Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Φρουμέντιος

Ο Φρουμέντιος (... - 383) ήταν ο πρώτος επίσκοπος του Αξούμ και αυτός που έφερε τον χριστιανισμό στην Αιθιοπία. Ήταν ελληνικής και φοινικής καταγωγής, έμπορος, και είχε γεννηθεί στην Τύρο.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρουφίνο, ο Φρουμέντιος μαζί με τον αδελφό του Εδέσιο συνόδεψαν τον θείο τους Μετρόπιο, το 316 περίπου, σε ένα ταξίδι στην Αιθιοπία. Όταν το πλοίο έπιασε σε κάποιο λιμάνι της Ερυθραίας, πειρατές το κατέλαβαν και έσφαξαν όλο το πλήρωμα εκτός τα δύο αγόρια που κατέληξαν σκλάβοι του βασιλιά του Αξούμ. Σύντομα κέρδισαν την εύνοια του βασιλιά και κατέλαβαν ανώτατα αξιώματα, ενώ λίγο πριν πεθάνει ο βασιλιάς τους απελευθέρωσε. Όταν πέθανε ο βασιλιάς, η βασίλισσα τούς παρακάλεσε να μείνουν και να αναλάβουν την εκπαίδευση του ανήλικου διαδόχου Εζάνα. Τα δύο αδέλφια δέχτηκαν και πρώτο μέλημα τους ήταν η διάδοση του χριστιανισμού.

Όταν ο Εζάνα ενηλικιώθηκε, ο Εδέσιος επέστρεψε στην Τύρο και έγινε ιερέας. Ο Φρουμέντιος συνέχισε την προσπάθεια για την διάδοση του χριστιανισμού και μάλιστα πήγε στην Αλεξάνδρεια και ζήτησε από τον Πατριάρχη Αθανάσιο να στείλει επίσκοπο και ιερείς στην Αιθιοπία. Ο πατριάρχης θεώρησε τον Φρουμέντιο τον κατάλληλο άνθρωπο για επίσκοπο και τον διόρισε στην θέση αυτή το 328, ή σύμφωνα με άλλους, μεταξύ 340-346. Ο Φρουμέντιος γύρισε στην Αιθιοπία, έφτιαξε επισκοπή, βάπτισε τον βασιλιά Εζάνα και έχτισε πολλές εκκλησίες. Ο λαός τον αποκαλούσε Abba Salama (Πατέρας της Ειρήνης), και έγινε ο πρώτος Abune - τίτλος που δόθηκε στην κεφαλή της Εκκλησίας της Αιθιοπίας.

Ο Φρουμέντιος πέθανε το 383 και μετά τον θάνατο του ανακηρύχθηκε άγιος της κοπτικής εκκλησίας. Η μνήμη του εορτάζεται τις 18 Δεκεμβρίου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του στις 30 Νοεμβρίου, η Ρωμαιοκαθολική στις 27 Οκτωβρίου, και η Εκκλησία της Αιθιοπίας την 1 Αυγούστου.
Γεώργιος Σωτηριάδης

Ο Γεώργιος Σωτηριάδης (Ντεμίρ Ισσάρ, 25 Απριλίου 1852 – Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 1942) ήταν Έλληνας φιλόλογος, αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός.
Γεώργιος Σωτηρίου

Ο Γεώργιος Σωτηρίου (1880 - 1965), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, βυζαντινολόγος, ιστορικός της τέχνης και πανεπιστημιακός. Μαζί με τον Αναστάσιο Ορλάνδο, υπήρξε ο θεμελιωτής της βυζαντινής αρχαιολογίας στην Ελλάδα.
Κόβαλοι

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Κόβαλοι ήταν γνωστή μία ομάδα από δαίμονες που ανήκαν στην ακολουθία του θεού Διονύσου. Οι Κόβαλοι αναφέρονται από τον Αριστοφάνη, ο οποίος τους χαρακτηρίζει «κακόβουλους», «πανούργους» και «υβριστές». Είναι πιθανό να σχετίζονται με τον δαίμονα Κοάλεμο. Η λέξη «Κόβαλοι» έχει κοινή ρίζα με τη γερμανική "Kobold" = στοιχειό, δαιμόνιο, κακό πνεύμα. Η λέξη "Kobold" έδωσε το όνομά της στο χημικό στοιχείο της ύλης κοβάλτιο (εξαιτίας των τοξικών ορυκτών του).
Φίλιππος Μελάγχθων

Ο Φίλιππος Μελάγχθων ("Philipp Melanchthon"), (πραγματικό όνομα: Φίλιππ Σβάρτσερδτ - "Philipp Schwartzerdt", 16 Φεβρουαρίου 1497 - 19 Απριλίου 1560), ήταν Γερμανός λόγιος, καθηγητής ελληνικών, θεολογίας, ηγέτης της Λουθηρανικής εκκλησιαστικής Μεταρρύθμισης, φίλος και συνεργάτης του Μαρτίνου Λούθηρου.
Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς

thumb|Η Οικία Φλάμστηντ το 1824.
thumb|right|Το Βασιλικό Αστεροσκοπείο στο Γκρήνουιτς σε καρτ ποστάλ του 1902.
Το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς (αγγλ.:"Royal Greenwich Observatory") ήταν ένα από τα ιστορικότερα αστεροσκοπεία του κόσμου και το αρχαιότερο στην Αγγλία. Ιδρύθηκε το 1675 από τον βασιλιά της Αγγλίας Κάρολο Β΄, λίγα χιλιόμετρα έξω από το κέντρο του Λονδίνου, του οποίου ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 10 Αυγούστου εκείνου του έτους. Ταυτόχρονα ο βασιλιάς θεσμοθέτησε τον επίζηλο τίτλο - θέση του Βασιλικού Αστρονόμου, διευθυντού του αστεροσκοπείου όπου πρώτος που ανέλαβε ήταν ο Τζον Φλάμστηντ, σε αναγνώριση των μέχρι τότε προσπαθειών του, με κύριο έργο τη διεύθυνση του νέου αστεροσκοπείου και με το να «ασχοληθεί με την προσεκτικότερη φροντίδα και επιμέλεια στην ανόρθωση των πινάκων των ουράνιων κινήσεων και των θέσεων των απλανών (αστέρων), ούτως ώστε να ευρίσκεται το κάθε φορά ζητούμενο γεωγραφικό μήκος των τόπων, τελειοποιώντας έτσι τη τέχνη της ναυσιπλοΐας».

Το Αστεροσκοπείο του Γκρίνουϊτς κτίσθηκε πάνω σε ένα λόφο στη ομώνυμη συνοικία Γκρήνουιτς (Greenwich) του Λονδίνου, πάνω από τον ποταμό Τάμεσι από την οποία πήρε και το όνομά του. Σήμερα πλέον το «Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς» δεν υφίσταται ως επιστημονικός οργανισμός ή ίδρυμα, αφού διαλύθηκε το 1998 μετά τη μεταφορά των αστρονομικών οργάνων και του επιστημονικού προσωπικού στο Αστεροσκοπείο του Σάσεξ. Στο νέο αυτό αστεροσκοπείο εγκαταστάθηκε και το περίφημο τηλεσκόπιο "Ισαάκ Νεύτων" του οποίου η διάμετρος του κατόπτρου του είναι 2,5 μέτρα.

Τα παλαιά πλέον κτίσματα στο Γκρίνουϊτς λειτουργούν ως μουσείο, και μάλιστα όχι ως ανεξάρτητο, αλλά ως τμήμα του Εθνικού Ναυτικού.
Πατριάρχης Κύρος

Ο Κύρος διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 706 έως 711.

Μόναζε στο μικρό νησάκι απέναντι από την Άμαστρι, όταν τον συνάντησε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄, καθώς πήγαινε στην Χερσώνα, τόπο της εξορίας του. Ο Κύρος του είπε ότι θα επανέλθει στον θρόνο του. Όταν αυτό συνέβη, ο Ιουστινιανός έδιωξε τον Πατριάρχη Καλλίνικο και ανέδειξε διάδοχό του τον Κύρο, ως επιβράβευση της προ δεκαετίας προφητείας του

Επί των ημερών της Πατριαρχίας του, η Εκκλησία και η Αυτοκρατορία ταράσσονταν από τις αιρέσεις του Μονοφυσιτισμού και του Μονοθελητισμού, παρά το ότι είχαν καταδικαστεί από την Δ΄ και την Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ο Αυτοκράτορας Φιλιππικός ακολούθησε φιλική προς τις αιρέσεις αυτές πολιτική, με σκοπό την ευκολότερη επαναπροσάρτηση εδαφών, όπου αυτές είχαν βρει πρόσφορο έδαφος. Ο Πατριάρχης Κύρος αντέδρασε σθεναρά στην πολιτική αυτή, με αποτέλεσμα ο Αυτοκράτορας να τον εκθρονίσει και να τον κλείσει στη Μονή της Χώρας, όπου και πέθανε και ετάφη.

Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 8 Ιανουαρίου, ενώ από την Καθολική στις 7.
Κωνσταντίνος Στεφανής

Ο Κωνσταντίνος Στεφανής (1928-2016) ήταν Έλληνας ιατρός, πολιτικός και ακαδημαϊκός. Διατέλεσε υπουργός Υγείας και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.
Λαοί της Θάλασσας

Ο Φαραώ Ραμσής Γ' εναντίον των Λαών της Θάλασσας. Ανάγλυφο στο [[Μεντινέτ Χαμπού]].
Με τον όρο Λαοί της Θάλασσας χαρακτηρίζουν οι σύγχρονοι ιστορικοί εν γένει διάφορους αλλά συγκεκριμένους λαούς της εποχής του Νέου βασιλείου της Αρχαίας Αιγύπτου. Τους λαούς αυτούς οι Αιγύπτιοι τους ονόμαζαν «Ξένους». Στις αρχές του 12ου αιώνα π.Χ. οι Λαοί της Θάλασσας είχαν γίνει σοβαρή πολεμική απειλή για την Αίγυπτο, ενώ μαζικές ήταν οι εισβολές τους στη Χεττιτική αυτοκρατορία και σε άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής. Πιθανώς πρόκειται για τους ίδιους πολεμιστές που είχαν επιτεθεί και στην πόλη-κράτος Ουγκαρίτ το 1192 π.Χ.
Τρήβητος

thumb|Το "κόκκινο σπίτι" στην Τριέρη με την επιγραφή
Ο Τρήβητος ήταν γιος του μυθικού βασιλιά της Ασσυρίας Νίνου ο οποίος αναφέρεται σε κείμενα της Ελληνιστικής περιόδου και μιας Χαλδαίας βασίλισσας. Όταν η μητριά του, η Βασίλισσα Σεμίραμις, έδιωξε τον Τρήβητο από το βασίλειό της, αυτός κατέφυγε μαζί με ακολούθους του στην Ευρώπη και φτάνοντας στον ποταμό Μοζέλλα ίδρυσε το 2000 π.Χ. την πόλη Τριέρη, της οποίας έδωσε και το όνομα.

Ο μύθος αυτός καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1105 στις Πράξεις Τριβιρίων. Στην Τριέρη υπάρχει μια επιγραφή από το έτος 1684 που αναφέρεται στον μύθο αυτό.

:"ANTE ROMAM TREVIRIS STETIT ANNIS MILLE TRECENTIS."
:"PERSTET ET ÆTERNA PACE FRVATVR. AMEN."
:"πρό της Ρώμης η Τριέρη εκτίσθη χρόνια χίλια τριακόσια"
:"είθε να υπάρχει αιώνια εν ειρήνη"
Ουτναπιστίμ

Στην Σουμεριακή μυθολογία ο Ουτναπιστίμ, ήταν γιος του Ουμπάρα από την πόλη Σουρουππάκ, και σχετίζεται με την Ασσυριακή εκδοχή του κατακλυσμού. 

Σύμφωνα με το Έπος του Γκιλγκαμές, ο θεός Ένκι έδωσε εντολή στον Ουτναπιστίμ να φτιάξει ένα πλοίο, σε σχήμα κύβου, και μέσα σε αυτό να βάλει σπόρους από όλα τα φυτά και τα ζώα της γης. Το πλοίο ήταν έτοιμο σε έξι ημέρες και την έβδομη καθελκύστηκε. 

Πρώτα εμφανίστηκε ένα μαύρο σύννεφο και ο θεός Αντάντ έσπειρε φοβερή θύελλα και βροχή , μετά εμφανίστηκε ο θεός Νεργκάλ και άφησε τα νερά του κάτω κόσμου. Μετά ήρθε ο Νικούρτας , θεός του πολέμου, και έσπασε τα φράγματα, μαζί του και οι εφτά κριτές της κόλασης και ο θεός Αννουνάκι. Ήταν τόση μεγάλη και τρομερή η καταστροφή που τρόμαξαν και οι ίδιοι οι θεοί και κατέφυγαν στα πιο ψηλά μέρη του ουρανού. Η καταστροφή κράτησε έξι μέρες και έξι νύχτες έβρεχε και πλημμύρισε όλη η γη, την έβδομη η βροχή σταμάτησε. 

Το πλοίο προσάραξε στο όρος Νισίρ και ο Ουτναπιστίμ έστειλε ένα περιστέρι ,αλλά αυτό δεν βρήκε γη να καθίσει και ξαναγύρισε. Το ίδιο και ένα χελιδόνι, τέλος στέλνει και ένα κοράκι το οποίο όμως δεν ξαναγύρισε, έτσι ο Ουτναπιστίμ κατάλαβε ότι ο κατακλυσμός είχε τελειώσει και έκανε θυσία στους θεούς. Οι θεοί βλέποντας την θυσία μαζεύτηκαν γύρω της εκτός τον θεό Ενλίλ ο οποίος ήταν ο υπαίτιος της καταστροφής. 

Κάποια στιγμή ήρθε και ο Ενλίλ και εξοργίστηκε που επέζησαν άνθρωποι από την καταστροφή. Επενέβησαν οι θεοί Νινούρτα και Ένκι κάνοντας τον Ουτναπιστίμ και τη γυναίκα του αθάνατους. 

Τον Ουτναπιστίμ συνάντησε μετά από χρόνια ο Γκιλγκαμές και του αφηγήθηκε την ιστορία του κατακλυσμού η οποία υπάρχει στο Έπος του Γκιλγκαμές.
Κοίρανος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κοίρανος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
# Κάτοικος της Πάρου που είχε αγοράσει κάποτε στο Βυζάντιο δελφίνια και στη συνέχεια τα λυπήθηκε και τα έρριξε πάλι στη θάλασσα. Μετά από καιρό, ο Κοίρανος ναυάγησε ανάμεσα στην Πάρο και στη Νάξο, οπότε διασώθηκε από κάποιο δελφίνι που τον μετέφερε σε ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο αυτό από τότε ονομάσθηκε Κοιράνειον, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος ("Ηθικά", 985a).
# Γιος του Κλείτου και πατέρας του περίφημου Κορίνθιου μάντη Πολυείδη.
# Πολεμιστής, ένας από τους Λυκίους που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Οδυσσέα. Αυτός ο Κοίρανος αναφέρεται στην "Ιλιάδα" (Ε 677).
# Πολεμιστής από την Κρήτη, και συγκεκριμένα από την πόλη Λύκτο, που πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ενάντια στους Τρώες, ως ένας από τους άνδρες του Μηριόνη. Σκοτώθηκε ως οδηγός πολεμικού άρματος από το ακόντιο του `Εκτορα που προοριζόταν για τον Ιδομενέα, όπως αναφέρει η "Ιλιάδα" (Ρ 612-620): "«Οτ' είχεν έλθει ο Ιδομενεύς πεζός απ' τα καράβια / και δόξης θα ήταν αφορμή μεγάλης εις τους Τρώας, / αν δεν έφθανε ο Κοίρανος των ίππων κυβερνήτης . / και σώστης του απ' τον όλεθρον προφύλαξεν εκείνον / και του ανδροφόνου `Εκτορος αυτόν επήρε η λόγχη, / κάτω απ' τ' αυτί τον κτύπησε, και του 'σπασεν η λόγχη / όλα τα δόντια κι έκοψε την γλώσσαν μες στην μέσην, / από το αμάξι εβρόντησε και απόλυσε απ' τα χέρια / τα χαλινάρια...»" (μετάφραση Ι. Πολυλά)
Κουντουριώτικα

Τα [[Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας|προσφυγικά]] στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

Τα Κουντουριώτικα είναι συνοικία της Αθήνας που εκτείνεται από την Αμερικανική Πρεσβεία (στο ύψος της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας) μέχρι τη συνοικία του Γκύζη, τη συνοικία της Νεάπολης (με όριο την οδό Κόνιαρη) και το λόφο του Λυκαβηττού.

Η έκταση αυτή αγοράστηκε από τον Δήμο Αθηναίων το 1878 προκειμένου ν΄ αποτελέσει πάρκο. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ακόμη η λεωφόρος Αλεξάνδρας και όλη η έκταση ήταν αγρότοποι και περισσότερο λαχανόκηποι. Στην έκταση αυτή η πρώτη παρέμβαση έγινε από τον Πρίγκιπα Νικόλαο, ένθερμο οπαδό του Παναθηναϊκού, προκειμένου να εξαιρεθεί από το προγραμματιζόμενο πάρκο έτσι ώστε η ομάδα να αποκτήσει γήπεδο, κάτι που τελικά πέτυχε. Επίσης με άλλες κατά καιρούς παρεμβάσεις αφαιρέθηκαν οικόπεδα για τη διάνοιξη της λεωφόρου Αλεξάνδρας, τη δημιουργία των Φυλακών Αβέρωφ, και αργότερα του Δικαστικού Μελάθρου, τριών μεγάλων νοσοκομείων, "Ελπίς", "Άγιος Σάββας", "Μαιευτήριο Έλενας Βενιζέλου", καθώς και άλλων μικρότερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Στον ίδιο χώρο βρίσκονταν και οικόπεδα της Εκκλησίας της Ελλάδος τα οποία όμως ανταλλάχθηκαν με το δημόσιο.

Το όνομα της συνοικίας όμως οφείλεται σε νεότερη εποχή, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης απέδωσε όση υπόλοιπη αδόμητη έκταση είχε απομείνει για τη δημιουργία συνοικισμού προσφύγων, μετά το τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, λαμβάνοντας έτσι προς τιμή το όνομά του.
Κόλαινος

Στην ελληνική μυθολογία ο Κόλαινος ήταν βασιλιάς των αρχαίων Αθηνών-Αττικής, ο οποίος βασίλευσε πριν από τον Κέκροπα. Ο Κόλαινος ίδρυσε στον Δήμο Μυρρινουσίων ναό της «Αρτέμιδος Κολαινίδος» (Παυσανίας, Α΄ 31, 5). Πιστευόταν ότι ο Κόλαινος ήταν απόγονος του θεού Ερμή, και ότι μετά από χρησμό ίδρυσε τις Κολωνίδες, μία κωμόπολη κοντά στην Κορώνη (Παυσ. Δ΄ 34, 8: "«Με την πόλη των Κορωναίων συνορεύουν αι Κολωνίδες. Οι κάτοικοι της πόλεως αυτής λέγουν ότι δεν είναι Μεσσήνιοι, αλλά τους έφερε εκεί ο Κόλαινος από την Αττική, και αυτόν τον οδήγησε στην αποικία, κατόπιν χρησμού, το πτηνό που ονομάζεται κόρυδος.»").
Νίκος Σεργιανόπουλος

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος (Δράμα 24 Σεπτεμβρίου 1952 - Παγκράτι, Αθήνα 4 Ιουνίου 2008) ήταν ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Σταμάτης Κραουνάκης

Ο Σταμάτης Κραουνάκης (Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 1955) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, παραγωγός και συγγραφέας.
Κομβάβος

Ο Κομβάβος είναι ένα μυθικό πρόσωπο το οποίο τοποθετείται μέσα στους ιστορικούς χρόνους, και μάλιστα στην Ελληνιστική Περίοδο. Ο ήρωας Κομβάβος ήταν κατά την παράδοση ευνοούμενος του Σελευκίδη βασιλιά Αντιόχου Α΄ της Συρίας. Κάποτε ο Κομβάβος επιφορτίσθηκε από τον Αντίοχο με την αποστολή να συνοδεύσει τη βασίλισσα Στρατονίκη, αλλά επειδή φοβήθηκε μήπως την ποθήσει ερωτικά, αυτοευνουχίσθηκε για να την προστατεύσει. Ο Αντίοχος, μαθαίνοντας αυτή την αυτοθυσία του Κομβάβου, του απέδωσε μεγάλες τιμές, μέχρι που του έστησε και ανδριάντα.
Λουκάς Μούσουλος

Ο Λουκάς Σ. Μούσουλος (Καραβάς Κύπρου, 1910 – Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 1993) ήταν διακεκριμένος Ελληνοκύπριος μηχανικός μεταλλείων–μεταλλουργός μηχανικός, καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, και συγγραφέας πολλών επιστημονικών άρθρων και βιβλίων.

Γεννήθηκε το 1910 στον Καραβά της Επαρχίας Κερύνειας της Κύπρου. Γονείς του ήταν ο Σοφοκλής και η Ευρυδίκη Μούσουλου. Σπούδασε στην Γαλλία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης (1928–1930) και κατόπιν στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Μεταλλείων του Σαιντ Ετιέν (École Nationale Supérieure de Saint-Étienne, 1930–1933).

Από το 1934 και για πολλά χρόνια, εργάσθηκε σε διευθυντικές θέσεις σε μεταλλεία και μεταλλουργίες του Ομίλου Μποδοσάκη (Μεταλλεία Κασσάνδρας, Μεταλλεία Ερμιόνης, ΛΑΡΚΟ, κ.ά.). Αργότερα, ανέλαβε διευθυντικές θέσεις και σε άλλες μεταλλευτικές ή μεταλλουργικές επιχειρήσεις όπως στην Mediterranean Mines Ltd. (αμερικανικών συμφερόντων), στην Ελληνική Μεταλλευτική Εταιρεία της Κύπρου, στην Γενική Εταιρεία Μεταλλευτικών Ερευνών και Εκμεταλλεύσεων (ΓΕΜΕΕ), στα Μεταλλεία Αμιάντου Βορείου Ελλάδος (ΜΑΒΕ) και στις Μεταλλουργικές Βιομηχανίες Αιγαίου (ΜΕΤΒΑ).

Ο Λουκάς Μούσουλος διέπρεψε επίσης ως ερευνητής, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός. Το 1948 εκλέχθηκε επιμελητής στην Έδρα Μεταλλογνωσίας και Μεταλλευτικής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, το 1955 καθηγητής στην Έδρα Μεταλλευτικής και το 1962 καθηγητής στην Έδρα Μεταλλουργίας. Ως ερευνητής συνέβαλε πολύ στην αξιοποίηση των λατεριτικών κοιτασμάτων νικελίου της Λάρυμνας και στην δημιουργία του μεταλλουργικού συγκροτήματος της ΛΑΡΚΟ. 

Το 1977 συνταξιοδοτήθηκε από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο λόγω ηλικίας. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το έτος 1985–1986 χρημάτισε πρόεδρος της Ακαδημίας. Ήταν επίσης μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Υποτροφιών Ι. Λάτση.

Έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο τον τίμησε εκδίδοντας ειδικό επιστημονικό τόμο αφιερωμένον σ' αυτόν. Μετά τον θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών θέσπισε επίσης βραβείο στο όνομά του με αντικείμενο τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές διεργασίες.
Λουίς Καμπράλ

O Λουίς Καμπράλ ("Luís de Almeida Cabral", 11 Απριλίου 1931 - 30 Μαΐου 2009) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της αφρικανικής χώρας, από το 1973 έως την ανατροπή του από στρατιωτικό πραξικόπημα, τον Νοέμβριο του 1980.
Ο Χιτών

«Ο Χιτών» (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: "The Robe") είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο από το συγγραφέα Λόιντ Ντάγκλας το 1942 και είναι η ιστορία ενός Ρωμαίου αξιωματικού, του Μάρκελλου, που έλαβε μέρος στην σταύρωση του Χριστού. Ήταν ένα από τα βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τη δεκαετία του 1940. Μπήκε στη λίστα μπεστ σέλλερ των Τάιμς της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο του 1942 και τέσσερις βδομάδες αργότερα ανέβηκε στο Νο.1, θέση που κράτησε για σχεδόν ένα χρόνο. "Ο Χιτών" έμεινε στη λίστα για άλλα δύο χρόνια, επιστρέφοντας αρκετές φορές τα επόμενα έτη, συμπεριλαμβανομένου και του 1953, οπότε και κυκλοφόρησε η κινηματογραφική του έκδοση.
Πίτερ Ρόμπινσον

O Πίτερ Ρόμπινσον (Peter David Robinson) είναι Βρετανός πολιτικός και επικεφαλής του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος (DUP) της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι επίσης Υπουργός αρμόδιος για οικονομικά ζητήματα και θέματα προσωπικού.
Δήμος Θεσσαλονίκης

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό δήμος της Ελλάδας, και με βάση την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 325.182 κατοίκους. Περιλαμβάνει με το ιστορικό της κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης και τις περιοχές γύρω από αυτό. Στην έκταση του Δήμου Θεσσαλονίκης βρίσκονται τα κυριότερα αξιοθέατα και μνημεία της Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος διαχειρίζεται ένα ευρύ δίκτυο βιβλιοθηκών και πολιτιστικών χώρων, διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως τα Δημήτρια και κατέχει έναν τηλεοπτικό (TV 100) και δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς (FM 100 και FM 100,6).
Ανσουμάνε Μανέ

O Ανσουμάνε Μανέ ("Ansumane Mané") ήταν στρατιωτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, ο οποίος ηγήθηκε στρατιωτικής εξέγερσης, ανατρέποντας την κυβέρνηση του Νίνο Βιέιρα και προκαλώντας τον μικρό σε διάρκεια αλλά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα

Ο Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα (Veríssimo Correia Seabra, 16 Φεβρουαρίου 1947 – 6 Οκτωβρίου 2004) ήταν στρατηγός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Ηγήθηκε πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον πρόεδρο Κούμπα Ιαλά τον Σεπτέμβριο του 2003.
Σπύρος Ευαγγελάτος

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος (20 Οκτωβρίου 1940 – 24 Ιανουαρίου 2017) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.
Μαλάμ Μπακάι Σανιά

Ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά ("Malam Bacai Sanhá", 5 Μαΐου 1947 - 9 Ιανουαρίου 2012) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, πρόεδρος από τις 8 Σεπτεμβρίου του 2009 έως το θάνατό του στις 9 Ιανουαρίου του 2012. Υπήρξε ξανά πρόεδρος για προσωρινό διάστημα, από τις 14 Μαΐου του 1999 ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2000. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης από το 1994 ως το 1999. Ανήκει στο Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAIGC).
Μετρό Βιέννης

Το Μετρό Βιέννης ("U-Bahn Wien") είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος της πρωτεύουσας της Αυστρίας, της Βιέννης. Με 5 γραμμές συνολικού μήκους 83,3 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 98 σταθμούς. Εγκαινιάστηκε δοκιμαστικά το 1976 και επίσημα το 1978, αλλά κάποια τμήματα λειτουργούσαν ήδη από παλαιότερα ως τοπικοί σιδηρόδρομοι. Αποτελείται από δυο συστήματα λειτουργίας, ένα μετρό και ένα "light-metro" (δηλαδή τραμ-μετρό) που χρησιμοποιεί συρμούς του βιεννέζικου τραμ. Το δίκτυο είναι συνδεδεμένο με τον προαστιακό σιδηρόδρομο και το τραμ. Η εταιρεία λειτουργίας ανήκει εξ ολοκλήρου στο δήμο της Βιέννης.
Κόρεσος

Στην ελληνική μυθολογία ο Κόρεσος ήταν ένας ιερέας του θεού Διονύσου, που ερωτεύθηκε παράφορα μία παρθένα από την Καλυδώνα, την Καλλιρρόη. Επειδή όμως η Καλλιρρόη απέκρουσε τον έρωτά του, ο Κόρεσος παραπονέθηκε γι' αυτό το θέμα στον Διόνυσο, με αποτέλεσμα ο θεός να στείλει στους κατοίκους της Καλυδώνας τρέλα (μανία). Για να απαλλαγούν από αυτή τη συμφορά, οι Καλυδώνιοι, σύμφωνα με χρησμό από το Μαντείο της Δωδώνης, όφειλαν να θυσιάσουν στον Διόνυσο μία παρθένα. Αλλά ο κλήρος έπεσε στην Καλλιρρόη, οπότε ο Κόρεσος, ερωτευμένος καθώς ήταν, δεν άντεξε να θυσιάσει την κοπέλα και αυτοκτόνησε. Στη συνέχεια η Καλλιρρόη, από τις τύψεις και τη ντροπή της, έπεσε μέσα στη λιμνούλα μιας πηγής, η οποία από τότε πήρε το όνομά της.

Ο Παυσανίας είναι ο μοναδικός, που έχει διασώσει αυτή την ιστορία, η οποία πιθανώς προέρχεται από κάποιο ελληνιστικό έπος, ίσως τα "Αιτωλικά" του Νικάνδρου.
Λεωφόρος

thumb|Λεωφόρος
thumb|Η Avenue des Champs-Élysées στο Παρίσι το 1900
Ως Λεωφόρος [λέως (λαός) + φέρω] θεωρείται μία μεγάλη κεντρική οδός μεγάλου μήκους και πλάτους που συνδέει την πόλη με τα περίχωρα. Συχνά με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Κάποιες φορές χτίζεται μετά την κατεδάφιση τον τειχών μιας πόλης όπως στην περίπτωση της βιεννέζικης Ρίνγκστρασσε. Oι λεωφόροι είναι επίσης οδοί οι οποίοι επιτρέπουν σε οδηγούς να κινηθούν σε υψηλές ταχύτητες.

Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις μια λεωφόρος βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο μιας πόλης. 

Στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα (Αθήνα) συναντάμε αρκετές λεωφόρους όπως τις:

* Λεωφόρος Αλεξάνδρας, αποτελεί βόρειο όριο του Αθηναϊκού Δακτυλίου.
* Λεωφόρος Πατησίων, ξεκινά από την οδό Πανεπιστημίου και οδηγεί στα Πατήσια.
* Λεωφόρος Κηφισού, κεντρικός οδικός άξονας των Αθηνών, ο οποίος έχει κατασκευαστεί επί του ποταμού Κηφισού.
* Λεωφόρος Βουλιαγμένης, κύριος οδικός άξονας των Νοτίων Προαστίων και άλλες πολλές.
Βαράκ

Ο Βαράκ (, που σημαίνει «αστραπή») είναι βιβλικό πρόσωπο της εποχής των Κριτών. Υπήρξε στρατηγός των Ισραηλιτών, όπως αναφέρεται στο Βιβλίο των Κριτών (ε΄ 19) και του Ιησού του Ναυή (ιβ΄ 21).

Τάφος κοντά στο [[Τελ Καντές]] που θεωρείται ότι ανήκει στον Βαράκ ή στη [[Δεββώρα]].

Ο Βαράκ ήταν γιος του Αβινωάμ από την Κέδες της περιοχής του Νεφθαλί. Υπήρξε ο διοικητής του στρατού της ηρωίδας και προφήτισσας Δεββώρας. Ο Βαράκ και η Δεββώρα νίκησαν τη στρατιά των Χαναναίων του Σισάρα, οι οποίοι επί είκοσι χρόνια καταπίεζαν τους Ισραηλίτες.

Η ήττα των Χαναναίων στη Θαανάχ από τη Δεββώρα (πολιτικοθρησκευτική ηγεσία) και τον Βαράκ (στρατιωτική ηγεσία) εξιστορείται σε πεζό λόγο (κεφάλαιο δ΄) και επαναλαμβάνεται έμμετρα (κεφ. ε΄, η αποκαλούμενη και «Ωδή της Δεββώρας»). Στο κεφάλαιο δ΄ ως κυριότερος εχθρός εμφανίζεται ο Ιαβίν, βασιλιάς της Χαζόρ (το σημερινό Tell el-Qedah, περίπου 5 χλμ. νοτιοδυτικά της Λεκάνης Χούλα), παρότι σημαντικός παρουσιάζεται και ο ρόλος του αρχιστρατήγου του Σισάρα.

thumb|190px|left|Βαράκ και Ιαήλ ενώπιον του νεκρού Σισάρα

Η Δεββώρα προείπε ότι ο Βαράκ θα νικούσε, αλλά ο Σισάρα θα σκοτωνόταν από μία γυναίκα. Κατά τη διάρκεια της μάχης στο όρος Θαβώρ, μία ξαφνική νεροποντή είχε ως αποτέλεσμα την υπερχείλιση του ποταμού Κισών στην κοιλάδα της Ιεζραέλ, πράγμα που ακινητοποίησε τα 900 δρεπανοφόρα πολεμικά άρματα των Χαναναίων. Ο Σισάρα αναζήτησε καταφύγιο στη σκηνή μιας γυναίκας, της Ιαήλ. Η Ιαήλ του έδωσε να πιεί γάλα και ο στρατηγός αποκοιμήθηκε από την κόπωσή του. Τότε η Ιαήλ του διατρύπησε το κεφάλι με ένα υποστήριγμα (πάσσαλο) της σκηνής. Αργότερα, όταν πέρασε από εκεί ο Βαράκ, η Ιαήλ του έδειξε τον Σισάρα νεκρό στη σκηνή της. Στη σειρά των Κριτών του Ισραήλ τον Βαράκ διαδέχθηκε ο Γεδεών.

Στην Προς Εβραίους επιστολή ο απόστολος Παύλος αναφέρει τον Βαράκ μαζί με άλλες προσωπικότητες που πέτυχαν κατορθώματα μέσω πίστης: «Και τι έτι λέγω; επιλείψει με γαρ διηγούμενον ο χρόνος περί Γεδεών, Βαράκ, Σαμψών, Ιεφθάε, Δαυίδ τε και Σαμουήλ και των προφητών, οί δια πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας» (ια΄ 32).
Μπλεζ Πασκάλ

Ο Μπλεζ Πασκάλ ("Blaise Pascal", 19 Ιουνίου 1623 - 19 Αυγούστου 1662) ήταν Γάλλος μαθηματικός, φυσικός, συγγραφέας και φιλόσοφος.
Κούμπα Ιαλά

Ο Κούμπα Ιαλά ("Kumba Ialá") ή Κούμπα Γιαλά ("Kumba Yala") (15 Μαρτίου 1953 - 4 Απριλίου 2014) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος της χώρας του από τις 17 Φεβρουαρίου του 2000 ως την ανατροπή του σε στρατιωτικό πραξικόπημα, το 2003. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς της Γουινέας-Μπισσάου, δεν έχει πορτογαλικό όνομα.Το 2008 ασπάστηκε το Ισλάμ και έλαβε το όνομα Μοχάμεντ Ιαλά Εμπαλό.
Ευρωπαϊκή Οδός 30

right|200px|
thumb|200px|Πορεία της Ευρωπαϊκής Οδού 30
H Ευρωπαϊκή Οδός 30 είναι μία διαδρομή του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Αποτελεί το σημαντικότερο οδικό άξονα μεταξύ Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας. Ξεκινάει στην Ιρλανδία και μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου φτάνει στην ηπειρωτική Ευρώπη, στην Ολλανδία. Η διαδρομή της E30 στην Ολλανδία και Γερμανία είναι αυτοκινητόδρομος, ενώ αλλα κομμάτια είναι το πλείστον απλοί συμβατικοί δρόμοι. Το συνολικό μήκος κυμαίνεται στα 6.000 χλμ.
Καρλ Ράπαν

Ο Καρλ Ράπαν (γερμ.: "Karl Rappan", 1905-1996) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε και εργάστηκε ως προποντής κυρίως στην Ελβετία, όπου κέρδισε πολλούς τίτλους. Διετέλεσε τέσσερις φορές προπονητής της Εθνικής Ελβετίας, την οποία οδήγησε τρεις φορές σε τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων. Μέχρι σήμερα κρατά το ρεκόρ του πολυνίκη προπονητή της Εθνικής Ελβετίας.

Δημιούργησε μια κυρίαρχη ποδοσφαιρική τακτική, που έμεινε γνωστή ως "σύρτης" (αγγλ.: "bolt"), η οποία αργότερα εξελίχθηκε στο πιο γνωστό κατενάτσιο. Βοήθησε στη δημιουργία του Κυπέλλου Ιντερτότο, το οποίο σε μια πρώιμη μορφή του ονομαζόταν Κύπελλο Ράπαν.
Sikorsky H-19

Το Sikorsky H-19 (επίσης γνωστό ως S-55) ήταν ελικόπτερο πολλαπλών ρόλων του Αμερικανικού Στρατού. Κατασκευάστηκε επίσης κατόπιν αδείας από την Westland Aircraft ως Westland Whirlwind στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι εκδόσεις του Αμερικανικού Ναυτικού και της Αμερικανικής Ακτοφυλακής αναφέρονταν ως HO4S, ενώ οι αντίστοιχες του Σώματος των Αμερικανών Πεζοναυτών ως HRS.
Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ

Ο Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ "(γαλλικά: Daniel Francois Esprit Auber)", 29 Ιανουαρίου 1782 - 1871) ήταν Γάλλος συνθέτης. Νέος εργάστηκε ως υπάλληλος στο Λονδίνο, όπου τα τραγούδια του είχαν επιτυχία στους κοινωνικούς κύκλους της εποχής.

Επέστρεψε στο Παρίσι το 1804. Έγραψε συνολικά 45 Όπερες, με πιο γνωστές τις: «"Η μουγκή του Πόρτιτσι"», «"Φρα Ντιάβολο"», το «"Μαύρο Ντόμινο"» κ.α. 

«"Η μουγκή του Πόρτιτσι"» θεωρείται η πρώτη γαλλική ρομαντική «Grand Opera» του 19ου αιώνα και είναι αξιοσημείωτο ότι η ηρωίδα είναι μουγκή. Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ τη θαύμαζε για τη δραματική της ένταση επειδή απεικόνιζε το επαναστατικό πνεύμα εναντίον της τυραννίας τόσο αληθινά και ζωηρά, ώστε η παράσταση στο Βέλγιο, το 1830, συνέβαλε στην Επανάσταση για τη Βελγική Ανεξαρτησία.


Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Χορστ Σκοφ

Ο Χορστ Σκοφ (Horst Skoff) ήταν επαγγελματίας παίκτης της αντισφαίρισης από την Αυστρία. Κατέκτησε μερικούς τίτλους στο απλό σε επαγγελματικό επίπεδο από το 1988 ως το 1993. Αποσύρθηκε από τα κορτ το 1995.
Ίδα της Λωρραίνης

Η Ίδα της Λωρραίνης ή Ίδα της Βουλώνης ("Ide de Boulogne", 1040 - 13 Απριλίου 1113) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν ήταν Γαλλίδα ευγενής και είναι αγία της Καθολικής εκκλησίας. Ήταν κόρη του δούκα της Κάτω Λωρραίνης Γοδεφρείδου Γ΄ και της συζύγου του Ντόντα. Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Ευστάθιο Β΄ (1057), με τον οποίο απέκτησε τρεις γιους:

* Ευστάθιος Γ΄ της Βουλώνης
* Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν
* Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, έγινε Βενεδικτίνη μοναχή (ή σύμφωνα με τελευταίες εκτιμήσεις ίσως αφιερωμένη στην εκκλησία χωρίς να έχει δώσει μοναστικό όρκο). Χάρισε όλη την περιουσία της στους φτωχούς χτίζοντας πλήθος από μοναστήρια, ενώ βοήθησε σημαντικά με χρήματα τους γιους της όταν αναχώρησαν για την Α΄ Σταυροφορία.
Άνα Ιβάνοβιτς

Η Άνα Ιβάνοβιτς (σερβικά: "Ана Ивановић", 6 Νοεμβρίου 1987) είναι αθλήτρια της αντισφαίρισης από τη Σερβία. Το 2008 έγινε η πρώτη αθλήτρια της χώρας της που ανέβηκε στο νούμερο ένα της διεθνούς κατάταξης, έπειτα από τη νίκη της στο Ρολάν Γκαρός.
Londonbeat

εναλλ.=Londonbeat Poland 2018|μικρογραφία|250x250εσ|Οι Londonbeat το 2018
Οι Londonbeat είναι αμερικανικό συγκρότημα της R&B και της dance μουσικής σκηνής. Αρκετά τραγούδια τους (ποπ και χορευτικά) έκαναν επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του ' 90.
Κάρλος Κορέια

Ο Κάρλος Κορέια ("Carlos Correia", 6 Νοεμβρίου 1933-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τον Σεπτέμβριο του 2015 ως τον Μάιο του 2016. Προηγουμένως, υπηρέτησε άλλες 3 φορές στην πρωθυπουργία του κράτους από το 1991 ως το 1994, από το 1997 ως το 1998 και από το 2008 ως το 2009.
Κόροιβος ο Ηλείος

Ο Κόροιβος ο Ηλείος ήταν «μάγειρος» στο επάγγελμα -θυσιαστής ιερών σφαγίων- και αθλητής από την Ήλιδα.
Φρανσίσκο Φαντούλ

Ο Φρανσίσκο Φαντούλ (Francisco José Fadul, 15 Δεκεμβρίου 1953-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 3 Δεκεμβρίου του 1998 ως τις 19 Φεβρουαρίου του 2000. Υπήρξε αρχηγός του Ενωμένου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PUSD), από το 2002 ως το 2006.
Μελένικο

Το Μελένικο (βουλγαρικά: Мелник) είναι η μικρότερη πόλη της Βουλγαρίας με 390 κατοίκους. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα (βουλγαρικά: община) της πόλης Σαντάνσκι (βουλγαρικά: Сандански), από την οποία απέχει 18 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά, και στην διοικητική περιοχή (βουλγαρικά: Област) του Μπλαγκόεβγκραντ (βουλγαρικά: Благоевград). Βρίσκεται σε υψόμετρο 437 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα σε εντυπωσιακές αμμώδεις «πυραμίδες».
Κύπελλο Ράπαν

Κύπελλο Ράπαν ήταν η ονομασία που είχε επικρατήσει για το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο (αγγλ.: "International Football Cup"), το οποίο εμπνεύστηκε ο Αυστριακός προπονητής Καρλ Ράπαν και υλοποίησε με τη βοήθεια του Ελβετού Ερνστ Τόμεν το 1961. Ο σκοπός της δημιουργίας του ήταν να υπάρχουν αγώνες το καλοκαίρι για τα δελτία των διαφόρων ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών στοιχημάτων και να έχουν κάποια έσοδα οι ομάδες που συμμετείχαν.

Από το 1961/62 ως το 1966/67 η πρώτη φάση του κυπέλλου διεξαγόταν το καλοκαίρι σε ομίλους. Στη συνέχεια κατά τη χειμερινή περίοδο οι νικητές των ομίλων έπαιζαν σε αγώνες νοκ-άουτ ως τον τελικό που γινόταν την άνοιξη. 

Το 1967 η διοργάνωση μετονομάστηκε σε "Κύπελλο Ιντερτότο" με χορηγό τη βιομηχανία Σίγκερ. Διεξαγόταν μόνο το καλοκαίρι σε ομίλους, χωρίς επόμενους γύρους και χωρίς τελικό τροπαιούχο. Όπως προδίδει ο τίτλος (intertoto: διεθνές στοίχημα), αποκλειστικός σκοπός της διοργάνωσης ήταν να υπάρχουν θερινοί αγώνες για το ποδοσφαιρικό στοίχημα. 

Από το 1995 τη διοργάνωση του Κυπέλλου Ιντερτότο ανέλαβε η UEFA παραλλάζοντας την επωνυμία σε Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ και τη μετέτρεψε σε προκριματική διοργάνωση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 2009 καταργήθηκε.
Saber Rider and the Star Sheriffs

Το Saber Rider and the Star Sheriffs (ελληνικά: Ο Σερίφης του Διαστήματος και οι Αστρομαχητές) είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά anime που προβλήθηκε για πρώτη τον Σεπτέμβριο του 1987 και ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1988. Η σειρά είναι βασισμένη στο anime του 1984, "Star Musketeer Bismark", του ιαπωνικού Studio Pierrot, το οποίο είχε μέτρια απήχηση στην Ιαπωνία. Τα πνευματικά δικαιώματά του αγόρασε η World Event Productions (WEP), η ίδια εταιρεία πίσω από το "Voltron" του 1986. H WEP επαναδιάταξε και ξανάγραψε τα επεισόδια της σειράς, ενώ εισήγαγε έξι νέα.
Παπίκιο

μικρογραφία|Το Παπίκιο όρος.
Το Παπίκιο όρος ή "Αϊτόβουνο" είναι ένα βουνό στο Νομό Ροδόπης, πάνω στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Είναι το ανατολικότερο όρος της κεντρικής Ροδόπης. Έχει σχήμα κωνικό και οι δύο κορυφές του που βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους έχουν υψόμετρο 1510 μ. και 1460 μ. Παλαιότερα είχε δάση δρυών και οξιάς, αλλά η υπερβόσκηση και οι πυρκαγιές τα έχουν περιορίσει. Εκτεταμένες αναδασώσεις έγιναν στη δεκαετία του 1980, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσουν κωνοφόρα φυτά.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, ιδίως τον 11ο και 12ο αιώνα υπήρξε σημαντικό μοναστικό κέντρο της Θράκης .
Ευρωπαϊκή Οδός 55

H Ευρωπαϊκή Οδός 55 (Ε55) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών, είναι μια οδός που ξεκινάει από το Χέλσινγκμποργκ της Σουηδίας και καταλήγει στην Καλαμάτα.

Το ελληνικό τμήμα ξεκινά από την Ηγουμενίτσα και περνώντας από την Πρέβεζα, την Αμφιλοχία,το Αγρίνιο, το Μεσολόγγι, την Πάτρα, τον Πύργο και την Κυπαρισσία καταλήγει στην Καλαμάτα. Με άλλα λόγια περιλαμβάνει την εθνική οδό Ηγουμενίτσας - Πρέβεζας τον μελλοντικό αυτοκινητόδρομο Άκτιο - Αμβρακία (Α52), την Ιόνια Οδό (Α5), τις εθνικές οδούς 9 και 9α (Πάτρα - Καλό Νερό - Τσακώνα) και τον Α/Δ Μορέας μέχρι την Καλαμάτα .

Το συνολικό της μήκος κυμαίνεται στα 3.305 χλμ. Οι χώρες από τις οποίες διέρχεται είναι η Σουηδία, η Γερμανία, η Τσεχία, η Αυστρία, η Ιταλία και η Ελλάδα.
Διεθνής Περιπολία Πάγων

Με το όνομα Διεθνής Περιπολία Πάγων, γνωστότερη ως "International Ice Patrol" (ΙΙΡ), συγκροτήθηκε το 1914 ειδική υπηρεσία της Αμερικανικής Ακτοφυλακής για τον εντοπισμό και παρακολούθηση παγόβουνων επικίνδυνων για την ναυσιπλοΐα και ιδίως στον Βόρειο Ατλαντικό.
Ελληνικό οικονομικό θαύμα

Ο όρος (σύγχρονο) Ελληνικό οικονομικό θαύμα έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την εντυπωσιακό ρυθμό οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της Ελλάδας από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Μεταξύ του 1950 και του 1973, ο μέσος όρος οικονομικής ανάπτυξης της χώρας κυμαινόταν γύρω στο 7%, όντας ο δεύτερος στον κόσμο, μετά από αυτόν της Ιαπωνίας. Οι υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης παρατηρήθηκαν τη δεκαετία του 1950, πολλές φορές ξεπερνώντας το 10% (η βιομηχανική παραγωγή αυξανόταν επίσης κατά 10% ετησίως, για πολλά χρόνια, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1960). Ο όρος "θαύμα" όμως, χρησιμοποιείται σε σχετικά μικρό βαθμό, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ο λόγος συνδέεται με την ίδια την ελληνική κοινωνία: η μεταπολεμική περίοδος, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, ήταν μια εποχή βαθιών πολιτικών διχασμών, με αποκορύφωμα τη Χούντα των Συνταγματαρχών (1967 - 1974), και είναι δύσκολο για τους Έλληνες να εντοπίσουν "θετικές πτυχές" στη διάρκεια αυτής της εικοσιπενταετίας. Επιπλέον, η ανάπτυξη αυτή (τουλάχιστον στην αρχή) διέυρυνε το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, με αποτέλεσμα να επιταθούν οι πολιτικοί διχασμοί.
μικρογραφία|193x193εσ|Εργάτες κατασκευάζουν δρόμο μπροστά από νέες κατοικίες με την βοήθεια των κονδυλίων του Σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα.
Τζάκομο Πουτσίνι

Ο Τζάκομο Πουτσίνι ("Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini", 22 Δεκεμβρίου 1858 – 29 Νοεμβρίου 1924), συχνά λανθασμένα και Τζιάκομο Πουτσίνι, ήταν Ιταλός συνθέτης.

Γεννήθηκε στην Ιταλία το 1858 και πέθανε στο Βέλγιο το 1924 από καρκίνο στον λάρυγγα. Μη μπορώντας να μιλήσει το τελευταίο διάστημα επικοινωνούσε με γραπτά μηνύματα. Το τελευταίο του ήταν προς τη σύζυγό του Ελβίρα: "Elvira, povera donna, finito" (Ελβίρα, καημένη γυναίκα, όλα τέλειωσαν). Ήταν συνθέτης όπερας, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ιταλικού βερισμού. Καταγόταν από οικογένεια μουσικών. Σπούδασε σύνθεση και εκκλησιαστικό όργανο, πρώτα στη γενέτειρά του Λούκα και μετά στο Μιλάνο.

Το 1893, είχε την πρώτη του επιτυχία με την Όπερα "Τόσκα" (1900), τη "Μαντάμα Μπατερφλάι" και την "Τουραντό", την οποία άφησε ημιτελή και την συμπλήρωσε ο Φράνκο Αλφάνο. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του η όπερα ανέβηκε στην Σκάλα του Μιλάνου με μαέστρο τον φίλο του Αρτούρο Τοσκανίνι. Ο Τοσκανίνι αποφάσισε να διακόψει την παράσταση στο σημείο όπου είχε δουλευτεί από τον Πουτσίνι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, διέκοψε το έργο, γύρισε στο κοινό και είπε «Σε αυτό το σημείο τελειώνει το έργο αφού πεθαίνει ο συνθέτης. Δυστυχώς, ο θάνατος υπερβαίνει την τέχνη». Ο Πουτσίνι έγραψε επίσης μια λειτουργία, έργα μουσικής δωματίου κ.α.

Τα έργα του χαρακτηρίζονται από εξαιρετική ενορχήστρωση, άμεσο λυρισμό και κυριαρχεί σε αυτά δραματική ατμόσφαιρα. Είναι από τα πιο δημοφιλή στο χώρο της όπερας.
Κόρυθος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κόρυθος είναι γνωστά τα παρακάτω έξι πρόσωπα:

# Γιος του Πάρη και της Οινώνης. Ο Κόρυθος αυτός ήταν περίφημος για την ομορφιά του, τόσο ώστε η μητέρα του τον έστειλε να φλερτάρει την Ωραία Ελένη για να προκαλέσει τη ζήλεια του Πάρι. Ο Πάρις τον βρήκε στην αγκαλιά της Ελένης, τον έπιασε και τον σκότωσε, μη αναγνωρίζοντας ότι ήταν ο γιος του. Υπάρχει όμως και η εκδοχή ότι ο Κόρυθος ήταν γιος του Πάρι με την Ελένη.
# Ο επικεφαλής των βοσκών που βρήκαν και ανέθρεψαν τον Τήλεφο, τον γιο του Ηρακλέους και της Αύγης.
# Γιος του Δία και της Ηλέκτρας, βασιλιάς των Τυρρηνών στην Ιταλία, γενάρχης των Ετρούσκων και ιδρυτής της ιταλικής πόλεως Κορτόνα. Αυτός ο Κόρυθος ήταν ο πατέρας του Δαρδάνου.
# Ο ένας από τους Δολίονες που σκότωσε ο Τυδέας.
# Γιος του Μαρμάρου, αυλικός του Κηφέα. Τραυμάτισε τον Πελάτη κατά τη συμπλοκή στους γάμους του Περσέα και της Ανδρομέδας.
# Με το όνομα Κόρυθος αναφέρεται (Οβιδίου "Μεταμορφώσεις", 12:290) και ένας από τους Λαπίθες, νεαρός στην ηλικία, τον οποίο σκότωσε ο Κένταυρος Ροίτος στους γάμους του Πειρίθου.
Αλέξης Παπαχελάς

Ο Αλέξης Παπαχελάς (Αθήνα, Μάρτιος 1961) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και διευθυντής της εφημερίδας "Η Καθημερινή". Ήταν ο δημιουργός και βασικός παρουσιαστής της ενημερωτικής εκπομπής "Οι Νέοι Φάκελοι" του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ που αποτελούσε συνέχεια της βραβευμένης εκπομπής "Οι Φάκελοι" του Mega Channel. Aπό την τηλεοπτική σεζόν 2009-2010 είχαν προστεθεί στην εκπομπή συνεντεύξεις του με καλεσμένους στο στούντιο, ενώ από την τηλεοπτική σεζόν 2010-2011 η εκπομπή ήταν εβδομαδιαία με σειρά ερευνητικών και ιστορικών ντοκιμαντέρ πάνω σε ελληνικά και διεθνή θέματα. Την τηλεοπτική σεζόν 2016-2017 ήταν ο δημιουργός και βασικός παρουσιαστής της ενημερωτικής εκπομπής του ΣΚΑΪ "Ιστορίες". Από την αρχή της συνεργασίας του με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ μέχρι και σήμερα εμφανίζεται ως πολιτικός και διπλωματικός σχολιαστής στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού.
Ρισάρ Κανάλ

Ο Ρισάρ Κανάλ ("Richard Canal") ( Ταρασκόν-συρ-Αριέζ  της Γαλλίας,  16 Αυγούστου   1953 ) είναι Γάλλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας.

Είναι διδάσκαλος-ερευνητής Πληροφορικής. Λάτρης της Αφρικής, όπου είναι εγκαταστημένος εδώ και είκοσι χρόνια, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Σέικ Άντα Ντιόπ (Cheik-Anta-Diop) του Ντακάρ στην Σενεγάλη πριν γίνει Υπεύθυνος Προγραμμάτων στο Γιαουντέ του Καμερούν. Στην δεκαετία του ογδόντα αναδείχτηκε ως συγγραφέας χάρη στο περιοδικό “Fiction”. Έτσι έγινε γνωστός και μπόρεσε να εκδώσει τα έργα του στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους “La Découverte”, “Fleuve Noir” και “J’ai lu”. Παρέμεινε διακριτικός άνθρωπος, παρ’ όλα τα δυο βραβεία Rosny-Ainé με τα οποία τιμήθηκε για τα μυθιστορήματά του "Ombres Blanches" και "Aube Noir", που με το "Swap-Swap" αποτελούν την Αφρικανική του Τριλογία.

Δεν αισθάνεται την ανάγκη να ακολουθήσει την μόδα και μάχεται με πάθος για μια λογοτεχνική και επιστημονική φαντασία ύφους.
Κόρωνος

: "* Αυτό το άρθρο αναφέρεται στα μυθικά πρόσωπα. Για το χωριό της Νάξου, βλ. Κόρωνος Νάξου."

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κόρωνος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

# Βασιλιάς των Λαπιθών, γιος του άτρωτου Καινέως και πατέρας του Λεοντέως κατά την "Ιλιάδα" (Α 262-268). Ο Κόρωνος πολέμησε τους Δωριείς που κατοικούσαν στην Εστιαιώτιδα και τελικώς τον σκότωσε ο Ηρακλής.
# Γιος του Θερσάνδρου (του γιου του Σισύφου), αδελφός του Προίτου και του Αλιάρτου. Αυτός ο Κόρωνος ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Κορώνεια πάνω σε γη που του εκχώρησε ο Αθάμας.
# Βασιλιάς της Σικυώνας, γιος του Απόλλωνα και της Χρυσόρθης, πατέρας του Κόρακα και του Λαμέδοντα. Εκθρονίσθηκε από τον Εποπέα.
# Ο πατέρας της Αναξιρρόης.

Εξάλλου, στη λουζιτανική μυθολογία ο Κόρωνος ("Coronus") αναφέρεται ως μία θεότητα.
Αγκοστίνιο Νέτο

O Αγκοστίνιο Νέτο ("António Agostinho Neto", 1922 - 1979) ήταν επαναστάτης, πολιτικός και συγγραφέας, που υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ανγκόλας, από το 1975 ως το 1979. Ηγήθηκε του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA).
Μακλάρεν

Η Μακλάρεν (αγγλικά: "McLaren") είναι ομάδα αγώνων Φόρμουλα 1. Εδρεύει στο McLaren Technology Centre του Γουόκινγκ στο Σάρεϊ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πεπτιδικός δεσμός

Πεπτιδικός δεσμός ή δεσμός πεπτιδίων (peptide bond) ονομάζεται ο χημικός δεσμός που συνδέει δυο αμινοξέα. Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα ομοιοπολικό δεσμό, άνθρακα(C) - αζώτου (N) που συνδέει την ομάδα καρβοξυλίου (-COOH) ενός αμινοξέος με την αμινική ομάδα (-NH2) ενός διπλανού του, εκλύοντας ένα μόριο ύδατος (Η2Ο).

Με πεπτιδικούς δεσμούς μπορούν να ενωθούν πολλά αμινοξέα προκειμένου να δημιουργήσουν πολυπεπτιδικές αλυσίδες και πρωτεΐνες. Οι πεπτιδικοί δεσμοί είναι σταθεροί σε υδατικό περιβάλλον, αλλά μπορούν να υδρολυθούν παρουσία ενζύμων.
Ρίου Κίου

Ρίου Κίου (, "ορθότερα": Ρυοῡ Κυοῡ) ονομάζεται ένα σύμπλεγμα νήσων νοτιοανατολικά της Ιαπωνίας. Το πρώην ανεξάρτητο βασίλειο έγινε το 1879 τμήμα της Ιαπωνίας, αλλά διατηρεί και έναν ντόπιο πολιτισμό. Το γνωστότερο νησί είναι η Οκινάουα.
Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (Θεσσαλονίκη, 20 Μαρτίου 1931 - Θεσσαλονίκη, 11 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Το πραγματικό όνομα του λογοτέχνη είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης και καταγόταν από την Ανατολική Θράκη. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.
Πεπτίδιο

thumb|355px|Πεπτίδιο
Με το όνομα πεπτίδιο ("peptide") χαρακτηρίζεται στη βιολογία και τη βιοχημεία οποιαδήποτε ομάδα οργανικών ενώσεων που αποτελείται από δύο ή περισσότερα αμινοξέα τα οποία και συνδέονται με χημικό δεσμό που ονομάζεται εν προκειμένω πεπτιδικός δεσμός ή δεσμός πεπτιδίων.
Κοσκώ

Στην ελληνική μυθολογία η Κοσκώ ήταν μία Θηβαία Μαινάδα που καταγόταν από την κόρη του Κάδμου, την Ινώ. Από επιγραφές των τελευταίων προχριστιανικών χρόνων παραδίδεται ότι οι κάτοικοι της Μαγνησίας βρήκαν κάποτε σε ένα πλάτανο που είχε ξεριζωθεί από τον άνεμο ένα "«αφίδρυμα»" (δηλαδή ένα άγαλμα) του θεού Διονύσου. Ρώτησαν σχετικά το Μαντείο των Δελφών και πληροφορήθηκαν ότι έπρεπε να ζητήσουν από τη Θήβα Μαινάδες, οι οποίες να οργανώσουν εκεί «όργια» και βακχικούς θιάσους.
Άνκο Ιτόσου

thumb|200px|Ο Άνκο Ιτόσου γύρω στο 1910
Ο Άνκο Γιασουτσούνε Ιτόσου () (1831-1915) ήταν δάσκαλος του καράτε. Γεννήθηκε στο Σούρι της Οκινάουα (βασίλειο Ρίου Κίου) το 1831. Ο Ανκο Ιτόσου ήταν μαθητής του επίσης μεγάλου δασκάλου Σοκόν Ματσουμούρα (Sokon Matsumura). Θεωρείται ο δημιουργός των πέντε pinan (πίναν) ή heian (χέιαν) κάτα, τα οποία σήμερα περιλαμβάνονται στην ύλη των περισσότερων σχολών καράτε. 

Κυριότεροι μαθητές του ήταν οι:
Choyu Motobu, Choki Motobu, Kentsu Yabu, Chomo Hanashiro, Gichin Funakoshi, Moden Yabiku, Kanken Toyama, Chotoku Kyan, Shinpan Gusukuma (Shiroma), Anbun Tokuda, Kenwa Mabuni, Choshin Chibana.
Ναμπούκο

μικρογραφία|Εξώφυλλο της παρτιτούρας, σε ιταλική έκδοση του 1923
Ο «Ναμπούκο» (Nabucco, σύντμηση του «Ναβουχοδονόσορας») είναι μία όπερα σε τέσσερις πράξεις του Τζουζέπε Βέρντι πάνω σε ιταλικό λιμπρέτο του Θεμιστοκλή Σολέρα, βασισμένη στη βιβλική ιστορία και το θεατρικό έργο των Anicet-Bourgeois και Francis Cornu. Είναι μία από τις γνωστότερες όπερες του Βέρντι. Πρωτοπαρουσιάστηκε (παγκόσμια πρεμιέρα) στις 9 Μαρτίου 1842 στη «Σκάλα του Μιλάνου» με τον τίτλο «Ναβουχοδονόσορας». Ο οριστικός τίτλος, με τον οποίο είναι σήμερα γνωστό το έργο, δόθηκε για πρώτη φορά (και καθιερώθηκε από τότε) σε μία παράσταση στην Κέρκυρα τον Σεπτέμβριο 1844. Το γνωστότερο κομμάτι του «Ναμπούκο» είναι το χορωδιακό "Va, pensiero" (= «Πέτα σκέψη») των Εβραίων της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας.
Δυστοπία

Δυστοπία (από το ελληνικό δυς- και τόπος) ονομάζεται η κοινότητα ή κοινωνία που είναι ανεπιθύμητη ή τρομακτική. Θεωρείται ως ένα κακό μέρος, και πρόκειται για το αντίθετο της ουτοπίας, η οποία είναι το υπόδειγμα για μία ιδανική κοινωνία χωρίς εγκληματικότητα ή φτώχεια. Οι δυστοπικές κοινωνίες εμφανίζονται σε πολλά καλλιτεχνικά έργα, αλλά και σε ιστορίες που εξελίσσονται στο μέλλον. Συχνά χαρακτηρίζονται από τον απανθρωπισμό, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, την περιβαλλοντική καταστροφή, ή άλλα χαρακτηριστικά συσχετισμένα με την κατακλυσμική πτώση της κοινωνίας. Οι δυστοπικές κοινωνίες εμφανίζονται σε πολλά υποείδη στη φαντασία και συχνά χρησιμοποιούνται για να τραβήξουν την προσοχή στα προβλήματα του πραγματικού κόσμου σχετικά με την κοινωνία, το περιβάλλον, την πολιτική, την οικονομία, τη θρησκεία, την ψυχολογία, την ηθική, την επιστήμη ή/και την τεχνολογία, τα οποία αν χάσουν την κατεύθυνσή τους θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε μία δυστοπική κατάσταση.
Ελ Σιντ

Άγαλμα του Σιντ στο [[Μπούργος]], [[Ισπανία]].
Ο Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ ("Rodrigo Díaz de Vivar", 1048 – 10 Ιουλίου 1099) ήταν Καστιλιάνος ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης στη μεσαιωνική Ισπανία. Οι Μαυριτανοί τον αποκαλούσαν Ελ Σιντ, που σήμαινε "ο Άρχοντας" (πιθανώς από το αραβικό αλ-σαΐντ, السیِّد), και οι χριστιανοί Ελ-Καμπεαδόρ, που αποδιδόταν για τον "Εξαιρετικό Πολεμιστή" ή "Αυτόν που ξεχωρίζει στο πεδίο της μάχης". Γεννήθηκε στο Βιβάρ, μια πόλη κοντά στο Μπούργος. Μετά τον θάνατό του, έγινε ο πιο τιμημένος εθνικός ήρωας της Καστίλης και ο πρωταγωνιστής του πιο σημαντικού μεσαιωνικού ισπανικού επικού ποιήματος, με τίτλο "Άσμα του Ελ Σιντ". 

Χρημάτισε αλφέρεθ ("alférez"), δηλαδή αρχιστράτηγος του καστιλλιανικού στρατού υπό τον Σάντσο Β´ της Καστίλλης, ενώ εξορίστηκε από τον αδερφό και διάδοχο του τελευταίου Αλφόνσου ΣΤ´. Η εξορία αυτή έγινε έναυσμα για τη μυθιστορηματική ζωή και δράση που επέδειξε έκτοτε με αποκορύφωμα την κατάκτηση της πλούσιας πόλης της Βαλένθια. Οι συνεχείς στρατιωτικοί θρίαμβοι εναντίον χριστιανών και μουσουλμάνων, καθώς και η συνήθειά του να μην πολιτεύεται σύμφωνα με τα φεουδαρχικά ήθη της εποχής, τον κατέστησε αγαπητό στον ισπανικό λαό και πρότυπο για τους ιππότες της πατρίδας του. Μετά το θάνατό του τα κατορθώματά του, πραγματικά και φανταστικά, τραγουδήθηκαν όσο λίγων από τους τροβαδούρους, δημιουργώντας ένα θρύλο γύρω από το όνομά του. Θεωρείται εθνικός ήρωας της Ισπανίας.
Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ

Πορτραίτο του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ από τον Βαλεντίν Σερόφ ([[1898]])
250px|thumb|Ο τάφος του Ρίμσκι-Κόρσακοφ στο Κοιμητήριο Τίχβιν της Μονής Αλέξανδρου Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη
Ο Νικολάι Αντρέγιεβιτς Ρίμσκι-Κόρσακοφ ("Никола́й Андре́евич Ри́мский-Ко́рсаков," προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ: [nʲɪkəˈlaj ˈrʲimskʲɪj ˈkorsəkəf]), 18 Μαρτίου 1844 - 21 Ιουνίου 1908) ήταν Ρώσος συνθέτης, δάσκαλος αρμονίας και ενορχήστρωσης και καθηγητής σύνθεσης στο Ωδείο της Πετρούπολης.

Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1844 (6 Μαρτίου 1844 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) στην πόλη Τίχβιν της Ρωσίας, 200 χλμ ανατολικά της Αγίας Πετρούπολης. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως αξιωματικός του Ναυτικού.

Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ ήταν ένας από τα μέλη της «Ομάδας των Πέντε», μαζί με τους Μίλι Μπαλάκιρεφ (1837 - 1910), Αλεξάντρ Μποροντίν (1833 - 1887), Σεζάρ Κούι (1835 - 1918) και Μοντέστ Μουσόργκσκι (1839 - 1881). Οι πέντε συνθέτες, με βάση τους την Αγία Πετρούπολη, επεδίωκαν την ανεξαρτησία της ρωσικής μουσικής από τα δυτικότροπα πρότυπα, θέλοντας να δημιουργήσουν ένα πραγματικά ρωσικό μουσικό ύφος. 

Η θεματολογία του Ρίμσκι-Κόρσακοφ για τις όπερές του και τα άλλα μουσικά έργα του, όπως και των άλλων μελών της «Ομάδας των Πέντε», ήταν επηρεασμένη από το ρομαντισμό του Μπερλιόζ, πολύ αγαπητού συνθέτη στη Ρωσία, καθώς και από τη ρωσική λαϊκή μουσική του Γκλίνκα, διανθισμένη μερικές φορές με στοιχεία οριενταλισμού. Αντλούσε την έμπνευσή του από την κλασική ρωσική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, τα λαϊκά διηγήματα και τα παραδοσιακά ρωσικά παραμύθια και την ιστορία της Ρωσίας. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της εθνικής ρωσικής μουσικής.

Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Προκόφιεφ, Γκλαζουνόφ, Στραβίνσκι και Ρεσπίγκι. Ως διευθυντής ορχήστρας έκανε πολλές εμφανίσεις στο εξωτερικό αποκαλύπτοντας τη ρωσική μουσική στους νεαρούς Ευρωπαίους συνθέτες. 

Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται 15 όπερες, πολλά έργα μουσικής δωματίου, κονσέρτα και άλλα. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συμβολή του στη συγκέντρωση συλλογών λαϊκών τραγουδιών. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζει το «Εγχειρίδιο ενορχήστρωσης». Έγραψε επίσης το αυτοβιογραφικό έργο "«Χρονικό της μουσικής μου ζωής»".

Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ πέθανε, μετά από σοβαρές κρίσεις στηθάγχης, στο Λιούμπενσκ (Lyubensk) στις 21 Ιουνίου 1908 (8 Ιουνίου 1908 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο). Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Τίχβιν (Tikhvin) της Μονής Αλέξανδρου Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη, δίπλα στους τάφους των Ρώσων συνθετών Μουσόργκσκι, Μποροντίν, Κούι, Γκλίνκα και Τσαϊκόφσκι.
Σοφία Βόσσου

Η Σοφία Βόσσου (5 Δεκεμβρίου 1961) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, συνθέτης, στιχουργός, καθηγήτρια μουσικής, ραδιοφωνική και τηλεοπτική παραγωγός.
Renault 12

Το Renault 12 ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault, από τον Οκτώβριο του 1969 έως τον Ιανουάριο του 1980 στη Γαλλία, και μεταγενέστερα σε άλλα κράτη διεθνώς σε διάφορες εκδοχές έως το 2000. Το μοντέλο σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, με τις συνολικές πωλήσεις του να φτάνουν τα 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Αντικατέστησε το Renault 10 και αντικαταστάθηκε την άνοιξη του 1978 από το Renault 18.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.

Ο Πανδραμαϊκός Αθλητικός Όμιλος, εν συντομία Πανδραμαϊκός Α.Ο., είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Δράμα. Επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1969 και χρώματα το βυσσινί και το λευκό. Διαθέτει δύο ενεργά αθλητικά τμήματα, τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών.