Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Γη της Βασίλισσας Μοντ

thumb|200px|right|Το τμήμα της Ανταρκτικής που διεκδίκησε η Νορβηγία
Η Γη της Βασίλισσας Μοντ () είναι μέρος της Ανταρκτικής που βρίσκεται ανάμεσα στον τερματικό σταθμό του Παγετώνα Στάνκομπ-Γουίλς, στις 20°Δ, και του Παγετώνα Σιννάν, στις 44° 38'Α, με έκταση περίπου 2.500.000 χμ², καλυπτόμενη κυρίως από το Ανταρκτικό στρώμα πάγου. Η περιοχή αυτή διεκδικήθηκε από την Νορβηγία στις 14 Ιανουαρίου 1939, αλλά η αξίωση αυτή, όπως και όλες οι άλλες στην Ανταρκτική, δεν είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη και η περιοχή υπόκειται στους όρους της Ανταρκτικής Συνθήκης. Η έτερη ανταρκτική περιοχή που διεκδικείται από τη Νορβηγία είναι το Νησί του Πέτρου Α'.

Η Γη του Ντρόνινγκ Μάουντ ονομάστηκε έτσι από τον Ρόαλντ Αμούνδσεν προς τιμήν της Βασίλισσας Μοντ της Νορβηγίας. Η αρχική περιοχή με αυτό το όνομα βρισκόταν μεταξύ των 37° και 50° Α, και ανακαλύφθηκε από τον Καπετάνιο Χιάλμαρ Ρίισερ-Λάρσεν το 1930. 

Το 2005, εγκαινιάστηκε στην περιοχή, από την Βασίλισσα Σόνγια της Νορβηγίας, ένας Νορβηγικός ερευνητικός σταθμός με την ονομασία Τρόλλ.
Μέγας Κύων

Ο Μέγας Κύων (Λατινικά: Canis Major, συντομογραφία: CMa) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Βρίσκεται στο Νότιο ουράνιο ημισφαίριο. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.

Λέγεται ότι αναπαριστά έναν από τους σκύλους που ακολουθούν τον κυνηγό Ωρίωνα. Ο Μέγας Κύων περιλαμβάνει το Σείριο, το λαμπρότερο αστέρα του νυχτερινού ουρανού, κι αυτός ο αστέρας αποτελεί μέρος του Χειμερινού Τριγώνου.
Εμίλ Νελλιγκάν

Ο Εμίλ Νελλιγκάν ή Νελιγκάν ("Émile Nelligan", Μόντρεαλ, Καναδάς, 24 Δεκεμβρίου 1879 – Μόντρεαλ, Καναδάς, 18 Νοεμβρίου 1941) ήταν Καναδός γαλλόφωνος ποιητής. 

Ο πατέρας του, υπάλληλος των καναδικών ταχυδρομείων, ήταν αγγλόφωνος ιρλανδικής καταγωγής και η μητέρα του γαλλόφωνη Κεμπεκιώτισσα. 

Ο Νελλιγκάν έδειξε το ποιητικό ταλέντο από πολύ νέος και δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα μόλις σε ηλικία 16 ετών. Οπαδός του συμβολισμού, επηρεάστηκε κυρίως από ποιητές της εποχής του όπως οι Γάλλοι Σαρλ Μπωντλαίρ, Πωλ Βερλαίν και Μωρίς Ρολλινά, ο Βέλγος Ζωρζ Ροντενμπάχ, και ο Αμερικανός Έντγκαρ Άλλαν Πόε. 

Το 1897, ο Νελλιγκάν αποφάσισε να αφοσιωθεί στην ποίηση. Μπήκε σε λογοτεχνικούς κύκλους του Μόντρεαλ και εγκατέλειψε τις σπουδές του. Ο πατέρας του δεν συμμερίστηκε αυτή την απόφαση του νεαρού Εμίλ και τον επόμενο χρόνο τον έστειλε μετά βίας στην Αγγλία, για να μάθει να εργάζεται. Ο Εμίλ επέστρεψε στο Μόντρεαλ μόνον λίγες εβδομάδες αργότερα και ο πατέρας του τού βρήκε μία θέση λογιστή, εργασία που ο Εμίλ εγκατέλειψε μέσα σε δύο εβδομάδες. Το 1899, ο Νελλιγκάν έπαθε νευρικό κλονισμό, από τον οποίο δεν συνήλθε ποτέ. Τον Αύγουστο του 1899, οι γονείς του τον έκλεισαν σε ψυχιατρικό άσυλο, όπου και πέθανε σαράντα δύο χρόνια αργότερα. 

Ο Νελλιγκάν ποτέ δεν ολοκλήρωσε το ποιητικό του έργο. Τα σκόρπια ποιήματά του, τα οποία τα είχε απαγγείλει σε διάφορες κοινωνικές και λογοτεχνικές συγκεντρώσεις, δημοσιεύθηκαν το 1904 χάρη στην φροντίδα ενός φίλου του. Ο ίδιος ο Νελλιγκάν δεν έμαθε ποτέ την επιτυχία που είχαν τα ποιήματά του.

Μετά τον θάνατό του, η ποίησή του έγινε εξαιρετικά δημοφιλής — κυρίως στο Κεμπέκ. Η ζωή του έλαβε διαστάσεις λαϊκού θρύλου και έγινε αντικείμενο μουσικής όπερας. Το 1979 καθιερώθηκε το "Βραβείο Εμίλ Νελλιγκάν" που δίνεται κάθε χρόνο σε έναν ταλαντούχο νεαρό γαλλόφωνο ποιητή της Βορείου Αμερικής.

Τα ποιήματα του Νελλιγκάν έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες, αλλά όχι στα ελληνικά. Tα πιο γνωστά ποιήματά του είναι "Το χρυσό καράβι" ("Le Vaisseau d'or"), και ο "Έρωτας του κρασιού" ("Romance du vin").
Κύνες Θηρευτικοί

Κύνες Θηρευτικοί (Λατινικά: Canes Venatici, συντομογραφία: CVn) είναι αστερισμός του βορείου ημισφαιρίου του ουρανού, που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο "Firmamentum Sobiescianum" του Hevelius, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.

Το όνομά του σημαίνει «Σκυλιά του κυνηγιού», λαγωνικά, και είναι από τους λίγους βόρειους αστερισμούς που δεν ορίστηκαν από τους αρχαίους `Ελληνες: Ο Πτολεμαίος ταξινομούσε τους αστέρες του στη Μεγάλη Άρκτο. Ο Εβέλιος τον κατέστησε ξεχωριστό αστερισμό διακρίνοντας εκεί τα δύο αγαπημένα κυνηγόσκυλα του Βοώτου, τον Αστερίωνα και τη Χαρά, να τον συνοδεύουν ενώ βγαίνει να κυνηγήσει αρκούδες (τις «άρκτους»).

Ως αστερισμός, οι Θηρευτικοί Κύνες συνορεύουν με τους αστερισμούς Βοώτη, Μεγάλη Άρκτο και Κόμη Βερενίκης.

Ο λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού είναι ο α Θηρευτικών Κυνών, γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Καρδία Καρόλου. Ο δεύτερος λαμπρότερος είναι η Χαρά.
Βοώτης

Βοώτης (Λατινικά: Bootes, συντομογραφία: Boo) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 
Ο μεγάλος αυτός αστερισμός βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, πλην όμως είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Συνορεύει με 8 διαφορετικούς αστερισμούς, τους: Δράκοντα, Μεγάλη `Αρκτο, Θηρευτικούς Κύνες, Κόμη Βερενίκης, Παρθένο, `Οφι (το τμήμα της κεφαλής), Βόρειο Στέφανο και Ηρακλή.
Μικρός Κύων

Ο Μικρός Κύων (Λατινικά: Canis Minor, συντομογραφία: CMi) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός το νότιο σύνορο του οποίου εφάπτεται σχεδόν στον ουράνιο ισημερινό κι έτσι βρίσκεται όλος σχεδόν στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Ο Μικρός Κύων συνορεύει με 4 άλλους αστερισμούς: τους Διδύμους, τον Μονόκερω, την Ύδρα και τον Καρκίνο. Είναι ορατός από την Ελλάδα τα χειμωνιάτικα βράδια και στις αρχές της άνοιξης. Το όνομά του σημαίνει «μικρό σκυλί».
Κηφεύς

Ο Κηφεύς (Λατινικά: Cepheus, συντομογραφία: Cep) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Κηφεύς βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι μάλιστα τόσο βόρειος αστερισμός ώστε στα χρόνια μας είναι αειφανής από την Ελλάδα. Συνορεύει με τους εξής αστερισμούς: Μικρά Άρκτο, Δράκοντα, Κύκνο, Σαύρα, Κασσιόπη και Καμηλοπάρδαλη. Αμυδρός αστερισμός, αναγνωρίζεται από ορισμένους στον ουρανό ως ένα μεγάλο «Κ» ανοικτό προς την Κασσιόπη.
Νότιος Στέφανος

Ο Νότιος Στέφανος (λατινικά: Corona Australis, συντομογραφία: CrA) είναι μικρός αστερισμός του νοτίου ημισφαιρίου που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Τοξότη, Τηλεσκοπίου, Βωμού και Σκορπιού, αποτελούμενος από αμυδρείς αστέρες οι λαμπρότεροι των οποίων δεν υπερβαίνουν το 4ο μέγεθος. Συνορεύει με αυτούς τους 4 αστερισμούς, τους Τοξότη, Σκορπιό, Βωμό και Τηλεσκόπιον. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Παρότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα, μόνο τις νύκτες της Ανοίξεως και τα καλοκαιρινά βράδια.
Περιστερά

Η Περιστερά (λατινικά: Columba, συντομογραφία: Col) είναι αστερισμός που σημειώθηκε επισήμως για πρώτη φορά το 1679 από τον Royer, αλλά είχε εμφανισθεί 76 χρόνια νωρίτερα στο έργο του Bayer στη σημερινή του θέση, και με τον προσδιορισμό στο κείμενο "recentioribus Columba". Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 5 άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Λαγωός, Γλυφείον, Οκρίβας, Πρύμνα και Μέγας Κύων. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ολόκληρος ορατός τα χειμωνιάτικα βράδια, παρότι βρίσκεται στο σύνολό του στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας.

Από τους πρώτους που σημείωσαν τον αστερισμό στους χάρτες τους ήταν ο Ολλανδός κοσμογράφος του 16ου αιώνα Πέτρος Πλάνκιος (Petrus Plancius), και αυτόν μάλλον υπονοεί περισσότερο ο Bayer με το "recentioribus" που αναφέρθηκε. Ωστόσο, μία αρχαία αναφορά φαίνεται πως υπάρχει στον «Παιδαγωγόν» του Αγίου Κλήμεντος της Αλεξανδρείας. Παρά το γεγονός αυτό, ο Jakob Bartsch, 21 χρόνια μετά τον Bayer, δεν αναγνωρίζει την Περιστερά, όπως δεν την αναγνωρίζουν ούτε ο Τύχων, ούτε ο Εβέλιος, ούτε ο Φλάμστηντ.

Το πλήρες όνομα του αστερισμού ήταν αρχικώς Columba Noae ή Columba Noachi, δηλαδή το Περιστέρι του Νώε. Δημιουργήθηκε με την αποκοπή ενός τμήματος του Μεγάλου Κυνός, της περιοχής που οι Άραβες ονόμαζαν Muliphein.

Ο Γκουλντ του απέδιδε 17 αστέρες μέχρι εβδόμου μεγέθους, ενώ ο Έντμουντ Χάλλεϋ δέκα αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.
Στέφανος Βόρειος

Ο Στέφανος Βόρειος (Λατινικά: Corona Borealis, συντομογραφία: CrB) είναι αστερισμός του βορείου ημισφαιρίου που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 
Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Συνορεύει με τους αστερισμούς Όφι προς Β., Βοώτη προς Α. και Ηρακλή προς Δ., αποτελούμενος από σειρά αστέρων σε κυκλοτερή διάταξη, ένα σχεδόν τέλειο ημικύκλιο 20 μοίρες βορειοανατολικά του Αρκτούρου. Σημαντικότεροι εξ αυτών είναι ο α (μεγέθους 2,3) και ο ζ που θεωρείται διπλός (εξ ενός κυανού μεγέθους 5 και ενός λευκού, μεγέθους περίπου 6).
Σταυρός του Νότου

Ο Σταυρός του Νότου, ή Νότιος Σταυρός (Λατινικά: Crux, συντομογραφία: Cru), είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603 στην "Ουρανομετρία" και διαχωρίστηκε έτσι από τον Κένταυρο. Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Αποτελεί τον μικρότερο αστερισμό αλλά έναν από τους πιο ευδιάκριτους. Τρεις πλευρές του περιτριγυρίζονται από τον αστερισμό Κενταύρου, ενώ προς τα νότια βρίσκεται ο αστερισμός Μυία (Musca). Ο Σταυρός του Νότου ήταν για τους αρχαίους Έλληνες τμήμα του Κενταύρου, αλλά ορίστηκε ως ξεχωριστή ομάδα αστέρων τον 16ο αιώνα μετά την εξερευνητική αποστολή του Αμέρικο Βεσπούτσι στη Νότια Αμερική το 1501. Ο Βεσπούτσι χαρτογράφησε τους δυο αστέρες, Άλφα του Κενταύρου και Βήτα του Κενταύρου, καθώς και τους αστέρες του Σταυρού του Νότου. Αν και αυτοί οι αστέρες ήταν γνωστοί στους αρχαίους Έλληνες, η σταδιακή μετάπτωση, τους έχει φέρει χαμηλά κάτω από τον ορίζοντα της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να ξεχαστούν.
Χανιά

Τα Χανιά είναι παραλιακή πόλη της βορειοδυτικής Κρήτης, ένας από τους σημαντικότερους λιμένες της και πρωτεύουσα του νομού Χανίων. Καταλαμβάνει έκταση περίπου δεκατριών τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού μετά το Ηράκλειο. Ο δήμος Χανίων αριθμεί 108.642 κατοίκους (2011), και πέρα από τα Χανιά η ευρύτερη αστική περιοχή περιλαμβάνει τα μεγαλύτερα προάστιά τα οποία έχουν ενωθεί οικιστικά με το δήμο Χανίων, όπως τα: Κουνουπιδιανά (8.620), Μουρνιές (7.533), Σούδα (6.418), Νεροκούρου (5.531), Δαράτσο (4.732), Περιβόλια (3.986), Γαλατάς (3.166) και Αρώνι (3.003). Υπήρξε σημαντική μινωική πόλη και έχει ταυτισθεί με την αρχαία Κυδωνία.
Ιππάριον

Το Ιππάριον (Λατινικά: Equuleus, συντομογραφία: Equ) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Πήγασο, Δελφίνα και Υδροχόο. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Λαγωός

Ο Λαγωός (λατινικά: Lepus, συντομογραφία: Lep) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 
Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρίωνα, Ηριδανό, Γλυφείον, Περιστερά, Μέγα Κύνα και Μονόκερω. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Λαγωός είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τις νύκτες του χειμώνα.
Νότιος Ιχθύς

Ο Νότιος Ιχθύς (λατινικά: Piscis Austrinus, συντομογραφία: PsA) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με 5 άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Υδροχόος, Αιγόκερως, Μικροσκόπιον, Γερανός και Γλύπτης. Είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα.
Οκρίβας

Ο Οκρίβας (λατινικά: Pictor, συντομογραφία: Pic) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, ορατός κατά το ήμισυ περίπου από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής αστερισμούς: Περιστερά, Γλυφείον, Δοράς, Ιπτάμενος Ιχθύς, Τρόπις και Πρύμνα. Ο LaCaille τον είχε ονομάσει αρχικώς Equuleus Pictoris, δηλαδή το τρίποδο υποστήριγμα ή «καβαλέτο» του ζωγράφου (pictor), όπου ο ζωγράφος στήνει τον πίνακα που ζωγραφίζει. Αυτό σημαίνει και η ελληνική λέξη οκρίβας ή οκρίβαντας (από το όκρις = άκρη, προεξοχή, και το ρήμα βαίνω). Επίσης, ο αστερισμός αποκλήθηκε και Pluteum Pictoris.
Οκτάς

: * "Για το ομώνυμο όργανο ουράνιων μετρήσεων δείτε Οκτάντας."

Ο Οκτάς (λατινικά: Octans, συντομογραφία: Oct) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Νικολά-Λουί ντε Λακάιγ και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους παρακάτω επτά αστερισμούς: Τράπεζα, Ύδρος, Τουκάνα, Ινδός, Ταώς, Πτηνόν και Χαμαιλέων. Το αρχικό όνομα που είχε δώσει ο Λακάιγ ήταν Octans Hadleianus, προς τιμή του Τζων Χάντλεϋ (Hadley) που είχε εφεύρει το ομώνυμο αστρονομικό όργανο (βλ. οκτάντας) το 1730. Ο Οκτάς εμφανίζεται εξάλλου στη γαλλική έκδοση του «Άτλαντος» του Τζον Φλάμστηντ ως l' Octans Reflexion.
Ύδρος

Ύδρος (Λατινικά: Hydrus, συντομογραφία: Hyi) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην "Ουρανομετρία" τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής επτά αστερισμούς: Ωρολόγιον, Ηριδανό, Τουκάνα, Οκτάντα, Τράπεζα, Δοράδα και Δίκτυον.

Ο αστερισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον αρχαίο αστερισμό Ύδρα, τον μεγαλύτερο σε έκταση από όλους τους αστερισμούς. Οι Γάλλοι αποκαλούν τον αστερισμό «η αρσενική Ύδρα», ενώ οι Γερμανοί der Kleine Wasserschlange, «το Μικρό Νερόφιδο». Η συντομογραφία Hyi προέρχεται από τη γενική πτώση, Hydri.

Μαζί με την Τουκάνα και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, ο Ύδρος απεικόνιζε κατά τον Ιούλιο Σίλερ τον Αρχάγγελο Ραφαήλ.

Στην Κίνα ο Ύδρος σχημάτιζε με γειτονικούς του αστέρες 4 διαφορετικές συναστρώσεις: Την Shay Sho, δηλαδή την Κεφαλή του Φιδιού (αστέρες ε, ζ), την Shay Fuh, την Κοιλιά του Φιδιού (προς την Τουκάνα), την Shay We, δηλαδή την Ουρά του Φιδιού, και τέλος την Foo Pih με τον γ και αστέρες κοντά του.
Δοράς

Η Δοράς (Λατινικά: Dorado, συντομογραφία: Dor) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην "Ουρανομετρία" τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με επτά αστερισμούς, τους Ωρολόγιον, Δίκτυον, Ύδρο, Τράπεζα, Ιπτάμενο Ιχθύ, Οκρίβαντα και Γλυφείον. Μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα της Δοράδος είναι ορατό από την Ελλάδα, το οποίο περιλαμβάνει πάντως (για μέρη νότια των Αθηνών) τον αστέρα γ Δοράδος. Η διεθνής ονομασία Dorado είναι ισπανική και όχι λατινική, και η λατινική γενική Doradus χρησιμοποιείται καταχρηστικώς. Δεν σημαίνει χρυσόψαρο, όπως πιστεύεται από πολλούς, αλλά το τροπικό/υποτροπικό ψάρι Coryphaena hippurus, αλλιώς δελφινόψαρο ή mahi-mahi, που αλλάζει χρώμα όταν πεθαίνει, αν και υπάρχει ομώνυμο γένος ("Doras") των γλυκών νερών της τροπικής Αμερικής. Το εναλλακτικό όνομα Ξιφίας (Xiphias) για τον αστερισμό εμφανίζεται στους Ροδόλφειους πίνακες του 1627 και το παραθέτει ο Έντμοντ Χάλεϊ μαζί με το Dorado στον κατάλογό του του 1679, το ίδιο και ο Τζον Φλάμστηντ, και μέχρι το 19ο αιώνα μία γερμανική πλανισφαίρα έγραφε "Schwertfisch". Η λέξη «ξιφίας» ωστόσο είχε άλλη έννοια στην Αστρονομία από την αρχαιότητα: ο Αριστοτέλης και (ακολουθώντας τον) ο Πλίνιος ονόμαζαν ξιφίες όσους κομήτες είχαν τη μορφή ξίφους. Ο Καίσιος συνδύαζε τους αστέρες της Δοράδος με εκείνους του Ιπταμένου Ιχθύος και σχημάτιζε τη μορφή του Άβελ από την Παλαιά Διαθήκη.

Στην κεφαλή της Δοράδος βρίσκεται ο νότιος πόλος της εκλειπτικής και, σύμφωνα με τον Καίσιο, ο αστερισμός τού έδωσε το όνομα Polus Doradinalis. Ποτέ λοιπόν δεν θα δούμε από τη Γη να περνά κάποιος πλανήτης από αυτό τον αστερισμό, ούτε άλλο σώμα του Ηλιακού Συστήματος, παρά μόνο σπανιότατα κάποιος αστεροειδής, συνήθως από αυτούς που περνούν πολύ κοντά στη Γη, ή κάποιος κομήτης μακράς περιόδου.
Δίκτυον

Το Δίκτυον (λατινικά: Reticulum, συντομογραφία: Ret) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρολόγιον, Ύδρος και Δοράς. Είναι αόρατος από την Ελλάδα, εκτός από ένα ελάχιστο τμήμα του, που είναι ορατό από την Κρήτη. Παρότι γενικώς η πατρότητά του αποδίδεται στον LaCaille, στη μνήμη του πλέγματος που χρησιμοποίησε για τις παρατηρήσεις του του νότιου ουρανού, ο αστερισμός σημειώθηκε αρχικά από τον Isaak Habrecht του Αστεροσκοπείου του Στρασβούργου με το όνομα Ρόμβος (Rhombus) και πιθανότατα υιοθετήθηκε από τον LaCaille, ο οποίος απλώς του άλλαξε το όνομα σε Reticulum Rhomboidalis (Ρομβοειδές Δίκτυον), ονομασία που απλοποιήθηκε τελικώς σε Reticulum (Δίκτυον) από τη Διεθνή Αστρονομική `Ενωση. Στο Δίκτυο αποδίδονταν 34 αστέρες μέχρι το έβδομο μέγεθος.
Πυξίς

Πυξίς (Λατινικά: Pyxis, συντομογραφία: Pyx) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους εξής 4 αστερισμούς: Ύδρα, Πρύμνα, Ιστία και Αντλία. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα μόνο τις νύκτες του χειμώνα και τα ανοιξιάτικα βράδια.

Ο LaCaille τον σχημάτισε από αστέρες των Ιστίων και του καταρτιού της Αργούς, και η αρχική ονομασία ήταν Pyxis Nautica, δηλαδή η Πυξίδα του Ναυτικού. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Francis Baily (1774-1844) επαναπροσάρτησε την Πυξίδα στον προηγούμενο αστερισμό, ώστε για κάποιο διάστημα δεν αναγνωριζόταν. Αλλά ο Γκουλντ την επανεισήγαγε στο έργο του "Uranometria Argentina" το 1879, και τελικώς αναγνωρίσθηκε επισήμως και τελεσίδικα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση.
Τρίγωνον

Τρίγωνον (Λατινικά: Triangulum, συντομογραφία: Tri) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Ανδρομέδα, Ιχθύες, Κριό και Περσέα. Είναι βόρειος αστερισμός και αμφιφανής στην Ελλάδα, φαίνεται ολόκληρος από την Ελλάδα κοντά στο ζενίθ μόνο τα χειμωνιάτικα βράδια.
Μικρά Άρκτος

Η Μικρά Άρκτος (Λατινικά, ονομαστική: Ursa Minor, γενική "Ursae Minoris" αστρον. σύμβολο: UMi) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αειφανής στην Ελλάδα. 

Το σημαντικότερο ξεχωριστό γνώρισμα της Μικράς Άρκτου είναι ότι στα χρόνια μας περιέχει το Βόρειο Ουράνιο Πόλο. Συνορεύει μόνο με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Δράκοντα και Κηφέα. Τα επτά φωτεινότερα άστρα της Μικράς Άρκτου δίνουν την εντύπωση ότι σχηματίζουν μια κουτάλα, όμως τα 4 είναι αμυδρά. Το άστρο στην άκρη του χερουλιού της κουτάλας είναι ο Πολικός Αστέρας (Polaris), ο αστέρας που χρησιμεύει για τον εντοπισμό του Βορρά, όσο και του αστερισμού του: Βρίσκεται αν προεκτείνουμε το ευθύγραμμο τμήμα μεταξύ των α και β Μεγάλης Άρκτου προς την πλευρά του α κατά το πενταπλάσιο αυτού.
Εξάς

Ο Εξάς (Λατινικά: Sextans, συντομογραφία: Sex) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο "Firmamentum Sobiescianum" του Εβέλιου, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός που τέμνεται από τον ουράνιο ισημερινό, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του (περί τα 2/3) βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Συνορεύει με τους αστερισμούς Λέοντα, `Υδρα και Κρατήρα. Είναι ολόκληρος ορατός από την Ελλάδα. Ο Εβέλιος θέλησε ονομάζοντας έτσι τον αστερισμό να τιμήσει τον εξάντα, το αστρονομικό όργανο που χρησιμοποίησε σε αστρικές μετρήσεις στο Γκντανσκ από το 1658 ως το 1679. Η αρχική μορφή του αστερισμού αποτελείτο από τους 12 αστέρες μεταξύ του Λέοντα και της Ύδρας. Η αρχική ονομασία ήταν Sextans Uraniae, δηλαδή ο εξάντας της Ουρανίας, της μούσας της Αστρονομίας, και συντομεύθηκε σε Sextans κατά τον εικοστό αιώνα.

Μέσα στα όρια του Εξάντος, 9 μοίρες νοτιοανατολικά του Βασιλίσκου, ο De Rheita πίστεψε πως είχε ανακαλύψει την αναπαράσταση του Sudarium Veronicae, του Αγίου Μανδηλίου της Αγίας Βερενίκης. Σχολιάζοντας το γεγονός, ο Τζον Χέρσελ είχε πει ότι "«πολλά περίεργα πράγματα έβλεπαν ανάμεσα στα άστρα πριν διαδοθεί η χρήση ισχυρών τηλεσκοπίων»". Στον Εξάντα αποδίδονταν από τον Αργκελάντερ 17 αστέρες ορατοί με γυμνό μάτι και από τον Heis 48.
Τηλεσκόπιον

Τηλεσκόπιον (Λατινικά: Telescopium, συντομογραφία: Tel) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, μερικώς ορατός από την Ελλάδα τα βράδια του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου, και συνορεύει με τους εξής 5 αστερισμούς: Νότιος Στέφανος και Τοξότης βόρεια, Ινδός ανατολικά, Ταώς νότια και Βωμός δυτικά. Ο LaCaille έδωσε και την εναλλακτική ονομασία Tubus Astronomicus (= Αστρονομικός Σωλήνας). Ο Γερμανός αστρονόμος Bode στο έργο του "Gestirne" (1805) το αποκαλεί Astronomische Fernrohr (Αστρονομικό Τηλεσκόπιο) και το σημειώνει σε διαφορετική, βορειότερη, θέση από τη σημερινή, στριμωγμένο ανάμεσα στον Τοξότη και τον Σκορπιό. Την οριστική του θέση, νοτιότερη μεν αλλά πιο εκτεταμένη, την οφείλουμε στον Βρετανό αστρονόμο Baily και στον Αμερικανό Γκουλντ.

Ο αστερισμός Τηλεσκόπιον δεν πρέπει να συγχέεται με ένα μικρό βόρειο αστερισμό που δεν αναγνωρίζεται πλέον, τον Telescopium Herschelii, που δημιούργησε ο Αυστριακός αστρονόμος αββάς Μαξιμιλιανός Χελ το 1781 για να τιμήσει τον Ουίλιαμ Χέρσελ, ανάμεσα στον Λύγκα και τους Διδύμους. Εμφανίζεται για πρώτη φορά από τον Bode το 1800 και μετά στον "`Ατλαντα" του Αμερικανού Elijah Burritt του 1833. Αλλά ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έπαψε να εμφανίζεται σε ουράνιους χάρτες και καταλόγους.
Μονή Ιβήρων

Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ιβήρων (Γεωργιανά: ივერთა მონასტერი) είναι μια εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται τρίτη (3η) στην ιεραρχική τάξη των Αγιορείτικων Μονών. 

Είναι ελληνική, κοινοβιακή και γιορτάζει στην Κοίμηση της Παναγίας. 

Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ Ιβηρίτης.
Τουκάνα

Τουκάνα (Λατινικά: Tucana, συντομογραφία: Tuc) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην "Ουρανομετρία" τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους αστερισμούς Γερανό, Ινδό, Οκτάντα, Ύδρο και Φοίνικα. Το όνομα προέρχεται από το τροπικό πουλί «τόκο» τουκάν ("Ramphastos toco") της Νότιας Αμερικής με το τεράστιο (σε σχέση με το σώμα του) ράμφος.

Κατά τον 17ο αιώνα οι Βρετανοί αποκαλούσαν τον αστερισμό Brasilian Pye. O Caesius (Καίσιος) έδωσε το γεωγραφικώς ανακριβές όνομα Pica Indica (= Δρυοκολάπτης ο Ινδικός), ενώ οι Κέπλερ, Ριτσιόλι και μερικοί μεταγενέστεροι συγγραφείς προέκριναν την ονομασία Anser Americanus (= Αμερικανική Χήνα), που εμφανίζεται για τελευταία φορά στην πλανισφαίρα του Stieler το 1872 ως Amerikanische gans.

Η μορφή του πτηνού στον ουρανό απεικονίζεται να βλέπει προς τα δυτικά, με την ουρά του προς την πλευρά του φωτεινού αστέρα Achernar του Ηριδανού. Ο α Τουκάνας, ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού, κατέχει βέβαια τη θέση του άκρου του εντυπωσιακού ράμφους.
Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

Το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1914 και είναι ένα από τα ιστορικότερα και μεγαλύτερα μουσεία της Ελλάδας. Από το 1930 στεγάζεται στη Βίλα «Ιλίσσια», που κατασκευάστηκε την περίοδο 1840-1848 ως οικία της Δούκισσας της Πλακεντίας και βρίσκεται επί της λεωφόρου Bασιλίσσης Σοφίας 22, στην Αθήνα. Έχει φθάσει να φιλοξενεί περισσότερα από 25.000 εκθέματα με μοναδικές συλλογές εικόνων, γλυπτών, αντικειμένων μικροτεχνίας, τοιχογραφιών, κεραμικών, υφασμάτων, χειρογράφων αλλά και αντιγράφων από τον 3ο αιώνα μέχρι την σύγχρονη εποχή. Τα εκθέματα προέρχονται από τον ελλαδικό και γενικά τον βαλκανικό χώρο. 

Έναν αιώνα και πλέον μετά την ίδρυσή του, συνεχίζει τη λειτουργία του και στις αίθουσες της νέας του επέκτασης μετά και την παραχώρηση μεγάλου οικοπέδου, άλλοτε στρατοπέδου.
Νησί του Πέτρου Α΄

Το Νησί του Πέτρου Α΄ ( νορβηγικά: Peter Ι Øy) είναι ένα ακατοίκητο ηφαιστειογενές νησί στη Θάλασσα Μπελινγκσχάουζεν, 450 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Ανταρκτική. Είναι διεκδικούμενο ως εξάρτηση της Νορβηγίας και μαζί με το Νησί Μπουβέ και τη Γη της Βασίλισσας Μοντ αποτελεί ένα από τα τρία εξαρτώμενα εδάφη της Νορβηγίας στην Ανταρκτική και την Υποανταρκτική. Το Νησί του Πέτρου Α΄ εχει μήκος 11 ως 19 χιλιόμετρα και επιφάνεια 156 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ίσο σχεδόν με τη Ζάκυνθο. Η ψηλότερη κορυφή είναι η ύψους 1.640 μέτρων Λαρς Κρίστενσεν. Σχεδόν όλο το νησί καλύπτεται από ένα παγετώνα και περιβάλλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου από επιπλέοντες πάγους, καθιστώντας το απροσπέλαστο. Υπάρχει μικρός αριθμός σπονδυλωτών ζώων στο νησί και ορισμένα θαλάσσια πτηνά και φώκιες.

Το νησί αντίκρισε πρώτος ο Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπελινγκσχάουζεν στις 21 Ιανουαρίου 1821 και πήρε το όνομά του ονομάστηκε από το Μέγα Πέτρο της Ρωσίας. Μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου του 1929 κανείς δεν είχε πατήσει το πόδι του στο νησί, όταν η Δεύτερη Αποστολή "Norvegia" των Νιλς Λάρσεν και Ολα Ολσταντ, που χρηματοδοτήθηκε από το Λαρς Κρίστενσεν, ήταν επιτυχής. Το διεκδίκησαν για τη Νορβηγία, που το προσάρτησε το 1931 και το έκανε εξάρτησή της το 1933. Η επόμενη αποβίβαση έλαβε χώρα το 1948 και το νησί αποτέλεσε αντικείμενο επιστημονικής έρευνας και περιορισμένου αριθμού τουριστών. Το νησί ήταν αντικείμενο της Συνθήκης της Ανταρκτικής το 1961. Από το 1987 υπάρχει στο νησί ένας αυτοματοποιημένος μετεωρολογικός σταθμός. Τρεις αποστολές ραδιοερασιτεχνών έχουν επισκεφθεί το νησί και υπάρχουν σποραδικές αποβιβάσεις τουριστών.
Κωνσταντίνος Ζ΄

Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος (17 ή 18 Μαΐου 905 - 9 Νοεμβρίου 959) ήταν ο τέταρτος Αυτοκράτορας της δυναστείας των Μακεδόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βασιλεύοντας από το 913 έως το 959. Ήταν γιος του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ και της τέταρτης συζύγου του, Ζωής Καρβωνοψίνας, και ανιψιός του προκατόχου του, Α Αλέξανδρου. 

Η βασιλεία του Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου θεωρητικά άρχισε με το θάνατο του Αυτοκράτορα και θείου του, Αλέξανδρου, από το 913. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ήταν λόγιος και συγγραφέας, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του βυζαντινού εγκυκλοπαιδισμού.
Πελαργόμορφα

Τα Πελαργόμορφα (επιστ. ονομ.: Ciconiiformes ) αποτελούν μία τάξη της ομοταξίας των Πτηνών. Περιλαμβάνει 6 οικογένειες πουλιών (Πελαργούς, Ερωδιούς, Γύπες του νέου κόσμου, κ.λ.π) και 54 γένη σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη ταξινόμηση.
Μάρκος Παγδατής

Ο Μάρκος Παγδατής (17 Ιουνίου 1985) είναι Κύπριος αντισφαιριστής. Γεννήθηκε στις στην Λεμεσό της Κύπρου από γονείς με μαρωνιτική-λιβανέζικη και ελληνική-κυπριακή καταγωγή. Έγινε γνωστός το 2006, έχοντας αξιοσημείωτη παρουσία στο Αυστραλιανό Όπεν, και την ίδια χρονιά έφτασε στον ημιτελικό του Τουρνουά Γουίμπλεντον και στην 8η θέση στην παγκόσμια κατάταξη.
Μάθιου Φοξ

Ο Μάθιου Φοξ ("Matthew Chandler Fox", γενν. 14 Ιουλίου 1966) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συμμετοχή του στη σειρά "Party of Five" στο ρόλο του Charlie Salinger, αλλά και για τη συμμετοχή στην δραματική σειρά Οι Αγνοούμενοι ("Lost").

Είναι γιος των Loretta και Francis Fox, γεννήθηκε στο οικογενειακό τους ράντσο στην Πενσυλβάνια και είναι ο μεσαίος κατά σειρά ηλικίας από τους τρεις γιους της οικογένειας. Έχει σπουδάσει στην ακαδημία του Deerfield και στο πανεπιστήμιο Columbia. Αποφοίτησε το 1988 και ξεκίνησε την υποκριτική με την "Atlantic Theater Company" στη Νέα Υόρκη. Το 1992 παντρεύτηκε τη Margherita Ronchi αποκτώντας μαζί της δύο παιδιά, την Kylie και τον Byron. Η αγαπημένη του ομάδα είναι οι "Philadelphia Eagles".
Χημική ουσία

Ο ατμός και το υγρό νερό είναι δυο διαφορετικές μορφές της ίδιας χημικής ουσίας, δηλαδή της [[χημική ένωση|χημικής ένωσης]] «νερό».

Χημική ουσία ονομάζεται, στη χημεία, μια μορφή της ύλης που έχει σταθερή χημική σύνθεση και χαρακτηριστικές ιδιότητες, δηλαδή μια χημική ουσία έχει μια ορισμένη «χημική ταυτότητα». Δεν μπορεί να διαχωριστεί σε συστατικά με φυσικές μεθόδους διαχωρισμού, δηλαδή δεν μπορεί να διαχωριστεί χωρίς την καταστροφή (ενδομοριακών) χημικών δεσμών. Μια χημική ουσία μπορεί να είναι στερεή, υγρή, αέρια ή και σε κατάσταση πλάσματος. 

Οι χημικές ουσίες συχνά αποκαλούνται «καθαρές ουσίες» για να διακριθούν από τα μίγματα. Ένα συνηθισμένο παράδειγμα μιας χημικής ουσίας είναι το καθαρό νερό. Έχει τις ίδιες ιδιότητες και την ίδια (ατομική) αναλογία υδρογόνου και οξυγόνου, ανεξάρτητα από το αν απομονώθηκε από ένα ποτάμι ή παράχθηκε με τεχνητό τρόπο μέσα σε ένα χημικό εργαστήριο. Μερικά άλλα παραδείγματα χημικών ουσιών που συναντάμε σε καθαρή μορφή είναι το διαμάντι (αλλομορφή του άνθρακα, ο χρυσός, το μαγειρικό αλάτι και η σουκρόζη. Ωστόσο, απλές ή φαινομενικά καθαρές ουσίες που βρίσκονται στη φύση είναι στην πραγματικότητα μίγματα ουσιών. Για παράδειγμα, το νερό της ύδρευσης μπορεί να περιέχει μικρές ποσότητες διαλυμένου αλατιού και διάφορες άλλες χημικές ενώσεις που περιέχουν σίδηρο, ασβέστιο, χλώριο και πολλές άλλες χημικές ουσίες.

Οι χημικές ουσίες υπάρχουν ως στερεά, υγρά, αέρια ή και σε κατάσταση πλάσματος και μπορεί να αλλάζουν μεταξύ αυτών των φάσεων της ύλης, με τις αλλαγές της θερμοκρασίας ή και της πίεσης. Με χημικές αντιδράσεις οι χημικές ουσίες μπορούν να μετατραπούν σε άλλες.

Διάφορες μορφές της ενέργειας, όπως το φως και η θερμότητα, δεν θεωρούνται ότι είναι ύλη, και έτσι καμμιά από αυτές δεν θεωρούνται χημικές ουσίες.

Μια δημοφιλής (στην καθομιλουμένη) έννοια του όρου «χημική ουσία» είναι ως «ένα προϊόν της χημικής βιομηχανίας». Υπό αυτήν τη μορφή όμως ο όρος μπορεί να υποδηλώνει ότι είναι «αφύσικη» και πιθανώς επιβλαβής, ακόμα και όταν στην πραγματικότητα τέτοιοι φόβοι μπορεί να είναι αδικαιολόγητοι.
Βουλγαρική Ακτή του Εύξεινου Πόντου

<br>

Aκτή στον [[Εύξεινος Πόντος|Εύξεινο Πόντο]]
Η Βουλγαρική ακτή του Εύξεινου Πόντου καλύπτει στο σύνολό τους τα ανατολικά σύνορα της Βουλγαρίας. Οι παραλίες της Ακτής του Εύξεινου Πόντου αποτελούν περίπου τα 130χλμ από τα 378χλμ των συνολικών ακτών.

Η μέση θερμοκρασία του αέρα είναι το καλοκαίρι περίπου 28°C, και η μέση θερμοκρασία του νερού 25°C. Τον Μάιο και τον Σεπτέμβριο σημειώνονται πάνω από 240 ώρες ηλιοφάνειας, ενώ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο πάνω από 300 ώρες. 

Τα Βαλκάνια όρη διασχίζουν τη χώρα και φτάνουν στις άκρες του Εύξεινου Πόντου, χωρίζοντας την ακτογραμμή σε βορρά και νότο. Η βόρεια Ακτή του Εύξεινου Πόντου της Βουλγαρίας διαθέτει βραχώση ακρωτήρια όπου η θάλασσα ξεσπά σε πλευρές βράχων που αγγίζουν μέχρι και τα 70 μέτρα σε ύψος. Η νότια ακτή είναι γνωστή για τις μεγάλης έκτασης αμμώδεις παραλίες της. 

Η μεγαλύτερη πόλη στην Βουλγαρική Ακτή του Εύξεινου Πόντου είναι η Βάρνα (που είναι επίσης και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Βουλγαρία), και βρίσκεται στο βόρειο μέρος της ακτής. Άλλη μεγάλη πόλη είναι o Μπουργκάς, στην νότια ακτή.
Μεσανιπαδάς

Ο Μεσανιπαδάς "(Mesanepada, Mes-Anni-Padda)" ήταν ο πρώτος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας της Ουρ, σύγχρονος του Γκιλγκαμές της Ουρούκ, τον 25ο αιώνα π.Χ και κυβέρνησε επί 80 χρόνια.

Σύμφωνα με μια επιγραφή που βρέθηκε στη Μάρι, ήταν γιος του Μεσκαλαμπτούγκ. Ο Μες-Ανι-Παδά, πολέμησε για τον έλεγχο της Νιπούρ, (θρησκευτικού κέντρου των Σουμερίων), ώσπου την κέρδισε. Κατέλαβε την Ουρούκ, και νικησε τον Μεσλίμ της Κις, βάζοντας τέλος στην κυριαρχία του, και κερδίζοντας τον τίτλο "Βασιλιάς τής Κις". Ήταν πιθανόν ηλικιωμένος τον καιρό που κατέκτησε την Κις και τη Νιπούρ.
Πότι

Το Πότι (Γεωργιανά: ფოთი) είναι πόλη στην επαρχία Σαμεγκρέλο στα δυτικά της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας και επομένως λειτουργεί ως ένα από τα τρία Γεωργιανά λιμάνια στη θάλασσα αυτή. Πλησίον της πόλης, ο μεγαλύτερος ποταμός της Δυτικής Γεωργίας, ο Ριόνι, εισέρχεται στην Μαύρη Θάλασσα. 

Το Πότι ιδρύθηκε ως Ελληνική αποικία τον 7ο αιώνα π.Χ. και ονομάστηκε "Φάσις". Eίναι επίσης έδρα μιας κεντρικής ναυτικής βάσης και αρχηγείο του Γεωργιανού ναυτικού.
Νομός Ιωαννίνων

Ο Νομός Ιωαννίνων ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και μία από τις τέσσερις της Περιφέρειας Ηπείρου. 

Ο Νομός Ιωαννίνων είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε έκταση νομούς της Ελλάδας και καταλαμβάνει τη μισή περίπου έκταση του γεωγραφικού διαμερίσματος της Ηπείρου, και βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Συνορεύει βόρεια με την Αλβανία (με τους Νομούς Κορυτσάς και Αργυροκάστρου), δυτικά με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, νότια με τις Περιφερειακές Ενότητες Άρτας και Πρέβεζας και ανατολικά με τις Περιφερειακές Ενότητες Γρεβενών, Τρικάλων και Καστοριάς. Άρχων του Νομού ήταν ο εκάστοτε νομάρχης Ιωαννίνων. Πρωτεύουσα του νομού, μοναδική πόλη και οικονομικό κέντρο είναι τα Ιωάννινα. Άλλες σημαντικές κωμοπόλεις και χωριά είναι η Κόνιτσα, το Μέτσοβο, η Ζίτσα, οι Καλαρρύτες, η Αρχαία Δωδώνη, τα Ζαγοροχώρια και το Δελβινάκι. Είναι κυρίως ορεινός νομός.
Γκαλντεπίγκεν

Το Γκαλντεπίγκεν () είναι το υψηλότερο βουνό στη Νορβηγία, με υψόμετρο 2.469 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Βρίσκεται εντός του δήμου Λομ, στην οροσειρά Γιοτουνχέιμεν. Η πρόσβαση στην κορυφή του Γκαλντεπίγκεν δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη: 4 ώρες η άνοδος, 2 ώρες η κάθοδος. Από την κορυφή είναι ορατή μια έκταση 35.000 χλμ².

Το Γκαλντεπίγκεν αμφισβητήθηκε στο παρελθόν ως το υψηλότερο βουνό της Νορβηγίας από το Γκλίττερτιντ, καθώς μερικές μετρήσεις έδειχναν πως το Γκλίττερτιντ ήταν ελαφρά υψηλότερο συμπεριλαμβανομένου και του παγετώνα στην κορυφή του. Ωστόσο, ο παγετώνας αυτός έχει συρρικνωθεί τα τελευταία χρόνια, και το Γκλίττερτιντ έχει ύψος πια μόνο 2.464 μέτρα ακόμα κι αν συμπεριληφθεί σ'αυτό και ο παγετώνας. Έτσι η διαμάχη έληξε προς όφελος του Γκαλντεπίγκεν.
Σουλγκί

Ο Σουλγκί "(Shulgi)", γιος του βασιλιά Ουρ-Ναμμού, βασίλευσε στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ τα έτη 2095 - 2047 π.Χ. σε μια περίοδο ευημερίας. 

Ολοκλήρωσε τα οικοδομικά προγράμματα τού πατέρα του, και αναδιοργάνωσε τη διοικητική μέριμνα τού βασιλείου. Η αυτοκρατορία παρέμεινε κατά μεγάλο μέρος άθικτη, με το ξεκίνημα τής επαρχιακής κυβέρνησης του Ενσί, αλλά χωρίς στρατιωτική ισχύ. Η τοπική φρουρά τέθηκε κάτω από τον έλεγχο των βασιλικά διορισμένων στρατιωτικών διοικητών ώστε να ελαττωθούν οι πιθανότητες επανάστασης. Επεξέτεινε την κυριαρχία του έως την Ασσούρ και τη χώρα Σουμπαρτού. 

Ο Σουλγκί, αν και επηρεασμένος από τη σημιτική παράδοση της ακκαδικής περιόδου (χρησιμοποιούσε λ.χ. τον ακκαδικό τίτλο "βασιλιάς των τεσσάρων μερών"), ήταν ωστόσο λάτρης τού σουμεριακού πολιτισμού. Αγαπούσε τη σουμεριακή λογοτεχνία, προστάτευσε τα σχολεία και την εκπαίδευση και υπερηφανευόταν για την παιδεία την οποία απέκτησε στο σχολείο εντούμπα (edubba) (Κόρπους Νο 5: σ. 51,52).

Είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να υποτάξει τα εδάφη τής Ασσυρίας, με ετήσιες εκστρατείες που άρχισαν στο 24ο έτος τής βασιλείας του. Τελικά πέτυχε να κάνει επαρχία του τη βόρεια περιοχή, με τους Χουριτικούς, Σουμπαρτικούς και Ασσυριακούς πληθυσμούς το 2051, μετά από είκοσι έτη πολέμου. Οδήγησε επίσης τις σωφρονιστικές εκστρατείες ενάντια στους Αμορραίους. Οι Γκούτιοι πέρασαν το Ελάμ, προκαλώντας εκεί μια αναρχία μεγαλύτερη από ότι είχε υπάρξει πριν στη Σουμερία. Πάντρεψε τις κόρες του με τους κυβερνήτες της Warshe και Ανσάν, και μετά κατέλαβε τα Σούσα, και εγκατέστησε έναν Σουμέριο κυβερνήτη. Αργότερα κατέβαλλε μια επανάσταση στην Ανσάν. Οι Ελαμίτες στρατολογήθηκαν σ' έναν στρατό τύπου: Λεγεώνα των Ξένων. Περίπου στο 2055 π.Χ., οδήγησε έναν στρατό ξηράς στην Παλαιστίνη, για να τιμωρήσει τους ντόπιους για τη μη αποστολή φόρου.
Μπορεί να προσπάθησε να μιμηθεί τον Ναράμ-Σιν, γιατί πήρε τον τίτλο τού "βασιλιά των τεσσάρων τετάρτων". Ήταν μεγάλος προστάτης όλων των Σουμερίων, ακόμα και αν παντρεύτηκε μια Σημίτισσα, την Αμπισιμτί. Επρόκειτο να παραμείνει Αυτή θα έμενε κληρονόμος μετά τους γιους της. Ο Σουλγκί είχε περισσότερα από 50 παιδιά.

Μετά το θάνατο τού Σουλγκί έκανε την εμφάνισή του από τις ερήμους της Συρίας ένα σημιτικό φύλο, οι Αμορίτες, οι οποίοι άρχισαν να εισβάλλουν και να λεηλατούν τις σουμεριακές πόλεις.
Θάλασσα του Μαρμαρά

thumb|250px|right|Δορυφορική άποψη της Θάλασσας του Μαρμαρά
thumb|250px|Χάρτης της Θάλασσας του Μαρμαρά

Η Θάλασσα του Μαρμαρά (Τούρκ.: "Marmara Denizi") ή Προποντίδα (αρχ. ελληνικά: "Προποντίς") είναι κλειστή θάλασσα που συνδέει τον Εύξεινο Πόντο (Μαύρη Θάλασσα) με το Αιγαίο Πέλαγος, χωρίζοντας έτσι το ασιατικό μέρος της Τουρκίας από το ευρωπαϊκό, και κατ' επέκταση την Ευρώπη από την Ασία. Έχει δύο ακραίους πορθμούς, ΒΑ. τον Βόσπορο, που τη συνδέει με τη Μαύρη Θάλασσα, και ΝΔ. τον Ελλήσποντο, που τη συνδέει με το Αιγαίο. Ο Βόσπορος χωρίζει επίσης και την Κωνσταντινούπολη στην ασιατική και την ευρωπαϊκή της πλευρά. Έχει έκταση 11.472 χλμ² και μέγιστο βάθος 1.355 μέτρα. Καλύπτει όλη τη θαλάσσια έκταση από την Καλλίπολη μέχρι τη Νικομήδεια, περίπου 145 μίλια απόσταση. Το συνολικό ανάπτυγμα της ευρωπαϊκής ακτής της είναι περίπου 130 μίλια, ενώ της ασιατικής ακτής περίπου τα 300 μίλια. 

Γενικά η Θάλασσα του Μαρμαρά αποτελεί ένα θαλάσσιο ποταμό, όπου ο Βόσπορος μεταφέρει σ΄ αυτή την υπερπλήρωση υδάτων του Ευξείνου που προέρχονται από τις συνεχείς σ΄ αυτόν εκβολές ποταμών, και στη συνέχεια η θάλασσα του Μαρμαρά εκβάλλει τη δική της υπερπλήρωση δια του Ελλησπόντου στο Αιγαίο. Συνέπεια αυτού είναι το υφιστάμενο συνεχές θαλάσσιο ρεύμα, το λεγόμενο «ρεύμα του Μαρμαρά», με μόνιμη κατεύθυνση προς το Αιγαίο. 
Σημειώνεται ότι το ρεύμα του Μαρμαρά έχει προκαλέσει κατά καιρούς πολλά ναυτικά ατυχήματα. Για τον λόγο αυτό η πλοήγηση των διερχομένων πλοίων υπό πλοηγούς είναι υποχρεωτική.

Υπάρχουν δύο μείζονες νησιωτικές ομάδες γνωστές ως Πριγκηπονήσια και Νησιά του Μαρμαρά. Η τελευταία ομάδα διαθέτει πλούσιες πηγές μαρμάρου και από εκεί παίρνει το όνομά της και η θάλασσα. 

Η θάλασσα του Μαρμαρά σχηματίστηκε από τη κίνηση των τεκτονικών ρηγμάτων στο φλοιό της γης και το διαχωρισμό των ηπείρων της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας, που έχει προκαλέσει πολλούς μεγάλους σεισμούς στα πρόσφατα χρόνια, όπως τον Σεισμό του Ιζμίτ του 1999, περνά κάτω από τη θάλασσα και είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση ενός τσουνάμι 2,5 μέτρων, σκορπώντας τον θάνατο σε 155 ανθρώπους. 

Το όνομα «Προποντίδα», από τον αρχαίο ελληνικό τύπο Προποντίς (< "προ" + "Πόντος"), σημαίνει την θάλασσα «προ του Εύξεινου Πόντου», περιγράφοντας έτσι την γεωγραφική της θέση (βλ. ).
Άντε Τσόβιτς

Ο Άντε Τσόβιτς (κατά τη θητεία του στην Ελλάδα ήταν γνωστός ως Κόβιτς) είναι Αυστραλός ποδοσφαιριστής κροατικής καταγωγής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Έλφσμποργκ .
Πάπας Αδεοδάτος Α΄

Ο Πάπας Αδεοδάτος Α΄ ("Papa Adeodato I", 570 - 8 Νοεμβρίου 618), αποκαλούμενος επίσης Θεόδοτος ("Deusdedit"), ήταν Πάπας από τις 19 Οκτωβρίου του 615 μέχρι τον θάνατό του το 618. Μερικές φορές ο Πάπας Αδεοδάτος Β΄ ονομάζεται Adeodatus (χωρίς σειρά) καθώς ο Αδεοδάτος Α΄ είναι γνωστός μερικές φορές ως Πάπας Θεόδοτος ("Deusdedit"). Η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Νοεμβρίου.
Φαϊμαλάγκα Λούκα

Ο Φαϊμαλάγκα Λούκα ("Faimalaga Luka", 15 Απριλίου 1940 - 19 Αυγούστου 2005) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπηρέτησε στα αξιώματα του Γενικού Διοικητή (ή Γενικού Κυβερνήτη) και του Πρωθυπουργού.
Γιώργος Ξενίδης

O Γιώργος Ξενίδης (6 Δεκεμβρίου 1974 - 3 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Είχε αγωνιστεί το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Ηρακλή, όπου το φθινόπωρο του 2011 ανέλαβε το ποδοσφαιρικό τμήμα ως υπεύθυνος του.
Φιλόκυπρος

Ο Φιλόκυπρος ήταν βασιλιάς και ιδρυτής της πόλης κράτους Σόλοι στην Κύπρο.

Σύμφωνα με την ιστορία ήταν βασιλιάς της Κυπριακής πόλης κράτους Αιπείας η οποία βρισκόταν σε περιοχή με ανθυγιεινό κλίμα. Κάποτε πέρασε από εκεί ο Σόλων και συνέστησε στον Φιλόκυπρο να ιδρύσει μια νέα πόλη σε περιοχή με καλύτερο κλίμα, όπως κι έγινε , ή νέα πόλη ονομάστηκε Σόλοι προς τιμήν του Σόλωνα ο οποίος έγραψε και τους πρώτους νόμους της . Γιος και διάδοχος του ήταν ο Αριστόκυπρος.

Στα έργα του ο Σόλων έχει αφιερώσει μία ελεγεία στον Φιλόκυπρο .
Οι Ομπρέλες του Χερβούργου

Οι Ομπρέλες του Χερβούργου ("Les Parapluies de Cherbourg") είναι γαλλικό μιούζικαλ του 1964. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Ζακ Ντεμί και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Κατρίν Ντενέβ, Νίνο Καστελνουόβο και Αν Βερνόν. Πρόκειται για μία ρομαντική ιστορία αγάπης πλημμυρισμένη από μουσική και τραγούδια. Την αξιομνημόνευτη μουσική της ταινίας έγραψε ο Μισέλ Λεγκράν. Όλοι οι διάλογοι του φιλμ, ακόμα και οι πιο απλές, καθημερινές ομιλίες, τραγουδιούνται σαν ρετσιτατίβο. Πέρα όμως από ένα ευχάριστο μελόδραμα, η ταινία επιχειρεί να τοποθετήσει κοινωνικά τους ήρωές της.

Οι "Ομπρέλες" είναι το δεύτερο από τα τρία φιλμ του Ντεμί που απαρτίζουν μια άτυπη "ρομαντική τριλογία" και έχουν πολλούς κοινούς ηθοποιούς, χαρακτήρες και μια κοινή αισθητική. Προηγήθηκε το φιλμ "Lola" (1961) και ακολούθησε το "Les Demoiselles de Rochefort" (1967).
Αριστόκυπρος

Ο Αριστόκυπρος, ("Ἀριστόκυπρος "), ήταν βασιλιάς των αρχαίων Σόλων στην Κύπρο.

Διαδέχτηκε τον πατέρα του Φιλόκυπρο και πήρε μέρος στην επανάσταση των Κυπρίων εναντίον των Περσών που έγινε με ηγέτη τον Ονήσιλο. Σκοτώθηκε στη μάχη στη πεδιάδα της Σαλαμίνας μαζί με τον Ονήσιλο αφού πρώτα τους εγκατέλειψαν οι Κούριοι και αποχώρησαν από το πεδίο της μάχης.
Ευέλθων

Ο Ευέλθων , ("Εὐέλθων"), ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο.

Η διάρκεια της βασιλείας του συνέπεσε με την Περσική κατοχή της νήσου , παρόλα αυτά φαίνεται ότι ο Ευέλθων κρατούσε κάποια ανεξαρτησία αφού έκοψε δικά του νομίσματα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο κάποτε έφτασε στη Σαλαμίνα η βασίλισσα της Κυρήνης Φερετίμη και ζήτησε από τον βασιλιά της χώρας να της δώσει στρατό για να καταλάβει την εξουσία στην Κυρήνη και να επαναφέρει τον γιο της Αρκεσίλαο Γ΄ που είχε ανατραπεί. Ο Ευέλθων αρνήθηκε και της πρόσφερε αδράχτι και μαλλί. Της τόνισε ότι τέτοια δώρα αρμόζουν στις γυναίκες και όχι στρατός. Ο Ευέλθων είχε αφιερώσει στους Δελφούς θυμιατήριο, "αξιοθέητον" το αποκαλεί ο Ηρόδοτος, που είχε τοποθετηθεί στον θησαυρό των Κορινθίων.
Γόργος

Ο Γόργος , ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο.

Ο Γόργος είχε φιλοπερσική πολιτική και αρνήθηκε να λάβη μέρος στην επανάσταση των Κυπρίων κατά των Περσών. Τότε ο αδελφός του Ονήσιλος τον έδιωξε από τον θρόνο και ανακηρύχθηκε ο ίδιος βασιλιάς. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος κάποια μέρα που ο Γόργος βγήκε από την πόλη με τον στρατό του ο Ονήσιλος έκλεισε τις πύλες έκανε στάση και έγινε ο ίδιος βασιλιάς. Ο Γόργος τότε κατέφυγε στην αυλή του Πέρση βασιλιά, μετά την αποτυχία της επανάστασης και τον θάνατο του αδελφού του οι Πέρσες τον επανέφεραν στον θρόνο της Σαλαμίνας. Μάλιστα συμμετείχε με στρατό στην εκστρατεία του Ξέρξη στην Ελλάδα. Διάδοχος του ήταν ο Φιλάων.
Αυδήμονας

Ο Αυδήμονας ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο.

Ήταν Κύπριος, και είχε τοποθετηθεί στον θρόνο της Σαλαμίνας από τους Πέρσες μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Ονήσιλου τον οποίο και διαδέχτηκε. Ανατράπηκε το 411 π.Χ. από τον Ευαγόρα, ο οποίος ξεκίνησε από τους Σόλους της Κιλικίας με λίγους οπαδούς του και κατέλαβε την Σαλαμίνα σε μία νύχτα, διώχνοντας τον Αυδήμονα. Προσπάθησε να επιστρέψει στον θρόνο με την βοήθεια του Βαάλµελεκ Β΄, βασιλιά του Κιτίου, χωρίς επιτυχία.
Λιούις Χάμιλτον

Ο Σερ Λιούις Χάμιλτον (" Sir Lewis Carl Davidson Hamilton", 7 Ιανουαρίου 1985) είναι Βρετανός οδηγός της Φόρμουλα 1, ο οποίος αγωνίζεται σήμερα με την ομάδα της Mercedes AMG F1 Team (από την αγωνιστική περίοδο του 2013). Ο Χάμιλτον έχει κατακτήσει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στο πρωτάθλημα οδηγών 7 φορές, το 2008, το 2014, το 2015, το 2017, το 2018, το 2019 και το 2020 ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Μίχαελ Σουμάχερ. Επιπλέον, κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες νίκες στην Φόρμουλα 1, οι οποίες είναι 98.
Γιούργκεν Χάμπερμας

Ο Γιούργκεν Χάμπερμας (γερμ. "Jürgen Habermas", , γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1929) είναι Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος που ανήκει στην παράδοση της κριτικής θεωρίας και του αμερικανικού πραγματισμού. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την εργασία του πάνω στην έννοια της «δημόσιας σφαίρας», που ήταν το θέμα και ο τίτλος του πρώτου του βιβλίου. Η εργασία του επικεντρώθηκε στα θεμέλια της κοινωνικής θεωρίας και της επιστημολογίας, στην ανάλυση των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και της δημοκρατίας, της έννοιας της νομιμοποίησης σε ένα κριτικό κοινωνικό-εξελικτικό πλαίσιο, και της σύγχρονης πολιτικής — ιδιαίτερα της γερμανικής πολιτικής. Το θεωρητικό σύστημα του Χάμπερμας είναι αφιερωμένο στην αποκάλυψη της δυνατότητας του λόγου, της πολιτικής χειραφέτησης, και της λανθάνουσας ορθολογικής-κριτικής επικοινωνίας στους σύγχρονους θεσμούς, αλλά και της ανθρώπινης ικανότητας να εκπληρώνει και να επιδιώκει ορθολογικά ενδιαφέροντα.
Οτρήρη

Στην ελληνική μυθολογία, η Οτρήρη ήταν μια βασίλισσα των Αμαζόνων. Υπήρξε σύντροφος του θεού Άρη και μητέρα της Ιππολύτης, της Αντιόπης, της Λυσίππης, της Μελανίππης και της Πενθεσίλειας. 

Θεωρείται και αναφέρεται συχνά ως η ιδρύτρια του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο.
Στην ηγεσία του έθνους των Αμαζόνων τη διαδέχτηκε η κόρη της, Ιππολύτη.
Βαάλµελεκ Β΄

Ο Βαάλµελεκ Β΄, ήταν βασιλιάς (425-400 π.Χ.) των αρχαίων πόλεων Κιτίου και Ιδαλίου στην Κύπρο.

Ήταν Φοινικικής καταγωγής και διάδοχος του πατέρα του Ασβαάλ, τρίτος βασιλιάς της φοινικικής δυναστείας του Κίτιου. Ανέπτυξε εμπορικές σχέσεις με την Αθήνα κι εκεί βρήκε καταφύγιο ο Αθηναίος ποιητής Ανδοκίδης: ο Βαάλµελεκ τον συνέλαβε και τον καταδίκασε, αλλά ο Ανδοκίδης κατάφερε και ξέφυγε.

Υποστήριξε τον Αυδήμονα στην προσπάθειά του να ξανανέβει στον θρόνο της Σαλαμίνας χωρίς επιτυχία. Διάδοχός του ήταν ο Βααλράµ Α΄.
Ταυρωπός

Ο Ταυρωπός ή Μέγδοβας είναι ποταμός που ρέει στους νομούς Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Ο ποταμός πηγάζει από τα βουνά στο δυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας και έχει μήκος 78 περίπου χιλιόμετρα. Κατά τη δεκαετία του 1950 η ροή του διεκόπη με την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος και τη δημιουργία της Λίμνης Πλαστήρα, που παρέχει ηλεκτροδότηση, ύδρευση και άρδευση στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας. Στη συνέχεια ο ποταμός περνάει στο νομό Ευρυτανίας και κατά μήκος της κοιλάδας του υπάρχουν λιγοστές καλλιεργήσιμες εκτάσεις, πευκοδάση και δάση Ελάτης καθώς και μερικά πέτρινα γεφύρια. Από το 1967 ο ποταμός χύνεται στη λίμνη Κρεμαστών, ενώ πριν από τη δημιουργία της ενωνόταν με τον ποταμό Αχελώο.
Τομάζι Πουαπούα

Ο Σερ Τομάζι Πουαπούα ("Sir Tomasi Puapua", 10 Σεπτεμβρίου 1938 - ...) είναι πολιτικός από το Τουβαλού. Διετέλεσε πρωθυπουργός και Γενικός Κυβερνήτης του νησιωτικού κράτους. Είναι τιμημένος με τον τίτλο του Ιππότη, του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου και με τον τίτλο Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον παραιτηθέντα εξαιτίας σκανδάλου Τοαρίπι Λαούτι.
Βααλράµ

Με το όνομα Βααλράµ, ήταν γνωστοί τρεις βασιλείς, τού αρχαίου Κίτιου στην Κύπρο. Ήταν Φοινικικής καταγωγής βασιλείς του Κιτίου και Ιδαλίου. 

#Βααλράμ Α΄, (400 - 392 π.Χ.). Ήταν διάδοχος του Ασβαάλ, βασίλεψε σε μια περίοδο που το Κιτίο ευημερούσε .
#Βααλράμ Β΄, (392 π.Χ.). Βασίλεψε λίγους μήνες , διάδοχος του ήταν ο Αβιδμελέκ.
#Βααλράμ Γ΄, (392 π.Χ.). Διαδέχτηκε τον Αβιδμελέκ, βασίλεψε λίγους μήνες και διάδοχος του ήταν ο Μεληκιάθων.
Πάπας Ιωάννης ΣΤ΄

Ο Πάπας Ιωάννης ΣΤ΄ ("Papa Giovanni VI", 655 - 11 Ιανουαρίου 705) ήταν Πάπας από τις 30 Οκτωβρίου του 701 έως το θάνατό του το 705. Διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα τον Σέργιο Α΄.
Ράντε Βρετσάκοφσκι

Ο Ράντε Βρετσάκοφσκι (Σλαβομακεδονικά:Раде Врчаковски) γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου του 1980 είναι Βορειομακεδόναςτραγουδιστής, γνωστός και ως Βρετσάκ. Το 2008 εκπροσώπησε τη χώρα του στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision μαζί με την Ταμάρα και τον Άντριαν με το τραγούδι "Let me love you" (Άσε με να σε αγαπήσω), το οποίο δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό.

Είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου των Σκοπίων, παρ'όλα αυτά αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του στο τραγούδι. Ο τελευταίος του δίσκος "Vo Tvoeto Srce" , ο οποίος κυκλοφόρησε το 2006, έκανε ρεκόρ πωλήσεων στη Βόρεια Μακεδονία. Τέλος είναι στιχουργός του τραγουδιού "Ninanajna" το οποίο διαγωνίσθηκε στη Γιουροβίζιον του 2006 και κατέλαβε την 12η θέση, την καλύτερη της χώρας μέχρι τώρα.