Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Μέλφι

<br>

Η Μέλφι (ιταλικά: "Melfi") είναι πόλη που βρίσκεται στον νότο τηςΙταλίας, στην περιοχή της Μπαζιλικάτα (Basilicata) κοντά στη Νάπολη. Ο πληθυσμός της είναι περί τους 20.000 κατοίκους. Η ορεινή αυτή πόλη, πάνω στο όρος Βούλτουρε (monte Vulture), βρίσκεται σε απόσταση είκοσι χιλιομέτρων από την θάλασσα και σε υψόμετρο 700 μέτρων από την επιφάνειά της.

Είναι μια πόλη αρχαία, η οποία μπήκε στην ιστορία από τους Νορμανδούς και πιο συγκεκριμένα από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο B'. Αυτός έχτισε τείχος γύρω από την πόλη -το οποίο είναι και το πιο σημαντικό μνημείο της πόλης- και την κατέστησε σημαντικό κέντρο του Ιταλικού Νότου κατά τον 13ο με 14ο αιώνα. Αλλά μνημεία είναι ο καθεδρικός ναός της πόλης στον οποία βρίσκονται τα οστά του Αγίου Αλεξάνδρου. Στο πάρκο της πόλης βρίσκεται ένα άγαλμα του προέδρου της Δημοκρατίας Φραντσέσκο Σαβέριο Νίττι. 

Πολύ γνωστή είναι και η "σαρκοφάγος του Μέλφι", μικρασιατικής παραγωγής, η οποια εκτίθεται ιστορικό μουσείο του Μέλφι, το οποίο στεγάζεται στο κάστρο του Φρειδερίκου Β'. Η επιφάνειά της διαιρείται σε διάχωρα, που έχουν τη μορφή μικρού ναΐσκου, δεν έχουμε μία συνεχή παράσταση. Η σαρκοφάγος χρονολογήθηκε την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου (161-180) με βάση την κεφαλή της κεκλιμένης μορφής του καλύμματος.

Σήμερα στην πόλη βρίσκεται εργοστάσιο της Φίατ, αλλά η πλειονότητα του πληθυσμού ασχολείται με την αγροτική παραγωγή. Οι Μελφιτάνοι είναι υπερήφανοι για τα κάστανα, το ελαιόλαδο και το κρασί της πόλης που ονομάζεται "αλιάνικο" (aglianico). Η ομάδα ποδοσφαίρου παίζει στην τρίτη ιταλική κατηγορία (serie C). Τα χρώματα της πόλης είναι το Κίτρινο και το Πράσινο.


Κατηγορία:Πόλεις της Μπαζιλικάτα
Πολυχρόνης Λεμπέσης

left|thumb|Νέα με τοπική φορεσιά, Λεμπέσης Πολυχρόνης, Υδατογραφία σε χαρτί,30 x 20 εκ., Ιδιωτική συλλογή
Ο Πολυχρόνης Λεμπέσης (Σαλαμίνα, 1848 – Αθήνα, 1913) ήταν Έλληνας ζωγράφος, από τους σημαντικότερους της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Ρωμαλέος καλλιτέχνης, άφησε λιγοστή παραγωγή, εκατό περίπου πίνακες. Ζωγράφισε κυρίως πρόσωπα, αλλά και τοπία, νεκρές φύσεις και θέματα από την καθημερινή ζωή,όπως το ορφανό, παιδιά που κλέβουν μήλα (1884), χωρική σε γαϊδουράκι (1888), αγρόκτημα με γαλοπούλες (1891) κ.α. Ως αγιογράφος εργάστηκε στις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου Καρύτση, των Αγίων Θεοδώρων στο Α΄Νεκροταφείο, του Αγίου Κωνσταντίνου στον Πειραιά, στην Εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου στα Αμπελάκια της Σαλαμίνας κ.α. Ο Λεμπέσης, ο σιωπηλός, ασκητικός και σεμνός ζωγράφος, πέρασε τη ζωή του μακριά από τη διαμάχη για την πρόσκαιρη δόξα και τον εύκολο πλουτισμό.
Ζαννίνο

Ο Ζαννίνο, κατά κόσμον Γιάννης Παπαδόπουλος του Θεόφιλου, (Γαλατάς Κωνσταντινούπολης, 21 Αυγούστου 1923 - Αθήνα, 27 Μαΐου 1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, διακρινόμενος σε δεύτερους ρόλους.
Ιωάννης Κωλέττης

Ο Ιωάννης Κωλέττης (Δήμας) (1773 ή 1774 - 31 Αυγούστου 1847) ήταν Έλληνας πολιτικός στα πρώτα χρόνια του νεοελληνικού κράτους, ιδρυτής του Γαλλικού Κόμματος και πρωθυπουργός της χώρας κατά τις περιόδους 1834 - 1835 και 1844 - 1847. Αποτελεί έναν από τους περισσότερο αμφιλεγόμενους πολιτικούς της περιόδου, καθώς συνδέθηκε - ανάμεσα σε άλλα - με διαφθορά, δωροδοκίες και συναλλαγές, νοθεία στις εκλογές, την απόκτηση μεγάλης περιουσίας από την πολιτική, τη δίωξη και την εξορία της Μαντώς Μαυρογένους και τη συκοφάντηση και τη δολοφονία του Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Λάβδακος

Ο Λάβδακος ήταν μυθικός βασιλιάς της Θήβας. Γιος του Πολύδωρου και της Νυκτηίδας , συγγενούς με τη Νύκτα. Η λέξη Λάβδακος σημαίνει χωλός (αδέξιος ή ηγεμών). Εγγονός του ιδρυτή
της Θηβών, Κάδμου. Ιδρυτής της γενιάς των Λαβδακιδών. Πατέρας του Λάιου και 
παππούς του Οιδίποδα. Πατέρας του Οιδίποδα υπήρξε ο Λάιος και μητέρα του η Ιοκάστη, δισέγγονη του Εχίονα, ενός εκ των πέντε σπαρτών. 

Μετά το πρώτο έτος της γέννησης του γιου του, σκοτώθηκε σε μάχη από τον Πανδίονα, βασιλιά της Αθήνας.
Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης

Η Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, η οποία συνήθως αναφέρεται απλά ως Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε, είναι Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Τεχνολογικού Τομέα και έχει έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2002, ως καθολικός διάδοχος της Σ.Ε.Λ.Ε.Τ.Ε. (Σχολή Εκπαιδευτικών Λειτουργών Επαγγελματικής & Τεχνικής Εκπαίδευσης). Η ΣΕΛΕΤΕ είχε ιδρυθεί με νομοθετικό διάταγμα το 1959, στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας οργάνωσης και ανάπτυξης ενός συστήματος Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στην μεταπολεμική Ελλάδα του ’50.
Νήσοι Μάρσαλ

Οι Νήσοι Μάρσαλ βρίσκονται στον κεντρικό Ειρηνικό ωκεανό, μεταξύ της Χαβάης και της Παπούα-Νέας Γουινέας, και αποτελούν σύμπλεγμα από 29 κοραλλιογενείς ατόλες και πέντε νήσους, σύνολο 34, από τις οποίες κατοικούνται οι 24. Βρίσκονται αμέσως ανατολικά των Βορείων Μαριανών Νήσων και βορειοανατολικά της ομοσπονδίας της Μικρονησίας. Αποτελεί ανεξάρτητο κράτος από το 1986. Η συνολική έκταση της χώρας είναι 181,3 τ.χλμ.
Ιφίς και Αναξαρέτη

Κατά τον ομώνυμο αυτό μύθο, που αναφέρεται από τον Οβίδιο στις "«Μεταμορφώσεις»", ο Ιφίς ή Ίφις ή Ίφιος ήταν ένας ωραίος νεανίας Κύπριος από τη Σαλαμίνα (της Κύπρου) που αγάπησε σφόδρα την πανέμορφη Αναξαρέτη. Μη ανταποκρινόμενη όμως εκείνη και αποκρούοντας τον έρωτά του, τον ανάγκασε να απαγχονιστεί μπροστά στη πόρτα του σπιτιού της κι όταν εκείνη τον αντελήφθη ήταν πλέον αργά.

Τότε η θεά Αφροδίτη τιμώρησε την Αναξαρέτη μεταβάλλοντάς την σε λίθο.
Κήρες

Οι Κήρες (ενικός "κηρ") κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν δαίμονες του βίαιου θανάτου, κόρες της Νύκτας. Κατά τον Ησίοδο στη "Θεογονία" ήταν πτερωτά πνεύματα του θανάτου και της εκδίκησης. Έφεραν μαύρες πτέρυγες, ερυθρά ενδύματα, μεγάλους κυνόδοντες και γαμψά νύχια.
Αθανάσιος Αγγελόπουλος

Ο Αθανάσιος Αγγελόπουλος (γενν. Κατερίνη, 1939) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και θεολόγος. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού (Καρίπειο Μέλαθρο στη Θεσσαλονίκη).
Προπανόλη

Προπανόλη ή προπυλική αλκοόλη, είναι ενιαίο όνομα για δύο συντακτικά ισομερείς αλκοόλες της ομόλογης σειράς των κορεσμένων μονοσθενών αλκοολών :
*1-προπανόλη ή πρωτοταγής προπυλική αλκοόλη, ή κανονική προπυλική αλκοόλη CH3-CH2-CH2-OH
*2-προπανόλη ή ισοπροπυλική αλκοόλη, ή δευτεροταγής προπυλική αλκοόλη CH3-CH(OH)-CH3
Μετεωρολογικός χάρτης

Ο Μετεωρολογικός χάρτης (Μ.Χ.) είναι συνήθως γεωγραφικός χάρτης μικρής κλίμακας (1/5.000.000 ή 1/10.000.000 ή ακόμα μικρότερης) διεθνώς όμως καθορισμένης. Αντί όμως συνήθων αναγραφών, (στοιχεία πόλεων, ποταμών, εθνικών οδών, συνόρων κλπ.) περιλαμβάνει σε μορφή μικρών κύκλων τις θέσεις των μετεωρολογικών σταθμών. Οι κύκλοι αυτοί καλούνται «κύκλοι σταθμών». Παραπλεύρως εκάστου κύκλου σταθμού φέρεται ο «διεθνής αριθμός» (Index number) του, που αποτελεί και την ταυτότητά του.

Στον Μ.Χ. περιλαμβάνονται επίσης τα όρια των μετεωρολογικών περιοχών, για τις οποίες παρασκευάζεται, σύμφωνα πάντα με αυτές που έχει διαιρεθεί η Γη κατόπιν απόφασης του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού. Στο δε κέντρο εκάστης περιοχής φέρεται ο διψήφιος διεθνής αριθμός με μεγάλα ψηφία. Για παράδειγμα, η Ελλάδα, η Ιταλία και η Αίγυπτος ανήκουν στη 16η περιοχή.

Οι περιοχές αυτές προσδιορίστηκαν τόσο για τη διεθνή συνοχή, ανταλλαγή «meteo» παρατηρήσεων, όπως λέγονται, αλλά και για διευκόλυνση και εντοπισμό οποιουδήποτε μετεωρολογικού σταθμού που υποβάλει το κωδικοποιημένο μετεωρολογικό σήμα, ξεκινώντας με τον αριθμό της περιοχής του.

Οι Μ.Χ. εκπονούνται για κάθε μία κύρια συνοπτική ώρα παρατηρήσεων και για κάθε ενδιάμεση. Διεθνώς κύριες συνοπτικές ώρες παρατηρήσεων είναι οι: 00.00, 06.00, 12.00, 18.00 και ενδιάμεσοι οι: 03.00, 09.00, 15.00, 21.00 (όλοι οι χρόνοι σε ώρα Γκρήνουιτς – G.M.T., που σημαίνει ότι όλοι οι σταθμοί αναγάγουν την τοπική τους «ώρα ζώνης» στους παραπάνω καθορισμένους χρόνους).

Τα στοιχεία των μετεωρολογικών παρατηρήσεων (νέφωση, άνεμοι, θερμοκρασίες, υγρασίες, βροχές κλπ) καταχωρούνται στον Μ.Χ. πέριξ του κύκλου του σταθμού κατά διεθνώς καθορισμένη διάταξη και με διεθνή σύμβολα. Η εργασία αυτή λέγεται σύνταξη μετεωρολογικού χάρτη. 

Η χάραξη των ισοβαρών καμπύλων και των μετώπων, ο εντοπισμός των ισοβαρικών συστημάτων, ο εντοπισμός των κινουμένων αερίων μαζών καθώς και ο χαρακτηρισμός όλων αυτών καλείται ανάλυση μετεωρολογικού χάρτη και εκτελείται από επιστημονικό προσωπικό. Η ανάλυση δε αυτή σε γενικές γραμμές οδηγεί στη διάγνωση των αιτίων του καιρού.

Εκτός όμως των παραπάνω μετεωρολογικών χαρτών, συντάσσονται και άλλοι, στους οποίους καταχωρούνται παρατηρήσεις σταθμών που αφορούν την «ανώτερη ατμόσφαιρα». Οι χάρτες αυτοί ονομάζονται «χάρτες ανώτερης ατμόσφαιρας» ή «χάρτες σταθερής ατμοσφαιρικής πίεσης» που εκπονούνται όμως βάσει ενδείξεων ιδιαίτερων μετεωρολογικών μέσων παρατήρησης, όπως των ραδιοβολίδων μετεωρολογικών δορυφόρων κ.ά.. Επίσης εκπονούνται και ειδικοί μετεωρολογικοί χάρτες όπως: ισορροπίας ατμόσφαιρας, ανάλυσης αερίων μαζών, ραδιοβολίσεων (αδιαβατικά διαγράμματα), καταιγίδων κλπ.
Σαπωνοποίηση

Σαπωνοποίηση ονομάζεται η διαδικασία της υδρόλυσης ενός εστέρα ανώτερων λιπαρών οξέων, με αλκαλική βάση NaOH ή KOH για να σχηματίσει μία αλκοόλη και το άλας ενός οξέος. Ο όρος είναι γνωστός για την περιγραφή της αντίδρασης μίας αλκαλικής βάσης και λίπους, για τον τελικό σχηματισμό του σαπουνιού. Με την χρήση NaOH παρασκευάζονται κυρίως σκληρά σαπούνια, ενώ με τη χρήση KOH παρασκευάζονται κυρίως τα υγρά σαπούνια.

Η σαπωνοποίηση είναι κατά βάση αυθόρμητη αντίδραση. Κάθε "σούπα" που περιέχει νερό, NaOH και λάδια μπορεί να παραγάγει στερεό σαπούνι.
Καρλ φον Πιλότυ

Ο Καρλ φον Πιλότυ ("Karl Theodor von Piloty", Μόναχο, 1 Οκτωβρίου 1826 – Μόναχο, 21 Ιουλίου 1886) ήταν Γερμανός ζωγράφος κοντά στον οποίο μαθήτευσαν μερικοί από τους σπουδαιότερους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα.
Γεσίλ Ιρμάκ

Ο Γεσίλ Ιρμάκ "(Yesilirmak)" είναι ποταμός της Μικράς Ασίας, στη σημερινή Τουρκία, ο οποίος εκβάλλει στον Εύξεινο Πόντο. Το αρχαίο όνομά του ήταν Ίρις. Το σύγχρονό του όνομα στα τουρκικά σημαίνει «πράσινος ποταμός».

Έχει μήκος 519 χλμ και η ταχύτητα ροής του είναι 5 χλμ την ώρα. Πηγάζει από την περιοχή της Σεβάστειας και το όρος Köse, στην πορεία του περνάει από την Αμάσεια, την οποία χωρίζει στα δύο, και εκβάλλει στην Σαμψούντα.
Γεώργιος Ροϊλός

Ο Γεώργιος Ροϊλός (Στεμνίτσα Γορτυνίας, 1867 – Αθήνα, 28 Αυγούστου 1928) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους της «Ομάδας του Μονάχου» με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ιστορικά θέματα και την προσωπογραφία. Ως καθηγητής της Ελαιογραφίας στη θέση του Ιακωβίδη από το 1910 παρέκκλινε από τις ακαδημαϊκές τάσεις (ενταγμένες σ΄ένα τυποποιημένο κώδικα προτύπων) ενδιαφερόμενος κυρίως για την ανανέωση της διδασκαλίας με την επιβολή μεγαλύτερης ελευθερίας.
2-προπανόλη

Η 2-προπανόλη είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με χημικό τύπο C3H8O, αν και παριστάνεται συχνά και με τους τύπους (CH3)2CHOH, CH3CH(OH)CH3 και iPrOH. Στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και πολύ εύφλεκτο υγρό με έντονη οσμή. Είναι η απλούστερη «δευτεροταγής αλκοόλη», δηλαδή το υδροξύλιο στο μόριό της είναι ενωμένο σε δευτεροταγές άτομο άνθρακα. Με βάση το χημικό της τύπο, C3H8O, έχει δύο (2) ισομερή θέσης, την 1-προπανόλη και τον αιθυλομεθυλαιθέρα.
Είναι συνθετικό υλικό, δηλαδή δεν απαντάται στη φύση. Χρησιμοποιείται σε μεγάλες ποσότητες ως βιομηχανικός διαλύτης. Η ισοπροπανόλη ήταν το πρώτο εμπορικό πετροχημικό προϊόν που παρασκευάστηκε, στη δεκαετία του 1920, και θεωρείται το πρώτο προϊόν της τότε νέας εταιρίας "ExxonMobil".
Ιχθύας

Ο Ιχθύας ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. που ανήκε στη Μεγαρική σχολή. Ήταν γιος του Μετάλλου και μαθητής του Ευκλείδη του Μεγαρικού τον οποίον και διαδέχθηκε στη διεύθυνση της Μεγαρικής σχολής.
Προς τον Ιχθύα απηύθυνε φιλοσοφικό διάλογο ο Διογένης ο Κυνικός.


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Ιφικλής

Στην Ελληνική μυθολογία ο Ιφικλής (στα αρχ. ελλ. Ἰφικλῆς) ήταν γιος του Αμφιτρύωνα και της Αλκμήνης, δίδυμος ετεροθαλής αδελφός του Ηρακλή, πατέρας του Ιόλαου και, κατά μια εκδοχή, της Ιόπης, η οποία δόθηκε ως σύζυγος στον Θησέα. 

Ακολούθησε τον Ηρακλή σε πολλούς από τους αγώνες του όπως και στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου. Κατά την εκστρατεία όμως του αδελφού του κατά των Μολιονιδών τραυματίσθηκε και πέθανε στη Φενεό της Αρκαδίας.

Στη τελευταία αυτή λεπτομέρεια προσκρούει η άλλη εκδοχή ότι έπεσε στη μάχη κατά του Λαομέδοντα φονευθείς από έναν από τους γιους αυτού.
Ιφιμέδεια

Στην Ελληνική μυθολογία η Ιφιμέδεια ή Ιφιμέδη φέρεται ως θυγατέρα του Τρίοπα, βασιλιά της Θεσσαλίας, και σύζυγος του Αλωέος. Κατά την Ομηρική και Ησιοδική γενεαλογία ήταν μητέρα (εκ του Ποσειδώνα) των Γιγάντων Εφιάλτη και Ώτου, των γνωστών Αλωάδων εκ του κατά τεκμήριο πατέρα τους Αλωέα.

Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς την Ιφιμέδεια την θεωρούν τροφό μόνο των Γιγάντων αυτών.

Μια μέρα που η Ιφιμέδεια και η κόρη της Παγκράτις λάτρευαν τον θεό Διόνυσο, εμφανίσθηκαν δύο Θράκες πειρατές της Νάξου, ο Σκέλλις και ο Κασσαμενός ή Σικελός. Ερωτεύθηκαν ακαριαία τις δύο γυναίκες, αλλά, αφού τις απήγαγαν, ο Διόνυσος τους ενεφύσησε μανία και αλληλοσκοτώθηκαν. Ο Αγασσαμενός, βασιλιάς της Νάξου, κράτησε για τον εαυτό του την Παγκράτιδα και έδωσε την Ιφιμέδεια σε κάποιο φίλο του. Ο Αλωεύς έστειλε τους γιούς του στη Νάξο για να βρουν τη μητέρα και την αδελφή τους. Οι Αλωάδες απάλλαξαν τη Νάξο από τους Θράκες πειρατές και ανέλαβαν τη βασιλεία της νήσου.

Η Ιφιμέδεια λατρευόταν κυρίως στα Μύλασα της Καρίας, ενώ το όνομά της συνδεόταν με την προϊστορική περίοδο της Νάξου. Ο τάφος της ήταν γνωστός μέχρι του 150 π.Χ. στο Ανθηδόνι της Βοιωτίας.

Κατηγορία:Καρία

Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Ιχθυολογία

Ιχθυολογία είναι η επιστημονική μελέτη των ψαριών και αποτελεί έναν ιδιαίτερο και σημαντικό επιστημονικό κλάδο της Ζωολογίας.

Περιλαμβάνει τη μελέτη και έρευνα των Οστεϊχθύων, των Χονδριχθύων και των Αγνάθων. Ενώ πολλά είδη έχουν ανακαλυφθεί, περίπου 250 νέα είδη περιγράφονται επίσημα κάθε χρόνο. Σύμφωνα με την FishBase, 33.400 είδη ψαριών περιγράφηκαν τον Οκτώβριο του 2016.

Οι πρώτες ιχθυολογικές γνώσεις βρίσκονται σε συγγράμματα αρχαίων Ελλήνων (στη ζωολογία του Αριστοτέλη) καθώς και σε κείμενα Λατίνων ποιητών όπως του Οπιανού, Πλίνιου κ.ά.

Τα ψάρια αποτελούν πάνω από τα μισά από τα 48.000 είδη των σπονδυλωτών σήμερα. Μαζί με την καταπληκτική ταξινομική ποικιλότητα έρχεται και μια εξίσου εντυπωσιακή ποικιλότητα περιβαλλόντων. Τώρα, και στο παρελθόν, τα ψάρια καταλαμβάνουν όλα σχεδόν τα κύρια υδατικά συστήματα, από λίμνες και πολικούς ωκεανούς που καλύπτονται με πάγο το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, σε τροπικά έλη, παροδικές λίμνες, παλιρροιακές λιμνούλες, βάθη των ωκεανών, και όλα τα λιγότερο ακραία περιβάλλοντα που βρίσκονται μεταξύ αυτών των ακραίων συνθηκών.

Τα ψάρια έχουν υπάρξει οικολογικά κυρίαρχα είδη σε υδατικά οικοσυστήματα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης «σύνθετης» ζωής. Για να αποικούν και να ανθούν σε τέτοια ποικιλία περιβαλλόντων, τα ψάρια εξέλιξαν φανερές ανατομικές, φυσιολογικές, ηθολογικές και οικολογικές προσαρμογές. Μαθητές της εξέλιξης και ειδικά της εξέλιξης των ψαριών βοηθούνται από ένα εκτεταμένο αρχείο απολιθωμάτων που πηγαίνουν πίσω 500 εκατομμύρια χρόνια. Όπως προαναφέρθηκε, τα ψάρια είναι εξαιρετικά δείγματα της εξέλιξης, χρησιμοποιούνται για ζωντανό παράδειγμα της στενής σχέσης μεταξύ σχήματος και λειτουργίας, μεταξύ περιβάλλοντος και προσαρμογής. Προσαρμογή και ποικιλότητα είναι αλληλένδετα καθ’ όλη τη διάρκεια της εξελικτικής ιστορίας των ψαριών.
Γεωγραφικά οι μεγαλύτερες ποικιλότητες ψαριών (περισσότερα είδη) βρίσκονται στους τροπικούς. Τα περισσότερα ψάρια της θάλασσας βρίσκονται στον  Ινδό-Ειρηνικό Ωκεανό ενώ τα περισσότερα ψάρια γλυκών νερών βρίσκονται στη Νοτιοανατολική Ασία, στη Νότιο Αμερική και στην Αφρική.

Τα ψάρια υπάρχουν σε όλα τα υδατικά οικοσυστήματα που έχουν νερό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, συμπεριλαμβανομένων θερμών και αλκαλικών πηγών, λιμνών με υψηλή αλατότητα, ανήλιαγα σπήλαια, ανοξικά έλη, παροδικές λιμνούλες, κυματοδαρμένες ακτές, και σε περιβάλλοντα υψηλού υψομέτρου άλλα και μεγάλου βάθους. Για παράδειγμα υπάρχουν μερικά είδη ψαριών που βρίσκονται στο Θιβέτ σε ζεστές πηγές και σε ύψος 5200 μέτρα. Ένα είδος χελιού ζει σε 8000 μέτρα βάθος στη θάλασσα. Το μέγεθος των ψαριών κυμαίνεται από 8 χιλιοστά (ένα είδος κοβιού του Ινδικού Ωκεανού) σε 12 μέτρα φαλαινοκαρχαρία. Η ποικιλία μορφών των ψαριών είναι πολύ μεγάλη. Ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος (350 π.Χ.) που παρατήρησε 115-118 είδη από ψάρια της Ελλάδος. Ο Κάρολος Λιναίος (1758 μ.Χ.) επίσης αναγνώρισε πολλά είδη ψαριών, αλλά "πατέρας της Ιχθυολογίας", θεωρείται ο μαθητής του, Πήτερ Αρτεντί (Peter Artedi).
Έντουαρντ Μπάρνετ Τάιλορ

Ο Έντουαρντ Μπάρνετ Τάιλορ (Edward Burnett Tylor, 2 Οκτωβρίου 1832 - 2 Ιανουαρίου 1917) ήταν Άγγλος ανθρωπολόγος, ο οποίος επινόησε τον όρο "ανιμισμός" (η πίστη στην ατομική ψυχή ή "anima" όλων των πραγμάτων, ακόμη και των δέντρων και των βουνών), τον οποίο θεώρησε ως πρώτη φάση της εξέλιξης των θρησκειών.

Οι θέσεις του Βρετανού στην καταγωγή Ε. Μπ. Τέιλορ θεωρούνται η πεμπτουσία του πολιτισμικού εξελικτικισμού. Σε έργα του όπως το "Πρωτόγονος πολιτισμός" και το "Ανθρωπολογία" ο Τέιλορ άρχισε να δημιουργεί το εννοιολογικό πλαίσιο της επιστημονικής σπουδής της ανθρωπολογίας, στηριζόμενος -και αναπτύσοντας ταυτόχρονα- στις εξελικτικές θεωρίες του Δαρβίνου. Πίστευε ότι η κοινωνία και η θρησκεία, αναπτύχθηκαν για μια λειτουργική αιτία και ότι αυτή η αιτία ήταν καθολική. Πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της επαγγελμaτικής του σταδιοδρομίας διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Σου Κι

H Σου Κι ("舒淇", 16 Απριλίου 1976) είναι ηθοποιός και μοντέλο από την Ταϊβάν. 

Γεννημένη στην Ταϊβάν, η Σου Κι πήγε στο Χονγκ Κονγκ σε ηλικία 17 ετών αναζητώντας μία καριέρα στον κινηματογράφο. Τελικά, έγινε γνωστή από τους ρόλους που έπαιξε στις ταινίες "The Transporter" και "Το Μάτι 2" (The Eye 2).
Walk the Line

Το Walk the Line είναι ο τίτλος μουσικής - αισθηματικής ταινίας Αμερικάνικης παραγωγής του 2005. Αφηγείται την αληθινή ιστορία του κάντρι μουσικού Τζόνι Κας. Παράχθηκε από την 20th Century Fox, η οποία και διένειμε την ταινία στις Ηνωμένες Πολιτείες, και την χρηματοδότησε με το ποσόν των 29,000,000 δολλαρίων. Η πρεμιέρα της έγινε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις 18 Νοεμβρίου 2005, ενώ στην Ελλάδα, όπου την διανομή της ανέλαβε η εταιρεία Odeon, προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 9 Φεβρουαρίου 2006.

Έχει προταθεί για 5 Βραβεία Όσκαρ και οι δύο προταγωνιστές της (Χοακίν Φίνιξ και Ρις Γουίδερσπουν) κέρδισαν από μία Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία τους στην ταινία.
Μπαμπούλας Α.Ε.

Μπαμπούλας Α.Ε. (αγγλικά: "Monsters, Inc.") είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2001. Οι Τζον Γκούντμαν, Μπίλυ Κρίσταλ, Στιβ Μπουσέμι, Τζέιμς Κόμπερν και Μέρι Γκιμπς δανείζουν τις φωνές τους. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 28 Οκτωβρίου 2001 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 2 Νοεμβρίου 2001. Τη δημιουργία της ανέλαβαν τα στούντιο της Pixar, στην τέταρτη μεγάλου μήκους ταινίας της, με τη χρηματοδότηση της Walt Disney Pictures.

Η ταινία διανεμήθηκε, επίσης, από τη Walt Disney Pictures στις Ηνωμένες Πολιτειες, ενώ στην Ελλάδα τη διανομή της ανέλαβε η εταιρεία Προοπτική, με την Audiovisual να αναλαμβάνει την κυκλοφορία της σε βιντεοκασέτα και DVD. Συνολικά απέφερε κέρδη ύψους 579,7 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ παράλληλα κατάφερε να αποσπάσει το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού, σε μουσική και στίχους του Ράντι Νιούμαν.

Τον Ιούνιο του 2013 κυκλοφόρησε η δεύτερη ταινία του franchise με τίτλο Μπαμπούλες Πανεπιστημίου, η οποία αποτελεί prequel της ταινίας.
Ατούμ

Ατούμ ή "Τουμ Neb-er-djer", ο Κύριος των δύο χωρών, ήταν αρχέγονη θεότητα της αιγυπτιακής μυθολογίας. 

<poem>Είμαι ο Ατούμ, ο δημιουργός των πρεσβύτερων θεών
Είμαι εκείνος που γέννησε τον Σου
Είμαι ο μεγάλος Εκείνος-Εκείνη
Είμαι εκείνος που έπραξε ό,τι του φαινόταν καλό να πράξει
Κατέλαβα το χώρο στον τόπο της θέλησής μου
Δικός μου είναι ο χώρος εκείνων που προχωρούν
Στους δρόμους των κύκλων των ερπετών.</poem>

Το όνομα Ατούμ, Τουμ, Ατούμου και Τούμου, ("Neb-er-djer"), σύμφωνα με τους θεολόγους της Ηλιόπολης σημαίνει «ο πλήρης». Πρόκειται για την πεποίθηση ότι ο Ατούμ δημιούργησε τον εαυτό του από τα αρχέγονα ύδατα του Νουν, είτε με τη δύναμη της θέλησής του ή προφέροντας το όνομά του, χρησιμοποιώντας δηλαδή τη μαγική δύναμη του λόγου. Αποκαλείτο επίσης «Κύριος των Ορίων» ή Συμπαντικός Θεός. Αυτός ήταν ο ιδρυτής της Ηλιοπολιτικής Εννεάδας και έφερε συχνά το προσωνύμιο "Ταύρος της Εννεάδας", πιθανή αναφορά στη ζωική λατρεία του, τον ταύρο Μένβις. Ενίοτε ο Ατούμ θεωρείται όχι μόνον ότι προήλθε ως ερπετό από το Νουν αλλά και ότι πρόκειται να επιστρέψει εκεί στην ίδια μορφή. Όταν όμως το ιερατείο τον ταύτισε με τον Ρα (Ρε) το ερπετό μετατράπηκε σε αντίπαλό του και τούτο φαίνεται στη θηριομορφική του απεικόνιση με κεφάλι ιχνεύμονα. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν του επιτέθηκε ένα ερπετό, μεταμορφώθηκε σε ιχνεύμονα για να το καταβροχθίσει. 

Ο Νουν, από τον οποίο όλα προέρχονται, είναι η θεότητα του χάους, ο πρωταρχικός Ωκεανός, στον οποίο εμπεριέχονταν πριν από τη δημιουργία, τα σπέρματα όλων των πραγμάτων και όλων των όντων. Στα κείμενα των Πυραμίδων ονομάζεται «πατέρας των θεών», αν και παρέμεινε πάντα απλό πνευματικό δημιούργημα, που δεν απέκτησε ποτέ ναό ή κάποιου είδους λατρεία. Απεικονίζεται μισοβυθισμένος στο νερό, με τα χέρια υψωμένα στον αέρα, να κρατά τους θεούς που έχουν γεννηθεί από αυτόν.

Ή όψη του Ατούμ ως προερχόμενου από το πρωταρχικό χάος ως αρρενοθήλεια ύπαρξη και η δημιουργία των Σου και Τεφνούτ παραδίδεται σε δύο εκδοχές. Η πρωιμότερη, που ανήκει στην εποχή των Πυραμίδων, περιγράφει πώς ο Ατούμ παίρνει τον φαλλό του στα χέρια του και έρχεται σε οργασμό, δημιουργώντας το ζεύγος με το σπέρμα του. 

Ένα απόσπασμα από τον πάπυρο Brehmer-Rhind αναφέρει: 

«Όλες οι εκδηλώσεις ήλθαν σε ύπαρξη αφότου αναπτύχθηκα...ούτε ο ουρανός μήτε η γη υπήρχε...δημιουργήθηκα από την ίδια μου την ύπαρξη...η γροθιά μου έγινε η σύζυγός μου...και δημιούργησα ...τον Σου και την Τεφνούτ...κατόπιν ο Σου και η Τεφνούτ δημιούργησαν τον Γκεμπ και την Νουτ...ο Γκεμπ και η Νουτ δημιούργησαν τον Ουεσίρ (ελλ: Όσιρις)...τον Σετ, την Ασσέτ (ελλ. Ίσις) και την Νεμπ-Χετ (ελλ. Νέφθυς)...Αυτοί τελικά δημιούργησαν τον πληθυσμό αυτής της γης».
Πολ Ράντιν

Ο Πολ Ράντιν ("Paul Radin", 2 Απριλίου 1883 - 21 Φεβρουαρίου 1959) ήταν Αμερικανός ανθρωπολόγος. Γεννήθηκε στο Λοντς της Πολωνίας και ήταν γιος του ραββίνου Δρος Άντολφ Μ. Ράντιν και της Ιωάννας Τέοντορ Ράντιν. Παρακολούθησε το κολέγιο Σίτι, από όπου έλαβε και το πτυχίο του το 1902. Μετά από αρκετές σπουδές σε διαφορετικές κατευθύνσεις και σε διαφορετικές πόλεις της Ευρώπης ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, το 1911. 
Ο Ράντιν έδρασε κυρίως ως εθνολόγος και διεξήγαγε εκτεταμένη έρευνα πεδίου ανάμεσα στους Οτζίμπουα και τους Ινδιάνους Γουινεμπάγκο στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και υπήρξε πρωτοπόρος στη χρήση της αυτοβιογραφίας στην εθνολογία. Ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπράντις, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και του Κέιμπριτζ, στο Πανεπιστήμιο του Φισκ, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, καθώς και στα κολέγια Κένυον και Μπλακ Μάουντεν.
Γιαννούλης Χαλεπάς

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς (Πύργος Τήνου, 24 Αυγούστου 1851 – Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 1938) ήταν ο πιο διακεκριμένος γλύπτης της νεότερης Ελλάδας, με μυθιστορηματική ζωή ανάμεσα στην τρέλα και τον θρίαμβο.
Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας είναι ένα δημόσιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΑΕΙ) της Ελλάδας, με έδρα τον Βόλο. 

Ιδρύθηκε το 1984 και, μέχρι τις αρχές του 2019, αποτελούνταν από έξι Σχολές (Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, Επιστημών Υγείας, Πολυτεχνική, Γεωπονικών Επιστημών, Θετικών Επιστημών, Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού) και 18 τμήματα, με πανεπιστημιακές μονάδες στο Βόλο, τη Λάρισα, τα Τρίκαλα, την Καρδίτσα και τη Λαμία.

Τον Ιανουάριο του 2019, με το ν. 4589, τα ΤΕΙ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας καταργήθηκαν και το σύνολο των Τμημάτων του πρώτου καθώς και τα Τμήματα Ηλεκτρονικών Μηχανικών ΤΕ, Μηχανικών Πληροφορικής ΤΕ, Νοσηλευτικής και Φυσικοθεραπείας του δεύτερου εντάχθηκαν στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Πλέον, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας αποτελείται από 8 Σχολές και συνολικά 35 Τμήματα.

Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ανήκει στα νεότερα ΑΕΙ της χώρας και σε αυτό φοιτούν περίπου 14.000 προπτυχιακοί φοιτητές και 3.500 μεταπτυχιακοί και υποψήφιοι διδάκτορες.
EGEE

Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα EGEE ("Enabling Grids for E-sciencE"), έχει σαν κύριο στόχο του, την παροχή σε επιστημονικούς ερευνητές, τόσο του ακαδημαϊκού όσο και του βιομηχανικού τομέα, της δυνατότητας πρόσβασης σε υπολογιστικούς και αποθηκευτικούς πόρους μεγάλης κλίμακας, ανεξαρτήτου γεωγραφικής τοποθεσίας. Το ΕGEE, προσβλέπει επίσης στο να εξοικειώσει όσο το δυνατόν περισσότερους χρήστες με την ιδέα του υπολογιστικού πλέγματος.

Η υποδομή του EGEE έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 17.000 επεξεργαστικές μονάδες και 5 Petabyte αποθηκευτικού χώρου σε όλη την Ευρώπη, διασυνδέοντας 170 υπολογιστικά κέντρα. Η υποδομή αποτελείται από προσωπικούς υπολογιστές ή σχετικά φτηνούς εξυπηρετητές που διασυνδέονται τοπικά σε μορφή συστάδας (cluster), ενώ η διασύνδεση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο γίνεται πάνω από το Πανευρωπαϊκό Ερευνητικό Δίκτυο GEANT υψηλών ταχυτήτων.

Η υποδομή του EGEE εξυπηρετεί ομάδα εφαρμογών όπως η φυσική υψηλών ενεργειών και η βιοπληροφορική, οι κοινότητες των οποίων έχουν προσαρμόσει τον κώδικά τους σε περιβάλλον υπολογιστικού πλέγματος, ενώ και άλλες εφαρμογές όπως βιοχημείας, μετεωρολογίας, αεροναυπηγικής κ.α. είναι στην πιλοτική φάση προσαρμογής.

Ο διαμοιρασμός των πόρων και ο συντονισμός της εκτέλεσης των εφαρμογών-πελατών γίνεται με χρήση κατάλληλου, εξειδικευμένου ενδιάμεσου λογισμικού.
Εζέκιελ Αλεμπούα

Ο Εζέκιελ Αλεμπούα (Ezekiel Alebua) είναι πολιτικός από τα Νησιά του Σολομώντα, που χρημάτισε πρωθυπουργός του κράτους το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Ήταν μέλος του Ενωμένου Συντηρητικού Κόμματος των Νήσων του Σολομώντα.
Μάνος Κοντολέων

Ο Μάνος Κοντολέων (14 Νοεμβρίου 1946) είναι Έλληνας πεζογράφος, διηγηματογράφος και κριτικός.
Διεθνής Οργάνωση Εργασίας

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ, "International Labour Organization"), γνωστή και με το διεθνές αρκτικόλεξο ILO (προφέρεται: Άι-Ελ-Όου), είναι ένας αυτόνομος διεθνής διακρατικός οργανισμός που συνδέεται με τον Ο.Η.Ε., του οποίου αποτελεί εξειδικευμένη οργάνωση.

Το 1969, ο οργανισμός έλαβε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Σελίν Ντιόν

Η Σελίν Ντιόν ("Céline Marie Claudette Dion", 30 Μαρτίου 1968) είναι Καναδή τραγουδίστρια και (περιστασιακή) στιχουργός της γαλλόφωνης και αγγλόφωνης ποπ. Έχει, επίσης, συμμετάσχει ως ηθοποιός σε κινηματογραφικές ταινίες και είναι μία από τις πιο εμπορικές γυναίκες τραγουδίστριες όλων των εποχών, με πωλήσεις που ξεπερνούν τους 200.000.000 δίσκους παγκοσμίως. Έχει ηχογραφήσει διεθνείς επιτυχίες, μεταξύ των οποίων είναι: "My heart will go on", "The Power of Love", "It's All Coming Back to Me Now", "Because You Loved Me", "Think Twice", "I'm Your Angel". Τα άλμπουμ της "Falling into You" (1996) και "Let's Talk About Love" (1997) είναι από τα πιο εμπορικά όλων των εποχών, ενώ το "D' eux" (1995) αποτελεί το πιο εμπορικό άλμπουμ της γαλλόφωνης μουσικής
Όλομοουτς

Το Όλομοουτς (γνωστό και ως Όλομουτς, παλαιότερα γνωστό ως Όλμυτς, , ) είναι πόλη στη Μοραβία της Τσεχίας. Έχει περίπου 100.000 κατοίκους.

Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μοράβα και μαζί με το Μπρνο αποτελεί το ιστορικό, πολιτικό, θρησκευτικό και μορφωτικό κέντρο της Μοραβίας.

Στην πόλη βρίσκεται η Στήλη της Αγίας Τριάδας, ένα από τα ανακηρυχθέντα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η κατασκευή της οποίας πραγματοποιήθηκε από το 1716 ως το 1754, καθώς και το δεύτερο αρχαιότερο πανεπιστήμιο της χώρας, το Πανεπιστήμιο Παλάτσκι, το οποίο ιδρύθηκε το 1573 από το τάγμα των Ιησουϊτών μοναχών.
Έρχαρντ Μιλχ

Ο Έρχαρντ Μιλχ ("Erhard Milch", 30 Μαρτίου 1892 - 25 Ιανουαρίου 1972) ήταν Γερμανός πιλότος, διοικητικά υπεύθυνος της γερμανικής αεροπορικής εταιρείας «Ντόιτσε Λούφτχανσα» και κύριος οργανωτικός υπεύθυνος της Λούφτβαφφε, της πολεμικής αεροπορίας της Ναζιστικής Γερμανίας.
Έπαυλη Τούγκεντατ

Η Έπαυλη Τούγκεντατ ("Villa Tugendhat") θεωρείται αριστούργημα του Γερμανού αρχιτέκτονα Μις φαν ντερ Ρόε.

Κτισμένη το 1930 στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία), για τον Φριτς Τούγκεντατ και τη σύζυγό του Γκρέτα, η έπαυλη έγινε σύντομα ένα σύμβολο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και του λειτουργισμού.

Ο αρχιτέκτονας επέλεξε το μπετόν και το σίδερο ως υλικά προκειμένου να επιτευχθεί ένα συναίσθημα του διαστήματος και του φωτός. Σχεδίασε, επίσης, όλα τα έπιπλα. Δύο τύποι πολυθρονών που σχεδιάστηκαν για το κτήριο, η «Καρέκλα Τούγκεντατ» και η «Καρέκλα Μπρνο», παράγονται μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει κανένα έργο ζωγραφικής ή διακοσμητικό στοιχείο στην έπαυλη, αλλά το εσωτερικό δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση λιτό, εξαιτίας της χρήσης φυσικά διαμορφωμένων υλικών, όπως ο όνυχας και τα σπάνια τροπικά ξύλα.

Είναι, επίσης, αρκετά μεγάλη για ένα οικογενειακό σπίτι, γεγονός που μπορεί να ξενίσει τους περιστασιακούς επισκέπτες, δεδομένου ότι η κομψή απλότητα των δωματίων που χρησιμοποιούνταν από την οικογένεια αντισταθμίζεται από έναν πολύ μεγάλο χώρο που καταλαμβάνεται από διάφορα βοηθητικά δωμάτια.

Ο Φριτς και η Γκρέτα Τούγκεντατ, που ήταν Εβραίοι, αποχώρησαν από την Τσεχοσλοβακία με τα παιδιά τους το 1938, λίγο πριν η χώρα διαμελιστεί μετά από τη Συμφωνία του Μονάχου. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Το σπίτι χρησιμοποιήθηκε για διάφορους πρακτικούς λόγους τις δεκαετίες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1992 οι πολιτικοί ηγέτες της Τσεχοσλοβακίας συναντήθηκαν εκεί για να υπογράψουν το έγγραφο που διαίρεσε τυπικά τη χώρα σε δύο μέρη, στις Δημοκρατίες της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Από το 1994 η έπαυλη είναι ανοικτή στο κοινό σαν μουσείο. Το 2001 κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ρόμπερτ Ράναλφ Μάρετ

O Ρόμπερτ Ράναλφ Μάρετ ("Robert Ranulph Marett", 13 Ιουνίου 1866 - 18 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Βρετανός εθνολόγος. Εκπρόσωπος της βρετανικής εξελικτικής σχολής, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την θρησκευτική εθνολογία. Σε αυτό το επιστημονικό πεδίο τροποποίησε την εξελικτική κλίμακα που πρότεινε ο Τέιλορ, που τοποθέτησε εν αρχή τον ανιμισμό. Ο Μάρετ επινόησε την έννοια του "μαγικού προανιμισμού", μιας απρόσωπης δύναμης την οποία ταύτισε με τον μελανήσιο όρο "μάνα". Η ιδέα του μάνα ως ψυχικού παρά πολιτισμικού προϊόντος αναπτύχθηκε κυρίως στο έργο του "Το Κατώφλι της Θρησκείας", (1909, με το οποίο προσπάθησε να εγκαθιδρύσει το εννοιολογικό πλαίσιο τέτοιων προϋποτιθέμενων εννοιών στη θρησκεία , στο "Ανθρωπολογία" το (1912) και στο Ψυχολογία και Λαογραφία, το (1920). Ο Μάρετ έγινε Λέκτορας της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας το 1910 στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το 1914 ίδρυσε ανεξάρτητο τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας. 

Ο Ρόμπερτ Ράναλφ Μάρετ -πεπεισμένος ότι ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν είχε αναπτύξει την απαραίτητη διάνοια ακόμη για να διατυπώσει έστω τις απλοποιημένες ερμηνείες που πρότεινε ο Έντουαρντ Μπάρνετ Τέιλορ άσκησε κριτική στις θεωρίες του περί ανιμισμού, υποθέτοντας ότι η θρησκεία στα πρώιμα στάδιά της ήταν περισσότερο συναισθηματική και διαισθητική ως προς τις πηγές της. Κατά την άποψή του ο πρωτόγονος άνθρωπος αναγνώριζε εμψυχωμένα αντικείμενα εξαιτίας των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Θεωρούσε επίσης ότι μεταχειριζόταν όλα τα αντικείμενα ως έμψυχα, αλλά ποτέ δε διέκρινε την ψυχή ως κάτι διακριτό από το σώμα. θεωρώντας ιστορικά τεκμηριωμένο το γεγονός ότι ο πρωτόγονος πίστευε στο "μάνα", ο Μάρετ θεώρησε ασήμαντο το πώς απέκτησαν οι άνδρες και οι γυναίκες την πεποίθηση ότι το πνεύμα ή η ψυχή ενοικεί σε όλα τα αντικείμενα.
Τίταρος

Ο Τίταρος είναι βουνό της βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1.839 μέτρα (κορυφή «Σάπκα»). Βρίσκεται στο νομό Πιερίας και το νομό Λάρισας· το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται στο νομό Λάρισας. Μπορεί να θεωρηθεί τμήμα των Πιερίων με τα οποία συνδέεται στα βόρεια. Στα νότια συνδέεται με τα Καμβούνια όρη.

Η χλωρίδα του απαρτίζεται κυρίως από βελανιδιές σε χαμηλότερο υψόμετρο και οξιές ψηλότερα. Η πανίδα αποτελείται από αγριογούρουνα, αλεπούδες και πολλά είδη πτηνών.

Ο Τίταρος έχει γενικά κρύους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια. Δέχεται αρκετά χιόνια το χειμώνα και στις αρχές της Άνοιξης.
King's Quest

Το 'King's Quest' είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας που δημιουργήθηκε από την αμερικάνικη εταιρεία Sierra Entertainment. Η σειρά έχει αναγνωριστεί ως κλασική σειρά της λεγόμενης χρυσής περιόδου των παιχνιδιών περιπέτειας (περίπου 1985-1995) και ανέδειξε την Sierra ως μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον χώρο. Tο πρώτο παιχνίδι της σειράς "King's Quest" εντυπωσίασε όντας το πρώτο τρισδιάστατο βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας. Η Ρομπέρτα Γουίλιαμς, συνιδρυτής και συνιδιοκτήτης της εταιρείας ήταν αυτή που με την προσωπική της συμβολή σχεδιάστηκαν όλα τα παιχνίδια της σειράς.

Τα παιχνίδια αναφέρονται, υπό μορφή παραμυθιού, στη βασιλική οικογένεια του μυθικού βασιλείου της Ντάβεντρυ (Daventry) και στις δοκιμασίες και περιπέτειες που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα μέλη της αλλά και κοινοί θνητοί του βασιλείου. Επίσης, είναι έντονες οι επιρροές από την ελληνική και την κέλτικη μυθολογία, όπως και από παραμύθια διάφορων τόπων (π.χ. Χίλιες και Μία Νύχτες, Χένσελ και Γκραίτελ), αλλά και από μεσαιωνικά και βικτοριανής εποχής διηγήματα.
Grand Theft Auto IV

Το Grand Theft Auto IV (ή GTA IV) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, ενδέκατο στη σειρά "Grand Theft Auto", που δημιουργήθηκε από τη Rockstar North και κυκλοφόρησε από τη Rockstar Games το 2008. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 29 Απριλίου του 2008 για τα Xbox 360 και PlayStation 3 και στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους για τα Windows. Το 2009, κυκλοφόρησαν δύο επεκτάσεις για το "Grand Theft Auto IV", υπό τους τίτλους "The Lost and Damned" (TLaD) και "The Ballad of Gay Tony" (TBoGT).

Την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του, το παιχνίδι πούλησε παγκοσμίως 3,6 εκατομμύρια αντίτυπα, που αντιστοιχούσαν σε 310 εκατομμύρια δολάρια έσοδα. Μέσα σε μία εβδομάδα, το παιχνίδι είχε πουλήσει περίπου 6 εκατομμύρια αντίτυπα, αποσπώντας περισσότερα από 500 εκατομμύρια δολάρια, κάτι που ξεπέρασε τις προσδοκίες των αναλυτών για το παιχνίδι. 

Οι βαθμολογίες που απέσπασε σε ιστοσελίδες βιντεοπαιχνιδιών ήταν εξαιρετικά υψηλές, συγκεκριμένα στις ιστοσελίδες MobyGames και TopTenReviews. Μέχρι τον Ιούλιο του 2013, πούλησε περισσότερα από 25 εκατομμύρια αντίτυπα.
Μάιτα Κάπακ

Ο Μάιτα Κάπακ (Κέτσουα: "Mayta Qhapaq Inka", ισπ. "Mayta Cápac") ήταν ο τέταρτος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Γιόκε Γιουπάνκι και της "Μάμα Κάουα" ("Mama Cahua"). Ανήκε στη δυναστεία Ούριν (ισπ. Hurin) που ίδρυσε ο προπάππους του, Μάνκο Κάπακ. Βασίλεψε περίπου το 1290 ενώ παντρεύτηκε τη Μάμα Κούκα και γιος του ήταν ο Κάπακ Γιουπάνκι, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο θρόνο της αυτοκρατορίας.

Την περίοδο της βασιλείας του, η περιοχή του Κούσκο, αντιμετώπισε μια μεγάλη μείωση των βροχοπτώσεων, πράγμα που δυσκόλευε την καλλιέργεια του εδάφους και την ανάπτυξη της γεωργίας. Έτσι αναγκάστηκε ο Μάιτα Κάπακ να κηρύξει πόλεμο εναντίον ορισμένων φυλών που κατείχαν στα εδάφη τους ορισμένες πλούσιες πηγές υδάτων ή μεγαλύτερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Τελικώς οι Ίνκας νίκησαν τους γείτονες τους, τους "Αλκαβίζα", αποκτώντας αυτά που επιθυμούσαν ενώ στο βασίλειο τους προσαρτήθηκαν οι περιοχές της λίμνης Τιτικάκα, η πόλη Αρεκίπα και την πόλη Ποτοσί.

Τα χρονικά περιγράφουν τον Μάιτα Κάπακ ως φιλοπόλεμο βασιλέα και επιθετικό άνθρωπο. Ήταν πανύψηλος και αρκετά χειροδύναμος.
Κάπακ Γιουπάνκι

Ο Κάπακ Γιουπάνκι (Κέτσουα: "Qhapaq Yupanki Inka", ο "θαυμάσιος λογιστής Ίνκα", ισπ. "Cápac Yupanqui") ήταν ο πέμπτος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Μάιτα Κάπακ (ισπ. "Mayta Cápac") και της Μάμα Κούκα (ισπ. "Mama Cuca"). Ήταν ο τελευταίος της δυναστεία "Ούριν" (ισπ. "Hurin") που ίδρυσε ο Μάνκο Κάπακ. Βασίλεψε περίπου το 1320 ενώ παντρεύτηκε τη "Μάμα Κούσι" (ισπ. "Mama Cusi"), ή αλλιώς "Κυριιλπάι" (ισπ. "Curihilpay") όπως ήταν το κανονικό της όνομα, η οποία ήταν κόρη ενός ευγενή της φυλής Αγιαρμάκα. Γίος του ήταν ο Ίνκα Ρόκα, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο θρόνο της αυτοκρατορίας.

Δεν ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάιτα Κάπακ αλλά κατάφερε να παραμερίσει τον νόμιμο διάδοχο, τον "Κόντε Μάιτα" (ισπ. "Conde Mayta"). Ο Κόντε Μάιτα είχε δυσμορφία στο πρόσωπο και στο σώμα του και δεν θεωρούνταν σωματικά ικανός να λάβει το χρίσμα του αυτοκράτορα έτσι ο Μάιτα Κάπακ τον παραμέρισε και έχρισε διάδοχο του τον Κάπακ Γιουπάνκι. Ο τελευταίος όταν έγινε αυτοκράτορας των Ίνκας έκανε μέγα ιερέα, Άπου, τον Μάιτα Κάπακ. Ωστόσο ο Κάπακ Γιουπάνκι έπρεπε για να σταθεροποιήσει τη βασιλεία του να σκωτώσει εννέα από αδέρφια του ώστε να αναγκάσει τα υπόλοιπα να δηλώσουν υποταγή.

Όσο ήταν κυβερνήτης στις βόρειες επαρχίες του βασιλείου, υπό την ηγεσία του πατέρα του, πραγματοποίησε την πρώτη εκστρατεία έξω από το οροπέδιο του Κούσκο, σύμφωνα με τις πηγές. 

Ο Κάπακ Γιουπάνκι έχρισε διάδοχο του τον Ίνκα Ρόκα, γιο της "Μάμα Κούσι", αλλά είχε άλλα έξι παιδία από άλλες γυναίκες. Αυτά ήταν ο "Άπου Κάγια" (Κέτσουα: "Apu Calla"), ο "Άπου Τσιματσάουι" (Κέτσουα: "Apu Chimachaui"), ο "Άπου Σάκα" (Κέτσουα: "Apu Saca"), ο "Ουμπίρι" (Κέτσουα: "Humpiri"), ο "Άπου Ούρκο Γκουαράνγκα" (Κέτσουα: "Apu Urco Guaranga") και ο "Ουτσουνκούνα" (Κέτσουα: "Uchuncuna").
Ίνκα Ρόκα

Ο Ίνκα Ρόκα (Κέτσουα: "Inka Roq'a" ο "μεγαλόψυχος Ίνκα", ισπ. "Inca Roca") ήταν ο έκτος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Καπάκ Γιουπάνκι και της "Μάμα Κόυσι". Ήταν ο ιδρυτής της δυναστεία "Άναν" (ισπ. "Hanan"). Βασίλεψε περίπου το 1350.

Με το που ανέλαβε τον θρόνο από τον πατέρα του σκότωσε τον πολιτικό του αντίπαλο "Μοΐνα Πόνγκο" (ισπ. "Mohina") και έδιωξε τον "Βάμαν Τόπα" (ισπ. "Baman Topa", "Huaman Topa"). Ακολούθως επιτέθηκε σε μια φυλή που ζούσε στα νότιο-ανατολικά του Κούσκο, την φυλή των "Πινάουα" (ισπ. "Pinahua"). Ύστερα ένα άλλο γεγονός τάραξε της ειρηνικές σχέσεις των Ίνκας με τη φυλή των "Αγιαρμάκα".

Συγκεκριμένα ο ηγεμόνας της φυλής των "Ουαϊγιάκα" (ισπ. "Huayllaca") είχε υποσχεθεί να δώσει την κόρη του, τη "Μίκαι" ((ισπ. Mícay), ως νύφη στον ηγεμόνα των "Αγιαρμάκα". Όμως, ίσως λόγω αλλαγής διπλωματικού σχεδίου ή επειδή ο ηγεμόνας διέβλεψε ότι οι Ίνκας γινόντουσαν μέρα με τη μέρα πιο ισχυροί, τελικά την έδωσε ως νύφη στον Ίνκα Ρόκα. Από αυτήν ο Ίνκα Ρόκα γέννησε τον εκλεκτό διάδοχό του, τον Γιάουαρ Ουάκακ. Οι "Αγιαρμάκας" δεν άφησαν αυτή την προσβολή ατιμώρητη και εισέβαλαν στα εδάφη των "Ουαϊγιάκας". Οι τελευταίοι όντας πιο ανίσχυροι δήλωσαν στους Αγιαρμάκας πως θα απαγάγουν τον διάδοχο του Ίνκα Ρόκα και θα τους τον παραδώσουν ως ένδειξη μετάνοιας. Έτσι και έγινε και επήλθε ειρήνη ανάμεσα στις δυο αυτές φυλές. Όμως ο Ίνκα Ρόκα ύστερα από μερικά χρόνια κατάφερε να απελευθερώσει το γιο του και να υποτάξει τους Αγιαρμάκας ως φόρου υποτελείς.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ίνκα Ρόκα, τα πέρασε μαζί με την οικογένεια του, αποτραβηγμένος από την ενεργό πολιτική σκηνή. Τα παιδιά του ήταν ο Γιάουαρ Ουάκακ, που ήταν και διάδοχός του, οι στρατηγοί "Βικακιράο Ίνκα" (Κέτσουα: "Wikakiraw", ισπ. "Vicaquirao Inca") και Άπου Μάιτα (Κέτσουα: "Apu Mayta", ισπ. "Apu Mayta"), "Ίνκα Πάουκαρ" (Κέτσουα: Inka Pawkar, ισπ. "Inca Páucar") και "Γκουάμαν Τάισι Ίνκα" (Κέτσουα: "Waman Taysi Inka", "ισπ. Guaman Taysi Inca").
Όρη Τσαμαντά

Τα Όρη Τσαμαντά ή Μουργκάνα είναι βουνό που εκτείνεται κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων, στα βόρεια του νομού Θεσπρωτίας και στα νότια του Νομού Ιωαννίνων (οικισμοί Κάτω Λάβδανης & Αγίας Μαρίνας, Πωγωνίου) . Η υψηλότερη κορυφή του βουνού έχει υψόμετρο 1.806 μέτρα, ενώ διαθέτει και άλλες ψηλές κορυφές όπως ο Υψηλάντης (1747 μ), και η Φούρκα (1522 μ). Νότια καταλήγει στην κοιλάδα του Καλαμά ενώ ανατολικά συνδέεται με το όρος Κασιδιάρης.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου η Μουργκάνα καταλήφθηκε από δυνάμεις του Δημοκρατικού στρατού που διατήρησαν τις θέσεις τους για περισσότερα από δύο χρόνια, στην διάρκεια των οποίων σημειώθηκαν στην περιοχή σφοδρές μάχες.
Μαργαρίτα Καραπάνου

Η Μαργαρίτα Καραπάνου ήταν Ελληνίδα πεζογράφος.
Γιάουαρ Ουάκακ

Ο Γιάουαρ Ουάκακ (Κέτσουα: "Yawar Waqaq Inka" ισπ. "Yáhuar Huácac", ο "Ίνκα που έκλαψε με αίμα") ήταν ο έβδομος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Ίνκα Ρόκα και της "Μάμα Μίκαι" (ισπ. "Mama Mícay"). Ήταν ο δεύτερος βασιλέας της δυναστεία Ουανάν, που ίδρυσε ο πατέρας του. Βασίλεψε περίπου το 1380. Το κανονικό του όνομα ήταν "Τίτο Κύσι Ουάλπα" (Κέτσουα: "Tito Cusi Hualpa") και η γυναίκα του ονομαζόταν "Μάμα Τσίκγια" ή "Μάμα Τσίκ-για" (ισπ. "Mama Chicya" ή "Mama Chic-ya").

Όταν ήταν μικρός τον είχαν απαγάγει οι πολεμιστές της φυλής "Ουαϊγιάκα" και τον παρέδωσαν στον ηγεμόνα της φυλής των "Αγιαρμάκας" για να τους συγχωρήσει για την ατίμωση που είχανε διαπράξει. Ο ηγεμόνας, της πρώτης φυλής, δεν παρέδωσε την κόρη του, ως νύφη, στον ηγεμόνα της φυλής "Αγιαρμάκα", όπως είχε υποσχεθεί, αλλά στον πατέρα του "Τίτο Κύσι Ουάλπα". Έτσι ο τελευταίος κατέληξε όμηρος στην αυλή του ηγεμόνα των "Αγιαρμάκας". Όσο ήταν αιχμάλωτος αναγκάστηκε να υπακούει τους ευγενείς της φυλής που τον αιχμαλώτισαν. Ένας από αυτούς θυμωμένος από μια πράξη του νεαρού "Τίτο" διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Ο νεαρός τότε δάκρυσε και άρχισε να κλαίει αίμα από τα μάτια του, πιθανόν είχε μολυνθεί από επιπεφυκίτιδα. Λαμβάνοντας αυτό ως θείο σημάδι ο ευγενής απλά τον τιμώρησε αναγκάζοντας τον να προσέχει τα Λάμα αλπακά του χωριού. Ύστερα από αυτό το συμβάν πήρε την ονομασία "ο Ίνκα που έκλαψε με αίμα", δηλαδή Γιάουαρ Ουάκακ.

Ο πατέρας του, Ίνκα Ρόκα, ύστερα από χρόνια κατάφερε να τον απελευθερώσει και να τον χρίσει επίσημα ως διάδοχο του. Λόγω των προβλημάτων υγείας που είχε όμως ποτέ δεν έλαβε μέρος σε εκστρατεία και πριν και αφότου έγινε βασιλέας των Ίνκας. Για να προσαρτήσει νέα εδάφη στο βασίλειο του έστειλε τα αδέρφια του, τους στρατηγούς, "Βικακιράο Ίνκα" και "Άπου Μάιτα" στα νότια του Κούσκο. Εκεί αυτοί αντιμετώπισαν τις φυλές Κυντίς και "Μογιάκα" (ισπ. "Mollaca") τις οποίες υποτάξανε.

Ο Γιάουαρ Ουάκακ είχε έξι γιους. Τον πρωτότοκο "Πάουκαρ Άιγιου" (Κέτσουα: "Paucar Ayllu") , τον δευτερότοκο "Πάουακ Ουάλπα Μάιτα" (Κέτσουα: "Pahuac Hualpa Mayta") και τον τριτότοκο Βιρακότσα Ίνκα (Κέτσουα: "Viracocha Inca") από την Μάμα Τσίκ-για. Από άλλες γυναίκες είχε τους "Βίτσου Τόπα" (Κέτσουα: "Vicchu Topa") , τον "Μαρκαγιούτο" (Κέτσουα: "Marcayuto") και τον "Ίνκα Ρόκα Ίνκα" (Κέτσουα: "Inca Roca Inca").

Ο Γιάουαρ Ουάκακ επέλεξε για διάδοχο του, τον δευτερότοκο "Πάουακ Ουάλπα Μάιτα". Οι ευγενείς της φυλής "Ουαϊγιάκα" (ισπ. "Huayllaca") υποστήριζαν τον "Μαρκαγιούτο" και έτσι με τη βοήθεια του δολοφόνησαν τον διάδοχο του Γιάουαρ Ουάκακ. Ο βασιλέας των Ίνκας έστειλε τον γιο του Βιρακότσα να τιμωρήσει τη συγκεκριμένη φυλή για την προδοσία της και αυτός έφερε σε πέρας την αποστολή του. Εν τω μεταξύ στο Κούσκο, οι Ίνκας ευγενείς δολοφόνησαν τον πρωτότοκο Πάουκαρ Άιγιου και τον Γιαουάρ Ουάκακ ενώ οι γεροντότεροι της φυλής έχρισαν νέο ηγεμόνα τον "Βιρακότσα Ίνκα".
Χεφρήν

Ο Χεφρήν, ή "Χεφρήνος", ή "Κχεφρέν", ή "Κχαφρέ", ήταν Φαραώ στην Αρχαία Αίγυπτο. Με το όνομα Χεφρήν φέρεται από τον Ηρόδοτο, ο καλούμενος από άλλους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς Χεβρύην ή Χαφράν.

Ο Χεφρήν ήταν ο τρίτος Φαραώ της 4ης Δυναστείας. Ήταν δευτερότοκος γιος του Φαραώ Χέοπα που ανήλθε στο θρόνο διαδεχθείς τον αδελφό του Διδουφρήν, αν κι ο Ηρόδοτος και ο μετέπειτα Διόδωρος ο Σικελιώτης τον θεωρούσαν όχι ως γιο αλλά ως αδελφό και διάδοχο του Χέοπα. 
Ο Χεφρήν φέρεται να βασίλεψε 56 χρόνια. Κατά πολλούς ιστορικούς ερευνητές υποστηρίζεται η άποψη ότι τελικά ήταν λαομίσητος Φαραώ λόγω της καταναγκαστικής εργασίας που είχε επιβάλλει στο λαό του προκειμένου ν΄ ανεγερθεί η δεύτερη ξακουστή πυραμίδα στη Γκίζα της Αιγύπτου που φέρει και το όνομά του.
ΑΚ Σπάρτα Πράγας

H ΑΚ Σπάρτα Πράγας (τσεχικά: "AC Sparta Praha") είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Τσεχίας με έδρα την Πράγα. Μαζί με τη συμπολίτισσά της Σλάβια είναι οι δύο ισχυρότερες ομάδες του τσέχικου ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1893. 

Αγωνίζεται στο Generali Arena (το στάδιο ονομάζεται επίσης και «Λέτνα» από το παλαιότερο όνομά του, πριν πάρει το όνομα της χορηγού εταιρείας Generali), στην Πράγα. Το 1992 έφτασε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Γνωστοί παίκτες που έχουν αγωνιστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια με τη φανέλα της Σπάρτα Πράγας είναι οι Πάβελ Νέντβεντ, Πετρ Τσεχ, Τoμάς Ροσίτσκι, Γιαν Κόλερ, Καρέλ Πομπόρσκι, Πατρίκ Μπέργκερ και πολλοί άλλοι.
Πάπας Κλήμης Ζ΄

Ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ (κοσμικό όνομα: "Τζoύλιο ντι Τζουλιάνο ντε’ Μέντιτσι", ιταλ. "Giulio di Giuliano de' Medici", * Φλωρεντία, 26 Μαΐου 1478 – Ρώμη, 25 Σεπτεμβρίου 1534), ήταν ο 219ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από το 1523 έως το θάνατό του.
Διεθνιστική Εργατική Αριστερά

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (Δ.Ε.Α.) είναι μια επαναστατική σοσιαλιστική οργάνωση στην Ελλάδα. Συμμετείχε ιδιαίτερα ενεργά στην ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ το 2002 και του ΣΥΡΙΖΑ το 2004, ενώ διατηρούσε στενές σχέσεις με την οργάνωση International Socialist Organisation (ISO) στις ΗΠΑ. Αποδέχεται τις πολιτικές των Διεθνών Σοσιαλιστών (International Socialists) και της Μαρξιστικής πολιτικής παράδοσης. Συμμετείχε στο αντιρατσιστικό κίνημα μέσω του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και της Κίνησης Απελάστε το Ρατσισμό (ΚΑΡ), μέχρι τη διάσπασή της το 2018, οπότε και έπαψε να παρεμβαίνει στο ΚΣΜ και την ΚΑΡ. Συμμετείχε μέχρι το Φεβρουάριο του 2020 στη ΛΑΕ.
Αμμοδυτίδες

Οι Αμμοδυτίδες ("Ammodytidae") αποτελούν ιδιαίτερη οικογένεια ψαριών (βυθόψαρα), που ζουν σε αμμώδεις ακτές των ψυχρών και εύκρατων περιοχών. Περισσότερο γνωστά είναι στις ακτές της Β. Ευρώπης, του Ατλαντικού και της Μεσογείου.

Πρόκειται για μικρά βυθόψαρα, των οποίων το μήκος φθάνει τα 20 εκατοστά. Έχουν σώμα κυλινδρικό και λεπτό. Το δέρμα τους σε μερικά είδη φέρει μικρά λέπια, ενώ σε άλλα είναι γυμνό (γυμναμμοδύτες). Η κάτω σιαγόνα τους είναι μακρύτερη της άνω για να ανασκάπτουν τον βυθό. Τα ψάρια αυτά γενικά δεν έχουν δόντια, αλλά και ούτε κοιλιακά πτερύγια, αντίθετα έχουν ένα συνεχές ραχιαίο που αρχίζει μετά το κεφάλι και καταλήγει στην ουρά. Το ρύγχος τους είναι οξύτατο, με συνέπεια να χώνονται πολύ γρήγορα με το κεφάλι μέσα στην άμμο, ειδικότερα όταν αποσύρονται τα νερά κατά την αμπώτιδα, εξ ου και η ονομασία τους.

Πρώτος που ονομάτισε τα ψάρια αυτά με το ελληνογενές όνομα (εκ του "άμμος" + "δύτης") ήταν ο φυσιοδίφης Κυβιέ. Στην Αμερική είναι περισσότερο γνωστή η οικογένεια αυτή ως «θαλάσσια λόγχη», και εξ αυτού και το όνομα δύο υποβρύχιων των ΗΠΑ.

Η οικογένεια των Αμμοδυτιδών περιλαμβάνει σχετικά λίγα γένη όπως τους καθαρά αμμοδύτες, τους γυμναμμοδίτες, τους υπερόπλους κ.ά. Σημαντικότερα είδη αυτών είναι ο «Αμμοδύτης» ("Ammodytes"), ο «Υπόπτυχος» ("Hypoptychus"), ο «Αμμοδύτης ο τωβιανός» ("Ammodytes tobianus"), και ο «Αμμοδύτης ο λογχοειδής» ("Ammodytes lanceolatus"), που φθάνει τα 30 εκατοστά και θεωρείται το μεγαλύτερο είδος της οικογένειας.

Όλα τα ψάρια της οικογένειας αυτής είναι εδώδιμα, ιδιαίτερα περιζήτητα για τηγάνισμα αλλά και για δόλωμα πολλών αλιευτικών εργαλείων.
Πένθος

thumb|right|Πένθος, του Goschler Tamás
Πένθος ονομάζεται το συναίσθημα λύπης και θλίψης που νοιώθει κάποιος όταν του συμβεί κάποια μεγάλη συμφορά, συνήθως όταν χάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά και τα έθιμα που ακολουθούνται για χρονικό διάστημα μετά την απώλεια του προσώπου. «Πένθος» ονομάζονται και τα μαύρα ρούχα στην Ελλάδα, όταν φοριούνται ως μέρος των εθίμων μετά το θάνατο κοντινού προσώπου («φορά πένθος»), αλλά και ο χρόνος για τον οποίο τηρούνται τα έθιμα («το πένθος της κράτησε για ένα χρόνο»).

Τα έθιμα της περιόδου πένθους διαφέρουν από χώρα σε χώρα, όπως επίσης και το χρώμα που υποδηλώνει το πένθος. Στις περισσότερες χώρες (όπως στον δυτικό κόσμο π.χ. Ευρώπη, Αμερική) στις περισσότερες περιπτώσεις κύριο πένθιμο χρώμα θεωρείται το μαύρο, ενώ πένθιμα θεωρούνται επίσης το μωβ και το γκρίζο. Σε κάποιες περιοχές όπως το Βιετνάμ, η Ιαπωνία και η Ινδία πένθιμο χρώμα θεωρείται το λευκό. Στην Κίνα, πένθιμο θεωρείται το κόκκινο σε συνδυασμό με το άσπρο.

Οι εκδηλώσεις πένθους είναι προσωπικές (για κάθε άνθρωπο), αλλά και συλλογικές (σε κρατικό επίπεδο - «επίσημο πένθος»).

Η ελβετίδα ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος ("Elisabeth Kübler-Ross") στο δημοφιλές έργο της "On Dying and Death" (1969) μελέτησε ασθενείς στο τελικό στάδιο του καρκίνου και δημιούργησε ένα μοντέλο, γνωστό ως τα πέντε στάδια του πένθους, προκειμένου να περιγράψει τα στάδια από τα οποία περνούν οι ασθενείς από τη στιγμή που ενημερώνονται για την ασθένεια του έως το θάνατο τους. Το μοντέλο πολύ γρήγορα υιοθετήθηκε στην επιστήμη της ψυχολογίας, με σκοπό να περιγράψει το πένθος που βιώνει οποιοσδήποτε άνθρωπος μπροστά στην απώλεια ενός προσώπου ή μία σημαντική αλλαγή στη ζωή του, όπως η απώλεια εργασίας.