Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Ελβετική Φρουρά

Η Ελβετική Φρουρά είναι το όνομα που δίνεται στους Ελβετικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς που υπηρετούν ως σωματοφύλακες, φρουροί παλατιού και διάφορων τελετών στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, από τα τέλη του 15ου αιώνα. Αναβιώνονται συμβολικά μέσω της Παπικής Ελβετικής Φρουράς. Φημίζονται ιδιαίτερα για την πειθαρχία και την αφοσίωση στους εργοδότες τους. Πέρα από τα καθήκοντα φρούρησης, μερικές μονάδες έχουν υπηρετήσει στα πεδία των μαχών. Σχηματισμοί Ελβετών μισθοφόρων έχουν υπηρετήσει ως τακτικά στρατεύματα (με πιο γνωστούς του Ελβετούς σαρισοφόρους) σε διάφορους στρατούς, κυρίως της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Νάπολης, μέχρι και τον 19ο αιώνα.

Η πρώτη Ελβετική μονάδα του είδους που αναφέρεται είναι η "Cent Garde", δηλαδή "φρουρά των εκατό" (1497 - 1830), στη βασιλική αυλή της Γαλλίας. Αυτό το σώμα συμπληρώθηκε το 1567 από ένα Σύνταγμα Ελβετών Φρουρών. Η Παπική Ελβετική Φρουρά στο Βατικανό ιδρύθηκε το 1506 και είναι η μοναδική που υπάρχει ακόμα.
Σφήλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σφήλος αναφέρεται στην "Ιλιάδα" του Ομήρου (ραψωδία Ο, στίχος 338) ένα από τα μέλη του εκστρατευτικού σώματος των Αθηναίων κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Σφήλος, σύμφωνα με την "Ιλιάδα", ήταν γιος του Βουκόλου και πατέρας του Ιάσου.
Ταλαιμένης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ταλαιμένης είναι γνωστός ο πατέρας των δύο ηγεμόνων των Μαιόνων, του Μάσθλου και του Αντίφου, οι οποίοι βοήθησαν τους Τρώες κατά το ένατο έτος του Τρωικού Πολέμου. Ο Ταλαιμένης αναφέρεται στην "Ιλιάδα" (ραψωδία Β, στίχος 865).
Στρατίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στρατίος (που προέρχεται από τη λέξη "στράτιος" = στρατιώτης, στρατιωτικός) είναι γνωστός ένας γιος του σοφού βασιλιά Νέστορα της Πύλου και της συζύγου του, της Αναξιβίας ή Ευρυδίκης. Αδέλφια του Στρατίου ήταν οι Αντίλοχος, Άρητος, Εχέφρονας, Θρασυμήδης, Πεισιδίκη, Πεισίστρατος, Περσέας και Πολυκάστη.

Ο Στρατίος αναφέρεται στην "Οδύσσεια" του Ομήρου (γ 413). Η "Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου" (Α΄ 9, 9) τον αναφέρει ως Στράτιχο.
Τάρχωνας

Στην ιταλική μυθολογία με το όνομα Τάρχωνας (Τάρχων) ή Τάρκωνας (Τάρκων) είναι γνωστός ένας ήρωας των Τυρρηνών, ο οποίος ίδρυσε και έδωσε το όνομά του στην ετρουσκική πόλη Ταρκυνία ή Ταρχώνιο, σημαντικό κέντρο πολιτισμού της νότιας Ετρουρίας (το σημερινό Κορνέτο). Ο Τάρχωνας ήταν γιος του Τηλέφου και αδελφός του Τυρρηνού. Η παλαιότερη διήγηση για τον Τάρχωνα και τον Τυρρηνό απαντάται στον Λυκόφρονα, όπου στον μύθο συνδέεται και ο Αινείας, μαζί με τον οποίο οι δύο αδελφοί κατέλαβαν την Ετρουρία. Η ρίζα του εξελληνισμένου αυτού ονόματος βρίσκεται στην ετρουσκική γλώσσα.
Δαμώ

Η Δαμώ είναι σύμφωνα με την παράδοση, μετά το Μνήσαρχο και τον Τηλαύγη, το τρίτο παιδί του Πυθαγόρα του Σάμιου και της Θεανώς της Κροτωνιάτιδος. Μυήθηκε από μικρή στη διδασκαλία και τη φιλοσοφία του πατέρα της και μάλιστα λέγεται ότι εκείνος, προτού πεθάνει, της εμπιστεύτηκε τα γραπτά του, ορκίζοντας την σε μυστικότητα και μη δημοσίευσή τους, όπως άλλωστε γινόταν με όλη τη διδασκαλία του. Ενώ μάλιστα θα μπορούσε κατά τις αφηγήσεις του Διογένη του Λαέρτιου να τα πουλήσει και να αποκομίσει σημαντικά οφέλη, προτίμησε την φτώχεια θεωρώντας τις οδηγίες του πατέρα της πιο σημαντικές και από τον χρυσό. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρα με την βοήθεια του Φιλόλαου και του Θυμαρίδα. Η έκδοση αυτή όπως αναφέρει ο Ιάμβλιχος είχε τον τίτλο "«Η προς Πυθαγόρου Ιστορία»". Η χρήση της λέξης "ιστορία" έχει να κάνει με το ότι κατά τον Ιάμβλιχο, ο Πυθαγόρας την γεωμετρία την ονόμαζε ιστορία. Η Δαμώ παντρεύτηκε κάποιον Πυθαγόρειο και απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη.
Ταλαός

Στην ελληνική μυθολογία ο Ταλαός ήταν βασιλιάς του Άργους, ο οποίος αναφέρεται στην τοπική μυθική παράδοση ότι έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Ο Ταλαός πήρε ως σύζυγό του τη Λυσιμάχη και μαζί απέκτησαν 5 γιους και μία κόρη: τους Άδραστο, Αριστόμαχο, Μηκιστέα, Παρθενώπαιο, Πρώνακτα και την Εριφύλη.
Πίτερ Κόνστανταϊν

Ο Πίτερ Κόνστανταϊν (Peter Constantine, Λονδίνο, 1963) είναι πολύγλωσσος μεταφραστής και λογοτέχνης ελληνοαυστριακής καταγωγής.
Αρισταίος ο Δαμοφώντος

Ο Αρισταίος ο Δαμοφώντος ή Αρισταίος ο Κροτωνιάτης ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, δεύτερος κατά σειρά σύζυγος της Θεανώς της Κροτωνιάτιδος, η οποία τον παντρεύτηκε μετά το θάνατο του Πυθαγόρα του Σάμιου. Βοήθησε στην επανεγκαθίδρυση της Σχολής στον Κρότωνα και στην ανάθρεψη των παιδιών του διδασκάλου του. Ο ίδιος υπήρξε στενός μαθητής του και μετά το θάνατό του ανέλαβε τη διοίκηση της πυθαγόρειας κοινότητας έως ότου ο πρωτότοκος γιος του Πυθαγόρα Μνήσαρχος να αναλάβει την ηγεσία της Σχολής.
Βελγική Σχολή Αθηνών

Η Βελγική Σχολή Αθηνών (Ολλανδ.: Belgische School te Athene, Γαλλ.: École Belge d'Athènes) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που δρουν στην Ελλάδα. 

Η Βελγική Σχολή ιδρύθηκε επίσημα το 1985, αν και αρχαιολογικές δραστηριότητες Βέλγων στην Ελλάδα είχαν ξεκινήσει από τις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως σε συνεργασία με τη Γαλλική Σχολή Αθηνών. Από τα τέλη της δεκαετίας του '80, η Σχολή αντιμετώπιζε προβλήματα. Τελικά, το 1999 η Βελγική Κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια διάσωσης των βελγικών αρχαιολογικών ερευνών στην Ελλάδα, ενέκρινε μια ετήσια επιχορήγηση για τη διοικητική μέριμνα της Σχολής.

Η Σχολή έχει συνδέσει το όνομά της με το Θορικό Αττικής, όπου πραγματοποιεί ανασκαφές εδώ και αρκετά χρόνια, ενώ αρχαιολογικές έρευνες διενεργεί και στις περιοχές Τιτάνη κοντά στην Κόρινθο και Σίσι στην Κρήτη.

Η Σχολή φιλοξενεί επίσης βιβλιοθήκη με βελγικές εκδόσεις περί ελληνικής αρχαιολογίας. 

Το 2007, νέος διευθυντής της Σχολής ορίστηκε ο Δρ. Στίβεν Σέτενς, πρώην συνεργάτης του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών και επίκουρος καθηγητής στο Ινστιτούτο Γεωαρχαιολογίας και Βιοαρχαιολογίας στο Άμστερνταμ. Από τον Μάιο 2012, διευθυντής είναι ο Jan Driessen. 

Η Βελγική Σχολή Αθηνών Βρίσκεται στην οδό Αναγνωστοπούλου, στο Κολωνάκι.
Κοντολίζα Ράις

}}
Η Κοντολίζα Ράις ("Condoleezza "Condi" Rice", 14 Νοεμβρίου 1954) ήταν η 66η κατά σειρά υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, και η δεύτερη κατά σειρά επικεφαλής του Υπουργείου, στην κυβέρνηση Μπους. Πριν ασχοληθεί με την πολιτική είχε διατελέσει καθηγήτρια πολιτικών επιστημών, στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά την προεδρία του Τζωρτζ Μπους του πρεσβύτερου, διετέλεσε Σύμβουλος Ανατολικο-Ευρωπαϊκών και Σοβιετικών Υποθέσεων. 


Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Γιώργος Κατσαρός

Ο Γιώργος Κατσαρός (7 Μαρτίου 1934, Κέρκυρα) είναι Έλληνας συνθέτης, μαέστρος και δεξιοτέχνης του σαξόφωνου με διεθνή καριέρα. Διετέλεσε Διευθυντής της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας κατά τη Χούντα των Συνταγματαρχών.
Παλαιστινιακές Αερογραμμές

Οι Παλαιστινιακές Αερογραμμές (Αγγλικά: "Palestinian Airlines", Αραβικά: الخطوط الفلسطينية) είναι αεροπορική εταιρία με έδρα την Αίγυπτο. Πραγματοποιεί τακτικές πτήσεις από το Ελ Αρίς ("El Arish") της Αιγύπτου στο Αμμάν της Ιορδανίας και πτήσεις τσάρτερ προς τη Τζέντα. Η βάση της βρίσκεται στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ελ Αρίς. 

Οι Παλαιστινιακές Αερογραμμές είναι μέλος του Αραβικού Οργανισμού Αεροπορικών Μεταφορέων.
Αλέξανδρος Καραπάνος

Ο Αλέξανδρος Καραπάνος (1873 - 8 Νοεμβρίου 1946) ήταν Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης.
Δυτική Φινλανδία

<br>
thumb|100px|right|Ο θυρεός της Δυτικής Φινλανδίας
thumb|200px|right|Η Δυτική Φινλανδία στο χάρτη
Η Δυτική Φινλανδία (Φινλανδικά: Länsi-Suomen lääni, Σουηδικά: Västra Finlands län) είναι ένα από τα 6 διοικητικά διαμερίσματα της Φινλανδίας(επαρχίες) της Φινλανδίας. Συνορεύει με τα διοικητικά διαμερίσματα Όουλου, Ανατολική Φινλανδία και Νότια Φινλανδία. Συνορεύει επίσης με τα νησιά Ώλαντ στο Βοθνιακό κόλπο.

Καλύπτει έκταση 74.185 τετραγωνικών χιλιομέτρων, έχει πληθυσμό 1.839.581 κατοίκων, με πληθυσμιακή πυκνότητα 24,8 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Τζοβάνι των Μεδίκων ο Ποπολάρος

thumb|right|220px|Τζοβάνι των Μεδίκων ο Ποπολάρος

Ο Τζοβάνι (ιταλικά: "Giovanni di Pierfrancesco de' Medici", 21 Οκτωβρίου 1467 - 14 Σεπτεμβρίου 1498) από τον Οίκο των Μεδίκων, αποκαλούμενος ο Ποπολάρος, ήταν Φλωρεντινός πολιτικός, μέλος δευτερεύοντος κλάδου της επιφανούς οικογένειας των Μεδίκων. Ήταν γιος του Πιερφραντσέσκο του πρεσβύτερου των Μεδίκων.
Μνημείο του Λέοντος

To Μνημείο του Λέοντος (Γερμανικά: Löwendenkmal), ή Λέοντας της Λουκέρνης, είναι ένα γλυπτό στη Λουκέρνη της Ελβετίας, φιλοτεχνημένο από το Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, προς τιμήν των Ελβετών Φρουρών που σφαγιάστηκαν από επαναστάτες στις 10 Αυγούστου του 1792 στο Ανάκτορο του Κεραμεικού στο Παρίσι της Γαλλίας, κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουαίην (1835-1910) ύμνησε το γλυπτό του θανάσιμα πληγωμένου λιονταριού χαρακτηρίζοντάς το ως "το πιο θρηνητικό και συγκινητικό κομμάτι πέτρας στον κόσμο".

Στο γλυπτό υπάρχει η αφιέρωση Helvetiorum Fidei ac Virtuti ("Στην αφοσίωση και την ανδρεία των Ελβετών"). Το λιοντάρι αναπαρίσταται να διαπερνάται από ένα ακόντιο, ενώ δίπλα του υπάρχουν δύο ασπίδες με τους θυρεούς της Ελβετίας και της Γαλλικής Μοναρχίας αντίστοιχα. Στο κάτω μέρος του γλυπτού υπάρχει μια επιγραφή με τη λίστα των ονομάτων αξιωματικών, και τους (κατά προσέγγιση) αριθμούς των νεκρών (DCCLX = 760), και των επιζώντων (CCCL = 350).
Μαραθάσα

300px|thumb|right||Το Τρόοδος (κόκκινο) και οι ορεινές περιοχές που το περιβάλλουν: Μαραθάσα (κἰτρινο), Σολέα (μωβ), Πιτσιλιά (πράσινο) και Κρασοχώρια (πορτοκαλί).

Η Μαραθάσα είναι κοιλάδα της ορεινής περιοχής Τροόδους που διοικητικά ανήκει στις επαρχίες Λευκωσίας και Λεμεσού. Η κοιλάδα της Μαραθάσας διαρέεται από τον ποταμό Σέτραχο. 

Στον ποταμό Σέτραχο σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση βαπτίστηκε ο Άγιος Ηρακλείδιος ο οποίος γεννήθηκε στη Λαμπαδού της γειτονικής Σολέας, Ο τόπος της βαπτίσεως του Αγίου διασώζεται και σήμερα. Εδώ ασκήτεψε και ο Άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής στην μονή του Αγίου Ηρακλειδίου. Ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα, πέθανε σε ηλικία 22 και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ηρακλειδίου της Μαραθάσας. Στο χωριό Τρεις Ελιές έζησε και μαρτύρησε ο Άγιος Χαράλαμπος, στη εκκλησία του χωριού φυλάσσονται ακόμα σήμερα οστά του Αγίου.

Τα χωριά της Μαραθάσας ιδρύθηκαν κατά την φραγκοκρατία . Κατά την Αγγλοκρατία στην περιοχή δρούσαν αντάρτικες μονάδες της ΕΟΚΑ και διεξάχθηκαν μάχες με τον Αγγλικό στρατό κατοχής. 

Στο χωριό Προόδρομος της Μαραθάσας γεννήθηκαν οι αρχιεπίσκοποι Κύπρου Μακάριος Α΄ και Μακάριος Β΄. Στις Τρεις Ελιές γεννήθηκαν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρύσανθος, ο Κιτίου Μελέτιος Α΄και Πάφου Χρύσανθος Β΄. Άλλες μεγάλες προσωπικότητες της Κύπρου που γεννήθηκαν στα χωριά της Μαραθάσας ήταν και ο αγιογράφος Μιχαήλ Προσκυνητής.

μικρογραφία|240x240px|Η κοιλάδα Μαραθάσας στην Κύπρο.
Αμπακάν

Η Αμπακάν ή Αμπακάνσκ (ρωσικά: Абака́н) είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης ρωσικής περιοχής του Χακάς ή Χακασίας (Δημοκρατία της Χακασίας) στη νότια Σιβηρία, κοντά στα σύνορα με τη Μογγολία και παρά τη συμβολή του ομώνυμου ποταμού Αμπακάν και του ποταμού Γενισέι.

Η Αμπακάν, στη τοπική γλώσσα Ағбан, αποτελεί εσωτερικό ποτάμιο λιμένα και βρίσκεται στο κέντρο της εύφορης περιοχής της επαρχίας Κρανοσγιάρσκ. Συνδέεται μέσω ποταμού και σιδηροδρομικώς με την πόλη Κρασνογιάρσκ. Έχει πάρκα, πανεπιστήμιο, διεθνές αεροδρόμιο και ανεπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων, ενώ στη γύρω περιοχή της υφίστανται μεγάλα ανθρακωρυχεία.

Από τα μέσα και τα τέλη του 18ου αλλά και μέχρι αρχές του 19ου αιώνα, (από εποχής Τσάρων, και μετέπειτα), αποτελούσε τόπο εξορίας των Λιθουανών, οι οποίοι και επάνδρωναν τα ορυχεία. Το 1950 αριθμούσε 15.000 κατοίκους, το 1990 είχε φθάσει τους 150.000 κατοίκους, και σήμερα έχει φτάσει τους 165.214 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
thumb|left|120px|Ο Μητροπολιτικός ναός της Αμπακάν.
Στάιρ

Το Στάιρ ή Στάιερ ή Στάγιερ (Γερμανικά: "Steyr") είναι μια πόλη στο αυστριακό ομόσπονδο κρατίδιο της Άνω Αυστρίας, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Στάιρ και Ενς.
Βόλφγκανγκ Πάουλι

Ο Βόλφγκανγκ Πάουλι ("Wolfgang Ernst Pauli", 25 Απριλίου 1900 – 15 Δεκεμβρίου 1958) ήταν Αυστριακός θεωρητικός φυσικός.
Όμπλαστ της Πένζα

Το Όμπλαστ της Πένζα (ρωσικά: "Пе́нзенская о́бласть") είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα του Βόλγα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η Πένζα (517.311 κάτοικοι - απογρ. 2010).
Σμέντλι Μπάτλερ

Ο Σμέντλι Μπάτλερ (Smedley Darlington Butler, 30 Ιουλίου 1881 – 21 Ιουνίου 1940) ήταν Αμερικανός υποστράτηγος (ο υψηλότερος επιτρεπόμενος βαθμός εκείνη την εποχή) στο Σώμα των Πεζοναυτών, τιμημένος δύο φορές με το Μετάλλιο της Τιμής. Είναι ο μόνος γνωστός ανώτατος αξιωματικός της χώρας αυτής που παραδεχθηκε δημόσια ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες πήρε μέρος ήταν προς όφελος των πλουσίων βιομηχάνων και τραπεζιτών του τόπου του, χαρακτήρισε δε τον εαυτό του «γκάνγκστερ του καπιταλισμού». Τον αποκάλεσαν γι αυτό ο "Επαναστάτης Στρατηγός". Απεκάλυψε μάλιστα και στρατιωτικό εγχείρημα πραξικοπήματος το 1934 εναντίον του προέδρου Ρούζβελτ, στο οποίο του ζήτησαν να συμμετάσχει αλλά που εκείνος αποκάλυψε τελικά στο Κογκρέσο. Μετά την αποστράτευσή του πήρε μέρος σε πολλές εκδηλώσεις ειρήνης σαν ομιλητής. Τις περιπέτειες και ιδέες του συνέγραψε στο βιβλίο του "Ο Πόλεμος είναι τυχοδιωκτισμός" (War is a Racket), όπου χαρακτηριστικά αναφέρει: 

Χαρακτηριστικό δείγμα του πνεύματος του συγγραφέα είναι το παρακάτω απολογητικού χαρακτήρα εδάφιο του βιβλίου του:
Άμπι Μαν

Ο Άμπι Μαν ("Abby Mann", 1 Δεκεμβρίου 1927 – 25 Μαρτίου 2008) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος και παραγωγός. Η σημαντικότερη ίσως ταινία στην οποία έγραψε το σενάριο είναι "Η Δίκη της Νυρεμβέργης". Βραβεύτηκε με Όσκαρ το 1961. Δημιούργησε επίσης τον αστυνομικό επιθεωρητή "Κότζακ", γνωστό από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Για το τελευταίο έργο τιμήθηκε και με Βραβείο ΕΜΜΥ.
Μονή Καμαριώτισσας

Η Μονή Καμαριώτισσας ήταν η δεύτερη, και οπωσδήποτε ιστορικά σημαντικότερη, μονή της Χάλκης.

Η μονή ήταν κτισμένη σε ένα διάσελο ανάμεσα σε δύο πευκόφυτους λόφους. Η απόκεντρη αυτή περιοχή είχε προσελκύσει από τα πρώτα βυζαντινά χρόνια μεμονωμένους αναχωρητές που ζούσαν είτε σε σκηνές (σκηνίτες) είτε σε μικρά κελιά, ακόμα και πάνω σε δέντρα κάποιοι. Οι μοναχοί αυτοί κάποια στιγμή συγκρότησαν ένα κοινόβιο. Αυτό συνέβη μάλλον τον 11ο αιώνα, όπως προκύπτει από τη μελέτη της σωζόμενης τοιχοποιίας.

Στη θέση του κοινόβιου, το 15ο αιώνα ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος ανέγειρε ναό και μονή του Προδρόμου. Τελικά, το συγκρότημα αυτό έμεινε γνωστό ως «"Μονή της Θεοτόκου Καμαριώτισσας"» από ένα μικρό ναό της Θεοτόκου, του οποίου η καμπάνα ήταν κρεμασμένη σε μια πετρόκτιστη καμάρα. Ο ναΐσκος συνδέεται με την πριγκίπισσα Μαρία Κομνηνή Παλαιολογίνα, κόρη του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Οι κάτοικοι αποκαλούσαν τη μονή και «Κουμαριώτισσα», από τις πολλές κουμαριές που την περιστοίχιζαν.

Το 1672 κάηκε η στέγη του ναού του Προδρόμου. Ανακαινιστής της μονής υπήρξε ο Νικούσιος Παναγιωτάκης, μεγάλος δραγουμάνος της Υψηλής Πύλης.

Το 1796 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ηγεμόνας της Βλαχίας, ανοικοδόμησε ριζικά το μοναστήρι, το οποίο είχε περιπέσει σε άθλια κατάσταση. Στην ανοικοδόμηση είχαν συνεισφέρει επίσης ο Πατριάρχης Παΐσιος Β΄ και η κεντήστρα Μαριώρα. Ο Υψηλάντης προίκισε τη μονή με πλούσια μετόχια στο Βουκουρέστι και στη νήσο Πρώτη. Όμως, σε αντάλλαγμα της ευεργεσίας πέτυχε να έχει λόγο η οικογένειά του στο διορισμό του ηγουμένου.

Στο κιόσκι της Καμαριώτισσας έγιναν πολλές συνάξεις Φιλικών, στα χρόνια της προετοιμασίας της επανάστασης του εικοσιένα, με συνέπεια η οικογένεια Υψηλάντη να στερηθεί την Καμαριώτισσα, την επιστασία της οποία ανέλαβε το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Από το 1831 στη μονή στεγάστηκε το Ελληνικό Φροντιστήριο, σχολή που ίδρυσαν δεκαπέντε Έλληνες έμποροι με τη συνδρομή του πατριάρχη Κωνστάντιου Α΄. Η «"Ελληνεμπορική Σχολή"», όπως έμεινε γνωστή, λειτούργησε ως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Άλλωστε το 1905 είχε υποστεί ζημιές από πυρκαγιά.

Το 1916 το κτίσμα κατέλαβε ετσιθελικά το υπουργείο Ναυτικών της Τουρκίας για να στεγάσει ναυτική σχολή. Όμως, το πατριαρχείο κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχό της κι εγκατέστησε εκεί την «Εθνική Στέγη»: ορφανοτροφείο θηλέων προσφύγων της μικρασιατικής καταστροφής. 

Τελικά, το 1942 το Υπουργείο Ναυτικών κατέλαβε και πάλι τα κτίρια, αυτή τη φορά οριστικά, δημιουργώντας εκεί ναυτική ακαδημία. Τα κειμήλια της μονής, το τέμπλο και οι εικόνες μεταφέρθηκαν είτε στη μονή Αγίας Τριάδας, είτε στο πατριαρχείο. Ο ναός της Θεοτόκου μετατράπηκε σε αποθήκη.

Στη μονή ήταν θαμμένοι πολλοί Οικουμενικοί Πατριάρχες.
Άλαν Χακλ

Ο Άλαν Χακλ (Alan Edden Huckle) είναι Βρετανός διοικητής εξαρτημένων εδαφών.
Εντουάρ Φριτς

Ο Εντουάρ Φριτς (Édouard Fritch) είναι πολιτικός από τη Γαλλική Πολυνησία, και πρόεδρος της κυβέρνησης από το 2014. Πρόεδρος της Βουλής της Γαλλικής Πολυνησίας από τις 12 Απριλίου του 2007, εξελέγη πρόεδρος της Βουλής το 2007 και επανεξελέγη το 2008 και το 2018. Ανήκει στο γαλλόφιλο κόμμα "Tahoeraa Huiraatira".
Γιόσιφ Ρούνιανιν

Ο Γιόσιφ Ρούνιανιν (Josif Runjanin), Βίνκοβτσι 8 Δεκεμβρίου 1821 –2 Φεβρουαρίου 1878) ήταν Σερβικής καταγωγής αντισυνταγματάρχης της Αυστροουγγαρίας και ερασιτέχνης μουσικός. Είναι κυρίως γνωστός για την σύνθεση του εθνικού ύμνου της Κροατίας.

Ο Ρούνιανιν πήγε σχολείο στο Βίνκοβτσι, και κατόπιν στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Από το 1848 έως το 1866 συμμετείχε σε τέσσερις επιχειρήσεις των Αυστριακών στην Ιταλία. Ως εκπρόσωπος του 1ου συντάγματος της Μπανόβινα έλαβε μέρος στην Κροατική Εθνοσυνέλευση το 1865.

Όταν υπηρετούσε ως δόκιμος του αυστροουγγρικού στρατού στη Γκλίνα της Κροατίας, γνωρίστηκε με κύκλους Ιλλυριών και μέσω αυτών με τον Κροάτη ποιητή Άντον Μιχανόβιτς. Ο Ρουνιάνιν συνέθεσε μουσική για το πατριωτικό του ποίημα "Lijepa naša domovina" το 1848. Το κομμάτι ακούστηκε για πρώτη φορά ως εθνικός ύμνος της Κροατίας το 1891, κατά τη διάρκεια της Κροατο-σλαβόνικης έκθεσης. Κατά την υπηρεσία του στη Γκλίνα έλαβε το βαθμό του λοχαγού και έμαθε να παίζει πιάνο. Αργότερα έγινε συνταγματάρχης. Μετά τη συνταξιοδότησή του μετακινήθηκε στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, όπου πέθανε σε ηλικία 57 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 1878 και τάφηκε στο σερβικό νεκροταφείο της Αναλήψεως.
Σουλτανάτο του Ρουμ

Το Σουλτανάτο του Ρουμ ή Σελτζουκικό Σουλτανάτο του Ρουμ (ή τουρκότροπα Ανατολιακό Σελτζουκικό Κράτος) ήταν ένα Τουρκοπερσικό, Σουνιτικό Μουσουλμανικό κράτος στην Μικρά Ασία (1077 - 1307). To Σουλτανάτο του Ρουμ ξεκίνησε την αντικατάσταση της Μεγάλης Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων με τον Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς (1077) αμέσως μετά την Μάχη του Μάντζικερτ. Η πρωτεύουσα του αρχικά ήταν η Νίκαια Βιθυνίας (την πρώτη δεκαετία), αμέσως μετά μεταφέρθηκε στο Ικόνιο. Οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι κατέκτησαν τις περιοχές στις οποίες εγκαταστάθηκαν από την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο όρος "Ρουμ" προέρχεται από την Αραβική λέξη για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Σελτζούκοι ονόμαζαν έτσι τα εδάφη του σουλτανάτου τους, επειδή εθεωρούντο επί μακρόν "Ρωμαϊκά", δηλαδή Βυζαντινά, από τα Μουσουλμανικά στρατεύματα. Το κράτος ονομάζεται Σουλτανάτο του Ικονίου σε παλαιότερες δυτικές πηγές και ήταν γνωστό ως Τουρκία στους συγχρόνους του.

Κατά την περίοδο της ακμής του το σουλτανάτο εκτεινόταν στην κεντρική Μικρά Ασία, από τις ακτές της Αττάλειας και της Αλάνυας στη Μεσόγειο νότια μέχρι την περιοχή της Σινώπης στη Μαύρη Θάλασσα. Στα ανατολικά το Σουλτανάτο απορρόφησε άλλα Τουρκικά κράτη και έφθασε στη Λίμνη Βαν. Το δυτικότερο όριό του ήταν κοντά στο Ντενιζλί και τις πύλες του Αιγαίου Πελάγους. Το Σουλτανάτο ευημέρησε ιδιαίτερα στα τέλη του 12ου και τις αρχές του 13ου αιώνα, όταν πήρε από τους Βυζαντινούς νευραλγικά λιμάνια στις ακτές της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Μέσα στη Μικρά Ασία οι Σελτζούκοι ενίσχυσαν το εμπόριο με ένα πρόγραμμα ανέγερσης Καραβανσεράι, που διευκόλυνε τη ροή των αγαθών από το Ιράν και την Κεντρική Ασία στα λιμάνια. Την περίοδο αυτή αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα ισχυροί εμπορικοί δεσμοί με την Δημοκρατία της Γένοβας. Ο αυξημένος πλούτος επέτρεψε στο σουλτανάτο να απορροφήσει άλλα Τουρκικά κράτη, που είχαν ιδρυθεί στην ανατολική Μικρά Ασία μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ: τους Ντανισμεντίδες, τους Μενγκουτσέκους, τους Σαλτουκίδες και τους Ορτοκίδες.

Οι σουλτάνοι των Σελτζούκων αντιστάθηκαν με επιτυχία στην πίεση των Σταυροφοριών, αλλά το 1243 υπέκυψαν στους προελαύνοντες Μογγόλους. Οι Σελτζούκοι έγιναν υποτελείς στους Μογγόλους μετά τη "μάχη του Κοσέ Ντάγκ" (26 Ιουνίου 1243) στην οποία ο Καϋχοσρόης Β΄ γνώρισε την συντριβή. Η δύναμη του σουλτανάτου απομειώθηκε κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα και είχε εκλείψει τελείως την πρώτη δεκαετία του 14ου, ο τελευταίος Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ υποτελής στο Ιλχανάτο Μεσούντ Β΄ δολοφονήθηκε (1308). Η διάλυση του Σουλτανάτου του Ρουμ των Σελτζούκων θα αφήσει πίσω έναν μεγάλο αριθμό από Τουρκομανικά εμιράτα ή Μπεηλίκια, ένα από αυτά κυβερνήθηκε από την Οθωμανική Δυναστεία που θα δημιουργήσει αργότερα την πανίσχυρη Οθωμανική αυτοκρατορία.
Άβληρος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα ´Αβληρος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Άβληρος αναφέρεται στην "Ιλιάδα" του Ομήρου (ραψωδία Ζ, στίχος 32). Σκοτώθηκε στη μάχη από τον Αντίλοχο, τον γιο του βασιλιά Νέστορα και της Ευρυδίκης. Ο Άβληρος δεν μνημονεύεται σε κάποια άλλη πηγή.
Ταλθύβιος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ταλθύβιος είναι γνωστός ένας από τους κήρυκες-αγγελιαφόρους του Αγαμέμνονα κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ταλθύβιος αναφέρεται σε αρκετά χωρία στην "Ιλιάδα" (Α 320, Γ 118, Δ 192, Η 276, Τ 196, Τ 250, Τ 267 και Ψ 897), όπου εμφανίζεται να αποστέλλεται από τον Αγαμέμνονα μαζί με τον συνάδελφό του Ευρυβάτη και να παίρνει τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Εμφανίζεται επίσης ως πρόσωπο στις τραγωδίες "Τρωάδες" και "Εκάβη" του Ευριπίδη. Επίσης αναφέρεται, αν και δεν παίρνει μέρος στον "Ορέστη" του Ευριπίδη. Ο Ταλθύβιος επέζησε από τον Τρωικό Πόλεμο και πέθανε στο Αίγιο της Αχαΐας. Αργότερα, ο Ταλθύβιος απαντάται να τιμάται ως ήρωας στη Σπάρτη.
Αγακλής

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αγακλής (Αγακλέης) είναι γνωστός ένας από τους Μυρμιδόνες, βασιλιάς στο Βούδειο της Θεσσαλίας. Ο Αγακλέης αναφέρεται στην "Ιλιάδα" (ραψωδία Π, στίχος 571), από όπου πληροφορούμαστε ότι ήταν ο πατέρας του Επειγέως, ο οποίος έλαβε μέρος στο εκστρατευτικό σώμα του Αχιλλέα στον Τρωικό Πόλεμο, όπου και σκοτώθηκε.
Νταν Έγκεν

Ο Νταν Έγκεν ("Dan Eggen", 13 Ιανουαρίου 1970) είναι πρώην διεθνής Νορβηγός ποδοσφαιριστής και νυν ατζέντης ροκ συγκροτήματος. Γεννήθηκε στο Όσλο το 1970 και αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Είναι ένας από τους έξι διεθνείς με την Εθνική Νορβηγίας που δεν έχει συμμετοχές στο Νορβηγικό Πρωτάθλημα.
Μπαϊρόιτ

<br>

Το Μπαϊρόιτ (Bayreuth, προφέρεται [baɪɾɔʏt]) είναι πόλη της βόρειας Βαυαρίας με 73.048 κατοικους. Η πόλη είναι η έδρα της κυβέρνησης της Άνω Φρανκονίας. Το 1872 ο συνθέτης Ρίχαρντ Βάγκνερ μεταφέρθηκε στο Μπαϊρόιτ και η πόλη έγινε γνωστή για την Όπερα του Μπαϊρόιτ, στην οποία διοργανώνεται το Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ. Το 1975 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Μπαϊρόιτ (Universität Bayreuth).
Κώστας Γραμμένος

Ο Κώστας Γραμμένος (1944) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός.
Μιρέιγ Φλερύ

Η Μιρέιγ Φλερύ ("Mireille Flery", 7 Ιουνίου 1907 - 22 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνίδα υψίφωνος με αξιοσημείωτη σταδιοδρομία στην πατρίδα της και στο εξωτερικό.
Αυστραλιανό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών

Το Αυστραλιανό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (αγγλ.: Australian Archaeological Institute at Athens, "AAIA") είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1981 και στόχος του είναι η προώθηση των ελληνικών σπουδών στην Αυστραλία, καθώς και να βοηθήσει Αυστραλούς υποτρόφους στην απασχόλησή τους με την αρχαιολογική πρακτική στην Ελλάδα. 

Βρίσκεται στην οδό Ζαχαρίτσα στο Κουκάκι.
Άβαντας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ἄβας (του Ἄβαντος), νεοελληνική Άβαντας, (από το "α" + "βαίνω", δηλαδή αυτός που δεν αποχωρεί, ο ανυποχώρητος) είναι γνωστά τα παρακάτω έξι διαφορετικά πρόσωπα:

# Άβας ο Αργείος ήρωας και βασιλιάς του Άργους, γιος του Λυγκέως και της Υπερμήστρας, εγγονός επομένως του Δαναού. Υπάρχει η άποψη ότι αυτός ο Άβαντας υπήρξε ο γενάρχης του λαού των Αβάντων και ιδρυτής της πόλεως Άβαι στη Φωκίδα. Ο Άβαντας πήρε ως σύζυγό του την Αγλαΐα και μαζί απέκτησαν δίδυμα αγόρια, τον Ακρίσιο και τον Προίτο, καθώς και μία κόρη, την Ιδομένη. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Άβας αυτός ήταν ο οικιστής του «Πελασγικού Άργους». Θρυλική στην αρχαία Ελλάδα ήταν η ασπίδα του Άβαντα, η «Αβαντεία ασπίς», η οποία είχε τη μαγική ιδιότητα να προξενεί τρόμο στους εχθρούς και να τους τρέπει σε φυγή.
# Μεταγενέστερος ήρωας των Αβάντων, γιος του θεού Ποσειδώνα και μιας Νύμφης, της Αρέθουσας. Σύμφωνα με αθηναϊκή παράδοση, ο Άβαντας αυτός ήταν απόγονος του Μητίονα και πατέρας του Χαλκώδοντα και του Κανήθου, καθώς γράφουν ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα "«Αργοναυτικά» (Α΄ 77) και ο «Σχολιαστής του Ευριπίδη» (για τον στίχο 123 της "Εκάβης").
# Γιος του ήρωα Μελάμποδα και πατέρας της Λυσιμάχης, του Αργοναύτη Ίδμωνα και του Κοιράνου.
# Τρωαδίτης, γιος του Ευρυδάμαντα, αδελφός του Πολυίδη και πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου, όπου και σκοτώθηκε από τον Διομήδη. Αυτός ο `Αβαντας αναφέρεται στην "Ιλιάδα" (Ε 148).
# Κένταυρος, γιος του Ιξίονος και της Νεφέλης. Ο Άβαντας ήταν καλεσμένος στους επεισοδιακούς γάμους του Πειρίθου και έλαβε μέρος στη μάχη που επακολούθησε (Οβιδίου "«Μεταμορφώσεις»", ΧΙΙΙ 306).
# Φίλος του Διομήδη. Αυτός ο Άβας μεταμορφώθηκε σε πουλί από τη θεά Αφροδίτη (Οβιδίου "«Μεταμορφώσεις»", ΧΙV 505).
# Οπαδός του Αινείου
Αγλαΐα Παπά

Η ζωγράφος Αγλαΐα Παπά γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1904 και καταγόταν από το Γιαννιτσάτι της Βορείου Ηπείρου. Αδελφή της ήταν η λογοτέχνις Κατίνα Παπά.
Λιθάνθρακας

thumb|Λιθάνθρακας
Ο λιθάνθρακας είναι ιζηματογενές πέτρωμα μαύρου χρώματος σκληρής υφής. Σχηματίζεται από την ενανθράκωση φυτικής ύλης μέσα στη Γη. Κύριο συστατικό του είναι ο άνθρακας, ο οποίος αποτελεί το 50% του βάρους και άνω του 70% του όγκου του πετρώματος. Είναι ορυκτό καύσιμο και χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, θερμικής ενέργειας και ατσαλιού. Με ξηρή απόσταξη του λιθάνθρακα παρασκευάζεται, επίσης, το φωταέριο, μίγμα καυσίμων αερίων, αμμωνίας και άλλων ενώσεων του άνθρακα, κυρίως κυκλικών.
Σεΐχ Αμπέιντ Αμάνι Καρούμε

Ο Σεΐχ Αμπέιντ Αμάνι Καρούμε ("Abeid Amani Karume", 4 Αυγούστου 1905 – 7 Απριλίου 1972) ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Ζανζιβάρης. Απέκτησε τον τίτλο μετά την επιτυχία επανάστασης, της οποίας ηγήθηκε, για τον εκτοπισμό του τελευταίου Σουλτάνου της Ζανζιβάρης τον Ιανουάριο του 1964. Τρεις μήνες αργότερα ιδρύθηκε η Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης που αργότερα μετονομάστηκε σε Τανζανία και ο Καρούμε έγινε αντιπρόεδρος με πρόεδρο τον Τζούλιους Νιερέρε της Τανγκανίκας. Ήταν ο πατέρας του επίσης προέδρου της Ζανζιβάρης, Αμάνι Αμπέιντ Καρούμε.
Αλνταΐρ

Ο Αλνταΐρ Νασιμέντο Ντος Σάντος (πορτ:"Aldair Nascimento dos Santos") ή απλά Αλνταΐρ είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κατέκτησε το Μουντιάλ του 1994 ενώ τέσσερα χρόνια μετά ήταν και στην ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό της ίδιας διοργάνωσης. Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην ιταλική ΑΣ Ρόμα και το 2003,όταν και έφυγε από την ομάδα αποσύρθηκε τιμής ένεκεν η φανέλα με το νούμερό του (#6).
Τεγεάτης

Ως Τεγεάτης στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ο επώνυμος ήρωας της πόλεως Τεγέας της Αρκαδίας, δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στην πόλη που ίδρυσε. Αναφέρεται ως γιος του Λυκάονος. Ο Τεγεάτης πήρε σύζυγό του τη Μαίρα, κόρη του Άτλαντος. Αγάλματα του Τεγεάτου βρίσκονταν στην αγορά της Τεγέας. Παιδιά του ήταν οι Σκέφρος, Λειμών, Κύδων, Αρχήδιος και Γόρτυς.

Εξαιτίας διωγμού που ξεκίνησε απο την εισαγωγή της ειδωλολατρίας, οι γιοί του Τεγεάτου και άλλοι συμπατριώτες τους πήγαν στην Κρήτη
Τέκταμος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τέκταμος ή Τεύταμος είναι γνωστός ένας γιος του Δώρου. Ο Δώρος πήγε μαζί με τους Δωριείς, τους Πελασγούς και τους Αχαιούς στην Κρήτη, όπου πήρε ως σύζυγό του την κόρη του Κρηθέως, τη Μύρινα, και έγινε βασιλιάς της νήσου. Σύμφωνα όμως με άλλη παράδοση, η Μύρινα παντρεύτηκε τον Θόαντα.
Τελέσθας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τελέσθας είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Τελέσθας, που ήταν πριγκηπόπουλο, γιος του βασιλιά της Τροίας, του Πριάμου, σκοτώθηκε σε μία μάχη από τον Έλληνα ήρωα Διομήδη.
Τέκμησσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τέκμησσα είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του Τελεύταντα, βασιλιά της Φρυγίας, ή του Τεύθραντα, βασιλιά της Τευθρανίας στη Μυσία. Η Τέκμησσα απάχθηκε από τον Αίαντα κατά τον Τρωικό Πόλεμο και μαζί του απέκτησε ένα γιο, τον Ευρυσάκη, που βασίλευσε αργότερα στη Σαλαμίνα της Κύπρου, όπου είχε εκδιωχθεί από τον παππού του Τελαμώνα, και πήρε την εξουσία σε όλη την Κύπρο. Ο Ρωμαίος ποιητής Οράτιος γράφει ("Carmina" 2.4.5-2.4.6). ότι ο Αίαντας «αιχμαλωτίστηκε» με τη σειρά του από την ομορφιά της Τέκμησσας.
Τραγωδία του Χέιζελ

right|thumb|335px|Διάγραμμα του Σταδίου και της «εισβολής» των οπαδών.

Η Τραγωδία του Χέιζελ ήταν μια από τις χειρότερες ποδοσφαιρικές τραγωδίες. Συνέβη στις 29 Μαΐου του 1985 στο στάδιο Χέιζελ στις Βρυξέλλες, όπου η Λίβερπουλ και η Γιουβέντους θα αγωνίζονταν σε έναν από τους πλέον ενδιαφέροντες τελικούς για το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης στο ποδόσφαιρο.
Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης

[[Καρστική πηγή]]. Άφθονα ρέει το νερό της πηγής από την απόκρημνη πλαγιά της χαράδρας εις τον ποταμό [[Λούσιος ποταμός|Λούσιο]]

Το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης βρίσκεται στην τοποθεσία Κεφαλάρι Αη-Γιάννη λίγο έξω από τη Δημητσάνα. Ανήκει στο Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Δημιουργήθηκε το 1997 από το Πολιτιστικό Τεχνολογικό Ίδρυμα ΕΤΒΑ (νυν Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς) μετά από ανακαίνιση εγκαταλελειμμένων προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, με χρηματοδότηση από το Β΄ και Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης και με την υποστήριξη της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα είναι ένα θεματικό μουσείο που προβάλλει τη σημασία της υδροκίνησης στην παραδοσιακή κοινωνία, παρουσιάζοντας τις βασικές προβιομηχανικές τεχνικές που χρησιμοποιούν το νερό ως κύρια πηγή ενέργειας για την παραγωγή διαφόρων προϊόντων. Πρόκειται για έναν χώρο ενός περίπου τετραγωνικού χιλιομέτρου, μέσα στον οποίο, στην περίοδο της προβιομηχανικής εποχής, λειτουργούσε ένα μεγάλο βιοτεχνικό συγκρότημα που είχε ως κινητήρια δύναμή του το νερό της ομώνυμης πηγής, του γνωστού Κεφαλαριού του Αϊ-Γιάννη.
Χ. Ποσάδας

Ο Ομέρο Ρομούλο Κριστάλλι Φρασνέλλι (1912 - 14 Μαΐου 1981), γνωστός αποκλειστικά με το ψευδώνυμο Χ. Ποσάδας (J. Posadas), υπήρξε Αργεντινός τροτσκιστής. Είναι ο εισηγητής μιας μικρής τάσης του τροτσκιστικού κινήματος που φέρει το όνομά του (ποσαδισμός) και χαρακτηρίζεται από την πεποίθηση, ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να εγκαθιδρυθεί με πυρηνικά όπλα ή εξωγήινη επέμβαση.
Κρασνογιάρσκ

thumb|right|Άποψη του Κρασνογιάρσκ.
Το Κρασνογιάρσκ (ρωσικά: Красноярск, Κρασναγιάρσκ) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έδρα του ομοσπονδιακού υποκειμένου Κράι Κρασνογιάρσκ, με πληθυσμό 973.826 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Γενισέι στη Σιβηρία, της οποίας είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη. Ιδρύθηκε το 1628. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά και επιστημονικά κέντρα της Σιβηρίας, καθώς και σημαντικός κόμβος του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου. Στην περιοχή υπάρχουν βιομηχανίες μηχανουργίας, μεταλλουργίας και ελαφρές βιομηχανίες. Λειτουργούν τέσσερα Πανεπιστήμια. Δίπλα στην πόλη βρίσκεται υδροηλεκτρικός σταθμός, ο πέμπτος μεγαλύτερος στον κόσμο και δεύτερος μεγαλύτερος της Ρωσίας, και το εθνικό πάρκο «Στολμπή» με σχηματισμούς γρανίτη, που προσελκύει μεταξύ άλλων αναρριχητές. Στην πόλη εδρεύει, επίσης, το Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας.
Leisure Suit Larry

To Leisure Suit Larry είναι μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας, κωμικού χαρακτήρα, της εταιρείας Sierra On-Line, δημιουργημένα από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Εμπνευστής και δημιουργός των πρώτων επτά παιχνιδιών ήταν ο Al Lowe.
Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών είναι σημαντικό ελληνικό μουσείο τα εκθέματα του οποίου προέρχονται από ανασκαφική δραστηριότητα στη Βοιωτία και καλύπτουν μια μεγάλη περίοδο από την Παλαιολιθική εποχή έως τους μεταβυζαντινούς χρόνους. Ανήκει στην Εφορία Αρχαιοτήτων Βοιωτίας, με έδρα τη Θήβα, η οποία λειτουργεί εντός του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών.
Σταλινισμός

Ο Σταλινισμός είναι ιστορικός και πολιτικός όρος. Ιστορικά αναφέρεται στο σύστημα διακυβέρνησης του Ιωσήφ Στάλιν ως ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης - δεν περιγράφει τα συνολικά πεπραγμένα του, αλλά τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία στα ζητήματα της δημοκρατίας και της ελευθερίας λόγου. Με το πέρασμα του χρόνου έλαβε ευρύτερη πολιτική σημασία, αποδιδόμενος σε κάθε αυταρχική μέθοδο όταν καταλογίζεται σε κομμουνιστικές κυβερνήσεις ή κόμματα.

Αν και επινοήθηκε από τον Λάζαρ Καγκανόβιτς, στενότατο συνεργάτη και πιστό φίλο του Στάλιν, πρέπει να τονισθεί ότι χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά με αρνητική χροιά - από αντιπάλους της Αριστεράς ή από αριστερούς που δεν υιοθετούν το «σταλινικό» μοντέλο. Όσοι υποστηρίζουν τις καταπιεστικές πολιτικές του σοβιετικού ηγέτη, είτε επειδή εν γένει συμφωνούν με αυτές είτε διότι τις βλέπουν ως αναγκαίες για την υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου, χρησιμοποιούν σπάνια τους όρους "σταλινισμός" για το σύστημα και "σταλινικός" για τους εαυτούς τους (συνήθως χρησιμοποιούν τον γενικότερο όρο "μαρξιστές-λενινιστές"), αν και υπάρχουν κομμουνιστικές οργανώσεις που χρησιμοποιούν τον όρο, δηλώνοντας ότι κινούνται "στο δρόμο του Μαρξισμού-Λενινισμού-Σταλινισμού" με την ΟΚΜΛΕ στη δεκαετία του 1980 ,και την "Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55" σήμερα να είναι μέσα σε αυτές.
Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού

Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού ονομάζεται η σύγκρουση ανάμεσα σε γερμανικά φύλα και τον Ρωμαϊκό στρατό, η οποία έλαβε χώρα το Σεπτέμβριο του 9 μ.Χ. Επικεφαλής των πρώτων ήταν ο Αρμίνιος και των δεύτερων ο Πόπλιος Κουϊντίλιος Βάρος. Έληξε με σαρωτική νίκη των γερμανικών φύλων και αποτέλεσε κομβικό σημείο στον αγώνα τους εναντίον του ρωμαϊκού επεκτατισμού.

Ο Τευτοβούργιος Δρυμός είναι μεγάλη ημιορεινή περιοχή που απλώνεται σε δύο κρατίδια της σημερινής Γερμανίας, την Κάτω Σαξωνία και τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Το ακριβές σημείο της μάχης, το οποίο διασώζεται στις ρωμαϊκές πηγές απλά ως "Τευτοβούργιο δάσος" (saltus Teutoburgiensis), έχει εξακριβωθεί μόλις πρόσφατα. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, η μάχη έλαβε χώρα στα στενά του Καλκρίζε (Kalkriese), βορείως του Όσναμπρικ (Osnabrück) στην Κάτω Σαξωνία. Την τοποθεσία αυτή είχε ήδη προτείνει ο Τέοντορ Μόμσεν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Α.Ε.Λ. Καλλονής

Η Αθλητική Ένωση Λεκανοπεδίου Καλλονής (Α.Ε.Λ.Κ.) ήταν ένας ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα την Καλλονή Λέσβου. Ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1994 με την συγχώνευση των ομάδων "Αρισβαίος Καλλονής" και "Απόλλων Δαφίων". Φυσική έδρα της ομάδας ήταν το δημοτικό στάδιο «"Κώστας Κεντέρης"», χωρητικότητας 900 ατόμων αλλά από το 2011 έως και το 2016 χρησιμοποίησε το Δημοτικό Στάδιο Μυτιλήνης. Έκτοτε αποσύρθηκε από την ενεργό ποδοσφαιρική δράση, λόγω οικονομικών προβλημάτων που οδήγησαν το σύλλογο σε αποβολή από το πρωτάθλημα της Football League (2016-17) και οριστική διάλυση λίγους μήνες αργότερα.

Στο παρελθόν αγωνιζόταν στις επαγγελματικές κατηγορίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μετείχε στην Α΄ και Β΄ Εθνική κατηγορία με την επωνυμία Α.Ε.Λ. Καλλονής ΠΑΕ.
Κα Γκε Μπε

thumb|261px|Το κτίριο της Λουμπιάνκα, έδρα της КГБ
Η Επιτροπή για την Κρατική Ασφάλεια (ρωσικά: Комитет государственной безопасности, προφορά: "Komitjet Gosudarstvjennoj Bjezopasnosti", ρωσική συντομογραφία: КГБ, προφορά: Κα-Γκε-Μπε, λατινική συντομογραφία: KGB), που ήταν και το επίσημο όνομα ενός "οργανισμού ομπρέλα" στην υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης ως κατεξοχήν υπηρεσία ασφαλείας, μυστική αστυνομία και οργανισμός πληροφοριών, από το 1954 έως το 1991.

Η λειτουργία της Κα Γκε Μπε αποτυπωνόταν στο επίσημο έμβλημα της οργάνωσης, τονίζοντας τόσο την ασπίδα όσο και το σπαθί. Ήταν μια οργάνωση με στρατιωτική ιεραρχία που στόχευε τόσο στην παροχή εθνικής ασφάλειας, όσο και στην ασφάλεια του ΚΚΣΕ. Ήταν παρόμοια στη λειτουργία της με την CIA των Ηνωμένων Πολιτειών, με πρόσθετα καθήκοντα την αντι-κατασκοπεία και την εθνική ασφάλεια του FBI, όπως επίσης με τους οργανισμούς MI5 και MI6 του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το όνομα της μεγαλύτερης οργάνωσης της Ρωσίας που διαδέχτηκε την Κα Γκε Μπε είναι η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφάλειας (ρωσικά: ФСБ, Федеральная служба безопасности; "Fjedjeral'naja Sluzhba Bjezopasnosti"). Στις 21 Δεκεμβρίου 1995, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Μπορίς Γιέλτσιν υπέγραψε την πράξη που καταργούσε την Κα Γκε Μπε, που έκτοτε υποκαταστάθηκε από την FSB, την σημερινή εσωτερική κρατική υπηρεσία ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στη Λευκορωσία, μια πρώην Σοβιετική Δημοκρατία, το επίσημο όνομα της "Κρατικής Υπηρεσίας Ασφαλείας" παραμένει "Κα Γκε Μπε".

Ο όρος χρησιμοποιείται μερικές φορές παραστατικά στο Δυτικό τύπο για να αναφερθεί στη σημερινή FSB μετά τη μετονομασία της το 1991, λόγω της αναγνωρισιμότητας και της δημόσιας κατανόησης του όρου. Σημειώνεται ότι οι περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Κα Γκε Μπε παραμένουν ακόμη απόρρητες, παρόλο που υπάρχουν πηγές ντοκουμέντων της Κα Γκε Μπε διαθέσιμες στο ιντερνέτ.
Ωγκύστ Μπαρτολντί

Ο Φρεντερίκ Ωγκύστ Μπαρτολντί ("Frédéric Auguste Bartholdi") (2 Αυγούστου 1834 – 4 Οκτωβρίου 1904) ήταν Γάλλος γλύπτης. Είναι επίσης γνωστός σαν Αμιλκάρ Χάζενφρατζ ("Amilcar Hasenfratz"), ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στους εμπνευσμένους από αιγυπτιακά θέματα πίνακές του, προφανώς λόγω του φόβου του ότι η ενασχόλησή του με μία άλλη μορφή τέχνης θα τον αποσπούσε από τη γλυπτική.
Εντουάρ ντε Λαμπουλέ

Ο Εντουάρ ντε Λαμπουλέ (Édouard René Lefèbvre de Laboulaye, Παρίσι 18 Ιανουαρίου 1811 - Παρίσι 25 Μαΐου 1883) ήταν Γάλλος νομικός, ποιητής, συγγραφέας και ακτιβιστής ενάντια της δουλείας. Το 1865 συνέλαβε την ιδέα κατασκευής ενός μνημείου που θα παρουσιαζόταν από τον γαλλικό λαό στις Ηνωμένες Πολιτείες ; αυτή η ιδέα οδήγησε στο Άγαλμα της Ελευθερίας στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Το σκεπτικό του ήταν πως το άγαλμα θα βοηθούσε στην ενδυνάμωση των σχέσεων ανάμεσα στην Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνέλαβε επίσης την ιδέα κατασκευής του λιγότερο γνωστού διδύμου του, που βρίσκεται στο Παρίσι.
Χερσόνησος του Ακάμαντα

Η Χερσόνησος του Ακάμαντα βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου. Στο άκρο της βρίσκεται το ακρωτήριο του Ακάμαντα το δυτικότερο σημείο της νήσου ενώ βρέχεται από τη θάλασσα στις τρεις πλευρές της. Η χερσόνησος δεν κατοικείται, έχει πλούσια παρθένα βλάστηση και αποτελεί καταφύγιο άγριας ζωής.

Το όνομα της προέρχεται από τον Ακάμαντα, οικιστή της περιοχής, γιό του Μίνωα και της Φαίδρας ή γιο του Θησέα. Μιά άλλη εκδοχή λέει ότι ονομάστηκε έτσι από το «άκαος» - άκαφτος, επειδή ήταν το μοναδικό μέρος της Κύπρου που δεν είχε καεί από τους Άραβες πειρατές.

Η χερσόνησος είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα, έχει 530 είδη φυτών από τα οποία τα 33 ενδημικά, δηλαδή φυτρώνουν μόνο στη Κύπρο, από τα οποία το ένα τοπικό ενδημικό του Ακάμαντα. Τα δάση της χερσονήσου χαρακτηρίζονται από την Τραχεία πεύκη, ενώ υπάρχουν αγριελιές και αγριοχαρουπιές. Στις παραλίες της γεννούν δύο είδη θαλάσσιων χελωνών, η πράσινη χελώνα (Chelonia mydas) και η μεσογειακή Καρέτα καρέτα. Στα αρχαία χρόνια στη περιοχή υπήρχαν μεταλλεία όπου οι είσοδοι τους είναι ορατές σήμερα. Έχουν ανεβρεθεί πολλοί οικισμοί της νεολιθικής περιόδου, ρωμαϊκών αλλά και νεότερων χρόνων.
Γεγονότα Αυγούστου 2006

20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας

Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020

2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010

Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Δαμία

Η Δαμία ήταν αρχαία ελληνική δευτερεύουσα θεότητα, προστάτης της γονιμότητας, από τις παλαιότερες του ελληνικού χώρου, που λατρεύονταν, μαζί με την Αυξησία, σύμφωνα με την παράδοση που διέσωσε ο Ηρόδοτος, σε πολλές πόλεις όπως στην Επίδαυρο, την Αίγινα, τη Σπάρτη και τη Τροιζήνα, όπως επιμαρτυρεί και ο Παυσανίας. Η Δαμία ταυτίζονταν περισσότερο με τη θεά Δήμητρα και την Περσεφόνη από το γεγονός ότι και τις δύο αυτές θεότητες οι Τροιζήνιοι τις αποκαλούσαν επίσης "Αμαίαν" την Δήμητρα, και "Αζισίαν" την κόρη της.

Φαίνεται όμως ότι η Δαμία λατρεύονταν ιδιαίτερα και στις Κυκλάδες. Συγκεκριμένα στη Θήρα, (Σαντορίνη), λατρευόταν, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, ως προστάτης των εγκύων και των λεχωνών, μάλιστα νότια του αρχαίου ναού του Καρνείου Απόλλωνα βρέθηκε σε βράχο η εγχάρακτη επιγραφή "ΛΟΧΑΙΑ ΔΑΜΙΑ".
Δαμάστιον

Με την ονομασία Δαμάστιον ή Δαμάστιο αναφέρεται από τον Στράβωνα αρχαία ελληνική πόλη με μεταλλεία αργύρου που βρισκόταν μεταξύ της Μακεδονίας και Βορείου Ηπείρου. Περί της ύπαρξης αυτής της πόλης το πιστοποιούν σπουδαία ασημένια νομίσματα του 4ου αιώνα π.Χ. που έχουν βρεθεί τα επονομαζόμενα "Δαμαστινά"

Τα νομίσματα αυτά απεικονίζουν στη μία όψη το κεφάλι του Απόλλωνα ενώ στην άλλη τρίποδα με διάφορα σύμβολα και την επιγραφή "", εξ ου και η ονομασία αυτών των νομισμάτων.

Η θέση της αρχαίας αυτής πόλης δεν έχει μέχρι σήμερα εξακριβωθεί, υποστηρίζεται κατ΄ άλλους ότι είναι το σημερινό Αργυρόκαστρο και κατ΄ άλλους το Τεπελένι στη σημερινή Αλβανία.
Δαμηγέρων

Ο Δαμηγέρων ή Δαμογέρων ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας που άκμασε περί τον 2ο με 3ο αιώνα (μ.Χ.). Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη μαγεία για την οποία και είχε συγγράψει τη πραγματεία του "Περί της μαγικής δυνάμεως των λίθων", με επιδράσεις από ανάλογα έργα του Ζωροάστρη.

Το έργο αυτό του Δημογέροντος, που είχε γραφτεί αρχικά στην ελληνική απειχόντας παλαιότερα κείμενα φαίνεται πως εγνώριζε ο Απουλήιος, καθώς επίσης είναι γνωστό και ένα αρχαίο ποίημα της ορφικής λογοτεχνίας. Ωστόσο η λατινική μετάφραση του 6ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως πηγή του Αέτιου με το όνομα "Δημοσθένης Διογένης" και φαίνεται πως αυτό είχε επηρεάσει σημαντικά τους μάγους-ιατρούς του Μεσαίωνα για τους οποίους και αποτελούσε σπουδαιότατη επιστημονική πραγματεία.

Το σύγγραμμα αυτό του Δαμηγέροντος περιλαμβάνεται σε όλη τη σχετική βιβλιογραφία περί των ιδιοτήτων των λίθων ως "Λιθικά".<br> 
Βάσει δε αυτού έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα πολλά σχετικά βιβλία με ίδιο αντικείμενο.
Μπράνισλαβ Νούσιτς

Ο Μπράνισλαβ Νούσιτς (σερβικά: "Бранислав Нушић") ή Αλκιβιάδης Νούσας, (20 Οκτωβρίου 1864 - 19 Ιανουαρίου 1938) ήταν Σέρβος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, συγγραφέας διατριβών, σατιρογράφος και ιδρυτής της σύγχρονης ρητορικής στη Σερβία. Επίσης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος και δημόσιος υπάλληλος. Ήταν βλάχικης καταγωγής.
Βικινέα

Τα Βικινέα ("Wikinews") είναι ένα ελεύθερου περιεχομένου ειδησεογραφικό wiki και ένα από τα εγχειρήματα της Wikimedia Foundation. Ο Τζίμι Γουέιλς έχει διαχωρίσει τα Βικινέα από την Βικιπαίδεια λέγοντας ότι «στα Βικινέα κάθε άρθρο πρέπει να γραφεί σαν δημοσιογραφικό άρθρο διαφορετικό από ένα εγκυκλοπαιδικό άρθρο». Η πολιτική της ουδέτερης οπτικής γωνίας, που εφαρμόζεται στα Βικινέα τα διακρίνει από άλλες προσπάθειες δημοσιογραφίας των πολιτών όπως το Indymedia και τα OhmyNews. Σε αντίθεση με τα περισσότερα εγχειρήματα του Wikimedia, τα Βικινέα επιτρέπουν την πρωτότυπη εργασία με τη μορφή ρεπορτάζ και συνεντεύξεων Τα αγγλικά Βικινέα είναι το μόνο εγχείρημα του Wikimedia που χορηγεί δημοσιογραφική κάρτα σε δημοσιογράφους που επιλέγονται από την κοινότητα.
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2006

20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας

Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020

2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010

Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Πολεφσκόι

Το Πολεφσκόι (ρωσικά: "Полевской") είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 64.220 κατοίκους. Απέχει 40 χλμ. από το Γεκατερίνμπουργκ και 8 χλμ. από το σιδηροδρομικό σταθμό Πολεφσκόι. Ιδρύθηκε το 1718. Η πόλη διαθέτει εργοστάσια μεταλλουργίας, ελαφράς βιομηχανίας. Στο Πολεφσκόι λειτουργούν επίσης μεταλλεία εξόρυξης χαλκού. Υπάρχουν μουσεία. 
Δήμαρχος είναι ο Βίκτορ Ρέιτερ.
Νίζνιαγια Σαλντά

200px|thumb|Θυρέος
Η Νίζνιαγια Σαλντά (ρωσ. Нижняя Салда) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 17.900 κατοίκων. Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Σαλντά, σε απόσταση 203 χλμ. από το Γεκατερίνμπουργκ και 54 χλμ. από το Νίζνι Ταγκίλ. Ιδρύθηκε το 1760. Στην περιοχή υπάρχει βιομηχανία τσιμέντου.
Ρεβντά

Η Ρεβντά (ρωσικά: "Ревда") είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 61.875 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Ρεβντά, στο 43 χλμ. από Γεκατερίνμπουργκ, κοντά στο Περβοουράλσκ. Αποτελεί σιδηροδρομικό σταθμό στην γραμμή Καζάν-Γεκατερίνμπουργκ. Ιδρύθηκε στον πρώτο μισό του 18ο αιώνα. Έχει μεταλλουργία, ελαφρά βιομηχανία και παραγωγή λιπασμάτων. Υπάρχουν μουσείο και θέατρο. Δήμαρχος είναι ο Β.Α.Γουζάνιν. Στο 1824-1826 στη Ρεβντά έγιναν ταραχές από εργάτες της τοπικής μεταλλουργίας.
Σλόβιο

Η Σλόβιο είναι γραπτή και ομιλούμενη διεθνής "τεχνητή γλώσσα" που δημιουργήθηκε από τον επιστήμονα και γλωσσολόγο Μαρκ Χούτσκο. Η Σλόβιο είναι διεθνής βοηθητική γλώσσα που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τους ομιλούντες διαφορετικές σλαβικές γλώσσες να συνομιλήσουν μεταξύ τους, αν και η διαφήμιση της Σλόβιο, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της, την παρουσιάζει ως μια γλώσσα η οποία υπερέχει από την Εσπεράντο επειδή γίνεται αμέσως κατανοητή από εκείνους τους Ευρωπαίους οι οποίοι μιλούν κάποια από τις σλαβικές γλώσσες. Η γραμματική της Σλόβιο είναι παρόμοια με αυτή της Εσπεράντο, αν και το λεξιλόγιο της προέρχεται από τις πιο γνωστές σλαβικές λέξεις. Σύμφωνα με τον Χούτσκο, η Σλόβιο είναι κατανοητή από περισσότερους από 400 εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Η ονομασία, Σλόβιο, προέρχεται από την αρχαιοσλαβική λέξη "σλόβο," που σημαίνει "λέξη".

Τον Μάιο του 2002, το λεξικό της Σλόβιο περιείχε περίπου 1700 ρίζες λέξεων.

Αριθμός ομιλούντων: ?
Προέλευση: επινοήθηκε από τον Μαρκ Χούτσκο από τον Απρίλιο του 2001
Γραφή: λατινική και κυριλλική

Δείγμα γραφής: Το Πάτερ ημών:

Nasx otec ktor es vo nebo,
Sanktju es tvoi imen.
Tvoi kralenie pridib.
Tvoi hcenie bu na zemla takak na nebo.
Darij mi dnes nasx denju hleb.
I uprostij mi nasx grehis takak mi uprostime tamktor grehitu protiv mi.
I ne vestij mi vo pokusenie, no spasij mi ot zlo.
Μίλνα

thumb|right|250px|Μίλνα
thumb|right|250px|Μίλνα
Η Μίλνα είναι μια πόλη αλλά και δήμος της Κροατίας. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού Μπρατς. Αποτελεί δήμο και βρίσκεται στην επαρχία Σπλιτ-Δαλματίας. Κατά την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε 1.100 κατοίκους, από τους οποίους 945 ήταν Κροάτες. Η πόλη ιδρύθηκε κατά τον 16ο αιώνα από βοσκούς της Nerežišća. Αξιοθέατό της είναι ένας τετράγωνος πύργος στα βόρεια της πόλης.

Οι παρακάτω οικισμοί είναι μέρος του Δήμου:
* Bobovišća
* Bobovišća na Moru
* Ložišća
* Milna
* Podhume
Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto

Το La Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (ελληνικά: Το Πλήρες Εικονογραφημένο Λεξικό της Εσπεράντο, συντομογραφικά PIV) είναι ένα μονόγλωσσο λεξικό της γλώσσας Εσπεράντο. Συντάχθηκε για πρώτη φορά το 1970 από μια μεγάλη ομάδα γλωσσολόγων της Εσπεράντο και ειδικών υπό την καθοδήγηση του "Γκαστόν Βαρίνγκιεν", και δημοσιεύθηκε από την "Παγκόσμια Μη-Εθνική Ένωση".
Εουροπόρτ

<br>
200px|thumb
200px|thumb
Εουροπόρτ ("Europoort") είναι η ονομασία του λιμένα του Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Βρίσκεται στις όχθες της συμβολής του Μεύση και του Ρήνου. Από το 1962 ως το 1986 το Εουροπόρτ ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι στο κόσμο. Ο κύριος τομέας του λιμένα είναι η διακίνηση πετρελαϊκών προϊόντων, ορυκτών καθώς και αυτοκινήτων. Η γύρω περιοχή διαθέτει τις αντίστοιχες βιομηχανίες κατεργασίας. Ο Μεύσης και ο Ρήνος συνδέουν το Ρότερνταμ με την περιοχή του Ρουρ στην Γερμανία και τις βιομηχανικές ζώνες στην Ελβετία, Γαλλία και Βέλγιο. Εδώ λειτουργεί το μεγαλύτερο πορθμείο του κόσμου. Από εδώ ξεκινά, επίσης, η σιδηροδρομική γραμμή σύνδεσης του Ρότερνταμ με το Ντόρντρεχτ.


Κατηγορία:Λιμένες της Ολλανδίας