BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Ο Λουϊ Ρουσσέλ στάθηκε ένας πρωτοπόρος στην ιστορία του φιλελληνισμού στη Γαλλία. Η εφημερίδα του, Libre, η οποία δημοσιεύτηκε τακτικά από το Δεκέμβριο του 1922 ως το Ιούλιο του 1936, μας δίνει μία πολύ πλούσια και ζωντανή εικόνα της αθηναϊκής διανοητικής ζωής στα χρόνια του 20' και 30'.Μελετώντας το Libre, θα παρουσιάσουμε την εικόνα των οπαδών της καθαρεύουσας και έπειτα την εικόνα των οπαδών της δημοτικής. Θα φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι ο Λουϊ Ρουσσέλ σε σχέση με το γλωσσικό ζήτημα είχε ταυτόχρονα τη γνώμη ένος δημοκράτη και ενός φιλέλληνα : η γλώσσα πρέπει να είναι η ίδια για όλους – καμμιά γλώσσα μόνο για μια ελίτ –. Επομένως η γλώσσα πρέπει να είναι η ίδια στην καθημερινή ζωή, στο σχολείο, στις εφημερίδες, στη λογοτεχνία και στις επιστήμες. Έτσι όλοι θα έχουν πρόσβαση στη Γνώση και η Ελλάδα θα γίνει ένα Έθνος.

[fr] Louis Roussel a tenu dans l'histoire du néo-hellénisme en France un rôle de pionnier. Son journal, Libre, qui parut régulièrement de décembre 1922 à juillet 1936, nous fournit une vision très riche et très vivante de la vie intellectuelle athénienne dans les années 1920 et 1930.Nous étudierons successivement la représentation des partisans de la langue savante et la représentation des démoticistes dans Libre. Nous conclurons en constatant que Louis Roussel a, sur " la question de la langue " en Grèce, un point de vue philhellène et républicain : la langue doit être la même pour tous (pas de langue réservée à une élite) et c'est donc une seule et même langue qui doit être utilisée dans la vie de tous les jours, à l'école, dans les journaux, dans la littérature et les sciences. Tout le monde a ainsi accès au savoir et la Grèce peut devenir une nation.
[el] Κατά τις ανασκαφές του Πρυτανείου της Δήλου το 1987 αποκαλύφθηκε ένα πηγάδι των κλασσικών χρόνων. Το πηγάδι αυτό είχε μπαζωθεί, όπως φαίνεται διά μιας, στο τέλος του 3 ουή στην αρχή του 4 ου αι. μ.Χ., με διάφορα υλικά από το χώρο και με μεγάλη ποσότητα κεραμικής. Αυτό το κλειστό σύνολο, που περιλαμβάνει τουλάχιστον 215 αγγεία, αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από θραύσματα μεγάλης ποικιλίας χρηστικής κεραμικής, μαγειρικών αγγείων και αμφορέων 24 διαφορετικών τύπων. Το υλικό αυτό εμπλουτίζει σημαντικά τις γνώσεις μας πάνω στην κυκλαδική κεραμική των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων, η τεκμηρίωση της οποίας παραμένει ακόμα σήμερα ελλιπής. Ρίχνει επίσης νέο φώς σε ένα ολόκληρο – άγνωστο ακόμα – κομμάτι της ιστορίας της οικονομίας, του εμπορίου και των τεχνιτών της Δήλου σ'αυτούς τους " όψιμους " αιώνες.

[fr] Lors des fouilles du Prytanée de Délos en 1987, un puits d'époque classique fut mis au jour. Ce puits avait été entièrement comblé, vraisemblablement en une seule fois, à la fin du iii eou au début du iv e s. apr. J.-C., avec des matériaux divers pris sur place et une grande quantité de céramiques. Cet ensemble clos, contenant un minimum de 215 individus, est presque exclusivement constitué de fragments de céramiques communes très diverses, de céramiques culinaires et d'amphores de 24 types différents. Un tel matériel permet d'enrichir considérablement notre connaissance sur la céramique cycladique d'époque impériale romaine, qui reste à ce jour encore très mal documentée. Il apporte également un nouvel éclairage sur tout un pan — jusqu'à présent souvent resté dans l'ombre — de l'histoire économique, commerciale et artisanale de Délos en ces siècles " tardifs ".
[el] Λόγω της πλαστικότητας και της δυνατότητας µορφοποίησης της αρχικής πήλινης πάστας, καθώς και των πλεονεκτικών ιδιοτήτων του υλικού µετά το ψήσιµο, τα κεραµικά δοχεία χρησιµοποιούνται από παλιά µέχρι και σήµερα για διάφορες λειτουργίες, όπως την αποθήκευση, τη µεταφορά ή την επεξεργασία τροφίµων. Στην περίπτωση των µαγειρικών σκευών, οι θερµικές ιδιότητες, όπως η ακαµψία σε υψηλή θερµοκρασία, η αντοχή σε θερµικό σοκ, η θερµοχωρητικότητα και η θερµική αγωγιµότητα είναι ιδιαίτερα σηµαντικές. Η θερµοµηχανική απόδοση των κεραµικών σκευών επηρεάζεται από το υλικό – η σύνθεσή του, η µικροδοµή του και οι συνθήκες όπτησης αποτελούν παράγοντες – αλλά και από το σχεδιασµό του σκεύους. Για τη διερεύνηση της θερµοµηχανικής τους απόδοσης και την κατανόηση της λειτουργικότητάς τους, η ανάλυση της σύνθεσης και της µικροδοµής του κεραµικού υλικού συνδυάζεται µε την δοκιµή υλικού. Ωστόσο, στην περίπτωση των αρχαιολογικών κεραµικών, η δοκιµή υλικού ολόκληρων αγγείων δεν αποτελεί επιλογή. Μπορούν όµως να κατασκευαστούν αντίγραφα και να χρησιµοποιηθούν ως υποκατάστατα της δοκιµής υλικών. Εναλλακτικά, µπορούν να δηµιουργηθούν ψηφιακά µοντέλα και να διερευνηθούν µέσω ψηφιακών προσοµοιώσεων. Η δοµική µοντελοποίηση µπορεί να εφαρµοστεί σε διάφορες κλίµακες, ξεκινώντας από τη µικροδοµή και την επίδρασή της στις αποτελεσµατικές ιδιότητες του υλικού µέχρι και τη µοντελοποίηση της απόδοσης ολόκληρων αγγείων σε χρήση και την αξιολόγηση του σχεδιασµού τους.

[fr] Grâce à la grande plasticité et malléabilité de la pâte d'argile initiale, mais aussi aux propriétés de la céramique une fois cuite, les récipients en céramique ont été et sont toujours utilisés pour différentes fonctions : stockage, transport ou encore transformation des aliments. Dans le cas des marmites, les propriétés thermiques, telles que la rigidité à haute température, la résistance aux chocs thermiques, la capacité calorifique et la conductivité thermique sont particulièrement importantes. Les performances thermomécaniques des vases de cuisson en céramique sont affectées par le matériau – sa composition, sa microstructure et les conditions de sa cuisson sont autant de facteurs – mais aussi par la forme du récipient. Pour étudier leurs performances thermomécaniques et comprendre leur fonctionnalité, l'analyse de la composition et de la microstructure de la céramique en tant que matériau est combinée à des essais empiriques. Toutefois, dans le cas d'objets archéologiques, il n'est pas envisageable d'effectuer des essais sur des récipients entiers. Des répliques peuvent être fabriquées et utilisées comme substituts afin de réaliser des essais empiriques. Il est également possible de générer des modèles numériques et de les étudier par le biais de simulations informatiques. La modélisation structurelle peut être appliquée à différentes échelles, depuis la microstructure et son effet sur les propriétés effectives des matériaux jusqu'à la modélisation des performances de vases entiers durant leur utilisation et l'évaluation de leur forme.
[el] Μία γυάλινη φιάλη με πώμα, βρέθηκε στο συλημένο μακεδονικό τάφο στο Μακρύγιαλο (αρχαία Πύδνα), στη Βόρεια Ελλάδα. Αποτελείται από μία άχρωμη φιάλη και ένα άχρωμο διακοσμημένο πινάκιο ως πώμα της. Η διακόσμηση στην κάτω επιφάνεια του χείλους είναι τυπική της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου στη Μακεδονία: σπειρομαίανδρος προς τα αριστερά, ορατός στην κύρια όψη διαμέσου του διαφανούς γυαλιού. Τρίγωνο ρόδινου χρώματος καταλαμβάνει τη βάση κάθε σπείρας. Είναι πιθανόν η διακόσμηση να συμπληρωνόταν με την προσθήκη ισχυρού χρυσού ελάσματος, το οποίο όμως δε σώζεται. Αυτό το μοναδικό σκεύος είναι το πιο πρώιμο διακοσμημένο παράδειγμα μεταξύ των ελάχιστων σωζόμενων φιαλών με πώμα και επίσης ένα πρώιμο παράδειγμα οπισθογράφησης. Ο συνδυασμός σχήματος και διακόσμησης είναι πιθανότατα δημιουργία ενός σπουδαίου τεχνίτη, ο οποίος εργάστηκε στη Μακεδονία στο τέλος του 4ου αι. π.Χ. ένα κέντρο παραγωγής το οποίο επηρέασε την εξέλιξη της υαλουργίας κατά την ελληνιστική περίοδο.

[fr] On présente ici une phiale en verre à couvercle trouvée dans une tombe macédonienne pillée à Makrygialos (l'antique Pydna). Il s'agit d'une phiale incolore et sans décor. Elle avait pour couvercle une assiette également incolore mais décorée. Le décor de la face inférieure de sa large lèvre est caractéristique du début de la période hellénistique en Macédoine : un motif de postes, tracé dans le sens des aiguilles d'une montre, destiné à être vu d'en haut, à travers le verre transparent. Un triangle de couleur rose remplit la base de chaque boucle. Il est possible que ce motif décoratif ait été parachevé par l'addition d'une feuille d'or épaisse. Nous n'en avons plus la trace, cependant. Ce vase exceptionnel est le plus ancien exemple attesté à ce jour d'une série limitée de phiales à couvercle. Il est aussi un témoignage ancien d'une peinture appliquée à l'envers. Cette association originale d'une telle forme à ce type de motif décoratif est très probablement l'œuvre d'un maître artisan, actif en Macédoine à la fin du ive s. av. J.-C., centre de production qui a exercé son influence sur cet artisanat durant toute l'époque hellénistique.
[el] Στις μέρες μας η λατρεία των αγίων εμπεριέχει πάντοτε τα βασικά χαρακτηριστικά της χριστιανικής και μουσουλμανικής ευσέβειας. Η φήμη των πολυάριθμων τόπων προσκυνήματος βασίζεται τις περισσότερες φορές στις θεραπευτικές αρετές τους, που προσελκύουν τους πιστούς, οι οποίοι επιδιώκουν τη θεραπεία της ψυχής και του σώματός τους. Κάθε ιερό έχει το δικό του τελετουργικό. Πολλές πράξεις μπορούν να διαδεχθούν η μια την άλλη και να συνδυαστούν ώστε να σχηματίσουν μια αναθηματική πράξη (άναμμα ενός κεριού, θυμίαμα, φίλημα του αγάλματος του αγίου, τρίψιμο με μια ιερή πέτρα ή πόση νερού από τον τόπο λατρείας κτλ.). Εδώ μας ενδιαφέρει η τελετουργική πρακτική της αμφίεσης του ενδύματος ενός αγίου και των χρωμάτων του για έναν ή περισσότερους μήνες, ή ακόμη και για μια ολόκληρη ζωή. Θα αναφερθούμε σε όλες τις επιλογές που αυτή η πρακτική συνεπάγεται (τον εν λόγω άγιο και τα ενδύματά του, τη διάρκεια κατά την οποία ο πιστός φορά τα ρούχα του αγίου, την προέλευση των ενδυμάτων, την τελετουργική πρακτική). Θα αναφερθούν και τα χρώματα των ενδυμάτων αγίων, με ιδιαίτερη έμφαση στο συμβολισμό που διαθέτουν στα μάτια των προσκυνητών.

[fr] Le culte des saints véhicule encore aujourd'hui, au Liban, l'essentiel des dévotions chrétiennes et musulmanes. La renommée des lieux de pèlerinages se fonde le plus souvent sur leurs vertus thérapeutiques, attirant des fidèles pour guérir leur âme et leur corps. Chaque sanctuaire propose aux fidèles une série de rites. Plusieurs actions peuvent s'enchaîner et s'agencer pour former une seule démarche votive comme allumer un cierge, brûler de l'encens, embrasser la statue du saint, etc. On s'intéresse ici au rituel du port de l'habit d'un saint et de ses couleurs durant un ou plusieurs mois, voire toute une vie. On évoquera tous les choix qu'il implique (le saint concerné et ses habits, la durée du port, l'origine des vêtements, la démarche rituelle). Les couleurs des habits de saints seront évoquées en insistant sur ce qu'elles représentent aux yeux des " vouants ".
[el] Από την εποχή των Σταυροφοριών µέχρι το τέλος της λατινικής πολιτικής παρουσίας στην Ανατολή, η Κύπρος, η Κρήτη και η Ρόδος επωφελήθηκαν από µια σηµαντική συγχώνευση πολιτισµών. Ως µέρος των θαλάσσιων οδών που συνέδεαν τα λιµάνια της Ανατολής µε εκείνα της ∆ύσης και ως πατρίδα κοσµοπολίτικων πληθυσµών, αυτά τα νησιά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας περιήλθαν υπό τον έλεγχο των Φράγκων, της Βενετίας και των Ιωαννιτών ιπποτών το 1191, το 1204 και το 1306 αναλόγως. Κατά τη διάρκεια της φράγκικης κυριαρχίας στην Κύπρο, της ενετικής στην Κρήτη και της κυριαρχίας των Ιωαννιτών ιπποτών στη Ρόδο, οι Έλληνες αποτελούσαν πάντοτε την πλειοψηφία του ντόπιου πληθυσµού. ∆ιαφυλάσσοντας την ταυτότητά τους, δεν έπαψαν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως µέλη της οικουµένης της Ανατολικής Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, η προσήλωσή τους στον βυζαντινό πολιτισµό και στις δικές τους τοπικές παραδόσεις δεν τους εµπόδισε να δεχτούν εξωτερικές µοντέλα.

[fr] De l'époque des croisades à la fin de la présence politique latine en Orient, Chypre, la Crète et Rhodes ont bénéficié d'un important brassage culturel. Intégrées aux routes maritimes reliant les ports d'Orient à ceux d'Occident et accueillant des populations cosmopolites, ces îles de l'Empire byzantin sont passées respectivement sous le contrôle des Francs, de Venise et des Hospitaliers en 1191, 1204 et 1306. Durant la domination franque de Chypre, vénitienne de la Crète et hospitalière de Rhodes, les Grecs constituaient toujours la majorité de la population locale. Préservant leur identité, ils n'ont cessé de se considérer comme des membres de l'oikouméne de l'Empire romain d'Orient. Néanmoins, leur attachement à la culture byzantine et à leurs propres traditions locales ne les a pas empêchés de s'ouvrir aux apports extérieurs.
[el] Το καθεστώς του Μεταξά από τον Αύγουστο του 1936 ως το Ιανουάριο του 1941, συχνά παρομοιάζεται με το αυταρχικό και πατερναλιστικό πρότυπο του Σαλαζάρ στη Πορτογαλλία και του Φράγκο στην Ισπανία. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται σε μια κρίσιμη πτυχή του καθεστωτός της 4ης Αυγούστου, στις σχέσεις του με τη Θρησκεία. Η επίμονος αποτίμηση του Χριστιανισμού από το καθεστώς, -ένα γεγονός που συχνά έχει επισημανθεί-, δεν σηματοδοτεί ένα διάλειμμα με τις προηγούμενες πολιτικές εμπειρίες. Το πρόβλημα της ανεξιθρησκίας αυτής της κυβέρνησης, την ιδιαίτερή του διαχείριση των θρησκευτικών μειονοτήτων στο ευρωπαϊκό πλαίσιο του 30' εξετάζονται εδώ με όλες τις ασάφειες του. Το βλέμμα των Ελλήνων σ'αυτό το παρελθόν κρυσταλλώνεται πάντα τρέχουσες συζητήσεις ιστοριογραφικές πιέσεις πολύ ευαίσθητες, αφού εντάσσεται στο ζήτημα της στάσης του Κράτους και του ελληνικού πληθυσμού απενάντι από στο Ολοκαύτωμα.

[fr] Le gouvernement Metaxás, au pouvoir d'août 1936 à janvier 1941 en Grèce, est le plus souvent rapproché du modèle autoritaire et paternaliste du Portugal salazariste – ou de l'Espagne franquiste – plus, à strictement parler, que du fascisme et du nazisme. Cet article se centre sur un aspect critique de la " Grèce du 4 août " : ses rapports au religieux. La valorisation insistante du christianisme par le régime, une dimension souvent pointée, ne marque finalement pas une rupture au regard des expériences politiques précédentes. La question de la tolérance religieuse de ce gouvernement, sa gestion particulière des minorités religieuses dans le contexte européen de la fin des années 1930 sont examinée, dans toutes leurs ambiguïtés. Le regard porté, en Grèce, sur ce régime passé cristallise des débats toujours actuels et des tensions historiographiques d'autant plus sensibles qu'elles rejoignent la question de l'attitude de l'État et de la population helléniques face à la Shoah.
[el] Η αδηµοσίευτη αναθηµατική επιγραφή προς τιµήν των βασιλέων Πτολεµαίου του 10ου και Βερενίκης της 3ης, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως "θεοί σωτήρες", ανακαλύφθηκε σε δεύτερη χρήση στη γωνία του τοίχου ενός µνηµειακού κτιρίου των αυτοκρατορικών χρόνων, στα νοτιοδυτικά της αγοράς της Αµαθούντος. Αποτελεί µοναδική περίπτωση στην Κύπρο, κατ' αρχήν λόγω της σπανιότητας των επιγραφικών µαρτυριών για αυτό το βασιλικό ζεύγος, που κυβέρνησε από την Αλεξάνδρεια το βασίλειο των Πτολεµαίων µεταξύ του 101 και του 88 π.Χ., αλλά και του χαρακτηρισµού θεῶν Σωτήρων ο οποίος σπάνια τους αποδίδεται στους παπύρους ή σε άλλες πηγές. Τέλος, η µελέτη του βωµού και της χρήσης του, στο γέµισµα ενός τοίχου µε διπλή όψη, µας βοηθά να κατανοήσουµε ορισµένα χαρακτηριστικά της κατασκευής του κτιρίου όπου βρέθηκε η επιγραφή.

[fr] Découverte en remploi dans l'angle du mur d'un bâtiment monumental d'époque impériale, au Sud‑Ouest de l'agora d'Amathonte, cette dédicace inédite en l'honneur des souverains lagides Ptolémée X et Bérénice III, désignés comme " dieux sauveurs ", est un cas unique à Chypre. D'abord en raison de la rareté des attestations épigraphiques de ce couple royal qui gouverna depuis Alexandrie l'Empire lagide entre 101 et 88 ; ensuite, parce que l'épithète θεῶν Σωτήρων ne leur est que très rarement attribuée dans la documentation, y compris dans les sources papyrologiques. Enfin, une étude de l'autel et de sa fonction comme élément de remplissage d'un mur à double pare­ment met aussi en lumière certaines caractéristiques de construction du monument où fut trouvé le document.
[el] Αυτό το πολύ συζητημένο βιβλίο παρουσιάζει τη ζωή μιας χωριάτισσας ενός μεμονωμένου χωριού της Ηπείρου από τον γάμο της ως την εκτέλεσή της από το Δ.Σ το 1948. Ενώ ζούσε σ'ένα πολύ συντηρητικό περιβάλλον αλλά και σ'ένα χωριό που βρέθηκε στην καρδιά των μάχων, σαν όλες τις γειτόνισσές της, συνάντησε μια σειρά γεγονώτων τα οποία δεν μπορεί να καταλάβει παρόλο που έπρεπε να τα αντιμετωπιστεί. 'Οποιες κι είναι οι προκαταλήψεις του συγγραφέα, το βιβλίο μένει μια τρομερή μαρτυρία των παθών αυτής της δεκαετίας.

[fr] Ce livre fort contesté présente la vie d'une paysanne d'un village isolé d'Épire depuis son mariage jusqu'à son exécution par l'Armée démocratique en 1948. Vivant dans un milieu ultra-traditionnel, mais dans un lieu qui se trouve placé au cœur des conflits, comme toutes ses voisines, elle est plongée dans une série d'événements, incompréhensibles pour elle, qu'elle doit affronter. Quels que soient les partis pris de son auteur, le livre reste un témoignage terrible des souffrances de cette décennie.
[el] Στο άρθρο αυτό γίνεται ένας απολογισμός των ερευνών για τα ιερά από την εποχή της δημοσίευσης, το 1985, του βιβλίου Sanctuaires et cultes d'Arcadie της συγγραφέως του άρθρου. Στο πεδίο, διεξήχθησαν ανασκαφές σε θέσεις γνωστές από παλιά ή νέες. Οι δημοσιεύσεις ήδη γνωστών μνημείων επέτρεψαν να εξακριβωθεί η χρονολόγηση και η ιστορία τους. Η ταύτιση των ιερών δεν βασίζεται στον Παυσανία: περισσότεροι από δώδεκα ναοί δεν ταυτίζονται σε έναν τόπο που περιγράφει ο Περιηγητής. Η πιο θεαματική ανακάλυψη προέρχεται από την ανασκαφή του βωμού του Διός στο όρος Λύκαιον, όπου ήλθε στο φως η αδιάκοπη συνέχεια της λατρείας από την μυκηναϊκή περίοδο έως το τέλος της κλασικής εποχής. Αλλού προόδευσε η μελέτη της ίδρυσης των ιερών και της χρονολόγησής τους.

[fr] Cet article dresse le bilan des recherches sur les sanctuaires depuis la parution de l'ouvrage Sanctuaires et cultes d'Arcadie publié par l'auteur en 1985. Sur le terrain, des sites anciennement repérés ou de nouveaux sites ont fait l'objet de fouilles. Des publications de monuments déjà connus ont apporté des précisions sur leur datation et leur histoire. L 'identification des sanctuaires laisse peu de place à Pausanias : plus d'une douzaine de temples ne sont pas identifiables à un site décrit par le Périégète. La découverte la plus spectaculaire vient de la fouille de l'autel de Zeus sur le mont Lycée où on a pu mettre en lumière une continuité de culte sans interruption de l'époque mycénienne à la fin de l'époque classique. Ailleurs, l'étude de l'implantation des sanctuaires et de leur chronologie a progressé.
[el] Η µελέτη των κρητικών οχυρώσεων της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου καθίσταται δύσκολη λόγω της γενικευµένης απουσίας ανασκαφών οχυρώσεων στο νησί. Για τη χρονολόγησή τους, είναι απαραίτητο να βασιστεί κανείς στον τύπο της τοιχοποιίας, η οποία, ως γνωστό, έχει σχετική χρονολογική αξία, αν όχι αµφισβητήσιµη. Στις οχυρώσεις της Κρήτης µπορούν να αναγνωριστούν περιφερειακές ταυτότητες: η ορθογώνια τοιχοποιία είναι περιορισµένη στο δυτικό τµήµα της Κρήτης, ειδικά ανάµεσα στην Ίδα και τα Λευκά Όρη, ενώ το ανατολικό άκρο του νησιού φαίνεται να είχε µια προτίµηση για την αργολιθοδοµή. Η πόλη της Απτέρας στη δυτική Κρήτη, αντιπροσωπεύει µια εξαιρετική περίπτωση και συγχρόνως ένα αίνιγµα, καθώς το τείχος της, που χρονολογείται συνολικά στα µέσα του 4ου αιώνα, παρουσιάζει δύο τύπους τοιχοποιίας.Παρουσιάζουµε εδώ τις διαφορετικές εξηγήσεις σχετικά µε τη χρήση στην Κρήτη των διαφόρων τύπων τοιχοποιίας, οι οποίες µπορεί να είναι ιστορικές αλλά και γεωγραφικές. Για το τελευταίο αυτό σηµείο, η συµβολή των νέων τεχνολογιών, µέσω της ανάπτυξης ενός ΣΓΠ, θα µπορούσε να είναι καθοριστική.

[fr] L'étude des fortifications crétoises d'époque classique et hellénistique est rendue difficile par l'absence généralisée de fouille stratigraphique. Pour leur datation, il est nécessaire de se fonder sur le type d'appareil, dont il est pourtant bien connu que sa valeur chronologique n'est que toute relative, voire discutable. Néanmoins, à l'échelle de la Crète, des identités régionales apparaissent, en terme d'appareil. On peut ainsi observer que l'appareil rectangulaire est cantonné à la partie occidentale de la Crète, spécialement entre le mont Ida et les monts Blancs, tandis que l'extrémité orientale de l'île semble avoir eu une prédilection pour les murs non appareillés. La cité d'Aptera, en Crète occidentale, constitue un cas exceptionnel et une énigme, puisque son enceinte, datée dans son ensemble du milieu du ive siècle av. J.‑C., présente deux types d'appareil.Nous présentons ici les différentes explications de l'usage en Crète des différents types d'appareil, qui peuvent être de nature historique aussi bien que géographique. Pour ce dernier point, l'apport des nouvelles technologies, au travers de l'élaboration d'un SIG, pourrait être décisif.
[el] Από το 1964, η ΟΗΕ έγινε μέρος των διεθνών προσπαθειών για την επίλυση της κυπριακής σύγκρουσης. Αναγνωρίζεται ότι εμπίπτει τόσο στην από‑αποικισμό (Βρετανική όσο και Οθωμανική Αυτοκρατορία), στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά και στην κατηγορία των μετά‑διπολικών "νέων συγκρούσεων", η υπόθεση αυτή προσελκύει την προσοχή όλων των μελετητών της επίλυσης συγκρούσεων. Τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά και τρίτα κράτη ή ακόμη και ιδιωτικοί φορείς που ενεργούν ως διαμεσολαβητές, προσπαθούν αφενός να εφαρμόσουν διαδικασίες που έχουν ήδη δοκιμαστεί αλλού ή σε άλλες χρονικές στιγμές και, αφετέρου, να καινοτομούν. Ως εκ τούτου, η Κύπρος είναι ένα εργαστήριο πειραματισμού με διαφορετικές προσεγγίσεις και λύσεις για την επίλυση συγκρούσεων, ελκυστικό μάλιστα αφού είναι μία από τις λίγες πραγματικά "παγωμένες" συγκρούσεις (από το 1974). Έτσι, οι "ειρηνευτές" δεν είναι υπό την πίεση του επείγοντος ή του κινδύνου ενός νέου "αίματος". Μια ευκαιρία γι 'αυτούς. Αλλά για την Κύπρο;

[fr] À partir de 1964, l'ONU devient partie prenante des efforts internationaux pour résoudre le conflit chypriote. Identifié comme relevant à la fois de la décolonisation (britannique, et de l'Empire ottoman), de la Guerre froide, mais aussi de la catégorie des " nouveaux conflits " post-bipolaires, ce cas attire l'attention de tous les spécialistes de la résolution des conflits. L'ONU, mais aussi des États-tiers ou même des acteurs privés jouant les médiateurs, essaient, d'une part d'y appliquer des processus déjà expérimentés ailleurs, voire à d'autres époques ; d'autre part d'innover. Chypre constitue ainsi un laboratoire d'expérimentation de différentes approches et solutions en matière de résolution de conflit, et ce d'autant plus facilement qu'il s'agit d'un des rares conflits vraiment " gelés " (depuis 1974). Ainsi, les " faiseurs de paix " ne sont pas sous la pression de l'urgence voire du risque de nouveau " bain de sang ". Une opportunité pour eux. Mais pour Chypre ?
[el] Ακόμα για τον κατάδεσμο του τραπεζίτη Πασίωνος: ένα υστερόγραφο.Προτείνεται εδώ µια νέα ανάγνωση του µολύβδινου πινακίου που παρουσιάστηκε στο άρθρο του BCH 139‑140 (2015‑2016), σελ. 211‑236, βασιζόµενη σε µια παλιά φωτογραφία, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα. Δεν αναιρεί την ερµηνεία σύµφωνα µε την οποία το πινάκιο αυτό ήταν ένα µαγικό κείµενο, γραµµένο από (ή για) τον διάσηµο τραπεζίτη Πασίωνα.

[fr] Une nouvelle lecture de la tablette de plomb qui a fait l'objet d'un article du BCH 139‑140 (2015‑2016), p. 211‑236, est proposée sur la base d'une vieille photographie qui a été retrouvée récemment. Elle n'infirme pas l'interprétation d'après laquelle cette tablette serait un texte magique écrit par (ou pour) le célèbre banquier Pasiôn.