[en] How to find a way out of Belgium's linguistic stalemate? How to guarantee the respect of democratic principles in the use of languages?These two questions, especially crucial to Brussels and its surrounding area, are at the heart of the latest paper that Henry Tulkens, professor emeritus of political economy and public finances at UCL (Université catholique de Louvain), has published in Brussels Studies ("Double vision" collection).According to Prof. Tulkens, prospects to appease linguistic conflicts lie in determining the use of languages at the local level, abandoning the principle of jus soli and embracing the democratic and pragmatic values of bilingualism – rather than unilingualism – in the communes where a sufficient majority so wishes. This will restore a win-win situation – a positive sum game – among the communities where they would no longer be competitors, but partners with an interest in seeing the other language flourish. Brussels is cited as example, where bilingualism and firm guarantees for the Dutch-speaking minority have preserved the importance of this language, where the linguistic debate is less strident than in the city's outskirts, and where linguistic opening has been an advantage to all, as demonstrated during the recent Citizens Forum of Brussels.As with all topics in the "Double vision" collection, the text published is an invitation for a reflection and dialogue on the many sides of an issue. In this context, we also publish comments by Victor Ginsburgh, professor emeritus of political economy at ULB (Université libre de Bruxelles), in a reply to Henry Tulkens.Prof. Ginsburgh calls on the French-speakers to be realistic and grasp the national scope of the Flemish project. He rejects the idea that part of the population, at a local level, would be able to change the official language applied in the area. Instead he proposes that the minority simply learn the language of the majority, not in view of assimilation but in the interest of developing bilingualism. Lastly, he agrees with the proposal for a win-win situation: each linguistic community has much to gain when the other's culture thrives, even in "its own territory". Nonetheless, he feels that bilingualism perhaps must make some headway before such an attitude can truly be envisaged.

[nl] Hoe kan België uit de impasse van de communautaire spanningen geraken? Hoe kan men garanderen dat de democratische principes inzake het gebruik van de talen geëerbiedigd worden?Deze twee kwesties, die in de eerste plaats betrekking hebben op Brussel en zijn rand, worden behandeld door Henry Tulkens, emeritus hoogleraar politieke economie en openbare financiën aan de Université catholique de Louvain, in de laatste aflevering van Brussels Studies (reeks Strabismen).Volgens de auteur kunnen de communautaire gemoederen in België worden bedaard, als het gebruik van de talen wordt vastgelegd op lokaal niveau, als men afstand doet van het jus soli en als tweetaligheid – en niet eentaligheid – op grond van een democratisch genomen pragmatische beslissing de regel wordt in de gemeenten waar een voldoende aantal inwoners zulks wenst. De gemeenschappen moeten immers in hun wederzijdse betrekkingen een nietnulsomspel spelen waarbij ze niet elkaars concurrenten zijn, maar partners die zelf gebaat zijn bij de ontplooiing van de andere partner. Brussel wordt als voorbeeld aangehaald, aangezien het Nederlands er zijn positie heeft kunnen behouden dankzij de tweetaligheid en de solide garanties voor de Nederlandstalige minderheid, de communautaire tegenstellingen er veel minder uitgesproken zijn dan in de rand, en dialoog en samenwerking tussen de taalgemeenschappen er in eenieders voordeel zijn, zoals bleek tijdens de Staten-Generaal van Brussel.Zoals altijd in de reeks Strabismen wil de gepubliceerde bijdrage een reflectie en een debat op gang brengen. In dat kader dient Victor Ginsburgh, emeritus hoogleraar politieke economie aan de Université libre de Bruxelles, Henry Tulkens van repliek.Victor Ginsburgh roept de Franstaligen op tot realisme, want ze zouden zich bewust moeten worden van het Vlaamse natiegevoel. Voorts verwerpt hij het idee dat een deel van de bevolking, op lokaal vlak, de taalregeling die op haar van toepassing is, kan wijzigen. Hij stelt gewoon voor dat de minderheid de taal van de meerderheid leert, niet om in die meerderheid op te gaan, maar om naar tweetaligheid te streven. Ten slotte is hij het eens met het voorstel om een niet-nulsomspel te spelen: beide gemeenschappen zijn erbij gebaat als de andere gemeenschap zich cultureel kan ontplooien, zelfs op "haar eigen grondgebied". Maar eerst moet men meer werk maken van tweetaligheid voordat de gemeenschappen in de praktijk zo'n niet-nulsomspel kunnen spelen.