BTX24/tekno-t3-ai huggingface dataset:
Türk Eğitim Sisteminde teftişin bütünleştirilmesini ele alarak yeni bir teftiş modeli teklif edilen bu çabşmada önce bugün yapılan teftişin yasal temelleri bem “Bakanlık Müfettişliği” bem de “İlköğretim Müfettişliği” açısından ele alınmıştır. Daba sonra ber iki teftiş sistemi karşılaştırıldıktan sonra teftişin birleştirilip bütünleştirilmesi için bugüne kadar yapılan çalışmalar ortaya konarak yeni bir “Bakanlık Müfettişliği ile İlköğretim Müfettişliğini Bütünleştirme Modeli” teklif edilmiştir.
Toplam Kalite Yönetimi dünyanın her yerinde uygulanan bir yönetim felsefesidir.
 Bu yönetim felsefesiyle örgütler en iyi ürünü/hizmeti sunmayı amaçlamaktadırlar. Toplam
 Kalite Yönetimi eğitim örgütlerinde de uygulanır hâle gelmiştir. Eğitim örgütlerinde
 uygulanmasındaki amaç ise eğitimin mevcut sorunlarını çözmek ve eğitimin kalkınmanın
 anahtarı olduğu gerçeğinden hareketle eğitimin kalitesini artırmaktır. Dünyadaki tüm eğitim
 sistemlerinde olduğu gibi Türk Eğitim Sisteminde de Toplam Kalite Yönetimi
 uygulamasına geçilmiştir.
 Bu çalışmada genel olarak eğitim kurumlarının ve Türk Eğitim Sisteminin Toplam
 Kalite Yönetimine olan ihtiyacı uygulanması tartışılmıştır.
Bu çalışmada araştırma eğitimi ve Türk Eğitim Sistemindeki yeri kısaca tartışılmaya çalışılmıştır. Toplumsal değişme kaçınılmaz bir olgudur. İlkel toplumdan bilgi toplumüna bir çok değişmelere tanık olunmuştur. Toplumsal, ekonomik ve politik yapı ve işleyişlerinde görülen değişim süreci, bugünün de en belirgin özelliklerinden biridir. Günümüzde tüm sistemler ve bunlara ilişkin bilgi ve değerler hızla değişmektedir. (Akç, 1992, s. 12) Bugün, onşekizinci yüzyılın sonlarında yaşanmaya başlanan sanayi toplumu kavramı, yerini, bilgi toplumu kavramına bırakmıştır, içinde bulunduğumuz dönemin özelliği, bilginin ön plana çıkmasıdır. Dolayısıyla dönemin toplumuna da “bilgi toplumu” denilmektedir. (Dura, 1990)
Demokratik devlet ve toplum anlayışının bir ürünü olan sivil toplum kuruluşları, bir sosyal kurum olarak devletin eğitimde yetişemediği alanlarda devreye girerek maddi ve manevi destek sağlamışlardır. Demokrasi, insan hakları, toplumun kalkınması, halkın sivil kuruluşlar e-liyle yönetime katılması gibi kavramlar sivil toplum anlayışına bağlı o-larak ön plana çıkmıştır. Bu toplum içinde grubun üyeleri olan bireyleri, onun adına temsil ederek haklarını koruyan, istek ve beklentilerini kamuoyuna, yürütme organına, yasamaya ileten demokratik örgütler vardır. Bu örgütlerin eğitim sistemine katkıları hem politika üretmek hem de maddi katkı sağlamak şeklinde karşımıza çıkmaktadır.
Günümüz Batı müziğinin temel enstrümanı olan piyano, çok boyutlu müziksel fonksiyonlarıyla her tür müzikte kullanılabilecek yapıdadır. Özellikle Bach’ın öncülük ettiği tampere akort sisteminin kabul görmesi ve 19. yüzyıl ortalarında teknik evrimini tamamlamasıyla birlikte piyano, günümüzde en yaygın kullanılan enstrümanlardan biri olmuştur. Bu tarihsel süreçte, piyanonun eğitim sistemi de Batı müziği içerisinde genel kabul gören bir standardizasyona kavuşmuştur. Tek sesli bir müzik olan geleneksel Türk müziğinde piyano kullanımı özellikle Cumhuriyet sonrası artmıştır. İstanbul Radyosu bu konuda öncü konumundadır. Ancak piyano genelde bir Türk müziği enstrümanı olarak kabul edilmediğinden ve bu alanda oturmuş bir eğitim sistemi bulunmadığından, icranın niteliği piyanistin eğitimi ve yetenekleri doğrultusunda şekillenmektedir. Bu çalışma, öncelikle piyanonun tarihsel evrimini ve Türk müziği çalan piyanistleri kısaca incelemektedir. Bu bölümlerde tarihsel araştırma modeli kullanılmıştır. Sonrasında da piyanoyla Türk müziği icrasının üst düzeyde yapılabilmesi ve bu alanda bir standart oluşabilmesi adına bazı önerilerde bulunmaktadır. Bu bölümde ise betimsel araştırma modeli kullanılmıştır. Çalışmanın amacı geleneksel Türk müziğinin piyano ile icrasında bir standart oluşmasına katkı sağlamak olup, kapsamı da bununla sınırlıdır. Genel kabul gören bir eğitim sistemi oluşması da en temel bulgu olarak karşımıza çıkmaktadır.
Bu çalışmada küreselleşme, sanayileşme sonucu ortaya çıkan ve sosyal hizmet alanının olmazsa olmazı Sivil Toplum Kuruluşlarının Türk Eğitim Sistemi içerisinde nasıl ve ne şekilde yer aldığı, rolleri ve katkılarının neler olduğu incelenmiştir. Sosyal hizmetin profesyonel bir meslek/alan olarak ortaya çıktığı 1900’lü yılların sonrasında, özellikle 1929 Ekonomik krizi sonrasında önem kazanan sendikalaşma ve büyük (üye sayısı fazla) sivil toplum kuruluşlarının, insan yaşamının her alanında olduğu gibi eğitim alanında da önemli bir yere sahip olduğu görülmüştür. 
Eğitim bir toplumun kültürünü, geçmişini bir sonraki kuşağa aktarılmasını sağlamanın yanında, toplumun geleceğini de şekillendirmektedir. Bu nedenle toplumlar kendini yöneten devletlerin oluşturdukları Milli Eğitim Sistemleri ile eğitim görmekte ve şekil almaktadır. Dünya üzerindeki her millet, kendi milli değer, kültür ve yargılarını bu milli eğitim sistemleri ile kuşaktan kuşağa aktarmaktadır. Türk Eğitim Sistemi de Türk milli değer, kültür ve yargılarını kuşaktan kuşağa aktarmayı sağlayan milli eğitim sistemini oluşturmaktadır. Sivil Toplum Kuruluşlarını tanımak ve tanımlamak için sivil toplum olgusunu algılamak gerekmektedir. Sivil toplum kavramı yaşanılan zamana göre farklı tanımlar almış, farklı kavramlar yerine kullanılmıştır. Eski Yunan döneminde sivil toplum olgusu farklı, sanayileşme döneminde farklı tanımlanmış ve günümüzde farklı tanımlanmaktadır.
Sivil toplum ile eğitim sistemi birbiri ile alakası olmayan kavramlar gibi görünse de önemli kesişme noktaları olan kavramlardır. Her iki olgu da içinde bulundukları toplumun yaşayışını, ilerleyişini, gelişimini ve geçmişini ele almaktadır. Hem sivil toplum hem de eğitim sistemi toplumun daha iyi şartlarda yaşamasını hedeflemektedir. İşte bu nedenle sivil toplumun eğitim sistemi içerinde Sivil Toplum Kuruluşları aracılığıyla yer almaktadır. STK’ların Türk Eğitim Sistemi içerinde yer almasının hem eğitim sistemine hem de sivil topluma fayda sağladığı görülmektedir. Yapılan inceleme ve değerlendirme sonucunda ise STK’ların daha fazla Türk Eğitim Sistemi içerisinde yer alacağı öngörülmektedir.
1918 yılı, karanlığın hakim olduğu ve umutların eridiği bir yıldır. Bu karanlıklar ve umutsuzluklar ortamında, Mustafa Kemal Paşa için tükenmez inanç kaynağı, yüreğini kaplayan derin millet sevgisi ile Türk gençliğine duyduğu sonsuz güvendir. Birinci Dünya Savaşı'nın felâketli sonuçlar doğurduğu, en ateşli vatanseverlerin güçsüz kaldığı ve umutlarının söndüğü günlerde bile O, Türk Milleti'nin ve Türk gençliğinin başaracağına dair inancını kaybetmemiştir.
Avustralya’ya göçmen olarak gidip oraya yerleşmiş 100.000’e yakın vatandaşımız var. Bunlar er veya geç Türkiye’ye dönmek istemektedirler. Kuşkusuz orada kaldıkları bu geçici sürede çocukları olmuş ve onların eğitimi sorunu ortaya çıkmıştır. Yada çocukları Türkiye’de doğmuş, burada bir süre eğitim gördükten sonra oyaya gitmişler. Yâni, gidenlerin kendilerinden çok, çocuklarının eğitimi sorunu orada gündeme gelmiştir. Avustralya Hükümeti, sadece Türklerin çocuklarının eğitimi değil, diğer etnik grupların çocuklarının eğitimi sorunu ile kaışdaşmıştır. Böylece, orada bulunan tüm etnik grupların çocuklarının eğitimi, Avustralya Hükümetini, bu konuda genel bir politika izlemeye zorunlu kılmıştır.
Toplumu oluşturan bireylerin hayat biçimlerini maddi ve manevi olarak etkileyen,
geçmişten günümüze toplumun üyeleri tarafından öğrenilerek paylaşılan kültür, içinde
yaşadığı toplumda gelişmekte, toplumsal çoğunluğun temel olarak benimsediği yaşam
şekillerinden meydana gelmektedir. Her toplumun kendisine özgü bir kültüre sahip olması, 
siyasal uygulamaların da yine aynı şekilde o topluma özgü özellikler kazanmasını sağlamaktadır. 
Bu uygulamaların başında hükümet sistemi gelmektedir. Bir ülkenin
sahip olduğu hükümet sistemi o ülkenin siyasal dinamiklerine, siyasal yapı ve kurumlarına, 
bireylerin siyasal tutum ve eğilimlerine, demokratik olgunluğuna kadar uzanan
geniş yapısal faktörlerle yani bu unsurların tamamını kapsayan siyasal kültürle yakından
ilişkilidir. Çalışmanın amacı, siyasal kültür ile hükümet sistemi arasındaki ilişkinin boyutlarını 
ortaya koyarak Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ni Türk siyasal kültürünün
dinamikleri çerçevesinde ele almaktır. Bu kapsamda çalışmada, hükümet sistemi tercihi
yapılırken ilgili ülkenin siyasal kültürünün dikkate alınması gerektiği kabulünden yola
çıkılarak, Türk siyasal kültürünü oluşturan temel unsurlar incelenmiş, Cumhurbaşkanlığı
Hükümet Sistemi’nin söz konusu kültür ile uyumu noktasında avantaj ve dezavantajları
ortaya koyulmuştur.
İsveç 449.964 km2 yüzölçümü ile Avrupa’nın dördüncü büyük ülkesi. Ülkenin 8.4 milyon nüfusunun %.83’ü kentlerde oturuyor. İsveç 23 İl Genel Meclisi bölgesine ve 284 Belediye bölgesine ayrılmış. Sağlık hizmetleri il genel meclisinin görev alanına giriyor, buna karşılık eğitim hizmetleri belediyenin İlinde. Belediyelerin zorunlu görevlerinin başında, okullar vejanadili eğitimi, çocuk yuvaları, yetişkinlerin eğitimi, kültürel etkinlikler, serbest zaman uğraşları, kütüphaneler, spor alanları, sakatların ve yaşlıların bakımı gelmektedir. Dünyadaki en uzun yaşam beklentisi İsveç’tedir. 1985 sayılarına göre İsveç’te yaşam beklentisi kadınlar için 80, erkekler için 74 yıldır. Günümüzde 65 yaşın üstündeki İsveçlilerin genel nüfus içindeki oranı % 17 dolayındadır. Uzun ömüıiiilük İsveç’te yaşamboyu eğitim etkinliklerinin önemini arttırmıştır, l
Günümüz Türk Ordusunun tarihsel kökenleri çok eskiye dayansa da organizasyon yapısı ve subay yetiştirme modellerini anlamak için 19’uncu yüzyılın ilk dönemini yani Yeniçeri teşkilatının kaldırılmasından sonra meydana gelen gelişmeleri incelemek gerekir. 1834’de Harp Okulu ve 1848’de Harp Akademisinin kuruluşu ile birlikte sırasıyla Fransız, Alman ve Amerikan modellerine göre tasarlanan subay eğitim-öğretim modelinin anlaşılabilmesi için eğitim-öğretim ilkeleri göz önünde bulundurulmalıdır. Bu çalışma nitelikli bir subaylar grubu yetiştirmek için gereken akademik öğrenim-askeri eğitim dengesi ve birbiriyle bağlantılı müfredat oluşturulması, dönüşümlü görev, ileri seviye subay eğitimine yeterli sayıda subayı tefrik etmek ve ayrıca eğitim-öğretim metotlarını birer değişken olarak kabul ederek subay eğitim-öğretim modelini diğer ülkelerle karşılaştırmalı bir yöntemle analiz etmektedir. Dolayısıyla her değişimde ortaya çıkan yeni modelin yeterliliğini ölçmeyi hedeflemektedir. Başlangıçtan itibaren Fransız, Alman ve Amerikan modellerini tecrübe eden tek kuvvet olması ve sayısal büyüklüğü itibariyle Kara Kuvvetleri ve komuta kademesini oluşturması nedeniyle ağırlıklı olarak kurmay subay eğitim-öğretimi çalışmanın odağındadır. Çalışmada arşiv belgeleri, resmi askeri yayınlar, konuyla ilgili yerli ve yabancı kaynaklar ve subaylarla yapılan mülakatlardan faydalanılmıştır.
Bu çalışmanın amacı, Türk eğitim sisteminin temel sorunlarının eğitim paydaşlarının görüşleri doğrultusunda ortaya konmasıdır. Çalışmada, nitel araştırma desenlerinden biri olan olgubilim (fenomenoloji) kullanılmıştır. Çalışma grubu, maksimum çeşitlilik örneklemesine göre belirlenen 120 kişiden oluşmaktadır. Türk eğitim sistemi içerisinde farklı rolleri bulunan paydaşların (öğrenci, öğretmen, okul yöneticisi, veli, sivil toplum kuruluşu temsilcisi ve öğretim elemanı) çalışma grubuna dâhil edilmesi ile çeşitlilik sağlanmıştır. Araştırmanın verileri yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmıştır. Elde edilen veriler içerik analizi yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmanın geçerliğini ve güvenirliğini sağlamaya yönelik çeşitli uygulamalara başvurulmuştur. Katılımcıların görüşleri doğrultusunda Türk eğitim sisteminin 42 temel sorununun olduğu tespit edilmiştir. Bu sorunlar içerisinde, sistemde yaşanan sık değişiklikler, nitelikli öğretmen yetişmemesi, aile desteğinin yetersiz olması, siyasi müdahaleler, kişisel özelliklerin göz ardı edilmesi, kalabalık sınıflar, öğretmenlerde yetersiz mesleki gelişim ve 12 yıllık zorunlu eğitim en sık vurgulanan sorunlardır. Türk eğitim sistemine ilişkin belirlenen 42 temel sorun yönetsel, öğretmen ve öğretmen eğitimi, eğitim-öğretim süreci, ailevi ve toplumsal, fiziksel altyapı ve materyal, eğitim programı, finansman ve mesleki eğitim olmak üzere 8 kategoride toplanmıştır. Araştırmada elde edilen sonuçlar ve yapılan tartışmalar ışığında uygulayıcılara ve araştırmacılara yönelik öneriler sunulmuştur.
Bu araştırmanın amacı, akademisyenlerin ve öğretmenlerin Türk eğitim sistemine ilişkin algılarını metaforlar aracılığıyla ortaya koymaktır. Araştırmanın verileri, 2018-2019 bahar döneminde Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi’nde görev yapan dokuz akademisyen ile Van ili İpekyolu, Tuşba ve Edremit ilçelerinde anaokulu, ilkokul, ortaokul ve lise kademelerinde görev yapan 54 öğretmenden toplanmıştır. Araştırmada, nitel araştırma yöntemi kullanılmış, olgubilim (fenomenoloji) araştırmanın deseni olarak seçilmiştir. Toplanan veriler içerik analizi yöntemi ile çözümlenmiştir. Eğitimciler, Türk eğitim sistemini yapboz, bukalemun, yazboz tahtası, fabrika, makine gibi metaforlarla açıklamıştır. Eğitimcilerin oluşturduğu metaforlar reformların sıklığı ve uzun vadeli sonuç üretememesi, körelticilik, karmaşık ve girift yapı, tektipleştiricilik kategorileri altında toplanmıştır. Ayrıca Türk eğitim sisteminin nasıl olması gerektiği konusunda eğitimciler, asırlık çınar, sağlam bir bina, Finlandiya eğitim sistemi, bina temeli, anne, su gibi metaforlar üretmişlerdir.  Bu metaforlar ise devamlılık ve sağlamlık, bireyselleştiricilik, yararlılık, özgürleştiricilik, ahenklik gibi kategoriler altında toplanmıştır. Araştırma sonucunda eğitimcilerin Türk eğitim sisteminin sık sık değişikliğe uğradığı, karmaşık bir yapıda olduğu, bireyi köreltici ve tektipleştirici bir sistem olduğu yönünde bir algıya sahip oldukları tespit edilmiştir. Öte yandan Türk eğitim sisteminin devamlılığı ve sağlam yapıda olmasının yanında sistemin yararlı, bireyselleştirici ve özgürleştirici olması gerektiği vurgusu öne çıkmaktadır. Eğitim sisteminde yapılan değişikliklerin uzun erimli olmaması, söz konusu değişikliklerin eğitimciler tarafından benimsen(e)memesine yol açmaktadır. Yapılan değişikliklerin sonuçlarının görülmeden yeni değişikliklere gidilmesinin eğitimde devamlılığın yitirilmesi algısını doğurması, araştırmanın bir diğer sonucudur.
Türk Eğitim Sistemi kavramı eğitim bilimleri alanında bir çatı kavram olarak değerlendirilebileceğinden dolayı  Türkçe öğretmeni olarak eğitim sisteminde görev yapacak olan Türkçe öğretmeni adaylarının Türk Eğitim  Sistemi kavramına yönelik algılarının metaforlar aracılığıyla tespit edilmesi önemli görülmüştür. Bu araştırmanın  amacı, Türkçe öğretmeni adaylarının Türk Eğitim Sistemi kavramına yönelik sahip oldukları algıları metaforlar  aracılığıyla incelemektir. Araştırmada nitel araştırma desenlerinden olgubilim deseni tercih edilmiştir.  Araştırmanın çalışma grubunu, 2017-2018 eğitim-öğretim yılında Erciyes Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türkçe  Öğretmenliği Programında 4. sınıf düzeyinde öğrenim gören 50 öğretmen adayı oluşturmuştur. Araştırmadan  elde edilen verilerin analizinde önceden belirlenen kavramsal kategoriler olmadığı için ve araştırmacı tarafından  verilere göre kategorilerin oluşturulacağından dolayı bu araştırmada içerik analizi kullanılmıştır. Araştırmaya  katılan Türkçe öğretmeni adayları, Türk Eğitim Sistemi olgusuna yönelik 38 farklı olmak üzere 50 metafor  geliştirmiştir. Bu metaforların gerekçeleri dikkate alınarak oluşturulan 5 kategori; Değişken Bir Yapı Olarak,  Yoğun ve Düzensiz/Karışık Bir Yapı Olarak, Sorunlu Bir Yapı Olarak, Gelişim Gösteremeyen Bir Yapı Olarak ve  İşlevsiz Bir Yapı Olarak Türk Eğitim Sistemi şeklindedir.
Singapur, reformlar sayesinde teknolojik gelişmişlik ve eğitim sistemi açısından dünyada birinci olmayı
başaran bir ülkedir. Türkiye ise Singapur'dan önce bağımsızlığını kazanmış ve birçok alanda reformlar
yapabilmiş, ancak teknolojik ve eğitimsel olarak istenilen hedeflere ulaşamamıştır. Bu çalışmada, PISA ve
Legatum Enstitü Gelişim Endeksi gibi uluslararası sıralamalarda üst sıralarda yer alan Singapur eğitim
sisteminde öğretmenlik mesleği incelenmiş ve Türkiye'deki öğretmenlik mesleği ile karşılaştırılmıştır.
Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden biri olan literatür tarama tekniği kullanılmıştır. Çalışma, merkezi bir
eğitim sistemine sahip Singapur'da okullara kısmi özerklik verildiğini, yüksek performanslı öğrencilerin
öğretmenlik mesleğine alındığını ve mesleğin tüm kariyer aşamalarında teşvik edildiğini ortaya koymuştur.
Singapur eğitim sisteminde olduğu gibi Türk eğitim sisteminde de öğretmenlik mesleğinin toplumsal statüsü
yükseltilmeli ve öğretmen olarak çalışmak isteyen öğrenciler seçilerek yetiştirilmelidir. Ayrıca başarılı
öğrenciler öğretmenlik mesleği ile tanıştırılmalı ve öğretmenlik toplumsal bir değer olarak kabul edilerek hak
ettiği statüye kavuşturulmalıdır.
Bu araştırmanın amacı, spor bilimleri alan yazınında çevresel sürdürülebilirlik ile ilgili yapılmış olan araştırmaların gözden geçirilmesidir. Sürdürülebilirlik kavramı birçok alanda sıklıkla ele alınan bir konudur. Spor alanında ise birçok farklı sürdürülebilirlik çeşidi olarak karşımıza çıkabilmektedir. Sürdürülebilirlik alanı olarak çevresel sürdürülebilirlik ele alınmıştır. Spor ve çevre birbirinden ayrılmayan iki parçadır. Spor çevreyi etkilemekte ve çevresel farkındalık için spor aracı olarak kullanılabilmektedir. Spor etkinlikleri çevreyi etkilemektedir. Özellikle mega etkinlikler spor turizmiyle bir araya gelerek büyük etkilere sebep olmaktadır. Çevresel olarak önemli olumlu ve olumsuz etkilere sahiptirler. Bundan dolayı spor etkinlikleri ve sürdürülebilirlik ile ilgili yapılan çalışmalar incelenmiştir. Diğer taraftan spor turizmi büyük bir endüstridir ve birçok alanda etkiye sahiptir. Spor alanında ekonomik, çevresel ve sosyal birçok olumlu veya olumsuz çıktı yaratmaktadır. Bu yüzden spor turizmi ve çevresel sürdürülebilirlik incelenmiştir. Ek olarak, sürdürülebilirliği spor alanında ilerlemesine katkıda bulunun spor kuruluşları ile ilgili çalışmalar incelenmiştir. Spor alanında çevresel sürdürülebilirlik en üst yönetimsel kurum olan Olimpiyat Komitesinin yaptığı gelişmeler, Uluslararası Federasyonların yaptığı çevresel hareketler ve diğer spor kuruluşlarının katkıda bulunduğu çevresel sürdürülebilirlik incelenmiştir. Sonuç olarak alan yazında spor ve çevresel sürdürülebilirlikle ilgili spor etkinlikleri, spor turizmi ve spor kuruluşları hakkında yapılan araştırmalar gözden geçirilmiştir.
Dünyadaki yoksul insan sayısının artış göstermesi, toplumların yeterli bir seviyedeki eğitim ve sağlık imkanlarından mahrum olması, cinsiyet eşitsizliklerinin oluşması ve küresel ısınmaya bağlı olarak gerçekleşen çevresel sorunların artış göstermesi gibi temel sorunlar, Birleşmiş Milletler çatısı altındaki devletleri ‘Sürdürülebilirlik’ adı altında kalkınma programları oluşturmaya teşvik etmiştir. Bu kapsamda finansal, sosyal ve çevresel hedefler başta olmak üzere, 2030 yılına kadar ulaşılması amaçlanan ‘Sürdürülebilir Kalkınma’ hedefleri belirlenmiştir. Katılım bankacılığı sistemi de sürdürülebilir kalkınmanın gerçekleştirilmesinde potansiyel bir role sahip olup, kendi değer ve prensipleri doğrultusunda finansal kapsayıcılığın gelişmesini, toplumsal fayda esaslı finansmanları ve çevre dostu faaliyetleri desteklemektedir. Bu doğrultuda Türkiye’deki katılım bankalarının sürdürülebilirlik faaliyetleri mercek altına alınarak, hem sosyal ve çevresel fayda için, hem de katılım bankacılığının gelişmesi için atılması gereken adımlara vurgu yapılmıştır. Özellikle ‘Yeşil Sukuk’ ve ‘Mikro Kredi’ gibi enstrümanlar ile ürün yelpazesinin genişletilmesi, Birleşmiş Milletler Çevre Programı (UNEP)gibi uluslararası kurumlar ile ortaklıklar gerçekleştirilmesi, sosyal sorumluluk projelerinin sistematik bir şekilde yürütülmesi, özkaynak finansmanının ön plana çıkartılması, iklim değişikliğine pozitif etki oluşturmak amacı ile kredi politikalarının revize edilmesi ve müşteri odaklılık ilkesinin baz alınması en önemli sürdürülebilirlik adımları arasında yer almaktadır. Sürdürülebilirlik faaliyetlerini kurum stratejisi olarak benimseyen firmaların, kamuoyu nezdindeki itibar ve prestijlerindeki artışın yanı sıra ürün ve hizmet yelpazesinin genişlemesi ile birlikte işlem karlılıklarının artması da sürdürülebilirlik faaliyetlerinin pozitif çıktıları arasında yer almaktadır.
Son zamanlarda muhasebenin ürettiği finansal bilgilerin
işletme faaliyetlerini ve performanslarını ölçmede yetersiz kaldığı
görülmektedir. Bu nedenle muhasebeye düşen sorumluluk, finansal bilgi
üretmesinin yanı sıra finansal olmayan bilgileri de üretmesi gereğidir.
Finansal ve finansal olmayan ölçümler sonucunda işletmelerin performansı
hakkında doğru bilgi verilebilmekte ve bu durum rekabet edilebilirlik açısından
da önem taşımaktadır. Böylelikle hem çevrenin korunması hem de
sürdürülebilirliğin sağlanması, işletmelerin rekabet üstünlüğü elde edebilmeleri
için önem teşkil etmektedir. Bu çalışmanın amacı, sürdürülebilirlik açısından
önem teşkil eden ve yeni bir kavram olarak geleneksel muhasebeden farklılık
arzeden “Sürdürülebilirlik Muhasebesi”nin kapsamını açıklamak ve Türkiye’de sürdürülebilirliğin
sağlanmasına yönelik sürdürülebilirlik raporlaması ile ilgili yapılan
düzenlemeleri ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle sürdürülebilirlik
kavramı, kurumsal sürdürülebilirlik, sürdürülebilirlik raporlaması açıklanmış,
ardından yeni bir kavram olan sürdürülebilirlik muhasebesi teorik açıdan
detaylı bir şekilde incelenmiştir. Bu kapsamda öncelikle sürüdürülebilirlik
muhasebesinin amacı, ilkeleri, veri toplama, kaydetme, ölçme, analiz etme,
raporlama süreci ve niteliksel özellikleri açıklanmıştır. Daha sonra Türkiye’de
sürdürülebilirlik raporlaması ile ilgili yapılan düzenlemeler ortaya konmuştur.
Sürdürülebilirlik, son yıllarda başta iş dünyası olmak üzere geniş kitleler tarafından
artan bir ilgiyle takip edilmektedir. Sürdürülebilirlik anlayışı, işletme
faaliyetlerinin çevresel ve sosyal sonuçlarına ilişkin bilgilerin raporlanmasını
gerektirmektedir. Sürdürülebilirlik raporları günümüzün hissedarları
ve yatırımcıları için kurumsal şeffaflığın, sosyal ve çevresel performansın
ve yönetim kalitesinin bir göstergesi olarak kabul edilmektedir. Paydaşlar
için işletme faaliyetlerinin sonuçlarına ilişkin önemli bir bilgi kaynağı olarak
görülen bu raporlar, üçlü sorumluluk raporlaması, sosyal ve çevresel
raporlama, kurumsal sosyal sorumluluk raporlaması, finansal olmayan
raporlama gibi farklı isimlerle de anılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, kurumsal
sürdürülebilirlik raporlamasının işletmeler ve paydaşları açısından
anlamını ve önemini ortaya koymaktır. Bu amaçla, kurumsal sürdürülebilirlik
raporlamasının ortaya çıkışı ve gelişimi, amaçları ve faydaları literatür
taraması ile incelenmiştir.
Sürdürülebilirlik, dünyada ilgi gösterilen bir kavram haline gelmiştir. Ekosistemde sürdürülebilirliği sağlamak, ekonomik, çevresel ve sosyal olmak üzere üç ayrı kategoride ele alınmakla birlikte hepsinin ortak noktasında “insan” yer almaktadır. Şirketlerin insana verdikleri değer göstergesi olarak olumsuz çalışma koşullarını iyileştirmek, çalışanların sağlığını korumak için sürdürülebilir iş sağlığı ve güvenliği (İSG) uygulamalarını benimsemeleri gerekmektedir. Bu araştırmanın amacı, sürdürülebilirlik ve iş sağlığı güvenliği arasındaki ilişkiyi çeşitli boyutları ile ele alarak, farklı sektörlerde yer alan şirketlerin yayınladıkları sürdürülebilirlik raporlarında iş sağlığı ve güvenliği açıklamalarının kapsamını analiz etmektir. Bu amaçla BIST Sürdürülebilirlik Endeksi’nde yer alan 25 şirketin 2015-2020 yılları arasında düzenli olarak yayınladıkları 125 sürdürülebilirlik raporlarının iş sağlığı ve güvenliği açıklamaları incelenmiştir. Araştırma sonucunda, yayınlanan raporlarda sektör farkı olmaksızın en çok yer verilen konuların sırasıyla iş sağlığı ve güvenliği eğitimlerinin nicel verileri, İSG kurul açıklamaları ve iş kazası sıklık oranları olduğu görülmüştür. Şirketlerin sektöre özgü kendi performanslarını sergilemelerinin benzer sektörlere örnek olması açısından yarar sağlayacağı sonucuna varılmıştır.