Μεγάλος Κινέζικος Λιμός

Ο Μεγάλος Κινέζικος Λιμός ( Chinese: , "τρία χρόνια πείνας") ήταν μια περίοδος στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μεταξύ των ετών 1959 και 1961 ( Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός ) που χαρακτηρίζεται από ευρέως διαδεδομένο λιμό και ξηρασία και οπού σχεδόν τα δύο τρίτα της γεωργικής γης της Κίνας ήταν εντελώς στεγνά. Οι εκτιμήσεις των θανάτων λόγω λιμοκτονίας κυμαίνονται σε δεκάδες εκατομμύρια. 

Ο μεγάλος λιμός προκλήθηκε από έναν συνδυασμό φυσικών καταστροφών, εκτεταμένης ξηρασίας στις αγροτικές περιοχές, κοινωνικής πίεσης, οικονομικής κακοδιαχείρισης και ριζικών γεωργικών αλλαγών στα ρυθμιστικά μετρα που επέβαλε η κυβέρνηση. 

Τον Ιούλιο του 1959 πλημμύρισε ο Κίτρινος Ποταμός στην Ανατολική Κίνα. Σύμφωνα με το Κέντρο Καταστροφών η πλημμύρα σκότωσε άμεσα, είτε λόγω λιμοκτονίας από καταστροφή καλλιεργειών ή πνιγμού, περίπου 2 εκατομμύρια άτομα, ενώ άλλες περιοχές επηρεάστηκαν και με άλλους τρόπους. Ο Frank Dikötter υποστηρίζει ότι οι περισσότερες πλημμύρες δεν οφείλονταν σε ασυνήθιστο καιρό, αλλά σε μαζικές, κακώς προγραμματισμένες και κακώς εκτελεσμένες αρδευτικές εργασίες που ήταν μέρος του Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός. Εκείνη την εποχή η Κίνα έχτιζε χιλιάδες χιλιόμετρα νέων καναλιών άρδευσης σε μια προσπάθεια να μεταφέρει νερό από υγρές περιοχές σε περιοχές που αντιμετώπιζαν ξηρασία. 

Το 1960, ένας κάποιος βαθμός ξηρασίας μεταξύ άλλων αντίξοων καιρικών συνθηκών, επηρέασε το 55% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων, ενώ η έλλειψη βροχής έπληξε περίπου το 60% των γεωργικών εκτάσεων στη βόρεια Κίνα. 

Ο Μάο Τσετούνγκ, πρόεδρος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, εισήγαγε δραστικές αλλαγές στην αγροτική πολιτική που απαγόρευαν την ιδιοκτησία οποιασδήποτε αγροτικής γης. Η μη τήρηση των συγκεκριμένων πολιτικών τιμωρούνταν σφοδρά. Η κοινωνική πίεση που ασκήθηκε στους πολίτες όσον αφορά τη γεωργία και τις επιχειρήσεις, οι οποίες ήταν υπο τον έλεγχο της κυβέρνησης, οδήγησε σε μεγάλη κρατική αστάθεια. Λόγω των νόμων που ψηφίστηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου του Μεγάλου Άλματος προς τα εμπρός (1958-1962), σύμφωνα με ανάλυση του δημοσιογράφου Γιανγκ Τζισένγκ, πέθαναν εξαιτίας της πείνας περίπου 36 εκατομμύρια άνθρωποι. 

Οι οικονομολόγοι Xin Meng Nancy Qian και Pierre Yared δείχνουν, σύμφωνα και με προηγούμενους ισχυρισμούς της Amartya Sen, ότι η συνολική παραγωγή ήταν επαρκής για την αποφυγή του λιμού και ότι αυτός προκλήθηκε από υπερβολική προμήθεια και κακή διανομή εντός της χώρας. Δείχνουν ότι αντιθέτως με τους περισσότερους άλλους λιμούς, υπήρξαν απροσδόκητα περισσότεροι θάνατοι σε μέρη που η παραγωγή τροφής ήταν μεγαλύτερη από το κατά κεφαλήν και υποστηρίζουν ότι η έλλειψη ευελιξίας του κεντρικού σχεδιασμού προμήθειας τροφίμων εξηγεί τουλάχιστον το ήμισυ της θνησιμότητας από λιμούς. Οι οικονομικοί ιστορικοί Τζέιμς Κουνγκ και Σούο Τσεν δείχνουν ότι η υπερβολική προμήθεια ήταν ποιό σύνηθες σε μέρη όπου οι πολιτικοί αντιμετώπιζαν περισσότερο ανταγωνισμό. 

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η στάση της κινεζικής κυβέρνησης, που αντικατοπτριζόταν στο όνομα "Τρία χρόνια φυσικών καταστροφών", ήταν ότι ο λιμός ήταν κυρίως αποτέλεσμα μιας σειράς φυσικών καταστροφών που επιδεινώθηκε από αρκετά λάθη στον προγραμματισμό. Ερευνητές εκτός Κίνας ισχυρίστηκαν ότι οι τεράστιες θεσμικές και πολιτικές αλλαγές που συνόδευσαν το Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός ήταν οι βασικοί παράγοντες του λιμού ή τουλάχιστον επιδείνωσαν τις φυσικές καταστροφές.