BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Το αυστηρό κανονιστικό σχέδιο του ετρουσκικού-ρωµαϊκού domus, το οποίο εµφανίζεται στο µεγαλύτερο µέρος της Ιταλίας κυρίως από τον 4ο µέχρι τον 1ο αι. π.Χ., γνώρισε πολύ περιορισµένη επιτυχία εκτός της ιταλικής χερσονήσου, καθώς οι αυτόχθονες παραδόσεις της Ελλάδας ή της Φοινίκης φαίνεται πως παρεµπόδισαν την ανάπτυξή του. Η περίπτωση της ∆ήλου παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προς αυτό το θέµα, δεδοµένης της σηµασίας του ιταλικού στοιχείου που απάρτιζε τον πληθυσµό της. Η µελέτη των κατοικιών της θέσης αυτής, που εδώ πραγµατοποιείται µε µια αυστηρά πλανιµετρική προσέγγιση, δείχνει ωστόσο, παρά ορισµένες αποκλίσεις, πως το κανονιστικό σχέδιο δεν υιοθετήθηκε ποτέ πραγµατικά από την τοπική ελίτ. Τα κτίρια που το προσεγγίζουν περισσότερο ερµηνεύονται σήµερα ως κτίσµατα εµπορικής χρήσης. Αντιθέτως, η "Οικία στο Φουρνί" παρουσιάζει πολύ µεγάλες οµοιότητες µε τις επαύλεις που κατασκευάζονταν την ίδια εκείνη περίοδο στην Ιταλία, ειδικά µε την Έπαυλη του ∆ιοµήδη στην Ποµπηία.

[fr] Le plan canonique rigoureusement normé de la domus étrusco-romaine, attesté dans la plus grande partie de l'Italie, pour l'essentiel, du vie au ier siècle av. J.‑C., a connu un succès très limité en dehors de la péninsule, où de fortes traditions autochtones, grecques ou puniques, semblent en avoir entravé le développement. Le cas de Délos présente un intérêt particulier à cet égard, compte tenu de l'importance de la composante italique de sa population. L'étude des maisons d'habitation du site, ici envisagée en fonction d'une approche strictement planimétrique, montre cependant, en dépit de quelques convergences, que le plan canonique n'y a jamais été véritablement adopté par les élites locales ; les édifices qui s'en rapprochent le plus sont actuellement interprétés comme des bâtiments commerciaux. En revanche, la " Maison de Fourni " présente une très grande similitude avec les villae construites à la même époque en Italie, en particulier la Villa de Diomède à Pompéi.
[el] Πολύ πρόσφατα ο Γ. Καλλιοντζής και η Chr. Müller δηµοσίευσαν επτά νέους στρατιωτικούς καταλόγους της Χορσίας. Το παρόν άρθρο έχει ως αφετηρία την διαπίστωση ότι η χρονολογία των αρχόντων της βοιωτικής αµφικτυονίας που υιοθετήθηκε για τις νέες αυτές επιγραφές παρουσιάζει δυσκολίες. Αντιπαραβάλλοντας τα κείµενα της Χορσίας µε τα άλλα υπάρχοντα σύνολα, ιδίως των Αιγοσθένων, µπορούµε να προτείνουµε νέες υποθέσεις, που επιλύουν αυτά τα προβλήµατα χρονολόγησης. Με βάση τη σειρά των αρχόντων της αµφικτυονίας που µαρτυρούνται στα νέα κείµενα της Χορσίας, προτείνεται µια εναλλακτική χρονολογική ακολουθία για το τελευταίο τέταρτο του 3ου αι. π.Χ. και η αληθοφάνειά της ελέγχεται µε βάση δεδοµένα της προσωπογραφίας της Ακραιφίας και του Υήττου.

[fr] Tout récemment, Y. Kalliontzis et Chr. Müller ont publié sept nouveaux catalogues militaires de Chorsiai. Le présent article part du constat que la chronologie des archontes fédéraux béotiens adoptée pour ces nouveaux documents soulève des difficultés. En confrontant la série de textes de Chorsiai aux autres séries documentaires existantes, notamment celle d'Aigosthènes, il est possible de proposer de nouvelles hypothèses chronologiques qui font disparaître ces difficultés. Sur la base de la série d'archontes fédéraux attestés dans les nouveaux textes de Chorsiai, une séquence chronologique alternative est proposée pour le dernier quart du iiie siècle av. J.‑C., et sa plausibilité est testée à partir des données prosopographiques d'Akraiphia et de Hyettos.
[el] Στην ακρόπολη της Θάσου ιδρύθηκαν διαδοχικά δύο ναοί της Αθηνάς: ο πρώτος, αρχαϊκής εποχής, καταστράφηκε περί το 500 π.Χ., ο δεύτερος, τα ερείπια του οποίου είναι ορατά σήµερα, δεν έχει χρονολογηθεί µε ακρίβεια από τις ανασκαφές. Το κτίριο αυτό επρόκειτο να είναι ο µεγαλύτερος ναός της Θάσου, αλλά η κατασκευή του διακόπηκε ενώ η κρηπίδα βρισκόταν σε αρχικό στάδιο. Ο ναός δεν ολοκληρώθηκε ποτέ: ογκόλιθοι που προορίζονταν για την κατασκευή του χρησιµοποιήθηκαν µάλιστα στα τείχη κατά τις εργασίες του ύστερου 5ου αιώνα. Το σύνολο των αρχιτεκτονικών δεδοµένων που παρουσιάζονται εδώ καταδεικνύει ότι το σχέδιο και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του υπό κατασκευή κτιρίου δεν έχουν κανένα προηγούµενο στη Θάσο. Το παρόν άρθρο εξετάζει τις αιτίες των ιδιορρυθµιών αυτών αλλά και τους λόγους που εγκαταλείφθηκε η κατασκευή. Προτείνεται να εξετασθούν σε βάθος οι σχέσεις µεταξύ Αθηνών και Θάσου, που ήταν περίπλοκες τον 5ο αιώνα, για να εντοπισθούν στοιχεία που θα ερµηνεύσουν τόσο την αρχιτεκτονική του κτιρίου όσο και το παράδοξο πεπρωµένο του.

[fr] Sur l'acropole de Thasos se sont succédé deux temples d'Athéna : un premier, d'époque archaïque, fut détruit aux environs de 500 av. J.‑C., un second, dont les ruines sont aujourd'hui visibles, n'a pas été daté précisément par les fouilles. Cet édifice aurait dû être le plus grand temple de Thasos mais sa construction a été interrompue alors que la crépis était seulement ébauchée. Le temple ne fut jamais terminé : des blocs destinés à sa construction furent même utilisés lors de travaux sur le rempart vers la fin du ve siècle. On présente ici l'ensemble des données architecturales qui montrent que l'édifice projeté avait un plan et des caractéristiques techniques complètement inhabituels à Thasos. On s'interroge sur les raisons d'être de ces bizarreries et sur celles de l'abandon du projet. On propose de chercher dans les rapports complexes qu'entretiennent Athènes et Thasos tout au long du ve siècle des éléments pour expliquer l'architecture même de l'édifice ainsi que son étrange destin.
[el] Η νέα αυτή συµβολή στις µελέτες οικιστικής µορφολογίας παρουσιάζει τις έρευνες που πραγµατοποιήθηκαν στην περιοχή του λόφου Γλαστρωπή, σε µια µεγάλη αστικοποιηµένη ζώνη µεταξύ της νησίδας της Οικίας των προσωπείων και της δυτικής ακτής πέρα από το ∆ιοσκούρειο. Μπορούν να γίνουν αρκετές διαπιστώσεις. Οι οικιστικές µορφές που µπορούν να ανακατασκευαστούν από τα επιφανειακά κατάλοιπα ποικίλλουν ανάλογα µε την τοπογραφία και το φυσικό περιβάλλον. Στα νότια της Οικίας των προσωπείων και του Ξενώνα, ο αστικός ιστός είναι λιγότερο πυκνός από αυτόν της Συνοικίας του θεάτρου, που διαρθρώνεται γύρω από υπαίθρια λατοµεία που χρησιµοποιήθηκαν στη συνέχεια ως δεξαµενές νερού. Η δυτική πλαγιά του λόφου Γλαστρωπή, στην κορυφή του οποίου βρίσκονται τα κατάλοιπα ενός µοναδικού µαρµάρινου κτηρίου, καταλαµβάνεται επίσης από µια πυκνά κτισµένη συνοικία· οι οικίες ακολουθούσαν την κλίση του λόφου µέχρι την οδό 5 και τα εµπορικά κτήρια του λιµανιού. Τέλος, νοτιότερα, συναντάµε πάλι µια πιο αραιοκατοικηµένη περιοχή, σε µια στενή παράκτια ζώνη, όπως και στις απότοµες ακτές του ισθµού του Πατινιώτη. Όλες αυτές οι παρατηρήσεις επιτρέπουν να θεωρήσουµε ότι η πόλη, στο τέλος του 2ου και στις αρχές του 1ου αιώνα, δεν εκτεινόταν πέρα από αυτά τα λίγα σπίτια που έβλεπαν προς τη θάλασσα. Νοτιότερα, τα κατάλοιπα που συναντάµε ανήκουν πιθανότατα σε άνδηρα ή σε µεµονωµένα κτήρια που σχετίζονται µε την αγροτική εκµετάλλευση της δηλιακής υπαίθρου.

[fr] Cette nouvelle contribution aux études de morphologie urbaine rend compte des investigations menées dans la région de Ghlastropi, sur une vaste zone urbanisée comprise entre l'îlot de la Maison des masques et la côte ouest au‑delà du Dioskourion. Plusieurs constats s'imposent. Les formes urbaines que l'on peut restituer à partir des vestiges relevés en surface varient en fonction de la topographie et des données naturelles. Au sud de la Maison des masques et de l'Hôtellerie, on a affaire à un tissu urbain moins dense que celui du Quartier du théâtre, qui s'organise autour d'un certain nombre de réservoirs d'eau résultant de carrières creusées à ciel ouvert. Le versant occidental de la colline de Ghlastropi, dont le sommet est occupé par les vestiges d'un édifice singulier construit en marbre, était également occupé par un quartier de forte densité ; les maisons s'étageaient dans la pente jusqu'à la rue 5 et les magasins du port. Enfin, plus au sud, on retrouve un habitat plus diffus, établi dans une frange côtière très étroite, à l'instar de ce qui avait été réalisé sur les falaises littorales de l'isthme de Patinioti. L'ensemble de ces observations laissent à penser que la ville de la fin du iie siècle et du début du ier siècle ne s'étendait pas au‑delà de ces quelques maisons implantées face à la mer. Plus loin vers le sud, les vestiges que l'on rencontre appartiennent vraisemblablement à des terrasses ou à des bâtiments isolés liés à l'exploitation agricole de la campagne délienne.
[el] Περίληψη : Ο Δεσπότης Θεσσαλονίκης Ανδρόνικος Παλαιολόγος (1408‑1423) υπήρξε μέγας ευεργέτης των μονών του Αγίου Όρους και ιδιαίτερα της Μονής Βατοπεδίου, όπου βρίσκουμε ακόμη πολλά από τα δώρα του. Ανάμεσα στα έργα τέχνης που του ανήκαν, ήταν και ένα πολύτιμο, χαμένο στις μέρες μας, χρυσοκέντητο ύφασμα με τα μονογράμματά του. Παρά την απώλεια αυτή, τα σχέδια του Fyodor Ivanovich Uspensky και της αποστολής Sevastianov, όπως και οι μη λεπτομερείς περιγραφές του υφάσματος, μας επιτρέπουν τη γνώση της μορφής του. Στο άρθρο μας επιχειρήσαμε την αποκατάσταση της μορφής του υφάσματος, όπως και την παρουσίαση της ιδιαίτερης εικονογραφίας του, με μοτίβα εραλδικού χαρακτήρα (δικέφαλος αετός, όρθιοι λέοντες).

[fr] Résumé : le Despote de Thessalonique Andronic Paléologue (1408‑1423) fut un grand donateur des monastères du Mont Athos et surtout de Vatopédi, où l'on trouve encore plusieurs de ses dons. Parmi les objets qui lui appartenaient fut une précieuse étoffe (" tapis " ou " voile " ?) avec ses monogrammes. La pièce, brodée de fils d'or, est de nos jours perdue. Malgré cette perte, des dessins de l'étoffe de Fyodor Ivanovich Uspensky et de la Mission Sevastianov, ainsi que ses descriptions non détaillées, nous permettent de reconstruire son aspect réel. Dans notre article on a essayé, tant de restituer l'étoffe perdue, que de présenter son iconographie particulière, avec des motifs de caractère héraldique (aigle bicéphale, lions rampants) qui y étaient figurés.
[el] Το άρθρο ασχολείται με την εμπρόθετη δήλωση της αιτίας στα ελληνικά παπυρικά έγγραφα της αυτοκρατορική εποχής. Αυτό το κείμενο αποτελεί μια απόπειρα να μελετήσει την συχνότητα εμφάνισης των επιρρηματικών προσδιορισμών, την ανίχνευση της θέσης τους μέσα στις προτάσεις και την αναγνώριση των όρων που προσδιορίζουν στους ελληνικούς μη λογοτεχνικούς παπύρους από το 31 π.Χ. ως τον 4ο αι. μ.Χ. Τα παραδείγματα προέρχονται από ένα σώμα περίπου 30.000 ελληνικών μη λογοτεχνικών παπύρων και οστράκων. Η αναζήτηση του υλικού στηρίχθηκε στη διαδικτυακή βάση δεδομένων Duke Databank of Documentary Papyri (DDbDP), η οποία περιλαμβάνει όλα τα παπυρικά έγγραφα. Για να αποφευχθούν πιθανά λάθη των ηλεκτρονικών εκδόσεων, τα παπυρικά κείμενα ελέγχθηκαν και από τους έντυπους εκδεδομένους τόμους κειμένων.

[fr] Cet article traite de la locution prépositive de cause, présente dans les papyrus grecs de l'ère impériale. Le texte étudie la fréquence d'apparition des déterminants adverbiaux, relève leur place dans les phrases et reconnaît des termes qu'elles définissent dans les papyrus grecs non littéraires à partir de 31 av. J.‑C. jusqu'au ive siècle apr. J.‑C. Les exemples proviennent d'un corpus d'environ 30 000 papyrus et ostracons grecs non littéraires. La recherche du matériel a été basée sur la base de données en ligne Duke Databank of Documentary Papyri (DDbDP), qui comprend tous les documents papyrus. Afin d'éviter d'éventuelles erreurs dans les publications électroniques, les textes papyrus ont également été révisés à l'aide de volumes déjà édités.
[el] Η σωστική ανασκαφή που διεξήχθη στη νότια πλαγιά του λόφου Βίκλες, ανατολικά της Ακρόπολης της Αμαθούντας κατά το 2010 και 2011, έφερε στο φώς ένα μοναδικό στη Κύπρο υπόγειο σύστημα υδρομάστευσης από βροχοπτώσεις. Αποτελείται από μία δεξαμενή, λαξευμένη στο βράχο και εν μέρει χτισμένη, με πρόσβαση διά μέσου μιας θολωτής διόδου, στο πηγάδι που χρησίμευε όχι μόνο για την άντληση νερού αλλά και ως είσοδος στην δεξαμενή. Αυτή η δεξαμενή, χωρητικότητας 30 μ 3περίπου, φαίνεται ότι παρείχε νερό για τις ανάγκες της νεκρόπολης, του λατομείου και ενός γειτονικού χώρου λατρείας που λειτουργούσαν στο λόφο κατά την αρχαιότητα. Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζονται τα αρχαιολογικά ευρήματα – κεραμική, λίθινα αντικείμενα, πήλινα ειδώλια και οστά – που επιβεβαιώνουν τη μακρόχρονη χρήση της περιοχής, που εκτίνεται από το τέλος της αρχαϊκής μέχρι και το τέλος της πρωτοβυζαντινής περιόδου, οπότε παρατηρούμε την πλήρη εγκατάλειψη της δεξαμενής.

[fr] Entre 2010 et 2011, une fouille d'urgence a été menée sur la pente Sud de la colline de Viklèsà l'Est de l'acropole d'Amathonte, et a révélé un type de réservoir d'eau alimenté depuis la surface ; découverte à ce jour unique à Chypre. Ce dispositif est constitué d'une citerne creusée dans le rocher et partiellement construite, reliée, par un passage voûté, à un puits d'accès servant également pour puiser. Ce réservoir, d'une capacité de 30 m 3environ, devait desservir les besoins en eau non pas d'un habitat, comme c'est souvent le cas, mais des espaces funéraire, cultuel ou économique implantés sur la colline de Viklèsdans l'Antiquité. Dans cette étude est présenté le mobilier archéologique mis au jour — céramique, lithique, figurines de terre cuite et ossements — qui atteste une occupation continue du lieu, allant de la fin de l'époque archaïque à la fin de l'époque protobyzantine, date d'abandon définitif de l'utilisation de la citerne.
[el] Εξετάζονται τα νομίσματα από την Ακροναυπλία που έφεραν στο φως οι ανασκαφές του 1972 υπό τον Παύλο Λαζαρίδη και τους συνεργάτες του. Τα νομίσματα που είναι όλα χάλκινα ή από κράμα, καλύπτουν ευρεία χρονική περίοδο από τον 6ο αι. μέχρι τις αρχές του 19ου αι. (1807, Selim III). Ταυτίσθηκαν φόλλεις του 6ου αι., του 7ου αι. και του 11ου αι., τεταρτηρά Κομνηνών και Αγγέλων, απομιμήσεις τεταρτηρών, εκδόσεις τοπικών νομισματοκοπείων της Φραγκοκρατίας, βενετικά soldini και torneselli του 14ου-15ου αι., tornese του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου από τη Λακωνία, καθώς και ανώνυμες βενετικές gazzettae του 17ου αι. Το ποικίλο αυτό υλικό, με ιδιαίτερα ωστόσο ενδιαφέρουσες επιμέρους περιπτώσεις, ακολουθεί και συντονίζεται με τις τάσεις της νομισματικής κυκλοφορίας, όπως αυτές διαμορφώθηκαν στη νότια Ελλάδα κατά τους μέσους χρόνους. Εμπλουτίζει τις εξαιρετικά πενιχρές γνώσεις μας διαχρονικά και για το ίδιο το Ναύπλιο αλλά και για την περιοχή του και υποστηρίζει την ύπαρξη ενός περιφερειακού νομισματοκοπείου στην Αργολίδα.

[fr] Nous étudions ici les monnaies mises au jour lors des fouilles de l'Acronauplie par Paul Lazarides et ses collaborateurs en 1972. Toutes les monnaies, en bronze ou en billon, vont du vie s. jusqu'au début du xixe s. (1807, Sélim III). On y trouve des follis du vie s., du viie s., du xie s., des tetartera de la période des Comnènes et des Angeli, des imitations de tetartera, des émissions d'ateliers locaux de la période franque, des soldini et torneselli vénitiens des xive s. et xve s., un tornese de Manuel II Paléologue frappé en Laconie, ainsi que des gazzettae vénitiennes anonymes du xviie s. L'ensemble de ce matériel, qui contient quelques pièces intéressantes, correspond aux caractéristiques générales de la circulation monétaire en Grèce méridionale au cours du Moyen Âge, tout en enrichissant d'éléments nouveaux nos maigres connaissances pour Nauplie et sa région sur le long terme, et confirme l'existence d'un atelier monétaire local en Argolide.
[el] Στη μελέτη διερευνάται η διοικητική και εκκλησιαστική κατάσταση της βορειοδυτικής Πελοποννήσου (σημ. νομού Ηλείας) κατά τους "σκοτεινούς χρόνους" (τέλη του 6ου αι. – αρχές 7ου αι. μέχρι τις αρχές του 9ου αι.), ενώ επιχειρείται, στο μέτρο που είναι δυνατόν, η ανίχνευση των συνθηκών ζωής των κατοίκων της. Η προσέγγιση αυτή πραγματοποιείται επί τη βάσει των λιγοστών πηγών (το Εκκλησιαστικό Τακτικό 3 και το Χρονικόν της Μονεμβασίας), των ευάριθμων μνημειακών καταλοίπων, που αποκάλυψε η ανασκαφική έρευνα (ναός της Παναγίας στη Δαφνιώτισσα, ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Ώλενα και στη Σκιλλουντία Ηλείας), καθώς και των αρχαιολογικών τεκμηρίων (νομίσματα, πήλινα και μεταλλικά αγγεία, ασημένια κοσμήματα). Έμφαση δίδεται στις πληροφορίες, που παρέχονται από τα ημερολόγια των Γερμανών ανασκαφέων του 19ου αι., σχετικά με τους είκοσι νομισματικούς "θησαυρούς", που εντοπίσθηκαν σε διάφορα σημεία του πρωτοβυζαντινού οικισμού της Ολυμπίας. Η μελέτη των θησαυραρίων και ορισμένων συνευρημάτων, οδηγεί στη σταδιακή αναθεώρηση της άποψης, που έχει διατυπωθεί σχετικά με τη λήξη της λειτουργίας του χριστιανικού οικισμού της Ολυμπίας, στα τέλη του 6ου αι. ή, το πολύ, στις αρχές του 7ου αι. Η πιθανολόγηση αυτή ενισχύεται τόσο από τη μελέτη αντικειμένων μικροτεχνίας από την Ολυμπία και τον υπόλοιπο ηλειακό χώρο (Μιράκα, Αγία Τριάδα, Πράσινο), όσο και από την αποκάλυψη των προαναφερθέντων τριών λατρευτικών μνημείων του 8ου αι. (Δαφνιώτισσα, Ώλενα, Σκιλλουντία).

[fr] L'étude se focalise sur la situation administrative et ecclésiastique des régions nord-occidentales du Péloponnèse (le nome d'Élide) au cours des " âges obscurs " (fin vie s. / début viie s. – début ixe s. apr. J.-C.), en s'efforçant autant que faire se peut d'appréhender les conditions de vie de ses habitants. Cette approche se fonde avant tout sur les rares sources textuelles (Notitiae 3 et la Chronique de Monemvasie), le nombre réduit de vestiges d'édifices que la fouille a révélés (les églises de la Vierge à Dafniotissa, de la Transfiguration du Seigneur à Olena et à Skillountia d'Élide), ainsi que sur les témoignages archéologiques (monnaies, vases en terre cuite et en métal, bijoux en argent). On tire profit des informations livrées par les carnets des fouilleurs allemands du xixe s., surtout pour les vingt trésors monétaires localisés en différents lieux de l'habitat protobyzantin d'Olympie. L'étude des pots (thèsauraria) et de certaines trouvailles complémentaires amène à remettre en question le point de vue généralement admis, selon lequel l'habitat chrétien d'Olympie serait abandonné à la fin du vie s. ou, au plus tard, au début du viie s. Cette remise en cause se fonde sur l'étude des petits objets provenant d'Olympie ou du reste de l'Élide (Miraka, Agia Triada, Prasino) autant que sur la découverte des trois édifices de culte précités, datés du viiie s. (Dafniotissa, Olena, Skillountia).
[el] Κάποιοι θρακικοί τάφοι είναι ζωγραφισμένοι στο εσωτερικό με μόνο ένα ή δύο βασικά χρώματα: το λευκό και το ερυθρό. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι φανερό ότι η συμβολική αξία του χρώματος είναι μεγάλης σημασίας. Συχνά, τα τέσσερα κλασικά χρώματα της ελληνικής ζωγραφικής βρίσκονται στα περάσματα, όπως στα πλαίσια των εισόδων ή στις πόρτες. Μερικές φορές, στο ίδιο σημείο, βρίσκουμε ανάγλυφες εικόνες, όπως την κεφαλή της Μέδουσας, που τονίζουν το συμβολισμοί της ζωγραφικής και τη θέση που κατέχει στη σημασιολογική δομή του τάφου. Για να προσεγγίσουμε το φαινόμενο αυτό, εξετάζουμε εδώ λιγότερο γνωστούς θρακικούς τάφους, όπως εκείνους της Sarafova moguila, της Golyama Kosmatka, του Borovo, της Rouen, κτλ. Στους τάφους με εικονιστικό διάκοσμο, όπως εκείνους του Kazanlak, της Ostroucha και του Alexandrovo, η παρουσία μεγαλύτερου αριθμού χρωμάτων και αποχρώσεων υπογραμμίζει τον πιο εκλεπτυσμένο ρόλο του χρώματος, που συμβάλλει στην ιεράρχηση της σύνθεσης και μεταφέρει το ιδεολογικό της μήνυμα.

[fr] Un certain nombre de tombeaux thraces ne sont intérieurement peints qu'avec une ou deux couleurs de base seulement : le blanc et le rouge. Dans ces cas, il est évident que la valeur symbolique de la couleur est primordiale. Souvent, les quatre couleurs classiques de la peinture grecque sont posées à des endroits de passage, comme le cadre des entrées ou les portes. Parfois, au même endroit, on trouve des images en relief, telle la tête de la Méduse, qui font ressortir le symbolisme de l'élément peint et l'espace qu'il occupe dans la structure sémantique du tombeau. Pour démontrer ce phénomène, on analyse ici des tombeaux thraces moins connus, tels ceux de Sarafova moguila, Golyama Kosmatka, Borovo, Rouen, etc. Dans les tombeaux présentant un décor figuré, comme ceux de Kazanlak, Ostroucha et Alexandrovo, la présence d'un plus grand nombre de couleurs et de nuances souligne le rôle plus raffiné du coloris, qui hiérarchise la composition et transmet son message idéologique.
[el] To πανόραμα αυτό, της πελοποννησιακής νομισματοκοπίας από το 336 μέχρι το 146 π.Χ., αδυνατεί να εξαντλήσει το θέμα τόσο λόγω του πλήθους των νομισματοκοπείων, όσο και λόγω της πληθώρας άρθρων που υπερφόρτωσαν την επιστημονική βιβλιογραφία. Ο στόχος μας εστιάζεται στις μετρολογικές μεταβολές που συνιστούν νομισματική μεταρρύθμιση, γνωστή στους Δελφούς ως επικαταλλαγή. Άμεση συνέπειά της υπήρξε η κατάργηση του αιγηνιτικού σταθμητικού κανόνα. Στο νέο νομισματικό περιβάλλον της Πελοποννήσου κυκλοφόρησαν απρόσκοπτα βασιλικές κοπές (από πολύτιμο μέταλλο που συχνά ανακυκλωνόταν), συμπεριλαμβανομένων και των πτολεμαϊκών. Πάντως τα πιο διαδεδομένα νομίσματα ήταν οι ελαφρές δραχμές, όπως του Άργους, που βρέθηκαν σε" θησαυρό "στις Μυκήνες (IGCH 171), ή οι νομισματικές εκδόσεις των κοινών. Τέλος τίθεται υπό επανεξέταση η επονομαζόμενη " επανάσταση "που θα ανέτρεπε το ανέκαθεν αποδεκτό terminus του 146 π.Χ.

[fr] Ce panorama de la monnaie péloponnésienne de 336 à 146 av. J.-C. ne peut être exhaustif tant l'abondance des monnayages et les soubresauts de la recherche ont alourdi l'apparat scientifique. Le propos est donc centré sur les évolutions induites en matière de métrologie par la réforme connue à Delphes sous le nom d'ἐπικαταλλαγή, qui entraîne notamment la disparition de l'éginétique. C'est dans ce nouvel horizon que purent sans peine circuler dans le Péloponnèse les monnaies royales (le plus souvent refondues), dont celles provenant d'Égypte. Le monnayage le plus répandu n'en reste pas moins celui des drachmes légères comme celles d'Argos thésaurisées à Mycènes (IGCH 171) ou des Ligues. Un bilan final s'emploie à faire le point sur la portée réelle de la " révolution " qui consisterait à briser le terminus longtemps consensuel de 146.
[el] Από τον ξύλινο σκελετό της στέγης του ναού του Απόλλωνα που κατασκευάστηκε στους ∆ελφούς τον 4ο αιώνα π.Χ., δεν σώζονται ούτε κατάλοιπα ούτε ογκόλιθοι µε βαθύνσεις για την υποδοχή των δοκών. Εντούτοις, οι λογαριασµοί της κατασκευής κάνουν συχνά λόγο για ξύλινα στοιχεία καθώς και για εργασίες στα ανώτερα τµήµατα του µνηµείου. Το παρόν άρθρο σχολιάζει τις επιγραφές αυτές µε τρείς κύριους στόχους: τον προσδιορισµό του προορισµού και της λειτουργίας των ξύλινων στοιχείων, την ανάλυση της τεχνικής ορολογίας και τέλος τον καθορισµό της χρονολογικής σειράς των εργασιών στα ανώτερα τµήµατα του ναού. ∆εν πρόκειται απλώς για εξειδικευµένη µελέτη της αρχιτεκτονικής των ∆ελφών, το σύνολο των υπό ανάλυση πηγών συνδράµει στον προσδιορισµό των µεθόδων κατασκευής σκελετών στέγης και στην κατανόηση της οργάνωσης µνηµειακών εργοταξίων στην Αρχαία Ελλάδα.

[fr] Il ne subsiste aucun vestige de la charpente du temple d'Apollon construit à Delphes durant le ive s. av. J.‑C., ni de bloc comportant des réservations pour l'appui des poutres. En revanche, de nombreux passages des comptes de construction mentionnent des pièces en bois et font état de travaux sur les parties hautes du monument. Nous présentons ici un commentaire de ces inscriptions qui s'articule autour de trois objectifs principaux : déterminer la destination et la fonction des pièces de bois ; analyser le vocabulaire technique ; établir la chronologie des travaux dans les parties hautes du temple. Au‑delà d'une étude centrée sur l'architecture delphique, le corpus mobilisé contribue à la caractérisation des techniques de charpente et à la connaissance du déroulement des chantiers d'architecture monumentale en Grèce ancienne.