Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Ρουτζέρο ντι Λαούρια

Ο Ρουτζέρο ντι Λαούρια (παλαιότερα αναφερόμενος ως "Ρογήρος της Λαυρίας", ιταλ. "Ruggiero di Lauria", 17 Ιανουαρίου 1250 - 19 Ιανουαρίου 1305) ήταν Σικελός ναύαρχος. Θεωρούνταν κορυφαίος ειδικός στη ναυτική τακτική.

Ήταν γιος του Ριχάρδου από την πόλη Λαούρια ή Σκαλέα, Μεγάλου Κριτού του Βασιλείου της Νάπολης, και της Ντόνα Μπέλα, μιας τροφού της Κωνσταντίας Β΄ των Χοενστάουφεν. 

Με την πτώση των Χοενστάουφεν έγινε αμιράλης στην υπηρεσία του βασιλιά Πέτρου Γ' της Αραγωνίας και του οίκου της Βαρκελώνης γενικότερα. Νικούσε σε όποια επιχείρηση ηγούνταν. Το διάστημα 1282-1287 πέτυχε 6 νίκες:

*Απόβαση στη Σικελία
*Υπεράσπιση της Μάλτας
*Μάχη του Καστελαμάρε, όπου αιχμαλώτισε τον αρχηγό της φραγκικής δύναμης διάδοχο Κάρολο Β΄ του Ανζού
*Καταστροφή της φραγκικής αρμάδας που απειλούσε την Αραγωνία, έξω από τη Βαρκελώνη
* συμμετοχή στις νικηφόρες χερσαίες επιχειρήσεις που ακολούθησαν
*Ναυμαχία των Κομήτων κοντά στη Νάπολη, όπου με 40 γαλέρες νίκησε 80 φράγκικες. Όμως ήρθε σε ρήξη με τον Αραγωνέζο Ρήγα της Σικελίας Φρειδερίκο, πολιορκήθηκε δις, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Εν τούτοις, δραπέτευσε στην Αγγλία, όπου για λίγο υπηρέτησε τον Εδουάρδο Α΄ εναντίον των Φράγκων. 

Τελικά, επέστρεψε στο ρηγάτο όπου και προσχώρησε στην υπηρεσία των Φράγκων του ανδεγαυικού οίκου. Νίκησε τους Αραγωνέζους στη ναυμαχία του ακρωτηρίου Ορλάντο, όπου αιχμαλώτισε 18 γαλέρες (1299), και στη μάχη της Πόντσας (1300), όπου αιχμαλώτισε τον Φρειδερίκο. Εν τούτοις, συμφιλιώθηκε μαζί του, αμνηστεύτηκε και ονομάστηκε κόμης της Μάλτας (1300-13). 

Η ζωή του χαρακτηρίστηκε από σκληρότητα, ασυδοσία, απουσία πατριωτικού φρονήματος, αλλά και ηθικών αναστολών.
Ορκάδες

Οι Ορκάδες (αγγλικά: "Orkney" IPA , σκωτικά γαελικά: "Arcaibh") είναι αρχιπέλαγος, το οποίο βρίσκεται κοντά στις βόρειες ακτές της Σκωτίας, από τις οποίες απέχει μόλις 16 χιλιόμετρα, και νότια από τα νησιά Σέτλαντ. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από περίπου 70 νησιά, από τα οποία κατοικούνται τα 19. Η συνολική έκταση των νησιών είναι περίπου 990 τ. χλμ. και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 21.349 κατοίκους. Το μεγαλύτερο νησί είναι το Μέινλαντ (The Mainland), το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του συμπλέγματος και χωρίζει τα υπόλοιπα σε δύο ομάδες, τα βόρεια και τα νότια νησιά. Οι Ορκάδες ανήκουν πολιτικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ διοικητικά αποτελούν την ομώνυμη περιφέρεια (Orkney Islands). Γεωγραφικά ανήκουν στη Σκωτία. Το Κέρκγουολ (Kirkwall) (9.293 κάτοικοι το 2011), η μεγαλύτερη πόλη και διοικητικό κέντρο, βρίσκεται στο νησί Μέινλαντ.

Το αρχαίο όνομα Ορκάδες μαρτυρείται από τον 1ο π.Χ. αιώνα ή και νωρίτερα, ενώ τα νησιά κατοικούνται εδώ και τουλάχιστον 8.500 χρόνια. Αρχικά κατοικήθηκαν από φυλές της Μεσολιθικής και της Νεολιθικής περιόδου και στη συνέχεια από τους Πίκτους. Το 875 οι Ορκάδες καταλήφθηκαν και προσαρτήθηκαν στη Νορβηγία και εποικίστηκαν από Σκανδιναβούς. Το 1472 εξαιτίας της αδυναμίας εκπλήρωσης της προικώας συμφωνίας της Μαργαρίτας της Δανίας προς τον σύζυγό της Ιάκωβο Γ' της Σκωτίας, οι Ορκάδες προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σκωτίας. Στις Ορκάδες βρίσκονται μερικοί από τους παλαιότερους και καλύτερα διατηρημένους αρχαιολογικούς χώρους της Ευρώπης. Η Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ (Heart of Neolithic Orkney) στο νησί Μέινλαντ έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η υποκείμενη γεωλογική βάση όλων των νησιών αποτελείται από βραχώδεις σχηματισμούς από ερυθρό ψαμμίτη. Το κλίμα είναι ήπιο και η εύφορη γη καλλιεργείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Η γεωργία αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα της οικονομίας, ενώ η αξιοποίηση της αιολικής και της υδάτινης ενέργειας αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Οι κάτοικοι των νησιών χρησιμοποιούν μια ιδιαίτερη διάλεκτο και διατηρούν την πλούσια λαογραφική τους παράδοση. Στα νησιά υπάρχει αφθονία άγριας πανίδας, πλούσιας σε θαλάσσια είδη και πτηνά.
Αμβρόσια

Τα Αμβρόσια ήταν γιορτή στην αρχαία Ελλάδα, προς τιμή του Διονύσου. Ονομάστηκαν έτσι λόγω της πολυτέλειας των δείπνων και της πολυποσίας. Σύμφωνα με τον Τζέτζη και τον Ησίοδο οι γιορτές αυτές γίνονταν κατά τον μήνα Ληναίο, στην ώρα του τρύγου.
Κοϊάικε

thumb|Πανοραμική άποψη της πόλης.
Το Κοϊάικε (ισπανικά: "Coyhaique ή Coihaique", ισπανική : [koiˈaike]) είναι πόλη της Χιλής 50.041 κατοίκων (2002), και πρωτεύουσα της περιφέρειας Αϊσέν. Η πόλη βρίσκεται στα νότια της χώρας, στην περιοχή της Παταγονίας. Το όνομά της πόλης προέρχεται από τις λέξεις τεούλτσε κόι (λίμνη) και άικε (κατασκήνωση). Η πόλη έχει μικρό αεροδρόμιο.

Το Κοϊάικε ιδρύθηκε μόλις το 1929 και είναι μια από τις νεότερες στη Χίλη.
Απατούρια

thumb|right|250px|Πομπή ανδρών, πιθανόν σε Απατούρια. Αττικός ερυθρόμορφος κύλικας, περ. 480 π.Χ.
Τα Απατούρια ήταν πολιτική γιορτή τελούμενη από τους Αθηναίους και όλους γενικά τους Ίωνες εκτός των Κολοφωνίων και των Εφεσίων. Γίνονταν τον μήνα Πυανεψιώνα και διαρκούσαν τρεις ημέρες. Σύμφωνα με μία παράδοση συνδέονταν με τον μύθο του Αιγέα και της Αίθρας.

Η πρώτη μέρα συνέπιπτε με την 11η του μήνα Πυανεψιώνος. Ονομαζόταν "δορπία" ή . Την ημέρα αυτή, κάθε πολίτης ερχόταν τις απογευματινές ώρες στο Φρατρείο, ή το σπίτι κάποιου πλούσιου μέλους της φρατρείας του και δειπνούσε. 

Η δεύτερη μέρα ήταν αφιερωμένη στους θεούς, και ονομάζονταν "ανάρρυσις", διότι την ημέρα αυτή γίνονταν θυσίες προς τον "Φράτριο Δία" και την "Αθηνά", μερικές φορές και στον "Διόνυσο τον Μαιλαναιγίδα". Οι θυσίες αυτές ήταν δημοφιλείς και όλοι οι πολίτες της Αθήνας συμμετείχαν, φορώντας τα καλύτερα ενδύματά τους, και κρατώντας αναμμένες λαμπάδες στα χέρια. 

Η τρίτη ημέρα ονομαζόταν "κουρεώτις", ήταν αφιερωμένη στ' αγοράκια που γεννήθηκαν κατά τον ίδιο χρόνο και θυσίαζαν μια γίδα ή ένα πρόβατο για κάθε αγόρι. Το θύμα ονομαζόταν "μείον" και ο θύτης "μειαγωγός". 

Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς ακολουθούσε και τέταρτη ημέρα, η οποία ονομαζόταν η των "επίβδα". Αυτή όμως δεν ήταν ημέρα γιορτής, απλώς έτσι λεγόταν η επόμενη μέρα κάθε γιορτής.
Ford Mustang

H Ford Mustang (Φορντ Μάστανγκ) είναι σπορ αυτοκίνητο που παράγεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, από τις 9 Μαρτίου 1964 έως και σήμερα. Μέχρι στιγμής, έχουν κυκλοφορήσει 6 γενιές Mustang, σε πολλές εκδόσεις, ενώ η έκτη γενιά της μπήκε στην παραγωγή στις 14 Ιουλίου 2014. Είναι ένα από τα γνωστότερα αυτοκίνητα παγκοσμίως και, μαζί με την αρχική Pontiac GTO του 1964 - 1967, ήταν ο δημιουργός της κατηγορίας των «pony cars», γνωστά και ως «muscle cars»: φθηνά σπορ coupé με μακρύ μπροστινό μέρος, κοντό πίσω μέρος και σαλόνι διάταξης 2+2 θέσεων. Τον Αύγουστο του 2018, η συνολική παραγωγή της Mustang ξεπέρασε τα 10 εκατομμύρια αντίτυπα.

Η ονομασία Mustang προέρχεται από το ομώνυμο είδος άγριου αλόγου που ζει στη Βόρεια Αμερική, εξ ου και το σήμα του μοντέλου, με το άλογο που καλπάζει. Όλες οι γενιές της Mustang, έχουν εμφανιστεί σε πολλές ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου, καθώς και σε πολλά βιντεοκλίπ τραγουδιών, σε αρκετές χώρες διεθνώς.
Ραψάνη

Η Ραψάνη είναι χωριό του Νομού Λάρισας της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Ανήκει στην δημοτική ενότητα Κάτω Ολύμπου του Δήμου Τεμπών.
Κωνσταντίνος Κακούλας

Ο Κωνσταντίνος Κακούλας είναι Κύπριος λογοτέχνης και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου στις 5 Ιουλίου 1912. 

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του μετεκπαιδεύτηκε στα πανεπιστήμια του Λονδίνου και της Οξφόρδης, όπου παρακολούθησε αγγλική, γαλλική και ελληνική φιλολογία και παιδαγωγικά . 

Δίδαξε σε εκπαιδευτήρια μέσης παιδείας στην Κύπρο και διετέλεσε πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ (1966-67). Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την συγγραφή βιβλίων, καθώς και την μελέτη για τη διδασκαλία ξένων γλωσσών. Το 1968 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας λογοτεχνών Κύπρου. Επίσης ήταν μέλος της επιτροπής αρχαιοτήτων της πόλης και επαρχίας Λάρνακας και γενικός επίτιμος γραμματέας του Ιδρύματος Πιερίδη. Το 1991 τιμήθηκε από τον δήμο Λάρνακας και το 1992 από την ΟΕΛΜΕΚ.

Στις 9 Ιανουαρίου 1970 με Βασιλικό διάταγμα που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Ελληνικής κυβερνήσεως προήχθη σε βοηθό γυμνασιάρχη κατ’ εκλογή. Αφυπηρέτησε τον Ιούλιο του 1972 .

Εξέδωσε τα: ""Ταξίδια και διηγήματα" (1η, 2η και 3η σειρά), "Λέσχη με τα Εφτά Τζάκια". Το δε διήγημα του "Δωμάτιο Αρ.26"" πήρε το πρώτο βραβείο σε πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος το 1970.
Ορφέας Αθηένου

O Αθλητικός Σύλλογος Ορφέας Αθηένου (ή ο Ορφέας Αθηαίνου) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Αθηένου της επαρχίας Λάρνακας. Ο Ορφέας έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και έχει δύο συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.
Κυθήρων νησιά

Με την ονομασία Κυθήρων νησιά, ή Κυθήρων νήσοι, ή Συστάδα Κυθήρων, φέρεται συστάδα νήσων, νησίδων και βραχονησίδων που οριοθετούν το δυτικό άκρο του Κρητικού πελάγους, και κατ΄ επέκταση του ΝΔ. Αιγαίου και που εκτείνονται σε μορφή τόξου από την άκρα του Έλους του Νομού Λακωνίας μέχρι το ακρωτήριο Γραμβούσας (αρχ. Κώρυκος) του δυτικού άκρου της Κρήτης.

Τη συστάδα αυτή αποτελούν τα ακόλουθα νησιά και βραχονησίδες από Βορρά προς Νότο:
# Ελαφόνησος
# Κύθηρα
# Μακρύ
# Οφίδι
# Δραγονάρα
# Αντιδραγονάρα
# Κοφινίδια
# Όβο, ή "Αυγό" ή Χύτρα
# Αζίνη, ή "Αξίνη"
# Κυματούσα, ή "Βυθί"
# Πορί
# Πορέτι
# Ναυτίλος
# Ψείρα και
# Αντικύθηρα.
Οικία - Μουσείο Καβάφη

right|thumb|260px|Αλεξάνδρεια: Οικία Καβάφη, το γραφείο του ποιητή (1995)
Η Οικία - Μουσείο Καβάφη, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης (1863 – 1933), βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στον αριθ. 4 της οδού Κ. Καβάφη, όπως μετονομάστηκε πρόσφατα προς τιμήν του ποιητή η πρώην οδός Σαρμ ελ Σέιχ (Sharm el-Sheikh).
Ιωάννης Νακίτσας

Ο Ιωάννης Νακίτσας ή Πακίτσας (Γράμμουστα ; - Σδράλτση (Αμπελόκηποι) 1906) ήταν σημαντικός οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από το Γράμο.
Χρυσός Δούκης

Ο Χρυσός Δούκης (1881 - 1944) ήταν οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από την Καστοριά.
Τραϊανός Γάγος

Ο Τραϊανός Γάγος (Κάρπη Κιλκίς 1960 - Ανν Άρμπορ Μίτσιγκαν 2010) ήταν ένας από τους κορυφαίους Παπυρολόγους επιστήμονες, διεθνώς.
Νεόκοσμος Γρηγοριάδης

Ο Νεόκοσμος Γρηγοριάδης (1879 - 1967) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (υποστράτηγος Πεζικού) και πολιτικός, που διακρίθηκε για την ανάμειξή του στην Εθνική Αντίσταση και την προσχώρησή του στο ΕΑΜ.
Μίλτος Κουντουράς

Ο Μίλτος Κουντουράς (28 Φεβρουαρίου 1889 - 13 Απριλίου 1940) ήταν Έλληνας παιδαγωγός, εισηγητής των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων στα ελληνικά σχολεία την περίοδο 1929-1932.
Μιλτιάδης Κοιμήσης

Ο Μιλτιάδης Κοιμήσης (1878 - 24 Απριλίου 1935) ήταν Έλληνας στρατιωτικός.
Ιωάννης Καρασούτσας

Ο Ιωάννης Καρασούτσας (9 Ιουλίου 1824 – 1873) ήταν Έλληνας ποιητής και μεταφραστής. Γεννημένος στην Σμύρνη, έζησε τα μαθητικά του χρόνια στην Ερμούπολη της Σύρου και σπούδασε στην Αθήνα.
954 Λι

Η Λι (Li) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,095. Ανακαλύφθηκε το 1921 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη σύντμηση του ονόματος της συζύγου του, της Lina Alstede Reinmuth (οι 954 Λι και 85 Ιώ είναι οι μοναδικοί αστεροειδείς των οποίων το όνομα έχει μόνο δύο γράμματα).
Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη (Αθήνα, 1943) είναι Ελληνίδα πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO.
Μάκης Μπέκος

Ο Μάκης Μπέκος (1947 - 30 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας λαϊκός οργανοπαίκτης, από το Αγρίνιο γνωστός για τη μουσική που έπαιξε με το κλαρίνο. Πέθανε σε ηλικία 67 ετών το 2014.
Γκάρι Νέβιλ

Ο Γκάρι Νέβιλ ("Gary Alexander Neville", 18 Φεβρουαρίου 1975) είναι Άγγλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όπου πέρασε ολόκληρη την επαγγελματική του καριέρα ως ποδοσφαιριστής ενώ ήταν και ο αρχηγός της ομάδας. Αδερφός του είναι ο ποδοσφαιριστής Φιλ Νέβιλ που αγωνίστηκε επίσης στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Κακή πίστη

Κακή πίστη είναι, κατά την κοινή γλωσσική χρήση του όρου, η έλλειψη ειλικρίνειας και η δολιότητα.

Στη σύγχρονη φιλοσοφία ο όρος χρησιμοποιείται με παρεμφερή αλλά διαφορετική έννοια. Ένα πρόσωπο είναι δυνατόν να διατηρεί το νου του προσκολλημένο σε πεποιθήσεις παρότι αυτές αντιβαίνουν τα πραγματικά γεγονότα. Η «κακή πίστη» (mauvaise foi) σημαίνει γενικότερα την εσφαλμένη αντίληψη και πιο συγκεκριμένα ταυτίζεται με την αυτο-εξαπάτηση. Υπάρχει ωστόσο διαφωνία για το κατά πόσον αυτή η αυτο-εξαπάτηση είναι εσκεμμένη ή όχι. Για τη φιλοσοφία το ερώτημα είναι πώς η κακή πίστη ή αυτο-εξαπάτηση καθίσταται δυνατή. Όταν ένα πρόσωπο βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση αυτο-εξαπάτησης, το πρόσωπο αυτό ψεύδεται αλλά και είναι το θύμα του ψεύδους ταυτόχρονα. Το οποίο από μόνο του είναι ένα παράδοξο ή φαινομενικό παράδοξο. Ιδιαίτερα αφού, για παράδειγμα, η διάδοση εσφαλμένων αντιλήψεων είναι σφάλμα όταν το πρόσωπο που τις διαδίδει δεν γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένες και ψεύδος όταν το πρόσωπο γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένες και παρ'όλα αυτά τις διαδίδει.

Ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ αποκάλεσε ως «πνεύμα της ιεροπρέπειας» την πεποίθηση ότι το εγγενώς καλό καθαυτό όντως υπάρχει και ότι αυτό είναι έμφυτο ή ενυπάρχον στον κόσμο ως απόλυτη αξία. Υποστήριξε ότι αυτό οδηγεί σε κακή πίστη και ότι οι άνθρωποι υποπίπτουν στο πνεύμα της ιεροπρέπειας επειδή παίρνουν τις αξίες τους πολύ στα σοβαρά, και ξεχνούν ότι οι αξίες εξαρτώνται, επιλέγονται και αποδίδονται υποκειμενικά. Σύμφωνα με τα λόγια του Σαρτρ, "«..το πνεύμα της ιεροπρέπειας έχει δύο χαρακτηριστικά: θεωρεί τις αξίες ως υπερβατικά δεδομένες, ανεξάρτητες από την ανθρώπινη υποκειμενικότητα, και μετατοπίζει την κατηγορία του "επιθυμητού" από την οντολογική δομή των πραγμάτων στην απλή υλική τους υπόσταση..»
Στάδιο Αζτέκα

Το Στάδιο Αζτέκα (ισπανικά: Estadio Azteca) ή "Αστέκα" με την ορθή προφορά στα λατινοαμερικάνικα ισπανικά ή "Αθτέκα" στα καστιλιάνικα ισπανικά, είναι ποδοσφαιρικό στάδιο που βρίσκεται στην Πόλη του Μεξικού και χωρά 87.523 θεατές (τις πρώτες δεκαετίες 115.000 θεατές, αλλά σταδιακά η χωρητικότητά του μειώθηκε, λόγω νέων κανονισμών ασφαλείας). Χτισμένο στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ενώ το Μεξικό ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι ένας από τους μεγαλύτερους - σε χωρητικότητα - αθλητικούς χώρους του κόσμου. Για το λόγο αυτό, φέρει το προσωνύμιο «Κολοσσός της Σάντα Ούρσουλα» (από τη συνοικία που βρίσκεται).

Το Αζτέκα μαζί με το Μαρακανά είναι τα μοναδικά στάδια που έχουν φιλοξενήσει δύο τελικούς Μουντιάλ. Στο Αζτέκα φιλοξενήθηκαν οι τελικοί των Μουντιάλ του 1970 και 1986. Αποτέλεσε το θέατρο κάποιων από τις πιο διάσημες στιγμές στην ιστορία του ποδοσφαίρου, όπως η τελευταία - και θριαμβευτική - εμφάνιση του Πελέ σε Μουντιάλ (1970) και το «χέρι του Θεού» του Ντιέγκο Μαραντόνα (1986).
Κώστας Καραγιάννης

Ο Κώστας Καραγιάννης (1932 - 17 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Θεωρείται ως ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς σκηνοθετούσε γύρω στις 10-12 ταινίες το χρόνο. Σε νεαρή ηλικία πηγαίνει στη Γαλλία για να σπουδάσει αρχικά σε σχολή ραπτικής, όμως στη συνέχεια ο κόσμος του κινηματογράφου τον μάγεψε και ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός γενικών καθηκόντων σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές. Επιστρέφει στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '60 και ξεκίνησε να σκηνοθετεί, να γράφει σενάρια αλλά και να αναλαμβάνει την παραγωγή ελληνικών ταινιών.

Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε για τη Φίνος Φιλμς το 1961 σημείωσε εισπρακτική αποτυχία, με αποτέλεσμα ο Φιλοποίμην Φίνος να διακόψει τη συνεργασία. Ωστόσο, ο Καραγιάννης δεν αποκαρδιώθηκε και συνέχισε να εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός μέχρι το 1966, που μαζί με τον οπερατέρ Αντώνη Καρατζόπουλο, ιδρύουν τη γνωστότερη μετά τη Finos Films εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών, την "Καραγιάννης - Καρατζόπουλος", η οποία δημιούργησε συνολικά 118 ταινίες.

Εργαζόταν εντατικά, ήταν αυστηρός και οξύθυμος στη δουλειά του, ενώ στην προσωπική του ζωή ήταν άνθρωπος με χιούμορ.

Στη δεκαετία του '80 έκανε την παραγωγή πολλών βιντεοταινιών και επίσης στη δεκαετία του '70 συνεργάστηκε και με ξένους κινηματογραφικούς οίκους, ενώ ήταν και παραγωγός πολλών τηλεοπτικών σειρών. Συνολικά σκηνοθέτησε 101 ταινίες.

Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1993 στην Αθήνα.
Φέλιξ Σαβόν

Ο Φέλιξ Σαβόν Φάμπρε ("Félix Savón Fabre", 22 Σεπτεμβρίου 1967), γνωστός αποκλειστικά ως Φέλιξ Σαβόν, είναι παλαίμαχος Κουβανός πυγμάχος στην κατηγορία των βαρέων βαρών, θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Μαζί με τους Λάσλο Παπ και Τεόφιλο Στίβενσον, έχει το ρεκόρ των τριών χρυσών μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Γεννημένος στο Σαν Βισέντε (επαρχία του Γκουαντάναμο) στις 22 Σεπτεμβρίου 1967, μπήκε στο άθλημα στα δεκατρία του. Σύντομα αναδείχθηκε στο σπουδαιότερο ερασιτέχνη πυγμάχο της γενιάς του, σαρώνοντας τις διοργανώσεις της περιόδου από τα μέσα της δεκαετίας του '80 έως τα τέλη της δεκαετίας του '90. Το παλμαρέ του περιλαμβάνει - εκτός των ολυμπιακών τίτλων - έξι σερί χρυσά σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και τρία σε Παναμερικανικούς Αγώνες. Έχασε μόνο σε έναν τελικό μεγάλης διοργάνωσης (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1999) και αυτόν άνευ αγώνος, όταν η κουβανική ομάδα αποχώρησε καταγγέλοντας μεροληπτικές διαιτησίες εις βάρος των αθλητών της.

Αποσύρθηκε από τους αγωνιστικούς χώρους στις αρχές του 2001, μερικούς μήνες πριν ξεπεράσει το ηλικιακό όριο των 34 ετών που ισχύει στην ερασιτεχνική πυγμαχία.
Τεόφιλο Στίβενσον

Ο Τεόφιλο Στίβενσον Λόρενς ("Teófilo Stevenson Lawrence", 29 Μαρτίου 1952 – 11 Ιουνίου 2012), γνωστός απλά ως Τεόφιλο Στίβενσον, ήταν Κουβανός πυγμάχος στην κατηγορία των βαρέων βαρών και προπονητής. Θεωρείται ως η κορυφαία προσωπικότητα στην ιστορία της ερασιτεχνικής πυγμαχίας, έχοντας κατακτήσει τρία χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες - ρεκόρ που μοιράζεται με τους Λάσλο Παπ και Φέλιξ Σαβόν.
Αντρέα Καμιλλέρι

Ο Αντρέα Καμιλλέρι (ιταλικά: "Andrea Calogero Camilleri" ; 6 Σεπτεμβρίου 1925 - 17 Ιουλίου 2019) ήταν Ιταλός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τα αστυνομικά μυθιστορήματά του, με κεντρικό ήρωα τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο.
Ο γενναίος ραφτάκος

Ο γενναίος ραφτάκος είναι παραμύθι που παρουσιάστηκε στην πρώτη συλλογή παραμυθιών των αδελφών Γκριμ το 1812.
Παγώνι

μικρογραφία|Αρσενικό παγώνι
Το παγώνι ή παγόνι (επιστ. λατ. "Pavo", ελλ. ταώς) είναι πτηνό της οικογένειας των φασιανιδών, της τάξης των ορνιθόμορφων. Κατάγεται από τα δάση της Νότιας Ινδίας. Στην Ευρώπη ήρθε από την αρχαιότητα και εξημερώθηκε με άγνωστο τρόπο. Ήταν γνωστό στη Μεσοποταμία, την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Ήταν πιστευτό ότι το προστάτευαν οι Θεοί και ήταν συνηθισμένο να βρίσκεται στους ναούς και στις αυλές των πλούσιων σπιτιών. Σήμερα στην Ινδία το παγώνι είναι προστατευόμενο είδος.

μικρογραφία|Παγώνι
Το παγώνι παρουσιάζει έντονο φυλετικό διμορφισμό, καθώς το αρσενικό έχει διαφορετική εμφάνιση από το θηλυκό. Το αρσενικό έχει μήκος 1,25 μ. χωρίς την ουρά του, η οποία του διπλασιάζει το μήκος. Το χρώμα του είναι πράσινο ή μπλε στο στήθος, την κοιλιά και το κεφάλι, έχει κοντές φτερούγες που του επιτρέπουν περιορισμένη πτήση και ένα λοφίο στην κορυφή του κεφαλιού. Έχει πολύ εντυπωσιακή ουρά με μακριά πηδαλιώδη φτερά με πράσινα, μπλε, μαύρα και πορτοκαλί οφθαλμοειδή στίγματα, που την ανοίγει σε σχήμα βεντάλιας.

Αντίθετα το θηλυκό δεν έχει αυτή την εντυπωσιακή όψη, δεν διαθέτει μακριά ουρά και το χρώμα του είναι καστανόγκριζο με σκούρες λωρίδες. Γονιμοποιείται και γεννά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο της κότας. Γεννάει μέχρι 5 αυγά, τα οποία κλωσσάει για χρονικό διάστημα περίπου ενός μήνα. Τα παγώνια ζευγαρώνουν κατά την περίοδο των βροχών.

Το παγώνι ζει στα ανοιχτά δάση και αναζητεί την τροφή του είτε στο χάραμα της ημέρας είτε αμέσως πριν από το ηλιοβασίλεμα. Είναι παμφάγο και η διατροφή του περιλαμβάνει σιτάρι, μούρα, σύκα καθώς επίσης και έντομα, μικρά θηλαστικά και ερπετά. Ζει έως 25 χρόνια, αλλά με ιδανικές συνθήκες, υγιεινή και περιποίηση μπορεί να ζήσει σε φάρμες μέχρι και 40 χρόνια.

Υπάρχουν τρία ειδη παγωνιών: το μπλε παγώνι ("Pavo cristatus'), το παγώνι του Κονγκό ("Afropavo congensis"), και το πράσινο παγώνι ("Pavo muticus").
2-φθοροπροπάνιο

To 2-φθοροπροπάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο C3H7F, αλλά συχνά αποδίδεται με το σύντομο συντακτικό τύπο CH3CHFCH3. Ανήκει στα αλκυλαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα κορεσμένα οργανομονοαλογονίδια. Το καθαρό 2-φθοροπροπάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25°C και πίεση 1 atm, είναι άοσμο, άχρωμο, υγροποιήσιμο και με συμπίεση και εύφλεκτο αέριο. Με βάση το χημικό τύπο του έχει ένα (1) ισομερές θέσης, το 1-φθοροπροπάνιο.
English Basketball League

Η English Basketball League, γνωστή με τη σύντμηση EBL είναι ημιεπαγγελματική και ερασιτεχνική οργανωτική αρχή καλαθοσφαίρισης στην Αγγλία. Από κοινού με την Scottish Basketball League (SBL) αποτελούν το δεύτερο επίπεδο της ιεραρχίας των ενώσεων καλαθοσφαίρισης στη χώρα.

Η EBL συγκροτήθηκε το 2003 για να αντικαταστήσει την προγενέστερη National Basketball League και σήμερα οργανώνει διάφορα πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών της ιεραρχικής πυραμίδας καλαθοσφαίρισης στη χώρα, με κορυφαία την Division 1 ανδρών και γυναικών. Κάτω από αυτήν υπάρχουν αρκετές μικρότερες κατηγορίες, με τις χαμηλότερες να δραστηριοποιούνται σε τοπικό επίπεδο. 

Δεν υφίσταται σύστημα προβιβασμού-υποβιβασμού ανάμεσα στην EBL και το Βρετανικό Πρωτάθλημα της επαγγελματικής British Basketball League (BBL), η οποία λειτουργεί με το σύστημα δικαιόχρησης. Μολαταύτα πολλές ομάδες επέλεξαν τα τελευταία χρόνια να πραγματοποιήσουν το άλμα ανάμεσα στην EBL και την BBL, αναζητώντας μεγαλύτερο ανταγωνισμό και προβολή.
Γκαμπρίνους

right|thumb|300px|Μπιραρία Γκαμπρίνους (ισόγειο), Λουβέν, Βέλγιο 2009
Ο Γκαμπρίνους (Gambrinus) αναφέρεται σε μυθικό βασιλιά ή κόμη της Φλάνδρας και μυθικός βασιλιάς της μπίρας και της ζυθοποιίας, που εορτάζεται σε ευρωπαϊκές χώρες στις 11 Απριλίου κάθε έτους. Απεικονίζεται είτε ως μυθικός βασιλιάς της Φλάνδρας είτε ως ιππότης των μεσαιωνικών χρόνων κι ακόμη ως ένας χοντρός γέρος.

Πρότυπο της καταγωγής του Γκαμπρίνους πιστεύεται ότι είναι ο Ιωάννης ο Άφοβος (Jean sans Peur), δούκας της Βουργουνδίας (1371 – 1419), ο οποίος θεωρείται και ο εφευρέτης της βύνης. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι κάποιος από τους οινοχόους του Καρλομάγνου (742 – 814) έφερε το όνομα Γκαμπρίνους. Το 1543, ο Γερμανός Λουθηρανός ιερωμένος και ποιητής Μπούρκαρτ Βάλντις (Burkart Waldis, 1495 – 1557) έγραψε για τον Γκαμπρίνους, υποστηρίζοντας ότι ο Γκαμπρίνους διδάχτηκε την τέχνη της ζυθοποιίας από την Ίσιδα, την αρχαία αιγυπτιακή θεότητα της γονιμότητας. 

Μια άλλη εκδοχή δέχεται ότι ο Γκαμπρίνους ήταν ο Δούκας Ιωάννης Α΄ της Βραβάντης (1254 – 1298), γνωστός επίσης ως “Jan Primus” (Ιωάννης ο Πρώτος), παραφθορά του οποίου είναι το όνομα «Γκαμπρίνους». Άλλες ετυμολογικές αναλύσεις δέχονται ότι το όνομα Γκαμπρίνους προέρχεται από το λατινικό “cambarus”, που σημαίνει κελάρης.

Λόγω της μυθικής και ιστορικής προέλευσης του χαρακτήρα του Γκαμπρίνους, πολλές ευρωπαϊκές ζυθοποιίες έχουν ως σήμα κατατεθέν ή μάρκα τους το όνομά του, όπως η βελγική "Rose de Gambrinus", η τσέχικη "Gambrinus" της Πίλσεν, η λουξεμβουργιανή "Gambrinus" της ζυθοποιίας "Battin", η αλσατική "Gambrinus" της Μυλούζ κ. ά., αλλά και μπιραρίες ή παμπ σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις έχουν την επωνυμία «Γκαμπρίνους». Το 1898, αναφέρεται στην περιοχή του Κολωνακίου της Αθήνας το ζυθοπωλείο του Έλληνα ζυθοποιού Λ. Μάμου με το όνομα "Γαμβρίνος" (βλ. ).
Ιωάννης Βελούλας

Ο Ιωάννης Βελούλας ήταν σημαντικός οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από τα Γιαννωτά Ελασσόνας.
British Basketball League

Η British Basketball League (BBL) αποτελεί την κορυφαία επαγγελματική οργανωτική αρχή της καλαθοσφαίρισης ανδρών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εκτός από το ετήσιο Πρωτάθλημα, η BBL διεξάγει δύο επιπλέον διοργανώσεις, το Κύπελλο και το Τρόπαιο.

Η BBL δεν θα πρέπει να συγχέεται με την English Basketball League (EBL) ή την Scottish Basketball Championships (SBC), οι οποίες αποτελούν το δεύτερο επίπεδο της ιεραρχίας των κατηγοριών καλαθοσφαίρισης στη χώρα. Προς το παρόν δεν υπάρχει σύστημα προβιβασμού-υποβιβασμού ανάμεσά τους, καθώς η BBL λειτουργεί σαν σύστημα franchise, συνεπώς οι σύλλογοι «αγοράζουν» το δικαίωμα συμμετοχής τους σε αυτήν.

Η BBL απαρτίζεται από 12 ομάδες που εδρεύουν στην Αγγλία και τη Σκωτία. Στις δύο δεκαετίες ύπαρξης του Πρωταθλήματος, 13 διαφορετικές ομάδες έχουν κατακτήσει το τρόπαιο. Πρωταθλητές για το 2010 αναδείχθηκαν οι Έβερτον Τάιγκερς (Everton Tigers), ενώ οι Γκίλφορντ Χιτ (Guildford Heat) αποτελούν τον παραδοσιακότερο εκπρόσωπο της χώρας στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, με τελευταία συμμετοχή τους εκείνη στο ULEB Cup κατά την περίοδο 2007-08.
Τα μέλη της BBL αποτελούν συν-ιδιοκτήτες της εταιρείας «The Basketball League Ltd», η λειτουργία της οποίας επιβλέπεται από εκλεγμένο πρόεδρο. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Πωλ Μπλέικ (Paul Blake), Διευθύνων Σύμβουλος της ομάδας Νιούκασλ Ίγκλς (Newcastle Eagles). Τα γραφεία της ένωσης βρίσκονται στην πόλη Λέστερ, έδρα της αρχαιότερης ομάδας της χώρας, των Λέστερ Ράιντερς (Leicester Riders). Το διάστημα 1999–2017, η BBL αποτελούσε μέλος της ULEB.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων

Το Αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων βρίσκεται στή θέση Λιθαρίτσια και κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1963 - 1966 από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, ενώ λειτούργησε για πρώτη φορά για το κοινό την 1η Αυγούστου 1970. Την τελευταία πενταετία ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης, με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Culture 2006 - 2012, και τα εκθέματά του φυλάσσονταν σε κοντέϊνερς μέσα σε στρατόπεδο των Ιωαννίνων. Το 2011 άρχισε να λειτουργεί το ανακαινισμένο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Κυρβία

Κατά την Ελληνική Μυθολογία η Κυρβία ήταν τοπική θεότητα της νήσου Ρόδου, απόγονος του κατ' εξοχή προστάτη της, θεού Ηλίου.

Φέρονταν κόρη του Ρόδιου Βασιλέα Οχίμου του οποίου διάδοχος ήταν ο αδελφός του Κέρκαφος. Μετά το θάνατο του πατέρα της παντρεύτηκε το θείο της με τον οποίο και απέκτησε τρεις γιους τους Λίνδο, Ιαλυσό και Κάμειρο, οι οποίοι και υπήρξαν στη συνέχεια οι επώνυμοι των τριών σπουδαιότερων πόλεων της Ρόδου.
Επαρχία Νησίου

Επαρχία Νησίου ονομαζόταν επαρχία που είχε οριστεί στην πρώτη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1828 που έγινε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Ήταν μια από τις επτά επαρχίες του τμήματος (ή επιτροπείας) Κάτω Μεσσηνίας.

Η Επαρχία Νησίου περιελάμβανε:

*το Νησί (Μεσσήνη), 468 οικογένειες, 1992 άτομα
*τη Μπαλιάγα (σημερινή Άμμος Μεσσηνίας), 29 οικογένειες, 158 άτομα
*το Τσιτσόρι ή Τζιτζώρη (σημερινή Ανάληψη Μεσσηνίας), 37 οικογένειες, 136 άτομα

Σύνολο πληθυσμού: 534 οικογένειες, 2286 άτομα (σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 1829 από την εκστρατεία του Μωριά).

Η Επαρχία Νησίου καταργήθηκε με την επόμενη διοικητική διαίρεση (Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1833) και τα εδάφη της περιελήφθηκαν στην Επαρχία Μεσσήνης.
Τζερόνιμο

Ο Τζερόνιμο ήταν διάσημος Ινδιάνος πολεμιστής που πολέμησε εναντίον του Μεξικού και των ΗΠΑ για την επέκταση των εδαφών των ινδιάνων Απάτσι κατά την διάρκεια των Πολέμων των Απάτσι. «Jeronimo» ήταν το όνομα που δόθηκε σ 'αυτόν κατά τη διάρκεια μιας μάχης με στρατιώτες του Μεξικού. Chiricahua Το πραγματικό ινδιάνικο όνομά του ήταν Gokhlä yeh.
Ιωάννης Ηλιόπουλος

Ο Ιωάννης Ηλιόπουλος είναι διακεκριμένος σύγχρονος Έλληνας θεωρητικός φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων του οποίου το επιστημονικό έργο έχει συμβάλει αποφασιστικά στην εξέλιξη της έρευνας κι έχει τύχει παγκοσμίου αποδοχής.
Καρλ Σένχερ

<br>

Ο Καρλ Σένχερ (Karl Schönherr, 24 Φεβρουαρίου 1867 - 15 Μαρτίου 1943) ήταν Αυστριακός θεατρικός συγγραφέας.

Ο Σένχερ γεννήθηκε στο Άξαμς, κοντά στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Αρχικά σπούδασε φιλοσοφία στο Ίνσμπρουκ, αλλά μετά έφυγε για τη Βιέννη όπου σπούδασε ιατρική και αποφοίτησε το 1896. Εργάστηκε αρχικά στο νοσοκομείο "St. Pölten" και αργότερα άνοιξε δικό του ιατρείο στη Βιέννη, εγκατέλειψε όμως την ιατρική μετά την επιτυχία του έργου του "Der Bildschnitzer".

Έζησε την εμπειρία της φτώχειας, κυρίως κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και στα έργα του ασχολήθηκε αρκετά με το θέμα των άσχημων συνθηκών διαβίωσης. Επίσης άσκησε κριτική στην καθολική εκκλησία. Ήταν υπέρ της ένωσης της Αυστρίας με τη Γερμανία (Anschluss), αλλά δεν εξέφρασε ποτέ αντισημιτικές απόψεις.

Πέθανε στη Βιέννη και ετάφη στο νεκροταφείο "Zentralfriedhof".
Καφέ Μουζέουμ

thumb|300px|Το Καφέ Μουζέουμ, Βιέννη
Το Καφέ Μουζέουμ (Café Museum) είναι ένα από τα πολυάριθμα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά καφέ της Βιέννης. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης στον αριθμό 7 της Οδού Operngasse (Karlplatz) και αποτελεί τυπικό δείγμα των καφενείων της αυστριακής πρωτεύουσας. 

Στο Καφέ Μουζέουμ συγκεντρώνονταν συγγραφείς και καλλιτέχνες για να σχολιάσουν τα γεγονότα της βιενέζικης κοινωνικής ζωής, αλλά και την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, τα νέα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ρεύματα σ’ άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, χωρίς να λείπουν τα αθώα μεταξύ τους πειράγματα και οι «πιπεράτες» ιστορίες και τα ανέκδοτα. 

Ανάμεσα στις διασημότητες που σύχναζαν στο Καφέ Μουζέουμ περιλαμβάνονται: οι ζωγράφοι Γκούσταβ Κλιμτ, Έγκον Σίλε και Όσκαρ Κοκόσκα, οι συγγραφείς Καρλ Κράους, Γκέοργκ Τρακλ, Ελίας Κανέττι και Ρόμπερτ Μούζιλ, οι συνθέτες Άλμπαν Μπεργκ, Φραντς Λέχαρ και Όσκαρ Στράους κ. ά. 

Το Καφέ Μουζέουμ ήταν επίσης για πολλά χρόνια το προσφιλές καταφύγιο των Ελλήνων σπουδαστών της γειτονικής Πολυτεχνικής Σχολής της Βιέννης (Technische Hochschule von Wien). Μαζεύονταν εδώ τις βραδινές ώρες για να ενημερωθούν από τις εφημερίδες του καφενείου για τη βιενέζικη και ξένη ειδησεογραφία και να μελετήσουν παράλληλα στο ζεστό περιβάλλον του τα συγγράμματά τους.

Το Καφέ Μουζέουμ σχεδιάστηκε το 1899 από τον πρωτοπόρο Αυστριακό αρχιτέκτονα Άντολφ Λόος (Adolf Loos, 1870 – 1933) και το διακρίνει γεωμετρική απλότητα και αποφυγή κάθε περιττής διακόσμησης. Ο διάσημος Γερμανοαυστριακός σχεδιαστής βιομηχανικών επίπλων Μίχαελ Τόνετ (Michael Thonet, 1796 – 1871) σχεδίασε τις λειτουργικές κουνιστές πολυθρόνες, τις επονομαζόμενες «καρέκλες καφενείου», καθώς και τις φορητές κρεμάστρες, τους «καλόγερους» για τα καπέλα.
Μάχη του Ευρυμέδοντα

"Να μη συγχέεται με τη μάχη του Ευρυμέδοντα κατά τους Ρωμαιο-Συριακούς Πολέμους"

Η Μάχη του Ευρυμέδοντα ήταν διπλή μάχη (ναυμαχία και πεζομαχία), η οποία έλαβε χώρα στη θάλασσα και στη ξηρά μεταξύ της Δηλιακής Συμμαχίας — δηλαδή της Αθήνας και των συμμάχων της — και της Περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών υπό την ηγεσία του Ξέρξη Α'. Διεξήχθη είτε το 469 π.Χ. είτε το 466 π.Χ. στον Ευρυμέδοντα Ποταμό, στην Παμφυλία της Μικράς Ασίας (σημερινή Τουρκία). Αποτελεί μέρος των Πολέμων της Δηλιακής Συμμαχίας, οι οποίοι με τη σειρά τους εντάσσονται στο πλαίσιο των Περσικών Πολέμων.

Η Δηλιακή Συμμαχία συγκροτήθηκε μεταξύ της Αθήνας και πόλεων-κρατών του Αιγαίου, μετά την αποχώρηση των Σπαρτιατών από την προηγούμενη ελληνική συμμαχία, με κύριο σκοπό να συνεχιστεί ο πόλεμος κατά της Περσίας, ο οποίος ξεκίνησε με την πρώτη και συνεχίστηκε με τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα (492-490 π.Χ και 480-479 π.Χ αντίστοιχα). Μετά τις μάχες των Πλαταιών και της Μυκάλης, με τις οποίες έληξε η δεύτερη εισβολή, οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις αντεπιτέθηκαν, πολιορκώντας τις πόλεις της Σηστού και του Βυζαντίου. Ακολούθως, η Δηλιακή Συμμαχία ανέλαβε την ευθύνη για τον πόλεμο και συνέχισε τις επιθέσεις στις περσικές βάσεις στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας (από το 478 π.Χ). 

Είτε το 469 είτε το 466 π.Χ, οι Πέρσες άρχισαν να συγκροτούν εκ νέου στρατό και στόλο, έτσι ώστε να ξεκινήσουν νέα μεγάλη επίθεση κατά των Ελλήνων. Το περσικό εκστρατευτικό σώμα στρατοπέδευσε κοντά στον Ευρυμέδοντα, με πιθανολογούμενο σκοπό να κινηθεί κατά μήκος των ακτών της Μικράς Ασίας, κατακτώντας όλες τις πόλεις στο πέρασμά του. Αυτό θα έθετε τις περιοχές της Ασιατικής Ελλάδας και πάλι υπό περσικό έλεγχο και θα προσέφερε στους Πέρσες ναυτικές βάσεις, από τις οποίες θα μπορούσαν να διεξάγουν επιχειρήσεις στο Αιγαίο. Όταν πληροφορήθηκε τις περσικές προετοιμασίες, ο Αθηναίος στρατηγός Κίμων έπλευσε με 200 τριήρεις στη Φασηλίδα της Παμφυλίας, η οποία εντέλει δέχθηκε να συμμαχήσει με τη Δηλιακή Συμμαχία, γεγονός το οποίο δυσχέρανε τον αρχικό περσικό σχεδιασμό.

Ακολούθως, ο Κίμων αποφάσισε να πραγματοποιήσει προληπτική επίθεση κατά των περσικών δυνάμεων στον Ευρυμέδοντα. Συγκεκριμένα, έπλευσε κοντά στο στόμιο του ποταμού και διέλυσε γρήγορα τον περσικό στόλο που στρατοπέδευε εκεί. Το μεγαλύτερο μέρος του περσικού στόλου προσέγγισε τη ξηρά και οι Πέρσες ναύτες βρήκαν καταφύγιο στο στρατόπεδό τους. Ο Κίμων τότε αποβιβάστηκε με τους στρατιώτες του και επιτέθηκε στον περσικό στρατό, ο οποίος επίσης διαλύθηκε. Οι Έλληνες, μετά τη νίκη κατά των Περσών, πήραν πολλούς αιχμαλώτους και κατάφεραν να καταστρέψουν τις αγκυροβολημένες 200 περσικές τριήρεις. Αυτή η διπλή νίκη φαίνεται να έπληξε το ηθικό των Περσών και να απέτρεψε οποιαδήποτε περσική εκστρατεία στο Αιγαίο μέχρι το 451 π.Χ. Ωστόσο, η Δηλιακή Συμμαχία δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα της, ίσως επειδή άλλα γεγονότα του Ελληνικού κόσμου απαιτούσαν την προσοχή της.
Σίλα Μπερ

Η Σίλα Μπερ (αγγλικά: "Sheila C. Bair"), γεννημένη στις 3 Απριλίου 1954 στην πόλη Ιντιπέντενς του Κάνσας, είναι πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Αρχής Εγγύησης Καταθέσεων (FDIC) των Η.Π.Α. Ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 26 Ιουνίου 2006 υπό τον Πρόεδρο Τζωρτζ Γ. Μπους και η θητεία της κράτησε για πέντε έτη, μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Διαθέτει διδακτορικό στη Νομική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας (1978).

Η Μπερ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διαχείριση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, αναλαμβάνοντας σημαντικές ευθύνες κατά τη διάρκεια των προσπαθειών ανάκαμψης που πραγματοποίησε η Κυβέρνηση Μπους. Το 2009 επέβλεψε την ομαλή εξαγορά 77 τραπεζών που κατέρρευσαν. Αγωνίστηκε για να εξασφαλίσει περισσότερες εξουσίες για την υπηρεσία της, ενώ υπήρξαν και φήμες για σύγκρουσή της με τον πανίσχυρο διοικητή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των Η.Π.Α. (Fed) Μπεν Μπερνάνκι.

Το 2009, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του έγκριτου περιοδικού Τάιμ με τα πρόσωπα που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως κατά τη διάρκεια του έτους. Την ίδια χρονιά, το περιοδικό Forbes την έχρισε δεύτερη ισχυρότερη γυναίκα παγκοσμίως, πίσω από τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ.

Η Μπερ είναι παντρεμένη με τον Σκοτ Π. Κούπερ και έχει δύο παιδιά, τον Πρέστον και την Κολίν.
Χούντερτβασερ Χάους

Το «Χούντερτβασερ Χάους» ("Hundertwasserhaus" ή "Οίκος Χούντερτβασερ") είναι ένα συγκρότημα διαμερισμάτων που κατασκευάστηκε στα 1983-1986 από τον Αυστριακό ζωγράφο, γλύπτη και αρχιτέκτονα Φριντενσράιχ Χουντερτβάσερ (Friedensreich Hundertwasser, 1928 – 2000), σε συνεργασία του και με τους Γιόζεφ Κραβίνα (Josef Krawina) και Πέτερ Πέλικαν (Peter Pelikan). Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα και περισσότερο αναγνωρίσιμα έργα του. Βρίσκεται στη συμβολή των Οδών Λέβενγκασε (Loewengasse) και Κέγκελγκασε (Kegelgasse) της Βιέννης και αποτελεί αρχιτεκτονικό ορόσημο της αυστριακής πρωτεύουσας.

Στη δεκαετία του 1980, ο Χούντερτβασερ στράφηκε κατά κύριο λόγο στην αρχιτεκτονική, σχεδιάζοντας μια σειρά από κτίρια, που περιλάμβαναν σιδηροδρομικούς σταθμούς, νοσοκομεία, εκκλησίες και ιδιωτικές κατοικίες. Απομακρύνθηκε συνειδητά από τον αποκαλούμενο «γεωμετρισμό» (geometrization) και τις καθιερωμένες νόρμες της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και ανέπτυξε ένα πολύ προσωπικό ιδίωμα, που το αξιοποίησε όχι μόνο στην αρχιτεκτονική, αλλά και στη ζωγραφική του.

Το «Χούντερτβασερ Χάους» οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1983 και 1986, ως δημοτικό συγκρότημα πολυκατοικιών και χώρος κοινωνικής στέγασης, με πενήντα δύο ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Το κτίσμα και η πρόσοψή του κατατέμνεται σε μικρούς αυτόνομους οικίσκους με ακανόνιστες χρωματικές λωρίδες, ακανόνιστα παράθυρα και διαφορετική μορφολογία, καταλήγοντας σε κρεμμυδόσχημους τρούλους.

Αντίθετα με τους παραδοσιακούς αρχιτέκτονες, ο Χούντερτβασερ αποφεύγει στο «Χούντερτβασερ Χάους» τους επίπεδους ορόφους και τους ευθύγραμμους διαδρόμους, εισάγοντας στο σχεδιασμό του την αποκαλούμενη από τον ίδιο «ανομοιομορφία της ομορφιάς». Οι στέγες καλύπτονται από περίτεχνους κήπους με περισσότερα από 250 δέντρα, θάμνους και φυτά.

Ο Χούντερτβασερ δέχτηκε σαφείς επιρροές από τους ζωγράφους της Σχολής «Ζετσεσιόν» (Sezession), μιας βιενέζικης παραλλαγής της Αρ Νουβό τεχνοτροπίας, που κυριαρχούσε στην αυστριακή πρωτεύουσα, και ειδικότερα από τον πρωτοπόρο εκπρόσωπό της Γκούσταφ Κλιμτ (Gustav Klimt, 1862 – 1918). Φανερή είναι στο έργο του και η επίδραση του Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνιο Γκαουντί (Antonio Gaudi, 1852 – 1926), με τις ανατρεπτικές αρχιτεκτονικές δημιουργίες του και κυρίως την έντονη πολυχρωμία τους. 

Με ελεύθερο εκφραστικό τρόπο, ο «Οίκος Χούντερτβασερ» δίνει την αίσθηση μιας πλήρους ενότητας, καθώς και την εντύπωση ενός φυσικού οργανισμού που βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τους νόμους της φύσης. Θεωρείται δείγμα διαμαρτυρίας εναντίον του κινήματος του μοντερνισμού και ξεχωριστό δείγμα μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής, αλλά και μια τρισδιάστατη προβολή του ριζοσπαστισμού της ζωγραφικής του καλλιτέχνη. 

Η θετική ανταπόκριση του κοινού και η αξιοποίηση του Χούντερτβασερ Χάους, ως τουριστικού αξιοθέατου, παρότρυνε και άλλες πόλεις στη δημιουργία παρόμοιων κτιρίων, όπως είναι "Τα πράσινα κάστρα του Μαγδεβούργου" (Die Grüne Zitadelle von Magdeburg) στο Μαγδεβούργο της Γερμανίας.
Ford Excursion

Το Ford Excursion ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, μεταξύ του 1999 και του 2005. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής του, ήταν το μεγαλύτερο και ακριβότερο SUV στην παλέτα των μοντέλων της Ford και, επίσης, ήταν το SUV με τις λιγότερες πωλήσεις ανάμεσα σε όλα τα SUV της εταιρείας. Αντίθετα με τα άλλα SUV της αμερικανικής Ford, δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα σε καμία χώρα εκτός Βόρειας Αμερικής, παρά μόνο στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Μεξικό, μολονότι από το 1998 έως το 2012 παρήχθη και μια παράλληλη έκδοσή του στη Βραζιλία, το Ford F-250 Tropivan Plus. Στην πράξη, ωστόσο, υπήρξε ένας πολύ μικρός αριθμός παράλληλων εισαγωγών του μοντέλου και στην Ευρώπη, ως μεταχειρισμένο.
Μαγιόλικα Χάους

Το Μαγιόλικα Χάους (Majolikahaus) είναι αστική πολυκατοικία διαμερισμάτων και ένα από τα ωραιότερα κτίρια της Βιέννης. Βρίσκεται στον αριθμό 40 της οδού Λίνκε Βίντσαϊλε (Linke Wienzeile), πολύ κοντά στην πολύβοη αγορά Νάσμαρκτ (Naschmarkt) της αυστριακής πρωτεύουσας.

Το Μαγιόλικα Χάους σχεδιάστηκε το 1899 από το διάσημο Αυστριακό αρχιτέκτονα Ότο Βάγκνερ (Otto Wagner, 1841 – 1918). Πήρε το όνομά του από τα κεραμικά πλακίδια μαγιόλικας, που κοσμούν την πρόσοψή του. Η εντυπωσιακή πρόσοψη του κτιρίου έχει σ’ όλη την επιφάνειά της σχέδια λουλουδιών σε ροζ, πράσινες και γαλάζιες αποχρώσεις. Είναι ένας τέλειος συνδυασμός περίτεχνης διακόσμησης και αρχιτεκτονικής.

Το 1893, ο Ότο Βάγκνερ αποστασιοποιήθηκε από την κλασική παράδοση του «ιστορισμού» (historicism), που ήταν μέχρι τότε η κυρίαρχη τάση στην αρχιτεκτονική της Βιέννης, αναπτύσσοντας ένα άκρως προσωπικό ιδίωμα στις αρχιτεκτονικές δημιουργίες του, το «Σετσεσσίον» (Secession) όπως επικράτησε να λέγεται η τεχνοτροπία της Αρ Νουβό στην Αυστρία (και «Γιούγκεντστιλ» (Jugendstil) στις γερμανόφωνες περιοχές της Ευρώπης).

Το Μαγιόλικα Χάους αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα του ρυθμού «Σετσεσσίον» στη Βιέννη, αλλά συγχρόνως αποτελεί σταθμό στο κίνημα του μοντερνισμού, που άρχισε να απλώνεται με ταχείς ρυθμούς και σ’ άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Χαϊκάλι

Το Χαϊκάλι είναι οικισμός της Αχαΐας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010 ανήκε στο Δήμο Ωλενίας, ενώ πριν από το σχέδιο Καποδίστριας αποτελούσε έδρα της πρώην ομώνυμης κοινότητας, η οποία περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς Κατσαϊταίικα και Κουνελαίικα.

Απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα ΝΔ της Πάτρας. Συνορεύει στα δυτικά με τη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Βόρεια και πολύ κοντά στο χωριό διέρχεται ο ποταμός Τευθέας ή Παραπείρος, ο οποίος σε αυτή την περιοχή ονομάζεται και "Χαϊκαλαίικο" ή "Χαϊκαρέϊκο".
Carcass

Οι Carcass είναι ένα αγγλικό death metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1985 στο Λίβερπουλ και διαλύθηκε δέκα χρόνια αργότερα.. To 2007 ο Μάικλ Άμοτ, πρώην κιθαρίστας του συγκροτήματος, ανακοίνωσε ότι εξέταζε το ενδεχόμενο επανένωσης με τα υπόλοιπα μέλη και το 2008 οι Carcass ξεκίνησαν να κάνουν περιοδείες ανά την υφήλιο.
Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου

Η Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου (τούρκικ: "Boğaziçi Köprüsü"), ή πρώτη γέφυρα του Βοσπόρου, επίσημα "Γέφυρα Ατατούρκ" είναι η μία από τις δύο γέφυρες που ενώνουν τις δύο ακτές του Βοσπόρου, η άλλη είναι η γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ. Η γέφυρα ενώνει το Ορτάκιοϊ στην ευρωπαϊκή πλευρά με την έναντι ασιατική ακτή Μπεηλέρμπεη και είναι μόνο για οδική χρήση. Πρόκειται για κρεμαστή γέφυρα, που φέρεται από δύο έναντι επάκτιους πυλώνες ύψους 165 μ. έκαστος, με κεντρικό άνοιγμα 1.074 μέτρα, πλάτους 34 μ και συνολικό μήκος 1.510 μέτρα. Το κατάστρωμα της γέφυρας φέρεται σε ύψος 64 μέτρα υπέρ την επιφάνεια της θάλασσας του Βοσπόρου χωρίς έτσι να παρεμποδίζεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα.<br> 
Ουσιαστικά πρόκειται για διηπειρωτική γέφυρα διπλής κατεύθυνσης, με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση συν μία βοηθητική και μία μικρή για πεζούς, επίσης ανά κατεύθυνση. Όταν ολοκληρώθηκε το 1973, η γέφυρα ήταν η 4η μεγαλύτερη σε μήκος κρεμαστή γέφυρα στο κόσμο και η μεγαλύτερη έξω από τις ΗΠΑ. Σήμερα είναι η 19η μεγαλύτερη.

Η ίδεα για την κατασκευή μιας γέφυρας στο Βόσπορο χρονολογείται από την αρχαιότητα. Ο Δαρείος Α΄ της Περσίας κατασκεύασε μια προσωρινή γέφυρα στο Βόσπορο, έτσι ώστε να μεταφέρει στρατεύματα για να κυνηγήσει τους Σκύθες και να υπερφαλαγγίσει την Μακεδόνια. Η πρώτη πρόταση για μόνιμη γέφυρα έγινε από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ για σιδηροδρομική χρήση το 1900, αλλά αυτός που πήρε την τελική απόφαση ήταν ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές το 1957. Η γέφυρα σχεδιάστηκε από την εταιρία Φρίμαν Φοξ και Σία και η κατασκευή της άρχισε το 1970. Στην κατασκευή της εργάστηκαν 37 μηχανικοί και 400 εργάτες. Η γέφυρα ολοκληρώθηκε - παραδόθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1973 κατά την 50ή επέτειο της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Ο Τυφλοπόντικας

thumb|right|250px|Ο τυφλοπόντικας
Ο Τυφλοπόντικας (στα τσεχικά «Krtek») είναι μια τηλεοπτική σειρά κινουμενων σχεδίων του Τσέχου εικαστικού καλλιτέχνη Ζντένεκ Μίλερ (Zdeněk Miler). Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολεμου ήταν δημοφιλής στην ανατολική αλλα και στην δυτική Ευρώπη. Συνολικά γυρίστηκαν 63 επεισόδια από το 1957 μέχρι το 2002. Bραβεύτηκε το 1957 στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Κράτιππος ο Μυτιληναίος

Ο Κράτιππος ο Μυτιληναίος ήταν αρχαίος Έλληνας αριστοτελικός φιλόσοφος που άκμασε τον 1ο αιώνα π.Χ., ένας από τους τελευταίους περιπατητικούς φιλοσόφους.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και φέρεται να περάτωσε τις σπουδές του στη Πέργαμο απ΄ όπου και επέστρεψε στην πατρίδα του διδάσκοντας φιλοσοφία. Όταν ο Πομπήιος μετά την ήττα που υπέστη στα Φάρσαλα μετέβη στη Μυτιλήνη, προκειμένου να παραλάβει τη σύζυγό του Κορνηλία, οι κάτοικοι της νήσου εξήλθαν στους δρόμους για να τον προϋπαντήσουν, καθοδηγούμενοι από τον φιλόσοφο Κράττιπο ο οποίος και τον προσφώνησε. 
Αργότερα ο Κράτιππος κλήθηκε από τον Άρειο Πάγο στην Αθήνα όπου και ανέλαβε την έδρα του Ανδρονίκου του Ροδίου. Με την μεσολάβηση δε του Κικέρωνα ο οποίος τον τιμούσε ιδιαίτερα, ο Κράτιππος έγινε Ρωμαίος πολίτης. Αλλά και ο Βρούτος όταν είχε έλθει στην Αθήνα είχε επισκεφτεί τον Κράτιππο.

Από τα έργα του Κρατίππου τίποτε δεν φέρεται να έχει διασωθεί. Μικρή όμως ανάλυση της πραγματείας του "Περί του θείου δια των ονείρων" είχε κάνει ο Κικέρων.
Τρόπαιο Βαλ Μπάρκερ

Τρόπαιο Βαλ Μπάρκερ (Val Barker Trophy) ονομάζεται ένα ολυμπιακό βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Αθλοθετήθηκε το 1936 και φέρει το όνομα του Βρετανού Βαλ Μπάρκερ, πυγμάχου κατά τα τέλη του 19ου αι. που αργότερα αναδείχθηκε σε παράγοντα της ομοσπονδίας.

Απονέμεται κάθε τέσσερα έτη, μετά τη λήξη του ολυμπιακού τουρνουά πυγμαχίας, στον πιο θεαματικό αθλητή όλων των κατηγοριών βάρους της διοργάνωσης. Συνήθως η επιλογή γίνεται ανάμεσα στους νικητές των κατηγοριών, αυτό όμως δεν αποτελεί απαράβατο κανόνα.

Μέχρι σήμερα, το Τρόπαιο Βαλ Μπάρκερ έχει απονεμηθεί στους εξής πυγμάχους:

Κατηγορία:Πυγμαχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ασπασία Παπαδοπεράκη

Άγαλμα της [[Μαρία Κάλλας|Μαρίας Κάλλας]]. Έργο της Ασπασίας Παπαδοπεράκη, πλατεία Μαδρίτης, Αθήνα
Η Ασπασία Παπαδοπεράκη (γεν. 1942) είναι Ελληνίδα γλύπτρια, συγγραφέας και σκηνογράφος από τα Σπήλια Ηρακλείου Κρήτης.
Κομποβούνι

Το Κομποβούνι είναι μικρό βουνό της Αχαΐας στην βόρεια Πελοπόννησο. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται σε υψόμετρο 758 μέτρων. Στις ανατολικές απολήξεις του βρίσκεται η Τεχνητή Λίμνη Αστερίου στην οποία προσφέρει άπλετη θέα από την κορυφή του.
Άντζελο Μαρτσιάνι

Ο Άντζελο Μαρτσιάνι (ημερομηνία γέννησης 19 Απριλίου 1928) είναι Ιταλός υδατοσφαιριστής, που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956.

Το 1956 ήταν μέλος της ιταλικής ομάδας η οποία τερμάτισε τέταρτη στο Ολυμπιακό τουρνουά. Έπαιξε και στους έξι αγώνες.
Ρόσα Λεόν

Η Ρόσα Λεόν (Μαδρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια και πολιτικός.
Εξπρές Σάμινα

Το Εξπρές Σάμινα ήταν ένα επιβατηγό/οχηματαγωγό (Ε/Γ-Ο/Γ) φέρυ-μπωτ (πορθμείο) κλειστού τύπου που αποτελούσε τμήμα του στόλου της εταιρείας Hellas Ferries (σήμερα Hellenic Seaways). Ναυπηγήθηκε το 1966 στα ναυπηγεία Chantiers de l'Atlantique στο Σεν Ναζαίρ της Γαλλίας και τέθηκε σε λειτουργία στην Hellas Ferries το 1999, με την ίδρυσή της. (Λειτούργησε και παλαιότερα, υπό διαφορετικές ονομασίες και πλοιοκτήτες). Ήταν αδελφό πλοίο του Comte De Nice, το οποίο επίσης λειτούργησε στην Ελλάδα, ως "Ναϊάς ΙΙ" (Αργότερα Express Ναϊάς), αλλά οι βασικές διαφορές των δύο πλοίων ήταν ότι το Σάμινα χωρούσε μέχρι 1442 επιβάτες, πριν μειωθούν στους 1300 και 170 αυτοκίνητα και διέθετε 256 καμπίνες, ενώ το Ναϊάς ΙΙ είχε 1408 επιβάτες πριν μειωθούν στους 1300 και 240 αυτοκίνητα και διέθετε 35 καμπίνες. Διαφορετική επίσης ήταν και η ταχύτητα των δύο πλοίων, 21 κόμβοι στο Σάμινα και 20,5 κόμβοι στο Ναϊάς ΙΙ, αλλά είχαν τις ίδιες όψεις, κατασκευαστές και παροχή ενέργειας. Το Σάμινα διέθετε δύο 16κύλινδους δηζελοκινητήρες Pielstick, με συνδυασμένη ισχύ των 10.945kW. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000, εκτελούσε την ακτοπλοϊκή γραμμή Πειραιάς - Πάρος - Ικαρία - Σάμος - Φούρνοι . Το δρομολόγιο που εκτελέστηκε εκείνη την νύχτα είχε ως κατάληξη μία από τις σοβαρότερες ναυτικές τραγωδίες στην Ελλάδα με 81 νεκρούς.
Αντρέ Μαλρώ

Ο Αντρέ Μαλρώ ("André Malraux", 3 Νοεμβρίου 1901 - 23 Νοεμβρίου 1976) ήταν Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός.
Διονύσιος Λάτας

Ο Διονύσιος Λάτας (1835-1894) ήταν αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου από το 1884 μέχρι το θάνατό του.

Γεννήθηκε από φτωχούς γονείς στο Γερακάρι Ζακύνθου το 1835. Εκπαιδεύτηκε στο ελληνορθόδοξο σχολείο της Βηθλεέμ και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή των Ιεροσολύμων. Στη συνέχεια ήλθε στην Αθήνα και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών νομικά και ακολούθως μετέβη προς συμπλήρωση των σπουδών του στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στην Αθήνα διορίστηκε στον Ι. Ναό του Αγίου Παντελεήμονα όπου το 1884 χειροτονήθηκε επίσκοπος αναλαμβάνοντας Μητροπολίτης στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου.

Κατά την ποιμαντορία του διακρίθηκε για την ευγλωττία του και την πειθώ των κηρυγμάτων του. Εργάστηκε για την ανύψωση του κλήρου αλλά και παράλληλα κατάργησε έθιμα που αντέβαιναν στις ιεροτελεστίες όπως το κάψιμο του Ιούδα δημιουργώντας μεγάλη αναστάτωση στη νήσο, αλλά και γενικότερα. Διακόσμησε τον μητροπολιτικό ναό και ίδρυσε σχολή εκκλησιαστικής μουσικής. 
Ο Διονύσιος Ζακύνθου ταξίδεψε στην Ευρώπη, Ιαπωνία και ΗΠΑ όπου και έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Θρησκευτικό Συνέδριο του Σικάγου όπου και εκφώνησε λόγο στην αγγλική. Θεωρήθηκε τότε μία από τις εξέχουσες μορφές του ελληνικού κλήρου.

Σημειώνεται τέλος ότι υπήρξε ιδιαίτερα φίλα προσκείμενος προς τους Εβραίους, κι από το 1881 πριν την εκλογή και χειροτονία του άρχισε να δημοσιεύει διάφορες πραγματείες θρησκευτικού πάντα περιεχομένου στην εκκλησιαστική εφημερίδα "Σιών" στην οποία διατελούσε συντάκτης από το 1881 μέχρι το 1889. Ο Διονύσιος Λάτας απεβίωσε στη Ζάκυνθο το 1894.
Μάξιμος ο Εφέσιος

Ο Μάξιμος ο Εφέσιος (π. 310 μ.Χ., Έφεσος – 372 μ.Χ., Κωνσταντινούπολη) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος, δάσκαλος και σύμβουλος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουλιανού. Σπούδασε στην Πέργαμο κοντά στο φιλόσοφο Αιδέσιο ο οποίος είχε διατελέσει μαθητής του Ιάμβλιχου . Λέγεται πως καταγόταν από πλούσια οικογένεια, και άσκησε μεγάλη επιρροή στον αυτοκράτορα Ιουλιανό. ο οποίος επαινέθηκε σε αυτόν από τον Αιδέσιο. Συνεισέφερε στην αγάπη του αυτοκράτορα για τη μαγεία και τη θεουργία, και με συνετή μελέτη των οιωνών κέρδισε μια υψηλή θέση στην Αυλή. Ο υπερβολικός του τρόπος ήταν αιτία να αποκτήσει πολλούς εχθρούς και, αφού φυλακίστηκε μετά το θάνατο του Ιουλιανού, δολοφονήθηκε από τον Φλάβιο Ουαλέντιο.