Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Βεατρίκη της Καστίλης (1242-1303)

:"Να μη συγχέεται με την ανιψιά της Βεατρίκη της Καστίλης (1242-1303) βασίλισσα της Πορτογαλίας."
Η Βεατρίκη της Καστίλης ("Beatriz de Castilla", 1242 – 27 Οκτωβρίου 1303) μέλος του Οίκου της Ιβρέας-Καστίλης έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Πορτογαλίας. Η Βεατρίκη ήταν νόθη κόρη του Αλφόνσου Ι' της Καστίλης και της ερωμένης του Μαϊόρ Χουιλέν δε Γκουσμάν, ήταν η δεύτερη βασιλική σύζυγος του Αλφόνσου Γ' της Πορτογαλίας. Η Βεατρίκη γεννήθηκε λίγο πριν τις 31 Δεκεμβρίου 1244 την ημερομηνία την ημέρα που ο πατέρας της δώρισε την Έλτσε "στην κόρη του Βεατρίκη και σε όλα τα νόθα παιδιά που είχε αποκτήσει με την Μαϊόρ Χουιλέν δε Γκουσμάν".
Παύλος Γρηγοριάδης

Ο Παύλος Γρηγοριάδης (Σιταγροί Δράμας 27 Μαΐου 1938-24 Νοεμβρίου 2007) ήταν διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Ο Γρηγοριάδης διακρίθηκε ως δεξιός ακραίος επιθετικός, με βασικά του προσόντα τη μεγάλη ταχύτητα και το ευθύβολο, δεξί σουτ. 

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον σύλλογο της γενέτειρας του, Δόξα Σιταγρών και κατόπιν μεταπήδησε στην Δόξα Δράμας. Ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας με τη Δόξα Δράμας δυο φορές (1958, 1959) και ισάριθμες φορές διεθνής (1960) επί εποχής Τρύφωνα Τζανετή. Το καλοκαίρι του 1963 υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τα χρώματα του οποίου αγωνίσθηκε δυο χρονιές, φτάνοντας σε 60 συμμετοχές και 17 τέρματα. Από το 1966 φόρεσε τη φανέλα του Πανελευσινιακού και αγωνίστηκε μέχρι το 1969, όποτε και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.

Μετά τη λήξη της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας άσκησε επιτυχώς το επάγγελμα του προπονητή σε πολλούς συλλόγους, κυρίως της Β΄ αλλά και της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Μεταξύ άλλων εργάστηκε ως τεχνικός στους Α.Γ.Σ.Κ. Καστοριά, Α.Π.Σ. Κόρινθο, Ολυμπιακό Βόλου, Εδεσσαϊκό, Προοδευτική, Πανσερραϊκό, Α.Ο. Αιγάλεω, Διαγόρα Ρόδου (περίοδος 1985-86), Ιωνικό Νικαίας, Πιερικό κ.α. ενώ δυο φορές (για σύντομα διαστήματα) εργάσθηκε και στην ομάδα του Ολυμπιακού (στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του '80). 

Απεβίωσε πριν συμπληρώσει τα 70 του χρόνια, το Νοέμβριο του 2007. Το 2018 το νέο Δημοτικό γήπεδο Σιταγρών και έδρα της Δόξας Σιταγρών, έλαβε τιμητικά το όνομα του.
Πάπας Ονώριος Δ΄

Ο Πάπας Ονώριος Δ΄ (περ. 1210 – 3 Απριλίου 1287), γεννημένος ως Τζιάκομο Σαβέλλι, ήταν Πάπας για δύο χρόνια από το 1285 έως το 1287. Κατά το ασήμαντο ποντιφικάτο του υποστήριξε ευρέως την φιλογαλλική πολιτική του προκατόχου του, Μαρτίνου Δ΄ (1281–85). Ήταν ο τελευταίος Πάπας που νυμφεύθηκε πριν λάβει τις Θείες Εντολές.


Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
66652 Μπορασίσι

Το 66652 Μπορασίσι, ή 1999 RZ253, είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο 170 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1999.
Αλκαμένης

Ο Αλκαμένης ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από τη Λήμνο και την Αθήνα, που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. Ήταν σύγχρονος του Φειδία αλλά νεότερος σε ηλικία και αναφέρεται για την λεπτότητα και την τελειότητα των έργων του, από τα οποία ο Ήφαιστος και η Αφροδίτη των Κήπων θεωρούνται τα αριστουργήματά του.

Ο Παυσανίας (v 10. 8) γράφει πως ήταν ο σχεδιαστής ενός από τα αετώματα του ναού του Διός στην Ολυμπία, αλλά η άποψη αυτή μοιάζει αδύνατη χρονολογικά και υφολογικά. Πάλι ο Παυσανίας (I, 8, 4) σημειώνει πως ένα άγαλμα του Άρη, έργο του Αλκαμένη, υπήρχε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, και ορισμένοι το συσχετίζουν με τον Άρη του Μποργκέζε. Όμως, ο ναός του Άρη στον οποίο αναφέρεται, μεταφέρθηκε από τις Αχαρνές και στήθηκε στην Αγορά στα χρόνια του Αυγούστου. Επίσης, τα αγάλματα του Αλκαμένη απεικονίζουν το θεό Άρη με θώρακα στο στήθος, ο οποίος λείπει από τον Άρη του Μποργκέζε. Έτσι η σύνδεση των δύο μνημείων δεν είναι σίγουρη.

Στην Πέργαμο ανακαλύφθηκε το 1903 ένα ελληνιστικό αντίγραφο της κεφαλής του Ερμή Προπυλαίου του Αλκαμένη (Athenische Mittheilungen, 1904, p. 180). Όμως, καθώς η θεότητα αναπαρίσταται με νεοαττικό, αρχαιοπινές και συμβατικό στιλ, το συγκεκριμένο αντίγραφο δεν μπορεί να μας δώσει πολλές πληροφορίες για το σύνηθες στιλ του Αλκαμένη, ο οποίος ήταν σίγουρα ένας πρωτότυπος και αυθεντικός καλλιτέχνης.

Είναι πιο ασφαλές να κριθεί από το γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα, στην κατασκευή του οποίου είχε σίγουρα λάβει μέρος κάτω από την καθοδήγηση του Φειδία. Λέγεται ότι υπήρξε ο πιο επιφανής γλύπτης στην Αθήνα μετά την αναχώρηση του Φειδία για την Ολυμπία. Όμως, παραμένει αινιγματικός, διότι κανένα από τα γλυπτά που σχετίζονται με αυτόν στην κλασική βιβλιογραφία δεν μπορεί να συνδεθεί με σιγουριά με υπάρχοντα αντίγραφα.
Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Ο Μιχάλης Παπαντωνόπουλος είναι Έλληνας ποιητής και μεταφραστής. Γεννήθηκε το 1980 στο Μεταξουργείο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Έχει εργαστεί ως διορθωτής, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοπώλης και κειμενογράφος. Εξέδωσε τα ποιητικά βιβλία "Δ" (Ερατώ, 2006), "Συμεών Βάλας" (Μελάνι, 2010), "Οι Δώδεκα" (Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011) και "Βόλια" (Τυπωθήτω, 2015).

Έχει μεταφράσει έργα των Γκέοργκ Τρακλ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Όσκαρ Ουάιλντ, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, Νοβάλις κ.ά.

Έχει συνεργαστεί με το ένθετο «Αναγνώσεις» της εφημερίδας «"Η Αυγή"» και με την κυπριακή εφημερίδα «"Ο Φιλελεύθερος"».
Μιγκέλ Κότο

Ο Μιγκέλ Κότο (Miguel Ángel Cotto Vázquez) είναι επαγγελματίας πυγμάχος από το Πουέρτο Ρίκο. Ως ερασιτέχνης εκπροσώπησε τη χώρα του στην κατηγορία των ελαφρών ημιβαρέων βαρών σε αρκετές διοργανώσεις, ανάμεσα στις οποίες οι Παναμερικανικοί Αγώνες το 1999 και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2000. Στο παγκόσμιο εφηβικό πρωτάθλημα του 1998 στο Μπουένος Άιρες, κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο . Στην επαγγελματική του (από το 2001) καριέρα του μετρούσε ως το Νοέμβριο του 2009 (οπότε και νικήθηκε από τον Μάνι Πακιάο και έχασε τον παγκόσμιο τίτλο στα ημιβαρέα) 36 συνολικά αγώνες, με 34 νίκες (27 εξ αυτών με νοκάουτ) και 2 ήττες.
Ντάνιελ Τσέζαρεκ

Ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ (Σλαβόνσκι Μπροντ Κροατίας, 8 Ιανουαρίου 1983, ύψος 1,85 μ.) είναι διεθνής Κροάτης ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού επιθετικού. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από το σύλλογο "NK Marsonia" της χώρας του, στον οποίο αγωνίστηκε από το 2000 έως το 2002 επιτυγχάνοντας 6 τέρματα σε 40 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 2002 μετεγγράφηκε στη Σπάρτα Πράγας, αλλά απέτυχε να καθιερωθεί (μόλις 3 συμμετοχές) με αποτέλεσμα να παραχωρηθεί ως δανεικός, πρώτα στην "FK Bribram" (2003-04, 23 συμμετοχές, 3 γκολ) και μετά στον Ακράτητο (2004-05, 24 συμμετοχές, 10 γκολ). Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Αιγάλεω Α.Ο. όπου και έπαιξε για δυο χρονιές λαμβάνοντας μέρος σε 40 αγώνες (5 γκολ). Το 2007 μεταπήδησε στον Αστέρα Τρίπολης, την ομάδα με την οποία διακρίθηκε πολύ, καθώς σε τρία συνεχόμενα έτη πήρε μέρος σε 75 παιχνίδια σημειώνοντας 28 γκολ. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία αυτού του συλλόγου για το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας, ενώ την εποχή εκείνη βρισκόταν μεταξύ των κορυφαίων σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος. Τις περιόδους 2010-11 και 2011-12 υπήρξε στέλεχος του Άρη Θεσσαλονίκης (7 γκολ), ωστόσο δεν πέτυχε να επαναλάβει τις πολύ σπουδαίες εμφανίσεις του, διότι υπέστη σειρά τραυματισμών. Έπαιξε ακόμη στη "Μακάμπι Χάιφα" και στη "HNK Rijeka". Είναι δυο φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα της Κροατίας U21.
Τζέιμς Νέισμιθ

Ο Τζέιμς Νάισμιθ ("James Naismith", 6 Νοεμβρίου 1861 - 28 Νοεμβρίου 1939) ήταν Καναδός γυμναστής και ο επινοητής του αθλήματος του μπάσκετ. Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1861 στην πόλη Άλμοντ στο Οντάριο του Καναδά, και στη συνέχεια έζησε στις ΗΠΑ, όπου απέκτησε και την αμερικανική υπηκοότητα. 

Το 1891 προσελήφθη ως επικεφαλής γυμναστής στο Κολέγιο της YMCA ("Χριστιανική Αδελφότητα Νέων", γνωστό και ως Χ.Α.Ν.) στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Εκεί διαπίστωσε την ανάγκη άθλησης σε κλειστούς χώρους, λόγω και των σκληρών καιρικών συνθηκών τον χειμώνα. Έτσι αποφάσισε να εισαγάγει ένα νέο παιχνίδι, παίρνοντας στοιχεία από όλα τα έως τότε δημοφιλή αγωνίσματα (ράγκμπι, μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο, χόκεϊ κ.ά.). Τον Δεκέμβριο του 1891 έγινε το πρώτο παιχνίδι του νέου αυτού αθλήματος, του «Μπάσκετμπολ» με 9 έναντι 9 παικτών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν μία μπάλα ποδοσφαίρου, την οποία έπρεπε να βάλουν μέσα σε δύο καλάθια φρούτων που είχε καρφώσει σε τοίχους στις δύο άκρες του γυμναστηρίου.

Το νέο αυτό σπορ άρχισε σταδιακά να γίνεται δημοφιλές ανάμεσα σε φοιτητές και μαθητές της περιοχής. Η εξάπλωση του ήταν ραγδαία και έτσι το 1893 το «Μπάσκετμπολ» άρχισε να παρουσιάζεται επίσημα από τα σχολεία της Χριστιανικής Αδελφότητας σε όλο τον κόσμο.

Το 1898 ο Νάισμιθ προσελήφθη στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου ανέπτυξε περισσότερο το νέο άθλημα, παράλληλα με άλλες δραστηριότητές του.. Με την είσοδο του νέου αιώνα, το καινούριο σπορ είχε ήδη αποκτήσει πολλούς φίλους και στις ανατολικές ΗΠΑ άρχισε το πρώτο ανεπίσημο κολεγιακό πρωτάθλημα.
thumb|300px|left|Η ομάδα του Πανεπιστημίου του Κάνσας το 1899. Πάνω δεξιά διακρίνεται ο Τζέιμς Νάισμιθ.

Το 1904 το άθλημα παρουσιάστηκε ως επίδειξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεντ Λούις., αλλά χρειάστηκε να περάσουν 32 ακόμα χρόνια για να αναγνωρισθεί ως Ολυμπιακό άθλημα το 1936 στους Αγώνες του Βερολίνου. Εκεί ο Νάισμιθ αναγορεύθηκε Επίτιμος Πρόεδρος από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης

Πάντα χαμηλών τόνων και χωρίς ο ίδιος να επιθυμεί την προβολή, ο Νάισμιθ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1937 σε ηλικία 76 ετών. Δύο χρόνια αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου του 1939 απεβίωσε μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο., σε ηλικία 78 ετών. Η κηδεία του έγινε στο Λώρενς του Κάνσας

Έχοντας λάβει το όνομά του από τον άνθρωπο που δημιούργησε το μπάσκετ καθηγητή Τζέιμς Νέισμιθ, το "Naismith Memorial Basketball Hall of Fame" είναι οργανισμός που εδρεύει στη Μασσαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεταξύ άλλων, επιλέγει κάθε χρόνο με σκοπό να τιμήσει, κορυφαίους παίκτες και προπονητές που άφησαν το στίγμα τους στο άθλημα, ενώ περιλαμβάνει στις λίστες του και μη Αμερικανούς αθλητές.
Στέμμα της Καστίλης

Το Στέμμα της Καστίλης, ως ιστορική οντότητα, θεωρείται πως ιδρύθηκε το 1230 με την τρίτη και οριστική ένωση των μοναρχών των βασιλείων της Καστίλης και του Τολέδο αφενός, και των βασιλείων της Λεόν και της Γαλικίας αφ'ετέρου, και με την ένωση των Κοινοβουλίων τους μερικές δεκαετίες αργότερα. Το 1217, ο Φερδινάνδος Γ΄ στέφθηκε βασιλιάς της Καστίλης και του Τολέδο και 14 χρόνα μετά, αφότου ικανοποίησε οικονομικά τις νόμιμες κληρονόμους τού Λεόν, Σάντσα και Ντούλθε, ενσωμάτωσε και το ομώνυμο βασίλειο στους τίτλους του. Έκτοτε τα δύο βασίλεια κυβερνήθηκαν από τον ίδιο μονάρχη.
Παραλληλεπίπεδο

thumb|right|250px|Παραλληλεπίπεδο
Στην Ευκλείδεια γεωμετρία και ειδικότερα στη στερεομετρία με τον ελληνικό και σήμερα διεθνή όρο παραλληλεπίπεδο ονομάζεται το στερεό εξάεδρο σχήμα που έχει (παρουσιάζει) τρία ζεύγη παράλληλων εδρών. 

Το παραλληλεπίπεδο είναι πρίσμα με βάσεις παραλληλόγραμμα, συνεπώς όλες οι έδρες του είναι παραλληλόγραμμα. Κάθε επίπεδο που διέρχεται δια δύο έναντι ακμών του στερεού διαιρεί αυτό σε δύο ισοδύναμα (σε μέγεθος και όγκο) τριγωνικά πρίσματα.

Ο όγκος του παραλληλεπιπέδου ισούται με το γινόμενο του εμβαδού της βάσης, (που λαμβάνεται οποιαδήποτε έδρα), επί το ύψος του, (δηλαδή την απόσταση αυτής της έδρας-βάσης από την απέναντί της έδρα).

Όταν οι έδρες του στερεού αυτού είναι ορθογώνια παραλληλόγραμμα τότε το στερεό ονομάζεται ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο και ο όγκος του ισούται με το γινόμενο των τριών ακμών μιας οποιασδήποτε στερεάς γωνίας του. Οι ακμές αυτές ονομάζονται και διαστάσεις του παραλληλεπιπέδου. Το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο είναι ταυτόχρονα πρίσμα ορθογώνιας παραλληλλόγραμμης βάσης.

Παραλληλεπίπεδο είναι επίσης, κάθε πρίσμα παραλληλόγραμμης βάσης.

Τρία μη συνευθειακά διανύσματα ορίζουν ένα παραλληλεπίπεδο, του οποίου ο όγκος ισούται με το μεικτό γινόμενο formula_1.

Κατηγορία:Πολύεδρα
Acmaeoderella

Η Acmaeoderella είναι γένος εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων και της οικογένειας των Buprestidae. Το γένος "Acmaeoderella" περιλαμβάνει πέντε υπογένη με 31 είδη στην Ευρώπη και 19 είδη στην Ελλάδα, ενώ παγκοσμίως έχουν περιγραφεί περίπου 60 είδη. Το γένος ενώθηκε μέχρι 1955 με το γένος "Acmaeodera".
Μέγαρο Καντακουζηνού

Το Μέγαρο Καντακουζηνού, κτίσμα της οθωνικής εποχής, που οικοδομήθηκε στα 1833-35 και διατηρείται μέχρι σήμερα στη συνοικία του Μεταξουργείου στην Αθήνα, ανήκε στο Φαναριώτη πρίγκιπα Γεώργιο Καντακουζηνό.

Με την προοπτική ότι η ανάπτυξη του κέντρου της Αθήνας θα γινόταν γύρω από την περιοχή του Κεραμεικού, όπου ο διάσημος Βαυαρός αρχιτέκτων Λέο φον Κλέντσε, τροποποιώντας τα αρχικά σχέδια των Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρντ Σάουμπερτ, σχεδίαζε να γίνουν τα βασιλικά ανάκτορα και το διοικητικό κέντρο της πόλης, ο πρίγκιπας Καντακουζηνός αγόρασε στην περιοχή που λεγόταν "Χρισμένο Λιθάρι", το σημερινό Μεταξουργείο, ένα μεγάλο οικόπεδο, όπου θα έχτιζε ένα συγκρότημα που θα περιελάμβανε την κατοικία του και ένα μεγάλο γωνιακό κτίριο με εμπορικά καταστήματα στο ισόγειο, κατά τα πρότυπα των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης.

Την οικοδόμηση του Μεγάρου Καντακουζηνού ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν (Christian Hansen, 1803 - 1883). Ο Χάνσεν είχε φθάσει στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1833 με υποτροφία της πατρίδας του και αναζητώντας δουλειά ανέλαβε την ανέγερση του οικοδομικού συγκροτήματος του πρίγκιπα Καντακουζηνού.

Σε ένα γράμμα που έστειλε ο Χάνσεν από την Αθήνα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας στις 8 Ιουλίου 1834, γράφει για το οικοδόμημα του Καντακουζηνού:

Οι παρεμβάσεις όμως του Καντακουζηνού στα αρχιτεκτονικά σχέδια του Χάνσεν δημιούργησαν τριβές στις σχέσεις τους. Ο Χάνσεν δεν δέχτηκε να αλλάξει τα αρχικά σχέδιά του και τελικά παραιτήθηκε. Σε άλλη πάλι επιστολή του προς την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας, με ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου 1835, ο Χάνσεν γράφει:

Μετά την παραίτηση του Χάνσεν, η οικοδόμηση του κτιρίου εγκαταλείφθηκε. Το 1840, το μισοτελειωμένο μέγαρο-εμπορικό κέντρο του Καντακουζηνού αγοράστηκε από την αγγλική εταιρεία «Αύγουστος Μπρούμε και Σία», με σκοπό να λειτουργήσει ως εργοστάσιο κατασκευής μεταξωτών υφασμάτων. Το εργοστάσιο εξοπλίστηκε με τα αναγκαία μηχανήματα, αλλά σύντομα σταμάτησε τη λειτουργία του, αφού η αγγλική εταιρεία κήρυξε πτώχευση. 

Στα 1854, το συγκρότημα Καντακουζηνού, που περικλειόταν από τις οδούς Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μυλλέρου και Γιατράκου, αγοράστηκε από τη «Σηρική Εταιρεία της Ελλάδος», που ανήκε στον Αθανάσιο Δουρούτη (1816 - 1901), Ηπειρώτη στην καταγωγή και διακεκριμένη προσωπικότητα της κοινωνίας της Αθήνας. Εκεί λειτούργησε μέχρι το 1875 το πρώτο ατμοκίνητο «μεταξοκλωστήριο» στην Ελλάδα.

Από το εργοστάσιο αυτό, ένα από τα πρώτα δείγματα της δουλειάς του Χάνσεν στην Ελλάδα, πήρε το όνομά της και η σημερινή συνοικία του Μεταξουργείου.
Αρχοντικό Σερπιέρη

Το Αρχοντικό Σερπιέρη, ένα από τα λίγα σήμερα σωζόμενα στην Αθήνα αρχοντικά των τελών του 19ου αιώνα, βρίσκεται στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου και Εδουάρδου Λω. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1884 και ήταν η κατοικία του Ιταλού επιχειρηματία Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη μέχρι τον θάνατό του το 1897. Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, το αρχοντικό αποκτήθηκε από την νεοϊδρυθείσα Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία το μετέτρεψε στο κεντρικό της κατάστημα. Τότε προστέθηκε τρίτος όροφος στο κτίριο, δίχως να αλλοιωθεί ο εξωτερικός διάκοσμός του. Από το 2013, μετά το κλείσιμο της Αγροτικής Τράπεζας, το κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία της Τράπεζας Πειραιώς.
Θράκες

thumb|Διακόσμηση αρχαίου Θρακικού τάφου.

Οι Θράκες ήταν ένα Ινδοευρωπαϊκό φύλο, που κατοικούσε στη βαλκανική χερσόνησο, σε μια περιοχή που χονδρικά ταυτίζεται με την σημερινή Βουλγαρία και Ευρωπαϊκή Τουρκία, περιοχές της Μακεδονίας ( από το όρος Παγγαίο μέχρι στο όρος Βέρμιο και την Χαλκιδική) καθώς και σε περιοχές της σημερινής Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και Σερβίας. Συνόρευαν με τους Σκύθες και τους (Δάκες) στο βορά, τους Κέλτες και τους Ιλλυριούς στη δύση, τους Μακεδόνες στο νότο και τη Μαύρη Θάλασσα στην ανατολή. Μιλούσαν τη Θρακική γλώσσα, μία γλώσσα της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Για την θρακική γλώσσα έχουμε ελάχιστα γραπτά μνημεία και η γνώση μας περιορίζεται σε κύρια ονόματα Θρακών, τοπωνύμια, και ελάχιστες λέξεις που μας διασώζουν Έλληνες και Λατίνοι συγγραφείς στα κείμενά τους. Η μελέτη των Θρακών και του Θρακικού πολιτισμού είναι γνωστή ως Θρακολογία.

Οι Θράκες αναφέρονται για πρώτη φορά στην Ιλιάδα του Ομήρου, ως σύμμαχοι τις Τροίας. Εκ του Ομήρου συνάγεται η πληροφορία ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τους Θράκες μη ελληνικό φύλο, καθώς οι σύμμαχοι των Τρωών ήταν όλοι "μη Αχαιοί". Oι ονομασίες «Θράκες» και «Θράκη» ήταν εξώνυμα καθώς δημιουργήθηκαν από τους Έλληνες.

Στην Ελληνική μυθολογία ο Θραξ θεωρείτο ένας από τους γιους του θεού Άρη. Στην Άλκηστι ο Ευριπίδης αναφέρει ότι ένα από τα ονόματα του ίδιου του Άρη ήταν Θραξ, καθώς θεωρείτο προστάτης της Θράκης.

H καταγωγή των Θρακών είναι ασαφής. Στοιχεία για τους πρωτοθράκες στην προϊστορική περίοδο στηρίζονται σε αρχαιολογικά ευρήματα. O Λέο Κλέιν ταυτοποιεί τους πρωτοθράκες με ένα πολιτισμό της Μέσης Εποχής του Ορείχαλκου (22ος έως 18ος αιώνας π.Χ.), που απωθήθηκε από την Ουκρανία από τον προελαύνοντα πολιτισμό Σρούμπνα της Ύστερης Εποχής του Ορείχαλκου (18ος - 12ος αιώνες π.Χ.). Θεωρείται γενικά ότι οι πρωτο-Θράκες, μετά την απόσπασή τους από τον ινδοευρωπαϊκό κορμό, ήλθαν και εγκαταστάθηκαν στην χερσόνησο των Βαλκανίων, κατά την την Πρώιμη Εποχή του Ορείχαλκου (1500 π.Χ.), και από αυτούς, κατά την Εποχή του Σιδήρου (περίπου 1000 π.Χ.), προέκυψαν οι Θράκες και ίσως και οι Δάκες.

Διαιρεμένοι σε ξεχωριστές φυλές, οι Θράκες, δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν ενιαία πολιτική οργάνωση, αλλά ήταν διαιρεμένοι σε μικρές φυλές ή βασίλεια. Στις ορεινές περιοχές ζούσαν οι πιο πολεμικές και άγριες Θρακικές φυλές, ενώ οι Θράκες στις πεδιάδες θεωρούντο πιο ειρηνικοί. Οι Θράκες κατοίκησαν τμήματα των αρχαίων επαρχιών: Θράκη, Μοισία, Μακεδονία, Δακία, Μικρά Σκυθία, Σαρματία, Βιθυνία, Μυσία, Παννονία και άλλες περιοχές στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία.
Ένταση

Η ένταση είναι φυσικό μέγεθος που ορίζει ροή ενέργειας μέσα από μία επιφάνεια σε συγκεκριμένο χρόνο. Έχει διαστάσεις ενέργειας ανά μονάδα χρόνου και ανά μονάδα επιφανείας και ορίζεται μαθηματικά από την σχέση:

formula_1 ή formula_2

("όπου Ι το σύμβολο της έντασης, P της ισχύος, S της επιφάνειας και t του χρόνου")

Η μονάδα της Έντασης μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:

formula_3 

("όπου J = Τζάουλ, W = Βατ, kg = Χιλιόγραμμο, m = Μέτρο και s = Δευτερόλεπτο")
Η ένταση είναι βασικό μέγεθος της κυματικής στην οποία αναφέρεται ως Ένταση κύματος. Η ένταση κύματος αναφέρεται τόσο σε υλικά όσο και σε ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Συμβολίζεται με Ι και έχει διαστάσεις ενέργειας ανά μονάδα χρόνου και ανά μονάδα επιφανείας. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν επίσης:
* Η Ένταση ήχου. Πρόκειται για υλικό κύμα που μετριέται επίσης στην κλίμακα decibel (dB).
* Η Ένταση σεισμικής δόνησης. Επίσης υλικό κύμα που μετριέται στην κλίμακα Μερκάλι
Σεβερίνο Βαρέλα

Ο Σεβερίνο Βαρέλα (Severino Varela Puente - 14 Σεπτεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1995) ήταν ένας ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του σε 24 αγώνες, πετυχαίνοντας 19 γκολ.

Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο, το 1932, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935, όταν υπέγραψε στην ομάδα της Πενιαρόλ. Με την Ρίβερ Πλέιτ αγωνίστηκε σε 6 αγώνες πετυχαίνοντας 5 γκολ. Με την Πενιαρόλ κατάφερε να κατακτήσει 4 διαδοχικούς τίτλους (1935, 1936, 1937 και 1938). Το 1942 ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης που κατέκτησε το κύπελλο Νοτίου Αμερικής (κόπα Αμέρικα). Ο Βαρέλα είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στη διοργάνωση (μαζί με τον Teodoro Fernández από το Περού), έχοντας πετύχει συνολικά 15 τέρματα.

Το 1943 υπέγραψε στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία αγωνίστηκε σε 74 αγώνες, πετυχαίνοντας 46 γκολ. Ο Βαρέλα έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τους οπαδούς της ομάδας κυρίως για τα κατορθώματά του στους αγώνες με την μεγάλη αντίπαλο της Μπόκα, την Ρίβερ Πλέιτ. Συμμετείχε σε 6 αγώνες του Superclásico, όπως είναι γνωστό το διάσημο ντέρμπι των δύο ομάδων, πετυχαίνοντας γκολ σε 5 από αυτούς. Από αυτά, το σημαντικότερο και εντυπωσιακότερο ήρθε στον αγώνα της 26ης Σεπτεμβρίου 1943, όταν στη μακρινή σέντρα του Κάρλος Σόσα από τα δεξιά, ο Βαρέλα βρέθηκε ξαφνικά να βουτά εντός της μικρής περιοχής και με κεφαλιά να σκοράρει το νικητήριο γκολ του αγώνα. Η φάση προκάλεσε το θαυμασμό του κοινού, που χαρακτήρισε το γκολ ως "«το γκολ του μυστυρίου»" ("«El golazo del misterio»"). Το τελικό 2-1 χάρησε το πρωτάθλημα Αργεντινής στην Μπόκα και κατέστησε τον Βαρέλα έναν από τους πιο αγαπητούς παίκτες στην ιστορία της ομάδας.

Το 1946 επέστρεψε στην Πενιαρόλ, όπου και έκλεισε την καριέρα του, έναν χρόνο αργότερα, έχοντας πετύχει 43 γκολ σε 67 αγώνες.
Παραστατικό χρήμα

Παραστατικό χρήμα (fiat money) ή αλλιώς χρήμα αναγκαστικής κυκλοφορίας είναι το μέσον πληρωμής το οποίο δεν καλύπτεται από αποθεματικό άλλων υλικών (π.χ. χρυσός) και επομένως στερείται κάποιας εσωτερικής αξίας έστω και έμμεσα. Επιβάλλεται στις συναλλαγές από κάποια αρχή (συνήθως το κράτος) τόσο στις πληρωμές όσο και στις εισπράξεις. Εκφράζεται με κάποια νομισματική μονάδα έχει την μορφή συνήθως χαρτονομισμάτων και κερμάτων, τα οποία μπορεί να έχουν ονομαστική αξία ίση, πολλαπλάσια ή υποπολλαπλάσια της νομισματικής μονάδας.

Το χάρτινο χρήμα καλείται παραστατικό χρήμα διότι η χρησιμοποίηση (και αξία) του ως χρήματος εξαρτάται από την πίστωση της κυβέρνησης που το εκδίδει, και όχι από οποιοδήποτε δικαίωμα να μετατραπεί σε μεταλλικά νομίσματα.

Πιο συγκεκριμένα, το παραστατικό χρήμα απελευθερώνεται πλήρως από την ποσότητα των πολύτιμων μετάλλων. Όμως έχει αξία ως μέσο συναλλαγών όταν πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις, όπως είναι:

*Η σταθερή χορήγηση χρήματος από τις Κεντρικές Τράπεζες. Η ποσότητα του χρήματος που διατίθεται στην κυκλοφορία πρέπει να είναι σύμφωνη και να ακολουθεί την οικονομική ανάπτυξη και να συνυπολογίζονται και άλλα οικονομικά μεγέθη όπως, για παράδειγμα, ο πληθωρισμός. 
*Η αναγνώριση ως μέσου πληρωμής να είναι εγγυημένη και να επιβάλλεται από το κράτος. Η επιβολή αυτή σήμερα γίνεται συνήθως με νόμο. 
*Τέλος, η αγοραστική του δύναμη να είναι σταθερή. Η νομική του κατοχύρωση στις συναλλαγές έχει νόημα μόνο επειδή μπορεί να μετατραπεί σε επιθυμητά αγαθά και χρηματοοικονομικά προϊόντα που παράγονται και προσφέρονται από τη χώρα, στην οποία το εν λόγω νόμισμα κυκλοφορεί.
Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου άμμου

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου άμμου (στα αγγλικά: FIFA Beach Soccer World Cup) είναι μία ποδοσφαιρική διοργάνωση μπιτς σόκερ που τελεί υπό την αιγίδα της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (FIFA). Η τελευταία διοργάνωση έλαβε χώρα στην Παραγουάη από τις 21 Νοεμβρίου ως την 1 Δεκεμβρίου 2019 και νικήτρια αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης η Πορτογαλία.
Μέγαρο Πρόκες - Όστεν

Το Μέγαρο Πρόκες - Όστεν, κατασκευασμένο το 1836 από τον Αυστριακό πρέσβη Άντον Πρόκες φον Όστεν, βρίσκεται στην οδό Φειδίου αριθμός 3 στην Αθήνα, δίπλα στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Στο Μέγαρο αυτό στα νεότερα χρόνια, το 1919, εγκαταστάθηκε το Ελληνικόν Ωδείον. Είναι ένα από τα λίγα κτίρια της Αθήνας της εποχής του που έχουν διασωθεί.
Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού

Ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού (συχνά και απλώς Σταυρός των Ιπποτών) ("γερμ". "Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes", ή απλώς "Ritterkreuz") ήταν ένα παράσημο της τάξης του Σιδηρού Σταυρού. Ο Σταυρός των Ιπποτών ήταν το υψηλότερο παράσημο της Ναζιστικής Γερμανίας, που απενέμετο για να αναγνωρίσει εξαιρετική γενναιότητα στο πεδίο της μάχης ή επιτυχημένη στρατιωτική ηγεσία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Απετέλεσε το δεύτερο υψηλότερο παράσημο της Ναζιστικής Γερμανίας, μετά τον Μεγάλο Σταυρό του Σιδηρού Σταυρού, ο οποίος (θεωρητικά) απενέμετο σε νικηφόρους στρατηγούς και απενεμήθη μόνο μία φορά κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Χέρμαν Γκέρινγκ.
Ματίας Ζίντελαρ

Ο Ματίας Ζίντελαρ (γερμανικά: "Matthias Sindelar", 10 Φεβρουαρίου 1903 – 23 Ιανουαρίου 1939), ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε με την ομάδα της Αούστρια Βιέννης και την Εθνική Αυστρίας. Θεωρείται ο σημαντικότερος ποδοσφαιριστής της Αυστρίας για τον 20ό αιώνα, σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS), ενώ σύμφωνα με την ίδια, ανήκει στους 50 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα (22ος). Έχει επίσης ψηφισθεί ως η μεγαλύτερη αθλητική προσωπικότητα της Αυστρίας όλων των εποχών.
Chalcophora

Η Chalcophora είναι γένος εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων και της οικογένειας των "Buprestidae". Το γένος "Chalcophora" περιλαμβάνει μόνο τρία είδη στην Ευρώπη και 
παγκοσμίως έχουν περιγραφεί 17 είδη. Τα τρία ευρωπαϊκά είδη τα συναντάμε και στην Ελλάδα, το ένα είδος σε δυο υποείδη. 
*"Chalcophora detrita detrita" (Klug, 1829)
*"Chalcophora detrita marani" Obenberger 1935
*"Chalcophora intermedia" Rey 1890
*"Chalcophora mariana" (Linnaeus 1758)
Ρούντολφ Κούλμαν

Ο Ρούντολφ Κούλμαν ("Rudolf Koelman") είναι Ολλανδός βιολιστής γεννημένος στο Άμστερνταμ το 1959. Είναι καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Τεχνών της Ζυρίχης ("Zürcher Hochschule der Künste", ZHdK) στην Ελβετία.
Τζόρτζο Καρμπόνε

Ο Τζόρτζο Καρμπόνε (Giorgio Carbone, 1936 – 25 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ιταλός ο οποίος διεκδίκησε την αρχηγία του κράτους ενός κρατιδίου με την ονομασία Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα, του οποίου η ανεξαρτησία δεν αναγνωρίζεται εκτός της επικρατείας του. Το πριγκιπάτο εκτείνεται στην ιταλική πόλη με το ίδιο όνομα,
Grameen Bank

Η τράπεζα Γκράμιν (Grameen Bank) (βεγγαλικά: গ্রামীণ বাংক) είναι ένας βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης οργανισμός μικροχρηματοδότησης και μια τράπεζα κοινοτικής ανάπτυξης, που ιδρύθηκε στο Μπανγκλαντές. Χορηγεί μικρά δάνεια (γνωστά ως μικροπιστώσεις ή "πιστώσεις Grameen") στους φτωχούς χωρίς να απαιτεί εγγυήσεις. Η ονομασία Γκράμιν προέρχεται από τη λέξη "γκραμ", που σημαίνει "αγροτικός" ή "χωριό" στα σανσκριτικά.

Οι μικροπιστώσεις βασίζονται στην ιδέα ότι οι φτωχοί διαθέτουν ικανότητες που είναι αναξιοποίητες και, αν παρακινηθούν, μπορούν να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Τα δάνεια χορηγούνται σε ομάδες δανειοληπτών, ώστε η κοινωνική πίεση μεταξύ των μελών της ομάδας να χρησιμεύσει ως κίνητρο για τους δανειολήπτες για να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και να χειρίζονται τα οικονομικά τους με πειθαρχία. Έτσι, εξασφαλίζεται η αποπληρωμή των δανείων και οι οφειλέτες αποκτούν πιστοληπτική ικανότητα. Η τράπεζα δέχεται επίσης καταθέσεις, παρέχει άλλες υπηρεσίες και διατηρεί αρκετές επιχειρήσεις με αναπτυξιακούς στόχους, μεταξύ των οποίων κατασκευαστικές, εταιρείες τηλεφωνίας και ενέργειας. Η πολιτική της τράπεζας να υποστηρίζει ευάλωτους πληθυσμούς έχει ως αποτέλεσμα η μεγάλη πλειοψηφία (96%) των δανειοληπτών της να είναι γυναίκες.
Νιαγάρας

Ο Νιαγάρας (, «"Ναϊάγκρα"») είναι ποταμός της βόρειας Αμερικής, που συνδέει τις δύο λίμνες, Ήρι και Οντάριο . Έχει μήκος 58 χιλιόμετρα και καλύπτει μια περιοχή 684.000 τ.χλμ.. Mέρος του αποτελεί σύνορο μεταξύ της επαρχίας Οντάριο του Καναδά και της πολιτείας της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ. Ο Νιαγάρας ξεκινά από την λίμνη Ήρι με κατεύθυνση προς τον βορρά, περνά γύρω από το Μεγάλο Νησί (Grand Island) και το μικρότερο Νησί Νέιβι (Navy Island), στη συνέχεια φτάνει στους ομώνυμους καταρράκτες και μετά στενεύει περνώντας μέσα από την 11 χιλιομέτρων χαράδρα του Νιαγάρα. Λίγο πριν την έξοδό του από αυτή, έχουν δημιουργηθεί δύο τεχνητές λίμνες για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Στη συνεχεία το πλάτος του αυξάνει ξανά, μέχρι που χύνεται στη Λίμνη Οντάριο, στο έδαφος του Καναδά. Εκτός από τα δύο μεγάλα νησιά, κατά μήκος του ρου του σχηματίζεται και ένας αριθμός από μικρότερες νησίδες. Η μέση ροή του είναι 5,796 m3/s.

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες όσον αφορά την προέλευση του ονόματος του ποταμού. Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Bruce Trigger, το «Niagara» προέρχεται από την ονομασία μιας ομάδας από την Ένωση των "Neutrals", οι οποίοι περιγράφονται σε διάφορους Γαλλικούς χάρτες του 17ου αιώνα με το όνομα «Νiagagarega». Σύμφωνα με τον George R. Stewart, προέρχεται από το όνομα μιας πόλης των Iroquois που λέγεται «Οngniaahra», και είχε την έννοια «σημείο της γης που έχει κοπεί στα δύο».

Ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε τον ποταμό και τους καταρράκτες του, ήταν ο Γάλλος εξερευνητής Louis Hennepin, ο οποίος τους κατέγραψε στο έργο του "Nouvelle découverte d'un très grand pays situé dans l'Amérique entre le Nouveau-Mexique et la mer glaciale" (1697).
Ιωάννης Α΄ της Πορτογαλίας

Ο Ιωάννης Α΄ της Πορτογαλίας ή Ιωάννης ο Καλός ή Ιωάννης ο Μέγας (Πορτογαλική γλώσσα : "Joao I de Portugal", Λισσαβώνα, 11 Απριλίου 1357 – 14 Αυγούστου 1433) ήταν Βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Αλγκάρβε (1385–1433) και ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο του Λόρδου της Θέουτα. Ανήκε στον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας αλλά είναι ο ιδρυτής τού Οίκου των Αβίς. 

Ο Ιωάννης Α΄ ήταν νόθος γιος του βασιλιά της Πορτογαλίας Πέτρου Α΄ του Δίκαιου και της ερωμένης του Τερέζα Λοουρένσο, μιας ευγενούς από την Γαλικία. Είχε αναγνωριστεί από όλους τους ιστορικούς σαν ο μεγάλος νικητής στον πόλεμο διαδοχής της Πορτογαλίας με το Βασίλειο της Καστίλης (1383 - 1385). Κυβέρνησε 48 χρόνια αφού τοποθέτησε την δυναστεία του και έμεινε στην Πορτογαλική ιστορία σαν ο κορυφαίος μονάρχης όλων των εποχών, οι κατακτήσεις επεκτάθηκαν σε όλο τον κόσμο. Άφησε τόσο καλή εντύπωση στους Πορτογάλους που έμεινε γνωστός με τα προσωνυμία "Καλός" και "Μέγας", σπάνια χρησιμοποιούν το αρχικό του προσωνύμιο "Μπάσταρδος". Σαν αποτέλεσμα των σκληρών προσπαθειών που έκανε να διεκδικήσει Πορτογαλικά εδάφη στην Αφρική χρησιμοποίησε τον τίτλο "Λόρδος της Θέουτα".
Χιόνι με αστραπόβροντα

Καταγραφή σε μετεωρολογικό [[ραντάρ]] πτώσης κεραυνών από τα σύννεφα ως το έδαφος, κατά τη διάρκεια χιονοθύελλας από φαινόμενο lake effect, το βράδυ της 12ης προς 13ης Οκτωβρίου 2006 πάνω από το Bufallo, ΗΠΑ.

To Χιόνι με αστραπόβροντα (αγγλικά: thundersnow, κατ' αντιστοιχία με το thunderstorm = καταιγίδα), γνωστό επίσης και ως χιονοθύελλα με βροντές (thunder snowstorm), είναι ένα σπάνιο είδος καταιγίδας, στην οποία παρατηρούνται τα τυπικά φαινόμενα ηλεκτρικής δραστηριότητας (αστραπές και βροντές), με τη διαφορά ότι η ατμοσφαιρική κατακρήμνιση αποτελείται από χιόνι, αντί για βροχή. Το φαινόμενο αυτό καταγράφεται κυρίως σε περιοχές με έντονα ανοδικά ρεύματα εντός του ψυχρού τομέα των βαρομετρικών υφέσεων, από το φθινόπωρο ως την άνοιξη, όταν οι θερμοκρασίες επιφάνειας είναι πολύ πιθανό να είναι κοντά ή κάτω από τους 0 °C (32 °F). Κατά τη διάρκεια του φαινομένου, εκτός από την χιονόπτωση, παρατηρείται συχνά και χαλαζόπτωση σε κάποια σημεία της καταιγίδας. Υπάρχουν και άλλες παραλλαγές, με συνηθέστερη το thundersleet, όπου η κατακρήμνιση αποτελείται από χιονόνερο (sleet) αντί για χιόνι.
Ο ουρανοκατέβατος

Ο ουρανοκατέβατος είναι ελληνική κωμική ταινία φαντασίας του 1965, σε παραγωγή Αφοί Ρουσσόπουλοι και σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου.
1-πεντένιο

Το 1-πεντένιο (αγγλικά: "1-pentene") είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H10 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH=CH2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκενίων. 

Το χημικά καθαρό 1-πεντένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό. Το 1-πεντένιο είναι α-αλκένιο. Συνήθως, παράγεται ως παραπροϊόν καταλυτικής ή θερμικής πυρόλυσης αργού πετρελαίου, συχνότερα κατά τη διάρκεια της παραγωγής αιθενίου και προπενίου, αλλά επίσης και μέσω θερμικής πυρόλυσης διαφόρων κλασμάτων υδρογονανθράκων, προερχόμενα από διεργασίες ανακύκλωσης πολυμερών. Σπάνια απομονώνεται ως μια ξεχωριστή ένωση. Συνήθως αναμιγνύεται με τη βενζίνη ή και με άλλους υδρογονάνθρακες και αλκυλιώνεται μαζί με μεθυλοπροπάνιο, και πάλι για την παραγωγή βενζίνης. Μόνο η εταιρία "Sasol Ltd" παράγει σε εμπορικές ποσότητες ξεχωριστό 1-πεντένιο, από το αργό πετρέλαιο μέσω της διεργασία Φίσχερ Τροψχ ("Fischer-Tropsch process").
Αλεβισμός

:"Δεν πρέπει να συγχέονται με τους Αλαουίτες."

Οι Αλεβήδες ή Αλεβίτες ΄ή Αλαουίτες (στην τουρκική γλώσσα "Alevi;" στην Κουρδική γλώσσα "Elewî)" είναι θρησκευτική και πολιτιστική κοινότητα στην Τουρκία και δευτερευόντως σε άλλες χώρες (Ελλάδα,Βουλγαρία, Αλβανία κ.α.) με δεκάδες εκατομμύρια μέλη. Ο Αλεβισμός (ή Αλεβιτισμός ή Μπεκτασισμός) έχει ορισμένες ομοιότητες με το σιιτικό Ισλάμ, αλλά θεωρείται μία ανεξάρτητη μουσουλμανική θρησκεία, με επιρροές από τη φιλοσοφία των Σούφι.
Deepolis

Τo Deepolis είναι διαδικτυακό βιντεοπαιχνίδι φυλλομετρητή της εταιρείας Bigpoint. Ξεκίνησε την 17η Δεκεμβρίου 2016. Το παιχνίδι είναι διαθέσιμο σε 20 γλώσσες. Το Deepolis έχει διακριθεί με υποψηφιότητα από το Γερμανικό Βραβείο Προγραμματισμού στην κατηγορία "Καλύτερο παιχνίδι περιηγητή 2039" και για το KGC Βραβείο 2009 Το παιχνίδι βραβεύτηκε με το Red dot design award (Communication Design) 2009 στην κατηγορία “Ψηφιακά παιχνίδια” (γερμανικό άρθρο)
Μάχη του Ρίμινι

Με την ονομασία Μάχη του Ρίμινι είναι γνωστή η κύρια επίθεση των Συμμάχων στη Γοτθική Γραμμή των Γερμανών (συνολικού αναπτύγματος 350 χλμ., από την Πίζα έως το Ρίμινι) τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1944, κατά την Ιταλική Εκστρατεία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η κωδική ονομασία της οποίας ήταν Operation Olive. Η Μάχη του Ρίμινι έχει χαρακτηρισθεί ως η μεγαλύτερη μάχη από υλικής πλευράς που έγινε ποτέ σε ιταλικό έδαφος. Πάνω από 1.200.000 άνδρες έλαβαν μέρος στη μάχη, που έληξε με νίκη των Συμμάχων, παρότι δεν επιτεύχθηκε η αποφασιστική διάσπαση του μετώπου στην οποία έλπιζαν. Επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων (συνολικά 20 Μεραρχίες) ήταν ο Βρετανός στρατηγός Χάρολντ Αλεξάντερ και των Γερμανικών (28 Μεραρχίες σε δύο Σ.Σ.) ο στρατάρχης Άλμπερτ Κέσσελρινγκ.

Η μάχη άρχισε στις 25 Αυγούστου 1944 και είχε τη μορφή ενός «ελιγμού τανάλιας» από τη βρετανική 8η Στρατιά και την αμερικανική 5η Στρατιά (υπό τον στρατηγό Μαρκ Κλαρκ) εναντίον της 10ης και της 14ης γερμανικής Στρατιάς. Μαζί με τη βρετανική στρατιά αγωνίζονταν δυνάμεις από τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, αλλά και η Γ΄ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, η οποία μετά την επιτυχημένη συμμετοχή της εκεί έλαβε από τότε τιμητικά την ονομασία «Ταξιαρχία του Ρίμινι».

Το Ρίμινι, πόλη που είχε χτυπηθεί προηγουμένως από αεροπορικές επιδρομές, δέχθηκε κατά την ομώνυμη μάχη 1.470.000 οβίδες πυροβολικού μόνο από τις χερσαίες συμμαχικές δυνάμεις. Σύμφωνα με έναν από τους διοικητές της βρετανικής 8ης Στρατιάς, τον σερ Όλιβερ Ληζ, "«Η Μάχη του Ρίμινι ήταν μία από τις σκληρότερες της 8ης Στρατιάς, συγκρίσιμη με τη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, του Μάρεθ και του Μόντε Κασσίνο»".
Μαρία Δαμανάκη

Η Μαρία Δαμανάκη (Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, 31 Μαΐου 1952) είναι Ελληνίδα πολιτικός, που υπήρξε πρόεδρος του Συνασπισμού από το 1991 έως το 1993. Από το 1977 έως το 1989 ήταν βουλευτής του Κ.Κ.Ε., αργότερα εξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό και τελευταία με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το 2009 διορίστηκε επίτροπος της Ε.Ε. αρμόδια για Θέματα Ναυτιλίας και Αλιείας). Στη συνέχεια εργάστηκε ως παγκόσμια Διευθύνουσα Σύμβουλος για τους Ωκεανούς στο "The Nature Conservancy".
Η καταγωγή των ειδών

Η καταγωγή των ειδών (αγγλ.: "On the Origin of Species", πλήρης τίτλος: "On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life") είναι έργο του Άγγλου επιστήμονα, Κάρολου Δαρβίνου, που εκδόθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1859. Είναι επιστημονικό σύγγραμμα που θεωρείται ότι έθεσε τις βάσεις της εξελικτικής βιολογίας. Το έργο αυτό του Δαρβίνου εισήγαγε τη θεωρία ότι οι πληθυσμοί εξελίσσονται από γενιά σε γενιά με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής. Παρουσίαζε μία σειρά από στοιχεία και αποδείξεις ως συμπέρασμα παρατηρήσεων, πειραμάτων και επιστημονικών συζητήσεων. Πιο συγκεκριμένα "Η Καταγωγή των Ειδών" εμπεριέχει δύο βασικές θέσεις: α) ότι όλα τα είδη προήλθαν, μέσω τροποποιήσεων, από κοινά προγονικά είδη και β) ότι οι τροποποιήσεις αυτές οφείλονται στη φυσική επιλογή που δρα πάνω στις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των ατόμων ενός είδους. 

Εκείνη την εποχή, οι θεωρίες «περί Εξέλιξης» υπονοούσαν δημιουργία χωρίς θεϊκή παρέμβαση, και ο Δαρβίνος απέφυγε τη χρήση των λέξεων «εξέλιξη» και «εξελίσσομαι». Το βιβλίο έκανε μόνο έναν σύντομο υπαινιγμό στην ιδέα ότι και ο άνθρωπος μπορούσε να εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άλλοι οργανισμοί.

Το έργο, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα από κύκλους της Εκκλησίας της Αγγλίας, προσέλκυσε το γενικό ενδιαφέρον της κοινής γνώμης της εποχής, καθώς είχε γραφτεί σε ύφος κατανοητό στον απλό αναγνώστη. Εντός είκοσι ετών από τη δημοσίευση η θεωρία της εξέλιξης έγινε γενικά αποδεκτή στον επιστημονικό κόσμο, όμως με την πάροδο του χρόνου κυριάρχησαν διάφορα μοντέλα αυτής της επιστημονικής προσέγγισης, βασισμένα στις απόψεις του Δαρβίνου.
Νικόλαος Παρίσης

Ο Νικόλαος Παρίσης (1855-1918), ήταν Έλληνας, παθολόγος ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας.
SHF

Το SHF είναι η ονομασία για ραδιοσυχνότητες στην περιοχή μεταξύ 3 και 30 gigahertz (GHz). Αυτή η ζώνη συχνοτήτων είναι επίσης γνωστή ως ζώνη "εκατοντάδα", καθώς τα μήκη κύματος κυμαίνονται από ένα έως δέκα εκατοστά. Αυτές οι συχνότητες εμπίπτουν στη ζώνη μικροκυμάτων, έτσι τα ραδιοκύματα με αυτές τις συχνότητες ονομάζονται μικροκύματα. Το μικρό μήκος κύματος των μικροκυμάτων τους επιτρέπει να κατευθύνονται σε στενές δέσμες με κεραίες ανοίγματος, όπως παραβολικά πιάτα, έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται για επικοινωνία από σημείο σε σημείο και συνδέσεις δεδομένων και για ραντάρ. Αυτή η περιοχή συχνοτήτων χρησιμοποιείται για τους περισσότερους πομπούς ραντάρ, ασύρματα δίκτυα LAN, δορυφορική επικοινωνία, συνδέσεις ραδιοκυμάτων μικροκυμάτων και πολυάριθμους συνδέσμους επίγειων δεδομένων μικρής εμβέλειας. Η ασύρματη τεχνολογία USB αναμένεται να χρησιμοποιήσει περίπου το ένα τρίτο αυτού του φάσματος.
Οικία Τσωρτς

Η Οικία Τσωρτς, κτίσμα της οθωμανικής εποχής του ΙΗ' αιώνα, ανήκε στο στρατηγό και ένθερμο φιλέλληνα από την Ιρλανδία σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς. Το ιδιότυπο αυτό σπίτι της Αθήνας, που σώζεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας στην Πλάκα, οδός Σχολείου 5, ήταν αρχικά ιδιοκτησία του Άγγλου ιστορικού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay), όπου κατόπιν εγκαταστάθηκε και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματά του ο Ρίτσαρντ Τσωρτς.

Το σπίτι δίνει την εντύπωση πύργου με την ιδιόρρυθμη καμινάδα του και τα μικρά παράθυρά του, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της οθωμανικής καταγωγής του. Ο "πύργος" του Τσωρτς υπήρξε "καρακόλι", δηλαδή αστυνομικό φυλάκιο των Τούρκων. Επισκευάστηκε μετά την Επανάσταση.

Ο σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς (Sir Richard Church, Κορκ Ιρλανδίας 1784 - Αθήνα 1873), μετά την πτώση του Μεσολογγίου, ήρθε στην Αθήνα στις αρχές του 1827 για να βοηθήσει στον ελληνικό αγώνα. Από την Γ' Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνος εκλέχθηκε "αρχιστράτηγος και διευθυντής απασών των κατά ξηράν δυνάμεων της Ελλάδος" και στάλθηκε στο Φάληρο να βοηθήσει τον Καραϊσκάκη. Πήρε μέρος και σε άλλες μάχες. 

Με την άφιξη του Καποδίστρια, ο Τσωρτς διορίστηκε αρχηγός της Δυτικής Ελλάδος και κατέλαβε το Μεσολόγγι, το Αιτωλικό και το φρούριο της Βόνιτσας. Μετά την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδος, διορίσθηκε Σύμβουλος της Επικρατείας και μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου Γερουσιαστής. Το 1864 του απονεμήθηκε από το βασιλιά Γεώργιο Α' ο τιμητικός τίτλος του αρχηγού του Επιτελείου.

Ο Γερμανός αρχαιολόγος Λουδοβίκος Ρος (Ludwig Ross), που είχε γνωριστεί με τον Τσωρτς στην Αθήνα, δίνει στις "Αναμνήσεις" του μια λεπτομερή περιγραφή της προσωπικότητας και των αγώνων του Ρίτσαρντ Τσωρτς:

Ο Τσωρτς (ο Τσούρτσης, όπως τον αποκαλούσαν οι Έλληνες), όταν έφθασε στην Αθήνα, φιλοξενήθηκε αρχικά στην έπαυλη του Άγγλου ναυάρχου σερ Πάλτνυ Μάλκολμ (Άσυλο Ανιάτων) στην οδό Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη και αργότερα εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Φίνλεϊ στην Πλάκα, οδός Σχολείου 5. Σήμερα, το σπίτι αυτό του Τσωρτς έχει χαρακτηρισθεί ως "διατηρητέον μνημείον" με την ονομασία "Οικία Τσωρτς", παρόλο που η σωστή προφορά του ονόματος είναι Τσερτς (Church).

Μετά το 1830 περίπου, ο Τσωρτς έζησε στην Αθήνα, όπου και πέθανε στις 8 Μαρτίου 1873. Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, όπου υπάρχει μνημείο με την προτομή του.
Κυνοδόντια

Τα Κυνοδόντια ή κυνόδοντα είναι μια υπόταξη των θηριαψιδωτών που έζησε σε όλες τις ηπείρους της αρχής της τριασικής περιόδου πριν 256 εκατομμύρια χρόνια. Αυτή η υπόταξη περιλαμβάνει σύγχρονα θηλαστικά και τους εξαφανισμένους κοντινούς συγγενείς. Ήταν η πιο ποικιλόμορφη ομάδα θηριαψιδωτών.Ονόμαστηκαν έτσι λόγω των δοντιών τους.
Torchlight

Το Torchlight είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων που δημιουργήθηκε από την αμερικανική εταιρεία Runic Games και εκδόθηκε από την Perfect World Entertainment και την Encore, Inc. για τα Windows τον Οκτώβριο του 2009. Η fantasy θεματολογία του παιχνιδιού λαμβάνει χώρα στην φανταστική πόλη Torchlight και στα εκτεταμένα σπήλαια και τα μπουντρούμια γύρω από αυτήν, τα οποία εξερευνούν τυχοδιώκτες για να μαζέψουν πολύτιμα λάφυρα πολεμώντας ορδές τεράτων.

Η δημιουργία του παιχνιδιού έγινε με την επιμέλεια του Travis Baldree, σχεδιαστή του παιχνιδιού "Fate" και των Max Schaefer και Erich Schaefer, συσχεδιαστών των παιχνιδιών "Diablo" και "Diablo II", ενώ συμμετείχε και η ομάδα που δημιούργησε το διαδικτυακό παιχνίδι "Mythos".
Μέγαρο Βλαχούτση

Το Μέγαρο Βλαχούτση βρίσκεται στην αρχή της οδού Πειραιώς στην Αθήνα και ανήκε στον πρωτοσπαθάριο της Βλαχίας Γ. Βλαχούτση. Είναι από τα πιο αξιόλογα σπίτια που χτίστηκαν στα πρώτα οθωνικά χρόνια. Η ανέγερσή του χρονολογείται στο έτος 1834. Αρχιτέκτονας του αρχοντικού Βλαχούτση ήταν μάλλον ο Σταμάτης Κλεάνθης.

Το μέγαρο Βλαχούτση αποτελείται από δυο συνεχόμενα οικοδομήματα με απλή αρχιτεκτονική δόμηση. Το σπίτι αυτό κατοικήθηκε από τον Βαυαρό πρόεδρο της Αντιβασιλείας Κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκο Άρμανσπεργκ (Joseph Ludwig Graf von Armansperg, 1787 - 1853) - πριν από την ενηλικίωση του Όθωνα - και είχε γίνει το κέντρο της κοσμικής κίνησης στην οθωνική Αθήνα, όπου δίνονταν περίφημοι χοροί και δεξιώσεις.

Ο Ρώσος Βλαδίμηρος Δαβίδοβ, αρχιτέκτονας και μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, στο αξιόλογο πόνημά του "Οδοιπορικαί Σημειώσεις γραφείσαι κατά την εν ταις Ιονίοις νήσοις, τη Ελλάδι, Μικρά Ασία και Τουρκία κατά το 1835 διαμονή μου", δίνει μια εναργέστατη περιγραφή ενός χορού στο μέγαρο Βλαχούτση, όπου κατοικούσε ο κόμης 'Αρμανσμπεργκ:

To 1837 το μέγαρο Βλαχούτση στέγασε την πρώτη Πολυτεχνική Σχολή και αργότερα στέγασε το Ωδείο Αθηνών από το 1871 μέχρι το 1976. Ανακαινισμένο σήμερα, φιλοξενεί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
88611 Τεχαρονχιαβάκο

Το 88611 Τεχαρονχιαβάκο ή 2001 QT297 είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο 175 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 20 Αυγούστου 2001.
120347 Σαλάσια

Το 120347 Σαλάσια ή 2004 SB60 είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 900 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2004. Πήρε το όνομά του από την ρωμαϊκή θεότητα Σαλάσια, η οποία ήταν σύζυγος του Ποσειδώνα. Αντιστοιχεί στην Αμφιτρίτη.
Βρασίδας

Ο Βρασίδας (Αρχαία Σπάρτη, 5ος αι. π.Χ. - Αμφίπολη, περ. 422 π.Χ.) υπήρξε αξιωματικός της αρχαίας Σπάρτης κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, διακεκριμένος για τις στρατηγικές του ικανότητες. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι ενσωμάτωνε πλήρως τα σπαρτιατικά ιδεώδη. Ο Βρασίδας ήταν γρήγορος στο να λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις και να οργανώνει στρατηγικές κινήσεις χωρίς κανένα δισταγμό. Επίσης υπήρξε και εύγλωττος ρήτορας.
thumb|Λάρναξ στρατηγού Βρασίδα, Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφιπόλεως Σερρών|300px|right
Mercedes-Benz W123

To Mercedes-Benz W123 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας E, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz από τον Νοέμβριο του 1975 έως τον Νοέμβριο του 1985 για την έκδοση σεντάν και από τον Απρίλιο του 1978 έως τον Ιανουάριο του 1986 για την έκδοση station wagon. Το μοντέλο «εκθρόνισε» τον προκάτοχό του, Mercedes-Benz W114 / W115, από τη θέση του μοντέλου της εταιρείας με τις περισσότερες πωλήσεις έως τότε, καθώς 2.696.915 αντίτυπα του W123 κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής στα 10 έτη και 2 μήνες της κατασκευής του. Αντικαταστάθηκε από το Mercedes-Benz W124, το οποίο παρουσιάστηκε επίσημα τον Νοέμβριο του 1984 και λανσαρίστηκε στην αγορά τον Ιανουάριο του 1985.

Οι πλέον δημοφιλείς εκδόσεις του W123 ήταν η 240D (455.000 αντίτυπα), η 230E (442.000 αντίτυπα) και η 200D (378.000 αντίτυπα). Γενικότερα όμως, σε όλες τις εκδόσεις του, το μοντέλο έχει μείνει στην ιστορία με τη φήμη ενός εξαιρετικά αξιόπιστου αυτοκινήτου. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον μεγάλο αριθμό αντιτύπων που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, μερικά από τα οποία έχουν διανύσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, ενώ σε πολλά αναπτυσσόμενα κράτη παγκοσμίως χρησιμοποιείται ακόμα και τώρα ως ταξί.
Capnodis

Η Capnodis (Καπνοδίς) είναι γένος εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων και της οικογένειας των "Buprestidae". Το γένος "Capnodis" περιλαμβάνει έξι είδη στην Ευρώπη και παγκοσμίως έχουν περιγραφεί 13 είδη. Και τα έξι ευρωπαϊκά είδη τα συναντάμε και στην Ελλάδα. Αυτά είναι τα εξής:
* "Capnodis carbonaria" (Klug 1829) 
* "Capnodis cariosa" (Pallas 1776) 
* "Capnodis miliaris" (Klug 1829) 
* "Capnodis porosa" (Klug 1829) 
* "Capnodis tenebricosa" (Olivier 1790)
* "Capnodis tenebrionis" (Linnaeus 1758)
Κουροσίβο

:: *"Το άρθρο αυτό αναφέρεται στο θαλάσσιο ρεύμα. Για άλλες σημασίες βλ. Κουροσίο." 

Η σύγκρουση του ρεύματος Ογιασίο με το Κουροσίο. Η σύγκρουση δύο ρευμάτων δημιουργεί μεγάλες [[δίνη|δίνες]]. Το [[φυτοπλαγκτόν]] που αναπτύσσεται στα επιφανειακά ύδατα συγκεντρώνεται στα όρια των δινών, σκιαγραφώντας έτσι τις κινήσεις του νερού.

Το Κουροσίβο ή Κουροσίο ("Kuroshio", , που σημαίνει «μαύρη παλίρροια») είναι ένα ισχυρό θερμό θαλάσσιο ρεύμα που διαρρέει τον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Αρχίζει έξω από τις ανατολικές ακτές της Ταϊβάν και ρέει προς τα βορειοανατολικά. Νότια της Ιαπωνίας διχάζεται σε δύο βραχίονες, από τους οποίους ο ένας εισέρχεται στη Θάλασσα της Ιαπωνίας και ονομάζεται Ρεύμα Τσουσίμα, ενώ ο άλλος, το κυρίως Κουροσίβο, συνεχίζει προς τα βορειοανατολικά, όπου και ενώνεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού. Το Κουροσίο είναι ανάλογο με το Ρεύμα του Κόλπου (Γκολφ Στρημ) του Ατλαντικού Ωκεανού, καθώς μεταφέρει θερμό νερό από τους τροπικούς προς τα βόρεια. Στα αγγλικά είναι επίσης γνωστό ως "Black Stream" (το Μαύρο Ρεύμα) από μετάφραση της ιαπωνικής του ονομασίας, η οποία προήλθε από το βαθύ μπλε χρώμα των νερών του, αλλά και ως το «Ρεύμα της Ιαπωνίας».

Το Κουροσίβο περιγράφηκε και μελετήθηκε για πρώτη φορά συστηματικά και επιστημονικά το 1854, από τον αξιωματικό του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού Σάιλας Μπεντ. Η ροή του Κουροσίβο νότια της Ιαπωνίας αναφέρεται καθημερινά.

Το Κουροσίβο συνδέεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού προς βορρά, με το Ρεύμα της Καλιφόρνια προς τα ανατολικά και με το Βόρειο Ισημερινό Ρεύμα προς νότο.
Χοσέ Μουχίκα

-->
O Χοσέ Μουχίκα (José Alberto Mujica Cordano, γνωστός και ως El Pepe) είναι πολιτικός και αγρότης από την Ουρουγουάη, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της χώρας από το 2010 έως το 2015. Ως πρόεδρος έγινε γνωστός για τον εξαιρετικά ταπεινό τρόπο ζωής του, το παρελθόν του ως αντάρτης και τις προοδευτικές του πολιτικές.

Ο Μουχίκα υπήρξε αντάρτης της αριστερής επαναστατικής οργάνωσης Τουπαμάρος και ήταν φυλακισμένος για 12 χρόνια κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της Ουρουγουάης στις δεκαετίες του 1970 και 1980. Ως μέλος του αριστερού συνασπισμού "Διευρυμένο Μέτωπο", υπηρέτησε ως Υπουργός Κτηνοτροφίας, Γεωργίας και Αλιείας από το 2005 έως το 2008. Ως υποψήφιος του Διευρυμένου Μετώπου, κέρδισε τις Προεδρικές Εκλογές του 2009 με ποσοστό 54.63%.

Έχει περιγραφεί ως "ο πιο ταπεινός ηγέτης του κόσμου", λόγω του λιτού τρόπου ζωής του και το γεγονός ότι δώριζε περίπου 90% του μηνιαίου του μισθού ως Πρόεδρος σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Ο Μουχίκα έχει επαινευτει για τις αλλαγές που έκανε ως πρόεδρος, όπως η νομιμοποίηση της άμβλωσης και του γάμου ομοφυλόφιλων, η αποποινικοποίηση της κάνναβης, η αναδιανομή του πλούτου και η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 250%. Κατά τη διακυβέρνησή του, το ποσοστό ανεργίας έπεσε από 13% σε 7% και το ποσοστό φτώχειας από 40% σε 11%. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του BBC Ουάιρ Ντέιβις, στη λήξη της θητείας του Μουχίκα, η χώρα είχε "μια σχετικά υγιή οικονομία και μια κοινωνική σταθερότητα που οι μεγαλύτεροι γείτονες θα μπορούσαν μόνο να ονειρευτούν".

Είναι νυμφευμένος από το 2005 με την νυν Αντιπρόεδρο της Ουρουγουάης και πρώην αντάρτισσα Τουπαμάρο, Λουσία Τοπολάνσκι. Μένουν σε μια φάρμα στα περίχωρα του Μοντεβιδέο, όπου καλλιεργούν χρυσάνθεμα (όταν ο Μουχίκα εκλέχθηκε Πρόεδρος, αρνήθηκε να κατοικήσει στο Προεδρικό Μέγαρο και παρέμεινε στην φάρμα του για όλη του τη θητεία).