BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Το άρθρο εξετάζει τους χώρους παραγωγής και τις βιοτεχνικές δραστηριότητες στο µυκηναϊκό κόσµο. Εστιάζει στις σταθερές κατασκευές, όπως οι βιοτεχνικοί κλίβανοι, και στους αποθέτες εργαλείων, ηµίεργων αντικειµένων ή ανεπεξέργαστων υλικών που ανακαλύφθηκαν σε υστεροελλαδικά ανασκαφικά σύνολα. Ενώ ορισµένες βιοτεχνικές δραστηριότητες, όπως η επεξεργασία του ελεφαντοστού, συγκεντρώνονταν σε ανακτορικές θέσεις, όπως οι Μυκήνες και η Θήβα, στην ΥΕ ΙΙΙ Β, η κεραµική παραγωγή µαρτυρείται από την ανακάλυψη κλιβάνων σε διάφορα οικιστικά σύνολα καθ' όλη τη διάρκεια της ΥΕ περιόδου. Οι χώροι εργασίας ήταν ενσωµατωµένοι στις µυκηναϊκές οικίες, ακόµα και εκεί όπου µαρτυρούνται µεταλλουργικές δραστηριότητες, όπως στην Τίρυνθα. Ο βιοτεχνικός εξοπλισµός παραµένει συνήθως ελλιπής στη µυκηναϊκή Ελλάδα. Η παρατήρηση αυτή φανερώνει την ανάγκη να εξετάσουµε προσεκτικά το χαρακτήρα και την ιδιοµορφία των ταυτισµένων εργαστηρίων.

[fr] Cet article se propose d'examiner les espaces de production et d'activités artisanales dans le monde mycénien. On s'intéresse aux structures fixes – telles que les fours artisanaux – et aux dépôts d'outils, d'objets semi‑finis ou de matériaux bruts découverts en contexte de l'Helladique Récent. Alors que certaines activités artisanales, comme le travail de l'ivoire, se concentrent sur des sites palatiaux tels que Mycènes et Thèbes à l'HR III B, la production céramique est attestée par la découverte de fours dans différents habitats, tout au long de l'HR. Les espaces de travail étaient bien intégrés à l'habitat mycénien, même là où des activités métallurgiques sont attestées, comme à Tirynthe. Les équipements artisanaux demeurent toutefois le plus souvent incomplets en Grèce mycénienne. Cette observation conduit à se pencher sur le caractère et la spécificité des ateliers identifiés.
[el] Οι επιγραφές που δηµοσιεύονται στο άρθρο αυτό προέρχονται από το δεύτερο θέατρο της Λάρισας, που κτίστηκε στον 1ο αι. π.Χ., µε λίθους σε δεύτερη χρήση προερχόµενους από ένα κυκλικό οικοδόµηµα, που ανήκε σε ιερό. Μερικοί από αυτούς τους λίθους φέρουν αναθηµατικές επιγραφές από απελεύθερους προς µια θεότητα που δεν ονοµάζεται ποτέ. Ούτε το αντικείµενο που προσφέρεται στη θεότητα προσδιορίζεται (επρόκειτο ίσως για τον ίδιο το λίθο;). Οι επιγραφές χρονολογούνται στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 2ου αι. π.Χ. και είναι όλες γραµµένες σε θεσσαλική διάλεκτο. Τα ονόµατα των απελεύθερων συνοδεύονται συνήθως από ένα πατρωνυµικό επίθετο, πάντοτε διαφορετικό από το όνοµα του απελευθερωτή τους, για το οποίο δεν µπορούµε να είµαστε βέβαιοι αν αντιστοιχεί στο όνοµα του πατέρα τους ή σε εκείνο του πρώην κυρίου τους. Μερικές από τις πράξεις απελευθέρωσης που αναφέρονται στις επιγραφές συνέβησαν µετά από την αποδοχή µιας κληρονοµιάς και µπορεί αυτό να ίσχυε για το σύνολο των επιγραφών. Οι αναθηµατικές αυτές επιγραφές αποτελούν πιθανότατα µια πρώτη µορφή φόρου πράξης απελευθέρωσης.

[fr] Les inscriptions présentées dans cet article proviennent du second théâtre de Larissa qui a été construit au ier s. av. J.‑C. avec des blocs de remploi provenant d'un bâtiment arrondi, appartenant à un sanctuaire. Certains de ces blocs portent des dédicaces faites par des affranchis à une divinité qui n'est jamais nommée ; la nature de l'objet consacré n'est jamais précisée (peut‑être s'agit‑il de la pierre elle‑même ?). Ces inscriptions, qui datent de la fin du iiie s.-début du iie s. av. J.‑C, sont toutes en dialecte thessalien. Les noms des affranchis sont généralement accompagnés d'un adjectif patronymique, toujours différent du nom de leur manumissor, dont on ne peut dire s'il correspond au nom de leur père ou à celui de leur ancien maître. Certains des affranchissements mentionnés dans ces dédicaces apparaissent comme consécutifs à un héritage et il se pourrait que ce soit le cas de l'ensemble de ces inscriptions. Ces dédicaces constituent vraisemblablement une première forme de la taxe d'affranchissement.
[el] Οι μαχητές του Ανατολικού Μετώπου πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους διατηρώντας ένα μέτωπο το οποίο, όπως και εκείνο της Γαλλίας, παρέμεινε σταθερό για τρία χρόνια. Το κεφάλαιο αυτό στοχεύει να αναλύσει πώς ο στρατός αυτός των μεταφυτευμένων στρατιωτών είναι οργανωμένος σε ανεπαρκώς ελεγχόμενες περιοχές. Ποια διαχείριση των στρατευμάτων; Πώς βιώνουν μία μακρά παραμονή στο πίσω μέρος ή σε απομονωμένο βουνό; Πως βλέπουν οι μαχητές τον εαυτό τους; Ποιες είναι οι ανησυχίες τους, το πόνο τους; Αυτή είναι η καθημερινή ζωή των Γάλλων στρατιωτών στη Μακεδονία, όπως την αντιλαμβάνονται και την παρουσιάζουν. Η Μακεδονία δεν είναι η χερσόνησος της Καλλίπολης, ο χώρος είναι μεγαλύτερος, οι παρόντες άνδρες πολύ περισσότεροι. Παρόλα αυτά, μπορούμε να παρατηρήσουμε ομοιότητες στις αντιλήψεις και τις εμπειρίες των ανθρώπων αυτού του "ανατολικού" στρατού: η απογοήτευση με το τοπίο, το κλίμα, τους πληθυσμούς αυτής της Ανατολής, η απογοήτευση με την κυβέρνησή τους, που τους εγκαταλείπει, τους φαίνεται, σε αφιλόξενες θέσεις χωρίς επαρκή εξοπλισμό.

[fr] Les combattants du front d'Orient ont passé la majeure partie de leur temps à entretenir un front qui, comme celui de France, est resté stable pendant trois ans. Ce chapitre se propose d'analyser comment s'organise cette armée de soldats transplantés sur des territoires peu contrôlés. Quelle gestion des troupes ? Comment sont vécus les longs séjours à l'arrière ou sur un front de montagne isolé ? Quelle vision les combattants portent‑ils sur eux‑mêmes ? Quelles sont leurs préoccupations, leurs souffrances ? Il s'agit de la vie quotidienne des soldats français en Macédoine, telle qu'ils la perçoivent et la présentent. La Macédoine n'est pas la presqu'île de Gallipoli, l'espace est plus vaste, les hommes présents beaucoup plus nombreux. Néanmoins, nous pouvons observer des similitudes dans les perceptions et le vécu des hommes de cette armée " d'Orient " : la déception face aux paysages, au climat, aux populations de cet Orient, la déception aussi face à leur gouvernement qui les abandonne leur semble‑t‑il, dans des lieux inhospitaliers sans équipement adéquat.
[el] Αυτό το άρθρο θέλει να υπενθυμίσει ότι η σημερινή υποδοχή μετανάστων/προσφύγων δεν είναι η πρώτη στην ιστορία της Ελλάδας επιλεντρώνοντας το ενδιαφέρον στη περίπτωση της Δυτικής Θράκης από το 1922 ως το 1928. Τι έχει την έκανε ιδιαίτερη; Πως έγινε η υποδοχή στις τότε πολύ δύσκολες συνθήκες; Πως έγινε η ανθρωπινή συγκατάθεση ανάμεσα σε Ορθόδοξους οι οποίοι διώχτηκαν από την Τουρκία σαν Έλληνες και Τουρκόφωνοι [οι περισσότεροι] μουσουλμάνοι οι οποίοι είχαν την άδεια να μείνουν; Το 1928 είναι το τελευταίο έτος της επέμβασης της ΚτΕ στη Θράκη.

[fr] Cet article veut rappeler qu'accueillir des réfugiés n'est pas une première dans l'histoire de l'État grec en se focalisant sur le cas de la Thrace occidentale entre 1922 et 1928. Qu'a‑t‑il de particulier ? Comment s'est effectué l'accueil d'urgence dans des conditions particulièrement difficiles ? Comment s'est effectuée la cohabitation humainement difficile entre des orthodoxes chassés de Turquie, parce que Grecs, et des musulmans turcophones (en majorité) autorisés à rester en Thrace ? La date de 1928 a été choisie parce qu'elle marque la fin de l'intervention de la SDN en Thrace.
[el] Με βάση μία μετάφραση στα ελληνικά των ταξιδιών του Εβλίγια Τσελεμπί, αυτό το άρθρο ακολουθεί τη διαδρομή του από τη Θράκη ως την Αττική, επιμένοντας στα γενικά χαρακτηριστικά που επαλαμβάνονται συχνά στο κείμενο, και δίνοντας λεπτομέρειες για τη περιγραφή της Θεσσαλονίκης στην οποία αφιερώνεται το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου.

[fr] À partir d'une traduction grecque du Livre de voyage d'Evliyâ Çelebi, cet article suit son voyage depuis la Thrace jusqu'en Attique, s'attardant sur les caractères généraux récurrents de ses descriptions et détaillant la vision de Salonique à laquelle est consacrée une large part de l'ouvrage.
[el] Μεταξύ Ιουλίου του 1908 και αρχών του 1910, ο ελληνικός τύπος αντιμετωπίζει το κίνημα των Νεότουρκων περνώντας από τον ενθουσιασμό στη δυσπιστία, καταλήγοντας σε απόλυτη κριτική. Κατ´αρχάς ελπίζει ότι ελευθερία και ισότητα θα επιτρέψουν τον ελληνο-οθωμανισμό: μία έλληνο—τουρκική κυριαρχία της Αυτοκρατορίας θα απέτρεπε τη βουλγαρική επιρροή στη Μακεδονία, το κυριότερο ανησυχητικό πρόβλημα των Ελλήνων εθνικιστών το 1908. Τελικά, ο "οθωμανικός" πατριωτισμός σημαίνει, για κάθε "έθνος" της αυτοκρατορίας, αφορμή του αυτοεθνικισμού του.Την άνοιξη του 1909, ο ελληνικός τύπος αποκαλύπτει ότι ο "τουρκισμός" μπορεί να αντικαταστήσει τον οθωμανισμό. Ο ενθουσιασμός για τους Νεότουρκους γρήγορα χάνεται, η σωτηρία δεν θα προέλθει από τον οθωμανισνό αλλά από την ίδια την Ελλάδα, την στρατιωτική προετημασία απέναντι στους Τούρκους, oριστικά "βαρβάρους".

[fr] Entre juillet 1908 et le début de 1910, la presse grecque, face aux Jeunes-Turcs, passe de l'enthousiasme à la méfiance puis à la critique radicale. Elle espère d'abord que la liberté et l'égalité permettront l'helléno-ottomanisme, une domination gréco-turque de l'Empire qui éviterait l'emprise bulgare en Macédoine, sujet d'inquiétude principal des nationalistes grecs de 1908. En fait, le patriotisme " ottoman " est pour chaque " nation " de l'Empire une bonne occasion pour masquer son propre nationalisme. Au printemps 1909, la presse grecque découvre que l'ottomanisme peut laisser la place au " turcisme ", son enthousiasme pour les Jeunes-Turcs tombe rapidement, le salut ne viendra pas de l'ottomanisme, mais de la Grèce, de sa préparation militaire face aux Turcs définitivement " barbares ".
[el] Αυτό το άρθρο προτείνει μία διάκριση ανάμεσα σε δύο ελληνικές κοινωνικές ομάδες, την μεγαλοαστική τάξη και τη μεσαία τάξη, ανάλογα με τα διαβάσματά τους, τη Revue des Deux Mondes ή τη Νέα Εστία κατά τη δεκαετία του 30. Οι συνδρομητές της "βασίλισσας των Γαλλικών Γραμμάτων" ανήκουν προπάντων στην κοσμοπολιτική ελίτ των διεθνών σχεσέων. Το ελληνικό αντίστοιχό της έχει επίσης ένα αστικό κοινό αλλά απευθύνεται στις μεσαίες τάξεις οι οποίες αναζητούσαν μια άμεση έκφραση της εθνικής διανοητικής ζωής.

[fr] On propose ici de distinguer entre deux groupes sociaux grecs, la haute bourgeoisie et les couches moyennes, d'après leurs lectures respectives, la Revue des Deux Mondes et la Nea Estia, pendant les années trente. Les abonnés de la " doyenne des lettres françaises " appartiennent surtout à l'élite cosmopolite des affaires internationales. Son équivalent grec se constitue également un public bourgeois, mais son appel s'adresse plutôt aux couches moyennes à la recherche de l'expression immédiate de la vie intellectuelle nationale.
[el] Το κεφάλαιο αυτό παρουσιάζει τους σύνθετους κανόνες τονισμού των ουσιαστικών, τη θέση του βασικού τόνου και τη μετατόπιση αυτού του τόνου ανάλογα με την κλίση των ουσιαστικών (πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη κλίση) και κατά το είδος (αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο). Διατυπώνονται επίσης οι κανόνες οι σχετικοί με τις τρεις κύριες κατηγορίες των επιθέτων. Εξετάζεται και ο τονισμός των σύνθετων ονομάτων στις τέσσερις κλίσεις.

[fr] Ce chapitre présente les règles complexes de l'accentuation des substantifs, emplacement de l'accent premier, déplacement de cet accent selon la catégorie des substantifs (première, deuxième, troisième, quatrième déclinaison) et les genres (masculin, féminin, neutre). On y trouve également les règles qui concernent les trois classes d'adjectifs et l'accentuation des noms composés dans les quatre déclinaisons.
[el] Τρεις επιγραφές που συγκεντρώθηκαν πρόσφατα αναφέρουν Ροδίους που σκοτώθηκαν στον πόλεµο. αναφέρονται αντίστοιχα στον πόλεµο ενάντια στον Πτολεµαίο II, στον πρώτο Μιθριδατικό πόλεµο και στην καταπολέµηση της πειρατείας στα χρόνια µετά την άρση της πολιορκίας του Δηµήτριου Πολιορκητή, το 304 π.Χ. Επανεξετάζουµε λοιπόν το διάσηµο κεφάλαιο του Πολύβιου 30.5.6‑8, σύµφωνα µε το οποίο, το 167 π.Χ., οι Ρωµαίοι και οι Ρόδιοι συνεργάζονταν στρατιωτικά από "σχεδόν εκατόν σαράντα χρόνια". Η µάχη κατά των πειρατών ήταν ο στόχος που ένωσε τα δύο κράτη στα τέλη του 4ου αι. Πρέπει κατά συνέπεια να απορρίψουµε οριστικά τη διόρθωση του M. Holleaux στο κείµενο του Πολύβιου µε στόχο να το κάνει να συµµορφωθεί µε τη θεωρία του περί πλήρους σχεδόν ανυπαρξίας σχέσεων µεταξύ Ρώµης και Ανατολής µέχρι τον πρώτο Ιλλυρικό πόλεµο (229‑228 π.Χ.). Το συµπέρασµα µας δίνει την ευκαιρία να επανεξετάσουµε τη φράση ἄνδρες ἀγαθοὶ γενόµενοι, που χρησιµοποιείται για να χαρακτηρίσει τους πολεµιστές της Ρόδου που επέδειξαν ανδρεία.

[fr] Trois inscriptions récemment réunies mentionnent des Rhodiens morts à la guerre. On établit qu'elles se rapportent respectivement à la guerre contre Ptolémée II, à la première guerre mithridatique et à la répression de la piraterie dans les années qui suivirent la levée du siège de Démétrios Poliorcète, en 304 av. J.‑C. On revient alors sur le célèbre chapitre de Polybe XXX 5, 6‑8, selon lequel, en 167 av. J.‑C., les Romains et les Rhodiens coopéraient militairement depuis " presque cent quarante ans ". La lutte contre les pirates est précisément l'objectif qui a réuni les deux États à la fin du ive s. Il faut donc renoncer définitivement à la correction que M. Holleaux apportait au texte de Polybe pour le mettre en conformité avec sa thèse d'une absence presque totale de relations entre Rome et l'Orient jusqu'à la première guerre d'Illyrie (229‑228). On revient en conclusion sur la formule ἄνδρες ἀγαθοὶ γενόµενοι, utilisée pour désigner les combattants ayant bien mérité de Rhodes.
[el] Περίληψη: Σε αυτή τη συνέντευξη, η Μίμη Ντενίση, ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου, συγγραφέας και σκηνοθέτης, παραθέτει τη γνώμη της για την παρακαταθήκη της Συνθήκης της Λωζάννης στην ελληνική κοινωνία. Σχολιάζει επίσης την πρόσληψη από το κοινό, των έργων της Σμύρνη μου αγαπημένη και Κι από Σμύρνη...Σαλονίκη.

[fr] Résumé : dans cet entretien, Mimi Denissi, comédienne-actrice, écrivaine et metteure en scène, relate son opinion sur l'héritage du traité de Lausanne dans la société grecque. Elle revient aussi sur l'écho et la réception par le public de ses deux pièces de théâtre Smyrne ma bien-aimée et De Smyrne à Salonique.
[el] Οι οχυρώσεις του οικισµού (oppidum) στο Saint‑Blaise, της νότιας Γαλλίας, ερευνήθηκαν ήδη από το 1924, έχουν δε αποτελέσει αντικείµενο νέων ερευνών µε την ευκαιρία της ανακήρυξης της θέσης ως προστατευόµενης. Εάν οι έρευνες επιβεβαιώσουν τη διάστρωση ή και τη διαδοχή τεσσάρων τουλάχιστον σειρών άµυνας που ανήκουν σε περιόδους γαλατικές, ύστερης αρχαιότητας και µεσαιωνικές, οι εργασίες αυτές έχουν ανανεώσει τις γνώσεις µας και την κατανόησή µας για τα τείχη αυτά και ιδίως για αυτά της πρωτο-ιστορικής περιόδου. Πρέπει να επισηµάνουµε δύο σηµεία: την ύπαρξη ισχυρού γαλατικού τείχους από τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., το οποίο µας επιτρέπει να ταυτίσουµε στη θέση ένα οχυρό του γαλατικού φύλου των Ségobriges, τους οποίους οι Φωκαείς συνάντησαν πριν από την ίδρυση της Μασσαλίας. Το δεύτερο, ότι το µεγαλόπρεπο ελληνιστικό τείχος χτισµένο κατά τον "ελληνικό" τύπο, πρέπει να ερµηνευθεί ως ένα ηµιτελές γαλατικό έργο, κατεστραµµένου από τους Ρωµαίους, µετά την πτώση του oppidum στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ.

[fr] Explorées depuis 1924, les fortifications de l'oppidum de Saint‑Blaise dans le Sud de la France ont récemment fait l'objet de nouvelles investigations à l'occasion de la mise en valeur projetée du site.S'ils ont confirmé l'empilement et/ou la succession d'au moins quatre lignes de défense appartenant aux périodes gauloise, tardo-antique et médiévale, ces travaux ont beaucoup renouvelé notre connaissance et notre interprétation de ces murailles, en particulier pour la période protohistorique. Deux points principaux doivent être relevés : l'existence d'un puissant mur gaulois dès la fin du viie s. av. J.‑C., qui nous permet d'identifier ici la forteresse de la tribu gauloise des Ségobriges que les Phocéens ont abordé avant la fondation de Marseille ; la muraille hellénistique en grand appareil de type grec doit désormais être interprétée comme un ouvrage gaulois inachevé, anéanti par les Romains lors de la chute de l'oppidum à la fin du iie s. av. J.‑C.
[el] Περίληψη: ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να σκιαγραφήσει μία γενεαλογία της διαχείρισης της τραυματικής μνήμης των ελληνο-ορθόδοξων πληθυσμών της Ανατολίας, στις δημόσιες και ιστοριογραφικές συζητήσεις που έλαβαν χώρα στην ελληνική κοινωνία μετά από τη Συνθήκη της Λωζάνης. Η συγκεκριμένη μνήμη παραπέμπει τόσο στη φυσική βία που οι εν λόγω πληθυσμοί υπέστησαν από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλιστές κατά την περίοδο 1914-1922, όσο και στις πολιτικές διάκρισης και κοινωνικού αποκλεισμού που αντιμετώπισαν ύστερα από την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. Η μνήμη αυτή, περιορισμένη σε πρώτο χρόνο και για μεγάλο χρονικό διάστημα, στον οικογενειακό και κοινοτικό χώρο, αναδεικνύεται στο δημόσιο χώρο από τη δεκαετία του 1980. Με αφορμή αυτή την ανάδειξη, αμφισβητείται το "success story" μιας υποτιθέμενης αρμονικής ένταξης στην ελληνική κοινωνία. Επιπλέον, οι φορείς αυτής της μνήμης επιδιώκουν να αναγνωριστεί ο χαρακτηρισμός ως γενοκτονία για τις πολιτικές εκτοπισμού και εξολόθρευσης στην Οθωμανική Ανατολία την περίοδο 1914-1922. Δύο νόμοι που ψηφίζονται από το ελληνικό Κοινοβούλιο, το 1994 και το 1998 συνάδουν προς αυτή την κατεύθυνση. Οι διαξιφισμοί ανάμεσα σε υποστηρικτές και επικριτές τους, αντανακλούν τις εντάσεις στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με την πρόσληψη του παρελθόντος και οδηγούν σε διαμάχες γύρω από θέματα μνήμης καθώς και σε εργαλειοποίηση της συγκεκριμένης μνήμης.

[fr] Résumé : l'objectif de cet article est d'esquisser une généalogie de la gestion de la mémoire traumatisante des réfugiés chrétiens grec-orthodoxes de l'Anatolie dans les discussions historiographiques et publiques au sein de la société grecque après 1923. Cette mémoire renvoie à la fois à la violence physique qu'ils ont subie par les Jeunes-Turcs et les kémalistes pendant la période 1914-1922 ainsi qu'aux politiques de discrimination et d'exclusion sociale rencontrées après leur installation en Grèce. Cette mémoire véhiculée pendant longtemps dans le milieu familial et associatif investit l'espace public à partir des années 1980. À cette occasion, la " success-story " d'une intégration harmonieuse au sein de la société grecque est remise en question. Par ailleurs, les porteurs de cette mémoire militent pour la reconnaissance du caractère génocidaire des politiques de déportation et d'extermination en Anatolie entre 1914 et 1922. Deux lois sont votées dans ce sens par le Parlement grec en 1994 et en 1998. Les débats opposant défenseurs et détracteurs cristallisent des crispations au sein de la société grecque autour de la perception de ce passé et donnent lieu à des batailles mémorielles et à l'instrumentalisation de la mémoire.
[el] Στο τέλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι μουσικές πρακτικές των Ρωμιών της Σμύρνης διαφοροποιούνται απ'αυτές των Τούρκων με το αναμφισβήτητα μικτό χαρακτήρα τους. Αυτό οφείλεται στην σημαντική υιοθέτηση της δυτικής μουσικής γλώσσας και στις ιδιοτροπίες ενός ρεπερτόριου στον οποίο επικρατούν ο σύνδεσμος βιολί-σαντούρι και η μαντολινάτα. 'Ομως οι Ρωμιοί μουσικοί της Σμύρνης συνεχίζουν ως την αρχή του 20ου αιώνα να μοιράζουν με τους οθωμάνους Τούρκους τον τροπικό σύστημα του μακάμ, μερικές μορφές του λόγιου και ημιλόγιου ρεπερτόριου καθώς και μια μεγάλη ποικιλία ρυθμικών κύκλων από τους οποίους μερικοί -σαν το ζεϊμπέκ-ζεϊμπέκικο- έγιναν σήμερα έμβλημα της σύχρονης πολιτισμικής ελληνικής ταυτότητας.σμυρνέϊκο τραγούδι, ζεϊμπέκ-ζεϊμπέκικο, μουσικά όργανα, ούτι, τουμπελέκι, μακάμ, λύρα-πολίτικη λύρα, κεμεντζές, ζουρνάς, νταούλι, αμανές, λύρα

[fr] À la fin de l'Empire ottoman, les pratiques musicales des Grecs de Smyrne se distinguent de celles des Turcs par leur caractère incontestablement " métis ", dû notamment à une large adoption d'éléments du langage musical " occidental " et aux particularités d'un instrumentarium où prédominent l'association violon-santûr/sandouri et la mandolinata. Néanmoins, les musiciens grecs smyrniotes continuent jusqu'au début du xxe siècle à partager avec les Turcs ottomans le système modal du makam, certaines formes des répertoires savant et semi savant, ainsi qu'un large éventail de cycles rythmiques, issus des répertoires " populaires ", dont certains, à l'instar du zeybek/zeybekiko, sont désormais emblématiques de l'identité culturelle grecque contemporaine.
[el] Πόσοι σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας πήγαν εθελοντές του Δημοκρατικού Στρατού στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου ; Από κομουνισμό, εθνική μακεδονική συνείδηση η εξ αιτίας των συνθηκών ; Κανείς δεν μπορεί να δώσει μία σίγουρη απάντηση σ'αυτές τις ερωτήσεις. Όμως, η σημερινή κατάσταση των ερευνών επιτρέπει αριθμητικές εκτιμήσεις, διευκρινήσεις των συνθηκών ζωής των. Ήταν ιδεολογικά καταπιεσμένοι από τους διαφόρους κατακτητές, την ελληνική κυβέρνηση, το ΚΚΕ, τη νεοῖδρυμένη Γιουγκοσλαβία, σε απόλυτη φτώχεια επιβεβαρυμένη λόγω της αποκλειστικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Επίσης εννοείται πως όλοι οι σλαβόφωνοι δεν τηρούν μίαν μόνο πολιτική στάση, σε αντίθεση με τις υποστηρίξεις των διαφόρων γειτονικών εθνικών προπαγανδών.

[fr] Combien de slavophones de Macédoine grecque se sont engagés dans l'Armée Démocratique pendant la guerre civile grecque ? L'ont-ils fait par communisme, par sentiment national macédonien ou contraints par les circonstances ? Nul ne peut aujourd'hui fournir une réponse certaine à ces questions. L'état actuel des recherches permet cependant de fournir des approximations numériques, des précisions sur leurs conditions de vie, soumises aux pressions idéologiques des différents occupants, du gouvernement grec, du KKE, de la Yougoslavie naissante, face à une extrême pauvreté aggravée par la politique d'exclusion menée par les gouvernements grecs au départ des Allemands. On comprend également que les Slavophones sont loin d'avoir une position politique unique, contrairement à ce que qu'affirment les différentes propagandes nationales qui les entourent.
[el] Παρουσιάζονται στο άρθρο αυτό τα αποτελέσματα των αναλύσεων χρωμάτων δέκα υφασμάτων των τριών πρώτων αιώνων μ.Χ., που φανέρωσαν την ύπαρξη αληθινής πορφύρας, η οποία παρήχθη από θαλάσσια όστρεα. Τα υφάσματα ανακαλύφθηκαν στους αποθέτες απορριμμάτων των Διδύμων, στην Ανατολική έρημο της Αιγύπτου. Τα αποτελέσματα των αναλύσεων προσεγγίζονται από την άποψη της βιολογικής προέλευσης των χρωμάτων αυτών, των τόπων και των τεχνικών παραγωγής. Παρουσιάζονται στη συνέχεια τα αποτελέσματα των υπολογισμών της ποσότητας του βαμμένου με πορφύρα μαλλιού, που απαιτείται για τη διακόσμηση των ενδυμάτων στα οποία ανήκαν αρχικά τα δείγματα που υποβλήθηκαν στις αναλύσεις. Οι υπολογισμοί αυτοί επέτρεψαν να εκτιμηθεί το επιπλέον κόστος που επέφερε η χρήση αληθινής πορφύρας στα βασικά είδη ανδρικής και γυναικείας ένδυσης της εποχής. Συγκρίνοντας το κόστος με άλλες τιμές προϊόντων ή υπηρεσιών, μπορούμε να σχηματίσουμε μια ακριβέστερη ιδέα για τις δυνατότητες διάδοσης της περίβλεπτης αυτής βαφής σε διάφορα στρώματα της αιγυπτιακής κοινωνίας κατά τους τρεις πρώτους αιώνες μετά Χριστόν.

[fr] Sont présentés ici les résultats d'analyses de colorants ayant permis d'identifier de la vraie pourpre, extraite de mollusques marins, dans dix textiles archéologiques des trois premiers siècles de notre ère découverts dans les dépotoirs du site de Didymoi, dans le désert Oriental d'Égypte. Ces résultats sont discutés du triple point de vue des sources biologiques de ces teintures, des lieux de production et des procédés techniques mis en œuvre. Sont ensuite exposés les résultats de calculs des quantités de laine teinte en pourpre nécessaires pour décorer les vêtements dont faisaient originellement partie les fragments analysés. Ils ont permis d'évaluer le coût supplémentaire entraîné par l'emploi de vraie pourpre dans les éléments de base de l'habillement masculin et féminin de l'époque. En comparant ce coût avec d'autres prix de denrées ou de services, on peut se former une idée plus précise des possibilités de diffusion de cette teinture prestigieuse dans les différentes couches de la société égyptienne des trois premiers siècles de notre ère.