Βασίλειο της Σκωτίας

Το Βασίλειο της Σκωτίας (σκωτικά γαελικά: "Rìoghachd na h-Alba", σκωτς: "Kinrick o Scotland") ήταν ένα κυρίαρχο κράτος στη βορειοδυτική Ευρώπη που παραδοσιακά λέγεται ότι ιδρύθηκε το 843. Υπέστη αρκετές εδαφικές μεταβολές, ενώ καταλάμβανε το ένα τρίτο της νήσου της Μεγάλης Βρετανίας, έχοντας χερσαία σύνορα στο νότο με το Βασίλειο της Αγγλίας. Υποστεί πολλές εισβολές από τους Άγγλους, αλλά υπό τον Ροβέρτο Α΄, μετείχε σε έναν επιτυχημένο πόλεμο ανεξαρτησίας και παρέμεινε ανεξάρτητο κράτος καθ' όλη τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα. Το 1603, ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Αγγλίας, εντάσσοντας τη Σκωτία με την Αγγλία σε μια προσωπική ένωση. Το 1707, τα δύο βασίλεια ενώθηκαν για να σχηματίσουν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας υπό τους όρους των Πράξεων της Ένωσης. Μετά την προσάρτηση των Βόρειων Νήσων από το Βασίλειο της Νορβηγίας το 1472 και την τελική σύλληψη του βασιλικού δήμου του Μπέρικ από το Βασίλειο της Αγγλίας το 1482, το έδαφος του Βασιλείου της Σκωτίας αντιστοιχούσε με εκείνο της σύγχρονης Σκωτίας, οριοθετημένο από τη Βόρεια Θάλασσα στα ανατολικά, τον Ατλαντικό Ωκεανό στα βόρεια και δυτικά και τη Βόρεια Μάγχη και την Ιρλανδική Θάλασσα στα νοτιοδυτικά.

Το Στέμμα αποτελούσε το πιο σημαντικό στοιχείο της κυβέρνησης. Η σκωτική μοναρχία κατά το Μεσαίωνα αποτελούσε σε μεγάλο βαθμό πλανόδιο θεσμό, πριν την ανάπτυξη του Εδιμβούργου ως πρωτεύουσας το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Το Στέμμα παρέμεινε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής και τον 16ο αιώνα εμφανίστηκε ως ένα μεγάλο κέντρο προβολής και καλλιτεχνικής υποστήριξης, μέχρι την ουσιαστική διάλυσή του με την Ένωση των Στεμμάτων το 1603. Το σκωτικό Στέμμα υιοθέτησε τα συμβατικά αξιώματα δυτικοευρωπαϊκών μοναρχικών κρατών της εποχής και ανέπτυξε ένα Ιδιαίτερο Συμβούλιο και μεγάλες κρατικές υπηρεσίες. Το Κοινοβούλιο αναδείχθηκε επίσης ως βασικός νομικός θεσμός, αναλαμβάνοντας εποπτεία της φορολογίας και της πολιτικής, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ζωής. Τα πρώτα χρόνια, οι βασιλιάδες των Σκώτων εξαρτώνταν από τους μεγάλους άρχοντες – τους μόρμαερς και τους τόισεχς – αλλά από τη βασιλεία του Δαυίδ Α΄, εισήχθησαν σεριφάτα, τα οποία επέτρεψαν τον πιο άμεσο έλεγχο και σταδιακά περιόριζαν τη δύναμη των μεγάλων αρχοντικών. Το 17ο αιώνα, η δημιουργία των Ειρηνοδικείων και των Επιτρόπων Προμήθειας συνέβαλε στην αύξηση της αποτελεσματικότητας της τοπικής κυβέρνησης. Η μόνιμη λειτουργία δικαστηρίων βαρόνων και η καθιέρωση εκκλησιαστικών συνεδριών συνέβαλε στην εδραίωση της εξουσίας των τοπικών λέαρντ.

Ο σκωτικός νόμος αναπτύχθηκε στο Μεσαίωνα και μεταρρυθμίστηκε και κωδικοποιήθηκε το 16ο και 17ο αιώνα. Υπό τον Ιάκωβο Δ΄, οι νομικές λειτουργίες του συμβουλίου εξορθολογίστηκαν, με καθημερινές Δικαστικές Συνεδριάσεις στο Εδιμβούργο. Το 1532 ιδρύθηκε το Κολλέγιο της Δικαιοσύνης, το οποίο οδήγησε στην κατάρτιση και τον επαγγελματισμό των δικηγόρων. Ο Δαυίδ Α΄ ήταν ο πρώτος σκώτος βασιλιάς που έγινε γνωστός για την κοπή δικού του νομίσματος. Κατά την Ένωση των Στεμμάτων το 1603 η λίρα σκωτίας καθορίστηκε σε μόλις το ένα δωδέκατο της αξίας της αγγλικής λίρας. Η Τράπεζα της Σκωτίας έκοβε λίρες από το 1704. Το νόμισμα της Σκωτίας καταργήθηκε με την Πράξη της Ένωσης, ωστόσο μέχρι σήμερα η Σκωτία διατηρεί μοναδικά τραπεζογραμμάτια.

Γεωγραφικά, η Σκωτία χωρίζεται μεταξύ των Υψίπεδων και Νήσων και των Πεδιάδων. Τα Υψίπεδα είχαν σχετικά μικρή καλλιεργητική περίοδο, η οποία μειώθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια της Μικρής Εποχής των Παγετώνων. Από τη σύσταση της Σκωτίας μέχρι την έναρξη του Μαύρου Θανάτου, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε ένα εκατομμύριο. μετά από την πανώλη, έπεσε έπειτα στο μισό εκατομμύριο. Αυξήθηκε το πρώτο μισό του 16ου αιώνα, φθάνοντας σε περίπου 1,2 εκατομμύριο από τη δεκαετία του 1690. Σημαντικές γλώσσες στο μεσαιωνικό βασίλειο περιελάμβαναν τα γαελικά, τα αρχαία αγγλικά, τα σκανδιναβικά και τα γαλλικά, αλλά από την πρώιμη σύγχρονη εποχή τα μέσα σκωτς είχαν αρχίσει να κυριαρχούν. Ο Χριστιανισμός εισήχθη στη Σκωτία από τον 6ο αιώνα. Τη νορμανδική περίοδο η σκωτική εκκλησία υπέστη μια σειρά αλλαγών που οδήγησαν σε νέους μοναστικούς κανόνες και οργάνωση. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η Σκωτία υπέστη προτεσταντική μεταρρύθμιση που δημιούργησε μια καλβινική εθνική εκκλησία. Υπήρξε μια σειρά θρησκευτικών αντιπαραθέσεων που οδήγησαν σε διαχωρισμούς και διώξεις. Το σκωτικό Στέμμα ανέπτυξε ναυτικές δυνάμεις σε διάφορα σημεία της ιστορίας του, αλλά συχνά βασιζόταν σε ιδιότες και πολεμούσε καιροσκοπικά. Οι χερσαίες δυνάμεις επικεντρώθηκαν γύρω από τον μεγάλο κοινό στρατό, αλλά υιοθέτησαν ευρωπαϊκές καινοτομίες από τον 16ο αιώνα και πολλοί Σκώτοι υπηρέτησαν ως μισθοφόροι και ως στρατιώτες για το αγγλικό Στέμμα.