BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Το άρθρο εκµεταλλεύεται την σπάνια ευκαιρία για µελέτη από κοινού ενός γλυπτού και της κατασκευής στην οποία παρουσιάστηκε και προβλήθηκε. Θραύσµατα του γλυπτού, καθώς και του στεγάστρου του βρέθηκαν µαζί κατά την ανασκαφή του 1931. Το στέγαστρο αποτελείται από ένα µικρό κτίσµα κορινθιακού ρυθµού µε δύο κίονες, ανοιχτό στην πρόσοψη αλλά και στις πλευρές του, ενώ εφάπτεται στον νότιο τοίχο της curia. Η ελαφρότητα της κατασκευής σε σχέση µε το ογκώδες του γλυπτού, το οποίο λαξεύτηκε σε ένα κοµµάτι λίθου, υποδηλώνει ότι αυτό κατασκευάστηκε γύρω από το άγαλµα και αφού αυτό είχε ήδη τοποθετηθεί και ολοκληρωθεί. Το καθιστό άγαλµα της Τύχης-Fortuna παρουσιάζεται µετωπικό, στραµµένο προς το χώρο, που χρησιµοποιούταν ως κοσµική βασιλική του forum. Η τοποθεσία προσδίδει στο γλυπτό τη σηµασία του. Το σύνολο τοποθετήθηκε την περίοδο κατά την οποία πραγµατοποιούνταν µεγάλης κλίµακας εργασίες κατά τη διάρκεια της δεύτερης αρχιτεκτονικής φάσης του forum, στο 3ο τέταρτο του 2ου αι. µ.Χ. και καταστράφηκε από σεισµό, ο οποίος έπληξε σοβαρά τα κτίσµατα του forum, γύρω στις αρχές του 6ου αι. µ.Χ.

[en] The article exploits the rare opportunity to study together a statue and the structure in which it was presented for admiration. The fragments of the statue and its canopy were found together during the 1931 excavation. The canopy consists of a small Corinthian aedicule with two columns, open in front and on the sides, attached to the south wall of the curia. The lightness of its construction compared to the massiveness of the statue, executed in a single block, implies that it was built around the statue, after the latter's installation and completion. The seated statue of Fortuna was presented from the front, facing the space that served as a civil basilica at the forum. This location thus gives it its full meaning. The group was installed during the major works of the second architectural phase of the forum in the third quarter of the 2nd century AD, and was destroyed by the earthquake that seriously affected the buildings of the forum in the beginning of the 6th century.
[el] Τα χρυσά και κυρίως τα αργυρά νομίσματα στον αττικό σταθμητικό κανόνα έχουν σημαντικότατη παρουσία στην Πελοπόννησο από τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αι. π.Χ., απόρροια της συμμετοχής Πελοποννησίων στις εκστρατείες του Αλεξάνδρου και της εμπλοκής της περιοχής στις πολεμικές αναμετρήσεις των Διαδόχων και των Επιγόνων, καθώς και των νότιων Ελλήνων εναντίον των Μακεδόνων. Όπως διαπιστώνεται από τη σύνθεση των θησαυρών που καταχώθηκαν μετά το 330 π.Χ., τα αττικού βάρους νομίσματα κυριαρχούν στην εγχρήματη οικονομία της Πελοποννήσου –τουλάχιστον όσον αφορά στη μορφή του αποθησαυρισμένου πλούτου– επιτρέποντας παράλληλα την ύπαρξη προγενέστερων κοπών, αντιπροσωπευτικών της μέχρι τότε πελοποννησιακής νομισματικής πρακτικής. Η σπουδαιότητα του ρόλου τους καταδεικνύεται και από την περιστασιακή έκδοσή τους από τοπικά νομισματοκοπεία μετά το 310 π.Χ. Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του νομίσματος στην Πελοπόννησο, αποτέλεσμα των ιδεολογικών, πολιτικών και οικονομικών δεδομένων της πρώιμης ελληνιστικής εποχής.

[en] The prevalence of the gold and primarily silver coinages in the Attic weight standard in the Peloponnese since the last decades of the 4th c. BC onwards is particularly noteworthy. They comprise concrete evidence of the Peloponnesians' participation in Alexander's campaigns and the area's involvement in the military conflicts of the Successors as well as of the southern Greeks against the Macedonians. Based on the composition of hoards concealed after 330 BC, it is ascertained that the Attic weight coins were predominant in the monetary economy of the Peloponnese —at least in terms of hoarded wealth— without driving out of circulation earlier issues in mainly the Aeginetan standard, common, until then, in the region. The significance of their role becomes apparent in their production by local mints after 310 BC. Undeniably, the Attic weight issues constitute an important chapter in the history of coinage in the Peloponnese, a result of ideological, political and economic factors that marked the early Hellenistic period.
[el] Τα µνηµεία στη Δήλο και στην Αθήνα, που µνηµονεύουν τον παγκρατιαστή και πυγµάχο Μηνόδωρο, γιο του Γναίου αποτελούν αντικείµενο ταυτόχρονης ανάλυσης, που ξεκινά µε την αποκατάσταση των βάσεών τους και την αναπαράσταση των αγαλµάτων που έφερε το µνηµείο της Δήλου. Ακολουθεί µια νέα αποκατάσταση του κειµένου των επιγραφών (ID 1957 και 2498 στη Δήλο, Agora XVIII, C196 / IG II/III3, 4.1, 599, στην Αθήνα), και µια µελέτη των στεφανιών, τροπαίων του αθλητή. Τα προσωπογραφικά δεδοµένα συνηγορούν στη χρονολόγηση των δύο µνηµείων στα χρόνια γύρω στο 120‑110 και τα τοποθετούν στο σηµείο τοµής της αττικής και της ροδιακής χρονολόγησης. Εξετάζουµε στη συνέχεια τη θέση τους στην ιστορία του αθλητικού κινήµατος και το τοπογραφικό περιβάλλον τους. Οι διάφορες αυτές προσεγγίσεις καταλήγουν σε οµοιογενή αποτελέσµατα σε ιστορικό και αρχαιολογικό επίπεδο.

[en] The monuments on Delos and in Athens celebrating the pancratiast and wrestler Menodoros son of Gnaios are analysed together, beginning with a reconstruction of their bases and of the statue‑group that stood on the Delian monument ; there follows a revised version of the text of the inscriptions (ID 1957 and 2498 at Delos, Agora XVIII, C196 / IG II/III3, 4.1, 599, at Athens), combined with a study of the wreaths which constitute the athlete's record of victories. Prosopographical considerations favour dating the two monuments to the decade 120‑110, and the Athenian monument then confirms the dating to that period, obtained by separate criteria, of Attic and Rhodian inscriptions. Finally, the place of the monuments in the history of athletic contests and their topographical surroundings is discussed. These varied approaches result in conclusions which are historically and archaeologically consistent.
[el] Η ελληνική πολιτιστική και καλλιτεχνική επιρροή έγινε ιδιαίτερα φανερή στην προρωμαϊκή Ιταλία κυρίως σε δύο ιστορικές περιόδους: στην ύστερη αρχαϊκή εποχή (μέσα του 6ου – αρχές του 5ου αι. π.Χ.) και στην ύστερη κλασική και πρώιμη ελληνιστική περίοδο (μέσα του 4ου – μέσα του 3ου αι. π.Χ.). Κατά την πρώτη περίοδο η ετρουσκική ζωγραφική των τάφων (κυρίως στην Tarquinia) είχε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την ανατολική ελληνική/ιωνική ζωγραφική –έκφραση ενός είδους πολιτιστικής και καλλιτεχνικής κοινής. Η παρουσία Ελλήνων ζωγράφων στην Ετρουρία αποδεικνύεται από την ανεύρεση χρωστικών υλών ως αναθημάτων στην Gravisca, το επίνειο της Tarquinia, που λειτουργούσε ως ελληνικό εμπόριον. Κατά τη δεύτερη περίοδο, μπορούμε να παρατηρήσουμε τόσο στη νότια Ετρουρία (Tarquinia, Orvieto, Vulci, Cerveteri) όσο και σε διαφορετικά μέρη της νότιας Ιταλίας –Απουλία (Arpi, Kanosa, Egnazia), Καμπανία (Νάπολη, Καπύη, Nola) και Λουκανία (Ποσειδωνία)– την ισχυρή επίδραση της ελληνικής και ειδικότερα της Μακεδονικής ζωγραφικής, σε ό, τι αφορά στα χρώματα, τις τεχνικές της ζωγραφικής, τα εικονογραφικά προγράμματα και τις ιδεολογικές προθέσεις. Στο άρθρο αυτό παρουσιάζω και εξετάζω ορισμένες χαρακτηριστικές καλής ποιότητας τοιχογραφίες τάφων στην Tarquinia (πχ. Tomba dei Festoni), το Arpi (Ipogeo della Medusa), τη Νάπολη (Ipogeo Cristallini) και την Ποσειδωνία (Νεκρόπολη Spinazzo). Πρόσφατες έρευνες και αναστηλώσεις τάφων με γραπτό διάκοσμο στην Ετρουρία και τη Νότια Ιταλία έχουν προσφέρει περισσότερες γνώσεις σχετικά με το θέμα αυτό.

[en] In two historical periods in particular, Greek cultural and artistic influences manifested themselves very strongly in pre-Roman Italy: in the late Archaic period (mid-6th century – beginning of the 5th century BC) and in the late Classical and early Hellenistic periods (mid-4th century – mid-3rd century). In the first period, Etruscan tomb painting (mainly in Tarquinia) displayed many common characteristics with East Greek/Ionian painting –the expression of a kind of cultural and artistic koine. The presence of Greek painters in Etruria is proved by finds of colour pigments as a votive gift in Gravisca, Tarquinia's harbour town with the character of a Greek emporion. In the second period, we can observe both in southern Etruria (Tarquinia, Orvieto, Vulci, Cerveteri) and in different parts of southern Italy –Apulia (Arpi, Canosa, Egnazia), Campania (Naples, Capua, Nola) and Lucania (Paestum)– the strong influence of Greek and particularly Macedonian painting as regards colours, painting techniques, iconographic programmes and ideological intentions. In this paper I present and examine several characteristic tomb paintings of good quality in Tarquinia (e.g. Tomba dei Festoni), Arpi (Ipogeo della Medusa), Naples (Ipogeo Cristallini) and Paestum (Necropoli Spinazzo). Recent research on and restorations of Etruscan and South Italian painted tombs have contributed to a much better level of knowledge.
[el] Η ανακάλυψη, κατά την τελευταία δεκαετία, σημαντικών πόρων φυσικού αερίου στη Λεβαντίνη λεκάνη μεταξύ της Κύπρου, της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου έχει αυξήσει τις ελπίδες των παράκτιων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου. Αλλά έφεραν πολύ γρήγορα δύσκολα ερωτήματα: ποιος κατέχει τους πόρους της υφαλοκρηπίδας; Και αν επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, πώς να μεταφέρεται αυτό το αέριο στους καταναλωτές και με ποια μορφή; Στην Κύπρο, αυτά τα θέματα έχουν καταστεί σημαντικά προβλήματα, δεδομένης της σημερινής πολιτικής κατάστασης του νησιού, ενσωματωμένη στην ελληνοτούρκικη διαμάχη. Σήμερα προκαλούν σοβαρές εντάσεις στην ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι το αντικείμενο αυτού του άρθρου.

[en] The discovery over the past decade of significant natural gas resources in the Levantine basin between Cyprus, the Middle East Coast and Egypt has raised important hopes in riparian States, including Cyprus. But they gave way very quickly to difficulties: who owns the resources of the continental shelf? And if this problem is solved, how to transport this gas to consumers and in what form? In Cyprus, these issues have become major problems, given the current political situation of the island, which is itself embedded in the Greco‑Turkish dispute. Today, they cause serious tensions in the eastern Mediterranean. This is the subject of this article.
[el] Το 1953, ο Μ. Καραγάτσης δημοσίευσε το μυθιστόρημα Η Μεγάλη Χίμαιρα, με το οποίο ολοκληρώνεται η τριλογία με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο. Η πρωταγωνίστρια Μαρίνα Μπαρέ, νιώθοντας κατάθλιψη εξαιτίας μιας επαρχιακής ζωής που την πνίγει, μεταναστεύει απροσδόκητα με το πλοίο Χίμαιρα μαζί με τον Γιάννη Ρεΐζη, έναν Έλληνα πλοίαρχο που πιάνει λιμάνι στη Ρουέν. Στον περιορισμένο χώρο της Σύρου, στις Κυκλάδες, η νεαρή γυναίκα φαντάζεται τελικά ότι θα βρει διέξοδο από τη μελαγχολία της. Το άρθρο αυτό δείχνει ότι, σε αυτό το μυθιστόρημα, η μετανάστευση, σε μια διαρκή διακειμενικότητα με τη λογοτεχνική αρχαιότητα και τη νεωτερικότητα, συνδέεται τραγικά με την απώλεια, την πλήξη και τον θάνατο. Η Μαρίνα, αναζητώντας τον έρωτα, τη ζωή και τη διαφυγή, δεν καταφέρνει να απελευθερωθεί από μια στείρα και επαχθή περιπλάνηση, η οποία την ωθεί έξω από τον κόσμο μέσω της φαντασίας και της μοιχείας, σε αναζήτηση ενός φανταστικού και παρωχημένου ιδανικού, μέχρι την τελική καταστροφή.

[en] In 1953, M. Karagatsis published the novel The Great Chimæra, which closes the trilogy entitled Acclimatizing to Apollo's sun. The protagonist, Marina Baret, struggling with the despair of a suffocating provincial existence, unexpectedly emigrates aboard the ship Chimæra to join Yannis Reïzis, a Greek shipowner calling at Rouen. It is in the confined space of the Cycladic island of Syros that the young woman imagines she will finally find a way out of her melancholy. This article shows that, in this novel, migration, in a constant intertextuality with literary antiquity and modernity, is tragically associated with perdition, boredom and death. Marina, in search of love, life and evasion, fails to free herself from a sterile and burdensome wandering, which pushes her out of the world through imagination and adultery, in search of a fantasized and obsolete ideal, until the final catastrophe.
[el] Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στους τρεις σκηνοθέτες οι οποίοι κατ εξοχήν διαμόρφωσαν τη σύγχρονη λήψη του Αρχαίου Θεάτρου, τον Κάρολο Κουν, τον Αλέξη Σολομό και τον Σπύρο Ευαγγελάτο. Αντιπροσωπεύουν και οι τρεις μία κοινωνική και πνευματική ελίτ για την οποία έχουν διερευνήσει δημιουργικά και αποτελεσματικά, ο καθένας με τα μέσα του, το λεγόμενο "λαϊκό" θέατρο του Αριστοφάνη.

[en] The article focuses on three Greek directors, who have par excellence contributed –each one by his own esthetic and ideological means–, to the consecration and consolidation of Aristophanes' oeuvre on modern Greek stage: Karolos Koun, Alexis Solomos and Spyros Evangelatos, all of them representatives of a cultural and social elite, on whose benefit they explored, in a complementary way, the so-called "popular" theatre of Aristophanes.
[el] Η τέχνη της οφθαλμαπάτης συνδέεται συχνά με την προοπτική αλλά δεν μπορεί να περιοριστεί σε αυτήν, όσο σημαντική και αν είναι, αγνοώντας την αναπαράσταση της ύλης, τόσο ως" όγκου ", όσο και ως" υλικού ". Ο όγκος αποδίδεται στη ζωγραφική με φωτοσκίαση, που βασίζεται στη χρωματική παραλλαγή του εικονιζόμενου αντικειμένου. Ομοίως, η απόδοση ενός υλικού γίνεται μέσω μιας ζωγραφικής διαδικασίας που συνδέεται με την επιλογή και την κατανομή των χρωμάτων: είναι η αναπαράσταση, χάρη σε διάφορα ζωγραφικά μέσα, της όψης ενός υλικού, που επιτρέπει την ταύτισή του. Είναι λοιπόν πρωτίστως μια εργασία στο χρώμα, που προσφέρει υλικότητα σε προσποιητές ύλες! Ζωγραφίζοντας αρχιτεκτονικές οφθαλμαπάτες, οι τεχνίτες διακοσμητές του τέλους της ρωμαϊκής ρεπουμπλικανικής περιόδου εξερεύνησαν το παιχνίδι των χρωμάτων, μέσω πρωτότυπων και μεμονωμένων εμπειριών ή, αντιθέτως, ακολουθώντας κώδικες και συνήθεις ζωγραφικές τεχνικές: αυτό το παιχνίδι καλούμαστε τώρα να προσέξουμε.

[en] Trompe l'œil art is often confused with perspective. However it cannot be confined to this aspect alone, essential as it is. Particular attention needs to be paid to how "substance" is represented: substance as "volume" and substance as "material". In painting, volume is made with light and shade based on the chromatic variation of the item represented. Similarly, the material is produced through the choice of colours and the way they are distributed: depicting the visual aspect of the raw material –such as the shiny aspect of metal, or the polychrome aspect of marble– using various painting techniques makes it identifiable. This means that the appropriate use of colours is what gives reality to feigned substances! When they were painting these architectural trompe l'oeil, decorator craftsmen from the end of the Roman Republic, explored various uses of mixed colours, through original and isolated experiences, or on the contrary following customary strokes and painting techniques. I suggest we take a close look a these various forms of colour use.
[el] Το Αναδυομένη του Ξενόπουλου παρουσιάζει ένα πυκνό δίκτυο αναφορών λογοτεχνικής, φιλοσοφικής και λειτουργικής φύσης σε φαγητά, οι οποίες αποτελούν αφετηρία για την εφαρμογή, στο πλαίσιο της συζήτησης για την αθανασία στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, της θυσίας της ζωής για τον/την ερωμένο/η, όπως και της ιδέας του Εμπεδοκλή της μετεμψύχωσης υπό τη μορφή ενός φυτού.

[en] Xenopoulos' novel Anadyomeni presents a dense network of literary, philosophical and liturgical references to meals, which set the stage for the enactment of the discussion, in Plato's Symposium, about immortality and giving one's life for one's lover, and of Empedocles' idea of metempsychosis in the form of a plant.
[el] Ενώ στη Μυκηναϊκή εποχή τα περισσότερα έργα τέχνης διακρίνονταν για την πλούσια πολυχρωμία τους, γύρω στο 1000 π.Χ. η πολυχρωμία εγκαταλείφθηκε και αντικαταστάθηκε από το δίπολο ανοικτού/ σκούρου τόνου, που έγινε ο χρωματικός κανόνας της Γεωμετρικής εποχής. Αυτό άλλαξε τον 7° αι. π.Χ. μέσω της προσθήκης μιας τρίτης αξίας, του κόκκινου, στην αρχαϊκή πολυχρωμία. Η διαδικασία της μετατροπής αυτής γίνεται αντιληπτή στην αγγειογραφία αλλά αφορά σε όλες τις κύριες μορφές τέχνης. Η λεγόμενη μνημειώδης γλυπτική σε λίθο, που ξεκίνησε στα μέσα εκείνου του αιώνα, υπήρξε από την αρχή πολύχρωμη, όπως και οι μνημειώδεις λίθινοι ναοί· εμφανίστηκαν επίσης πολύχρωμες τοιχογραφίες, αρχιτεκτονικά μέλη, κυμάτια και γλυπτά. Η αιγυπτιακή πολύχρωμη ζωγραφική, για την οποία ο Πλίνιος υποθέτει ότι άσκησε αποφασιστική επιρροή στην αρχαϊκή ελληνική ζωγραφική και πολυχρωμία, έπαιξε στην πραγματικότητα έναν, στην καλύτερη περίπτωση, περιστασιακό ρόλο στην καθαρά ελληνική διαδικασία της δημιουργίας της πολυχρωμίας στην τέχνη. Αντιθέτως, η αλλαγή της έννοιας της λέξης χρώς (χροιά, χροιή), η οποία στα ομηρικά έπη σημαίνει" δέρμα "(δεν υπάρχει ομηρικός όρος για το" χρώμα "), και η οποία στην έβδομο αιώνα έγινε ο όρος για το" χρώμα ", απηχεί τη μετατροπή της έννοιας του χρώματος των έργων τέχνης της γεωμετρικής εποχής στην πολυχρωμία των έργων τέχνης του 7ου αιώνα.

[en] While in the Mycenaean period most works of art were distinguished by a rich polychromy, about 1000 BC polychromy was abandoned in favour of a light/dark polarity that became the colour principle of the Geometric age. This was transformed in the 7th century BC through the addition of a third value, red, to the Archaic polychromy. It is on vase paintings that we can follow the process of this transformation, but it applies to all major art forms. The so-called monumental sculpture in stone that emerged in the middle of that century was from the very start polychrome, as were the monumental temples in stone; polychrome wall paintings, architectural members, mouldings and sculptures also appeared. Egyptian polychrome painting, which Pliny assumes exercised a decisive influence on Archaic Greek painting and polychromy, in fact played an at best incidental role in the genuinely Greek process of creating polychromy in art. On the contrary, the change of meaning of the word χρώς (χροιά, χροιή), which in the Homeric poems means "skin" (there is no Homeric term for "colour"), and in the seventh century became the term for "colour", significantly echoes the transformation of the colour concept displayed in Geometric works of art into the polychromy found in those of the 7th century.
[el] Περίληψη: Η παρούσα μελέτη αναδεικνύει τη Ναΐφ τέχνη της Θάλειας Καλλιγιάννη (1906-1988) μιας πνευματικής προσωπικότητας, κρητικής καταγωγής, του περασμένου αιώνα που σφράγισε με την πολύπλευρη δράση της πολλούς τομείς της διανόησης στην Κρήτη. Μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης, η Καλλιγιάννη ήταν μια σχεδόν αυτοδίδακτη ζωγράφος, προικισμένη με δημιουργικό ένστικτο και ισχυρή προσωπικότητα. Το ζωγραφικό της έργο επιχειρεί ένα ταξίδι, μέσα από τις παιδικές της αναμνήσεις, στη λαογραφία, τα ήθη και τα έθιμα της κρητικής υπαίθρου. Η μελέτη περιλαμβάνει τρεις ενότητες. Στο πρώτο μέρος δίνεται έμφαση στο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο στην Κρήτη, στις αρχές του 20ου αιώνα που επηρέασε καταλυτικά την Καλλιγιάννη ήδη από τα νεανικά της χρόνια. Στο δεύτερο μέρος, παρουσιάζονται ζωγραφικά έργα, ελαιογραφίες και ακουαρέλες, αντιπροσωπευτικά της πλούσιας θεματολογίας της: τοπιογραφίες, "veduti" ή απεικονίσεις οικισμών, πορτρέτα Κρητικών, έργα εθνογραφικού ενδιαφέροντος, "νεκρές φύσεις" και μυθολογικά θέματα. Στην τρίτη ενότητα επισημαίνεται η ιδιαιτερότητα της "αθώας" ζωγραφικής της Καλλιγιάννη που μεταφέρει τα αρώματα της Κρήτης και ο "εσωτερικός ρεαλισμός" που τα χαρακτηρίζει. Επισημαίνεται επίσης η συνθετική ικανότητα της δημιουργού και η ενστικτώδης δεξιότητα της στον χειρισμό του χρώματος. Η Καλλιγιάννη δώρισε το σύνολο σχεδόν του ζωγραφικού της έργου στο Δήμο Χανίων.

[en] Abstract: The current study highlights the naive art of Thalia Kalligianni (1906-1988) an intellectual artist of Cretan origin, who marked by her polyvalent action the intellectual life in Crete, in the middle of the 20th century. Novelist, journalist and publisher, Kalligianni was almost self-taught in painting, although gifted with a creative instinct and a strong personality. Her pictorial work attempts a euphoric journey, through her childhood memories, in the folklore, the mores and the customs of the Cretan countryside. The study has three sections. In the first part, the accent is put on the historical and socio-cultural context in Crete which marked her personality from her earliest youth. In the second part, we proceed to the analysis of some of her paintings representative of her rich thematic areas, created with oil colors or watercolors: landscapes or "veduti", portraits of Cretan people, paintings of ethnographic interest, still-life painting and mythological subjects. In the third section, the study considers the peculiarity of this " innocent " painting which suggests an intimate realism and transmits "the aromas" of Crete. We consider in particular her instinctive but skillful aptitude of composition and color. Kalligianni donated almost all of her pictorial work to the Municipality of Chania.
[el] Ο θησαυρός που δημοσιεύεται βρέθηκε σε σωστική ανασκαφή στην Κάτω Αχαγιά (αρχαία Δύμη), νοτιοδυτικά της Πάτρας. Περιλαμβάνει 801 νομίσματα στη συντριπτική πλειοψηφία τους συμμαχικές δραχμές, εκτός από 2 βοιωτικά συμμαχικά δίδραχμα του 2ου αι. π.Χ. και 3 χάλκινα μελών του Κοινού. Αποτελεί ένα απόλυτα ομοιογενές σύνολο συμμαχικών δραχμών. Από αυτές, οι 617 είναι εκδόσεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας και οι υπόλοιπες 181 αυτόνομες εκδόσεις πόλεων της κεντρικής Ελλάδος και Πελοποννήσου. Από τις αχαϊκές συμμαχικές δραχμές οι 211 ανήκουν στους τύπους Early και Late της M. Thompson και οι υπόλοιπες 406 σε νεότερες κοπές, απούσες από το Αγρίνιον. Οι νεότερες εκδόσεις του θησαυρού, αχαϊκές και αυτόνομες, είναι της αρχής του Γ´ Μακεδονικού πολέμου. Το τιμητικό ψήφισμα για τον Κάσσανδρο Μενεσθέως (Syll.3 653) εξηγεί ότι οι αυτόνομες εκδόσεις μελών της Συμπολιτείας θα μπορούσαν να προέρχονται από τα χρήματα, που μοίρασε ο Ευμένης εξυπηρετώντας τα σχέδια της Ρώμης, για διάσπαση του Κοινού. Τα ανασκαφικά δεδομένα μαρτυρούν ότι ο θησαυρός κρύφτηκε στο πλαίσιο της εξορίας χιλίων Αχαιών στην Ιταλία μετά την Πύδνα (167 π.Χ.).

[en] The Dyme I hoard was found during a field-work excavation in Katô Achaea (ancient Dyme), southwest of Patras. It contains 801 coins, in their overwhelming majority drachmas of symmachic standard, with the exception of two 2nd c. symmachic didrachms of the Boeotian Koinon and three bronzes of the Achaean Koinon members. Of all 801 coins, 617 are Achaean drachmas and 181 are autonomous issues from several poleis of Central Greece and Peloponnese. From the Achaean drachmas, 211 belong to issues from Thompson's Early and Late periods, and 406 to later issues, absent from the Agrinion hoard. The most recent Achaean and autonomous issues date back to the beginning (172-171 BC) of the third Macedonian war. An honorific decree for Cassander, son of Menestheus (Syll.3 653), would explain that the autonomous issues came from a number of Achaean League members, with money distributed by Eumenes in order to break the front of the Achaeans the day before the war, in line with the Romans' plans. Evidence from the excavation suggests the hoard must have been buried during the deportation of one thousand Achaeans to Italy after Pydna (167 BC).