BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Οι ιδιαιτερότητες του αιγινητικού νομισματικού συστήματος, που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην Ελλάδα, κυρίως στην Πελοπόννησο, κατά τους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους, εξετάζονται από την ευρύτερη άποψη της προέλευσης και της γέννησης των νομισματικών συστημάτων. Η καθιερωμένη σχέση μεταξύ των ελληνικών νομισματικών αξιών και των ομώνυμων παλαιότερων συστημάτων, των μονάδων συγκεκριμένου βάρους σε χαλκό, σίδηρο και άργυρο, επιτρέπει, αφενός την ανάκτηση των μηχανισμών διαμόρφωσης της μνας των 435 γρ., των συστημάτων των αξιών αργύρου προαναγγέλλοντας τα νομισματικά συστήματα και, αφετέρου, την κατανόηση ότι αυτά τα τελευταία λειτουργούσαν και εξελίσσονταν κυρίως στη βάση ενός παιχνιδιού σχέσεων μεταξύ αργύρου και χαλκού. Κάτω από αυτό το πρίσμα επανεξετάζονται τα προβλήματα αντιστοιχιών και διαφοροποιήσεων μεταξύ των νομισματικών συστημάτων, κυρίως μεταξύ του αιγινητικού και του αττικού, και αποκαλύπτεται ο κεντρικός και ενοποιητικός ρόλος του χαλκοῦ παντού ταυτόσημου.

[fr] Les particularités du système monétaire éginétique, largement utilisé en Grèce, notamment dans le Péloponnèse, aux époques archaïque et classique, sont examinées dans la perspective plus large des origines et de la naissance des systèmes monétaires. Le lien rétabli entre les grandeurs monétaires grecques et leurs ancêtres homonymes, des étalons de valeur pesés en bronze, fer et argent, permet, d'une part, de reconstituer les mécanismes de formation, autour de la mine de 435 g, de systèmes de grandeurs en argent préfigurant les systèmes monétaires et, d'autre part, de comprendre que ces derniers fonctionnaient et évoluaient essentiellement sur la base d'un jeu de rapports entre l'argent et le bronze.Les problèmes de concordances et de divergences entre systèmes monétaires, entre l'éginétique et l'attique notamment, sont réétudiés sous cet éclairage, révélant le rôle central et unificateur d'un chalque en bronze partout identique.
[el] Η Πελοπόννησος, αν και, από τις αρχές σχεδόν της οθωμανικής κατάκτησης, χρησιμοποίησε τα νομίσματα των Οθωμανών (τα αργυρά άσπρα ή ακτσέδες και το χρυσό sultani), από τέλη του 16ου αι., κατακλύζεται, όπως όλη η οθωμανική επικράτεια, από αψβουργικά τάλληρα, ολλανδικά daalders (τα περιώνυμα στην Ανατολή ασλάνια) και ισπανικά τεμάχια των 8 ρεαλίων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία των θησαυρών, τα περισσότερα νομίσματα με τα οποία εβίωσαν οι Πελοποννήσιοι κατά την οθωμανική περίοδο, δεν είναι οθωμανικά αλλά κυρίως ξένα (ισπανικά δίστηλα και αυστριακά, ενετικά και ραγουζέικα τάληρα)· με αυτά τα ίδια νομίσματα καλύφθηκαν οι δαπάνες του απελευθερωτικού Aγώνα. Όπως και στα μεταγενέστερα του 1828 χρόνια, δεν ήταν ελληνικά, αλλά, κυρίως, ξένα τα νομίσματα των συναλλαγών. Στο ελεύθερο, πλέον, ελληνικό κράτος, μετά από νέες περιπέτειες, οι συναλλασσόμενοι αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο στην αποταμίευση χρυσών νομισμάτων, όπως τα αγγλικά sovereign, και στο νέο είδος χρήματος, τα χαρτονομίσματα, όπως αυτά της Εθνικής Τραπέζης.

[fr] Dans le Péloponnèse, pratiquement dès le début de la conquête ottomane, on utilisait la monnaie officielle de l'Empire ottoman (les aspra ou akches en argent et le sultani en or). Dès la fin du xvie s., comme, d'ailleurs, dans tout l'Empire ottoman, le Péloponnèse fut inondé par des talers autrichiens, des daalders hollandais et des pièces de 8 reales espagnoles. D'après le témoignage des trésors, les Péloponnésiens, pendant l'occupation ottomane, ont préféré thésauriser les monnaies étrangères plutôt que les monnaies ottomanes. Ces monnaies ont, par conséquent, soutenu la révolution grecque ; elles ont continué d'être en usage même après l'indépendance, en 1828. Un peu plus tard, au moment de nouveaux troubles pour l'État grec indépendant, les Grecs ont thésaurisé des monnaies en or (notamment le sovereign britannique), ainsi qu'une nouvelle espèce monétaire : le billet de banque (notamment les émissions de la Banque nationale).
[el] Με την Αιολική Γη, ο Βενέζης επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στον πόνο του ανθρώπου μπροστά στην αδυναμία του να ελέγξει τη μοίρα του. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε το 1943 και είναι το τελευταίο της τριλογίας του συγγραφέα. Πρόκειται για μια εκτενή περιγραφή κατά την οποία ο αφηγητής θυμάται τα παιδικά του χρόνια σε μια ατμόσφαιρα νοσταλγίας και ονείρου όπου άνθρωποι και φύση μυθοποιούνται αποτελώντας μια αδιάσπαστη ενότητα. Η διήγηση τελειώνει με τους πρώτους διωγμούς που οργανώθηκαν από τους Τούρκους ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς το 1914-1915. Το ύφος του συνδιάζοντας λυρισμό, ρεαλισμό και μουσικότητα επιτρέπει μια ελεύθερη σύνθεση όπου η απουσία ουσιαστικής πλοκής επιτρέπει την μεταφορά από τον πραγματικό κόσμο στον φανταστικό. Η Αιολική Γη " σκοτεινίαζει " ξαφνικά : η εγκατάληψη της πατρίδας, του κόσμου του παππού, παραπέμπει στην έξοδο από τον βιβλικό παράδεισο και συνεπάγεται τον πόνο και τον θάνατο.

[fr] Avec " Terre Éolienne ", Vénézis met l'accent sur le déchirement éprouvé par l'homme écrasé par son destin. Le roman publié en 1943, le dernier de sa trilogie, est un vaste récit dans lequel le narrateur se remémore les années de son enfance, dans un climat de nostalgie et de rêve, où les hommes et la nature sont mythifiés en une indissociable unité. Le récit se termine avec les premières persécutions menées par les Turcs contre les populations chrétiennes en 1914-1915. Son style mêle lyrisme, réalisme et musicalité dans une forme et une composition libre, l'absence d'intrigue organisée permet la transformation de la réalité en imaginaire. La " Terre éolienne " s'obscurcit brusquement : quitter la patrie, le monde du grand-père, c'est comme être chassé du paradis biblique, souffrance et mort.
[el] Το εισαγωγικό αυτό κείμενο αποσκοπεί να σκιαγραφήσει τη συνολική εικόνα που παρουσιάζει κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο από νομισματική άποψη η Πελοπόννησος. Στο πλαίσιο αυτό τονίζεται κατ' αρχάς η συμβολή της πόλης του Άργους με την οποία συνδέεται η ανεύρεση των περίφημων οβελών στο Ηραίο καθώς και των χάλκινων ενεπίγραφων ελασμάτων στο ναό της Αθηνάς που περιέχουν πλούσιες πληροφορίες σχετικά με την οικονομική ζωή της πόλης. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στη σημασία του αιγινήτικου νομίσματος, με την ευρεία κυκλοφορία του που προηγείται της λειτουργίας των πρώτων πελοποννησιακών νομισματοκοπείων όπως εκείνων της Κορίνθου, της Σικυώνας, του Αρκαδικού Κοινού και της Ήλιδας/Ολυμπίας. Επίσης γίνεται συνοπτική αναφορά στη μαρτυρία των θησαυρών, στην σημασία των ευρημάτων σε μεγάλα πελοποννησιακά ιερά, καθώς και σε ζητήματα της εικονογραφίας, της καλλιτεχνικής ποιότητας και της εισαγωγής του χάλκινου νομίσματος με την έλευση του 4ου αι. π.Χ.

[fr] La présente étude propose un panorama des principales émissions péloponnésiennes aux époques archaïque et classique. L'importance des trouvailles réalisées à Argos (obeloi et documents épigraphiques) est soulignée, avant que ne soient analysés les apports à la circulation monétaire et les principales caractéristiques des " tortues " d'Égine, des " poulains " de Corinthe, des frappes de Sicyone, des émissions à la légende ΑΡΚΑΔΙΚΟΝ, ainsi que des statères d'Élis. L'attention est également focalisée sur l'intérêt qu'il y aurait à consacrer des travaux adéquats aux trouvailles monétaires des grands sanctuaires, aux problèmes posés par la qualité artistique de la très riche iconographie monétaire et l'introduction de la monnaie de bronze au début du ive s.
[el] Το θέμα της Ελλάδας ως χώρας υποδοχής και εξορίας για τους Έλληνες έχει αξιοποιηθεί αρκετά ικανοποιητικά στην ελληνική δραματουργία του 20ου και του 21ου αιώνα. Τα θεατρικά έργα Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη της Μιμής Ντενίση, (Οι) Ζωντανοί νεκροί του Χρύσανθου Γάιου, Εξορία του Παύλου Μάτεση, Το ημερολόγιο της άμμου του Δημήτρη Κορδάτου, όπως και άλλα έργα, φανερώνουν το ξεχωριστό ενδιαφέρον των συγγραφέων. Aυτοί δίνουν έμφαση στην προσαρμογή στην ελληνική κοινωνία των προσφύγων, των μεταναστών, των εκπατρισμένων και των πολιτικών εξορίστων στην ίδια τους τη χώρα, που διευκολύνεται από τη συμπεριφορά των γηγενών. Εν τούτοις, η ψυχική τους πορεία είναι επίσης σημαντική, καθώς οι θλιβερές τους εμπειρίες μπορούν να οδηγήσουν στην ψυχική τους αποσταθεροποίηση, σε αντικοινωνικές πράξεις και στην απομόνωσή τους από την κοινωνία. Τελικά, η προσαρμογή τους εξαρτάται περισσότερο από την επιθυμία και την ικανότητά τους να προσαρμοστούν παρά από την ίδια την κοινωνία.

[fr] Le sujet de la Grèce en tant que pays d'accueil et d'exil pour les Grecs eux-mêmes est fréquemment mis en valeur dans la dramaturgie hellénique du xxe et du xxie siècle. Les pièces de théâtre Et de Smyrne… à Salonique de Mimi Denissi, Les Vivants morts de Chryssanthos Gaios, Exil de Pavlos Matessis et Le Journal du sable Dimitris Kordatos, ainsi que d'autres créations dramaturgiques, expriment pleinement cet intérêt spécial des auteurs dramatiques pour ce sujet. Les auteurs de théâtre mettent l'accent sur l'adaptation – facilitée d'ailleurs par le comportement des autochtones – des réfugiés, des expatriés qui y retournent, des immigrés et de ceux qui ont subi l'exil politique dans la société grecque. Pourtant, leur trajet psychique s'avère aussi important, étant donné que leurs expériences douloureuses sont aptes à les conduire à des dérèglements psychiques, à des actes antisociaux ou à leur isolement de la société. Finalement, il paraît que leur adaptation dépend plus de leur propre envie et de leur aptitude de s'adapter à la société grecque que de la société elle-même.
[el] Το αιγυπτιακό μπλε, η πρώτη συνθετική χρωστική ουσία, είναι το μόνο μπλε χρώμα που χρησιμοποιήθηκε σε τοιχογραφίες στην αρχαιότητα. Μετά από μια γενική παρουσίαση της χρωστικής αυτής ουσίας (τεχνική παραγωγής, χρήσεις), θα ασχοληθούμε με τα διάφορα γνωστά εργαστήρια (Αίγυπτος, Ιταλία). Τέλος, ένα μέρος του άρθρου αφορά στα στοιχεία που προέκυψαν από τις ανασκαφές του Κέντρου Jean Bérard στην Κύμη (Καμπανία, Ιταλία), κάτι που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την παραγωγή της χρωστικής ουσίας στα Φλεγραία Πεδία κατά τον 1° αι. μ.Χ.

[fr] Le bleu égyptien, premier pigment de synthèse mis au point, est le seul pigment de couleur bleue à avoir été utilisé pour la peinture murale durant l'Antiquité. Après une présentation générale concernant ce pigment (technique de production, usages), nous insisterons sur les divers ateliers connus (Égypte, Italie). Enfin, une partie sera consacrée aux données apportées par les fouilles du Centre Jean Bérard à Cumes (Campanie, Italie), ce qui nous permettra de mieux cerner la production du pigment dans les Champs Phlégréens durant le ier s. apr. J.-C.
[el] Ένας ελληνιστικός τάφος στο Gjerbës (Αλβανία): ένα πολιτισμικό ορόσημο.Το επιτύμβιο επίγραμμα της Μεγαλλίδος βρέθηκε στην περιοχή του Κοινού των Βυλλιόνων, στην ενδοχώρα της Απολλωνίας. Η επιγραφή αυτή όχι μόνο εμπλουτίζει το σύνταγμα των ελληνικών επιγραφών της περιοχής αλλά θέτει και το πρόβλημα της ταυτότητας των ενοίκων των τάφων. Πράγματι, τα επιτύμβια κινητά ευρήματα, καθώς και η τελετουργία της καύσης, θυμίζουν αυτόχθονες, ενώ το όνομα της νεκρής είναι ελληνικό. Δύο υποθέσεις μπορούν να προταθούν: σύμφωνα με την πρώτη η Μεγαλλίς ήταν Ελληνίδα που εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με την κινητικότητα στα πλαίσια του αποικισμού. Σύμφωνα με τη δεύτερη υπόθεση, η Μεγαλλίς ήταν αυτόχθων. Στην περίπτωση αυτήν έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο προσπολιτισμού, με έναν "εξελληνισμό" της ιλλυρικής ονοματολογίας, ως συνέπεια της επέκτασης του βασιλείου της Ηπείρου και της εντατικοποίησης των σχέσεων με τις ελληνικές αποικίες της ακτής.

[fr] Retrouvée sur le territoire du Koinon des Bylliones, dans l'arrière‑pays d'Apollonia, l'épitaphe de Megallis non seulement enrichit le corpus des inscriptions grecques de la région, mais pose aussi le problème de l'identité des occupants de la nécropole. En effet, le mobilier funéraire, ainsi que le rite de l'incinération, renvoient à un contexte indigène, alors que le nom de la défunte est grec. Deux hypothèses sont alors envisageables ; la première fait de Megallis une Grecque d'origine qui se serait installée dans la région. Dans ce cas on est dans une problématique qui est plutôt celle des mobilités en contexte colonial. La seconde est de faire de Megallis une indigène originaire du lieu, et dans ce cas on est dans une problématique d'acculturation, avec une " hellénisation " de l'onomastique illyrienne, comme conséquence de l'expansion du royaume épirote et de l'intensification des échanges avec les colonies grecques de la côte.
[el] " ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ " – σε εμφατική κεφαλαιογράμματη γραφή – που συνιστούν την αφετηρία του μυθιστορήματος της Ε. Περικλέους-Παπαδοπούλου: Ως αληθώς, αποτελούν τις κομβικές έννοιες γύρω από τις οποίες ξετυλίγεται το νήμα της ιστορίας γύρω από το πένθος της Χαρίτας Μάντολες και τον αέναο άνισο αγώνα της να αναζητά την αγνοούμενη αλήθεια. Η πρόδηλη παρουσία της μνήμης και του τραύματος, ως κυρίαρχων θεματικών μοτίβων, συνιστούν ένα βαρύ φορτίο χαρμολύπης, που κουβαλά η ηρωίδα μετά τα τραγικά γεγονότα της τουρκικής εισβολής του 1974, μαζί με την ετικέτα της "πρόσφυγα". Η συγγραφέας στήνει ένα ευανάγνωστο μυθιστόρημα, που συνυφαίνεται με πολλαπλές απώλειες και συγκλονιστικές αλήθειες, φέρνοντας στην επιφάνεια τις ρωγμές της κεντρικής ηρωίδας. Η Ιστορία (σημαινόμενο) συμπλέκεται με τη φαντασία και δημιουργεί μια μυθοπλασία αξιώσεων, αφορμώμενη από πραγματικά γεγονότα. Συνιστά, ως εκ τούτου, μία μετακριτική της ιστορίας, καθώς και μεταγραφή μιας αληθινής μαρτυρίας. Συνεπώς, οι χαρακτήρες του έργου κινούνται σε ένα απολύτως ρεαλιστικό περιβάλλον.

[fr] Les mots : " MÉMOIRE ET NOSTALGIE " – inscrits en capitales pour mieux les souligner – placés au début du roman d'E. Périkléous Papadopoulou : Comme en vérité, constituent les notions-clés à partir desquelles se déroule le fil de l'histoire autour du deuil de Charita Mantolès et de son combat incessant et inégal pour rechercher la "vérité ignorée". La présence manifeste de la mémoire et du trauma, en tant que motifs dominants, constituent un lourd fardeau tout à la fois de joie et de douleur que l'héroïne transporte en elle, suite aux événements tragiques de l'invasion turque en 1974, en même temps que l'étiquette de " réfugiée ". L'auteur construit un roman plaisant à lire, tissé de multiples pertes et de vérités bouleversantes, faisant affleurer les failles de l'héroïne centrale. L'Histoire (signifié) se combine étroitement à l'imaginaire, ce qui donne lieu à une fiction cruciale à partir d'événements réels. Le roman constitue, de ce fait, une métacritique de l'histoire et la transcription d'un témoignage authentique. Par conséquent, les personnages du roman évoluent dans un environnement parfaitement réaliste.
[el] Το άρθρο αυτό πραγµατεύεται την τεχνική της κατασκευής και τη χρήση των παταριών της Δήλου στο 2ο αι. π.χ. Παραθέτουµε τα κριτήρια µε βάση τα οποία αναγνωρίζουµε την ύπαρξη παταριών, τη διαδικασία τοποθέτησής τους και εξηγούµε τις αναπαραστάσεις παταριών που δηµοσιεύουµε. Επιχειρούµε να υπολογίσουµε το φορτίο που µπορούσαν να φέρουν τα πατάρια. Τα πατάρια χρησίµευαν κυρίως στην αποθήκευση προϊόντων. Η ύπαρξή τους οδηγεί σε συµπεράσµατα σχετικά µε τη λειτουργία των δωµατίων που ήταν εξοπλισµένα µε αυτά. Τα πατάρια αποτελούν ιδιοµορφία της Δήλου, η οποία συνδέεται µε την ταχεία ανάπτυξη του εµπορίου και την έλλειψη χώρου. Για αυτόν το λόγο δε βρίσκουµε πατάρια σε άλλες ελληνικές πόλεις, ενώ παρόµοιες κατασκευές στην Ιταλία έχουν διαφορετική χρήση.

[fr] Cet article traite de la technique de construction et de l'utilisation des mezzanines à Délos au iie s. av. J.‑C. Il présente les critères d'identification et le procédé d'installation d'une mezzanine et explique les principes des restitutions que nous proposons. Nous tentons de calculer les charges que les mezzanines pouvaient supporter. Les mezzanines servaient surtout au stockage. Leur présence permet de tirer des conclusions sur le fonctionnement des pièces qui en étaient munies. Les mezzanines étaient une particularité de Délos, liée au développement rapide du commerce et au manque d'espace commercial, ce qui explique pourquoi elles ne se retrouvent pas ailleurs en Grèce et que les constructions analogues que l'on trouve en Italie ont un caractère différent.
[el] Περίληψη: Λωζάνη 1923. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι από την πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να εγκαταλείψουν για πάντα τα eεδάφη τους και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Μαζί τους κουβαλούν τον πολιτισμό τους, και σε αυτόν τον πολιτισμό, την κουζίνα τους, που είναι πολύ πιο πλούσια και ποικίλη από αυτή του Βασιλείου της Ελλάδας. Αυτή η κληρονομιά σίγουρα μεταμόρφωσε την ελληνική κουζίνα, ακόμα κι αν σήμερα εξυψώνεται, επικαλείται και… παραμορφώνεται.

[fr] Résumé : Lausanne 1923. Plus d'un million deux cent mille personnes venues de l'ancien Empire ottoman doivent quitter leurs terres à jamais et s'installer en Grèce. Elles portent avec elles leur culture, et dans cette culture, leur cuisine, beaucoup plus riche et variée que celle du royaume de Grèce. Cet héritage transforme définitivement la cuisine grecque, même si aujourd'hui il est à la fois exalté, invoqué et… déformé.
[el] Κίρρα 2008-2015: ένας ενδιάμεσος απολογισμός, 1, Η ανασκαφή και οι αρχαιολογικές κατασκευές.Το άρθρο αυτό αποτελεί την παρουσίαση των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν από μια γαλλοελληνική ομάδα στην τούμπα της Κίρρας στη Φωκίδα από το 2008 έως το 2015. Είναι ταυτόχρονα και η προκαταρκτική παρουσίαση των αρχαιολογικών κατασκευών που ήρθαν στο φως. Ανασκάφηκαν δύο απομακρυσμένοι μεταξύ τους τομείς, αποκαλύπτοντας μια πυκνή κατοίκηση της Μεσοελλαδικής εποχής, καθώς και ορίζοντες που φθάνουν ως την Υστεροελλαδική ΙΙΙ. Ειδικότερα, μια νεκρόπολη που χρονολογείται στη μεταβατική περίοδο (Μεσοελλαδική ΙΙΙ – Υστεροελλαδική Ι/ΙΙ) ανασκάφηκε στο δυτικό τμήμα του χώρου, ενώ μυκηναϊκά επίπεδα βρέθηκαν κοντά στην κορυφή.

[fr] Cet article constitue la présentation des recherches effectuées par une équipe franco-grecque sur le tell de Kirrha en Phocide entre 2008 et 2015, et représente la publication préliminaire des structures archéologiques mises au jour. Deux secteurs distants l'un de l'autre ont été fouillés, révélant une dense occupation de l'Helladique Moyen, ainsi que des niveaux s'étageant jusqu'à l'Helladique Récent III. Notamment, une nécropole de la période transitionnelle (Helladique Moyen III – Helladique Récent I/II) a été fouillée dans la partie occidentale du site, tandis que des niveaux mycéniens ont été reconnus à proximité du sommet.
[el] Αν σε άλλες χώρες στις οποίες η Κατοχή πέρασε πιο ειρηνικά, μπορούσε να χτιστεί ένας Εθνικός Μύθος με μία αντιφασιστική αντίσταση στην οποία άνηκε ολόλκητο το Έθνος, στην Ελλάδα, η ιστορία της Εκκαθάρισης δείχνει ότι για να θεμελιωθεί αυτός ο Μύθος, έπρεπε να σβιστεί η εμπειρία της μαζικής αντίστασης η οποία είχε πλήρως τραντάξει τις παραδοσιακές οικονομικές και κοινωνικές υποδομές της χώρας.

[fr] Si dans d'autres pays, où l'occupation fut un épisode beaucoup plus paisible, on a pu inventer le récit national d'une Résistance antifasciste à laquelle pouvait s'identifier la majorité de la nation, l'histoire de l'épuration en Grèce révèle comment, afin de construire ce mythe, il a fallu faire abstraction de l'expérience d'une Résistance de masse qui avait ébranlé de fond en comble les structures politiques et sociales traditionnelles du pays.
[el] Η τουρκική λογοτεχνία έχει ικανοποιητική παρουσία στην εκδοτική ελληνική αγορά. Αυτή η παρουσία όμως έχει και τα προβλήματά της. Έμεινε πολύν καιρό περιορισμένη σε ένα κλισέ εξωτισμό ή σε πολιτικές διεκδικήσεις. Όμως ορισμένοι μεταφραστές από δύο δεκαετίες προσπαθούν να παρουσιάζουν έργα με παγκόσμια ακτινοβολία ή να αξιοπιούν τις λογοτεχνικές κληρονομιές κοινές στους Έλληνες και στους Τούρκους.

[fr] La littérature turque est bien représentée sur le marché éditorial grec. Sa présence n'en est pas moins problématique. Elle a ainsi longtemps été confinée dans un exotisme souvent un peu convenu ou limitée à des revendications politiques. Pourtant, certains traducteurs tentent depuis deux décennies de présenter des œuvres à portée universelle ou de mettre en valeur les patrimoines littéraires communs aux Grecs et aux Turcs.
[el] Περίληψη : η παρούσα εργασία διερευνά τις διαλεκτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ χώρου, τόπου, πολιτισμού(ων) και ταυτοτήτων των εργατικών προσφυγικών γειτονιών του Πειραιά κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ο Πειραιάς ήταν η πόλη που είχε τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση κατά τα έτη 1920-1928, καθώς ο πληθυσμός του αυξήθηκε κατά 88 %, σύμφωνα με τις απογραφές. Το 1928 ζούσαν στην πόλη 101.185 εκτοπισμένοι πληθυσμοί από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη. Σε αυτό το πλαίσιο, οι έννοιες του χώρου, του τόπου, του πολιτισμού και της ταυτότητας εξετάζονται μέσω των κοινωνικο-χωρικών διαδικασιών που συμβαίνουν. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιείται μια υβριδική μεθοδολογική προσέγγιση που αντλεί από την κριτική και πολιτισμική γεωγραφία, τις αστικές μελέτες, την ανθρωπολογία και την προφορική ιστορία.

[fr] Résumé : cet article explore les relations dialectiques entre l'espace, le lieu, la/les cultures, l'/les identités des quartiers de travailleurs réfugiés du Pirée pendant l'entre-deux-guerres. Le Pirée était la ville grecque qui accusa le plus grand accroissement de population dans les années 1920-1928 puisque sa population augmenta de 88 % selon les recensements. En 1928, 101 185 personnes déplacées d'Asie Mineure, du Pont, d'Istanbul et de Thrace s'étaient installées dans la ville. Dans ce contexte les notions d'espace, de lieu, de culture et d'identité sont examinées à travers les processus socio-spatiaux qui s'y produisent. Dans ce but, une approche méthodologique hybride est utilisée, inspirée par la géographie critique et culturelle, par les études urbaines, l'anthropologie et l'histoire orale.
[el] Αυτό το κεφάλαιο παρουσιάζει τους κανόνες τονισμού των επιρρημάτων σε -α και σε -ως, των επιρρημάτων που παράγονται από επίθετα σε κάθε κατηγορία και των επιρρηματικών επιθημάτων.

[fr] Ce chapitre nous donne les règles d'accentuation des adverbes en ‑α et en ‑ως, des adverbes tirés d'adjectifs de chaque catégorie et des suffixes adverbiaux.
[el] Η Βενετία από την απαρχή της τέθηκε υπό την προστασία του Βυζαντίου. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η ισορροπία της εξουσίας αντιστράφηκε: οι προστατευόμενοι έγιναν προστατευτικοί έως ότου συμμέτειχαν στην άλωση της πόλης το 1204. Ήταν τότε που οι Βενετοί αγόρασαν την Κρήτη, απογυμνωμένη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που αποδόθηκε στον Μπονιφάτιο το Μομφεραττικό. Θα μένουν εκεί μέχρι την άλωση της Κάνδιας από τους Οθωμανούς το 1669. Η ιστορία της Βενετικής Κρήτης έχει μελετηθεί ελάχιστα στα γαλλικά, αλλά η σημασία των αρχείων του Γαληνότατης, τα αρχεία κρητικών συμβολαιογράφων και οι Έλληνες μελετητές του Ελληνικού Ινστιτούτου της Βενετίας και του Πανεπιστημίου Κρήτης μας δίνουν πληροφορίες εξαιρετικού πλούτου και μας υπόσχονται πολλές άλλες.

[fr] Venise dès ses débuts s'est mise sous la protection de Byzance. Au fil des siècles, les rapports de force se sont inversés : la protégée est devenue protectrice jusqu'à participer à la mise à sac de la Ville en 1204. C'est alors que les Vénitiens ont acheté la Crète, dépouille de l'Empire byzantin attribuée à Boniface de Montferrat ; ils y restent jusqu'à la prise de Candie (Héraklion) par les Ottomans en 1669. L'histoire de la Crète vénitienne a été peu étudiée en français, mais l'importance des archives de la Sérénissime, les archives de notaires crétois et les chercheurs grecs de l'Institut grec de Venise et de l'Université de Crète nous donnent des informations d'une richesse exceptionnelle et nous en promettent d'autres.