Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Αναγέννηση Επανομής

O Aναμορφωτικός Σύλλογος Αναγέννηση Επανομής είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το στάδιο "Νίκος Σαράφης", 1300 θέσεων στην πόλη της Επανομής στο Νομό Θεσσαλονίκης. Τα χρώματα με τα οποία αγωνίζεται είναι το κίτρινο και το πράσινο.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το έτος 1926. Την περίοδο 1971-1972 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, με αποτέλεσμα την άνοδό του στη Β΄ Εθνική, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1982, για δέκα αγωνιστικές περιόδους. Εικοσιεννιά χρόνια αργότερα, την περίοδο 2010-11 κατέκτησε το πρωτάθλημα του βορείου ομίλου της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, με αποτέλεσμα την άνοδό της στη Β΄ Εθνική, όπου και παρέμεινε για 2 χρόνια, ως την περίοδο 2012-13. Από τη σεζόν 2013-14 αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 2014-15 η Αναγέννηση τερμάτισε 3η στον 3ο όμιλο της Α΄ ερασιτεχνικής κατηγορίας και συμμετείχε στα πλέι οφ ανόδου για την Α1, πρώην Δ΄ Εθνική, χωρίς επιτυχία.

Η Αναγέννηση Επανομής διατηρεί τμήμα Ακαδημιών Ποδοσφαίρου, στο οποίο κάθε χρόνο αγωνίζονται δεκάδες παιδιά από την περιοχή. Τη σεζόν 2013-14 το τμήμα των νέων κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣΜ.

Δεκάδες παίχτες από την Επανομή έχουν αναδειχθεί και έχουν παίξει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο. Κορυφαίος όλων ο θρυλικός "Καίσαρας" του ελληνικού ποδοσφαίρου και του ΠΑΟΚ Σταύρος Σαράφης. Ακολουθεί ο Αντώνης Γιουκούδης, που έπαιξε σε Άρη και ΠΑΟΚ, ο Γρηγόρης Παπαζαχαρίας, που έπαιξε μεταξύ άλλων σε Ηρακλή και Άρη και άλλοι.
Λος Χάους

Το Λος Χάους ("Looshaus") είναι μια πολυκατοικία που χτίστηκε το 1909 στη Βιέννη. Αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα τις σύγχρονης αρχιτεκτονικής και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Άντολφ Λος. Για την επένδυση του ισογείου ο Λος ξανάνοιξε ένα λατομείο στην Ελλάδα, περίφημο για το ιδιαίτερο μάρμαρό του. 
thumb|αριστερά|200px|Λεπτομέρεια του ισογείου

Βρίσκεται στην πλατεία Μικαέλερπλατς, δίπλα στην εκκλησία Μικαέλερ και τα ανάκτορα Χόφμπουργκ. Προκάλεσε πολλές αντιδράσεις λόγω της αυστηρής του εμφάνισης. Το 1944 βομβαρδίστηκε και έπαθε ζημιές, αλλά αποκαταστάθηκε σύντομα και το 1947 κηρύχθηκε διατηρητέο.

Από σημερινή άποψη το κτίριο φαίνεται να είναι ένα άριστο δείγμα μιας απλής και πολυτελούς κλασσικής αρχιτεκτονικής.
The Clash

The Clash είναι το όνομα βρετανικού πανκ μουσικού συγκροτήματος, που ιδρύθηκε το 1977 αποτελώντας μέρος του πρώτου κύματος της αγγλικής πανκ μουσικής. Εκτός από την πανκ ροκ, τα μέλη του συγκροτήματος πειραματίστηκαν με τη ρέγκε, το σκα, το dub, τη φανκ τη ραπ και το ροκαμπίλι.

Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας τους, οι Clash αποτελούνταν από τους Τζο Στράμερ (πρώτα φωνητικά και ρυθμική κιθάρα), Μικ Τζόουνς (πρώτη κιθάρα και φωνητικά), Πωλ Σίμονον (μπάσσο, φωνητικά) και Νικ «Τόπερ» Χέντον (ντραμς και κρουστά). Ο τελευταίος εγκατέλειψε το συγκρότημα το 1982, ενώ εσωτερικές συγκρούσεις οδήγησαν στην αποχώρηση του Τζόουνς τον επόμενο χρόνο. Το συγκρότημα συνέχισε με νέα μέλη, ωστόσο διαλύθηκε το 1986.

Οι Clash γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία με την κυκλοφορία του ομώνυμου πρώτου δίσκου τους. Το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο "London Calling", το οποίο κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1979, αύξησε τη δημοτικότητά τους στις Η.Π.Α. όπου κυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα. Κριτικά επιδοκιμασμένο, μια δεκαετία αργότερα ανακηρύχθηκε από το περιοδικό "Rolling Stone" ως ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας του 1980.

Οι πολιτικοποιημένοι στίχοι των Clash, οι μουσικοί πειραματισμοί και ο επαναστατικός χαρακτήρας τους άσκησαν μεγάλη επίδραση στη ροκ μουσική σκηνή και στο εναλλακτικό ροκ. Έγιναν γνωστοί ως "The Only Band That Matters", από το προωθητικό σλόγκαν που παρουσιάστηκε από τη CBS, τη δισκογραφική εταιρία του γκρουπ. Τον Ιανουάριο του 2003 οι Clash – συμπεριλαμβανομένου και του αρχικού ντράμερ Τέρι Τσάιμς – εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Το 2004, το περιοδικό "Rolling Stone" τοποθέτησε την μπάντα 28η στον κατάλογο με τους 100 σημαντικότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών.
Φοίνικας Πολίχνης

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Φοίνικας Πολίχνης, συντετμημένα Α.Π.Ο. Φοίνικας Πολίχνης και γνωστός απλά ως Φοίνικας Πολίχνης είναι ένα ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Πολίχνη Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1955, χρώματά του το κόκκινο και το λευκό και έμβλημά του ο Φοίνικας, το μυθικό πτηνό που αναγεννιέται από τις στάχτες του.

Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20, αγωνίζεται στην Α1 Κατηγορία. Κατά το παρελθόν έχει αγωνιστεί στα εθνικά πρωταθλήματα με κορυφαία την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ

Ο Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ (Billie Joe Armstrong, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1972) είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής, βασικός στιχουργός και κιθαρίστας του πανκ ροκ συγκροτήματος Green Day. Είναι επίσης τραγουδιστής και κιθαρίστας του συγκροτήματος Pinhead Gunpowder και τραγουδάει ακόμη για το garage rock συγκρότημα Foxboro Hot Tubs. Ήταν και τραγουδιστής του new wave συγκροτήματος The Network. Έχει επίσης γράψει στίχους για πολλά γνωστά συγκροτήματα.
Ευαγγελιστής Μάρκος

thumb|200px|Ευαγγελιστής Μάρκος

Ο Μάρκος (20 - 68) ήταν μαθητής του Αποστόλου Παύλου και, αργότερα, του Πέτρου και παραδοσιακά θεωρείται ο συγγραφέας του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το οποίο περιλαμβάνεται στην Αγία Γραφή.

Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Το Ρωμαϊκό όνομα Μάρκος, του δόθηκε αργότερα . Ήταν γιος της Μαρίας, μιας Χριστιανής από την Ιερουσαλήμ, στης οποίας το σπίτι συναθροίζονταν Χριστιανοί για να προσευχηθούν. Ήταν ανιψιός του Βαρνάβα. Ο Πέτρος, τον αποκαλεί "γιο του", κάτι που δείχνει τη σχέση που είχαν μεταξύ τους.

Ο Μάρκος συνόδεψε τον Παύλο και τον Βαρνάβα στην αρχή του πρώτου τους ιεραποστολικού ταξιδιού, μέχρι την Πέργη της Παμφυλίας απ' όπου επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Αργότερα, στο δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι, υπήρξε διαφωνία μεταξύ του Βαρνάβα και του Παύλου σχετικά με το αν θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους τον Μάρκο. Ως αποτέλεσμα της διαφωνίας οι δύο απόστολοι χωρίστηκαν, με τον Βαρνάβα να πηγαίνει στην Κύπρο με τη συνοδεία του Μάρκου, και τον Παύλο μαζί με το Σίλα να ξεκινούν περιοδεία η οποία κατέληξε στη Μακεδονία. Αργότερα στη Ρώμη, ο Παύλος κατά τη διάρκεια της πρώτης φυλάκισής του, βρέθηκε πάλι μαζί με το Μάρκο. Αργότερα ο Παύλος ζήτησε από τον Τιμόθεο να φέρει το Μάρκο στη Ρώμη. Επίσης, ο Μάρκος ήταν μαζί με τον Πέτρο στη Ρώμη όταν έγραφε την πρώτη επιστολή του.

Κατά την παράδοση ο Μάρκος αργότερα κατέληξε στην Αίγυπτο, όπου ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα, ιδρύοντας την εκκλησία της Αλεξάνδρειας, την οποία ποίμανε από το 43 μέχρι το 68 μ.Χ.. Είχε μαρτυρικό θάνατο όταν τη Κυριακή του Πάσχα του 68 μ.Χ. ενώ βρισκόταν στην εκκλησία της συνοικίας του Βουκόλου, όχλος από ειδωλολάτρες ήρθε και τον έσυρε στους δρόμους όπου και τον σκότωσε. Το λείψανό του φυλασσόταν κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας στον Βουκόλου της Αλεξάνδρειας μέχρι το 828, οπότε μεταφέρθηκε από δύο εμπόρους στη Βενετία και έκτοτε φυλάσσεται στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Έχει εκφρασθεί η άποψη πως ο Μάρκος ο συνοδός του Πέτρου στη Ρώμη και ο Μάρκος ο συνοδός του Βαρνάβα στην Κύπρο είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, που όμως δεν έχει αποδειχθεί.

Ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ο Μάρκος μετέβη από τη Ρώμη στην Αλεξάνδρεια για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης και εκεί μαρτύρησε αφού τον διαπόμπευσαν στους δρόμους της πόλης.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 25 Απριλίου. Θεωρείται επίσης άγιος από την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές εκκλησίες.
Πάπας Αναστάσιος Γ΄

Ο Πάπας Αναστάσιος Γ΄ διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τον Απρίλιο του 911 έως τον Ιούνιο του 913.
Σίλας

Ο Σίλας ή Σιλουανός ήταν χριστιανός του 1ου αιώνα, Ρωμαίος πολίτης και διακεκριμένο μέλος της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ με χάρισμα προφητείας. Στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται πάντα με το συγκεκομμένο όνομα "Σίλας", ενώ ο απόστολος Παύλος στις επιστολές του τον αναφέρει με το επίσημο όνομα "Σιλουανός".

Συνόδεψε τον Παύλο στο δεύτερο ιεραποστολικό του ταξίδι, και έμεινε στην περιοχή της Μακεδονίας όταν ο Παύλος συνέχισε για την Αθήνα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Σίλας αργότερα μετέβηκε στον Πόντο και την Καππαδοκία για να συνεχίσει το ιεραποστολικό του έργο.
Τραγούδια με ουσίες

Τραγούδια με ουσίες είναι ο τίτλος ηχητικής και τηλεοπτικής αποτύπωσης των δύο συναυλιών του Γιώργου Νταλάρα που έγιναν στις 4 και 5 Ιουλίου 2007 στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ. Οι συναυλίες αυτές ήταν αφιερωμένες στα τραγούδια τα οποία αναφέρονται στις ψυχοτρόπες ουσίες όπως χασίς, ηρωίνη, κοκαΐνη, νικοτίνη, αλκοόλ. Ουσίες δηλαδή που βασάνιζαν διαχρονικά τους ανθρώπους ή τους προκαλούσαν -πρόσκαιρη- ευφορία, γι αυτό και αυτοί μετέτρεπαν τον καημό τους σε τραγούδια.
Τα τραγούδια προέρχονται από τον χώρο του ρεμπέτικου, αλλά επίσης επεκτείνονται και στο είδος της οπερέτας και της θεατρικής μουσικής

Κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε δύο εκδόσεις στις 31 Μαρτίου 2008. Στην πρώτη έκδοση με 2 CD και 1 DVD, και στη δεύτερη μόνο με 2 CD. 

Στις παραστάσεις εκτός του Γιώργου Νταλάρα, πήραν μέρος οι: Στέλιος Βαμβακάρης, Μπάμπης Τσέρτος,Χρήστος Θηβαίος, Νίνα Λοτσάρη, Μάρθα Φριτζήλα, Ασπασία Στρατηγού, Ζαχαρίας Καρούνης. Έπαιξε μουσική η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας. Ιστορική Επιμέλεια και έρευνα σχετικά με τα τραγούδια έκανε ο Παναγιώτης Κουνάδης.
Μάρκος Τύλλιος Τίρων

Ο Μάρκος Τύλλιος Τίρων (103 π.Χ. – 4 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος απελεύθερος, φίλος και συνεργάτης του ρήτορα Κικέρωνα.

Η ημερομηνία γεννήσεως του Τίρωνα είναι αμφίβολη. Από το έργο του Ιερώνυμου προκύπτει πως πιθανή χρονολογία είναι το 103 π.Χ., κάτι που τον κάνει ελάχιστα νεότερο από τον Κικέρωνα. Εντούτοις, ίσως και να γεννήθηκε αρκετά αργότερα, καθώς ο Κικέρων τον αποκαλεί νέο σε ηλικία το 50 π.Χ.

Πιστεύεται πως ο Τίρων ήταν σκλάβος που γεννήθηκε στο σπιτικό της οικογένειας του Κικέρωνα στο Αρπίνουμ. Όταν η οικογένεια μετακόμισε στην πόλη της Ρώμης τους ακολούθησε. Ο Κικέρων κάνει συχνά αναφορά σε εκείνον στην επιστολογραφία του. Ανάμεσα στα καθήκοντά του περιλαμβάνονταν: το γράψιμο ενώ ο ρήτορας υπαγόρευε, η αποκρυπτογράφηση του γραφικού χαρακτήρα του Κικέρωνα, το στρώσιμο του τραπεζιού του, η φροντίδα του κήπου του και η διαχείριση των οικονομικών του. Ο Κικέρων σημειώνει πόσο χρήσιμος του ήταν ο Τίρων στην εργασία και στη μελέτη του. 

Απελευθερώθηκε το 53 π.Χ. και συνόδευσε τον Κικέρωνα στην Κιλικία όταν εκείνος ορίστηκε έπαρχός της. Είναι επίσης γνωστό πως χώρισε αρκετές φορές από τον αφέντη του εξαιτίας της κακής του υγείας, για την οποία ο Κικέρων εκφράζει ανησυχία σε πολλά από τα γράμματά του.

Πιστεύεται ότι συνέλεξε και δημοσίευσε το έργο του Κικέρωνα μετά το θάνατό του, και όπως φαίνεται, ήταν κι ο ίδιος συγγραφέας. Αρκετοί συγγραφείς της αρχαιότητας αναφέρουν έργα δικά του ως πηγή, αν και σήμερα δεν διασώζεται κανένα. Ο Αύλος Γέλλιος σημειώνει πως ο Τίρων έγραψε διάφορα έργα πάνω στη χρήση και τη θεωρία της λατινικής γλώσσας, αλλά και πάνω σε ποικιλία άλλων θεμάτων, ενώ τον αναφέρει όταν επεξηγεί διαφορές που υπήρχαν στον τρόπο ονομασίας ορισμένων άστρων από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Ο Ασκόνιος Πεδιανός, στα σχόλια που συνέγραψε για το έργο του Κικέρωνα αναφέρεται σε μια βιογραφία του ρήτορα από τον Τίρωνα σε τουλάχιστον τέσσερα βιβλία, ενώ ο Πλούταρχος τον κατονομάζει ως πηγή δύο περιστατικών του βίου του Κικέρωνα.

Στον Τίρωνα αποδίδεται η εφεύρεση μιας στενογραφικής μεθόδου, την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν ανάμεσα σε άλλους και μοναχοί. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη απόδειξη γι’ αυτό, ωστόσο ο Πλούταρχος αναφέρει πως οι βοηθοί του Κικέρωνα ήταν οι πρώτοι Ρωμαίοι που προσπάθησαν να καταγράψουν λόγους με τη χρήση στενογραφίας.

Μετά το θάνατο του Κικέρωνα το 43 π.Χ., κατά την ταραγμένη περίοδο των προγραφών, ο Τίρων αγόρασε ένα κτίμα κοντά στην πόλη Πουτεόλι, όπου και σύμφωνα με τον Ιερώνυμο πέθανε το 4 π.Χ. σε ηλικία 99 ετών.
Τάσος Δενέγρης

Ο Τάσος Δενέγρης (Αθήνα, 1934 – 7 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Έλληνας ποιητής και μεταφραστής.
Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασάς

Ο Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασάς (τουρκικά: "Mehmet Emin Âli Paşa", Φεβρουάριος 1815 – 7 Σεπτεμβρίου 1871) ή Ααλή Μεχμέτ Εμίν Πασάς, γνωστότερος και ως Ααλή Πασάς, με το προσωνύμιο «ο πονηρός βεζίρης» υπήρξε σπουδαίος διπλωμάτης και πολιτικός που διετέλεσε πέντε φορές Μεγάλος Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ήταν ένας από τους τρεις επιφανέστερους πολιτικούς της τότε Σουλτανικής Τουρκίας που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στα ελληνικά θέματα της εποχής. Οι δύο άλλοι ήταν ο Ρεσίτ Πασάς και ο Φουάτ Πασάς που ως πολιτικοί του αντίπαλοι προσπάθησαν πολλές φορές να τον διαβάλουν αποκαλύπτοντας ότι καταγόταν από άσημη και φτωχή οικογένεια, από το Σεσθώνιο (Στενή), του Βοσπόρου.

Η καταπληκτική όμως σταδιοδρομία του Ααλή αποδόθηκε στον διακαή πόθο του να μάθει ξένες γλώσσες, ελληνικά, βουλγαρικά, γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά. Έτσι νεαρός ακόμη ανέλαβε θέση βοηθού διερμηνέα στην Υψηλή Πύλη. Η δε μετέπειτα εξέλιξή του ήταν ραγδαία, με πολλές όμως διακυμάνσεις που τον έφεραν ακόμη και προ του κινδύνου της αγχόνης. Γενικά έπαιξε σπουδαίο ρόλο σε πολλά εσωτερικά και εξωτερικά θέματα της Αυτοκρατορίας με κύριο αντικείμενο την αναχαίτιση της κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας, που είχε αρχίσει ήδη να διαφαίνεται και τη ματαίωση του διαμελισμού της από τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος

Ο Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος, ήταν ο πρώτος πόλεμος μεταξύ των Μεσσήνιων και των Σπαρτιατών. 

Ξεκίνησε ένα χρόνο πριν από την 9η Ολυμπιάδα (το 743 π.Χ.) και τελείωσε την 14η Ολυμπιάδα (το 724 π.Χ.) μετά από 20 ολόκληρα χρόνια.
HH-43 Huskie

Το Kaman HH-43 Huskie ήταν ελικόπτερο το οποίο χρησιμοποιήθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό και το Σώμα των Αμερικανών Πεζοναυτών από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1970. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε ρόλους εναέριας πυρόσβεσης και διάσωσης. Αρχικά έφερε τους κωδικούς HTK και HUK από το Ναυτικό και τους Πεζοναύτες.
Ζώμινθος

Η Ζώμινθος ("Ζόμινθος" ή "Ζόμιθος"), είναι οροπέδιο στους πρόποδες του Ψηλορείτη ("Ιδαίον Όρος") της Κρήτης. Βρίσκεται δυτικά του χωριού Ανώγεια, στη διαδρομή από την Κνωσσό προς το Ιδαίον Άντρον, την ιερή σπηλιά κοντά στην κορυφή της Νίδας. Η τοποθεσία έγινε γνωστή λόγω του μεγάλου κτιρίου της μινωικής εποχής που βρέθηκε εκεί.

Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, 30 μέτρα από την είσοδο, βρίσκεται ένας μεγάλος κράταιγος. Το δέντρο έχει ύψος 12 μέτρα, σε αντίθεση με τους περισσότερους κράταιγους που είναι θάμνοι ή μικρά δέντρα, και έχει χαρακτηριστεί μνημείο της Φύσης. Γύρω από τον κορμό του έχει κατασκευαστεί χαμηλό πέτρινο τοιχίο, ύψους 0,50μ.
Ποικιλασσός

Η Ποικιλασσός ή Ποικιλάσιο ήταν πόλισμα με λιγοστή καλλιεργητική έκταση της αρχαϊκής, κλασικής και ελληνιστικής περιόδου στη νότια ακτή της δυτικής Κρήτης, στον μυχό του φαραγγιού της Τρυπητής, μεταξύ της Σούγιας και της Αγίας Ρουμέλης. Είναι προσεγγίσιμη από τη θάλασσα, καθώς τα Λευκά Όρη αποκόπτουν την επικοινωνία της με την ενδοχώρα. Αναφέρεται μόνο από τον Πτολεμαίο (3.15.3), που την τοποθετεί λανθασμένα ανατολικά της Τάρρας και από τον "Σταδιασμό", παρ. 329, ως πολίχνη με αγκυροβόλιο και νερό. Η έλλειψη νομισματικής μαρτυρίας υποδεικνύει ότι δεν ήταν ανεξάρτητη πόλη. Λίγα ερείπια κατοικιών επιβιώνουν σήμερα σε απόσταση περίπου 1,6 χλμ από τη θάλασσα και δεν υπάρχει ασφαλές αγκυροβόλιο, αλλά δεδομένου ότι η στάθμη της θάλασσας ήταν περίπου 6 μ υψηλότερη στην αρχαιότητα, είναι πολύ πιθανό ότι υπήρχε ασφαλές αγκυροβόλιο στο στόμιο του ποταμού. 

Στην πόλη ανακαλύφθηκαν επιγραφές που μαρτυρούν την ύπαρξη ναού αφιερωμένου στον Σέραπι. Ανακαλύφθηκαν επίσης λαξευμένοι τάφοι στα βράχια. Στον "Κώδικα" 918 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης αναφέρεται ως "Pecilasio overo Pescalio".

Τον 3ο αιώνα π.Χ. αποτέλεσε μέλος του κοινού των Ορείων, μιας ομοσπονδίας ορεινών πόλεων, που τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Την ομοσπονδία αυτή αποτελούσαν οι πόλεις Λισός, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.
Δημήτριος Καλδίρης

Ο Δημήτριος Καλδίρης είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1933 από μητέρα νοικοκυρά και πατέρα τσαγκάρη με 6 ακόμα παιδιά. Ήταν μαθητής του Δημοτικού σχολείου, όταν οι Ναζί κατέστρεψαν την πόλη και τους κατοίκους της, οπότε έχασε τον πατέρα του. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου σπούδασε διαδοχικά Αρχαιολογία, Ιστορία, Θεολογία και Νομικά.

Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Κοζάνης και Φλώρινας ως παραγωγός και σχολιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών.

Έγραψε πολλά άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά, εγκυκλοπαίδειες και εξέδωσε τα παρακάτω βιβλία, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει "Το δράμα των Καλαβρύτων", ένα χρονικό της καταστροφής της πόλης.

Υπηρέτησε ως Διευθυντής σε πολλά Γυμνάσια και Λύκεια, ως Σύμβουλος Εκπαιδεύσεως στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη, ως Διευθυντής στο Γυμνάσιο-Λύκειο στο Ζαΐρ και έχει τιμηθεί:
* Με βραβείο Ιπεκτσί.
* Με Δίπλωμα μετά Αργυρού Σταυρού ΕΕΣ
* Με επαίνους από τη Σχολή Αμύνης, τον Νομάρχη Πατρών, τον Γενικό Επιθεωρητή Μ.Ε. Αχαΐας, τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη και
* Με ευαρέσκεια από την Ελληνική Κοινότητα στο Ζαΐρ.

Ο Δημήτρης Καλδίρης ζει σήμερα στην Αθήνα ως συνταξιούχος Λυκειάρχης.
Μπλε πολυκατοικία

Η Μπλε πολυκατοικία είναι μια από τις παλαιότερες πολυκατοικίες της Αθήνας και αποτελεί σταθμό στην ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής.

Κατασκευάστηκε την περίοδο 1932-1933 για λογαριασμό της οικογένειας Αντωνόπουλου από τον αρχιτέκτονα Κυριάκο Παναγιωτάκο (1902 - 1982) και βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Αραχώβης και Θεμιστοκλέους στην περιοχή των Εξαρχείων, δεσπόζοντας πάνω από το βόρειο τμήμα της πλατείας. Βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου Στρέφη ενώ έχει θέα και προς τον Λυκαβηττό. Το όνομά της οφείλεται στο αρχικό της μπλε χρώμα που επιμελήθηκε ο γνωστός ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο κτήρια, με διαφορετικές εισόδους, που ενώνονται μεταξύ τους μέσω του δώματος και του φωταγωγού. Στο δώμα παλιότερα υπήρχε εντευκτήριο, το οποίο όμως διαλύθηκε για να φτιαχτούν επτά νέα διαμερίσματα αυξάνοντας έτσι τον αριθμό στα 39. Στα αρχικά σχέδια του Παναγιωτάκου προβλεπόταν και πισίνα, η οποία τελικώς δεν κατασκευάστηκε. Το έργο αυτό για την εποχή του ήταν πρωτοποριακό και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του μοντερνισμού της δεκαετίας του '30. Ο γνωστός αρχιτέκτονας και διακοσμητής Λε Κορμπυζιέ δήλωσε για τη μπλε πολυκατοικία ότι "είναι πολύ όμορφη".

Το κτήριο αυτό κατά την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στέγασε την αντικατασκοπική οργάνωση "Μίδας" καθώς και το επιτελείο του αξιωματικού Γιάννη Τσιγάντε. Την εποχή των Δεκεμβριανών οι μαχητές του ΕΛΑΣ τρεις φορές είχαν αποπειραθεί να ανατινάξουν το κτίριο. Κατά καιρούς στο κτήριο διέμειναν σημαντικές προσωπικότητες, όπως οι Ρένος Αποστολίδης, Λεωνίδας Κύρκος, Σοφία Βέμπο, Γεώργιος Ρωμανός, πολιτικός, Λιλή Ζωγράφου, απόγονος του Διονυσίου Σολωμού, Δημήτρης Χορν, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Κωστής Αντωνόπουλος, επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας, Φρέντυ Γερμανός, Δημήτρης Μυράτ, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, υπουργός, η κόρη του Ιωάννη Μεταξά κ.ά.

Το αρχικό χρώμα της πολυκατοικίας ξεθώριασε, και τη δεκαετία του 2000 βαμμένη με λευκό χρώμα. Για την ιστορία της μπλε πολυκατοικίας έχει κυκλοφορήσει το ομώνυμο βιβλίο από την ανηψιά του Παναγιωτάκου, Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη.

Στη συγκεκριμένη πολυκατοικία έχουν πραγματοποιηθεί γυρίσματα της σειράς "Λόγω Τιμής."
Σεΐχ Χασίνα

Η Σεΐχ Χασίνα Γουαζέντ ("শেখ হাসিনা ওয়াজেদ", Shekh Hasina Oyazed, 1947-) είναι πολιτικός από το Μπανγκλαντές και σημερινή πρωθυπουργός του ασιατικού κράτους. Ήταν για πρώτη φορά πρωθυπουργός από τις 23 Ιουνίου του 1996 ως τις 15 Ιουλίου του 2001 και επανήλθε στην εξουσία έπειτα από τη σαρωτική νίκη του κόμματός της στις βουλευτικές εκλογές του 2008. Είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Αουάμι, σημαντικού πολιτικού κόμματος, από το 1981. Είναι η μακροβιότερη πρωθυπουργός στην ιστορία του Μπανγκλαντές.
Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό

Ο Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό ("Kadré Désiré Ouedraogo", 1953-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας για την περίοδο από το 1996 ως το 2000. Υπηρετεί από το 2001 ως πρεσβευτής στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ντένις Ρίτσι

μικρογραφία|δεξιά|250px|Ο Ντένις Ρίτσι (δεξιά), μαζί με τον Κεν Τόμσον
Ο Ντένις Ρίτσι (αγγλικά:"Dennis MacAlistair Ritchie", 9 Σεπτεμβρίου 1941 - 12 Οκτωβρίου 2011) ήταν Αμερικανός επιστήμονας υπολογιστών, αξιοσημείωτος για την επιρροή του σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού, με κυριότερη την C, αλλά και σε λειτουργικά συστήματα, όπως το Multics και το Unix. Έχει λάβει το βραβείο Τούρινγκ το 1983 και το αμερικανικό Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας το 1998. Όταν συνταξιοδοτήθηκε το 2007, ήταν επικεφαλής του τμήματος έρευνας λογισμικού συστημάτων της εταιρείας Lucent Technologies.
Λεωνίδας Γκίμπας

Ο Λεωνίδας Γκίμπας είναι καθηγητής της πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, όπου ηγείται της ομάδας υπολογιστικής γεωμετρίας και είναι μέλος των εργαστηρίων γραφικών υπολογιστών και τεχνητής νοημοσύνης. Ο Γκίμπας ήταν μαθητής του Ντόναλντ Κνουθ στο Στάνφορντ, από το οποίο έλαβε και το διδακτορικό του το 1976.

Έχει εργαστεί σε πολλά εργαστήρια βιομηχανικής έρευνας, ενώ εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Στάνφορντ το 1984. Υπήρξε πρόεδρος του συμποσίου της ACM για την υπολογιστική γεωμετρία το 1996, είναι επίτιμο μέλος (fellow) της ACM, και παραλήπτης του βραβείου Άλεν Νιούελ για το 2007 «για την πρωτοπόρα συνεισφορά του στην εφαρμογή αλγορίθμων σε ένα ευρύ φάσμα της επιστήμης υπολογιστών.». Έχει αριθμό Έρντος 2 λόγω της συνεργασίας του με τους Boris Aronov, Andrew Odlyzko, János Pach, Richard M. Pollack, Endre Szemerédi, και Frances Yao.
Γιοκοχάμα

Η Γιοκοχάμα (, "Γιοκοχάμα-σι") είναι πόλη στην μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας. Έχει 3,6 εκατομμύρια κατοίκους.
Ναγκόγια

Η Ναγκόγια () είναι μετά το Τόκιο, την Γιοκοχάμα και την Οσάκα με 2,1 εκατομμύρια κατοίκους η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας και ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα της Toyota, και για αυτό τον λόγο 70% τις κυκλοφορίας γίνεται με το αυτοκίνητο, σε αντίθεση με 30% στην υπόλοιπη Ιαπωνία. Η Ναγκόγια διαθέτει και μετρό με 6 γραμμές.

Στην περίοδο Έντο στη Ναγκόγια αναπτύχθηκε ένα από τα σημαντικότερα κάστρα της χώρας, καθώς στην πόλη βρισκόταν ένας από τους σταθμούς του δευτερεύοντα δρόμου Μινότζι, ο οποίος ένωνε μεταξύ τους δύο από τις 5 μεγάλες οδούς της εποχής, τις οδούς Τοκάιντο και Νακασέντο, οι οποίες συνέδεαν το Τόκιο με το Κιότο. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ναγκόγια γνώρισε τεράστιες καταστροφές, από επαναλαμβανόμενους βομβαρδισμούς της Αμερικανικής Αεροπορίας, καθώς στην πόλη βρίσκονταν τα κεντρικά εργοστάσια της Μιτσουμπίσι, η οποία προμήθευε με αεροσκάφη την Ιαπωνική Αεροπορία.
Σπουδαίωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σπουδαίωνας (Σπουδαίων) είναι γνωστή μία θεότητα των αρχαίων Ελλήνων, η οποία αναφέρεται από τον Παυσανία. Σύμφωνα με αυτό τον συγγραφέα, το άγαλμα του Σπουδαίωνα βρισκόταν επάνω στην Ακρόπολη των Αθηνών. Από νεότερους ερευνητές ωστόσο αμφισβητείται όχι μόνο η θέση αυτού του αγάλματος, αλλά και η ίδια η ύπαρξη της θεότητας αυτής.
Νίκος Τζόγιας

Ο Νίκος Τζόγιας (8 Ιουλίου 1921 - 1 Απριλίου 1996) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Σπειώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σπειώ είναι γνωστή μία από τις Νηρηίδες, δηλαδή τις κόρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Σπειώ είναι μία από τις Νηρηίδες εκείνες που αναφέρονται στην "Ιλιάδα" (ραψωδία Σ, στίχος 40). Ετυμολογικά, το όνομα «Σπειώ» προέρχεται από την ομηρική λέξη "σπέος" ή "σπείος", που σημαίνει σπήλαιο, σπηλιά — δηλαδή Σπειώ = Σπηλιώτισσα.
Στησιχόρη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στησιχόρη αναφέρεται μία από τις Μούσες, όπως διαπιστώνεται από τον κρατήρα του Κλιτίου και το αγγείο του Εργοτίμου («Αγγείο Φρανσουά»). Είναι πιθανό το «Στησιχόρη» να γράφεται αντί του «Τερψιχόρη», ή να είναι το αρχαιότερο όνομα της Μούσας Τερψιχόρης, της προστάτιδας του χορού.
Κοιλάδα των Βασιλέων

Η Κοιλάδα των Βασιλέων αποτελεί μια από τις σημαντικότερες περιοχές της Αρχαίας Αιγύπτου καθώς φιλοξενεί πάνω από 60 τάφους φαραώ. Την γνωρίζουμε και ως Κοιλάδα των Τάφων και είναι εξίσου γνωστή και με τους δύο όρους.

•Αποτελεί στενό πέρασμα και βρίσκεται στις Δυτικές Θήβες της Αιγύπτου.

•Εκεί είναι οι τάφοι του Τουταγχαμών και πολλών άλλων.

Η Κοιλάδα των Βασιλέων (αραβικά: الملوك‎ وادي 'Wādī al Mulūk'; κοπτικά: ϫⲏⲙⲉ, ρομανικά: "džēme)", γνωστή επίσης ως Κοιλάδα των Βασιλικών Πυλών (αραβικά: ‎المملوك‎ ابواب وادي 'Wādī Abwāb al Mulūk'), είναι μία φυσική κοιλάδα στην Αίγυπτο, όπου για μία περίοδο σχεδόν 500 ετών, από τον 16ο αιώνα μέχρι τον 11ο αιώνα π.Χ., κατασκευάζονταν λαξευμένοι στους βράχους τάφοι για τους φαραώ και τους ισχυρούς ευγενείς του Νέου βασιλείου (18ης, 19ης και 20ης δυναστείας) της Αρχαίας Αιγύπτου.

Η κοιλάδα αυτή βρίσκεται στην δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από τις Θήβες (σύγχρονο Λούξορ), στην καρδιά της Νεκρόπολης των Θηβών. Η ερημική κοιλάδα αποτελείται από δύο τμήματα, το ανατολικό (όπου βρίσκεται η πλειοψηφία των βασιλικών τάφων) και το δυτικό.

Με την ανακάλυψη το 2005 ενός νέου θαλάμου και δύο ακόμη εισόδων τάφων το 2008, η κοιλάδα είναι γνωστό ότι περιέχει 63 τάφους και θαλάμους που ποικίλουν σε μέγεθος από αυτό του τάφου KV54, ενός απλού λάκκου, μέχρι τον τάφο KV5 (του Ραμσή Β'), μία πολύπλοκη ταφική κατασκευή με πάνω από 120 τάφους στο εσωτερικό της. Η κοιλάδα αυτή υπήρξε ο επίσημος χώρος που φιλοξενούσε τις ταφές των εμβληματικών βασιλικών μορφών του Νέου Βασιλείου της Αιγύπτου, καθώς επίσης και μίας σειράς ευνοημένων αξιωματούχων τους. Οι βασιλικοί τάφοι είναι διακοσμημένοι με σκηνές από την αρχαία αιγυπτιακή μυθολογία και προσφέρουν πληροφορίες γύρω από τις πεποιθήσεις και τις ταφικές τελετουργίες στην αρχαία Αίγυπτο. Σχεδόν όλοι οι τάφοι της κοιλάδας φαίνεται ότι είχαν συληθεί ήδη από την αρχαιότητα, αλλά παρά το γεγονός αυτό εξακολουθούν ακόμη μέχρι σήμερα να δίνουν μία εικόνα του πλούτου και της δύναμης των φαραώ.
μικρογραφία|Η θέση της κοιλάδας στους λόφους των Θηβών, δυτικά του Νείλου (το κόκκινο βέλος δείχνει το ακριβές σημείο). Οκτώβρης 1988.|αριστερά
Η περιοχή αυτή έχει βρεθεί στο επίκεντρο της αρχαιολογικής και αιγυπτιολογικής έρευνας από το τέλος του 18ου αιώνα, ενώ οι ταφικές κατασκευές και οι ταφές με τις μούμιες και τα κτερίσματά τους συνεχίζουν ακόμη μέχρι σήμερα να προκαλούν το ενδιαφέρον των ερευνητών. Στη σύγχρονη εποχή η κοιλάδα έγινε διάσημη με την ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαμών (τάφος KV62) με την περίφημη "κατάρα των φαραώ" που τον συνόδευε, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια μετά την ανακάλυψή του το 1922. Ο τάφος αυτός αποτελεί ένα από τα διασημότερα αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου. Το 1979, εντάχθηκε στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μαζί με την υπόλοιπη Νεκρόπολη των Θηβών. Η εξερεύνηση, η ανασκαφή και η συντήρηση συνεχίζονται στην κοιλάδα των βασιλέων, ενώ ένα νέο τουριστικό κέντρο άνοιξε τις πύλες του πρόσφατα.
Συλέας

thumb|right|250px|Ηρακλής και Συλέας. Αττικός ερυθρόμορφος αμφορέας, 480–470 π.Χ.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Συλέας (Συλεύς) είναι γνωστός ένας θρυλικός βασιλιάς στη Μικρά Ασία, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής, επειδή ο Συλέας εξανάγκαζε όσους περνούσαν από τη χώρα του να σκάβουν τα αμπέλια του. Αυτό έγινε κατά την εποχή που ο Ηρακλής υπηρετούσε τη βασίλισσα της Λυδίας Ομφάλη. Από την ιστορία αυτή ο Ευριπίδης εμπνεύσθηκε και συνέγραψε ένα ομώνυμο σατυρικό δράμα, το "«Συλεύς»".
Στέντορας

Στην ελληνική μυθολογία ο Στέντορας (Στέντωρ) ήταν ένας Αχαιός ήρωας του Τρωικού Πολέμου, που αναφέρεται τόσο στην "Ιλιάδα" (Ε 785) όσο και στη "«Διομήδους Αριστεία»". Ο Στέντορας είχε ευεργετηθεί από τη θεά `Ηρα με το χάρισμα να έχει πολύ δυνατή φωνή, που ισοδυναμούσε με φωνή 50 ανδρών, γι' αυτό και χαρακτηρίζεται με το επίθετο "«χαλκεόφωνος»". Ακόμη και σήμερα, η φράση «στεντόρεια φωνή» σημαίνει τη μέγιστη σε ένταση φωνή.

Θεωρείται ότι ο Στέντορας καταγόταν από τη Θράκη ή, σύμφωνα με τον «Σχολιαστή» του Ομήρου, από την Αρκαδία: "«Αρκάς το γένος, ερίσας δε προς τον Ερμήν περί μεγαλοφωνίας εφονεύθη υπ' αυτού.»" Δηλαδή ο Στέντορας διαγωνίσθηκε με τον θεό Ερμή, τον κήρυκα των θεών, στην ένταση της φωνής και ο Ερμής τον σκότωσε (ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, πέθανε από την προσπάθεια να φωνάξει ακόμη πιο δυνατά).

* Ο αστεροειδής 2146 Στέντωρ (2146 Stentor), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1976, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό ήρωα.
Μαρία Δημητριάδη

Η Μαρία Δημητριάδη (1951 – 7 Ιανουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Συνδέθηκε από νωρίς με το πολιτικό τραγούδι. Επιχείρησε αρκετές φορές στην καριέρα της (και) την ερμηνεία λυρικότερων στίχων. Αδελφή της είναι η Αφροδίτη Μάνου.
Στιχίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στιχίος αναφέρεται στην "Ιλιάδα" του Ομήρου ένας από τους αρχηγούς του εκστρατευτικού σώματος των Αθηναίων κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Στιχίος σκοτώθηκε από τον Έκτορα.
Audi Quattro

Το Audi Quattro ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, μεταξύ του 1980 και του 1991. Βασιζόταν στην πρώτη γενιά του Audi Coupé, γνωστή ως Coupé B2.

Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης στις 3 Μαρτίου 1980. Αρχικός σκοπός της Audi ήταν να κατασκευάσει μόλις 400 μονάδες, ώστε να χρησιμοποιηθούν σε κάθε είδους αγώνες. Λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού, ωστόσο, κατασκευάστηκε τελικώς σε 11.452 αντίτυπα. Ήταν το πρώτο GT ευρείας παραγωγής με μόνιμη τετρακίνηση. Η ονομασία quattro χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από την Audi και χαρακτηρίζει τα τετρακίνητα μοντέλα της εταιρείας. Το quattro υπήρξε και θεωρείται ακόμα και σήμερα, ένα από τα σπουδαιότερα αυτοκίνητα ράλλυ.
Σταμάτης Σπανουδάκης

Ο Σταμάτης Σπανουδάκης (11 Δεκεμβρίου 1948) είναι σύγχρονος Έλληνας συνθέτης.
Πρίζρεν

right|thumb|250px|Πρίζρεν: Τα Οθωμανικά λουτρά (15ος αι.)
To Πρίζρεν είναι πόλη του Κοσσυφοπεδίου, Βρίσκεται στους πρόποδες του Σκάρδου, 80 χλμ νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Πρίστινα, και διασχίζεται από τον ποταμό Λούμπαρτ. 

Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κοσσυφοπεδίου, με πληθυσμό 221.000 κατοίκων (2006). Αποτελεί έδρα του ομώνυμου Δήμου καθώς και της Επαρχίας Πρίζρεν. Ιδρύθηκε τον 11ο μ.Χ. αιώνα και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 652 μ. Οι Αλβανοί αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα (81,6% του πληθυσμού). Η σύγχρονη βιομηχανία της πόλης παράγει υφάσματα, είδη ξυλοτεχνίας, υποδήματα, φιλιγκράν λεπτουργήματα και επεξεργασμένα τρόφιμα.
Σουμπότιτσα

thumb|right|Η κεντρική πλατεία της Σουμπότιτσα με τη βιβλιοθήκη της πόλης.
Η Σουμπότιτσα (σερβ. "Суботица/Subotica", ουγγ. "Szabadka") είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Βόρεια Μπάτσκα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας της Σερβίας, κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Παλαιότερα η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής της Βοιβοντίνας, σήμερα η Σουμπότιτσα είναι η δεύτερη πόλη της επαρχίας, μετά το Νόβι Σαντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η πόλη έχει πληθυσμό 97.910 κατ., ενώ η αστική περιοχή της (συμπεριλαμβανομένου του παρακείμενου οικοισμού Πάλιτς) 105.681 και η μητροπολιτική περιοχή 141.554.

Η σερβική γλώσσα είναι η πιο απασχολούμενη γλώσσα στην καθημερινή ζωή. Η ουγγρική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης από σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού στις καθημερινές συνομιλίες τους. Και οι δύο γλώσσες χρησιμοποιούνται ευρέως στην εμπορική και επίσημη σήμανση 

Η πόλη έχει πολλά μνημεία του 18ο αιώνα: oρθόδοξες και καθολικές εκκλησίες, καθώς και μοναστήρια.

Στην πόλη βρίσκονται μερικές σχολές του Πανεπιστήμιου του Νόβι Σαντ.
Κρούσεβατς

Το Κρούσεβατς (Σερβικά: "Крушевац/Kruševac"), είναι πόλη στη Σερβία. Ιδρύθηκε το 1371 και διετέλεσε πρωτεύουσα της χώρας κατά το Μεσαίωνα.

Το 2002 είχε 77.368 κατοίκους. Η περιοχή του Κρούσεβατς περιλαμβάνει 101 χωριά και καταλαμβάνει έκταση 854 τετ.χλμ. Οι Σέρβοι αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα (94%).

*
Οδός Πανός

Η Οδός Πανός είναι λογοτεχνικό περιοδικό, τριμηνιαίο, με τον υπότιτλο "«Εργοτάξιο εξαιρετικών αισθημάτων»", που εκδίδεται στην Αθήνα από τον Ιανουάριο του 1981. Εκδότης είναι ο ποιητής και λογοτέχνης Γιώργος Χρονάς.

Το περιοδικό έχει κάνει αφιερώματα σε τόσο σε Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Κώστας Ταχτσής, η Σωτηρία Μπέλλου, η Κατερίνα Γώγου, ο Κωνσταντίνος Καβάφης κ.ά., όσο και σε πρόσωπα παγκοσμίως γνωστά, όπως ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Ντέιβιντ Μπάουι, ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Λόρενς Ολίβιε, ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ κ.ά.
Ζρένιανιν

thumb|right|200px|Το δικαστικό μέγαρο του Ζρένιανιν
Το Ζρένιανιν (Σερβικά: "Зрењанин/Zrenjanin", Ουγγρικά: "Nagybecskerek", Σλοβάκικα: "Zreňanin") είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας του Κεντρικού Βανάτου στην αυτόνομη επαρχία της Βοϊβοντίνας της Σερβίας. Η πόλη έχει πληθυσμό 76.511 κατοίκους, ενώ ο δήμος της 123.362 κατοίκους (στοιχεία απογραφής του 2011).

Το Ζρένιανιν είναι η μεγαλύτερη πόλη στο σερβικό τμήμα της γεωγραφικής περιοχής του Βανάτου, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Βοϊβοντίνας (μετά το Νόβι Σαντ και τη Σουμπότιτσα) και η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας.
Κραγκούγιεβατς

thumb|right|Πεζόδρομος στο Κραγκούγιεβατς

Το Κραγκούγιεβατς (σερβικά: Крагујевац / Kragujevac) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Σουμάντια στην κεντρική Σερβία. Βρίσκεται στις όχθες του Ποταμού Λεπένιτσα. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής του 2011, η διοικητική περιοχή της πόλης έχει πληθυσμό 179.417 κατοίκους.

Το Κραγκούγιεβατς ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της νεότερης Σερβίας (1818-1841) και το πρώτο σύνταγμα στα Βαλκάνια ανακηρύχθηκε στην πόλη το 1835. Το πρώτο γυμνάσιο και τυπογραφείο της πόλης ιδρύθηκαν το 1833, ακολουθούμενα από το επαγγελματικό Εθνικό Θέατρο (1835), τη Στρατιωτική Ακαδημία (1837) και το πρώτο πλήρως αναπτυγμένο πανεπιστήμιο της προ νεοανεξάρτητης Σερβία (1838). Το Κραγκούγιεβατς ήταν ο τόπος σφαγής από τους Ναζί (1941), όταν δολοφονήθηκαν 2.778 Σέρβοι άνδρες και αγόρια. Το σύγχρονο Κραγκούγιεβατς είναι γνωστό για τη βιομηχανία του πολεμοφοδίων (Zastava Arms) και αυτοκινήτων (Fiat Automobili Srbija).

Ως σημαντικό πανεπιστημιακό κέντρο, το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς ιδρύθηκε στις 21 Μαΐου 1976, από τμήματα των Σχολών Μηχανολόγων Μηχανικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, που άρχισαν να λειτουργούν στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς περιλαμβάνει δώδεκα σχολές, έξι στο Κραγκούγιεβατς και τα άλλα στο Τσάτσακ, το Κράλιεβο, τη Γιάγκοντινα, το Ούζιτσε και τη Βρνιάτσκα Μπάνια. Tο Πανεπιστήμιο έχει δύο επιστημονικά ερευνητικά ιδρύματα: το Ινστιτούτο Aγροτικών Καλλιεργειών στο Κραγκούγιεβατς και το Ινστιτούτο Ερευνών Φρούτων και Σταφυλιών στο Τσάτσακ.

Το όνομα Κραγκούγιεβατς προέρχεται από την παλαιοσερβική λέξη "κράγκουγι", που περιγράφει ένα συγκεκριμένο είδος γερακιού. Έτσι Κραγκούγιεβατς σημαίνει "γερακοφωλιά".
Ντέιβιντ Κόνολι

O Ντέιβιντ Κόνολι (David Connolly, γενν. 1954 στo Σέφηλντ της Αγγλίας) ειναι Άγγλος λογοτέχνης και μεταφραστής ελληνικών κειμένων.
Αμούλιος

Ο Αμούλιος κατά την Ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν μυθικός βασιλιάς του Λατίου, γιος του Πρόκα.

Κατέλαβε το θρόνο αφού προηγουμένως εξεθρόνισε τον πρωτότοκο αδελφό του Νουμίτορα. Τη δε κόρη του Νουμίτορα, τη Ρέα Σύλβια, την κατέστησε ιέρεια σε ναό (μια από τις Εστιάδες Παρθένες) ενώ τους γιους της Ρώμο και Ρωμύλο τους έβαλε μέσα σε ξύλινο κιβώτιο το οποίο και στη συνέχεια έριξε στο ποταμό Τίβερη. Τα παιδια όμως σώθηκαν και αργότερα εξεδίωξαν τον Αμούλιο και επανέφεραν στο θρόνο τον παππού τους Νουμίτορα.
Βελς

Το Βελς (Γερμανικά:"Wels") είναι μια πόλη στο ομόσπονδο κρατίδιο της Άνω Αυστρίας. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Τράουν, 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λιντς. Πρόκειται για ένα εμποροβιομηχανικό κέντρο, με εργοστάσια γεωργικών εργαλείων, υφαντουργεία και βιομηχανία παραγωγής τροφίμων. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν επίσης υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις και πηγές φυσικού αερίου. Έχει πληθυσμό 58.717 κατοίκους (2012).
Κωνστάντζα

H Κωνστάντζα ή Κωνστάντια (ρουμ.: Constanţa), ιστορικά γνωστή ως Τόμις, είναι η αρχαιότερη συνεχώς κατοικημένη πόλη της Ρουμανίας. Ιδρύθηκε γύρω στα 600 π.Χ. Η πόλη βρίσκεται στην περιφέρεια Δοβρουτσά στις ακτές της Μαύρης θάλασσας. Είναι πρωτεύουσα της περιοχής Κωνστάντζα και η μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας.

Με την απογραφή του 2011 η Κωνστάντζα είχε πληθυσμό 283.872, που την καθιστά την πέμπτη πολυπληθέστερη πόλη της Ρουμανίας. Η Μητροπολιτική περιοχή της περιλαμβάνει 14 κοινότητες σε ακτίνα 30 χλμ. από την πόλη και με 425.916 κατοίκους είναι η δεύτερη μεγαλύτερη της Ρουμανίας.

Το Λιμάνι της Κωνστάντζας έχει έκταση 39,26 τ.χλμ. και μήκος περίπου 30 χλμ. Είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στη Μαύρη θάλασσα και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη.

Στην περιοχή της πόλης υπάρχουν φρέατα μεταλλικού νερού. Η κύρια βιομηχανική δραστηριότητα στην πόλη επικεντρώνεται στη βυρσοδεψία, τη βιομηχανία διύλισης και τη βιομηχανία τροφίμων.

Βόρεια της Κωνστάντζας βρίσκεται το παράκτιο θέρετρο Μαμάγια.
Κλουζ-Ναπόκα

Η Κλουζ-Ναπόκα (ρουμ. Cluj-Napoca, κοινώς γνωστή ως Κλουζ, είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της Ρουμανίας, μετά την πρωτεύουσα Βουκουρέστι, και έδρα του Νομού Κλουζ, στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Γεωγραφικά περίπου ισαπέχει από το Βουκουρέστι (458 χλμ.), τη Βουδαπέστη (460 χλμ.) και το Βελιγράδι (464 χλμ.) Ευρισκόμενη στην κοιλάδα του Ποταμού Σόμεσουλ Μικ, η πόλη θεωρείται ανεπίσημη πρωτεύουσα της ιστορικής περιοχής της Τρανσυλβανίας. Από το 1790 ως το 1848 και από το 1861 ως το 1867 ήταν επίσημη πρωτεύουσα του Μεγάλου Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας. Αλλα ονόματα της πόλης είναι : Γερμανικά : "Klausenburg", Ουγγρικά : "Kolozsvár", Μεσαιωνικά Λατινικά : "Castrum Clus, Claudiopolis" και Γίντις : קלויזנבורג‎, "Κλόιζνμπουργκ". 

Το 2001 ζούσαν μέσα στα όρια της πόλης 324.576 κάτοικοι, σημειώνοντας μικρή αύξηση από την τιμή που κατεγράφη στην απογραφή του 2002. Η μητροπολιτική περιοχή Κλουζ-Ναπόκα είχε πληθυσμό 411.379, ενώ ο πληθυσμός της περιαστικής περιοχής (Ρουμανικά "zona periurbană") ξεπερνά τις 420.000 κατοίκους. Η νέα μητροπολιτική δοίκηση του Κλουζ-Ναπόκα άρχισε να λειτουργεί το Δεκέμβριο του 2008. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Καταγραφής Πληθυσμού του Νομού η πόλη φιλοξενεί ένα πασιφανή πληθυσμό φοιτητών και άλλων μη-κατοίκων - κατά μέσο όρο πάνω από 20.000 ετησίως το 2004–2007. Η πόλη απλώνεται γύρω από την Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στην Πλατεία Ουνίριι (Ενωσης), του 14ου αιώνα, προς τιμή του Αρχάγγελου Μιχαήλ, πολιούχου του Κλουζ-Ναπόκα. Ο δήμος έχει έκταση 179,52 τετ. χλμ.

Το Κλουζ-Ναπόκα βίωσε μια δεκαετία παρακμής μετά το 1990, με τη διεθνή φήμη της να πλήττεται από τις πολιτικές του τότε δημάρχου της Γκεόργκε Φουνάρ. Σήμερα η πόλη είναι ένα από τα σημαντικότερα ακαδημαϊκά, πολιτιστικά, βιομηχανικά και επιχειρηματικά κέντρα της Ρουμανίας. Μεταξύ άλλων ιδρυμάτων φιλοξενεί το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας, το Πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι, με τον περίφημο βοτανικό κήπο του, εθνικού επιπέδου πολιτιστικά ιδρύματα, καθώς και τη μεγαλύτερη Ρουμανικής ιδιοκτησίας εμπορική τράπεζα. Το 2015 το Κλουζ-Ναπόκα ήταν Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας.
Γκαλάτσι

Το Γκαλάτσι (ρουμ.: "Galaţi") είναι πόλη και λιμάνι στην ανατολική Ρουμανία, έδρα της ομώνυμης περιοχής, στην ιστορική περιοχή της Μολδαβίας. Το Γαλάτσι είναι λιμάνι στον Ποταμό Δούναβη, πολύ κοντά στην πόλη Βραΐλα, με την οποία αποτελεί ενιαία μητροπολιτική περιοχή. Το 2011 είχε πληθυσμό 231.204 κατοίκων και ήταν έτσι η 7η μεγαλύτερη πόλη της Ρουμανίας. Το Γαλάτσι είναι μεγάλο oικονομικό κέντρο, που βασίζεται στο λιμάνι του, στα ναυπηγεία, στο εργοστάσιο χάλυβα ArcelorMittal Galați και τις εξαγωγές ορυκτών.

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1445. Το 1789, κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, η πόλη πυρπολήθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Μιχαήλ Καμένσκι. Τό Γαλάτσι ήταν η πόλη πού χύθηκε τό πρώτο αίμα του Εικοσιένα και έλαβε χώρα η πρώτη μάχη στην Μολδοβλαχία ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους ( Μάχη του Γαλατσίου).
Η πόλη έγινε το 1907 χώρος αγροτικής εξέγερσης, η οποία συνετρίβη από τον ρουμάνικο στρατό.

Στο Γκαλάτσι βρίσκεται η μεγαλύτερη χαλυβουργία της Ρουμανίας, η "Arcelor-Mittal Galaţi", που ήταν υπό κρατική ιδιοκτησία μέχρι το 2001. Εδώ βρίσκεται επίσης το μεγαλύτερο ναυπηγείο του Δούναβη, λόγω της καλής πρόσβασης που έχει η πόλη στη Μαύρη Θάλασσα και της μικρής απόστασης με το εργοστάσιο χαλυβουργίας. Η πόλη είναι αδελφοποιημένη, μεταξύ άλλων, με τον Πειραιά από το 1985.
Μπρέγκεντς

thumb|250px|Η οδός Άντον Σνάιντερ στο κέντρο
thumb|250px|Το λιμάνι επί της λίμνης της Κωνσταντίας
To Μπρέγκεντς (Γερμανικά: "Bregenz") είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη της λίμνης της Κωνσταντίας (Bodensee) και έχει 28.012 κατοίκους (2012) και έκταση 29,51 τετρ. χιλιομέτρων. Ενώ ο δήμος είναι μικρότερος σε πληθυσμό από τις πόλεις Ντόρνμπιρν και Φέλντκιρχ του ιδίου κρατιδίου, η μητροπολιτική του περιοχή είναι περίπου διπλάσια και πυκνοκατοικημένη.
Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι

Ο Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι (Κέτσουα: "Pachakutiq Inka Yupanki", ήταν ο ένατος αυτοκράτορας των Ίνκας. Το όνομα Pachakutiq σημαίνει "αυτός που θα αναδομήσει ξανά τον κόσμο", ενώ το Yupanki σήμαινε "λογιστής", θέλοντας με αυτό το τρόπο να δείξουν οι Ίνκας ότι ευελπιστούν στο πρόσωπο του νέου αυτοκράτορα να βρουν έναν ηγέτη που θα ανασυγκροτήσει την αυτοκρατορία τους. Ήταν γιος του Βιρακότσα Ίνκα και της "Μάμα Ρούνου". Ήταν ο τέταρτος βασιλέας της δυναστεία "Άναν" (ισπ. "Hanan"), που ίδρυσε ο Ίνκα Ρόκα. Βασίλεψε από το 1438 έως το 1471 αν και κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι παρέδωσε την εξουσία του ένα χρόνο αργότερα. Το κανονικό του όνομα ήταν "Κούσι Ίνκα" (Κέτσουα: "Cusi Inka") και η γυναίκα του ονομαζόταν "Μάμα Αναουάρκε" (ισπ. Mama Anahuarque).
Κνίτελφελντ

thumb|250px|Η κεντρική πλατεία του Κνίτελφελντ.

Το Κνίτελφελντ (γερμανικά: "Knittelfeld") είναι πόλη στο ομόσπονδο κρατίδιο της Στυρίας στην Αυστρία και πρωτεύουσα ενός επαρχιακού νομού στις όχθες του ποταμού Μουρ. Έχει 11.552 κατοίκους (2012) και βρίσκεται στην κοιλάδα Άιχφελτ των Άλπεων.

Το Κνίτελφελντ αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1224, στο οποίο αναγράφεται "μια εκκλησία στο "Chnvtelveld". Βρισκόταν σε ανταγωνισμό με τις γειτονικές πόλεις του Γιούντενμπουργκ (Judenburg) και του Λέομπεν (Leoben), καθώς το πρώτο το προτιμούσαν οι Ιταλοί έμποροι, ενώ το δεύτερο άκμαζε λόγω του εμπορίου σιδήρου. Το Κνίτελφελντ άρχισε να ακμάζει όταν, τον 19ο αιώνα, διήλθε από αυτό σημαντική σιδηροδρομική γραμμή.. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, ακριβώς επειδή ήταν σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος.

Μεγαλύτερος εργοδότης των κατοίκων του είναι οι Αυστριακοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι, που διαθέτουν εδώ μια μεγάλη μονάδα επισκευής τροχαίου υλικού.
Κώστας Γεωργάκης

Ο Κώστας Γεωργάκης (23 Αυγούστου 1948 - 19 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Έλληνας φοιτητής που αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την δικτατορία στην Ελλάδα.
Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη

Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) (αγγλικά: Organization for Security and Co-operation in Europe - OSCE) είναι ο μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός για τη διαφύλαξη της ασφαλείας στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1975 στο Ελσίνκι ως Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και μετονομάστηκε στο όνομα που έχει σήμερα το 1995. 

Στο πεδίο ευθύνης του Οργανισμού περιλαμβάνεται ο έλεγχος της διάδοσης όπλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του τύπου και η δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών. Οι περισσότεροι από τα 3.500 μέλη του προσωπικού του απασχολούνται σε επιχειρησιακό επίπεδο, με μόλις ένα 10% να απασχολούνται στην έδρα του οργανισμού. 

Σκοπός της δημιουργίας του είναι η έγκαιρη αντιμετώπιση, η αποτροπή συγκρούσεων, η διαχείριση κρίσεων και η αποκατάσταση μετά από συγκρούσεις, καθώς και να προάγει τη συνεργασία στην περιοχή. Οι 57 χώρες που συμμετέχουν βρίσκονται στην Ευρώπη, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική και καλύπτουν το σύνολο του Βορείου ημισφαιρίου. Ως επίσημοι συνεργάτες του Οργανισμού αναγνωρίζονται επιπλέον 6 μεσογειακά κράτη, 4 ασιατικά και η Αυστραλία. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ως φόρουμ Ανατολής - Δύσης.
Σύνοδος του Αλχεθίρας

μικρογραφία
Η λεγόμενη "Συνθήκη Αλχεθίρας" είναι η Διεθνής Συνθήκη που συνομολογήθηκε από την ομώνυμη Διεθνή Διάσκεψη Αλχεθίρας που συνήλθε από τις 16 Ιανουαρίου μέχρι τις 7 Απριλίου του 1906, στην ισπανική πόλη Αλχεθίρας, εξ ου και η ονομασία της, η οποία και υπήρξε πολύ σημαντική στην ιστορία του Μαρόκου.

Η Διάσκεψη αυτή συνήλθε στη "Κάζα Κονστουτοριάλ" (Δημαρχείο) της Αλχεθίρας κατά την οποία συνομολογήθηκε ή ομώνυμη συνθήκη με την οποία και εγκρίθηκαν τα σχέδια της Γαλλίας για την παρεμβολή της στο Μαρόκο, έναντι των οποίων η Αυτοκρατορία της Γερμανίας επεδίωκε, φαινομενικά, τη διατήρηση της ανεξαρτησίας του Μαρόκου.

Τη Συνθήκη αυτή αναγνώρισε και επικύρωσε στη συνέχεια ο τότε Σουλτάνος (Μουλάι) του Μαρόκου Αμπντούλ Αζίζ ο Δ' με ιδιαίτερο διάταγμα στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους. Σημειώνεται ότι της συνθήκης αυτής είχε προηγηθεί η Συμφωνία της Μαδρίτης (1880) με την οποία αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία του Μαρόκου. Συνέχεια δε της συνθήκης Αλχεθίρας ακολούθησε, έξι χρόνια μετά, το 1912, η Συνθήκη της Φεζ με την οποία αναγνωρίστηκε η μετάπτωση του Μαρόκου από κυρίαρχο κράτος σε Προτεκτοράτο της Γαλλίας. 

Αιτία αυτής της μετάπτωσης ήταν αφενός μεν οι συνεχείς εξεγέρσεις των Βερβέρων και η αδυναμία εκ μέρους του τότε νεαρού Σουλτάνου να τις καταστείλει και αφετέρου οι μόνιμα αποικιοκρατικές βλέψεις της Γαλλίας και της διασφάλισης του δανείου που είχε παραχωρήσει στο Μαρόκο για την οργάνωση και ανόρθωση της χώρας.
Κάτω Αυστρία

Η Κάτω Αυστρία και οι τέσσερις περιοχές τις: ([[Waldviertel]] (πράσινο), [[Weinviertel]] (κόκκινο), [[Mostviertel]] (κίτρινο) και [[Industrieviertel]] (μπλε). Το κενό στην μέση είναι η Βιέννη.
Η Κάτω Αυστρία (γερμανικά: "Niederösterreich", Νίντερεστερραϊχ) είναι με 19.186 τ.χλμ. το μεγαλύτερο ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας και από πλευράς πληθυσμού το δεύτερο με 1.677.542 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2019). Πρωτεύουσα είναι από το 1986 το Ζανκτ Πέλτεν, ενώ πολλές υπηρεσίες είναι στην Βιέννη, όπου βρισκόταν η έδρα του κρατιδίου μέχρι το 1986. Μεγαλύτερος ποταμός και σημαντική αρτηρία είναι ο Δούναβης.
Ηθολογία

Η ηθολογία είναι ο κλάδος της ζωολογίας που μελετά τη συμπεριφορά των ζώων. Εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1930 με τις εργασίες των ζωολόγων Κόνραντ Λόρεντς, Καρλ φον Φρις και Nikolaas Tinbergen, οι οποίοι το 1973 βραβεύθησαν με το βραβείο Νόμπελ στη Φυσιολογία ή την Ιατρική (σουηδικά: "Nobelpriset i fysiologi eller medicin") "για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με την οργάνωση και την πρόκληση ατομικών και κοινωνικών προτύπων συμπεριφοράς".
Ο ορισμός της λέξης είναι ελληνογενής και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "έθος" (= η συνήθεια) + "λογία" (= διήγηση, έρευνα, ερμηνεία). Τον όρο καθιέρωσε για πρώτη φορά το 1902 ο Αμερικανός μυρμηγκολόγος William Morton Wheeler, ορίζοντας ως "Ethology" την επιστήμη που ασχολείται με τη συμπεριφορά (τις συνήθειες) των ζώων. Σήμερα στην ελληνική έχει επικρατήσει ο όρος Ηθολογία ("ήθος" + "λογία"), αντί του ετυμολογικά ορθότερου "Εθολογία", ως άμεση απόδοση του ακούσματος του ορισμού από την αγγλική γλώσσα.

Αντικείμενο έρευνας της ηθολογίας είναι η εξήγηση της συμπεριφοράς των ζώων, κυρίως στο φυσικό τους περιβάλλον, και η μελέτη του τρόπου με τον οποίο η συμπεριφορά τους συμβάλλει στην επιβίωση τους. Η ηθολογία μελέτα επομένως τα ερεθίσματα των ζώων, με τα οποία αυτά αντιδρούν στις διάφορες αλλαγές στο περιβάλλον, τις συνήθειες που κληρονομούνται και που αποκτώνται με την πάροδο του χρόνου και τη συσσώρευση των εμπειριών. Επιχειρεί επίσης να ερμηνεύσει το σύστημα επικοινωνίας που χρησιμοποιούν τα ζώα, ακόμα και το βαθμό κατανόησης που διαθέτουν.

Συχνά οι ηθολόγοι διατυπώνουν ισχυρισμούς ομοιότητας της ζωικής με την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αυτό όταν τεκμηριωθεί για συγκεκριμένο συμπεριφορικό μοτίβο γίνεται δεκτό, όμως τις περισσότερες φορές εγείρει διαμάχες. Στην ηθολογία κατατάσσονται και συμπεριφορικές μελέτες που αφορούν τον άνθρωπο οι οποίες εστιάζουν περισσότερο στις φυσιολογικές ανάγκες του ατόμου, στην θέση του στο κοινωνικό σύνολο και στα μοτίβα των αλληλεπιδράσεών του με άλλα άτομα, με λιγότερη έμφαση στις πολιτισμικές πτυχές της συμπεριφοράς τις οποίες μελετά η κοινωνική ανθρωπολογία και η ψυχολογία (γενικά μοτίβα ανθρώπινης συμπεριφορικής ανάλυσης, με λιγότερη έμφαση στο ποια πολιτισμικά μέσα χρησιμοποιούνται κατά την εκδήλωση της συμπεριφοράς).
Γιάννος Κρανιδιώτης

Ο Γιάννος Κρανιδιώτης (25 Σεπτεμβρίου 1947 - 14 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν Κύπριος διεθνολόγος, διπλωμάτης και πολιτικός, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, συνιδρυτής της ΕΔΕΚ (κυπριακού σοσιαλιστικού κόμματος) και σύμβουλος στο γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου.