούς είναι κατά πολύ νεώτερα της χρήσης τους (περίπου στα 200 μ.Χ), ενώ ασαφή αποσπάσματα έχουμε σε πέτρες της Νορβηγίας ανάγουν τη χρήση του περί το 1300 π.Χ.
Αριστοτέλης Ζάχος

Ο Αριστοτέλης Ζάχος (Καστοριά 1871 − Αθήνα 1939) ήταν διακεκριμένος Έλληνας αρχιτέκτονας και πολεοδόμος, ο οποίος σχεδίασε πολλούς ναούς, δημόσια και ιδιωτικά κτίσματα με βάση βυζαντινά και παραδοσιακά πρότυπα, επαναφέροντας έτσι την «ελληνικότητα» στη νεότερη ελληνική αρχιτεκτονική.
Σημείο τήξης

Σημείο τήξης ή θερμοκρασία τήξης, ή ακόμη και θερμοκρασία μετάβασης, διεθνές σύμβολο Tm (εκ του αγγλικού όρου Temperature melting), ονομάζεται η θερμοκρασία στην οποία αλλάζει φάση μια καθαρή ουσία (χημικό στοιχείο ή χημική ένωση), μεταβαίνοντας από την στερεά κατάσταση στην υγρή κατάσταση, φαινόμενο που ονομάζεται τήξη. Ουσιαστικά πρόκειται για τη θερμοκρασία εκείνη στην οποία συνυπάρχουν σε ισορροπία τόσο η στερεά όσο και η υγρή κατάσταση μιας ουσίας (καθαρής).

Η θερμοκρασία στην οποία συμβαίνει η τήξη εξαρτάται από την πίεση. Συνήθως, αναφερόμαστε στη "θερμοκρασία τήξης" ενός υλικού σε κανονικές συνθήκες πίεσης. Οι προσμείξεις μεταβάλλουν τη θερμοκρασία τήξης, γι' αυτό και αναφερόμαστε σε καθαρές ουσίες.
Έσση

Η Έσση (γερμανικά: "Hessen", προφέρεται "Χέσσεν") είναι ομόσπονδο κρατίδιο της κεντρικής Γερμανίας. Συνορεύει με τα κρατίδια της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, της Κάτω Σαξονίας, της Θουριγγίας, της Βαυαρίας, της Βάδης-Βυρτεμβέργης και της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Έχει ως πρωτεύουσα την αριστοκρατική πόλη Βίζμπαντεν, ενώ άλλες σημαντικές πόλεις του κρατιδίου είναι η Φρανκφούρτη (η μεγαλύτερη πόλη της Έσσης και το οικονομικό κέντρο της Γερμανίας), το Κάσσελ, το Ντάρμστατ, το Όφενμπαχ και το Γκίσεν. Έχει συνολικό πληθυσμό 6.070.200 κατοίκους (Φεβρουάριος 2008).
Αντρέα Πατσιέντζα

Ο Αντρέα Πατσιέντζα ("Andrea Pazienza", 23 Μαΐου 1956 - 16 Ιουνίου 1988) ήταν Ιταλός δημιουργός κόμικς, εικονογράφος και ζωγράφος. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ευρωπαίους δημιουργούς κόμικς.
Ωκεανίδες

Στην ελληνική μυθολογία με την συλλογική ονομασία Ωκεανίδες, αποκαλούμενες και ως Ωκεανίνες ή Ωκεανίτιδες ή Ωγενίδες, αναφέρονται θαλάσσια μυθικά πλάσματα και γενικά ενάλιες Νύμφες, με μορφή παρθένου κατά το άνω ήμισυ και ιχθύος κατά το κάτω, όμοιες με τις γοργόνες και άλλοτε με δύο ουραία πτερύγια.

Ο Όμηρος αναφέρει δύο Ωκεανίδες, την Ευρυνόμη, η οποία κατά τον Ησίοδο ήταν η μητέρα των Χαρίτων, και την Πέρση ή Περσηίδα (όπως την αναφέρει ο Ησίοδος), η οποία ήταν η σύζυγος του Τιτάνα Ήλιου και εξ αυτού μητέρα του Αιήτη και της Κίρκης Γνωστή επίσης Ωκεανίδα ήταν και η Λευκίππη.

Στη "Θεογονία" του, ο Ησίοδος αναφέρει ότι ήταν 3.000, ωστόσο μνημονεύει μόνο σαράντα μία Ωκεανίδες ως κόρες του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος που έφθαναν τον αριθμό των 3.000 όσων ακριβώς και των ποταμίων θεοτήτων, τέκνα των αυτών γονέων.

Γενικά θεωρούνταν Νύμφες προστάτιδες των υδάτων, πολύ δε περισσότερο αφού αυτά αποτελούσαν και την κατοικία τους.

Από τις περιγραφές αυτών των μυθικών παραδόσεων εύκολα αντιληπτό είναι ότι οι Ωκεανίδες αποτελούσαν, τουλάχιστον για τους αρχαίους Έλληνες, ιδεατές ανθρωπόμορφες έννοιες των πηγών (ήμισυ κόρες) εκείνων που τα ύδατά τους μεταφέρονταν από τους ποταμούς (ίδιος αριθμός) στην ανοικτή θάλασσα (αρχαίο Ωκεανό) (έτερον ήμισυ ιχθύς), καταλήγοντας σε απλή εκβολή (ένα ουραίο πτερύγιο) ή σε δέλτα (διπλό ουραίο πτερύγιο).

Οι παραδόσεις αυτές ανάγονται αμέσως μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.
Βρετανικά Νησιά

thumb|250px|Τα Βρετανικά νησιά στο χάρτη της Ευρώπης.

Τα Βρετανικά Νησιά είναι μια γεωγραφική και οικολογική περιγραφή για το αρχιπέλαγος νησιών βορειοδυτικά της ηπειρωτικής Ευρώπης, που περιλαμβάνει τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Νήσο Μαν, τα νησιά Σέτλαντ και πολλά άλλα μικρά νησιά. Οι νήσοι ήταν γνωστές στους Έλληνες κατά την αρχαιότητα, ως Κασσιτερίδες Νήσοι, λόγω των κοιτασμάτων κασσιτέρου, πολύτιμου υλικού κατά την εποχή του Χαλκού. Ο όρος δεν είναι συνώνυμος με τη Μεγάλη Βρετανία ή την Βρετανική Κοινοπολιτεία. 



Κατηγορία:Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου
Δημήτρης Λιαντίνης

Ο Δημήτρης Λιαντίνης (γεννημένος ως Δημήτρης Νικολακάκος) (Λιαντίνα Λακωνίας, 23 Ιουλίου 1942 – Ταΰγετος, 7(;) Ιουνίου 1998 *εξαφανίστηκε την 1η Ιουνίου 1998) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, φιλόσοφος, ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής. Υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο. Ήταν λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας και της πνευματικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της, για τη μελέτη της οποίας αφιέρωσε όλη του τη ζωή. Έγραψε για διάφορα θέματα, όπως την ηθική, τη ζωή και τον θάνατο, και τη σχέση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Το τελευταίο του και πιο σημαδιακό σύγγραμμα, το Γκέμμα, έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες. Εστίασε στην ανάγκη να ενταχθούν τα αρχαία ελληνικά ήθη και έθιμα στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα καθώς και στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων, ενώ άσκησε κριτική στη φθίνουσα ανθρωπιστική πορεία του Δυτικού πολιτισμού. Στο ευρύ κοινό έγινε κυρίως γνωστός το 1998, σε ηλικία των 56 ετών, όταν η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη. Τελικά τα οστά του βρέθηκαν 7 χρόνια μετά, στις 6 Ιουνίου 2005, σε μια σπηλιά κοντά στην κορυφή του Ταϋγέτου.
Αθανάσιος Μιαούλης

Ο Αθανάσιος Μιαούλης (Ύδρα, 1815 - Παρίσι, 7 Ιουνίου 1867) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από το 1857 ως το 1862.
Επιμηθέας

Ο Επιμηθέας ήταν μυθολογικό πρόσωπο, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας ή Θέμιδας ή Αίθρας ή Κλυμένης. Αδέλφια του ήταν οι Ιαπετίδες Προμηθέας, Άτλας και Μενοίτιος. Το όνομά του ταυτίστηκε από την αρχαιότητα, ("επί + μήδομαι" = σκέπτομαι μετά), αυτός που βγάζει τα συμπεράσματα, μετά το γεγονός.
Ίππαλος ο Κυβερνήτης

Ο Ίππαλος αναφέρεται ονομαστικά στον [[Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης|Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης]] ως ο πρώτος που ανακάλυψε την διαδρομή από την Ερυθρά θάλασσα προς την Ινδική χερσόνησο μέσω του Ινδικού ωκεανού
Ο Ίππαλος ο Κυβερνήτης ήταν αρχαίος Έλληνας θαλασσοπόρος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μετεωρολόγος του 1ου π.Χ. αιώνα. Τον αναφέρουν οι Στράβων, Κλαύδιος Πτολεμαίος και Πλίνιος.

Επιγραφές του 78 π.Χ. που αναφέρουν τον Καλλίμαχο επιστράτηγο της Θηβαΐδας με τον ίδιο τίτλο και επί της Ερυθράς καθορίζουν και τους χρόνους που έδρασε ο Ίππαλος ως πολύ σημαντική προσωπικότητα στην εποχή του. Φαίνεται ότι είχε αναλάβει πολλά ταξίδια μεταξύ Αιγύπτου, Ερυθράς, Αραβίας και Ινδιών με πολύ ενδιαφέρουσες χαρτογραφήσεις, γεωγραφικές και μετεωρολογικές παρατηρήσεις ιδιαίτερα στον Ινδικό ωκεανό.

Είναι ο πρώτος που παρατήρησε και ανακάλυψε τη διεύθυνση των περιοδικών ανέμων του Ινδικού ωκεανού (των Μουσώνων) που πνέουν το μισό χρόνο με κατεύθυνση από ΝΔ. προς ΒΑ. και κατά το έτερο ήμισυ από ΒΑ. προς ΝΔ. Εξ αυτού του γεγονότος οι άνεμοι αυτοί και πρωτονομάσθηκαν «Ιππάλιοι άνεμοι». Επίσης σ΄ αυτόν οφείλεται το άνοιγμα (ξεκίνημα) νέας θαλάσσιας εμπορικής οδού Αιγύπτου-Ινδιών, από τις ακτές της Αραβίας απ΄ ευθείας Ινδία διότι είναι ο πρώτος που τόλμησε να πλεύσει ανοικτά τον ωκεανό στηριζόμενος στις παρατηρήσεις του, αντί να ακολουθήσει τη μέχρι τότε ακολουθούμενη Ακτοπλοΐα. Έτσι τα πλοία άρχισαν να ακολουθούν τη δική του και πρώτη ωκεανοπλοΐα ακολουθώντας τους Μουσώνες πλέοντα ταχύτερα και ασφαλέστερα.

Ο Πτολεμαίος αναφέρει ένα μεγάλο πέλαγος του Ινδικού ωκεανού ως Ιππάλιο πέλαγος.

Ο Ίππαλος επίσης χαρτογράφησε με σχετική ακρίβεια τις ακτές και τις θέσεις όλων των εμπορικών λιμένων της Ερυθράς, της εποχής του, και αναφέρεται ονομαστικά στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης ως ο πρώτος που ανακάλυψε την διαδρομή από την Ερυθρά θάλασσα προς την Ινδική χερσόνησο μέσω του Ινδικού ωκεανού .
Φαλκονέρα

thumb|280px||Η νησίδα Φαλκονέρα (λήψη απο τα ΒορειοΑνατολικά)

Η Φαλκονέρα ή κατά τους Έλληνες ναυτικούς Γερακούλια, είναι ακατοίκητη βραχονησίδα του Μυρτώου πελάγους στο νότιο Αιγαίο.

Η λέξη προέρχεται από την ιταλική Falconeria, δηλαδή γερακότοπος, κοινής σημασίας με το ελληνικό του όνομα (Γερακούλια). Απέχει 42 ναυτικά μίλια ΒΑ από το ακρωτήριο Μαλέας και 25 μίλια Δ-ΒΔ από τη Μήλο. Θεωρείται σημαντικότατη για τη ναυσιπλοΐα, δεδομένου ότι βρίσκεται ακριβώς επί των διεθνών θαλάσσιων γραμμών Μαλέα-Σμύρνης και Πειραιά-Χανίων, αλλά και αρκετά επικίνδυνη (ιδίως για τα ιστιοφόρα "εν γαλήνη και άπνοια") εξαιτίας των ισχυρών ρευμάτων στη γύρω θαλάσσια περιοχή.

Στο ανατολικό άκρο της νησίδας, ονομαζόμενο "Παναγιά των ρευμάτων", υπάρχει αυτόματος φάρος τύπου Δαλέν-Άγκα με φωτοβολία 23 μιλίων. Το 1941 οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής τον ανατίναξαν και συνέπεια υπήρξε ένα πλήθος ναυαγίων. Μετά την Απελευθέρωση, ο φάρος επισκευάσθηκε για την αποκατάσταση της λειτουργίας του.

Στις 8 Δεκεμβρίου 1966 σημειώθηκε στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας το πολύνεκρο ναυάγιο του πορθμείου πλοίου «Ηράκλειον», με 273 θύματα. Είχε προηγηθεί μία 15ετία νωρίτερα, ξημερώματα της 6ης Οκτωβρίου 1951, η πρόσκρουση λόγω παρέκκλισης πορείας του ατμόπλοιου «Αδρίας» στη βραχονησίδα, με επιτυχή αποβίβαση σε απόκρημνο σημείο της, παρά τη σφοδρή κακοκαιρία, επιβατών και πληρώματος (υπήρξε πάντως αναφορά για μία απώλεια).

Ανήκει διοικητικά στο δήμο Σπετσών. Η Φαλκονέρα εντάσσεται στο πανευρωπαϊκό δίκτυο προστασίας της φύσης Natura 2000, υπό τον κωδικό A GR3000011 με τις δύο άλλες απομονωμένες νησίδες του Μυρτώου πελάγους, τη Βελοπούλα και τις Ανάνες Μήλου. 
μικρογραφία|Το μνημείο για τα θύματα του ναυαγίου του πλοίου Ηράκλειον στην πλατεία Τάλω στο ενετικό λιμάνι των Χανίων.
Βαγγέλης Περπινιάδης

Ο Βαγγέλης Περπινιάδης (Νίκαια Αττικής, 1 Σεπτεμβρίου 1927 - Χαϊδάρι, 12 Μαΐου 2003) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και μπουζουξής.
ΚΟΜΙΞ

thumb|right|Το πρώτο τεύχος του ΚΟΜΙΞ
thumb|right|Το εκατοστό πανηγυρικό τεύχος του ΚΟΜΙΞ
Το ΚΟΜΙΞ είναι ελληνικό μηνιαίο περιοδικό κόμικς που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 6 Ιουνίου 1988. Το "ΚΟΜΙΞ" ξεκίνησε με 32 σελίδες στα πρώτα τεύχη και σιγά σιγά αναπτυσσόταν, με αποτέλεσμα μέχρι το 2011 να έχει φτάσει τις 84 σελίδες και αρκετά τεύχη να ξεπερνούν τις 100. Τα τεύχη του περιοδικού Κόμιξ διαφημίστηκαν ως συλλεκτικά και τελικά έγιναν. Το πρώτο τεύχος είχε τον τίτλο "Χαμένοι στις Άνδεις" και ήταν δημιούργημα του σημαντικού δημιουργού Καρλ Μπαρκς. Αρχικά εκδιδόταν από την εταιρεία «Γενική Εκδοτική Αττικής ΕΠΕ», (τεύχη 1–104), από τις «Εκδόσεις Τερζόπουλος ΕΠΕ», (τεύχη 105–134), ενώ από τον Σεπτέμβριο του 1999 και μέχρι το Σεπτέμβριο του 2013 από την «ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ Α.Ε.» (τεύχη 135–303). Στις 15 Ιουλίου 2014 ανακοινώθηκε η επανακυκλοφορία του περιοδικού στις 30 Ιουλίου 2014, από την "Καθημερινή", ξαναρχίζοντας την αρίθμηση από το τεύχος 1.
Αλέξανδρος Διομήδης

Ο Αλέξανδρος Διομήδης (22 Δεκεμβρίου 1875 - 11 Νοεμβρίου 1950) ήταν Έλληνας πολιτικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας, δικηγόρος, οικονομολόγος, συγγραφέας, μελετητής και πανεπιστημιακός. Υπήρξε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και πρώτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος.
Σίκινος

Η Σίκινος είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους, που βρίσκεται μεταξύ των νήσων Φολέγανδρου και Ίου και σε απόσταση 14 και 10 μίλια αντίστοιχα. Από τον Πειραιά απέχει 102 μίλια, περίπου 8 ώρες.

Η Σίκινος έχει τρεις οικισμούς: την Αλοπρόνοια, το Χωριό και το Κάστρο.
Αλοπρόνοια (Άνω-Πρόνοια) ονομάζεται το μικρό λιμάνι της Σικίνου. Στον παραθαλάσσιο οικισμό της Αλοπρόνοιας υπάρχει σουπερμάρκετ, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, καφενεία και μπαράκια. Από εδώ ξεκινάει το λεωφορείο για τη Χώρα και την Επισκοπή και το καΐκι για τις εκδρομές στις απομακρυσμένες παραλίες της Σικίνου.

Το Κάστρο, χτισμένο στο χείλος του γκρεμού 280 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, είναι παλιός οχυρωμένος οικισμός του 15ου αιώνα. Εκεί βρίσκεται η πλατεία, το δημαρχείο, το ιατρείο, τα μαγαζιά, τα σχολεία και τα καφενεία. Στην άκρη του Κάστρου βρίσκονται τα σχολεία της Νήσου Σικίνου, το νηπιαγωγείο, το διθέσιο δημοτικό σχολείο το Γυμνάσιο με Λ.Τ.. Στην εκκλησία της Παντάνασσας υπάρχει επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Στην εικόνα δεξιά φαίνεται ο ναός της Επισκοπής ο οποίος απέχει από το κέντρο του νησιού περίπου 4 χιλιόμετρα και χρησιμοποιήθηκε σαν χριστιανικός ναός στα πρώτα χριστιανικά χρόνια της Σικίνου. 
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της Σικίνου είναι τα ξωκκλήσια της, 61 τον αριθμό. 
Υπάρχουν και έξι βυζαντινοί ναοί (ανήκουν στον τύπο της απλής μονόκλιτης καμαρόσκεπης βασιλικής) με τοιχογραφίες του 13ου και του 14ου αιώνα. Πρόκειται για τον Άγιο Νικόλαο στις Ράχες Κατέργου, την Παναγία στη Συκιά κοντά στην Αλοπρόνοια, το Χριστό ή Μεταμόρφωση του Σωτήρος κοντά στη Xώρα, τον Άγιο Στέφανο κοντά στο Χωριό, την Αγία Άννα, παρεκκλήσι της Επισκοπής, και τον Άγιο Γεώργιο κοντά στην Επισκοπή.
Ανάφη

thumb|250px|Οι Κυκλάδες
Η Ανάφη είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται ανατολικά της Σαντορίνης με την οποία και αποτελούν τα νοτιοανατολικότερα νησιά των Κυκλάδων, και απέχει από τον Πειραιά 150 μίλια. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα Ανάφης, έδρα της ομώνυμης κοινότητας που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της νήσου. Επίνειο και κύριος λιμένας της νήσου είναι ο Άγιος Νικόλαος.
Γυάρος

Η Γυάρος (και Γιούρα) είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους μεταξύ Άνδρου, Σύρου και Κέας. Σήμερα το νησί είναι ακατοίκητο. Χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας στους ρωμαϊκούς χρόνους αλλά και στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας από το 1947 μέχρι το 1952, από το 1955 έως το 1961 και από το 1967 έως το 1974.
Ρήνεια

Η θέση της Ρήνειας στις [[Κυκλάδες]]

Η Ρήνεια είναι κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται πλησίον της Μυκόνου ενώ η έκτασή της είναι 13,904 τ.χλμ. Το μήκος των ακτών της φτάνει τα 43 χιλιόμετρα. Η Ρήνεια σήμερα είναι ακατοίκητη και ανήκει στον Δήμο Μυκόνου.
Ψέριμος

Η Ψέριμος, λεγόμενη και Κάπαρη, είναι ελληνικό νησί του νοτίου Αιγαίου, του συμπλέγματος Δωδεκανήσων.
Σέριφος

Η Σέριφος είναι νησί του Αιγαίου Πελάγους και ανήκει στις Κυκλάδες. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα (ή "Σέριφος"), η οποία είναι χτισμένη σε υψόμετρο 200 μ. Επίνειο είναι το Λιβάδι, ενώ άλλοι μεγάλοι οικισμοί είναι ο Κουταλάς, το Μεγάλο Λιβάδι, ο Κένταρχος και το Γάνεμα. Η επιφάνεια της Σερίφου εκτιμάται στα 75,207 τ.χλμ. ενώ έχει μήκος ακτών 83 χιλιόμετρα. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 1.420 άτομα. Το νησί άκμασε στα τέλη του 19ου - αρχές του 20ου αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν μεταλλευτικές εταιρίες που εκμεταλλεύονταν το πλούσιο υπέδαφός του. Αργότερα όμως τα μεταλλεία εγκαταλείφθηκαν, επειδή η εξόρυξη κρίθηκε ασύμφορη και αρκετοί οικισμοί ερημώθηκαν.

Από την αρχαιότητα είναι γνωστή σαν άγονο νησί. Η ψηλότερη κορυφή είναι ο Τούρλος και έχει 585 μ. υψόμετρο. Το υπέδαφός της έχει κοιτάσματα αιματίτη (Fe2O3) και μαγνητίτη (Fe3O4) που σχηματίσθηκαν από μεταμόρφωση επαφής στα όρια μίας γρανιτικής διείσδυσης και είναι κοιτάσματα τύπου skarn πλούσια σε διάφορα ορυκτά. Στη νοτιοδυτική περιοχή της νήσου, θέση Κούνδουρο, υπάρχουν κοιτάσματα χαλκού καθώς και υπολείμματα εκκαμίνευσης μεταλλευμάτων χαλκού στη θέση με το εύγλωττο τοπωνύμιο «Σκουριές». Οι σκουριές χαλκού στη θέση αυτή πάνω από τον παρακείμενο κόλπο του Αβεσσαλού, στέκουν εκεί αψευδείς μάρτυρες μεταλλουργικών δραστηριοτήτων από την προϊστορική εποχή έως την ύστερη αρχαιότητα.

Στην περιοχή Μούτουλα, στο Βόρειο τμήμα του νησιού, κοντά στον οικισμό Γαλανή, είναι γνωστή μία μικρή εμφάνιση μικτών θειούχων ορυκτών, όπου κατά το παρελθόν έγινε περιορισμένη εκμετάλλευση. Το 2004 κατασκευάστηκε φράγμα χωρητικότητας 700.000 m³ στην τοποθεσία «"Στενό"» κοντά στο Λιβάδι για την ύδρευση και άρδευση του νησιού .

Γνωστές παραλίες είναι τα "Λιβαδάκια", το "Καλό Αμπέλι", το "Γάνεμα" και η "Βαγιά" στον νότο, το "Μαλλιάδικο", το "Μεγάλο Λιβάδι" και ο "Αβεσσαλός" στα δυτικά, η "Συκαμιά", ο "Πλατύς Γιαλός" και τα "Δυο Γιαλούδια" στα βόρεια και η "Ψιλή Άμμος", ο "Άγιος Σώστης", ο "Άγιος Ιωάννης" και η "Λια" στα ανατολικά. Το νησί έχει τρεις κύριους ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Ο πρώτος οδηγεί από το Λιβάδι στη Χώρα. Μετά τη Χώρα ο δρόμος διακλαδίζεται. Ένας δρόμος καλύπτει το βόρειο και το ανατολικό τμήμα του νησιού (βόρειος περιφερειακός) και ο άλλος το νοτιοανατολικό (νότιος περιφερειακός). Και οι δύο διακλαδώσεις επιστρέφουν κυκλικά από τα νότια στο Λιβάδι. Κοντά στη Σέριφο βρίσκονται οι νησίδες "Σεριφοπούλα" στον Βορρά και "Βους" στα ανατολικά.

Τοπικό φαγητό θεωρείται η "ρεβιθάδα", η λούζα και το ντόπιο τυρί.
Λέβιθα

Τα Λέβιθα είναι ένα νησί του Αιγαίου στα Δωδεκάνησα.
Σχοινούσα

thumb|right|200px|
Η θέση της Σχοινούσας στις Α. Κυκλάδες
Η Σχοινούσα είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Σχοινούσσα. Το νησί κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση το όνομά του το χρωστά στο θαμνώδες φυτό σχίνο που ευδοκιμεί σε όλο το νησί. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή σύμφωνα με την οποία το νησί πήρε το όνομά του από τον Ενετό άρχοντα Σχινόζα.
Ερνέστ Εμπράρ

O Ερνέστ Εμπράρ (Ernest Hébrard) (1875 – 1933) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, αρχαιολόγος και πολεοδόμος. Είναι περισσότερο γνωστός για τα σχέδια που εκπόνησε για την ανοικοδόμηση της Θεσσαλονίκης μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917 στην οποία ένα μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε. 

Αρχικά εργάστηκε στην Ιταλία όπου και τιμήθηκε με το "Μεγάλο Βραβείο Ρώμης" για τις εκεί εργασίες του ανάδειξης του ρωμαϊκού μνημειακού πλούτου. Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μέλος της γαλλικής αποστολής στην κατεχόμενη τότε, από την Αντάντ, Ελλάδα. Κατά την εγκατάστασή του στη Θεσσαλονίκη ασχολήθηκε αρχικά με την αποτύπωση των ρωμαϊκών μνημείων της πόλης.

Αμέσως μετά τη μεγάλη πυρκαγιά, που σημειώθηκε το Σάββατο 18 Αυγούστου (ν. ημ.) του 1917, με απόφαση της τότε κυβέρνησης Βενιζέλου ανέλαβε την πολεοδομική αναμόρφωση της πόλης επικεφαλής ειδικής για το σκοπό αυτό επιτροπής.<br>
Λίγους μήνες μετά, το 1918, διορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση καθηγητής της αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, καθώς και μέλος του Ανώτατου Τεχνικού Συμβουλίου και αργότερα, το 1927, σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας, όταν εκπόνησε ιδιαίτερη μελέτη για την πανεπιστημιούπολη της Θεσσαλονίκης.

Ο Ερνέστ Εμπράρ επέστρεψε στο Παρίσι το 1930 για λόγους υγείας όπου πέθανε τρία μόλις χρόνια μετά, το 1933, σε ηλικία 58 ετών.
Αλιμιά

Η Αλιμιά ή Αλιμνιά είναι ελληνικό νησί του Αιγαίου, το οποίο βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ρόδου και Χάλκης, στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Η επιφάνεια του νησιού είναι 7,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μήκος ακτών 21 χιλιόμετρα. Το νησί διατηρούσε έναν μικρό πληθυσμό μέχρι την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παραμένει ακατοίκητο.
Σύρνα

Η Σύρνα είναι νησί του Αιγαίου, πιο συγκεκριμένα του Καρπαθίου Πελάγους, και ανήκει στα Δωδεκάνησα, το οποίο σήμερα είναι ακατοίκητο. Η επιφάνεια του νησιού είναι 7,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο νησί του μικρονησιωτικού συμπλέγματος που περιβάλλει την Αστυπάλαια. Βρίσκεται στο κέντρο του Νοτίου Αιγαίου και υπήρξε πάντα οικισμός και εξάρτημα της Αστυπάλαιας. Μαζί με τα άλλα μικρά νησιά του πολύνησού της, που ανήκουν σήμερα στον δήμο Αστυπάλαιας, ενοικιάζονται για κτηνοτροφική κυρίως εκμετάλλευση.
Όρσον Σκοτ Καρντ

Ο Όρσον Σκοτ Καρντ (Orson Scott Card, 24 Αυγούστου 1951) είναι Αμερικανός συγγραφέας, περισσότερο γνωστός για τα έργα του επιστημονικής φαντασίας. 

Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1951 στο Ρίτσλαντ (Richland) της πολιτείας Ουάσινγκτον. 

Το πιο γνωστό του έργο είναι "Το παιχνίδι του Έντερ". Έχει γράψει μεγάλο αριθμό βιβλίων, μερικά από τα οποία είναι
*8 βιβλία από το 1978-1893, με πιο χαρακτηριστικό το "The Worthing Chronicle" (διορθωμένη επανέκδοση των "Hot Sleep" και "Capitol")
*5 βιβλία της σειράς του Έντερ, αρχίζοντας το 1985 με "Το παιχνίδι του Έντερ" (Ender's Game)
*4 βιβλία της σειράς "η Σκιά του Έντερ", αρχίζοντας το 1999
*9 βιβλία της σειράς "Οι ιστορίες του Άλβιν Μέϊκερ"
Νέα Αγγλία

thumb|Το εξώφυλλο του βιβλίου του Τζον Σμιθ, όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος "New England"

Η Νέα Αγγλία "(New England)" είναι βορειοανατολική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ονομάστηκε έτσι από τον Τζoν Σμιθ, Άγγλο εξερευνητή και αρχηγό της αποικίας του Τζέιμσταουν, της πρώτης επιτυχημένης αγγλικής αποικίας στη βόρεια Αμερική, ο οποίος εξερεύνησε την περιοχή και εξέδωσε το 1616 βιβλίο, με τίτλο "Μια Περιγραφή της Νέας Αγγλίας" "(A Description of New England)".

Οι πρώτες ευρωπαϊκές αποικίες στην περιοχή ιδρύθηκαν από Άγγλους τον 17ο αιώνα, στη σημερινή Μασαχουσέτη, με πρώτη την Αποικία του Πλίμουθ, η οποία ιδρύθηκε το 1620 από τους λεγόμενους Πίλγκριμς. Ακολούθησε η ίδρυση της Αποικίας του Κόλπου της Μασαχουσέτης, το 1630, με πρώτη πόλη τη Βοστώνη.
Λίππε

thumb|Το μάτι του Όντιν, χαρακτηριστικό της πηγής του Λίππε
Ο Λίππε (γερμ. "Lippe") είναι ποταμός στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας. Ο δεξιός παραπόταμος του Ρήνου διασχίζει την περιοχή του Ρουρ και έχει συνολικό μήκος 220 χλμ. 

Ο ποταμός πηγάζει στο Μπαντ Λίπσπρινγκε, βορειοανατολικά της πόλης Παντερμπόρν. Αφού ο Λίππε διασχίσει το Παντερμπόρν, κατευθύνεται δυτικά και περνά το Λίπστατ, το οποίο (όπως και το Μπαντ Λίπσπρινγκε) πήρε το όνομα του από τον Λίππε. 
Φτάνοντας την πόλη Χαμμ, διασχίζει στη συνέχεια την βόρεια περιοχή του Ρουρ μέχρι που στην περιοχή του Βέζελ χύνεται στον Ρήνο. 

Ο Λίππε διαρρέει συνολικά 20 πόλεις.
Νίμος

Η Νίμος, ή Νύμος είναι νησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται ακριβώς στο βόρειο άκρο της Σύμης από την οποία και χωρίζεται με ένα μικρό αβαθή πορθμίσκο που αποκαλείται Διαπόρι. Έχει έκταση 4,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι η νησίδα Ύμος των αρχαίων Ελλήνων. Η Νίμος σήμερα είναι ακατοίκητη. Το νησί, όπως και ολόκληρη η Σύμη και οι γύρω νησίδες, είναι ανακηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.
Γιάννης Σταύρου

Ο Γιάννης Σταύρου (Θεσσαλονίκη, 21 Ιουνίου 1948) είναι σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος.

Σπούδασε αρχικά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο Εργαστήριο Γλυπτικής του Γιάννη Παππά, πριν στραφεί ολοκληρωτικά προς τη ζωγραφική. 

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και έχει οργανώσει πάνω από τριάντα ατομικές. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Τέλενδος

Η Τέλενδος ή Τέλεντος είναι νησί του νότιου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα.
Νίσυρος

Η Νίσυρος είναι νησί του νότιου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα. Ανήκει στην ομάδα των αρχαίων Νοτίων Σποράδων, και βρίσκεται βορειοδυτικά της Ρόδου, ανάμεσα στην Κω, την Τήλο και την Αστυπάλαια. Συγκεκριμένα, απέχει 8 μίλια ΒΔ. της Τήλου, και 10 μίλια νότια της Κω, στην οποία και υπάγεται διοικητικά, και 9 ναυτικά μίλια ανατολικά από το ακρωτήρι Ντάτσα της Τουρκίας. Η Νίσυρος έχει έκταση περίπου 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό μήκος ακτών περίπου 24 χιλιόμετρα.

Ο πληθυσμός της το 1950 αριθμούσε 2.516 κατοίκους. Κατά την τελευταία απογραφή (2011), ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 987 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μανδράκι. Άλλα χωριά της Νισύρου είναι ο Εμπορειός, οι Πάλοι, τα Νικειά και τα Λουτρά.
Αροράε

Η Αροράε (παλαιότερα γνωστή ως Αροράι, Αρουράι, Νήσος Χόουπ ή Χουρντ) είναι μια ατόλλη στα Νησιά Γκίλμπερτ που ανήκει στο Κιριμπάτι και βρίσκεται κοντά στον Ισημερινό.
Κιγκάλι

Το Κιγκάλι (αγγλικά: "Kigali") είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ρουάντα. Έχει έκταση 730 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 965.398 κατοίκους (το 2009). Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κιγκάλι. Η πόλη ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής αποικιακής περιόδου γύρω στα 1890-1917 και αναπτύχθηκε ταχύτατα. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ρουγκάνουα και μετά την ανεξαρτησία της Ρουάντα το 1962 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του κράτους. 
Η αστική περιοχή της πόλης είναι περίπου το 70% των δημοτικών ορίων. Μελανή σελίδα στην ιστορία της πόλης αποτελούν οι σφαγές που έγιναν εκεί το 1994 κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου που έγινε στην Ρουάντα.
Φαρμακονήσι

Το Φαρμακονήσι (Νήσος "Φαρμακούσα" και "Φαρμάκω") είναι ένα μικρό ελληνικό νησί του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα, λέγεται ότι πήρε το όνομά του από τα βότανα που υπήρχαν εκεί στην αρχαιότητα. Η απόσταση από τα παράλια της Μικράς Ασίας είναι 5,5 ν.μ.. Βόρειά του, στα 9,5 ν.μ., βρίσκεται το Αγαθονήσι. Είναι άνυδρο και βραχώδες, ενώ η χλωρίδα του δεν είναι ιδιαίτερα πλούσια, καθώς επίσης και η πανίδα του. Το μόνο που αφθονεί στο νησί είναι οι αγροαρουραίοι και τα χταπόδια στη θάλασσα γύρω του. Έχει έκταση 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του είναι 10 κάτοικοι (απογραφή 2011). Υπάγεται διοικητικά στο δήμο Λέρου του νομού Δωδεκανήσου και βρίσκεται 12 ν.μ. ΒΑ της Λέρου.
Τρούμαν Καπότε

O Τρούμαν Καπότε ("Truman Garcia Capote", 30 Σεπτεμβρίου 1924 – 25 Αυγούστου 1984) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, γνωστός κυρίως για τη νουβέλα "Πρόγευμα στο Τίφφανυς" (1958) και το μυθιστόρημα "Εν Ψυχρώ" (1966). Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο οποίος απέκτησε μεγάλη φήμη στη διάρκεια της ζωής του, τόσο μέσα από το έργο του όσο και μέσα από την κοινωνική του ζωή.
Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι

Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι ("Captain Corelli's Mandolin") είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 2001. Πρωταγωνιστούν οι Νίκολας Κέιτζ και Πενέλοπε Κρουζ.
Έμσερ

Ο Έμσερ στο βόρειο [[Έσσεν]]
Ο Έμσερ είναι ένας σχετικά μικρός ποταμός και παραπόταμος του Ρήνου, που ρέει προς την περιοχή του Ρουρ στην περιοχή της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη δυτική Γερμανία. Το συνολικό του μήκος είναι 84 χιλιόμετρα και η παροχή νερού του ανέρχεται στα 16 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο όταν εκβάλλει στο Ρήνο.

Ο Έμσερ πηγάζει από το Χολζβικέντε, σε υψόμετρο 160 μέτρων, ανατολικά της πόλης Ντόρτμουντ, και διαρρέει την περιοχή του Ρουρ.Οι σημαντικότερες πόλεις κατά μήκος του Έμσερ είναι οι Ντόρτμουντ, Κάστροπ-Ράουξελ, Χέρνε, Ρέκλινγκχαουσεν, Γκέζελκιρχεν, Έσσεν,Μπότροπ, Όμπερχαουσεν και Ντίνσλακεν. Στο Ντίνσλακεν εκβάλλει στον Ρήνο.

Στο γεωγραφικό κέντρο μιας περιοχής που είναι ολότελα βιομηχανική και αριθμεί 5.000.000 κατοίκους, ο ποταμός είναι βιολογικά νεκρός, καθώς χρησιμοποιούνταν σαν κανάλι απόβλητων από τα τέλη του 19ου αιώνα. Μαζικές καταπτώσεις ανθρακωρυχείων στην πορεία του Έμσερ έχουν κάνει την κατασκευή υπόγειων σωλήνων υπονόμων στη γύρω περιοχή ανέφικτη επειδή έσπαζαν πολύ εύκολα.

Εξαιτίας της συνεχόμενης ρίψης ιζημάτων από τα ανθρακωρυχεία, ήταν αδύνατο να διατηρηθεί η φυσική πορεία του ποταμού, και οι εκβολές του στον Ρήνο έχουν μετατοπιστεί προς τα βόρεια ήδη δύο φορές. Τεράστιες και μοντέρνες υποδομές καθαρισμού υπόγειων λυμάτων χτισμένες στις εκβολές του βεβαιώνουν ότι το νερό που εισέρχεται στον Ρήνο είναι αποδεκτής ποιότητας.

Από την αρχή της δεκαετίας του 1990, ένα τεράστιο πρόγραμμα επαναζωογόνησης της φύσης είναι σε εκτέλεση για τον Έμσερ. Για την πλήρη αποκατάσταση του ποταμού, ένας μεγάλος υπόγειος σωλήνας-καθώς όλα τα ορυχεία πλην ενός στην πορεία του ποταμού έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους-κατασκευάζεται κατά μήκος του ποταμού. Το πρώτο τμήμα επανουσίωσης του ποταμού βρίσκεται στην πόλη του Ντόρτμουντ. Το πρότζεκτ έχει προϋπολογισμό 4.500.000 ευρώ και αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως το 2020.
Αρκοί

"Να μην συγχέεται με το νησί Αρκός της Αλικαρνασσού"

Οι Αρκιοί ή Αρκοί είναι νησί του Αιγαίου στο σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου με 44 κατοίκους (απογραφή 2011) και διοικητικά ανήκει στον δήμο Πάτμου. Η επιφάνεια του νησιού είναι 6.697 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μήκος ακτών 25 χιλιόμετρα. Το νησί έχει ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με την Πάτμο, τη Λέρο, τους Λειψούς και την περίοδο του καλοκαιριού γίνονται ημερήσιες εκδρομές από το λιμάνι της Πάτμου προς το λιμάνι των Αρκιών.

Οι Αρκιοί στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αρκίτις και στον σύγχρονο οικισμό τους (Πόρτο - Αυγούστα) έχει κτιστεί στο μυχό όρμου σε ύψωμα του οποίου υπάρχουν υπολείμματα πύργου και οχυρού του 4ου αι. π.Χ. με ενδιαφέροντα διάκοσμο και λατρευτική δραστηριότητα στην αρχαιότητα.

Η θαλάσσια περιοχή του ακρωτηρίου Κουμαρός μαζί με τη ζώνη αιγιαλού της νησίδας Κουμαρός, στα βόρεια του νησιού, έχει χαρακτηριστεί θαλάσσιος αρχαιολογικός χώρος. Όλο το σύμπλεγμα έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης ("Falco eleonorae)," Αιγαιόγλαρος ("Larus audouinii)," Θαλασσοκόρακας "(Phalacrocorax aristotelis)" και Μύχος της Μεσογείου ("Puffinus yelkouan)".

Με το όνομα Αρκοί συχνά αναφέρεται ολόκληρο το σύμπλεγμα των νησιών που βρίσκονται γύρω από το μεγαλύτερο νησί, τους Αρκιούς. Στο σύμπλεγμα των Αρκιών εκτός από το ομώνυμο μεγαλύτερο νησί συμπεριλαμβάνονται τα νησιά: Αργελούσσα, Μάραθος (ή Μαράθι), Καλόβολος, Σπολάτο, Μακρονήσι, Στρογγυλό, Κούμαρος (ή Κόμαρος), Αβάπτιστο, Ψαθονήσι, Τσούκα, Σμυνερονήσι (ή Σμινερό) και Τσουκάκι.
Το μετέωρο βήμα του πελαργού

Το μετέωρο βήμα του πελαργού είναι ο τίτλος μιας δραματικής ταινίας του Θόδωρου Aγγελόπουλου με τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και Zαν Mορό, που γυρίστηκε το 1991. Ένας νεαρός ρεπόρτερ συναρπάζεται από τη φυσιογνωμία ενός ηλικιωμένου πρόσφυγα που ζει σχεδόν ασκητικά σε μια μικρή συνοριακή πόλη. Χωρίς να διευκρινίζει την πόλη όπου τοποθετείται η ταινία, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος φτιάχνει ένα έργο-μεταίχμιο πάνω στην απελπισία του τέλους του αιώνα και τη διασταύρωση δύο όμορων πολιτισμών (Αλβανία - Ελλάδα).
Νταρμστάντιο

Το Νταρμστάντιο ("Darmstadtium") είναι ένα συνθετικό χημικό στοιχείο στον περιοδικό πίνακα με ατομικό αριθμό 110 και ατομικό βάρος (281) g/mol. 

Δημιουργήθηκε το 1994 από τον Άρμπρεστερ και τον Σίγκουρντ.

Το 2001 η IUPAC (International Union of Pure and Applied Chemistry), σχεδόν σε 6 χρόνια μετά από την πρώτη αναφορά από μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον S.Hofman στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας, επιβεβαίωσε την ανακάλυψη του τεχνητού στοιχείου με ατομικό αριθμό 110. Το στοιχείο τοποθετήθηκε στην 7η περίοδο και 10η ομάδα του περιοδικού πίνακα. 

Όπως προβλέπουν οι διαδικασίες της IUPAC, τον πρώτο λόγο για το όνομα του στοιχείου είχαν οι επιστήμονες οι οποίοι το ανακάλυψαν. Η ομάδα του Hofman πρότεινε το όνομα Darmstadium (Ds) προς τιμή της περιοχής στην οποία παρασκευάστηκε. Ελάχιστα άτομα Ds έχουν παραχθεί κατά τη διάρκεια μιας πυρηνικής αντίδρασης σύντηξης πυρήνων ενός ισοτόπου του μολύβδου με ένα ισότοπο του νικελίου.

Το Ds δεν υπάρχει καθόλου στο περιβάλλον και η σύντομη ζωή του δε διαρκεί περισσότερο από ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, μια και τα άτομα του στοιχείου διασπώνται αμέσως με εκπομπή ακτινοβολίας α. Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι, αν απομονωθεί, θα είναι στερεό με μεταλλική λάμψη ίσως γκρίζα ή ασημένια.
American Beauty

To American Beauty είναι δραματική αμερικανική ταινία, παραγωγής και κυκλοφορίας του έτους 1999, σε σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, σε σενάριο του Άλαν Μπολ και με πρωταγωνιστές τους Κέβιν Σπέισι, Ανέτ Μπένινγκ, Μίνα Σουβάρι, Θώρα Μπερτς και Γουές Μπέντλεϋ. Η ταινία απέσπασε συνολικά πέντε βραβεία Όσκαρ, ανάμεσα σε αυτά, το βραβείο καλύτερης ταινίας και πρώτου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Kέβιν Σπέισι.
Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν

Ο Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν (A. R. Radcliffe-Brown) (1881 - 1955) γεννήθηκε στο Μπέρμινγκχαμ, της Αγγλίας. Ως ανθρωπολόγος διεξήγαγε το μεγαλύτερο μέρος της έρευνάς του ανάμεσα σε παραδοσιακούς λαούς. Πίστευε ότι οι επιστημονικές μέθοδοι θα έπρεπε να εφαρμόζεται για τη μελέτη μιας κοινωνίας και τις κοινές αξίες της γνωστές ως "συλλογική συνείδηση".

Ανάμεσα στο 1926 και το 1931, ο Ράντκλιφ-Μπράουν δίδαξε ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο του Σίντνεϊ. Το πρώτο ταξίδι του στην Αυστραλία έγινε το 1910, όπου μαζί με τους Γκραντ-Γουότσον και Ντ. Μπέιτς διεξήγαγε έρευνα για τις φυλές των Αβορίγινων. Ο Ράντκλιφ-Μπράουν δίδαξε επίσης στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου έγινε πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Ανθρωπολόγων. Το 1972 ξεκίνησαν προς τιμήν του οι "Διαλέξεις Ράντκλιφ-Μπράουν". Η πρώτη διάλεξη δόθηκε το 1972 από τον Ρέιμοντ Φέρθ (Sir Raymond Firth) με τον γενικό τίτλο "Σκεπτικιστής ανθρωπολόγος; κοινωνική ανθρωπολογία και μαρξιστικές απόψεις για την κοινωνία". 

Ο Ράντλιφ-Μπράουν συνεισέφερε, επίσης, στη μελέτη της συγγένειας με τις λειτουργιστικές αναλύσεις του στην κοινωνική ανθρωπολογία ως επιστήμη. Η συγγένεια μεταξύ ατόμων εξ αίματος ή γάμου είναι κοινό χαρακτηριστικό των κοινωνιών. Όλες οι κοινωνίες αναγνωρίζουν τη συγγένεια εξ αίματος ή καταγωγής από κοινό πρόγονο. Σε ορισμένες κοινωνίες, όμως, η έννοια της συγγένειας εκτείνεται πέραν της οικογένειας, στην πυρηνική ή διευρυμένη μορφή της. Εκτείνεται επίσης σε ομάδες ή πατριές με μυθολογική συγγένεια αίματος, που κυβερνούνται όμως με ένα σύστημα νόμων. Μαζί με τον Μπρόνισλαβ Μαλινόβσκι θεωρείται πατέρας της σύγχρονης κοινωνικής ανθρωπολογίας.
Ρένος Αποστολίδης

Ο Ρένος Αποστολίδης (Αθήνα, 2 Μαρτίου 1924 – Αθήνα, 10 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας συγγραφέας, φιλόλογος και κριτικός της λογοτεχνίας της μεταπολεμικής γενιάς.