BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Υπάρχει μια πλευρά της μετανάστευσης στην Ελλάδα στην οποία δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή: είναι η μετανάστευση των παιδιών που γεννήθηκαν σε ελληνικό έδαφος από μετανάστες, νόμιμους ή μη, τη δεκαετία του 1990 και μεγάλωσαν εκεί, αλλά που στην ηλικία των 18 ετών πρέπει να αποδείξουν νομικά ότι τουλάχιστον ένας από τους γονείς τους έχει ελληνική ιθαγένεια, για να αναγνωριστεί και η ιθαγένεια η δική τους. Στην ταινία του Ξενία, ο Κούτρας αφηγείται αυτό το περίπλοκο βίωμα μέσα από την ιστορία δύο αδελφών, "Αλβανών δεύτερης γενιάς", που αναζητούν πατέρα και πατρίδα στη σημερινή Ελλάδα. Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να δείξει πώς ο σκηνοθέτης διαπραγματεύεται κινηματογραφικά τα ζητήματα ταυτότητας με τα οποία αυτή η παράξενη αποξένωση φέρνει αντιμέτωπους τους πρωταγωνιστές: επιχειρεί μέσα από την εμπειρία τους μια αναπαράσταση της σχέσης με τον εαυτό τους και τους άλλους που είναι και εν μέρει αλλοτριωμένη από την άποψη των κοινωνικών και ψυχολογικών κανόνων, χωρίς ωστόσο να σταματά εκεί, καθώς οι ορφανοί και απάτριδες μετανάστες είναι η αφορμή για μια επανοικειοποίηση της ταυτότητας, ανατρέποντας ακόμη και την ίδια την έννοια της συμβατικής "ταυτότητας". Για την κινηματογραφική απόδοση αυτής της μετατροπής των αδιεξόδων καταστάσεων σε διέξοδο, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό φορμαλιστικών σχημάτων και αφηγηματικών μέσων που αντλούν από το ρεπερτόριο των queer αναπαραστάσεων και δράσεων και το εμπλουτίζουν.

[en] An experience of migration in Greece has been largely ignored. It is the experience of children born there from immigrants, legal or not, during the 1990's, who then got raised in Greece, but who must prove when they turn 18 that at least one of their parents has Greek citizenship, in order to get theirs. In his movie Xenia, Koutras tells this complex experience through the case of two brothers. They are "second generation Albanians" searching for a father and a fatherland in contemporary Greece. My goal is to show how cinematographically, the director handles the identity aporias that the protagonists face due to their strange strangeness. From the brothers' experience, he elaborates a representation of a relation to oneself and the others that is unstable and partly alienated in terms of social and psychological conventions. He goes even further. Their experience of becoming orphans and stateless morphs into an identity reappropriation that twists and subverts the very core of the traditional meaning of "identity". More precisely, to film the transformation of these aporetical constraints into resources, the director uses a combination of formal and narrative processes rooted in the queer set of representations and actions, that he also contributes to extend.
[el] Περίληψη: οι Έλληνες του Πόντου και του Καυκάσου προέρχονταν από μια ορεινή περιοχή στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, που χαρακτηρίζεται από μια διαίρεση σε παράλληλες κοιλάδες Βορρά-Νότο. Η έντονη γεωγραφική ιδιαιτερότητα του εδάφους της καταγωγής τους επιβάρυνε τις επιλογές των νέων οικισμών τους στον Γεωργιανό ή τον Αρμενικό Καύκασο ή στη βόρεια Ελλάδα μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Μετά την εγκατάσταση στον Καύκασο λόγω των ρώσο-οθωμανικών πολέμων, τον 19ο αιώνα, οι Έλληνες του Πόντου αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν αυτά τα εδάφη, ιδίως το Κυβερνείο του Καρς στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, για την Ελλάδα όπου, μετά από καραντίνα στην Καλαμαριά (Θεσσαλονίκη), επέλεξαν μια τοποθεσία και ίδρυσαν το νέο τους χωριό ή αστική περιοχή. Οι πρόσφυγες από ένα μόνο χωριό ή από πολλά του Πόντου ή του Καυκάσου έχτισαν έτσι ένα νέο μέρος στη Μακεδονία με εκκλησία, σχολείο, τοπωνύμιο και συχνά αναμνηστικό μνημείο που αναφέρεται στην ιστορία του ξεριζωμού τους. Μπόρεσαν έτσι να διατηρήσουν και να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές την ταυτότητά τους συνδεδεμένη με την αρχική "πατρίδα" τους, και όχι να συγχωνευθούν σε μια κοινή ταυτότητα προσφύγων που μοιράζονται με τους άλλους πληθυσμούς της Μικράς Ασίας.

[en] Abstract: the Pontic Greeks and Caucasians came from a very mountainous region on the shores of the Black Sea, characterized by a fragmentation into parallel north-south valleys. The strong geographical specificity of their territory of origin weighed on the choices of their new settlements in the Georgian or Armenian Caucasus, or in northern Greece following the Exchange of Populations of 1923. After settling in the Caucasus following the Russo-Ottoman wars in the 19th century, the Pontic Greeks had to leave these territories, in particular the governorate of Kars at the end of the First World War, for Greece where, after a quarantine in Kalamaria (Thessaloniki), they chose a site and founded their new village or urban district. Refugees from a single village or from several in Pontus or the Caucasus have thus built a new place in Macedonia or Thrace with a church, school, toponym and often commemorative monument referring to the story of their uprooting. They were thus able to maintain and transmit to subsequent generations their identity linked to their original "homeland", and not to merge into a common identity of refugees shared with the other populations of Asia Minor.
[el] Περίληψη: το άρθρο αυτό συγκεντρώνεται στην υποδοχή της Συνθήκης της Λωζάνης στην Ελλάδα από το 1923 μέχρι σήμερα. Υποστηρίζει ότι η Συνθήκη ήταν μειονεκτική για την Ελλάδα, λόγω της ήττας της στον πόλεμο με την Τουρκία από το 1919 έως το 1922. Κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Συνθήκη επικρίθηκε από πολλές πλευρές, κυρίως όσον αφορά την υποχρεωτική ανταλλαγή ελληνικού και τουρκικού πληθυσμού. Ωστόσο, η πλειοψηφία των Ελλήνων το αποδέχτηκε ως μοναδική επιλογή. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 και μετά, η Συνθήκη της Λωζάνης έγινε σταδιακά θεμελιώδης πυλώνας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Σήμερα, η Ελλάδα υποστηρίζει σθεναρά την εφαρμογή της Συνθήκης, κατηγορώντας συχνά την Τουρκία για παραβίαση της.

[en] Abstract: the article focuses on the reception of the Treaty of Lausanne in Greece from 1923 until today. It argues that the Treaty was disadvantageous to Greece, due to its defeat in the war with Turkey from 1919 to 1922. During the interwar period, the Treaty was criticized by several sides, mainly regarding the compulsory exchange of the Greek and Turkish populations. However, the majority of Greeks accepted it as the only option. From the early 1930s onwards, the Treaty of Lausanne gradually became a fundamental pillar of Greek foreign policy. Today, Greece strongly supports the implementation of the Treaty of Lausanne, often accusing Turkey of violating it.
[el] Αντιμέτωποι τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία με το φαινόμενο της μετανάστευσης και την υποδοχή των πληθυσμών σε κίνηση και ακραία επισφάλεια, δυο έμπειροι κοινωνικοί λειτουργοί ανταλλάσσουν απόψεις πάνω στα βιώματα και τις εμπειρίες τους. Ποιες πρακτικές λύσεις μπορούμε να εφαρμόσουμε σήμερα; Πώς γίνεται αντιληπτό το ζήτημα της γλώσσας στην κοινωνική εργασία; Υπάρχει άραγε κάποια συνεισφορά της θεωρίας προς υποστήριξη της πράξης; Ο Χρήστος Δημοπουλος μας υπενθυμίζει την κατάσταση στην Ελλάδα, μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία διατηρεί στην επικράτειά της 25 κέντρα υποδοχής προσφύγων/μεταναστών ή "hotspots". Αποκαλύπτει τις δυσκολίες στην πρόσβαση των προσφύγων/μεταναστών στις δημόσιες υπηρεσίες και ιδιαίτερα τις δυσκολίες στην ένταξή τους σε προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων. Σε αυτό το πλαίσιο, το θέμα της γλώσσας του μετανάστη συνδέεται τις περισσότερες φορές με το θέμα της διερμηνείας και των βέλτιστων επιλογών που πρέπει να κάνουμε κατά την διάρκειά της. Οι Έλληνες κοινωνικοί λειτουργοί, πιο πολύγλωσσοι από τους Γάλλους συναδέλφους τους, ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο από τους τελευταίους για τις διαπολιτισμικές θεωρίες.

[en] Two senior social workers discuss their work experiences in Greece and in France, both confronted with the phenomena of migration and the arrival of very disadvantaged populations. What practical solutions can we implement today? How is the question of language in social work understood? Is there a contribution of theory in support of the practice? Christos Dimopoulos reminds us of the situation in Greece, a country of 10 million inhabitants which is home to 25 camps or "hotspots". He notes the difficulties for migrants to access the public services, especially the adult education system. In this context, the question of the language is most often summed up in the question of interpretation and the best options for implementing it. Greek social workers, more multilingual than French ones, have little interest in intercultural theories.
[el] Το άρθρο πραγματεύεται μολυβδόβουλο του Συμβουλίου του τάγματος των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου. Το εύρημα συσχετίζεται με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έδειξαν οι Ιωαννίτες ιππότες για τον Μοριά, ιδίως κατά τον 14ο αι. και μέχρι την πτώση του Πριγκιπάτου τον 15ο αι. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον τύπο του, μπορεί να χρονολογηθεί όταν μεγάλος μάγιστρος του τάγματος ήταν ο Philibert de Naillac (1396-1421) και να συνδεθεί με την τελευταία ενεργή εμπλοκή των Ιωαννιτών στα πράγματα της Πελοποννήσου. Η ανεύρεσή του στο κάστρο Χλουμούτζι αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο ότι το οχυρό παλάτι, εκτός από σύμβολο εξουσίας του πρίγκιπα, υπήρξε το διοικητικό κέντρο της σταυροφορικής ηγεμονίας.

[en] The study deals with a lead seal of the Council of the Order of Hospitallers of Rhodes found in the castle Chloumoutzi. The find is associated with the particular interest shown by the Hospitallers for Morea, especially during the 14th c. AD and until the fall of the Principality in the 15th c. AD. It can be dated to the time when Grand Master of the Order was Philibert de Naillac (1396-1421) and connected with the latest active involvement of the Hospitallers in the affairs of the Peloponnese. Its discovery in Chloumoutzi indicates that the fortress palace, in addition to being a symbol of the prince's power, was the administrative center of the Crusader principality.
[el] Αυτό το άρθρο αποτελεί την πρώτη δηµοσίευση ενός αφιερωµατικού επιγράµµατος λαξευµένου σε έναν από τους µεγαλύτερους λίθους που εκτίθενται στο ∆ιαχρονικό Μουσείο Λάρισας. Πρόκειται για µια ανάγλυφη στήλη η οποία επαναχρησιµοποιήθηκε ως κιονόκρανο κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Απεικονίζονται εννέα Μούσες που περιβάλλουν µια θεϊκή µορφή µέσα σε µια σπηλιά, πιθανώς τον Απόλλωνα. Η επιγραφή και το ανάγλυφο σώζονται αποσπασµατικά και παρουσιάζουν ορισµένες δυσκολίες στην ερµηνεία τους. Σε αυτό το άρθρο, προχωρούµε τις υποθέσεις αποκατάστασης του κειµένου, οι οποίες συµπληρώνονται από ένα πρώτο εικονογραφικό σχόλιο και επιχειρούµε να επανατοποθετήσουµε αυτό το αντικείµενο στο αρχαίο του µνηµειακό, αρχαιολογικό, πολιτισµικό και θρησκευτικό πλαίσιο: το αφιέρωµα του λαού στις Πιερίδες φαίνεται πως συνδέεται µε την εγκαθίδρυση µιας λατρείας των Μουσών στη Λάρισα από έναν πλούσιο πολίτη ο οποίος, σε αντάλλαγµα της γενναιοδωρίας του, ελπίζει πως θα µπορέσει να λάβει το αξίωµα του ιερέα.

[en] This paper is the first publication of a votive epigram inscribed on one of the most important objects stored in the Diachronic Museum of Larissa, a relief stele reused as a capital during the Byzantine era. The sculpture portrays the nine Muses surrounding a divinity placed within a cave, who could be identified with Apollo. The inscription and the relief are incomplete, which causes some difficulties with the interpretation. We present some possible reconstructions of the text, and a preliminary iconographic commentary, attempting to replace this object in its monumental, archaeological, cultural and religious context: a dedication of the people to the Pierids seems to be linked to the foundation of a cult of the Muses in Larissa by a wealthy citizen who, in exchange for his generosity, hopes to obtain a priesthood.
[el] Η πόλη του Πανοπέα (ή Φανοτέα) στη Φωκίδα, η οποία ήταν γνωστή κατά την αυτοκρατορική περίοδο ως φτωχική, εξαιτίας ενός γνωστού χωρίου του Παυσανία, το οποίο επίσης χρήζει σχολιασµού, έγινε πλέον πιο γνωστή, χάρη στην πρόοδο της αρχαιολογικής και επιγραφικής έρευνας. Οι έρευνες αυτές καταδεικνύουν δύο τοµές στις αρχές και προς το τέλος της κλασικής περιόδου, οι οποίες σχετίζονται µε την Περσική εισβολή το 480 π.Χ. και τον Γ' Ιερό Πόλεµο (356-346 π.Χ.), αντίστοιχα. Μεταξύ των φωκικών πόλεων, ο Πανοπέας κατά την ελληνιστική περίοδο ήταν αναµφίβολα µια µέτρια πόλη, ενώ η ζωή στην πόλη φωτίζεται από δύο νέες επιγραφές, ένα ανάθηµα στον Ηρακλή και ένα ερωτικό κείµενο.

[en] The city of Panopeus (aka Phanoteus) in Phokis, reputed in imperial times to be indigent according to the famous passage by Pausanias – which however still requires commentary –, can now be better understood thanks to recent advances in its archaeological and epigraphical exploration. These advances show in particular two breaks at the threshhold and towards the end of the Classical period, respectively in connection with the Persian invasion of 480 BC and the 3rd Sacred War (356-346 BC). Among the Phokian cities in Hellenistic times, Panopeus undoubtedly remained an average city, whose life is made manifest by two new inscriptions, a dedication to Herakles and an erotic text.
[el] Παρουσιάζονται εδώ λίγοι απλοί κανόνες που επιτρέπουν να περάσει κανείς από το μονοτονικό στο πολυτονικό σύστημα· αυτοί οι κανόνες αφορούν τα πνεύματα, τον τονισμό των μονοσύλλαβων, του τελικού φωνήεντος, της παραλήγουσας και της προπαραλήγουσας.

[en] A few simple rules to go from the monotonic system back to the polytonic one, for spirits, the accentuation of the monosyllables, of the final vowel, the penultimate and antepenultimate syllable.
[el] Ο Νικόλαος Πολίτης δεν έγραψε ποτέ κανένα βιβλίο θεωρίας για την λαογραφία ή την εθνική ταυτότητα, αλλά όλο το έργο του παίζει σημαντικό ρόλο σ'αυτή την κατεύθυνση, ένα έργο εξ ολοκλήρου σε συμφωνία με την ατμόσφαιρα της εποχής του, τον αγώνα ενάντιον των ιδέων του Φαλμεραϊερ και τον ορισμό της ταυτότητας του πρόσφατα χτισμένου Κράτους. Ο ρόλος-κλειδί του και η θέση του στο Πανεπιστήμιο τον κάνουν αναμφισβήτητα μέλος της ελίτ.

[en] Nikolaos Politis has not written any theoretical work about laography or national identity, but his all work in itself plays an main role in this direction, work entirely accorded with his time atmosphere, the fight against Fallmerayer' ideas and the definition of the new built-State's identity. His key-role and his position in the University and the intellectual world make him undoubtedly an elite's member.
[el] Το άρθρο εξετάζει το οικόσηµο που βρίσκεται σε ένα πηγάδι µέσα στο κάστρο της Άρτας. Το οικόσηµο δηµοσιεύθηκε το 1936 από τον Α. Ορλάνδο, ο οποίος το απέδωσε στην ιταλική οικογένεια των λεγόµενων Ορσίνι, η οποία βασίλεψε στην Άρτα τον 14ο αι. Το άρθρο αυτό αποδεικνύει, αντίθετα, ότι πρέπει να το αποδώσουµε σε µια άλλη ιταλική οικογένεια, στους Τόκκους, που βασίλεψαν στην Άρτα από το 1416 µέχρι το 1449. Περιγράφεται η σύνθεσή του οικοσήµου στο οποίο το έµβληµα των Τόκκων συνδέεται µε αυτό των πριγκίπων του Τάραντα και Λατίνων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και µε τον περίφηµο βυζαντινό δικέφαλο αετό. Εξετάζεται ακόµα η σηµασία του οικοσήµου στα πλαίσια της οικογενειακής εραλδικής των Τόκκων, των δυτικών οικογενειών που είχαν σχέση µε το Βυζάντιο και του Βυζαντίου. Τελικά, µελετάται ο τρόπος µε τον οποίο το οικόσηµο µεταδόθηκε στις επόµενες γενιές των Τόκκων.

[en] The article examines the coat of arms located on the edge of a well in the medieval fortress of Arta. A. Orlandos published the coat of arms in 1936 and attributed it to the Italian family of the so called Orsinis, which ruled in Arta during the 14th c. The article proves per contra that it should be attributed to another Italian family, the Toccos, who ruled in Arta from 1416 to 1449. It describes their composition associating the proper arms of the Tocco family with the arms of the princes of Taranto, titular emperors of Constantinople, and with the famous Byzantine double-headed eagle. It studies the signification of the arms and replaces them in the context of the heraldry of the Tocco family, of the Western heraldry connected to Byzantium and of the Byzantine heraldry. Finally, it studies their posterity in the later arms of the descendants of the family.
[el] Η οκτώβολος εισφορά της Μεσσήνης (IG V 1, 1432-1433) είναι ένας ειδικός φόρος που επιβλήθηκε από τις ρωμαϊκές αρχές πιθανότατα την εποχή της τριανδρίας (43-31 π.Χ.). Ο υπολογισμός αυτού του φόρου διατηρεί την αρχαιότερη μαρτυρία του ρωμαϊκού δηναρίου σε μια λογιστική που ακόμα βασίζεται, άλλωστε, στις παραδοσιακές ελληνικές ονομασίες (τάλαντον, μνα, στατήρ, οβολός, δραχμή, χαλκούς). Ως εκ τούτου η οκτώβολος εισφορά αποτελεί ένα βασικό σταθμό μεταξύ των δύο μετρολογικών συστημάτων, του ελληνικού και του ρωμαϊκού, στη στροφή των ελληνιστικών προς τους αυτοκρατορικούς χρόνους. Θα αποδείξουμε σε αυτή τη μελέτη ότι ο υπολογισμός IG V 1, 1433 ουδαμώς επιτρέπει την εξίσωση του ρωμαϊκού δηναρίου με την αττική δραχμή στα μέσα του 1ου αι. π.Χ., αλλά αντίθετα αποδεικνύει ότι το μετρικό σύστημα της κλίμακας του δηναρίου διαδέχεται τον αττικό σταθμητικό κανόνα και τον αντικαθιστά μόνιμα, προσγραφόμενο στις ελληνιστικές μετρολογικές χρήσεις εγκαινιάζοντας τις καθαρές νομισματικές ισοτιμίες την εποχή των αυτοκρατορικών χρόνων.

[en] The Messenian ὀκτώβολος εἰσφορά (IG V 1, 1432-1433) was an extraordinary tax levied by the Roman authorities, probably during the Triumvirate (43–31 BC). The calculation of this tax includes the earliest mention of the Roman denarius in accounts still based on traditional Greek denominations (talanton, mina, stater, drachma, obolos and chalkous). As such, the ὀκτώβολος εἰσφορά represents an important bridge between the Greek and Roman metrological systems, between the Hellenistic and Imperial periods. We will show that account IG V 1, 1433 does not prove any equivalence between the Roman denarius and the Attic drachma in the mid-first century BC, but instead illustrates that the "denarial" standard (δεινάριον) permanently replaced the Attic standard (ἀργύριον ἀττικόν), in line with Hellenistic metrological practices, and marked the beginnings of the Imperial exchange rates.
[el] Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ τοποθετεί την πλοκή του μυθιστορήματός του σε μια φαντασιακή πόλη κατά τη διάρκεια ενός βαλκανικού λογοτεχνικού διαγωνισμού. Αυτός ο διαγωνισμός γίνεται η αφορμή για αντιπαράθεση ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές αναγνώσεις ενός γεγονότος, το οποίο υποτίθεται ότι έλαβε χώρα στο δεύτερο βαλκανικό πόλεμο το 1913. Κάθε αφήγηση στο εσωτερικό του μυθιστορήματος, αναπτύσσει τη δικιά της εκδοχή της πραγματικότητας, βασισμένη στη χρήση υποθετικών πηγών διαφορετικών κατηγοριών, όπως για παράδειγμα προσωπικά ημερολόγια, αλληλογραφίες, ή ακόμα οικογενειακές αναμνήσεις. Το χτίσιμο και η δομή του μυθιστορήματος συμπίπτουν με αυτό που ο Hayden White χαρακτηρίζει ως ανταγωνιστικές αφηγηματικές προσεγγίσεις σχετικά με αμφιλεγόμενα ιστορικά γεγονότα. Οι συζητήσεις που εστιάζουν στην ιστορικότητα της πλοκής και την ανάλυση της ιστορικής ακρίβειας των επιμέρους στοιχείων αυτών των αφηγηματικών σχημάτων, αναδεικνύουν τις περίπλοκες σχέσεις που υφαίνονται ανάμεσα στα ιστορικά μυθιστορήματα και την ιστορική πραγματικότητα, ιδιαίτερα όταν τα γεγονότα στα οποία αναφέρονται αποτελούν σημείο τριβής ανάμεσα στις διάφορες ιστοριογραφικές σχολές. Εκτός από αυτούς και ίσως χάρη σε αυτούς τους θεωρητικούς στοχασμούς σχετικά με τη γραφή της ιστορίας και της μυθοπλασίας, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα και ο συγγραφέας του, αναθεωρούν το κυρίαρχο εθνικιστικό αφηγηματικό παράδειγμα, εθνοκεντρικής και μονοδιάστατης ανάγνωσης των ιστορικών γεγονότων. Με αυτόν τον τρόπο, ο συγγραφέας ξανααφηγείται τους Βαλκανικούς Πολέμους, ανοίγοντάς τους σε μια πλουραλιστική ανάγνωση, καθιστώντας συνάμα δυνατή μια πολυδιάστατη πρόσληψη του τι συνέβη, όπως αυτό καταγράφηκε μέσα από μια σειρά διάφορων και ποικίλων ντοκουμέντων και μαρτυριών.

[en] Dimosthenis Kurtovic sets the plot of his novel in a fictive city during a Balkan literary contest. This contest allows the juxtaposition of three distinguished approaches of a supposedly real historical event occurring during the second phase of the Balkan Wars. Each novel develops its own version of what happened, based on various hypothetical sources, such as memoirs, correspondence or family memories. The novel's structure coincides with what Hayden White calls the competitive narratives regarding contentious historical events. The debates focusing on the historicity of the intrigue and the analysis of plot's elements in terms of historical accuracy, depicts the complicated relations woven between a novel which treats historical events or periods and the historical reality, particularly when these events are issues of controversy among different scholarship viewpoints. Besides or maybe thanks to these theoretical reflections between the writing of history and the writing of fiction, this novel and his author question as well the dominant nationalist paradigm of exclusivist and nationally-oriented lecture of historical events. In doing so, he revisits the Balkan Wars, opening them to a more pluralist lecture, allowing for a multiple perception of what happened as transmitted by different documents and various testimonies.
[el] O στρατός της Ανατολής ονομάζεται συχνά "Στρατός της Θεσσαλονίκης", με έμφαση δηλαδή στον ουσιαστικό ρόλο της πόλης. Οι στρατιώτες που ανακαλύπτουν τη Θεσσαλονίκη έχουν διαφορετικές αντιδράσεις: οι Παριζιάνοι προτιμούν ... το Παρίσι, οι χωρικοί μένουν έκπληκτοι όταν βλέπουν μια τόσο μεγάλη πόλη, σύγχρονες συνοικίες, καφετέριες, κινηματογράφους. Όλοι σημειώνουν, και μερικές φορές επικρίνουν, τον κοσμοπολιτισμό της, αλλά και τη βρωμιά των δρόμων και τη φτώχεια των προαστίων. Όσο για τις απολαύσεις και τις ηδονές της πόλης, είναι μόνο για τους ανώτερους αξιωματικούς. Οι στρατιώτες δεν επιτρέπονται να πάνε εκεί πάρα μόνο στα πορνεία που έχουν κατασκευαστεί γι'αυτούς στο δρόμο μεταξύ του λιμανιού και του στρατοπέδου Zeitenlik. Για τους στρατιώτες, η πόλη της ευχαρίστησης είναι επίσης αυτή των νοσοκομείων, και πολλοί από αυτούς έχουν δει μόνο το σταθμό και το λιμάνι. Καθώς οι κρίσεις τους για τους ντόπιους είναι συχνά επικριτικές, ειδικά για τους Έλληνες και τους Εβραίους, εκπλήσσονται από την ταχεία εξάπλωση της πυρκαγιάς που κατέστρεψε την πόλη το 1917, αλλά το βλέπουν ως ένα είδος θεϊκής τιμωρίας.

[en] The army of the East has often been called "Army of Salonica", which is to say the essential role of the city. The soldiers who discover Salonika have different reactions: Parisians prefer ... Paris, the villagers are stunned to see such a big city, modern districts, cafes and cinemas. All note and sometimes criticize its cosmopolitanism but also the dirt of the streets and the poverty of the suburbs. As for the sensuousness and pleasures of the city, they are only for the superior officers; the soldiers are not allowed to go there except in brothels built for them on the road between the port and the Zeitenlik camp; for them, the city of pleasure is also that of the hospitals, and many of them saw only the station and the port. Since their judgments about local people are often critical, especially about Greeks and Jews, they are surprised at the rapid spread of the fire that destroyed the city in 1917, but see it as a kind of divine punishment.