Αμαξιτός

Η Αμαξιτός ήταν ελληνική πόλη της ΝΔ Τρωάδας, η οποία αποτελεί το όριο μεταξύ της Τρωάδος και Αιολίδος. 

Η περιοχή γύρω από την πόλη ήταν γνωστή ως "Αμαξιτία" και περιλάμβανε τον ναό του Σμινθέως Απόλλωνος, τις αλυκές στην γείτονα πόλη Τραγασές και τον Σατνιόεντα ποταμό (σύγχρονο Tuzla Çay). Η τοποθεσία της Αμαξιτού, εντοπίζεται στο ύψωμα που ονομάζεται Μπεσίκτεπε (Beşiktepe) κοντά στο χωριό Γκιουλπουνάρ. 

Η πόλη εμφανίζεται για πρώτη φορά στις λίστες των φόρου υποτελής στην Αθήνα πόλεων το 425 π.Χ. υπό τον τύπο "ΗΑΜΑΧΣΙΤΟΣ" στην αττική διάλεκτο. Επειδή όμως στα μέρη της αρχαίας Αιολίδος ομιλείτο η αιολική διάλεκτος, η ονομασία της πόλεως έγινε "ΑΜΑΞΙΤΟΣ", λόγω του φαινομένου της ψιλώσεως που παρουσιάζει η διάλεκτος αυτή (αποβολή των δασέων -"χσ"- και -"h"- και τροπή σε -"ξ"-). Στα νομίσματα της πόλεως του 4ου αιώνα π.Χ. υπάρχουν οι επιγραφές ΑΜΑΞΙ και η ονομασία της πόλεως προήλθε μάλλον από την αρχαία ελληνική λέξη "ἅμαξα" (=κάρο). Επομένως Αμαξιτός σημαίνει: πόλη που μπορεί να μεταφερθεί με κάρα. 

Αν και λέγεται πως ιδρύθηκε από Μυτιληνιούς (Αιολείς) αποίκους του 8-7ου αιώνα π.Χ., ωστόσο οι ανεπαρκείς ανασκαφές δεν αποδεικνύουν ακόμη κάτι. Το 427 π.Χ. την πήραν οι Αθηναίοι από τους Μυτιληναίους και την κατέταξαν στις παραλιακές τρωαδικές πόλεις που πλήρωναν τον Ἀκταῖον φόρον. Εμφανίζεται ως φόρου υποτελής την περίοδο 425-4 π.Χ. και 421-0 π.Χ. και σε σύγκριση με τις άλλες πόλεις πλήρωνε φόρο 4 ταλάντων. Ένα μεγάλο μέρος των φόρων θα προερχόταν από τις αλυκές των Τραγασών που ήταν ιδιαίτερα παραγωγικές. 

Μετά την λήξη του Πελοποννησιακού πολέμου, απόλαυσε μια σύντομη περίοδο ανεξαρτησίας και το 399 π.Χ. κατελήφθη από τους Πέρσες. Ένα έτος αργότερα την απελευθέρωσε ο Σπαρτιάτης στρατηγός Δερκυλίδας. Από τον αιώνα αυτό άρχισε και η κοπή των νομισμάτων της Αμαξιτού. Στην πρόσθια όψη έφερε τον Απόλλωνα με την λύρα, ή τον Σμινθέα Απόλλωνα και στην πίσω πλευρά την επιγραφή ΑΜΑΞΙ. Έτσι γίνεται έμμεση αναφορά για τον ναό του Σμινθέως Απόλλωνος στην γειτονική πόλη Σμίνθειον και τέτοια νομίσματα έχουν βρεθεί σε όλη την Τρωάδα. Πλην των αλυκών των Τραγασών, η πόλη εμπλουτίστηκε με ένα εμπορικό λιμάνι. Εκεί βρέθηκαν χιώτικοι και θάσιοι αμφορείς οίνου, που δηλώνουν την εμπορική δραστηριότητα στο Αιγαίο, ενώ μια επιγραφή των μέσων του 4ου αιώνα π.Χ. τιμά έναν έμπορο από την Κίο με την δωρεάν εισαγωγή-εξαγωγή αγαθών από την Αμαξιτό είτε από την ξηρά, είτε από την θάλασσα. 

Οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι αν η πόλη συνέβαλε στον συνοικισμό της γειτονικής Αλεξανδρείας. Κατά την πρώιμη ελληνιστική περίοδο, η Αμαξιτός έκοψε μια σειρά από πιο περίτεχνα νομίσματα του Απόλλωνος Σμινθέως. Δεδομένου ότι η δημοτικότητα του Ολύμπιου θεού αυξήθηκε την περίοδο εκείνη, συνέρρεαν κατά χιλιάδες οι προσκυνητές στο λιμάνι της παραλιακής πόλης. Η κερδοφορία από τις γειτονικές αλυκές προκύπτει από την απόπειρα του βασιλιά Λυσιμάχου να τις φορολογήσει (γύρω στο 301-281 π.Χ.). Τελικά ο τελευταίος επέφερε την φορολογική απαλλαγή από τις αλυκές για να μην βλάψει την οικονομία της πόλεως. 

Η Αμαξιτός επιβίωσε μέχρι και την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο, όταν συνοικίστηκε με την διπλανή Αλεξάνδρεια. Τότε περίπου ανοικοδομήθηκε και ο ναός του Απόλλωνος Σμινθέως (γεγονός που συνδέθηκε με την αύξηση της φήμης της ολύμπιας θεότητας), με την μορφή του να απεικονίζεται στα νομίσματα ως τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. Η αρχαία πόλη εντοπίζεται στο λιμάνι Beşiktepe, το οποίο χρησιμοποιούνταν από τους προσκυνητές παρά την εξαφάνιση της Αμαξιτού.