BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Μια ξεχωριστή σειρά ανακοινώσεων, που παρουσιάστηκαν µε τη µορφή παρουσιάσεων ή ανακοινώσεων τοίχου στα πλαίσια του Συνεδρίου που διοργανώθηκε το 2011 στο Άργος (Το Νόµισµα στην Πελοπόννησο) συµπληρώνει εδώ τη δηµοσίευση των ίδιων των Πρακτικών (µε το διπλό σήµα του BCH Suppléments 57 και της σειράς Οβολός 10). Το κύριο τµήµα, και ως προς αυτό η σειρά που δηµοσιεύεται εδώ είναι οµοιογενής, αφορά στα νοµίσµατα που ανακαλύφθηκαν σποραδικά στις ανασκαφές, µε την εξαίρεση δύο ιδιωτικών συλλογών, µια από τις οποίες βρίσκεται στο Μουσείο Ναυπλίου, ενώ η άλλη αποτελεί το πελοποννησιακό κοµµάτι µιας πλούσιας συλλογής, που απέκτησε το Ίδρυµα Ελληνικού Κόσµου. Υπογραµµίζουµε, µε την ευκαιρία αυτή, πόσο πιο έγκυρες είναι για την επιστηµονική εργασία οι πληροφορίες που προσφέρει ένα εύρηµα που προέρχεται από κανονικές ανασκαφές σε σχέση µε τα αυθαίρετα συµπεράσµατα που προκύπτουν από "θησαυρούς" που ανασυντίθενται από σύνολα που προέρχονται από το εµπόριο αρχαιοτήτων.

[fr] Une série particulière de communications présentées, sous forme d'exposés ou de posters, dans le cadre du Colloque qui s'est tenu à Argos en 2011 (La Monnaie dans le Péloponnèse) complète ici la publication des Actes proprement dits (sous le double label BCH Suppléments 57 et Obolos 10). L'essentiel, en cela homogène, porte sur des trouvailles monétaires sporadiques réalisées en fouilles, à l'exception du signalement de deux collections particulières, l'une conservée au Musée de Nauplie, l'autre constituant la partie péloponnésienne d'une riche collection acquise par la Fondation du monde hellénique. Il est opportun, à cette occasion, de souligner combien sont plus valables pour le travail scientifique les informations livrées par une trouvaille réalisée au cours de fouilles officielles que celles tirées abusivement des " trésors " reconstitués à partir de lots repérés dans le commerce des Antiquités.
[el] Η σχετικά πρόσφατη παρουσία μαθητών προσφύγων στα ελληνικά σχολεία αποτελεί μια πρόκληση για την εκπαιδευτική πολιτική που καλείται να σεβαστεί και να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των παιδιών σε ένα δημοκρατικό και δεκτικό κοινωνικό πλαίσιο. Σε αυτό το άρθρο παρουσιάζουμε ερευνητικά δεδομένα που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε καλύτερα τις συνθήκες υποδοχής και εκπαίδευσης των προσφύγων μαθητών, έτσι όπως γίνονται αντιληπτές από εκπαιδευτικούς, αλλά και από τους ίδιους τους μαθητές. Θετικά βήματα και επιλογές συνυπάρχουν με κενά και ελλείψεις, καθιστώντας αυτό το εκπαιδευτικό τοπίο ένα πεδίο όπου δοκιμάζονται τόσο η συμπεριληπτική προσέγγιση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος όσο και η επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών.

[fr] La présence relativement récente d'élèves réfugiés dans les écoles grecques constitue un défi en matière de politique éducative appelée à respecter et à protéger les droits de l'homme et les droits des enfants dans un contexte social démocratique et réceptif. Dans cet article, nous présentons des données de recherche qui nous permettent de mieux comprendre les conditions de réception et d'éducation des élèves réfugiés telles que perçues par les enseignants qui travaillent avec eux, mais aussi par les élèves eux-mêmes. Des mesures et des choix positifs sont entrelacés avec des lacunes et des insuffisances, faisant de ce paysage éducatif un terrain sur lequel sont mis à l'épreuve à la fois l'approche inclusive essentielle du système éducatif grec et le développement professionnel des enseignants.
[el] Οι γενικές γραμμές της Κατοχής στην Ελλάδα : πώς η πείνα, η αποτυχία των ελίτ, οι συνέπειες των προπολεμικών πολιτικών συγκρούσεων και η διεθνής κατάσταση δημιούργησαν μία καινούργια και επαναστατική κατάσταση.

[fr] Les grandes lignes de l'Occupation en Grèce : comment la faim, l'attentisme des élites, les conséquences des clivages politiques de l'avant-guerre, le contexte international ont créé une situation nouvelle, hautement révolutionnaire.
[el] Η αρκαδική γη μετατρέπεται σε προνομιακό σκηνικό της ελληνικής μυθολογίας, καθώς οι περιπέτειες των ολύμπιων θεών και η γέννηση ορισμένων από αυτούς βρίσκουν έδαφος σε αυτόν τον μικρό κόσμο. Ο Δίας, σύμφωνα με μία άποψη, γεννήθηκε στο Λύκαιον Όρος, στην ιερή των Αρκάδων κορυφή, και δέχθηκε τη φροντίδα των τοπικών νυμφών. Ο Ποσειδών θα γεννηθεί στα λιβάδια της Μαντίνειας, η Ήρα θα μεγαλώσει κοντά στη Στυμφαλία, ο Ερμής θα γεννηθεί από τη Μαία στην Κυλλήνη, η Δήμητρα θα γεννήσει τον Αρείωνα στα βοσκοτόπια του Ογκείου. Ακόμη και η Αθηνά θα ξεπηδήσει από την κεφαλή του Διός στην απόμακρη κορυφή της Αλίφειρας. Οι Αρκάδες κατάφεραν να καταστήσουν τους ολύμπιους θεούς εθνικές θεότητες, τους έδωσαν προσωνύμια προσαρμοσμένα στην τοπική παράδοση, έχτισαν ιερά για να τους λατρεύουν και οργάνωναν εορτές προς τιμήν τους. Τους επέλεξαν ακόμη και για να κοσμήσουν τα νομίσματά τους.

[fr] L'Arcadie est une région de prédilection pour la mythologie grecque, dans la mesure où les aventures de nombreuses divinités olympiennes, mais aussi la naissance de certaines d'entre elles y prennent place. Zeus, dans certaines versions, serait né au Mont Lycée, le haut-lieu sacré des Arcadiens, et aurait été soigné par les nymphes locales. Poséidon pourrait être né dans la plaine de Mantinée, Héra aurait grandi près de Stymphale, Hermès serait né de Maia sur le Cyllène, Déméter enfantera Aréion dans les pacages d'Onkeios. Athéna elle-même est censée jaillir de la tête de Zeus sur le sommet éloigné d'Alipheira. Les Arcadiens sont aussi parvenus à faire des dieux olympiens des divinités nationales, en leur accolant des épiclèses qui les associent à la tradition locale, en construisant des sanctuaires où les adorer et en organisant des fêtes en leur honneur. Ils les retinrent aussi pour orner leurs monnaies.
[el] Το "τείχος του Θεµιστοκλή" είναι µια σύγχρονη µυθοπλασία. ∆εν αντιστοιχεί ούτε στο κείµενο του Θουκυδίδη, ούτε στις συνθήκες της άµεσης µεταπολεµικής περιόδου στην κατεστραµµένη Αθήνα του φθινοπώρου του 479. Η παρεµβολή των υπολειµµάτων των κατεστραµµένων κτιρίων στη βάση του νέου περιβόλου της Ακρόπολης οφείλεται πιθανότατα στον Κίµωνα, ο οποίος, στη δεκαετία του 460, έδωσε στο ιερό της Αθηνάς την οριστική του επέκταση.

[fr] La " muraille de Thémistocle " est une fiction moderne. Elle ne correspond ni au texte de Thucydide ni aux circonstances de l'immédiat après-guerre dans l'Athènes dévastée de l'automne 479. L'insertion de vestiges des bâtiments saccagés dans le soubassement du nouveau mur de péribole de l'Acropole est vraisemblablement due à Cimon qui, dans les années 460, a donné son extension définitive au sanctuaire d'Athéna.
[el] Αν και τα αρχαία κείμενα έδωσαν υλικό για πολλές αναλύσεις του συστήματος των χρωμάτων και των κλιμάκων αξιών των διαφόρων τύπων χρωστικών ουσιών σύμφωνα με τους αρχαίους, διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες για την οικονομική διάσταση του χρώματος. Εκτός από κάποιες αναφορές από τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο, είναι τα επιγραφικά κείμενα και, κυρίως οι λογαριασμοί των ιερών, που περιλαμβάνουν αναφορές σε αγορές χρωστικών ουσιών, που προορίζονταν για την αρχιτεκτονική δραστηριότητα και για διάφορες επισκευές. Τα δεδομένα είναι σπάνια αλλά, σε συνδυασμό με άλλες πληροφορίες, επιτρέπουν να ανασυνθέσουμε τα σπαράγματα μιας οικονομίας του χρώματος, ιδιαιτέρως στον κλασικό και ελληνιστικό ελληνικό κόσμο. Μελετάμε εδώ τις πληροφορίες σχετικά με τις τιμές των χρωστικών ουσιών στους λογαριασμούς κατασκευής των ιερών, τις αμοιβές των τεχνητών-διακοσμητών και των ζωγράφων, για να αναρωτηθούμε εν τέλει ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας πιθανής αγοράς του χρώματος, που αντιστοιχεί σε ορισμένες κατηγορίες υλικών που προορίζονταν για τη διακόσμηση.

[fr] Si les textes antiques ont fourni matière à plusieurs analyses du système des couleurs et des échelles de valeurs que recouvraient aux yeux des Anciens les différents types de pigments, fort peu de données nous sont parvenues sur la dimension économique de la couleur. À côté de quelques mentions chez Pline l'Ancien, les textes épigraphiques, et plus particulièrement les comptes des sanctuaires, comportent quelques mentions d'achats de pigments destinés à l'activité architecturale et à diverses réparations. Les données sont rares mais, croisées avec d'autres informations, elles permettent de reconstituer les bribes d'une économie de la couleur, plus particulièrement dans le monde grec classique et hellénistique. On s'intéressera ici aux indications des prix des pigments dans les comptes de construction des sanctuaires, à la rémunération des artisans-décorateurs et peintres, pour s'interroger enfin sur les caractéristiques d'un possible marché de la couleur correspondant à certaines catégories de matériaux destinés à la décoration.
[el] Παρουσιάζουμε εδώ τα αποτελέσματα του προγράμματος τρισδιάστατης ψηφιοποίησης πέντε ελληνιστικών γλυπτών που βρέθηκαν στη Δήλο και επελέγησαν για την ιστορική σπουδαιότητά τους. Έχουν όλα ίχνη επιχρύσωσης με φύλλα χρυσού και/ή πολυχρωμία. Υπενθυμίζουμε εδώ τα στάδια της εργασίας που οδηγούν στη δημιουργία του τρισδιάστατου μοντέλου, καθώς και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει ένα τέτοιο μοντέλο για να κατανοήσουμε την πολυχρωμία των αρχαίων έργων, χωρίς να αποσιωπούμε το ζήτημα των πιθανών ορίων αυτής της προσέγγισης.

[fr] Nous présentons ici les résultats du programme de numérisation 3D et de restitution de cinq sculptures hellénistiques trouvées à Délos et retenues pour leur importance historique. Toutes présentaient des traces de dorure à la feuille et/ou de polychromie. On rappelle ici les étapes de travail conduisant à la constitution du modèle 3D ainsi que les apports d'un tel modèle à notre compréhension de la polychromie des œuvres antiques, sans omettre la question des éventuelles limites d'une telle opération.
[el] Η λύση του Κυπριακού είναι ζήτημα ταυτόχρονα παράλληλο και κεντρικό στο τρέχουσα ελληνο-τούρκικη προσέγγιση. Από δω και πέρα, όπως κι 'αυτή την προσέγγιση, το κυπριακό τοποθετείται σ΄ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο το οποιό άλλαξε ριζικά τα δεδομένα του προβλήματος. Το νησί, πάντοτε διχασμένη, ενσωματώθηκε στην Ε.Ε την 1η Μαϊου του 2004. Όμως δύο άλλα γεγονότα [Νοέμβριο 2002] συνέβαλαν επίσης στην αλλαγή του στάτους κβο, η έκδοση του καινούργιου σχέδιου των Η.Ε [σχέδιο Αννάν] το οποίο προτείνει το ελβετικό συνταγματικό μοντέλο λαμβάνοντας υπ "όψη του το κοινοτικό κεκτημένο, και η άφιξη στην εξουσία του Ρετζέπ Ταγγίπ Ερδογκάν ο οποίος φαίνεται ετοιμασμένος για τις ανανγαίες μεταμορφώσεις της εξωτερικής τούρκικης πολιτικής εν όψει της ένταξης στην Ε.Ε, ακόμη και όσον αφορά το κυπριακό. Αυτό το κείμενο έχει σκοπό να εξηγήσει γιατί οι ηγέτες του ΑΚΠ, κόμμα ισλαμο-εθνικιστικό στη ρίζα του, θα μπορούσαν να πετύχουν εκεί που ο Τουργούτ Οζάλ απέτυχε. Η επιστράτευση των Τουρκοκύπριων υπέρ το σχέδιο Αννάν είναι ένα σημείο ζωτικής σημασίας για αυτή την επιτυχία. Πρέπει να εξηγήσουμε επίσης γιαρί αυτό το σχέδιο ικανοποιεί την πλειοψηφία τους.

[fr] La résolution du conflit chypriote est une question à la fois parallèle et au cœur du rapprochement gréco-turc en cours. Comme le rapprochement, la question chypriote se situe désormais dans un cadre européen qui a bouleversé la donne. L'île, toujours divisée, est entrée dans l'UE le 1er mai 2004. Cependant, deux autres événements (novembre 2002) ont également contribué à changer le statu quo : la publication du nouveau plan des Nations Unies (plan Annan) qui propose le modèle constitutionnel suisse et tient compte de l'acquis communautaire ; la victoire du parti AKP aux élections législatives turques et l'arrivée au pouvoir de Recep Tayyip Erdogan qui semble préparé aux transformations de la politique extérieure turque nécessaires à l'adhésion à l'UE, y compris en ce qui concerne Chypre. Cette contribution se propose donc d'expliquer pourquoi les dirigeants du parti AKP, d'origine islamo-nationaliste, pourraient réussir là où Turgut Özal avait échoué. La mobilisation des Chypriotes turcs en faveur du plan Annan est un élément crucial de cette possible réussite. Il faut ensuite expliquer pourquoi le plan Annan satisfait une majorité de Chypriotes turcs.
[el] Το άρθρο αυτό αποτελεί την αρχιτεκτονική δηµοσίευση της λεγόµενης "βάσης των Γαλατών" (IG XI, 4, 1110), που βρίσκεται µπροστά στο βόρειο άκρο της Νότιας Στοάς στη Δήλο. Η ανάλυση των ερειπίων που διατηρούνται κατά χώραν και των διάσπαρτων αρχιτεκτονικών µελών που αποδίδονται στο µνηµείο από τον R. Vallois, τον Chr. Llinas και εµάς τους ίδιους, επιτρέπουν να αποκαταστήσουµε µια µεγάλη βάση µε ορθοστάτες, περίπου τετράγωνης κάτοψης. Τα ίχνη στήριξης που είναι ακόµη ορατά στο άνω µέρος της επίστεψής της, οδηγούν στη σκέψη ότι το µνηµείο έφερε την αναπαράσταση ενός τροπαίου και ενός ολόγλυφου αγάλµατος, χάλκινα και τα δύο, αφιερωµένα από τον Άτταλο Α΄ έπειτα από τις νίκες του κατά των Γαλατών µετά τα µέσα του 3ου αι. Το σύνταγµα περιλάµβανε µάλλον µια Νίκη ή ίσως µια θεότητα όπως ο Απόλλων και ένα τρόπαιο, παρά ενα άγαλµα του βασιλιά που έστησε το µνηµείο.

[fr] Cet article constitue la publication architecturale de la base dite " des Galates " (IG XI, 4, 1110), située devant l'extrémité Nord du Portique Sud, à Délos. L'analyse des vestiges conservés in situ et des blocs erratiques attribués au monument par R. Vallois, Chr. Llinas et nous‑mêmes, permet de resti­tuer une grande base à orthostates à peu près carrée. Les traces de fixation encore visibles à la face supérieure de son couronnement laissent penser que le monument supportait la représentation d'un trophée et une statue en pied, toutes les deux en bronze, dédiées par Attale Ier suite à ses victoires remportées sur les Galates après le milieu du iiie s. Le groupe associait Niké, ou peut‑être une divinité comme Apollon, à un trophée, de préférence à une statue du roi qui a érigé le monument.
[el] Το άρθρο επανεξετάζει δύο ζητήµατα που συνδέονται µε την ιστορία του κράτους της Ηπείρου και της αυτοκρατορίας της Θεσσαλονίκης κατά τον 13ο αιώνα: το ζήτηµα του τίτλου που έφερε ο Μανουήλ Κοµνηνός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στη Θεσσαλονίκη από το 1230 έως το 1237 και το ζήτηµα της χρονολογίας από την οποία ο ανιψιός του Μιχαήλ Β´, ηγεµόνας της Ηπείρου από τη δεκαετία του 1230 έως το 1267/68, έφερε τον τίτλο του δεσπότη. Για καθένα από τα ζητήµατα αυτά, το άρθρο εξετάζει τις πηγές και τη βιβλιογραφία προτού προτείνει µια επανεξέταση της υπόθεσης. Στην πρώτη περίπτωση συµπεραίνουµε ότι ο Μανουήλ βασίλευσε αρχικά µε τον τίτλο του δεσπότη, που του επέτρεπε να κυβερνά στο όνοµα του αδελφού του, του αυτοκράτορα Θεόδωρου, φυλακισµένου στη Βουλγαρία, προτού πάρει τον τίτλο του αυτοκράτορα, πιθανότατα στις αρχές του 1235. Περισσότερο από την απόκτηση ενός τίτλου µε κύρος, το διακύβευµα ήταν κυρίως να προκηρύξει την αποκαθήλωση του Θεοδώρου ώστε να κυβερνήσει ο ίδιος. Στη δεύτερη περίπτωση, το άρθρο καταλήγει στο συµπέρασµα ότι ο Μιχαήλ Β´ έλαβε πιθανότατα τον τίτλο του δεσπότη από τον αυτοκράτορα Ιωάννη της Θεσσαλονίκης όταν πέθανε ο Μανουήλ το 1238/39, τίτλος που επικυρώθηκε αργότερα από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ´ της Νίκαιας µεταξύ 1243 και 1246. Και στις δύο περιπτώσεις, η πολυπλοκότητα της υπόθεσης φανερώνει την κρίση των θεσµών της αυτοκρατορίας της Θεσσαλονίκης από το 1230 και το χρόνο που χρειάστηκε για να σχηµατιστεί η µορφή της διακυβέρνησης του δεσποτάτου, που ήταν τότε πρωτότυπη.

[fr] L'article réexamine deux questions liées à l'histoire de l'État épirote et de l'empire de Thessalonique au xiiie siècle : celle du titre porté par Manuel Comnène lors de son règne à Thessalonique de 1230 à 1237 et celle de la date à partir de laquelle son neveu Michel II, qui gouverna l'Épire depuis les années 1230 jusqu'en 1267/68, a porté le titre de despote. Pour chacune de ces questions, l'article passe en revue les sources et la bibliographie avant de proposer un réexamen du dossier. Dans le premier cas, il conclut que Manuel régna tout d'abord avec le titre de despote, qui lui permettait de gouverner au nom de son frère l'empereur Théodore, prisonnier en Bulgarie, avant de prendre le titre impérial probablement au début de 1235. Plus que de se parer d'un titre prestigieux, l'enjeu était principalement de proclamer la déchéance de Théodore afin de gouverner en son nom propre. Dans le second cas, l'article conclut que Michel II reçut probablement le titre de despote de l'empereur Jean de Thessalonique à la mort de Manuel en 1238/39 et se le vit plus tard confirmer par l'empereur Jean III de Nicée entre 1243 et 1246. Dans les deux cas, la complexité du dossier est révélatrice de la crise institutionnelle de l'empire de Thessalonique à partir de 1230 et du temps nécessaire pour que se mette en place la forme de gouvernement, alors originale, du despotat.
[el] Το κείμενο των λογαριασμών του Θηβαίου ιππάρχου Πομπίδα (IG VII, 2426) προκάλεσε πολυάριθμα σχόλια από την έκδοσή του, χωρίς όμως να διαφωτιστούν εντελώς τα ζητήματα που έθετε. Προτείνεται εδώ η σύνδεση δύο στοιχείων του κειμένου, που μελετώνταν πάντοτε ξεχωριστά, δηλαδή αφ' ενός της πώλησης δύο αλόγων σε χαμηλή τιμή από τον ίππαρχο, αφ' ετέρου της διανομής μικρότερων ή μεγαλύτερων χρηματικών ποσών σε επτά πρόσωπα, για να δοθεί μια νέα ερμηνεία στο κείμενο. Το τελευταίο αφορούσε την ανανέωση του θηβαϊκού ιππικού: τα δύο άλογα είχαν απορριφθεί και τα χρήματα που δόθηκαν από τον ίππαρχο στους δύο ιδιοκτήτες και σε άλλα πέντε άτομα θα μπορούσαν να είναι μια αποζημίωση που προοριζόταν να διευκολύνει την αγορά αλόγων από τους ιππείς. Προτείνεται μια σύγκριση με όσα γνωρίζουμε για τα συστήματα ανανέωσης στο ελληνικό και ελληνιστικό ιππικό.

[fr] Le texte des comptes de l'hipparque thébain Pompidas (IG VII, 2426) a suscité de nombreux commentaires depuis son édition, sans que soient pleinement élucidées les questions qu'il soulève. On propose ici de relier deux éléments du texte qui ont toujours été étudiés séparément, à savoir la vente de deux chevaux à bas prix par l'hipparque d'une part, et la distribution de sommes d'argent plus ou moins importantes à sept personnes d'autre part, pour fournir une nouvelle interprétation du texte. Celui-ci concernerait la remonte de la cavalerie thébaine : les deux chevaux sont des bêtes réformées, et l'argent fourni par l'hipparque à leurs deux propriétaires et à cinq autres personnes pourrait être une indemnité destinée à faciliter l'achat d'une monture par les cavaliers. Une comparaison est proposée avec ce qu'on sait des systèmes de remonte dans les cavaleries grecques et hellénistiques.
[el] Στο πλήθος των επιγραφών που συνελέγησαν στις ανασκαφές του μεγάλου θεάτρου της Λάρισας συγκαταλέγονται δύο Λαρισαϊκά ψηφίσματα που αφορούν ξένους δικαστές, κάποιους από τη Σπάρτη και άλλους από τη Μεσσήνη, καθώς και η αρχή μιας επιστολής των αξιωματούχων της μικρής πόλης των Θαλαμών. Τα δύο ψηφίσματα της Λάρισας παρουσιάζουν ενδιαφέρον από δύο απόψεις. Ως προς τη σύνταξή τους, σε θεσσαλική διάλεκτο, και ως προς τη χρονολόγησή τους, στο τελευταίο τρίτο του 2ου αι. π.Χ., αντιπροσωπεύουν την έσχατη περίοδο χρήσης της θεσσαλικής, η οποία στην πραγματικότητα τροφοδοτείται ήδη από τις εκφράσεις της κοινής σε όλες τις ελληνικές πόλεις ελληνιστικής διοίκησης και από όρους που πλησιάζουν μορφολογικά την Κοινή. Προσφέρουν δύο νέες μαρτυρίες για τις σχέσεις της Λάρισας με πόλεις της Πελοποννήσου, σχέσεις που δείχνουν να έχουν ανανεωθεί ή ενδυναμωθεί μετά το τέλος του Αχαϊκού πολέμου. Η επιστολή των Θαλαμών φαίνεται να εντάσσεται στην ίδια αυτή τάση και βγάζει από την απομόνωσή του ένα άλλο θραύσμα, γνωστό από καιρό (IG IX 2, 518), μιας επιστολής που είχαν απευθύνει οι έφοροι της Σπάρτης στη Λάρισα.

[fr] Au nombre des inscriptions recueillies dans les fouilles du grand théâtre de Larisa, se trouvent deux décrets de Larisa pour des juges étrangers, les uns venus de Lacédémone, les autres de Messène, ainsi que le début d'une lettre des magistrats de la petite cité de Thalamai. Ces décrets de Larisa présentent un double intérêt. Par leur rédaction, en dialecte thessalien, et par leur date, le dernier tiers du iie s. av. J.-C., ils représentent la période ultime d'utilisation du thessalien, en réalité nourri déjà des expressions de la chancellerie hellénistique commune à toutes les cités grecques et de termes à la morphologie proche de celle de la koiné. Ils apportent deux nouveaux témoignages sur les relations de Larisa avec des cités du Péloponnèse, relations qui semblent avoir été renouvelées ou renforcées après la fin de la guerre d'Achaïe. La lettre de Thalamai semble s'insérer dans ce même mouvement et vient sortir de son isolement un autre fragment, connu depuis longtemps (IG IX 2, 518), d'une lettre que les éphores et la cité de Lacédémone avaient adressée à Larisa.
[el] Oι άνδρες που αποστέλλονται στην Ανατολή, σύμφωνα με την κουλτούρα τους, ονειρεύονται την Belle Helene, την Azyadé ή το Μαρόκο, όλοι ελπίζουν να ζουν λιγότερη ζημιά από ό, τι στο Verdun. Κανείς δεν γνωρίζει την πραγματικότητα. Το ταξίδι στη Μασσαλία, οι πρώτες στάσεις φέρνουν ριπές εξωτισμού, αλλά οι συνθήκες πλοήγησης, ο κίνδυνος και η παρουσία μόνιμου θανάτου είναι ανησυχητικοί και η άφιξη στη Λέσβο δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους.

[fr] Les hommes envoyés en Orient, selon leur culture, rêvent de la Belle Hélène, d'Azyadé, ou du Maroc, tous espèrent vivre moins difficilement qu'à Verdun. Aucun n'a conscience de la réalité. Le voyage jusqu'à Marseille, les premières escales apportent des bouffées d'exotisme, mais les conditions de navigation, le danger et le risque de mort permanent sont inquiétants et l'arrivée à Lesbos ne correspond pas à leurs espérances.
[el] Σ'αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε το ρόλο των θρησκευτικών ελίτ στην Ελλάδα, ειδικώς σε συνοριακές περιοχές. Η Δυτική Θράκη, κοντά στη Βουλγαρία και στην Τουρκία, έμεινε πολυθρησκευτική μετά το 1923 και μας παρουσιάζει έτσι μία περίπτωση ειδική η οποία συνιστά για τον τοπικό ανώτατο ορθόδοξο κλήρο ταυτόχρονα ένας περιορισμός και μία δυνατότητα. Στις σταδιοδρομίες των μητροπολιτών και σε μία περίοδο πολυεθνικών ταραχών, θα δείξουμε ότι αυτές οι παραδοσιακές εξουσίες σ'αυτή την περιοχή στηρίζονται σε διαφορετικούς τρόπους νομιμοποίησης και ότι διατηρούνε πολύπλοκες σχέσεις με τους άλλους ηγέτες της περιοχής. Η περίπτωση της Θράκης φωτίζει, ίσως ξαστερά, τις πολιτισμικές συμβολικές ακόμη και πολιτικές λειτουργίες της Ορθοδοξίας – και των ηγετών της –, στις συνοριακές περιοχές της Ελλάδας, στο τέλος του 20ου αιώνα.

[fr] Dans cet article, nous examinons la place des élites religieuses en Grèce au xxe siècle, spécialement en contexte frontalier. Située aux confins de la Turquie et de la Bulgarie, restée multiconfessionnelle après 1923, la Thrace occidentale présente au xxe siècle une configuration spécifique, contrainte – ou possible ressource – pour le clergé chrétien orthodoxe. En nous penchant sur des carrières d'évêques, en mettant l'accent sur une période de tensions intercommunautaires dans la région, nous soulignerons à quel point ces autorités " traditionnelles " s'appuient sur des modes de légitimation pluriels et entretiennent des rapports complexes avec les autres responsables régionaux. La Thrace constitue un cadre éclairant pour envisager les fonctions sociales, symboliques et parfois aux marges du politique, attendues au xxe siècle de l'Église orthodoxe et de ses dirigeants.