Ναι, αγαπάμε αυτή τη χώρα

To Ναι, αγαπάμε αυτή τη χώρα ή Για, βι έλσκερ ντέτε λάνε είναι ο εθνικός ύμνος της Νορβηγίας. Στην πρώτη στροφή παρουσιάζει το φυσικό -κυρίως- περιβάλλον της χώρας. Στη δεύτερη, ξεκινά μια ιστορική αναδρομή σε προσωπικότητες χρονικά μέχρι και τον Σβέρε Σίγκουρντσον, γνωστό για την εναντίωσή του στον Πάπα της Ρώμης, εντασσόμενο πιθανώς στην αντικληρικαλιστική περίοδο του Μπιόρνσον. Στην τρίτη μιλάει για στρατιωτικά κατορθώματα αγροτών και γυναικών (μεταξύ άλλων). Στην τέταρτη παρουσιάζει τους χωρικούς να προτιμούν να καίνε τις περιουσίες τους παρά να τις παραδίδουν σε εισβολείς. Στην πέμπτη υμνεί την ελευθερία που γεννήθηκε επιτέλους γι' αυτούς μετά από δύσκολους καιρούς, καθώς εκείνη την εποχή η χώρα τελούσε σε καθεστώς προσωπικής ένωσης με το θρόνο της Σουηδίας. Στην έκτη ισχυρίζεται πως ο εχθρός πέταξε μόνος του το όπλο διότι ήταν αδελφός τους και ότι τώρα πλέον τα τρία αδέλφια στέκουν ενωμένα. Τα τρία αδέλφια είναι η Δανία, η Σουηδία και η Νορβηγία. Πρόκειται για αναφορά στο κίνημα πανσκανδιναβισμού που καλλιεργήθηκε ανάμεσα στους δύο πολέμους των δουκάτων, αν και επισήμως η Σουηδία μάλλον κρατούσε απομονωτική πολιτική. Το κίνημα ήταν πιο πολύ ισχυρό στους κύκλους των φοιτητών και διανοουμένων. Στην προτελευταία στροφή καλεί τους Νορβηγούς/Βόρειους Άνδρες να ευχαριστούν τον Μεγάλο Θεό τους που απομάκρυνε τις συγκρούσεις του παρελθόντος. Στην τελευταία, αφού αρχίζει με τους πρώτους στίχους που απαντώνται και στην πρώτη, διακηρύττει ότι ο αγώνας των προγόνων τους, τούς έδωσε τη νίκη και ο δικός τους θα διασφαλίσει την ειρήνη.

Βασιλικός ύμνος της Νορβηγίας είναι ο Κονγκεσάνγκεν.

Σύγχρονη γλωσσικά απόδοση του εθνικού ύμνου (επίσημος ύμνος):
Το αυθεντικό ποίημα του Bjørnstjerne Bjørnson:

Ja, vi elsker dette landet,<br>
som det stiger frem<br>
furet, vejrbidt over vandet<br>
med de tusen hjem, -<br>
elsker, elsker det og tænker<br>
på vor far og mor<br>
og den saganat, som sænker<br>
drømme på vor jord.

Dette landet Harald bjerged<br>
med sin kjæmperad,<br>
dette landet Haakon værged,<br>
medens Øjvind kvad;<br>
Olav på det landet malte<br>
korset med sit blod,<br>
fra dets høje Sverre talte<br>
Roma midt imot.

Bønder sine økser brynte,<br>
der en hær drog frem;<br>
Tordenskjold langs kysten lynte,<br>
så den lystes hjem.<br>
Kvinder selv stod op og strede,<br>
som de vare mænd;<br>
andre kunde bare græde;<br>
men det kom igjen!

Visstnok var vi ikke mange;<br>
men vi strak dog til,<br>
da vi prøvdes nogle gange,<br>
og det stod på spil;<br>
ti vi heller landet brændte,<br>
end det kom til fald;<br>
husker bare, hvad som hændte<br>
ned på Fredrikshald!

Hårde tider har vi døjet,<br>
blev tilsist forstødt;<br>
men i værste nød blåøjet<br>
frihed blev os født.<br>
Det gav faderkraft at bære<br>
hungersnød og krig,<br>
det gav døden selv sin ære -<br>
og det gav forlig.

Fienden sit våben kasted,<br>
op visiret for,<br>
vi med undren mod ham hasted;<br>
ti han var vor bror.<br>
Drevne frem på stand af skammen<br>
gik vi søderpå;<br>
nu vi står tre brødre sammen<br>
og skal sådan stå!

Norske mand i hus og hytte,<br>
tak din store gud!<br>
landet vilde han beskytte,<br>
skjønt det mørkt så ud.<br>
Alt, hvad fædrene har kjæmpet,<br>
mødrene har grædt,<br>
har den Herre stille læmpet,<br>
så vi vandt vor ret.

Ja, vi elsker dette landet,<br>
som det stiger frem<br>
furet, vejrbidt over vandet<br>
med de tusen hjem.<br>
Og som fædres kamp har hævet<br>
det af nød til sejr,<br>
også vi når det blir krævet,<br>
for dets fred slår lejr.