Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Χάλαντ

Το Χάλαντ (, προφορά: [ˈhǎlːand]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με το Βέστεργκετλαντ, το Σμόλαντ, τη Σκάνια και τον Πορθμό Κάτεγατ. Μέχρι το 1645 και τη Δεύτερη Συνθήκη του Μπράμσεμπρο, αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Δανίας.

Οι επαρχίες της Σουηδίας δεν έχουν καμία διοικητική λειτουργία. Αντ 'αυτού, αυτή η λειτουργία εξυπηρετείται από τις κομητείες της Σουηδίας. Ωστόσο, η επαρχία Χαλάντ είναι σχεδόν συνεκτική με τη διοικητική Κομητεία Χαλάντ, αν και τμήματα της επαρχίας ανήκουν στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ και στην Κομητεία Σκάνια, ενώ η κομητεία περιλαμβάνει επίσης τμήματα των Σμόλαντ και Βέστεργκετλαντ.

Από τις 31 Δεκεμβρίου 2016 το Χάλαντ είχε πληθυσμό 327.093. Από αυτούς, 310.536 ζούσαν στο Κομητεία Χαλάντ. 14,205 ζούσε στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ. και 2.352 ζούσαν στη Κομητεία Σκάνια.
Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γκαλιασγάρ Καμάλ

μικρογραφία| Άποψη του θεάτρου Καμάλ από τις λίμνες Καμπάν
μικρογραφία| Το φουαγιέ του θεάτρου στη διάρκεια διαλείμματος
μικρογραφία| Άποψη της λίμνης Καμπάν και του θεάτρου Καμάλ
Το Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γκαλιασγάρ Καμάλ (, ) είναι το κορυφαίο ταταρικό θέατρο στην πόλη Καζάν της Ρωσίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του θεατρικού συγγραφέα Γαλιασγάρ Καμάλ και ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1906. 

Οι πρώτες γνωστές θεατρικές προσπάθειες των Τατάρων έγιναν κατά τον 19ο αιώνα, με την εμφάνιση ταταρικών ερασιτεχνικών θιάσων σε ορισμένες πόλεις και κωμοπόλεις της Ρωσίας που είχαν μεγάλους πληθυσμούς Τατάρων. Το πρώτο δημοσιευμένο θεατρικό έργο στην ταταρική γλώσσα ήταν το "Δυστυχισμένο κορίτσι" (1886) του Gabdrakhman Ilyasi (1856-1895), το οποίο πιθανολογείται ότι γράφτηκε υπό την επήρεια του πρώτου Τούρκου θεατρικού συγγραφέα İbrahim Şinasi και του έργου του Şair Evlenmesi (Ο γάμος ενός ποιητή), το οποίο δημοσιεύθηκε το 1860. Και τα δύο έργα θίγουν το πρόβλημα των γάμων από συνοικέσιο, που ήταν πολύ συνηθισμένο γεγονός εκείνη την εποχή.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ταταρικοί ερασιτεχνικοί θίασοι έδιναν δωρεάν παραστάσεις σε ιδιωτικές κατοικίες, τις οποίες παρακολούθησε πολύ λίγος κόσμος. Το ρεπερτόριο αυτών των θιάσων περιελάμβανε συνήθως έργα Ρώσων και ξένων συγγραφέων. Η πρώτη δημόσια παράσταση ενός θεατρικού έργου στη σύγχρονη εποχή πραγματοποιήθηκε το 1906 και διοργανώθηκε από την ομάδα Sayar (Ο ταξιδευτής). Η ομάδα Sayar έγινε τελικά ο κορυφαίος ταταρικός επαγγελματικός θίασος. Το 1939, ο θίασος μετονομάστηκε προς τιμήν του θεατρικού συγγραφέα Γκαλιασγάρ Καμάλ. Το 1987, ο θίασος μετακόμισε στο σημερινό του κτήριο, στις όχθες των λιμνών Καμπάν.

Το τρέχον ρεπερτόριο του θεάτρου αποτελείται κυρίως από έργα που γράφτηκαν από Τατάρους θεατρικούς συγγραφείς, αλλά περιλαμβάνει και πολλά έργα Ρώσων και ξένων συγγραφέων.

Το θέατρο παρέχει ειδικές συσκευές για μετάφραση σε όσα μέλη του κοινού δεν καταλαβαίνουν τα ταταρικά.

Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των Τατάρων κατά τη σοβιετική εποχή ήταν ότι στο Ταταρστάν, ως μία από τις «αυτόνομες δημοκρατίες» της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, δεν επιτρεπόταν από τη Μόσχα να έχει το δικό της κινηματογραφικό στούντιο. Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι Τάταροι ηθοποιοί, παραγωγοί και σκηνοθέτες μπορούσαν να αναπτύξουν το ταλέντο τους αποκλειστικά και μόνο στον χώρο του θεάτρου. Όλα τα καλλιτεχνικά ταλέντα σε αυτούς τους συγκεκριμένους τομείς έκφρασης συγκεντρώθηκαν αποκλειστικά στο θέατρο και όχι τόσο κινηματογράφο. Αυτό το γεγονός μπορεί να εξηγήσει την εξαιρετική εμπορική επιτυχία του ταταρικού θεάτρου και την εξαιρετικά υψηλή ποιότητα των παραγωγών του, καθώς και την τεράστια δημοτικότητα του θεάτρου ως είδους στην κοινότητα των Τατάρων.
Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης

μικρογραφία|260x260εσ| Γωνιά δρ. Risto Jeremić στο Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης
[[Αργαλειός]] - έκθεμα μεταξύ των εθνογραφικών αντικειμένων στο Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης στη [[Φότσα]]
μικρογραφία|260x260εσ| Ανδρική παραδοσιακή φορεσιά
μικρογραφία|260x260εσ| Λιμπάντα - μέρος γυναικείας παραδοσιακής φορεσίας
μικρογραφία|260x260εσ| Αίθουσα μνήμης - λεπτομέρεια
Το Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης είναι ένα μουσείο στη Φότσα, πόλη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας που βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ο καιρός των τσιγγάνων

Ο καιρός των τσιγγάνων (, "Dom za vešanje") είναι μια σερβική αστυνομική ταινία φαντασίας του σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα, που γυρίστηκε το 1988. Γυρισμένη σε ρομνί και σερβοκροατική γλώσσα, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού Ρομά με μαγικές δυνάμεις που εξαπατάται και εμπλέκεται σε μικροεγκλήματα. Θεωρείται ευρέως μια από τις καλύτερες ταινίες του Κουστουρίτσα. Η ταινία γυρίστηκε στο Σαράγεβο, τα Σκόπια και το Μιλάνο, από την εταιρεία Φόρουμ Σαράγεβο. Η ταινία είχε επιλεγεί για τα εκπροσωπήσει τη Γιουγκοσλαβία ως καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 62α βραβεία όσκαρ, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψηφιότητα. 

Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τον Περχάν, έναν έφηβο Ρομά με τηλεκινητικές δυνάμεις και το πέρασμα του από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση που ξεκινά από ένα μικρό χωριό στη Γιουγκοσλαβία και καταλήγει στον εγκληματικό υπόκοσμο του Μιλάνου. Η ταινία ασχολείται με τον μαγικό ρεαλισμό.

Το σάουντρακ της ταινίας υπογράφει ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς.
Γκριγκόρι Ποτέμκιν

μικρογραφία| Πριγκιπικό οικόσημο του Γκριγκόρι Ποτέμκιν
Ο Πρίγκιπας Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτέμκιν- Ταουριτσέσκι (30 Σεπτεμβρίου / 11 Οκτωβρίου 1739 - 5/16 Οκτωβρίου 1791) ήταν Ρώσος στρατιωτικός ηγέτης, πολιτικός, ευγενής και αγαπημένος της Αικατερίνης της Μεγάλης. Πέθανε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της Συνθήκς του Ιασίου, που έβαλε τέλος στον πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον οποίο είχε επιβλέψει.

Ο Ποτέμκιν γεννήθηκε σε μία μεσαίου εισοδήματος οικογένεια ευγενών γαιοκτημόνων. Αρχικά προσέλκυσε την εύνοια της Αικατερίνης με τη βοήθεια του στο πραξικόπημά της το 1762 και στη συνέχεια διακρίθηκε ως στρατιωτικός διοικητής στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774). Έγινε ο εραστής της Αικατερίνης, αγαπημένος και πιθανώς ο σύζυγός της. Αφού μειώθηκε το πάθος τους, παρέμεινε ο δια βίου φίλος της και αγαπημένος της πολιτικός. Η Αικατερίνη απέκτησε για αυτόν τον τίτλο του "Πρίγκιπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" και του έδωσε τον τίτλο του "Πρίγκιπα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας," μεταξύ πολλών άλλων: ήταν και ο Μεγάλος Ναύαρχος και ο επικεφαλής όλων των χερσαίων και ατάκτων δυνάμεων της Ρωσίας. Τα επιτεύγματα του Ποτέμκιν περιλαμβάνουν την ειρηνική προσάρτηση της Κριμαίας (1783) και τον επιτυχημένο δεύτερο Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1787-1792).

Το 1775, ο Ποτέμκιν έγινε ο γενικός κυβερνήτης των νέων νότιων επαρχιών της Ρωσίας. Ένας απόλυτος κυβερνήτης, εργάστηκε για να αποικίσει τις άγριες στέπες και αντιμετώπισε αυστηρά και με αμφιλεγόμενο τρόπο με τους Κοζάκους που ζούσαν εκεί. Ίδρυσε τις πόλεις Χερσώνα, Μικολάιβ, Σεβαστούπολη και Ντνίπρο. Τα λιμάνια στην περιοχή έγιναν βάσεις για το νέο στόλο της Μαύρης Θάλασσας.

Η κυριαρχία του στο νότο συνδέεται με το "χωριό Ποτέμκιν", ένα τέχνασμα που περιλαμβάνει την κατασκευή βαμμένων προσόψεων για να μιμείται πραγματικά χωριά, γεμάτα από χαρούμενους, καλοθρεμμένους ανθρώπους, για να τους επισκέπτονται αξιωματούχοι. Ο Ποτέμκιν ήταν γνωστός για την αγάπη του για τις γυναίκες, τα τυχερά παιχνίδια και τον υλικό πλούτο. Επέβλεψε την κατασκευή πολλών ιστορικά σημαντικών κτιρίων, συμπεριλαμβανομένου του Παλατιού της Ταυρίδας στην Αγία Πετρούπολη .
Γουάλαμπι

μικρογραφία| Ένα Wallaby με κόκκινο λαιμό
To Γουάλαμπι είναι ένα μικρού ή μεσαίου μεγέθους μακρόποδο ιθαγενές στην Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα, ενώ έχουν εισαχθή πληθυσμοί στη Νέα Ζηλανδία, Χαβάη, το Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες χώρες. Ανήκουν στην ίδια ταξινομική οικογένεια με τα καγκουρό. Ο όρος «wallaby» είναι μια άτυπη ονομασία που χρησιμοποιείται γενικά για κάθε μακροπόδο που είναι μικρότερο από ένα καγκουρό ή ένα wallaroo. Υπάρχουν εννέα είδη (οκτώ που σώζονται και ένα εξαφανισμένο).
Γιάαν Καπλίνσκι

Ο Γιάαν Καπλίνσκι (γεν. στις 22 Ιανουαρίου του 1941 στο Τάρτου ) είναι Εσθονός ποιητής, φιλόσοφος και κριτικός. Ο Καπλίνσκι είναι γνωστός για το ανεξάρτητο πνεύμα του, για την ενασχόλησή του με παγκόσμια προβλήματα και για την υποστήριξή του στην αριστερή / φιλελεύθερη σκέψη. Έχει επηρεαστεί από τις ανατολικές φιλοσοφικές σχολές (από τον ταοϊσμό και κυρίως από τον βουδισμό). 

Ο Καπλίνσκι σπούδασε ρομανικές γλώσσες και γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο γαλλικής φιλολογίας το 1964, και εργάστηκε ως μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων κοινωνιολόγος και οικολόγος στο Βοτανικό Κήπο του Τάλιν. Έχει προταθεί για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Άλοις Αντρίτζκι

Ο Άλοις Αντρίτζκι (2 Ιουλίου 1914 - 3 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Γερμανός ρωμαιοκαθολικός ιερέας. Χειροτονήθηκε ιερέας λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά την οποία επέκρινε δριμύτατα του καθεστώτος των ναζί και των δράσεων του. Αυτό προκάλεσε την οργή του καθεστώτος και ως εκ τούτου ο Αντρίτζκι συνελήφθη και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου όπου του χορηγήθηκε θανατηφόρος ένεση. 

Η οσιοποίησή του έγινε στη Δρέσδη στις 13 Ιουνίου 2011.
Μπέμπι Ντολ

Η Ντραγκάνα Τοντορόβιτς (, του γένους Σάριτς), γνωστή με το σκηνικό όνομα Μπέμπι Ντολ ("Беби Дол," σερβική παραλλαγή του αγγλικού Μπέιμπι Ντολ - Baby Doll), έχει αναγνωριστεί ως μία από τους πιο διακεκριμένους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1980 και είναι πιο γνωστή για την εκπροσώπηση της ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 1991 με το τραγούδι «Βραζιλία» ().
Ντέμπρα Μέσινγκ

Η Ντέμπρα Μέσινγκ ("Debra Lynn Messing" ; 15 Αυγούστου 1968) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Μετά την αποφοίτησή της από την Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, η Μέσινγκ έλαβε γκεστ ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές όπως στο "Ned and Stacey" στο Fox (1995-1997) και στο "Prey" στο ABC (1998). Απέκτησε αναγνωρισιμότητα μετά την συμμετοχή της στο sitcom του NBC "Will & Grace" (1998-2006, 2017-2020), για την οποία έλαβε τα θετικά σχόλια των κριτικών καθώς και έξι υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και πέντε υποψηφιότητες για βραβείο Έμμυ Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά, κερδίζοντας ένα από τα αυτά το 2003.

Από το 2007 έως το 2008, η Μέσινγκ πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά "The Starter Wife", για την οποία έλαβε δυο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, μια υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ και μια υποψηφιότητα για Screen Actors Guild. Πρωταγωνίστησε ως η θεατρική συγγραφέας του Μπρόντγουεϊ Τζούλια Χιούστον στο μιούζικαλ-δράμα του NBC "Smash" (2012-2013) και στην αστυνομική-δικαστική κωμωδία του NBC "The Mysteries of Laura" (2014-2016). Το 2017, η Μέσινγκ συμμετείχε ξανά στην ταινία του NBC "Will & Grace", αποκτώντας την ένατη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.

Η συμμετοχή της στον κινηματογράφο περιλαμβάνει τις ταινίες "A Walk in the Clouds" (1995), "Jesus" (1999), "The Mothman Prophecies" (2002), "Hollywood Ending" (2002), "Along Came Polly" (2004), "The Wedding Date" (2005), "Lucky You" (2007), "The Women" (2008), "Nothing like the Holidays" (2008) και "Searching" (2018). Έχει επίσης δανείσει την φωνή της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως στο Γκάρφιλντ (2004) και στο "Open Season" (2006).
Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης

Μια φωτογραφία ενός πολίτη που διαβάζει το [[Μανιφέστο της ΠΕΕΑ]], που χρησιμοποιήθηκε για [[προπαγάνδα]].
μικρογραφία| Εδάφη που διαχειρίστηκε η ΠΕΕΑ τον Σεπτέμβριο του 1944 (ροζ). Γερμανικά κατεχόμενα εδάφη (καφέ) και σοβιετικά κατεχόμενα εδάφη (κόκκινο).
Η Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, ΠΕΕΑ (πολωνικά: "Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego", PKWN), επίσης γνωστή ως Επιτροπή του Λούμπλιν, ήταν εκτελεστική διοικητική αρχή που ιδρύθηκε από τους κομμουνιστές στην Πολωνία στο μεταγενέστερο στάδιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κηρύχθηκε επίσημα στις 22 Ιουλίου 1944 στο Χέουμ, εγκαταστάθηκε στις 26 Ιουλίου στο Λούμπλιν και τοποθετήθηκε επίσημα υπό την καθοδήγηση του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου ("Krajowa Rada Narodowa", KRN). Η ΠΕΕΑ ήταν μια προσωρινή οντότητα που λειτούργησε σε αντιπολίτευση στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση που είχε έδρα στο Λονδίνο, η οποία αναγνωρίστηκε από τους δυτικούς συμμάχους. Η ΠΕΕΑ άσκησε τον έλεγχο στην πολωνική επικράτεια που επανακτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό και τον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό. Υποστηρίχθηκε και ελέγχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και κυριαρχήθηκε από Πολωνούς κομμουνιστές.
Σφιεντοσουάβα

Σφιεντοσουάβα (πολωνικά: "Świętosława") ήταν το όνομα μιας Πολωνής πριγκίπισσας, κόρης του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας και αδελφής του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου. Σύμφωνα με Γερμανούς χρονογράφους, αυτή η πριγκίπισσα, της οποίας δεν ανέφεραν το όνομα, παντρεύτηκε πρώτα με τον Έρικ το Νικηφόρο της Σουηδίας και στη συνέχεια με τον Σβεν Α΄ της Δανίας, δίνοντας στον πρώτο έναν γιο, τον Όλαφ Σκότκονουνγκ και στον δεύτερο δύο γιους, τους Χάραλντ Β΄ της Δανίας και Κνούτο. Το όνομα που της δόθηκε αναδρομικά, Σφιεντοσουάβα, προέρχεται από το όνομα μιας πιθανής κόρης, με την υπόθεση ότι αυτό το κορίτσι μπορεί να έχει το ίδιο όνομα με τη μητέρα της.

Οι ισλανδικές σάγκα την έδωσαν το ρόλο της διαδόχου βασίλισσας των δύο αυτών μοναρχών της Σίγκριντ της Υψηλής, κόρη του Σκόγκλαρ Τόστε. Αυτή η αναφορά θεωρείται λιγότερο αξιόπιστη από τους σύγχρονους χρονογράφους από διάφορους μελετητές, σύμφωνα με τον Μπριγκίτα Φριτς στο "Svenskt biografiskt lexikon" και η ιστορική αυθεντικότητα της Σίγκριντ αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει επίσης μια Σλάβα πριγκίπισσα που αποκαλεί Γκούνχιλντ του Βέντεν, κόρη του Βασιλιά Μπουρίσλαβ των Βένδων, τους αρχαίους Σλάβους που κατοικούσαν στις βόρειες περιοχές της σύγχρονης Πολωνίας, και έχει προταθεί ότι η Γκούνχιλντ μπορεί να είναι μια κάπως συγκεχυμένη αναφορά της αδερφής του Πολωνού Βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄, που περιγράφεται από τους χρονογράφους. Ο Πολωνός γενεαλόγος Ράφαου T. Πρίνκε, βλέπει τους Γερμανούς χρονογράφους να έχουν συνδυάσει τους ρόλους δύο ξεχωριστών συζύγων του Σβεν Α΄, με την Πολωνή πριγκίπισσα να είναι πραγματικά η Γκούνχιλντ, μητέρα του Κνούτου, του Χάραλντ Β΄ και μια κόρης, της Σφιεντοσουάβα, ενώ βλέπει τη Σίγκριντ η Υψηλή ως αυθεντική επόμενη σύζυγος του Σβεν Α΄ ως χήρα του Έρικ του Νικηφόρο, όπου ήταν μητέρα του γιου του Έρικ, Όλαφ και της κόρης του Σβεν, Έστριντ. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι αν και το Σφιεντοσουάβα δεν ήταν το όνομα της Πολωνής συζύγου του Σβεν, το όνομα είχε ιστορία στην οικογένεια, και ίσως ήταν το όνομα της κατά τα άλλα άγνωστης γυναίκας του πατέρα του Μιέσκο, Σιεμόμυσλ.
Τσετίν Αλτάν

Ο Τσετίν Αλτάν (22 Ιουνίου 1927 – 22 Οκτωβρίου 2015) ήταν Τούρκος συγγραφέας, δημοσιογράφος και μέλος του κοινοβουλίου. Θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους συγγραφείς στη σύγχρονη τουρκική γλώσσα στα τέλη του 20ού αιώνα.
Χαλντούν Ντόρμεν

Ο Χαλντούν Ντόρμεν (γεννημένος στις 5 Απριλίου 1928) είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης τουρκικού θεάτρου, ταινιών και τηλεοπτικών σειρών. Ο Ντόρμεν είναι Τουρκοκυπριακής καταγωγής.
Ναζλί Ετζεβίτ

Η Φάτμα Ναζλί Ετζεβίτ (4 Ιανουαρίου 1900 - 14 Αυγούστου 1985) ήταν τουρκάλα δασκάλα και ρεαλιστής-ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Ήταν η μητέρα του πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετζεβίτ.
Νεσέτ Ερτάς

Ο Νεσέτ Ερτάς (1938 – 25 Σεπτεμβρίου 2012) ήταν ένας Τούρκος τραγουδιστής παραδοσιακής μουσικής, στιχουργός, μοντέρνος άσικ και βιρτουόζος του παραδοσιακού τουρκικού οργάνου το σάζι (bağlama). Το επάγγελμά του στα τουρκικά είναι γνωστό ως "χαλκ οζάνι", το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει "λαϊκός βάρδος". Ο Γιασάρ Κεμάλ έδωσε στον Ερτάς το ψευδώνυμό του, "Bozkırın Tezenesi" (κυριολεκτικά: "Πένα της Στέπας"), γράφοντάς το σε ένα βιβλίο που του το έδωσε ως δώρο.
Το Γάλα

Το Γάλα είναι μονόπρακτο θεατρικό έργο του συγγραφέα Βασίλη Κατσικονούρη που γράφτηκε το 2003, παραστάθηκε πρώτη φορά το 2006 και τυπώθηκε σε βιβλίο το 2011.
Είναι το πέμπτο κατά σειρά θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη αλλά είναι το πρώτο -μέχρι στιγμής - που γνώρισε ευρεία αποδοχή και αναγνώριση τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό.

Το έργο παρουσιάστηκε από το Εθνικό θέατρο το 2006 για δυο συνεχόμενες θεατρικές σεζόν, και από τον θίασο της Άννας Βαγενά το 2007 και για πέντε συνεχόμενες χρονιές. Υπολογίζεται ότι το έργο το έχουν δει σε όλη την Ελλάδα περίπου 500.000 θεατές, γεγονός πρωτόγνωρο για τα ελληνικά θεατρικά δεδομένα.
Το 2011 έγινε και η κινηματογραφική μεταφορά του, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα και σενάριο του ίδιου του συγγραφέα. Η ταινία παρουσιάστηκε στο «17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας- ConnX».

Το έργο πραγματεύεται τις δυσκολίες της ζωής μιας οικογένειας επαναπατρισθέντων Ελληνοποντίων και το τριπλό φορτίο που η οικογένεια αυτή κουβαλά: την δυσκολία ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία, την νοσταλγία για την πατρίδα των παιδικών χρόνων και την αντιμετώπιση της ψυχικής ασθένειας του νεότερου μέλους της. 

Η μετανάστευση είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει αρκετά την σύγχρονη ελληνική θεατρογραφία , ωστόσο στο έργο του Κατσικονούρη δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στον ψυχικό κόσμο των ηρώων και όχι στη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντί τους.
Η μελέτη της ψυχοσύνθεσης των μεταναστών έτσι όπως σκιαγραφείται στο Γάλα, φαίνεται να συμπίπτει με θαυμαστή ακρίβεια και με τα συμπεράσματα επιστημονικών ερευνών. Συγκεκριμένα, τα συμπεράσματα της μελέτης της κοινωνικής ανθρωπολόγου Στέλας Λέτσιου, σε Ελληνοπόντιους μετανάστες τρίτης γενιάς, αντανακλούν και επιβεβαιώνουν τον ρεαλισμό της γραφής του Κατσικονούρη. "«...Το σημαντικότερο συμπέρασμα που προέκυψε από την έρευνα είναι πως οι νεαροί Ελληνοπόντιοι τρίτης γενιάς από την πρώην Σοβιετική Ένωση βρίσκονται ανάμεσα σε δυο πατρίδες σε δύο εθνικές γλώσσες, σε δύο εθνικές ταυτότητες. Ο καθένας τους μέσα από τα προσωπικά του βιώματα έχει δημιουργήσει τη δική του «εθνική ταυτότητα»! Το κοινό σημείο όλων είναι πως αισθάνονται «εγκλωβισμένοι» ανάμεσα σε δύο κόσμους, ανάμεσα σε δύο χώρες, ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες, εκ των οποίων η μία συνεχίζει να βιώνεται πραγματικά, υλικά, ενώ η άλλη φαντασιακά, αλλά πλέον αντίστροφα σε σχέση με το παρελθόν, όσο δηλαδή διαβιούσαν στην πρώην ΕΣΣΔ...
"Ανεξάρτητα από τον αναγκαστικό ή μη χαρακτήρα της, η επιλογή αυτή τελικά επιτείνει την αίσθηση της αποξένωσης και διευκολύνει τον κοινωνικό τους αποκλεισμό τον οποίο υφίστανται..»"
Δίκη των Δεκαέξι

Η στημένη δίκη για τους 16 ηγέτες του πολωνικού υπόγειου κινήματος του πολέμου (συμπεριλαμβανομένου του Εσωτερικού Στρατού και των πολιτικών αρχών) που καταδικάστηκαν για «εκπόνηση σχεδίων στρατιωτικής δράσης κατά της ΕΣΣΔ», Μόσχα, Ιούνιος 1945. Όλοι τους είχαν προσκληθεί να βοηθήσουν στην οργάνωση της νέας «Πολωνικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας» τον Μάρτιο του 1945 και στη συνέχεια συνελήφθησαν από το [[Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων|ΛΚΕΥ]].
Η Δίκη των Δεκαέξι (πολωνικά: "Proces szesnastu") ήταν η στημένη δίκη των 16 ηγετών του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους που διεξήχθη από τις Σοβιετικές αρχές στη Μόσχα το 1945. Όλοι οι αιχμάλωτοι απήχθησαν από τη μυστική υπηρεσία του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων και κατηγορήθηκαν ψευδώς για διάφορες μορφές «παράνομης δραστηριότητας» κατά του Κόκκινου Στρατού.
Γιέστρικλαντ

Το Γιέστρικλαντ (, προφορά: [ˈjɛ̌sːtrɪkland]) είναι ιστορική επαρχία στην ανατολική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με το Ούπλαντ, το Βέστμανλαντ, τη Νταλάρνα, το Χέλσινγκλαντ και τον Βοθνιακό Κόλπο. Το Γιέστρικλαντ είναι το νοτιότερο τμήμα του Νόρλαντ.
Μινάμι-Τόρι-σίμα

Το Μινάμι-Τόρι-σίμα (南鳥島, σημ. «Νότια Νήσος των Πτηνών») είναι απομονωμένη ιαπωνική κοραλλιογενής ατόλη στον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, η οποία βρίσκεται περίπου 1.848 χλμ. νοτιοανατολικά του Τόκιο και 1.267 χλμ. ανατολικά του πλησιέστερου ιαπωνικού νησιού, το Νότιο Ίβο Τζίμα των Νήσων Ογκασαβάρα, και σχεδόν σε ευθεία γραμμή μεταξύ του Τόκιο στην ηπειρωτική χώρα και της Νήσου Ουέηκ, 1.415 χλμ. μακρινότερα στα ανατολικά-νοτιοανατολικά. Το πλησιέστερο νησί στο Μινάμι-Τόρι-σίμα είναι η Ανατολική Νήσος στις Μαριάνες Νήσους, η οποία βρίσκεται 1.015 χλμ. προς τα δυτικά-νοτιοδυτικά.

Είναι το ανατολικότερο έδαφος που ανήκει στην Ιαπωνία και το μόνο ιαπωνικό έδαφος στην Πλάκα του Ειρηνικού, πέρα ​​της Τάφρου της Ιαπωνίας. Παρόλο που είναι μικρό (1,51 τετραγωνικά χιλιόμετρα) είναι στρατηγικής σημασίας, καθώς επιτρέπει στην Ιαπωνία να διεκδικεί αποκλειστική οικονομική ζώνη 428.875 τετραγωνικών χιλιομέτρων στα γύρω ύδατα. Αποτελεί επίσης το ανατολικότερο έδαφος του Τόκιο, όντας διοικητικά τμήμα του χωριού Ογκασαβάρα. Δεν υπάρχει πληθυσμός πολιτών, εκτός από το προσωπικό της Ιαπωνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, των Ιαπωνικών Δυνάμεων Αυτοάμυνας και της Ιαπωνικής Ακτοφυλακής που εξυπηρετούν προσωρινό χρόνο απασχόλησης στο νησί.
Βουοντζίμιες Τσιμοσέβιτς

Ο Βουοντζίμιες Τσιμοσέβιτς (πολωνικά: "Włodzimierz Cimoszewicz") (13 Σεπτεμβρίου 1950, Βαρσοβία) είναι Πολωνός αριστερός πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας για ένα έτος από τις 7 Φεβρουαρίου 1996 έως τις 31 Οκτωβρίου 1997, αφού ηττήθηκε στις κοινοβουλευτικές εκλογές από την Εκλογική Δράση Αλληλεγγύης (ΕΔΕ).
Ανατολικό Γκότλαντ

Το Ανατολικό Γκότλαντ ή Έστεργκετλαντ (, προφορά: [ˈœ̂sːtɛrˌjøːtland]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, στη νότια Σουηδία. Συνορεύει με το Σμόλαντ, το Βέστεργκετλαντ, το Νάρκε, το Σόντερμανλαντ και τη Βαλτική Θάλασσα. 

Στην παλαιότερη αγγλική ονομασία, χρησιμοποιείται επίσης η λατινική έκδοση "Οστρογόθια" ("Ostrogothia"). Η αντίστοιχη διοικητική κομητεία, η Κομητεία Έστεργκετλαντ, καλύπτει ολόκληρη την επαρχία και τμήματα γειτονικών επαρχιών.
Μέρι Στίνμπεργκεν

Η Μέρι Στίνμπεργκεν ("Mary Nell Steenburgen" ; 8 Φεβρουαρίου 1953) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και στιχουργός. Κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και την Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία "Melvin and Howard" (1980).

Η Στίνμπεργκεν, που φοίτησε στην Δραματική Σχολή της Νέας Υόρκης την δεκαετία του 1970, έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ταινία "Ragtime" (1981), υποψηφιότητα για BAFTA για την για την σειρά "Tender Is the Night" (1985) και υποψηφιότητα για Έμμυ για την ταινία "The Attic: The Hiding of Anne Frank" (1988). Άλλες συμμετοχές της περιλαμβάνουν τις ταινίες "Time After Time" (1979), "Cross Creek" (1983), "Parenthood" (1989), "Back to the Future Part III" (1990), "Philadelphia" (1993), "What's Eating Gilbert Grape" (1993), "Elf" (2003), "The Brave One" (2007), "Step Brothers" (2008), "The Proposal" (2009), "The Help" (2011), Ταξίδι στην Αλαμπάμα (2015) και "Book Club" (2018).
Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Αμαντέους

Τα Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Αμαντέους (από τις λατινικές λέξεις άμα = να αγαπάς και ντέους = Θεός, να αγαπάς τον Θεό) είναι η ετήσια τελετή απονομής βραβείων για την αριστεία στην αυστριακή βιομηχανία μουσικής. Βραβεία έχουν απονεμηθεί στους πιο επιτυχημένους αυστριακούς μουσικούς από το 2000, και η τελετή διοργανώνεται στο "Βόλκσθεατερ" (Θέατρο του Λαού) στη Βιέννη κάθε Μάρτιο από το 2012. Είναι το αυστριακό ισοδύναμο με το Γκράμι.
Οικονομία της Βόρειας Μακεδονίας

Η οικονομία της Βόρειας Μακεδονίας έχει απελευθερωθεί περισσότερο, με βελτιωμένο επιχειρηματικό περιβάλλον, έπειτα από την ανεξαρτησία της από την Γιουγκοσλαβία το 1991. Αυτή η εξέλιξη στέρησε από την Βόρεια Μακεδονία τις κύριες προστατευμένες αγορές της και τις μεγάλες επιχορηγήσεις από το Βελιγράδι. Πριν από την ανεξαρτησία, η Βόρεια Μακεδονία ήταν η φτωχότερη Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (μόνο το 5% της συνολικής Ομοσπονδιακής παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών). Η απουσία υποδομής, οι κυρώσεις του ΟΗΕ στη μεγαλύτερη αγορά της χώρας, τηνΟμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, και ένα Ελληνικό οικονομικό εμπάργκο εμπόδισε την οικονομική ανάπτυξη μέχρι το 1996. 

Τα εμβάσματα των εργατών και η εξωτερική βοήθεια έχουν ελαφρύνει την δύσκολη περίοδο της ανάκαμψης. Το ΑΕΠ της χώρας αναπτύχθηκε κάθε χρόνο εκτός από το 2001, όπου αυξήθηκε κατά 5% το 2000. Ωστόσο, η ανάπτυξη το 1999 ήταν χαμηλότερη, συνεπεία των σοβαρών οικονομικών επιπτώσεων από τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου.

Η επιτυχημένη ιδιωτικοποίηση το 2000 ενίσχυσε τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας σε πάνω από 700 εκατομμύρια δολάρια. Επίσης, η ηγεσία επέδειξε συνεχή δέσμευση για οικονομική μεταρρύθμιση, ελεύθερο εμπόριο και περιφερειακή ολοκλήρωση. Η οικονομία μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες της σε τρόφιμα, αλλά εξαρτάται από εξωτερικές πηγές για όλο το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και τα περισσότερα σύγχρονα μηχανήματα και εξαρτήματα. Ο πληθωρισμός αυξήθηκε στο 11% το 2000, κυρίως λόγω των υψηλότερων τιμών του πετρελαίου.

Η Βόρεια Μακεδονία βιώνει έναν από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης της Ευρώπης, φτάνοντας ετησίως μέσο όρο ανάπτυξης 4% (ακόμη και κατά τη διάρκεια της πολιτικής κρίσης), καθιστώντας την συγκρίσιμη με χώρες όπως η Ρουμανία και η Πολωνία.
Κατηγορία:Οικονομίες της Ευρώπης ανά χώρα
Κατηγορία:Οικονομία της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σλαβομακεδονικά (mk)
Κατηγορία:Σφάλματα CS1: εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζντούνσκα Βόλα

Η Ζντούνσκα Βόλα (πολωνικά: "Zduńska Wola") είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Ζντούνσκα Βόλα στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός της είναι 42.698 κάτοικοι (2016). Τα έτη 1975-1998 ανήκε στο Βοεβοδάτο Σιέραντζ. Η πόλη ήταν κάποτε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα ύφανσης υφασμάτων, λινού και βαμβακιού στην Πολωνία και είναι η γενέτειρα του Αγίου Μαξιμίλιαν Κόλμπε και του Μαξιμίλιαν Φακτορόβιτς, ιδρυτή της εταιρείας καλλυντικών Max Factor.
Βερόνικα Τσέπκαλο

Η Βεράνικα Τσαπκάλα ή Βερόνικα Τσέπκαλο είναι πολιτική ακτιβίστρια της Λευκορωσίας.
Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ

Η πρώτη σελίδα της συνθήκης ([[Μάιντς|Μάιντς,]] 1555)
Η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ ήταν μια συνθήκη μεταξύ του Καρόλου Ε' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Λουθηρανών πριγκίπων της Ένωσης του Σμαλκάλντεν, που υπεγράφη στις 25 Σεπτεμβρίου 1555 στην αυτοκρατορική πόλη του Άουγκσμπουργκ. 

Έθεσε επίσημα τέλος στη θρησκευτική διαμάχη μεταξύ των δύο ομάδων και νομιμοποίησε τη συνύπαρξη του Ρωμαιοκαθολικισμού και του Λουθηρανισμού εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιτρέποντας στους ηγέτες να επιλέξουν είτε τη μία είτε την άλλη ως επίσημη θρησκεία του κράτους τους, βάσει της αρχής: "cujus regio, ejus religio" («όποιου είναι το βασίλειο, αυτού και η θρησκεία»).

Ο Καλβινισμός δεν περιλαμβανόταν στις ρυθμίσεις, μέχρι την Ειρήνη της Βεστφαλίας.

Το σύστημα που δημιουργήθηκε με βάση την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ, κατέρρευσε στις αρχές του 17ου αιώνα, και ήταν μία από τις αιτίες του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648).
Θέατρο Τέχνης της Μόσχας

Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας "(" είναι θεατρικός οργανισμός της Ρωσίας, από τους παλαιότερους και επιφανέστερους θεατρικούς οργανισμούς της παγκοσμίως. 
Ιδρύθηκε το 1898 από τους Ρώσους αναμορφωτές του θεάτρου, Κονσταντίν Στανισλάφσκι  και και με την πολύτιμη συμβολή του Άντον Τσέχωφ. Το θέατρο μέσω των καινοτομιών του Στανισλάβσκι στον τομέα της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής (), και των θεατρικών έργων του Τσέχωφ στο τομέα της θεατρικής συγγραφής διαμόρφωσε το ρεύμα του νατουραλισμού και του ρεαλισμού, συμβάλλοντας στην εξέλιξη της θεατρικής τέχνης σε αυτό που είναι σήμερα.

Το 1987 και εξαιτίας διαφωνιών ο ενιαίος οργανισμός διαλύθηκε και στη θέση του συστήθηκαν δυο νέες σκηνές: Το «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας - Άντον Τσέχωφ» υπό την καθοδήγηση του  Όλεγκ Εφραίμοφ και το «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας - Μαξίμ Γκόρκυ» υπό την καθοδήγηση της . Τα δυο θέατρα σήμερα στεγάζονται σε δυο διαφορετικά αλλά εξίσου ιστορικά κτίρια και συνεχίζουν να υπηρετούν το καλλιτεχνικό θέατρο.
δεξιά|μικρογραφία|Η σκηνή του θεάτρου της οδού Καμεργκέρσκι στις αρχές του 20ου αιώνα
Ρωσικό γραμματόσημο που απεικονίζει τον "Επιθεωρητή" του [[Νικολάι Γκόγκολ]], που ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας
Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές

Το Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές (, Отац на службеном путу) είναι μια γιουγκοσλαβική ταινία του 1985 του Σέρβου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα. Το σενάριο γράφτηκε από τον Βόσνιο Αμπντουλάχ Σιντράν. Ο υπότιτλος της ταινίας είναι "Μια ιστορική ταινία αγάπης" και η παραγωγή της έγινε από τις παραγωγής του Σεράγεβο Centar Film and Forum.

Γυρισμένη στη μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία κατά την περίοδο αναθέρμανσης των σχέσεων της χώρας με την ΕΣΣΔ, η ταινία αφηγείται την ιστορία από την οπτική ενός αγοριού, του Μάλικ, του οποίου ο πατέρας, Μέσα (Μίκι Μανόιλοβιτς) στέλνεται σε στρατόπεδο εργασίας. Η ταινία "Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές" απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 1985 και προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Λίβια Γιαρόκα

H Λίβια Γιαρόκα (γεννημένη στις 6 Οκτωβρίου 1974 στην Τάτα) είναι μία Ουγγαρέζα πολιτικός με μερική καταγωγή Ρομά. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εκλέχθηκε για πρώτη φορά ως μέλος στη λίστα Φίντες το 2004. Η Γιαρόκα είναι η δεύτερη Ρομά (αλλά η πρώτη γυναίκα Ρομά) που εκλέχτηκε ποτέ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. ο πρώτος ήταν ο Χουάν δε Δίος Ραμίρεζ Χερέδια από την Ισπανία, ο οποίος υπηρέτησε από το 1994 έως το 1999.

Η Γιαρόκα μεγάλωσε στο Σόπρον, μία πόλη κοντά στα δυτικά σύνορα της Ουγγαρίας με την Αυστρία . Ο πατέρας της έχει εθνοτική καταγωγή Ρομά και η μητέρα της Ουγγρική. Αφού πήρε μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία από την πανεπιστημιούπολη της Βαρσοβίας του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ευρώπης με υποτροφία από το Ινστιτούτο Ανοιχτή Κοινωνία, συνέχισε να σπουδάζει ανθρωπολογία στη Βρετανία, εστιάζοντας στα θέματα και τον πολιτισμό των Ρομά. Απέκτησε μία κόρη το 2003 και έναν γιο το 2007. Το 2012 ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στην Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου .

Αν και έλαβε υποτροφία του Ινστιτούτου Ανοικτής Κοινωνίας και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης, η Γιαρόκα ποτέ δεν καταδίκασε δημόσια την εκστρατεία κατά του Σόρος που διοργάνωσε το συντηρητικό κόμμα της, Φιντές, με στόχο τον Τζωρτζ Σόρος και το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης.
Τζαμί Ασλανχανέ

Το Τζαμί Ασλανχανέ () είναι ένα τζαμί του 13ου αιώνα στην Άγκυρα της Τουρκίας.
Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος

Η ταινία Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος (; "Η Crna mačka, beli mačor") είναι μια μαύρη ρομαντική κωμωδία από τη Σερβία που γυρίστηκε το 1998 σε σκηνοθεσία του Εμίρ Κουστουρίτσα. Η ταινία απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας αποτελεί την κυριολεκτική μετάφραση του αρχικού τίτλου. Οι ήρωες της ταινίας μιλούν στα ρομανί, στα σέρβικα και στα βουλγάρικα, συχνά εναλλάσσοντας τη μια γλώσσα με την άλλη.
Ατακουλέ

Το Ατακουλέ (τούρκικα: "Atakule") είναι πύργος επικοινωνίας και παρατήρησης ύψους 125 μέτρων (410 ποδιών), που βρίσκεται στην περιοχή Τσανκάγια της κεντρικής Άγκυρας, στην Τουρκία και είναι ένα από τα κύρια ορόσημα της πόλης. Καθώς η συνοικία Τσανκάγια βρίσκεται σε ένα λόφο, ο πύργος μπορεί να εντοπιστεί από σχεδόν οπουδήποτε στην πόλη κατά τη διάρκεια ημερών με καλό καιρό. Ο σχεδιασμός του πύργου έγινε από τον αρχιτέκτονα Ραγκίπ Μπουλούτς και οι κατασκευαστικές εργασίες διήρκεσαν από το 1987 έως το 1989. Το πάνω τμήμα του πύργου στεγάζει μια ανοιχτή βεράντα και ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο με το όνομα Σεβίλλα, το οποίο κάνει πλήρη περιστροφή 360 μοιρών σε μία ώρα. Στην κορυφή της Σεβίλλα βρίσκεται ένα άλλο εστιατόριο, το Ντομ (Dome), το οποίο δεν είναι περιστρεφόμενο και βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον θόλο. Κάτω από τη βεράντα υπάρχει μία καφετέρια, με το όνομα UFO. Οι κάτω δομές στεγάζουν ένα εμπορικό κέντρο και πολλά εσωτερικά και εξωτερικά εστιατόρια. Ο πύργος άνοιξε στις 13 Οκτωβρίου 1989 από τον Πρόεδρο Τουργκούτ Οζάλ. 

Στα τουρκικά, η λέξη "ata" σημαίνει «πρόγονος» (ή «πατέρας» στα παλιά τουρκικά ), η οποία χρησιμοποιείται συχνά ως ψευδώνυμο ("Ata") για τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή και πρώτο Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Επιπλέον, η τουρκική λέξη "kule" σημαίνει "πύργος".
Ουρσούλα Μεγιέριν

Η Ουρσούλα Μεγιέριν (επίσης, "Μάιεγιν", 1570–1635) ήταν πολιτικά επιδραστική Πολωνή αυλική και ερωμένη του βασιλιά Σίγκσμουντ Γ' της Πολωνίας. Το πραγματικό της επώνυμο μπορεί να ήταν η Γκίνγκερ (ή Γκίνγκερ φον Γκρένμπεχλ), αλλά αυτό παραμένει υπό αμφισβήτηση. Υπέγραφε τα γράμματά της ως Ούρσουλα Μεγιέριν.
Αλεξάνδρα Αλμπεντίνσκαγια

Η Αλεξάνδρα Σεργκιέγεβνα Αλμπεντίνσκαγια (, 30 Νοεμβρίου 1834 - 12 Σεπτεμβρίου 1913) ήταν Ρωσίδα ευγενής και αυλική.

Η Αλεξάνδρα Αλμπεντίνσκαγια ήταν η βασιλική ερωμένη του Τσάρου Αλέξανδρου Β' της Ρωσίας από τις αρχές του 1850 έως το 1862.
Γιεκατερίνα Αλεξέγιεβνα Ντολγκορούκοβα

Η Γιεκατερίνα Αλεξέγιεβνα Ντολγκορούκοβα (1712–1747) ήταν Ρωσίδα ευγενής, αρραβωνιασμένη με τον Τσάρο Πέτρο Β' της Ρωσίας.
Κεμεραλτί

Το Κεμεραλτί (πληρέστερα, το Κεμεραλτί Τσάρσισι) είναι μια ιστορική περιοχή (παζάρι) της περιοχής της Σμύρνης, στην Τουρκία. Παραμένει ένα από τα πιο ζωντανά μέρη της Σμύρνης.
Κάστρο της Άγκυρας

Το Κάστρο της Άγκυρας () είναι μια ιστορική οχύρωση στην πόλη της Άγκυρας στην Τουρκία. Ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Φρύγες και ξαναχτίστηκε το 278 π.Χ. από τους Γαλάτες. Το κάστρο υπέστη πολλές ανακαινίσεις κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών, βυζαντινών, Σελτζούκ και οθωμανικών εποχών.
Aerion

Η Aerion Corporation είναι αμερικάνικη εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών με έδρα το Ρίνο στη Νεβάδα των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε από τον Αμερικάνο δισεκατομμυριούχο Ρόμπερτ Μπας.

Από το 2004, η εταιρεία αναπτύσσει ένα υπερηχητικό τζετ 10 επιβατών με στόχο να μειωθεί η διάρκεια των διατλαντικών πτήσεων κατά τρεις ώρες. Αυτό γίνεται εφικτό μέσω της τεχνολογίας «Boomless Cruise», η οποία εκμεταλλεύεται ένα γνωστό ατμοσφαιρικό φαινόμενο που ονομάζεται «Mach Cut Off», κατά το οποίο η ηχητική έκρηξη (αγγλ. "sonic boom") διαθλάται σε πυκνότερα και θερμότερα στρώματα αέρα και έτσι δεν φτάνει στο έδαφος. Αναμένεται να είναι το πρώτο υπερηχητικό αεροσκάφος χωρίς μετακαυστήρα (αγγλ. "afterburner") για τη μείωση των εκπομπών ρύπων και επίσης το πρώτο που θα λειτουργεί με βιοκαύσιμα.
Βέρμλαντ

Το Βέρμλαντ (, προφορά: [ˈvæ̌rmland]) είναι ιστορική επαρχία στη δυτική-κεντρική Σουηδία.

Συνορεύει με το Βέστεργκετλαντ, Ντάλσλαντ, Νταλάρνα, Βέστμανλαντ και Νάρκε και συνορεύει με τη Νορβηγία στα δυτικά. Η προέλευση του ονόματος που προέρχεται από τη μεγάλη τοπική λίμνη Βέρμελν (Värmeln), αλλά και από τον ποταμό Βέρμα (Værma). Η επαρχία ήταν αρχικά άνηκε στο Γέταλαντ και από το 1815 ανήκει στο Σβίαλαντ.
Αντάνας Σνιέτσκους

Ο Αντάνας Σνιέτσκους (γεν. 7 Ιανουαρίου 1903 - 22 Ιανουαρίου 1974) ήταν Λιθουανός κομμουνιστής πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας από τις 15 Αυγούστου 1940 έως τις 22 Ιανουαρίου 1974.
Δυτικό Γκότλαντ

Το Δυτικό Γκότλαντ ή Βέστεργκετλαντ (, προφορά: [ˈvɛ̂sːtɛrˌjøːtland]) είναι μία από τις 25 παραδοσιακές μη διοικητικές επαρχίες της Σουηδίας, που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας.

Το Βέστεργκετλαντ είναι τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, η οποία βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το στενό του Κάτεγατ. Η επαρχία συνορεύει με Μπούχουσλεν, Ντάλσλαντ, Βέρμλαντ, Νάρκε, Έστεργκετλαντ, Σμόλαντ και Χάλαντ, καθώς και από τις δύο μεγαλύτερες σουηδικές λίμνες Βένερν και Βέτερν.
Σουηδική Λαπωνία

Η Σουηδική Λαπωνία ή Λάπλαντ (, προφορά: [ˈɵ̌pːland]) είναι είναι επαρχία στη Βόρεια Σουηδία.

Συνορεύει με Γιέμτλαντ, Όνγκερμανλαντ, Βεστερμπότεν, Νορμπότεν, Νορβηγία και Φινλανδία. Σχεδόν το ένα τέταρτο της γης της Σουηδίας βρίσκεται στο Λάπλαντ.

Το Λάπλαντ αρχικά επεκτάθηκε ανατολικά. Ωστόσο, το 1809 η Ρωσική Αυτοκρατορία προσάρτησε το ανατολικό τμήμα της Σουηδίας, και δημιούργησε το Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας, το οποίο ουσιαστικά χώρισε το Λάπλαντ σε ένα σουηδικό και ένα φινλανδικό τμήμα, και τα δύο εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Αποτελείται κυρίως από την Κομητεία Βεστερμπότεν στα νότια και την Κομητεία Νορμπότεν στα βόρεια, σχηματίζοντας τις περαιτέρω εσωτερικές περιοχές των δύο κομητειών. Το Λάπαλντ έχει τα πιο κρύα κλίματα της Σουηδίας με τεράστιες εποχιακές διαφορές που προκαλούνται από τα υψηλά γεωγραφικά πλάτη και την εσωτερική τοποθεσία.

Ο όρος "Λάπλαντ" θεωρείται ως προσβλητικός, από ορισμένους Σάμι, που προτιμούν το όνομα της περιοχής στη δική τους γλώσσα, "Σάμπτι".
Ανίλα Ντενάι

Η Ανίλα Ντενάι (γεννημένη στις 18 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Αλβανή πολιτικός που υπηρετεί ως Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας της χώρας από τον Ιανουάριο του 2019.
Σπύρος Γιατράς

Ο Σπύρος Γιατράς (Αθήνα, 1944 - Μαρούσι Αθηνών, 19 Απριλίου 2021) ήταν διακεκριμένος Έλληνας στιχουργός που υπήρξε δημιουργός σημαντικών ελληνικών τραγουδιών. 

Συναποτέλεσε με τον Αλέκο Χρυσοβέργη ένα από τα πιο πετυχημένα δίδυμα στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Σε όλη την καριέρα του ήταν ένας δημοφιλής και παραγωγικός στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγουδιστές.
Βάουμπζιχ

Το Βάουμπζιχ (πολωνικά: "Wałbrzych", γερμανικά: "Waldenburg", σιλεσικά: "Wałbrzich", σιλεσικά γερμανικά: "Walmbrig" ή "Walmbrich", τσέχικα: "Valbřich") είναι πόλη του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας στη νοτιοδυτική Πολωνία. Την περίοδο 1975-1998 ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Βάουμπζιχ και τώρα είναι η έδρα του Πόβιατ Βάουμπζιχ. Το Βάουμπζιχ βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ και περίπου 30 χιλιόμετρα από τα τσεχικά σύνορα. Έχει πληθυσμό περίπου 111.300 κατοίκων, που το καθιστά τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο βοεβοδάτο και την 33η μεγαλύτερη στη χώρα.

Το Βάουμπζιχ ήταν κάποτε ένα σημαντικό μεταλλευτικό και βιομηχανικό κέντρο παράλληλα με το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας. Η πόλη έμεινε άθικτη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και διαθέτει πλούσια ιστορική αρχιτεκτονική, όπου μεταξύ των οποίων το πιο αναγνωρίσιμο ορόσημο είναι το Κάστρο Κσιόνς, το μεγαλύτερο κάστρο της Κάτω Σιλεσίας και το τρίτο μεγαλύτερο στην Πολωνία.
Τρεις πίθηκοι

Οι Τρεις πίθηκοι () είναι μια τουρκική ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν. Η ταινία ήταν η επίσημη υποψηφιότητα της Τουρκίας για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 81α Όσκαρ, αλλά τελικά δεν προτάθηκε.
Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης

Η ταινία Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης (τουρκικά Kedi , "γάτα") είναι ένα τουρκικό ντοκιμαντέρ του 2016 σε σκηνοθεσία της Τσεϊντά Τορούν για τις πολλές αδέσποτες γάτες που ζουν στην Κωνσταντινούπολη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης στις 21 Φεβρουαρίου 2016, ενώ κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 10 Φεβρουαρίου 2017. Άρχισε να προβάλλεται διαδικτυακά στην πλατφόρμα YouTube Premium στις 10 Μαΐου 2017. Κυκλοφόρησε σε DVD στις ΗΠΑ στις 14 Νοεμβρίου 2017. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και απέφερε περισσόερα από 5 εκ. δολάρια. Το περιοδικό "Time" κατάταξε την ταινία ως μία από τις δέκα κορυφαίες του του 2017.
Παλάτι Ισάκ Πασά

δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Το παλάτι Ισάκ Πασά το 2010
μικρογραφία|350x350εσ| "Παλάτι Ισάκ Πασά", μακρινή άποψη 2006
Το Παλάτι Ισάκ Πασά () είναι ένα ημι-κατεστραμμένο παλάτι και διοικητικό συγκρότημα, που βρίσκεται στην περιοχή Ντοουμπεγιαζίτ της επαρχίας Άγκρι της ανατολικής Τουρκίας.

Το παλάτι Ισάκ Πασά είναι ένα παλάτι οθωμανικής περιόδου του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 1685 από τον Τσολάκ Αμπντί Πασά του Τζιλντιρογκουλαρί, τον Μπέη της επαρχίας Μπεγιαζίτ. Η κατασκευή συνεχίστηκε από τον Ισάκ Πασά, έναν Γεωργιανό από τον Οίκο του Τζακέλι, ο οποίος έπρεπε να δώσει το όνομά του στο παλάτι και έγινε ο Πασάς του Τσιλντίρ από το 1790 έως το 1791. Σύμφωνα με την επιγραφή στην πόρτα του, το τμήμα του Χαρεμιού του παλατιού ολοκληρώθηκε από τον Ισάκ (Ισαάκ ) Πασά το 1784. 

Το παλάτι Ισάκ Πασά είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα ιστορικών τουρκικών παλατιών, που διασώζονται. 

Το παλάτι απεικονίστηκε στην πίσω όψη του τουρκικού τραπεζογραμματίου 100 νέων λιρών 2005-2009.
Ιαπωνικός κινηματογράφος

Ο Ιαπωνικός κινηματογράφος (Ιαπωνικά:日本 映 画, Nihon eiga) έχει μια ιστορία που εκτείνεται σε περισσότερα από 100 χρόνια. Η Ιαπωνία έχει μια από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες κινηματογραφικές βιομηχανίες στον κόσμο, και το 2021, ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη βάσει του αριθμού των μεγάλων ταινιών που παρήγαγε. Το 2011 η Ιαπωνία παρήγαγε 411 ταινίες μεγάλου μήκους που κέρδισαν το 54,9% του συνολικού εγχώριου box office των 2,338 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι ταινίες στην Ιαπωνία άρχισαν να παράγονται από το 1897, όταν έφτασαν οι πρώτοι ξένοι κινηματογραφιστές.

Η ταινία "Tokyo Story" (1953) κατετάγη νούμερο τρία στην λίστα της Sight & Sound «με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών» και ήταν επίσης στην κορυφή της δημοσκόπησης των σκηνοθετών του Sight & Sound του 2012 «με τις 50 κορυφαίες ταινίες όλων των εποχών», αποθρονίζοντας τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Γουέλς, ενώ Οι Επτά Σαμουράι του Ακίρα Κουροσάβα (1954) ψηφίστηκε ως η καλύτερη ξενόγλωσση ταινία όλων των εποχών σε μια δημοσκόπηση του BBC του 2018 που πήραν μέρος 209 κριτικοί κινηματογράφου από 43 χώρες. 

Η Ιαπωνία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας μεγάλου μήκους, τέσσερις φορές, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ασιατική χώρα.

Τα τέσσερα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο της Ιαπωνίας είναι τα Toho, Toei, Shochiku και Kadokawa, τα οποία είναι μέλη του Ένωσης Κινηματογραφικών Παραγωγών Ιαπωνίας (αγγλικά: "Motion Picture Producers Association of Japan"). Τα ετήσια βραβεία της Ιαπωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου θεωρούνται τα ιαπωνικά ισοδύναμα των Βραβείων Όσκαρ των ΗΠΑ.

Η ιαπωνική κινηματογραφική βιομηχανία, δομημένη σε μεγάλους οίκους παραγωγής, όπως το Χόλυγουντ, είχε μια πρώιμη χρυσή εποχή στις δεκαετίες το 1920 και 1930, με μια εξαιρετικά πλούσια παραγωγή και έφτασε στο απόγειό της τη δεκαετία του 1950, όταν η παραγωγή έφτασε στη μέγιστη παραγωγικότητά της, παράγοντας πάνω από 500 ταινίες το χρόνο. Ταινίες εξαιρετικής καλλιτεχνικής ποιότητας από ορισμένους σεναριογράφους, όπως ο Ακίρα Κουροσάβα και ο Κέντζι Μιζογκούτσι, έκαναν τους ανθρώπους της Δύσης να ανακαλύψουν, μέσω των φεστιβάλ, την ύπαρξη του ιαπωνικού κινηματογράφου, ξεκινώντας από την ταινία Ρασομόν (1950), η οποία και κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Μεταξύ του τέλους της δεκαετίας του '50 και των αρχών της δεκαετίας του '60, ο ιαπωνικός κινηματογράφος επηρεάστηκε επίσης από το διεθνές φαινόμενο των "Νέων Κυμάτων" (nouvelles vagues) και εμφανίστηκαν νέοι σκηνοθέτες διεθνούς αναγνώρισης, όπως οι Ναγκίσα Όσιμα και Σόχει Ιμαμούρα. Στη δεκαετία του '60, ωστόσο, το σύστημα παραγωγής ταινιών υπέστη τον αξεπέραστο ανταγωνισμό της τηλεόρασης και πήρε το δρόμο της παρακμής, με τη σταδιακή μείωση του αριθμού των ταινιών που παράγονται, των κινηματογραφικών αιθουσών και των θεατών.
Μπιελάβα

Η Μπιελάβα (πολωνικά: "Bielawa", γερμανικά: "Langenbielau", σιλεσικά: "Bielawa") είναι πόλη του Πόβιατ Ντζιερζόνιουφ στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στη νοτιοδυτική Πολωνία. Τα έτη 1975-1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Βάουμπζιχ. Ο πληθυσμός της είναι 30.055 κάτοικοι (2018).

Η Μπιελάβα βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Κάτω Σιλεσίας, κατά μήκος του ρέματος Μπιελάβίτσα στην περιοχή των Όρεων της Κουκουβάγιας. Η πόλη καλύπτει μια έκταση άνω των 36 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Η Μπιελάβα βρίσκεται σε υψόμετρο μεταξύ 280 και 964 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα Όρη της Κουκουβάγιας. Θεωρείται μία από τις πιο όμορφες περιοχές της Κάτω Σιλεσίας και είναι τουριστικός προορισμός για όλο το χρόνο. Τα υπαίθρια αξιοθέατα της περιλαμβάνουν τέσσερα μεγάλα μονοπάτια πεζοπορίας διαφορετικής δυσκολίας σε ένα γραφικό πάρκο 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων, καθώς και μονοπάτια ποδηλασίας και τελεφερίκ.
Tatneft

Η Tatneft (; διαπραγματεύεται ως: MCX (κοινές μετοχές), MCX (προνομιούχες μετοχές), LSE (ADRs)) είναι μια ρωσική κάθετα ενοποιημένη εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου με έδρα στην πόλη Αλμετγιέφσκ, που ανήκει στη Δημοκρατία του Ταταρστάν, στη Ρωσική Ομοσπονδία. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαίου στη Ρωσία και η όγδοη μεγαλύτερη εισηγμένη εταιρεία στη Ρωσία με κεφαλαιοποίηση της αγοράς (από τις 31 Δεκεμβρίου 2019). Στο 2020 Forbes Global 2000, η Tatneft κατατάχθηκε ως η 539η μεγαλύτερη δημόσια εταιρεία στον κόσμο. 

Η Tatneft κατέχει το μεγαλύτερο μέρος των αδειών εξερεύνησης και παραγωγής και παράγει ουσιαστικά όλο το αργό πετρέλαιο της στο Ταταρστάν. Από περίπου 581,5 χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου, που παράγονται καθημερινά το 35,5% (206,7 χιλιάδες βαρέλια ημερησίως) διυλίζεται στο διυλιστήριο TANECO της Tatneft (από τις 31 Δεκεμβρίου 2019). 

Η Tatneft ασχολείται επίσης με την επεξεργασία και τον εξευγενισμό των συναφών αερίων πετρελαίου, πετροχημικών, κυρίως ελαστικών, παραγωγής και εμπορίας, κατασκευής εξοπλισμού, μηχανικής, προμηθειών και κατασκευαστικών υπηρεσιών για έργα πετρελαίου, φυσικού αερίου και πετροχημικών και, από το τέταρτο τρίμηνο του 2016 αποκτώντας τον έλεγχο της Τράπεζας ZENIT, ασχολείται με τραπεζικές δραστηριότητες.
Μαρία του Λόον-Χάινσμπεργκ

Ο [[Ιωάννης Δ΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ]] και η σύζυγός του Μαρία του Λόον-Χάινσμπεργκ. Δεκαετίες μετά το τέλος τους, το 1538-40 σχεδιάστηκε ένα σύνολο [[Υδατογραφία|υδατογραφιών]] με μολύβι από τον [[Μπέρναρντ φαν Ορλέι|Μπέρναρντ φαν Όρλεϋ]].
μικρογραφία|Γλυπτό με τη Μαρία φον Λόον-Χάινσμπεργκ στο μαυσωλείο του Ένγκελμπερτ Α΄ του Νάσσαου, στο Γκρότε Κερκ της Μπρέντα.

Η Μαρία, ολλανδ.: Maria van Loon-Heinsberg (1426 - 20 Απριλίου 1502) από τον Οίκο του Λόον ήταν κόρη του κυρίου των Γύλιχ, Χάινσμπεργκ, Λέβενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Νόρλαντ

Το Νόρλαντ (σουηδικά: "Norrland", προφορά: [ˈnɔ̌rːland]) είναι ένα από τα τρία διαμερίσματα της Σουηδίας και περιλαμβάνει εννέα επαρχίες. 

Το Νόρλαντ είναι μια άτυπη περιοχή της Σουηδίας, που δεν αναγνωρίζεται διοικητικά, αλλά εξακολουθεί να εμφανίζεται τακτικά στην καθημερινή γλώσσα. Μερικές φορές νοείται ως οτιδήποτε βρίσκεται βόρεια της πόλης Gävle ή βόρεια του ποταμού Dal.

Το έδαφος του Νόρλαντ αντιστοιχεί στο 59% της περιοχής της Σουηδίας. Ο πληθυσμός είναι 16% του συνόλου.
Πανεπιστήμιο του Φόρνταμ

Το Πανεπιστήμιο του Φόρνταμ είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Νέα Υόρκη. Έχοντας ιδρυθεί το 1841 και ονομαστεί από την συνοικία στο Μπρονξ, όπου βρίσκεται μέρος της πανεπιστημιούπολης, το Φόρνταμ είναι το παλιότερο καθολικό και
ιησουιτικό πανεπιστήμιο στις Βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες και το τρίτο παλιότερο πανεπιστήμιο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. 

Το Φόρνταμ αποτελείται από δέκα κολέγια. Τέσσερα από αυτά είναι κολέγια προπτυχιακών σπουδών, ενώ έξι από αυτά μεταπτυχιακών.
Πύργος Αγιάς

Ο Πύργος Αγιάς είναι πύργος ο οποίος πιθανόν κτίστηκε τον 17ο αιώνα στις βόρειες ακτές της Νάξου, σε υψόμετρο περίπου 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και με πανοραμική θέα. Είναι από τους λίγους πύργους της Νάξου που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα. Ο πύργος βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα βόρεια της Χώρας της Νάξου και κοντά στην μονή Αγιάς και την Αγιά Κωμιακής. Ο πύργος πιθανόν ανήκε στην οικογένεια Κόκκοι και αργότερα αποκτήθηκε από τους Σπανούς και τους Παραρά. Ο πύργος υπέστη ζημιές από πυρκαγιά το 1992.

Ο πύργος έχει διαστάσεις περίπου 12 επί 7,7 μέτρα. Κοντά στον πύργο βρίσκεται το ελαιοτριβείο, το οποίο αν και δεν έχει στέγη διατηρεί μέρος του εξοπλισμού του, και ερειπωμένα κτίρια όπως αποθήκες, στάβλοι και άλλα. Ο πύργος είναι λιτός, χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Το δώμα του πύργου περιβάλλεται από στηθαίο ύψους 30 εκατοστών κτισμένο από τα ίδια υλικά με τον υπόλοιπο πύργο, το οποίο φέρει πολεμίστρες με τη μορφή χελιδονοουράς. Το εσωτερικό του πύργου ήταν προσβάσιμο από πόρτα στο νότιο τμήμα του πρώτου ορόφου, η οποία ήταν προσβάσιμη από σκάλα. Εσωτερικά οι σκάλες είναι πέτρινες και η πρόσβαση στο δώμα γινόταν με κινητή ξύλινη σκάλα.

Ο πύργος έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1983 μαζί με τους άλλους μεσαιωνικούς πύργους της Νάξου, γιατί πρόκειται για επιβλητικά κτίσματα με μεγάλο αρχιτεκτονικό και μορφολογικό ενδιαφέρον, που είναι άρρηκτα δεμένα με την ιστορία του νησιού. Μαζί με τον πύργο μνημεία χαρακτηρίστηκαν το παρεκκλήσι και τα μεσαιωνικά κτίσματα σε απόσταση 100 μέτρων από τον πύργο. Έχει οριστεί ζώνη προστασίας ακτίνας 500 μέτρων γύρω από τον πύργο.
Κόχτλα-Γιέρβε

Η Κόχτλα-Γιέρβε είναι πόλη και δήμος στην βορειοανατολική Εσθονία. Η πόλη ιδρύθηκε το 1924 και ενσωματώθηκε ως πόλη το 1946. Η πόλη είναι ιδιαίτερα βιομηχανική. Είναι πόλη επεξεργασίας σχιστολιθικού πετρελαίου και μεγάλος παραγωγός πετρελαϊκών προϊόντων. Η πόλη είναι επίσης πολυπολιτισμική: περιέχει άτομα που ανήκουν σε πάνω 40 εθνότητες. Μόνο το 21% του πληθυσμού είναι Εσθονοί. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ρώσοι. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στην Εσθονία, αν και το 1979 ήταν τρίτη και τέταρτη το 1989. Το 2020 είχε 33.197 κατοίκους.

Ο δήμος Κόχτλα-Γιέρβε έχει ένα ασυνήθιστο σχήμα καθώς αποτελείται από διάφορα ασυνεχή τμήματα. Τα δύο κύρια μέρη, Γιέρβε (κυρίως Κόχτλα-Γιέρβε) και Άχτμε, με 20.000 κατοίκους έκαστος, απέχουν περίπου 10 χιλιόμετρα. Αρκετοί άλλοι οικισμοί στα βορειοανατολικά του νομού Ίντα-Βίρου, που συνδέονται με την εξόρυξη σχιστολιθικού πετρελαίου, ανήκουν στην περιοχή της Κόχτλας-Γιέρβε. Στη σοβιετική εποχή, η πόλη Γιόχβι επίσης ανήκε στο Κόχτλα-Γιέρβε.
Τζον Κίλιαν

Ο Τζον Κίλιαν (επίσης , Άνω Σορβική γλώσσα: Jan Kilian) (22 Μαρτίου 1811 – 12 Σεπτεμβρίου 1884) ήταν Λουθηρανός πάστορας και ηγέτης της αποικίας γνωστής ως Βένδες του Τέξας (Wends of Texas).