Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο

thumb|Θέσεις στην Piazza Grande για προβολή ταινίας.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (ιταλικά: "Festival internazionale del film di Locarno") είναι διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην πόλη του Λοκάρνο, στην Ελβετία, στο καντόνι του Τιτσίνο. Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 1946, και διεξάγεται κάθε Αύγουστο.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του φεστιβάλ είναι η ανοιχτή προβολή στην κεντρική πλατεία του Λοκάρνο, την "Piazza Grande", με χωρητικότητα 8.000 θεατών. Το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ είναι η "Χρυσή Λεοπάρδαλη", ή αλλιώς "Pardo d'oro", που απονέμεται στην καλύτερη ταινία. Μεταξύ των άλλων βραβείων συμπεριλαμβάνονται η Αργυρή Λεοπάρδαλη (δεύτερη θέση) και η Χάλκινη Λεοπάρδαλη (για καλύτερο και καλύτερη ηθοποιό). 

Επίσημος συνεταίρος του Διεθνές Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Λοκάρνο είναι η εταιρία "XDC".
Λοκάρνο

right|180px
thumb|right|225px|Θέα από τα περιβάλλοντα βουνά του Λοκάρνο
Το Λοκάρνο ("Locarno") είναι πόλη της Ελβετίας, πρωτεύουσα της περιφέρειας Λοκάρνο, που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Λίμνης Ματζόρε ("Lago Maggiore") στο καντόνι του Τιτσίνο, κοντά στην Ασκόνα στους πρόποδες των Άλπεων. Διαθέτει πληθυσμό περίπου 15.000 (60.000 για την ευρύτερη αστική περιοχή που περιλαμβάνει και την Ασκόνα). Επίσημη γλώσσα του Λοκάρνο είναι τα Ιταλικά. Είναι η 74η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη της Ελβετίας. 

Τον Ιανουάριο του 2004, ο Ιταλός ιστορικός Μαρίνο Βιγκάνο ("Marino Vigano") έκανε την υπόθεση πως το κάστρο του Λοκάρνο μπορεί να έχει σχεδιαστεί από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Νικήτας Χωνιάτης

Ο Νικήτας Χωνιάτης ή Ακομινάτος (περ. 1155 - περ. 1216) ήταν Βυζαντινός Έλληνας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του βυζαντινού κράτους και ιστορικός, όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ Χωνιάτης (Ακομινάτου) τον οποίο ακολούθησε από τον τόπο γέννησής τους, τις Χώνες (Κολοσσές) της Φρυγίας, στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές.

Θεωρείται ο σημαντικότερος βυζαντινός ιστορικός του 12ου αιώνα, όντας αυτόπτης μάρτυρας της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους στις 13 Απριλίου 1204.

Το κυριότερο έργο του είναι η "Χρονική Διήγησις" (Ιστορία Κωνσταντινουπόλεως), όπου καλύπτονται γεγονότα που αφορούν την ιστορία της Κωνσταντινούπολης από το 1118 έως το 1207. Σε κάποιες από τις εκδοχές του το έργο του ακολουθείται από μια σύντομη περιγραφή των χάλκινων αγαλμάτων της Κωνσταντινούπολης, τα οποία έτηξαν οι Σταυροφόροι, για να κόψουν νομίσματα. Το κείμενο αυτό είναι γνωστό με την ονομασία De signis.

Στην "Ελληνική Πατρολογία" του Ζακ Πολ Μιν, τα έργα του Νικήτα Χωνιάτη περιέχονται στους τόμους 139 και 140.
Άπτον Σίνκλερ

Ο Άπτον Μπελ Σίνκλερ ("Upton Beall Sinclair, Jr", 20 Σεπτεμβρίου 1878 - 25 Νοεμβρίου 1968) ήταν Αμερικανός μυθιστοριογράφος και πολιτικός συγγραφέας, ο οποίος άφησε τη σφραγίδα του στη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία, συγγράφοντας πάνω από 90 βιβλία, έχοντας κερδίσει ένα βραβείο Βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία Μυθοπλασίας το 1943 για το μυθιστόρημά του "The Dragon's teeth", και επηρεάζοντας γενικά την πολιτική και κοινωνική ζωή των Η.Π.Α. με τις μεταρρυθμιστικές ιδέες του. 

Ο Σίνκλερ έζησε φτωχικά με τον αλκοολικό πατέρα του και πλούσια με τους παππούδες του, και έτσι τα αντιφατικά βιώματά του έγιναν η μαγιά για τις κατοπινές σοσιαλιστικές του πεποιθήσεις. Αποφοίτησε από το Κολέγιο της Πόλης της Νέας Υόρκης το 1897 και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Το 1906, το έκτο κατά σειράν έργο του, "Η Ζούγκλα," αποτέλεσε σταθμό τόσο για τη δική του καταξίωση όσο και για την ιστορία του νατουραλιστικού, προλεταριακού μυθιστορήματος. Ήταν μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη δημοσιογραφική του έρευνα για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία ζωικών τροφίμων, που είχε ως αποτέλεσμα τη θέσπιση νομικών διατάξεων για τις προδιαγραφές παραγωγής. Ο Σίνκλερ συνέβαλε στην ίδρυση της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών το 1920. Στο συγγραφικό του έργο ακολούθησε μια σειρά με θέματα της επικαιρότητας, όπως το "Πετρέλαιο" (1927), που αναφερόταν σε μια αληθινή υπόθεση διαφθοράς πολιτικών προσώπων, και η "Βοστόνη" (1928), βιβλίο βασισμένο στην υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι. Όσα έργα του Σίνκλερ συμβάδιζαν με την κομμουνιστική προπαγάνδα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην τότε Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης ο Σίνκλερ οργάνωσε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα σοσιαλιστικών αρχών για την καταπολέμηση της φτώχειας, και μάλιστα το 1934 κατέβηκε στις εκλογές ως υποψήφιος κυβερνήτης της Καλιφόρνιας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, χωρίς όμως να εκλεγεί. Η επόμενη μεγάλη συγγραφική επιτυχία του ήταν μια σειρά έντεκα μυθιστορημάτων βασισμένων σε σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, όπως το "Τέλος του κόσμου" (1940) και τα "Δόντια του δράκου" (1942), που του χάρισε και το Βραβείο Πούλιτζερ. Το 1934 έγραψε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο "Αμερικανικό προκεχωρημένο φυλάκιο: Βιβλίο αναμνήσεων," το οποίο αργότερα αναδιαμορφωμένο και συμπληρωμένο το εξέδωσε υπό τον τίτλο "Η αυτοβιογραφία του Άπτον Σίνκλερ" (1962). Τέλος δημοσιοποίησε μια συλλογή επιστολών του με το βιβλίο "Η ζωή μου σε επιστολές" (1960).
Sinclair's grave in [[Rock Creek Cemetery]], Washington, D.C.
Ιγνάτιος Λογιόλα

Ο Ιγνάτιος Λογιόλα ("Ignacio de Loyola", 23 Οκτωβρίου 1491 - 31 Ιουλίου 1556), επίσης γνωστός ως Ίνιγο Λόπεθ ντε Λογιόλα, ήταν ο ιδρυτής της θρησκευτικής αδελφότητας των Ιησουιτών (γνωστή και ως "Αδελφότητα ή Εταιρεία του Ιησού"). Ισπανός στην καταγωγή, αποτέλεσε αυτός και το τάγμα του την αιχμή του δόρατος της Καθολικής Εκκλησίας στον αγώνα της ενάντια στον Προτεσταντισμό στα πλαίσια της Αντιμεταρρύθμισης. Αγιοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 1622 και η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 31 Ιουλίου.
Akcent

μικρογραφία|Ο Αντριάν Κλαούντιου Σάνα
Οι Akcent είναι ρουμανικό μουσικό συγκρότημα της χορευτικής και ποπ μουσικής σκηνής (Dance-pop). Αποτελείται από τρία μέλη: Τον Αντριάν Κλαούντιου Σάνα, τον Σορίν Στεφάν Μπροτνέϊ και τον Μιχάϊ Γκρούϊα. Πρώην μέλη είναι ο Μάριους Νεντέλκου και η Ραμόνα Μπάρτα.

Ο Αντριάν Κλαούντιου Σάνα ξεκίνησε το γκρουπ το 1999. Εκείνη την περίοδο, αποτελούνταν από τον ίδιο και την τραγουδίστρια Ραμόνα Μπάρτα. Το αγγλόφωνο τραγούδι τους "Kylie" (2006) ανήλθε στις πρώτες θέσεις στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών στην Ευρώπη και σημείωσε μέτρια επιτυχία ακόμα και στις ΗΠΑ.

Το πρώτο τους άλμπουμ “In Culori” κυκλοφόρησε στη Ρουμανία στις 10 Ιανουαρίου του 2002, ενώ το πρώτο τους αγγλόφωνο άλμπουμ με τίτλο “French Kiss with Kylie” κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις 23 Αυγούστου του 2006 και περιελάμβανε δύο μεγάλες επιτυχίες, τα τραγούδια “Kylie” και “Jokero”. Το τραγούδι τους "French kiss" είναι αντιγραφή του τραγουδιού με τίτλο "Extemporal la dirigentie" της Στέλα Ενάτσε, (μια διάσημη Ρουμάνα τραγουδίστρια που γνώρισε διεθνή αναγνώριση τη δεκαετία του '80 και της οποίας το τραγούδι "Ani de Liceu" με τον σύζυγο της είναι ακόμη επιτυχία στις νεαρές ηλικίες).
Τον Απρίλιο του 2008, ο Μάριους Νεντέλκου αποχώρησε από το γκρουπ. Το 2009 οι Akcent κυκλοφόρησαν καινούργιο άλμπουμ με τίτλο “Fara Lacrimi” και τα τραγούδια “Stay with me” και “That’s my name” σημείωσαν τεράστια επιτυχία όχι μόνο στη Ρουμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Ρωσία, η Πολωνία, η Ουκρανία, η Τουρκία, η Βόρεια Μακεδονία, η Κροατία, η Ελλάδα, η Ινδία, η Λιθουανία, το Ισραήλ, η Βουλγαρία, η Σλοβενία, η Ουγγαρία, η Σερβία, το Αζερμπαϊτζάν, η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Αλβανία.
Μίχαελ Βίττμαν

Ο Μίχαελ Βίττμαν ("Michael Wittmann", 22 Απριλίου 1914 - 8 Αυγούστου 1944) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Γερμανούς αρματιστές. 

Κατετάγη στην 1η Μεραρχία Πάντσερ SS "Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ" το 1937 και έμελλε να γίνει ο πρώτος άσσος των αρμάτων μάχης μέχρι τον θάνατό του στη Νορμανδία στις 8 Αυγούστου 1944. Μέχρι τότε ο Βίττμαν είχε καταστρέψει σε διάστημα τριών ετών 138 εχθρικά άρματα και πυροβόλα. Οι επιτυχίες του Βίττμαν εξαρτώνταν κατά πολύ από τον, για μεγάλο χρονικό διάστημα, πυροβολητή του, τον Μπαλτάζαρ Βολ, ο οποίος διακρινόταν από μία σχεδόν υπεράνθρωπη ικανότητα να ευστοχεί, ενώ το άρμα βρισκόταν σε κίνηση. Με τον βαθμό του δεκανέα διακρίθηκε στις επιχειρήσεις στην Πολωνία το 1939 και στη Γαλλία το 1940. Κατά τη Γερμανική Εισβολή στην Ελλάδα διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Κατάληψη της στενωπού της Κλεισούρας, ως επικεφαλής άρματος εφόδου. Οι προοπτικές του φάνηκαν από τις πρώτες μέρες της εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Προωθήθηκε στη Σχολή Αξιωματικών του Μπαντ Τελτζ και καθιερώθηκε ως άσσος των αρμάτων στη μάχη του Κουρσκ. Χαρακτηριστική των ικανοτήτων του ήταν η δράση του στο Βιγιέρ Μποκάζ. Ο Βίττμαν αρνήθηκε στη συνέχεια την τοποθέτησή του ως εκπαιδευτή σε σχολές τεθωρακισμένων των Waffen SS. Η δράση του και η ζωή του τερματίσθηκαν στις 8 Αυγούστου 1944 στην περιοχή του Σιντώ, κατά τη διάρκεια προσπαθειών ανακατάληψης της Καέν, όταν το Tiger του εξερράγη.

Ήταν εξωτερικά ένας ήπιος άνθρωπος, ο οποίος παρέμενε ήρεμος κατά τη διάρκεια της μάχης και διέθετε το χάρισμα της πρόβλεψης των κινήσεων του αντιπάλου. Εκτός από τον Βολ, γενικά ο Βίττμαν είχε πάντα άψογη συνεργασία με τα πληρώματα των αρμάτων στα οποία υπηρετούσε, οι άνδρες των οποίων εμπνέονταν από αυτόν.

Παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών (Ritterkreuz) του Σιδηρού Σταυρού μετά φύλλων Δρυός και Ξιφών.
Αντικομμουνισμός

Αντικομμουνισμός ονομάζεται η πολιτική ιδεολογία που στηρίζεται στην αντιπαράθεση και στην εναντίωση στον κομμουνισμό. Η ιδεολογία αυτή άρχισε από την ναζιστική Γερμανία κι αναπτύχθηκε κυρίως στις χώρες του ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής ρητορικής της Δύσης εναντίον του ανατολικού μπλοκ (του αποκαλούμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού»). Αυτού του τύπου ο αντικομμουνισμός, ένα γεωστρατηγικό ιδεολογικό εργαλείο, κατέληγε συνήθως στον πολιτικό συντηρητισμό και στόχευε στην ανάσχεση της επιρροής των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όπου επικράτησε ο αντικομμουνισμός (π.χ. στη μετεμφυλιακή και χουντική Ελλάδα, στις ΗΠΑ της μακαρθικής περιόδου και στην Ισπανία του Φράνκο), πολλοί σοσιαλιστές υπέστησαν σοβαρές διώξεις από το επίσημο κράτος λόγω των πολιτικών τους φρονημάτων και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες περιορίστηκαν. Όσοι ήταν ύποπτοι για φιλοκομμουνιστικές συμπάθειες, κινδύνευαν επίσης να διωχθούν ως "συνοδοιπόροι" του κομμουνισμού. Η κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό ήρθε στο προσκήνιο με την εγκαθίδρυση της κομμουνιστικής κυβέρνησης στην Ρωσία με το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης σε τέτοιο βαθμό που την περίοδο του μεσοπολέμου, ο αντικομμουνισμός και η αντίθεση στην Σοβιετική ένωση έγιναν έννοιες ταυτόσημες.
Ο αντικομμουνισμός έχει συνήθως εθνικιστική, συντηρητική ή φιλελεύθερη χροιά.
Συντηρητισμός

Συντηρητισμός ή κονσερβατισμός (γαλλ."conservatisme") ονομάζεται η επιφυλακτική και συντηρητική αντιμετώπιση νέων θεσμών, αρχών και αξιών της κοινωνίας, σε ατομική και ομαδική βάση. Γενικά, σημαίνει την επιφυλακτική έως αρνητική στάση απέναντι σε οποιονδήποτε νεωτερισμό. Ο συντηρητισμός είναι υπέρμαχος της προάσπισης αυτών που είναι ήδη δεδομένα, αφομοιωμένα και δεν δημιουργούν κινδύνους και κραδασμούς στο κατεστημένο, και κυρίως δεν χρειάζονται ριζικές αλλαγές. Ο συντηρητισμός λειτουργεί ως προσωπική στάση ζωής, παρόμοια με τον πουριτανισμό, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ο ξενικός όρος προέρχεται από τη γαλλική λέξη "conservation" (κονσερβασιόν) = διατήρηση, συντήρηση.

Ο συντηρητισμός ως φιλοσοφική στάση, και με βάση τους σημαντικότερους εκφραστές του, όπως ήταν για παράδειγμα ο Έντμουντ Μπερκ (Edmund Burke, 1729-1797) συνδέεται με ρομαντικές και μη ντετερμινιστικές αντιλήψεις για την κοινωνία και την πολιτική. Δεν αντιτίθεται κατ΄ ανάγκη στις αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης και στους θεσμούς, αλλά πάντως υπερασπίζεται τη σταδιακή και ομαλή αλλαγή. Σέβεται τις πολιτικές συνήθειες, τα πολιτικά ήθη, και την παράδοση ως συσσωρευμένη γνώση και «σύνεση» περισσότερων γενεών. Δέχεται ότι οι κοινωνικές σχέσεις δεν είναι αιτιακές και προβλέψιμες και ότι η «πολιτική σοφία» είναι στην πραγματικότητα συλλογική και όχι «απόρροια του στοχασμού ενός καθήμενου σε κουνιστή πολυθρόνα» φιλοσόφου. Σε αυτή τη βάση σκέψης, ο συντηρητισμός υποστηρίζει τη διατήρηση του υφιστάμενου κοινωνικού και πολιτικού κατεστημένου (π.χ. θεσμούς, αξίες κλπ.), ως λειτουργικού και αποτελεσματικού, όσο αυτό είναι δυνατό.

Από την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης ώς περίπου τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι συντηρητικοί στην Ευρώπη αντιτέθηκαν στον φιλελευθερισμό και στη συνέχεια, στον σοσιαλισμό. Οι πιο ριζικά συντηρητικοί επιθυμούσαν τη διατήρηση του αριστοκρατικού φεουδαρχικού κατεστημένου και της πολιτικής ισχύος της χριστιανικής Εκκλησίας. Μετά τα μέσα του 20ου αιώνα ωστόσο οι περισσότεροι συντηρητικοί αποδέχθηκαν τη φιλελεύθερη δημοκρατία και ενσωματώθηκαν σε αυτή.
Νεωτερισμός

Νεωτερισμός ή μοντερνισμός είναι η τάση γενικά να ακολουθεί κάποιος τη μόδα, να αποδέχεται τις ιδέες και κάθε τι καινούργιο.

Καλλιτεχνικά με τον όρο αυτό περιγράφονται, γενικά, οι τάσεις και τα ρεύματα της τέχνης που εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου (εξπρεσιονισμός, κυβισμός, σουρεαλισμός, φουτουρισμός, αφηρημένη τέχνη). Είναι οι καλλιτεχνικές τάσεις που εκφράζουν κυρίως την κρίση του αστικού πολιτισμού. 

Ο μοντερνισμός έχει επηρεάσει καθοριστικά όλα τα είδη της σύγχρονης τέχνης και χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια απαγκίστρωσης από το ρεαλισμό. Με τον όρο μοντερνισμός ορίζεται η προσπάθεια ορισμένων καθολικών θεολόγων στις αρχές του 20ου αιώνα να αντιμετωπίσουν τα εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα με μια πιο σύγχρονη ιστορική άποψη και με τα δεδομένα των σύγχρονων ρευμάτων της φιλοσοφίας. Οι θεολόγοι αυτοί επεδίωξαν τον εκσυγχρονισμό της θρησκευτικής διδασκαλίας και την προσαρμογή της στη σύγχρονη επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη. Το Βατικανό όμως δεν θέλησε να αποδεχτεί τις προτάσεις τους και γι' αυτό τους καταδίκασε στη Σύνοδο του 1907.
Καλβινισμός

<br>

Ο Καλβινισμός είναι χριστιανικό προτεσταντικό θεολογικό κίνημα που ανέπτυξε ο Γάλλος θεολόγος Ιωάννης Καλβίνος.

Στο κέντρο της καλβινιστικής θεολογίας βρίσκεται η παντοδύναμη κυριαρχία του Θεού και η δυνατότητά του να προγνωρίζει την πορεία των ανθρώπων είτε προς την σωτηρία είτε προς την απώλεια. Βασικό στοιχείο της είναι το δόγμα του προορισμού, στο οποίο τονίζεται η παντοδύναμη κυριαρχία του Θεού, και η άποψη πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ως προς την ανικανότητά τους να αποκτήσουν την σωτηρία τους με τα δικά τους έργα και δυνάμεις. Ο Ιωάννης Καλβίνος υποστήριζε ότι το σχέδιο του Θεού σχετικά με τη σωτηρία της ψυχής είναι επακόλουθο της Θείας Χάρης και επιτυγχάνεται μόνο δια της πίστεως και ότι ο Θεός πρέπει να είναι αντικείμενο σεβασμού.

Οι Καλβινιστές πιστεύουν ότι ο Θεός, ως κυρίαρχος, μπορεί να επέμβει στη ζωή του ανθρώπου. Κατά τον Καλβινισμό, οι άνθρωποι είναι είτε προγνωρισμένοι και προορισμένοι για αιώνια δόξα και τον παράδεισο, είτε προγνωρισμένοι και προορισμένοι για την αιώνια καταδίκη. 

Ο Καλβινισμός ακολουθώντας την Προτεσταντική διδασκαλία, δέχεται μόνο την Αγία Γραφή, που τη θεωρεί αυθεντία, και απορρίπτει όσες παραδόσεις θεωρεί πως δεν συμφωνούν με αυτήν. Οι τελετές που δέχεται είναι η Θεία Ευχαριστία και το Βάπτισμα. Στον καλβινισμό βασίζονται οι Πρεσβυτεριανές και οι Αναμορφωμένες εκκλησίες.
Ραγκαβής

Το επώνυμο Ραγκαβής αναφέρεται σε παλιά βυζαντινή οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στα γράμματα, την πολιτική κ.α. Η καταγωγή της οικογενείας ήταν από τη Μακεδονία (περιοχή Θεσσαλονίκης), όπου απαντάται από τον 6ο αιώνα. Από την ίδια οικογένεια κατάγεται και ο βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Α' ο Ραγκαβέ, γιος του Μεγάλου Δρουγγαρίου της Δωδεκανήσου Θεοφύλακτου Ραγκαβέ και της Μαρίας Μελησσηνής και εγγονός του Πατρικίου Ραγκαβέ, καθώς και τα τέκνα του Αυτοκράτορα, ο Φλαβιανός - Θεοφύλακτος, μετέπειτα αυτοκράτορας και ο Νικήτας, μετέπειτα πατριάρχης με το όνομα Ιγνάτιος.
Άλλα σημαντικά μέλη από την ίδια οικογένεια ήταν:

* Παύλος Ραγκαβής, ιδρυτής της μονής Ξηροποτάμου, αναδειχθείς Όσιος (Παύλος).
* Ανδρόνικος Ραγκαβής, μέγας ρήτορας και χαρτοφύλακας του Πατριαρχείου
* Μανουήλ Ραγκαβής, μέγας μπάνος της Βλαχίας και γιος του προηγούμενου
* Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, Φιλικός, ποστέλνικος της Βλαχίας, συγγραφέας και αρχαιολόγος
* Γεώργιος Ραγκαβής, λογοτέχνης και γιος του προηγούμενου
* Ιάκωβος Ραγκαβής, ιστορικός και αρχαιολόγος
* Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, ποιητής, πανεπιστημιακός, συγγραφέας και πολιτικός
** Κλέων Ρίζος Ραγκαβής, λόγιος, διπλωμάτης, πρωτότοκος γιος του Αλέξανδρου
** Αριστείδης Ρίζος Ραγκαβής, στρατιωτικός, δευτερότοκος γιος του Αλέξανδρου
** Ευγένιος Ρίζος Ραγκαβής, στρατιωτικός, γενεανολόγος και οικοσημολόγος, τριτότοκος γιος του Αλέξανδρου.
Βασίλης Αλεξάκης

Ο Βασίλης Αλεξάκης (Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 1943 - Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2021) ήταν Έλληνας συγγραφέας. Εγκατεστημένος στη Γαλλία από τη δεκαετία του '60, έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στο Παρίσι και έγραψε στα γαλλικά τα πρώτα του έργα ("Le Sandwich, Les Girls du City Boum Boum, La Tête du chat"). Μετά από τη συγγραφή του "Τάλγκο" (1982, εκδ. Εξάντας), άρχισε να γράφει τα μυθιστορήματά του πότε στη γαλλική, πότε στην ελληνική, ανάλογα με το θέμα τους, και να τα μεταφράζει στη συνέχεια στη μία ή στην άλλη από τις δύο του συγγραφικές γλώσσες. Τα θέματα της γλώσσας, της διγλωσσίας και της "αυτομετάφρασης" (auto-traduction) βρίσκονται στο κέντρο του έργου του. 

Τα έργα του αντλούν και από τους δύο πολιτισμούς και είναι μεστά μιας λεπτής ειρωνίας. Τρία θέματα δεσπόζουν στα έργα του: η αγάπη για τη γλώσσα, στοιχεία της καθημερινότητας και η παραζάλη του έρωτα. Η τεχνοτροπία του προσφέρει στον ανγνώστη μια οικεία και προσωπική προοπτική των ιστοριών του. Το 2007, του απονεμήθηκε το "Grand prix du roman de l'Académie Française" για το βιβλίο του "Ap. J.-C" (στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο "μ.Χ."). Το πρώτο έργο του που γράφτηκε στην μητρική του γλώσσα, είναι το "Τάλγκο". Κυκλοφόρησε το 1982 και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να σημειώνει σπάνια επιτυχία. Το 1984 μάλιστα έγινε και ταινία με τον τίτλο "Ξαφνικός Έρωτας". 

Απεβίωσε σε 77 ετών στις 11 Ιανουαρίου 2021
Εμίλιο Φερέρα

Ο Εμίλιο Φερέρα είναι Βέλγος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1967 στο Σάαρμπεκ του Βελγίου. Μετά από μια μέτρια καριέρα ως ποδοσφαιριστής ανέλαβε σε ηλικία μόλις 26 ετών προπονητής στην ομάδα των Βρυξελλών την περίοδο 1993-1994. Την επόμενη σεζόν πήγε στην Αμέρικα Μεξικού ως βοηθός του μεγάλου Λέο Μπένακερ για να αποκτήσει εμπειρίες και γύρισε στην ομάδα των Βρυξελλών με το τέλος της σεζόν. Τα επόμενα χρόνια πέρασε από αρκετές βελγικές ομάδες με αποκορύφωμα το πέρασμά του από την Κλαμπ Μπρυζ, μια από της κορυφαίες βελγικές ομάδες, την περίοδο μεταξύ Απριλίου 2006 και Ιανουαρίου 2007. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Σκόντα Ξάνθη, ενώ από τον Ιούνιο του 2008 ανέλαβε τον Πανθρακικό Κομοτηνής, που ανέβηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου και κατάφερε μετά από μια εντυπωσιακή πορεία να διατηρήσει την ομάδα της Κομοτηνής σχετικά άνετα στη Σούπερ Λίγκα. Από τον Απρίλιο του 2009 ανέλαβε τον Πανιώνιο, αποχωρήσε όμως από την ομάδα τον Ιανουάριο του 2010 λόγω των μέτριων αποτελεσμάτων. Επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου βρήκε αμέσως δουλεία στην Κ.Σ.Κ. Λόκερεν, η οποία είχε μείνει ήδη αρκετά πίσω στη βαθμολογία της πρώτης κατηγορίας Βελγίου και παρά την προσπάθεια η ομάδα υποβιβάστηκε. Τον Οκτώβριο του 2010 επέστρεψε στην Κομοτηνή και τον Πανθρακικό για να βοηθήσει την ομάδα που είχε υποβιβαστεί από την Σούπερ Λίγκα και κατέβαλε προσπάθεια για να επανέλθει. Η αδυναμία της ομάδας να ανακάμψει και να διεκδικήσει την άνοδο οδήγησαν στο διαζύγιο μετά από συζητήσεις των δύο πλευρών, όπου ο προπονητής τόνισε ότι δεν σκοπεύει να μείνει και την επόμενη χρονιά παρά την επιθυμία της διοίκησης να παραμείνει και να οργανώσει τον σχεδιασμό και της νέας αγωνιστικής περιόδου. Μετακόμισε στη Σαουδική Αραβία και την Αλ Σαμπάμπ ΦΚ αρχικά ως βοηθός και απο το 2013 ως πρώτος προπονητής. Το 2014 ανέλαβε την Γκενκ.
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Βέλγοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Skoda Ξάνθη
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Βρυξέλλες
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλαμπ Μπρυζ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣΚ Λόκερεν
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Σαμπάμπ ΦΚ (Ριάντ)
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣΚ Μπέβερεν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έεντραχτ Άαλστ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΑΑ Λουβιερουάζ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιρς ΣΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βαβρ Σπορτς ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΦΚ Σερεσιέν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΒΒ Κρόσινγκ Έλεβαϊτ
Σπύρος Σώκαρης

thumb|250px|right|Ξεσηκωμός
Ο Σπύρος Σώκαρης (1924 - 1982) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Μαίναλο

Το Μαίναλο είναι βουνό της Πελοποννήσου στον νομό Αρκαδίας με υψηλότερη κορυφή στα 1.981 μ. Βρίσκεται στο κέντρο της Πελοποννήσου και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του βόρειου τμήματος της Αρκαδίας. Περιβάλλεται, στα ανατολικά από τα όρη Ολίγυρτος, Τραχύ, Λύρκειο και Αρτεμίσιο, βόρεια από τα Αροάνια και τον Ερύμανθο, δυτικά από την Μίνθη και το Λύκαιο και νότια από τον Ταΰγετο και τον Πάρνωνα.
Λουίζα Ριανκούρ

Η Λουίζα Ριανκούρ (γαλλικά: "Louise Riencourt", 1846 - 27 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Γαλλίδα θαυμάστρια της Ελλάδας με έντονα φιλελληνικά αισθήματα. Ήρθε στην Ελλάδα (Αθήνα) σε νεαρή ηλικία, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειάς της, και συνδέθηκε με τις σημαντικότερες οικογένειες της αθηναϊκής κοινωνίας. Αργότερα επέστρεψε στη Γαλλία όπου και παντρεύτηκε τον κόμη Ριανκούρ, χωρίς να σταματήσει να υποστηρίζει τα ελληνικά εθνικά δίκαια με δημοσιεύματα και πλήθος εκδηλώσεων.

Υπήρξε από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Ελευθέριου Βενιζέλου, από την αρχή της πολιτικής του πορείας, όταν έφτασε από την Κρήτη, καλεσμένος του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ήταν συχνότατα καλεσμένος στο σπίτι της και μέσω της σχέσης του αυτής προέβαλε την πολιτική του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Αθήνας της εποχής, με αποτέλεσμα να αποκτήσει πολλούς θερμούς οπαδούς.

Πέθανε σε βαθύ γήρας στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου του 1941. Ο Δήμος Αθηναίων, τιμώντας την, έδωσε το όνομά της σε αθηναϊκή οδό στους Αμπελόκηπους.
Χαρούκι Μουρακάμι

Ο Χαρούκι Μουρακάμι (), Κιότο 12 Ιανουαρίου 1949) είναι δημοφιλής σύγχρονος Ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής. Το έργο του έχει περιγραφεί ως "προσιτό και συγχρόνως εξαιρετικά περίπλοκο".
Λεσβία

thumb|right|115px|Το λεσβιακό σύμβολο
Λεσβία ονομάζεται μια γυναίκα που την έλκουν σεξουαλικά και συναισθηματικά αποκλειστικά άλλες γυναίκες. Οι γυναίκες που έλκονται εξίσου και από τα δύο φύλα αναφέρονται ως αμφισεξουαλικές. Πρέπει να σημεωθεί ότι ο αυτοπροσδιορισμός ενός ατόμου μπορεί να μην συμβαδίζει με τη σεξουαλική του συμπεριφορά, ενώ αντίστοιχα γυναίκες με ομοφυλοφιλική συμπεριφορά μπορεί να μην αυτοπροσδιορίζονται με κανέναν από τους παραπάνω όρους.
Γκολφίνος Πετιμεζάς

Ο Γκολφίνος Πετιμεζάς ή Πετμεζάς, ήταν αγωνιστής του 1821 από τα Καλάβρυτα.

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αθανασίου Πετιμεζά. Έλαβε μέρος στην επανάσταση και διακρίθηκε σε πολλές μάχες, κυρίως σε αυτές της Αττικής υπό τον Καραϊσκάκη, στην Ναύπακτο, στη Μάχη στο Καστράκι και αλλού. Στη Μάχη του Λεβιδίου, είχε ταμπουρωθεί μέσα στο χωριό σε σπίτι με άλλους συγγενείς και αδελφούς του, ο ηρωισμός τους καταγράφηκε σε δημοτικό τραγούδι

<poem>...τ΄ είν΄ το κακό που γίνετε σήμερον ς΄το Λεβίδι !!
Πετιμεζάδες πολεμούν με επτά χιλιάδες Τούρκους!!...
...Σκούζ ο Γκολφίνος μιά φωνή όσο κι αν ηδυνηθή...
</poem>

Στη συνέχεια κατατάχθηκε στον στρατό για να φθάσει μέχρι τον βαθμό του αντιστράτηγου των ατάκτων.

Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Πετιμεζάς και δισέγγονός του ο Γκολφίνος Πετιμεζάς.
Ρόκι Μαρτσιάνο

Ο Ρόκι Μαρτσιάνο ("Rocky Marciano", 1 Σεπτεμβρίου 1923 - 31 Αυγούστου 1969), του οποίου το κανονικό όνομα ήταν "Rocco Francis Marchegiano", γεννήθηκε στην πολιτεία της Μασαχουσέτης και ήταν ο πρωταθλητής Βαρέων Βαρών στην πυγμαχία από το 9/23/1952 μέχρι το 11/30/1956. Ο Μαρτσιάνο, με τα 43 νοκ άουτ στην καριέρα του (αξίας περίπου 87,76%), ήταν ο μόνος πρωταθλητής των βαρέων βαρών στην ιστορία της πυγμαχίας που αποσύρθηκε έχοντας νικήσει σε κάθε αγώνα στην επαγγελματική του καριέρα. Για αυτό και αποκαλούνταν συχνά ως "Ο Βράχος απο το Μπρόκτον" κατα την διάρκεια της καριέρας του.

Μετά από αρκετά χρόνια στη πυγμαχία, ο Ρόκι πάλεψε με διάφορους καλούς και γνωστούς της εποχής πυγμάχους όπως ο Τζόε Γουόλκοτ (Joe Walcott) κ.ά.

Το 1969, περίπου στα 45ά γενέθλιά του, επιβαίνοντας στο ιδιωτικό του μονοκινητήριο αεροπλάνο πήγαινε προς το Ντε Μόιν της Αϊόβα. Ήταν βράδυ και ο καιρός δεν ήταν πάρα πολύ καλός. Ο πιλότος λεγόταν Γκλεν Μπελτζ, o οποίος είχε σύνολο 231 ωρών πτήσης, μόνο 35 από αυτές νυκτερινές και δεν είχε την απαιτούμενη εμπειρία για να πετάξει σε τέτοιες συνθήκες. O Μπελτζ προσπάθησε να κάνει προσγείωση σε ένα μικρό αεροδρόμιο έξω από το Νιούτον της Αϊόβα, αλλά χτύπησε σε ένα δέντρο 2 μίλια μακριά από τον αεροδιάδρομο. Επιπλέον, το αεροπλάνο δεν είχε πολλά καύσιμα. Ο Ρόκι, ο Μπελτζ και ο εικοσιδυάχρονος Φράνκι Φάρελ, γιος του Ιταλού Λούις Φράττο, πέθαναν στη σύγκρουση.

Εχει ταφεί στο κοιμητήριο του Φόρτ Λαουντερντέιλ στην πολιτεία της Φλόριντας μαζί με την γυναίκα του που πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 46.
Βιοενεργητική

Η Βιοενεργητική είναι ιδιαίτερος κλάδος της Βιολογίας της οποίας κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι οι τρόποι με τους οποίους οι οργανισμοί χρησιμοποιούν την ενέργεια προκειμένου να υλοποιήσουν τις δραστηριότητες του φαινομένου της ζωής.

Διαπιστώνεται πως σ΄ όλες τις δραστηριότητες (διαδικασίες) της ζωής απαιτείται ενέργεια. Συνεπώς η κατανόηση των σχέσεων ενέργειας με τους διάφορους οργανισμούς όχι μόνο δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη και διατήρηση της ζωής των οργανισμών, αλλά μπορεί ακόμη και να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής και γι΄ αυτόν τον άνθρωπο.

Η εξασφάλιση της απαιτούμενης ενέργειας από τους διάφορους οργανισμούς για την επιβίωσή τους επιτυγχάνεται, στους μεν ετερότροφους οργανισμούς (μη φωτοσυνθετικούς), από τις θρεπτικές ουσίες που περιέχονται στις τροφές τους, στους δε αυτότροφους οργανισμούς (φωτοσυνθετικούς) με τη δέσμευση μέρους της ηλιακής ενέργειας και από απλές ανόργανες ενώσεις που βρίσκουν στο περιβάλλον τους όπου δι΄ αυτών παράγουν τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες.

*Ο τρόπος των εκάστοτε μεταβολών ενέργειας στους οργανισμούς εξαρτάται από τις αρχές και τους νόμους της θερμοδυναμικής.
Τζος Τσίλντρες

Ο Τζος Τσίλντρες (Χάρμπορ Σίτι της Καλιφόρνια, 20 Ιουνίου 1983), είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και βάρος 102 κιλά. Αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ.
Μαινάδες

Μαινάδα που χορεύει. Ελληνικό αγαλματίδιο του 3ου αιώνα π.Χ. από τον [[Τάραντας|Τάραντα]].

Στην ελληνική μυθολογία οι Μαινάδες ήταν νύμφες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού Διονύσου. Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο, όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις Βάκχες. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία "Βάκχες" του Ευριπίδη. Στη Μακεδονία, σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον Πλούταρχο, οι Μαινάδες αποκαλούνταν Μιμαλλώνες και Κλωδώνες. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα Βασσαρίδες, Ποτνιάδες κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις Θυιάδες.

Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από κισσό, σμίλακα και "νεβρίδες" (ελαφριά φορέματα από δέρμα "νεβρού", δηλαδή ελαφιού). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην Ινδία. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο τρύγος και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.
All Hail, Liberia, Hail!

Ο εθνικός ύμνος της Λιβερίας είναι το άσμα "All Hail, Liberia, Hail!" σε στίχους του προέδρου Ντάνιελ Μπασίελ Γουόρνερ (1815-1880, 3ου προέδρου της χώρας) και σε μουσική του Όλμστιντ Λούκα (1826-1869). Είναι γραμμένος στην αγγλική γλώσσα και έγινε επίσημα εθνικός ύμνος το 1847.
Μαίρα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μαίρα είναι γνωστές:

# Μία θυγατέρα του Προίτου και της Σθενεβοίας κατά τον `Ομηρο, συνοδός της θεάς Αρτέμιδας που δεν αναφέρεται με τις άλλες Προιτίδες. Κάποτε η Μαίρα και ο Δίας ερωτεύθηκαν αμοιβαία, και από εκείνη την εποχή η Μαίρα έπαψε να συμμετέχει στα κυνήγια της Αρτέμιδας, οπότε η θεά τη σκότωσε. Παιδί του Δία και της Μαίρας ήταν ο Λοκρός εκείνος που έκτισε τη Θήβα ή τα τείχη της μαζί με τους Αμφίονα και Ζήθο.
# Η σκυλίτσα του Ικαρίου του Αθηναίου (βλ.λ.), η οποία ειδοποίησε την θυγατέρα του Ηριγόνη με τα γαβγίσματά της και την οδήγησε στο άταφο πτώμα του πατέρα της. Τότε η Ηριγόνη, αφού έθαψε τον πατέρα της, από την απελπισία της κρεμάστηκε από ένα δέντρο πάνω από τον τάφο του πατέρα της.
# Ηρωίδα της Αρκαδίας, κόρη του `Ατλαντα, σύζυγος του Τεγεάτη και μητέρα του Σκέρδου και του Λειμώνα. Αυτή η Μαίρα αναφέρεται και ως Μαιρά. Στην αγορά της Τεγέας υπήρχαν μνήματα του Τεγεάτη, του Λυκάονα και της Μαίρας. Αλλά οι κάτοικοι της Μαντινείας έδειχναν τον τάφο της Μαίρας σε κάποια άλλη τοποθεσία, την οποία ονόμαζαν «Χορός της Μαίρας».
Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό

Το Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό ήταν μία πρωϊνή καθημερινή εκπομπή ποικίλης ύλης που την παρουσίαζε ο Ανδρέας Μικρούτσικος από την τηλεόραση του Mega Channel από το 1992 έως το 1996, με κατά καιρούς συμπαρουσιάστριες τις Μαρίνα Τσιντικίδου την περίοδο 1993-1994 και Κυριακή Βουράκη την περίοδο 1995-1996. Αρχικά μεταδιδόταν στην πρωϊνή ζώνη όμως την τρίτη και τελευταία περίοδο της προβολής της μεταφέρθηκε στην απογευματινή. 

Στην εκπομπή αυτή συμμετείχαν προσωπικότητες από το χώρο της μουσικής, της υποκριτικής, της πολιτικής, της τηλεόρασης, της ιατρικής, της δημοσιογραφίας όπως οι: Μαίρη Χρονοπούλου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Μηνάς Χατζησάββας, Κατερίνα Γιουλάκη, Άντζελα Ζήλεια, Τάσος Χαλκιάς, Πέτρος Φιλιππίδης, Ρένα Βλαχοπούλου, Βίκυ Μιχαλονάκου, Νατάσα Τσακαρισιάνου, Σοφία Βόσσου, Μίνα Αδαμάκη, Άντζελα Δημητρίου, Γρηγόρης Βαλτινός, Στέλιος Λογοθέτης, Κλεοπάτρα, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Μάρθα Καραγιάννη, Ρίτα Σακελλαρίου, Μπέσσυ Αργυράκη, Ανδρέας Μπονάτσος, Μιμή Ντενίση, Δήμητρα Χατούπη, Έλντα Πανοπούλου, Τερέζα, Χριστίνα Μανούση, Μαρία Μάργαρη, Ελένη Λουκά, Κατερίνα Σνάϊντερ, Ξανθή Περράκη και άλλοι. Αρχισυντάκτες Δέσποινα Μακρινού, Πέπη Ραγκούση, σκηνοθεσία Γιώργος Χαρώνης.

Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές
Μαίων

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μαίονας (Μαίων) είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:

# Μαίων, γιος του Αίμονα (γι' αυτό ο Όμηρος τον αποκαλεί «Αιμονίδη»), ο Θηβαίος συναρχηγός με τον Πολυφόντη των 50 Καδμείων που έστησαν ενέδρα στον Τυδέα όταν εκείνος επέστρεφε στην πατρίδα του. Ο Τυδέας τους σκότωσε όλους εκτός από τον Μαίονα, στον οποίο χάρισε τη ζωή. Για τον λόγο αυτό ο Μαίων από ευγνωμοσύνη έθαψε αργότερα τον Τυδέα επάνω στον δρόμο Θηβών-Χαλκίδας. Για κάποιους ερευνητές ο Μαίων συνιστά μορφή αρχέγονων θηβαϊκών μύθων. Ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος αναφέρει ότι μητέρα του Μαίονα ήταν η Αντιγόνη, ενώ το ίδιο μνημονευόταν και στη χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη «Αντιγόνη»: σε δύο αγγεία από τον Τάραντα, όπου πιστεύεται ότι παριστάνεται σκηνή από την «Αντιγόνη» του Ευριπίδη, ανάμεσα στις μορφές του Κρέοντα, του Αίμονα και της Αντιγόνης εικονίζεται και ένα παιδί που θεωρείται ότι είναι ο Μαίων.
# Μαίων ή Μηίων, αρχέγονος βασιλιάς της Φρυγίας και της Λυδίας, από το όνομα του οποίου ονομάζονταν Μαίονες οι κατοπινοί Λυδοί. Ο Μαίονας πήρε ως σύζυγό του τη Δινδύμη και απέκτησαν μαζί μία κόρη, που αργότερα την ονόμασαν Κυβέλη.
# Μαίων, ο μυθικός πατέρας του Ομήρου, από τον οποίο ο ποιητής ονομαζόταν και «Μαιονίδης». Κατά την παράδοση καταγόταν από τη Σμύρνη και ήταν αδελφός του Δίου, του πατέρα του ποιητή Ησιόδου. Ο Μαίων αναφέρεται ως γιος του Απελλού, που ήρθε από τη Σμύρνη μαζί με τις Αμαζόνες και πήρε ως σύζυγό του την Εύμητη. Ο Μαίωνας μυθολογείται επίσης ως σύζυγος της Υρνηθούς ή και ως ο παππούς του Ομήρου, ο οποίος στην περίπτωση αυτή ήταν γιος του ποτάμιου θεού Μέλητα και κάποιας κόρης του Μαίονα. Ο Έφορος γράφει ότι ο Μαίων ήταν κηδεμόνας της Κριθηίδας (κόρης του Απελλού και ανεψιάς του Μαίονα), την οποία πάντρεψε με τον Μέλητα. Ο ίδιος συγγραφέας γράφει ότι ο Μαίων και οι αδελφοί του Απελλής και Δίος κατάγονταν από την Κύμη. Ο Αριστοτέλης γράφει αντιθέτως ότι ο Μαίων ήταν βασιλιάς της Λυδίας (βλ. νο. 2 ανωτ.), ο οποίος διοικούσε και τη Σμύρνη. Ο Μαίων του Αριστοτέλη πήρε για σύζυγό του κάποια κοπέλα που ήταν ήδη έγκυος από κάποιον Δαίμονα, «συγχορευτή των Μουσών». Το βρέφος που γέννησε (δηλαδή τον ποιητή Όμηρο) ανέλαβε και ανέθρεψε ο Μαίων.
Νήσοι Μακάρων

Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Νήσοι των Μακάρων ή Μακάρων Νήσοι είναι γνωστά κάποια φανταστικά νησιά στα οποία μετέβαιναν οι ψυχές των ηρώων και άλλων επιφανών ανδρών μετά τον θάνατό τους. Κατά τον Ησίοδο τα νησιά των Μακάρων ήταν τόπος των "«ολβίων ηρώων»", δηλαδή των ευτυχισμένων ηρώων, οι οποίοι δεν πεθαίνουν καν, αλλά εξακολουθούν να ζουν στα νησιά αυτά. Ο παράδεισος αυτός υποτίθεται ότι βρισκόταν στην άκρη του κόσμου, στον "«Ωκεανόν τον βαθυδίνην»", όπως και άλλα μυθικά νησιά, στα πέρατα του δυτικού Ωκεανού. Το έδαφος των Νήσων των Μακάρων ήταν πολύ γόνιμο και έδινε καρπούς τρεις φορές τον χρόνο. Ο Πίνδαρος αναφέρει τη «μακάρων νάσον», την οποία κατοικούν ήρωες με αρχηγό τον Κρόνο και τον Ραδάμανθυ, και τη δροσίζουν οι αύρες του Ωκεανού, και πως σε αυτό το νησί φυτρώνουν χρυσά λουλούδια. Ο Στράβωνας ταυτίζει τα νησιά με τις Εσπερίδες νήσους του μύθου των Εσπερίδων.

Με την πάροδο των ετών, όπως είναι λογικό, θα αυξάνει ο αριθμός όσων κατοικούν στις Νήσους των Μακάρων. Εκεί ευφραίνονται όχι μόνο οι ήρωες, αλλά και όσοι αναδείχθηκαν αναμάρτητοι μετά την περιπλάνηση της ψυχής τους στον Κάτω και στον Άνω Κόσμο. Αυτή είναι μία Ορφική δοξασία, παρόμοια με εκείνη του Πλάτωνα, όπου αναφέρεται ότι τρεις ζωές φιλοσόφου οδηγούν στη «μακαρίωση». Σύμφωνα με ακόμα νεότερες παραδόσεις, όλοι εκείνοι που έζησαν ενάρετη ζωή θα ευφρανθούν στα νησιά των Μακάρων, ενώ οι κακοί θα ριχτούν στον Τάρταρο.

Από την αρχαιότητα κάποιοι παρομοίαζαν τις Νήσους των Μακάρων με τα Κανάρια Νησιά, τα οποία μάλιστα αποκαλούνται από τον Πλίνιο "Fortunatae Insulae", δηλαδή «νησιά των ευτυχισμένων», που σημαίνει το ίδιο. Ο Πλίνιος επαναλαμβάνει ότι τα νησιά «βρίθουν καρπών και πτηνών κάθε είδους», αλλά προσθέτει την απροσδόκητη πληροφορία ότι «ενοχλούν εκεί πολύ τα αποσυντιθέμενα πτώματα τεράτων που ξεβράζει συνεχώς η θάλασσα». Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος χρησιμοποίησε τις Νήσους των Μακάρων ως σημείο αναφοράς για τη μέτρηση του γεωγραφικού μήκους. Η σύγχρονη Γεωγραφία πήρε από το όνομά τους τον όρο Μακαρονησία, προκειμένου να χαρακτηρίσει συλλογικά όλες τις συστάδες νησιών του Ατλαντικού Ωκεανού κοντά στην Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική (Αζόρες, Κανάρια νησιά, Μαδέρα, Νήσοι του Πράσινου Ακρωτηρίου). Μερικοί άλλοι πάλι ταύτιζαν τις Νήσους των Μακάρων μόνο με τη νήσο Μαδέρα, η οποία φημίζεται για το εύφορο (ηφαιστειογενές) έδαφός της, το ήπιο κλίμα της, τις πολλές πηγές της και τα δάση της.
Μάκρις

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάκρις είναι γνωστή μία θυγατέρα του Αρισταίου και της Αυτονόης. Η Μάκρις και ο πατέρας της ανέθρεψαν με μέλι στην Εύβοια τον μικρό Διόνυσο, τον οποίο τους είχε εμπιστευθεί ο θεός Ερμής. Επειδή η θεά Ήρα κατεδίωξε τη Μάκριδα, αυτή βρήκε καταφύγιο στην Κέρκυρα, η οποία από τότε ονομάσθηκε Μάκρις («Μάκρις» επονομαζόταν κατά την αρχαιότητα και η νήσος Χίος, αλλά για το μακρό σχήμα της). Στην αρχή η Μάκρις κατοίκησε μέσα σε ένα σπήλαιο, στο οποίο αργότερα τελέσθηκαν οι γάμοι του Ιάσονα και της Μήδειας.
Μάλεος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάλεος ή Μάλεως ή Μαλεώτης ήταν γνωστός αρχικά ένας θαλάσσιος δαίμονας το όνομα του οποίου συνδέθηκε με το Ακρωτήριο Μαλέας. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, Μαλέου λίθος ή Μάλειον ακρωτήριον ονομαζόταν και ένα άσχετο με τον Μαλέα υδρογραφικό στοιχείο, ένας ύφαλος πριν από το λιμάνι της Φαιστού, τον οποίο αφιέρωσε ο Μάλεος στον θεό Ποσειδώνα για να μη περνάνε τα κύματα στη Φαιστό.

Μεταγενέστερα, αναφέρεται ως Μάλεος κάποιος Τυρρηνός, που υποτίθεται ήταν ο πατέρας της Ηριγόνης, ενώ στη συνηθισμένη εκδοχή του μύθου πατέρας της Ηριγόνης είναι ο Ικάριος ο Αθηναίος.
Έθελμπαλντ της Μερκίας

thumb|right|250px|Η Αγγλία τον 8ο αιώνα με την τοποθέτηση του βασιλείου της Μερκίας
Ο Έθελμπαλντ της Μερκίας ("?thelbald", πέθανε το 757) βασιλιάς της Μερκίας (716 – 757) ήταν γιος του Αλβέο, εγγονός του Εόβα της Μερκίας αδελφού του Πέντα της Μερκίας. Διαδέχθηκε στον θρόνο της Μερκίας τον ξάδελφο του Κέολρεντ της Μερκίας από τον οποίο είχε οδηγηθεί ο ίδιος ο Εθελμπάλντ στην εξορία την εποχή του η Μερκία έγινε το ισχυρότερο βασίλειο της Αγγλίας αποκτώντας την ισχύ που είχε την περίοδο 628 - 675 την εποχή του Πέντα και του Γούλφχερ της Μερκίας. Την εποχή που ο Έθελμπαλντ ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας το Κεντ και το Ουέσσεξ ήταν τα ισχυρότερα βασίλεια στην Αγγλία αλλά μέσα σε 15 χρόνια όπως αναφέρει ο Βέδας ο Έθελμπαλντ είχε αποκτήσει την εξουσία σε ολόκληρη την περιοχή νότια του Χάμπερ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό δεν αναφέρει τον Έθελμπαλντ σαν αυτοκρατορικό βασιλιά της Αγγλίας πιθανότατα λόγω της εχθρότητας που υπήρχε ανάμεσα στο Ουέσσεξ και την Μερκία.
Ο Άγιος Βονιφάτιος κατηγορεί τον Έθελμπαλντ σε επιστολή του για ανήθικες πράξεις του (745). Στο "Συμβούλιο του Κλοβεσό" που ακολούθησε (747) και σε διάταγμα που εκδόθηκε στο Γκάμλει (749) ο βασιλιάς σαν απάντηση στην επιστολή απελευθέρωσε την εκκλησία από τις υποχρεώσεις της. Ο Εθελμπάλντ δολοφονήθηκε από τους σωματοφύλακες του (757), τον διαδέχθηκε ο Μπέορνρεντ της Μερκίας για τον οποίο λίγα είναι γνωστά, τον επόμενο χρόνο ο Όφα της Μερκίας εγγονός του Έανγουλφ ξαδέλφου του Εθελμπάλντ κατέλαβε τον χρόνο ύστερα από έναν σύντομο εμφύλιο πόλεμο. Η Μερκία την εποχή της βασιλείας του Όφα έφτασε στο μέγιστο της ακμής και της δόξας της.
Μάλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάλος είναι γνωστός ένας γιος του Αμφικτύονα ή του Βοιωτού Αμύρου, επώνυμος ήρωας των Μαλιέων. Κατά τον Ίσυλλο τον Επιδαύριο, ο Μάλος πήρε ως σύζυγό του κατά προτροπή του ίδιου του Δία τη Μούσα Ερατώ και απέκτησαν μαζί την Κλεοφήμη. Ο Μάλος αναφέρεται ότι ήταν και στην υπηρεσία του Επιδαυρίου «Απόλλωνος Μαλεάτα», όντας ο πρώτος που έχτισε βωμό του Απόλλωνα και τέλεσε θυσίες. Κατά τον Βιλαμόβιτς ο Μάλος πρέπει να ήταν ένας βασιλιάς των Επιδαυρίων.
Οκάν Γιλμάζ

O Οκάν Γιλμάζ, γεννημένος στις 16 Μαΐου 1978 στην Προύσα, είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Έχει χριστεί 8 φορές διεθνής έχοντας πετύχει 5 γκολ και έχει καταφέρει να είναι δύο φορές πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας, κατά τις περιόδους 2000-01 και 2002-03. Την σεζόν 2008-09 είχε ένα μικρό πέρασμά από τον Πανθρακικό Κομοτηνής.
Νικόλαος Κανελλόπουλος

Ο Νικόλαος Κανελλόπουλος (1864 - 26 Αυγούστου 1936) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Λεωνίδας Κανελλόπουλος

Ο Λεωνίδας Κανελλόπουλος (1905 - 1979) ήταν Έλληνας βιομήχανος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Άγγελου Κανελλόπουλου. Σπούδασε στο πολυτεχνείο του Μονάχου και εργάστηκε στην επιχείρηση «Τιτάν», της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος. Επίσης διετέλεσε μέλος του δ.σ. της τράπεζας της Ελλάδος, πρόεδρος της ανωνύμου εταιρείας χημικών προϊόντων και λιπασμάτων και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον ΣΕΒ επιδιώχθηκε στενότερη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ. Στον δήμο Ελευσίνας λειτουργεί το πολιτιστικό κέντρο "Λεωνίδας Κανελλόπουλος".

Απεβίωσε στην Αθήνα. Γιος του είναι ο Ανδρέας Κανελλόπουλος.
Γιώργος Λεονάρδος

Ο Γιώργος Λεονάρδος του Αναστασίου, είναι Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον Φεβρουάριο του 1937.
Μισέλ Πιερ-Λουί

Η Μισέλ Πιερ-Λουί (Michèle Pierre-Louis) είναι πολιτικός από την Αϊτή, η οποία χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο του 2008 μέχρι την αποπομπή της με απόφαση της Γερουσίας, το 2009. Είναι η δεύτερη γυναίκα που ανήλθε στο πρωθυπουργικό αξίωμα στη χώρα μετά την Κλοντέτ Βερλέι, η οποία θήτευσε από το 1995 ως το 1996.
Ασπρόπυργος

Ο Ασπρόπυργος Αττικής (πρώην «Καλύβια Χασιάς» ή «Χασιώτικα Καλύβια») πόλη της άλλοτε επαρχίας Μεγαρίδας, στην Δυτική Αττική και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου. Ο πληθυσμός του Ασπροπύργου είναι 30.251 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, και αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο σε πληθυσμό δήμο της Δυτικής Αττικής μετά το Δήμο Μεγαρέων.Βρίσκεται ανατολικά της Ελευσίνας, δίπλα στον αρχαίο δήμο Θρίας της Οινηίδας φυλής της Αρχαίας Αθήνας, εξ ου και η ονομασία της γύρω περιοχής σε Θριάσιο Πεδίο. Απέχει από το κέντρο της Αθήνας περίπου 18 χιλιόμετρα και από την Ελευσίνα περίπου 5 χιλιόμετρα με τις οποίες συνδέεται οδικά και σιδηροδρομικά, παλαιότερα με τη σιδηροδρομική γραμμή ΣΠΑΠ (Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου) και σήμερα με τον προαστιακό σιδηρόδρομο.

Στον Ασπρόπυργο και ειδικότερα στη νότια προέκτασή του που φθάνει μέχρι το κόλπο της Ελευσίνας («παραλία Ασπροπύργου»), βρίσκονται σήμερα μεγάλες βιομηχανικές και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις με κυρίαρχα τα διυλιστήρια Ασπροπύργου, καθώς επίσης ναυτικές εγκαταστάσεις όπως η Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου και η Σχολή Σωστικών και Πυροσβεστικών Μέσων του εμπορικού ναυτικού και κάποιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το 1955 αριθμούσε περίπου 5000 κατοίκους.
Λεωφόρος Αθηνών

Η Λεωφόρος Αθηνών (παλαιότερα αποκαλούμενη ως "Λεωφόρος Καβάλας") είναι κύρια οδική αρτηρία που ξεκινά από το κέντρο της Αθήνας και κατευθύνεται δυτικά, ως Εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Συγκεκριμένα, από την πλατεία Καραϊσκάκη και τον Σταθμό Μετρό "Μεταξουργείο", εκκινά με την ονομασία "Αχιλλέως". Την ονομασία "Λεωφόρος Αθηνών" αποκτά από τη διασταύρωσή της με τη Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως και διασχίζει τις περιοχές Αιγάλεω και Χαϊδάρι, φτάνοντας έως το Δαφνί. Από τη Μονή Δαφνίου ενώνεται με την Ιερά Οδό, μέχρι τα όρια του Δήμου Ελευσίνας, απ' όπου εκκινά η Εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Αποτελεί μέρος των Εθνικών Οδών 8 και 8α.

Για πολλά χρόνια στη Λεωφόρο Αθηνών υπήρχε εμπορική δραστηριότητα με χρήσεις γης χαμηλής αξίας, ωστόσο, μετά τα πρώτα χρόνια του 2000 άρχισαν να κτίζονται κτίρια γραφείων και να αυξάνεται η αξία της γης.
Γεώργιος Κανάρης

<br>

Ο Γεώργιος Κανάρης ήταν αγωνιστής του ΄21.

Γεννήθηκε στα Ψαρά και ήταν γιος του δημογέροντα Μιχαήλ Κανάρη. Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Κανάρης. Εργάστηκε ως ναυτικός και συμμετείχε στον αγώνα του ΄21 ως πυρπολητής. Την περίοδο 1825 - 1826 διετέλεσε έπαρχος Αιτωλικού. Μετά την απελευθέρωση έγινε αξιωματικός στο πολεμικό ναυτικό. Επίσης ο Γεώργιος Κανάρης λεγόταν αλλιώς Καναριώτης Γεώργιος.


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Έπαρχοι Αιτωλικού
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 04/2010
Επισκέπτες Υγείας

Οι Επισκέπτες Υγείας αποτελούν ένα από τα επαγγέλματα υγείας που απαντώνται στο Ελληνικό Κράτος, ενώ στο εξωτερικό τα αντίστοιχα καθηκόντα τα ασκούν κυρίως οι νοσηλευτές, καθώς στις περισσότερες χώρες δεν υφίσταται ως αυτόνομο επάγγελμα, αλλά ως κλάδος της νοσηλευτικής. και πιο συγκεκριμένα της κοινοτικής νοσηλευτικής και δημόσιας υγείας.

Είναι επάγγελμα που ασχολείται κατ' εξοχήν με τα αντικείμενα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Οι Επισκέπτες Υγείας με βάση τις γνώσεις τους ασχολούνται είτε αυτόνομα είτε σε συνεργασία με άλλους επαγγελματίες στο τομέα της Υγείας και των Κοινωνικών Υπηρεσιών με το σχεδιασμό, ανάπτυξη, εφαρμογή και αξιολόγηση παροχής όλων των Υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. 

Στην Ελλάδα, οι επισκέπτες υγείας συνεργάζονται με άλλους επιστήμονες υγείας, όπως με τους ειδικευμένους Ιατροούς Προληπτικής Ιατρικής (αλλά και άλλων ειδικοτήτων) και με τους ειδικευμένους Νοσηλευτές Δημόσιας και Κοινοτικής υγείας. Οι συγκεκριμένες ειδικότητες ιατρών και νοσηλευτών είναι άλλωστε και οι καθ' ύλην αρμόδιοι διεθνώς για την άσκηση της κοινοτικής και πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. 

*Τμήμα Δημόσιας και Εννιαίας υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Αριστείδης Κανάρης

Ο Αριστείδης Κανάρης (1831 - 19 Ιουνίου  1863) ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού και γιος του αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης Κωνσταντίνου Κανάρη. Σκοτώθηκε κατά τις εμφύλιες διενέξεις του 1863 που έμειναν γνωστές ως Ιουνιανά.
Έγκφριθ της Μερκίας

Ο Έγκφριθ της Μερκίας ("Ecgfrith", πέθανε το 796), βασιλιάς της Μερκίας (796) μέλος του Οίκου του Ικέλ ήταν γιος και διάδοχος του Όφα της Μερκίας, του κορυφαίου βασιλιά της Μερκίας και της συζύγου του Κινεθρίθ. O Έγκφριθ στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας από τον πατέρα του Όφα (787), ήταν η πρώτη γνωστή στέψη Άγγλου βασιλιά από τον πατέρα του στα πρότυπα της στέψης των γιων του Καρλομάγνου από τον πάπα.

Σύμφωνα με τα Χρονικά του Κρόιλαντ προσβλήθηκε από μια ασθένεια και πέθανε 141 μέρες μετά την άνοδο του στον θρόνο. Τον Έγκφριθ διαδέχθηκε ο μακρινός συγγενής του Κοένγουλφ της Μερκίας αφού ο πατέρας του είχε φροντίσει να θανατώσει όλους τους κοντινούς σε συγγένεια διεκδικητές του θρόνου. Σύμφωνο με τον Αλκουίνο της Υόρκης έναν σύγχρονο Άγγλο ιερέα και χρονικογράφο ο Έγκφριθ έζησε πάνω από μια δεκαετία στην αυλή του Καρλομάγνου του οποίου ήταν ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους. 
Ο πατέρας του έχυσε πολύ αίμα νεαρών ευγενών για να εξασφαλίσει τον θρόνο στον γιο του με αποτέλεσμα με τον πρόωρο θάνατο του ακούστηκε η φράση "το αίμα του πατέρα επέστρεψε στον γιο". Ο Αλκουίνος της Υόρκης σημειώνει : "αυτό ήταν μεγάλο κακό για την δυναστεία του".
Μπεσίκτας

Η Μπεσίκτας ("Beşiktaş"), άλλοτε Διπλοκιόνιον, ονομάζεται περιοχή της ευρωπαϊκής πλευράς της Κωνσταντινούπολης, δίπλα στον Βόσπορο.
Hürriyet

H Hürriyet (τουρκ. "Hürriyet" , "Ελευθερία") είναι καθημερινή, λαϊκή εφημερίδα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε από τον "Σεντάτ Σιμαβί" την 1 Μαΐου 1948.

Είναι μία από τις πλέον δημοφιλείς εφημερίδες στην Τουρκία. Εκδίδεται από την "Doğan Group" ("Doğan Yayıncılık A.Ş."), η οποία επίσης έχει τις καθημερινές εφημερίδες Milliyet, Radikal, Posta, Turkish Daily News, Özgür Politika, Referans, Fanatik και Fanatik basket και υποστηρίζει πως είναι μία φιλελεύθερη εφημερίδα. Έχει ισχυρές εθνικιστικές ροπές, όπως διαφαίνεται από το ανανεωμένο μότο της, "Türkiye Türklerindir" ("η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους"). Αριστερά του λογότυπού της υπάρχει μια σύνθεση πορτραίτου του Ατατούρκ, μια Τουρκική σημαία με το μότο.

Η εφημερίδα είναι μια από τις πλέον σημαίνουσες στην Τουρκική δημόσια ζωή και διαθέτει επιφανείς αρθρογράφους όπως τους Οκτάι Εκσί, Ντογάν Ουλούτς και Μπεκίρ Τζοσκούν. Εξαιτίας της προσωπικής ιστορίας του ιδιοκτήτη της Hürriyet Αϊντίν Ντογάν ("Aydın Doğan") με την εταιρεία "Koç Holding", η εφημερίδα δέχεται κριτική για την ευνοϊκή στάση που διατηρεί απέναντι στην "Koç". Η εφημερίδα έχει επίσης στενές σχέσεις με την Γερμανική εφημερίδα Bild της μεγάλης Ευρωπαϊκής εκδοτικής επιχείρησης Axel Springer AG. Ο Γερμανός δημοσιογράφος Κάι Ντίκμαν είναι μέλος του εκτελεστικού γραφείου της Hürriyet.

Η Hürriyet διαθέτει επίσης εκδόσεις για την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Η διαδικτυακή της έκδοση συμπεριλαμβάνει και μια μικρή έκδοση στα Αγγλικά.
Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ

Ο Αλεξάντερ Τσεμλίνσκυ ή Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ ("Alexander von Zemlinsky", 14 Οκτωβρίου 1871 - 15 Μαρτίου 1942) ήταν Αυστριακός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και δάσκαλος.
Milliyet

Η Milliyet ("Έθνος") είναι μεγάλη Τουρκική καθημερινή εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1950. 

Η εκδοτική ιστορία της Milliyet ξεκίνησε στο τυπογραφείο "Nuri Akça", στο "Babıali", στην Κωνσταντινούπολη, ως καθημερινή ιδιωτική εφημερίδα στις 3 Μαΐου 1950. Ιδιοκτήτης της ήταν ο "Ali Naci Karacan".

Για καιρό άφησε το σημάδι του στην εφημερίδα ως διευθυντής έκδοσης ο κολοσσός των Τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης Αμπντί Ιπεκτσί ("Abdi İpekçi"). Ο Ιπεκτσί κατόρθωσε να ανεβάσει το επίπεδο στον Τουρκικό τύπο με την εισαγωγή δημοσιογραφικών κριτηρίων. Την 1 Φεβρουαρίου 1979 ο Ιπεκτσί δολοφονήθηκε από τον Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, ο οποίος αργότερα θα προσπαθούσε να δολοφονήσει και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. 

Στις 6 Οκτωβρίου 1980, η οικογένεια Καρατζάν εκχώρησε την εφημερίδα στον Αϊντίν Ντογάν, τον βασικό μιντιακό μεγιστάνα στην Τουρκία. 

Από το 1994, η Milliyet εγκατέλειψε τη δημοσιογραφική γραμμή που ακολουθούσε επί Αμπντί Ιπεκτσί και υιοθέτησε αρθρογραφία που προσεγγίζει περισσότερο αυτήν της Hürriyet. Για παράδειγμα η διαδικτυακή της έκδοση περιλαμβάνει συχνά αισθησιακό υλικό από την σκανδαλοθηρική ταμπλόιντ The Sun, φτάνοντας σε μεγάλο βαθμό υπερθέτησης στην καθημερινή κάλυψη, με πανομοιότυπα άρθρα και φωτογραφίες. 

Η Milliyet εκδίδεται από την ίδια μιντιακή εταιρεία, την "Doğan Medya", που εκδίδει τις Hürriyet και Radikal.