BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Το 1981 εντοπίστηκε από την αρχαιολόγο δρα. Αγγέλικα Ντούζουγλη, σε σωστική ανασκαφή στην πόλη του Άργους, νομισματικός "θησαυρός" αποτελούμενος από 12 τετράδραχμα αττικού βάρους (πέντε στο όνομα του Αλεξάνδρου Γ΄ και επτά του Δημητρίου A΄ Πολιορκητή) που είχαν αποκρυβεί σε θραυσμένη λάγυνο. Με εξαίρεση ένα από τα τετράδραχμα στο όνομα του Αλεξάνδρου Γ΄, που προέρχεται από το νομισματοκοπείο της "Βαβυλώνος" και έχει εκδοθεί όσο ο ηγεμόνας βρισκόταν στη ζωή, τα υπόλοιπα (ένα ακόμη από το νομισματοκοπείο της "Βαβυλώνος" και τρία από εκείνο της Κορίνθου) είναι μεταθανάτιες κοπές. Τα επτά τετράδραχμα του Δημητρίου Πολιορκητή έχουν εκδοθεί από το νομισματοκοπείο της Σαλαμίνας της Κύπρου και ανήκουν στις πρωιμότερες κοπές στο όνομά του. Η πρώιμη χρονολόγηση του αγγείου στα τέλη του 4ου αι. π.Χ., η τελευταία έκδοση των τετραδράχμων του νομισματοκοπείου της Κορίνθου (που είναι σχεδόν ακυκλοφόρητα) στα 290 π.Χ., αλλά και η χρονολόγηση του αποθησαυρισμού των εν ζωή κοπών του Αλεξάνδρου Γ΄ στην Πελοπόννησο έως το 295-280 π.Χ., μας επιτρέπουν να χρονολογήσουμε την απόκρυψη του "θησαυρού" μέσα στη δεκαετία 290-280 π.Χ., την ταραγμένη εκείνη περίοδο που το Άργος κήρυξε την ανεξαρτησία του και εκδίωξε τη μακεδονική φρουρά από την πόλη.

[fr] En 1981, l'archéologue Angelika Douzougli a découvert lors d'une fouille d'urgence à Argos un trésor de douze tétradrachmes de poids attique cachés dans un lagynos brisé (cinq au nom d'Alexandre le Grand et sept au nom de Démétrios Poliorcète). À l'exception d'un tétradrachme d'Alexandre le Grand frappé à Babylone du vivant du roi, les autres monnaies (une de Babylone et trois de Corinthe) sont des frappes posthumes. Les sept tétradrachmes de Démétrios Poliorcète ont été émis à Salamine de Chypre et appartiennent aux plus anciennes émissions frappées au nom du roi. La date la plus haute possible pour le lagynos (f. ive s.), le terminus ante quem de 290 av. J.-C. pour les tétradrachmes de Corinthe, qui sont pratiquement à fleur de coin, mais aussi la datation admise (jusque 295-280 av. J.-C. au plus tard) pour l'enfouissement des monnaies frappées du vivant d'Alexandre le Grand, nous autorisent à dater l'enfouissement du trésor dans la décennie 290-280 av. J.-C., c.-à-d. de cette époque troublée au cours de laquelle Argos revendiqua son indépendance et chassa de la ville la garnison macédonienne.
[el] Το άρθρο εξετάζει την ελληνική ιστοριογραφία για τους μισθούς και παρακολουθεί την εξέλιξη των μισθών στην ελληνική κλωστοϋφαντουργία την περίοδο 1912‑1936. Η έρευνα βασίζεται στο αρχείο μιας μεγάλης κλωστοϋφαντουργικής επιχείρησης του Πειραιά. Επιδιώκεται όχι μόνο να εξεταστεί η εξέλιξη των μισθών στην αγορά εργασίας, αλλά και να διερευνηθεί ο έμφυλος καταμερισμός εργασίας και η διαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων εξουσίας στους χώρους εργασίας της κλωστοϋφαντουργίας.

[fr] L'article examine l'historiographie grecque sur les salaires et porte sur l'évolution des salaires dans l'industrie textile de Grèce (1912‑1936). En nous fondant sur les sources des archives d'une grande entreprise textile du Pirée, nous voulons étudier non seulement l'évolution des salaires sur le marché du travail, mais aussi la division sexuée du travail et la formation sociale des hiérarchies aux lieux du travail.
[el] Σε μια νουβέλα δημοσιευμένη το Δεκέμβριο του 1894, ο Εμμανουήλ Ροΐδης εκθέτει τη στρατηγική ενός νέου συζύγου που επιθυμεί να ξανακερδίσει τη γυναίκα του η οποία έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στους καβαλιέρους των χοροεσπερίδων της Ερμούπολης. Ο σύζυγος, προκειμένου να την επαναφέρει στη συζυγική εστία, της επιδαψιλεύει δώρα που κολακεύουν τη φιλαρέσκεια της, μεταμορφώνει το σπίτι τους σε θαλπερή ερωτική φωλιά, αλλά πέρα από αυτό κατορθώνει να υποκλέψει την περίφημη Μιλανέζα μαγείρισσα του καθολικού επισκόπου του νησιού. Η αρχιμαγείρισσα ετοιμάζει και εκτελεί αφροδισιακές συνταγές ικανές να οξύνει την ηδυπάθεια του νέου ζευγαριού και να συσφίξει ξανά τους συζυγικούς δεσμούς.

[fr] Dans une nouvelle publiée en décembre 1894, Emmanuel Roïdis expose la stratégie d'un jeune mari désireux de reconquérir son épouse trop populaire auprès des danseurs de Syros. Il la comble donc de parures et de frivolités, lui édifie un décor intimiste, mais de plus, il s'attache la cuisinière milanaise ci-devant au service de l'évêque catholique de l'île. La maîtresse queux élabore une cuisine apte à aiguiser la sensualité du couple et à raffermir les liens du mariage.
[el] Το πρώτο μέρος κυριαρχείται από τις αποβάσεις του τουρκικού στρατού στην Κύπρο και την κατοχή του ενός τρίτου του εδάφους του νησιού τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974, και τη μονομερή διακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) το 1983, με τις αμέτρητες άκαρπες διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν. Αυτές οι διαταραχές, το τραύμα που δημιούργησαν τα γεγονότα του 1974 και οι άμεσες συνέπειές του– ο ξεριζωμός του ενός τρίτου του πληθυσμού του νησιού και το κλείσιμο των επικοινωνιών μεταξύ της Βόρειας και Νότιας Κύπρου–, προκαλούν ριζοσπαστικοποίηση των κοινοτικών θέσεων, τόσο των ελληνικών όσο και των τουρκικών, αφήνουν σημάδια ακόμα πολύ παρόντα και δημιουργούν δυσκολίες που μερικές φορές φαίνονται αδιάλυτες.Ωστόσο, το 1974 δεν είναι η μοναδική ή πρώτη προέλευση αυτής της διαίρεσης και αυτής της ριζοσπαστικοποίησης. Όπως επισημαίνει ο Pierre Blanc, ο διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων το 1974 είναι αποτέλεσμα μιας αργής διαδικασίας που άρχισε πριν από την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960. Αυτή η διαδικασία χαρακτηρίστηκε από μερικά θεμελιώδη βήματα που θα θυμηθούμε σύντομα, για να υποδείξουμε το βάρος του παρελθόντος, πραγματικού, φανταστικού, ανακατασκευασμένου ή/και διδαχθέντος, σε αυτές τις αποκλίσεις.

[fr] Cette première partie est dominée par les débarquements de l'armée turque à Chypre et l'occupation par cette dernière d'un tiers du territoire de l'île, en juillet et août 1974, et la proclamation unilatérale de la République turque de Chypre Nord (RTCN) en 1983, puis par les innombrables négociations sans résultat qui suivirent. Ces chocs, le traumatisme créé par les événements de 1974 et ses conséquences immédiates –le déracinement du tiers de la population de l'île et la fermeture des communications entre le nord et le sud de Chypre –, provoquent une radicalisation des positions communautaires, tant grecques que turques, laissent des cicatrices encore bien présentes et génèrent des difficultés qui, parfois, paraissent insolubles.Néanmoins, 1974 n'est pas l'origine unique, ou première, de cette division et de cette radicalisation. Comme l'indique Pierre Blanc, la séparation des deux communautés en 1974 est le résultat d'un lent processus, entamé avant même l'indépendance de Chypre en 1960. Ce processus a été marqué par quelques étapes fondamentales que nous allons rappeler brièvement, pour signaler le poids du passé, réel, imaginaire, reconstruit et/ou enseigné, dans ces divergences.
[el] Η ανακοίνωση πραγματεύεται το κίνημα του εργοστασιακού συνδικαλισμού στην Ελλάδα, το οποίο αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970. Αρχικά, παρουσιάζονται οι κυριότεροι πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί, που έλαβαν χώρα μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974, καθώς και τα στάδια ανάπτυξης και παρακμής του κινήματος του εργοστασιακού συνδικαλισμού. Έπειτα, αναπτύσσονται τα αίτια γέννησης του κινήματος του εργοστασιακού συνδικαλισμού, η αιτηματολογία του και η προσπάθεια σύνδεσής του με την κοινωνία. Ακόμη, τα καινοτόμα στοιχεία που προσέφερε στο ελληνικό εργατικό κίνημα, καθώς και η σύγκρουσή του με τον επίσημο συνδικαλισμό και το κράτος. Τέλος, θα γίνεται αναφορά στο εργοστασιακό κίνημα στην πόλη της Πάτρας.

[fr] Cette communication traite du syndicalisme ouvrier qui s'est développé en Grèce dans la seconde moitié des années 1970. On présente d'abord les principales transformations politiques, économiques et sociales qui ont eu lieu après l'effondrement de la dictature militaire en 1974, de même que les différentes phases de développement et de déclin de ce syndicalisme ouvrier. Ensuite, on développe les raisons de la naissance de ce mouvement, ses demandes et ses efforts pour rester en lien avec la société. On présente également les éléments novateurs qu'il a offert au mouvement des travailleurs grecs, de même que son affrontement avec le syndicalisme officiel et l'État. Enfin on fera référence au mouvement syndical ouvrier dans la ville de Patras.
[el] Το άρθρο εξετάζει την αρχιτεκτονική µε ωµές πήλινες πλίνθους στο µινωικό ανάκτορο των Μαλίων στη βόρεια ακτή της Κρήτης (Ελλάδα), το οποίο ανασκάπτεται και µελετάται από τη Γαλλική Σχολή Αθηνών από τις αρχές του 20ου αιώνα. Η µακροσκοπική εξέταση των ιστάµενων αρχιτεκτονικών καταλοίπων συνδυάζεται µε γεωχηµικές (pXRF και XRD) και πετρογραφικές αναλύσεις επιλεγµένων δειγµάτων πλίνθων µε σκοπό την εξέταση µοτίβων και παραλλαγών στη διάστρωση των πλίνθων, συνταγών κατασκευής πλίνθων, πρακτικών παραγωγής και επιδόσεων των πλίνθων κατά τη διάρκεια των Προ‑, Προτο‑ και Νεοανακτορικών περιόδων (2450-1430 π.Χ.). Η µικροσκοπική σύνθεση των πλίνθων αναδεικνύει τη συνεπή προµήθεια τοπικών πρώτων υλών, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν εµφανείς διαφορές στη µακροσκοπική τους σύνθεση, η οποία σχετίζεται µε την ποικιλία των διαδικασιών παραγωγής που έχουν επίπτωση στα δοµικά χαρακτηριστικά των πλίνθων. Η ποικιλοµορφία αυτή είναι αρκετά σηµαντική ώστε να υποδηλώνει την ολοκλήρωση του νεοανακτορικού οικοδοµικού προγράµµατος από διαφορετικές οµάδες τεχνιτών, οι ικανότητες των οποίων φαίνεται ότι διέφεραν αρκετά. Η συµµετοχή στο νεοανακτορικό οικοδοµικό πρόγραµµα εξειδικευµένων αρχιτεχνιτών πλίνθων επιβεβαιώνεται, το εργατικό δυναµικό όµως προέρχεται και από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι διέθεταν τις απαιτούµενες γνώσεις για να ανεγείρουν, έστω και κατώτερης ποιότητας, τοίχους από πλίνθους.

[fr] Cet article envisage l'architecture en briques crues du palais minoen de Malia, sur la côte nord de l'île de Crète (Grèce), un édifice fouillé et étudié par l'École française d'Athènes depuis le début du 20e siècle. L'étude macroscopique des vestiges architecturaux est combinée à des analyses géochimiques (pXRF et XRD) et pétrographiques d'une sélection d'échantillons de briques afin d'explorer les tendances et variations concernant la mise en place des éléments dans la maçonnerie, la composition, les techniques de fabrication et la qualité des briques utilisées dans l'édifice au cours des périodes pré‑, proto‑ et néopalatiales (2450-1430 av. J.‑C.). La composition microscopique des briques met en évidence l'approvisionnement continu en matériaux locaux, et ce malgré des différences prononcées en ce qui concerne leur composition macroscopique, liée à des processus de fabrication variables et qui ont eu un impact direct sur la qualité des différents types de briques. Cette variété est suffisamment marquée pour avancer l'hypothèse qu'au Néopalatial le projet architectural du palais fut réalisé par différentes équipes de bâtisseurs, dont les compétences en matière de construction semblent avoir notablement varié. Si la participation au projet néopalatial de 'maîtres' artisans spécialisés dans la construction en briques est ainsi démontrée, il semble qu'une partie de la main‑d'œuvre fut également mobilisée parmi les habitants du site qui disposaient des connaissances suffisantes pour ériger des murs en briques certes durables, mais de moindre qualité.
[el] Περίληψη : εδώ παρουσιάζουμε τρία παραδείγματα επιτευγμάτων συλλόγων και δήμων για τη συγκέντρωση, διατήρηση και γνωστοποίηση του προσφυγικού ελληνισμού, του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού Καβάλας, του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού Καλαμαριάς (Θεσσαλονίκη) και την Εστία Νέας Σμύρνης.

[fr] Résumé : nous présentons ici trois exemples des réalisations des associations et des mairies pour réunir, conserver et faire connaître l'hellénisme des réfugiés, le musée de l'hellénisme réfugié à Kavala, les Archives historiques de l'hellénisme réfugié à Kalamaria (Salonique) et le Foyer de Néa Smyrni (Athènes)
[el] Στόχος του παρόντος άρθρου είναι η ανάλυση της πόλης ως τόπου εμπειρίας μιας εξόριστης ετερότητας στις Ακυβέρνητες Πολιτείες και τη Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα. Επιλέγοντας πόλεις τις οποίες χαρακτηρίζει η κοινωνική και πολιτιστική πολυμορφία, ο Τσίρκας προσεγγίζει την εμπειρία της μετάβασης από τον εαυτό μας στον άλλο και την ιδιαιτερότητα του να είναι κανείς "άλλος". Η προσφυγική ή η παράνομη ιδιότητα των χαρακτήρων αυτών των μυθιστορημάτων οδηγεί σε μια συνεχή μετακίνηση και σε αντιπαράθεση με το αλλού και με τον άλλον. Εάν η γεωγραφική εξορία ενθαρρύνει την μετακίνηση, η οικεία εξορία οδηγεί στην αυτογνωσία και αποδεικνύεται μια εμπλουτιστική εμπειρία που οδηγεί σε "επανεδαφικοποίηση" σε μια νέα πόλη. Αλλά η πόλη μπορεί να γίνει και τόπος συνάντησης με μια αρνητική ετερότητα. Σε αυτή την περίπτωση, το αλλού μεταμορφώνεται σε ανησυχητικό χώρο, και ο άλλος σε απειλή. Η εμπειρία της ετερότητας θα μπορούσε να είναι συνυφασμένη με μια κατάβαση στον ψυχισμό των χαρακτήρων που θα τους επιτρέψει να ανακαλύψουν το αλλού, τον άλλον και τον εαυτό τους.

[fr] Cet article se propose d'analyser la ville en tant que lieu d'expérience d'une altérité "exilique" à partir de la trilogie Cités à la dérive et du roman Printemps Perdu de Stratis Tsirkas. En optant pour des villes qui se caractérisent par la diversité sociale et culturelle, Tsirkas évoque l'expérience du déplacement du soi à l'autre et la particularité d'être "autre". Le statut de réfugié ou de clandestin des personnages les conduit à des déplacements continuels et à une confrontation à l'ailleurs et à l'autre. Si l'exil géographique incite au déplacement, l'exil intime conduit à la prise de conscience de soi-même et s'avère être une expérience enrichissante qui conduit à la "reterritorialisation" dans une nouvelle ville. Mais la ville peut aussi devenir un lieu de rencontre avec une altérité négative. Dans ce cas, l'ailleurs est ressenti comme un espace inquiétant et l'autre comme une menace. L'expérience de l'altérité pourrait se rapprocher d'une "catabase" au fond de soi qui permet de découvrir l'ailleurs et l'autre et de se découvrir soi-même.
[el] Περίληψη : στη Θεσσαλονίκη, η άφιξη των προσφύγων το 1922 και το 1923 (μετά την ανταλλαγή πληθυσμών) αποτέλεσε σημείο καμπής στην ανάπτυξη της πόλης. Οι συνέπειες της εισροής προσφύγων εκεί ήταν ιδιαίτερα έντονες, λόγω της κλίμακας του κύματος και του γεγονότος ότι συνδυάστηκαν με την ανοικοδόμηση του κέντρου της πόλης μετά την πυρκαγιά του 1917, την ανατροπή του πολυεθνικού χαρακτήρα της και τον αναπροσανατολισμό της οικονομίας της στη νέα εθνική επικράτεια μετά την απώλεια της βαλκανικής ενδοχώρας το 1912. Αυτή η παρουσίαση εστιάζει στις χωρικές επιπτώσεις αυτής της μοναδικής διαδικασίας, η οποία περιλαμβάνει τη γεωγραφική κατανομή των προσφύγων, τη στέγαση σε εμπορεύσιμα ακίνητα, την ίδρυση και κατασκευή των γειτονιών τους, τους τόπους της οικονομικής τους δραστηριότητας και τις επιπτώσεις στο μέγεθος και το σχήμα των τον αστικό χώρο.

[fr] Résumé : à Thessalonique, l'arrivée des réfugiés en 1922 et 1923 (après l'Échange des populations entre la Grèce et la Turquie) a marqué un tournant dans le développement de la ville. Les conséquences de l'afflux de réfugiés y ont été particulièrement intenses, du fait de l'ampleur de la vague et de ce qu'elle s'est conjuguée avec la reconstruction de son centre intramuros après l'incendie de 1917, le bouleversement de son caractère multiethnique, et la réorientation de l'économie de la ville au sein du nouveau territoire national après la perte de l'arrière-pays balkanique en 1912. Cette présentation s'attarde sur les implications spatiales de ce processus singulier, qui inclut la répartition géographique des réfugiés, l'hébergement dans des propriétés échangeables, la fondation et la construction de leurs quartiers, les sites de leur activité économique, et les répercussions sur la taille et la forme de l'espace urbain.
[el] Η αττική επιγραφή IG II2 3649 της αυτοκρατορικής περιόδου, η οποία περιέχει σπαράγµατα της εντυπωσιακής πολιτικής σταδιοδροµίας ενός Αθηναίου πολίτη, το όνοµα του οποίου δεν σώζεται, δεν έτυχε ιδιαίτερου σχολιασµού από τους ιστορικούς. Η παρούσα συµβολή προχωρά κατ' αρχήν στην νέα αρχαιολογική µελέτη του µνηµείου-φορέα της επιγραφής, το οποίο αρχικώς ήταν ερµαϊκή στήλη, γνώρισε δε πολλές µεταγενέστερες χρήσεις και τροποποιήσεις. Η µελέτη, εν συνεχεία, προχωρά σε επιγραφικό σχολιασµό του κειµένου µε νέες αποκαταστάσεις. Τέλος, η ιστορική ανάλυση του κειµένου και ιδιαίτερα της µνείας της άσκησης εξαιρετικά πολλαπλών αγωνοθεσιών, επιτρέπουν τη χρονολόγησή του στο δεύτερο µισό του 2ου αι. µ.Χ. και την λίαν πιθανή ταύτιση του τιµώµενου πολίτη µε τον Ηρώδη Αττικό, τον πασίγνωστο και βαθύπλουτο Αθηναίο ευεργέτη της εποχής των Αντωνίνων.

[fr] L'inscription attique d'époque impériale IG II2 3649, qui contient les fragments d'une impressionnante carrière civique d'un citoyen athénien dont le nom est perdu, a été peu commentée par les historiens. Cette contribution procède d'abord à une nouvelle étude archéologique du monument sur lequel était gravé ce texte, initialement un pilier hermaïque qui a ultérieurement connu plusieurs phases de remploi et de retaille. L'étude propose ensuite un commentaire épigraphique du texte, avec de nouvelles restitutions. Enfin l'analyse historique du document, en particulier avec la mention de l'exercice d'agonothésies exceptionnellement nombreuses, permet de dater le texte dans la seconde moitié du iie s. apr. J.‑C. et d'identifier très vraisemblablement le citoyen honoré avec Hérode Atticus, célèbre et richissime évergète athénien de l'époque antonine.
[el] Στην αρχή του Εικοστού αιώνα, η Αλεξάνδρεια είναι ένα από τα πιο φημισμένα κέντρα του Ελληνισμού. Αν οι Έλληνες έπαιζαν ένα ρόλο-κλειδί στο εμπόριο, στην βιομηχανία και στις Τράπεζες, κρατούσαν επίσης και σημαντική θέση στο πεδίο της Τέχνης, στη λογοτεχνία και στις ιδέες. Ένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αλεξανδρινής ελίτ έγκειται στην τάση τους προς το καθετί πρωτοποριακό και το προοδευτικό, ταυτόχρονα στο αισθητικό, στο ιδεολογικό και στο πολιτικό πλαίσιο. Αφενός οι "οργανικοί διανοούμενοι" φαίνονται να ενσωματώνουν το Ελληνοκεντρικό εθνικιστικό μοντέλο, αφετέρου οι αριστεροί διανοούμενοι, μακριά από την υιοθέτηση της ελληνοκεντρικής θέσης, διαλέγουν μία πιο ευρωπαϊκή, κοσμοπολιτική και πανελληνική όψη.

[fr] Alexandrie est, au début du xxe siècle, l'un des centres les plus prestigieux de l'hellénisme. Si les Grecs occupent une place prépondérante dans le négoce et le commerce, dans l'industrie et la banque, ils s'illustrent également dans le domaine des arts, des lettres et des idées. L'une des spécificités des élites grecques d'Alexandrie réside dans une propension à l'avant-garde et à certaines tendances progressistes, tant sur le plan esthétique qu'idéologique ou politique. Alors que les " intellectuels organiques " semblent incarner un modèle helléno-centriste et nationaliste, qu'on pourrait qualifier d'helladique, les intellectuels de gauche, pour leur part, loin d'adopter une posture strictement helléno-centriste, optent pour une vision panhellénique, cosmopolite, plus européenne.
[el] Από τις 28 Φεβρουαρίου ως τις 27 Μαρτίου 1945, έγινε η ακρόαση των 27 μαρτύρων της κατηγορίας, μέσα στους οποίους δεν βρισκόταν κανένα μέλος των οργανώσεων της Αντίστασης. Οι εφημερίδες κάθε μέρα έγραφαν για τις ακροάσεις αλλά τα πρακτικά δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ ολόκληρα. Οι κύριες κατηγορίες ήταν οι εξής : η συνθηκολόγηση του στρατηγού Τσολάκογλου μπροστά στη γερμανική εισβολή τον Απρίλη του 1941 χωρίς καμιά κυβερνητική απόφαση, η συνεργασία με τους κατακτητές και η δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας. Οι κατηγορούμενοι βρήκαν την ευκαιρία να χτίζουν την υπεράσπισή τους και το καινούργιο Εθνικό Μύθο : η συνθηκολόγηση έσωσε τη ζωή χιλιάδων στρατιωτών, η συνεργασία με τον κατακτητή ήταν μόνο "τυπική" και τα Τάγματα είχαν σκοπό τον αγώνα εναντίον των κομμουνιστών και όχι εναντίον της Αντίστασης. Ή προδότες, ή σωτήρες του Έθνους...

[fr] Du 28 février au 27 mars 1945 se tint l'audition des 27 témoins de l'accusation, parmi lesquels ne figurait aucun résistant. De longs articles couvrirent les audiences, mais les procès-verbaux n'étaient jamais publiés intégralement. Les accusations principales étaient : la capitulation signée par le général Tsolákoglou face à l'invasion allemande en avril 1941 sans aucun ordre du gouvernement, l'accusation de collaboration avec l'occupant et la création des Brigades de sécurité. Ce fut l'occasion pour les accusés de construire leur défense et leur nouveau récit national : la capitulation a sauvé la vie de 30 000 soldats, la collaboration n'était que " formelle ", les BdS étaient faits pour combattre le communisme, pas la Résistance. Ou traîtres ou sauveurs de la Nation ?
[el] Με βάση τις επιτόπιες έρευνες που διεξήχθησαν το 2012 και το 2014 στη Βόρεια Λευκωσία (Lefkoşa) και στην Αμμόχωστο (Gazimağusa), το άρθρο αυτό προτείνει μια εθνογραφία της στρατιωτικοποίησης του χώρου στη βόρεια Κύπρο και την ψυχοκοινωνική του επίδραση. Προτείνει έναν ανθρωπολογικό επαναπροσδιορισμό της κυριαρχίας από τη χωρική της διάσταση. Δείχνει ότι ο εδαφικός έλεγχος που επιβάλλεται από τον τουρκικό στρατό από το 1974, ακόμα και αν εξακολουθεί να είναι "παράνομος" στο διεθνές δίκαιο και εξακολουθεί να θεωρείται ως "κατοχή" (işgal) από τους ειρηνευτικούς ακτιβιστές, εξακολουθεί να παραμένει πολύ πραγματική και βιώσιμη στην πράξη. Η εθνογραφία των πολεμικών ερειπίων της Βαρώσιας δείχνει ότι η στρατιωτικοποίηση μεταβάλλει τις υλικές ιδιότητες του χώρου, αλλά και τις παραστάσεις των Τουρκοκυπρίων της επικράτειάς τους και της σύγκρουσης. Αποτρέπει, συνεπώς, την επιστροφή στο status quo ante bellum και παίζει επίσης μια εκτελεστική λειτουργία με στόχο τη "δημιουργία" της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου".

[fr] En se fondant sur des enquêtes de terrain menées en 2012 et en 2014 à Nicosie‑Nord (Lefkoşa/Lefkosia) et Famagouste (Gazimağusa/Ammochostos), cet article propose une ethnographie de la militarisation de l'espace à Chypre du Nord et de son impact psychosocial. Il suggère une redéfinition anthropologique de la souveraineté à partir de sa dimension spatiale. Il montre que le contrôle territorial imposé par l'armée turque depuis 1974, même s'il demeure " illégal " en droit international et reste considéré comme une " occupation " (işgal) par les militants de la paix, n'en demeure pas moins très réel et durable sur le terrain. L'ethnographie des ruines de guerre de Varosha (Maraş) montre que la militarisation modifie les propriétés matérielles de l'espace, mais aussi les représentations que se font les Chypriotes turcs de leur propre territoire et du conflit. Elle empêche donc le retour au statu quo ante bellum et joue aussi une fonction performative visant à " faire exister " la " République turque de Chypre du Nord ".