Babelscape/SREDFM huggingface dataset:
Ναζίμ Χικμέτ

Ο Ναζίμ Χικμέτ ("Nâzım Hikmet Ran", Θεσσαλονίκη, 15 Ιανουαρίου 1902 - Μόσχα, 3 Ιουνίου 1963) ήταν Τούρκος ποιητής και δραματουργός, τα έργα του οποίου μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας. Πέθανε στη Μόσχα από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 61 ετών.
Τείχος του Βερολίνου

thumb|300px|Χάρτης του Δυτικού και Ανατολικού Βερολίνου, με τα συνοριακά περάσματα και τα μητροπολιτικά δίκτυα

Το Τείχος του Βερολίνου (στα γερμανικά ""), «τείχος της ντροπής» για τους Γερμανούς της δύσης και επισήμως αποκαλούμενο από την ανατολικογερμανική κυβέρνηση ως «αντιφασιστικό τείχος προστασίας», ανεγέρθηκε στην καρδιά του Βερολίνου με αφετηρία το βράδυ της 12ης Αυγούστου του 1961 από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), η οποία επιχείρησε με αυτό τον τρόπο να θέσει ένα τέλος στην ολοένα και αυξανόμενη φυγή των κατοίκων της προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ). Το τείχος, συνιστώσα της εσωτερικής γερμανικής συνοριογραμμής, αποτελούσε ένα φυσικό σύνορο μεταξύ του Ανατολικού Βερολίνου και του Δυτικού Βερολίνου για διάστημα των 28 ετών, ενώ αποτελούσε το σημαντικότερο σύμβολο μιας Ευρώπης διχοτομημένης από το σιδηρούν παραπέτασμα. Κάτι παραπάνω από ένα απλό τείχος, επρόκειτο για μια σύνθετη στρατιωτική κατασκευή η οποία περιείχε δύο τείχη ύψους 3,6 μέτρων με διάδρομο περιπολίας, 302 παρατηρητήρια και συστήματα συναγερμού, φύλακες, 600 σκυλιά και καλωδιωτά πλέγματα. Ένας αδιευκρίνιστος αριθμός ατόμων υπήρξαν θύματα προσπαθειών διάβασης του τείχους. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι Ανατολικογερμανοί συνοριοφύλακες και οι Σοβιετικοί στρατιώτες δεν δίσταζαν να πυροβολήσουν τους φυγάδες.

thumb|Υπολείμματα του τείχους του Βερολίνου, το 2004.
thumb|Πινακίδα σήμανσης της παλαιάς γερμανικής διχοτόμησης.

Η αποδυνάμωση της Σοβιετικής Ένωσης, η Περεστρόικα της οποίας ηγείτο ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, καθώς και το πείσμα των Ανατολικογερμανών οι οποίοι οργάνωσαν μεγάλες διαδηλώσεις, οδήγησαν στις 9 Νοεμβρίου 1989 στην πτώση του «τείχους της ντροπής», προκαλώντας τον μεγάλο θαυμασμό του «ελεύθερου κόσμου» και ανοίγοντας τον δρόμο για την γερμανική επανένωση. Σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένο, το Τείχος έχει αφήσει, ωστόσο, στην αστική πολεοδομική οργάνωση της γερμανικής πρωτεύουσας ανεπούλωτα σημάδια τα οποία παραμένουν ως σήμερα. Το τείχος του Βερολίνου, σύμβολο του ιδεολογικού και πολιτικού χάσματος του ψυχρού πολέμου, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αριθμό λογοτεχνικών βιβλίων και ταινιών. Σήμερα, αρκετά είναι τα μουσεία που το έχουν ως θέμα.
Ρέμπραντ

O Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Ολλανδικά: Rembrandt Harmenszoon van Rijn, IPA: [ˈrɛmbrɑnt ˈɦɑrmə(n)soːn vɑn ˈrɛin], 15 Ιουλίου 1606 - 4 Οκτωβρίου 1669), γνωστός ευρύτερα ως Ρέμπραντ, ήταν πολύ σημαντικός Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα, που σήμερα συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων όλων των εποχών.

Το όνομά του συμβολίζει την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ολλανδίας, στην οποία ανήκει χρονικά το έργο του. Φιλοτέχνησε συνολικά περίπου 400 πίνακες, περισσότερα από 1000 σχέδια ζωγραφικής και περίπου 290 χαρακτικά, αν και μέρος των έργων που αποδίδονται στον Ρέμπραντ –κυρίως έργα ζωγραφικής και σχέδια– αμφισβητείται. Περισσότερο στο πρώιμο και λιγότερο στο ύστερο έργο του, κυριάρχησαν οι προσωπογραφίες, ωστόσο διακρίθηκε σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, αναπαριστώντας επίσης, τοπιογραφίες, καθώς και ιστορικές, βιβλικές, μυθολογικές ή αλληγορικές σκηνές. Το σύνολο του έργου του χαρακτηρίζεται στην πορεία του χρόνου από εκτεταμένες και βαθιές αλλαγές στο ύφος του, ένδειξη μίας διαρκούς αναζήτησης. Ακόμη σε κάθε μεμονωμένο έργο ή εκδοχή του, παρατηρούνται συνεχείς μετασχηματισμοί πριν την κατάληξη σε μία τελική εικαστική μορφή. 

Γεννημένος στο Λέιντεν της Ολλανδίας, φοίτησε στο λατινικό σχολείο και στο πανεπιστήμιο της πόλης, ωστόσο πολύ σύντομα στράφηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική, μαθητεύοντας στο πλευρό διακεκριμένων καλλιτεχνών της εποχής, όπως του Γιάκομπ Ίσαακ φαν Σβάνενμπουρχ και αργότερα του Πίτερ Λάστμαν. Ως αυτόνομος ζωγράφος, φιλοτέχνησε τα πρώτα έργα του στο Λέιντεν, στο ίδιο εργαστήριο με τον Γιαν Λίφενς, πριν εγκατασταθεί στο Άμστερνταμ. Κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να διακριθεί, αναλαμβάνοντας σημαντικές παραγγελίες και αποκτώντας μεγάλη φήμη τόσο στην Ολλανδία όσο και διεθνώς. Κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, σημαντικά οικονομικά προβλήματα οδήγησαν στην πτώχευσή του, παρά το γεγονός πως η φήμη του παρέμεινε σχεδόν ακλόνητη ενόσω ζούσε, αλλά και μετά το θάνατό του.
Βίκτωρ Ουγκώ

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (γαλλικά: "Victor Marie Vicomte Hugo", /vik.tɔʁ ma.ʁi y.ɡo/, 25 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του "Lettre à une femme" (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.
Τζόζεφ Κάμπελ

Ο Τζόζεφ Κάμπελ ("Joseph Campbell", 1904-1987), μυθολόγος, δάσκαλος και για πολλούς οραματιστής, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 26 Μαρτίου 1904, από ρωμαιοκαθολικούς γονείς και μεγάλωσε στο προάστιο του Νιου Ροσέλ. Μετά τις σπουδές του στο Κολέγιο Ντάρτμουθ και στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα πανεπιστήμια του Παρισιού και του Μονάχου. Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α, αποσύρθηκε στα Όρη Κάτσκιλ και στο Μοντερέι της Καλιφόρνια όπου ασχολήθηκε με εντατικές μελέτες. Από το 1934 μέχρι το 1972 δίδαξε συγκριτική μυθολογία στο Κολέγιο Σάρα Λόρενς, βόρεια της Νέας Υόρκης. Εκεί συνάντησε και παντρεύτηκε μια μαθήτρια, την Τζιν Έρντμαν από τη Χονολουλού, η οποία ασχολήθηκε με το σύγχρονο χορό και ίδρυσε μια φημισμένη σχολή. Οι χορογραφίες της βασίζονταν συχνά σε μυθικά θέματα που πρότεινε ο σύζυγός της.

Κατά την παιδική του ηλικία ήλθε σε επαφή με τις παραδόσεις των αμερικανών Ινδιάνων, ενώ στα πανεπιστημιακά του χρόνια, ασχολούμενος με τα γερμανικά και γαλλικά, έκανε μια διεισδυτική μελέτη για τον αρθουριανό μύθο και τη σχετική φιλολογία των αυλικών ερώτων της μεσαιωνικής Γαλλίας. Μια απροσδόκητη συνάντησή του με τον νεαρό Τζίντου Κρισναμούρτι του άνοιξε νέους ορίζοντες. Όντας στην Ευρώπη, ο Κάμπελ ανακάλυψε τον βουδισμό, τους κλασικούς του ινδουϊσμού, τη γερμανική φιλοσοφία τον Φρομπένιους, τον Σίγκμουντ Φρόιντ, τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, τον Τόμας Μαν και τον Τζαίημς Τζόυς.
Ρενέ Μαγκρίτ

Ρ. Μαγκρίτ, "Προσπαθώντας το αδύνατο" ([[1928]]). Λάδι σε καμβά, 106 εκ. x 81 εκ. Ιδιωτική συλλογή.
Ο Ρενέ Μαγκρίτ ("René François Ghislain Magritte") (Λεσίν, 21 Νοεμβρίου 1898 – Βρυξέλλες, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος ζωγράφος του σουρρεαλισμού, σημαντικός καλλιτέχνης με επιρροές από τον ντανταϊσμό.
Ολοκαύτωμα

Με τον όρο Ολοκαύτωμα περιγράφεται ο υποκινούμενος από το κράτος συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της. Στα αρχικά στοιχεία που συνθέτουν το Ολοκαύτωμα είναι το πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων και το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4, τα οποία οδήγησαν στη συνέχεια στα τάγματα θανάτου και στα στρατόπεδα εξόντωσης τα οποία αποτελούσαν μαζική και κεντρικά οργανωμένη προσπάθεια για την εξόντωση κάθε μέλους των κοινοτήτων που αποτελούσαν στόχο των Ναζί. Η ίδια λέξη, συνήθως με μικρό αρχικό και συνοδευόμενη από κάποιο προσδιοριστικό, χρησιμοποιείται και για άλλες γενοκτονίες ή μαζικούς διωγμούς όπως π.χ. για τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Οι Εβραίοι της Ευρώπης ήταν τα κύρια θύματα του Ολοκαυτώματος, μέσω αυτού που οι Ναζί ονόμαζαν «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος». Ο αριθμός των θυμάτων του εβραϊκού πληθυσμού συνήθως προσδιορίζεται στα έξι εκατομμύρια, αν και οι τυπικές εκτιμήσεις από τους ιστορικούς για το εύρος των θυμάτων κυμαίνονται από πέντε εκατομμύρια ως και πάνω από έξι εκατομμύρια. Εκτός από τους Εβραίους, περίπου 220.000 Ρομά και Σίντι θανατώθηκαν στο Ολοκαύτωμα (μερικές εκτιμήσεις φτάνουν ως και τις 800.000), δηλαδή το 25-50% του ευρωπαϊκού τους πληθυσμού. Άλλες ομάδες που κρίθηκαν «φυλετικά κατώτερες» ή «ανεπιθύμητες» ήταν οι εξής: Σοβιετικοί στρατιώτες και πολίτες αιχμάλωτοι σε κατεχόμενες περιοχές (περιλαμβανομένων των Ρώσων και άλλων Σλάβων), Πολωνοί μη Εβραίοι (2,8 έως 3 εκατομμύρια Πολωνοί Εβραίοι και πάνω από 3 εκατομμύρια Πολωνοί μη Εβραίοι), διανοητικά ασθενείς ή σωματικά ανάπηροι, ομοφυλόφιλοι, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Ελευθεροτέκτονες, Κομμουνιστές και άλλοι πολιτικοί αντιφρονούντες, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες και κάποιοι Καθολικοί και Προτεστάντες κληρικοί που διώχτηκαν ή θανατώθηκαν. Αν συνυπολογιστούν και αυτές οι πληθυσμιακές ομάδες, ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει σημαντικά. Κάποιες εκτιμήσεις τοποθετούν το συνολικό αριθμό θυμάτων του Ολοκαυτώματος στα 26 εκατομμύρια ανθρώπους, όμως τα 9 έως 11 εκατομμύρια θύματα συνήθως θεωρείται η πιο αξιόπιστη εκτίμηση.
Φώκος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φώκος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
# Γιος του Όρνυτου ή του ίδιου του θεού Ποσειδώνα, εγγονός του Σισύφου και της Πλειάδας Μερόπης και αδερφός του Θόα. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φώκος πήρε ως σύζυγό του την ηρωίδα Αντιόπη, μαζί με την οποία ενταφιάσθηκε στη Φωκίδα. Μετά την αποίκηση από τον Φώκο της Παρνασσίδας με αποίκους που έφερε από την Κόρινθο, η περιοχή αυτή πήρε το όνομά του και αποκλήθηκε «Φωκίδα», δηλαδή ο Φώκος υπήρξε ο «επώνυμος ήρωας» της Φωκίδας. Το ηρώο του Φώκου βρισκόταν στην Τρωνίδα και σε αυτό οι Δαύλιοι προσέφεραν θυσίες.
# Γιος του Αιακού και της Ψαμάθης (μιας από τις Νηρηίδες). Παιδιά του Φώκου ήταν ο Πανοπέας και ο Κρίσος. Σύμφωνα με τον μύθο της Αίγινας, ο Φώκος σκοτώθηκε κατά λάθος από τον ετεροθαλή αδελφό του Πηλέα κατά τη διάρκεια αγώνων λιθοβολίας ή δισκοβολίας στην Αίγινα και ενταφιάσθηκε εκεί. Η αλήθεια είναι ότι ο Πηλέας και ο Τελαμώνας (επίσης ετεροθαλής αδελφός του) ζήλευαν τον Φώκο επειδή τους νικούσε στον αθλητισμό. Σε άλλη εκδοχή, ο Τελαμώνας σκότωσε με ακόντιο τον Φώκο σε κάποιο κυνήγι, ενώ σε τρίτη εκδοχή τον σκότωσε επίτηδες ο Πηλέας για χάρη της μητέρας του Ενδηίδας. Η μυθολογία συνδέει και αυτό τον Φώκο με την προέλευση του ονόματος «Φωκίδα», καθώς είχε επισκεφθεί την περιοχή αυτή, όπου έγινε φίλος του Ιασού.
Πωλ Κωσύ

To [[Αρ Νουβώ]] σπίτι-μουσείο του Πωλ Κωσύ, Βρυξέλλες

Ο Πωλ Κωσύ (γαλλ. Paul Cauchie, 1875 - 1952) ήταν πολυτάλαντος Βέλγος καλλιτέχνης - αρχιτέκτονας, ζωγράφος, διακοσμητής επίπλων και σπεσιαλίστας στην τεχνική του σγκράφιτι ("sgraffiti"). 

Γεννήθηκε στην πόλη Ατ (Ath) του Βελγίου στις 7 Ιανουαρίου 1875. Μετά δυο χρόνων σπουδές αρχιτεκτονικής (1891 - 1893) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, συνέχισε σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1893 - 1898), όπου παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα διακοσμητικής ζωγραφικής (Arts Decoratifs), απ' όπου πήρε και το δίπλωμά του το 1898.

Η καλλιτεχνική του πορεία έχει σημαντικά επηρεαστεί από το διάσημο Σκώτο αρχιτέκτονα και σχεδιαστή Τσαρλς Μάκιντος (Charles Mackintosh) και τη Σχολή της Γλασκώβης, όπως επίσης κι από τη βιενέζικη Σετσεσιόν (Secession). Εξαίρετο δείγμα καλλιτεχνίας αποτελεί η φιλοτέχνηση τo 1902 της φρίζας - μήκους 300 μέτρων - στην εξωτερική πρόσοψη του Μουσείου Καλών Τεχνών της Γάνδης (Gand), σε συνεργασία με το Βέλγο ζωγράφο Ζαν Ντελβέν (Jean Delvin). 

To 1905 o Πωλ Κωσύ ανοικοδομεί το σπίτι - εργαστήρι του στην Οδό των Φράγκων αριθ. 5 στην περιοχή Έτερμπεεκ των Βρυξελλών (5, Rue des Francs, Etterbeek), που η πρόσοψή του είναι εξολοκλήρου διακοσμημένη με αλληγορικές μορφές σε σγκράφιτι, από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα τέχνης Αρ Νουβώ στο Βέλγιο. 'Όλο το εσωτερικό του είναι κι αυτό διακοσμημένο με την τεχνική του σγκράφιτι από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Ο Πωλ Κωσύ πέθανε στις Βρυξέλλες (Έττερμπεεκ) την 1η Σεπτεμβρίου 1952 σε ηλικία 77 ετών.
Βελγικό Κέντρο των Κόμικς

thumb|right|250px|Ο δεύτερος όροφος του μουσείου.
Το Βελγικό Κέντρο των Κόμικς (ολλ. "Belgisch Stripcentrum", γαλ. "Centre Belge de la Bande Dessinée") είναι ένα μουσείο των Βρυξελλών αφιερωμένο στα Βελγικά κόμικς. Το κτήριο του μουσείου, το οποίο ήταν έργο του Βέλγου αρχιτέκτονα Βικτόρ Ορτά, ήταν στο παρελθόν εμπορικό κέντρο, ενώ βρίσκεται στο επιχειρηματικό κέντρο της πόλης. 

Η συλλογή του μουσείου καλύπτει διάφορα είδη κόμικς, όπως επιστημονικής φαντασίας, ουέστερν και μυστηρίου, καθώς και πολιτικά κόμικς, ενώ περιλαμβάνονται στη συλλογή του και παιδικά κόμικς, όπως τα Στρουμφάκια. Στο μουσείο βρίσκονται επίσης, μεταξύ άλλων, εκθέματα αφιερωμένα στον Τεντέν και στον δημιουργό του Hergé.

Τέλος, το μουσείο διαθέτει καφέ, εστιατόριο και βιβλιοθήκη στο ισόγειο του κτηρίου.
Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας

Το Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας (στα ισπανικά, "Parlamento de Andalucía") είναι, μαζί με την Προεδρία της Κυβέρνησης ("Presidencia de la Junta") και το Προεδρικό Συμβούλιο ("Consejo de Gobierno") ένα από τα τρία όργανα που αποτελούν την Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας ("Junta de Andalucía"), την περιφερειακή κυβέρνηση της Αυτονομίας, στην Ισπανία. Το Κοινοβούλιο κατέχει την νομοθετική εξουσία για την περιφέρεια· αποτελείται από 109 βουλευτές που εκλέγονται βάσει άμεσης καθολικής ψηφοφορίας των πολιτών της Ανδαλουσίας (δηλ. των ισπανών υπηκόων που είναι εγγεγραμμένοι ως πολίτες κάποιου ανδαλουσιανού δήμου) κάθε τέσσερα χρόνια. Ιδρύθηκε το 1982, μετά την ψήφιση του Καθεστώτος Αυτονομίας της Ανδαλουσίας τον προηγούμενο χρόνο. Σήμερα φιλοξενείται στο Νοσοκομείο των Πέντε Πληγών, στη Σεβίλλη.
Ογκυστέν Σαντρέλ

Ο Ογκυστέν Σαντρέλ ("Augustin Chantrel") (11 Νοεμβρίου, 1906 - 4 Σεπτεμβρίου, 1956) ήταν παλιός Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του μπακ. Αγωνίστηκε με αρκετές τοπικές ομάδες και υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας, με την οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930.

Στα νιάτα του, ο Σαντρέλ αγωνίστηκε με την "Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ" (PUC), έως ότου η ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ τον κάνει δικό της το 1925. Κατέκτησε το "Κύπελλο Γαλλίας" το 1928 ενώ βρισκόταν στην Ρεντ Σταρ, και έμεινε στη συγκεκριμένη ομάδα μέχρι το 1929. Στη συνέχεια πήγε στην ΚΑΣΓ Παρί, πριν περάσει μια σεζόν στην Πικαρδία με την φανέλα της Αμιάν ΣΚ (1933 με 1934), και επιστρέψει στην συνέχεια στην Ρεντ Σταρ, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας το 1939. Για την τελευταία του σεζόν, ο Σαντρέλ έγινε παίκτης-προπονητής, βοηθώντας τον πρώην αντίπαλό του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τον Αργεντίνο Γκιγιέρμο Στάμπιλε να προπονεί την Ρεντ Σταρ, και βοηθώντας την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Division 2.

Ο Σαντρέλ μέτρησε συνολικά 15 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Γαλλίας, από το 1928 μέχρι το 1933. Το διεθνές ντεμπούτο του το έκανε ενώ αγωνιζόταν στην Ρεντ Σταρ, στις 11 Μαρτίου του 1928, με αντίπαλο την Ελβετία. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αγωνιζόμενος στον μοναδικό αγώνα της Γαλλίας, μια ήττα με 4-3 από την Ιταλία στο Άμστερνταμ. Το 1930, επιλέχτηκε ανάμεσα στην ομάδα που θα ταξίδευε τον Ατλαντικό ως επιβάτης του "Conte Verde" για να πάρει μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μοντεβιδέο. Ο Σαντρέλ αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες της Γαλλίας. Στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου του πρώτου αγώνα με αντίπαλο το Μεξικό, με το σκορ στο 1–0 υπέρ της Γαλλίας, ο τερματοφύλακας Αλέξ Τεπό τραυματίστηκε μετά από μια σύγκρουση με έναν Μεξικανό ποδοσφαιριστή, και του ήταν αδύνατο να συνεχίσει να αγωνίζεται. Οι αλλαγές δεν επιτρέπονταν εκείνη την εποχή, και ο Σαντρέλ, ένα μπακ, αντικατέστησε τον Τεπό κάτω από τα δοκάρια από το 24ο λεπτό έως την λήξη του αγώνα, τον οποίο η Γαλλία κέρδισε. Ο Σαντρέλ έγινε ο μοναδικός παίκτς στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που να έχει αγωνιστεί σε άλλη θέση εντός του γηπέδου αλλά και σε αυτή του τερματοφύλακα. Είναι επίσης ο μοναδικός παίκτης που να έχει αντικαταστήσει τερματοφύλακα έχοντας ξεκινήσει τον αγώνα σε άλλη θέση. Ο τελευταίος αγώνας του Σαντρέλ ήταν με αντίπαλο την Γερμανία στις 19 Μαρτίου του 1933.
Λίλιαν Χέλμαν

Η Λίλιαν Χέλμαν (αγγλικά: "Lillian Florence Hellman", 20 Ιουνίου 1905 - 30 Ιουνίου 1984) ήταν Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας γνωστή για τα έργα της "Η ώρα των παιδιών" και "Οι μικρές αλεπούδες", καθώς και για την αριστερή της ιδεολογία, για τον κοινωνικό της ακτιβισμό και για την πολύχρονη σχέση της με τον συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Ντάσιελ Χάμετ. Η Χέλμαν μέσα από τα έργα της άσκησε σκληρή κριτική στον αμερικάνικο τρόπο ζωής.
Μαυσωλείο του Αυγούστου

Το Μαυσωλείο του Αυγούστου είναι μεγάλος τάφος που έχτισε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αύγουστος το 28 π.Χ. στο Πεδίον του Άρεως της Ρώμης, στην Ιταλία. Το μαυσωλείο βρίσκεται σήμερα στην πλατεία Piazza Augusto Imperatore και είναι κλειστό στους τουρίστες. Το πέρασμα του χρόνου και η αμέλεια έχουν απογυμνώσει τα ερείπια σε μεγάλο βαθμό. Παρ’ όλα αυτά, το κτίσμα παραμένει εντυπωσιακό ορόσημο εντός του Πεδίου του Άρεως. <br>
Ρομπέρ Ντελωναί

Ο Ρομπέρ Ντελωναί ("Robert Delaunay", 12 Απριλίου 1885 – 1941) ήταν Γάλλος ζωγράφος, πρωτοπόρος καλλιτεχνικού κινήματος που δημιούργησε με τη Ρωσίδα σύζυγό του Σόνια, μια λυρική απόδοση του κυβισμού με έντονα χρώματα που χαρακτηρίστηκε Ορφισμός στην τέχνη.
Ο Πύργος του Πόνου

Η ταινία Ο Πύργος του Πόνου (Πρωτότυπος Τίτλος Jane Eyre) είναι δράμα εποχής παραγωγής 1943, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στίβενσον. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Σάρλοτ Μπροντέ "Τζέιν Έιρ", το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Άλντους Χάξλεϋ, Τζον Χάουσμαν, Ρόμπερτ Στίβενσον και Χένρι Κόστερ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Τζόαν Φοντέιν, ο Όρσον Γουέλς και η Πέγκι Αν Γκάρνερ. Στην ταινία έκανε μια από τις πρώτες της εμφανίσεις και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Μπέρναρντ Χέρμαν και η φωτογραφία από τον Τζορτζ Μπαρνς.
Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

Ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος (1802 ή 1803 - 1892 ή 1895) ήταν σημαίνον πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας του Αιγίου του 19ου αιώνα, γιος του προύχοντα Παναγιώτη Δεσποτόπουλου, συγγραφέας και μετά την Επανάσταση κάτοχος σημαντικών δημοσίων θέσεων. Σε ηλικία 18 ετών ήταν αυτόπτης μάρτυρας των συνεδριάσεων της μυστικής Συνέλευσης της Βοστίτσας που έγιναν στο πατρικό του σπίτι στο Αίγιο (Βοστίτσα). Όπως είναι γνωστό οι συνεδριάσεις της συνέλευσης (26 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 1821) φιλοξενήθηκαν σε διάφορους χώρους. Ο πατέρας του ήταν εκπρόσωπος του Γερμανού ο οποίος και είχε βαπτίσει τον Αλέξανδρο.

Τις οικογενειακές αναμνήσεις από την Συνέλευση με πολύτιμες πληροφορίες ο Αλ. Δεσποτόπουλος κατέγραψε στο βιβλίο του "Η μυστική εν Αιγίω συνέλευσις του 1821" (έκδ. Αίγιο, 1892). 
Επίσης αναφέρεται στη βιβλιογραφία ως συγγραφέας πανηγυρικού λόγου που εκφώνησε την 25 Μαρτίου 1861 στην Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων Σύμφωνα με το κείμενο αυτού του λόγου, τον οποίο κατέθεσε και εγγράφως στη Μονή, ήταν παρών στη δοξολογία και κήρυξη της Επανάστασης στη Μονή από τον Επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό στις 25 Μαρτίου 1821. Στον λόγο του αναφέρει και λεπτομέρειες της τελετής, καθώς και ότι ο ίδιος μετέσχε σε μάχες της Επανάστασης.
Επίσης έχει συγγράψει τον πανηγυρικό λόγο για την επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α' στην Πάτρα την 18 Οκτωβρίου 1863 και άλλον για την 25 Μαρτίου το 1867

Μετά την Επανάσταση υπηρέτησε ως Έπαρχος σε διάφορες περιοχές καθώς και ως ανώτερος υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας (Παναγόπουλος, σ. 207, 208).
Εμανουέλ Φρεμιέ

Ο Εμανουέλ Φρεμιέ (Emmanuel Frémiet, Παρίσι 1824 – Παρίσι 1910) ήταν Γάλλος γλύπτης, ο οποίος μαθήτευσε κοντά στο διάσημο θείο του και γλύπτη Φρανσουά Ρυντ (François Rude, 1784 – 1855). Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς γλύπτες στην απεικόνιση ζώων (sculpteur animalier). Έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών το 1892 και διαδέχτηκε τον Αντουάν-Λουί Μπαρύ (Antoine-Louis Barye, 1795 – 1875) ως καθηγητής σχεδίου ζώων στο Εθνικό Ινστιτούτο Φυσικής Ιστορίας του Βοτανικού Κήπου (Jardin des Plantes) στο Παρίσι. 

Έφιππος ανδριάντας της Ζαν ντ' Αρκ. Έργο του Εμανουέλ Φρεμιέ. [[Παρίσι]], Πλατεία των ΠυραμίδωνΟ Φρεμιέ ανέλαβε πολυάριθμες κρατικές παραγγελίες για έργα τόσο στη Γαλλία (π. χ. Ζαν ντ’ Αρκ, Άγιος Μιχαήλ, Φερντινάντ ντε Λεσέψ) όσο και στο εξωτερικό (π. χ. ανδριάντας του Λεσέψ στο Σουέζ). Το πιο γνωστό και από τα πιο αγαπητά δημόσια αγάλματα του Φρεμιέ είναι ο επιχρυσωμένος έφιππος ανδριάντας της «Ζαν ντ’ Αρκ», έργο του 19ου αιώνα (1874), στην Πλατεία των Πυραμίδων (Place des Pyramides) στο Παρίσι. Το άγαλμα αποτελεί σημείο προσκυνήματος των βασιλοφρόνων.

Άλλα αξιόλογα έργα του Φρεμιέ είναι: «Άλογα, δελφίνια και χελώνες» της Κρήνης των Τεσσάρων Ηπείρων του Κόσμου του Καρπώ (Παρίσι, Κήπος των Εξερευνητών), «Ελέφαντας» (Προαύλιο Μουσείου Ορσέ), «Η Φήμη των επιστημών» (1900) και «Η Φήμη των τεχνών» (1900) στη Γέφυρα του Αλεξάνδρου Γ΄, «Σιμόν Μπολίβαρ, απελευθερωτής της Λατινικής Αμερικής» (1933, Cour de la Reine), «Κυνηγός αρκούδων» και «Εκφωλευτής μικρών άρκτων» στο Βοτανικό Κήπο. Στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού βρίσκονται ακόμη τα έργα του «Ζαν ντ’ Αρκ», «Πληγωμένος σκύλος», «Ο Άγιος Μιχαήλ φονεύει το δράκοντα», «Φερντινάντ Λεσέψ» κ. ά.
Άλαν Μπολ

O Άλαν Μπολ (12 Μαΐου 1945 – 25 Απριλίου 2007) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε το νεότερο μέλος της Εθνικής Αγγλίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966, και ήταν μάλιστα ο καλύτερος παίκτης του αγώνα στον τελικό με την τότε Δυτική Γερμανία που έγινε στο Γουέμπλεϊ. Απεβίωσε στις 25 Απριλίου 2007 από καρδιακή προσβολή.
Τσελέστα

thumb|200px|Τσελέστα
Η τσελέστα (ιτ. "celesta", γαλλ. "célesta") είναι ιδιόφωνο μουσικό όργανο που συμπεριλαμβάνεται στην ομάδα των κρουστών της συμφωνικής ορχήστρας.

Το όργανο αυτό μοιάζει με μικρό όρθιο πιάνο, φέροντας μουσικό πληκτρολόγιο το οποίο συνδέεται με σχετική διάταξη αποτελούμενη από μικρά τσόχινα σφυράκια που κρούουν μεταλλικές ράβδους. Η ενίσχυση του ήχου της κάθε ράβδου επιτυγχάνεται από μικρά ξύλινα κιβωτιόσχημα αντηχεία. Η κάθε ράβδος φέρεται «χορδισμένη» κατά το μήκος της στον φθόγγο που εξασφαλίζει.

Τέλος φέρει ειδικό ποδόπληκρο ("πεντάλ") με το οποίο ανασηκώνεται ειδικός τσόχινος σιγαστήρας, ο οποίος ακουμπώντας στις ράβδους διακόπτει τον παρατεταμένο ήχο παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα παραγωγής κοφτών ήχων.

Το όργανο αυτό όπου στην ουσία πρόκειται για μεταλλόφωνο, αποτελεί εφεύρεση του Γάλλου Ωγκύστ Μυστέλ ο οποίος και το κατοχύρωσε το 1886. Τούτο όμως αποτελεί εξέλιξη του τυποφώνου, παρόμοιου οργάνου με πιο απαλούς ήχους, που είχε εφεύρει ο πατέρας του Μυστέλ, Βίκτωρας, το 1865 και είχε κατοχυρώσει τρία χρόνια αργότερα.

Το ρεπερτόριό της, αν και περιορισμένο, την καθιστά αναπόσπαστο στοιχείο πολλών συμφωνικών έργων μετά τα τέλη του 19ου αιώνα, με κύρια παραδείγματα τον «Χορό της ζαχαρένιας νεράιδας» από το μπαλέτο «Ο Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι, την όπερα «Ο ιππότης των ρόδων» του Ρίχαρντ Στράους και τη «Μουσική για έγχορδα, κρουστά και τσελέστα» του Μπέλα Μπάρτοκ.
Τζο Χαρτ

Ο Τζο Χαρτ ("Charles Joseph John "Joe" Hart", 19 Απριλίου 1987) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Πρέμιερ Λιγκ με τα χρώματα της Μπέρνλι. Είναι ο πρώτος Άγγλος τερματοφύλακας που αγωνίστηκε στην Σέριε Α.
Kingdom Centre

Το Kingdom Centre (ή Kingdom Tower, αραβικά: برج المملكة, αποδιδόμενο στα ελληνικά ως "βασιλικός πύργος" ή "βασιλικό κέντρο") είναι ουρανοξύστης, ο οποίος βρίσκεται στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Με ύψος 302,3 μ. είναι το δεύτερο ψηλότερο κτήριο της χώρας (μετά τους πύργους Abraj Al Bait), καθώς και το τρίτο ψηλότερο στον κόσμο κτήριο που φέρει οπή ως δομικό στοιχείο (μετά το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο Σαγκάης και τον πύργο Tuntex Sky Tower στην Ταϊβάν). Το 41 ορόφων κτήριο ανήκει στον πρίγκηπα της βασιλικής οικογενείας της Σαουδικής Αραβίας Al-Waleed bin Talal και στεγάζει μεταξύ άλλων το κεντρικά γραφεία της βασιλικής εταιρείας Kingdom Holding Company. Το κόστος του έργου έφτασε τα 400 εκ. δολάρια Αμερικής και κατασκευάστηκε από το 1999 έως το 2002. 

Ο Βασιλικός Πύργος βρίσκεται στο κέντρο του Ριάντ και στεγάζει ένα πενταόροφο εμπορικό κέντρο, ξενοδοχεία και υπερπολυτελή διαμερίσματα. Στην κορυφή του, στα 290 μ. υπάρχει γέφυρα-παρατηρητήριο μήκους 56 μ., η οποία προσφέρει εκπληκτική θέα στη γύρω περιοχή.
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Τα Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (αγγλικά: Primetime Emmy Awards) είναι αμερικανικά βραβεία, τα οποία απονέμονται από την Ακαδημία Τηλεοπτικών Τεχνών και Επιστημών (ATAS), ως αναγνώριση των επιτευγμάτων των αμερικανικών τηλεοπτικών προγραμμάτων, τα οποία μεταδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζώνης υψηλής τηλεθέασης (primetime). Δόθηκαν για πρώτη φορά το 1949, όπου ονομάζονταν απλά «Βραβεία Έμμυ». Το 1974, οπότε και διεξήχθη η πρώτη τελετή απονομής των Καθημερινών Έμμυ, προστέθηκε η λέξη «primetime» ώστε να υπάρχει διάκριση μεταξύ των δύο.

Τα βραβεία απονέμονται γενικά στα μέσα Σεπτεμβρίου κάθε χρονιάς, την Κυριακή πριν την επίσημη έναρξη της φθινοπωρινής τηλεοπτικής σεζόν. Επί του παρόντος, προβάλλονται εκ περιτροπής από τα τέσσερα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των Ηνωμένων Πολιτειών (ABC, CBS, FOX και NBC). Αν η τελετή μεταδίδεται από το NBC, μεταφέρεται τυπικά στα τέλη Αυγούστου έτσι ώστε να μην έρθει σε σύγκρουση με τη δέσμευση μετάδοσης από το κανάλι των ποδοσφαιρικών αγώνων της NFL κάθε Κυριακή βράδυ. Επίσης, η 66η τελετή απονομής (2014) μεταφέρθηκε και προβλήθηκε Δευτέρα αντί Κυριακή, εξαιτίας σύγκρουσης με τη μετάδοση των μουσικών βραβείων MTV. Ωστόσο, η 70η τελετή απονομής (2018), η οποία μεταδόθηκε από το NBC, μεταφέρθηκε πίσω στον Σεπτέμβριο και προβλήθηκε Δευτέρα.

Θεωρούνται τηλεοπτικά ισάξια με τα βραβεία Όσκαρ (κινηματογράφος), Γκράμι (μουσική) και Τόνυ (θέατρο). Τα βραβεία χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:
*Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης
*Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Δημιουργικών Τεχνών
*Μηχανολογικά Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης
Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

Κάστρο Launceston, [[Κορνουάλη]]
Ο Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ (Hendrik de Cort ή Hendrik Frans de Cort , 1742 Αμβέρσα - 28 Ιουνίου 1810 Λονδίνο ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίου και σχεδιαστής. Η διεθνής του σταδιοδρομία τον έφερε στην Αμβέρσα, στο Παρίσι, στην Αγγλία και στην Ουαλία. Είναι κυρίως γνωστός για τοπογραφικούς πίνακες και σχέδια αγγλικών κάστρων, εξοχικών σπιτιών, πάρκων και ερειπίων.
Κορνέλις Κέτελ

Ο Κορνέλις Κέτελ (Cornelis Ketel, 18 Μαρτίου 1548 – 8 Αυγούστου 1616 ) ήταν Ολλανδός μανιεριστής ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στο Ελισαβετιανό Λονδίνο από το 1573 έως το 1581 και στο Άμστερνταμ μέχρι τον θάνατό του. Ο Κέτελ, γνωστός κατά κύριο λόγο ως ζωγράφος, ήταν επίσης ποιητής και ρήτορας, και από το 1595 επίσης γλύπτης . 

Σύμφωνα με τη βιογραφία του Κέτελ, που γράφηκε από τον σύγχρονό του Κάρελ φαν Μάντερ, φαίνεται να ήθελε να επικεντρωθεί στο πιο διάσημο της ιεραρχίας των ειδών, στην ιστορική ζωγραφική, που περιελάμβανε μυθολογικά θέματα, αλλά αφότου έφυγε από τη Γαλλία είναι γνωστός σχεδόν εξ ολοκλήρου ως ζωγράφος πορτρέτων. Ούτε στην Αγγλία ούτε στην Ολλανδία παρουσίαζαν μεγάλη ζήτηση οι μεγάλοι πίνακες με ιστορικά θέματα κατά τη διάρκεια της ζωής του, και κανένας πίνακας με ιστορικό θέμα ή αλληγορικό θέμα του Κέτελ δεν είναι γνωστό να έχει διασωθεί ανέπαφος, αν και τα σχέδια και τα χαρακτικά διασώζονται. Ωστόσο, επηρέασε σημαντικά την ανάπτυξη του μεγαλύτερου τύπου ζωγραφικής που δημιιουργούνταν συνήθως στην Ολλανδική Δημοκρατία κατά την περίοδο αυτή, το πορτρέτο της πολιτικής ομάδας .
Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό (Ω/Γ) ονομάζεται το πλοίο με κυρίως επιστημονικό εξοπλισμό για τις ερευνητικές ανάγκες της Επιστήμης της Ωκεανογραφίας και όλους τους κλάδους της (Βιολογική, Γεωλογική, Φυσική και Χημική).

Στην Ελλάδα, ωκεανογραφικά - ερευνητικά πλοία, σκάφη και βαθυσκάφη, διαθέτει η Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας (ΙΝ.ΑΛ.Ε) και το Τμήμα Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Τα ωκεανογραφικά ή ερευνητικά πλοία έχουν τις ρίζες τους από την πρώτη περίοδο των εξερευνήσεων. Το 1766, η Βασιλική Εταιρία προσέλαβε τον Τζέιμς Κουκ για ένα ταξίδι στον Ειρηνικό Ωκεανό, προκειμένου να παρατηρήσει και να καταγράψει την κίνηση της Αφροδίτης γύρω από τον Ήλιο. To "Endeavour", το πλοίο που κατασκευάστηκε για αυτή την αποστολή, ήταν εξοπλισμένο με όλα όσα θα χρειάζονταν για τις αντίξοες συνθήκες που θα αντιμετώπιζε, και όπως γίνεται και με τα σύγχρονα ερευνητικά πλοία, διεξήγαγε παραπάνω από ένα είδη έρευνας, ανάμεσα στα οποία αναλυτική υδρογραφική έρευνα. 

Τα ωκεανογραφικά μπορούν να αναλαμβάνουν υδρογραφικές, ωκεανογραφικές, περιβαλλοντικές, αλιευτικές - ιχθυολογικές, ναυτικές υποβρύχιες έρευνες ή και έρευνες στις αρκτικές περιοχές. Στα αποτελέσματα των ερευνών που αναλαμβάνουν περιλαμβάνεται η συλλογή ωκεανογραφικών δεδομένων (φυσικές παράμετροι όπως κύματα, ρεύματα, χημικές παράμετροι όπως δείγματα νερού για ανάλυση της συγκέντρωσης οξυγόνου, αλάτων, ανάλυση pH κτλ), η κατασκευή ναυτικών χαρτών, η κατασκευή βαθυμετρικών χαρτών, η αποτύπωση υποθαλασσίων ρηγμάτων, ηφαιστείων και κατολισθήσεων, η καταγραφή σεισμικής δραστηριότητας στον θαλάσσιο πυθμένα, ο εντοπισμός υποθαλάσσιων ορυκτών πόρων, η ανάλυση αλιευτικών - ιχθυολογικών δειγμάτων (π.χ. πλαγκτόν, ψάρια), η χαρτογράφηση θαλάσσιων προσταευόμενων περιοχών και ειδών που διαβιούν σε αυτές (όπως θαλάσσια θηλαστικά), ο εντοπισμός υποβρυχίων και υποβρυχίων ναρκών, χαρτογράφηση θαλάσσιου πυθμένα για πόντιση υποθαλάσσιων αγωγών ή υποθαλάσσιων καλωδίων. 

Παλαιότερα Ωκεανογραφικά καράβια του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:

* Αλκυόνη ΙΙ (Ωκεανογραφικό)
* Αριάδνη ΙΙΙ (Ωκεανογραφικό) / 2058, Α-231
Ο σημερινός Ωκεανογραφικός στόλος της Ελλάδας περιλαμβάνει:

* τρία υδρογραφικά - ωκεανογραφικά πλοία: Υ/Γ-ΩΚ «Ναυτίλος», Υ/Γ-ΩΚ «Πυθέας», Υ/Γ «Στράβων» και την Υδρογραφική «Άκατο-14» της Υδρογραφικής Υπηρεσίας (Υ.Υ.) του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.)
* δύο ερευνητικά πλοία: το Ω/Κ «ΑΙΓΑΙΟ» και "το Ερευνητικό Αλιευτικό πλοίο «ΦΙΛΙΑ», ένα διθέσιο υποβρύχιο, το βαθυσκάφος «ΘΕΤΙΣ»" και τέσσερα υποβρύχια τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ από το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.)
* το Ερευνητικό / Εκπαιδευτικό σκάφος "Ε/Σ Αμφιτρίτη" του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
.cu

.cu είναι ο top-level domain κωδικός για την Κούβα στο Διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.

Κατηγορία:Κούβα
Κατηγορία:Top-level domains
.cd

.cd είναι ο top-level domain κωδικός για τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό στο Διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.

Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
Κατηγορία:Top-level domains
Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα

thumb|right|300px|Το καθολικό της μονής
thumb|right|300px|Ο βυζαντινός αετός - οικόσημο της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης.
Η Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα είναι μοναστήρι που ιδρύθηκε από τον σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό στην τοποθεσία Βήρα (πρόκειται για τις σημερινές Φέρες νομού του Έβρου), κοντά στο δέλτα του Έβρου.

Πιθανότερη ημερομηνία ίδρυσης θεωρείται το 1152. Το μοναστήρι, που θεωρείται ένα από το καλύτερα δείγματα της κωνσταντινουπολίτικης τέχνης στον ελλαδικό χώρο, λειτούργησε μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα. Γύρω στα 1355 οι χωρικοί που είχαν καταφύγει στον οχυρωμένο του περίβολο εγκαταστάθηκαν μονίμως, αναγκάζοντας τους μοναχούς να το εγκαταλείψουν. Αργότερα κατελήφθη από τους Οθωμανούς, οι οποίοι μετέβαλαν το καθολικό του σε τζαμί, το οποίο έγινε ο πυρήνας του οικισμού των Φερών. Το 1940 άρχισαν εργασίες συντήρησης και έκτοτε λειτουργεί ως χριστιανικός ναός. Στα τελευταία χρόνια είναι η επίσημη έδρα του Παγκοσμίου Σωματείου Θρακών.

Οι εσωτερικές επιφάνειες των τοίχων του ναού από ορισμένο ύψος και πάνω, καθώς και οι επιφάνειες των θόλων καλυπτόταν από τοιχογραφίες. Μετά την αφαίρεση του σοβά με τον οποίο οι Τούρκοι τις κάλυψαν, σήμερα διακρίνονται χαμηλότερα, δύο επισκοπικές πομπές που καταλήγουν στις επισκοπικές μορφές του ιερού.

Πιο πάνω σε μικρότερη κλίμακα ακολουθούν προφήτες και μορφές από την Παλαιά Διαθήκη. Κορμοί με παρόμοιες μορφές καλύπτουν ψηλότερα και τα τύμπανα του μεσαίου και εγκαρσίου κλίτους. Στην κεντρική περιοχή του νοτιοδυτικού γωνιακού τρούλου από τα υπάρχοντα λείψανα της παλαιάς τοιχογραφίας μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπήρχε παράσταση του Χριστού. Ενώ στην αντίστοιχη περιοχή του βορειοδυτικού τρούλου σώζεται, πιθανότατα πάνω από την παλαιά θέση του ταφικού μνημείου του κτήτορα Ισαακίου Κομνηνού, μια αιθέρια παράσταση της Θεοτόκου. Δεν είναι εξακριβωμένο αν αυτή η παράσταση της Θεοτόκου σε συνδυασμό με την αντίστοιχη του Χριστού είναι η ίδια που περιγράφει ο Σεβαστοκράτωρ|σεβαστοκράτορας στο Τυπικό του «…με πολλή θαυμαστή τέχνη έχουν εικονισθεί ο υπεράγαθος Χριστός και η Θεομήτωρ και Κοσμοσώτηρα, έχουν δε απεικονισθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνονται ότι είναι εικόνες ζωντανές και λίγο λείπει να μιλήσουν γλυκά σ' αυτούς που τις κοιτάζουν…».

Γενικά οι μορφές των τοιχογραφιών παρουσιάζονται πλατειές με στρογγυλά πρόσωπα και με απλή φωτοσκίαση, εμφανίζουν υπερβολικό ρεαλισμό, κάτι που δεν χαρακτηρίζει συνήθως τις βυζαντινές αγιογραφίες. Κατά το Φώτη Κόντογλου οι τοιχογραφίες της Κοσμοσώτηρας διακρίνονται από πολύ «λαϊκό πνεύμα».

Πάνω από τη ζώνη με τις επισκοπικές πομπές, ανάμεσα στα μικρά κατώτερα παράθυρα των τυμπάνων του εγκάρσιου κλίτους, διακρίνονται παραστάσεις στρατιωτικών αγίων ή σύμφωνα με μια νεώτερη μελέτη παραστάσεις της οικογένειας του κτήτορος. 

Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Κοσμοσωτειρα
Κατηγορία:Νομός Έβρου
.gp

.gp είναι ο top-level domain κωδικός για τη Γουαδελούπη στο διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.

Κατηγορία:Γουαδελούπη
Κατηγορία:Top-level domains
Ονησίκριτος

Ο Ονησίκριτος (πιθ. Αστυπάλαια, 360 π.Χ. - 290 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός του 4ου αιώνα π.Χ., που καταγόταν από την Αίγινα ή την Αστυπάλαια.

Ο Ονησίκριτος υπήρξε σε προχωρημένη ηλικία μαθητής του Διογένη. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και έφθασε μέχρι την Ινδία ως αρχιπλοηγός του στόλου του Νεάρχου. Το έργο του Ονησίκριτου για τον Μέγα Αλέξανδρο δεν σώθηκε (διασώθηκε μόνον ο τίτλος του: "«Πώς Αλέξανδρος ήχθη»"),σώθηκαν όμως αποσπάσματα από άλλα έργα του που μας πληροφορούν για την αρχαία Ινδία και τους κατοίκους της. Φαίνεται να έγραψε τα έργα του στην αυλή του βασιλιά Λυσιμάχου της Θράκης. Κατά την αρχαιότητα θεωρούσαν τον Ονησίκριτο κομπορρήμονα και αναξιόπιστο, ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος. Τα έργα του θεωρούνταν αναξιόπιστα ακόμη και απο μετέπειτα ιστοριογράφους, όπως τον Αρριανό. Ο Στράβων π.χ. μνημονεύει τις υπερβολές του και την αγάπη του για τα θαυμαστά πράγματα. Ωστόσο, ένα απόσπασμά του, όπου συνομιλεί με Ινδούς "γυμνοσοφιστές" φανερώνει άνθρωπο πνευματώδη και οξυδερκή παρατηρητή. Ο "«Περίπλους»" του (των ακτών της Ινδίας) ενσωματώθηκε από τον Ιούβα Β΄ τον Μαυριτανό με απομνημονεύματα ταξιδιών από τον Νέαρχο και άλλους γεωγράφους, και κυκλοφορήθηκε από αυτόν υπό το όνομα του Ονησικρίτου, αποτελώντας σημαντική πηγή για τον Πλίνιο.
Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

Ο Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον (ισλανδ.:"Sveinbjörn Sveinbjörnsson", 28 Ιουνίου 1847 - 23 Φεβρουαρίου 1927) ήταν Ισλανδός συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τη σύνθεση του Lofsöngur, του εθνικού ύμνου της Ισλανδίας.

Ο Σβάινμπγιερνσσον σπούδαζε όταν συνάντησε ένα νέο Νορβηγό βιολιστή και συνθέτη, τον Γιόχαν Σβέντσεν. Εκείνο τον καιρό ο Σβέντσεν είχε μόλις τελειώσει κάποιες σπουδές στη Λειψία και ενθάρρυνε τον Σβάινμπγιερνσσον να σπουδάσει μουσική. Αυτός πήγε στην Κοπεγχάγη, και αργότερα στη Λειψία όπου ο δάσκαλός του ήταν ο Καρλ Ράινεκε. Έτσι, απόκτησε ένα πολύ πιο υψηλό επίπεδο μουσικής παιδείας από τους υπόλοιπους μουσικούς της Ισλανδίας εκείνη την περίοδο. Δεδομένου ότι οι μουσικές ευκαιρίες ήταν περιορισμένες στην Ισλανδία, στο τέλος του 19ου αιώνα ο Σβάινμπγιερνσσον μετακόμισε στο Εδιμβούργο.

Οι συνθέσεις του συνήθως ήταν μελωδικά τραγούδια ή ποιητική μουσική δωματίου στο πνεύμα του Φέλιξ Μέντελσον. Επίσης σύνθεσε έναν σημαντικό αριθμό λαϊκών τραγουδιών.

Το 1922 το Ισλανδικό κοινοβούλιο Αλθίνγκι, αποφάσισε να του χορηγήσει αμοιβή, η οποία του επέτρεψε να επιστρέψει στην Ισλανδία.

Κατηγορία:Ισλανδοί συνθέτες
Κύδων

Στην κλασική μυθολογία, ο Κύδωνας (Κύδων) ήταν γιος της Ακάλλης και του θεού Ερμή. Επομένως ο Κύδων ήταν εγγονός του Μίνωα ή της Κρήτης. Ο Κύδων έχτισε την πόλη Κυδωνία από το όνομά του, στη δυτική Κρήτη (τα σημερινά Χανιά). Οι Τεγεάτες υπεστήριζαν ότι ο Κύδων ήταν γιος του Τεγεάτη, που είχε μεταναστεύσει στην Κρήτη με ομάδα συμπολιτών του.

Ο Κύδωνας έγινε βασιλιάς στην πόλη του και είχε μία κόρη, την Ευλιμένη. Την είχε αρραβωνιάσει με τον Άπτερο, αλλά η Ευλιμένη διατηρούσε κρυφή ερωτική σχέση με τον Λύκαστο. Ο Κύδων βρέθηκε κάποτε σε δυσχερή θέση εξαιτίας επαναστάσεων των γειτονικών του πόλεων. Ρώτησε ένα μαντείο σχετικά και έλαβε την απάντηση ότι έπρεπε να θυσιάσει μία παρθένα στους ήρωες της χώρας. Τραβήχθηκε κλήρος για τον σκοπό αυτό και έπεσε στην Ευλιμένη. Τότε ο Λύκαστος, για να γλιτώσει την αγαπημένη του, απεκάλυψε στον Κύδωνα τη σχέση του με τη θυγατέρα του. Ο λαός αποφάνθηκε ότι η Ευλιμένη άξιζε ακόμα περισσότερο τον θάνατο. Ο Κύδων έσφαξε τότε την Ευλιμένη, άνοιξε την κοιλιά της και διεπίστωσε ότι πραγματικά ήταν έγκυος.
Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

Ο Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ (αγγλ.: "Fred Francis Bosworth", 17 Ιανουαρίου 1877 - 23 Ιανουαρίου 1958) ήταν Αμερικανός Πεντηκοστιανός ευαγγελιστής. Συγκαταλέγεται στους λεγόμενους "faith healers" ("θεραπευτές διαμέσου της πίστεως"). Γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στη Νεμπράσκα και ανατράφηκε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών. Στην ηλικία των 17, αναγεννήθηκε και μετά από δύο χρόνια θεραπεύτηκε από σημαντικά πνευμονικά προβλήματα. Μετά από αυτό, ο Μπόσγουορθ άρχισε να ακολουθεί πιστά τις Χριστιανικές αρχές, αν και αρχικά άλλαξε διάφορες εκκλησίες. Αρκετά χρόνια μετά τη θεραπεία του, παρευρέθηκε στην εκκλησία του Αλεξάντερ Ντόουι στο Ιλλινόις, και έπειτα παρευρέθηκε σε Πεντηκοστιανές συναθροίσεις.

Όταν ο Μπόσγουορθ έλαβε την εμπειρία της Πεντηκοστής το 1906, απέκτησε μια έντονη επιθυμία να κηρύξει το Ευαγγέλιο, αφήνοντας τις επιχειρησιακές δρατηριότητές του και εναποθέτωντας την επιβίωσή του στην πίστη. Περίπου το 1909 μετακόμισε στο Τέξας, και το 1910 ξεκίνησε μια εκκλησία στο Ντάλλας. Το 1914 ήταν ένας από τους ιδρυτές των Συνάξεων του Θεού, με τις οποίες συνεργάστηκε μέχρι το 1918. Αρχισε έπειτα μια νέα εκκλησία στο Ντάλλας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 ήταν γνωστός για τις περιοδείς του που περιλάμβαναν μεγάλες συναθροίσεις στις οποίες υπεράσπισε τις θεραπείες διαμέσω της πίστης, με παρεύρισκόμενους ανθρώπους από όλη τα δόγματα. Περίπου το 1930 άρχισε ένα από τα πρώτα πετυχημένα Χριστιανικά ραδιοφωνικά προγράμματα. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του "Χριστός ο Θεραπευτής" που είχε εκδοθεί περισσότερες από 7 φορές όταν ακόμα ήταν εν ζωή, και σήμερα έχει κυκλοφορήσει σε 500.000 αντίτυπα.

Μποσγουορθ
Δαορθώ

Στην ελληνική μυθολογία η Δαορθώ ήταν επώνυμη ηρωίδα των Δαορθών, από την οποία πήρε την ονομασία της και η εθνότητα των Δαορσίων. Από γενεαλογικής απόψεως, η Δαορθώ ήταν θυγατέρα του Ιλλυριού, εγγονή του Σικελού Κύκλωπα Πολυφήμου και της Γαλάτειας. Η Δαορθώ αναφέρεται ως αδελφή πολλών επώνυμων ηρώων και ηρωίδων των ιλλυρικών φυλών (Αππιανού "Ιλλυρ.", 2).
Δασσαρώ

Στην ελληνική μυθολογία η Δασσαρώ ήταν επώνυμη ηρωίδα της φυλής των Δασσαρητών. Ο Αππιανός ("Ιλλυρ.", 2) αναφέρει ότι η Δασσαρώ ήταν θυγατέρα του Ιλλυριού, εγγονή του Σικελού Κύκλωπα Πολυφήμου και της Γαλάτειας. Η Δασσαρώ αναφέρεται ως αδελφή πολλών επώνυμων ηρώων και ηρωίδων των ιλλυρικών φυλών, όπως η Δαορθώ και η Παρθώ.
Δημολέοντας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δημολέοντας (Δημολέων) αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

# Γιος του Αντήνορα και της Θεανώς, τον οποίο σκότωσε ο Αχιλλέας στον Τρωικό Πόλεμο ("Ιλιάδα", Υ 395).
# Γιος του Δηιμάχου από την Τρίκκη της Θεσσαλίας. Ο Δημολέοντας αυτός είναι γνωστός και ως Δηιλέοντας, όπου και παραπέμπουμε.
# Κένταυρος που κατά τη διάρκεια των γάμων του Πειρίθου, βασιλιά των Λαπιθών, σκότωσε τον Κράντορα. Τελικώς ο Δημολέων σκοτώθηκε από τον Πηλέα.
# Πατέρας του Ιόκλου, που έστειλε αποίκους στην Κάρπαθο, όπως αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (Ε 54).
Πενήντα Πενήντα

Το Πενήντα Πενήντα (εναλλακτικά: 50 50) είναι ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 30 Σεπτεμβρίου του 2005 στο Μega και ολοκληρώθηκε σε τρεις σεζόν στις 15 Ιουνίου του 2011. Εξιστορεί τη ζωή των τριών ζευγαριών: Νικηφόρου και Ελισάβετ, Μίμη και Ξανθίππης και Παύλου και Ειρήνης. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Σάκης Μπουλάς, Άβα Γαλανοπούλου, Μαρία Ανδρούτσου και Βάνα Ραμπότα.

Στις 13 Ιανουαρίου του 2010, προβλήθηκε η τηλεταινία ονόματι "Το Μεγάλο Φαγοπότι", η οποία τοποθετείται χρονικά μετά τη λήξη του δεύτερου κύκλου και ήταν επίσης αφιερωμένη για τα 20 χρόνια λειτουργίας του Mega Channel. Η σειρά είχε πάρει πράσινο φως και για τέταρτο κύκλο, όμως λόγω της έλλειψης χρημάτων από το κανάλι δεν προβλήθηκε ποτέ, και έτσι η σειρά έμεινε ανολοκλήρωτη με 81 επεισόδια και μία τηλεταινία.

Η σειρά έχει προβληθεί, πολλαπλές φορές σε επανάληψη σπάζοντας το ρεκόρ επαναλήψεων ειδικότερα την περίοδο 2016-2018, που ο σταθμός αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και υπολειτουργούσε και δεν προέβαλε νέα προγράμματα, με εξαιρετικά καλά νούμερα τηλεθέασης.
Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

Ο Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε (γερμανικά:"Johann Gottfried Galle", 9 Ιουνίου 1812 – 10 Ιουλίου 1910) ήταν Γερμανός αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο του Βερολίνου, ο οποίος, με τη βοήθεια του φοιτητή του Χάινριχ ντ' Αρέ, πέτυχε να ανακαλύψει τον πλανήτη Ποσειδώνα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1846. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε τους μαθηματικούς υπολογισμούς του Ουρμπέν Λεβεριέ, που έδιναν προσεγγιστικά το μέρος της ουράνιας σφαίρας όπου θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνη την εποχή ο πλανήτης.
Βασίλειο της Σαξονίας

Το Βασίλειο της Σαξονίας ήταν διάδοχη επικράτεια του Πριγκιπάτου της Σαξονίας και διατηρήθηκε από το 1806 μέχρι το 1918. Από το 1806 μέχρι το 1815 ήταν μέλος της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και από το 1815 μέχρι το 1866 μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας. Από το 1867 ήταν μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Βορρά και από το 1871 μέχρι το 1918 ήταν τμήμα του Γερμανικού Ράιχ.
Gogol Bordello

Οι Gogol Bordello είναι αμερικανικό πανκ συγκρότημα από την ανατολική Νέα Υόρκη. Σχηματίστηκε το 1999 και είναι γνωστό για τη σκηνική παρουσία του κατά τη διάρκεια των συναυλιών που δίνει. Η μουσική της μπάντας είναι επηρεασμένη από τη μουσική των Ρομά, καθώς και ο πυρήνας των μελών της κατάγονται από την ανατολική Ευρώπη. Κυρίαρχα όργανα στη μουσική τους αποτελούν το ακορντεόν και το βιολί (σε μερικά άλμπουμ και το σαξόφωνο) με το ύφος τους να παραπέμπει σε πανκ και dub μουσική, ενώ ο στίχος τους είναι πολυγλωσσικός. Ο Phill Jupitus έχει περιγράψει την μπάντα "είναι κάτι σαν οι Clash και οι Pogues να παλεύουν... κάπου στην ανατολική Ευρώπη".
Ελαφηβόλια

Ελαφηβόλια ονομάζεται μια αρχαία ελληνική εορτή προς τιμή της Αρτέμιδος "Ελαφηβόλου" (αυτής που χτυπά τα ελάφια). Από την εορτή αυτή πήρε το όνομά του ο ένατος μήνας του Αττικού ημερολογίου, Ελαφηβολιών, που αντιστοιχεί στους μήνες Φεβρουάριο-Μάρτιο. Η εορτή αυτή πραγματοποιείτο την έκτη ημέρα αυτού του μήνα σε αρκετές περιοχές της αρχαίας Ελλάδας.

Αναφορικά με την εορτή δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι αρχικά τελούνταν θυσίες ελαφιών. Ωστόσο αργότερα το έθιμο περιελάμβανε προσφορά γλυκισμάτων σε σχήμα ελαφιού, τα οποία ήταν παρασκευασμένα από αλεύρι, μέλι και σουσάμι. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ήταν η μεγαλύτερη εορτή της πόλεως Υάμπολις στη Φωκίδα, η οποία εορταζόταν σε ανάμνηση μιας μεγάλης νίκης των κατοίκων της πόλης ενάντια στους Θεσσαλούς και ήταν προς τιμήν της Αρτέμιδος, της οποίας υπήρχε ιερό στην πόλη.

Ο Παυσανίας επίσης αναφέρει ότι παρόμοια εορτή λάμβανε χώρα στην αρχαία Ήλιδα προς τιμήν της "Ελαφιαίας Αρτέμιδος", εν μέρει παράφραση της γειτονικής λατρείας της "Αλφιαίας Αρτέμιδος".
Surveyor 5

Ο Surveyor 5 (ελλ. "επιθεωρητής") ήταν το διαστημικό σκάφος της πέμπτης κατά σειρά αποστολής στα πλαίσια του ομώνυμου προγράμματος για την εξερεύνηση της Σελήνης. Εκτοξεύτηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1967, και προσσεληνώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1967 στην θάλασσα Mare Tranquillitatis. Κατά την προσσελήνωση είχε βάρος 303 kg και διαβίβασε στη Γη σημαντικό φωτογραφικό υλικό, που έφτασε συνολικά τις 19.049 φωτογραφίες.
Μέλπω Μερλιέ

Η Μέλπω Λογοθέτη (Ξάνθη, 1889 - Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 1979), γνωστή περισσότερο με το όνομα του συζύγου της ως Μέλπω Μερλιέ, υπήρξε σημαντική μουσικολόγος και λαογράφος και ήταν η ιδρύτρια του συλλόγου "Μουσικά Αρχεία της Παράδοσης" (νυν Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών). Στόχος της υπήρξε η καταγραφή και η φωνογράφηση παραδοσιακής μουσικής και μαρτυριών του μικρασιατικού ελληνισμού, αλλά και ερευνητικό κέντρο, το οποίο με την πάροδο του χρόνου ανήγαγε τη μικρασιολογία σε έγκυρο αντικείμενο των ιστορικών σπουδών. 

Η Μέλπω Μερλιέ γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1889. Μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και πατέρας της ήταν ο Έλληνας ιατρός Μιλτιάδης Λογοθέτης. Προσανατολισμένη στη μουσικολογία αλλά και πιανίστρια η ίδια μετέβη στη Σορβόννη όπου παρακολούθησε τα μαθήματα νέων ελληνικών του Υμπέρ Περνό (Hubert Pernot) προετοιμάζοντας παράλληλα τη μουσικολογική διατριβή της για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Εκεί γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο Οκτάβιο Μερλιέ (Octave Merlier) με τον οποίο παντρεύτηκε το 1923. Το 1925 ήρθαν μαζί στην Ελλάδα για να διαγράψουν μια σημαντική πορεία η Μέλπω ως ερευνήτρια λαογράφος και ο Οκτάβιος ως ιδρυτής και διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου

Το καλοκαίρι του 1922, ως Μέλπω Λογοθέτη, επισκέφθηκε τη Ρούμελη για να συλλέξει δημοτικά τραγούδια. Φέρεται ως η πρώτη ελληνίδα που αποτόλμησε επιτόπια έρευνα και πρώτη συστηματική προσπάθεια περισυλλογής του ρουμελιώτικου τραγουδιού .

Το 1929, έφτασε στην Ελλάδα ο Περνό και και πρότεινε στη Μέλπω Λογοθέτη-Μερλιέ συνεργασία, προκειμένου να φωνογραφηθεί η παραδοσιακή ελληνική μουσική. Για τον σκοπό αυτόν δημιουργήθηκε ο αρχικός Σύλλογος Δημοτικών Τραγουδιών και υπογράφτηκε η σχετική σύμβαση με το Πανεπιστήμιο Παρισίων. 
Το 1930 η Μέλπω Μερλιέ και οι συνεργάτες της φωνογράφησαν 104 τραγούδια του Πόντου, Συγκεγκριμένα, 82 από τον ανατολικό Πόντο (24 από τους Πόντιους του Καυκάσου, 32 από την Περιφέρεια της Τραπεζούντας και 26 από τη Περιφέρεια της Αργυρούπολης) και 22 από τον δυτικό Πόντο (9 από την Κερασούντα, 7 από την Οινόη και 6 από την Ινέπολη). Επίσης το 1930 φωνογράφησε σε δίσκους ένα μεγάλο τμήμα της βυζαντινής μουσικής, με φωνές όπως αυτή του μητροπολίτη Σάμου Ειρηναίου Παπαμιχαήλ (1878-1963), του Σίμωνα Καρά (1903-1999) με τη νεοσύστατη τότε χορωδία του και δύο ψαλτών από τα Μέγαρα, του Δημήτρη Παπαποστόλη (1869-1933) και του Δημήτρη Καρώνη (1891-1955) . Στη συλλογή της αντιπροσωπεύονται, εκτός από τους οκτώ ήχους και τα τρία είδη του βυζαντινού μέλους, τα οποία θεωρούσε κυριαρχική παράδοση την οποία όφειλε κανείς να μελετήσει. Σύμφωνα με την άποψή της: «Καλή ή κακή, η παράδοση αυτή κυριαρχεί και σήμερα, κοντά στην τυπωμένη μουσική της εκκλησίας και πρέπει να μελετηθεί».
Πέθανε στην Αθήνα το 1979.