Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Δημοσθένης Κίνιας

Ο Δημοσθένης Κίνιας (Λιβαδειά, 16 Ιουνίου 1915 - 16 Νοεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, βουλευτής Βοιωτίας.
Wii Party

Wii Party είναι ένα βιντεοπαιχνίδι για πάρτυ που αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε από την Nintendo για το Wii. Το παιχνίδι δανείστηκε σε μεγάλο βαθμό Gameplay στοιχεία από το Mario Party, ένα άλλο βιντεοπαιχνίδι της Nintendo και το πρώτο παιχνίδι του Wii που δεν συνεργάστηκε με τον Σιγκέρου Μιγιαμότο. Κυλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 8 Ιουλίου 2010, στην Βόρεια Αμερική στις 7 Οκτωβρίου 2010, στην Αυστραλία στις 7 Οκτωβρίου 2013 και στην Ευρώπη στις 8 Οκτωβρίου 2010
Μπότεβγκραντ

<br>

Το Μπότεβγκραντ (βουλγαρικά: Ботевград) είναι πόλη της Βουλγαρίας και ανήκει στην επαρχία Σόφιας. Έχει πληθυσμό 20.444 κατοίκους (2012).
Τροϊάν

<br>

Η Τροϊάν (βουλγαρικά: Троян) είναι πόλη της κεντρικής Βουλγαρίας, που μνημονεύει το όνομα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού και ανήκει στην Επαρχία Λόβετς. Έχει πληθυσμό 21.723 κατοίκους (2012). Είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου. Η πόλη βρίσκεται 162 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας Σόφια. Το πλησιέστερο πολιτικό αεροδρόμιο είναι της Γκόρνα Οριαχόβιτσα σε απόσταση 105 χλμ. Ο ποταμός Μπέλι Οσαμ περνά από την καρδιά της πόλης. Με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Τρόιαν ήταν 21.194 κάτοικοι. Από εθνική άποψη η πλειοψηφία των κατοίκων (87,29%) ήταν Βούλγαροι, με μειονότητες Ρομά (1,23%) και Τούρκων (1,03%). Το 10,21% των κατοίκων είναι άγνωστης εθνικότητας. Το γεγονός μπορεί να συνδέεται με τις πολιτικές εθνικών μειονοτήτων της Σόφιας, που αρνείται να αναγνωρίσει τη μακρά ιστορικά Ρουμανική (Βλαχική) παρουσία στην περιοχή.
Νόβα Ζαγκόρα

<br>

Η Νόβα Ζαγκόρα ή "Νέα Ζαγορά" (βουλγαρικά: Нова Загора) είναι πόλη στις νοτιοανατολικές πεδιάδες της Βουλγαρίας, στην επαρχία του Σλίβεν. Έχει πληθυσμό 23.325 κατοίκους (2012).
Τα πρώτα ίχνη ζωής στην περιοχή χρονολογούνται πριν χιλιάδες χρόνια. Στην περιοχή βρίσκονται πολλοί αρχαιολογικοί χώροι οικισμών που ανάγονται στη Λίθινη Εποχή και στην Εποχή του Χαλκού. Ο σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος είναι το γειτονικό χωριό του Καράνοβο. Το Ιστορικό Μουσείο έχει πολλά ιστορικά σημαντικά τεχνουργήματα αυτής της εποχής.

Η Νόβα Ζαγόρα βρίσκεται στο βασικό σιδηροδρομικό άξονα Σόφια-Φιλιππούπολη-Μπουργκάς, καθώς και στον Αυτοκινητόδρομο Θράκης, που συνδέει τη Σόφια με το Μπουργκάς. Βρίσκεται 35 χλμ. ανατολικά της Στάρα Ζαγόρα και 30 χλμ. δυτικά του Σλίβεν.

Η Νόβα Ζαγόρα έχει μειονότητες Ρομά και Τούρκων. Με τις επίσημες στατιστικές περίπου 12 τοις εκατό είναι από αυτές τις μειονότητες, ενώ οι ανεπίσημες εκτιμήσεις είναι υψηλότερες. Η πόλη πλήττεται από υψηλά επίπεδα ανεργίας (υπολογίζεται περίπου 23%) και ο πληθυσμός μειώνεται.

Το κλίμα είναι ήπιο με μέση θερμοκρασία το χειμώνα 1,2 β. Καλσίου και τον Αύγουστο 23,5.
Δημοκήδης

Ο Δημοκήδης ο Κροτωνιάτης υπήρξε ιατρός της αρχαιότητας, ο πλέον επιδέξιος της εποχής του σύμφωνα με τον Ηρόδοτο.

Γεννήθηκε στον Κρότωνα της νότιας Ιταλίας και πατέρας του ήταν ο Καλλιφών, ιερέας στην υπηρεσία του Ασκληπιού. Φαίνεται ότι υπηρέτησε ως ιατρός στην Αθήνα και στην Αίγινα. Αργότερα, και ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία του Πολυκράτη το 522 ΠΚΕ, συνελήφθη από τον Οροίτη και στάλθηκε στα Σούσα, στην υπηρεσία του Δαρείου Α'. 

Φαίνεται πως έγραψε βιβλίο για την ιατρική που χρησιμοποιήθηκε και σε έργα μεταγενεστέρων του.
Ηλίας Αρμόδωρος

Ο Ηλίας Αρμόδωρος (γενν. Πειραιάς, 25 Ιανουαρίου 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Προέρχεται από αθλητική οικογένεια του Πειραιά, αφού ο πατέρας του ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου και ο παππούς του ήταν ένας εκ των ιδρυτών του Εθνικού Πειραιώς το 1923. Έκανε πολυετή καριέρα στην Α΄ Εθνική με τα χρώματα τριών διαφορετικών ομάδων, του Εθνικού, της ΑΕΚ και του Λεβαδειακού, ξεπερνώντας τις 300 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος αμυντικός, ενώ μετά τη λήξη της ενεργού σταδιοδρομίας του εργάστηκε ως προπονητής ομάδων και των τριών εθνικών κατηγοριών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το εμπόριο αθλητικών ειδών.

Ο Αρμόδωρος ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 14 ετών από τον ερασιτεχνικό σύλλογο του Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Πειραιά και το καλοκαίρι του 1977 μεταγράφηκε στον Εθνικό. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως ερασιτέχνης την περίοδο 1977-78 -όταν υπήρξε απεργία των επαγγελματιών ποδοσφαιστών- και από την επόμενη χρονιά μονιμοποιήθηκε στην 11άδα. Παρέμεινε στην πειραϊκή ομάδα επί 8 συνεχόμενα έτη (169 συμμετοχές, 7 γκολ) και το καλοκαίρι του 1985 υπέγραψε στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίσθηκε τα δυο επόμενα χρόνια (42 συμμετοχές). Το καλοκαίρι του 1987 αποκτήθηκε από τον νεοφώτιστο στην Α΄ Εθνική Λεβαδειακό, με τα χρώματα του οποίου έπαιξε για τέσσερα χρόνια και έκλεισε την καριέρα του το 1991 (93 παρουσίες).

Συνολικά έλαβε μέρος σε 304 αγώνες της μεγάλης κατηγορίας. Πέρασε από όλες τις εθνικές ομάδες (περιλαμβανομένης της ολυμπιακής), πλην της ανδρών.

Στίς 3 Ιανουαρίου 2020 το Δ.Σ. του Εθνικού ΟΦΠΦ αποφάσισε ομόφωνα να αναθέσει την ευθύνη του ανδρικού ποδοσφαιρικού τμήματος στον Ηλία Αρμόδωρο και τους συνεργάτες της επιλογής του.
Δημήτριος Καρατζένης

Ο Δημήτριος Καρατζένης του Φώτη και της Βασιλικής (Πράμαντα, 14 Νοεμβρίου 1904- Αθήνα, 1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως βουλευτής Άρτας συνολικά 7 φορές (1951, 52, 56, 58, 61, 63, 64). Για την προσφορά του τιμήθηκε με το Παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λαλάκου και απέκτησαν 1 γιο και 1 κόρη.
Ισαάκ Καράσσο

Ο Ισαάκ Καράσσο (Θεσσαλονίκη, 1874 – Γαλλία, 19 Απριλίου 1939) ήταν Ισπανός γιατρός και επιχειρηματίας εβραϊκής καταγωγής από τη Μακεδονία. Είναι ο ιδρυτής μιας γαλακτοβιομηχανίας παραγωγής γιαουρτιού, που μετεξελίχθηκε αργότερα στη πολυεθνική "Danone", η οποία ξεκινώντας από την Ισπανία, κατέκτησε με κύριο προϊόν της το γιαούρτι και το διέδωσε ως εμπορικό προϊόν στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.
Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής

thumb|250px|Φωτογραφία του νεφελώματος
Το Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής, γνωστό και ως NGC 7000 ή Caldwell 20, είναι νεφέλωμα εκπομπής στον αστερισμό του Κύκνου, σε απόσταση περίπου 1.600 - 1.800 ετών φωτός. Είναι ένα μεγάλο σε έκταση νεφέλωμα το οποίο απέχει από τον Ντενέμπ περίπου τρεις μοίρες. Χωρίζεται από το νεφέλωμα του Πελεκάνου με μια σκούρα γραμμή σκόνης, αλλά τα δύο νεφελώματα είναι στην πραγματικότητα το ίδιο νεφέλωμα.
Βάλιεβο

thumb|right|150px|Το Βάλιεβο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
thumb|right|150px|Ο πύργος Νενάντοβιτς.

Το Βάλιεβο (Σερβικά: "Ваљево/Valjevo") είναι πόλη της Σερβίας και έχει πληθυσμό 58.932 κατοίκους (2011). Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Κολουμπάρα, ενός παραποτάμου του Σάβου. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Κολουμπάρα. Η πρώτη αναφορά στο Βάλιεβο γίνεται το 1393. Στην πόλη εδρεύει η επιχείρηση πολεμικού εξοπλισμού Κρουσίκ.
Martin Garrix

Ο Μαρτάιν Χάριτσεν (ολλανδ. "Martijn Gerard Garritsen", γεννημένος στις 14 Μαΐου 1996), γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Martin Garrix, είναι Ολλανδός DJ ο οποίος ανήκε στο δυναμικό της δισκογραφικής εταιρείας Spinnin' Records.
Ούζιτσε

thumb|right|150px|Stari Grad (Παλιά πόλη),
οχυρό που χτίστηκε γύρω στο 1300.
thumb|right|150px|Ο ποταμός Đetinja, ο οποίος διασχίζει την πόλη.

Το Ούζιτσε (Σερβικά: "Ужице/Užice") είναι πόλη της Σερβίας και έχει πληθυσμό 52.646 κατοίκους (2011). Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Τζέτινια, ο οποίος διασχίζει την πόλη και είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας Ζλάτιμπορ. Βρίσκεται σε ύψος 411 μέτρων και περιβάλλεται από τις Δειναρικές Άλπεις.
Ξυλόκαστρο

Το Ξυλόκαστρο είναι παραθαλάσσια κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας. Είναι έδρα του δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 5.500 μόνιμους κατοίκους. Κάθε καλοκαίρι δέχεται χιλιάδες επισκέπτες και είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Πελοποννήσου. Σημεία ενδιαφέροντος είναι το πευκοδάσος του Πευκιά και οι παραλίες της περιοχής. Απέχει 120 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 94,6 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Μίμης Κοκκίνης

Ο Μίμης Κοκκίνης (1903-1956), ήταν Έλληνας ηθοποιός του ελαφρού μουσικού θεάτρου και πρωταγωνιστής-κωμικός της επιθεώρησης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Θεόδωρου Έξαρχου, έγινε μέλος του ΣΕΗ το 1922 και προπολεμικά εμφανίστηκε σε διάφορες επιθεωρήσεις του Αιμ. Δραγάτση. Επίσης εμφανίστηκε ως θιασάρχης θιάσου «βαριετέ» (Θέατρο «Μόντιαλ») και ως συνθιασάρχης στην επιθεώρηση «Η Κιβωτός του Νώε» (Θέατρο «Απόλλων»). Μεταπολεμικά ήταν συνθιασάρχης: στον «Θίασο των 8» (Μ. Θεοφανίδης, Α/φές Καλουτά, Μ. Κοκκίνης, Ορ. Μακρής, Κ. Μανιατάκης, Κ. Μαυρέας, Μ. Φιλιππίδης), στον Θίασο του Θεάτρου «Λυρικόν» (στην οπερέτα «Να τα πάρεις τα κορίτσια»), το 1948 στον Θίασο του Θεάτρου «Σαμαρτζή» (Μ. Κρεββατά, Γ. Γαβριηλίδης, Στ. Ιατρίδης, κ.ά.), το 1949 στον Θίασο της Ηρούς Χαντά (στις οπερέτες του Θ. Σακελλαρίδη «Γλυκιά Νανά» και «Η Κόρη της αμαρτίας»). Εκτός των προηγουμένων, συνεργάστηκε πολλές φορές και με τους θιάσους του Θεάτρου «Ακροπόλ». Το 1952 ήταν θιασάρχης στο έργο «3 μοντέρνα κορίτσια» και το 1953, συνθιασάρχης στην εξαιρετικά επιτυχημένη επιθεώρηση «Ο μήνας έχει 9».
Κηδεύτηκε στο Διακοφτό της Αχαΐας και ανάμεσα σε αυτούς που είχαν πάει στην κηδεία του ήταν ο Βασίλης Αυλωνίτης.
Flotsam and Jetsam

Οι Flotsam and Jetsam είναι αμερικάνικο thrash metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1981 με την ονομασία Paradox.
New Super Mario Bros. 2

To New Super Mario Bros. 2 (Χέπμπορν: Nyū Sūpā Mario Burazāzu Tsū) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας της σειράς Super Mario. Κυκλοφόρησε στις 28 Ιουλίου 2012. Αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την Nintendo για τη φορητή κονσόλα Nintendo 3DS. Το παιχνίδι είναι σίκουελ του New Super Mario Bros., που κυκλοφόρησε το 2006 για το Nintendo DS και είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς New Super Mario Bros. Είναι το πρώτο παιχνίδι της Nintendo που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε φυσική και ψηφιακή μορφή.

Η πλοκή του παιχνιδιού είναι παρόμοια με αυτή των προκατόχων του. Ο Mario και ο Luigi πρέπει να σώσουν την Πριγκίπισσα Peach από τα χέρια του Bowser και των Koopalings. Το New Super Mario Bros. 2 δίνει περισσότερη έμφαση στη συλλογή νομισμάτων, σε αντίθεση με τα άλλα παιχνίδια της σειράς Super Mario, αφού πολλά αντικείμενα μπορούν να αποκτηθούν χάρη σε αυτά. Το παιχνίδι περιέχει ένα minigame το "Coin Rush" στο οποίο ο παίκτης πρέπει να μαζέψει όσα περισσότερα νομίσματα μπορεί. Επιπλέον πίστες του "Coin Rush" έγιναν διαθέσιμες μετά την κυκλοφορία του παιχνιδιού μέσω του Nintendo eShop.

To New Super Mario Bros. 2 είναι το τρίτο παιχνίδι του 3DS με τις περισσότερες πωλήσεις. Μέχρι το Μάρτιο του 2013 είχαν πωληθεί 7.63 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Sepultura

Οι Sepultura είναι βραζιλιάνικο thrash metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1984 στο Μπέλο Οριζόντε. Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη δεκαετία του '90 και οι πωλήσεις των δίσκων τους έχουν ξεπεράσει τα είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα, παγκοσμίως.
Τιγγελλίνος

Ο Οφώνιος Τιγγελλίνος ("Gaius Ofonius Tigellinus", 10 - 69) ήταν έπαρχος της ρωμαϊκής Πραιτωριανής Φρουράς, από το 62 έως το 68, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νέρωνα.
Ρωσικός Ναός Αθηνών

Ο Ρωσικός Ναός Αθηνών ή Ρωσική Εκκλησία όπως είναι γνωστός ανάμεσα στους Ρώσους, είναι χριστιανικός ναός στην Αθήνα αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα που εξυπηρετεί τη ρωσική παροικία.
Θωμάς Ε. Υψηλάντης

Ο Θωμάς Ε. Υψηλάντης (Ραπόλτενκίρχεν, συνοικία της πόλης Σίγκχαρτσκίρχεν, Αυστρία, 15 Αυγούστου 1909 - Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρέσβης σε διάφορες χώρες και ως βουλευτής με την Ένωση Κέντρου μέχρι το θάνατό του. Για την προφορά του στο διπλωματικό σώμα τιμήθηκε με παράσημα, ανάμεσα στα οποία ο Χρυσός Σταυρός του Γεωργίου Α' και ο Ταξιάρχης του Φοίνικος.
Κοσμάς Στράτος

Ο Κοσμάς Στράτος (γενν. Λάρισα, 3 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής στίβου («σπρίντερ») που διακρίθηκε για τις επιδόσεις του στο αγώνισμα των 100 μ., κατά τη δεκαετία της δεκαετίας του 1980.
Αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Γ.Σ. Λάρισας και αναδείχθηκε πέντε φορές πρωταθλητής Ελλάδας, στα 1981 (με χρόνο 10,62), 1983 (10,38), 1985 (10,46), 1986 (10,40) και 1988 (10,61).

Υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Ομάδας Στίβου των Ανδρών, δις βαλκανιονίκης (στο Βουκουρέστι το 1982, με χρόνο 10,42 και στη Σμύρνη το 1983 με χρόνο 10,58) και ο μοναδικός Λαρισινός που ανακηρύχθηκε "Αθλητής Χρονιάς" από τον Π.Σ.Α.Τ. Πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στην Αθήνα από 6-12 του Σεπτεμβρίου 1982, όπου τερμάτισε στην 8η θέση του Τελικού με χρόνο 12,56 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ελσίνκι, όταν στις 7 Αυγούστου του 1983 κατετάγη 5ος στην 6η προκριματική σειρά, με επίδοση 10,65.
Αλέξιος Παπαλεξίου

Ο Αλέξιος Παπαλεξίου (και Παπαλέξης, 1924-28 Απριλίου 2000) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτευτής της Αριστεράς. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την ΕΔΑ (1963).
Ανρί Μπερνστέν

Ο Ανρί Μπερνστέν ([πλήρες όνομα Henry Léon Gustave Charles Bernstein, Παρίσι 1876 - Παρίσι 1953) ήταν Γάλλος συγγραφέας του θεάτρου μπουλβάρ. Έγινε γνωστός το 1906 χάρις στο έργο του "Ο κλέφτης". Διατέλεσε διευθυντής του Θεατρικού Γυμνασίου του Παρισιού από το 1926 μέχρι το 1939 και αυτή τη χρονική περίοδο συνέγραψε πολλά έργα. 

Ο Μπερνστέν ακολούθησε το ύφος της τραγωδίας στο έργο του "Israël", όπου ο κεντρικός ήρωας εμφανίζεται ως γιος ενός καταδιωκόμενου Εβραίου, ενώ στο "Après moi" πραγματεύεται το θέμα της αυτοκτονίας. Η οργάνωση "Action Francaise" του επιτέθηκε με σφοδρότητα, διακρίνοντας φιλοσημιτισμό στα δύο αυτά έργα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εγκατέλειψε τη Γαλλία μεταβαίνοντας στις ΗΠΑ.
Ελένη της Ελλάδας

Η Ελένη της Ελλάδας (2 Μαΐου 1896 - 28 Νοεμβρίου 1982) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Β' της Ρουμανίας και μητέρα του βασιλιά Μιχαήλ.
Βόλφραμ φον Έσενμπαχ

Ο Βόλφραμ φον Έσενμπαχ (Wolfram von Eschenbach, c. 1170 – c. 1220) ήταν Γερμανός ιππότης και ποιητής, ένας από τους μεγαλύτερους επικούς ποιητές της εποχής του. Ήταν επίσης λυρικός ποιητής (Minnesänger). Το σπουδαιότερο έργο του είναι ο "Parzival", που αναφέρεται στην αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου από τον ομώνυμο ιππότη. Στο έργο του Βόλφραμ βασίστηκε η όπερα "Πάρσιφαλ" του Βάγκνερ. 

Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του Έσενμπαχ, καθώς δεν υπάρχουν πουθενά ιστορικές αναφορές γι' αυτόν. Το έργο του είναι η μοναδική πηγή απ' όπου μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ήταν Βαυαρός, καθώς στον "Parzival" αναφέρει τη φράση "wir Beier" (= εμείς οι Βαυαροί) και η διάλεκτος στην οποία έχει συγγράψει είναι αυτή της Ανατολικής Φρανκονίας.


Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Αμίλκαρε Πονκιέλλι

Ο Αμίλκαρε Πονκιέλλι ("Amilcare Ponchielli", 31 Αυγούστου 1834 − 16 Ιανουαρίου 1886) ήταν Ιταλός συνθέτης. Αν και ήταν πολύ δημοφιλής κατά την διάρκεια της ζώης του, η μόνη όπερά του που εκτελείται σήμερα συχνά, με την εισαγωγή μεγαλύτερης ορχήστρας και πιο περίπλοκης ενορχήστρωσης, είναι η "La Gioconda" στην οποία κυρίως οφείλει την φήμη του.
Χουάν ντε Μαριάνα

Ο Χουάν ντε Μαριάνα (Juan de Mariana, 1536-1624), ήταν Ισπανός Ιησουΐτης ιστορικός και πολιτικός φιλόσοφος. 

Νόθος και εγκαταλειμμένος γιος ιερέα εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες οι οποίοι διέγνωσαν τα προσόντα του. Εικοσιτεσσάρων χρόνων στάλθηκε να διδάξει στα κολλέγια της Εταιρείας στην Ρώμη και στην Σικελία και μετά στο Παρίσι. Στα τριάντα επτά του χρόνια αποσύρθηκε στον οίκο των Ιησουιτών στο Τολέδο, όπου έζησε τα υπόλοιπα πενήντα χρόνια της ζωής του.
Τζων Ουέμπστερ

Ο Τζων Ουέμπστερ (John Webster, Λονδίνο, περ. 1580 – Λονδίνο, περ. 1634) ήταν Άγγλος δραματικός ποιητής του Ιακωβίνειου θεάτρου, σύγχρονος του Σαίξπηρ. 

Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ζωή του. Πιστεύεται ότι σπούδασε νομικά και το βέβαιον είναι ότι άρχισε την συγγραφική του σταδιοδρομία συνεργαζόμενος με άλλους συγγραφείς (1602-1605). Ύστερα συνέθεσε μόνος τις τρεις τραγωδίες του και από το 1607 έγραψε και πάλι σε συνεργασία. 

Τα θεωρούμενα έξοχα έργα του απεικονίζουν τις χειρότερες πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα. Κατά τον Τ.Σ.Έλιοτ «έβλεπε τη νεκροκεφαλή κάτω από το δέρμα».
Λουίς δε Γκόνγκορα

Ο Λουίς δε Γκόνγκορα (ισπ.: "Luis de Góngora y Argote", 1561-1627) ήταν Ισπανός ποιητής. 

Σπούδασε νομικά στην Σαλαμάνκα, έγινε ιερωμένος και, μετά τις λογοτεχνικές του επιτυχίες, εξομολογητής του βασιλιά. Όχι όμως για πολύ γιατί η ζωή που έκανε δεν άρμοζε σε άνθρωπο της Εκκλησίας. Το πάθος του για το χαρτοπαίγνιο έμεινε παροιμιώδες στην Ισπανία.

Το ύφος του ονομάστηκε Γκονγκορισμός και χαρακτηριζόταν από φραστικές υπερβολές, επιδεικτικό λεξιλόγιο, πλήθος μεταφορών και περίπλοκη σύνταξη. Ο Γκόνγκορα ήταν σε διαρκή διαμάχη με τον επίσης Ισπανό ποιητή Φρανσίσκο ντε Κεβέδο.
Φρίντριχ Κλόπστοκ

Ο Φρίντριχ Κλόπστοκ (Friedrich Gottlieb Klopstock, Κβέντλινμπουργκ 1724 – Αμβούργο 1803) ήταν Γερμανός ποιητής γνωστός κυρίως για το επικό του ποίημα "Ο Μεσσίας" ("Der Messias", 1748-1773). Η συνεισφορά του στην Γερμανική λογοτεχνία ήταν ότι δημιούργησε νέες προοπτικές πέρα από τα γαλλικά μοντέλα. Μέχρι τότε, στη γερμανική ποίηση χρησιμοποιούσαν τον αλεξανδρινό στίχο και ο Κλόπστοκ έθεσε νέα θεμέλια στη γερμανική λογοτεχνία, πάνω στα οποία στηρίχθηκαν ο Φρίντριχ Σίλερ και ο Γκαίτε.
Φρανθίσκο δε Κεβέδο

Ο Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas, 14 Σεπτεμβρίου 1580 – 8 Σεπτεμβρίου 1645) ήταν Ισπανός ποιητής. 

Σπούδασε σχεδόν τα πάντα στο Αλκαλά ντε Ενάρες και στο Βαγιαδολίδ κι έγινε μέλος της αυλής, όπως ήταν κ’ οι γονείς του. Ήδη από το 1605 είχε καθιερωθεί ως ποιητής στους φιλολογικούς κύκλους.

Μολονότι μύωπας και στραβοκάνης ήταν δεινός μονομάχος. ΄Όταν σκότωσε ένα αντίπαλό του σε μονομαχία, κατέφυγε στην προστασία του παντοδύναμου δούκα της Οσούνα. Τον συνόδευσε ως γραμματέας του στην Ιταλία και όταν ο δούκας έγινε αντιβασιλιάς της Νεάπολης το 1616, ανέθεσε στον Κεβέδο τα οικονομικά της αντιβασιλείας. Το 1618 ο ποιητής έγινε ιππότης του Τάγματος του Σαντιάγο.

Το 1621 συμπαρασύρθηκε από την πτώση του Οσούνα και αναγκάστηκε να παραμείνει υπό περιορισμόν στα κτήματά του. Αλλά το 1621 ανέβηκε στον θρόνο ο Φίλιππος Δ΄ κι ο Κεβέδο βρήκε νέο προστάτη στο πρόσωπο του επίσης παντοδύναμου κόμη-δούκα Ολιβάρες. 

Ζούσε έκλυτη ζωή, ήταν τρόφιμος οίκων ανοχής και ταβερνείων κι όταν κάποτε αναγκάστηκε, μετά από πιέσεις της αυλής, να διακόψει την παράνομη συμβίωσή του με μια γυναίκα και να παντρευτεί μια χήρα, εγκατέλειψε την τελευταία ύστερα από τρεις μήνες. Παρά ταύτα το 1632 έγινε γραμματέας του βασιλιά.

Το 1639 τα βιβλία του -στα οποία είχε κατηγορήσει και σατιρίσει τον βασιλιά, τον πάπα, τον Ολιβάρες, τους μοναχούς και τις γυναίκες και τα οποία βιβλία του είχαν δημιουργήσει αναρίθμητους εχθρούς- κατασχέθηκαν. Συνελήφθη και κλείστηκε σε μοναστήρι. Αφέθηκε ελεύθερος το 1643, αλλά η υγεία του είχε καταστραφεί και μετά από δύο χρόνια πέθανε. 

Το ύφος του, που ονομάστηκε conceptismo, χαρακτηριζόταν από γοργό ρυθμό, απλό λεξιλόγιο, πνευματώδεις μεταφορές και λογοπαίγνια. Οι ποιητές, κατά τον Κεβέδο, δεν έπρεπε να αναζητούν ιδιότυπες φράσεις και λέξεις προς εντυπωσιασμόν αλλά ιδέες μεγαλείου και βάθους. Η ποιητική του ήταν στον αντίποδα του Γκονγκορισμού, του ύφους δηλαδή που ανέπτυξε ο ποιητής Λουίς ντε Γκόνγκορα, με τον οποίον ο Κεβέδο ήταν σε διαρκή διαμάχη.
Λώρενς Στερν

Ο Λώρενς Στερν ("Laurence Sterne", 24 Νοεμβρίου 1713 - 18 Μαρτίου 1768) ήταν Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, γνωστός κυρίως για το έργο του "Τρίστραμ Σάντυ", που άσκησε μεγάλη επίδραση στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία.
Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό

Ο Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό (Pierre Ambroise François Choderlos de Laclos, 18 Οκτωβρίου 1741 - 5 Σεπτεμβρίου 1803) ήταν Γάλλος στρατιωτικός και μυθιστοριογράφος, γνωστός για το έργο του "Les Liaisons dangereuses" ("Οι επικίνδυνες σχέσεις", 1782). Πρόκειται για ένα επιστολικό μυθιστόρημα που περιέχει σκανδαλώδεις αποπλανήσεις στους κόλπους της γαλλικής αριστοκρατίας και θεωρείται ένα από τα καλύτερα του 18ου αιώνα. Έχει αποτελέσει έμπνευση για πολλά βιβλία, θεατρικά έργα και ταινίες. Για πολύ καιρό, ο Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό θεωρείτο ότι ήταν το ίδιο σκανδαλώδης με τον Μαρκήσιο ντε Σαντ και τον Νικολά Εντμ Ρεσίφ.

Τις "Επικίνδυνες σχέσεις" μετέφρασε στα Ελληνικά ο Ανδρέας Στάικος 



Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε

Ο Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε ("Baldassarre Castiglione", Καζάτικο, περιοχή Μάντοβα, 6 Δεκεμβρίου 1478 - Τολέδο, 2 Φεβρουαρίου 1529) ήταν Ιταλός ουμανιστής και διπλωμάτης. 

Πατέρας του ήταν ο κόμης Κριστόφορο Καστιλιόνε και η μητέρα του ανήκε στον ηγεμονικό Οίκο των Γκοντζάγκα της Μάντοβα. Δεκαοκτώ χρόνων πήγε στο Μιλάνο, στην αυλή του Λουδοβίκου Σφόρτσα και άκουσε μαθήματα του Δημητρίου Χαλκοκονδύλη. Διακρίθηκε για τον καλό του χαρακτήρα και τις επιδόσεις του στον αθλητισμό, τα γράμματα, την μουσική και την τέχνη. Επέστρεψε όταν πέθανε ο πατέρας του, υπηρέτησε για λίγο στον στρατό του Γκουιντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο, δούκα του Ουρμπίνο, και τελικά εγκαταστάθηκε στο δουκικό ανάκτορο ως αυλικός.

Για μια σύντομη περίοδο την εποχή εκείνη, η αυλή του Ουρμπίνο ήταν το πρότυπο του πνευματικού πολιτισμού της Ιταλίας και σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσής του. Ο Καστιλιόνε προσαρμόστηκε αμέσως, τόσο που ερωτεύτηκε την Ελιζαμπέττα Γκοντζάγκα, σύζυγο του Γκουιντομπάλντο. Προς αποφυγήν περιπλοκών ο τελευταίος τον έστειλε με αποστολή στην Αγγλία αλλά ο Καστιλιόνε φρόντισε επιστρέψει αμέσως. Τελικά ο δούκας κατάλαβε (κι απ' ό,τι ξέρουμε μέχρι σήμερα, καλά κατάλαβε) ότι ο έρωτας του αυλικού του ήταν πλατωνικός κι ο Καστιλιόνε παρέμεινε στο Ουρμπίνο μέχρι το 1517, οπότε ο ανεψιός και διάδοχος του Γκουιντομπάλντο (που πέθανε το 1508) εκθρονίστηκε από τον Πάπα. 

Ο Καστιλιόνε επέστρεψε στην Μάντοβα, παντρεύτηκε μια νεαρή είκοσι τρία χρόνια νεώτερή του και πήγε ως πρεσβευτής της Μάντοβα στην Ρώμη. Ύστερα από τέσσερα χρόνια γάμου έχασε την γυναίκα του.

Το 1524 ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ τον έστειλε παπικό νούντσιο στην Μαδρίτη σε μια προσπάθεια συμφιλίωσής του με τον Κάρολο Ε΄. Η αποστολή απέτυχε οικτρά (χωρίς καθόλου να ευθύνεται ο Καστιλιόνε γι’ αυτό) με αποκορύφωμα την τρομερή λεηλασία της Ρώμης από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 1527. Ο Καστιλιόνε πέθανε στο Τολέδο δυο χρόνια αργότερα.

Περίφημο είναι το σε διαλογική μορφή έργο του "Il Libro del Cortegiano" ("Το βιβλίο του αυλικού", 1528) που απεικονίζει την δουκική αυλή του Ουρμπίνο και αναφέρεται στα όσα πρέπει να χαρακτηρίζουν τον τέλειο αυλικό, και κατ’ επέκτασιν τον homo universalis της Αναγέννησης. Εδώ ο Καστιλιόνε περιγράφει μάλλον τον εαυτό του: τα προτερήματα που πρέπει να έχει ο αυλικός πρέπει να είναι η αριστοκρατική καταγωγή που θα του εμφυσήσει από νωρίς πνευματική χάρη, καλούς τρόπους και καλαισθησία, καθώς και ενασχόληση τόσο με τις πολεμικές τέχνες όσο και με τα γράμματα και τις τέχνες, σε ισορροπία μεταξύ τους. Παράλληλα περιγράφει και τις αρετές που πρέπει να διακρίνουν τις γυναίκες για ν’ αποτελούν πηγή έμπνευσης και παρακίνησης των ανδρών.
Αλαίν Ρενέ Λεσάζ

Ο Αλαίν Ρενέ Λεσάζ ("Alain-René Lesage", 8 Μαΐου 1668 - 17 Νοεμβρίου 1747) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Είναι περισσότερο γνωστός για το κωμικό μυθιστόρημα "The Devil upon Two Sticks" (1707, "Le Diable boiteux"), την κωμωδία "Turcaret" (1709) και το μυθιστόρημα "Gil Blas" (1715–1735).
Αλέχο Καρπεντιέ

Ο Αλέχο Καρπεντιέ (Alejo Carpentier y Valmont, 26 Δεκεμβρίου 1904 - 24 Απριλίου 1980) ήταν Κουβανός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος, ο οποίος επηρέασε την λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής κατά τη διάρκεια της μεγάλης άνθησής την δεκαετία του 1960 και 1970.
Αντρέα ντελ Σάρτο

Ο Αντρέα ντελ Σάρτο ("Andrea del Sarto", 16 Ιουλίου 1486 - 29 Σεπτεμβρίου 1530) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης από την Φλωρεντία. Το «ντελ Σάρτο» του ονόματος του προέρχεται από το επάγγελμα του πατέρα του («του ράφτη»). Το πραγματικό του όνομα ήταν Andrea d’ Agnolo di Francesco.

Μαθήτευσε δίπλα στον Πιέρο ντι Κόζιμο και σύντομα αφομoίωσε την τεχνοτροπία της ιταλικής ζωγραφικής των αρχών του 16ου αιώνα. Μετά την αποχώρηση των Λεονάρντο ντα Βίντσι, Μικελάντζελο και Ραφαήλ από την Φλωρεντία, παρέμεινε η ηγετική φυσιογνωμία της ζωγραφικής στην πόλη αυτή. Διακρίθηκε ιδίως για τις νωπογραφίες του και τις εικόνες βωμών. 

Στην μεγάλη του φήμη συνετέλεσε πολύ ο Βαζάρι ο οποίος τον χαρακτήρισε ζωγράφο που δεν κάνει λάθη (senza errori). Ο ίδιος όμως ο Βαζάρι υπέσκαψε την φήμη του Αντρέα γράφοντας ότι επρόκειτο για άβουλο άτομο, υποχείριο της διεφθαρμένης γυναίκας του Λουκρέτσια. Οπωσδήποτε, η φήμη του επισκιάστηκε από αυτή των συγχρόνων του Λεονάρντο ντα Βίντσι, Μικελάντζελο και Ραφαήλ και ο Αντρέα υπέφερε έχοντας επίγνωση του γεγονότος αυτού. Παραμένει όμως ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες της εποχής του, πλησιάζοντας τον Ραφαήλ σε μεγαλοπρέπεια και χάρη.

Το συζυγικό δράμα του Αντρέα (όπως εμφανίζεται στην έκδοση του Βαζάρι του 1550) ενέπνευσε το ποίημα "Andrea del Sarto" του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ. Ο ζωγράφος θρηνεί για το κατάντημά του : Καταχράστηκε τα χρήματα που του έδωσε ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας για ν’ αγοράσει έργα για την αυλή του (γεγονός αυτό), και δεν μπόρεσε ν’ ανυψωθεί καλλιτεχνικά μέχρι εκεί που του άξιζε, εξ αιτίας της διεστραμμένης γυναίκας του. Στην οποία όμως δίνει τελικά χρήματα που οφείλει δήθεν αυτή σε κάποιον εξάδελφό της -εραστή της κατά πάσαν πιθανότητα- και μένει μόνος να ονειρεύεται ότι ζωγραφίζει στους Ουρανούς. 

Στο τρίπρακτο δράμα του "André del Sarto", ο Αλφρέ ντε Μυσσέ υπερθεματίζει, κάνοντας πλήρη χρήση της ποιητικής αδείας : Ο Αντρέα, προδομένος από την άπιστη Λουκρέτσια, αυτοκτονεί.
Ούγκο φον Χόφμανσταλ

Ο Ούγκο φον Χόφμανσταλ ("Hugo von Hofmannsthal") ήταν Αυστριακός συγγραφέας, ποιητής, δραματουργός, δοκιμιογράφος, διηγηματογράφος και λιμπρεττίστας όπως και ιδρυτικό μέλος του θεατρικού φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ.

Ο Χόφμανσταλ γεννήθηκε την 1 Φεβρουαρίου 1874 στη Βιένη και πέθανε την 15 Ιουλίου 1929 στο Ροντάουν κοντά στη Βιένη. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Fin de Siècle και της βιενέζικης πρωτοπορίας (Wiener Moderne).

Ο Χόφμανσταλ άρχισε πολύ νέος να γράφει ποιήματα. Επειδή δεν του επιτρεπόταν να τα δημοσιεύσει ως μαθητής, τα έργα του δημοσιεύθηκαν με ψευδώνυμα. Ήδη από την ηλικία αυτή άρχισε να έρχεται σε επικοινωνία με τον Στέφαν Γκεόργκε (Stefan George), αργότερα με τον Άρθουρ Σνίτσλερ (Arthur Schnitzler) και με άλλους εκπροσώπους της αβαγκάρντ ομάδας της Βιένης „Jung Wien“.

Μετά την αποφοίτηση από το ακαδημαϊκό γυμνάσιο στη Βιένη, σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Βιένης, διέκοψε όμως τις σπουδές του μετά από ένα ταξίδι του στη Βενετία για να ασχοληθεί με τη γαλλική φιλολογία. Την διδακτορική του εργασία „Για την χρήση της γλώσσας στους ποιητές της Πλειάδας“ την τελείωσε το 1898. Το 1901 εγκατέλειψε την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία, για να αφοσιωθεί στο γράψιμο. Το ίδιο έτος παντρεύεται την Γκέρτρουν Σλέσινγκερ (Gertrud Schlesinger). Το ζευγάρι μετακόμισε σε ένα μπαρόκ παλατάκι στο Ρόνταουν κοντά στη Βιένη (που ονομάστηκε παλατάκι του Χόφμανσταλ), στο οποίο έζησε ο Χόφμανσταλ μέχρι τον θάνατό του το 1929. Aπό τον γάμο προέκυψαν 3 παιδιά. Τον Μάρτιο του 1938 αναγκάστηκε η οικογένεια να μεταναστεύσει. Η σύζυγός του, Gerty von Hofmannsthal, έζησε μέχρι τον θάνατό της, το 1959, στην Οξφόρδη.

Ο Χόφμανσταλ υπήρξε το 1917 συνιδρυτής του θεατρικού φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Μας άφησε ένα ογκώδες και πολύπλοκο λογοτεχνικό έργο, πλούσιο σε αισθητική, γλώσσα και συμβολισμούς, το οποίο άξια τον κατατάσσει στους κυριότερους εκπροσώπους της μοντέρνας αυστριακής λογοτεχνίας.
Γκουερτσίνο

Ο Τζιοβάννι Φρανσέσκο Μπαρμπιέρι ("Giovanni Francesco Barbieri", Τσέντο, 2 Φεβρουαρίου 1591 - Μπολόνια, 22 Δεκεμβρίου 1666) γνωστός ως Γκουερτσίνο (Guercino) ήταν Ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ. Πολλοί από τους πίνακές του διακρίνονται για τις ζωντανές απεικονίσεις και την φωτεινότητά τους.




Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Πιζανέλλο

Ο Πιζανέλλο (Antonio di Puccio Pisano, γνωστός ως Pisanello, Πίζα, περ. 1395- (;) περ. 1455, αναφερόμενος εσφαλμένα από τον Τζόρτζιο Βαζάρι ως "Vittore Pisano") ήταν Ιταλός ζωγράφος, από τους σημαντικότερους του Κουατροτσέντο (Quattrocento) και της πρώιμης Ιταλικής Αναγέννησης. Ήταν αναγνωρισμένος από ποιητές όπως ο Γκουαρίνο ντα Βερόνα και τους ουμανιστές, οι οποίοι τον συνέκριναν με τον Τσιμαμπούε, τον Φειδία και τον Πραξιτέλη. Είναι γνωστός για τα περίλαμπρα φρέσκο (νωπογραφίες) σε μεγάλες τοιχογραφίες, τα κομψά πορτραίτα, τα μικρά έργα ζωγραφισμένα σε καβαλέτο και τα λαμπρά σχέδια. Επίσης ήταν σημαντικός κατασκευαστής αναμνηστικών μεταλλίων. Πολλά από τα έργα στη συνέχεια αποδόθηκαν λανθασμένα σε άλλους καλλιτέχνες της Αναγέννησης.
Πήτερ Σάφερ

Ο Πήτερ Σάφερ ("Peter Levin Shaffer", 15 Μαΐου 1926 – 6 Ιουνίου 2016) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας. Πολλά έργα του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο.
Τόμας Αρν

Ο Τόμας Αρν (Thomas Augustine Arne, Λονδίνο 1710 - Λονδίνο 1778) ήταν Άγγλος συνθέτης γνωστός για τα έργα του "Rule, Britannia" ("Κυβέρνα Βρετανία τα κύματα", 1763) και "God Save the King" ("Ο Θεός σώζοι τον Βασιλέα" -ή την Βασίλισσα κατά περίπτωσιν- που έγινε ο εθνικός ύμνος της Αγγλίας. Ο Αρν ήταν ο κορυφαίος συνθέτης θεατρικής μουσικής στην Αγγλία του 18ου αιώνα και εργαζόταν στο Κόβεντ Γκάρντεν και το βασιλικό θέατρο, Ντρούρυ Λέιν.


Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Πωλ Σινιάκ

Ο Πωλ Σινιάκ ("Paul Victor Jules Signac", 1863-1935) ήταν Γάλλος νεο-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, εισηγητής, μαζί με το Ζωρζ Σερά, του πουαντιγισμού (στιγματογραφίας).
Κάρλο Λέβι

Ο Κάρλο Λέβι (Carlo Levi, 1902-1975) ήταν Ιταλός γιατρός, ζωγράφος και συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής.

Το 1924 πήρε το πτυχίο της ιατρικής και την ίδια χρονιά παρουσίασε ζωγραφικά του έργα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Συμμετείχε σε αντιφασιστικές οργανώσεις και φυλακίστηκε επανειλημμένα.

Το 1935-36 εκτοπίστηκε στο Αλιάνο της Λουκανίας (σήμερα Μπαζιλικάτα), σε μια από τις φτωχότερες περιοχές της νότιας Ιταλίας. 

Το 1943-44 έγραψε το σημαντικότερο έργο του, το "Cristo si è fermato a Eboli" ("Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι"). Πρόκειται για τις αναμνήσεις από την εκτόπισή του, για την ζωή του δίπλα στους εξαθλιωμένους χωρικούς. Όπως έλεγαν οι ίδιοι, αυτοί δεν ήταν Χριστιανοί, δεν ήταν άνθρωποι, ο Χριστός δεν έφτασε ως αυτούς: σταμάτησε στο μακρινό Έμπολι.
Βιττόρε Καρπάτσο

Ο Βιττόρε Καρπάτσο (Vittore Carpaccio, περ. 1465-1525/1526) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Ενετικής σχολής.

Γεννήθηκε είτε στην Βενετία είτε στο Καποντίστρια (τότε τμήμα της Βενετίας, σημερινό Κόπερ (Koper) της Σλοβενίας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος δερμάτων, ενώ η καταγωγή της οικογένειας ήταν από την Ίστρια, γεγονός που εξηγεί τις σχέσεις του με την δαλματική σχολή στη Βενετία.

Είναι πιο γνωστός για το κύκλο εννέα έργων σχετικά με τον Θρύλο της Αγίας Ούρσουλας. Το ύφος ζωγραφικής του είναι κάπως συντηρητικό και δεν έχει επηρεαστεί από τους ουμανιστές της ιταλικής Αναγέννησης. Επηρεάστηκε περισσότερο από τον Αντονέλλο ντα Μεσσίνα και πρωτίστως από τον Τζεντίλε Μπελλίνι, όπως φαίνεται στον κύκλο της Αγίας Ούρσουλας όπου κυριαρχεί η τάση του προς τα ανέκδοτα επεισόδια της Ιστορίας και η λεπτομερής απεικόνιση του βενετσιάνικου πλήθους (Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας). Το έργο του «Το θαύμα του Σταυρού στην γέφυρα του Ριάλτο» θεωρείται προάγγελος των απεικονίσεων της Βενετίας από τους Καναλέττο και Γκουάρντι. Ένας άλλος εικονογραφικός του κύκλος είναι οι «Ιστορίες από την ζωή του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Ιερωνύμου» που φιλοτεχνήθηκε για την Scuola di San Giorgio degli Schiavoni της Βενετίας, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα. Στο έργο αυτό η φαντασία συνδυάζεται με την λεπτομερή αφήγηση. Δύο ακόμη κύκλοι του Καρπάτσο, οι «Ιστορίες της ζωής της Παρθένου» και οι «Ιστορίες του Αγίου Στεφάνου» είναι σήμερα διασκορπισμένοι σε διάφορα μουσεία. 

Ο Καρπάτσο ξεχάστηκε σύντομα και μόνο κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ο Ράσκιν αποκατέστησε την φήμη του και επανέφερε την εκτίμηση προς το έργο του.
Άντολφ φον Μέντσελ

Ο Άντολφ φον Μέντσελ ("Adolph Friedrich Erdmann von Menzel", 8 Δεκεμβρίου 1815 - 9 Φεβρουαρίου 1905) ήταν Γερμανός ζωγράφος από τους πιο γνωστούς του 19ου αιώνα, ενώ ήταν ο πιο επιτυχημένος την εποχή του. Ζωγράφισε τόσο θέματα καθημερινότητας όσο και ιστορικά.
Iced Earth

Οι Iced Earth είναι αμερικάνικο thrash μουσικό συγκρότημα. Το συγκρότημα αυτό ιδρύθηκε το 1985 στην Τάμπα της Φλόριντα από τον κιθαρίστα Τζον Σέιφερ. Ιδρυτικά μέλη του ήταν οι Τζιν Άνταμ, Μπιλ Όουεν, Ρίτσαρντ Μπέιμαν και Γκρεγκ Σέιμουρ. Έκτοτε, πάνω από είκοσι μουσικοί έχουν περάσει από τη σύνθεση τους.
Νικόλαος Φωτιάς

Ο Νικόλαος Φωτιάς (1904 – 24 Ιανουαρίου 1987) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πανεπιστημιακός. Υπηρέτησε ως υπουργός στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του 1974.
Γιώργος Προβόπουλος

Ο Γιώργος Προβόπουλος (1950) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και τραπεζίτης. Υπήρξε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από τις 20 Ιουνίου 2008 έως τις 20 Ιουνίου 2014.
Θείελπις Λευκίας

Ο Θείελπις Λευκίας (ο ίδιος το έγραφε και ως Θείελπης Λεφκίας, 25 Φεβρουαρίου 1898-21 Ιανουαρίου 1958) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και ποιητής από τη Λέσβο, ο οποίος υπηρέτησε και ως βουλευτής το 1936 και το 1950. Θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους της "Λεσβιακής Άνοιξης", στους οποίους ανήκει και ο Στρατής Μυριβήλης, με τον οποίο ήσαν συνεργάτες σε εφημερίδες.
Χρυσοπέλεια

Στην Ελληνική μυθολογία, η Χρυσοπέλεια ήταν Αμαδρυάδα νύμφη.

Η πιο παρατεταμένη έκθεσή της δίνεται στα σχόλια του Ιωάννη Τζέτζη για το Λυκόφρονα, και έχει ως εξής. Το δέντρο στο οποίο κατοικούσε η Χρυσοπέλεια τέθηκε σε κίνδυνο από τα νερά της πλημμύρας ενός ποταμού. Διασώθηκε από τον Αρκά, που έτυχε να είναι για κυνήγι στην περιοχή: αναδρομολόγησε το ποτάμι και ασφάλισε το δέντρο με ένα φράγμα. Η Χρυσοπέλεια έγινε ερωμένη του και του χάρισε δύο γιους, τους Αφείδα και Έλατο.

Η Χρυσοπέλεια αναφέρεται επίσης στη "Βιβλιοθήκη" ως μία από τις πιθανές συζύγους του Αρκά.
Μαντώ Αραβαντινού

Η Μαντώ Αραβαντινού (1926 - 10 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, δοκιμιογράφος και ηθοποιός.
Θανάσης Κωσταβάρας

Ο Θανάσης Κωσταβάρας (Ανακασιά Βόλου, 1927 - Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 2007) ήταν ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.
Ματιέ Σαλμέ

Ο Ματιέ Σαλμέ (γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1980 στην Μπρυζ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται αυτό τον καιρό ως δεξιός αμυντικός για λογαριασμό της Μπορντό.
Σρέμσκα Μιτρόβιτσα

thumb|right|150px|Το κέντρο της πόλης.
thumb|right|150px|Η πινακοθήκη της πόλης.

Η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα (Σερβικά: "Сремска Митровица/Sremska Mitrovica") είναι πόλη της Σερβίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου. Βρίσκεται στην αυτόνομη επαρχία της Βοϊβοντίνας και έχει πληθυσμό 41.624 κατοίκους (2011). Ενώ ο ομώνυμος δήμος έχει πληθυσμό 79.940 κατοίκους.

Το Σίρμιο (σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα) ήταν κάποτε μία από της πρωτεύουσες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια της Τετραρχίας. Στην πόλη αυτή ή κοντά σε αυτήν έχουν γεννηθεί δέκα Ρωμαίοι αυτοκράτορες, οι εξής: Ερέννιος Ετρούσκος (251), Οστιλιανός (251), Δέκιος (249-251), Κλαύδιος Γοτθικός (268-270), Κουιντίλλος (270), Αυρηλιανός (270-275), Πρόμπος (276-282), Μαξιμιανός (285-310), Κωνστάντιος Β´ (337-361) και Γρατιανός (367-383).
Φλοράν Μπαλμόν

Ο Φλοράν Μπαλμόν, γεννημένος στις 2 Φεβρουαρίου 1980 στην Σαιντ-Φουά-λε-Λυών, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της Λιλ.
Νίκολα Χρίστιτς

Ο Νίκολα Χρίστιτς ("σερβικά : Никола Христић") (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα 10 Αυγούστου 1818 - Βελιγράδι 26 Νοεμβρίου 1911), ήταν Σέρβος συγγραφέας, πολιτικός, υπουργός και τέσσερις φορές πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας.
Φιλίπ Χρίστιτς

Ο Φιλίπ Χρίστιτς ("σερβικά : Филип Христић") (Βελιγράδι, 27 Μαρτίου 1819 - Μεντόν , Γαλλία, 29 Ιανουαρίου 1905), ήταν Σέρβος πολιτικός. Είχε διετελέσει πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας, Υπουργός Εξωτερικών, Υπουργός Παιδείας, Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, μόνιμος έκτακτος πληρεξούσιος Υπουργός (πρέσβης) της Σερβίας στην Κωνσταντινούπολη, Βιέννη, το Βερολίνο και το Λονδίνο, καθώς και επίτιμο μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας.
Ευστάθιος Λαγάκος

Ο Ευστάθιος Λαγάκος (Ξηροκάμπι Λακωνίας, 4 Ιουνίου 1921 - 2 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 1989-94.
Πίροτ

Το Πίροτ (Σερβικά: "Пирот") είναι πόλη στην Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 38.785 κατοίκους, ενώ ο δήμος 57.928 κατοίκους.
Η πόλη έχει πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και κυρίως αξιοσημείωτες Ορθόδοξες εκκλησίες, όπως την εκκλησία της Αγίας Πέτκας (Αγίας Παρασκευής) και το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου χτισμένο στα τέλη του 14ου αιώνα. Και τα δύο κτίσματα είναι αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της μεσαιωνικής Σερβικής αρχιτεκτονικής. Το Πίροτ είναι επίσης γνωστό και για τα παραδοσιακά χαλιά του, τα Πίροτ Κιλίμια (Pirotski ćilim).
Αντώνης Γεωργιάδης

Ο Αντώνης Γεωργιάδης (12 Φεβρουαριου 1935 - 16 Νοεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Κίκιντα

Η Κίκιντα (Σερβικά: "Кикинда") είναι πόλη στην Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 38.065 κατοίκους, ενώ ο δήμος 59.453 κατοίκους. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα ενώ το 1893 χορηγήθηκε σε αυτήν το καθεστώς της πόλης. Η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων το 1918. Μέχρι τη δεκαετία του 1990 η Κίκιντα ήταν ένα πολύ ισχυρό οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας. Επί του παρόντος, η βιομηχανία της Κίκιντα είναι στη μέση της μεταβατικής οικονομικής διαδικασίας.
Το 1996, στα περίχωρα της πόλης ανασκάφηκαν τα καλοδιατηρημένα απομεινάρια ενός μαμούθ ηλικίας μισού εκατομμυρίου. Το μαμούθ που ονομάζεται "Κίκα" έχει γίνει ένα από τα σύμβολα της πόλης και σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Κίκιντα.
Ευάγγελος Πέτσος

Ο Ευάγγελος Πέτσος του Γεωργίου (Έδεσσα, 25 Ιανουαρίου 1907 ή 1909 - Αθήνα, 1η Σεπτεμβρίου 1965) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με την Ένωση Κέντρου και πέθανε όντας εν ενεργεία βουλευτής Πέλλας. Ο γιος του, Γιώργος Πέτσος, έγινε επίσης βουλευτής και υπουργός. Μετά την αποστασία του 1965, ήταν ανάμεσα στους 134 συνολικά βουλευτές που παρέμειναν πιστοί στην Ένωση Κέντρου και στον αρχηγό της.
Στέφανος Πετρίτσης

O Στέφανος Πετρίτσης (Σάμος 14 Σεπτεμβρίου 1924 – 27 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Ματέια Νενάντοβιτς

O Ματέια Νενάντοβιτς ("σερβικά : Матија Ненадовић") (Μπρανκοβίνα, 26 Φεβρουαρίου 1777 - Βάλιεβο, 11 Δεκεμβρίου 1854). Ήταν ιερέας και αγωνιστής της σερβικής ανεξαρτησίας, ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας και διπλωμάτης.

Γεννήθηκε στην Μπρακοβίνα της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του πρίγκιπα Αλέξα Νενάντοβιτς. Έγραψε τα απομνημονεύματα του στην σερβική γλώσσα. 

Ήταν από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής εξέγερσης στο Βάλιεβο (1804 -1813). Ταξίδεψε στην Ρωσία για βοήθεια στην εξέγερση και κατ 'επανάληψη ταξίδεψε στην Αυστρία για να προμηθευτεί όπλα και πυρομαχικά. Ηγέτης στρατιωτικού σώματος απελευθέρωσε το Βάλιεβο και το Σάμπατς το 1804, το Κράλιεβο και το Ούζιτσε το 1805. Το 1805 ίδρυσε το Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων κι έκανε την πρώτη του συνεδρίαση στο μοναστήρι Βολιάβτσα όπου όρισε τον Νενάντοβιτς πρόεδρο του ουσιαστικά πρώτο πρωθυπουργό. Από το 1805 μέχρι το 1807 ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας , όσων εδαφών είχαν απελευθερωθεί, καθώς και από το 1807 μέχρι το 1811. 

Μετά την πτώση της Σερβίας την περίοδο 1814-1815 μετακόμισε στην Αυστρία όπου προσπάθησε να πείσει τις μεγάλες δυνάμεις για την βοήθεια τους στην εκ νέου απελευθέρωση της Σερβίας. Μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Σερβικής επανάστασης γύρισε στη Σερβία και στο Βάλιεβο όπου ασχολήθηκε με την πολιτική. Λόγω των διαφωνιών με τον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς αποσύρθηκε το 1832, το 1840 εγκατάλειψε τη Σερβία λόγω διαφωνίας με τον πρίγκιπα Μιχαΐλο Ομπρένοβιτς γιο του Μίλος. Μετά την άφιξη του Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς πρίγκιπα της Σερβίας το 1842 επέστρεψε και αναμίχθηκε εκ νέου με την πολιτική έως το 1852 που αποσύρθηκε οριστικά. Πέθανε στο Βάλιεβο στις 11 Δεκεμβρίου 1854 (Στις 29 Νοεμβρίου το 1854 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο).

Έγραψε ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του, «Απομνημονεύματα», που εκτός από τις λογοτεχνική του αξία αποτελεί ένα πολύτιμο έγγραφο της σερβικής ιστορίας.
Νικόλαος Νίκας

Ο Νικόλαος Νίκας (Σποδιάνα Αχαΐας, 1802 - ?), γνωστός και ως Καπετάν Νίκας, ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, λόγιος και ιατρός.
Βρσατς

Το Βρσατς (Σερβικά: "Вршац") είναι πόλη στην Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 36.040 κατοίκους, ενώ ο δήμος 51.217 κατοίκους. Η πόλη του Βρσατς βρίσκεται στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Βανάτο.


Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Ρούμα

Η Ρούμα (Σερβικά: "Рума") είναι πόλη στην Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 30.076 κατοίκους, ενώ ο δήμος 54.339 κατοίκους.


Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Γιάκοβ Νενάντοβιτς

Ο Γιάκοβ Νενάντοβιτς ("σερβικά : Јаков Ненадовић") (Μπρανκοβίνα 1765 - Βελιγράδι 1836) ήταν Σέρβος ηγέτης της πρώτης Σερβικής επανάστασης, τρίτος πρωθυπουργός της Σερβίας και πρώτος υπουργός των εσωτερικών. Σαν στρατιωτικός διοικητής-Βοηδεβάς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση και ήταν ανάμεσα στους τρεις σημαντικότερους ηγέτες της.

Ήταν αδελφός του Αλέξα Νενάντοβιτς κι θείος του Ματέια Νενάντοβιτς, ο αδελφός του σκοτώθηκε το 1804 κατά την Η Σφαγή των Κνέζων στο Βάλιεβο. Από την αρχή της επανάστασης πήρε μέρος σε αυτή και αναδείχτηκε από τους πιο διακεκριμένους διοικητές και πρόσωπα της δυτικής Σερβίας. Εξοπλίστηκε με οπλισμό που αγόρασε από την Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και τον Μάρτιο του 1804 επιτέθηκε στο Σάμπατς. Ήταν από τους πρωτεργάτες δημιουργίας του Διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων (πρώτη σερβική κυβέρνηση) και πρόεδρος του (πρωθυπουργός) το 1810-1811 κι έπειτα υπουργός εσωτερικών. 

Στο Σάμπατς έχτισε τον πύργο Νενάντοβιτς που διασώζεται και σήμερα. Μετα την αποτυχία της επανάστασης το 1814 πήγε στην Βερασαβία και το 1816 στην Αγία Πετρούπολη. Το 1836 εγκαταστάθηκε στο Βάλιεβο κι αργότερα στο Βελιγράδι όπου και πέθανε το 1836. Γιος του ήταν ο Γεφρέν Νενάντοβιτς κι εγγονή του η Περσίδα Νενάντοβιτς σύζυγος του Αλέξανδρου Καραγιώργεβιτς.
Σβεντάιν

Ο Σβεντάιν (γερμ.: "Schwentine") είναι ποταμός στο ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας Σλέσβιχ Χόλσταιν. Έχει μήκος περίπου 62 χιλιόμετρα και πηγάζει από το λόφο του Μπούνγκσμπεργκ, το υψηλότερο σημείο της πολιτείας, κοντά στο χωριό Κάζεντορφ στο Όστθολσταιν. Μετά ρέει προς την πόλη Κίελο και εκβάλλει στο φιόρδ του Κιέλου, που αποτελεί κόλπο της Βαλτικής θάλασσας. Περνάει μέσα από αρκετές λίμνες, ανάμεσα στις οποίες η μεγάλη λίμνη Πλον, που είναι η μεγαλύτερη λίμνη στο Χόλσταιν. Επίσης, ρέει μέσα από τις πόλεις Έουτιν, Μαλέντε, Πλον, Πριτζ και Κίελο.
Η Σφαγή των Κνέζων

thumb|right|200px|Αναμνηστική πλάκα στο στρατιωτικό μουσείο του Βελιγραδίου
Η Σφαγή των Κνέζων, ("Σερβικά : Сеча кнезова / Seča knezova"), αναφέρεται σε μια σφαγή που διαπράχθηκε τον Ιανουάριο του 1804 στην κεντρική πλατεία της πόλης Βάλιεβο της σημερινής Σερβίας. Θύματα ήταν οι πλέον εξέχοντες ευγενείς της Σερβίας, με τον τίτλο Κνέζες (Knezes) («τοπικοί άρχοντες»), του Πασαλικίου του Βελιγραδίου. Εκτελέστηκαν από τους Γενίτσαρους που κυβέρνησαν τη Σερβία εκείνη την εποχή.

Οι Γενίτσαροι είχαν καταλάβη την εξουσία στο πασαλίκι του Βελιγραδίου κατά παράβαση του Σουλτάνου και φοβούνταν ότι ο Σουλτάνος θα χρησιμοποίηση τούς Σέρβους για να τους εκδιώξουν. Για να αποφευχθεί αυτό, αποφάσισαν να εκτελέσουν όλους τους ευγενείς Σέρβους σε όλη τη Σερβία. Αξιοσημείωτα θύματα ήταν ο Αλέξα Νενάντοβιτς και ο Ίλια Μπιρκάνιν. Το γεγονός πυροδότησε μια εκτεταμένη εξέγερση η οποία τελικά εξελίχθηκε στη πρώτης σερβικής επανάσταση, με στόχο να θέσει τέρμα στα 300 χρόνια της Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με τις σύγχρονες πηγές στο Βάλιεβο , τα αποκεφαλισμένα κεφάλια των δολοφονημένων ανδρών τέθηκαν σε δημόσια εμφάνιση στην κεντρική πλατεία για να χρησιμεύσουν ως παραδειγματισμό για όποιον σκεφτόταν να τους πολεμήσει.

Οι Κνεζες ήταν οι αντίστοιχοι με τον ελλαδικό χώρο προύχοντες ή προεστοί κάθε χωριού που συνήθως ήταν ντόπιοι. Το πασαλίκι του Βελιγραδίου είχε λίγο μουσουλμανικό πληθυσμό που δεν έφτανε για να τον χρησιμοποιήση ο Πασάς, είχε την επιλογή είτε να προσλάβει μισθοφόρους ή από τον Ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό. Το 1797 ο Πασάς είχε προγραμματίσει να αυξήσει τους φόρους, αλλά οι Κνέζοι είχαν διαμαρτυρηθεί και τον έπεισαν να στηριχθεί πάνω τους για να οργανώσουν τον τοπικό πληθυσμό. Οι Κνέζες ήταν ικανοί να μαζέψουν στρατιωτική δύναμη πάνω από 10.000 άνδρες. Στη περίπτωση αυτή οι αρχές στην Κωνσταντινούπολη ήταν πολύ αδύναμες για την αντιμετώπιση των Γενιτσάρων και οι ντόπιοι Κνέζες ήταν το προφανές μέσο για την Κωνσταντινούπολη για την εκδίωξη των Γενιτσάρων. 

Οι Κνέζοι που αποκεφαλίστηκαν ήταν πάνω από εκατό ανάμεσά τους και αρκετοί κληρικοί. Πολλοί Κνέζοι κατάφεραν να ξεφύγουν και ήταν οι μετέπειτα ηγέτες της εξέργεσης.
Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς

Ο Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς ("σερβικά : Младен Миловановић"), (Μποτιούνε 1760 - Ζλάτιμπορ 1823) ήταν Σέρβος ένας από τους ηγέτες της Α΄ Σερβικής επανάστασης και πρωθυπουργός της χώρας το 1807-1810 και 1813-1814 και ο πρώτος Σέρβος Υπουργός Άμυνας (1811-1813).

Πριν από την επανάσταση του 1804 ήταν έμπορος βοοειδών και πολύ πλούσιος και μορφωμένος. Αργότερα κατά την επανάσταση φυλακίστηκε και έπειτα συντάχτηκε με τους εξεγερμένους και στο πλευρό του Καραγιώργη. Σταδιακά λόγω και του ότι ήταν μορφωμένος, σπάνιο χαρακτηριστικό της εποχής, ανέβηκε σταδιακά στα αξιώματα ανάμεσα στους εξεγερμένους για να γίνει τέλος υπουργός άμυνας και πρωθυπουργός. Του πιστώνεται η απελευθέρωση του Κρούσεβατς το 1806 αλλά και η ήττα στο ανατολικό μέτωπο το 1809 που συνέβαλε στην κατάρρευση της εξέγερσης το 1813. 

Μετά την αποτυχία της επανάστασης το 1814 πήγε στο Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και έπειτα στη Βεσσαραβία όπου παρέμεινε μέχρι το 1821. Στο Ιάσιο γνώρισε τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον υπηρέτησε ως οπλαρχηγός. Το 1822 Βρέθηκε κρυφά στο Κρούσεβατς όπου έγινε αντιληπτός από τον Οθωμανό πασά, προσπαθώντας να διαφύγει στο Μαυροβούνιο σκοτώθηκε στο Ζλάτιμπορ το 1823.
Ειρήνη του Ίτσκου

Η Ειρήνη του Ίτσκου ("σερβικά : Ичков мир") είναι μια συνθήκη του 1806 που ονομάστηκε έτσι από τον Πέτρο Ίτσκο που διαπραγματεύτηκε την συνθήκη εκ μέρους των επαναστατημένων Σέρβων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ίτσκος είχε σταλεί στην υψηλή πύλη σαν πληρεξούσιος των εκπροσώπων του Σερβικού λαού Καραγιώργη και Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς.

Οι όροι της συνθήκης ήταν ότι οι Σέρβοι θα δίνουν φόρο υποτέλειας στην πύλη, η πύλη θα στέλνει στην Σερβία ανώτατους κρατικούς λειτουργούς, οι σέρβοι δεσμεύονται να ακολουθούν τις αυτοκρατορικές εντολές κι οι Σέρβοι αναλαμβάνουν να εκδιώξουν τους γενίτσαρους από την Σερβία και αναλαμβάνουν με ντόπιο πληθυσμό την φύλαξη των συνόρων.

Ο Ίτσκος πήγε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1806 κι συνάντησε αρχικά τον Πατριάρχη Καλλίνικο, του ζήτησε να διαπραγματευτεί με την υψηλή πύλη όπως κι έγινε. Χρησιμοποίησε επιδέξια την ήττα του τουρκικού στρατού στο Ντέλιγκραντ τον Αύγουστο του 1806. Στη συνέχεια, μια κρίση στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάγκασε την υψηλή πύλη να δώσει τις απαιτούμενες παραχωρήσεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1806 έχοντας την αυτοκρατορική έγκριση της συνθήκης επέστρεψε στη Σερβία. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στην συνέλευση των επαναστατημένων Σέρβων στο Σμεντέρεβο εγκρίθηκε η συνθήκη και ο Ίτσκος γύρισε πίσω στην Κωνσταντινούπολη για τη δημιουργία και υπογραφή των τελικών όρων της ειρήνης.

Τον Ιανουάριο του 1807 η υψηλή πύλη υιοθετεί την συνθήκη του Ίτσκου, αλλά οι Σέρβοι έχουν επιτεθεί και καταλάβει το Βελιγράδι , συμμάχησαν με τους Ρώσους και απέρριψαν την συνθήκη που παρ'όλα αυτά είχε υπογραφεί. 

Το 1815 ο Μίλος Ομπρένοβιτς κατά την Δεύτερη Σερβική Εξέγερση και τις διαπραγματεύσεις με τον Μάρα Αλή Πασά, επικαλέστηκε την ειρήνη του Ίτσκου και ζήτησε να εφαρμοστούν οι όροι της που ως τότε δεν είχαν εφαρμοστεί.

Με τους όρους της ειρήνης διεξήχθησαν μετά το 1815 διαπραγματεύσεις μεταξύ της Σερβίας και της Τουρκίας, καθώς και ανάμεσα στη Ρωσία και την Τουρκία για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου κράτους της Σερβίας. Βάση αυτής της συνθήκης έγιναν και αυτές του 1830 και του 1833.
Χρήστος Αρχοντίδης

O Χρήστος Αρχοντίδης (Λευκώνας Σερρών, 26 Ιουνίου 1938 - 22 Οκτωβρίου 2019) ήταν Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου.
Virtual XI

Το Virtual XI είναι ο ενδέκατος στούντιο δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ". Το άλμπουμ εκδόθηκε και σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου, ενώ στην Ευρώπη εκδόθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το CD με εξώφυλλο 3D.

Αυτός ήταν ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος με τον Μπλέιζ Μπέιλι στα φωνητικά.
Overnight Sensation

Overnight Sensation είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC International".