[en] Background: The patient is a 17-year-old adolescent girl, an elite athlete in the form of trampoline gymnastics who, since 4 years ago, suffers from stress urinary incontinence (SUI) during her sports practice, due to the impact that this sport has on the pelvic floor. Objetive: Eliminate urine leaks during the effort related to sports activity by normalizing the neuromusculoskeletal dysfunctions that she presents, as well as reducing the impact of SUI on her quality of life. Intervention: A physiotherapy intervention program of 14 weeks was carried out, based both on face-to-face sessions and on therapeutic exercise sessions that the patient had to perform daily autonomously. The physiotherapy intervention was designed according to the objectives set with two basic therapeutic tools: manual therapy and active kinesitherapy (therapeutic exercise) through analytical exercises for pelvic floor enhancement and hypopressive abdominal gymnastics of intensity and progressive difficulty until its integration in sports practice. To evaluate the intervention results, a complete evaluation was made before and after treatment, in which complementary tests were used to the ultrasound image, in addition to using several internationally validated questionnaires to know the severity of the SUI and its impact on the quality of life of the patient. Outcomes: After intervention, there was a decrease in urine leaks during sports practice as a result of an improvement in pelvic floor contraction capacity, determined indirectly by transabdominal ultrasound imaging; as well as an improvement of the myofascial dysfunctions that had been detected initially, and a diminution of the impact that the dysfunction caused on the quality of life of the patient. Conclusions:The intervention carried out has shown satisfactory but partial results. In order to fully achieve the proposed objectives, it is proposed to prolong the intervention over time, using intracavitary techniques to complete and enhance the treatment carried out, as well as to reduce or temporarily eliminate the impact of sports practice, allowing an adequate management of the loads, tissue regeneration and neuromuscular reeducation of the myofascial structures involved in the dysfunction.

[gl] Presentación do caso: A paciente é unha adolescente de 17 anos, ximnasta de elite na modalidade de ximnasia trampolín que, dende fai 4 anos, sofre de incontinencia urinaria de esforzo (IUE) durante a súa práctica deportiva, debido ao impacto que este deporte supón para o piso pélvico. Obxectivo: Eliminar as perdidas de urina durante o esforzo relacionado coa actividade deportiva mediante a normalización das disfuncións neuromusculoesqueléticas que presenta, ademáis de diminuir o impacto da IUE sobre a calidade de vida. Intervención: Realizase un programa de intervención fisioterápica de 14 semanas, baseado tanto en sesión presenciais, como en sesións de exercicio terapéutico ca paciente debeu realizar diariamente de maneira autónoma. A intervención de fisioterapia deseñouse dacordo aos obxectivos plantexados con dúas ferramentas terapéuticas básicas: terapia manual e cinesiterapia activa (exercicio terapéutico) a través de exercicios analíticos de potenciación do piso pélvico e exercicios de ximnasia abdominal hipopresiva de intensidade e dificultade progresiva ata a súa integración na práctica deportiva. Para obxectivar os resultados realízase unha valoración completa pre e post tratamento, na que se recorreu como probas complementarias á imaxe ecográfica, ademais de utilizarse varios cuestionarios internacionalmente validados para coñecer a severidade da IUE e o seu impacto sobre a calidade de vida da paciente. Resultados: Trala intervención obxectivouse unha diminución nas perdidas de urina durante a practica deportiva como resultado dunha mellora na capacidade de contracción do piso pélvico, determinada de maneira indirecta mediante imaxe ecografica transabdominal; así como unha mellora das disfuncións miofasciais que se detectaran inicialmente, e unha diminución do impacto ca disfunción ocasionaba na calidade de vida da paciente. Conclusións: A intervención levada a cabo mostrou resultados satisfactorios pero parciais. Para alcanzar de maneira completa os obxectivos plantexados, proponse prolongar no tempo a intervención, recorrendo a técnicas intracavitarias para completar e potenciar o tratamento realizado, así como diminuír ou eliminar temporalmente a práctica deportiva de impacto, permitindo unha adecuada xestión das cargas, rexeneración tisular e reeducación neuromuscular das estruturas miofasciais implicadas na disfunción.