[en] Background: Glenohumeral instability encompasses a spectrum of disorders. These range from a minor subluxation to a complete dislocation in which the articular surfaces of the glenohumeral joint are no longer in contact. Instability can be anterior, posterior or multidirectional. The functional stability of the glenohumeral joint can be fixed as maintaining the alignment of the center of the humeral head within the glenoid cavity during movement, achieved by precised synchronization of the static and dynamic mechanisms. Objetive: The main objective is to identify the best physiotherapeutic treatments in terms of no recurrence. Secondary objectives are to determine whether physiotherapy treatment fails or not and to identify the areas in which patients improve. Methods: A bibliographic review was performed carrying out the search in Pubmed, PEDro, Cochrane Library and Scopus databases between March and April 2017. Articles published in English, Spanish and Portuguese are selected. Outcomes: 8 articles are selected. The target population has been mostly patients with traumatic shoulder dislocation or young athletes who presented anterior instability of traumatic origin. The most evaluated measures are muscle strength, range of motion, pain and disability and shoulder instability. Conclusions: The best physiotherapeutic treatments in terms of no recurrence are sling immobilization; ice; electrotherapy; therapeutic exercise using the body blade; isometric exercises; assisted active exercises for range of motion; plyometric exercises; exercises in closed kinetic chain and open kinetic chain; rhythmic stabilizations; isotonic exercises and propioceptive neuromuscular facilitation to improve neuromuscular control; postural tape; facilitation of the scapula via tactile feedback; passive stretching of the capsule and re-training functional movement patterns.

[gl] Introdución: A inestabilidade glenohumeral abarca un espectro de trastornos. Estes varían dende unha subluxación menor ata unha luxación completa na que as superficies articulares da articulación glenohumeral xa non están en contacto. A inestabilidade pode ser anterior, posterior ou multidireccional. A inestabilidade funcional da articulación glenohumeral pode ser definida como o mantemento da aliñación do centro da cabeza humeral dentro da cavidade glenoidea durante o movemento, logrado mediante a sincronización precisa de mecanismos estáticos e dinámicos. Obxectivo: O obxectivo principal é identificar os mellores tratamentos fisioterápicos en canto a non recidivas. Os obxectivos secundarios son determinar si o tratamento de fisioterapia fracasa ou non e identificar os aspectos nos que melloran os pacientes. Material e método: Fíxose unha revisión bibliográfica, levando a cabo a busca nas bases de datos Pubmed, PEDro, Cochrane Library e Scopus entre os meses de marzo e abril de 2017. Selecciónanse artigos publicados en inglés, español e portugués. Resultados: Selecciónanse 8 artigos. A poboación diana foi na súa maioría pacientes con luxación traumática de ombreiro ou ben atletas novos que presentan inestabilidade anterior de orixe traumática. As medidas máis evaluadas son: forza muscular, rango de movemento, a dor e a discapacidade e inestabilidade do ombreiro. Conclusións: Os mellores tratamentos fisioterápicos en canto a non recidivas son a inmovilización con estribeira; xeo; electroterapia; exercicio terapéutico usando o body blade; exercicios isométricos; exercicios activo asistidos para o rango de movemento; exercicios pliométricos; exercicios en cadea cinética pechada e cadea cinética aberta; estabilizacións rítimicas; exercicios isotónicos e facilitación neuromuscular propioceptiva para mellorar o control neuromuscular; tape postural; facilitación da escápula vía feedback táctil; estiramentos pasivos da cápsula e readestramento funcional de patróns de movemento.