BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης είναι ενδιαφέρων εκπρόσωπος της μεταπολεμικής ελληνικής μετανάστευσης, λόγω των πολλαπλών, καλά τεκμηριωμένων στην αλληλογραφία του, όψεων της απόφασής του να μεταναστεύσει στο Μόντρεαλ. Γρήγορα τα όνειρά του έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, που του μαθαίνει ότι ούτε στον Καναδά όλα δεν είναι ρόδινα. Μετά από δέκα χρόνια ονειρεύεται το Λονδίνο και το Παρίσι, ξεχνώντας την απέχθεια για τους Γάλλους και για την πένθιμη αρχιτεκτονική του Λονδίνου, που είχε άλλοτε εκφράσει. Δεν εκπλήσσει λοιπόν το συμπέρασμά του ότι δεν είναι πια κατάλληλος ούτε για το εξωτερικό, ούτε για την Ελλάδα, και ότι καλύτερα να μένει κανείς στην πατρίδα, όπως έκαναν οι φίλοι του, για να παραμένουν ακέραια τα όνειρα. Η πραγματική πατρίδα για τον Καχτίτση είναι τα όνειρα, οι κοινές αναμνήσεις με τους φίλους. Τα όνειρα είναι αυτό το κάτι που θα μας τρώει πάντα την ψυχή, παρόλες τις αναποδιές. Το να βρει αυτό το κάτι είναι το χρέος της λογοτεχνίας.

[fr] L'auteur Nikos Kachtitsis est un représentant intéressant de l'émigration grecque d'après la seconde guerre mondiale, par les aspects multiples, bien documentés dans sa correspondance, de sa motivation pour partir à Montréal. La réalité ne tarde pas à rattraper Kachtitsis, qui constate bien vite que la vie n'est pas rose au Canada. Après dix ans il rêve de Londres et de Paris, oubliant qu'auparavant il avait hurlé sa haine des Français et qu'il avait trouvé l'architecture de Londres lugubre. Ce n'est donc pas étonnant qu'il arrive à la conclusion qu'il n'est plus chez lui ni en Grèce ni à l'étranger, et qu'il vaut mieux rester là où on est, comme l'ont fait ses amis, pour que les rêves puissent rester intacts. La vraie patrie pour Kachtitsis, ce sont les rêves, avec les souvenirs et surtout les amis qui les partagent. Ils forment ce quelque chose qui nous dévorera toujours l'âme, malgré toutes les déconvenues. Le trouver, c'est pour Kachtitsis la tâche de la littérature.
[el] Ενώ η Ελλάδα βυθίζεται σε μία απύθμενη οικονομική και δημοσιονομική κρίση, η ελληνική ναυτιλία βγαίνει πρώτη στον κόσμο και ο τουρισμός γνωρίζει αλματώδη αύξηση το 2015. Οι εφοπλιστές κατηγορούνται γιατί δεν συνδράμουν στα έσοδα της χώρας με την έκταση των μέτρων τους αλλά αυτοί απειλούν να εγκαταλείψουν την χώρα αν θίγονται τα προνόμοιά τους... Ταυτόχρονα ο τουρισμός, ένας τομέας ο οποίος προσφέρει πολλές ευκαιρίες για φοροδιαφυγή, παραπονιέται για την καινούργια σημαντική αύξηση της ΦΠΑ. Ο σημερινός μου λόγος έχει σκοπό απλώς να δώσει μερικά στοιχεία για την σημερινή κατάσταση.

[fr] Au moment où la Grèce s'enfonce dans une crise économique et financière sans fond, sa flotte marchande est la première du monde et l'activité touristique atteint en 2015 un chiffre record. Mais les armateurs, accusés de ne pas contribuer pas au budget dans la mesure de leurs moyens, menacent de quitter le pays si on touche à leurs privilèges… tandis que le tourisme, l'un des grands secteurs de fraude à la TVA, se plaint d'une augmentation record de la TVA… Cette communication veut simplement faire le point sur la situation actuelle.
[el] Με θέμα ένα κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα, σε έξαρση σήμερα, άμεσα συνδεδεμένα με τη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, Privatopia της Μαρίας Ευσταθιάδη (2013) και Πλατεία Βικτωρίας της Δώρας Τσόγια (2016) εντάσσονται στην ίδια κατεύθυνση με έργα γραμμένα στα γαλλικά, όπως Αλλού, η αληθινή ζωή και Ένας άγγελος στην πόρτα μου (2012 και 2013) του Michel Azama, καθώς και Μετανάστες (2013) της Sonia Ristic, που επισημαίνουν την ηθική κρίση της Ευρώπης. Είναι εκπληκτικό να σημειωθεί πως τα κείμενα διασταυρώνονται ως προς την αντιμετώπιση των μορφών και των μηχανισμών της δραματικής τέχνης, σάμπως το ίδιο το θέμα να έχει επιβάλει την κανονιστική του λογική. Αυτά τα έργα στοχεύουν στην αντίδραση του κοινού, αμφισβητώντας τη θέση που επιθυμεί να έχει στον κόσμο, καταγγέλλοντας μια πολιτική πραγματικότητα και αποδίδοντας στη δραματική τέχνη τον πραγματικό της ρόλο.

[fr] Touchant un problème sociopolitique, en vigueur de nos jours, et directement liées à la grande crise humaniste introduite en Europe dès les débuts xxie siècle, Privatopia (2013) de Maria Efstathiadi et Place Victoria (2016) de Dora Tsoya se rangent dans la même voie avec des pièces écrites en français, telles Ailleurs, la vraie vie et Un ange à ma porte (2012 et 2013) de Michel Azama, ainsi que Migrants (2013) de Sonia Ristic, qui pointent la crise morale de l'Europe. Il est étonnant de remarquer que les textes en question se croisent sur le traitement des formes et dispositifs de l'art dramatique comme si la thématique elle-même aurait dû imposer sa logique canonique. Ces pièces visent à faire réagir le public, interrogeant sur la place qu'il souhaite avoir dans le monde, par la dénonciation d'une réalité politique, tout en assignant à l'art dramatique son plein rôle.
[el] Η Νεκρόπολη του Καναλιού της Ερέτριας: τοπογραφία και επιγραφές.Το φθινόπωρο του 2009 ισχυρές βροχοπτώσεις έπληξαν την Εύβοια. Στην Ερέτρια, πολλοί τάφοι και επιτύμβιες στήλες εμφανίστηκαν στην κοίτη του ρέματος που ορίζει τον αρχαιολογικό χώρο από τα δυτικά. Οι ανακαλύψεις αυτές έριξαν ένα ευπρόσδεκτο φως στις νεκροπόλεις της Ερέτριας, τις οποίες δεν γνωρίζουμε ακόμη καλά. Άλλωστε, πολλοί αρχαίοι τοίχοι καταγράφηκαν: ορισμένοι σχετίζονται με τους τοίχους του αρχαϊκού καναλιού που ερευνήθηκαν στη Δυτική Πύλη, ενώ άλλοι χρονολογούνται στην κλασική και ελληνιστική εποχή και ανοίγουν νέους δρόμους έρευνας στη μελέτη του τείχους και της τοπογραφίας του τομέα αυτού. Η μελέτη των επιτύμβιων στηλών, οι οποίες χρονολογούνται από το τέλος του 5ου έως το δεύτερο μισό του 3ου αι., οδηγεί σε νέες παρατηρήσεις για ποικίλα θέματα, όπως οι τεχνικές λάξευσης, η τυπολογία και η εικονογραφία των μνημείων, η ονοματολογία και η σύνθεση του πληθυσμού της Ερέτριας.

[fr] L'automne 2009 vit de violentes pluies s'abattre sur l'Eubée. À Érétrie, plusieurs tombes et stèles funéraires apparurent dans le lit du ruisseau bordant le site à l'Ouest. Ces découvertes apportent un éclairage bienvenu sur les nécropoles érétriennes, encore mal connues. Par ailleurs, plusieurs murs antiques furent documentés : si certains s'apparentent aux murs du canal archaïque déjà relevés à la Porte de l'Ouest, d'autres datent de l'époque classique-hellénistique et ouvrent de nouvelles pistes de recherche concernant l'étude de l'enceinte et la topographie de ce secteur. L'étude des stèles funéraires, dont la date va de l'extrême fin du ve à la seconde moitié du iiie s., donne lieu à des observations nouvelles sur des sujets aussi variés que les techniques de taille, la typologie et l'iconographie des monuments, l'onomastique et les composantes de la population érétrienne.
[el] Περίληψη: Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια είναι ένα από τα τρία "μυθιστορήματα" που έβγαλε ο Στρατής Μυριβήλης από τη στρατιωτική του εμπειρία από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι μια ιστορία αγάπης, έστω κι αν με τη μορφή στοιχειωμένων αναμνήσεων, ιστοριών μέσα στην ιστορία ή ονείρων, εμφανίζονται εκεί ορισμένα αποτρόπαια επεισόδια της δοκιμασίας των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, σαν μια σειρά flash. Είναι η δύσκολη επιστροφή ενός βετεράνου στον κόσμο της ειρήνης, η επανένωση του με τη ζωή, τη νιότη και την αγάπη, αλλά δεν είναι εύκολο να προσποιηθείς ότι ο πόλεμος δεν έγινε. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος είναι παρών παντού με τη μορφή ανεξίτηλων, στοιχειωμένων ιχνών στις ψυχές των βετεράνων, οι θάνατοι διαδοχικών πολέμων βαραίνουν τις μνήμες τους, τους φυλακίζουν και τους εμποδίζουν να ζήσουν. Οι νεκροί και οι ζωντανοί πρέπει να βυθιστούν στο ποτάμι της λήθης για να ξαναβρούν τη ζωή.

[fr] Résumé : L'Institutrice aux yeux d'or est l'un des trois " romans " que Stratis Myrivilis a tirés de son expérience militaire des guerres balkaniques et de la Première Guerre mondiale. C'est un roman d'amour, même si sous forme de souvenirs obsédants, de récits dans le récit ou de rêves, certains épisodes atroces du calvaire des Grecs en Asie Mineure, comme une suite de flashes, y apparaissent. C'est le retour difficile d'un ancien combattant au monde de la paix, ses retrouvailles avec la vie, la jeunesse et l'amour, mais, il n'est pas facile de faire comme si la guerre n'avait pas eu lieu. En fait, la guerre est partout présente sous forme de traces indélébiles, obsédantes, dans l'âme des anciens combattants, les morts des guerres successives pèsent sur leurs souvenirs, les emprisonnent et les empêchent de vivre. Il faut que les morts et les vivants soient plongés dans la rivière de l'oubli pour retrouver la vie.
[el] Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του βιβλίου; για να το πω με λίγα λόγια, το σημείο είναι να δείξουμε ότι εκτός από τις αμέτρητες επίσημες πολιτικές συναντήσεις που δεν έχουν αξιοσημείωτο αποτέλεσμα για περισσότερο από σαράντα χρόνια, θαρραλέοι και εθελοντές ακτιβιστές, με το πέρασμα των γενεών, προσπαθούν να δράσουν με την αποκατάσταση των προσωπικών σχέσεων μεταξύ των κυπριακών πληθυσμών, αναπτύσσοντας, εκτός από τον Ελληνισμό και τον τουρκισμό, την ιδέα ενός κυπριακού έθνους. Το πρώτο μέρος θυμίζει το νήμα της ιστορίας: πώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η βρετανική κυριαρχία, η μικρή ανεξαρτησία και ο υπερμεγέθης εθνικισμός των Ελλήνων συνταγματαρχών, που ενθαρρύνθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμορφώθηκαν τη σημερινή κατάσταση. Το δεύτερο, 1974-2003, δείχνει πώς κατακλύζεται η κατάσταση: αφενός, οι τοπικές πολιτικές λαμβάνουν μέτρα που στερεώνουν και επιδεινώνουν το διαχωρισμό του 1974, αφετέρου, μια πρώτη γενιά μαχητών αναπτύσσει τον κυπριωτισμό. Τέλος, το τρίτο μέρος δείχνει πώς, από το 2003, οι επαφές μεταξύ των πολιτών της Κύπρου πολλαπλασιάστηκαν ομαλά, αναμφισβήτητα ασκώντας επιρροή στις τοπικές πολιτικές, ακόμα και αν τα αποτελέσματα είναι ακόμη περιορισμένα. Οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν γρήγορα και η τύχη της Κύπρου εξαρτάται, επίσης και δυστυχώς, από εξωτερικούς παράγοντες, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βρετανία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, την κατάσταση στη Μέση Ανατολή...

[fr] Quel est le but de ce livre ? pour le dire en quelques mots, il s'agit de montrer qu'à côté des innombrables rencontres politiques officielles qui sont sans résultat notable depuis plus de quarante ans, des militants courageux et volontaires, aidés par le passage des générations, tentent d'agir sur l'opinion citoyenne, en rétablissant des relations personnelles entre les populations chypriotes, en développant, à côté de l'hellénisme et du turcisme, l'idée d'une nation chypriote.La première partie rappelle le fil de l'histoire : comment l'Empire ottoman, la domination britannique, la courte indépendance et le nationalisme surdimensionné des colonels grecs, encouragés par les États‑Unis, ont façonné la situation actuelle. La seconde, 1974‑2003, montre comment la situation s'enlise : d'un côté, les politiques locaux prennent des mesures qui solidifient et aggravent la partition de 1974, de l'autre, une première génération de militants développe le chypriotisme. Enfin la troisième partie montre comment depuis 2003, les contacts entre citoyens de Chypre se multiplient sans heurts, en exerçant indéniablement une influence sur les politiques locaux, même si les résultats sont encore limités. Les mentalités ne changent pas rapidement, et le sort de Chypre dépend, également et malheureusement, de facteurs extérieurs, la Grèce, la Turquie, la Grande-Bretagne, l'Union européenne, les États-Unis, la Russie, la situation au Proche-Orient...
[el] Περίληψη: Πώς να ζήσουν μαζί, αποικιστές και αποικισμένοι; Αυτό είναι το θέμα αυτού του κεφαλαίου, οι διαφορετικές πτυχές των οποίων είναι αντιφατικές. Οι πολλές εξεγέρσεις των Κρητών δείχνουν ότι η βενετική κυριαρχία δεν στάθηκε ποτέ αποδεκτή, παρά τη συνεργασία κάποιων ελίτ που βρήκαν το συμφέρον τους. Από την άλλη πλευρά, ο ερμητικός διαχωρισμός μεταξύ Βενετών και Κρητών που ήθελε η Βενετία,δεν αντιστάθηκε στον χρόνο, οι μικτοί γάμοι, η διγλωσσία, η θρησκευτική ανοχή ή τη μετατροπή στην Ορθοδοξία, οι αμοιβαίες πολιτιστικές ανταλλαγές ήρθαν να θολώσουν τις διαφορές.

[fr] Comment vivre ensemble, colonisateur et colonisé ? C'est l'objet de ce chapitre dont les différents aspects sont contradictoires. Les très nombreuses révoltes des Crétois montrent que la domination vénitienne n'est jamais réellement admise malgré la collaboration de quelques élites qui y trouvent avantage. En revanche la ségrégation hermétique entre Vénitiens et Crétois ne résiste pas au temps, mariages mixtes, bilinguisme, tolérance religieuse ou conversion à l'orthodoxie, échanges culturels réciproques viennent estomper les différences. La naissance d'un groupe de Vénéto‑Crétois témoigne d'une assimilation qui s'est faite d'une partie de la minorité étrangère par l'élément indigène largement majoritaire.
[el] Το άρθρο εξερευνά την αρχή των µεταλλευτικών και µεταλλουργικών δραστηριοτήτων στο Λαύριο, Ελλάδα, µέσω των γαλλικών εταιρειών "Hilarion Roux et Cie" και "Compagnie française des mines du Laurium" (CFML), καθώς και της ελληνικής εταιρείας "Société des usines métallurgiques du Laurium" (SUML), θυγατρικής της CFML. Η µεταλλευτική δραστηριότητα στο Λαύριο προκάλεσε "µεταλλευτική φρενίτιδα", οδηγώντας σε πολυάριθµα αιτήµατα παραχωρήσεων και στη δηµιουργία εταιρειών, µερικές από τις οποίες εξαγοράστηκαν αργότερα από τις CFML και SUML. Το άρθρο αναλύει τη δηµιουργία της µεταλλευτικής πόλης του Λαυρίου, τον πατερναλιστικό ρόλο των εταιρειών και τη συλλογική δράση των εργατών. Η µελέτη εξετάζει επίσης τα σιδηροµεταλλεία στο Γραµµατικό και στις Σέριφος, τα οποία εκµεταλλεύονταν γαλλικά συµφέροντα, µε τα ορυκτά να εξάγονται ακατέργαστα. Τέλος, υπογραµµίζει τη σηµαντική συµβολή των ξένων και Ελλήνων µεταλλειολόγων µηχανικών στη διαχείριση των εταιρειών, την κυκλοφορία των τεχνικών, τη δηµιουργία θεσµικού πλαισίου και την παραγωγή επιστηµονικής γνώσης.

[fr] L'article explore le début des activités minières et métallurgiques à Lavrion, en Grèce, à travers les sociétés françaises " Hilarion Roux et Cie " et " Compagnie française des mines du Laurium " (CFML), ainsi que la société grecque " Société des usines métallurgiques du Laurium " (SUML), affiliée à la CFML. L'exploitation minière à Lavrion a déclenché une " fièvre minière ", menant à de nombreuses demandes de concessions et à la création de sociétés, dont certaines ont été rachetées par la CFML et la SUML. L'article analyse la création de la ville minière de Lavrion, le rôle paternaliste des sociétés, et l'action collective des travailleurs. L'étude examine également les mines de fer à Grammatico et Seriphos, exploitées par des intérêts français, dont les minerais étaient exportés bruts. Enfin, elle souligne la contribution significative des ingénieurs des mines, étrangers et grecs, dans la gestion des entreprises, la circulation des techniques, la création d'un cadre institutionnel et la production de connaissances scientifiques.
[el] Η πόλη της Λατούς βρίσκεται στο µέσον του ορεινού όγκου του Μιραµπέλλου, σε µια στρατηγική θέση στο βουνό, στο πέρασµα από την κεντρική προς την ανατολική Κρήτη. Η Λατώ διακρίνεται για την ιδιαίτερη γεωµορφολογία της περιοχής και για την εξαιρετική κατάσταση διατήρησής της. Οι τρεις περίοδοι τοπογραφικής έρευνας και έρευνας γεωµορφολογικού αναγλύφου κατά τη διάρκεια των ετών 2005 έως 2007 επέτρεψαν να αποσαφηνιστεί η αστική µορφολογία, τα επαναλαµβανόµενα σχήµατα ίδρυσης κτηρίων, η οργάνωση του συστήµατος άµυνας, οι όροι κυκλοφορίας στην πόλη, καθώς και η διάρθρωσή της σε σχέση µε την περιοχή που την περιβάλλει. Το σύνολο αυτών των χαρακτηριστικών επιτρέπει να διακρίνει κανείς τον κεντρικό και οργανωτικό ρόλο της πόλης, η οποία γνώριζε πώς να αποκοµίσει το καλύτερο από τις υπάρχουσες τοπογραφικές συνθήκες, προκειµένου να αποκτήσει η Λατώ µια αποτελεσµατική και οµοιογενή οργάνωση.

[fr] Implantée dans le massif du Mirambello, sur un site stratégique de moyenne montagne et au point de passage entre la Crète centrale et la Crète orientale, la ville de Latô se caractérise à la fois par un profil géomorphologique remarquable et par une exceptionnelle qualité de conservation. Trois campagnes de prospection et de relevés, effectuées entre 2005 et 2007, ont permis de dégager les spécificités de sa morphologie urbaine, les schémas récurrents d'implantation du bâti, l'organisation de son système de défense, les modalités de circulation au sein de la ville et son articulation avec le territoire. L'ensemble de ces caractéristiques permet d'entrevoir le rôle central et planificateur de la cité, qui a su tirer le meilleur parti de conditions topographiques exigeantes pour doter Latô d'une organisation efficace et homogène.
[el] Σπαράγματα ιστορίας ΙΙ: η επιτραπέζια και η καθημερινή κεραμική στη Λευκωσία την επαύριο της οθωμανικής κατάκτησης.Η κεραμική που παρουσιάζεται εδώ προέρχεται από τέσσερις κλειστούς αποθέτες κάτω από ένα σπίτι της Λευκωσίας, που ανασκάφηκαν το 1948. Οι αποθέτες αυτοί, με το ομοιογενές γέμισμα, περιείχαν κανάτες, χύτρες, τηγάνια και επιτραπέζια σκεύη, που παρήχθησαν στην Κύπρο, ελάχιστα εισηγμένα σκεύη από την Ανατολή ή τα Βαλκάνια και μια ωραία συλλογή επιτραπέζιας κεραμικής από την Λιγουρία, την Τοσκάνη, το Βένετο και την Αιμιλία Ρομάνα. Τα τελευταία αυτά σκεύη, καλά χρονολογημένα, επιτρέπουν να χρονολογήσουμε το περιεχόμενο των αποθετών στο τελευταίο τέταρτο του 16ου και στο πρώτο μισό του 17ου αι. Μπορεί λοιπόν να προταθεί μια πρόχειρη χρονοτυπολογία για την κεραμική των εργαστηρίων της Λαπίθου, της Λευκωσίας και του Τροόδους, που είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη για την εποχή εκείνη. Η αντιπαραβολή των γραπτών πηγών, που αναφέρονται στην κατάκτηση της πόλης από τους Οθωμανούς του 1570 και στα χρόνια που ακολούθησαν, με αυτήν τη σπάνια αρχαιολογική ανακάλυψη δείχνει ότι η καθημερινή ζωή είχε αναμφίβολα επιστρέψει στην κανονικότητα ήδη από τις αρχές του 17ου αι.

[fr] Les céramiques présentées ici proviennent de quatre dépôts scellés sous une maison de Nicosie et vidés en 1948. Ces fosses, au remplissage homogène, contenaient des cruches, des marmites, des poêlons et de la vaisselle de service produits à Chypre, de rares importations anatoliennes ou balkaniques et une belle collection de vaisselle de table de Ligurie, de Toscane, de Vénétie et d'Émilie-Romagne. Cette dernière, bien datée, permet d'attribuer le contenu des dépotoirs au dernier quart du xvie‑première moitié du xviie s. Une ébauche de chronotypologie peut donc être établie pour les céramiques des ateliers de Lapithos, de Nicosie et du Troodos, très mal connues pour cette période. La confrontation des sources écrites, faisant état de la prise de la ville par les Ottomans en 1570 et des années qui suivirent, avec cette exceptionnelle source archéologique montre que la vie quotidienne avait sans doute repris un cours normal dès le début du xviie s.
[el] Κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών, ή και πολλών αιώνων, στους ενεπίγραφους καταλόγους της Δήλου, έχουν καταγραφεί τα αναθήµατα κάθε χρονιάς σε κάθε ιερό του ιερού νησιού. Ανάµεσα στα αναθήµατα συγκαταλέγονται πολυάριθµες αναθέσεις ενδυµάτων και υφασµάτων, η περιγραφή των οποίων µαρτυρά την λεξιλογική και σηµασιολογική ευρηµατικότητα των διαχειριστών των ιερών. Παράλληλα µε τα αναθήµατα, οι κατάλογοι µνηµονεύουν εξίσου υφάσµατα µε πολλαπλές χρήσεις. Σκοπός είναι να εξεταστεί η καθεαυτή ορολογία των κειµένων της Δήλου, προκειµένου να προσδιοριστούν στη συνέχεια οι πληροφορίες που µας παρέχει η σηµασιολογική µελέτη των κειµένων. Τα υφάσµατα της Δήλου είναι φορείς πολλαπλών ταυτοτήτων, καθώς είναι τεκµήρια ιδιαίτερων θρησκευτικών πρακτικών, είτε ως κοινωνικός δείκτης της ελληνιστικής εποχής.

[fr] Pendant plusieurs décennies, voire plusieurs siècles, les inventaires de Délos ont recensé les offrandes déposées chaque année dans les différents sanctuaires de l'île sacrée. Parmi elles se trouvent de nombreuses dédicaces de vêtements et de tissus dont la description témoigne de l'inventivité lexicale et sémantique des administrateurs sacrés. Parallèlement aux offrandes, les inventaires mentionnent également des tissus aux fonctions multiples. L'objectif ici est d'examiner la terminologie propre aux textes de Délos afin de déterminer ensuite quels renseignements nous livre cette étude sémantique : les textiles à Délos sont les vecteurs d'identités multiples, qu'ils soient les témoins de pratiques religieuses particulières ou qu'ils constituent un indice social de l'époque hellénistique.
[el] Για τον Καζαντζάκη η Ασκητική δεν είναι μόνο μία αφηρημένη μεταφυσική, οι αντι-ουμανιστικές ιδέες του χρησιμοποιούνται και για να ερμηνέψουν την σύγχρονη πραγματικότητα. Μόνο όταν βρίσκεται απέναντι από την προκύπτουσα αθλιότητα, τότε τις εγκαταλείπει και γίνεται ένας αληθινός συγγραφέας.

[fr] Pour Kazantzakis, Ascèse n'est pas qu'une métaphysique abstraite ; ses idées anti-humanistes sont utilisées aussi pour interpréter la réalité contemporaine. Ce n'est que confronté à la misère qui en résulte quand elles sont appliquées dans la réalité, qu'il les abandonne et devient un écrivain véritable.
[el] Η απομονωμένη Οικία των Φούρνων στη Δήλο προσέφερε σπάνια ευρήματα στον ερευνητή. Η μελέτη των σπαραγμάτων των ψηφιδωτών δαπέδων της αποκάλυψε τμήματα έργων ιδιαίτερης καλλιτεχνικής και ιστορικής σημασίας. Η εξαιρετική κατασκευαστική ποιότητά τους, από τα προπαρασκευαστικά κονιάματα μέχρι και τη" ζωγραφική "εικονογράφηση της επιφάνειας, ιδιαίτερα των εμβλημάτων, με χρήση ψηφίδων λίθινων και από υαλόμαζα σε ποικίλους χρωματικούς τόνους, δείχνουν ότι στην πλούσια Οικία εργάστηκαν καλλιτέχνες τεχνίτες υψηλών ικανοτήτων. Η μικρο-μελέτη λεπτομερειών των σπαραγμάτων αποκάλυψε ένα μοναδικό εύρημα. Στην επιφάνεια ψηφίδων υπάρχουν υπολείμματα χρυσού, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι την εποχή εκείνη, η χρήση φύλλων χρυσού πέραν της κάλυψης αγαλμάτων, εφαρμόζετο και σε ψηφιδωτές επιφάνειες με στόχο μια εντυπωσιακά πλούσια διακόσμηση, όπως σχετικά αναφέρεται και σε ιστορικά κείμενα (Αθηναίος Ναυκράτιδος).

[fr] La Maison de Fourni à Délos offre au chercheur des trouvailles exceptionnelles. L'étude des fragments de ses mosaïques de pavement a révélé des traitements et des techniques d'un grand intérêt artistique et historique. Leur excellente qualité, du substratum aux effets picturaux de leur surface et plus particulièrement de leur embléma, composé de tesselles de pierre et de pâte de verre de couleurs et de tons variés, suggère l'intervention dans cette riche demeure d'artisans mosaïstes hautement qualifiés. L'étude minutieuse des fragments a révélé la présence, à la surface de certaines tesselles, à l'état de traces, de feuilles d'or, témoignant de leur utilisation non seulement pour recouvrir la surface des statues mais aussi dans l'art de la mosaïque, marque de richesse que les textes historiques mentionnaient déjà (Athénée de Naucratis, Égypte).