BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[en] Non-take-up of rights and services is a situation in which an eligible person does not benefit from one or more rights to which he or she is entitled. The Brussels Region in particular is confronted with the problem for several fundamental social rights. Analyses of individual situations, people's pathways and legal developments have shown specificities according to the benefits. Several factors emerge: legal changes in the granting and maintenance of social rights, the increase in the number of criteria and procedures to be completed, accessibility procedures and the growing complexity and instability of status in the pathways of people in precarious situations. A significant proportion of beneficiaries are discouraged and some professionals no longer feel able to verify or assert eligibility due to the growing complexity. Finally, the high level of digitalisation of services (public and private) prior to the pandemic which has accelerated since the first lockdown, reinforces the risk of non-take-up while there is a growing need for concrete, human help and simplification, as well as a deterioration of trust between citizens and the state.

[nl] Het "niet-gebruik van rechten en diensten", ook wel "non-take-up" genoemd, is een situatie waarin een uitkeringsgerechtigde een of meerdere rechten waarop die persoon nochtans aanspraak kan maken niet krijgt. Vooral het Brussels Gewest wordt geconfronteerd met dit probleem voor meerdere sociale basisrechten. Uit de analyses van de individuele situaties, de trajecten van de personen en de wettelijke ontwikkelingen kwamen specifieke kenmerken naar voren volgens het type prestatie. Meerdere factoren spelen daarbij een rol: wettelijke veranderingen voor de toekenning en het behoud van sociale rechten, veelheid van de criteria en formaliteiten, toegangsvoorwaarden, complexiteit en toenemende instabiliteit van de statuten in de trajecten van de kansarme personen. Een groot deel van de uitkeringsgerechtigden raakt ontmoedigd en sommige professionele hulpverleners achten zich door deze toenemende complexiteit niet meer in staat om de uitkeringsgerechtigheid te controleren of te laten gelden. Tot slot is er de sterke dematerialisering van de (publieke en private) diensten die voor de coronapandemie al was begonnen en sinds de eerste lockdown in een stroomversnelling is geraakt. Het gevolg is een verhoogd risico op non-take-up, terwijl er net meer behoefte is aan concrete menselijke hulp en vereenvoudiging en het vertrouwen tussen burgers en overheid duidelijk wankel is.
[en] Israel and Rwanda, states both marked by the memory of a genocide, are criticized today for their exaggerated use of force in their relation with their neighbouring countries. Whether founded or not, such criticisms examine, against former victims and their descendants, an argument that laid at the heart of pre-genocidal propaganda: the argument of a dangerous force hidden behind an apparent weakness. If the weak one (the victim) remains within the strong one (the state), should it not be deduced that the strong one already was within the weak one? The fantastical omnipotence attributed to the victims therefore risks justifying discourses which aim to stigmatize them.

[nl] Israël en Rwanda, twee staten die de herinnering aan een genocide delen, worden tegenwoordig bekritiseerd omdat ze buitensporig geweld zouden gebruiken in hun betrekkingen met buurlanden. Of die kritiek nu al dan niet terecht is, ze verdraait het argument dat centraal stond in de propaganda voorafgaand aan de genocide en keert dat tegen de voormalige slachtoffers en hun nakomelingen: achter ogenschijnlijke zwakte zou een gevaarlijke kracht schuilen. Als het zwakke (het slachtoffer) zich nog in het sterke (de staat) bevindt, moeten we daaruit niet concluderen dat het sterke zich al in het zwakke bevond? De gewaande almacht van de slachtoffers dreigt zo een discours te rechtvaardigen waarin ze worden gestigmatiseerd.
[en] The new pedestrian area in the centre of Brussels is one of the most important urban projects of the last decades. In 2015, the central traffic artery, Boulevard Anspach, was pedestrianised. The public space and the biggest metro stations must still be renovated. The implementation of this project and the challenges it faces are inherently complex. Experiences in Belgium and abroad show that the impact on the city centre of Brussels will be significant at different levels: the quality of public space; housing and public services; local economy and employment; mobility, logistics and accessibility; and social and cultural activities. However, recent data and analyses are fragmented, non-existent or inaccessible for all stakeholders involved. Nevertheless, an urban project may only succeed when knowledge and expertise are gathered and shared, and used to support decision-making. Therefore, BSI - Brussels Centre Observatory (BSI-BCO) is monitoring this project closely. Previously published research is further developed in this synopsis [Portfolio#1]. Part 1 discusses the context of the project. Part 2 details the four main challenges based on our first observations. The synopsis concludes with concrete scenarios to improve the overall quality and management of the project.

[nl] De nieuwe voetgangerszone is één van de belangrijkste stadsprojecten in het Brusselse stadscentrum van de afgelopen decennia. In 2015 werd de centrale doorgangsweg -Anspachlaan- autovrij gemaakt. De heraanleg van de publieke ruimte en vernieuwing van de belangrijkste metrostations moet nog starten. De realisatie en uitdagingen van dit stadsproject zijn per definitie complex. Ervaringen uit binnen- en buitenland tonen dat de impact groot zal zijn op verschillende niveau's: de kwaliteit van de publieke ruimte, huisvesting en voorzieningen, de lokale economie en tewerkstelling, mobiliteit, bereikbaarheid en logistiek, de sociale en culturele activiteiten, enz. Recente gegevens en analyses zijn echter vaak gefragmenteerd, onbestaande, of onvoldoende toegankelijk voor alle betrokken actoren. Toch slaagt een kwaliteitsvol stadsproject pas wanneer deze kennis wordt gebundeld en gedeeld, maar ook besluitvorming ondersteunt. Daarom volgt het BSI - Brussels Centre Observatory (BSI-BCO) dit project van nabij op. Deze synthesenota bouwt verder op eerder gepubliceerd werk [het Portfolio#1]. Deel 1 belicht het project in haar ruimere context en deel 2 concretiseert vier grote uitdagingen op basis van onze eerste vaststellingen. De nota besluit met concrete pistes om de kwaliteit en het beheer van het project te verhogen.
[en] This article follows a comparative study mission. It shows that the metropolitan development of Brussels is clearly atypical when compared to the literature or the example of Washington, DC. It falls within the scope of Belgian mechanisms of compromise rather than the implementation of classic models of metropolitan cooperation, which often emphasise the voluntary involvement of the different stakeholders. In the case of Brussels, the metropolitan reality was imposed "from above", even if it was claimed by some of the partners of the state reform. Contrary to Washington, there are no incentives planned by the federal authorities. The Brussels metropolitan community is also unique because this structure is not applicable to other big cities in the country, whereas the metropolitan organisation in Washington simply applies a rule which is common to all major American cities. The comparison also underlines the time required for cooperation to take root. Metropolitan cooperation has been practised in Washington for more than sixty years and has developed gradually, starting with the most straightforward issues such as public transport.

[nl] Dit artikel sluit aan op een studiebezoek van de auteur in het kader van een vergelijking tussen Brussel en Washington. Het artikel toont aan dat de metropolitane benadering die thans voor Brussel wordt gevolgd, zeer atypisch is in vergelijking met de literatuur of het Amerikaanse voorbeeld van Washington, DC en veeleer voortvloeit uit een typisch Belgisch compromis dan uit de toepassing van klassieke modellen voor metropolitane samenwerking, die vaak de klemtoon leggen op het voluntarisme van de verschillende actoren. In het Brussels geval wordt de Hoofdstedelijke Gemeenschap "van bovenaf" opgelegd, ook al werd daarop aangedrongen door een aantal partijen die deelnamen aan de onderhandelingen over de federale staatshervorming. In tegenstelling tot wat in Amerika het geval is, heeft de federale overheid in geen enkele stimulans voorzien. De Brusselse Hoofdstedelijke Gemeenschap is dan ook een structuur sui generis, omdat ze niet bestemd is voor andere grote steden van het land, terwijl voor de metropolitane organisatie van Washington enkel een regel wordt toegepast die voor alle grote Amerikaanse steden geldt. De vergelijking legt ook de nadruk op de tijd die nodig is om samenwerking tot stand te brengen. In Washington bestaat er al meer dan 60 jaar een traditie van metropolitaan overleg, die geleidelijk tot stand is gekomen, te beginnen met de gebieden waar dat het meest voor de hand lag, namelijk het openbaar vervoer.
[en] This article proposes to explore some of the ways in which landscape is engaged with in postdictatorial architecture and cinema from the Southern Cone. Landscape, in being enlisted and worked through in the architectonic and cinematographic register, opens within space a threshold where the absence of places for mourning the disappeared can be both marked and counteracted. Some of these proposals adopt the form of the monument so as to reinscribe the victims in their absence – as emplaced names – into the social geography. Others, on the contrary, open up spaces of itinerance where mourning becomes a radical aesthetic and political practice of transforming the present.

[nl] De auteur onderzoekt de rol van het landschap als plek van herinnering in de post-dictatoriale Zuidkegel. In architectuur en film symboliseert het landschap het gebrek aan een plaats om te rouwen. Sommige projecten zijn monumentaal opgevat en willen de slachtoffers – bij naam – in de maatschappelijke ruimte inschrijven. Op andere plaatsen worden dan weer open, doelloze ruimtes gecreëerd waar de bezoeker kan ronddwalen. Het rouwproces wordt zo een radicale esthetische en politieke praktijk, een ruimte voor experiment.
[en] The water framework order imposes a true cost of water, in line with the "polluter pays" principle. In practice, water consumers in Brussels – both domestic and non-domestic – are the main source of financing for flood control and the collection and treatment of water in the Brussels combined sewer system. However, approximately half of the wastewater is rainwater and extraneous clear water which is not related to water consumption. Consumers should not have to pay for the costs generated by this, in line with the "polluter pays" principle. We estimate that consumers are charged unfairly for 20 % of their water bills. Our research looks into how these amounts could be financed in other ways.

[nl] Op grond van de Kaderordonnantie Water moet de reële kostprijs van water aangerekend worden in overeenstemming met het beginsel "de vervuiler betaalt". In de praktijk dragen de – huishoudelijke en niet-huishoudelijke – waterverbruikers in Brussel het meest bij aan de financiering van de strijd tegen overstromingen en van de opvang en zuivering van het water in het Brusselse unitaire rioolnet. Ongeveer de helft van het afvalwater is echter regenwater en helder parasietwater en heeft bijgevolg niets te maken met het waterverbruik. Op grond van het beginsel "de vervuiler betaalt" zou de consument dus geen bijdrage moeten betalen voor de kosten die gepaard gaan met dit type afvalwater. Naar onze schatting wordt 20 % van de waterfactuur onterecht aangerekend aan de consument. We hebben onderzocht hoe die bedragen op een andere manier kunnen worden gefinancierd.
[en] In Brussels – a city subject to duality from a socioeconomic point of view and with ethnic segregation from an educational perspective – a proportion of its youth are characterised by cultural heterogeneity resulting from (past and present) migratory pathways, which may be at the origin of asserted religiousness. Based on approximately twenty interviews with future social workers, I have brought out a cross-cutting "perspective of minorities" (according to C. Guillaumin), of young descendents of sub-Saharan and north African immigrants, both Catholic and Muslim. Whether it is the image of the "veiled woman", the circulation of the statement "I am Charlie" or the compatibility between religious faith and social work, the corpus of interviews brings out inter-minority solidarity built as a counterpoint to internalised hegemonic rhetoric.

[nl] In Brussel, een stad met een duidelijke tweedeling op sociaaleconomisch vlak en etnisch gesegregeerd onderwijs, kenmerkt een deel van de jongeren zich door een culturele heterogeniteit als gevolg van migratietrajecten (van verleden tot heden), die ten grondslag kunnen liggen aan uitingen van geloofsovertuiging. Op basis van een twintigtal interviews met maatschappelijk werkers in spe laat ik in dit artikel de transversale "woorden van minderheden" (d.w.z. volgens de betekenis van C. Guillaumin) naar boven komen, meer bepaald van jongeren die (klein)kinderen van Sub-Saharaanse en Maghrebijnse migranten zijn en waarvan een deel moslim en een deel katholiek is. Of het nu gaat om het beeld van de "gesluierde vrouw", de verspreiding van de slogan "Je suis Charlie" of de verenigbaarheid van geloofsovertuiging en sociaal werk, uit het corpus van interviews komt de solidariteit tussen minderheden naar voren, die in schril contrast staat met het verinnerlijkte hegemonistische discours.
[en] Based on STIB statistics since 1950, this article analyses the choices made in the area of public transport service. A network based almost exclusively on trams gradually became an underground-tram-bus service, which has once again reached the same coverage as in 1950 in terms of kilometres. Although there was soon a consensus regarding the underground, it did not compensate for the decrease in the service due to network operation economies in the 1980s. It is not enough to invest most of the means in one single mode, in particular if its territorial coverage is limited. Although the relationship between the improvement in service and an increase in clientele is not automatic, a conclusion emerges: in 68 years, STIB attracted more users on three occasions when it improved its service throughout the network, especially the frequencies of trams and buses, as the underground frequencies have always been high. The study sheds light on the debate regarding the possible choices: should there be an investment in an underground line between Albert and Bordet or in the surface network (extension via lines with "high-level service", protection of trams and buses from traffic and increase in frequencies)?

[nl] Aan de hand van de statistieken van de MIVB sinds 1950 analyseert dit artikel de gemaakte keuzes op het vlak van het openbaar vervoersaanbod. Van een net dat bijna uitsluitend gericht was op de tram gingen we geleidelijk over naar een metro-, tram- en busaanbod, waarvan de intensiteit in afgelegde km inmiddels weer het niveau van 1950 bereikt. Hoewel er over de metro gauw consensus heerste, kon die de inkrimpingen van het aanbod als gevolg van besparingen op de exploitatie van het net in de jaren 1980 niet compenseren. Het volstaat niet om het merendeel van de middelen op één vervoermiddel in te zetten wanneer dat vervoermiddel een beperkt grondgebied dekt. Ook al is er geen automatisch verband tussen de verbetering van het aanbod en een toename van het cliënteel, toch kunnen we het volgende besluiten: in 68 jaar tijd is het aantal gebruikers van de MIVB tot drie keer toe gestegen nadat het aanbod op het hele net verbeterd was, en dan vooral de frequenties van tram en bus; de frequenties van de metro zijn altijd hoog geweest. De studie geeft meer inzicht in het debat over de mogelijke keuzes: moet er worden geïnvesteerd in een metrolijn tussen Albert en Bordet of in het bovengrondse net (uitbreiding door middel van lijnen met een hoog serviceniveau, afscherming van tram en bus tegen het overige verkeer en verbetering van de frequenties)?
[en] The accessibility of housing to low-income households in downtown Brussels has become much more complicated over the last decade. At the same time, there have been many clear signs of renewed investment in these neighbourhoods. This article proposes an interpretation of these ongoing changes in Brussels in terms of gentrification. The analysis is rooted in particular in a study of migratory statistics, that is to say, who is leaving the Brussels neighbourhoods that are becoming gentrified and where are they going (remaining in Brussels or leaving the city altogether)? Results indicate that, even if gentrification in Brussels is still marked by the gradual mutation of working-class areas into "trendy" rather than "chic" neighbourhoods, this process is already highly selective in social terms. Indeed, whilst various types of migrant are leaving the inner city, their destinations vary markedly, in line with their socio-economic profiles.

[nl] De toegang tot de woonmarkt in de centrumwijken van Brussel voor gezinnen met beperkt inkomen werd het voorbije decennium aanzienlijk moeilijker. Tezelfdertijd vielen verschillende tekenen van vernieuwde investeringen er duidelijk op. Dit artikel interpreteert de transformaties die Brussel momenteel ondergaat aan de hand van het model van de "gentrificatie". De analyse vertrekt met name van de studie van migratiedata: wie verlaat de Brusselse wijken gekenmerkt door gentrificatie en waarheen trekken deze migranten (zowel op het Brusselse grondgebied als erbuiten)? En hoewel de gentrificatie in Brussel zich (voorlopig nog) veeleer vertaalt in de opkomst van wijken die "in trek" dan wel wijken die "chic" zijn, wordt het proces toch (al) gekenmerkt door verregaande sociale selectiviteit. Verschillende types migranten verlaten inderdaad de centrumwijken, maar de bestemming van deze migratiestromen verschilt uitdrukkelijk naargelang het sociale profiel van de betrokkenen.
[en] Automobile traffic causes a decrease in the surface mass transport's effectiveness in Brussels as in other cities. In economic terms, this corresponds to lower returns and productivity for the operator. This article documents economically – in terms of direct costs – and geographically how road traffic slows down the region's urban buses and trams. Such a computation appears to be unprecedented, although it offers a different way to state the problem of financing public transport and of analysing the conflict between automobile transport and mass transport. The aggregation of spatially and temporally fine data enables the authors to conclude that at least 18% of the supply's production cost serves only to offset these running delays. Moreover, a detailed map of service along the various routes that allows for the frequencies of the vehicles' runs reveals the trouble spots where urgent action is necessary and shows that creating exclusive rights of way is not enough.

[nl] Het autoverkeer veroorzaakt in Brussel, net als in andere steden, een vermindering van de efficiëntie van het bovengrondse openbaar vervoer. In economische termen komt dat verlies overeen met een daling van het rendement en van de productiviteit van de uitbater. Dit artikel presenteert zowel een economische – in termen van rechtstreekse kosten – als geografische objectivering van de opgelopen vertragingen door trams en stadsbussen omwille van het verkeer. Het blijkt de eerste keer dat dit gebeurt, ofschoon een dergelijke berekening toelaat het probleem van de financiering van het openbaar vervoer anders te stellen, en het conflict tussen autoverkeer en collectief transport te analyseren.Het versmelten van in tijd en ruimte gedetailleerde resultaten laat toe tot de vaststelling te komen dat 18% van de productiekost van het aanbod slecht dient om de vertragingen op te vangen. Verder onderstreept een cartografie op verfijnde schaal, die rekening houdt met de doorgangsfrequenties, de pijnplekken die vragen om een dringende tussenkomst. Die cartografie toont ook aan dat de aanleg van eigen beddingen nog geen afdoende oplossing blijkt.
[en] The impact of transport on climate change is becoming increasingly significant, making switching to sustainable vehicles an important step in emission reduction. The use of electric vehicles could be stimulated by a large network of charging stations. However, in Brussels, this network is still limited. In this paper, we propose two complementary methods that can support the deployment of a charging infrastructure. The analysis for public occasional charging is a point of interest (POI) based approach as it demonstrates that the accessibility of the charging infrastructure is improved if charging stations are installed at important Brussels mobility poles. Locations for public residential charging are identified by means of location models that take into account demand forecasts for EVs. The resulting roll-out is first pushed through where the estimated EV adoption is high and then spreads evenly across the entire Region. The combination of both methods offers a solution for residents (location models), as well as for visitors or commuters (POI approach).

[nl] De impact van vervoer op de klimaatverandering wordt steeds aanzienlijker waardoor het overschakelen naar duurzame voertuigen een belangrijke stap is om emissies te reduceren. Een groot netwerk van laadpalen zou de adoptie van elektrische voertuigen (EV's) kunnen stimuleren. Dit netwerk blijft echter nog beperkt in Brussel. In deze paper stellen we twee complementaire methodes voor die de uitrol van laadinfrastructuur kunnen ondersteunen. De analyse voor publiek gelegenheidsladen is een point of interest (POI) gebaseerde aanpak die aantoont dat de toegankelijkheid van de laadinfrastructuur verbeterd wordt als er laadpalen komen bij belangrijke Brusselse mobiliteitspolen. Locaties voor publiek residentieel laden worden geïdentificeerd a.d.h.v. locatiemodellen die rekening houden met voorspellingen van de vraag naar EV's. De resulterende uitrol wordt eerst doorgedreven waar de geschatte EV adoptie hoog is en spreidt zich vervolgens evenwichtig uit over het volledige Gewest. De combinatie van beide methodes biedt een oplossing voor zowel inwoners (locatiemodellen), als voor bezoekers of pendelaars (POI-aanpak).
[en] Following a field survey in neighbourhoods and schools in the poor area of Brussels among adolescents from an African migrant background (Morocco and sub-Saharan Africa), this article examines young people's attempts to rationalise the discrimination and injustice they experience. As well as their direct effects in terms of social success in particular, institutional discrimination and violence have repercussions on representations of oneself and of the world. The accumulation of experiences of discrimination and xenophobia – in particular when carried out by institutions – is interpreted by certain adolescents as being a conspiracy resulting in a reinforcement of "them/us" stratifications and logics of mistrust.

[nl] Aansluitend op een veldenquête in wijken en scholen van de arme halve maan van Brussel bij migrantenjongeren en jongeren met Afrikaanse roots (Marokko en subsaharaans Afrika) analyseert dit artikel de zoektocht van de ondervraagde jongeren naar een rationele verklaring voor de discriminaties en onrechtvaardigheden die ze ervaren. Discriminaties en institutioneel geweld hebben immers niet alleen rechtstreekse gevolgen, onder meer voor hun maatschappelijk succes, maar ook repercussies voor hun zelf- en wereldbeeld. De opeenstapeling van discriminaties en xenofobe reflexen, vooral wanneer die uitgaan van het establishment, wordt door sommige jongeren geïnterpreteerd als het gevolg van een complot, verscherpt het gevoel van "wij tegen hen" en versterkt het wantrouwen.