[en] Objetive. The main objective of this work was to identify which examination procedure on the diaphragm muscle, using an ultrasound system, presents less variability between subjects and greater reliability in the different measurements made on them. Methods. This work follows a bibliographic review design. For its preparation, a search for information was carried out in the main databases in the health field: Pubmed, Cochrane, Scopus, PEDro and Web of Science between the months of March and April of the year 2021. Observational studies published in the last 5 years, in which the approach for evaluating the diaphragm with ultrasound was described in detail, both in healthy subjects and in patients with respiratory diseases. The main variables to take into account were the diaphragmatic excursion, the thickness of the diaphragm muscle and It's thickening. The following aspects of the exploratory procedure were analysed: approach with the transducer, muscle region explored, position and respiratory depth of the patient, number of maneuvers performed. Outcomes. After filtering the searches based on the established inclusion and exclusion criteria, a total of 12 articles were finally analysed: 10 observational studies with a cross-sectional design, a case-control study, and a cohort study. The total sample of patients studied was 776, of which 493 were healthy volunteers. Both the diaphragmatic excursion and the thickness were found to present high heterogeneity among the subjects, this being less when using high lung volumes (close to the TLC). The subjects with respiratory pathology obtained a lower thickness to TLC with respect to the healthy ones, resulting in a lower TF. Conclusions. The ideal technique to obtain reliable and homogeneous measurements between subjects seems to be one that maintains the same respiratory depth and position for the patient and that adapts its approach to the region and type of measurement to be performed.

[gl] Obxectivo. O obxectivo principal deste traballo foi identificar que técnica exploratoria sobre o músculo diafragma, empregando un sistema de ecografía, presenta unha menor variabilidade entre os suxeitos e unha maior confiabilidade nas diferentes medicións realizadas sobre eles. Material e método. Este traballo segue un deseño de revisión bibliográfica. Para a súa elaboración, realizouse unha procura de información nas principais bases de datos de ámbito sanitario: Pubmed, Cochrane, Scopus, PEDro e Web of Science entre os meses de marzo e abril do ano 2021. Incluíronse estudos de carácter observacional publicados nos derradeiros 5 anos, nos que se describiron con detalle o abordaxe para a avaliación do diafragma con ecografía, tanto en persoas sans coma en doentes con patoloxía respiratoria. As principais variables a ter en conta foron a excursión do diafragma, o grosor do músculo diafragma e máis o seu engrosamento. Analizáronse os seguintes aspectos do procedemento exploratorio: abordaxe co transdutor, rexión muscular avaliada, posición e profundidade respiratoria dos doentes e o número de manobras realizadas. Resultados. Unha vez realizado o cribado das procuras en función dos criterios de inclusión e exclusión establecidos, analizáronse, finalmente, un total de 12 artigos: 10 estudos observacionais de deseño transversal, un estudo de casos e controis e un estudo de cohortes. A mostra total de participantes estudada foi de 776, sendo 493, voluntarios sans. Tanto a excursión diafragmática coma o grosor presentaron una elevada heteroxeneidade entre os suxeitos, sendo menor ao empregar volumes pulmonares elevados (próximos á CPT). As persoas con patoloxía respiratoria obtiveron un menor grosor durante CPT con respecto aos participantes sans, resultando nunha TF máis reducida. Conclusións. A técnica idónea para obter medicións confiables e homoxéneas entre os suxeitos parece ser aquela que manteña unha mesma profundidade respiratoria e posicionamento para o doente, e que adapte o seu abordaxe á rexión e tipo de medición que se quere realizar.