Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Πέντε εβδομάδες με αερόστατο

Το Πέντε εβδομάδες με αερόστατο (τίτλος πρωτοτύπου "Cinq semaines en ballon") είναι ένα μυθιστόρημα περιπέτειας του Γάλλου θεμελιωτή της επιστημονικής φαντασίας Ιουλίου Βερν. Δημοσιεύθηκε το έτος 1863.

Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Βερν, στο οποίο και δοκίμασε τη «συνταγή» των μελλοντικών του έργων, πλέκοντας επιδέξια μια υπόθεση γεμάτη περιπέτεια και εξελίξεις που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη με παραγράφους γεωγραφικών, τεχνολογικών και ιστορικών πληροφοριών και περιγραφών. Το βιβλίο παρέχει στους αναγνώστες μια εικόνα για την εξερεύνηση της Αφρικής, μεγάλες περιοχές της οποίας ήταν ακόμα άγνωστες στους Ευρωπαίους εκείνης της εποχής, με εξερευνητές να ταξιδεύουν σε όλη την ήπειρο σε αναζήτηση των μυστικών της.

Το ενδιαφέρον του κοινού για ευφάνταστες ιστορίες σχετικά με την εξερεύνηση της Αφρικής βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο του και το βιβλίο σημείωσε άμεση εκδοτική επιτυχία, τόσο ώστε να καταστήσει τον Βερν οικονομικά ανεξάρτητο και του εξασφάλισε ένα συμβόλαιο με τον εκδότη Ζυλ Ετζέλ, ο οποίος εξέδωσε πολλές δεκάδες έργα του Βερν κατά τα επόμενα 40 και πλέον χρόνια.
Αισχρίων ο Σάμιος

Ο Αισχρίων ο Σάμιος ή Αισχίων ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής και γεωπόνος από τη Σάμο που άκμασε επί βασιλείας Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Αθήναιος τον χαρακτήριζε σπουδαίο ιαμβοποιό.

Ο Αισχρίων είχε στιχουργήσει ποιήματα ακολουθώντας τροχαϊκούς τετραμέτρους. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν ποίημα αναφερόμενο στο μύθο του Γλαύκου καθώς και ένα μεγάλο ποίημα με τίτλο «Εφεσίδα» ("Εφεσίς"), που κάλυπτε τουλάχιστον επτά βιβλία. Επίσης σε μορφή επιτύμβιου επιγράμματος είχε γράψει την απολογία της περιβόητης εταίρας Φιλαινίδος και κάποιο άλλο ακόλαστο περί της Αφροδίτης.

Ο Αισχρίων φέρεται κατά τη «Σούδα» να ήταν φίλος του Αριστοτέλη και συμμετείχε στην εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου συγγράφοντας τις «εφημερίδες» της εκστρατείας (δηλαδή το βασιλικό ημερολόγιο του Μ. Αλεξάνδρου). Αυτή η πληροφορία προέρχεται από τον Πτολεμαίο τον Χέννο.

Εκτός των παραπάνω, ο Αισχρίων είχε συγγράψει ένα σπουδαίο έργο «Περί γεωργίας», το οποίο δεν έχει διασωθεί, πλην όμως το αναφέρουν στα έργα τους οι Ουάρρων, Πλίνιος και ο Καλουμέλλας.
Νίκος Καραγεωργίου

Ο Νίκος Καραγεωργίου (Ερατεινό Καβάλας, 8 Δεκεμβρίου 1962) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Κόρβο

Το Κόρβο, (πορτογαλικά: Corvo) είναι νησί στον Ατλαντικό που ανήκει στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Αζορών. Έχει έκταση 17,1 τ.χλμ. και 430 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Βίλα ντο Κόρβο με 430 κατοίκους (2011).
Γιγαντομαχία

Ο Δίας παλεύει με τον Πορυφίωνα. [[Μουσείο της Περγάμου (Βερολίνο)|Μουσείο της Περγάμου]], [[Βερολίνο]]
thumb|right|352x352px|Οι τρεις Μοίρες οπλισμένες με χάλκινα ρόπαλα σκοτώνουν τους δυο γίγαντες, τον Άγριο και τον Θώα.
Η Γιγαντομαχία είναι αρχαίος Ελληνικός μύθος που περιγράφει την πάλη του Δία και των ολυμπίων Θεών με τους Γίγαντες. Την περιγράφει ο Απολλόδωρος στο έργο του «"περί θεών"», ο Όμηρος στην «"Οδύσσεια"», ο Υγίνος στο «"Poetica Astronomica"», ο Παυσανίας και ο Νόννος ο Πανοπολίτης.
1η Μεραρχία Κοζάκων

Η 1η Μεραρχία Κοζάκων (γερμανικά: "1. Kosaken-Division") ήταν σοβιετική μεραρχία του γερμανικού στρατού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1943, στο Ανατολικό Μέτωπο υπό τις διαταγές της Βέρμαχτ, αποτελούμενη κυρίως από Κοζάκους λιποτάκτες του Κόκκινου Στρατού. Το 1945 μεταφέρθηκε στα Waffen-SS και μετά το τέλος του πολέμου διαλύθηκε. Ανώτατος διοικητής της μεραρχίας ήταν ο Αταμάνος Χέλμουτ φον Πάνβιτς.
Ευανθία Ρεμπούτσικα

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα (γενν. 15 Νοεμβρίου 1958) είναι Ελληνίδα μουσικός και συνθέτρια.
Μπερτίλ Λίντμπλαντ

Ο Μπερτίλ Λίντμπλαντ ("Bertil Lindblad", 26 Νοεμβρίου 1895 – 25 Ιουνίου 1965) ήταν Σουηδός αστρονόμος.

Γεννήθηκε στο Όρεμπρο της Σουηδίας. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο στην πόλη αυτή, ο Λίντμπλαντ εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας το 1914. Πήρε το πτυχίο του ("filosofie magister" degree) το 1917, το "filosofie licentiat" το 1918 και το διδακτορικό του το 1920. Από το 1927 ο Λίντμπλαντ ήταν καθηγητής και αστρονόμος στη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών και επικεφαλής του Αστεροσκοπείου της Στοκχόλμης. Εκείνος ήταν υπεύθυνος για τη μετακίνηση του αστεροσκοπείου από το παλαιό κτήριο στο κέντρο της Στοκχόλμης σε νεόδμητες εγκαταστάσεις στο Saltsjöbaden, έξω από την πόλη, που εγκαινιάσθηκαν το 1931. Ο ίδιος πέθανε στο Saltsjöbaden.

Ο Λίντμπλαντ μελέτησε τη θεωρία της περιστροφής των γαλαξιών. Πραγματοποιώντας προσεκτικές παρατηρήσεις των φαινόμενων κινήσεων των αστέρων, κατάφερε να προσδιορίσει την περιστροφή του Γαλαξία μας. Ανεκάλυψε ότι ο ρυθμός περιστροφής των αστέρων στην εξωτερική περιοχή του Γαλαξία, όπου βρίσκεται και ο `Ηλιος, μειωνόταν ως συνάρτηση της αποστάσεως από τον πυρήνα του Γαλαξία, μια διαπίστωση που επιβεβαιώθηκε σύντομα από τον Γιαν Όορτ, το 1927.

Ο γιος του Μπερτίλ, ο Περ-Όλοφ Λίντμπλαντ, έγινε επίσης αστρονόμος.
Ελένη Δραγάση

Η Ελένη Δραγάση-Παλαιολόγου ή Αγία Υπομονή (1372 - 13 Μαρτίου 1450) ήταν αυτοκράτειρα του Βυζαντίου ως σύζυγος του Mανουήλ Β’ Παλαιολόγου και μητέρα των δύο τελευταίων Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, του Ιωάννη Η΄ και του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.
Ερμίας ο Αταρνεύς

Ο Ερμίας ο Αταρνεύς ήταν Έλληνας φιλόσοφος του 4ου π.Χ. αιώνα και οπαδός της πλατωνικής θεωρίας. Ξεκίνησε ως ευνούχος δούλος του τραπεζίτη και τυράννου του Αταρνέος Ευβούλου, με καταγωγή από τη Βιθυνία.
Φρύνος

Φρύνος είναι η κοινή ονομασία για ορισμένα άνουρα αμφίβια, κυρίως της οικογένειας Bufonidae, που χαρακτηρίζονται από τραχύ, στεγνό δέρμα, κοντά πόδια και μεγάλα εξογκώματα πίσω από τα μάτια. 

Η διάκριση ανάμεσα σε βατράχους και φρύνους δεν είναι εμφανής στην επιστημονική ταξινόμηση. Φρύνοι υπάρχουν στις οικογένειες Bufonidae, Bombinatoridae, Discoglossidae, Pelobatidae, Rhinophrynidae, Scaphiopodidae και Microhylidae.

Στην Ελλάδα απαντώνται πέντε είδη φρύνων: ο κοινός φρύνος ("Bufo bufo"), ο πράσινος φρύνος ("Bufotes viridis"), ο πηλοβάτης ("Pelobates syriacus"), η κιτρινομπομπίνα ("Bombina variegata") και η κοκκινομπομπίνα ("Bombina bombina").
Αισχρηίς

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία η Αισχρηίς ήταν μία από τις 50 κόρες του Θεσπίου, τις λεγόμενες Θεσπιάδες, τις οποίες παντρεύτηκε εκ περιτροπής ο Ηρακλής, χωρίς να το γνωρίζει. Από τους πάνω από 50 γιους που απέκτησε από αυτές, ο Λευκώνης ήταν γιος της Αισχρηίδας.

Είναι έκδηλη η σκοπιμότητα του μύθου αυτού σχετικά τη γενεαλογία των Ηρακλειδών και ειδικότερα ως προς την προσπάθεια ευρύτερης αναγνώρισης του τόπου καταγωγής των. Χαρακτηριστικότερο του μύθου αυτού είναι ότι από τις Θεσπιάδες ο Ηρακλής απέκτησε μόνο γιους.

* Τον μύθο αυτό αναφέρει ο μυθογράφος Απολλόδωρος ο Αθηναίος (11.8)
Νίκος Πορτοκάλογλου

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου (Βόλος, 30 Δεκεμβρίου 1957) είναι Έλληνας μουσικός και τραγουδοποιός. Σήμερα ακολουθεί προσωπική πορεία έχοντας κυκλοφορήσει αρκετούς δίσκους. Από το φθινόπωρο του 2020 παρουσιάζει την εκπομπή Μουσικό Κουτί με την Ρένα Μόρφη.
Ease on Down the Road

Το Ease on Down the Road είναι τραγούδι από το "The Wiz", με αρχικούς εκτελεστές την Στέφανι Μίλς και Χίντον Μπάττλ. Επίσης κυκλοφόρησε ως ντουέτο το 1978, από τη Νταϊάνα Ρος και τον Μάικλ Τζάκσον.

Το ντουέτο του 1978 κυκλοφόρησε ως θέμα της ταινίας "The Wiz" (προσαρμογή του "The Wonderful Wizard of Oz"), και είχε ως παραγωγό τον Κούνσι Τζόουνς. Στο τραγούδι, η Dorothy (Ντόροθι, Νταϊάνα Ρος) και ο Scarecrow (Σκέαρκρόου, Μάικλ Τζάκσον) χορεύουν στο Yellow Brick Road και λένε στον άλλο λέξεις ενθάρρυνσης.

Το "Ease on Down the Road" εκτελέστηκε 4 φορές στη ταινία "The Wiz": μια φορά από τη Dorothy (Ντόροθι) και τον Scarecrow (Σκέαρκρόου), μια φορά από τον καθένα και μια φορά από τον Tin Man (Τιν Μάν, Νίψεϊ Ρούσσελ), μια φορά από τους 3 και τον Cowardly Lion (Κόβαρντλι Λάιον, Τεντ Ρος), και τελικά στο τέλος. Στην έκδοση του άλμπουμ ο Τζάκσον και η Ρος τραγουδούν ξεχωριστά. Η ηχογράφηση ήταν η πρώτη συνεργασία του Τζάκσον με τον Τζόουνς, ο οποίος ήταν παραγωγός του κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1980.

Το 1980, ο Τζάκσον ήταν guest (επισκέπτης) στο "Kraft Salutes Disneyland's 25th Anniversary" και, μαζί με τους χαρακτήρες της Disney (Mickey Mouse (Μίκι Μάους), The Seven Dwarfs, Donald Duck (Ντόναλντ Ντάκ), Minnie Mouse (Μίννι Μάους), Chip 'n' Dale, Pluto, Winnie the Pooh (Γουίνι), The Three Little Pigs (3 Μικρά Γουρουνάκια) και Goofy (Γκούφι)), εκτέλεσε το τραγούδι σε medley με το τραγούδι της Disney, "When You Wish Upon a Star". 

Αυτό επίσης έδωσε στον Τζάκσον την πρώτη υποψηφιότητα του για Grammy Award (οι προηγούμενες ήταν με το συγκρότημα The Jacksons) στη κατηγορία Best R&B Performance by a Duo or Group with Vocal το 1979.

Κυκλοφορώντας ως single από τη MCA Records το καλοκαίρι του 1978, το τραγούδι δεν κατάφερε να λάβει θέση στο U.S. Top 40, καθώς έλαβε τη 41η θέση στο Billboard Hot 100. Έφθασε στη 17η θέση στο "Billboard" Hot Soul Singles το ίδιο έτος.

Το τραγούδι ήταν number-one disco hit για περίπου 5 εβδομάδες σε μια ηχογράφηση από το disco studio group Consumer Rapport. Η έκδοση του Consumer Rapport έφθασε στη 19η θέση στο "Billboard" Soul Singles chart και στη 42η θέση στο Hot 100.
Χάρης ο Λίνδιος

thumb|right|240px|Αναπαράσταση του Κολοσσού της Ρόδου
Ο Χάρης ο Λίνδιος ("γεν. του Χάρητ-ος"), ο οποίος μεγαλούργησε στα 280 π.Χ., ήταν Αρχαίος Έλληνας γλύπτης γεννημένος στη Ρόδο και μαθητής και επιστήθιος φίλος του Λύσιππου . Κατασκεύασε τον Κολοσσό της Ρόδου το 282 π.Χ., ένα τεράστιο μπρούτζινο άγαλμα του Θεού Ήλιου που ήταν και ο προστάτης θεός του νησιού . Το άγαλμα κατασκευάστηκε για να τιμήσει τη νίκη των Ροδίων κατά των Μακεδόνων εισβολέων του 305 π.Χ. από τον Δημήτριο Α’, γιό του Αντίγονου (στρατηγού του Μέγα Αλέξανδρου). Στον Χάρητα αποδίδεται επίσης μια κολοσσιαία κεφαλή-άγαλμα που μεταφέρθηκε στηΡώμη και τοποθετήθηκε από τον Λεντούλο Σπίνθηρα στο Λόφο του Καπιτωλίου το 57 π.Χ. . 

Το μεγάλο του έργο, ο Κολοσσός της Ρόδου, ήταν ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, αλλά καταστράφηκε από το σεισμό του 226 π.Χ. . Λέγεται πως ο Χάρης δεν έζησε για να δει τον Κολοσσό τελειωμένο. Υπάρχουν αρκετοί θρύλοι που λένε πως αυτοκτόνησε. Ένας από αυτούς φέρει τον Χάρητα να έχει μόλις ολοκληρώσει το έργο όταν κάποιος του υποδεικνύει ένα μικρό σφάλμα στην κατασκευή. Ο Χάρης ένοιωσε τέτοια ντροπή που έδωσε τέλος στη ζωή του. Σε μια άλλη εκδοχή, οι Ρόδιοι ρώτησαν τον Χάρητα πόσα χρήματα θα ζητούσε για ένα άγαλμα ύψους 50 μ. Όταν τους αποκρίθηκε, αυτοί τον ρώτησαν πόσο θα ήθελε για ένα άλλο άγαλμα διπλάσιου μεγέθους, και αυτός είπε τα διπλάσια. Οι Ρόδιοι του παραχώρησαν το έργο, αλλά ο Χάρης δεν είχε υπολογίσει πως διπλάσιο μέγεθος ουσιαστικά σήμαινε οκταπλάσιο όγκο υλικών. Το γεγονός αυτό τον οδήγησε στη χρεοκοπία και τελικά στην αυτοκτονία . Ο Κολοσσός μάλλον ολοκληρώθηκε από τον Λάχη τον Λίνδιο . 

Ένας δρόμος στο κέντρο των Αθηνών, στο Κολωνάκι (πιο γνωστό είναι το πεζοδρομημένο τμήμα του, μεταξύ Πλουτάρχου και Σπευσίππου), φέρει το όνομα του γλύπτη.
Σοφία Κόπολα

Η Σοφία Κόπολα ("Sofia Carmina Coppola", 14 Μαΐου 1971) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός, κόρη του διάσημου σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Σουητώνιος

Ο Γάιος Σουητώνιος Τράγκυλλος (περ. 69/75 – περ. 130 , "λατ." Gaius Suetonius Tranquillus), γνωστός απλά ως Σουητώνιος ή Σουητόνιος ήταν Ρωμαίος ιστορικός στα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το σημαντικότερο έργο του που μας διασώζεται είναι το "De Vita Caesarum" (Περί του βίου των Καισάρων), αποτελούμενο από δώδεκα βιογραφίες διαδοχικών αυτοκρατόρων από τον Ιούλιο Καίσαρα ως τον Δομιτιανό. Άλλα έργα του αφορούν στην καθημερινή ζωή των Ρωμαίων, την πολιτική, τη ρητορική, καθώς και στις ζωές διάσημων συγγραφέων, ποιητών, ιστορικών και γραμματικών. Διασώζονται μερικά ακόμα βιβλία του αλλά πολλά έχουν χαθεί.
Μάχη του Γαλατσίου

Η Μάχη του Γαλατσίου ήταν η πρώτη πραγματική μάχη στην Μολδοβλαχία ανάμεσα στις δυνάμεις της Φιλικής Εταιρίας, του πρίγκιπα Αλέξανδρου Υψηλάντη και των στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα ευρύτερα πλαίσια της Ελληνικής επανάστασης του 1821.
Έλαβε χώρα στις 1 τού Μάη τού 1821 στο Γαλάτσι (Γκαλάτσι) της Μολδοβλαχίας. Αρχηγός των Ελλήνων, Κρητικών στη καταγωγή, ήταν ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης, των δε Τούρκων ο Γιουσούφ Πασάς Περκόφτσαλης, ο Χατζή Καρά Αχμέτ εφέντης και ο Σελήμ Μεχμέτ Εφέντης.
Τζουλιάνο Μερ Καμίς

Ο Τζουλιάνο Μερ Καμίς (15 Μαΐου 1958 - 4 Απριλίου 2011) ήταν Ισραηλινός/Παλαιστίνιος ηθοποιός, σκηνοθέτης και ακτιβιστής. Δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου του 2011 στην πόλη Τζενίν στην Παλαιστίνη.

Σε μια συνέντευξή του στο Ραδιόφωνο του Ισραηλιτικού Στρατού (Israel Army Radio), το 2009, ο Μερ Καμίς είχε δηλώσει: «"Είμαι εκατό τοις εκατό Παλαιστίνιος και εκατό τοις εκατό Ισραηλινός"».

Ο Μερ Καμίς γεννήθηκε στην Ναζαρέτ στις 29 Μαΐου του 1958. Πατέρας του ο Αραβοϊσραηλινός διανοούμενος και ένας από τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισραήλ, τη δεκαετία του 50, ο Saliba Khamis και μητέρα του η Ισραηλινή Arna Mer. Είχε υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό (Israeli Defense Forces) στην ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών (Paratroopers Brigade).
Άρβο Περτ

O Άρβο Περτ ("Arvo Pärt", γενν. 11 Σεπτεμβρίου 1935) είναι Εσθονός συνθέτης και ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή συνθέτες θρησκευτικής μουσικής. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, έχει εργαστεί σε μινιμαλιστικό στυλ, με βάση μια δικής του δημιουργίας συνθετική τεχνική, που ονομάζει "tintinnabuli" (από το λατινικό "tintinnabulum": καμπάνα). Η μουσική του εμπεριέχει επιρροές από το Γρηγοριανό μέλος και την προκλασική μουσική.
Touchstone Pictures

Η Touchstone Pictures είναι αμερικανική ετικέτα ταινιών, που ανήκει στον όμιλο της Walt Disney Company. Εμφανίστηκε το 1984 με στόχο να παράγει ταινίες με πιο ώριμα και σκοτεινά θέματα από τις κλασικές ταινίες της Disney. Η Touchstone Pictures δεν είναι ξεχωριστή εταιρεία, αλλά πίσω από αυτή υπάρχουν οι Walt Disney Motion Pictures Group και η Walt Disney Pictures and Television. 

Από το 2011, η Walt Disney Motion Pictures Group σύναψε συμφωνία 5 ετών με τη DreamWorks ώστε ταινίες της δεύτερης να κυκλοφορούν με την ετικέτα της Touchstone Pictures.

Το λογότυπο της είναι ένας μπλε κύκλος μ' έναν κίτρινο κεραυνό και το κείμενο [TOUCHSTONE PICTURES].

Γνωστές ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει με αυτή την ετικέτα είναι το "Pretty Woman", το "The Insider", το "Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ;" και το "Καλημέρα Βιετνάμ", ενώ η ταινία με τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία που κυκλοφόρησε με την ετικέτα της ήταν το "Armageddon".
Νίκος Κωστένογλου

O Νίκος Κωστένογλου (Καβάλα, 3 Οκτωβρίου 1970) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός, ενώ σήμερα είναι ομοσπονδιακός προπονητής στην Εθνική ομάδα της Κύπρου.
Forthnet

thumb|right|Παλιό λογότυπο (2017-2021)

Η Forthnet Α.Ε. (με την εμπορική επωνυμία της NOVA) είναι ιδιωτική εταιρεία τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα. Δραστηριοποιείται κατά κύριο λόγο στην παροχή ευρυζωνικών υπηρεσιών διαδικτύου, τηλεφωνίας και δορυφορικών υπηρεσιών, διαθέτοντας ιδιόκτητο δίκτυο, συμπεριλαμβανομένου ενός δικτύου οπτικών ινών. Δευτερευόντως εμπλέκεται στην παροχή υπηρεσιών marketing και ακτοπλοΐας (το δεύτερο μέσω της FORTHcrs η οποία πουλήθηκε το 2018 και μετονομάστηκε σε CRS LIKNOSS).

Ιδρύθηκε στα τέλη του 1995 από το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας και την Minoan Lines, με την επωνυμία "Ανώνυμη Ελληνική Εταιρία Τηλεπικοινωνιών και Τηλεματικών Εφαρμογών", διακριτικό τίτλο "FORTHnet Α.Ε." και έδρα στις Βούτες Ηρακλείου. Είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών από τις 6 Οκτωβρίου 2000, και κατατασσόμενη από το 2011 στην κατηγορία μεγάλης κεφαλαιοποίησης. Το 2004 συγχωνεύτηκε με τις θυγατρικές εταιρείες "HellasNet" και "Internet Hellas" (με έτος ίδρυσης το 1995) διά απορροφήσεως των τελευταίων. Τέσσερα χρόνια μετά, συγχωνεύτηκε (διά απορρόφησης) και με την "Mediterranean Broadband Access" η οποία ιδρύθηκε στα τέλη του 2000.

Το 2008, εξαγόρασε τις Netmed N.V. και Intervision (services) B.V. και εισήλθε στον κλάδο της συνδρομητικής τηλεόρασης οπότε και ξεκίνησε η συνεργασία με την NOVA και με την οποία το 2010 συγχώνευσε τις λειτουργίες και τις δραστηριότητες της Forthnet που είναι μέλος του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδας και του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών.

Σήμερα κατέχει 32,47% μερίδιο αγοράς ανάμεσα σε όλους τους ιδιωτικούς παρόχους τηλεπικοινωνιών και αποτελεί τον μεγαλύτερο πάροχο στην Ελλάδα βάσει των συνδρομητών του, ενώ το 36,19% των μετοχών μέχρι τα τέλη Μαΐου του 2020 κατείχαν οι τράπεζες Attica, Εθνική, Πειραιώς και Alpha Bank. Τα κεντρικά γραφεία της NOVA είναι στο Λεοντάριο Παλλήνης.
Σουσάμι

Το Σουσάμι είναι: 
thumb|right|250px|Στεγνοί σπόροι σησαμιού
*Κοινή ονομασία του γένους αγγειόσπερμων δικότυλων φυτών με το όνομα "Σήσαμον" ("Sesamum") και κυρίως του είδους "Σήσαμον το ινδικόν" ("S. indicum") που καλλιεργείται από την αρχαιότητα για τα εδώδιμα ελαιούχα σπέρματα του.
*Κοινή ονομασία των σπερμάτων του είδους "S. indicum".
Το γένος "Σήσαμον" ανήκει στην τάξη Χοιραδιώδη (Scrophulariales), στην οικογένεια Πηδαλιοειδή (Pedaliaceae). Περιλαμβάνει 37 είδη ποωδών φυτών που είναι ιθαγενή της Ασίας, και της Αφρικής. Σημαντικότερο όλων από οικονομική άποψη είναι το "S. indicum". Η παραγωγή του σουσαμιού έφτασε τους 4,8 εκατομμύρια μετρικούς τόνους το 2013. Ο μεγαλύτερος παραγωγός (2013) είναι η Μιανμάρ ενώ ο μεγαλύτερος εξαγωγέας είναι η Ινδία. Η Ιαπωνία είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας.
Μαρίνα Αμπράμοβιτς

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς ("Марина Абрамовић", γενν. Βελιγράδι, 30 Νοεμβρίου 1946) είναι Σέρβα εικαστική καλλιτέχνης. Σήμερα εργάζεται κατά κύριο λόγο στη Νέα Υόρκη. Δραστηριοποιείται στην Performance Art, σε μια ακροβατική του σώματος και της ψυχής, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Είναι γνωστή για τις παραστάσεις της οι οποίες ερευνούν την σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, σε μια προσπάθεια να «ελευθερωθούν» και οι δύο, μα κυρίως για την έκθεσή της χωρίς όρια σε κινδύνους χάριν της τέχνης που εκπροσωπεί. Όπως την ορίζει η ίδια, η performance art είναι η μεταφορά της αλήθειας επί σκηνής και όχι μια παράσταση θεατρικού τύπου. Έχοντας αναδείξει ως τέχνη την απελευθέρωση από τα όριά τους, του σώματος και της ψυχής, εκπαιδεύει σήμερα ομάδες που θα συνεχίσουν την τέχνη αυτή.
Πορθμός του Ευρίπου

Ο Πορθμός του Ευρίπου, όπου αριστερά είναι η [[Αττική]] και η [[Βοιωτία]], και στη μέση ο Νότιος Ευβοϊκος. (άποψη από το διάστημα).
Ο Πορθμός του Ευρίπου ή Ευβοϊκή θάλασσα ή κατά τους αρχαίους Έλληνες η «"έσω Ευβοίς θάλασσα"» είναι στενή λωρίδα θάλασσας μεταξύ Εύβοιας και Στερεάς Ελλάδας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν μεγάλου μήκους πορθμό πλάτους 39 μέτρων, μήκους 40 και βάθους 8,5 που συνδέει τον Βόρειο με τον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο. Ο Ευβοϊκός κόλπος, από το σημείο του πορθμού του Ευρίπου, όπου η παλαιά γέφυρα της Χαλκίδας, χωρίζεται στον Βόρειο και στο Νότιο Ευβοϊκό κόλπο, χαρακτηριζόμενοι έτσι μεταξύ τους και ως αμφίπυγοι όρμοι.
Νέσσα

Η Νέσσα (Nessa) είναι Άινου, θεϊκό πνεύμα του φανταστικού κόσμου που δημιούργησε ο Άγγλος συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν.

Ανήκει στους Βάλαρ, τους ισχυρότερους των Άινουρ. Είναι αδερφή του Όρομε και γυναίκα του Τούλκας. Είναι πολύ γρήγορη και αρκετά ευλίγιστη. Ακόμα, της αρέσουν τα δάση και τα ελάφια, καθως και να χορεύει.
Τούλκας

Ο Τούλκας (Tulkas) είναι Άινου,θεϊκό πνεύμα του φανταστικού κόσμου που δημιούργησε ο Άγγλος συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν.

Ο Τούλκας συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους Βάλαρ, τους ισχυρότερους Άινουρ. Είναι ο μεγαλύτερος σε δύναμη και έργα αντρειοσύνης, χαίρεται να παλεύει και να παραβγαίνει στη δύναμη. Δεν έχει όπλα και πολεμούσε με τα χέρια του. Έχει ξανθά μαλλιά και κόκκινη επιδερμίδα. Γυναίκα του είναι η Νέσσα, η αδερφή του Όρομε.

Αρχικά ο Τούλκας, δεν ήταν ανάμεσα στους Άινουρ που κατέβηκαν στην Άρντα. Αλλά όταν άκουσε ότι γινόταν μάχη ανάμεσα στους Βάλαρ και τον Μέλκορ ήρθε στην Άρντα και ο Μέλκορ τράπηκε σε φυγή μπροστά στο θυμό του. Έπειτα μαζί με τον Άουλε βοήθησαν στην αποκατάσταση των έργων που είχε καταστρέψει ο Μέλκορ. Οι Βάλαρ διοργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή μετά την νίκη τους, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούλκας παντρεύτηκε την Νέσσα. Ο Μέλκορ όμως βρήκε την ευκαιρία και επέστρεψε στην Άρντα και έφτιαξε το οχυρό του Ουτούμνο και κρύφτηκε μέσα,πριν τον προλάβει ο Τούλκας. Λίγο πριν ξυπνήσουν τα Ξωτικά οι Βάλαρ έκαναν συμβούλιο για το αν πρέπει να κάνουν πόλεμο εναντίον του Μέλκορ, για να τα προστατέψουν. Ο Τούλκας, μαζί με άλλους Βάλαρ, ήταν υπέρ του πολέμου. Τελικά έγινε πόλεμος, ο οποίος κράτησε αρκετά χρόνια και στην τελική μάχη όταν το Ουτούμνο έπεσε επιτέλους. Μέσα στο Ουτούμνο, ο Τόυλκας πάλεψε με τον Μέλκορ και τον νίκησε ρίχνοντας τον κάτω. Και ο Μέλκορ φυλακίστηκε. Μετά από πολλά χρόνια, αφού ο Μέλκορ αφέθηκε ελεύθερος, κατέστρεψε τα Δέντρα του Βάλινορ και στη συνέχεια έφυγε για την Μέση Γη με την Ουνγκόλιαντ. Τότε, ο Τούλκας τον κυνήγησε μαζί με τον Όρομε, χωρίς επιτυχία όμως.
Δίδια Κλάρα

Η Δίδια Κλάρα (γεννημένη περ. 153) ήταν κόρη και μοναδικό τέκνο του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δίδιου Ιουλιανού και της Μανλίας Σκαντίλλας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη.<br>
Όταν ο Δίδιος Ιουλιανός ανακηρύχτηκε «Αύγουστος» αγοράζοντας το Ρωμαϊκό θρόνο σε δημοπρασία της Πραιτωριανής Φρουράς το 193, η γυναίκα και η κόρη του έλαβαν επίσης τον τίτλο της «Αυγούστας». Η Δίδια Κλάρα ήταν διάσημη ως μια από τις πιο όμορφες γυναίκες της Ρώμης, αλλά δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα άλλο για τη ζωή ή την προσωπικότητά της. Όταν ήταν νεαρή αρραβωνιάστηκε έναν ξάδελφό της, αλλά το 193 παντρεύτηκε τον Σέξτο Κορνίλιο Ρεπεντίνο, που ήταν prefect της Ρώμης κατά τη διάρκεια της σύντομης διακυβέρνησης του πεθερού του. Όταν ο Δίδιος Ιουλιανός πέθανε, ο νέος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος της αφαίρεσε τον τίτλο της Αυγούστας. Μέσα σε λίγους μήνες η μητέρα της πέθανε, αλλά η ίδια έζησε, χωρίς να γνωρίζουμε περαιτέρω λεπτομέρειες γι’αυτήν.
Μάνιος Κούριος Δεντάτος

Ο Μάνιος Κούριος Δεντάτος (Λατινικά: Manius Curius Dentatus, απεβ. το 270 π.Χ.), γιος του Μάνιου, ήταν ύπατος της Ρώμης για τρεις θητείες και πληβείος ήρωας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, γνωστός για τον τερματισμό των Σαμνιτικών Πολέμων. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, γεννήθηκε έχοντας δόντια, αποκτώντας έτσι το παρωνύμιο Dentatus, δηλαδή «δοντιάρης».

Ο Δεντάτος ήταν τριβούνος κάποτε μεταξύ των ετών 298 και 291 π.Χ. Ως τριβούνος αναχαίτισε τις προσπάθειες του "interrex" Άππιου Κλαύδιου Καίκου να αποκλείσει τους πληβείους υποψηφίους από τις υπατικές εκλογές. Αν η υπατία του χρονολογηθεί το 291, οι ενέργειές προώθησαν την δική του υποψηφιότητα, αλλά αφού ο Άππιος υπηρέτησε τρεις φορές ως interrex, η προγενέστερη ημερομηνία συμφωνεί περισσότερο με το χρονοδιάγραμμα της σταδιοδρομίας του Δεντάτου.

Ο Δεντάτος υπηρέτησε την πρώτη θητεία του ως ύπατος το 290 π.Χ. και κατά την διάρκειά της νίκησε τόσο τους Σαμνίτες όσο και τους Σαβίνους, πραγματοποιώντας δύο θριάμβους. Επιστρέφοντας στην πατρίδα ανέλαβε ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων έργων, συμπεριλαμβανομένης της μερικής αποξήρανσης της λίμνης Velinus.

Το 283, ο Δεντάτος διαδέχθηκε στην θέση του πραίτορα (ή ενδεχομένως του υπάτου) τον Λούκιο Καικίλιο Μέτελλο Δέντερο (L. Caecilius Metellus Denter) όταν αυτός σκοτώθηκε στη μάχη του Arretium. Ο Πολύβιος αναφέρει ότι ο Δεντάτος εξώθησε τους Γαλάτες από την επικράτειά τους, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημιουργία μιας αποικίας στην Sena.

Ως ύπατος εκ νέου το 275 π.Χ., ο Δεντάτος πολέμησε τον Πύρρο στην μάχη του Μπενεβέντο που, αν και με ασαφές αποτέλεσμα, απώθησε τον Πύρρο από την Ιταλία. Ως εκ τούτου, εξασφάλισε μία νέα, συναπτή υπατία, νικώντας τους Λουκανούς κατά το επόμενο έτος και κερδίζοντας μια πανηγυρική υποδοχή. Ήταν τιμητής το 272, ενώ το 270 εξελέγη ως ένας από τους δύο επιτρόπους για την επίβλεψη της κατασκευής του Anio Vetus, του δευτέρου υδραγωγείου της Ρώμης, για το οποίο χρησιμοποίησε το προσωπικό του μερίδιο της λείας από τις πρόσφατες νίκες του. Πέθανε κατά τη διάρκεια του έργου, το οποίο ολοκληρώθηκε υπό τον συνεπίτροπό του Μάρκο Φούλβιο Φλάκο (M. Fulvius Flaccus).

Ο Δεντάτος θεωρείται ότι ήταν αδιάφθορος και λιτός. Παραδίδεται η ιστορία ότι, όταν οι Σαμνίτες έστειλαν πρέσβεις με ακριβά δώρα, σε μια προσπάθεια να τον επηρεάσουν προς όφελός τους, τον βρήκαν να κάθεται δίπλα στη φωτιά σ’ ένα σκαμνί και να ψήνει γογγύλια. Αρνήθηκε τα δώρα, λέγοντας ότι προτιμούσε να εξουσιάζει τους κατόχους χρυσού παρά να διαθέτει ο ίδιος. Αν και η αλήθεια αυτής της ιστορίας είναι ασαφής – ίσως να ήταν μια επινόηση του Κάτωνα – ήταν η έμπνευση για μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής του Jacopo Amigoni, του Χόφερτ Φλινκ και άλλων. Μια απλουστευμένη εκδοχή αυτής της ιστορίας υπάρχει και χρησιμοποιείται ως ανάγνωσμα στο βιβλίο λατινικών των ελληνικών Λυκείων.

Το "praenomen", δηλαδή το πρώτο από τα τρία μέρη του πλήρους ονόματός του, αναφέρεται μερικές φορές λανθασμένα ως Μάρκος, διότι η τυπική σύντμηση του Manius (Μ’.) συγχέεται με το Μ. που είναι η συντόμευση για το όνομα Μάρκος.
Άνδειρα

Η Άνδειρα, ή Άνδιρα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας. Βρισκόταν κοντά στη Σκήψιν και την Πιονία.

Παρά την πόλη αυτή βρισκόταν στην αρχαιότητα σπουδαία μεταλλεία για τα οποία ο Στράβων αναφέρει μεταξύ άλλων: ""έστι δε λίθος περί τα Άνδειρα, ος καιόμενος σίδηρος γίνεται είτα μετά γης τινός καμίνευσης αποστάζει ψευδάργυρον. η προσλαβούσα χαλκόν το καλούμενον γίνεται κράμα ό τινες ορείχαλκον καλούσι".

Στην Άνδειρα λατρευόταν ιδιαίτερα η μητέρα των θεών, η θεά Κυβέλη καλούμενη "Ανδιρηνή"" προς τιμή της οποίας υπήρχε σπουδαίο ιερό με άλσος και σε απόσταση 130 σταδίων υπόγειο άντρο αυτής.
Αθανάσιος Καρπενησιώτης

300px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης μάχεται. Εγχρωμη λιθογραφία. Peter Von Hess.
μικρογραφία|Γιάννης Αδαμάκης, Θανάσης Καρπενησιώτης, Αθήνα 2020, Ακρυλικό σε καμβά, 50 Χ 70 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.
Ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης ή Αγραφιώτης (πραγματικό όνομα: Αθανάσιος Φουλλίδας ή Φούρλας) (Άγιος Ανδρέας Ευρυτανίας, 1780 - Όχθες ποταμού Προύθου στο Σκουλένι, Μολδαβία, 17 Ιουνίου 1821) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, τιμήθηκε με το μετάλλιο του Αγίου Βλαδίμηρου και προάχθηκε μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη. Στην Ελληνική επανάσταση του 1821 οδήγησε τους Έλληνες στην μάχη του Γαλατσίου και του Σκουλενίου, όπου και έπεσε ηρωικά.
Ο Πόλεμος των Κόσμων

Ο Πόλεμος των Κόσμων (The War of the Worlds) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Χ. Τζ. Γουέλς, που εκδόθηκε το 1898. Περιγράφει τις εμπειρίες ενός ανώνυμου αφηγητή που διασχίζει τα προάστια του Λονδίνου καθώς η Αγγλία δέχεται επίθεση από Αρειανούς. Είναι μία από τις πρώτες ιστορίες που περιγράφει με λεπτομέρειες μία σύγκρουση ανάμεσα στον άνθρωπο και μία εξωγήινη φυλή.

Το μυθιστόρημα αφηγείται από ένα συγγραφέα φιλοσοφικών άρθρων που καθ’ όλη την αφήγηση αγωνίζεται να επανενωθεί με τη σύζυγό του, ενώ γίνεται μάρτυρας των επιθέσεων των Αρειανών στις νότιες κομητείες της Αγγλίας. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει επίσης την ιστορία του αδελφού του, ο οποίος συνοδεύει δύο γυναίκες προς την ακτή με την ελπίδα να διαφύγει από την Αγγλία.

Το μυθιστόρημα έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως ως σχόλιο πάνω στην εξελικτική θεωρία, τον Βρετανικό Ιμπεριαλισμό και γενικά τους φόβους και τις προκαταλήψεις της βικτωριανής εποχής. Την εποχή που εκδόθηκε ταξινομήθηκε ως επιστημονικό ρομάντζο, όπως και το προηγούμενο μυθιστόρημα του συγγραφέα, «Η Μηχανή του Χρόνου». Από τότε, η επιρροή του ήταν μεγάλη τόσο στη λογοτεχνία όσο και σε άλλα μέσα, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για ταινίες, ραδιοφωνικά δράματα, διάφορες προσαρμογές σε κόμικς, τηλεοπτικές σειρές και συνέχειες ή παράλληλες ιστορίες από άλλους συγγραφείς.
Χάττες

thumb|right|300px|Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στα χρόνια του Αδριανού (117-138), με τους Χάττες στην κεντρική Γερμανία.
Οι Χάττες ήταν αρχαία γερμανική φυλή με έδρα την πάνω πλευρά του ποταμού Βέζερ . Εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Έσση και στην νότια Κάτω Σαξονία και στις κοιλάδες και τα βουνά γύρω από τον Έντερ, τη Φούλντα, και τον Βέζερ. Σύμφωνα με τον Τάκιτο , στους Χάττες ανήκαν αρχικά και οι Μπατάβιοι αλλά μετά από εσωτερικές διαφωνίες οι τελευταίοι αποσπάστηκαν για να μετακινηθούν σε άλλα εδάφη επί του Ρήνου.
Μανλία Σκαντίλλα

Η Μανλία Σκαντίλλα ήταν Ρωμαία που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Υπήρξε για λίγο αυτοκράτειρα με τον συζύγό της Δίδιο Ιουλιανό. Το όνομά της υποδεικνύει ότι ήταν μέλος του γένους των Μανλία, πράγμα που αν είναι ορθό, σημαίνει πως είχε λαμπρή πατρίκια καταγωγή. Εναλλακτικά, ενδέχεται να ήταν απόγονος κάποιου απελευθερωμένου σκλάβου του γένους αυτού. <br>
Η Μανλία παντρεύτηκε τον Ιουλιανό πριν την άνοδό του στο θρόνο. Γύρω στα 153 γέννησε την κόρη τους Δίδια Κλάρα, που ήταν γνωστή για την ομορφιά της. Φαίνεται πως η ίδια η Μανλία ήταν άσχημη, λόγω κάποιας παραμόρφωσης. <br>
Στη Μανλία και τη Δίδια απονεμήθη ο τίτλος «Αυγούστα» από τη Γερουσία στις 28 Μαρτίου 193. Διατήρησε το προνόμιο αυτό μόνο για τρεις μήνες καθώς ο Ιουλιανός σκοτώθηκε την 1 Ιουνίου 193. Ο νέος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος της αφαίρεσε τον τίτλο αλλά έδωσε σε αυτή και την κόρη της το πτώμα του Ιουλιανού για ταφή. Οι δυο γυναίκες έθαψαν τον Ιουλιανό σε κοινοτάφειο του πεθερού της έξω από τη Ρώμη. Η Μανλία πέθανε λίγο αργότερα.
Όντα Νομπουνάγκα

Ο Όντα Νομπουνάγκα () (23 Ιουνίου 1534 - 21 Ιουνίου 1582) ήταν Ιάπωνας πολέμαρχος και σημαντικότατη μορφή της ιαπωνικής ιστορίας. Κραταιός νταΐμιο στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Νομπουνάγκα θεωρείται ο πρώτος που οραματίστηκε την ένωση της Ιαπωνίας, υπό την κυριαρχία ενός ισχυρού σογκούν. Ο ίδιος κατάφερε να ελέγξει μόλις το ένα τρίτο της χώρας, αλλά ο διάδοχός του, Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, και αργότερα ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, ολοκλήρωσαν το έργο του.
Ρεπεντίνος

Ο Σέξτος Κορνίλιος Ρεπεντίνος ήταν Ρωμαίος πολιτικός που έζησε τον 2ο αιώνα. Ο πατέρας του ήταν Κυαίστωρας και επικεφαλής της Πραιτωριανής Φρουράς κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Αντωνίνου Πίου (138-161) και του Μάρκου Αυρήλιου (161-180). Αυτός και ο πατέρας του κατάγονταν από το Σκίλλιο, μια αρχαία πόλη κοντά στην Καρχηδόνα της Αφρικής (σημερινή Τυνησία). Γύρω στα 188 έγινε κυβερνήτης της Λουζιτανίας και το 193 παντρεύτηκε την κόρη του αυτοκράτορα Δίδιου Ιουλιανού. Την εποχή εκείνη ήταν prefect της Ρώμης. Μετά το θάνατο των πεθερικών του τον Ιούνιο/Ιούλιο του 193, οι τύχες του ίδιου και της γυναίκας του χάθηκαν.
Κόστα ντε λα Λουθ

Με την ονομασία Κόστα ντε λα Λουθ (Costa de la Luz) φέρεται όλο το ανάπτυγμα της δυτικής ακτής της Ανδαλουσίας, (Ισπανία) η οποία και βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό.

Η παραλία αυτή εκτείνεται από τις εκβολές του ποταμού Γουαδιάνα (βορειοδυτικά), στα ισπανο-πορτογαλικά σύνορα, μέχρι την Ταρίφα, νότια, από την οποία στη συνέχεια ακολουθεί ανατολικά η μεσογειακή πλέον Κόστα ντελ Σολ. Λόγω της μακράς ηλιοφάνειας (περίπου 300 ημέρες το χρόνο) αλλά και του υποτροπικού κλίματος, από το 1950 που ξεκίνησε η τουριστική ανάπτυξή της έχει μετατραπεί σήμερα σ' ένα από τους δημοφιλέστερους τόπους θαλασσίων σπορ της Ισπανίας με τεράστια ξενοδοχειακή υποδομή και άθλησης.

Η τεράστια παραλία ντε λα Λουθ προσελκύει εκατομμύρια τουρίστες κατ' έτος, κυρίως από τη Γαλλία και Γερμανία, όχι όμως περισσότερους από την αντίθετη παραλία την Κόστα ντελ Σολ που είναι πολύ περισσότερο ανεπτυγμένη. 
Παρά ταύτα στη Κόστα ντε λα Λουθ υφίστανται ακόμη παρθένες παραλίες χωρίς πολυώροφα κτίρια ή άλλα έργα υποβάθμισης του περιβάλλοντος παράλιου χώρου ενώ θεωρείται εκ της προσβολής της από τον ωκεανό η ιδανικότερη για ιστιοσανίδα.

Στο ανάπτυγμα της ακτής αυτής περιλαμβάνονται πολλές παραλιακές πόλεις - λιμένες εθνικά και θαλάσσια πάρκα, εκβολές ποταμών με σπουδαίους υδροβιότοπους κ.λπ.
Ουσίποι

Οι Ουσίποι ήταν αρχαίος γερμανικός λαός της περιοχής ανατολικά του Ρήνου (στην εκτός Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Γερμανία), πιθανότατα μεταξύ των κοιλάδων των ποταμών Λαν και Ζιγκ. Αναφέρονται στα "Γεωγραφικά" του Στράβωνα, στη "Γεωγραφία" του Πτολεμαίου και στη "Γερμανία" του Τάκιτου (κεφ. 32) ως γείτονες άλλων γερμανικών φυλών όπως οι Χάττοι και οι Τεντερίτες, τον 1ο αιώνα μ.Χ.
Η πιο διάσημη αναφορά στους Ουσίπους είναι στον "Αγρικόλα" του Τάκιτου (κεφ. 28), όπου ο ιστορικός μας λέει ότι Ουσίποι που είχαν καταταγεί στο Ρωμαϊκό στρατό υπό τον στρατηγό Γναίο Ιούλιο Αγρικόλα λιποτάκτησαν κατά τη διάρκεια εκστρατείας έναντι των Βρετανών (δυτικές και βόρειες ακτές της Βρετανίας) περί το 82. Οι Ουσίποι σκότωσαν τον Ρωμαίο εκατόνταρχο και τους στρατιώτες που τους εκπαίδευαν, κατόπιν έκλεψαν τρία καράβια και έπλευσαν παράλληλα προς τις βόρειες ακτές της Βρετανίας. Αντιμετώπισαν όμως δυσκολίες και έλλειψη τροφίμων και κατέφυγαν στον κανιβαλισμό. Τελικά κατέληξαν στη γη των Σουηβών, όπου αρκετοί πιάστηκαν από τους ντόπιους λαούς. Άλλα τμήματα πιάστηκαν από τους Φρίσιους και οι επιζώντες πουλήθηκαν σκλάβοι, μπορώντας έτσι να εξιστορίσουν τα γεγονότα. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει μια παρόμοια (αν και σύντομη) ιστορία, αλλά τοποθετεί τα γεγονότα σε προηγούμενα έτη. 
Είναι πιθανό οι Ουσίποι να ήταν συνώνυμοι των Ουσιπιτών, επίσης γερμανικού λαού, που είχαν δεχθεί επίθεση από τον Ιούλιο Καίσαρα το 55 π.Χ..
Σαλανόια

Η Σαλανόια (Salanoia) είναι γένος της οικογένειας σαρκοφάγων, Ευπλερίδες, η οποία περιέχει δύο είδη τα οποία βρίσκονται στη Μαδαγασκάρη. Μοιάζουν με μαγκούστες, πράγμα που υποδηλώνεται από παλιότερες εκδοχές των αγγλικών ονομάτων τους ("Brown-tailed Mongoose", μαγκούστα με καφέ ουρά, πλέον ονομάζεται "Brown-tailed Vontsira"). Το όνομα του γένους, "Salanoia ", προέρχεται από το κοινό όνομα του "Salanoia concolor": "Salano".

Σε ανακοινώσεις για την πρόσφατη ανακάλυψη του "Salanoia durrelli" τα δύο περιγραφόμενα μέλη του γένους αναφέρονται με το κοινό όνομα "Vontsira" ("βοντσίρα"). Η λέξη "βοντσίρα" είναι μαλαγασική κοινή λέξη για μερικά τοπικά είδη σαρκοφάγων που μοιάζουν με μαγκούστες και ανήκουν στα συγγενικά γένη "Salanoia", "Galidia", και "Galidictis".
Χένρι Ένφιλντ Ρόσκο

Ο Χένρι Ένφιλντ Ρόσκο (7 Ιανουαρίου 1833 - 18 Δεκεμβρίου 1915), ήταν Άγγλος χημικός. Έγινε γνωστός για τις εργασίες του στις οποίες ασχολήθηκε με το βανάδιο και την φωτοχημεία.
Ντέρικ Ρόουζ

Ο Ντέρικ Ρόουζ (αγγλικά: "Derrick Martell Rose"),(Σικάγο, 4 Οκτωβρίου 1988) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ για τους Νιου Γιορκ Νικς.
Ανοικτός Κώδικας

"Αυτό το άρθρο είναι για το μοντέλο παραγωγής και ανάπτυξης. Για την εφαρμογή του λογισμικού, δείτε Λογισμικό ανοιχτού κώδικα. Για τη μορφή της διαχείρισης συλλογής πληροφοριών, δείτε νοημοσύνη Ανοιχτού Λογισμικού.

Στην παραγωγή και την ανάπτυξη, ο ανοιχτός κώδικας ως ένα μοντέλο ανάπτυξης προωθεί την καθολική πρόσβαση μέσω της ελεύθερης άδειας για το σχεδιασμό ή προσχέδιο ενός προϊόντος, και την καθολική αναδιανομή του εν λόγω σχεδίου ή προσχέδιο, συμπεριλαμβανομένης της περαιτέρω βελτιώσεις της από οποιονδήποτε. Οι ερευνητές βλέπουν το ανοιχτό λογισμικό ως μια ειδική περίπτωση του μεγαλύτερου προτύπου ανοιχτής συνεργασίας «κάθε σύστημα καινοτομίας ή παραγωγής που βασίζεται σε προσανατολισμένο στόχο ακόμη χαλαρά συντονισμένων συμμετεχόντων, οι οποίοι αλληλεπιδρούν για να δημιουργήσουν ένα προϊόν (ή υπηρεσία) της οικονομικής αξίας, το οποίο (ή την οποία) θέτουν στη διάθεση των συνεισφερόντων (υποστηρικτών) και στους μη συνεισφέροντες ομοίως». Πριν η φράση Ανοιχτός Κώδικας γίνει ευρέως αποδεκτή, οι προγραμματιστές και οι παραγωγοί χρησιμοποίησαν μια ποικιλία άλλων όρων. O Ανοικτός Κώδικας κέρδισε έδαφος με την άνοδο του Διαδικτύου, καθώς και τη συνακόλουθη ανάγκη για μαζική ανανέωση του εξοπλισμού του πηγαίου κώδικα υπολογιστών. Ανοίγοντας τον πηγαίο κώδικα επέτρεψαν την αυτό-βελτίωση της ποικιλομορφίας των μοντέλων παραγωγής, μονοπατιών επικοινωνίας, και διαδραστικές κοινότητες. Το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού ανοικτού κώδικα προέκυψε για να διευκρινίσει στο περιβάλλον, ότι τα νέα θέματα, η πνευματική ιδιοκτησία, αδειοδότηση, τομέα, και καταναλωτών δημιουργήθηκαν.

Σε γενικές γραμμές, ο ανοιχτός κώδικας αναφέρεται σε ένα πρόγραμμα υπολογιστή στον οποίο ο πηγαίος κώδικας είναι διαθέσιμος στο ευρύ κοινό για χρήση ή / και την τροποποίηση από τον αρχικό σχεδιασμό του. Ο Ανοικτός πηγαίος κώδικας δημιουργείται τυπικά ως μια συλλογική προσπάθεια στην οποία προγραμματιστές βελτιώνουν τον κώδικα και μοιράζονται τις αλλαγές εντός της κοινότητας. Ο Ανοικτός κώδικας αναπτύχθηκε στην τεχνολογική κοινότητα ως μια απάντηση στο ιδιόκτητο λογισμικό που ανήκουν σε εταιρείες.

Το μοντέλο του ανοικτού κώδικα περιλαμβάνει την έννοια των ταυτόχρονων ακόμη διαφορετικών ημερήσιων διατάξεων και διαφορετικών προσεγγίσεων στην παραγωγή, σε αντίθεση με τα πιο κεντρικά μοντέλα ανάπτυξης, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται συνήθως σε εμπορικές εταιρείες λογισμικού. Μια βασική αρχή και την πρακτική της ανάπτυξης λογισμικού ανοιχτού κώδικα είναι η ομότιμη παραγωγή από τα εμπορεύματα συναλλαγής και τη συνεργασία, με το τελικό προϊόν, ύλη, προσχέδια, και έγγραφα που είναι διαθέσιμα χωρίς κόστος για το κοινό. Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιείται επίσης για την ανάπτυξη κατάλληλων τεχνολογιών ανοιχτού κώδικα, την ηλιακή φωτοβολταϊκή τεχνολογία και ανοιχτού κώδικα ανακάλυψη φαρμάκων.
Κουιντίλλος

Ο Μάρκος Αυρήλιος Κλαύδιος Κουιντίλλος Αύγουστος (περ. 220 – Απρίλης 270, "λατ." Marcus Aurelius Claudius Quintillus Augustus) ή απλά Κουιντίλλος ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας για λιγότερο από ένα χρόνο το 270.
Μιχαήλο Μάρκοβιτς

Ο Μιχαήλο Μάρκοβιτς (σέρβ.: "Михаило Марковић") (24 Φεβρουαρίου 1924 - 7 Φεβρουαρίου 2010 ) ήταν Σέρβος φιλόσοφος, συγγραφέας, αντιφρονών και θεωρητικός της σοσιαλιστικής Αυτοδιαχείρισης.
Διεθνές Ρόταρυ

Το Διεθνές Ρόταρυ (αγγλικά: "Rotary International") είναι παγκόσμιο δίκτυο εθελοντών, παγκόσμια ανθρωπιστική οργάνωση προσφοράς υπηρεσιών. Με 33.000 Ομίλους σε περισσότερες από 200 χώρες και γεωγραφικές περιοχές έχει περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια μέλη. Τα μέλη του Ρόταρυ αποκαλούνται Ροταριανοί και εκτελούν ανθρωπιστικά προγράμματα που αντιμετωπίζουν προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως είναι η πείνα, η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός και η προστασία του περιβάλλοντος.

Το κύριο πρόγραμμα του Διεθνούς Ρόταρυ στοχεύει στην προστασία των παιδιών από την πολιομυελίτιδα και την εξάλειψή της παγκοσμίως.

Είναι επίσημος σύμβουλος του ΟΗΕ για ανθρωπιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα. Συνεργάζεται με διεθνείς οργανώσεις όπως την UNICEF, την UNESCO, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το Κέντρο Καταπολέμησης Ειδικών Λοιμώξεων των Η.Π.Α. και πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις.
Δέξιππος

O Πόπλιος Ερρένιος Δέξιππος (λατινικά: "Publius Herennius Dexippus", περ. 210-273) ή απλά Δέξιππος ήταν Έλληνας ιστορικός, πολιτευτής, στρατηγός και κληρονομκός ιερέας της Ελευσίνιας οικογένειας των Κήρυκων. Κατείχε τους τίτλους «Άρχων Βασιλεύς» και «Επώνυμος» στην Αθήνα. 

Όταν οι Έρουλοι εισέβαλαν την Ελλάδα και κατέλαβαν την Αθήνα το 269, ο Δέξιππος έδειξε μεγάλο σθένος και κατάφερε να ζωντανεύσει το πνεύμα του πατριωτισμού στους συμπολίτες του. Προς τιμήν του ανεγέρθη άγαλμα το οποίο υπάρχει ως σήμερα με επιγραφή που περιγράφει τις υπηρεσίες που προσέφερε, αλλά παραδόξως, όχι τα στρατιωτικά του κατορθώματα. Ο Πατριάρχης Φώτιος αναφέρει τρία ιστορικά έργα του Δέξιππου, εκ των οποίων σημαντικά κομμάτια σώζονται ακόμα:
# «Τα Γεγονότα μετά τον Αλέξανδρο», πιθανώς επιτομή του έργου του Αρριανού
# «Τα Σκυθικά», μια ιστορία των Ρωμαίων κατά των Γότθων του 3ου αιώνα
# «Η Χρονική Ιστορία», δώδεκα βιβλία με την ιστορία χιλίων χρόνων ως τον Κλαύδιο Γοτθικό (270)

Το χρονικό του Δέξιππου συνεχίστηκε από τον Ευνάπιο, που ξεκινά την δική του εξιστόρηση κάνοντας κριτική στον προκάτοχό του. Το έργο αυτό είναι μάλλον η κεντρική πηγή της «Ιστορίας των Αυγούστων» για το διάστημα 238-270 αν και ο συγγραφέας του τελευταίου συχνά αποδίδει κομμάτια του στον Δέξιππο λανθασμένα, κάτι που κάνει την παραπάνω υπόθεση ασθενή. 

Ο Φώτιος μιλά με τα καλυτερα λογια για τον Δέξιππο, χαρακτηρίζοντάς τον «δεύτερο Θουκυδίδη».
Αντρέας Χόφερ

thumb|right|200px|Πορτραίτο του Αντρέας ΧόφερΟ Αντρέας Χόφερ (Andreas Hofer, Σαν Λεονάρντο ιν Πασιρία, 22 Νοεμβρίου 1767 - 20 Φεβρουαρίου 1810) ήταν Αυστριακός πανδοχέας και πατριώτης, εθνικός ήρωας της Αυστρίας. Υπήρξε ο αρχηγός της εξέγερσης του Τιρόλου ενάντια στις δυνάμεις του Ναπολέοντα.

Ήταν πανδοχέας που ασχολήθηκε με την πολιτική και πολέμησε για την Αυστρία εναντίον των Γάλλων κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Τρίτου Συνασπισμού. Το 1809 υπήρξε ο θρυλικός αρχηγός της εξέγερσης κατά των γαλλοβαυαρικών δυνάμεων που αποτέλεσε την σπίθα για τον Πόλεμο του Πέμπτου Συνασπισμού. Το τέλος του ήρθε σύντομα με τη σύλληψη και την εκτέλεσή του. Σήμερα η δράση του διδάσκεται σε όλα τα δημοτικά σχολεία της Αυστρίας.
Καστοριά

Η Καστοριά είναι πόλη της Μακεδονίας, έδρα του δήμου Καστοριάς και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στην δυτική Μακεδονία. 

Ο πραγματικός πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 20.000 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χτισμένη πάνω σε χερσόνησο της λίμνης Ορεστιάδας, σε υψόμετρο 703 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα στα βουνά Βίτσι και Γράμμο. Περιβάλλεται από τη ομώνυμη λίμνη της και συνδέεται με την ξηρά μέσω μιας ευρύτερης λωρίδας γης από επιχωματώσεις, δίνοντας την εντύπωση νησιού.

Στην μακραίωνη ιστορία της, μιάμιση χιλιετία από κτίσεως της, γνώρισε πολιορκίες και κατακτήσεις από Βουλγάρους, Νορμανδούς και Τούρκους, διατηρώντας όμως μέχρι σήμερα σημαντικό αριθμό βυζαντινών εκκλησιών, κειμηλίων και αρχοντικών ως τεκμήρια της κατά καιρούς ακμής της, λόγω της επιτυχημένης εμπορίας και διακίνησης των γουναρικών σε σημαντικά κέντρα της Ευρώπης.
Ταρτησσός

Η Ταρτησσός ήταν αρχαία παράλια πόλη - λιμένας στη νότια Ιβηρική χερσόνησο στη Κόστα ντε λα Λουθ της Ανδαλουσίας και συγκεκριμένα στη περιοχή της Σεβίλης παρά τις εκβολές του ποταμού Γουαδαλκιβίρ.

Περί της πόλεως αυτής ιδιαίτερη μνεία κάνουν ο Ηρόδοτος όπου την τοποθετεί μετά στις Ηράκλειες στήλες (σημερινό Γιβραλτάρ), επίσης ο Έφορος ο οποίος και την περιγράφει με θαυμασμό πλούσια και ευημερούσα πολιτεία από την εκμετάλλευση σπουδαίων μεταλλείων της γύρω περιοχής με εξαγωγή κασσίτερου, χαλκού και χρυσού, ενώ ο Παυσανίας που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. αναφέρεται σ΄ αυτήν ως πλέον μη υπάρχουσα μετά από καταστροφή που υπέστη από υπερχείλιση του ομώνυμου ποταμού ή ποταμού Βεάτη (όπως λεγόταν τότε ο Γουαδαλκιβίρ) της οποίας τη θέση πήρε η παρακείμενη πόλη Καρπία.

Από τα αναφερόμενα του Ηροδότου η Ταρτησσός υπήρξε σπουδαίο βασίλειο που πρέπει να άκμασε περισσότερο περί το 800-500 π.Χ. Βασιλεύς της Ταρτησσού αναφέρεται ο Αργανθώνιος που φέρεται να βασίλεψε 80 έτη, από το 625 π.Χ. μέχρι το 545 π.Χ., όπου και πέθανε σε ηλικία 120 ετών. Έγινε περισσότερο γνωστή στους Έλληνες από τους Σαμίους που φθάνοντας με τα πλοία τους στη πόλη αυτή φόρτωναν πρωτοφανή σε πλούτο φορτία με τα οποία και επέστρεφαν αναπτύσσοντας μεγάλο εμπόριο. Από το γεγονός αυτό κρίνεται αφενός μεν ότι ο λιμένας της Ταρτησσού ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο της αρχαιότητας, αφετέρου και ότι οι κάτοικοί της οι Ταρτησσίοι ανέπτυξαν σπουδαίο πολιτισμό και τέχνες, ιδιαίτερα μεταλλευτικές. 
Οι δε αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την πόλη αυτή ως το πέρας του κόσμου για την οποία πιθανώς εκ του φόβου του απέραντου ωκεανού είχαν αναπτύξει διάφορες μυθικές δοξασίες περί της εκεί κατοικίας γιγάντων, γοργονών και άλλων θαλασσίων τεράτων, όπως η λεγόμενη Ταρτησσία μύραινα, αποδίδοντας έτσι τα μεγάλα μεγέθη φυσικών φαινομένων, όπως των ωκεάνιων κυματισμών, της έντασης των θαλασσίων ανέμων, το άγριο ξέσπασμα της θάλασσας στη ξηρά κ.λπ.

Κατά τις αρχαιολογικές έρευνες στη περιοχή που είχαν αρχίσει προπολεμικά και συνεχίστηκαν εντονότερα αργότερα, αποκαλύφθηκαν σπουδαία τεχνουργήματα της πόλης αυτής όπου και επιβεβαιώνουν με τις διάφορες παραστάσεις τους τις αρχαίες ελληνικές εκείνες δοξασίες.
Αυρήλιος Βίκτωρ

Ο Αυρήλιος Βίκτωρ ("λατ." Sextus Aurelius Victor) ήταν ιστορικός και πολιτικός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. ‘Εγραψε για την ιστορία της Ρώμης από τον Αύγουστο ως τον Ιουλιανό (360) και δημοσίευσε το έργο του το 361. Ο Ιουλιανός τον τίμησε και τον όρισε διοικητή (prefectus) της Παννονίας Σεκούντας. Είναι μάλλον το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται ως ύπατος το 369, από κοινού με το γιο του Βαλεντινιανού Α’ και αργότερα prefect της πόλης της Ρώμης (389) .
Λαβικάνα οδός

thumb|270px|Η Λαβικάνα οδός στο χάρτη
Η Λαβικάνα Οδός ("λατ." Via Labicana) ήταν αρχαίος Ρωμαϊκός δρόμος στην Ιταλία που οδηγούσε στα ανατολικά και νοτιοανατολικά της πόλης. Είναι πιθανόν ότι αρχικά οδηγούσε στο Τούσκουλο και ότι μετά επεκτάθηκε προς το Λάβικο. Ενδέχεται επίσης να αντικατέστησε τη Λατίνα Οδό καθώς η απόσταση τους από τη Ρώμη μέχρι τη διασταύρωση τους στα νοτιοανατολικά είναι πρακτικά η ίδια, ενώ η τελευταία βρίσκεται σε ύψωμα μόλις 22μ πάνω από τη Λαβικάνα. Η πορεία του δρόμου μετά τα πρώτα δέκα χλμ από το κέντρο της Ρώμης δεν ταυτίζεται με κάποιον σύγχρονο δρόμο, αλλά μπορεί κανείς να τον αναγνωρίσει από τα κομμάτια των εναπομείναντων πεζοδρομίων και κτηρίων δίπλα στις πλευρές του. <br>
Η Λαβικάνα οδός έφτανε στη Ρώμη μέσω του τείχους του Αυρηλιανού και της τεράστιας Πόρτας Πρενεστίνας, φτάνοντας τελικά στο Σέρβιο Τείχος και την Πόρτα Εσκουιλίνα που κοσμείται από την Αψίδα του Γαλλιένου. Το κομμάτι της Λαβικάνας κοντά στη Ρώμη σήμερα είναι γνωστό ως Κασιλίνα οδός. Στην περιοχή βρέθηκε άγλαμα του Αύγουστου ως Ποντίφηκα Μάξιμου εντός της βίλλας της Λιβίας και σήμερα στέκεται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης. Ο αυτοκράτορας Δίδιος Ιουλιανός ετάφη παράλληλα στη Λαβικάνα οδό το 193, μετά τη δολοφονία του.
Ποπίλια οδός

Τμήμα της Ποπίλιας οδού στην επαρχία [[Ρήγιο |Ρέτζιο Καλάμπρια]]
Η Ποπίλια οδός ("λατ." Via Popilia) είναι το όνομα δύο αρχαίων ρωμαϊκών δρόμων που ξεκίνησαν επί υπατίας του Πούμπλιου Ποπίλιου Λαένα. 

Ο πρώτος δρόμος ήταν μια επέκταση της Φλαμίνιας οδού από το Αρίμινο προς τα βόρεια παράλληλα της Αδριατικής θάλασσας στη σημερινή Βενετία. Το όνομα του δρόμου υπάρχει ακόμα στο σύγχρονο Ρίμινι, που αποτελεί σημείο συνάντησης της Φλαμίνιας οδού από τη Ρώμη, της Αιμίλιας οδού παράλληλα προς την κοιλάδα του Πάδου και της βόρειας Ποπίλιας οδού. Ο δεύτερος δρόμος ταξίδευε από την Καπούα στο Ρήγιο, ως τα Στενά της Μεσσίνας. 

Αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως έναν ρωμαϊκό ταξιδιωτικό χάρτη (itinerarium) χαραγμένο πάνω σε πέτρα, που μας βοήθησε να μάθουμε περισσότερα για την Ποπίλια. Την οδό διέσχιζε μία τουλάχιστον ρωμαϊκή γέφυρα, η Ponte sul Savuto.
Άαλεν

Το Άαλεν ("Aalen") είναι πόλη της Γερμανίας, στο Ομόσπονδο Κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης (Baden-Württemberg) και στη διοικητική περιφέρεια Στουτγκάρδης, από την οποία απέχει 70 περίπου χμ. προς βορράν. Καταλαμβάνει έκταση 146,62 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 66.590 κατοίκους (7η πόλη σε έκταση και 15η σε πληθυσμό, στο Ομόσπονδο Κρατίδιο).
Γουαδιάνα

thumb|200px|Η λεκάνη απορροής του Γουαδιάνα στην Ιβηρική χερσόνησο.
Ο Ποταμός Γουαδιάνα (ισπανικά: Guadiana), ή και ορθότερα Γκουαδιάνα, (Πορτογαλικά Γκουεδιένε) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Ιβηρικής χερσονήσου, χαρακτηρισμένος σήμερα διεθνής ποταμός. Πρόκειται γιια τον αρχαίο ποταμό Άνα που κατά τη περίοδο των Μαυριτανών ονομαζόταν "Ουάντι Άνα" απ΄ όπου και προήλθε το σημερινό όνομά του. 

Ο Γουαδιάνα έχει τις πηγές του στα όρη της επαρχίας Κουένκα όπου παρουσιάζουν την μεγαλύτερη βροχόπτωση, απ΄ όπου και δημιουργείται από τους δύο παραποτάμους του, Θάνκαρα και Θιγουέλα (ή Άνω Γουαδιάνα), όπου ακολουθώντας ρου με κατεύθυνση προς δυσμάς, διέρχεται απ΄ όλη τη νοτιοκεντρική Ισπανία φθάνει στη νοτιοανατολική Πορτογαλία όπου συνεχίζοντας νότια πορεία εκβάλλει στο κόλπο του Κάδιξ στον Ατλαντικό.
Ο ποταμός Γουαδιάνα έχει 30 κύριους παραπόταμους, συνολικό μήκος περίπου 778 χλμ, από της συμβολής των δύο πρώτων παραποτάμων, ενώ η λεκάνη απορροής του υπολογίζεται περίπου, με τα τελευταία υδατοφράγματα, στα 67.000 τ.χλμ., το 17% των οποίων είναι εντός της Πορτογαλίας. Εκ του συνολικού μήκους του περίπου τα 140 χλμ. ρέει εντός της Πορτογαλίας, ενώ τα τελευταία 100 χλμ. μέχρι τις εκβολές αποτελεί γεωγραφικό και κοινό σύνορο των δύο χωρών. Το μέγιστο πλάτος του είναι 550 μ. και το βάθος του κυμαίνεται από 5 μέχρι 15 μ. Η δε παροχή του είναι σχετικά μικρή, η μισή περίπου των ποταμών Τάγου ή Δούρου (και αυτό επειδή διέρχεται από περιοχές με μικρή βροχόπτωση), που υπολογίζεται κατά μέσο όρο στα 500 κ.μ./ δευτερόλεπτο, ή τόνοι ανά δευτερόλεπτο, με μέγιστο τα 1500 και ελάχιστο τα 20 κ.μ./δευτερόλεπτο. Κατά το μήκος του υφίστανται περίπου 30 υδατοφράγματα με σπουδαιότερο το πρόσφατο Φράγμα Αλκέβα, (στη Πορτογαλία) που δημιουργεί τον μεγαλύτερο ταμιευτήρα της Ευρώπης, έκτασης 250 τ.χλμ..

Η ροή γενικά του Γουαδιάνα είναι σχετικά παράλληλη, βορειότερα και δυτικότερα του μικρότερου σε μήκος ποταμού Γουαδαλκιβίρ, οι δε εκβολές του αποτελούν σπουδαίο υδροβιότοπο στη περιοχή ενώ παράλληλα οριοθετεί τα νότια παράκτια σύνορα Ισπανίας - Πορτογαλίας και το βορεοδυτικότερο άκρο της Κόστα ντε λα Λουθ.