[en] Radiosity is one of the best methods in modelling the physical behaviour of light in a synthetic scene. However, the main drawback is the high requirements in terms of computational and storage costs. Hierarchical radiosity stands out among the different alternatives to reduce complexity in classic radiosity, applying an adaptive subdivision on scene. Hierarchical radiosity still presents, anyway, a high complexity that difficults to process really large scenes. In this work we have developed new solutions for several of the most common bottenecks presented in hierarchical radiosity. Our first goal is to accelerate visibility determination (most consuming task in global illumination), analysing the main existing solutions and proposing a new method based in taking advantage of directional coherence for the rays casted during process. Other aspect we have touched in the thesis is the use of multiresolution models that allow to work with very complex geometrical models in our input scene, isolating geometry detail and illumination detail. Specifically, we have developed a new method to compute hierarchical radiosity based on surface subdivision. Finally, a new parallel solution for computing hierarchical radiosity on multiprocessor systems, allowing huge input scenes is presented. The scene is totally distributed (geometrically and computationally) among the processors in our proposal, and a multi-thread implementation improves the flexibility in the granularity of the parallel execution.

[gl] Uns dos métodos que mellor modelan o comportamento real da luz na búsqueda do realismo visual en imaxes construidas de forma sintética é o método de radiosidade. Este método presenta, sen embargo, a desvantaxe dun alto coste computacional, tanto en tempo de cálculo coma en almacenamento. Entre as numerosas variantes xurdidas co obxectivo de rebaixar a complexidade do método clásico sobresae o método de radiosidade xerárquica, baseado na aplicación dunha subdivisión adaptativa na escea. O método de radiosidade xerárquica mantén todavía, así a todo, unha elevada complexidade que dificulta a súa explotación en esceas de gran tamaño. Neste traballo tratáronse de desenvolver novas solucións para algúns dos diversos problemas plantexados polo método de radiosidade xerárquica. O primeiro punto ao que se presta atención no traballo é á determinación de visibilidade entre os distintos obxectos dunha escea (principal colo de botella nun algoritmo de iluminación), analizando as principais solucións existentes e propondo unha nova aproximación ao problema baseada no aproveitamento do principio de localidade no espazo de direccións dos raios lanzados durante o proceso. Outro aspecto desenvolvido na tese é a utilización de modelos xeométricos de diferente complexidad que permitan o tratamento de esceas grandes con obxectos moi detallados, independizando a correcta simulación da distribución da enerxía na escea da complexidade xeométrica dos obxectos que a compoñen. Ao respecto preséntase unha proposta para o cálculo da radiosidade xerárquica baseada no uso de esquemas de subdivisión de superficies. Por último, nesta tese proponse unha solución paralela para o aproveitamento de sistemas distribuidos na aplicación do método de radiosidade xerárquica en esceas de gran tamaño, facendo unha distribución real da xeometría da escea entre todas as memorias do sistema e cunha aproximación multi-fío na execución, o que vai permitir un mellor axuste da granularidade empregada na paralelización das tarefas.