Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Microcystis aeruginosa

thumb|200px|Microcystis aeruginosa
Το Microcystis aeruginosa είναι είδος φωτοσυνθετικών τοξικών βακτηρίων που καλούνται κυανοβακτήρια. Τα κυανοβακτήρια αποτελούν την μεγαλύτερη την πιο ποικιλόμορφη και την ευρύτερα εξαπλωμένη ομάδα φωτοσυνθετικών προκαρυωτικών οργανισμών. Επίσης είναι οι μοναδικοί προκαρυωτικοί οργανισμοί που επιτελούν οξυγονική φωτοσύνθεση παρόμοια με αυτή των φυτών.

Το "Microcystis aeruginosa", όπως και τα περισσότερα κυανοβακτήρια, αναπτύσσεται ιδιαίτερα καλά σε ζεστά, στάσιμα, πλούσια σε θρεπτικά εσωτερικά νερά. Σχηματίζει αποικίες, δηλαδή πολλά μεμονωμένα κύτταρα ενώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας μεγάλους αριθμούς κυττάρων ενωμένων μεταξύ τους. Οι αποικίες αυτές είναι μικρο ως μακροσκοπικές, επιμήκεις, λοβοειδείς με ακανόνιστο σχήμα και συχνά διακριτές οπές. Τα κύτταρα είναι κοκκοειδή (σφαιρικά), στις αποικίες μπορούν να είναι από λίγο έως πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους και έχουν διάμετρο από 3,5 - 6,5 μm. Όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είναι ευνοϊκές τα κυανοβακτήρια, άρα και το Microcystis aeruginosa, σχηματίζουν επιπολασμούς (water blooms), δηλαδή συμβαίνει πληθυσμιακή έκρηξη των οργανισμών με ταυτόχρονη συγκέντρωσή τους στο επιφανειακό στρώμα του νερού.

Το Microcystis aeruginosa είναι τοξικό είδος, που παράγει τις τοξίνες μικροκυστίνες, οι οποίες πήραν το όνομά τους από τo Microcystis aeruginosa λόγω του ότι απομονώθηκαν πρώτη φορά από αυτό. Οι μικροκυστίνες είναι ομάδα κυκλικών επταπεπτιδίων με μεταβλητά αμινοξέα που σχετίζονται με ηπατοτοξικότητα. Η τοξικότητά τους οφείλεται στην στενή σύνδεσή τους με τις πρωτεϊνικές φωσφατάσες στα κύτταρα των θηλαστικών. Η έκθεση του ανθρώπου στα τοξικά κυανοβακτήρια μέσω του πόσιμου νερού η μέσω αθλητικών δραστηριοτήτων είναι πηγή κινδύνου για την υγεία μας. Σε μεσογειακές χώρες όπως και η Ελλάδα στις οποίες οι επιπολασμοί του Μ. aeruginosa μπορεί να διαρκούν μεγάλα χρονικά διαστήματα μπορεί να συμβεί μακροχρόνια έκθεση σε μικροκυστίνες. Οι επιδράσεις των μικροκυστινών στον ανθρώπινο οργανισμό μπορεί να είναι από επεισόδια γαστρεντερίτιδας και υψηλές συγκεντρώσεις ηπατικών ενζύμων στο πλάσμα του αίματος (κάτι που υποδηλώνει ηπατικές βλάβες) μέχρι και τον θάνατο. Λόγω των παραπάνω επιδράσεων ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει καθορίσει την Ανεκτή Ημερήσια Πρόσληψη για τις μικροκυστίνες στα 0.04 μg/kg σωματικού βάρους.

Το Microcystis aeruginosa είναι οργανισμός με παγκόσμια εξάπλωση. Έρευνες έχουν δείξει την παρουσία Microcystis aeruginosa σε πολλές χώρες όπως η Ελλάδα, η Βραζιλία, η Ιαπωνία, η Τσεχία, η Φινλανδία. Στην χώρα μας έχουν παρατηρηθεί πολύ συχνά επιπολασμοί Microcystis aeruginosa στα περισσότερα οικοσυστήματα εσωτερικών υδάτων όπως στις Λίμνες Βιστωνίδα, Ζάζαρη, Παμβώτιδα, Βόλβη, Αμβρακία και τη λίμνη της Καστοριάς.
Διόνυσος με πάνθηρα και Σάτυρο

Ο Διόνυσος με πάνθηρα και Σάτυρο είναι Ρωμαϊκό έργο γλυπτικής που φιλοξενείται στο "Palazzo Altemps" του Εθνικού Μουσείου Ρώμης. Το έτος κατασκευής του ανέρχεται στον 2ο αι. π.Χ.. Παριστάνει τον θεό Διόνυσο σε αναπαυτική στάση, εμπνευσμένη από το επίσης εξαίσιο γλυπτό Απόλλων Λύκειος. Ο κισσοστεφανωμένος Διόνυσος συνοδεύεται από έναν Σάτυρο μικρότερου μεγέθους, ενώ στην δεξιά του θεού ένας πάνθηρας που συμβολίζει την δύναμη, παίζει. Το άγαλμα έχει εν μέρει επιδιορθωθεί, με προσθήκη των χειρών του Σάτυρου, καθώς και τα πόδια και την βάση του αγάλματος. 

Βρέθηκε τον 16ο αιώνα στον λόφο Κυρινάλε κατά την διάρκεια οικοδομικών ανασκαφών προς ανέγερση του Παλατιού Ματτέι. Το άγαλμα αγοράστηκε και προστέθηκε στην Συλλογή Λουντοβίσι, η οποία διακοσμούσε την πρόσοψη του "Παλάτσο Γκράντε", το μεγαλύτερο κτίριο της Έπαυλης Λουντοβίσι. Το 1641 μεταφέρθηκε στην αίθουσα εκθέσεως γλυπτών στο Καζίνο Καπόνι, για να μεταφερθεί και πάλι το 1885 στο νέο "Palazzo del Principe di Piombino" κοντά στην Βία Βένετο.
Κοινωνιολογία της εκπαίδευσης

Η Κοινωνιολογία της εκπαίδευσης αποτελεί κλάδο της Κοινωνιολογίας. Παρουσιάζει την εκπαίδευση ως έναν πολυσύνθετο κοινωνικό θεσμό μετάδοσης γνώσης αλλά και αναπαραγωγής των υφισταμένων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών δομών. Εξετάζει τη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού θεσμού μέσω των βασικών θεωριών που εξηγούν τη δομή και κυρίως τις λειτουργίες της εκπαίδευσης, καθώς και τη συσχέτισή της με ευρύτερες αλλαγές των εκπαιδευτικών συστημάτων, κυρίως της Δύσης.

Η εκπαίδευση θεωρείται συχνά ως μια θεμελιωδώς αισιόδοξη ανθρώπινη προσπάθεια που χαρακτηρίζεται από φιλοδοξίες για εξέλιξη και βελτίωση. Νοείται από πολλούς ως μέσο για να ξεπερνάμε εμπόδια, να επιτυγχάνουμε μεγαλύτερη ισότητα και να αποκτούμε πλούτο και κοινωνικό στάτους. Η εκπαίδευση γίνεται αντιληπτή ως ένα μέρος όπου τα παιδιά μπορούν να αναπτυχθούν ανάλογα τις ατομικές τους ανάγκες και δυνατότητες. Πολλοί θα έλεγαν ότι ο σκοπός της εκπαίδευσης πρέπει να είναι να βοηθά το άτομο να αναπτύσσει τις δυνατότητες του στο έπακρον και να του δώσει την ευκαιρία να επιτύχει στη ζωή του όσα του επιτρέπουν οι φυσικές του ικανότητες (αξιοκρατία). Λίγοι θα υποστήριζαν ότι κάθε εκπαιδευτικό σύστημα επιτυγχάνει αυτό το στόχο τέλεια. Κάποιοι παίρνουν μια σχετικά αρνητική οπτική, υποστηρίζοντας ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι σχεδιασμένο με την πρόθεση να επιφέρει τη κοινωνική αναπαραγωγή της ανισότητας.
Thriller 25

Το Thriller 25 είναι η επετειακή έκδοση για τα 25 χρόνια κυκλοφορίας του άλμπουμ "Thriller", το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ. Η πιθανότητα ενός «δεύτερου κεφαλαίου» του "Thriller" συζητήθηκε για πρώτη φορά στο "Access Hollywood" στα τέλη του 2006. Ο Τζάκσον δήλωσε ότι θα συζητήσει αυτή την ιδέα με τον συνεργάτη του, τον will.i.am. Κυκλοφόρησε στην Αυστραλία στις 8 Φεβρουαρίου 2008, τότε παγκοσμίως στις 11 Φεβρουαρίου 2008 και την επόμενη μέρα στις ΗΠΑ.

Το "Thriller 25" κυκλοφόρησε από την εταιρεία επανακυκλοφορίας της Sony BMG, Legacy Recordings. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η BBFC έδωσε ένα βραβείο "15" επειδή συμπεριλάμβανε ένα βίντεο για το "Thriller". Είναι το πρώτο άλμπουμ του Τζάκσον με ένα ετήσιο πιστοποιητικό. Μαζί με το αρχικό υλικό του "Thriller", η επανεκδοχή συμπεριλαμβάνει remixes, νέο υλικό, ένα DVD και συνεργασίες με αρκετούς σύγχρονους καλλιτέχνες.

Δύο singles, το "The Girl Is Mine 2008" και το "Wanna Be Startin' Somethin' 2008" κυκλοφόρησαν από το άλμπουμ και είχαν μέτρια επιτυχία, μαζί με remixes, τα οποία έλαβαν θέσεις στα τσαρτς. Το "Thriller 25" ήταν εμπορική επιτυχία, καθώς πούλησε τρία εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως στις 12 εβδομάδες κυκλοφορίας του και έλαβε γενικά θετικές γνώμες από κριτικούς, παρά το γεγονός ότι το νέο υλικό δεν ήταν τόσο καλό όσο το αρχικό υλικό του "Thriller".
Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας

thumb|158px|Το λογότυπο της εταιρείας
thumb|158px|Το λογότυπο της ΣΤΑΣΥ
Η εταιρεία Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας ήταν θυγατρική της εταιρείας Αττικό Μετρό. Βασικός σκοπός της ήταν η λειτουργία του δικτύου των γραμμών 2 και 3 του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου των Αθηνών.

Στις 17 Ιουνίου του 2011 απορροφήθηκε από την εταιρεία Σταθερές Συγκοινωνίες ΑΕ.. "(ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.)".
Γιουβενάλης

Ο Δέκιμος Ιούνιος Γιουβενάλης (λατ.:Decimus Iunius Iuvenalis ή Ιουβενάλιος, περίπου 55-135 μ.Χ.) ήταν από τους σπουδαιότερους Ρωμαίους ποιητές σατιρικής ποίησης, στον οποίο μεταξύ άλλων οφείλεται η φράση (Σάτιρες, 10) "άρτον και θεάματα", αλλά και η φράση προς τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο «Ποιος φυλά τους φύλακες;» (Quis custodiet ipsos custodes?). Συγκαταλέγεται μαζί με τον Πετρώνιο, τον Τάκιτο και τον Λουκανό στην περίοδο ακμής της λογοτεχνικής παράδοσης της Ρώμης, που ονομάσθηκε "Αργυρή εποχή" (αγγ. Silver Age, λατ.: argentea Latinitas).
Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης

O Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης ("Marcus Valerius Martialis", 1 Μαρτίου 40 - 104) ήταν Ρωμαίος ποιητής από την Ισπανία, περισσότερο γνωστός από τα δώδεκα βιβλία επιγραμμάτων, τα οποία εκδόθηκαν στη Ρώμη μεταξύ του 86 και του 103, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των αυτοκρατόρων Δομιτιανού, Νέρβα και Τραϊανού. Τα επιγράμματα ήταν σύντομα ποιήματα, που περιείχαν εύστροφα και καυστικά διατυπωμένη μία ιδέα.

Γεννημένος στην Ισπανία, υπερηφανευόταν πως είχε κελτικές και ιβηρικές ρίζες. Ωστόσο, ήταν εκ γενετής Ρωμαίος πολίτης και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Ρώμη, υπό την προστασία διάφορων αριστοκρατικών οικογενειών. Στα ποιήματά του, που είναι συγκεντρωμένα σε δώδεκα βιβλία, σατιρίζει τη ζωή στην πόλη της Ρώμης και τις σκανδαλώδεις πράξεις των γνωστών του, ενώ εξιδανικεύει την επαρχιακή του ανατροφή.
Παλάτσο Μαντάμα

μικρογραφία|Το ανάκτορο "Palazzo Madama".
Το Παλάτσο Μαντάμα (ιταλ. "Palazzo Madama") είναι ανάκτορο στη Ρώμη το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται ως έδρα της Γερουσίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Κτίστηκε στην κορυφή των ερειπίων των αρχαίων λουτρών του Νέρωνα, δίπλα στην Πιάτσα Ναβόνα. Το έδαφος αποκτήθηκε τον Μεσαίωνα από τους μοναχούς του Αββαείου της Φάρφα, το οποίο αργότερα το παραχώρησε στη Γαλλία.

Το νέο κτήριο ξεκίνησε στο τέλος του 15ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1505, για την οικογένεια των Μεδίκων. Φιλοξένησε δύο καρδιναλίους Μεδίκους, τους εξαδέλφους Τζιοβάννι και Τζουλιάνο, οι οποίοι αργότερα έγιναν πάπες ως Λέων Ι΄ και Κλήμης Ζ΄, αντίστοιχα. Εκεί έζησε η Αικατερίνη των Μεδίκων, ανιψιά του Κλήμεντα Ζ΄, πριν παντρευτεί τον Ερρίκο Β', γιο του Βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας το 1533. Επίσης και ο Καρδινάλιος Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε, πάτρονας του καλλιτέχνη Καραβάτζιο, ο οποίος πέθανε εκεί.

Το ανάκτορο πήρε το όνομά του από την Madama Μαργαρίτα, νόθη κόρη του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, η οποία παντρεύτηκε έναν άλλο νόθο γιο, τον Αλέξανδρο των Μεδίκων και, μετά τον θάνατο του, τον Οκτάβιο Φαρνέζε. Έτσι μέρος της καλλιτεχνικής συλλογής της Φλωρεντινής οικογένειας των Μεδίκων κληρονομήθηκε από την οικογένεια Φαρνέζε.

Η τωρινή πρόσοψη κτίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1650 από τον Σιγκόλι και τον Πάολο Μαρουκέλλι. Ο τελευταίος προσέθεσε τη στολισμένη κορνίζα και τις εκκεντρικές διακοσμητικές υδρίες στην στέγη.

Μετά την έκλειψη των Μεδίκων, το ανάκτορο παραδόθηκε στον Οίκο της Λωρραίνης και, αργότερα, στον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, ο οποίος το έκανε έδρα της Παπικής Κυβέρνησης. Το 1849 ο Πίος Θ΄ μετέφερε εκεί τα Υπουργεία των Οικονομικών και του Δημόσιου Χρέους, καθώς και τα Παπικά Ταχυδρομεία. Το 1871, μετά την κατάληψη της Ρώμης από το νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας, το ανάκτορο έγινε έδρα της Γερουσίας του Βασιλείου (Senato del Regno).
Πύργος Κοράιντελσταϊν

thumb|right|250px|Ο Πύργος Κοράιντελσταϊν
Ο Πύργος Κοράιντελσταϊν (γερμ. "Burg Coraidelstein") είναι μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται κτισμένο στην κορυφή ενός βουνού στην όχθη του Μοζέλα λίγο πιο πάνω από την πόλη Κλόττεν στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας.

Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε το έτος 960 από τον Δούκα Παλατινάτο Χέρμαν Α' της Λωρραίνης, ενώ μνημονεύεται γραπτώς το 1294 για πρώτη φορά, όταν περιήλθε στην ιδιοκτησία του καθολικού αρχιεπισκόπου της Τριέρης. Το κάστρο κατοικήθηκε μέχρι το 1830 και αργότερα, άγνωστό πότε, ερημώθηκε. Αρχαιότερο τμήμα του κάστρου είναι ο πύργος του, ενώ η αίθουσα κτίστηκε τον 16ο αιώνα, και διευρύνθηκε ακόμα πιο αργότερα. Τα ερείπια είναι σήμερα ιδιωτική ιδιοκτησία.
N-αιθυλανιλίνη

H N-αιθυλανιλίνη ή αιθυλαμινοβενζόλιο ή αιθυλοφαινυλαμίνη ή N-αιθυλοβενζεναμίνη είναι μια δευτεροταγής αρωματική αμίνη, παράγωγη της ανιλίνης. Είναι μια τοξική οργανική ένωση με χημικό τύπο C8H11N και σύντομο συνακτικό τύπο C6H5NHCH2CH3 ή συντομογραφικά PhNHEt. Στις «συνηθισμένες συνθήκες» (T = 25οC, P = 1 atm) είναι ένα άχρωμο ή ελαφρά κίτρινο ιξώδες (πηκτό) υγρό, αδιάλυτο στο νερό που γίνεται σταδιακά καφέ, όταν εκτίθεται στον ατμοσφαιρικό αέρα. Χρησιμοποιείται ως διαλύτης και ως ενδιάμεση ύλη για την παραγωγή βερνικιών, αγροχημικών και άλλων οργανικών βιομηχανικών προϊόντων.
Πύργος Βίντερσμπεργκ

Ο Πύργος Βίντερσμπεργκ (γερμ. "Burg Wiedersberg") είναι κάστρο στην κορυφή του βουνού Χάαγκμπεργκ (γερμ. "Haagberg") στο κρατίδιο της Σαξωνίας στη Γερμανία. 

Κτίστηκε περί το 1200 ως ακρόπολη προς υπεράσπιση της εμπορικής οδού Πλάουεν-Χοφ. Μνημονεύεται γραπτώς το 1267, ενώ το 1357 περιήλθε στην ιδιοκτησία της οικογένειας των "Βεττίν". Ο πύργος διευρύνθηκε τον 14ο αιώνα, και εγκαταλείφθηκε δύο αιώνες αργότερα, για να χρησιμοποιηθεί ξανά τον 16ο αιώνα ως πανδοχείο. Εγκαταλείφθηκε ξανά και ερημώθηκε. Σήμερα σώζονται μόνο ο πύργος και το τείχος του.
Πύργος Μέττερνιχ

Ο Πύργος Μέττερνιχ (γερμ. "Burg Metternich") είναι μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται χτισμένο επάνω από την κοιλάδα του ποταμού Μοζέλα στο Μπάιλσταϊν στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας.

Κτίστηκε το 1120 ως αρχοντική κατοικία του ιππότη "Κράφτο φον Μπάιλσταϊν" (γερμ. "Crafto von Beyhelstein"), ενώ μνημονεύεται γραπτώς το 1268 ως κάστρο, και ιδιοκτησία του "Γιόχαν φον Μπράουνσχορν" (γερμ. "Johann von Braunshorn"), φεουδάρχη της Αρχιεπισκοπής της Κολωνίας. Το 1363 περιήλθε στην ιδιοκτησία των "Κούνο" και "Γκέρλαχ φον Βίννεμπουργκ". Κατελήφθη από Σουηδούς και Ισπανούς στον τριακονταετή πόλεμο, αλλά έμεινε ανέπαφη χωρίς αξιόλογες φθορές. Μετά την έκλειψη της οικογένειας των "φον Βίννεμπουργκ" το κάστρο περιήλθε στην ιδιοκτησία των "Μέττερνιχ" το 1637, από τους οποίους πήρε και το όνομα. Καταστράφηκε το 1689 από τους Γάλλους και έκτοτε είναι ερείπιο. Σήμερα είναι ιδιοκτησία της οικογένειας "Σπρένγκερ-Χέρτζερ".
Πύργος Αθηνών

Ο Πύργος Αθηνών είναι το ψηλότερο κτίριο στην Ελλάδα. Έχει ύψος 103 μ. και 28 ορόφους. Θεμελιώθηκε στις 13/06/1969 και περατώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1972 επί δικτατορίας. Αποτελεί έναν από τους δύο πύργους των Αθηνών, με το μικρότερο δεύτερο πύργο να βρίσκεται δίπλα στο πρώτο. Βρίσκεται στους Αμπελόκηπους, στην αρχή της Λεωφόρου Μεσογείων. Είναι κυρίως κτίριο για τη στέγαση γραφείων και καταστημάτων. Αρχιτέκτονες ήταν ο Ιωάννης Βικέλας και ο Ιωάννης Κυμπρίτης. Παρά την κριτική που έχει δεχθεί λόγω της σχεδίασης και του μεγάλου ύψους του, ο Πύργος των Αθηνών θεωρείται σήμερα ένα από τα τοπόσημα της Αθήνας.
Τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μπύτκοβ

thumb|right|250px|Ο τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μπύτκοβ
Ο Τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μπύτκοβ είναι εγκατεστημένος στην Πολωνία. Έχει ύψος 110 μέτρα και καλύπτει την υπαίθρια περιοχή των πόλεων Σιμιανόβιτσε Σλάσκιε και Κατοβίτσε της Πολωνίας. Ο πύργος του Μπύτκοβ είναι κατασκευασμένος από μπετόν και μοιάζει με τετράγωνη πολυκατοικία. Την κορυφή του φέρει τέσσερις κεραίες.
Αιμέ Μιλέ

Ο Αιμέ Μιλέ (Aimé Millet, Παρίσι 1819 – 1891) ήταν Γάλλος γλύπτης, σημαντικός εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού κατά την περίοδο της γαλλικής γλυπτικής του 19ου αιώνα. Ήταν γιος του μινιατουρίστα Φρεντερίκ Μιλέ (1796 – 1859).

Ο Μιλέ ξεκίνησε τις σπουδές του το 1836 στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού στο εργαστήριο του γλύπτη Πιερ-Ζαν Νταβίντ ντ’ Ανζέ (David d’ Angers), αφού είχε εργαστεί κοντά και στο διάσημο αρχιτέκτονα της εποχής Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ (Eugene Viollet-le-Duc, 1814 – 1879). 

Ο Μιλέ εξέθεσε στο "Σαλόν" του 1857 μιαν «Άρτεμη», που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Η αναγνώριση του αυτή από κοινό και κριτικούς ήταν αιτία να του ανατεθούν πολλές δημόσιες παραγγελίες, όπως τα μνημεία του αρχηγού των Γαλατών «Βερκιγγετόριξ» (1865, Αλίζ-Σεν-Ρεν) και του Γάλλου ποιητή «Φρανσουά-Ωγκύστ-Ρενέ Σατωμπριάν» (1875, Σαιν-Μαλό), καθώς επίσης γλυπτές διακοσμήσεις για το Λούβρο και το Δημαρχείο του Παρισιού. 

Το 1870, ο Μιλέ διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών. Πέθανε στο Παρίσι στις 14 Ιανουαρίου 1891 και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης.

Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα έργα του περιλαμβάνονται: 
thumb|left|305px|"Η Κασσάνδρα προστρέχει στην προστασία της Αθηνάς". Έργο του Αιμέ Μιλέ. Παρίσι, Κήπος του Κεραμεικού.
*«Η Κασσάνδρα προστρέχει στην προστασία της Παλλάδας Αθηνάς» (1875, Κήπος του Κεραμεικού)
*«Σηκουάνας και Μάρνης» (1892, Δημαρχείο του Παρισιού)
*«Φειδίας ή η Γλυπτική» (1889, Κήπος του Λουξεμβούργου)
*«Νότια Αμερική» (Προαύλιο Μουσείο Ορσέ)
*«Πρόνοια, Εμπόριο, Οικονομία» (1882, 14 Rue Bergere)
*« Ο Απόλλων ανυψώνει τη λύρα του, ανάμεσα στην Ποίηση και τη Μουσική» (1860 – 1869, Όπερα Γκαρνιέ)
*«Μνημείο του Αλφόνς Μποντέν» (1851, Κοιμητήριο Μονμάρτρης).
Τσαγκαράδα

μικρογραφία|Δημοτικό Σχολείο
μικρογραφία|Μερική άποψη των πλαγιών της Τσαγκαράδας
Η Τσαγκαράδα είναι χωριό και τουριστικό θέρετρο του νομού Μαγνησίας, του Δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται στις πλαγιές του Πηλίου σε απόσταση 55 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Βόλου και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 543 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Το τοπωνύμιο «Τσαγκαράδα» στάθηκε αφορμή να διατυπωθούν πολλές  αντιφατικές εκδοχές. Η πιο απλοϊκή εκδοχή έχει σχέση με τα παπούτσια και βασίζεται στο ότι το χωριό κάποτε ονομαζόταν «Τσαγκαράδες». Μια άλλη εκδοχή στηρίζεται σε ετυμολογία ξένων λέξεων, κυρίως σλάβικων, που σχετίζονται με την «ωραία θέα».

Ο Τσαγκαραδιώτης λόγιος Αδρακτάς θεώρει ότι το τοπωνύμιο προέρχεται από τα «Τσαγκάρια» που στη διαλεκτό των πλανόδιων γυφτών  σημαίνει «τσαντίρια». Μια άλλη εκδοχή θέλει το όνομα «Τσαγκαράδα» να προέρχεται από το αραβικό «τσαγκάρ» που σημαίνει «βράχος». Φημολογείται ότι στο βουνό της Τσαγκαράδας κατοικούσαν οι Κένταυροι κατά την αρχαιότητα. Υπήρξε επίσης το πεδίο της «Γιγαντομαχίας» και το αγαπημένο θέρετρο των θεών του Ολύμπουλυμπου. Στο Πήλιο πήγαιναν για κυνήγι θεοί, βασιλιάδες και πρίγκιπες. Εδώ έγινε και ο γάμος του θνητού Πηλέα με τη θεά Θέτιδα, καθώς επίσης και ο πρώτος διαγωνισμός ομορφιάς ανάμεσα στις πανέμορφες θεές Ήρα, Αθήνα και Αφροδίτη. 

Το χωριό αποτελείται από τέσσερεις μικρότερους οικισμούς, οι οποίοι παίρνουν το όνομά τους από τις εκκλησίες που βρίσκονται στις κεντρικές πλατείες: "Άγιοι Ταξιάρχες" που είναι και ο παλαιότερος οικισμός, "Αγία Παρασκευή" και "Άγιος Στέφανος", που βρίσκονται κατά μήκος του δημόσιου δρόμου, και "Αγία Κυριακή", η οποία βρίσκεται χαμηλά στην πλαγιά του βουνού προς τη θάλασσα.
Γιόχενσταϊν

thumb|right|250px|Ο βράχος Γιόχενσταϊν
thumb|right|250px|Άγαλμα της Νεράιδας Ίζα στην όχθη του Δούναβη, αριστερά στην φωτογραφία διακρίνεται ο βράχος Γιόχενσταϊν
Ο βράχος Γιόχενσταϊν (Γερμ.: Jochenstein) είναι βραχονησίδα στον ποταμό Δούναβη στην γερμανική πλευρά των συνόρων με την Αυστρία. Είναι τμήμα της χαλαζιομιγούς βραχοσειράς Πφαλ, που βρίσκεται στο δάσος της Βαυαρίας. Ο βράχος αυτός είναι ονοματοδότης της κοντινής συνοικίας, μιας μονάδας παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και του κάστρου Αλτγιόχενσταϊν. Εκτός αυτού αποτελεί και φυσικό ορόσημο. 

Το όνομα "Γιόχενσταϊν", σημαίνει ο βράχος του Ιωάννη και έχει την προέλευσή του σε ένα αρχαίο παγανιστικό έθιμο, σύμφωνα με το οποίο, κατά το ηλιοστάσιο γινόταν σπονδή. Με τον εκχριστιανισμό του ντόπιου πληθυσμού αντί για σπονδή γινόταν ευχέλαιο προς τιμή του Αγίου Ιωάννη του βαπτιστή, και βαφτίζονταν οι ναυτικοί. Για τον σκοπό αυτό κτίστηκε τον 18ο αιώνα ένα εκκλησάκι, και ανεγέρθη πέτρινο άγαλμα του Αγίου Ιωάννη Νέπομουκ, προστάτη των ναυτικών. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, μέσα στην βραχονησίδα κατοικεί η Νεράιδα Ίζα, η οποία τραγουδάει και παρασύρει τους ναυτικούς στον θάνατο.
Ταναγραίες κόρες

«Γαλάζια κόρη» με βεντάλια και μαντήλι στα μαλλιά. [[Μουσείο του Λούβρου]], [[Παρίσι]], περ. 330-300 π.Χ.
Οι Ταναγραίες κόρες είναι περίφημα αρχαία Ελληνικά έργα πλαστικής τέχνης από τερακότα. Παρουσιάζουν γυναίκες σε όρθια ή καθιστή στάση που προέρχονται από τα κοροπλαστικά εργαστήρια της Τανάγρας της αρχαίας Βοιωτίας. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 15 ως 35 εκατοστά και χρησίμευαν ως ταφικά κτερίσματα ή ως γούρια στον κάτοχό τους.
Αριστίντ Μαγιόλ

Ο Αριστίντ Μαγιόλ ("Aristide Maillol", Μπανυύλ-συρ-Μερ, 8 Δεκεμβρίου 1861 – 27 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Γάλλος γλύπτης και ζωγράφος, ένας από του σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
A Collection of Michael Jackson's Oldies

Το A Collection of Michael Jackson's Oldies είναι απάνθισμα της Motown Records που κυκλοφόρησε το 1972, με τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον και των Τζάκσον 5 από το 1969 μέχρι το 1972. Κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ.
Ηλιακό ρολόι

thumb|Αρχή λειτουργίας του Ηλιακού ρολογιού
Το Ηλιακό ρολόι (αρχαία ονομασία: "σκιοθηρικὸν" ή "σκιακὸν ὡρολόγιον") είναι συσκευή που μετρά το χρόνο με βάση τη θέση της σκιάς που ρίχνει ο ήλιος πάνω σε ένα αντικείμενο. Τα ηλιακά ρολόγια είναι ο αρχαιότερος τύπος ρολογιών. Επινοήθηκαν από τους Χαλδαίους περί το 1700 π.Χ. και από αυτούς διαδόθηκαν σε όλους τους λαούς του αρχαίου στρατοπέδου. Υπάρχουν πολλά είδη ηλιακών ρολογιών, όπως τα οριζόντια, τα κατακόρυφα, τα ισημερινά, τα αναλημματικά, τα πολικά κ.α. Στους πιο συνηθισμένους τύπους ηλιακών ρολογιών, όπως το οριζόντιο και το κατακόρυφο, ο ήλιος ρίχνει τη σκιά ενός στύλου, ο οποίος ονομάζεται γνώμονας σε ένα επίπεδο όπου είναι χαραγμένο το διάγραμμα των ωρών.
Στέβια

Η Στέβια (βοτανικό όνομα Stevia rebaudiana) είναι είδος φυτού με προέλευση τη Βραζιλία και την Παραγουάη. Περιέχει μια ουσία η οποία ονομάζεται στεβιόζη ή στεβιόλη η οποία έχει μεγαλύτερη γλυκαντική δύναμη από την ζάχαρη. Χρησιμοποιείται σε αρκετές χώρες ως εναλλακτική γλυκαντική ουσία από τη ζάχαρη.

Η γλυκιά γεύση των φύλλων της είναι γνωστή εδώ και αιώνες στους αυτόχθονες της Ν. Αμερικής που τη χρησιμοποιούν ως φυσικό γλυκαντικό. Τα τελευταία χρόνια το φυτό στέβια και τα γλυκαντικά που προέρχονται από τα φύλλα του τράβηξαν την προσοχή εξαιτίας της αυξημένης ζήτησης σε τρόφιμα χαμηλής περιεκτικότητας σε ζάχαρη και θερμίδες. Τα φύλλα του φυτού και τα γλυκαντικά που προέρχονται από αυτό έχουν πολλαπλάσια γλυκύτητα από τη ζάχαρη, δεν αποδίδουν ενέργεια (θερμίδες) και δεν περιέχουν υδατάνθρακες.
Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό

Ο Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό ("François-Joseph Bosio", 19 Μαρτίου 1768 – 29 Ιουλίου 1845) ήταν Μονεγάσκος γλύπτης, ο οποίος πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στη Γαλλία. Ήταν μαθητής του Ωγκυστέν Παζού (Augustin Pajou, 1730 – 1809), στον οποίο είχε συστήσει ο πρίγκιπας του Μονακό. Μαθήτευσε κοντά και στο διάσημο Ιταλό γλύπτη Αντόνιο Κανόβα, ο οποίος επηρέασε σημαντικά την καλλιτεχνική του πορεία, ώστε να επονομαστεί ο «Γάλλος Κανόβα».

Ο Μποζιό, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, επιστρατεύθηκε ως εθελοντής. Ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου συνδέθηκε με το γλύπτη Λορέντσο Μπαρτολίνι (Lorenzo Bartolini, 1777 – 1850), ο οποίος τον σύστησε στο βαρόνο Ντομινίκ Ντενόν (Dominique Denon), γενικό διευθυντή των Μουσείων της Γαλλίας. 

Ο Μποζιό ανέλαβε πολλές παραγγελίες από το Ντενόν, ο οποίος, ικανοποιημένος από την τέχνη του, τον παρουσίασε στην αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα, την προτομή της οποίας και φιλοτέχνησε. Στη συνέχεια, παραχωρήθηκε στον Μποζιό το αποκλειστικό προνόμιο (που μόνο στον Κανόβα είχε μέχρι τότε παραχωρηθεί) να φιλοτεχνήσει από του φυσικού την προτομή του Ναπολέοντα (1810). Φιλοτέχνησε ακόμη τις προτομές του Λουδοβίκου ΙΗ΄, του Καρόλου Ι΄, του βασιλιά και της βασίλισσας της Βεστφαλίας, της αυτοκράτειρας Μαρίας – Λουΐζας, της βασίλισσας Ορτάνς ντε Μπωαρναί κ. ά. 

Κατά την περίοδο της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων (Restauration), ο Μποζιό ανέλαβε και πάλι πληθώρα παραγγελιών. Το Παρίσι κοσμείται με το αριστουργηματικό τέθριππο της Αψίδας Θριάμβου του Καρουζέλ (Arc de Triomphe du Carrousel), γνωστό ως «Η Ειρήνη οδηγώντας το άρμα του Θριάμβου», τον έφιππο ανδριάντα του «Λουδοβίκου ΙΔ΄» στην Πλατεία Βικτουάρ (Place des Victoires), τις ανάγλυφες παραστάσεις των ναπολεόντειων εκστρατειών στη Στήλη Βαντόμ στην Πλατεία Βαντόμ (Place Vendôme).

Στο Μουσείο του Λούβρου βρίσκονται τα γλυπτά του «Αριστέας, θεός των κήπων» (1813 – 17), «Υάκινθος» (1817), «Ο Ηρακλής μαχόμενος με τον μεταμορφωμένο σε ερπετό ποταμό Αχελώο», (1824), «Ο Ερρίκος Δ΄ σε παιδική ηλικία» (1824), «Η Νύμφη Σαμαλκίς εξερχόμενη από το λουτρό» (1826), «Η δούκισσα της Ορλεάνης» κ.ά.

Ο Μποζιό πέθανε στο Παρίσι στις 29 Ιουλίου του 1845.
Άγιος Απολλινάριος ο νέος

Ο Άγιος Απολλινάριος ο νέος είναι παλαιοχριστιανικός ναός στη Ραβέννα της Ιταλίας.
Φαράγγι του Χα

thumb|250px|Το Φαράγγι του Χα.
Το Χα είναι ένα φαράγγι στην ανατολική πλευρά του νησιού της Κρήτης στην Ελλάδα. Βρίσκεται στο νομό Λασιθίου κοντά στο Μοναστηράκι, στη δυτική πλαγιά του βουνού Θρυπτή, βόρεια της Ιεράπετρας. Η είσοδός του που είναι μόλις τρία μέτρα, βρίσκεται σε υψόμετρο 370μ. και ως την έξοδο κατηφορίζει και καταλήγει σε υψόμετρο 140μ. Έχει περίπου 33 ραπέλ το μεγαλύτερο από τα οποία αγγίζει το ύψος των 35μ. Γενικά διαθέτει πολύ στενά τοιχώματα, με πλάτος μόλις λίγα εκατοστά. Προς το τέλος του φαραγγιού χύνεται ένας μεγάλος καταρράκτης ύψους 215 μέτρων. Αν και υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές για την προέλευση του ονόματός του, αυτή που υπερισχύει είναι ότι προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα "χάσκω" που σημαίνει δημιουργώ χάσμα, άνοιγμα.

Το φαράγγι του Χα έχει 26 τεχνικές καταβάσεις η μεγαλύτερη εκ των οποίων είναι 30μ. και σχεδόν καθόλου περπάτημα. Γι' αυτό οι επισκέπτες του είναι κυρίως έμπειροι ορειβάτες, καθώς είναι αρκετά επικίνδυνο. Θεωρείται ένα από τα αγριότερα φαράγγια της Ελλάδας και ένα από τα πιο δύσκολα για διάσχιση, αλλά ένα από τα 10 ομορφότερα σε όλη την Ευρώπη. Οι πρώτοι που το διέσχισαν ήταν τρεις Θεσσαλονικείς ορειβάτες, ο Σταύρος Λαζαρίδης, ο Βλάσης Χατζηπαναγιώτου και ο Χρόνης Αματζίδης. Για να το διασχίσουν χρειάστηκαν μία εβδομάδα, από τις 17 ως τις 23 Ιουνίου το 1987.
αριστερά|μικρογραφία|257x257εσ|Καταρράκτης στο φαράγγι του Χα
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928

Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 (Ιούλιος 1928 - Ιούνιος 1929) είναι η πρώτη μιας σειράς κυβερνήσεων με επικεφαλή τον Ελευθέριο Βενιζέλο, στα χρόνια που ακολούθησαν. 

Αν και ο Βενιζέλος ηγήθηκε της νέας κυβέρνησης, που ακολούθησε την παραίτηση της κυβέρνησης Ζαΐμη, με αμφιλεγόμενο συνταγματικά τρόπο, η μεγάλη του νίκη στις εκλογές του Αυγούστου του 1928 (226 έδρες σε σύνολο 250) κατοχύρωσε την κυβέρνησή του και του επέτρεψε να ονομάσει τον εαυτό του, "«κοινοβουλευτικό δικτάτορα»". 
Στις 21 Απριλίου 1929, έγιναν οι εκλογές για τη Γερουσία. Πρώτος «Πρόεδρος της Γερουσίας» εκλέγεται ο Αλέξανδρος Ζαΐμης. Στις 2 Ιουνίου 1929, Βουλή και Γερουσία εκλέγουν (με 259 ψήφους "υπέρ", σε σύνολο 309 ) οριστικό «Πρόεδρο της Δημοκρατίας», το ναύαρχο Κουντουριώτη.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η διαπραγμάτευση του Βενιζέλου στη «Συνδιάσκεψη επανορθώσεων της Χάγης», τον Αύγουστο του 1929, επέφερε μείωση ("κούρεμα") του ελληνικού δημόσιου χρέους, ανακουφίζοντας, έτσι, σημαντικά τον προϋπολογισμό της χώρας. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1928, ο Βενιζέλος υπέγραψε το «Ελληνοϊταλικό σύμφωνο φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού» με την Ιταλία, κάτι που τόνωσε τις σχέσεις των δύο χωρών και βοήθησε, επίσης, στην εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σερβία. 
Στις 11 Οκτωβρίου 1928, υπογράφηκε το «Ελληνοσερβικό πρωτόκολλο του 1928», και λύνεται, έτσι, προς όφελος της Ελλάδας, το θέμα της ελεύθερης ζώνης της Θεσσαλονίκης. 

Ο Βενιζέλος, προκειμένου να ανασχηματίσει την κυβέρνηση, υποβάλλει την παραίτησή της, την επομένη της επίσημης ορκωμοσίας του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Σουόνσι Σίτι

Η Σουόνσι Σίτι (ουαλικά: "Clwb Pêl-droed Dinas Abertawe", αγγλικά: "Swansea City Association Football Club") είναι μια ουαλική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου που έχει ως έδρα την πόλη Σουόνσι της Ουαλίας. Αγωνίζεται στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ. Η ομάδα δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Λίμπερτι Στέιντιουμ.
PlayStation

Το PlayStation (ιαπωνικά: プレイステーション, Χέπμπορν: Pureisutēshon, συντομογραφία: PS) είναι επωνυμία gaming που περιλαμβάνει πέντε οικιακές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών, media center, μία διαδικτυακή υπηρεσία, μία σειρά χειριστηρίων, ένα τηλέφωνο, αλλά και πολλά περιοδικά.

Δημιουργήθηκε και ανήκει στην Sony Interactive Entertainment από τις 3 Δεκεμβρίου του 1994, με την κυκλοφορία του πρώτου PlayStation στην Ιαπωνία.

Η πρώτη κονσόλα της σειράς ήταν η πρώτη κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών που εξήγαγε 100 εκατομμύρια κομμάτια, σε 9 χρόνια και 6 μήνες μετά την αρχική κυκλοφορία του. Ο διάδοχός του, το PlayStation 2, κυκλοφόρησε το 2000. Είναι η οικιακή κονσόλα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, πωλώντας περισσότερα από 155 εκατομμύρια κομμάτια μέχρι τις 28 Δεκεμβρίου του 2012. Η επόμενη κονσόλα της Sony, το PlayStation 3, κυκλοφόρησε το 2006 και πούλησε περισσότερα από 80 εκατομμύρια κομμάτια μέχρι τον Νοέμβριο του 2013. Το PlayStation 4 κυκλοφόρησε το 2013, και πούλησε 1 εκατομμύριο κομμάτια στις πρώτες 24 ώρες της διανομής του, πράγμα που την έκανε την κονσόλα με τις πιο γρήγορες πωλήσεις στην ιστορία. Πιο πρόσφατη κυκλοφορία της εταιρείας είναι το PlayStation 5, που κυκλοφόρησε το 2020.

Η πρώτη φορητή κονσόλα της σειράς PlayStation είναι το PlayStation Portable, ή αλλιώς PSP, το οποίο πούλησε συνολικά, μέχρι τον Νοέμβριο του 2013, 80 εκατομμύρια κομμάτια παγκοσμίως. Διάδοχός του είναι το PlayStation Vita, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου του 2011 στην Ιαπωνία, και στις υπόλοιπες περιοχές τον Φεβρουάριο του 2012, και πούλησε περισσότερα από 4 εκατομμύρια κομμάτια, μέχρι τον Ιανουάριο του 2013. Το PlayStation TV είναι μικροκονσόλα και μη φορητή παραλλαγή του PlayStation Vita. Άλλα προϊόντα της σειράς PlayStation είναι το PSX, ένας εγγραφέα ψηφιακού βίντεο που είχε ενσωματωθεί στα PlayStation και PlayStation 2, το οποίο ωστόσο έζησε λίγο, λόγω του υψηλού του κόστους του, και δεν κυκλοφόρησε ποτέ εκτός Ιαπωνίας.

Τα χειριστήρια που σχεδιάστηκαν για την σειρά PlayStation είναι το DualShock, μία σειρά που διαθέτει δόνηση, και πούλησε 28 εκατομμύρια κομμάτια, μέχρι τις 28 Ιουνίου του 2008.

Το PlayStation Network είναι διαδικτυακή υπηρεσία, με περισσότερους από 110 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως, μέχρι τον Ιούλιο του 2013. Διαθέτει το διαδικτυακό ψηφιακό κατάστημα PlayStation Store, το οποίο επιτρέπει την αγορά και το κατέβασμα παιχνιδιών και διαφόρων άλλων μορφών πολυμέσων, την υπηρεσία δια εγγραφής PlayStation Plus, και την υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης PlayStation Home, η οποία είχε περισσότερους από 41 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως μέχρι τη στιγμή που έκλεισε, τον Μάρτιο του 2015. Το PlayStation Mobile (πρώην PlayStation Suite) είναι ένα λογισμικό που διαθέτει το περιεχόμενο του PlayStation στις φορητές συσκευές. Η Version 1.xx υποστηρίζει τα PlayStation Vita, PlayStation TV και ορισμένες συσκευές που χρησιμοποιούν το λειτουργικό σύστημα Android, ενώ η version 2.00, που κυκλοφόρησε το 2014, υποστηρίζει μόνο το PlayStation Vita και (προαιρετικά) το PlayStation TV. Το περιεχόμενο που θα κυκλοφορήσει αποτελείται μόνο από παιχνίδια του πρώτου PlayStation.
The Best of Michael Jackson

Το The Best of Michael Jackson είναι απάνθισμα των greatest hits του Μάικλ Τζάκσον και κυκλοφόρησε το 1975 από τη δισκογραφική εταιρεία Motown. Το άλμπουμ πώλησε 2.4 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έφθασε έως τη 44η θέση του U.S. R&B albums chart. Το "A Collection of Michael Jackson's Oldies" ήταν το προηγούμενο απάνθισμα των greatest hits του Τζάκσον και κυκλοφόρησε στις 8 Δεκεμβρίου 1972.
Wings

Οι Wings (γνωστοί και ως Paul McCartney & Wings) ήταν ένα ροκ συγκρότημα, που δημιουργήθηκε από τον πρώην Beatle Πωλ ΜακΚάρτνεϋ το 1971 και παρέμεινε ενεργό έως και το 1981.

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας των Wings άλλαξαν πολλά πρόσωπα, ενώ οι μόνοι μουσικοί που παρέμειναν σταθεροί ήταν ο ΜακΚάρτνεϋ, η γυναίκα του Λίντα και ο κιθαρίστας Ντένυ Λέην (αγγλ. Denny Laine).
Μπρίστολ Σίτι

thumb|130px|Λογότυπο έως το 2015

Η Μπρίστολ Σίτι (αγγλικά: "Bristol City") είναι η μία από τις δύο ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης Μπρίστολ της Αγγλίας (η άλλη είναι η Μπρίστολ Ρόβερς). Η Μπρίστολ Σίτι έχει ως έδρα το Άστον Γκέιτ Στέιντιουμ στην περιοχή Άστον/Μπέντμινστερ της πόλης Μπρίστολ, που έχει χωρητικότητα 27.000 θεατών.
Άντονι βαν Ντάικ

right|thumb|300px|Άντονι βαν Ντάικ: Αυτοπροσωπογραφία
Ο Σερ Άντονι βαν Ντάικ ("Anthony van Dyck", ορθή προφορά Άντονι φαν Ντάικ, Αμβέρσα, 22 Μαρτίου 1599 - Λονδίνο, 9 Δεκεμβρίου 1641), ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της μπαρόκ τεχνοτροπίας του 17ου αιώνα, ιδιαίτερα παραγωγικός στον τομέα των πορτρέτων Ευρωπαίων αριστοκρατών, αλλά και πινάκων με θρησκευτικά θέματα και σκηνές της μυθολογίας. Ήταν, επίσης, επιδέξιος σχεδιαστής και χαράκτης.
Please Please Me

Το Please Please Me είναι το πρώτο άλμπουμ του αγγλικού συγκροτήματος "The Beatles". Κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 22 Μαρτίου 1963. Στις Η.Π.Α. δεν κυκλοφόρησε μέχρι το 1987, αλλά κυκλοφόρησαν όλα τα τραγούδια του σε άλλη σειρά στο άλμπουμ "The Early Beatles", το 1965.
Πύργος Ράντεν

thumb|250px|Ο Πύργος Ράντεν
Ο πύργος Ράντεν (γερμ. "Burg Rahden") ήταν μεσαιωνικό λιμναίο κάστρο στην πόλη Ράντεν του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Είχε κτιστεί για την προστασία των εμπορικών οδών που διέσχιζαν την περιοχή. Μνημονεύτηκε γραπτώς για πρώτη φορά το 1296, ενώ από το 1320 ήταν επίσημη έδρα του τοπάρχη (γερμ. "Drost"). Ξανακτίστηκε ή διευρύνθηκε μεταξύ 1310 και 1320, ενώ συχνά έγινε αντικείμενο ενεχυροδανεισμού και καταστράφηκε το 1431 από τους στρατιώτες του καθολικού αρχιεπισκόπου του Μίντεν. Το 1591 έγινε μάχη για την κυριαρχία του πύργου, κατά την οποία ο αρχιεπίσκοπος του Μίντεν πυρπόλησε την γύρω περιοχή για να αναγκάσει τους πολιορκημένους να παραδοθούν. Το 1711 σταμάτησε να είναι επίσημη έδρα, ενώ καταστράφηκε από πυρκαγιά τον χειμώνα του 1878 και από τότε ερειπώθηκε. Το 1969 έγιναν μεμονωμένες αρχαιολογικές ανασκαφές, οι οποίες έφεραν στο φως ορισμένα στοιχεία για το κάστρο. Είχε διαστάσεις 63 x 53 μέτρα και ήταν κτισμένο μέσα σε φρέαρ νερού, που ανανεώνονταν από τα φυσικά ύδατα της γύρω πεδινής περιοχής. Η είσοδος ήταν οχυρωμένη με ανελκυόμενη πύλη. Το κάστρο διέθετε οχυρώματα, έναν στάβλο, φυλάκιο, ένα ενδιάμεσο κτίριο και διάφορους πύργους. Το 1990 έγιναν διάφορες εργασίες επισκευής του.
Rubber Soul

Rubber Soul είναι ο τίτλος του έκτου άλμπουμ του αγγλικού συγκροτήματος The Beatles.
Κυκλοφόρησε 3 Δεκεμβρίου το 1965 και θεωρείται ένας από τους καλύτερους δίσκους του συγκροτήματος.
Let It Be

Το Let It Be είναι το τελευταίο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Beatles που κυκλοφόρησε, αν και ηχογραφήθηκε πριν σπό το "Abbey Road", που κυκλοφόρησε νωρίτερα.

Το άλμπουμ αρχικά σχεδιαζόταν να κυκλοφορήσει πριν από το "Abbey Road" στα μέσα του 1969, υπό τον τίτλο Get Back, αλλά έμεινε προσωρινά στο ράφι, επειδή οι Beatles δεν ήταν αρκετά ικανοποιημένοι. Τελικά κυκλοφόρησε το 1970 σε μια νέα εκδοχή του Φιλ Σπέκτορ με το όνομα "Let It Be".
Άνδρος Κυπριανού

Ο Άνδρος Κυπριανού είναι πολιτικός. Από το 2009 είναι Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και από το 2001 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Τζον Λόγκι Μπερντ

Ο Τζον Λόγκι Μπερντ ("John Logie Baird", 14 Αυγούστου 1888 - 14 Ιουνίου 1946) ήταν Σκωτσέζος μηχανικός, ο πρώτος στην ιστορία που χρησιμοποιώντας μηχανικό σύστημα σάρωσης κατόρθωσε να αναμεταδόσει εικόνες από ένα σημείο σε άλλο, όπως κάνει η σημερινή τηλεόραση, της οποίας θεωρείται ο εφευρέτης.
Farewell My Summer Love

Το Farewell My Summer Love (αρχικά Farewell My Summer Love 1984 και αργότερα Here I Am (Come and Take Me) στη Γερμανία) είναι απάνθισμα και στούντιο άλμπουμ των κομματιών του Μάικλ Τζάκσον που ηχογραφήθηκαν τον Ιανουάριο και Σεπτέμβριο του 1973. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από τη Motown Records στις ΗΠΑ, στις 15 Μαΐου 1984. 

Τα εννέα κομμάτι ηχογραφήθηκαν τον Ιανουάριο και Σεπτέμβριο του 1973 αλλά δεν είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα. Η Motown δήλωσε ότι αυτά τα κομμάτια χάθηκαν και ξαναβρέθηκαν το 1984. Για να δώσει στο άλμπουμ περισσότερη μουσική γεύση της δεκαετίας του 1980, η Motown έκανε remix όλων των κομματιών και πρόσθεσε όλα τα νέα μουσικά overdubs. Ο Τόνι Πελούζο, ο Μάικλ Λάβσμιθ και ο Στηβ Μπάρρι ανέλαβαν να παίξουν τους νέους μουσικούς ήχους. Όλοι μαζί με τον Μάικλ Μπάιρντ, ηχογράφησαν νέα κιθάρα, πληκτρολόγια, κρουστά τύμπανα σε όλλα τα κομμάτια. Το άλμπουμ έφθασε στη 46η θέση στο Billboard's pop album chart και στη 9η θέση στο UK albums chart και πώλησε περίπου 3 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

Το ομώνυμο τραγούδι κυκλοφόρησε ως single τον Μάη του 1984. Έγινε Top 40 hit στις ΗΠΑ, φθάνοντας στη 38η θέση, και Top 10 hit στο Ηνωμένο Βασίλειο, φθάνοντας στη 7η θέση. Παράλληλα, ο Τζάκσον γινόταν πιο διάσημος χάρη στην επιτυχία του καλύτερου σε πωλήσεις άλμπουμ του, "Thriller". Το επόμενο single, "Touch the One You Love", κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και ακολουθήθηκε από το "Girl You're So Together", αλλά απέτυχε να λάβει θέσεις στα τσαρτ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ωστόσο, το "Girl You're So Together" κυκλοφόρησε ως single, μαζί με το "Touch the One You Love" σε B-side, και έγινε top 40 hit.

Όπως το "One Day in Your Life", το "Farewell My Summer Love" δεν επανακυκλοφόρησε, παρόλο αυτά το ομώνυμο κομμάτι είναι διαθέσιμο σε αρκετές συλλογές των greatest hits του Τζάκσον. Η Motown κυκλοφόρησε το "Michael Jackson Anthology", η οποία έχει το remix (1984) του "Farewell My Summer Love", καθώς και τα "Don't Let It Get You Down", "Call on Me" και "To Make My Father Proud" στις αρχικές τους (1973) εκδοχές τους. Όλες οι εννέα εκδοχές, συμπεριλαμβανομένων και των mixes του 1984, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2009 ως μέρος του "Hello World: The Motown Solo Collection" in June 2009.
Αρμάν Φερναντέζ

Ο Αρμάν Φερναντέζ ("Armand Fernadez", 17 Νοεμβρίου 1928 – 22 Οκτωβρίου 2005), γνωστός ως Αρμάν (Arman), ήταν Αμερικανός γλύπτης, γαλλικής καταγωγής, γεννημένος στη Νίκαια (Nice) της Γαλλίας. Μπήκε στην Εθνική Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Νίκαιας το 1946 και στη συνέχεια στη Σχολή του Λούβρου, όπου σπούδασε αρχαιολογία και ανατολικές τέχνες. 

Ο Αρμάν αφοσιώθηκε αρχικά στη ζωγραφική, εκθέτοντας το 1955 τα πρώτα έργα του αφηρημένης τεχνοτροπίας, με τον τίτλο «Αποτυπώματα» (Cachets). Μαζί με τους Υβ Κλάιν, Σεζάρ και Ζαν Τενγκελύ, ήταν ιδρυτικό μέλος και από τους πρωτοπόρους της σχολής των Νέων Ρεαλιστών (Nouveaux Realistes), μιας ομάδας καλλιτεχνών που απέρριπτε την κυρίαρχη την εποχή εκείνη αφηρημένη έκφραση και στρεφόταν προς τα κάθε είδους υλικά και αντικείμενα της καθημερινής ζωής. 
Ο Αρμάν έγινε γνωστός από τη χρήση καθημερινών αντικειμένων, που εκφράζουν την πραγματικότητα της εποχής του. Καθιερώθηκε με τις σειρές των έργων του με τους γενικούς τίτλους «Σκουπίδια» (Poubelles), απορρίμματα διαλεγμένα στην τύχη και εκτεθειμένα μέσα σ’ ένα γυάλινο κουτί, και «Συσσωρεύσεις» (Accumulations), όπου ομοειδή αντικείμενα τοποθετούνται σ’ ένα κουτί ή μια συσκευή από πολυεστέρα ή πλεξιγκλάς. 

Το 1970, τα έργα του παρουσιάστηκαν στο γαλλικό περίπτερο της Παγκόσμιας Έκθεσης στην Οζάκα της Ιαπωνίας και προσείλκυσαν το ενδιαφέρον του κοινού και της κριτικής. Η επιτυχία του συνδυάστηκε με πολλές ανά τον κόσμο παραγγελίες. Φιλοτέχνησε μνημειακά γλυπτά στο Μόντε Κάρλο, το Χιούστον, το Ντάλας, το Τελ Αβίβ, τη Βηρυτό και το Παρίσι. Το 1972, απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. 

thumb|αριστερά|200px|«Η Ώρα για όλους» (1985). Έργο του Αρμάν Φερναντέζ. Παρίσι, Σταθμός Σαιν-Λαζάρ.

Χαρακτηριστικά δείγματα της δουλειάς του Αρμάν είναι οι κατασκευές μπροστά από το σιδηροδρομικό σταθμό Σαιν-Λαζάρ (Gare Saint-Lazare) του Παρισιού: «Η Ώρα για όλους» (1985, L’ Heure de tous), μια συσσώρευση ρολογιών που δείχνουν διαφορετικές ώρες, και «Ισόβια πορεία» (1985, Consigne a vie), μια συσσώρευση από βαλίτσες. Στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού βρίσκονται αντιπροσωπευτικά έργα του, όπως «Δέσμη κλαρινέτων», «Συσσώρευση ραδιολυχνιών και πολυεστέρας κάτω από πλεξιγκλάς», «Συσσώρευση, Μάσκες φωταερίου μέσα σ’ ένα κιβώτιο από πλεξιγκλάς», «Συσσώρευση, Οδοντοστοιχίες μέσα σ’ ένα κιβώτιο» κ. ά. 

Ο Αρμάν πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 2005 στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 76 ετών και η τέφρα του μεταφέρθηκε το 2008 στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ (Père Lachaise) του Παρισιού.
Abbey Road

Abbey Road ονομάζεται το ενδέκατο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος "The Beatles".
Aν και το "Let It Be" είναι το τελευταίο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε, το "Abbey Road" θεωρείται το τελευταίο άλμπουμ των Beatles επειδή ηχογραφήθηκε αργότερα.
Looking Back to Yesterday

Το Looking Back to Yesterday είναι απάνθισμα (1986) με κομμάτια του Μάικλ Τζάκσον και των Τζάκσον 5. Ως μέρος της σειράς "Never-Before-Released" της Motown, όλα τα κομμάτια δεν είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα εκτός το "Love's Gone Bad" και το "I Was Made to Love Her", άλλες εκδοχές των οποίων κυκλοφόρησαν στο απάνθισμα της Motown, "Boogie" (1979).

Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1991 ως "Looking Back to Yesterday: A Young Michael" και πώλησε 500.000 αντίτυπα. Επανακυκλοφόρησε το 2009 ως μέρος του "Hello World: The Motown Solo Collection".
Αιγές Αχαΐας

:"Για τον αρχαίο οικισμό, δείτε Αρχαίες Αιγές Αχαΐας"
Οι Αιγές (επίσημη ονομασία: (αι) Αιγαί, πρώην ονομασία: Βλωβοκά ή Βλωβοκάς) είναι οικισμός του δήμου Αιγιαλείας του Νομού Αχαΐας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 70 μόνιμους κατοίκους.
The Original Soul of Michael Jackson

Το The Original Soul of Michael Jackson είναι ένα remix album των τραγουδιών του Μάικλ Τζάκσον, τα οποία ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και έγιναν remixes το 1987.

Παρόλο που η δισκογραφική εταιρεία ισχυριζόταν ότι το άλμπουμ περιλαμβάνει μουσική που δεν είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα, το μόνο νέο κομμάτι είναι μια επανεκδοχή του "Twenty-Five Miles" του Έντβιν Στάρ (1970), το οποίο εκτελέστηκε από τους Τζάκσον 5. Η αρχική εκδοχή συμπεριλήφθηκε στο "Hello World: The Motown Solo Collection" (2009).

Μερικά κομμάτια είχαν ξαναεπεξεργαστεί στο άλμπουμ, με μια νέα εκδοχή του "Dancing Machine". Η νέα εκδοχή του "Ain't No Sunshine" ήταν λίγο διαφορετική από την αρχική, όσον αφορά τα φωνητικά, ενώ μια μοντέρα μηχανή-ντραμς προσθέθηκε στο "Twenty-Five Miles".

Το "Melodie" έπρεπ να κυκλοφορήσει ως single για να βοηθήσει στη προώθηση του άλμπουμ στις ΗΠΑ, αλλά αντικαταστάθηκε από το promo-only single "Twenty-Five Miles"/"Up On The Housetop".
Μάριος Ιορδάνου

Ο Μάριος Ιορδάνου είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Ωγκύστ Οτέν

Ο Ωγκύστ Οτέν (γαλλικά: "Auguste Ottin", Παρίσι 1811 – 1890) ήταν Γάλλος γλύπτης, εκπρόσωπος του ρομαντικού κινήματος στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1825 και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Νταβίντ ντ’ Ανζέ ("David d’ Angers"). Το 1836 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με το έργο του "«Ο Σωκράτης πίνοντας το κώνειο»" ("Socrate buvant la Ciguë"). Το 1841 φιλοτέχνησε το μαρμάρινο σύμπλεγμα "«Ο Ηρακλής παραδίδοντας στον Ευρυσθέα τα Μήλα των Εσπερίδων»".

thumb|left|250px|"Ο Πολύφημος αιφνιδιάζει τη Γαλάτεια και τον Άκι". Έργο του Ωγκύστ Οτέν. Παρίσι, Κήπος του Λουξεμβούργου.Ο Ωγκύστ Οτέν εργάστηκε σε σημαντικές παραγγελίες για το Λούβρο, την Όπερα Γκαρνιέ, το Δημαρχείο του Παρισιού, το Σταθμό του Βορρά ("Gare du Nord") και τις Εκκλησίες του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Αυγουστίνου και της Αγίας Κλοτίλδης, καθώς και το Παρεκκλήσιο Σαιν-Λουί στο Μέγαρο των Απομάχων (Σαιν-Λουί ντεζ-Ενβαλίντ). Το Παρίσι κοσμείται με πλήθος γλυπτών του: "«Καρυάτιδες»" (Λούβρο, Πτέρυγα Ντενόν), "«Η Παγκάστη αποβάλλοντας τα ενδύματά της μπροστά στον Απελλή»" (1883, Λούβρο, Τετράγωνη Αυλή), ""Εμπόριο" και "Τέχνες"" (1860, Πλατεία Εμίλ-Σωτάν), "«Μουσική και Χορός»" (Όπερα Γκαρνιέ), "«Αγία Σχολαστίκη»" και "«Άγιος Μπενουά»" (Εκκλησία Αγίας Κλοτίλδης) και η πόλη "«Καμπραί»" (Gare du Nord).

Αριστούργημα του Οτέν θεωρείται το γλυπτό σύμπλεγμα "«Ο Πολύφημος αιφνιδιάζοντας την Γαλάτεια στην αγκαλιά του βοσκού Άκι»" ("Polypheme surprenant Galatee dans les bras du berger Acis") στην "«Κρήνη των Μεδίκων»" στους Κήπους του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, η οποία κατασκευάστηκε το 1624 για τη Μαρία των Μεδίκων. Βρίσκεται στο άκρο μιας μακρόστενης τεχνητής λίμνης με χρυσόψαρα. Οι μυθολογικές μορφές του Πολύφημου, από μπρούντζο, και της γυμνής Γαλάτειας στην αγκαλιά του εραστή της Άκι, από μάρμαρο, προστέθηκαν το 1866 από τον Ωγκύστ Οτέν.
Σαρλ - Αρτύρ Μπουρζουά

thumb|left|230px|«Έλληνας ηθοποιός» (1868). Έργο του Σαρλ - Αρτύρ Μπουρζουά. Παρίσι, Κήπος του Λουξεμβούργου
Ο Σαρλ – Αρτύρ Μπουρζουά ("Charles – Arthur Bourgeois", Ντιζόν 1838 – Παρίσι 1886) ήταν Γάλλος γλύπτης. Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1857 και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Φρανσίσκ Ντυρέ. Κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) το 1863 με το έργο του «Ο θάνατος του Νίσου και του Ευρυάλου» (La mort de Nisus et Euryale).

Ο Μπουρζουά ανέλαβε πολλές δημόσιες παραγγελίες: Δημαρχείο του Παρισιού, Παρεκκλήσιο της Σορβόννης. Πήρε μέρος στο κίνημα του «οριενταλισμού» με τα έργα του «Ο γητευτής των φιδιών» (1864), «Η Αράβισσα πλύστρα» (1868), «Η Αιγύπτια χορεύτρια». Αγάλματα του Μπουρζουά στο Παρίσι είναι: «Θρησκεία» (Παρεκκλήσιο της Σορβόννης) και «Έλληνας ηθοποιός» (1868, Κήπος του Λουξεμβούργου).
Παντελής Παπαϊωάννου

Ο Παντελής Παπαϊωάννου ή Γραικός, γνωστός ως καπετάν Νικοτσάρας ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Κολέσινο της επαρχίας Στρωμνίτσης.
Αλεξάνδρα της Δανίας

Η Αλεξάνδρα της Δανίας (Δανικά: "Alexandra af Danmark", 1 Δεκεμβρίου 1844 - 20 Νοεμβρίου 1925) ήταν η σύζυγος του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και ως εκ τούτου ήταν βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτειρα της Ινδίας από το 1901 μέχρι το 1910.

Ως Πριγκίπισσα της Ουαλίας από το 1863 μέχρι και το 1901, κέρδισε τις καρδιές των Βρετανών και παρέμεινε πολύ δημοφιλής. Το στυλ και το ντύσιμό της υιοθετήθηκαν από πολλές γυναίκες της τότε εποχής. Η Αλεξάνδρα παρέμεινε εκτός των πολιτικών πραγμάτων σε γενικές γραμμές, εκτός από την περίπτωση που προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να επηρεάσει τη γνώμη των Βρετανών υπουργών και της οικογένειας του συζύγου της, προς όφελος της Ελλάδας και της Δανίας. Γενικότερα, τα καθήκοντα της περιορίστηκαν σε φιλανθρωπική εργασία.

Με το θάνατο της Βασίλισσας Βικτωρίας το 1901, ο Αλβέρτος Εδουάρδος στέφθηκε βασιλιάς ως Εδουάρδος Ζ'. Από τον θάνατό του το 1910 μέχρι το τέλος της ζωής της, κράτησε τον τίτλο της "Βασιλομήτορος". Ως μητέρα του Γεωργίου Ε' της Αγγλίας αναφερόταν ως Η "Μεγαλειότητά της, Βασίλισσα Αλεξάνδρα". Ήταν γνωστό πως δεν εμπιστευόταν καθόλου τον ανιψιό της, τον Γερμανό Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β', και υποστήριξε τον γιο της κατά της διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου κατά τον οποίο η Βρετανία και οι σύμμαχοι της πολέμησαν τη Γερμανία.
Φρανσίσκ Ντυρέ

Ο Φρανσίσκ Ντυρέ (Francisque Duret, Παρίσι 1804 – 1865) ήταν Γάλλος γλύπτης, γιος του γλύπτη Φρανσουά – Ζοζέφ Ντυρέ (1732 – 1816). Αρχικά το ενδιαφέρον του εκδηλώθηκε για το θέατρο και αργότερα παρακολούθησε μαθήματα μουσικής στο Ωδείο του Παρισιού (Conservatoire). Τελικά όμως στράφηκε προς την τέχνη της γλυπτικής μπαίνοντας στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1818 στο εργαστήριο του Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό (François Joseph Bosio, 1769 –1845). Σε ηλικία δεκαεννέα ετών, το 1823, κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης ((Prix de Rome) με το ανάγλυφο έργο του «Ο πόνος του Εύανδρου πάνω στο πτώμα του γιου του Παλλάδα» (Douleur d’ Evandre sur le corps de son fils Pallas).

thumb|left|300px|"Ο Άγιος Μιχαήλ καταβάλλοντας το διάβολο". Έργο του Φρανσίσκ Ντυρέ. Παρίσι, Κρήνη Σαιν-Μισέλ, Πλατεία Σαιν-ΜισέλΚατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, ο Ντυρέ φιλοτέχνησε το «Νεαρό ψαρά που χορεύει ταραντέλα» (1832, Jeune Pecheur dansant la tarentelle), που του χάρισε για πρώτη φορά την αναγνώριση του κοινού και κάποια επιτυχία. Η καλλιτεχνική του πορεία έχει να επιδείξει σημαντικά έργα στο Λούβρο, το Δικαστικό Μέγαρο, το Ανάκτορο του Λουξεμβούργου και τις Εκκλησίες Σαιν-Βενσάν-ντε-Πωλ, Αγίας Κλοτίλδης, Νοτρ-Νταμ-ντε-Λορέτ και Μαντλέν. Φιλοτέχνησε ακόμη, μετά από δημόσιες αναθέσεις, προτομές για τον Μολιέρο, τον Ρισελιέ, τον Φίλιππο της Ορλεάνης, τον Σατωμπριάν (Μουσείο Βερσαλλιών) και τον Καζιμίρ – Περιέ. Χρημάτισε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1852 ως το 1863. 

Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα έργα του Ντυρέ, που βρίσκονται στο Παρίσι, περιλαμβάνονται: «Η Γαλλία προστατεύοντας την επιστήμη και τις τέχνες» (Λούβρο, Πτέρυγα Ρισελιέ), «Δικαιοσύνη» (1851, Πλατεία Χρηματιστηρίου), «Ο Άγιος Μιχαήλ καταβάλλοντας το διάβολο» (1860, Κρήνη Αγίου Μιχαήλ, Πλατεία Σαιν – Μισέλ), «Νίκη» (Ανάκτορο του Λουξεμβούργου), «Ναϊάς» (Κρήνη των Μεδίκων, Κήπος του Λουξεμβούργου), «Αρχάγγελος Γαβριήλ» (Εκκλησία Μαντλέν, περιστύλιο), «Η Αφροδίτη στο λουτρό» (Κήποι Σαν- Ελυζέ), ενώ στο Μουσείο του Λούβρου βρίσκεται, μεταξύ άλλων, ο «Νεαρός ψαράς που χορεύει την ταραντέλα».
Ελληνική απογραφή 1834-1836

Ως Ελληνική απογραφή 1834-1836 αναφέρεται από ορισμένες πηγές η συλλογή στοιχείων πληθυσμού από το ελληνικό κράτος (το Βασίλειο της Ελλάδας) που λειτουργούσε υπό την εποπτεία της Αντιβασιλείας του Όθωνα πιθανότατα το 1834 που ίσως κράτησε μέχρι το 1836 κατά τη διάρκεια του σχηματισμού των πρώτων δήμων της χώρας Δεν είναι ευρέως γνωστά στοιχεία για την απογραφή αυτή και έτσι σε μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφέρεται ότι η διενέργειά της αμφισβητείται, ενώ σε άλλες πηγές αναφέρεται ως η πρώτη «απαρίθμηση» στο Βασίλειο της Ελλάδας που έγινε το 1836. Στα επίσημα απογραφικά στοιχεία που δίνει η Στατιστική Υπηρεσία δεν αναφέρεται απογραφή το 1834 , αναφέρεται όμως η ύπαρξη ατελών πινάκων από το 1836. Μια περιγραφή των στοιχείων αυτών αναφέρεται ως απαρίθμηση (σε αντίθεση με την απογραφή που σήμερα θεωρείται ως πληρέστερη περιγραφή του πληθυσμού από απλή απαρίθμηση) η οποία ήταν «λίγο ως πολύ λεπτομερής για το σύνολο της χώρας» και η οποία «παρουσιάστηκε διάσπαρτη μεταξύ των ετών 1834-1836». Συγκεντρωτικά στοιχεία δίνονται σε αγγλικό βιβλίο από το 1842 για την Ελλάδα.
Δημήτριος Χαρίσης

Ο Δημήτριος Χαρίσης ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Ροδολίβος Σερρών.