BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Η Κρήτη είναι για τη Βενετία τόσο μια πηγή πρώτων υλών, μια ενδιάμεση στάση στην Ανατολική Μεσόγειο, μια αγορά συναλλάγματος και ένας τόπος κατανάλωσης για τα πολυτελή προϊόντα της. Καθορίζει αυστηρούς κανόνες και ελέγχους σε δραστηριότητες που είναι σημαντικές γι 'αυτές, είτε είναι γεωργικές είτε εμπορικές. Τα λιμάνια αναπτύσσονται για να αναλάβουν αυτούς τους διαφορετικούς ρόλους και καλωσορίζουν έναν κοσμοπολίτικο πληθυσμό, οι τρεις μεγάλες πόλεις επεκτείνονται και χτίζονται. Ενετοί μηχανικοί μας έχουν αφήσει λεπτομερή σχέδια και αξιόλογα σχέδια. Αυτό το κεφάλαιο είναι συνεπώς αφιερωμένο στις οικονομικές δραστηριότητες και την ανάπτυξη των πόλεων.

[fr] La Crète est pour Venise à la fois une source de matières premières, une escale vers la Méditerranée orientale, un marché d'échanges et un lieu de consommation pour ses produits de luxe. Elle établit donc des règles et des contrôles stricts sur les activités importantes à ses yeux, agricoles ou commerciales. Les ports se développent pour assumer ces différents rôles et accueillent une population cosmopolite, les trois villes principales s'étendent et se construisent. Les ingénieurs vénitiens nous en ont laissé des plans détaillés et des dessins remarquables. Ce chapitre est donc consacré aux activités économiques et au développement des villes.
[el] Από το 1981, η Γαλλία έχασε σιγά σιγά την επιρροή την οποία είχε ακόμη στην Ελλάδα μαζί με την θετική εικόνα της. Αυτό το φαινόμενο πολύ λίγο μελετήθηκε ως τώρα από τη γαλλική βιβλιογραφία. Αποφασίσαμε να κάνουμε έρευνες για τις γαλλο‑ελληνικές σχέσεις ακριβώς για να γεμίσουμε – μερικώς‑ αυτό το κενό. Τη στιγμή πού αυτές οι σχέσεις δισταλούν, εμφανίζονται παράδοξως δυο σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στη Γαλλία και στην Ελλάδα κι αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε για αυτή την "φυσική" προσέγγιση. Μέσα από τις αναλύσείς μας, παρατηρούμε ότι η Ελλάδα και η Γαλλία υποφέρουν στις σχέσεις τους, παρόλο που η Ελλάδα αγωνίζεται για να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η οποία μπορεί να είναι υπεύθυνος για αυτές τις πολύπλοκες σχέσεις. Η μελέτη αυτή προσπαθεί επίσης να δείξει ότι οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηγετών παίζουν πολύ για το βάθος των διακρατικών σχέσεων. Για να μιλήσουμε για τις πολύ λίγες σχέσεις που διατήρησαν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Φρανσουά Μιτεράν.

[fr] La France, à partir de 1981, a lentement perdu l'influence qu'elle avait en Grèce. Elle a également perdu son image positive. Ce constat a été très peu traité par l'historiographie française. C'est pour combler, en partie, ce manque que nous étudions les relations franco‑grecques dans cette période. Au moment où ces relations se distendent, apparaissent paradoxalement deux gouvernements socialistes, en France et en Grèce, ce qui nous fait nous questionner sur ce rapprochement " naturel ". À travers nos analyses, nous remarquons que la France et la Grèce voient leurs relations souffrir, alors même que la Grèce a du mal à s'intégrer dans la Communauté économique européenne, ce qui peut être un facteur responsable de ces difficultés. Cette étude tente également de démontrer que les relations personnelles entre les dirigeants jouent pour beaucoup dans la profondeur des relations interétatiques. À mettre en perspective avec le peu de relations qu'entretenaient Andréas Papandréou et François Mitterrand qui expliquent peut‑être aussi cette détérioration.
[el] Η εγκατάσταση του πρώτου νομικού μηχανισμού ή πώς να βγεί γρήγορα η απόφαση και να απελαθεί το ΕΑΜ από την δικαστική μηχανή; Ο Παπανδρέου χάνει τον έλεγχο της κατάστασης, Τρεις του Δεκέμβρη 1944.

[fr] La mise en place d'un premier appareil judiciaire : comment juger rapidement et évacuer l'EAM du processus ? Papandreou perd le contrôle de la situation, la journée du 3 décembre 1944.
[el] Ευρηματικός και πολύγλωσσος ο Tony Hackens υπήρξε πρωτοπόρος της τεχνολογίας στην υπηρεσία των ανθρωπιστικών επιστημών, ιδιαίτερα της αρχαιολογίας (εργαστηριακές αναλύσεις, μελέτη σφραγίδων, γεωφυσική έρευνα πεδίου, θεωρία των πιθανοτήτων). Όσον αφορά τη νομισματική, του οφείλουμε δύο νέα πεδία έρευνας : τη μετρο-χρονολόγηση και τη λεγόμενη " νομισματική των συνόλων ". Πολύ αφοσιωμένος στη μελέτη της νομισματικής κυκλοφορίας (Βοιωτία, Πελοπόννησος), τον απασχόλησε και η νομισματοκοπία της Δήλου και του Άργους, και, είναι ένας από τους πρώτους, που εστίασε το ενδιαφέρον του στον έλεγχο των σφραγίδων. Στα άρθρα του των νεανικών χρόνων τα αναφερόμενα σε νομισματική κυκλοφορία, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, δίστασε ακόμη τότε να αποδώσει την παρουσία ενδιαφερόντων συνόλων νομισμάτων σε στρατιωτικές επιχειρήσεις ή σε εμπορικές δραστηριότητες. Στην συνέχεια ωστόσο και έχοντας υποστηρίξει πολλές διδακτορικές διατριβές, φαίνεται ότι ο Tony Hackens ενέπνευσε την έρευνα προς μια στροφή σε στενότερη, απ' ό, τι παλαιότερα, σχέση ανάμεσα στην έκδοση νομίσματος και σε πολεμικά γεγονότα.

[fr] Entreprenant et polyglotte, Tony Hackens (1939-1997) œuvra en pionnier de la technologie au service des sciences de l'homme, singulièrement de l'archéologie (analyses de laboratoire, études de coins, relevés géo-physiques, calculs de probabilités). S'agissant de l'étude des monnaies, on lui doit deux concepts novateurs : la métro-chronologie et la numismatique dite " des ensembles ". Très attaché aux études de circulation monétaire (la Béotie, le Péloponnèse), il témoigna un intérêt particulier pour les monnayages de Délos et d'Argos, dont il avait entrepris à grands frais l'étude de coins. Écrits jeunes encore, ses articles sur la circulation monétaire, en particulier du Péloponnèse, hésitent entre le commerce et la guerre pour rendre compte de certains groupements remarquables. Il revient sans doute à Tony Hackens, notamment à travers les thèses qu'il a dirigées, d'avoir ensuite pesé sur les esprits en insistant sur le rapport, plus étroit qu'autrefois admis, entre guerres et frappes monétaires.
[el] Υπάρχει μια πλευρά της μετανάστευσης στην Ελλάδα στην οποία δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή: είναι η μετανάστευση των παιδιών που γεννήθηκαν σε ελληνικό έδαφος από μετανάστες, νόμιμους ή μη, τη δεκαετία του 1990 και μεγάλωσαν εκεί, αλλά που στην ηλικία των 18 ετών πρέπει να αποδείξουν νομικά ότι τουλάχιστον ένας από τους γονείς τους έχει ελληνική ιθαγένεια, για να αναγνωριστεί και η ιθαγένεια η δική τους. Στην ταινία του Ξενία, ο Κούτρας αφηγείται αυτό το περίπλοκο βίωμα μέσα από την ιστορία δύο αδελφών, "Αλβανών δεύτερης γενιάς", που αναζητούν πατέρα και πατρίδα στη σημερινή Ελλάδα. Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να δείξει πώς ο σκηνοθέτης διαπραγματεύεται κινηματογραφικά τα ζητήματα ταυτότητας με τα οποία αυτή η παράξενη αποξένωση φέρνει αντιμέτωπους τους πρωταγωνιστές: επιχειρεί μέσα από την εμπειρία τους μια αναπαράσταση της σχέσης με τον εαυτό τους και τους άλλους που είναι και εν μέρει αλλοτριωμένη από την άποψη των κοινωνικών και ψυχολογικών κανόνων, χωρίς ωστόσο να σταματά εκεί, καθώς οι ορφανοί και απάτριδες μετανάστες είναι η αφορμή για μια επανοικειοποίηση της ταυτότητας, ανατρέποντας ακόμη και την ίδια την έννοια της συμβατικής "ταυτότητας". Για την κινηματογραφική απόδοση αυτής της μετατροπής των αδιεξόδων καταστάσεων σε διέξοδο, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό φορμαλιστικών σχημάτων και αφηγηματικών μέσων που αντλούν από το ρεπερτόριο των queer αναπαραστάσεων και δράσεων και το εμπλουτίζουν.

[fr] Il est une expérience de la migration en Grèce qui n'a guère retenu l'attention : celles des enfants, nés de migrants, légaux ou pas, dans les années 1990, sur le sol grec, et y ayant été élevé, mais qui, à 18 ans, doivent légalement prouver qu'au moins un de leurs parents est de nationalité grecque, pour que la leur soit reconnue. Dans son film, Xénia, Koutras relate cette expérience complexe, à travers le cas de deux frères, " Albanais de la seconde génération ", en quête de père et de patrie dans la Grèce contemporaine. Le but de cet article est de montrer comment le réalisateur traite cinématographiquement des apories identitaires aux prises avec lesquelles cette étrange étrangeté met les protagonistes : s'il élabore de leur expérience une représentation du rapport à soi et aux autres bancale, et partiellement aliénée, au regard des normes sociales et psychologiques, il ne s'en tient pas là, comme leur devenir de migrants orphelins et apatrides est l'occasion d'une réappropriation identitaire, subvertissant jusqu'au sens même de " l'identité " conventionnelle. Pour filmer cette transformation en ressources des contraintes aporétiques, le réalisateur recourt à une combinaison de procédés formels et narratifs puisant dans le répertoire de représentations et d'actions queer, tout en l'enrichissant.
[el] Περίληψη: οι Έλληνες του Πόντου και του Καυκάσου προέρχονταν από μια ορεινή περιοχή στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, που χαρακτηρίζεται από μια διαίρεση σε παράλληλες κοιλάδες Βορρά-Νότο. Η έντονη γεωγραφική ιδιαιτερότητα του εδάφους της καταγωγής τους επιβάρυνε τις επιλογές των νέων οικισμών τους στον Γεωργιανό ή τον Αρμενικό Καύκασο ή στη βόρεια Ελλάδα μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Μετά την εγκατάσταση στον Καύκασο λόγω των ρώσο-οθωμανικών πολέμων, τον 19ο αιώνα, οι Έλληνες του Πόντου αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν αυτά τα εδάφη, ιδίως το Κυβερνείο του Καρς στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, για την Ελλάδα όπου, μετά από καραντίνα στην Καλαμαριά (Θεσσαλονίκη), επέλεξαν μια τοποθεσία και ίδρυσαν το νέο τους χωριό ή αστική περιοχή. Οι πρόσφυγες από ένα μόνο χωριό ή από πολλά του Πόντου ή του Καυκάσου έχτισαν έτσι ένα νέο μέρος στη Μακεδονία με εκκλησία, σχολείο, τοπωνύμιο και συχνά αναμνηστικό μνημείο που αναφέρεται στην ιστορία του ξεριζωμού τους. Μπόρεσαν έτσι να διατηρήσουν και να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές την ταυτότητά τους συνδεδεμένη με την αρχική "πατρίδα" τους, και όχι να συγχωνευθούν σε μια κοινή ταυτότητα προσφύγων που μοιράζονται με τους άλλους πληθυσμούς της Μικράς Ασίας.

[fr] Résumé : les Grecs pontiques et caucasiens sont issus d'une région très montagneuse au bord de la mer Noire, caractérisée par un morcellement en vallées parallèles nord-sud. La forte spécificité géographique de leur territoire d'origine a pesé sur les choix de leurs nouvelles implantations dans le Caucase géorgien ou arménien, ou dans le nord de la Grèce à la suite de l'échange des populations de 1923. Après s'être installés dans le Caucase à cause des guerres russo-ottomanes au xixe siècle, les Grecs pontiques ont dû quitter ces territoires, en particulier le gouvernorat de Kars à la fin de la Première Guerre mondiale, pour la Grèce où, après une quarantaine à Kalamaria (Thessalonique), ils ont choisi un site d'implantation et fondé leur nouveau village ou quartier urbain. Les réfugiés originaires d'un seul village, ou de plusieurs, dans le Pont ou le Caucase, ont ainsi construit en Macédoine un nouveau lieu avec église, école, toponyme et souvent monument commémoratif se référant à l'histoire de leur déracinement. Ils ont ainsi pu maintenir et transmettre aux générations suivantes leur identité liée à leur " patrie " d'origine, et ne pas se fondre dans une identité commune de réfugiés partagée avec les autres populations d'Asie Mineure.
[el] Περίληψη: το άρθρο αυτό συγκεντρώνεται στην υποδοχή της Συνθήκης της Λωζάνης στην Ελλάδα από το 1923 μέχρι σήμερα. Υποστηρίζει ότι η Συνθήκη ήταν μειονεκτική για την Ελλάδα, λόγω της ήττας της στον πόλεμο με την Τουρκία από το 1919 έως το 1922. Κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Συνθήκη επικρίθηκε από πολλές πλευρές, κυρίως όσον αφορά την υποχρεωτική ανταλλαγή ελληνικού και τουρκικού πληθυσμού. Ωστόσο, η πλειοψηφία των Ελλήνων το αποδέχτηκε ως μοναδική επιλογή. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 και μετά, η Συνθήκη της Λωζάνης έγινε σταδιακά θεμελιώδης πυλώνας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Σήμερα, η Ελλάδα υποστηρίζει σθεναρά την εφαρμογή της Συνθήκης, κατηγορώντας συχνά την Τουρκία για παραβίαση της.

[fr] Résumé : cet article porte sur la réception du traité de Lausanne en Grèce de 1923 à nos jours. Il soutient que le traité a été désavantageux pour la Grèce, en raison de sa défaite dans la guerre gréco-turque de 1919 à 1922. Pendant l'entre-deux-guerres, il a été critiqué en Grèce de plusieurs points de vue, principalement au regard de l'échange obligatoire des populations grecques et turques ; cependant la majorité des Grecs l'ont accepté comme la seule option possible. Depuis les années 1930, progressivement le traité de Lausanne est devenu un pilier fondamental de la politique extérieure grecque. Aujourd'hui, la Grèce soutient avec force l'application de ce traité, en accusant souvent la Turquie de le violer.
[el] Αντιμέτωποι τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία με το φαινόμενο της μετανάστευσης και την υποδοχή των πληθυσμών σε κίνηση και ακραία επισφάλεια, δυο έμπειροι κοινωνικοί λειτουργοί ανταλλάσσουν απόψεις πάνω στα βιώματα και τις εμπειρίες τους. Ποιες πρακτικές λύσεις μπορούμε να εφαρμόσουμε σήμερα; Πώς γίνεται αντιληπτό το ζήτημα της γλώσσας στην κοινωνική εργασία; Υπάρχει άραγε κάποια συνεισφορά της θεωρίας προς υποστήριξη της πράξης; Ο Χρήστος Δημοπουλος μας υπενθυμίζει την κατάσταση στην Ελλάδα, μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία διατηρεί στην επικράτειά της 25 κέντρα υποδοχής προσφύγων/μεταναστών ή "hotspots". Αποκαλύπτει τις δυσκολίες στην πρόσβαση των προσφύγων/μεταναστών στις δημόσιες υπηρεσίες και ιδιαίτερα τις δυσκολίες στην ένταξή τους σε προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων. Σε αυτό το πλαίσιο, το θέμα της γλώσσας του μετανάστη συνδέεται τις περισσότερες φορές με το θέμα της διερμηνείας και των βέλτιστων επιλογών που πρέπει να κάνουμε κατά την διάρκειά της. Οι Έλληνες κοινωνικοί λειτουργοί, πιο πολύγλωσσοι από τους Γάλλους συναδέλφους τους, ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο από τους τελευταίους για τις διαπολιτισμικές θεωρίες.

[fr] Confrontés en Grèce et en France aux phénomènes de migration, à l'accueil de populations en très grande précarité, deux professionnels expérimentés du travail social échangent sur leurs vécus, leurs expériences. Quelles solutions pratiques peut-on aujourd'hui mettre en œuvre ? Comment est appréhendée la question de la langue dans le travail social ? Existe-il un apport de la théorie en appui de la pratique ? Christos Dimopoulos nous rappelle ce qu'est la situation en Grèce, pays de 10 millions d'habitants qui abrite sur son territoire 25 camps ou "hotspots". Il relève les difficultés d'accès aux services publics pour les migrants et surtout l'intégration au système de formation des adultes. Dans ce contexte, la question de la langue du migrant se résume le plus souvent à la question de l'interprétariat et des meilleures options à prendre pour le mettre en place. Les travailleurs sociaux grecs plus polyglottes que les français s'intéressent peu aux théories interculturelles.
[el] Το άρθρο πραγματεύεται μολυβδόβουλο του Συμβουλίου του τάγματος των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου. Το εύρημα συσχετίζεται με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έδειξαν οι Ιωαννίτες ιππότες για τον Μοριά, ιδίως κατά τον 14ο αι. και μέχρι την πτώση του Πριγκιπάτου τον 15ο αι. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον τύπο του, μπορεί να χρονολογηθεί όταν μεγάλος μάγιστρος του τάγματος ήταν ο Philibert de Naillac (1396-1421) και να συνδεθεί με την τελευταία ενεργή εμπλοκή των Ιωαννιτών στα πράγματα της Πελοποννήσου. Η ανεύρεσή του στο κάστρο Χλουμούτζι αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο ότι το οχυρό παλάτι, εκτός από σύμβολο εξουσίας του πρίγκιπα, υπήρξε το διοικητικό κέντρο της σταυροφορικής ηγεμονίας.

[fr] L'étude présente une bulle de plomb capitulaire de l'Ordre Hospitalier de Saint Jean, dont le siège était établi à Rhodes. La trouvaille atteste de l'intérêt particulier des chevaliers de l'Hôpital pour la Morée, notamment pendant le xive s. et jusqu'à la chute de la principauté au xve s. D'après le type de la bulle, le sceau peut être daté de la période où Philibert de Naillac (1396-1421) était grand maître de l'Ordre et, par conséquent, être relié aux dernières années de l'implication des Hospitaliers dans les affaires du Péloponnèse. La trouvaille de la bulle à l'intérieur du château de Chloumoutzi (Clermont) apporte un témoignage supplémentaire sur le fait que le palais fortifié, en plus d'être le symbole de la puissance du prince, servait aussi, pour les Croisés, de centre administratif.
[el] Αυτό το άρθρο αποτελεί την πρώτη δηµοσίευση ενός αφιερωµατικού επιγράµµατος λαξευµένου σε έναν από τους µεγαλύτερους λίθους που εκτίθενται στο ∆ιαχρονικό Μουσείο Λάρισας. Πρόκειται για µια ανάγλυφη στήλη η οποία επαναχρησιµοποιήθηκε ως κιονόκρανο κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Απεικονίζονται εννέα Μούσες που περιβάλλουν µια θεϊκή µορφή µέσα σε µια σπηλιά, πιθανώς τον Απόλλωνα. Η επιγραφή και το ανάγλυφο σώζονται αποσπασµατικά και παρουσιάζουν ορισµένες δυσκολίες στην ερµηνεία τους. Σε αυτό το άρθρο, προχωρούµε τις υποθέσεις αποκατάστασης του κειµένου, οι οποίες συµπληρώνονται από ένα πρώτο εικονογραφικό σχόλιο και επιχειρούµε να επανατοποθετήσουµε αυτό το αντικείµενο στο αρχαίο του µνηµειακό, αρχαιολογικό, πολιτισµικό και θρησκευτικό πλαίσιο: το αφιέρωµα του λαού στις Πιερίδες φαίνεται πως συνδέεται µε την εγκαθίδρυση µιας λατρείας των Μουσών στη Λάρισα από έναν πλούσιο πολίτη ο οποίος, σε αντάλλαγµα της γενναιοδωρίας του, ελπίζει πως θα µπορέσει να λάβει το αξίωµα του ιερέα.

[fr] Cet article est la première édition d'une épigramme votive gravée sur l'une des pièces majeures du Musée diachronique de Larissa, une stèle à relief remployée pour servir de chapiteau à l'époque byzantine où l'on voit neuf Muses faire cortège autour d'une divinité placée dans une grotte qui pourrait être identifiée avec Apollon. L'inscription et le relief sont incomplets et posent quelques difficultés d'interprétation. Nous avançons des hypothèses de reconstitution du texte, complétées par un premier commentaire iconographique, et essayons de replacer cet objet dans son ancien contexte monumental, archéologique, culturel et religieux : une dédicace du peuple aux Piérides semble être liée à la fondation d'un culte des Muses à Larissa par un citoyen riche qui, en échange de sa générosité, espère pouvoir obtenir une prêtrise.
[el] Η πόλη του Πανοπέα (ή Φανοτέα) στη Φωκίδα, η οποία ήταν γνωστή κατά την αυτοκρατορική περίοδο ως φτωχική, εξαιτίας ενός γνωστού χωρίου του Παυσανία, το οποίο επίσης χρήζει σχολιασµού, έγινε πλέον πιο γνωστή, χάρη στην πρόοδο της αρχαιολογικής και επιγραφικής έρευνας. Οι έρευνες αυτές καταδεικνύουν δύο τοµές στις αρχές και προς το τέλος της κλασικής περιόδου, οι οποίες σχετίζονται µε την Περσική εισβολή το 480 π.Χ. και τον Γ' Ιερό Πόλεµο (356-346 π.Χ.), αντίστοιχα. Μεταξύ των φωκικών πόλεων, ο Πανοπέας κατά την ελληνιστική περίοδο ήταν αναµφίβολα µια µέτρια πόλη, ενώ η ζωή στην πόλη φωτίζεται από δύο νέες επιγραφές, ένα ανάθηµα στον Ηρακλή και ένα ερωτικό κείµενο.

[fr] La cité de Panopeus (alias Phanoteus) en Phocide, réputée à l'époque impériale être indigente d'après un célèbre passage de Pausanias – lequel appelle cependant encore commentaire –, peut désormais être mieux connue grâce aux progrès récents de l'exploration archéologique et épigraphique. Ces progrès montrent notamment deux césures au seuil et vers la fin de l'époque classique, en lien respectivement avec l'invasion perse de 480 et la 3e guerre sacrée (356‑346 av. J.‑C.). Parmi les cités phocidiennes, Panopeus demeura à l'époque hellénistique sans doute une cité moyenne, dont la vie est rendue manifeste par deux nouvelles inscriptions, une dédicace à Héraklès et un texte érotique.
[el] Παρουσιάζονται εδώ λίγοι απλοί κανόνες που επιτρέπουν να περάσει κανείς από το μονοτονικό στο πολυτονικό σύστημα· αυτοί οι κανόνες αφορούν τα πνεύματα, τον τονισμό των μονοσύλλαβων, του τελικού φωνήεντος, της παραλήγουσας και της προπαραλήγουσας.

[fr] Quelques règles simples pour passer du sytème monotonique au système polytonique concernant les esprits, l'accentuation des monosyllabes, de la voyelle finale, de la pénultième et de l'antépénultième.
[el] Ο Νικόλαος Πολίτης δεν έγραψε ποτέ κανένα βιβλίο θεωρίας για την λαογραφία ή την εθνική ταυτότητα, αλλά όλο το έργο του παίζει σημαντικό ρόλο σ'αυτή την κατεύθυνση, ένα έργο εξ ολοκλήρου σε συμφωνία με την ατμόσφαιρα της εποχής του, τον αγώνα ενάντιον των ιδέων του Φαλμεραϊερ και τον ορισμό της ταυτότητας του πρόσφατα χτισμένου Κράτους. Ο ρόλος-κλειδί του και η θέση του στο Πανεπιστήμιο τον κάνουν αναμφισβήτητα μέλος της ελίτ.

[fr] Nikolaos Politis n'a pas rédigé d'ouvrage théorique sur la laographie ou l'identité nationale, mais son œuvre en elle-même joue un rôle essentiel en ce domaine, totalement intégrée dans l'atmosphère de son époque, la lutte contre les idées de Fallmerayer et la définition d'une identité pour le nouvel État. Son rôle-clé et sa position dans l'université et le monde intellectuel en font sans aucun doute un membre de l'élite.
[el] Το άρθρο εξετάζει το οικόσηµο που βρίσκεται σε ένα πηγάδι µέσα στο κάστρο της Άρτας. Το οικόσηµο δηµοσιεύθηκε το 1936 από τον Α. Ορλάνδο, ο οποίος το απέδωσε στην ιταλική οικογένεια των λεγόµενων Ορσίνι, η οποία βασίλεψε στην Άρτα τον 14ο αι. Το άρθρο αυτό αποδεικνύει, αντίθετα, ότι πρέπει να το αποδώσουµε σε µια άλλη ιταλική οικογένεια, στους Τόκκους, που βασίλεψαν στην Άρτα από το 1416 µέχρι το 1449. Περιγράφεται η σύνθεσή του οικοσήµου στο οποίο το έµβληµα των Τόκκων συνδέεται µε αυτό των πριγκίπων του Τάραντα και Λατίνων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και µε τον περίφηµο βυζαντινό δικέφαλο αετό. Εξετάζεται ακόµα η σηµασία του οικοσήµου στα πλαίσια της οικογενειακής εραλδικής των Τόκκων, των δυτικών οικογενειών που είχαν σχέση µε το Βυζάντιο και του Βυζαντίου. Τελικά, µελετάται ο τρόπος µε τον οποίο το οικόσηµο µεταδόθηκε στις επόµενες γενιές των Τόκκων.

[fr] L 'article examine des armoiries situées sur la margelle d'un puits dans la forteresse médiévale d'Arta. Ces armoiries ont été publiées en 1936 par A. Orlandos, qui les a attribuées à la famille italienne dite des Orsini, présente à Arta au xive s. L 'article démontre qu'il faut, au contraire, les attribuer à une autre famille italienne, celle des Tocco, ayant régné à Arta de 1416 à 1449. Il décrit leur composition associant aux armoiries de la famille Tocco elle‑même celles des princes de Tarente, empereurs titulaires de Constantinople, ainsi que la célèbre aigle bicéphale byzantine. Il étudie la signification des armoiries en les replaçant dans le contexte de l'héraldique familiale des Tocco, de celle des familles occidentales liées au monde byzantin et de celle de Byzance. Enfin, il étudie leur postérité dans les armoiries ultérieures des descendants de la famille.