Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Δήμος Λουτροπόλεως Θερμής

Ο Δήμος Λουτροπόλεως Θερμής λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τη Λουτρόπολη Θερμής.

Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νησιού της Λέσβου. Αποτελείτο από έξι δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό πληθυσμό 3.809 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 79,5 τ.χλμ.

Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

: Δ.δ. Λουτροπόλεως Θερμής [ 1.113 ] 
::* η Λουτρόπολη Θερμής [ 912 ] 
::* ο Άγιος Γεώργιος [ 37 ] 
::* η Μονή Αγίου Ραφαήλ [ 56 ] 
::* η Παραλία Θερμής [ 108 ] 
: Δ.δ. Κώμης -- η Κώμη [ 227 ]
: Δ.δ. Μιστεγνών [ 905 ] 
::* τα Μιστεγνά [ 625 ] 
::* η Σκάλα Μιστεγνών [ 180 ] 
::* οι Τούμπες [ 100 ] 
: Δ.δ. Νέων Κυδωνιών [ 643 ] 
::* οι Νέες Κυδωνίες [ 515 ] 
::* τα Ξαμπέλια [ 74 ] 
::* η Σκάλα Νέων Κυδωνιών [ 54 ] 
: Δ.δ. Πηγής -- η Πηγή [ 502 ]
: Δ.δ. Πύργων Θερμής [ 419 ] 
::* οι Πύργοι Θερμής [ 372 ] 
::* η Παναγία [ 47 ]
Δήμος Ανατολής

Ο Δήμος Ανατολής ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ιωαννιτών. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, νότια της πρωτεύουσας του νομού, των Ιωαννίνων. Καταλάμβανε έκταση 18.595 στρεμμάτων και είχε συνολικό πληθυσμό 7.198 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Ανατολή.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Ανατολής -- η Ανατολή [ 5.815 ]
: Δ.δ. Μπάφρας -- η Μπάφρα [ 671 ]
: Δ.δ. Νεοκαισαρείας -- η Νεοκαισάρεια [ 712 ]
Επαρχία Τάρτου

<br>

right|250px|thumb|Η θέση της επαρχίας Τάρτου στον χάρτη της Εσθονίας
Η Επαρχία Τάρτου (εσθονικά:Tartu maakond), ή Τάρτουμαα, είναι μια από τις 15 Επαρχίες της Εσθονίας.

Βρίσκεται στην ανατολική Εσθονία και συνορεύει με την Επαρχία Πόλβα, την Επαρχία Βάλγκα, την Επαρχία Βίλγιαντι και την Επαρχία Γιόγκεβα.

Η έκταση της επαρχίας Τάρτου είναι 2.992,74 τ.χλμ. και καλύπτει το 6,9% της έκτασης της χώρας. Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 148.992, που αντιστοιχεί στο 11,1% του πληθυσμού της Εσθονίας. Η πόλη του Τάρτου είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας και βρίσκεται σε μια απόσταση 186 χιλιόμετρα από το Τάλιν. Η Επαρχία Τάρτου διαιρείται σε 22 τοπικούς οργανισμόύς — 3 δήμους και 19 κοινότητες.
Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου

Ο Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαγορίου. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού και απλωνόταν σε τμήμα της οροσειράς της Βόρειας Πίνδου. Καταλάμβανε έκταση 269,657 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.402 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Μηλιωτάδες.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Δεματίου [ 511 ]
::* οι Μηλιωτάδες [ 225 ]
::* η Αγία Βαρβάρα [ 59 ]
::* ο Άγιος Γεώργιος [ 63 ]
::* οι Βουτανσαίοι [ 102 ]
::* το Δεμάτι [ 62 ]
: Δ.δ. Αγία Παρασκευή (της πρώην κοινότητας Πέτρας) -- η Αγία Παρασκευή [ 12 ]
: Δ.δ. Ανθρακίτη -- ο Ανθρακίτης (τ. η Καμινιά) [ 93 ]
: Δ.δ. Γρεβενιτίου [ 339 ]
::* το Γρεβενίτι [ 339 ]
::* η Άμπελος [ 0 ]
: Δ.δ. Δόλιανης (Νέου Αμαρουσίου) -- η Δολιανή (τ. το Νέον Αμαρούσιον) [ 86 ]
: Δ.δ. Ελατοχωρίου [ 166 ]
::* το Ελατοχώρι [ 117 ]
::* το Δίλακκο [ 49 ]
: Δ.δ. Ιτέας [ 241 ]
::* η Ιτέα [ 122 ]
::* η Λιάπη [ 119 ]
: Δ.δ. Καβαλλαρίου -- το Καβαλλάρι [ 88 ]
: Δ.δ. Καρυών -- οι Καρυές [ 135 ]
: Δ.δ. Καστανώνος Ζαγορίου -- ο Καστανώνας [ 44 ]
: Δ.δ. Μακρίνου -- το Μακρίνο [ 65 ]
: Δ.δ. Πέτρα -- η Πέτρα [ 362 ]
: Δ.δ. Ποταμιά (της πρώην κοινότητας Κρυόβρυσης) -- η Ποταμιά [ 31 ]
: Δ.δ. Τριστένου -- το Τρίστενο [ 141 ]
: Δ.δ. Φλαμπουραρίου -- το Φλαμπουράρι [ 88 ]
Δήμος Άνω Καλαμά

Ο Δήμος Άνω Καλαμά ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πωγωνίου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 86,5 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.070 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Παρακάλαμος.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Παρακαλάμου [ 1.000 ] 
::* ο Παρακάλαμος [ 756 ] 
::* ο Άνω Παρακάλαμος [ 78 ] 
::* η Μοσχομάντσα [ 23 ] 
::* τα Μπολαίικα [ 63 ] 
::* το Σταυροδρόμι [ 80 ] 
: Δ.δ. Αρετής -- η Αρετή [ 132 ]
: Δ.δ. Βροντισμένης -- η Βροντισμένη [ 204 ]
: Δ.δ. Ιερομνήμης -- η Ιερομνήμη [ 215 ]
: Δ.δ. Καταρράκτου -- ο Καταρράκτης [ 88 ]
: Δ.δ. Κουκλιών -- οι Κουκλιοί [ 407 ]
: Δ.δ. Μαζαρακίου -- το Μαζαράκι [ 367 ]
: Δ.δ. Μαυρονόρους -- το Μαυρονόρος [ 137 ]
: Δ.δ. Ρεπετίστης [ 151 ] 
::* η Ρεπετίστα [ 142 ] 
::* η Παηδονιά [ 9 ] 
: Δ.δ. Ριαχόβου -- το Ριάχοβον [ 130 ]
: Δ.δ. Σιταριάς -- η Σιταριά [ 222 ]
Δήμος Μανταμάδου

Ο Δήμος Μανταμάδου λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Μανταμάδο.

Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Λέσβου. Αποτελείτο από τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό πληθυσμό 3.210 κατοίκους. Η έκταση του δήμου είναι 119,6 τ.χλμ..

Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

: Δ.δ. Μανταμάδου [ 1.452 ] 
::* ο Μανταμάδος [ 1.156 ] 
::* ο Άγιος Στέφανος [ 31 ] 
::* η Άσπρη Πλακούδα (νησίδα) [ 0 ] 
::* τα Ασπρονήσια (νησίδα) [ 0 ] 
::* ο Ασπροπόταμος [ 36 ] 
::* η Λαγκάδα [ 6 ] 
::* η Μαύρη Πλακούδα (νησίδα) [ 0 ] 
::* ο Μπαρμπαλιάς (νησίδα) [ 0 ] 
::* ο Παλιός [ 29 ] 
::* η Παναγιά (νησίδα) [ 0 ] 
::* η Πέδη [ 52 ] 
::* οι Ταξιάρχες [ 142 ] 
::* ο Τσουκαλάς (νησίδα) [ 0 ] 
: Δ.δ. Κάπης [ 654 ] 
::* η Κάπη [ 654 ] 
::* το Λιμάνι [ 0 ] 
: Δ.δ. Κλειούς [ 592 ] 
::* η Κλειώ [ 551 ] 
::* τα Τσόνια [ 41 ] 
: Δ.δ. Πελόπης -- η Πελόπη [ 512 ]
Δήμος Καλπακίου

Ο Δήμος Καλπακίου ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πωγωνίου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας των Ιωαννίνων. Ο δήμος Καλπακίου αποτελούνταν από οκτώ δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 116,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.324 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Καλπάκι.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Καλπακίου [ 754 ] 
::* το Καλπάκι [ 558 ] 
::* η Λιούμπα [ 196 ] 
: Δ.δ. Άνω Ραβενίων -- τα Άνω Ραβένια [ 140 ]
: Δ.δ. Γεροπλατάνου -- ο Γεροπλάτανος [ 194 ]
: Δ.δ. Δολιανών [ 769 ] 
::* τα Δολιανά [ 660 ] 
::* ο Άγιος Γεώργιος Δολιανών (τ. Άγιος Γεώργιος) [ 109 ] 
: Δ.δ. Κάτω Ραβενίων -- τα Κάτω Ραβένια [ 101 ]
: Δ.δ. Μαυροβουνίου -- το Μαυροβούνι [ 37 ]
: Δ.δ. Νεγράδων [ 136 ] 
::* οι Νεγράδες [ 126 ] 
::* η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βελλάς [ 10 ] 
: Δ.δ. Χρυσορράχης -- η Χρυσορράχη [ 193 ]
Δήμος Μπιζανίου

Ο Δήμος Μπιζανίου ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ιωαννιτών. Βρισκόταν νότια της πρωτεύουσας του νομού, των Ιωαννίνων. Ο δήμος Μπιζανίου αποτελούνταν από εννιά δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 88,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.241 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Πεδινή.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Πεδινής [ 2.089 ] 
::* η Πεδινή [ 1.755 ] 
::* η Φτέρη [ 180 ] 
::* η Χιονιάσα [ 154 ] 
: Δ.δ. Αμπελείας [ 324 ] 
::* η Αμπελεία [ 289 ] 
::* η Φιλοθέη [ 35 ] 
: Δ.δ. Ασβεστοχωρίου -- το Ασβεστοχώρι [ 312 ]
: Δ.δ. Κόντσικας [ 303 ] 
::* η Κόντσικα [ 266 ] 
::* ο Συνοικισμός Κόντσικας [ 37 ] 
: Δ.δ. Κοσμηράς -- η Κοσμηρά [ 497 ]
: Δ.δ. Μανολιάσης -- η Μανωλιάσσα [ 307 ]
: Δ.δ. Μπιζανίου [ 409 ] 
::* το Νέο Μπιζάνι [ 313 ] 
::* το Κολωνιάτι [ 96 ]
Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου

Ο Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαγορίου. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, βόρεια της πρωτεύουσας του νομού, των Ιωαννίνων, και απλωνόταν στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Τύμφης και τις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Ο δήμος Κεντρικού Ζαγορίου περιλάμβανε δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 206,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.601 κατοίκους. Ο δήμος ήταν αρκετά αραιοκατοικημένος με πυκνότητα πληθυσμού μόλις επτά κάτοικοι ανά τ.χλμ.. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Ασπράγγελοι.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Ασπραγγέλων -- οι Ασπράγγελοι [ 273 ]
: Δ.δ. Αγίου Μηνά -- ο Άγιος Μηνάς [ 46 ]
: Δ.δ. Άνω Πεδινών -- τα Άνω Πεδινά [ 202 ]
: Δ.δ. Αρίστης [ 214 ]
::* η Αρίστη [ 176 ]
::* ο Βίκος [ 38 ]
: Δ.δ. Βίτσης -- η Βίτσα [ 137 ]
: Δ.δ. Δικορύφου -- το Δικόρυφο [ 66 ]
: Δ.δ. Διλόφου -- το Δίλοφο [ 39 ]
: Δ.δ. Διποτάμου -- το Διπόταμο [ 43 ]
: Δ.δ. Ελάτης -- η Ελάτη [ 42 ]
: Δ.δ. Ελαφότοπου [ 134 ]
::* ο Ελαφότοπος [ 122 ]
::* τα Καλύβια [ 12 ]
: Δ.δ. Καλουτά -- ο Καλουτάς [ 44 ]
: Δ.δ. Κάτω Πεδινών -- τα Κάτω Πεδινά [ 87 ]
: Δ.δ. Μανασσή -- ο Μανασσής [ 37 ]
: Δ.δ. Μεσοβουνίου -- το Μεσοβούνι [ 73 ]
: Δ.δ. Μονοδενδρίου -- το Μονοδένδρι [ 164 ]
Δήμος Κατσανοχωρίων

Ο Δήμος Κατσανοχωρίων ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Ο δήμος Κατσανοχωρίων αποτελούνταν από εννιά δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 103,4 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.536 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Καλέντζι.

Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: Δ.δ. Καλεντζίου -- το Καλέντζι [ 362 ]
: Δ.δ. Αετορράχης [ 136 ] 
::* η Αετορράχη [ 48 ] 
::* η Λάζαινα [ 88 ] 
: Δ.δ. Ελληνικού -- το Ελληνικόν [ 624 ]
: Δ.δ. Κορίτιανης -- η Κορίτιανη [ 66 ]
: Δ.δ. Μονολιθίου [ 326 ] 
::* το Μονολίθι [ 192 ] 
::* ο Άγιος Γεώργιος [ 121 ] 
::* το Ξηροβούνι [ 13 ] 
: Δ.δ. Πηγαδίων -- τα Πηγάδια [ 148 ]
: Δ.δ. Πλαισίων Μαλακασίου -- τα Πλαίσια [ 206 ]
: Δ.δ. Πλατανούσσης [ 460 ] 
::* η Πλατανούσσα [ 363 ] 
::* η Δάφνη [ 58 ] 
::* η Ζωοδόχος Πηγή [ 39 ] 
: Δ.δ. Φορτοσίου [ 208 ] 
::* το Φορτόσι [ 58 ] 
::* το Κωστήτσι [ 54 ] 
::* η Νίστορα [ 23 ] 
::* το Πάτερο [ 73 ]
Βλάχοι

Οι Βλάχοι γνωστοί και ως Αρμάνοι είναι λατινόφωνη πληθυσμιακή ομάδα, τα μέλη της οποίας κατοικούν κυρίως στην Ελλάδα, στην Αλβανία, στη Βόρεια Μακεδονία, στη Σερβία και στη Ρουμανία. Μητρική γλώσσα των Βλάχων είναι η βλάχικη, γνωστή επίσης υπό το νεολογισμό «αρωμουνική». Η αρωμουνική είναι το σύνολο των μή συστηματοποιημένων βλαχικών διαλέκτων που ομιλούνται στα νότια Βαλκάνια και είναι λατινογενούς προέλευσης. Στον ελλαδικό χώρο και παρά τις αντίξοες συνθήκες, ένα μέρος της λατινόφωνης αυτής πληθυσμιακής ομάδας συνεχίζει μέχρι σήμερα να μιλά παράλληλα με την ελληνική και τη μητρική βλαχική, το μεγαλύτερο ωστόσο μέρος των ατόμων βλαχικής καταγωγής μιλάει πλέον μόνο ελληνικά. Στην γλώσσα τους οι βλαχόφωνοι αυτοπροσδιορίζονται ως "Αρμάνοι" ή "Ρεμένοι" ενώ στα ελληνικά και τις περισσότερες γλώσσες του κόσμου ετεροπροσδιορίζονται ως "Βλάχοι".
Ισλανδική Κοινοπολιτεία

Ο όρος Ισλανδική Κοινοπολιτεία αναφέρεται στο καθεστώς που επικράτησε στην Ισλανδία μεταξύ της εγκαθίδρυσης του Αλθίνγκι το 930 και την δέσμευση αφοσίωσης στον Νορβηγό βασιλιά το 1262. Αρχικά, εγκαθιδρύθηκε από ένα κοινό αποτελούμενο βασικά από πρόσφατους μετανάστες από τη Νορβηγία που έφυγαν εξαιτίας της ενοποίησης της χώρας αυτής υπό τον Βασιλιά Χάραλντ Φαιρχάιρ.
Πανεπιστήμιο της Γροιλανδίας

thumb|right|250px|Ο χώρος του Πανεπιστημίου της Γροιλανδίας.
Το Πανεπιστήμιο της Γροιλανδίας (ονομάζεται "Ilisimatusarfik", "Kalaallit Nunaata Universitetia") είναι ένα πανεπιστήμιο που βρίσκεται στη Νουούκ στη Γροιλανδία. Τα περισσότερα μαθήματα διδάσκονται στα Δανικά και μερικα στα Γροιλανδικά. Από το 2003 το πανεπιστήμιο διαθέτει περίπου 100 φοιτητές, σχεδόν όλοι τοπικοί κάτοικοι, και περίπου 13 άτομα ακαδημαϊκού προσωπικού (σε σύνολο 21 ατόμων συνολικού προσωπικού). Το "Ilisimatusarfik" βρίσκεται στον ιστορικό ιεραποστολικό σταθμό "Herrnhut", αλλά προγραμματίζεται η μεταφορά του σε ένα νέο ερευνητικό συγκρότημα με την ονομασία "Ilimmarfik" το 2009. 

Το Πανεπιστήμιο διαθέτει τέσσερα τμήματα: Διοίκηση (διδασκαλία οικονομικών, νομικής και άλλων εμπορικών, διοικητικών και δημόσιας διοίκησης σχετιζομένων αντικειμένων), Πολιτιστική και Κοινωνική Ιστορία, Γροιλανδικά και Λογοτεχνία, Θεολογία. 

Η βιβλιοθήκη του περιέχει περίπου 18.000 τόμους.
Αλθίνγκι

Το Αλθίνγκι (ισλανδικά: "Alþingi" ή παλαιότερα "Alþing") είναι το εθνικό κοινοβούλιο, κυριολεκτικά το ‘all-thing’ (ή Γενική Συνέλευση) της Ισλανδίας. Ιδρύθηκε το 930 στο Θίνγκβελιρ (Þingvellir) ή αλλιώς περιοχή συνέλευσης, 45 χλμ περίπου ανατολικά από την μετέπειτα πρωτεύουσα της χώρας, το Ρέικιαβικ, και το γεγονός αυτό σημάδευσε την έναρξη της Ισλανδικής Κοινοπολιτείας. Ακόμα και μετά την ένωση της Ισλανδίας με τη Νορβηγία, στο Αλθίνγκι λάμβαναν χώρα οι συνελεύσεις στο Θίνγκβελλιρ μέχρι το 1799, όταν διεκόπη για μερικές δεκαετίες. Αποκαταστάθηκε το 1844 και μετακινήθηκε στο Ρέικιαβικ, όπου βρίσκεται από τότε. Το σημερινό κοινοβουλευτικό κτήριο, το Αλθορνίγκιχους (Althorningishús ή Alþingishúsið), κατασκευάστηκε το 1881, από λαξευμένη Ισλανδική πέτρα. 

Το σύνταγμα της Ισλανδίας παρέχει έξι ελεγκτικά εκλογικά σώματα με τη δυνατότητα αύξησης σε επτά. Τα όρια των εκλογικών σωμάτων καθορίζονται από νομοθεσία. Κάθε εκλογικό σώμα εκλέγει εννέα μέλη. Επιπροσθέτως, σε κάθε κόμμα ορίζονται θέσεις βασισμένες στην αναλογία της συνολικής εθνικής ψήφου με σκοπό ο αριθμός των μελών στο κοινοβούλιο για κάθε πολιτικό κόμμα να είναι λιγότερο ή περισσότερο ανάλογη της συνολικής ελεγκτικής υποστήριξης. Ένα κόμμα πρέπει να έχει κερδίσει τουλάχιστον πέντε τοις εκατό της εθνικής ψήφου για να είναι εκλόγιμο σ’ αυτές τις αναλογικά διανεμόμενες έδρες. Η πολιτική συμμετοχή στην Ισλανδία είναι πολύ υψηλή: συνήθως πάνω από το 80% του εκλογικού σώματος συμμετέχει στις εκλογές.

Νυν πρόεδρός του είναι ο Στέινγριμουρ Σιγφούσον.

Άγνωστο στους αρχαίους συμμετέχοντες του Αλθίνγκι, το Θίνγκβελλιρ βρίσκεται μεταξύ των ορίων της Βορειοαμερικάνικης και Ευρωπαϊκής ηπειρωτικής πλάκας.
Δήμος Φούρνων Κορσεών

Ο Δήμος Φούρνων Κορσεών είναι δήμος της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου που περιλαμβάνει το σύμπλεγμα των Φούρνων που αποτελείται από τα νησιά Φούρνοι, Θύμαινα, Άγιος Μηνάς και κάποια μικρότερα ακατοίκητα νησάκια.

Αρχικά λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως ένας από τους οκτώ δήμους του νομού Σάμου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον οικισμό των Φούρνων. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), τα διοικητικά όρια και η έδρα του δήμου δεν μεταβλήθηκαν.

Βρίσκεται ανάμεσα στα δύο μεγάλα νησιά του νομού, την Σάμο και την Ικαρία. Αποτελείται από ένα δημοτικό διαμέρισμα και έχει συνολικό πληθυσμό 1.469 κατοίκους, ενώ η έκταση του είναι 45,2 τ. χλμ.. Όλοι οι οικισμοί του δήμου βρίσκονται στο μεγαλύτερο νησί των Φούρνων με εξαίρεση την Θύμαινα και την Κεραμειδού που βρίσκονται στο νησί Θύμαινα.

Ο δήμος Φούρνων Κορσεών περιλαμβάνει τους παρακάτω οικισμούς και νησίδες:

::* οι Φούρνοι [ 1.033 ]
::* ο Άγιος Ιωάννης Θερμαστής [ 33 ] 
::* ο Άγιος Μηνάς (νησίδα) [ 3 ] 
::* το Αλατονήσι (νησίδα) [ 0 ] 
::* ο Ανθρωποφάς (νησίδα) [ 0 ] 
::* οι Δαφνολιές [ 17 ] 
::* η Θύμαινα (νησίδα) [ 140 ] 
::* το Θυμαινάκι (νησίδα) [ 0 ] 
::* το Καμάρι [ 35 ] 
::* το Καμπί Φούρνων [ 24 ] 
::* η Κεραμειδού (Θύμαινας) [ 12 ]
::* η Κισηριά (νησίδα) [ 0 ] 
::* το Μακρονήσι (νησίδα) [ 0 ] 
::* ο Μικρός Ανθρωποφάς (νησίδα) [ 0 ] 
::* το Μπαλί [ 35 ] 
::* το Πετροκάραβο (νησίδα) [ 0 ] 
::* η Πλαγιά [ 4 ] 
::* η Πλάκα (νησίδα) [ 0 ] 
::* το Πλακάκι (νησίδα) [ 0 ] 
::* το Στρογγυλό (νησίδα) [ 0 ] 
::* η Χρυσομηλιά [ 133 ]
Ναυπήγηση

Ναυπήγηση (shipbuilding) καλείται η κατασκευή - το χτίσιμο - πλοίου (ship construction) που γίνεται σε ειδικές τεχνικές μονάδες (χώρους) καλούμενες ναυπηγείο (Shipyard, yard) ή Ναυπηγική Βιομηχανία (shipbuilding industry) με σχέδια (ναυπηγικά) πάνω σε "ναυπηγικές κλίνες" (building berths) υπό την επίβλεψη ειδικών επιστημόνων - τεχνικών τους "ναυπηγούς" (naval constructors) βάσει των κανόνων της Ναυπηγικής (shipbuilding).

Η ναυπήγηση πλοίου αναλαμβάνεται από μιά επιχείρηση με την υπογραφή μεταξύ αυτής και του παραγγέλοντος, της "σύμβασης ναυπηγήσεως" (shipbuilding contract) που περιλαμβάνει λεπτομερειακά στοιχεία του υπό ναυπήγηση πλοίου, τη τιμή ναυπήγησης και το νόμισμα στο οποίο θα καταβληθεί η αξία, τις αποζημιώσεις εξ υπαιτιότητας του κατασκευαστού, το χρόνο παράδοσης, τις παρεχόμενες εγγυήσεις του κατασκευαστή, τους όρους πληρωμής, την ασφαλιστική κάλυψη, θέματα διαιτησίας, ρήτρα υπαναχώρησης κ.ά.

Η ναυπήγηση γίνεται βάσει κανόνων και υπό την εποπτεία επιθεωρητών, από Νηογνώμονες ή την Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων (Υ.Ε.Ν./ΕΕΠ).
Στρατηγικόν

Με τον όρο Τακτικόν ή Στρατηγικόν εννοείται στη Βυζαντινή γραμματεία ένα πρακτικό εγχειρίδιο, απευθυνόμενο σε στρατιωτικούς. Το "Στρατηγικόν" περιέχει κυρίως θεωρητικές πραγματείες περί του πολέμου ή συμβουλές στρατιωτικής τακτικής. Ανάμεσα σε αυτές τις συμβουλές περιλαμβάνονται τρόποι παράταξης του στρατεύματος, μελέτες επί των πολεμικών συνηθειών, παραθέσεις αποσπασμάτων αρχαίων συγγραφέων ή εξιστορήσεις περιστατικών, από τα οποία αντλούνταν συγκεκριμένα παραδείγματα. Σύμφωνα με τον Δ. Τσουγκαράκη (Εισ. "Στρατηγικόν" Κεκαυμένου), πρόκειται για γραμματειακό είδος με ρίζες βαθιά χωμένες στην Αρχαιότητα, το οποίο γνώρισε άνθηση στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εξαιτίας του σημαντικού αριθμού Τακτικογράφων. 

Σώζονται συνολικά περί τα 200 χειρόγραφα που περιλαμβάνουν ανάλογα έργα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα συγκαταλέγονται:

*Το "Στρατηγικόν" του Μαυρικίου (6ος ή 9ος-10ος αιώνας). 
*Οι ανώνυμες πραγματείες "περί στρατηγικής" (ed. G. Dennis, "Three Byzantine Military Treatises", D.O. 1985). 
*Τα Τακτικά του Λέοντα Σοφού (ed. R. Vari, "Leonis Imperatoris Tactica", Budapest 1917). 
*Το "Περί παραδρομής πολέμου του Νικηφόρου βασιλέως", που αποδίδεται στον Νικηφόρο Φωκά (ed. G. Dagron - H. Mihaescu, "Le traite sur le guerilla de l' empereur Nicephore Phocas (963-969)", Paris, 1986).
*Τo "Στρατηγικόν" του Κεκαυμένου (εκδ. Κανάκη, εισ.-μτφρ. Δ. Τσουγκαράκης, επιμ. Θ. Μωυσιάδης, Αθήνα 1993).
*Το "Στρατηγική έκθεσις και σύνταξις Νικηφόρου δεσπότου", που αποδίδεται στον Νικηφόρο Φωκά.
Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος

Ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος (18 Δεκεμβρίου 1392 - 31 Οκτωβρίου 1448) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας που βασίλεψε από το 1425 μέχρι το θάνατό του το 1448 αν και συμμετείχε ενεργά στη διακυβέρνηση από το 1422, μετά από την επιδείνωση της υγείας του πατέρα του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου.
Εταιρεία

Εταιρεία ή και εταιρία είναι η οποιαδήποτε ένωση προσώπων φυσικών ή νομικών προς επίτευξη κάποιου κοινού σκοπού. Συνεπώς η εταιρεία δεν έχει πάντα κερδοσκοπικό χαρακτήρα, αλλά μπορεί να είναι θρησκευτικού, πολιτικού, φιλανθρωπικού ή άλλου σκοπού.
.is

.is είναι ο top-level domain κωδικός χώρας για την Ισλανδία στο διαδίκτυο.
Γιώργος Μουζάκης

Ο Γιώργος Μουζάκης (Αθήνα, 15 Αυγούστου 1922 – 27 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας συνθέτης, κυρίως του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού.
Όπερα

Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλαδή μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Οι διάλογοι των ηθοποιών της όπερας αποδίδονται με τη μορφή τραγουδιού ενώ η θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται παρουσία ενός μουσικού συνόλου. Ως είδος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά είδη.

Ο όρος "όπερα" είναι ο πληθυντικός του λατινικού "opus" που σημαίνει το "έργο", δηλώνοντας έτσι την ενσωμάτωση στην όπερα πολλών καλλιτεχνικών ειδών όπως η μουσική, το θέατρο, ο χορός και η σκηνογραφία. Αποδίδεται συχνά στα ελληνικά και ως "μελόδραμα", αν και ο όρος αυτός είναι ευρύτερος. "Όπερα" ονομάζεται επίσης το θέατρο που φιλοξενεί τις παραστάσεις. 
250px|thumb|right|Είσοδος της Όπερας "Garnier" στο Παρίσι (1865).
Κέφλαβικ

thumb|right|Το λιμάνι του Κέφλαβικ

Το Κέφλαβικ (ισλ. Keflavík: προφέρεται [ˈcʰɛplaˌviːk], ἠ περίπου «Κέπλαβικ») είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας μετά το Ρέικιαβικ και το Άκουρεϊρι. Είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Χερσονήσου. Έχει πληθυσμό 8.169 κατοίκους (2009). Μαζί με το Νιάρδβικ (Njarðvík) και το Χάφνιρ (Hafnir) αποτελoύν το δήμο του Ρέικιανεσμπαιρ (Reykjanesbaer). Στην πόλη μέχρι το 2006 έδρευε σημαντική βάση του ΝΑΤΟ.

Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα και αναπτύχθηκε εξαιτίας της αλιείας και της αλιευτικής βιομηχανίας. Αργότερα η ανάπτυξη της πόλης δέχθηκε ώθηση από τον τουρισμό και το Διεθνές Αεροδρόμιο Κέφλαβικ κατασκευασμένο από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '40. Στο αεροδρόμιο εδρεύει και η νατοϊκή στρατιωτική βάση . 

Κατά τη διάρκεια του Β'Παγκοσμίου Πολέμου και του Ψυχρού Πολέμου, η βάση διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της θαλάσσιας και υποθαλάσσιας κίνησης από την Νορβηγική και Γροιλανδική θάλασσα στον Ατλαντικό ωκεανό. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο ρόλος της βάσης έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση καθώς ελαχιστοποιήθηκε η απειλή υποβρυχίων που διασχίζουν τη Βόρεια Θάλασσα προς τον Ατλαντικό . 

Στην Ισλανδία η πόλη είναι γνωστή και ως πλούσια πηγή μουσικών στις δεκαετίες του '60 και '70, και γι' αυτό είναι γνωστή και ως "bítlabærinn" ή "Η Μπιτλ Πόλη".
Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ

Το Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ ("Skaftafell") βρίσκεται μεταξύ του Κίρκγιουμπεγιαρκλαουστουρ ("Kirkjubæjarklaustur") και του Χιοφν ("Höfn") στα νότια της Ισλανδίας.

Ιδρύθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1967 και μεγεθύνθηκε δύο φορές από τότε. Σήμερα το πάρκο έχει έκταση περίπου 1700 τετραγωνικά χλμ., γεγονός που το καθιστά το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ισλανδίας. Εδώ βρίσκονται η κοιλάδα "Mörsárdalur", το βουνό "Κρίστιναρτινταρ και ο παγετώνας "Skaftafellsjökull". 

Το τοπίο είναι παρόμοιο με αντίστοιχα των Άλπεων, αλλά έχει μορφοποιηθεί μέσω χιλιάδων χρόνων από διαφορετικές επιδράσεις φωτιάς (ηφαιστειακές εκρήξεις του Ούραεφαγιουκουλλ (Öraefajökull) ή του Χβάννανταλσνγιουκουρ (Hvannadalshnjúkur)) και νερού (οι παγετώνες Σκέιδαραγιοκουλ και Σκάφταφελλσγιοκουλλ) καθώς και οι ποταμοί Σκέιδαρα, Μόρσα και Σκάφταφελσα. Ηφαιστειακές εκρήξεις υπό την παγοσκεπή κορυφή μπορούν να οδηγήσουν σε εκροές του παγετώνα (Ισλανδικά:" jökulhlaup") που διογκώνουν μαζικά τον ποταμό Skeiðará. Η αμμώδης άγονη γη μεταξύ του παγετώνα και της θάλασσας προκαλούμενη από jökulhlaup αποκαλείται Σάντουρ (Sandur). Η τελευταία γιόκουλχλαουπ σημειώθηκε το 1996. 

Το Σκάφταφελλ είναι αρκετά γνωστό για το ευχάριστο κλίμα του και τις ηλιόλουστες καλοκαιρινές μέρες, οι οποίες δεν είναι τόσο διαδεδομένες στον Ισλανδικό νότο. Στην περιοχή βρίσκεται μεγάλο δάσος από σημύδες ("Bæjarstaðarskógur"). Από τη στιγμή που η είσοδος στα πρόβατα είναι απαγορευμένη στην περιοχή, η βλάστηση ευδοκιμεί. Στο πάρκο μπορούν να θεαθούν και πολλά διαφορετικά πτηνά καθώς και αλεπούδες. 

Κοντά στο κέντρο επισκεπτών βρίσκεται και ο καταρράκτης Σβάρτιφος (Svartifoss, Μαύροι Καταρράκτες) που χύνεται από ύψος 12 περίπου μέτρων. Το όνομά του προέρχεται από τις στήλες μαύρου βασάλτη πίσω του. 

Στο Μεσαίωνα υπήρχαν μερικές μεγάλες φάρμες στην περιοχή, οι οποίες όμως εγκαταλείφθηκαν λόγω ηφαιστειακών εκρήξεων και τις επακόλουθες εκροές παγετώνα. Οι δύο επιζώσες φάρμες συντηρούνται σήμερα βασικά από τον τουρισμό. Το πάρκο διαθέτει επίσης πληροφοριακό κέντρο και σημεία για κατασκήνωση. Πολλά μονοπάτια αναρριχήσεων διασχίζουν την περιοχή.
Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος

Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος (ΕΟΧ) δημιουργήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1994 μετά από συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) και της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Σχεδιάστηκε ώστε να επιτρέψει στις χώρες της ΕΖΕΣ να συμμετάσχουν στην Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά χωρίς να χρειαστεί να γίνουν μέλη της ΕΟΚ.
Σλοβενική γλώσσα

Η Σλοβενική γλώσσα ή Σλοβενικά (σλοβενικά: "slovenski jezik" ή "slovenščina") είναι μία από τις Σλαβικές γλώσσες. Ομιλείται από περίπου δύο εκατομμύρια ομιλητές παγκοσμίως, οι περισσότεροι εκ των οποίων ζουν στην Σλοβενία. Είναι μία από τις λίγες γλώσσες που έχουν διατηρήσει τον δυϊκό γραμματικό αριθμό από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή. Η γραμματική της είναι εξαιρετικά δύσκολη και ο μεγάλος αριθμός διαλεκτικών ονομάτων συγκρινόμενος με τον αριθμό των ομιλητών είναι ενδεικτικός της μεγάλης ποικιλίας στη γλώσσα.
Σβάρτιφος

<br>

thumb|240px|Ο καταρράκτης το καλοκαίρι
Ο Σβάρτιφος (Svartifoss) ("Μαύροι Καταρράκτες") είναι καταρράκτης στο Εθνικό Πάρκο Σκαφτάφελλ στην Ισλανδία και ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα του πάρκου. Περιβάλλεται από στήλες σκούρας λάβας, στις οποίες χρωστά το όνομά του. Οι εξαγωνικές στήλες μορφοποιήθηκαν από την ροή λάβας που έπηξε αργά και δημιούργησε κρυστάλλωση. Παρόμοιες αλλά πιο διάσημες μορφοποιήσεις συναντώνται στην Βόρεια Ιρλανδία στο "Giant’s Causeway" και στο νησί Στάφφα στη Σκωτία. 

Οι στήλες αυτές βασάλτη ενέπνευσαν Ισλανδούς αρχιτέκτονες, γεγονός που είναι ορατό στην εκκλησία "Hallgrímskirkja" στο Ρέικιαβικ καθώς και στο Εθνικό Θέατρο.
Φλάβιος Ορέστης

O Φλάβιος Ορέστης ("Flavius Orestes", ... - 28 Αυγούστου 476) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός με καταγωγή από την Παννονία, ο οποίος είχε για λίγο τον έλεγχο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 475-476.

Από αριστοκρατική καταγωγή, κατά το ήμισυ ήταν Γερμανός. Υπήρξε υποστηρικτής των Ούννων και ο Αττίλας τον όρισε διπλωμάτη, κατά τις διαπραγματεύσεις του με το Θεοδόσιο Γ΄. Το 475, ο Ορέστης διορίστηκε αρχηγός του Στρατού και πατρίκιος από τον Αυτοκράτορα της Δύσης, Ιούλιο Νέποτα. Όμως αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν σφάλμα του Νέποτα, καθώς στις 28 Αυγούστου του 475 ο Φλάβιος Ορέστης κατέλαβε την εξουσία στη Ραβέννα.

Λόγω του ότι ήταν γερμανικής καταγωγής, όρισε το γιο του Ρωμύλο να γίνει αυτοκράτορας, στις 31 Οκτωβρίου του 475. 

Οι Ζήνων και Βασιλίσκος στην Ανατολή δεν αναγνώρισαν το Ρωμύλο και επιπλέον ο Ορέστης προκάλεσε την οργή των μισθοφόρων, οι οποίοι στασίασαν εναντίον του, με αρχηγό τον Οδόακρο, ο οποίος ανακηρύχθηκε Βασιλιάς των Γερμανών στις 23 Αυγούστου του 476. Ο Ορέστης συνελήφθη (28 Αυγούστου) κοντά στην Πιατσέντσα και αμέσως εκτελέστηκε. Έπειτα από εβδομάδες, κατελήφθη και η Ραβένα και ανατράπηκε ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρώμης, Ρωμύλος Αυγουστύλος.
Σταυρούλα Γκουβούση

Η Σταυρούλα Γκουβούση (1897 - 26 Αυγούστου 1960) ήταν η πρώτη Ελληνίδα που εκτελέστηκε έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο για ποινικό αδίκημα. 

Στις 7 Ιανουαρίου 1959 είχε πνίξει την έγκυο νύφη της Μεταξία Γκουβούση μέσα σε μία στέρνα στον κήπο του σπιτιού της στο Λεωνίδιο, πιστεύοντας ότι το βρέφος που κυοφορούσε ήταν καρπός παράνομου έρωτα. Συνεργός στο έγκλημά της ήταν ο 22χρονος γιος της και σύζυγος του θύματος Δημήτρης Γκουβούσης, ο οποίος εκτελέστηκε κι αυτός. Μάλιστα αρχικά μητέρα και γιος επιχείρησαν να εμφανίσουν τη δολοφονία ως ατύχημα, προσπαθώντας να παραπλανήσουν τις αρχές.

Η Γκουβούση καταδικάστηκε σε θάνατο από το κακουργιοδικείο της Κυπαρισσίας και εκτελέστηκε τα ξημερώματα της 26ης Αυγούστου 1960 στον Υμηττό. Νωρίτερα είχε υποβάλει αίτηση χάριτος με σκοπό η ποινή της να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη, όμως η αίτηση απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Χαρίτων παμψηφεί.

Η εκτέλεση της 63χρονης πεθεράς ήταν η πρώτη εκτέλεση γυναίκας στην Ελλάδα, δεν ήταν όμως η πρώτη καταδίκη σε θανατική ποινή, καθώς το 1931 είχαν καταδικαστεί σε θάνατο η σύζυγος και η πεθερά του Δημήτρη Αθανασόπουλου, η ποινή των οποίων όμως μετατράπηκε στη συνέχεια σε ισόβια κάθειρξη.
Sigur Rós

Οι Σίγουρ Ρόους ("Sigur Rós", ΔΦΑ: ['siɰør roʊs]) είναι Ισλανδικό post-rock μουσικό συγκρότημα με μινιμαλιστικά, ambient και σουγκέιζινγκ ("shoegazing") στοιχεία. Το όνομα σημαίνει στα Ισλανδικά "τριαντάφυλλο νίκης".
Βιργίλιος

Ο Πόπλιος Βιργίλιος Μάρων (Publius Vergilius Maro, 15 Οκτωβρίου 70 π.Χ. - 21 Σεπτεμβρίου 19 π.Χ.), ο οποίος αποκαλείται συνήθως Βιργίλιος, ήταν αρχαίος Ρωμαίος ποιητής της περιόδου του Οκταβιανού Αύγουστου. Το σημαντικότερο ίσως έργο του, η "Αινειάδα", θεωρείται το σπουδαιότερο έπος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πάπας Πίος ΣΤ΄

Ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ ("Papa Pio VI", πραγματικό όνομα: "Giovanni Angelico Braschi", 25 Δεκεμβρίου 1717 – 29 Αυγούστου 1799) ήταν ο προκαθήμενος της Καθολικής Εκκλησίας από τις 15 Φεβρουαρίου 1775 έως το θάνατό του το 1799. Κινδύνευσε από τη Γαλλική Επανάσταση και από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Το κοσμικό του όνομα ήταν Τζοβάννι Άντζελο Μπράσκι. Τον διαδέχθηκε ο Πίος Ζ'.
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Βάστας Αρκαδίας, 21 Ιουνίου 1950) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός.
Αρ Νουβό

Με τον όρο Αρ Νουβό, Αρ Νουβώ, Αρτ Νουβό ή Αρτ Νουβώ (γαλλικά Art Nouveau, σημαίνει "Νέα Τέχνη") αναφερόμαστε στο διεθνές καλλιτεχνικό κίνημα, στην αρχιτεκτονική και στις εφαρμοσμένες τέχνες, κυρίως την διακόσμηση, που αναπτύχθηκε μεταξύ του 1890 και του 1910. Ως αντίδραση στην τέχνη του 19ου αιώνα, η Αρ Νουβό εμπνεύστηκε από την μορφή και την δομή της φύσης και ιδιαίτερα από τις γραμμές των φυτών και των λουλουδιών.

Ο όρος σχετίζεται με τα κινήματα που αναπτύχθηκαν σε χώρες της Ευρώπης και έλαβαν ένα ίδιο όνομα : στην Αυστρία ως "Secession stil" κατά τον Wiener Secession ; στην Ισπανία και στην Καταλονία ως "Μοντερνισμός" ; στην Τσεχία ως "Secese" ; στην Δανία ως "Skønvirke" ή "Jugendstil" ; στην Γερμανία ως "Jugendstil" ή "Reformstil" ; στην Ουγγαρία ως "Szecesszió" ; στην Ιταλία ως "Art Nouveau", "Stile Liberty" ή "Stile floreale" ; στην Λιθουανία ως "Modernas" ; στην Νορβηγία ως "Jugendstil" ; στην Πολωνία ως "Secesja" ; στην Σλοβακία ως "Secesia"; στην Ουκρανία και στην Ρωσία ως "Модерн" (Μοντέρνος) ; στην Σουηδία και στην Φινλανδία ως "Jugend". Στην Αμερική χρησιμοποιήθηκε ο όρος "Μοντέρνο Στυλ." Το Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιεί τον γαλλικό όρο "Αrt Νouveau," ο οποίος χρησιμοποιήθηκε επίσης στην Γαλλία και το Βέλγιο και στα ελληνικά αποδίδεται ως "Νέα Τέχνη".

Το Αρ Νουβό είναι ένα καλλιτεχνικό κίνημα που καλύπτει μια ευρεία γκάμα των καλών τεχνών, συμπεριλαμβανομένων της αρχιτεκτονικής, της διακόσμησης, της ζωγραφικής, της γραφιστικής, της κεραμικής τέχνης και της τέχνης του γυαλιού αλλά και των κοσμημάτων, των επίπλων και των υφασμάτων. Επηρέασε μεταγενέστερες τάσεις στη Μοντέρνα τέχνη.

Το 1910, το Αρ Νουβό θεωρούνταν ήδη ξεπερασμένο. Αντικαταστάθηκε από το αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό κίνημα που κυριαρχούσε ήδη στην Ευρώπη και ήταν αρχικά γνωστό ως "Art Deco" και αργότερα ως "Μοντερνισμός".
Τήνος

εναλλ.=Η Τήνος από το πλοίο|μικρογραφία|Το λιμάνι της Τήνου
Η Τήνος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων (έκταση 197 τ.χλμ.) μετά τη Νάξο και την Άνδρο. Έχει 8.636 κατοίκους (απογραφή 2011) μοιρασμένους σε 62 οικισμούς. Ανήκει στις βόρειες Κυκλάδες και βρίσκεται νοτιοανατολικά της Άνδρου και βορειοδυτικά της Μυκόνου.

Η απόσταση από την Άνδρο, το λεγόμενο στενό Άνδρου - Τήνου, είναι 1/2 μίλι, ενώ η κοντινότερη απόσταση από τις ακτές της Μύκονου είναι περίπου 5 μίλια και 9 μίλια από λιμάνι σε λιμάνι. Νοτιοδυτικά του νησιού και σε απόσταση 12 μιλίων βρίσκεται η Σύρος, και η πρωτεύουσα του νομού Κυκλάδων, η Ερμούπολη.

Ο Τσικνιάς που βρίσκεται στα ανατολικά είναι το ψηλότερο βουνό του νησιού με 726 μ. ύψος. Στο κεντρικό τμήμα δεσπόζει ο απόκρημνος βράχος του Εξώμβουργου (ή Ξώμπουργο) με 641 μ. ύψος με την αρχαία και βενετική πόλη, του οποίου το ανώτερο τμήμα είναι απρόσβλητο γιατί είναι απόκρημνο από τις τρεις πλευρές και το οροπέδιο του Πατέλα ή «κάμπος πολέμου». Το σχήμα του νησιού είναι επίμηκες τριγωνικό. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής, που παρουσιάζει πλούσιο οριζόντιο και κάθετο διαμελισμό, με πολλούς όρμους και ακρωτήρια, υπολογίζεται συνολικά σε 114 χιλιόμετρα μαζί με τις βραχονησίδες Καλόγεροι στο βόρειο άκρο, και τις νησίδες Πλανήτης, Δρακονήσι και Πρασονήσια στις βόρειες ακτές, ενώ ο περίπλους των παραλίων της σε μικρή απόσταση από την ακτή φθάνει τα 37 περίπου ναυτικά μίλια.
Θεογονία

εναλλ.=Ο Δίας, ο Ποσειδών και ο Άδης. Η τριάδα των θεών|μικρογραφία|546x546εσ|Ο Δίας, ο "Ποσειδών" και ο "Άδης" . Η "τριάδα" των "θεών"
Η Θεογονία είναι επικό ποίημα του Ησιόδου που περιγράφει, σε αντίθεση με τις κοσμογονίες άλλων ανατολικών λαών, την καταγωγή των θεών της ελληνικής μυθολογίας όπως αυτοί γεννήθηκαν και διαμορφώθηκαν στην ανθρώπινη αντίληψη κατόπιν πρώιμων παρατηρήσεων μαζί με τη Γη (Γαία), τους ποταμούς, την απέραντη θάλασσα, τα λαμπρά άστρα και τον πλατύ υπεράνω όλων ουρανό. Θεωρείται ότι γράφτηκε μετά τα Ομηρικά έπη, τα οποία αποτελούν πηγή του έργου, υπολογίζοντας θεωρητικά τη συγγραφή του γύρω στο 1000 ως 700 π.Χ.. Η Θεογονία του Ησιόδου αποτελεί σημαντικότατη πηγή για την αρχαία ελληνική μυθολογία, που αναφέρει το σύνολο σχεδόν των ιδεατών θεοτήτων που σέβονταν και τιμούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Το ποίημα αποτελείται από 1022 εξάμετρα και αρχίζει από την πρώτη γενεά θεών, το Χάος, τη Γαία, συνεχίζει με τον Ουρανό, τους Τιτάνες και καταλήγει στους θεούς του Ολύμπου και την επικράτησή τους.
Κέρβερος

Στην Ελληνική μυθολογία, ο Κέρβερος αντιπροσωπεύει τον φύλακα του Άδη και έχει συνήθως την μορφή ενός σκύλου συνηθέστερα με τρία κεφάλια και με ουρά που απόληγε σε κεφαλή δράκου. Στη "Θεογονία" αναφέρεται «"Κέρβερος ωμηστής Αΐδεω κύων χαλκεόφωνος πεντηκοντακέφαλος"», (= Κέρβερος άγριος σκύλος του Άδη, με ηχηρή φωνή και 50 κεφάλια), ενώ ο Όμηρος γνωρίζει μεν τον σκύλο αυτό αλλά όχι το όνομά του. Σύμφωνα με τον Αισχύλο, γεννήθηκε από την ένωση δυο τεράτων, του Τυφώνα και της Έχιδνας και ήταν αδελφός του Όρθρου (παραπλήσιου μυθικού άγριου σκύλου), της Χίμαιρας καθώς και της Λερναίας Ύδρας. Σύμφωνα με τον Ακουσίλαο τον Αργείο, αδελφός του ήταν και ο αετός που έτρωγε το συκώτι του Προμηθέα. Η παρουσία του εξασφαλίζει την παραμονή των νεκρών στον Κάτω Κόσμο αλλά και την αδυναμία των ζωντανών να εισέλθουν σε αυτόν. 

Οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν συχνά τον Κέρβερο με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν εκδοχές που τον εμφανίζουν ως ένα συνηθισμένο σκύλο, αλλά και με πόδια λιονταριού, ουρά ερπετού ή φίδια σε όλο του το σώμα.

Χαρακτηριστικές αναφορές στον Κέρβερο υπάρχουν:

* Στους άθλους του Ηρακλή: πρόκειται για τον δωδέκατο άθλο, κατά τον οποίο ο Ηρακλής, χρησιμοποιώντας μόνο τη δύναμη των χεριών του, αιχμαλώτισε και μετέφερε τον Κέρβερο στον Ευρυσθέα, ο οποίος όμως από τον φόβο του τον έστειλε πίσω στον Άδη. 
* Στη Ρωμαϊκή μυθολογία και τον μύθο του ήρωα Αινεία.
* Στη "Θεία Κωμωδία" του Δάντη, στον τρίτο κύκλο της "Κόλασης" (ωδή στ΄).

Επίσης εκτός από τον Ηρακλή τον Κέρβερο επεχείρησαν να συλλάβουν και να απαγάγουν ο Πειρίθους και ο Θησέας που όμως απέτυχαν. Μόνο ο Ορφέας κατάφερε με τους ήχους της μαγικής λύρας του να τον εξημερώσει έτσι ώστε να τον αφήσει να παραλάβει την Ευρυδίκη από τον Άδη.
Μαρίγια Γκιμπούτας

Η Μαρίγια Γκιμπούτας ("Birutė Marija Alseikaitė-Gimbutienė", Βίλνιους, Λιθουανία, 23 Ιανουαρίου 1921 - Λος Άντζελες, 2 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Λιθουανή αρχαιολόγος, εξέχουσα μορφή της αρχαιολογίας, κυρίως για την έρευνά της τόσο στους νεολιθικούς πολιτισμούς όσο και εκείνους της εποχής του Χαλκού, οι οποίοι κατά την άποψή της συνέθεταν τον "αρχαίο ευρωπαϊκό πολιτισμό", όρο που η ίδια εισήγαγε σε έργα της που δημοσεύθηκαν μεταξύ του 1946 και του 1971 και άνοιξαν νέους δρόμους στην αρχαιολογία συνδυάζοντας τον παραδοσιακό τρόπο έρευνας με τη γλωσσολογία και τη μυθολογία.
Κλειώ

Στην ελληνική μυθολογία η Κλειώ ήταν η Μούσα της Ιστορίας. Εγγυάται την πιστότητα του αρχικού λόγου, διατηρώντας την ενότητά του στο διηνεκές προφορικά ή γραπτά, εφόσον «η φωνή ομηρεύουσα», αυτή που καθίσταται όμηρος του γραπτού λόγου είναι και λιγότερο επισφαλής σε αλλοιώσεις προϊόντος του χρόνου. Ήταν κόρη του Δία και της Μνημοσύνης. 

Το όνομα της προέρχεται από τη ρίζα "κλέω/κλείω" που σημαίνει αφηγούμαι ή κάνω γνωστό.

Ζωγράφιζαν την Κλειώ δαφνοστεφανωμένη και με πορφυρό ένδυμα. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μία σάλπιγγα (για να διαλαλεί τις αξιομνημόνευτες παραδειγματικές πράξεις) και στο αριστερό ένα βιβλίο, που έγραφε: "Κλειώ Ιστορία". Στα πόδια της υπήρχε το: "Κιβώτιο της Ιστορίας". Επίσης και την κλεψύδρα όσον αφορά τη ροή και τη χρονική τάξη των γεγονότων.

Είχε ένα γιο από τον Πίερο, τον Υάκινθο. Το πάθος μεταξύ της Κλειούς και του Πιέρου ήταν η τιμωρία της Αφροδίτης, όταν κάποτε η Κλειώ τόλμησε να την ειρωνευτεί για τον δεσμό της με τον Άδωνη.
Μνημοσύνη

Η Μνημοσύνη είναι γνωστή ενίοτε ως Μνήμη, η οποία, όμως, ήταν άλλη θεότητα. Είναι η προσωποποίηση της μνήμης στην ελληνική μυθολογία. Ανήκε στις Τιτανίδες, ήταν κόρη της Γαίας και του Ουρανού και μητέρα των Μουσών από τον Δία. 

Στη Θεογονία του Ησίοδου, οι βασιλείς και οι ποιητές λαμβάνουν τις δυνάμεις του εξουσιαστικού τους λόγου από την κατοχή τους επί της Μνημοσύνης και των ειδικών σχέσεών τους με τις Μούσες. 

Ο Δίας κοιμήθηκε με τη Μνημοσύνη για εννέα συνεχόμενες μέρες και έτσι δημιουργήθηκαν οι εννέα Μούσες. Σύμφωνα με μια σειρά ελληνικών ταφικών επιγραφών του 4ου αιώνα π.Χ., που ήταν γραμμένες σε δακτυλικό εξάμετρο, ως Μνημοσύνη αναφέρεται το όνομα ενός ποταμού στον Άδη, παράλληλου της Λήθης. Οι ψυχές των νεκρών έπιναν από τη Λήθη, έτσι ώστε να μη θυμούνται τις προηγούμενες ζωές τους όταν μετενσαρκώνονταν. Οι αρχάριοι ενθαρρύνονταν να πίνουν από τον ποταμό Μνημοσύνη όταν πέθαιναν, αντί από τη Λήθη. Αυτές οι επιγραφές μπορεί να συνδέονται με μια ιδιωτική μυστική θρησκεία, ή με Ορφική ποίηση. Παρομοίως, όσοι ήθελαν να συμβουλευτούν το μαντείο του Τροφωνίου στη Βοιωτία έπρεπε να πιουν εναλλάξ από δύο πηγές που αποκαλούνταν «Λήθη» και «Μνημοσύνη», προκειμένου να λησμονείται το παρελθόν, και η μνήμη να ξεκινά από το παρόν. Ανάλογο σκηνικό περιγράφεται και στην Πολιτεία του Πλάτωνα.

Στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε άγαλμα της Μνημοσύνης κοντά στο άγαλμα του Δία, του Διόνυσου και του Απόλλωνα.
Έλλη Λαμπέτη

Η Έλλη Λαμπέτη (13 Απριλίου 1926 – 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς.
Σουγκέιζινγκ

Το Σουγκέιζινγκ ("Shoegazing") είναι μουσικό είδος της ίντι και εναλλακτικής ροκ που εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη της δεκατείας του '80. Το πρώτο άλμπουμ πού όρισε το είδος θεωρείται το "Isn’t Anything" των My Bloody Valentine, που κυκλοφόρησε το 1988.

Ο όρος "σουγκέιζινγκ" που επινοήθηκε από το NME, προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις "shoe" (παπούτσι) και "gaze" (βλέμμα, ατενίζω) κάνοντας αναφορά στην τάση που έχουν οι κιθαρίστες των συγκροτημάτων να κοιτάζουν χαμηλά ενώ παίζουν μουσική. 

Το είδος, αν και αρχικά δέχτηκε κάποιες επικρίσεις από τον μουσικό τύπο της εποχής, έχει αφήσει κληρονομιά πίσω του, ενώ η σουγκέιζινγκ σκηνή έχει αρκετά νέα συγκροτήματα.

Στο παρακάτω σχεδιάγραμμα εμφανίζονται μερικά από τα πιο κλασσικά συγκροτήματα με σουγκέιζινγκ ήχο:
Κύτταρο

Διάγραμμα ενός τυπικού [[Ζώο|ζωικού]] [[Ευκαρυωτικά|ευκαρυωτικού]] [[κύτταρο|κυττάρου]], όπου παριστάνονται και οι υποκυτταρικές μονάδες.
[[Οργανίδιο|Οργανίδια]] :
1. [[Πυρηνίσκος]] 
2. [[Κυτταρικός πυρήνας|Πυρήνας]] 
3. [[Ριβόσωμα]] 
4. [[Κυστίδιο]] 
5. Τραχύ [[ενδοπλασματικό δίκτυο]] (ΕΔ) 
6. [[Σωμάτιο Golgi|Συσκευή Golgi]] 
7. [[Κυτταροσκελετός]] 
8. Λείο [[ενδοπλασματικό δίκτυο]] 
9. [[Μιτοχόνδριο|Μιτοχόνδρια]] 
10. [[Κενοτόπιο (βιολογία κυττάρου)|Κενοτόπιο]] 
11. [[Κυτταρόπλασμα]] 
12. [[Λυσόσωμα]] 
13. [[Κεντριόλιο]] μέσα σε [[Κεντροσωμάτιο]]. 
Ολόκληρο το κύτταρο περιβάλλεται από την κυτταρική ή [[πλασματική μεμβράνη]]

Κύτταρο ονομάζεται η βασική δομική και λειτουργική μονάδα που εκδηλώνει το φαινόμενο της ζωής. Έτσι, ως κύτταρο νοείται το μικρότερο δομικό συστατικό της έμβιας ύλης, που αποτελείται από μια συστηματικά οργανωμένη ομάδα μορίων, που βρίσκονται σε δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Το κύτταρο διαθέτει μορφολογική, φυσική και χημική οργάνωση και την ικανότητα της αφομοίωσης, της ανάπτυξης και της αναπαραγωγής. Είναι μια μονάδα της ζωής ανεξάρτητη ως προς την αυτορύθμιση και την προσαρμοστικότητά του σε σχέση με το περιβάλλον. Εκ του υφιστάμενου αριθμού αυτών οι οργανισμοί διακρίνονται σε "μονοκύτταρους" και "πολυκύτταρους". Ο χώρος εντός του οποίου βιώνουν τα κύτταρα των "πολυκύτταρων" οργανισμών ονομάζεται μεσοκυττάριο υγρό. Μεγάλες ομάδες ομοειδών κυττάρων, κατά σύσταση και ορισμένη φυσιολογική λειτουργία, χαρακτηρίζονται ιστοί, (π.χ. μυϊκός ιστός), οι οποίοι και αποτελούν την μονάδα δεύτερης τάξης στον ανθρώπινο οργανισμό, μετά τα κύτταρα.
Ανδρέας Φιλιππίδης

Ο Ανδρέας Φιλιππίδης του Εμμανουήλ (6 Ιανουαρίου 1919 - 8 Ιανουαρίου 1989) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
DHCP

Με τον όρο DHCP ("Dynamic Host Configuration Protocol") αναφερόμαστε σε ένα μηχανισμό διαχείρισης πρωτοκόλλων TCP/IP . 

Το TCP/IP πρωτόκολλο είναι ουσιαστικά ένα λογισμικό που τρέχει σε έναν router και σε υπολογιστή και διευθετεί όλα τα θέματα επικοινωνίας με αυτόν τον υπολογιστή και άλλους που χρησιμοποιούν αυτό το πρωτόκολλο ως γλώσσα. Για να δουλέψει το ίδιο λογισμικό σε τόσους πολλούς υπολογιστές υπάρχει η ανάγκη να το ξεκινήσουμε σε κάθε υπολογιστή με τις αντίστοιχες παραμέτρους για αυτόν και για τη θέση του στο δίκτυο. Η "αρχικοποίηση" ("initialisation") αυτή μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια της εκκίνησης (αν το πρωτόκολλο είναι συγχωνευμένο στο λειτουργικό σύστημα) ή με την κλήση του πρωτοκόλλου από κάποια εφαρμογή (αν το πρωτόκολλο υπάρχει στην εφαρμογή). Οι παράμετροι αυτές μπορούν να οριστούν τοπικά, για κάθε υπολογιστή ξεχωριστά. Κάτι τέτοιο όμως δημιουργεί αρκετά προβλήματα:
*Χρειάζεται πάρα πολλή εργασία από τον διαχειριστή του δικτύου η οποία είναι χρονοβόρα και επιρρεπής σε λάθη.
*Το να διατηρούνται οι παράμετροι ενημερωμένες απαιτεί συνεχή δουλειά η οποία αυξάνεται γεωμετρικά με τις αλλαγές που συμβαίνουν στο δίκτυο, ειδικά αν υπάρχουν υπολογιστές που αλλάζουν συνεχώς θέση (π.χ. φορητοί Η/Υ).
*Η αλλαγή μίας παραμέτρου κοινής για τους υπολογιστές σε ένα "subnet" (π.χ. τοπική διεύθυνση ενός "router") απαιτεί αλλαγές σε κάθε υπολογιστή.
*Μερικά μηχανήματα μπορεί να λειτουργούν ως τερματικά. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι δεν έχουν αποθηκευτικό χώρο για να κρατήσουν τις ρυθμίσεις. 
*Σε περιπτώσεις έλλειψης διευθύνσεων ή ενός δικτύου που αλλάζει συνέχεια είναι χάσιμο χρόνου να δίνουμε σε έναν μη σταθερό υπολογιστή μόνιμη διεύθυνση. Μία καλύτερη προσέγγιση θα ήταν να χρησιμοποιούνται ομάδες διευθύνσεων από ομάδες υπολογιστών. Η «χειροκίνητη» ρύθμιση τέτοιου είδους δεν παρέχει εύκολο τρόπο για να γίνει αυτό. 

Όλοι αυτοί οι λόγοι οδήγησαν στην ανάγκη για έναν αυτόματο μηχανισμό διαχείρισης των TCP/IP πρωτοκόλλων. Ο DHCP είναι αυτή τη στιγμή ο πιο προηγμένος μηχανισμός για τη δουλειά αυτή.
Σορβικές γλώσσες

200px|thumb|Οι περιοχές της Γερμανίας στις οποίες ομιλούνται τα σλαβικά Σορβικά
Οι Σορβικές γλώσσες (στα Άνω και Κάτω Σορβικά: Serbšćina) είναι μέλη του δυτικού σλαβικού κλάδου γλωσσών ομιλούμενες στην ανατολική Γερμανία. Είναι γνωστές επίσης ως Βενδικές ή Λουσατικές. 

Υπάρχουν δύο λογοτεχνικές γλώσσες: 
*τα Άνω Σορβικά ("στα Άνω Σορβικά: hornjoserbšćina, στα Κάτω Σορβικά: górnoserbšćina"), που ομιλούνται από περίπου 55.000 ανθρώπους στη Σαξονία,
*και τα Κάτω Σορβικά ("στα Κάτω Σορβικά: dolnoserbšćina, στα Άνω Σορβικά: delnjoserbšćina") που ομιλούνται από περίπου 14.000 ανθρώπους στο Βραδεμβούργο.

Η περιοχή στην οποία ομιλούνται οι δύο γλώσσες είναι γνωστή ως Λουσατία ("Łužica" στα Άνω Σορβικά, "Łužyca" στα Κάτω Σορβικά, ή "Lausitz" στα Γερμανικά).

Και οι δύο γλώσσες διαθέτουν δυϊκό γραμματικό αριθμό. Είναι ανάμεσα στις πολύ λίγες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες που διατηρούν αυτό το χαρακτηριστικό (η άλλη είναι τα Σλοβενικά). Ο δυϊκός χρησιμοποιείται όταν ακριβώς δύο πρόσωπα ή πράγματα αναφέρονται και χρησιμοποιείται επιπροσθέτως του ενικού και πληθυντικού. 

Στη Γερμανία τα Άνω και Κάτω Σορβικά είναι επισήμως αναγνωρισμένα και προστατεύονται ως μειονοτικές γλώσσες. 

Η πόλη του Μπάουτζεν κοντά στην Δρέσδη είναι κέντρο του Άνω Σορβικού πολιτισμού. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως σε ολόκληρη την πόλη μπορεί κανείς να δει δίγλωσσες πινακίδες συμπεριλαμβανομένου του ονόματος της πόλης που αναγράφεται στον σιδηροδρομικό σταθμό ως Bautzen/Budyšin. 

Η πόλη του Κόττμπους θεωρείται το πολιτιστικό κέντρο των Κάτω Σορβικών. Και εδώ συναντά κανείς δίγλωσσες πινακίδες με το όνομα της πόλης ώς Cottbus/Chośebuz. 

Τα Σορβικά ομιλούνται επίσης στον μικρό Βενδικό καταυλισμό Σέρμπιν (Serbin) στο Λι Κάουντι του Τέξας και μέχρι πρόσφατα οι εφημερίδες εκδίδονταν στα Βενδικά εκεί. Έχει δεχτεί σημαντική επιρροή από τους περιβάλλοντες Γερμανόφωνους και Αγγλόφωνους ομιλητές.
Χάριτες

Στην ελληνική μυθολογία, οι Χάριτες ήταν οι θεές της γοητείας, της ομορφιάς, της φύσης, της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της γονιμότητας. Ως Χάριτες αναφέρονται η Αγλαΐα η νεότερη, η Ευφροσύνη και η Θάλεια, αλλά ορισμένες φορές αναφέρονται και άλλες, όπως οι Αυξώ, η Χάρις, η Ηγεμόνη, η Φαένα και η Πασιθέα. 

Ήταν οι κόρες του Δία και της Ευρυνόμης, συνήθως, αν και κατ' άλλους ήταν κόρες του Διονύσου και της Αφροδίτης ή του Ήλιου και της Ναϊάδας Αίγλης. Ο Όμηρος ισχυρίζεται πως ήταν μέρος της ακολουθίας της Αφροδίτης. Το αντίστοιχό τους στη ρωμαϊκή μυθολογία ήταν οι "Gratiae". 

Αγαπούσαν πολύ την ομορφιά και έδωσαν στους ανθρώπους τα ταλέντα για τέχνη, στενά συνδεδεμένες με τις Μούσες. Οι Χάριτες συνδέονταν και με τον κάτω κόσμο και τα Ελευσίνια Μυστήρια. Ο ποταμός Κηφισός κοντά στους Δελφούς ήταν ιερός γι αυτές.
Fluxus

Με τον όρο Fluxus (: Φλούξους) εννοείται το διεθνές καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1960, το οποίο χαρακτηρίστηκε από την ανάμιξη πολλών διαφορετικών μορφών της τέχνης, από τις εικαστικές τέχνες μέχρι τη μουσική και τη λογοτεχνία. 

Το κίνημα του Fluxus γεννήθηκε στη Γερμανία με επίκεντρο τον Λιθουανό καλλιτέχνη Georges Maciunas, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 1962 οργάνωσε μία συναυλία σύγχρονης μουσικής υπό τον γενικό τίτλο "Fluxus Internationale Festspiele neuester Musik". Το γεγονός αυτό αποτέλεσε και την αρχή ενός ευρύτερου πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ρεύματος, που αναδείχθηκε με όλα τα διαθέσιμα εκφραστικά μέσα. Οι καλλιτέχνες της ομάδας δεν παρουσιάζουν κάποια κοινά υφολογικά στοιχεία αν και συνολικά το κίνημα του Φλούξους θεωρείται πως συγγενεύει με τον ντανταϊσμό, κυρίως γιατί τα έργα του στοχεύουν κατά βάση στην πρόκληση του θεατή. Σημαντική επίδραση στους εκπροσώπους του Φλούξους άσκησε επίσης ο Μαρσέλ Ντυσάν. 

Οι περισσότερο ενεργές περίοδοι δράσης του κινήματος θεωρούνται οι δεκαετίες 1960 και 1970. Σε αυτό το διάστημα, οι καλλιτέχνες του Φλούξους παράγουν πλήθος καινοτόμων έργων αλλά και οργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις ("Fluxus Events"), σκοπός των οποίων είναι η κατάργηση της απόστασης μεταξύ του κοινού και των ίδιων των καλλιτεχνών. Συχνά, ο αντισυμβατικός χαρακτήρας του κινήματος αποτελέσε αντικείμενο αρνητικής κριτικής.

Ανάμεσα στους εκπροσώπους του Fluxus συγκαταλέγονται ο Γιόζεφ Μπόυς καθώς και οι μουσικοί Τζον Κέιτζ και Γιόκο Όνο.
Αναξαγόρας

Ο Αναξαγόρας (~500-428 π.Χ) ήταν σπουδαίος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και αστρονόμος. Γεννήθηκε στις Κλαζομενές της Ιωνίας περίπου το 500 π.Χ. Ήταν γιος του Ηγησίβουλου ή Εύβουλου και ανήκε σε πλούσιο και αριστοκρατικό γένος. Σε ηλικία 20 ετών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, επιδιδόμενος σε φιλοσοφικές σπουδές, όπου και έζησε εκεί επί 30 χρόνια. Σύμφωνα όμως με την παράδοση κατηγορήθηκε για ασέβεια και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη. 
Γενικά ο Αναξαγόρας προσπάθησε να ανανεώσει την ιωνική φυσιολογία και να τη συνδυάσει με τις πνευματικές κατακτήσεις του Παρμενίδη και του Εμπεδοκλή.