Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Μέγα Ρεύμα

Το Μέγα Ρεύμα (σημερινή ονομασία Arnavutköy, "Aρναβούτκιοϊ", δηλαδή Αλβανικό χωριό ή γειτονιά των Αλβανών ) ήταν χωριό και σημερινό προάστιο της Κωνσταντινούπολης στο Βόσπορο.

Είναι ένα από τα ομορφότερα και πλέον καλοδιατηρημένα χωριά της ευρωπαϊκής όχθης του Βοσπόρου. Έχει ρίζες στην αρχαιότητα και στην περίοδο της ακμής του ήταν το μεγαλύτερο ελληνικό χωριό του Βοσπόρου, με περισσότερους από 6.000 Eλληνες.

Το χωριό στην αρχαιότητα, σύμφωνα με μαρτυρία του ιστορικού Πολύβιου, ονομαζόταν «"Εστίαι"». Κατά τον ιστορικό Σωζόμενο, ο οποίος έζησε το πρώτο ήμισυ του 5ου μ.Χ. αιώνα, οι πρώην «"Εστίαι"» επί των ημερών του ονομάζονται «"Μιχαήλιον"». Αναφέρεται επίσης το όνομα «"Ανάπλους"». Ο Γάλλος βοτανολόγος και περιηγητής Pierre de Gylle αναφέρει σε σύγγραμμά του (1553) ότι το Μιχαήλιον ονομάζεται από τους Γραικούς «"Ασωμάτων"», από τον περίφημο ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, αλλά ήδη και «"Μέγα Ρεύμα"». Πολύ πριν την Άλωση, πολλοί συγγραφείς αναφέρονται στην «"Ασωμάτων κώμη"», «"χώρα των Ασωμάτων"» και «"Ασώματο"». Μετά την Άλωση, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής εποίκησε τη ρημαγμένη περιοχή με Αλβανούς από την Ήπειρο, εξού και η τουρκική ονομασία "Arnavutköy", "Αρβανιτοχώρι". Οι Αρβανίτες αυτοί ήταν ελληνορθόδοξοι και αφομοιώθηκαν από τη ρωμαίικη κοινότητα, καθώς αναμείχθηκαν αργότερα και με Eλληνες από τα νησιά του Αιγαίου και την Ανατολική Θράκη. Η ονομασία Μέγα Ρεύμα επικράτησε από τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Οπως δηλώνει το όνομα του χωριού, το ρεύμα του Βοσπόρου, που κατεβαίνει από τον Εύξεινο Πόντο στη Μεσόγειο, αναπτύσσει εντυπωσιακή ταχύτητα. Στα παράλια του Βοσπόρου υπάρχουν εκπληκτικής τέχνης παραθεριστικές κατοικίες αριστοκρατών (τα λεγόμενα "γιαλί"). Στο κέντρο του προαστίου υπάρχει η ελληνορθόδοξη εκκλησία των Ταξιαρχών, η μεγαλύτερη του Βοσπόρου, η οποία μαρτυρεί και το μέγεθος και τον αλλοτινό πλούτο της τοπικής ρωμαίικης κοινότητας. Στο Μέγα Ρεύμα οι ντόπιοι ασχολούνταν κυρίως με την αμπελουργία και την αλιεία. Εκεί παραθέριζαν επιφανείς Φαναριώτες και ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας: οι Υψηλάντηδες, οι Μουσούροι, οι Μαυροκορδάτοι, οι Καραθεοδωρήδες, οι Σούτσοι. Ο Νικόλαος Σκουφάς απεβίωσε στο Μέγα Ρεύμα και ετάφη στο ναό των Ταξιαρχών το 1819. Μετά την Ελληνική Επανάσταση οι Φαναριώτες αποδεκατίζονται και εγκαθίστανται στο χωριό μουσουλμάνοι.

Σήμερα οι κάτοικοι του Μεγάλου Ρεύματος είναι κυρίως εύποροι αστοί, οι οποίοι κατοικούν στα παλιά παραλιακά ξύλινα αρχοντικά. Η παραλιακή λεωφόρος είναι γεμάτη καλόγουστες, δυτικού ύφους, καφετέριες και εστιατόρια και παρουσιάζει ιδιαίτερη κίνηση.
Ιστιαία

Η Ιστιαία είναι η έδρα του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού. Γεωγραφικά βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Εύβοιας, στο κέντρο εύφορης πεδιάδας και απέχει 5 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Από τον 15ο μέχρι και τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Ξηροχώρι. Η Ιστιαία έχει πληθυσμό 5.522 κατοίκους.
Σάββας Ασιδηνός

Ο Σάββας Ασιδηνός (τέλη 12ου αιώνα-αρχές 13ου) ήταν βυζαντινός τοπάρχης.

Είχε έδρα του την κωμόπολη Σαμψών (αρχαία Πριήνη) και μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας το 1204, ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας. Φαίνεται ότι στα πρώτα χρόνια της εξουσίας στη Νίκαια του Θεόδωρου Λάσκαρη εξουσίαζε το νότιο μέρος της κοιλάδας του ποταμού Μαιάνδρου. 

Ο Θεόδωρος Λάσκαρης, μάλιστα, του είχε δώσει για σύζυγο μία βυζαντινή πριγκίπισσα, από την οικογένεια Φωκάδων συγγενείς του θείου του Θεοδότου, και τον τίτλο του "σεβαστοκράτορα". Μετά το θάνατο του Ασιδηνού το κράτος του προσαρτήθηκε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας

Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας ή Ιωάννης ο Αγαθός (Γαλλικά: "Jean II le Bon", 26 Απριλίου 1319 – 8 Απριλίου 1364) μέλος του Οίκου των Βαλουά ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας της Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης ο Αγαθός ήταν επίσης κόμης του Ανζού και του Μαιν και δούκας της Νορμανδίας (1332 - 1350)

Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ολόκληρη η Γαλλία μαστιζόταν από εκτεταμένες και ανεπανόρθωτες καταστροφές. Η Μαύρη Πανώλη είχε θανατώσει τον μισό πληθυσμό της χώρας, ασταμάτητες εξεγέρσεις, ληστές λεηλατούσαν την ύπαιθρο και οι ήττες με τους Άγγλους έφεραν καταστροφικές απώλειες με αποκορύφωμα την "μάχη του Πουατιέ" (1356) που ο βασιλιάς συνελήφθη αιχμάλωτος. Την Γαλλία όταν ήταν αιχμάλωτος των Άγγλων κυβερνούσε σαν αντιβασιλιάς ο μεγαλύτερος γιος του Κάρολος, αντιμετώπισε πλήθος εξεγέρσεων που κατάφερε να τις καταστείλει όλες επιτυχώς. Με την "Συνθήκη του Μπρετινί" (1360) απελευθέρωσε τον πατέρα του αφού πλήρωσε στους Άγγλους για λύτρα ένα τεράστιο ποσό και τους παραχώρησε οριστικά απέραντες εκτάσεις. Ο Ιωάννης Β΄ αναγκάστηκε να δώσει στους Άγγλους και έναν μεγάλο αριθμό ομήρων για να εξαγοράσει την ελευθερία του, ανάμεσα τους βρισκόταν και ο δεύτερος γιος του Λουδοβίκος, δούκας του Ανζού. Με την επιστροφή του στην Γαλλία δημιούργησε νέο νόμισμα το φράγκο και προσπάθησε να σταθεροποιήσει το νομισματικό σύστημα, ήθελε να απαλλαγεί από τις ελεύθερες εταιρείες με την αποστολή τους σε Σταυροφορία αλλά ο Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ πέθανε λίγο μετά την συνάντηση τους στην Αβινιόν. Όταν ο Ιωάννης πληροφορήθηκε ότι ο γιος του Λουδοβίκος δραπέτευσε λόγω της χαλαρής επιτήρησης επέστρεψε ο ίδιος με την θέληση του στην αιχμαλωσία και πέθανε εκεί (1364), τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Κάρολος Ε΄.
Ανδρέας Πολλάκης

Ο Ανδρέας Πολλάκης ήταν Έλληνας ολυμπιονίκης από την Πάτρα.

Συμμετείχε στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 και αναδείχτηκε ολυμπιονίκης στο γυμναστικό πένταθλο με 86 βαθμούς 2ος και στο Γυμναστικό έξαθλο με 102 βαθμούς 2ος. Ήταν αθλητής του Παναχαικού.
Κάρολος Σφόρτσα

Ο Κάρολος Σφόρτσα ή Κόμης Σφόρτσα (1872-1952) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και πολιτικός. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη νομική εισήλθε στο διπλωματικό χώρο και στην αρχή υπηρέτησε ως γραμματέας πρεσβείας στο Λονδίνο και αργότερα στο Πεκίνο. Το 1916 διορίσθηκε πρέσβης στη σερβική βασιλική Αυλή. Το 1918 ανέλαβε ύπατος αρμοστής της Ιταλίας στη Κωνσταντινούπολη. Ένα χρόνο μετά, το 1919 διορίσθηκε γερουσιαστής και με τον τίτλο Κόμης Σφόρτσα αντιπροσώπευσε την πατρίδα του στη Διάσκεψη του Σπα. Αμέσως μετά με την επιστροφή του στην Ιταλία τον ίδιο μήνα (Ιούλιο 1920) ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της Συνθήκης του Ραπάλλο (1920). Το 1922 αποσύρθηκε της πολιτικής αντιτιθέμενος στο Φασιστικό καθεστώς από το οποίο και τελικά εξορίστηκε. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Σφόρτσα επανήλθε από τις ΗΠΑ στην Ιταλία και διορίσθηκε, από τον πρωθυπουργό Ντε Γκάσπαρι, υπουργός των εξωτερικών «άνευ χαρτοφυλακίου», όπου και του ανατέθηκε η παρακολούθηση των θεμάτων (ζητημάτων) περί της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας υπήρξε θιασώτης.

Ο Σφόρτσα κατ΄ επανάληψη είχε επιδείξει ιδιαίτερη ανθελληνική στάση κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Υπήρξε από τους πλέον θερμότερους υποκινητές του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ εξελίχθηκε σε πολέμιο της Ελλάδος κατά τη διάρκεια της Μικρασιατική εκστρατείας και τελικά κατήγγειλε το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι, όταν ανέλαβε υπουργός εξωτερικών (καλοκαίρι του 1920). Επί του συμφώνου, φέρεται επίσης ο Σφόρτσα να είχε δηλώσει με έντονο κυνισμό: "Όταν ανήλθον εις την εξουσίαν τον Ιούλιον του 1920 και έλαβον γνώσιν της ανωτέρω Συμφωνίας, την οποίαν ο Τιττόνι ετήρει μυστικήν, δεν ηδυνήθην να εννοήσω εις τι θα εχρησίμευεν εις την Ιταλίαν η Συμφωνία αυτή. Δεικνύων ολίγην έλλειψιν μετριοφροσύνης, εθεώρησα τουλάχιστον ως απρεπές δια μίαν Μεγάλην Δύναμιν όπως η Ιταλία, ότι υπέγραψε μίαν Συμφωνίαν τοιαύτην: ότι η Ελλάς θα υπεστήριζε, παν ουσιώδες συμφέρον της Ιταλίας εις την Αλβανίαν...".

Σφόρτσα Κάρολος
Βασίλειος Ψάχος

Ο Βασίλειος Ψάχος (1887 - ? ) ήταν Έλληνας 2ος ολυμπιονίκης από τα Ζαρουχλέικα της Πάτρας στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο αγώνισμα της διελκυστίνδας με την εθνική ομάδα. Αδελφός του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα Γεώργιος Ψάχος. Την υπόλοιπη ομάδα αποτελούσαν οι Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.
Γεώργιος Ψάχος

Ο Γεώργιος Ψάχος (1872 - ? ) ήταν Έλληνας 2ος ολυμπιονίκης από τα Ζαρουχλέικα της Πάτρας στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο αγώνισμα της διελκυστίνδας με την εθνική ομάδα. Αδελφός του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα, ο Βασίλειος Ψάχος. Την υπόλοιπη ομάδα αποτελούσαν οι Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.
Θεόδωρος Μακρής

Ο Θεόδωρος Μακρής ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου.
Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας

Ο Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας ή Ροβέρτος ο Γηραιός ("Robert Ier de Bourgogne", 1011 - 21 Μαρτίου 1076) ήταν γενάρχης του Οίκου της Βουργουνδίας και Δούκας της Βουργουνδίας (1032 - 1076). Ο Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας ήταν τρίτος γιος του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Κωνσταντίας του Άρλ, μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας.
Ροβέρτος Α΄ του Ντρε

Ο Ροβέρτος Α΄ του Ντρε ("Robert Ier de Dreux", 1123 - 11 Οκτωβρίου 1188), ο επονομαζόμενος "Μέγας", ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας και της Αδελαΐδας του Μωριέν. Μέσω της μητέρας του, έλκει καταγωγή από τον Καρλομάγνο και τον μαρκήσιο Γουλιέλμο Ε΄ του Μομφερράτου. Δέχτηκε την κομητεία του Ντρε σαν δώρο από τον πατέρα του (1137) και κράτησε τον τίτλο ως το 1184 παραχωρώντας τον κατόπιν στον γιο του Ροβέρτο Β΄. Έκανε τρεις γάμους και κάθε φορά έπαιρνε τις κομητείες των συζύγων του. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία· συμμετείχε στην πολιορκία της Δαμασκού (1148) και στην πολιορκία του Σεέ (1154) ενώ πολέμησε εναντίον των Άγγλων το 1158.
Ούγος Μάγνος

Ο Ούγος Μάγνος ("Hugues de France", 1007 - 17 Σεπτεμβρίου 1025) Φράγκος πρίγκηπας του οίκου των Καπετιδών, μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Β' της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Κωνσταντίας του Άρλ, συμβασιλέας με τον πατέρα του (1017 - 1025). Ο Ούγος Μάγνος ήταν ο δεύτερος πρίγκιπας απο τον δυναστεία των Καπετιδών που στέφθηκε συμβασιλέας απο τον πατέρα του όσο ακόμα ζούσε, το ίδιο είχε συμβεί όταν ο παππούς του Ούγος Καπέτος είχε στέψει συμβασιλέα τον πατέρα του Ροβέρτο. Η στέψη του Ούγου σαν συμβασιλέα έγινε την περίοδο 9/19 Ιουνίου 1017, ανέλαβε εξουσίες στο πλευρό του Ροβέρτου Β ωστόσο αργότερα επαναστάτησε εναντίον του. Ο Ούγος πέθανε σε ηλικία 18 ετών στην Κομπιέν λόγω των τραυμάτων του ύστερα απο πτώση απο άλογο ενώ ετοίμαζε νέα επανάσταση εναντίον του πατέρα του. Ο Ούγος δεν άφησε απογόνους, επόμενοι διάδοχοι του θρόνου ήταν οι μικρότεροι αδελφοί του Ερρίκος Α΄ της Γαλλίας και Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας. 

Ο σύγχρονος του ιστορικός Ροδόλφος Γκλάμπερ, γεμάτος θαυμασμό για τον Ούγο, γράφει: "Η πένα μου είναι πολύ μικρή για να περιγράψω τα τεράστια χαρίσματα και προσόντα του, στα πάντα ήταν άριστος, χωρίς να έχει βρεθεί κανένα προηγούμενο"
Νόμος του Αμπέρ

Στη φυσική, ο Νόμος του Αμπέρ, που ανακαλύφθηκε από τον Αντρέ Μαρί Αμπέρ, συσχετίζει το μαγνητικό πεδίο σε έναν κλειστό (νοητό) βρόχο με το ηλεκτρικό ρεύμα που περνά μέσα από το βρόχο. Πρόκειται για το μαγνητικό ανάλογο του νόμου του Γκάους.
Νίκος Κουρμπανάς

Ο Νίκος Κουρμπανάς (22 Μαρτίου 1962) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής στον Α.Σ. Ρόδος.
Κωνσταντίνος Λάζαρος

Ο Κωνσταντίνος Λάζαρος Ήταν Έλληνας, 2ος ολυμπιονίκης ,απο την Πάτρα στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 και στο αγώνισμα της Διελκυστίνδας μαζί με τους Γ. Ψάχο, Β. Ψάχο, Παρνασσά Σπυρίδων Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.
Αιγίνιο

Το Αιγίνιο είναι κωμόπολη στην Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας με πληθυσμό 4.153 κατοίκους, βάσει της Απογραφής του 2011. Αποτελεί έδρα του δήμου Πύδνας - Κολινδρού. Στα βορειοανατολικά βρίσκεται ο ποταμός Αλιάκμονας, στα ανατολικά ο Θερμαϊκός κόλπος και στα νότια και νοτιοδυτικά του βρίσκονται ο Όλυμπος και τα Πιέρια Όρη. Οι κάτοικοί του είναι ντόπιοι, πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη (1923) και πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Καβακλιώτες και Ακμπουναριώτες, 1925). Απέχει οδικώς από την πρωτεύουσα του νομού, Κατερίνη, 32 χιλιόμετρα.
Χλεμούτσι

Το Χλεμούτσι ή Χλουμούτσι ή Κλερμόν ή Καστέλ Τορνέζε ήταν τo σημαντικότερο κάστρο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Βρίσκεται στο χωριό Κάστρο της Ηλείας. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1220 και του 1223 κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας από το Γοδεφρείδο Β' Βιλλεαρδουίνο στην Ηλεία και προστάτευε και την Ανδραβίδα, αλλά και το επίνειο της, τη Γλαρέντζα (Κυλλήνη).

Το αρχικό όνομα του κάστρου ήταν Clermont, όπως το ονόμαζαν οι Γάλλοι ιδιοκτήτες του. Οι Έλληνες το ονόμασαν Χλουμούτσι όπως φαίνεται στο Χρονικό του Μορέως ή Χλεμούτσι, η ονομασία που έφτασε σε εμάς σήμερα. Κατά την εποχή της βενετσιάνικης κυριαρχίας ονομάστηκε Castel Tornese, επειδή οι Βενετσιάνοι θεωρούσαν ότι εκεί γινόταν η κοπή των νομισμάτων του πριγκιπάτου της Αχαΐας, των τορνεζίων.
Λεσβώναξ

Ο Λεσβώναξ ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας, σοφιστής και γραμματικός από τη Μυτιλήνη, που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ.

Ο Λεσβώναξ υπήρξε πολύ αξιόλογος συγγραφέας, που έγραφε σε αυστηρά αττικιστικό ύφος. Ως έργα του αναφέρονται οι "«Μελέται ρητορικαί»", "«Ερωτικαί επιστολαί»" και "«Λόγοι πολιτικοί δεκαέξ»". Από αυτά σώθηκε ο «Πολιτικός λόγος» που γράφτηκε κατά απομίμηση του «Πλαταϊκού» του Ισοκράτη. Σώθηκαν ακόμη δύο «Προτρεπτικοί» του, είδος προσφωνήσεως. Ο ένας Προτρεπτικός Λόγος απευθύνεται γενικώς προς πολεμιστές πριν από τη μάχη, ενώ ο άλλος ειδικά προς Αθηναίους προ της μάχης κατά των Λακεδαιμονίων. Επίσης, του αποδίδονται κάποιες ερωτικές επιστολές. Ο «Λεσβώναξ» που αναφέρει το "Λεξικό της Σούδας" ως συγγραφέα πολλών φιλοσοφικών έργων είναι μάλλον κάποιος πολύ προγενέστερος συγγραφέας, ενώ αντιθέτως ο συγγραφέας μιας μικρής πραγματείας περί των γραμματικών μορφών (εκδ. Rudolf Miller, Λειψία 1900) είναι πιθανώς μεταγενέστερο πρόσωπο.

Οι λόγοι του Λεσβώνακτος εκδίδονται συνήθως μαζί με τα έργα του Αντιφώντα ή στη συλλογή «Ελάσσονες Αττικοί ρήτορες». Κλασική είναι η έκδοση του F. Kiehr "Lesbonactis sophistae quae supersunt" (Λειψία 1906).
Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς

Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς ("Harry Potter and the Goblet of Fire") είναι το τέταρτο από τα εφτά βιβλία της επιτυχημένης και δημοφιλούς σειράς μυθιστορημάτων "Χάρι Πότερ" της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, με ήρωα το νεαρό μάγο Χάρι Πότερ.

Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ στις 8 Ιουλίου του 2000. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Ερρίκος της Βουργουνδίας

Ο Ερρίκος της Βουργουνδίας ή Ερρίκος ο Γενναίος (περί το 1035 - 1074), μέλος του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν δεύτερος γιος του Ροβέρτου Α΄ της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Ιλί του Σεμούρ, εγγονός του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες γύρω από τον ίδιο, παρά μονάχα ότι πέθανε λίγο πριν από τον πατέρα του και δεν μπόρεσε να τον διαδεχτεί στο δουκάτο της Βουργουνδίας. Οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του έγιναν δούκες της Βουργουνδίας μετά τον θάνατο του πάππου τους, ενώ ο μικρότερος γιος του Ερρίκος μετά τον γάμο του με την Θηρεσία, κόμισσα της Πορτογαλίας, κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ τού Λεόν και της Καστίλης, έγινε κόμης της Πορτογαλίας και γενάρχης του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας.
Σάντα Μαρία ντέλα Βιτόρια

Η Σάντα Μαρία ντέλα Βιτόρια (ιταλ. "Santa Maria della Vittoria") είναι ένας χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης. Έχει σχήμα βασιλικής και ανήκει στην τεχνοτροπία του μπαρόκ.
Τορνέζια

Τορνέζια ή τορνέσια ονομάζονταν στον Ελλαδικό χώρο κατά τη διάρκεια των χρόνων της Λατινικής αυτοκρατορίας, τα νομίσματα των Φράγκων. Στην Ιταλία ονομάζονταν «Τορνέζε» (από όπου προέρχεται και το ελληνικό όνομα) και στη Γαλλία «Τουρνουά».

Τα νομίσματα που αρχικά είχαν κοπεί στην πόλη Τουρ (Tours) της Γαλλίας, με απεικόνιση του Αββαείου του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ, ονομάζονταν livres tournois (οι λίβρες), sous (σου) και denier tournois (ντενιέ, denier από τη λέξη δηνάριο), με ισοτιμίες 1 λίβρα = 20 σού = 20 ντενιέ και ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα στην Ευρώπη.

Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας διάφορα κρατίδια όπως το πριγκιπάτο της Αχαΐας και το Δουκάτο των Αθηνών (13-14ο αιώνα), αλλά και στην Κρήτη επί Δόγη Ιωάννη Κορνηλίου τον 17ο αιώνα, έκοβαν τορνέζια.
Σάντα Μαρία ντελ Ορατσιόνε ε Μόρτε

Η Σάντα Μαρία ντελ Ορατσιόνε ε Μόρτε (ιταλ. "Santa Maria dell’ Orazione e Morte" [μτφ. "Αγία Μαρία της Προσευχής και του Θανάτου"]) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης, στην περιοχή που ονομάζεται Κάμπο ντε Φιόρι, και συγκεκριμένα στην αριστοκρατική Βία Τζούλια.

Σε αυτήν την εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρία της Προσευχής και του Θανάτου, δίνεται έμφαση στο θέμα του θανάτου με μακάβριες απεικονίσεις. Οι πόρτες και τα παράθυρα στην εντυπωσιακή μπαρόκ πρόσοψη του Φερνάντο Φούγκα είναι διακοσμημένα με φτερωτά κρανία. Πάνω από την κεντρική είσοδο υπάρχει μια κλεψύδρα που συμβολίζει το θάνατο. 

Το 16ο αιώνα συστάθηκε εδώ μια αδελφότητα πιστών που περισυνέλεγε τα πτώματα αγνώστων νεκρών και τους έθαβε με χριστιανικό τρόπο. Η αδελφότητα, που ιδρύθηκε κατά τη δεκαετία του 1560, συνεχίζει μέχρι σήμερα το φιλανθρωπικό της έργο. Οι κηδείες λάμβαναν χώρα στο δικό τους νεκροταφείο, που κάποτε βρισκόταν στις όχθες του Τίβερη πλάι στο ναό. Ο αρχιτέκτων της εκκλησίας και ο Σαν Κάρλο Μπορρομέο ήταν μέλη της αδελφότητας.
thumb|αριστερά|250px|"Κουτί για προσφορές στον ναό." 

Ο ναός χτίστηκε αρχικά το 1575 και ξαναχτίστηκε από τον Φούγκα το 1733 σε ελλειπτικό σχέδιο. Στο εσωτερικό υπάρχουν τοιχογραφίες του Τζιοβάνι Λανφράνκο που απεικονίζουν τον "Άγιο Αντώνιο Άμποτ" και των "Άγιο Παύλο των Θηβών". Στο πρώτο παρεκκλήσι δεξιά υπάρχει ο "Μυστικός Γάμος της Αγίας Αικατερίνης", ενώ η Αγία Τράπεζα είναι διακοσμημένη με μια "Σταύρωση" (1680) από τον Τσίρο Φέρρι. Στο πρώτο παρεκκλήσι αριστερά υπάρχει η "Ανάπαυση κατά τη Φυγή στην Αίγυπτο", ζωγραφισμένη από τον Λορέντζο Μαζούτσι.
Λέων Γαβαλάς

Ο Λέων Γαβαλάς (;-περίπου 1240) ήταν ένας βυζαντινός τοπάρχης.
Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας κατέλαβε τη Ρόδο μαζί με τα γειτονικά νησιά. Πήρε τους τίτλους "άρχων" της Ρόδου και της Καρπάθου και "καίσαρ" των Κυκλάδων.

Επί των ημερών του η Ρόδος και τα γειτονικά νησιά γνώρισαν μεγάλη ακμή. Μάλιστα ο Λέων έκοψε τα δικά του χάλκινα νομίσματα.

Ο Λέων προσπάθησε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της ηγεμονίας που είχε δημιουργήσει. Το 1207 συγκρούστηκε με τον Μάρκο Σανούδο που είχε ιδρύσει δουκάτο στις Κυκλάδες, (Δουκάτο του Αρχιπελάγους), και προσπαθούσε να το επεκτείνει στα σημερινά Δωδεκάνησα. Αργότερα, η ανεξαρτησία της ηγεμονίας του Λέοντα απειλήθηκε από τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ' Βατάτζη. Το 1226 ναυτική εκστρατεία των Νικαιατών ανάγκασε τον Λέοντα να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Ιωάννη Βατάτζη και να γράψει στα νομίσματά του τη φράση "δούλος του βασιλέως" με αντάλλαγμα τον τίτλο του "καίσαρα". Το 1233, στόλος της Νίκαιας υπό τον μεγάλο δομέστικο Ανδρόνικο Παλαιολόγο (πατέρα του Μιχαήλ Η') δεν κατάφερε να καταλάβει την επικράτεια του Λέοντα. Το 1234 ο Λέων αναγνώρισε την επικυριαρχία των Ενετών με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιθέσεις της Νίκαιας. Το 1235-1236, όμως, συμετείχε στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τον Ιωάννη Βατάτζη.

Μετά το θάνατό του, στην ηγεμονία του τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ιωάννης Γαβαλάς.
Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας

Ο Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας ("Hugues Ier de Bourgogne", 1057 - 29 Αυγούστου 1093) ήταν μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας και Δούκας της Βουργουνδίας (1076 - 1079). Ο Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας ήταν μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου της Βουργουνδίας, εγγονός και διάδοχος του Ροβέρτου Α΄ της Βουργουνδίας. Σε τρία χρόνια παραιτήθηκε υπέρ του αδελφού του Εύδη Α΄ της Βουργουνδίας μετά από μια σύντομη μάχη με τους Μαυριτανούς στην Ιβηρική στο πλευρό του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας. Αποσύρθηκε σε μοναστήρι, έγινε μοναχός και στην συνέχεια ηγούμενος στο Αββαείο του Κλυνύ. Παντρεύτηκε την Σιβύλλη του Νεβέρ η οποία πέθανε την εποχή που ήταν ακόμα δούκας (1078) χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Ούγος Β΄ της Βουργουνδίας

thumb|right|150px|Ανδριάντας του Ούγου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας.
Ο Ούγος Β΄ της Βουργουνδίας (γαλ.: "Hugues II de Bourgogne", 1085 - 6 Φεβρουαρίου 1143) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν δούκας της Βουργουνδίας (1103 - 1143).
Ιωάννης Γαβαλάς

Ο Ιωάννης Γαβαλάς (;- περίπου 1250) ήταν ένας βυζαντινός τοπάρχης.

Διαδέχθηκε τον αδερφό του, Λέοντα Γαβαλά, ως "άρχων" της Ρόδου μετά το θάνατό του, περίπου το 1240. Από την αρχή της ηγεμονίας του σταμάτησε να παρουσιάζει τις ίδιες τάσεις ανεξαρτησίας που παρουσίαζε ο Λέων και σχεδόν αμέσως ήλθε σε συνεννόηση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αποδεχόμενος την επικυριαρχία του Ιωάννη Γ' Βατάτζη. Το 1249-1250 ενισχύθηκε από δύο στόλους της Νίκαιας, υπό τον "δούκα Θρακησίων" Ιωάννη Καντακουζηνό και υπό τον "πρωτοσεβαστό" Θεόδωρο Κοντοστέφανο και κατάφερε να εκδιώξει τους Γενουάτες, που είχαν γίνει κύριοι του μεγαλύτερου μέρους της Ρόδου (1248-1249), ενισχυόμενοι μάλιστα και από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο.

Ο Ιωάννης στα νομίσματα που έκοψε αποκαλείτο απλά "αυθέντης Ρόδου" και όχι "καίσαρ" όπως ο Λέων.

Παρ'όλο που δεν είχε τα προτερήματα του αδελφού του, η ευημερία της ηγεμονίας συνεχίστηκε. Με το θάνατό του τερματίστηκε η πορεία της ηγεμονίας των Γαβαλάδων στα Δωδεκάνησα που πέρασαν κάτω από τον άμεσο έλεγχο της Νίκαιας. Απόγονοι των Γαβαλάδων εγκαταστάθηκαν έκτοτε στην Κρήτη.
Ούγος Γ΄ της Βουργουνδίας

Ο Ούγος Γ΄ της Βουργουνδίας (γαλ.: "Hugues III de Bourgogne", 1148 - 25 Αυγούστου 1192) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1162 - 1192). Ο Ούγος Γ΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Εύδη Β΄ της Βουργουνδίας και της Μαρίας της Καμπανίας, κόρης του κόμη της Καμπανίας Θεοβάλδου του Μέγα.
Ησαΐας

Ο Ησαΐας ήταν Εβραίος και ένας από τους Μεγάλους Προφήτες, ο πρώτος που αναφέρεται στη σειρά, της Παλαιάς Διαθήκης, στον οποίο και αποδίδεται παραδοσιακά η συγγραφή του ομώνυμου βιβλίου της Αγία Γραφής. Ειδικότερα ο Ησαΐας χαρακτηρίζεται ο σημαντικότερος προφήτης τόσο από τους θεολόγους μελετητές, ακόμη και της Καινής Διαθήκης, όσο και από τους ιστορικούς ερευνητές επί της ζωής των Εβραίων της εποχής του.
Εύδης Γ΄ της Βουργουνδίας

Ο Εύδης Γ΄ της Βουργουνδίας ("Eudes III de Bourgogne", 1166 - 6 Ιουλίου 1218) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1192 - 1218). Ο Εύδης Γ΄ της Βουργουνδίας ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ούγου Γ΄ της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Αλίκης της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου Α΄ της Λωρραίνης. Ο Εύδης δεν ακολούθησε την επιθετική πολιτική του πατέρα του απέναντι στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Αύγουστο, αντίθετα ήταν θερμός οπαδός του σε όλες τις μάχες που έδωσε εναντίον του Ιωάννη του Ακτήμονα και του Ρωμαίου αυτοκράτορα Όθωνα Δ'. Πολέμησε γενναία στη μάχη του Μπουβίν και ήταν σημαντική φυσιογνωμία στην Σταυροφορία εναντίον των Καθαρών. 

Ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος αρνήθηκε την προσωπική του συμμετοχή στην Σταυροφορία των Καθαρών αλλά επέτρεψε στους υποτελείς του να συμμετέχουν κατά βούληση. Ο Εύδης οργάνωσε την Σταυροφορία με την υποστήριξη των ευγενών και των επισκόπων, πριν αναχωρήσει παραχώρησε το κάστρο του Ίλ ντ Ους και το χωριό Κριμολουά στους Ναΐτες Ιππότες για να κατορθώσει να πετύχει την υποστήριξη τους.
Κυβέλη Θεοχάρη

H Κυβέλη Θεοχάρη - Ζωγραφίδη (13 Σεπτεμβρίου 1924 - 7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, κόρη της πρωταγωνίστριας Μιράντας Μυράτ και του Σπύρου Θεοχάρη, εγγονή της Κυβέλης και του Μήτσου Μυράτ και πρώτη εξαδέλφη της Κυβέλης Μυράτ-Μαρίνου.
Πρώτο Χρονικό

Το Πρώτο Χρονικό είναι ένα αφηγηματικό κείμενο, γραμμένο στην αρχαία σλαβική γλώσσα, το οποίο περιγράφει την ιστορία των Ρως από το 850 έως το 1110. Συνετέθη το 1116 στο Κίεβο και ο πρωτότυπος τίτλος του είναι Ιστορία των Περασμένων Χρόνων (Повѣсть времяньныхъ лѣтъ). Πιθανότερος δημιουργός του είναι ένας μοναχός ονόματι Νέστωρ, γι' αυτό απαντάται και ως «Νεστοριανό Χρονικό».

Για τη συγγραφή του Χρονικού χρησιμοποιήθηκαν πολλές διαφορετικές πηγές: τοπικοί θρύλοι, σκανδιναβικές σάγκες, παλαιότερα (σήμερα χαμένα) σλαβικά κείμενα, τα χρονικά των βυζαντινών Ιωάννη Μαλάλα και Γεωργίου Αμαρτωλού, βυζαντινά θρησκευτικά κείμενα, συμφωνίες του Κράτους των Ρως με την Κωνσταντινούπολη, προφορικές αφηγήσεις στρατιωτικών κι εξερευνητών. Το πρωτότυπο χειρόγραφο θεωρείται χαμένο, όπως και τα δύο παλαιότερα γνωστά αντίγραφά του (ο Λαυρεντιανός και ο Υπατιανός Κώδικας). Η γνώση μας για το Πρώτο Χρονικό περιορίζεται στα διασωθέντα αντίγραφα των δύο τελευταίων, συνεπώς είναι αδύνατον να γνωρίζουμε λέξη προς λέξη το περιεχόμενό του.

Παρ' όλους τους υποκειμενισμούς (του Νέστορος και των μετέπειτα αντιγραφέων του), τη μίξη μυθολογικών και ιστορικών πηγών, την αποδεδειγμένη ανακρίβεια των ημερομηνιών που αναφέρει, καθώς και τη γνώση του περιεχομένου του μόνο μέσα από αντίγραφα, το Πρώτο Χρονικό αποτελεί τη μοναδική πρωτογενή πηγή για τη μελέτη του ανατολικού σλαβικού κόσμου πριν από το 12ο αιώνα. Είναι επίσης πολύτιμο ως πρώιμο δείγμα της αρχαίας σλαβικής λογοτεχνίας.
Κώστας Παληός

Ο Κώστας Παληός (1926 - 26 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Ζαν ντε Φλορέτ

Το Ζαν ντε Φλορέτ (γαλλικά: "Jean de Florette") είναι μια πολυβραβευμένη γαλλική ταινία γυρισμένη το 1986 από τον Κλωντ Μπερί. Είναι η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος που έγραψε ο Μαρσέλ Πανιόλ το 1966.
Νικόλαος Κουνελάκης

Ο Νικόλαος Κουνελάκης (Χανιά, 1829 - Κάιρο, 1869) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Κώστας Κρυστάλλης

Ο Κώστας Κρυστάλλης ή Κρουστάλλης (1868-1894) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος της Νέας Αθηναϊκής σχολής.
Ιωάννης Τραμπατζής

Ο Ιωάννης Τραμπατζής ήταν Έλληνας ευεργέτης (1813-1890).
Γουάιτχορς

right|thumb|250px|Το κέντρο του Γουάιτχορς έτσι όπως φαίνεται από την ανατολική όχθη του ποταμού Γιούκον
Το Γουάιτχορς (αγγλικά: "Whitehorse", «Άσπρο Άλογο») είναι πόλη του Καναδά και πρωτεύουσα του ομοσπονδιακού εδάφους του Γιούκον. Στο Γουάιτχορς, του οποίου ο πληθυσμός ανέρχεται σε 25.085 κατοίκους (απογραφή 2016), κατοικούν τα δύο τρίτα όλων των κατοίκων του Γιούκον. 

Η πόλη πήρε το όνομά της από κάποιους κοντινούς καταρράκτες που έμοιαζαν σαν την χαίτη άσπρου αλόγου. Σήμερα, οι καταρράκτες αυτοί δεν υπάρχουν, γιατί καλύφθηκαν από τα νερά ενός υδροηλεκτρικού φράγματος που χτίστηκε το 1958.
Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού

Ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού ("Louis Ier d'Anjou", 23 Ιουλίου 1339 - 20 Σεπτεμβρίου 1384) μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη του Αγαθού και της Μπόννης του Λουξεμβούργου. Ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν Κόμης του Ανζού (1356 - 1360), του Μαιν (1356 - 1384), της Τουραίνης (1370 - 1384), Βασιλιάς της Νεαπόλεως, τιτλούχος βασιλιάς των Ιεροσολύμων, και Κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ (1382 - 1384).
Ρούσος Κούνδουρος

Ο Ρούσος Κούνδουρος (1823 - 1907) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και πολιτικός της Κρήτης που έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866 καθώς και στους αγώνες για την απελευθέρωση της Κρήτης μέχρι το 1897 αλλά και αργότερα.
Ιωάννα της Βουργουνδίας

Η Ιωάννα της Βουργουνδίας ("Jeanne de Bourgogne", 24 Ιουνίου 1293 - 12 Δεκεμβρίου 1349), ή Ιωάννα η Χωλή, από τον Οίκο της Βουργουνδίας ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου ΣΤ΄ του Βαλουά.
Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας

Ο Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας ("Robert II de Bourgogne", 1248 - 21 Μαρτίου 1306), μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1272 - 1306) και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Ο Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας ήταν τρίτος γιος και διάδοχος γιος και διάδοχος του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Γιολάντας του Ντρε. 

Ο Ροβέρτος ήταν ο πρώτος δούκας της Βουργουνδίας που κατάργησε την τακτική των προκατόχων του να παραχωρούν τμήματα του βασιλείου σε νεώτερους γιους ή κόρες, το κληροδότησε αδιαίρετο στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του Ούγο Ε΄ της Βουργουνδίας.
Ο αυτοκράτορας Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας παραχώρησε στον Ροβέρτο το δουκάτο του Ντωφινέ (1284). Ξέσπασε πόλεμος δυο ετών με τον βασιλιά της Γαλλίας για την κατοχή του δουκάτου που έληξε με την συμφωνία να πληρώσει ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας 20.000 λίβρες στον Ροβέρτο για να αποκηρύξει τα δικαιώματα του από το δουκάτο.
Ούγος Ε΄ της Βουργουνδίας

Ο Ούγος Ε΄ της Βουργουνδίας ("Hugues V de Bourgogne", 1294 - 9 Μαΐου 1315), μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1306 - 1315) και τιτουλάριος Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Ο Ούγος Ε΄ της Βουργουνδίας ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ροβέρτου Β΄ της Βουργουνδίας και της συζύγου του Αγνής της Γαλλίας. Συμμετείχε σε κίνηση Σταυροφόρων στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης, πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας.
Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας

Ο Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας ("Sancho I de Portugal", Κόιμπρα, 11 Νοεμβρίου 1154 - 26 Μαρτίου 1211) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν Βασιλιάς της Πορτογαλίας (1185 - 1211). Ο Σάντσο Α΄ ήταν ο δεύτερος αλλά ο μόνος επιζών νόμιμος γιος και πέμπτο παιδί του Αλφόνσου Α' της Πορτογαλίας από τη σύζυγό του Ματθίλδη της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.. Ο Σάντσο Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του και στέφτηκε βασιλιάς στην Κοΐμπρα σε ηλικία 31 έτους (9 Δεκεμβρίου 1185). Χρησιμοποίησε τον τίτλο του "Βασιλιά της Σίλβες" από το 1189 μέχρι την χρονιά που η πόλη έπεσε ξανά στους Αλμοάδες (1191).
Ναός Επισκοπής Θήρας

Ο Ναός Επισκοπής Θήρας είναι μεσοβυζαντινός ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και βρίσκεται νότια του χωριού Μέσα Γωνιά της Σαντορίνης. Είναι γνωστός και με τα ονόματα: "Επισκοπή Γωνιάς" και "Παναγιά η Επισκοπή". Θεωρείται ότι κτίστηκε τον 11ο αιώνα από τον Αλέξιο Α' Κομνηνό.

Στα παλιά χρόνια αποτέλεσε έδρα αρχικά της ορθόδοξης και αργότερα της λατινικής επισκοπής.
Ματθίλδη Σεράο

Το σπίτι της Σεράο και του [[Κωστής Παλαμάς|Παλαμά]] στην [[Πάτρα]]Το σπίτι της Σεράο και του [[Κωστής Παλαμάς|Παλαμά]] στην [[Πάτρα]]
Η Ματθίλδη Σεράο (Matilde Serao), (Πάτρα, 7 Μαρτίου 1856 - Νάπολη, 25 Ιουλίου 1927) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας, γεννημένη στην Ελλάδα.
Δημήτριος Δημητρίου

Ο Δημήτριος Δημητρίου ( , 21 Ιουλίου 1811- 24 Ιουνίου 1872) ήταν ένας Έλληνoκροάτης ποιητής, δραματουργός, διηγηματογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, χαρακτηρισμένος ως ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Διαδραμάτισε έναν σημαντικό ρόλο στην εθνική αφύπνηση των Κροατών (τότε υπό Αυστροουγγρική κυριαρχία) ως τμήμα του έθνους που αποκαλούσε ιλλυρικό, μαζί με τον φίλο και συνάδελφο του Λούντεβιτ (Λουδοβίκος) Γκάι, μέσα από την επιβολή της χρήσης της κροατικής γλώσσας στην τοπική διανόηση και τη δημιουργία του Κροατικού Εθνικού Θεάτρου στο Ζάγκρεμπ. Ο πολιτικός ακτιβισμός του προς την κατεύθυνση της κροατικής εθνικής αφύπνησης εκδηλώθηκε μέσα από τη συμμετοχή του σε πολλά εθνικιστικά φυλλάδια, με προεξέχοντα τα "Ναρόντε Νόβινε", (μετάφραση:επίσημη εφημερίδα)" "και "Χρβάτσκι Σόκολ" (μετάφραση: κροατικό γεράκι")."
Γουίλιαμ Γουάλας

thumb|200px
thumb|200px

Ο Γουίλιαμ Γουάλας ("William Wallace", 1270 - 23 Αυγούστου 1305) ήταν Σκωτσέζος ευγενής και πατριώτης, πρωταγωνιστής του πολέμου κατά των Άγγλων κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας της Σκωτίας. Υμνήθηκε από τους ποιητές και τους καλλιτέχνες, ιδιαίτερα από τον τροβαδούρο του 15ου αιώνα Μπλιντ Χάρρυ.

Καταγόταν από το μικρό χωριό Ελλερσλί και κατά τη δημοφιλέστερη εκδοχή το όνομα Γουάλλας σημαίνει "Ουαλός" ή "ξένος" λόγω της Ουαλικής του καταγωγής. Ο Μπλιντ Χάρρυ δεν περιγράφει τα περιστατικά της ζωής του ως το 1296, οπότε και συνέβη η επίθεση του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α' μετά από τρεις γενιές ειρήνης μεταξύ Άγγλων Σκωτσέζων, γιατί δεν είχε στοιχεία να τα συμπεριλάβει. Αμφισβητείται έντονα και η ημερομηνία γέννησης του αλλά το βέβαιο είναι ότι συνέβη το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1270.
Ιόλαος

Στην ελληνική μυθολογία ο Ιόλαος ήταν γιος της Αυτομέδουσας και του Ιφικλή, ετεροθαλούς αδελφού του Ηρακλή, βοηθός και συμπαραστάτης του τελευταίου.
thumb|right|310px|Ο Ηρακλής (δεξιά) και ο Ιόλαος (αριστερά). Ψηφιδωτό του 1ου αιώνα μ.Χ. από το Νυμφαίο του Άντζιο στη Ρώμη.
Πόρτα

thumb|Πόρτα
Η πόρτα (ή θύρα) είναι μια κατασκευή που χρησιμοποιείται για να ανοίξει και να κλείσει μια είσοδο. Μια πόρτα απομονώνει προσωρινά δύο δωμάτια ή θαλάμους. Η πόρτα (σε αντίθεση με το παράθυρο) ξεκινάει από το πάτωμα, για την κύριως είσοδο χρησιμοποιούνται συνήθως οι λεγόμενες πόρτες ασφαλείας. Άλλες πόρτες βρίσκονται σε οχήματα και συσκευές.
Παράθυρο

μικρογραφία|Παράθυρο εκκλησίας. Κατά προσέγγιση του 16ου αιώνα.
thumb|Παράθυρο
Το παράθυρο είναι ένα άνοιγμα στον τοίχο ενός κτιρίου, και σε αντίθεση με την πόρτα δεν ξεκινάει από το πάτωμα αλλά σε ένα συγκεκριμένο ύψος. Η ανακάλυψη του τζαμιού αντικατέστησε πανιά και χαρτιά που παλαιότερα κάλυπταν ένα παράθυρο. Η αρχιτεκτονική της αρχαιότητας στην κατασκευή του κτιρίου χρησιμοποιούσε για τα παράθυρα τη χρυσή τομή.
Δύναμη Λόρεντζ

right|thumb|150px|Δύναμη Λόρεντζ.

Στη φυσική, η Δύναμη Λόρεντζ είναι η δύναμη που ασκείται σε ένα φορτισμένο σωματίδιο που βρίσκεται μέσα σε ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Το σωματίδιο θα αντιληφθεί τη δύναμη εξ αιτίας του ηλεκτρικού πεδίου "qE, και εξ αιτίας του μαγνητικού πεδίου "qv × B. Ο συνδυασμός τους, δίνει την εξίσωση (ή το νόμο) της δύναμης Λόρεντζ:

: formula_1

όπου 
:F είναι η δύναμη (σε Νιούτον)
:E είναι το ηλεκτρικό πεδίο (σε Βολτς προς μέτρα)
:B είναι το μαγνητικό πεδίο (σε Βέμπερς προς μέτρα στο τετράγωνο, ή ισοδύναμα, Τέσλα)
:"q" είναι το ηλεκτρικό φορτίο του σωματιδίου (σε Κουλόμπ)
:v είναι η στιγμιαία ταχύτητα του σωματιδίου (σε μέτρα προς δευτερόλεπτα)
:και × είναι το εξωτερικό γινόμενο. 

Κατά συνέπεια, ένα θετικά φορτισμένο σωματίδιο θα επιταχυνθεί στην ίδια διεύθυνση με το πεδίο Ε, αλλά η τροχιά του θα καμπυλωθεί κάθετα και στο πεδίο Β και στο διάνυσμα της στιγμιαίας ταχύτητας v, σύμφωνα με τον κανόνα του δεξιού χεριού (εάν ο αντίχειρας του δεξιού χεριού δείχνει στη διεύθυνση του v και ο δείκτης στη διεύθυνση του Β, τότε ο μέσος δείχνει τη διεύθυνση της δύναμης F).
Λεωνίδας ο Ταραντίνος

Ο Λεωνίδας ο Ταραντίνος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής επιγραμμάτων από τον Τάραντα, που άκμασε μεταξύ του 300 και του 250 π.Χ..

Σώθηκαν πολλά επιγράμματα του Λεωνίδα, πάνω από εκατό, στην Παλατινή Ανθολογία. Μιμείται την ποιήτρια Ανύτη από την Τεγέα. Τα έργα του Λεωνίδα αναφέρονται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στον εργαζόμενο λαό. Φτωχός και περιπλανώμενος και ο ίδιος, γράφει επιγράμματα για ταπεινούς ανθρώπους, ψαράδες, κλώστριες, γεωργούς, εργάτες, κλπ.. Κατόρθωσε να απεικονίσει με γοητευτικό τρόπο τη φτωχή και εργατική ζωή, με τις χαρές που προσφέρει η Φύση στον άνθρωπο.

Το λεξιλόγιό του περιλάμβανε σπάνιες λέξεις καθώς και δικές του σύνθετες, ανακατεμένες με τις πιο κοινές καθημερινές. Ήταν, σύμφωνα με τον Μενάρδο, ο ποιητής του προλεταριάτου, μεταχειρίστηκε όμως και την «μεγαληγορίαν του Ασιανού ύφους» (Τρυπάνης). Η επίδρασή του στους μεταγενέστερους ήταν μεγάλη. Σώζονται 105 επιγράμματά του από τον Στέφανο του Μελεάγρου.
Λουδοβίκος της Βουργουνδίας

200px|μικρογραφία|δεξιά|Θυρεός του Λουδοβίκου της Βουργουνδίας
Ο Λουδοβίκος της Βουργουνδίας ("Louis de Bourgogne", 1297 - 2 Αυγούστου 1316) από τον Οίκο της Βουργουνδίας, πρίγκιπας της Αχαΐας και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, ήταν ο μικρότερος γιος του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. 

Το 1313, συμμετείχε σε ένα αμοιβαίο σύμφωνο γάμου σχεδιασμένο για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος της Φραγκικής Ελλάδας από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού και των Καπετιδών-Βουργουνδίας. Τον Ιούλιο του 1313 παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Αινώ, εγγονή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, στην οποία ο Φίλιππος Α' του Τάραντα έδωσε το πριγκιπάτο της Αχαΐας. O Λουδοβίκος παραχώρισε το δικαίωμά του στις οικογενειακές γαίες στη Βουργουνδία στον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγος Ε΄ δούκας της Βουργουνδίας, ο οποίος με τη σειρά του παραχώρησε στον Λουδοβίκο τον τίτλο του "βασιλιά της Θεσσαλονίκης", που είχε αγοράσει η οικογένειά τους από το 1266. Στη συνέχεια ο Λουδοβίκος έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο Α΄, που ήταν επικυρίαρχος του πριγκιπάτου της Αχαΐας και -λόγω της συζύγου του- τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης και υποσχέθηκε να τον στηρίξει στην εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Πόλης.

Η Ματθίλδη και ο Λουδοβίκος έφτασαν στην Αχαΐα σε ξεχωριστές χρονικές περιόδους. Η Ματθίλδη έπλευσε απευθείας από τη Μασσαλία στο Ναυαρίνο με 1000 άντρες, ενώ ο Λουδοβίκος μέσω της Βενετίας, εκλιπαρώντας την δημοκρατία για βοήθεια. Ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας, διεκδικητής του δουκάτου ως σύζυγος της Ισαβέλλας ντε Σαμπράν επίσης εγγονής του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας, έφτασε εκεί το 1315 και κατέλαβε την Γλαρέντζα. Όταν έφθασε η Ισαβέλλα ντε Σαμπάν, πολλοί ευγενείς, όπως και ο κόμης της Κεφαλληνίας, τέθηκαν στη διάθεσή της (1315).

Ο στρατός της Ματθίλδης χτυπήθηκε από τον Φερδινάνδο και τους Καταλανούς στο Πικοτίν (1316). Τότε έφθασε και ο Λουδοβίκος, κάνοντας μια ανεπιτυχή απόπειρα να κυριεύσει το κάστρο της Χαλανδρίτσας. Ο Φερδινάνδος δεν κατάφερε τελικά να αποφύγει το θάνατο στην Μάχη της Μανωλάδας και τέσσερις εβδομάδες αργότερα αποβιώννει πολύ πρόωρα και ο Λουδοβίκος. Το χρονικό του Μορέα λέει ότι απεβίωσε από πυρετό, ενώ τα αντίστοιχα Καταλανικά κείμενα, ότι δηλητηριάστηκε από τον κόμη της Κεφαλληνίας.

Με τον θάνατο του, τα δικαιώματά του στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης και στο πριγκιπάτο της Αχαΐας πέρασαν στον αδελφό του Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος πιέστηκε να τα πουλήσει στον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Τελικά τα πώλησε στον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Μπουρμπόν, κόμη του Κλαιρμόν-του-Μποβενσί (Clermont-en-Beauvaisis).
Κωνσταντία της Αρλ

Η Κωνσταντία της Αρλ ("Constance d'Arles", 986 - 25 Ιουλίου 1032) τρίτη σύζυγος του βασιλιά Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας ήταν κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Προβηγκίας και της Αδελαΐδας του Ανζού κόρης του Φούλκωνος Β΄ του Ανζού.
Ίφιτος της Φωκίδας

Ο Ίφιτος της Φωκίδας ήταν μυθικός ηγεμόνας της περιοχής, που έλαβε, όπως πιστεύεται, μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία (αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ίφιτο του Ευρύτου, βλ.λ.). Ο Ίφιτος αυτός ήταν γιος του Ναυβόλου και της Περινείκης, κόρης του Ιππομάχου. Με τη σειρά του ο Ίφιτος έγινε πατέρας του Σχεδίου και του Επιστρόφου οι οποίοι πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο.
Κράντωρ

Ο Κράντωρ ήταν Έλληνας από την Κύπρο, φιλόσοφος της Ελληνιστικής Περιόδου (μαθητής του Πολέμωνα), προσκείμενος στην πλατωνική σκέψη και αναφερόμενος ως ο πρώτος σχολιαστής του Πλάτωνα. Φαίνεται ότι γεννήθηκε περί τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. στους Σολούς της Κιλικίας και πέθανε περί το 275 π.Χ..

Αντίθετα προς την απάθεια των Στωικών και των Κυνικών, ο Κράντωρ συνιστούσε όχι την εκρίζωση των παθών, αλλά τον μετριασμό τους. Υπήρξε ο πρώτος σχολιαστής του πλατωνικού διαλόγου "Τίμαιου". Είχε συγγράψει πολλά έργα, τόσο έμμετρα όσο και πεζά. Ο Οράτιος αναφέρει τον Κράντορα ως αναγνωρισμένο δάσκαλο της Ηθικής, στην οποία απέδιδε ιδιαίτερη σημασία και ταξινομούσε τα «αγαθά» με την ακόλουθη σειρά: αρετή - υγεία - ηδονή - πλούτη. Το έργο του Κράντορα "«Περί πένθους»" ήταν ένα είδος παρηγοριάς ή παραινέσεως και είχε γίνει ονομαστό στην εποχή του (επαινείται με τα καλύτερα λόγια από τον Κικέρωνα). Γράφτηκε για να παρηγορήσει τον φίλο του Ιπποκλή για τον θάνατο των παιδιών του. Ακόμα, λέγεται ότι συνέθεσε ποιήματα τα οποία σφράγισε και εναπόθεσε στο ναό της Αθηνάς στους Σολούς (Διογ.Λαέρ. IV 5.25).

Από τα αποσπάσματα των έργων του που σώθηκαν, διαφαίνεται ότι ο Κράντωρ είχε επιτύχει έντεχνο συνδυασμό της ισοκρατικής ρητορικής και της πλατωνικής φιλοσοφίας.
Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας

thumb|right|250px|Η σφραγίδα του Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας
Ο Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας ("Eudes IV de Bourgogne", 1295 - 3 Απριλίου 1349) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1315 - 1349), Κόμης της Βουργουνδίας και Κόμης του Αρτουά (1330 - 1347) χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του Ιωάννας. Ο Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας ήταν δεύτερος γιος του Ροβέρτου Β΄ της Βουργουνδίας και της Αγνής της Γαλλίας. 
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο Ε΄ της Βουργουνδίας που πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους. Υπεράσπισε τα δικαιώματα της ανιψιάς του Ιωάννας της Ναβάρας μετά το θάνατο του Λουδοβίκου Ι' (1316) από τον άλλο θείο της Φίλιππο τον Ψηλό. Αργότερα συμμάχησε με τον Φίλιππο τον Ψηλό όταν έγινε βασιλιάς της Γαλλίας (1318) και παντρεύτηκε την μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννα Γ΄, κόμισσα της Βουργουνδίας.
Η Τριλογία του Κόσμου

Η Τριλογία του Κόσμου ("His Dark Materials") είναι μια τριλογία βιβλίων από τον άγγλο συγγραφέα φαντασίας Φίλιπ Πούλμαν. Η σειρά αποτελείται από "Το Αστέρι τoυ Βορρά" (Northern Lights, The Golden Compass στη Βόρεια Αμερική, 1995), "Ο Άρχοντας των δύο κόσμων" (The Subtle Knife, 1997) και "Το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο" (The Amber Spyglass, 2000). Η τριλογία έχει εκδοθεί και σε ένα μόνο τόμο στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Βόρεια Αμερική, με τον τίτλο "His Dark Materials".

Η τριλογία ακολουθεί την ενηλικίωση των δύο κύριων χαρακτήρων, της Λύρας Μπελάκουα και του Γουίλ Πάρι, καθώς αυτοί ταξιδεύουν ανάμεσα σε παράλληλα σύμπαντα.
Κώστας Καραμουσαλής

<br>

Ο Κώστας Καραμουσαλής (1978) είναι Έλληνας αθλητής.
Κρατικός Αερολιμένας Σαντορίνης

Ο Κρατικός Αερολιμένας Σαντορίνης (συντομογραφίες IATA: JTR, ICAO: LGSR, ΥΠΑ: ΚΑΣΡ) βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, 6 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Σαντορίνης, τα Φηρά. Λειτουργεί από το 1976. Έχει την δυνατότητα να εξυπηρετεί ταυτόχρονα μέχρι 6 πολιτικά αεροπλάνα.
Χρήστος Βαλαβανίδης

Ο Χρήστος Βαλαβανίδης (21 Μαΐου 1944) είναι Έλληνας ηθοποιός και ποιητής.
Τρυφερές Εξαδέλφες

Οι Τρυφερές Εξαδέλφες (γαλλικά: "Tendres Cousines") είναι μια δραματική-ερωτική ταινία γαλλο-γερμανικής παραγωγής, γυρισμένη το 1980 από τον Ντέηβιντ Χάμιλτον. Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Πασκάλ Λινέ γραμμένο το 1979.
Ούγος του Βερμαντουά

O Ούγος του Βερμαντουά ή Ούγος ο Μέγας (Γαλλική γλώσσα : "Hugues Ier de Vermandois", 1057 – 18 Οκτωβρίου 1102) ήταν ο 1ος κόμης του Βερμαντουά από τον Οίκο των Καπετιδών που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία. Ο Ούγος του Βερμαντουά ήταν δεύτερος γιος του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας και της Άννας του Κιέβου, νεότερος αδελφός του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Το προσωνύμιο "Μέγας" οφείλεται σε μια Γαλλική μετάφραση Γαλλικού του ονόματος που μεταφραζόταν σαν "Νεότερος" επειδή ήταν μικρότερος αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Α΄. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, κόμισσα του Βερμαντουά, γονείς της ήταν ο Ερβέρτος Δ΄ του Βερμαντουά και η Αδελαΐδα του Βαλουά. Μαζί της απέκτησε 9 παιδιά :

*Ματθίλδη, παντρεύτηκε τον Ραούλ Α΄ τού Μπωζενσύ.
*Ελισσάβετ του Βερμαντουά, κόμισσα του Λέστερ, παντρεύτηκε πρώτα το Ροβέρτο Α΄ του Λέστερ και έπειτα τον Γουλιέλμο Β΄ του Σάρεϊ (πέθανε το 1138)
*Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄ τού Γκουρναί
*Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά απεβ. 1152, κόμης τού Βερμαντουά.
*Κωνσταντία, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο ντε λα Φερτέ-Γκωσέρ.
*Αγνή, παντρεύτηκε τον Βονιφάτιο ντελ Βάστο μάργραβο της Δυτικής Λιγουρίας.
*Ερρίκος, κύριος τού Σωμόν αν Βεξάν.
*Σίμων απεβ. 1148, επίσκοπος του Νογιόν.
*Γουλιέλμος απεβ. π. 1096.

Διαδέχτηκε στην διοίκηση του Βερμαντουά τον κουνιάδο του Όδων του Βερμαντουά, βοήθησε τον κουνιάδο του Γουλιέλμο τον Κατακτητή να αποκρούσει μια εισβολή Βίκινγκ στην Αγγλία. Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον αποκαλεί "«Μέγα Ούγο»" γιατί ήταν άξιος αρχηγός και ικανός μαχητής όσο ελάχιστοι.
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου

Η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (επίσημο όνομα: Αθλητικό Σωματείο Νέα Σαλαμίς Αμμοχώστου) είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο το οποίο προέρχεται από την πόλη της Αμμοχώστου. Σήμερα διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, ενώ παλιότερα λειτουργούσε τμήμα στίβου, θαλάσσιων αθλημάτων και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Πήρε το όνομα του από την αρχαία κυπριακή πόλη Σαλαμίς ή Σαλαμίνα η οποία βρίσκεται δίπλα από τη σύγχρονη Αμμόχωστο.

Το σωματείο ιδρύθηκε στις 7 Μαρτίου 1948 με σκοπό να μείνει μακριά από τις πολιτικές συγκρούσεις, όταν οι άλλοι αθλητικοί σύλλογοι της Αμμοχώστου, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και η Ανόρθωση, επέβαλαν περιορισμούς στους αθλητές με αριστερή ιδεολογία. Όταν το Μάιο του 1948 οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας αρνήθηκαν να υπογράψουν ότι ήταν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» σε δήλωση του ΣΕΓΑΣ, απαγορεύτηκε η είσοδος των αθλητών της Νέας Σαλαμίνας στο στάδιο ΓΣΕ, ενώ παρόμοιες κυρώσεις επιβλήθηκαν και σε άλλα νεοϊδρυθέντα σωματεία, τα οποία ίδρυσαν την Κυπριακή Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΚΕΠΟ), η οποία διοργάνωνε αγώνες παράλληλα με την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) που προϋπήρχε. Τελικά οι δύο ομοσπονδίες ενώθηκαν το 1953 και η Νέα Σαλαμίνα έγινε μέλος της ΚΟΠ. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974, και την κατάληψη της Αμμοχώστου η Νέα Σαλαμίνα είναι προσφυγικό σωματείο το οποίο από τότε εδρεύει προσωρινά στη Λάρνακα.

Από τα τμήματα που διατηρεί το σωματείο, το μακροβιότερο είναι το ποδοσφαιρικό (ανδρών), το οποίο ιδρύθηκε το 1948. Η μεγαλύτερη επιτυχία του τμήματος στο πρωτάθλημα ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης τέσσερις φορές, ενώ έχει κατακτήσει το κύπελλο Κύπρου το 1990 και την Ασπίδα Κύπρου την ίδια χρονιά. Το τμήμα έχει ως έδρα σήμερα το ιδιόκτητο στάδιο Αμμόχωστος στην Λάρνακα. Από το 2006 μέχρι το 2010 λειτουργούσε και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.

Το τμήμα πετοσφαίρισης θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα στη Κύπρο. Το σωματείο διοργάνωνε τουρνουά πετοσφαίρισης με μεγάλη συμμετοχή από το 1954 στην Αμμόχωστο και τελικά το 1975 αποφασίστηκε η ίδρυση τμήματος πετοσφαίρισης στη Λεμεσό. Το τμήμα έχει έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα, 8 κύπελλα και 7 ασπίδες, με έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα και κύπελλα από 1998 μέχρι το 2003. Η έδρα της πετοσφαιρικής Νέας Σαλαμίνας είναι στη Λεμεσό, το Παλαί ντε σπορ. Από το 1978 μέχρι το 1985 λειτουργούσε τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών.
Άννα του Κιέβου

Η Άννα του Κιέβου ή Άννα Γιαροσλάβνα ("Анна Ярославна", 1024 - 1079) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του Γιαροσλάβ Α΄ του "Σοφού", ηγεμόνα των Ρως. Μητέρα της ήταν η Σουηδή πριγκίπισσα Ίνγκεγκερντ. 

Το 1051 η Άννα παντρεύτηκε το Γάλλο βασιλιά Ερρίκο Α΄. Ο Ερρίκος είχε χηρεύσει επτά χρόνια νωρίτερα και αναζητούσε νέα γαλαζοαίματη σύζυγο, αλλά το κράτος του βρισκόταν σε δεινή κατάσταση και καμία δυτικοευρωπαϊκή αυλή δεν ανταποκρινόταν. Σε μία απέλπιδα προσπάθεια έστειλε έναν απεσταλμένο στο Κίεβο. Ο Γιάροσλαβ είδε την πρόταση ως ευκαιρία να συνδέσει τη δυναστεία των Ρουρικίδων με ένα βασιλικό οίκο της Δυτικής Ευρώπης και απάντησε θετικά. Ο γάμος έγινε το Μάιο του 1051 στον Καθεδρικό ναό της Ρενς. Το βασιλικό ζεύγος απέκτησε τέσσερα τέκνα: 
* Φίλιππος Α΄ (1052 - 1108): έγινε βασιλιάς στα επτά του χρόνια, όταν πέθανε ο Ερρίκος. Για έξι έτη (μέχρι τον αφορισμό της) η Άννα εκτελούσε χρέη αντιβασιλέως - ήταν η πρώτη βασίλισσα στη γαλλική ιστορία που ανέλαβε τέτοιο ρόλο. Μολονότι διέθετε εξαιρετική μόρφωση, πράγμα σπάνιο για γυναίκα εκείνης της εποχής, υπήρξαν αντιδράσεις με το αιτιολογικό ότι δεν είχε καλή γνώση της γαλλικής γλώσσας. 
* Ροβέρτος (Robert, 1054 – 1063): Πέθανε σε παιδική ηλικία.
* Έμμα (Emma, 1055 - 1109).
* Ούγος (Hugues, 1057 - 1102): Συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία και έχει μείνει στην ιστορία για μία απίστευτα υπεροπτική επιστολή του προς τον βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄. Τραυματίσθηκε βαριά σε μάχη με τους Σελτζούκους στην Ταρσό της Κιλικίας και πέθανε μετά από λίγες ημέρες. 

Μετά το θάνατο του Ερρίκου (1560) και ενώ εκτελούσε χρέη αντιβασιλέως, η Άννα έζησε έναν παράφορο έρωτα με τον παντρεμένο κόμη Ραλφ Γ΄ του Βαλουά. Το 1062 ο Ραλφ, πιθανότατα παρακινημένος και από πολιτική φιλοδοξία, χώρισε τη γυναίκα του και παντρεύτηκε την Άννα. Το σκάνδαλο επέσυρε αφορισμό από τον Πάπα Αλέξανδρο Β΄. Η Άννα επέστρεψε στην αυλή μόνο μετά μετά το θάνατο του Ραλφ (1074), αν και ο γιος της Φίλιππος δεν κατέκρινε την πράξη της - μάλιστα κατά ειρωνεία της τύχης ο Φίλιππος αφορίστηκε για παρόμοιο λόγο το 1094.

Το ακριβές έτος του θανάτου της είναι άγνωστο. Τοποθετείται ανάμεσα στο 1076 και το 1089, με πιθανότερη εκδοχή το 1079. Το ταφικό μνημείο της στο Αβαείο του Βιγιέ (Σερνί, στα περίχωρα του Παρισιού), το οποίο θα μας έδινε αυτήν την πληροφορία, ξηλώθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως οικοδομικό υλικό μετά τη Γαλλική Επανάσταση.
Ιωάννα των Βουρβόνων

Η Ιωάννα των Βουρβόνων ("Jeanne de Bourbon", 3 Φεβρουαρίου 1338 - 6 Φεβρουαρίου 1378) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Ε'.