Bedford CF

Το Bedford CF ήταν σειρά από φορτηγά βαν πλήρους μεγέθους που παράγονταν από τη βρετανική Bedford Vehicles. Το φορτηγό κυκλοφόρησε το 1969 για να αντικαταστήσει το μοντέλο CA, και είχε μέγεθος ώστε να ανταγωνίζεται άμεσα με το Ford Transit, το οποίο είχε εισέλθει στην παραγωγή 4 χρόνια νωρίτερα. Ο σχεδιασμός του ήταν παρόμοιος με το αμερικανικό ομόλογό του, το Chevrolet Van (1971 - 1995).

Η Bedford ήταν θυγατρική της General Motors, και σε ορισμένες αγορές εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, το CF πωλήθηκε μέσω αντιπροσώπων της Opel, ως Opel Bedford Blitz από το 1973 όταν καταργήθηκε το αρχικό Opel Blitz. Σε άλλες αγορές, όπως στη Νορβηγία, η CF διατήρησε το αρχικό της όνομα.

Το CF ήταν αξιοσημείωτο για το ότι ήταν το τελευταίο όχημα αποκλειστικά κατασκευασμένο από τη Vauxhall όταν έκλεισε το 1987 (το τελευταίο επιβατικό αυτοκίνητο Vauxhall ήταν το HC Viva που είχε σταματήσει την παραγωγή το 1979). Δεδομένου ότι όλα τα μοντέλα Vauxhall από εκείνη τη στιγμή είχαν μετατραπεί σε βάση πλατφορμών Opel, η επωνυμία Bedford συνέχισε σε ορισμένα σχέδια ελαφρών βαν κατασκευασμένων από τις Isuzu και Suzuki, πριν αποσυρθεί το 1991.

Παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 1969 για να αντικαταστήσει το 17 ετών Bedford CA. Οι παραλλαγές CF van έγιναν σύντομα από τα πιο δημοφιλή ελαφρά επαγγελματικά οχήματα στους βρετανικούς δρόμους. 

Το CF μπορούσε να παραγγελθεί με συρόμενη πόρτα στο πλευρικό πλαίσιο ακριβώς πίσω από την πόρτα του συνοδηγού και, γενικά, με αυτήν τη διάταξη, το φορτηγό χρησιμοποιείτο και ως βασικό όχημα για τροχόσπιτο.

Ο κινητήρας ήταν ο καλά δοκιμασμένος κινητήρας Slant Four που κυκλοφόρησε για τα μοντέλα Vauxhall FD Victor το 1967. Εκτός από την αυξημένη χωρητικότητα του κινητήρα από 1.6 λίτρα (1.598 cm³) σε 1.8 λίτρα (1.759 cm³) μονάδες και από 2.0 λίτρα (1.975 cm³) ) στα 2.3 λίτρα (2.279 cm³) το 1972, οι μονάδες ισχύος παρέμειναν αμετάβλητες. Ένας τετρακύλινδρος πετρελαιοκινητήρας 1.8 λίτρων (1.760 cm³) θα μπορούσε να παραγγελθεί για επιπλέον £ 130 (to 1969), ενώ μια μεγαλύτερη έκδοση, 2.5 λίτρων (2.523 cm³), χρησιμοποιήθηκε για βαρύτερες παραλλαγές. Αυτές οι μονάδες χαρακτηρίστηκαν ως 50 και 61 PS (37 και 45 kW, 49 και 60 hp DIN). Το 1976, ένας κινητήρας ντίζελ 2.1 λίτρων (2.064 cm³) με εκκεντροφόρο επικεφαλής, από την Opel, αντικατέστησε τις ξεπερασμένες μονάδες Perkins.

Στις αγορές της Αυστραλασίας, το CF μπορούσε να επιλεγεί με εξακύλινδρες μονάδες Holden, σε μορφές 2.850 cm³ (173,9 κυβικών ιντσών) και 3.310 cm³ (202,0 κυβικών ιντσών). Αυτό ήταν ως απάντηση στην αντίπαλη παλέτα του Ford Transit, η οποία στην Αυστραλία χρησιμοποίησε εξακύλινδρους κινητήρες από το Ford Falcon.

Η Μπέντφορντ χρησιμοποίησε την ίδια βασική διάταξη ανάρτησης με το Vauxhall Victor, αν και συνδυασμένη με μεγαλύτερες αποστάσεις αψίδων τροχών και πιστοποιήθηκε για μεγαλύτερη ικανότητα μεταφοράς βάρους. Η μπροστινή ανεξάρτητη ανάρτηση είχε διάταξη διπλού ψαλιδιού με σπειροειδή ελατήρια και τηλεσκοπικά αμορτισέρ, ενώ οι πίσω τροχοί αναρτήθηκαν από ένα συνδυασμό που περιλάμβανε άκαμπτο άξονα και παραδοσιακά μονόφυλλα ελατήρια (σούστες).

Χρησιμοποιήθηκαν διάφορα διαφορετικά χειροκίνητα κιβώτια, της Vauxhall τριών ταχυτήτων και τεσσάρων ταχυτήτων, της Μπέντφορντ τεσσάρων ταχυτήτων, της ZF τεσσάρων ταχυτήτων, της ZF πέντε ταχυτήτων και ένα αυτόματο της General Motors. Ο τύπος Laycock του overdrive ήταν διαθέσιμος για παραγγελία ή στα μεταγενέστερα μοντέλα τεσσάρων ταχυτήτων της Vauxhall Motors.

Υπήρχαν τρία στυλ αμαξώματος CF1. Ένα πρότυπο φορτηγό πάνελ βαν που προοριζόταν να ανταγωνιστεί το Ford Transit, το ειδικό αμάξωμα βαν (ουσιαστικά μια αυτόνομη καμπίνα με σασί γενικής χρήσης πάνω στο οποίο θα μπορούσε να προσαρμοστεί ένα ευρύ φάσμα ειδικών αμαξωμάτων), και το τροχόσπιτο Dormobile.