Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Uncanny X-Men

Το Uncanny X-Men (αρχική ονομασία The X-Men) είναι σειρά κόμικς της Marvel Comics, δημιουργημένη από τους Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι. Σε αυτή πρωταγωνιστούν οι X-Men, μια ομάδα μεταλλαγμένων χαρακτήρων, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1963 στο "The X-Men" #1

Οι X-Men είναι μεταλλαγμένοι που, ως αποτέλεσμα εξελικτικής αλλαγής, γεννήθηκαν με υπεράνθρωπες δυνάμεις ή ιδιότητες που συνήθως εκδηλώνονται κατά την εφηβεία. Στις ιστορίες τους, πολλοί κοινοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν με τρόμο και απόρριψη τους μεταλλαγμένους (οι οποίοι συχνά αναφέρονται ως "Homo superiors"), καθώς θεωρούνται από τους επιστήμονες ως το επόμενο βήμα της ανθρώπινης εξελικτικής αλυσίδας και επομένως συνιστούν απειλή για την ανθρώπινη κοινωνία. Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται και λόγω πολλών μεταλλαγμένων που χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για εγκληματικές ενέργειες. Οι X-Men δημιουργήθηκαν από τον καθηγητή Τσαρλς Εξέβιερ, έναν πλούσιο μεταλλαγμένο που ίδρυσε μία ακαδημία με σκοπό να εκπαιδεύσει νεαρούς μεταλλαγμένους και να προστατεύσει αυτούς αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο από απειλές όπως ο Magneto και η Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων.
X-Men

Οι X-Men είναι φανταστική ομάδα μεταλλαγμένων υπερηρώων που πρωταγωνιστούν σε πληθώρα σειρών κόμικς της εταιρίας Marvel Comics. Δημιούργημα των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο "The X-Men" #1, που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1963.

Οι X-Men είναι μεταλλαγμένοι που, ως αποτέλεσμα εξελικτικής αλλαγής, γεννήθηκαν με υπεράνθρωπες δυνάμεις ή ικανότητες που συνήθως εκδηλώνονται κατά την εφηβεία. Στις ιστορίες τους, πολλοί κοινοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν με τρόμο και απόρριψη τους μεταλλαγμένους (οι οποίοι συχνά αναφέρονται ως "Homo superiors"), καθώς μάλιστα θεωρούνται από τους επιστήμονες ως το επόμενο βήμα της ανθρώπινης εξελικτικής αλυσίδας και επομένως συνιστούν απειλή για την ανθρώπινη κοινωνία. Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται και λόγω πολλών μεταλλαγμένων που χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για εγκληματικές ενέργειες. Οι X-Men δημιουργήθηκαν από τον καθηγητή Charles Xavier έναν πλούσιο μεταλλαγμένο που ίδρυσε μία ακαδημία με σκοπό να εκπαιδεύσει νεαρούς μεταλλαγμένους και να προστατεύσει αυτούς αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο από απειλές όπως ο Magneto και η Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων .

Οι X-Men αποτέλεσαν ένα από τα πλέον επιτυχημένα κόμικ που ενσωματώνουν στοιχεία πολυπολιτισμικότητας και παγκοσμιοποιημένης αντίληψης. Tη δεκαετία του '70 εντάχθηκαν στην ομάδα χαρακτήρες από τη Γερμανία, την Ιρλανδία, τον Καναδά, τη Σοβιετική Ένωση, την Κένυα και την Ιαπωνία. Αλλά και τα επόμενα χρόνια η προσθήκη νέων ηρώων από διάφορα μέρη του κόσμου και σε συνδυασμό με την ευαισθησία στην αντιμετώπιση κοινωνικών θεμάτων, ενίσχυσαν μέσα στο κόμικ την αίσθηση της ανοχής έναντι στη διαφορετικότητα και την καταδίκη της αντίληψης περί "φυλετικής ανωτερότητας".
Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας

Ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας (Γαλλική γλώσσα : "Charles VI de France", Χότελ Σαίντ-Πολ, Παρίσι, 3 Δεκεμβρίου 1368 - 21 Οκτωβρίου 1422) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1380-1422). Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας και η Ιωάννα των Βουρβόνων. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του είχαν πεθάνει πριν γεννηθεί ο ίδιος με αποτέλεσμα να πάρει αμέσως τον τίτλο του Δελφίνου της Γαλλίας.
Έμεινε γνωστός για τις ψυχικές του ασθένειες με ασταμάτητα επεισόδια ψύχωσης μέχρι τον θάνατο του. Ο στρατός του συνετρίβη στην Μάχη του Αζενκούρ με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να υπογράψει με τους Άγγλους την "Συνθήκη του Τρουά", ο γαμπρός του ο μελλοντικός Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας ορίστηκε αντιβασιλεύς και διάδοχος του στον θρόνο της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε ωστόσο πρόωρα, ο Οίκος των Βαλουά ανασυντάχτηκε ξανά με αποτέλεσμα την τελική νίκη των Γάλλων όταν έληξε ο Εκατονταετής Πόλεμος (1453).
Ρίνα Σόφερ

Η Ρίνα Σόφερ (αγγλικά: "Rena Sofer") γεννημένη στις 2 Δεκεμβρίου του 1968 στην Αρκάντια της Καλιφόρνια είναι μια Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε κυρίως γνωστή από τη συμμετοχή της σε σαπουνόπερες και δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές.
Γιώργος Αλεξόπουλος

Ο Γιώργος Αλεξόπουλος (Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 1977) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Γκουστάβο Μαντούκα

Ο Γκουστάβο Μαντούκα ("Gustavo Manduca", 8 Ιουνίου 1980) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν κυρίως στα άκρα αλλά και ως κεντρικός μέσος. Αγωνίστηκε σε 5 χώρες και είναι κάτοχος ιταλικού διαβατηρίου.
Σταν Λι

O Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ (Stanley Martin Lieber, 28 Δεκεμβρίου 1922 - 12 Νοεμβρίου 2018), ευρύτερα γνωστός ως Σταν Λι, ήταν Αμερικανός συγγραφέας, εκδότης, αρχισυντάκτης και επίτιμος πρόεδρος της εταιρίας Marvel Comics.

Σε συνεργασία με εικονογράφους όπως ο Τζακ Κίρμπι και ο Στιβ Ντίτκο, ο Λι δημιούργησε δημοφιλείς χαρακτήρες κόμικς όπως ο Spider-Man, οι Fantastic Four, οι X-Men, o Hulk, ο Thor, ο Iron Man, ο Daredevil, ο Doctor Strange και πολλοί άλλοι, μεταμορφώνοντας τη Marvel Comics από μικρό εκδοτικό οίκο σε μεγάλη επιχείρηση, με παρουσία σε πολλούς κλάδους ψυχαγωγίας. Θεωρείται ένας από τους βασικότερους θεμελιωτές των σύγχρονων κόμικς.

Στις 17 Νοεμβρίου του 2008 τιμήθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών, τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική διάκριση της χώρας.

Ήταν παντρεμένος με την Τζόαν Λι (1922-2017).
Μιχάλης Κουνελάκης

Ο Μιχάλης Κουνελάκης του Αντωνίου (Κωνσταντινούπολη, 1898 – Αθήνα, 25/01/1966) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, συγγραφέας και κριτικός θεάτρου. Υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες θεατρικούς σκηνοθέτες με αντίστοιχες σπουδές και για πολλά χρόνια σταδιοδρόμησε ως καθηγητής σε δραματικές σχολές. Μέσα από την πολυσχιδή παρουσία του στο ελληνικό θέατρο του Μεσοπολέμου συνέβαλε σημαντικά στην αναγνώριση του ρόλου του σκηνοθέτη στο θέατρο και στην ανανέωση της θεατρικής κριτικής.
Ιάκωβος Α΄ του Λα Μαρς

Ο Ιάκωβος των Βουρβόνων ή Ιάκωβος Α΄ του Λα Μαρς ("Jacques Ier de Bourbon-La Marche", 1321 - 6 Απριλίου 1362) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Ποντιέ (1351-1360) και του Λα Μαρς (1356-1362), ο πρώτος τού κλάδου του Λα Μαρς (μετέπειτα Βαντόμ).
Fantastic Four

Οι Fantastic Four είναι φανταστική ομάδα αμερικανικών υπερηρώων που πρωταγωνιστεί στο ομώνυμο κόμικ της Marvel Comics. Δημιούργημα του συγγραφέα Σταν Λι και του σκιτσογράφου Τζακ Κίρμπι, οι Fantastic Four έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο ιστορικό τεύχος "The Fantastic Four" #1 (Νοέμβριος 1961), που συνέβαλε στην απαρχή ενός νέου νατουραλισμού στο μέσο.

Οι Fantastic Four αποτέλεσαν τη βάση για να αναδειχθεί η Marvel Comics από μικρό τμήμα εταιρίας περιοδικών σε μεγάλη εταιρία ψυχαγωγίας, ενώ διατηρούν περίοπτη θέση στην ιστορία των αμερικανικών κόμικς. Οι ιστορίες τους μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση με τέσσερις σειρές κινουμένων σχεδίων, αλλά και στον κινηματογράφο, με την ταινία "Fantastic Four" (2005) και τη συνέχειά της, "Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer" (2007), που γνώρισαν εισπρακτική επιτυχία. Μια επανεκκίνηση, επίσης με τίτλο "Fantastic Four", κυκλοφόρησε το 2015.
Φραγκίσκος του Βαντόμ

Ο Φραγκίσκος του Βαντόμ ("François de Bourbon-Vendôme", 1470 - 30 Οκτωβρίου 1495) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν κόμης του Βαντόμ (1477-1495) και Γάλλος ευγενής.
Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων

right|200px|thumb|Η πρώτη σύνθεση της "Αδελφότητας"
Η Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων (Brotherhood of Evil Mutants) ή Αδελφότητα των Μεταλλαγμένων ή Αδελφότητα είναι μία ομάδα αφοσιωμένη στην ανωτερότητα των μεταλλαγμένων που εμφανίζεται σε κόμικς της Marvel Comics. Δημιούργημα των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο "The X-Men" #4, που δημοσιεύθηκε το Μάρτιο του 1964. 

Αρχηγός και ιδρυτής της ομάδας είναι ο Magneto, βασικός εχθρός της ομάδας υπερηρώων X-Men. Η αρχική σύνθεση της Αδελφότητας περιελάμβανε τους: Quicksilver, Scarlet Witch, Mastermind (Jason Wyngarde) και Toad. Η αδελφότητα όμως με αυτή την σύνθεση σύντομα διαλύθηκε και εμφανίστηκε ξανά μετά από χρόνια με άλλα μέλη τα οποία κατά καιρούς αλλάζουν.


Κατηγορία:X-Men
Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης

Ο Λουδοβίκος των Βαλουά ή Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης (Γαλλική γλώσσα : "Louis Ier d'Orleans", 13 Μαρτίου 1372 – 23 Νοεμβρίου 1407) ήταν δούκας της Ορλεάνης (1392 - 1407), δούκας της Τουραίνης (1386 - 1392) και κόμης του Μπλουά (1397 - 1407). Υπήρξε ο δεύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ε΄ και της Ιωάννας της Βουργουνδίας, νεώτερος αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου ΣΤ΄.
Σόφισμα του σωρείτη

Το Σόφισμα του σωρείτη, ή σόφισμα του σωρού ή σόφισμα του μη σωρού, είναι ένα λογικό παράδοξο που ασχολείται με την ασάφεια των κατηγορημάτων σε μία λογική πρόταση δείχνοντας ότι είναι πιθανό να μην υπάρχει ένα σαφές όριο ανάμεσα σε ένα κατηγόρημα και την άρνησή του.. 
* Το Σόφισμα του σωρείτη ανήκει στη κατηγορία των "σοφισμάτων παρά τα πράγματα" και ειδικότερα σ΄ εκείνα των "πολλαπλών ερωτήσεων".

Το σόφισμα έχει, με μία από τις πιθανές διατύπωσεις, ως εξής:
:"Κατηγόρημα 1": Ένας σωρός άμμου αποτελείται από μεγάλο αριθμό κόκκων άμμου
:"Κατηγόρημα 2": Αν αφαιρέσουμε έναν κόκκο ο σωρός θα παραμείνει σωρός.
:Αν συνεχίσουμε να αφαιρούμε κόκκους άμμου θα αργήσει πολύ για να φθάσει η στιγμή που θα πάψει να είναι σωρός όταν θα απομείνει μόνο ένας κόκκος άμμου.
Καθηγητής Χ

Ο Τσαρλς Φράνσις Εξέβιερ (Charles Francis Xavier), γνωστός και ως Καθηγητής Χ (Professor X) είναι φανταστικός χαρακτήρας της Marvel Comics, ιδρυτής και αρχηγός της ομάδας μεταλλαγμένων υπερηρώων X-Men. Δημιούργημα του συγγραφέα Σταν Λι και του σκιτσογράφου Τζακ Κίρμπι εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο τεύχος "The X-Men" #1 (Σεπτέμβριος 1963).

Κατά το μεγαλύτερο διάστημα της παρουσίας του στο κόμικ ο Εξέβιερ είναι παραπληγικός, παρότι διαθέτει ένα από τα ισχυρότερα μυαλά στον κόσμο. Τηλεπαθητικός υψηλού επιπέδου, ο Εξέβιερ μπορεί να διαβάσει, ελέγξει και επηρεάσει την ανθρώπινη σκέψη. Όντας επιστημονική ευφυΐα, διαθέτει επίσης τη δυνατότητα να απορροφά γρήγορα πληροφορίες και ειδικεύεται σε θέματα γενετικής, μετάλλαξης και ψυχικών δυνάμεων.

Όραμα του Εξέβιερ είναι η διασφάλιση της ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων και μεταλλαγμένων, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και προστασία της κοινωνίας από απειλές όπως ο παλαιός προσωπικός του φίλος και προαιώνιος εχθρός των X-Men, Magneto. Για να επιτύχει το σκοπό του, ο Εξέβιερ ίδρυσε την Ακαδημία για Ταλαντούχους Νέους (School for Gifted Youngsters) για να διδάξει σε μεταλλαγμένους τη χρήση των δυνάμεών τους. Οι μαθητές του, τον θεωρούν πνευματικό τους πατέρα και μεγάλο οραματιστή, ενώ αναφέρονται συχνά στο όραμά του με τη φράση "το όνειρο του Εξέβιερ" ("Xavier's dream"). 

Επίσης, συχνά δρα ως δημόσιος υπέρμαχος για τα δικαιώματα των μεταλλαγμένων και πολλοί άλλοι υπερήρωες της Marvel στρέφονται σε εκείνον για θέματα γενετικής μετάλλαξης και ψυχικών δυνάμεων. Εντούτοις, η ιδιότητά του ως αρχηγού των X-Men και μεταλλαγμένου άργησε να γίνει γνωστή δημοσίως.

Ο χαρακτήρας σπάνια λείπει από τη σύνθεση των X-Men (με μεγαλύτερο ίσως διάλειμμα τη μετεγκατάστασή του στο διάστημα στο πλευρό της αγαπημένης του Λιλάντρα στα μέσα της δεκαετίας του '80). Επίσης εμφανίζεται σε όλες τις προσαρμογές της σειράς σε κινούμενα σχέδια, σε πολλά βιντεοπαιχνίδια εμπνευσμένα από τους X-Men και στη σειρά ταινιών "X-Men", όπου ενσαρκώθηκε από τους ηθοποιούς Πάτρικ Στιούαρτ και Τζέιμς ΜακΑβόι. Ο Χάρι Λόιντ ενσάρκωσε τον χαρακτήρα στην τρίτη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς "Legion".
Εκδικητές

Οι Εκδικητές είναι φανταστική ομάδα υπερηρώων που πρωταγωνιστεί σε σειρές κόμικς της Marvel Comics. Η ομάδα αποτελείται από διάφορους χαρακτήρες πολλοί εκ των οποίων δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι και τον Τζακ Κίρμπι και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο τεύχος "The Avengers" vol. 1, #1 (Σεπτέμβριος 1963).

Αποκαλούμενοι ως "Οι Ισχυρότεροι Ήρωες της Γης", οι Εκδικητές αρχικά αποτελούνταν από τους: Ant-Man, Wasp, Thor, Iron Man και Hulk. Σχεδόν από την αρχή πάντως, η σύνθεση της ομάδας υπήρξε ρευστή με τον Hulk σύντομα να αποχωρεί και τον Captain America να εντάσσεται. Παρότι τα πρόσωπα εναλλάσσονται, η θεμελιώδης σταθερά του κόμικ είναι ότι οι Εκδικητές αναλαμβάνουν να αντιμετωπίσουν τις απειλές που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος ένας υπερήρωας και για να δοθεί έμφαση στη δύναμη της ομάδας, το σύνθημά τους πριν από τη μάχη είναι "Εκδικητές Ενωθείτε!".

Οι Εκδικητές έχουν εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Παίζουν κεντρικό ρόλο στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU) πρωταγωνιστώντας στις ταινίες "Οι Εκδικητές" (2012), "Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron" (2015), "Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας" (2018) και "Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη" (2019). Επίσης εμφανίζονται στο "Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος" (2016). Μεμονωμένα μέλη της ομάδας έχουν επιπλέον αυτόνομα franchises.
Λίμνη Καβαγκούτσι

H Λίμνη Καβαγκούτσι () είναι λίμνη κοντά στο όρος Φούτζι στην Ιαπωνία. Βρίσκεται στην περιοχή Φουτζικαουγαγκουτζικο ("Fujikawaguchiko") της περιφέρειας Γιαμανάσι (Yamanashi) και αποτελεί την πιο δημοφιλή για τους τουρίστες λίμνη γύρω από το Φούτζι. Είναι τμήμα του προστατευόμενου φυσικού πάρκου Φούτζι-Χακονε-Ίζου (Fuji-Hakone-Izu National Park). Η περιοχή εξυπηρετεί τουσ τουρίστες που επιθυμούν να αναρριχηθούν στο Φούτζι κατά τη διάρκεια της αναρριχητικής περιόδου (Ιούλιος-Αύγουστος).Βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων από τη θάλασσα και σε αυτό οφείλεται το δροσερό καλοκαίρια αι οι συχνά παγωμένοι χειμώνες. Τα τελευταία χρόνια έχει αντικαταστήσει τη γειτονική Λίμνη Γιαμανάκα ως η πιο δημοφιλής από τις 5 λίμνες που περιβάλλουν το Φούτζι. Ο πληθυσμός της περιφέρειας αριθμούσε το 2005, 25.000 άτομα.
Σωκράτης Παπασταθόπουλος

Ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος (Καλαμάτα, 9 Ιουνίου 1988) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Ολυμπιακό.
Εθνικό Πάρκο Φούτζι-Χακόνε-Ίζου

Το Εθνικό Πάρκο Φούτζι-Χακόνε-Ίζου () είναι εθνικό πάρκο που καλύπτει εκτάσεις των περιφερειών Γιαμανάσι, Καναγκάουα, Σιζόουκα και Τόκυο της Ιαπωνίας. Περιλαμβάνει το όρος Φούτζι, τις πέντε λίμνες (Καβαγκούτσι, Γιαμανάκα, Σάι, Μοτόσου και Σότζι), την περιοχή Χακόνε, τη χερσόνησο Ίζου και τις νήσους ίζου. Το πάρκο γειτονεύει με τις πόλεις Φούτζι, Ονταουάρα και Νουμάζου.
Κατσουσίκα Χοκουσάι

O Κατσουσίκα Χοκουσάι (, 31 Οκτωβρίου 1760 - 10 Μαΐου 1849) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης, χαράκτης και σκιτσογράφος της περιόδου "Έντο". Στην εποχή του ήταν ο κορυφαίος Ιάπωνας καλλιτέχνης στην ￼￼Ιαπωνική ζωγραφική Όκιο-ε.
Νήσοι Ίζου

thumb| Χάρτης των νήσων Ίζου
Oι Νήσοι Ίζου (, "Izu-shotō") είναι ένα σύμπλεγμα ηφαιστειογενών νησιών που εκτείνονται νοτιοανατολικά της χερσονήσου Ίζου του Χονσού στην Ιαπωνία. Διοικητικά ανήκουν στην περιφέρεια του Τόκυο. Υπάρχουν δύο πόλεις και 6 χωριά. Η Ίζου-Οσίμα (Izu Ōshima) ή απλά Οσίμα (Ō-shima) αποτελεί το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος. 

Παρότι τα νησιά παραδοσιακά ονομάζονται τα 7-Ίζου στην πραγματικότητα υπάρχουν πολύ περισσότερα νησιά και νησίδες. Η Μητροπολιτική κυβέρνηση της περiφέρειας του Τόκυο επίσημα τα αριθμεί 9 από τον Βορρά προς τον Νότο: 

* Ίζου Οσίμα (Izu Ōshima)
* Νήσος Τοσίμα (To-shima)
* Νιιτζίμα (Nii-jima)
* Σικινετζίμα (Shikine-jima)
* Κοζουσίμα (Kōzu-shima)
* Μιγιακετζίμα (Μιyake-jima)
* Μικουρατζίμα (Mikura-jima)
* Χατσιτζοτζίμα (Hachijō-jima) και Χατσιτζοκοτζίμα (Hachijōko-jima)
* Αογκασίμα (Aoga-shima)

Και τα εννιά νησιά αποτελούν τμήμα του Εθνικού Πάρκου Φούτζι-Χακόνε-Ίζου. Ψάρεμα και σπορ πραγματοποιούνται καθόλη τη διάρκεια του χρόνου και τα περισσότερα πλοία είναι ελλιμενισμένα στην Χερσόνησο Ίζου

Τα νησιά Ίζου Οσίμα και η Χατσιτζοτζίμα αποτελούν δύο πόλεις ενώ τα υπόλοιπα 7 νησιά σχηματίζουν 6 χωριά με τη Νιτζίμα και την Σικινετζίμα να σχηματίζουν ένα χωριό.

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι πολύ συχνή στην περιοχή. Η έκρηξη του Μυοτζίν-σο (Myojin-sho) το 1953 ευθύνεται για τον θάνατο 31 ανθρώπων όταν το ερευνητικό σκάφος "Κάιρο Μαρού Νο. 5" βυθίστηκε. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα με την απελευθέρωση τοξικών αερίων ευθύνεται για την εκκένωση της Μιγιακετζίμα το 2000. Τον Φεβρουάριο του 2005, οι κάτοικοι επιτράπησαν να επιστρέψουν στο νησί με μάσκες αερίων για την περίπτωση υποτροπής του ηφαιστείου.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο τα νησιά Νιιτζίμα, Μιγιακετζίμα και Χατσιτζοτζίμα λειτούργησαν ως χώροι εξορίας για εγκληματίες.
Ονταγουάρα

thumb|260px|Το κάστρο της Ονταγουάρα
Η Ονταγουάρα () είναι πόλη της Ιαπωνίας της περιφέρειας της Καναγκάουας. Η πόλη ιδρύθηκε την 20η Δεκεμβρίου του 1940. Το 2008, η πόλη είχε πληθυσμό 198.717 και πυκνότητα πληθυσμού 1.748,30 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η ολική έκταση της πόλης είναι 114,09 τ.χλμ..
Φυσικοθεραπεία

Η Φυσικοθεραπεία ή φυσιοθεραπεία είναι η θεραπευτική προσέγγιση που βασίζεται στα φυσικά μέσα (κίνηση, φως, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα κ.λπ.) που χρησιμοποιούνται από τον εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας πτυχιούχο Φυσικοθεραπευτή ή Φυσιοθεραπευτή, για θεραπευτικούς σκοπούς. Η Φυσικοθεραπεία ή Φυσιοθεραπεία έχει εφαρμογή σε ασθενείς όλων των ιατρικών ειδικοτήτων (Ορθοπαιδική (ή Ορθοπεδική), Νευρολογία, Γενική Χειρουργική, Νευροχειρουργική, Καρδιοχειρουργική, Παιδιατρική, Πνευμονολογία, Παιδιατρική, Ουρολογία κ.λπ.).

Γλωσσολογικά, ακούγεται η άποψη ότι ο όρος "φυσιοθεραπεία" είναι γλωσσικό σφάλμα και ότι μόνο ο όρος "φυσικοθεραπεία" ειναι ο σωστός. Παρόλαυτά, και οι δυο όροι ειναι αποδεκτοί από τα περισσότερα μεγάλα ελληνικά λεξικά και χρησιμοποιουνται εξισου στα Ελληνικά.
Κηφισόδοτος

"Ρωμαϊκό αντίγραφο του έργου του Κηφισόδοτου «[[Ειρήνη και Πλούτος]]», [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου]]" 
Ο Κηφισόδοτος (ήκμασε στα χρόνια 400 π.Χ. - 360 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, πατέρας του Πραξιτέλη και παππούς του Κηφισόδοτου του Νεότερου. 

Για τον Κηφισόδοτο, πολύτιμες μαρτυρίες μας παρέχει η αρχαία ελληνική γραμματεία, συμπληρώνοντας την αρχαιολογική μαρτυρία. Ο Παυσανίας και ο Πλίνιος περιγράφουν τα έργα του:

Παυσ., 8, 30, 10: ταυτης της στοας (:Αριστανδρείου εν Μεγαλοπόλει) εστιν εγγυτάτω ως προς ήλιον ανίσχοντα ιερόν Σωτηρος επίκλησιν Διός. κεκόσμηται δε πέριξ κίοσι... καθεζομένω δε τω Διί εν θρόνω παρεστήκασι τη μεν η Μεγάλη πΟλις, εν αριστερά δε Αρτέμιδος Σωτείρας αγαλμα. ταυτα με λίθου του Πεντελησίου Αθηναιοι Κηφισόδοτος και Ξενοφών ειργάσαντο.

Plin., NH 34,74,2: Cephisodotus (fecit) Minervam mirabilem in portu Atheniensium et aram ad templum Iovis Servatoris in eodem portu, cui pauca conparantur... 

Παυσ., 9, 16, 1: ...Θηβαίοις δε μετά του Άμμωνος το ιερόν οιωνοσκοπείον τε Τειρεσίου καλούμενον, καί πλησίον Τύχης εστίν ιερόν... φέρει μεν δη Πλουτον παιδα. ως δε Θηβαιοι λέγουσι, χειρας μεν του αγάλματος και πρόσωπον Ξενοφών ειργάσατο Αθηναιος, Καλλιστόνικος δε τα λοιπά επιχώριος. σοφόν μεν δη και τουτοις το βούλευμα, εσθειναι Πλουτον ες τας χειρας άτε μητρί ή τροφω τη Τύχη. σοφόν δε ουχ ήσσον Κηφισοδότου. και γαρ ουτος της Ειρήνης το άγαλμα Αθηναίοις Πλουτον έχουσαν πεποίηκεν. 

Παυσ., 1, 8, 2: μετα δε τας εικόνας των επωνύμων εστιν αγάλματα θεων, Αμφιάραος και Ειρήνη φέρουσα Πλουτον παιδα

Ο εικονογραφικός τύπος της Ειρήνης με την παιδική μορφή του Πλούτου στην αγκαλιά αναγνωρίστηκε το 1859 σε ένα ρωμαϊκό αντίγραφο, που βρέθηκε στην Villa Albani της Ρώμης και απόκειται στην Εθνική Γλυπτοθήκη του Μονάχου (αρ. κατ. 219). Η Ειρήνη ως κουροτρόφος θεότητα είναι γνωστή από την τραγωδία "Βάκχαι" του Ευριπίδη. Ο προσωποποιημένος Πλούτος εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη, το έτος 388 π.Χ. Η χρονολογία αυτού του δράματος μας παρέχει το "terminus post quem" για την χρονολόγηση του αγάλματος.
Τοκάιντο (δρόμος)

Νισσάκα, ο 25ος σταθμός του Τοκάιντο, όπως αποδόθηκε από τον διάσημο [[ουκίγιο-ε]] καλλιτέχνη [[Χιροσίτζε]]

Ο Τοκάιντο (東海道) ήταν ο πιο σημαντικός από τους 5 κύριους δρόμους της περιόδου Έντο, που συνδέει το Έντο (Σημερινό Τόκυο) και το Κυότο της Ιαπωνίας. Αντίθετα από τους εσωτερικούς δρόμους, και τον πολύ περισσότερο χρησιμοποιούμενο δρόμο Νακασέντο (Nakasendō), ο Τοκάιντο διέσχιζε την ανατολική ακτή του Χονσού. Το όνομά του στην ιαπωνική γλώσσα σημαίνει Ανατολικός παραθαλάσσιος δρόμος.

Το ταξίδι μέσω του Τοκάιντο ήταν ένα πολύ δημοφιλές θέμα για την τέχνη και την λογοτεχνία της εποχής. Ο διάσημος ουκίγιο-ε καλλιτέχνης Χιροσίτζε (Hiroshige) ζωγράφισε τον Τοκάιδο σε πολλά έργα του και ο ποιητής Μπασό (Matsuo Bashō) ταξίδεψε στο δρόμο και έγραψε πολλά ποιήματα εμπνευσμένος από το δρόμο. Πολλοί οδηγοί αξιοθέατων του Τοκάιντο τυπώθηκαν την εποχή εκείνη μιας και υπήρχε μια τάση για τουριστικά βιβλία και οδηγούς με εικόνες στην Ιαπωνία. Επίσης πολλά μυΘιστορήματα γράφηκαν εμπνευσμένα από τον δρόμο όπως το "Hizakurige" του Τζιπένσια Ικκου (Jippensha Ikku). 

Σήμερα ο διάδρομος του Τοκάιντο είναι ο πιο πολυσύχναστος δρόμος της Ιαπωνίας που συνδέει την μητροπολιτική περιοχή του Τόκυο, τη Γιοκοχάμα, τη Ναγκόγια, το Κυότο και την Οζάκα.

Ο αυθεντικός Τοκάιντο δρόμος είχε 53 σταθμούς μεταξύ του Τόκυο και του Κυότο.
Ερμής Παν

Ο Ερμής Παν ("Hermes Pan") ή Ερμής Παναγιωτόπουλος (10 Δεκεμβρίου 1909 – 19 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν ελληνικής καταγωγής Αμερικανός χορογράφος και χορευτής, συνεργάτης του Φρεντ Αστέρ και της Τζίντζερ Ρότζερς. 

Γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσί το 1909 και πέθανε στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια το 1990. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας μετανάστης από τα Καλάβρυτα και η μητέρα του, Μαίρη Χιούστον, Ιρλανδή μετανάστρια. Η σταδιοδρομία του άρχισε το 1928 στο Θέατρο Μπρόντγουει όπου εμφανίστηκε σαν χορευτής, ενώ στη συνέχεια έπαιξε, μαζί με την αδελφή του Βάσω, σε πολλά μιούζικαλ συνεργαζόμενος με τον Φρεντ Αστέρ. 

Η συνεργασία του με τον Αστέρ κράτησε σε όλη τους στην καριέρα και συνολικά συνεργάστηκαν σε 17 ταινίες. Η πρώτη συνεργασία τους ήταν στην ταινία "Flying Down to Rio" (1933). Το 1937 κέρδισε το Βραβείο Όσκαρ με την ταινία "A Damsel in Distress" για την χορογραφία, ενώ ήταν επίσης υποψήφιος με το "Top Hat" (1935) και το "Swing Time" (1936). Έχει χορέψει ή χορογραφήσει σε 112 ταινίες του Χόλιγουντ.
Μαρία του Ανζού

Η Μαρία του Ανζού ("Marie d'Anjou", 14 Οκτωβρίου 1404 – 29 Νοεμβρίου 1463) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Ανζού βασιλιά της Νάπολης και της Γιολάντας της Αραγωνίας.
Αθανασία Μουστάκα

Η Αθανασία Μουστάκα (Γαλαξείδι 27 Δεκεμβρίου 1898 (κατά άλλους 1899) - 13 Ιουλίου 1968) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Ισαβέλλα της Βαυαρίας

Η Ισαβέλλα της Βαυαρίας, (Γερμανική γλώσσα: "Isabel von Bayern-Ingolstadt", περί το 1370 - 24 Σεπτεμβρίου 1435), γνωστή και ως "Ιζαμπώ της Βαυαρίας", από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας. Έγινε βασίλισσα της Γαλλίας (1385-1422) μετά το γάμο της με τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο ΣΤ΄, μέλους του Οίκου των Βαλουά. Έπαιξε κύριο ρόλο στις κρατικές υποθέσεις στα άσχημα χρόνια της βασιλείας του ψυχοπαθούς συζύγου της. Ήταν κόρη του Στεφάνου Γ΄ της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ και της Ταντέα Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό, κυρίου του Μιλάνου. Σε ηλικία 15-16 ετών η Ισαβέλλα απεστάλη στην αυλή του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ζ΄, το ζεύγος αρραβωνιάστηκε τρεις μέρες μετά την πρώτη τους συνάντηση. Η Ισαβέλλα τιμήθηκε με μια λαμπρή στέψη με την είσοδο της στο Παρίσι. Ο Κάρολος ΣΤ΄ υπέφερε συνεχώς από βαριές ψυχικές ασθένειες με αποτέλεσμα να αποχωρεί τακτικά από την διακυβέρνηση της χώρας, τα επεισόδια ήταν συχνά και ακολουθούσαν σκληροί ανταγωνισμοί στα μέλη της οικογένειας του. Ένα θανατηφόρο ατύχημα από φωτιά που συνέβη στον «χορό των καιόμενων ανδρών» (1393) είχε σαν αποτέλεσμα των θάνατο τεσσάρων ανδρών, ο βασιλιάς μόλις γλύτωσε τον θάνατο. Ο Κάρολος Ζ΄ δεν επέτρεπε στην σύζυγο του να βρίσκεται δίπλα του στις κρίσεις ασθένειας, της επέτρεπε ωστόσο να έχει ρόλο στην διακυβέρνηση της χώρας. Με τον τρόπο αυτό έγινε αντιβασίλισσα στην βασιλική αυλή στο όνομα του Δελφίνου, απέκτησε τόσο μεγάλες εξουσίες σαν βασίλισσα όσο ελάχιστες γυναίκες στην εποχή της. 

Η ασθένεια του Καρόλου ΣΤ΄ και οι διεκδικήσεις για την αντιβασιλεία είχαν σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Εμφύλιος πόλεμος Βουργουνδών και Αρμανιάκ, αντίπαλοι ήταν ο μικρότερος αδελφός του βασιλιά Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης και οι Δούκες της Βουργουνδίας, ο άλλος κλάδος της οικογένειας. Η Ισαβέλλα ακολουθούσε σποραδικά τον έναν ή τον άλλον κλάδο ανάλογα με τα συμφέροντα της ίδιας και του γιου της. Την εποχή που ακολουθούσε τους Αρμανιάκ οι Βουργουνδοί την κατηγόρησαν για μοιχεία με τον κουνιάδο της Ιωάννη, την εποχή που ακολούθησε τους Βουργουνδούς οι Αρμανιάκ την συνέλαβαν στο Παρίσι και την φυλάκισαν. Ο Ιωάννης Α΄ της Βουργουνδίας δολοφόνησε τον Λουδοβίκο Α΄ της Ορλεάνης (1407) με αποτέλεσμα να ακολουθήσει έκρηξη του εμφυλίου ανάμεσα στις δύο πλευρές. Ο εμφύλιος έληξε όταν οι οπαδοί του μεγαλύτερου γιου της Καρόλου Ζ΄ δολοφόνησαν τον Ιωάννη τον Άφοβο (1419), αυτό είχε σαν συνέπεια να αποκληρωθεί. Η Ισαβέλλα ήταν παρούσα στην "Συνθήκη του Τρουά" (1420) με την οποία ορίστηκε διάδοχος του Γαλλικού θρόνου ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας μετά τον θάνατο του συζύγου της Καρόλου Ζ΄, έζησε από τότε στο Αγγλοκρατούμενο Παρίσι μέχρι τον θάνατο της (1435). Η Ισαβέλλα έγινε διάσημη στην εποχή της για τις πολλές σπατάλες ιδιαίτερα σε θέματα φιλανθρωπίας. Οι ιστορικοί στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα αναθεώρησαν πολλές απόψεις που είχαν για την ίδια μέχρι τότε επειδή στηρίχτηκαν στον φανατισμό και την προπαγάνδα.
Γιάννης Μιχαλόπουλος

Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος (Αθήνα 22 Απριλίου 1927 - Κηφισιά Αττικής 10 Ιουνίου 2016) ήταν γνωστός Έλληνας ηθοποιός.
Hulk

O Hulk (πραγματικό όνομα: Dr. Robert Bruce Banner, ελληνικά: Χαλκ, Δρ. Ρόμπερτ Μπρους Μπάνερ) είναι φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται σε κόμικς της εταιρίας Marvel Comics. Δημιούργημα των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι, ο Hulk εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τεύχος "The Incredible Hulk" (1st series) #1 τον Μάιο του 1962. Έκτοτε, έχει καταστεί ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της Marvel Comics.

Μετά την έκθεσή του σε έκρηξη μίας βόμβας ακτίνων γάμμα, ο φυσικός επιστήμων Μπρους Μπάνερ μεταμορφώνεται σε ένα εξαγριωμένο τέρας, τον Hulk. Ο χαρακτήρας συχνά καταδιώκεται από την αστυνομία και το στρατό, εξαιτίας των καταστροφών που επιφέρει στο πέρασμά του. Παρότι το χρώμα του δέρματός του έχει υποστεί κατά καιρούς αλλαγές, ο Hulk εικονίζεται συνήθως πράσινος. Στα πενήντα και πλέον χρόνια παρουσίας του, έχει εμπλακεί σε μάχες με πολλούς από τους ήρωες και τους κακοποιούς του σύμπαντος της Marvel.

Έχει αποτελέσει αντικείμενο αρκετών τηλεοπτικών προσαρμογών αλλά και κινηματογραφικών ταινιών. Στην ταινία "Hulk" (2003) ο Έρικ Μπάνα υποδύθηκε τον χαρακτήρα. Στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, ο Έντουαρντ Νόρτον υποδύθηκε τον χαρακτήρα στην ταινία "Ο Απίθανος Hulk" (2008), ενώ ο Μαρκ Ράφαλο τον υποδύθηκε στις ταινίες "Οι Εκδικητές" (2012), "Iron Man 3" (2013), "Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron" (2015), "" (2017), "Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας" (2018), "Captain Marvel" (2019) και "Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη" (2019). Ο Ράφαλο επαναλαμβάνει τον ρόλο στις σειρές του Disney+ "What If...?" (2021) και "She-Hulk" (2022).
Στέλλα Στρατηγού

Η Στέλλα Στρατηγού (1931 - 9 Οκτωβρίου 2005) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Ρένα Στρατηγού. Έπαιξε στον κινηματογράφο και το θέατρο.
Κάρολος Η΄ της Γαλλίας

Ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας ή Κάρολος ο Ευγενικός (Γαλλική γλώσσα : "Charles VIII de France", 30 Ιουνίου 1470 - 7 Απριλίου 1498) ήταν μονάρχης του Οίκου των Βαλουά, βασιλιάς της Γαλλίας (1483 - 1498). Διαδέχτηκε τον πατέρα του Λουδοβίκο ΙΑ' σε ηλικία 13 ετών. Μητέρα του ήταν η Καρλόττα της Σαβοΐας. Την αντιβασιλεία ανέλαβε η μεγαλύτερη αδελφή του Άννα και ο σύζυγος της Πέτρος Β΄ του Μπουρμπόν, ο ίδιος ανέλαβε την προσωπική διακυβέρνηση σε ηλικία 21 έτους (1491). Την εποχή της αντιβασιλείας της αδελφής του σημειώθηκαν εξεγέρσεις απέναντι στην κεντρική εξουσία που έμειναν γνωστές ως "Κακός πόλεμος" (1485-1488), το αποτέλεσμα ήταν μεγάλη νίκη για την βασιλική εξουσία. 

Με ένα απίστευτο θράσος ο Κάρολος Η΄ παντρεύτηκε την Άννα της Βρετάνης, πρώτος της σύζυγος ήταν ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Οίκο των Αψβούργων σε μια τελετή που αμφισβητήθηκε. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ διεκδικούσε το Βασίλειο της Ουγγαρίας και απέτυχε να ολοκληρώσει τον γάμο του. Ο Κάρολος Η΄ έγινε με τον γάμο διοικητής στην Βρετάνη και μπόρεσε να ισχυροποιήσει το Γαλλικό στέμμα, έγινε ανεξάρτητο από την Μοναρχία των Αψβούργων. Ο Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως είχε παραχωρήσει στον πατέρα του τα δικαιώματα του στον Θρόνο της Νεαπόλεως, ο Κάρολος Η΄ έκανε μια σειρά από παραχωρήσεις στους γείτονες και κατέκτησε εύκολα την Ιταλική χερσόνησο. Τα Ιταλικά κράτη μπόρεσαν με έναν συνασπισμό να διώξουν τον στρατό του Καρόλου αλλά οι Ιταλικοί πόλεμοι θα κυριαρχήσουν στην Ευρωπαϊκή πολιτική τα επόμενα 50 χρόνια. Ο Κάρολος Η΄ πέθανε σε ηλικία 27 ετών από ατύχημα, ενώ έτρεχε στο Κάστρο του Αμπουάζ που γεννήθηκε χτύπησε με δύναμη το κεφάλι του στην οροφή μιας πόρτας. Δεν είχε γιους και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος ξάδελφος του Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας από τον Οίκο της Ορλεάνης, έναν πλάγιο κλάδο του Οίκου του Βαλουά.
Σιδηροδρομική Γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη

Η Σιδηροδρομική Γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη ήταν σιδηροδρομική γραμμή του Ο.Σ.Ε.. Αποτελούσε τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Πλατέος, όμως μετά την αναδιάταξη των γραμμών στην περιοχή του Πειραιά το 2007, οπότε και η σιδηροδρομική γραμμή προς Πλατύ ξεκινά πλέον από τον σταθμό Πειραιά, το τμήμα της γραμμής μεταξύ Πειραιά Λιμένα και Αγίου Ιωάννη Ρέντη έκλεισε. 

Η γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904, ως τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Παπαπουλίου, η οποία επεκτάθηκε αργότερα ως το Πλατύ. Μέχρι πρόσφατα προβλεπόταν ανακαίνιση και επαναλειτουργία της γραμμής για την εξυπηρέτηση των επιβατών πλοίων της Ακτής Βασιλειάδη και πλοίων που πηγαίνουν στην Κρήτη. Ωστόσο η ΓΑΙΑΟΣΕ έχει υπογράψει σκανδαλώδη σύμβαση για την παραχώρηση της γραμμής και του σιδηροδρομικού σταθμού Πειραιά Λιμένα (Αγίου Διονυσίου) στο Δήμο Πειραιά.
Κάτω Τιθορέα

<br>

Η Κάτω Τιθορέα (γνωστή κατά το παρελθόν ως "Καλύβια Βελίτσης" και "Κηφισοχώρι") είναι κωμόπολη του Νομού Φθιώτιδας και πρωτεύουσα του διευρυμένου Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας, ο οποίος βρίσκεται στην πεδιάδα του βοιωτικού Κηφισού, ανάμεσα στον ανατολικό Παρνασσό και το όρος Καλλίδρομο. Ο πληθυσμός της, κατά την Απογραφή του 2011, ανερχόταν σε 1.841 κατοίκους. Ως πρωτεύουσα του δήμου, αποτελεί διοικητικό και εμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Πειραιά

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Πειραιά είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη, της οποίας αποτελεί τερματικό σταθμό. Βρίσκεται στον Πειραιά και οφείλει την ονομασία του στο ότι εξυπηρετεί τον λιμένα του Πειραιά. Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 ως τερματικός σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Παπαπουλίου και σήμερα δε λειτουργεί. Διαθέτει πλευρική αποβάθρα και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών.

Ο σταθμός Λιμένα Πειραιά ήταν μεταξύ 1904 και 2005 γνωστός ως σταθμός Λαρίσης, ονομαζόμενος έτσι (ανεπίσημα) επειδή αυτός εξυπηρετούσε τη σιδηροδρομική συγκοινωνία μεταξύ Πειραιά και Λάρισας, που αποτελούσε τη σημαντικότερη πόλη κοντά στο βόρειο άκρο της γραμμής, τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της (το βόρειο άκρο της γραμμής ήταν στην πραγματικότητα το Παπαπούλι). Κατ' αντιστοιχία με την περίπτωση των σιδηροδρομικών σταθμών της Αθήνας, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου έφερε την (ανεπίσημη) ονομασία «σταθμός Πελοποννήσου», αν και σε αντίθεση με την περίπτωση της Αθήνας, στον Πειραιά οι σταθμοί των δύο δικτύων δεν ήταν γειτονικοί.

Ο σταθμός Λιμένα Πειραιά είναι επίσης γνωστός στους περιοίκους ως σταθμός Αγίου Διονυσίου, λόγω της γειτνίασής του με τον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου αλλά και ως ο "Σταθμός της ξενιτιάς", καθώς από εκεί ξεκινούσαν μεταπολεμικά πολλές αμαξοστοιχίες γεμάτες μετανάστες με προορισμό χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Εφόσον επαναλειτουργούσε η γραμμή, ο σταθμός θα είχε ανταπόκριση με την Θύρα Ε3 των πλοίων προς Κρήτη.

Από τον σταθμό Πειραιά Λιμένα μία εμπορευματική διακλάδωση οδηγούσε παλαιότερα προς το λιμάνι του Πειραιά και τη Δραπετσώνα. Ξακουστή υπήρξε και η "Γέφυρα του Ρεμπέτη", μια λιθόκτιστη γέφυρα μπροστά από τον σταθμό, η οποία ένωνε τον Πειραιά με τη Δραπετσώνα. 

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά Λιμένα παρότι ανακαινίστηκε προ των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και για αρκετά μεγάλο διάστημα παρέμεινε έρμαιο των διαθέσεων παρείσακτων, που προκάλεσαν φθορές και ζημιές εντός των κτιρίων διοίκησης και στις αποβάθρες. Πρόσφατα (2012), η ΓΑΙΟΣΕ παραχώρησε το κτίριο του Σταθμού και τις σιδηροδρομικές γραμμές στο Δήμο Πειραιά, ο οποίος σύμφωνα με τα σχέδια σκοπεύει να εκμεταλλευτεί το ακίνητο με τη δημιουργία Μουσείου Ρεμπέτικου Τραγουδιού, Πολιτιστικού Κέντρου, Χώρων Πρασίνου και Αναψυχής καθώς και Ποδηλατόδρομων κατά μήκος των εγκαταλειμμένων γραμμών.

Στον σχεδιασμό επέκτασης της γραμμής μετρό των ΗΣΑΠ από Πειραιά, προβλέπεται στη θέση αυτή ο σταθμός Δραπετσώνα, με κατεύθυνση προς Αμφιάλη.
Νισίκι-ε

"Δύο γυναίκες στη βεράντα", του [[Σουζούκι Χαρουνόμπου]] (Suzuki Harunobu)
Νισίκι-ε (錦絵 μεταφράζεται "κεντημένη εικόνα") είναι η Ιαπωνική τέχνη της δημιουργίας πολύχρωμων ξυλόγλυπτων χαρακτικών με βάση την τεχνική μέθοδο ουκίγιο-ε. Η τεχνική νισίκι-ε εφευρέθηκε το 1765, τελειοποιήθηκε και έγινε δημοφιλής από τον Σουζούκι Χαρουνόμπου που δημιούργησε πολλά έργα νισίκε-ε από το 1765 και μέχρι το θάνατό του 5 χρόνια μετά. 

Πριν την ανακάλυψη της τεχνικής νισίκι-ε, τα έργα ουκίγιο-ε ήταν ασπρόμαυρα και ζωγραφισμένα συνήθως στο χέρι. Το νισίκι-ε δημιουργείται με την σμίλευση ενός ξεχωριστού ξύλινου τμήματος για κάθε χρώμα και την χρήση αυτών ξεχωριστά για τη δημιουργία του τελικού πολύχρωμου χαρακτικού. Ένας χαράκτης με το όνομα Κινρόκου (Kinroku) εφηύρε την τεχνική που επέτρεψε την συγκόλληση όλων των τμημάτων ξύλου με τα διαφορετικά χρώματα ώστε το τελικό τυπωμένο χαρακτικό στο χαρτί να αποτελεί μια πλήρη εικόνα. 

Η τεχνική αυτή είναι γνωστή επίσης ως Έντο-ε (江戸絵) λόγω της ιδιαίτερης άνθησης που γνώρισε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) την εποχή εκείνη.
Lilandra Neramani

Η Lilandra Neramani (μτφρ.: Λιλάντρα Νεραμάνι) είναι φανταστική χαρακτήρας κόμικς της Marvel Comics. Αυτοκράτειρα της εξωγήινης φυλής των Shi'ar και σύντροφος του αρχηγού και μέντορα των X-Men, Καθηγητή Χ, η Lilandra εμφανίζεται συνήθως στις σελίδες των κόμικς που συνδέονται με την ως άνω ομάδα μεταλλαγμένων. Η Lilandra και ο Εξέβιερ υπήρξαν παντρεμένοι, ωστόσο ο γάμος τους ακυρώθηκε μετά τις εξελίξεις με την Cassandra Nova. Η πρώτη εμφάνιση της έγινε στο τεύχος "The Uncanny X-Men" vol. 1 #97 (1976), καθιστώντας την πρώτο μέλος της φυλής των Shi'ar που παρουσιάζεται σε κόμικ της Marvel. Ως Αυτοκράτειρα, η Lilandra προστατεύεται από την Αυτοκρατορική Φρουρά, της οποίας ηγείται ο Gladiator (Kallark). 

Από την ανάμιξή της στην ιστορία της Phoenix μέχρι σήμερα, η Lilandra έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο ως δευτερεύων χαρακτήρας στην ιστορία των X-Men. Ο έντονος συναισθηματικός δεσμός που τη συνδέει με τον Charles Xavier αποτέλεσε κεντρικό σημείο αναφοράς στην ανάπτυξη των δύο χαρακτήρων.
Λούνα Λάβγκουντ

Η Λούνα Λάβγκουντ (αγγλικά: Luna Lovegood) είναι φανταστικός χαρακτήρας της σειράς βιβλίων Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα, το πέμπτο βιβλίο της σειράς. Περιγράφεται να έχει πολύ μεγάλα και γουρλωτά μάτια, που της προσδίδουν μια έκφραση μόνιμης έκπληξης, να έχει το ραβδί της στερεωμένο πίσω από το αριστερό της αφτί για να το φυλάει, να φοράει ένα κολιέ από καπάκια βουτυρόμπυρας και να φοράει σκουλαρίκια από πορτοκαλιά ραπανάκια ("Dirigible Plums").

Η Ρόουλινγκ έχει πολλές φορές χαρακτηρίσει την Λούνα ως το αντίθετο της Ερμιόνης, αφού πιστεύει πολλά πράγματα τα οποία δεν είναι επιβεβαιωμένα, ενώ η Ερμιόνη στηρίζει τις απόψεις της σε γεγονότα και στη λογική. Αν και πολλές φορές η Ερμιόνη προσπαθεί να πείσει τη Λούνα ότι οι απόψεις της είναι λανθασμένες, οι προσπάθειές της πάνε χαμένες. Η Ερμιόνη θεωρεί τη Λούνα αφελή, ενώ η Λούνα την Ερμιόνη στενόμυαλη. Παρά τις διαφορετικές τους απόψεις όμως, η Λούνα υποστηρίζει την Ερμιόνη στο Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκηψ, όταν την κοροϊδεύει ο Ρον.

Παρά την πολλές φορές περίεργη συμπεριφορά της, η Λούνα φαίνεται να είναι πολύ καλή ψυχολόγος της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Έχει επίσης σε μεγάλη εκτίμηση τους φίλους της, κάτι που ο Χάρι καταλαβαίνει όταν επισκέπτεται το σπίτι της και βλέπει τα πορτρέτα των φίλων της (του ιδίου, του Ρον, της Ερμιόνης, της Τζίνι και του Νέβιλ) να διακοσμούν την οροφή του δωματίου της, με τα πορτρέτα να συνδέονται με ζωγραφισμένες χρυσές αλυσίδες που γράφουν «φίλοι» ξανά και ξανά.
Αφροδίτη και Πάνας

«Αφροδίτη και Πάνας» ονομάζεται μαρμάρινο σύμπλεγμα, το οποίο αναπαριστά μία εύθυμη σκηνή, με τον Πάνα να πλησιάζει αδέξια τη θεά Αφροδίτη, που ετοιμάζεται για το λουτρό της -κάτι που φαίνεται από το μαντίλι με το οποίο έχει μαζέψει τα μαλλιά της- ενώ ο Έρωτας με τη μορφή μικρού παιδιού, τον απομακρύνει. Η θεά προσποιείται ότι απειλεί τον Πάνα με το σανδάλι της, με μια παιχνιδιάρικη χειρονομία φιλάρεσκης ανωτερότητας.

Το έργο βασίζεται ανοιχτά στη διαλεκτική της αντίθεσης μεταξύ της ομορφιάς της νεαρής και του πρωτογονισμού της ποιμενικής μορφής του τραγόμορφου Πάνα. Επίσης στη διαφορετική απόδοση των επιφανειών όσο και στις κινήσεις απομάκρυνσης των προσώπων, τα σκέλη των οποίων διασταυρώνονται αντιθετικά. Η σύνθεση αποτελεί μια σοφή και εκλεκτικιστική μείξη στοιχείων που αντλούνται από την παρατήρηση του φυσικού κόσμου και προτύπων της γλυπτικής, όπως είναι φανερό ιδιαίτερα στην Αφροδίτη. 

Η μορφή της θεάς έχει πρότυπα την Αφροδίτη της Κνίδου και την Αφροδίτη των Μεδίκων. Η σύλληψη της μορφής της όμως απομακρύνεται από τους κανόνες των αναλογιών, οι οποίοι διέπουν τα περίφημα έργα που έχουν προηγηθεί. Το σώμα της Αφροδίτης εμφανίζεται για πρώτη φορά στις ακριβείς ρεαλιστικές του λεπτομέρειες, που φανερώνουν την υιοθέτηση από την πλευρά του γλύπτη ενός νεανικού γυναικείου εύσαρκου τύπου. Οι σωματικές ιδιαιτερότητες ξετυλίγονται στα πόδια, συνηθισμένα να φορούν σανδάλια όπως δείχνει η ατροφία του μικρού δαχτύλου, στους μηρούς, που στηρίζουν την ευρεία λεκάνη, στα πλούσια στήθη, που επιδεικνύονται με λαϊκή έλλειψη σεμνότητας, στον εύρωστο λαιμό, και τέλος στις γεμάτες παρειές, ανακαλύπτοντας την «αντικλασική» ομορφιά ενός εξατομικευμένου σώματος. 

Το σύμπλεγμα αυτό βρέθηκε το 1904 στο ίδρυμα των Βηρυτίων Ποσειδωνιαστών στη Δήλο. Η επιγραφή που φέρει στη βάση αναφέρεται στον Διόνυσο, που καταγόταν από τη Βηρυτό του Λιβάνου, προστάτη της πόλης, στους πατρώους θεούς της οποίας αφιερώνεται το σύμπλεγμα. Σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, επιδιορθωμένο σε ορισμένα τμήματα (δεξιός πήχης και κεφάλι της Αφροδίτης, πόδια και αριστερό χέρι του Έρωτα, κέρατα και δεξιό πόδι του Πανός, καθώς και μερικά δάχτυλα της Αφροδίτης που έχουν αποκατασταθεί με γύψο).

Κατηγορία:Αγάλματα της Αφροδίτης
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στις Κυκλάδες
Έντο

To Έντο (江戸 μεταφράζεται ως "ακρωτήρια και κόλποι") ή Γέντο είναι το προηγούμενο όνομα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας Τόκυο. Το Έντο ήταν η πρωτεύουσα της δυναστείας Τοκουγκάβα που κυβέρνησε την Ιαπωνία από το 1603 έως το 1868. Κατά τη διάρκεια της περιόδου εκείνης εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Στην πόλη αυτή αναπτύχθηκε και άνθησε η δημοφιλής αστική τέχνη ουκίγιο-ε και νισίκι-ε .

Πανόραμα του Έντο, [[1865]] ή [[1866]]
Χιροσίτζε

thumb|right| Στο έργο του αυτό ο Χιρόσιγκε εμπνεύστηκε από τη Γιαπωνέζικη φολκλορική τέχνη για τη σειρά "100 φημισμένες απόψεις του Έντο" 1857
Ο Ουταγκάουα Χιρόσιγκε () 1797 Έντο – 1858 είναι ένας από του σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες της τέχνης ουκίγιο-ε. Είναι επίσης γνωστός ως Αντο Χιρόσιγκε (安藤広重) ( και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ιτσιγουσάι Χιρόσιγκε.
Κανό Μασανόμπου

Ο Kανό Μασανόμπου (, 1434 - 2 Αυγούστου 1530) ήταν ο πιο σημαντικός Ιάπωνας ζωγράφος των σογκούν της Ασικάγκας και θεωρείται ο ιδρυτής της Σχολής ζωγραφικής Κανό.
Η Σχολή Κανό κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας για πάνω από 400 χρόνια μέχρι την Περίοδο Μουρομάτσι. Η σχολή απέκτησε το δικό της διακριτό στυλ μόνο όταν ο γιος του Μασανόμπου Κανό Μοτονόμπου ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής.

Ο Μασανόμπου επηρεάστηκε και ίσως διδάχτηκε ζωγραφική από τον ιερέα-ζωγράφο Τένσο Σουμπούν. Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό στυλ Κινέζικής προέλευσης σουιμπόκου, και προσέθεσε Ιαπωνικά στοιχεία. Πολύ λίγα πό τα έργα του έχουν διασωθεί.

Ο Κανό Μασανόμπου υπηρέτησε την κυβέρνηση Μουρομάτσι σαν ο επίσημος ζωγράφος διαδεχόμενος τον Σοτάν στο πόστο, που ονομαζόταν "γκόγιο έσι" (御用絵師)

Πέθανε στο Κιότο.
Κανό Εϊτόκου

Άνδρες παίζουν [[Γκο]], του Κανό Ειτόκου
Ο Κανό Εϊτόκου (), 16 Φεβρουαρίου 1543 - 12 Οκτωβρίου 1590) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος που έζησε την περίοδο Αζούτσι-Μομογιάμα και ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της Σχολής Κανό.
Κανό Μοτονόμπου

thumb|200px|Λευκοφορεμένος Καννόν
Ο Κανό Μοτονόμπου (, 28 Αυγούστου 1476 - 5 Νοεμβρίου 1559) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος. Ήταν μέλος της σχολής ζωγραφικής Κανούχα. Πατέρας του ήταν ο Κανό Μασανόμπου, ιδρυτής της σχολής Κανό. Στα χρόνια του Μοτονόμπου η σχολή υπό τη διεύθυνσή του κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας ως το κύριο καλλιτεχνικό ρεύμα της εποχής.
Βόγιατζερ 2

Ο Βόγιατζερ 2 ("Voyager 2, Ταξιδιώτης 2") είναι μία μη επανδρωμένη διαπλανητική διαστημοσυσκευή, που εκτοξεύτηκε στις 20 Αυγούστου 1977, στο πλαίσιο του Προγράμματος Βόγιατζερ για την εξερεύνηση των εξωτερικών πλανητών του ηλιακού μας συστήματος.

Είναι πανομοιότυπος με τον "Βόγιατζερ 1", που εκτοξεύτηκε λίγες μέρες αργότερα. Τα δυο σκάφη επισκέφτηκαν τον Δία και τον Κρόνο με διαφορά λίγων μηνών. Ο δίδυμός του πραγματοποίησε ένα κοντινό πέρασμα από τον δορυφόρο του Κρόνου Τιτάνα και στη συνέχεια συνέχισε σε πορεία που τον οδηγούσε έξω από το ηλιακό σύστημα, όμως ο "Βόγιατζερ 2" ακολούθησε διαφορετική τροχιά που του επέτρεψε να μείνει στην εκλειπτική κι έτσι να συνεχίσει το ταξίδι του στο ηλιακό σύστημα, εξερευνώντας για πρώτη φορά τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.

Το "Βόγιατζερ 2" θεωρείται η πιο επιτυχημένη διαστημοσυσκευή έως τώρα· επισκέφθηκε τέσσερις πλανήτες, δύο από τους οποίους εξερευνήθηκαν για πρώτη -και τελευταία μέχρι σήμερα- φορά, και πολλούς από τους δορυφόρους τους, μελετώντας τους με μια πληθώρα οργάνων και επεκτείνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό τις γνώσεις μας για την περιοχή αυτή του ηλιακού μας συστήματος. Ανακάλυψε δακτυλίους, δορυφόρους, ηφαιστειότητα σε παγωμένα φεγγάρια, κι έναν πιθανό υπόγειο ωκεανό στην Ευρώπη, δορυφόρο του Δία. Οι αντιλήψεις για το σχηματισμό, τη δομή και τη δυναμική του ηλιακού συστήματος άλλαξαν ριζικά μετά από το ταξίδι του, που εκμεταλλεύτηκε μια σπάνια γεωμετρική διάταξη των εξωτερικών πλανητών που συμβαίνει κάθε 176 χρόνια και δίνει τη δυνατότητα ενός γρήγορου ταξιδιού από τον ένα στον άλλο με τη χρήση βαρυτικής προώθησης.

Σε απόσταση 120 α.μ. (1,8×1010 χλμ.) από τον Ήλιο και κινούμενο με ταχύτητα 55.230 χλμ/ώρα, το "Βόγιατζερ 2" είναι η τέταρτη διαστημοσυσκευή που ανέπτυξε την απαιτούμενη ταχύτητα διαφυγής για να εγκαταλείψει το ηλιακό σύστημα. Στις 5 Νοεμβρίου 2018 το σκάφος εγκατέλειψε την ηλιόσφαιρα και έγινε το δεύτερο ανθρώπινο κατασκεύασμα που εισήλθε σε διαστρικό χώρο, παρέχοντας τις πρώτες άμεσες μετρήσεις της πυκνότητας και της θερμοκρασίας του διαστρικού πλάσματος.
Δημήτριος Σκόρδας

O Δημήτριος Σκόρδας (1941) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Γεννημένος το 1941 στην Αθήνα, ο Δημήτριος Σκόρδας υπήρξε από τους πιο δυνατούς και τεχνίτες μεσοεπιθετικούς των δεκαετιών '50 και '60.
Κώστας Μακρής

Ο Κώστας Μακρής μαζί με τον Αλέξη Κούγια στη κερκίδα της [[Παναχαϊκή Γ.Ε.|Παναχαϊκής]]
Ο Κώστας Μακρής (αγγλικά: "Con Makris") είναι Ελληνοαυστραλός ομογενής επιχειρηματίας της Αυστραλίας και ένας από τους πλουσιότερους Αυστραλούς. Επίσης ήταν πρόεδρος και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναχαϊκής.
Τάφος

Τάφος ονομάζεται ο τόπος στον οποίο έχει θαφτεί ένας άνθρωπος, αλλά και γενικότερα η κατασκευή που βρίσκεται στο σημείο αυτό. Σε περιπτώσεις που η κατασκευή είναι μεγάλη σε μέγεθος και είναι μνημειακού χαρακτήρα, αποκαλείται και ταφικό μνημείο.

Συνήθως οι τάφοι είναι συγκεντρωμένοι σε τόπους οι οποίοι ονομάζονται νεκροταφεία. 

Για τους Χριστιανούς, μέρος του τάφου είναι σταυρός, πάνω στον οποίο αναγράφεται το όνομα του θαμμένου σε αυτόν.

Σε τάφους άλλων θρησκειών, το όνομα αναγράφεται σε πλάκα τοποθετημένη και αυτή μπροστά από τη θέση του κεφαλιού.

Ως τάφοι χαρακτηρίζονται και κατασκευές όπως:
*Μαυσωλεία
*Κρύπτες
*Κενοτάφια
Αλάμπρα

thumb|Αλάμπρα (2010)
Η Αλάμπρα ("Alhambra", Αραβικά: : الحمراء = Al-Ħamrā, μετάφραση «"Το κόκκινο"») είναι ανάκτορο και φρούριο των Μαυριτανών μοναρχών στην Γρανάδα, στα νότια της Ισπανίας (ή Αλ-Ανταλούς ("Al-Andalus") όπως ήταν γνωστή κατά τη διάρκεια της κατασκευής του φρουρίου), το οποίο καταλαμβάνει ένα λόφο στο νοτιοανατολικό όριο της πόλης.

Σήμερα η Αλάμπρα είναι τουριστικό αξιοθέατο εξαιρετικής Ισλαμικής αρχιτεκτονικής, παρόλο που πολλές από τις εμφανείς διακοσμήσεις και οι κήποι είναι πρόσφατες αποκαταστάσεις των παλαιότερων.

Μέσα στην Αλάμπρα ανεγέρθηκε το Παλάτι του Κάρολου Ε' από τον Κάρολο Κουΐντο το 1527.

Το 1984 η Αλάμπρα, μαζί με τη Χενεραλίφε ("Generalife") και το Αλμπαϊσίν ("Albaicín") αναγνωρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Αφροδίτη της Μήλου

Η Αφροδίτη της Μήλου είναι πολύ γνωστό μαρμάρινο άγαλμα, του τέλους ελληνιστικής - αρχών ρωμαϊκής εποχής (περί το 150 - 50 π.Χ.), το οποίο βρέθηκε, την άνοιξη του 1820, σε αγροτική περιοχή της Μήλου. Το άγαλμα βρέθηκε σε πάνω από 6 χωριστά κομμάτια και κατέληξε ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. Στο μουσείο της Μήλου υπάρχει πιστό αντίγραφό του, το οποίο έστειλε αργότερα ως δωρεά το Λούβρο. Η Αφροδίτη της Μήλου θεωρείται καταπληκτικό έργο της ελληνιστικής τέχνης, το οποίο συνδυάζει αρμονικά τη γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα. Άλλοτε θεωρείτο έργο του Πραξιτέλη, σήμερα όμως είναι σαφές ότι ο δημιουργός της είναι άλλος. Είναι σήμα κατατεθέν της Μήλου ή προσδιοριστικό στοιχείο του τουρισμού της και οπωσδήποτε ένα από τα σημαντικότερα αποκτήματα του Λούβρου.
Τογιοκούνι

thumb|right|200px|Ματσουμότο Κοσίρο Ε', περίπου 1800
thumb|right|200px|Ονόε Ειζαμπούρο Α, περίπου 1800
Ο Ουταγκάουα Τογιοκούνι () ή Τογιοκούνι, (1769, Έντο - 1825, Έντο) ήταν μεγάλος Ιάπωνας ζωγράφος ουκίγιο-ε ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που απεικονίζουν ηθοποιούς του θεάτρου Καμπούκι. Συχνά αναφέρεται σαν Τογιοκούνι Α' για να διαχωριστεί από τους μαθητές της σχολής του που πήραν το καλλιτεχνικό του όνομα ή γκο μετά το θάνατό του. Ήταν ο επικεφαλής της σχολής Γιαπωνέζικης ξυλογραφίας που κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας τον 19ο αιώνα.
Day of the Tentacle

Το Maniac Mansion: Day of the Tentacle είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που κυκλοφόρησε το 1993 από την LucasArts. Πρόκειται για συνέχεια του παιχνιδιού "Maniac Mansion" και περιέχει διάφορους από τους πρωταγωνιστές του. Είναι το όγδοο παιχνίδι της LucasArts που χρησιμοποίησε τη μηχανή SCUMM του Ρον Γκίλμπερτ.
Νεόφυτος Β΄

Ο Νεόφυτος Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1602 έως το 1603 και από το 1607 έως το 1612.

Ήταν Αθηναίος και χαρακτηρίζεται λόγιος ιεράρχης, με αρετές και προσήλωση στην εκκλησιαστική τάξη. Την περίοδο 1597-1602 διετέλεσε Μητροπολίτης Αθηνών. Τον Μάρτιο του 1602 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον αντίπαλό του Ματθαίο Β΄. Τον Ιανουάριο του 1603 κατηγορήθηκε για διάφορα σκάνδαλα και καθαιρέθηκε. Εξορίστηκε στη Ρόδο και μετά στη Μονή Σινά.

Στις 15 Οκτωβρίου 1607 επανεξελέγη Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον παραιτηθέντα Ραφαήλ Β΄. Ασχολήθηκε με διοικητικά και οικονομικά θέματα. Προσπάθησε να βελτιώσει τα οικονομικά του Πατριαρχείου επιβάλλοντας με Συνοδικό Τόμο έκτακτη εισφορά στους επισκόπους της δικαιοδοσίας του. Επίσης, επισκεύασε το Πατριαρχικό κτίριο. Η πολιτική του ήταν αντιτουρκική και φιλοπαπική. Στις 6 Αυγούστου 1608 έστειλε ομολογία πίστης στον Πάπα Παύλο Ε΄, με την οποία αποδεχόταν το παπικό πρωτείο. Το 1609 έστειλε άκρως απόρρητη επιστολή στο βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Γ΄, με την οποία του ζητούσε την οργάνωση εκστρατείας για την απελευθέρωση των Ορθοδόξων από τους Τούρκους.

Η φιλοπαπική πολιτική του, καθώς και τα οικονομικά μέτρα που έλαβε, προκάλεσαν τη λαϊκή δυσφορία, αλλά δημιούργησαν και εχθρούς, όπως τον Μάξιμο τον Πελοποννήσιο και τον Κύριλλο Λούκαρι, οι οποίοι κατάφεραν να τον διώξουν από το Θρόνο. Μετά από πενταετή Πατριαρχία, τον Οκτώβριο του 1612, αποφασίστηκε μετά από δίκη να εξοριστεί πάλι στη Ρόδο. Πατριάρχης εξελέγη όμως ο προστατευόμενός του Τιμόθεος Μαρμαρηνός, οπότε η απόφαση δεν εκτελέστηκε και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη. Κατ' άλλη εκδοχή, πέθανε το 1612 και τοποτηρητής ανέλαβε ο Κύριλλος Λούκαρις. Ετάφη στη Χάλκη.
Μητροφάνης Γ΄

Ο Μητροφάνης Γ΄ (1520 - 9 Αυγούστου 1580) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δύο φορές, από το 1565 έως το 1572 και από το 1579 έως το 1580.
Γιαμσήντ Ουσμόνοβ

Ο Γιαμσήντ Ουσμόνοβ (τατζίκ "Ҷамшед Усмонов", αγγλ. "Jamshed Usmonov") (1965 στην Αστ) είναι κορυφαίος σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος του κινηματογράφου από το Τατζικιστάν. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ντουσάνμπε και στην Σχολή Σκηνοθεσίας της Μόσχας.