BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] από το λιτά αποδοσμένο ψάρι στην πρύμνη των κυκλαδίτικων πλοίων ως τις "μπαρόκ" συνθέ- σεις του 17ου - 18ου αιώνα και τα ξυλόγλυπτα των νεότερων χρόνων, το ακρόπρωρο, συνδέεται, σταθερά μέσα στον χρόνο, με πλήθος μαγικοθρησκευτικών δοξασιών. στο ίδιο μήκος κύματος, η παρουσία του οφθαλμού στην πλώρη, φαίνεται πως δεν έχει απλώς διακοσμητικό χαρακτήρα, καθώς οι μαγικές και αποτρόπαιες ιδιότητες του ματιού είναι γνωστές. Ζωόμορφα διαμορφω- μένες εμβληματικές πλώρες και πρύμνες και γραπτοί οφθαλμοί φαίνεται πως συνδέονται με τις υπερφυσικές και μαγικές ιδιότητες των πλοίων διαχρονικά, απηχώντας δοξασίες και πίστεις που οι απαρχές τους χάνονται στα βάθη της προϊστορίας και είναι συνυφασμένες με την "εμψύχωση" των πλεούμενων, τα οποία αντιμετωπίζονται ως ζωντανοί οργανισμοί με τη δική τους βιογραφία. στο άρθρο επιχειρείται η ανίχνευση των παραπάνω παραμέτρων στους πολιτισμούς του αιγαίου της εποχής του Χαλκού και προπάντων της Μινωικής κρήτης.

[en] From the simply designed fish at the stern of Cycladic ships to the majestic "baroque" compositions of the 17th - 18th century and the wood carvings of modern times, the prow is connected, firmly in time, with a multitude of magical religious beliefs. At the same time, the presence of the oculus in the bow does not seem to have a purely decorative character, as the magical and abominable properties of the eye are known. Animal-shaped emblematic bows and sterns as well as written oculi seem to be associated with the supernatural and magical properties of ships over time, echoing beliefs whose origins are lost in the depths of time and are intertwined with the "animation" of the ship as a living organism with its own biography. The article attempts to detect the above parameters in the cultures of the Aegean Bronze Age and especially in Minoan Crete.
[el] στο παρόν άρθρο εξετάζεται η νομισματοκοπία της Πολυρρήνιας και της φαλάσαρνας, των δύο πιο ισχυρών αρχαίων πόλεων στο δυτικότερο άκρο της κρήτης. η πρώτη κατελάμβανε δεσπόζουσα θέση στην ενδοχώρα, ενώ η δεύτερη διέθετε "κλειστό λιμάνι". το απόγειο της πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής τους ακμής ανάγεται από τον 4ο αι. π.χ. και εξής. κατά την περίοδο αυτή ήκμασε και η νομισματοκοπία τους, όπως αντίστοιχα συμβαίνει και με άλλες κρητικές πόλεις, λόγω των νέων συνθηκών που προσέφερε η πρώιμη ελληνιστική εποχή. η Πολυρρήνια διέθετε ποικίλους νομισματικούς τύπους, σε άργυρο και χαλκό, για μακρά περίο- δο (4ος - 1ος αι. π.χ.). Προέβαλε στα νομίσματα της τους κύριους θεούς της, τον δία, την Άρτεμη, την Ήρα και τον απόλλωνα. ενώ η φαλάσαρνα, διατήρησε στα αργυρά νομίσματά της τους ίδιους τύπους σταθερά (κεφαλή νύμφης ή αρτέμιδος και τρίαινα), σε πιο περιορισμένη χρονι- κή διάρκεια (4ος - 3ος αι. π. χ.). η τρίαινα, ως σύμβολο του Ποσειδώνα, υποδηλώνει την ναυτική ισχύ της πόλης. το ανάγλυφο από το ιερό της δίκτυννας στις Μένιες, είναι ένα πολύ σημαντικό ιστορικό τεκμή- ριο, διότι απεικονίζει τις δύο προστάτιδες θεότητες των δύο πόλεων, οι οποίες παρουσιάζονται ολόσωμες και ιστάμενες. συνοδεύονται από τα σύμβολά τους (πρώρα και αγρίμι) και ανταλλάσ- σουν χειραψία (δεξίωσιν), σε ένδειξη επισφράγισης της συμμαχίας ανάμεσα στις δύο πόλεις.

[en] Polyrrhenia and Phalasarna were both the most powerful ancient towns in the western part of Crete. The first was built on the mainland, whereas the second was a harbour town. The major political, military and economic growth for both towns maintained from the 4th century BC onwards, when their coinage flourished too, as it is also attested to other Cretan towns. Polyrrhenia had used various coin types, in silver and bronze, for a long period of time (4th - 1st century BC.), having as prominent deities, Zeus, Artemis, Hera and Apollo. On the other hand, Phalasarna retains the same coin types in silver (Head of female goddess / Trident, as symbol of Poseidon and of maritime power) for a shorter period (4th - 3rd century BC). The relief from the sanctuary of Dictynna is a very important document, because it depicts the two patron goddesses respectively. They are presented full-bodied and standing, accompanied with their symbols, in a gesture of handshaking, as a sign of the alliance between the two cities.
[el] Επανεξετάζεται η εγχάρακτη επιγραφή επί στλεγγίδας του Ε΄ αι. π.Χ. από την Αιανή της Ελιμίας, στη Μακεδονία. Η πρώτη εκδότρια διάβασε Ἄπαϙος, το όνομα του κατόχου της στλεγγίδας, χωρίς περαιτέρω σχολιασμό της ετυμολογίας και της δομής του αμάρτυρου αυτού ανθρω- πωνυμίου. Μία νέα ανάγνωση προτείνεται εδώ, Ἄπαρος (στην ονομαστική). Το ανθρωπωνύμιο αυτό απαντά στη Θεσσαλία, επίσης κατά την αρχαϊκή περίοδο. Η ανάλυση της ετυμολογίας, του σχηματισμού και της σημασίας του ανθρωπωνυμίου συμβάλλουν και στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου.

[en] The incised inscription on a fifth century BC strigil from Aiani, in Elimeia, Macedonia, is revisited. The first editor read Ἄπαϙος, the owner's name, so far unattested and of unknown etymology and formation. A new reading is suggested here, Ἄπαρος (nominative), known also as a Thessalian personal name of the Archaic period. The etymology, the formation and the semantics of this personal name offer new evidence for the lexicon of ancient Macedonian.
[el] το θέατρο ως χώρος συγκεντρώσεων κάλυπτε τις λειτουργικές ανάγκες της αρχαίας πόλης. Για αυτόν το λόγο κατασκευαζόταν σε άμεση ή έμμεση σχέση με το δημόσιο κέντρο. σε μοναρ- χικό περιβάλλον συνδέθηκε με το ανάκτορο για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του θεσμού της βασιλείας. Η σταδιακή ανάπτυξη αυτής της σχέσης παρατηρείται στις περιπτώσεις της Βεργίνας, της Περγάμου και της αλεξάνδρειας στην αίγυπτο.

[en] The theatre as a gathering place used to serve the ancient city's operational needs. For this reason, it was built in direct or indirect relation to the public center. In monarchical states it was related to the palace as it served the kingship. The gradual development of this connection is observed in the cases of Vergina, Pergamon and Alexandria of Egypt.
[el] Οι ιδιαιτερότητες του αιγινητικού νομισματικού συστήματος, που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην Ελλάδα, κυρίως στην Πελοπόννησο, κατά τους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους, εξετάζονται από την ευρύτερη άποψη της προέλευσης και της γέννησης των νομισματικών συστημάτων. Η καθιερωμένη σχέση μεταξύ των ελληνικών νομισματικών αξιών και των ομώνυμων παλαιότερων συστημάτων, των μονάδων συγκεκριμένου βάρους σε χαλκό, σίδηρο και άργυρο, επιτρέπει, αφενός την ανάκτηση των μηχανισμών διαμόρφωσης της μνας των 435 γρ., των συστημάτων των αξιών αργύρου προαναγγέλλοντας τα νομισματικά συστήματα και, αφετέρου, την κατανόηση ότι αυτά τα τελευταία λειτουργούσαν και εξελίσσονταν κυρίως στη βάση ενός παιχνιδιού σχέσεων μεταξύ αργύρου και χαλκού. Κάτω από αυτό το πρίσμα επανεξετάζονται τα προβλήματα αντιστοιχιών και διαφοροποιήσεων μεταξύ των νομισματικών συστημάτων, κυρίως μεταξύ του αιγινητικού και του αττικού, και αποκαλύπτεται ο κεντρικός και ενοποιητικός ρόλος του χαλκοῦ παντού ταυτόσημου.

[en] The distinctive features of the Aeginetic monetary system, widely used in Greece, especially in the Peloponnese, during the Archaic and Classical periods, are examined in the wider perspective of the origins and birth of monetary systems. The rediscovered link between Greek monetary units and their homonymous predecessors makes it possible to reconstitute how premonetary standards of value weighed in bronze, iron and silver were converted into silver masses following a mina of 435 g, then into monetary units, and to understand the functioning and development of monetary systems primarily on the basis of silver-bronze ratios. Concordance and divergence problems between monetary systems, between the Attic and the Aeginetic systems particularly, are re-examined through this lens, revealing the key-role of the bronze chalkous as a unifying element.
[el] Η Πελοπόννησος, αν και, από τις αρχές σχεδόν της οθωμανικής κατάκτησης, χρησιμοποίησε τα νομίσματα των Οθωμανών (τα αργυρά άσπρα ή ακτσέδες και το χρυσό sultani), από τέλη του 16ου αι., κατακλύζεται, όπως όλη η οθωμανική επικράτεια, από αψβουργικά τάλληρα, ολλανδικά daalders (τα περιώνυμα στην Ανατολή ασλάνια) και ισπανικά τεμάχια των 8 ρεαλίων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία των θησαυρών, τα περισσότερα νομίσματα με τα οποία εβίωσαν οι Πελοποννήσιοι κατά την οθωμανική περίοδο, δεν είναι οθωμανικά αλλά κυρίως ξένα (ισπανικά δίστηλα και αυστριακά, ενετικά και ραγουζέικα τάληρα)· με αυτά τα ίδια νομίσματα καλύφθηκαν οι δαπάνες του απελευθερωτικού Aγώνα. Όπως και στα μεταγενέστερα του 1828 χρόνια, δεν ήταν ελληνικά, αλλά, κυρίως, ξένα τα νομίσματα των συναλλαγών. Στο ελεύθερο, πλέον, ελληνικό κράτος, μετά από νέες περιπέτειες, οι συναλλασσόμενοι αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο στην αποταμίευση χρυσών νομισμάτων, όπως τα αγγλικά sovereign, και στο νέο είδος χρήματος, τα χαρτονομίσματα, όπως αυτά της Εθνικής Τραπέζης.

[en] In the Peloponnese, from the very beginning of the Οttoman conquest, Ottoman coins started to be used (the so-called aspra or akches and the gold sultani). Even though, at the end of 16th century, as all over the Ottoman empire, the Peloponnese has been flooded by the talers of the Holy Roman Empire, the daalders (the liontalers) of the Netherlands and the 8-reales coins of the Spanish Empire. According to the hoard evidence, the numismatic reserves of the Peloponnesians during the Ottoman period were mainly based on the foreign coins, not the Ottoman ones. The Greek revolution of the Independence was also supported by these coins, which were broadly used even after 1828. Finally, under the new troubles of the independent Greek State, people's reserves found their refuge to the gold coins (like the Britannic sovereigns) and banknotes (like the emissions of the National Bank of Greece).
[el] Με την Αιολική Γη, ο Βενέζης επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στον πόνο του ανθρώπου μπροστά στην αδυναμία του να ελέγξει τη μοίρα του. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε το 1943 και είναι το τελευταίο της τριλογίας του συγγραφέα. Πρόκειται για μια εκτενή περιγραφή κατά την οποία ο αφηγητής θυμάται τα παιδικά του χρόνια σε μια ατμόσφαιρα νοσταλγίας και ονείρου όπου άνθρωποι και φύση μυθοποιούνται αποτελώντας μια αδιάσπαστη ενότητα. Η διήγηση τελειώνει με τους πρώτους διωγμούς που οργανώθηκαν από τους Τούρκους ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς το 1914-1915. Το ύφος του συνδιάζοντας λυρισμό, ρεαλισμό και μουσικότητα επιτρέπει μια ελεύθερη σύνθεση όπου η απουσία ουσιαστικής πλοκής επιτρέπει την μεταφορά από τον πραγματικό κόσμο στον φανταστικό. Η Αιολική Γη " σκοτεινίαζει " ξαφνικά : η εγκατάληψη της πατρίδας, του κόσμου του παππού, παραπέμπει στην έξοδο από τον βιβλικό παράδεισο και συνεπάγεται τον πόνο και τον θάνατο.

[en] With the novel " Aeolian Earth ", Venezis focuses on the internal suffering of a man crushed by destiny. The Noël was published in 1943, it's the last of the author's trilogy and it constitutes an immense narration, where he recalls the years of his childhood in a atmosphere somewhere between nostalgia and fantasy, where men and nature are myths and inseparably seen as a unit. The story ends at the time of the first persecutions carried out by the Turks against the Christian population in 1914-1915. His style mixes lyricism, realism and musicality in a free form and composition, while the lack of organized plot allows the transformation of reality into the imaginary. "Aeolian Earth" darkens abruptly: a country is left behind; grandfather's world is cats out of paradise, while there is biblical suffering and death.
[el] Το εισαγωγικό αυτό κείμενο αποσκοπεί να σκιαγραφήσει τη συνολική εικόνα που παρουσιάζει κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο από νομισματική άποψη η Πελοπόννησος. Στο πλαίσιο αυτό τονίζεται κατ' αρχάς η συμβολή της πόλης του Άργους με την οποία συνδέεται η ανεύρεση των περίφημων οβελών στο Ηραίο καθώς και των χάλκινων ενεπίγραφων ελασμάτων στο ναό της Αθηνάς που περιέχουν πλούσιες πληροφορίες σχετικά με την οικονομική ζωή της πόλης. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στη σημασία του αιγινήτικου νομίσματος, με την ευρεία κυκλοφορία του που προηγείται της λειτουργίας των πρώτων πελοποννησιακών νομισματοκοπείων όπως εκείνων της Κορίνθου, της Σικυώνας, του Αρκαδικού Κοινού και της Ήλιδας/Ολυμπίας. Επίσης γίνεται συνοπτική αναφορά στη μαρτυρία των θησαυρών, στην σημασία των ευρημάτων σε μεγάλα πελοποννησιακά ιερά, καθώς και σε ζητήματα της εικονογραφίας, της καλλιτεχνικής ποιότητας και της εισαγωγής του χάλκινου νομίσματος με την έλευση του 4ου αι. π.Χ.

[en] The paper aims to outline the monetary picture in the Peloponnese during the Archaic and Classical periods. In this context, Argos is of great importance because of the discovery first of the famous iron spits in the Heraion and secondly of the copper inscribed tablets in the temple of Athena, that contain rich information on the city's economic life. Next, the impact of the coinage of Aegina is underlined which enjoyed a wide circulation before the production of the first Peloponnesian mints such as those of Corinth, Sikyon, the Arcadian League and Elis/Olympia. In addition, there is a brief reference to the hoard evidence, the significance of the excavation finds in major Peloponnesian sanctuaries and to issues of iconography, artistic quality and the introduction of the bronze coinage in the beginning of the 4th century BC.
[el] Το θέμα της Ελλάδας ως χώρας υποδοχής και εξορίας για τους Έλληνες έχει αξιοποιηθεί αρκετά ικανοποιητικά στην ελληνική δραματουργία του 20ου και του 21ου αιώνα. Τα θεατρικά έργα Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη της Μιμής Ντενίση, (Οι) Ζωντανοί νεκροί του Χρύσανθου Γάιου, Εξορία του Παύλου Μάτεση, Το ημερολόγιο της άμμου του Δημήτρη Κορδάτου, όπως και άλλα έργα, φανερώνουν το ξεχωριστό ενδιαφέρον των συγγραφέων. Aυτοί δίνουν έμφαση στην προσαρμογή στην ελληνική κοινωνία των προσφύγων, των μεταναστών, των εκπατρισμένων και των πολιτικών εξορίστων στην ίδια τους τη χώρα, που διευκολύνεται από τη συμπεριφορά των γηγενών. Εν τούτοις, η ψυχική τους πορεία είναι επίσης σημαντική, καθώς οι θλιβερές τους εμπειρίες μπορούν να οδηγήσουν στην ψυχική τους αποσταθεροποίηση, σε αντικοινωνικές πράξεις και στην απομόνωσή τους από την κοινωνία. Τελικά, η προσαρμογή τους εξαρτάται περισσότερο από την επιθυμία και την ικανότητά τους να προσαρμοστούν παρά από την ίδια την κοινωνία.

[en] The subject of Greece as a country of reception and of exile for the Greeks is quite sufficiently utilized by the Greek dramaturgy of the 20th and 21st century. The plays And from Smyrna... to Thessaloniki by Mini Ntenissi, (The) Alive dead by Chryssanthos Gaios, Exile by Pavlos Matessis, The diary of the sand by Dimitris Kordatos, as also others, demonstrate this special interest of the authors. The authors emphasize the adaptation in the Greek society of the refugees, the immigrants, the expatriates, the people who have suffered a political exile in their own country, which is facilitated by the natives. Nevertheless, their mental course is also important, as their regrettable experiences can lead to their mental destabilization, to antisocial actions or to their isolation by the society. Finally, their adaptation depends more on their desire and aptitude to be incorporated in the society than on the society itself.
[el] Το αιγυπτιακό μπλε, η πρώτη συνθετική χρωστική ουσία, είναι το μόνο μπλε χρώμα που χρησιμοποιήθηκε σε τοιχογραφίες στην αρχαιότητα. Μετά από μια γενική παρουσίαση της χρωστικής αυτής ουσίας (τεχνική παραγωγής, χρήσεις), θα ασχοληθούμε με τα διάφορα γνωστά εργαστήρια (Αίγυπτος, Ιταλία). Τέλος, ένα μέρος του άρθρου αφορά στα στοιχεία που προέκυψαν από τις ανασκαφές του Κέντρου Jean Bérard στην Κύμη (Καμπανία, Ιταλία), κάτι που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την παραγωγή της χρωστικής ουσίας στα Φλεγραία Πεδία κατά τον 1° αι. μ.Χ.

[en] Egyptian blue, the first synthetic pigment created, is the only blue pigment used for mural painting during Antiquity. Our paper aims at a general overview of this pigment (its techniques of production, its various uses), based on locations where it was produced (Egypt, Italy). According to our findings, several elements lead us to believe that the Phlegreens Fields harboured several workshops in which the pigment was produced between the first century BC and the first century AD. Finally we will conclude by describing the excavations works carried out by the Centre Jean Bérard in Cumes, during which the crucibles used to produce the pigment were studied.
[el] Ένας ελληνιστικός τάφος στο Gjerbës (Αλβανία): ένα πολιτισμικό ορόσημο.Το επιτύμβιο επίγραμμα της Μεγαλλίδος βρέθηκε στην περιοχή του Κοινού των Βυλλιόνων, στην ενδοχώρα της Απολλωνίας. Η επιγραφή αυτή όχι μόνο εμπλουτίζει το σύνταγμα των ελληνικών επιγραφών της περιοχής αλλά θέτει και το πρόβλημα της ταυτότητας των ενοίκων των τάφων. Πράγματι, τα επιτύμβια κινητά ευρήματα, καθώς και η τελετουργία της καύσης, θυμίζουν αυτόχθονες, ενώ το όνομα της νεκρής είναι ελληνικό. Δύο υποθέσεις μπορούν να προταθούν: σύμφωνα με την πρώτη η Μεγαλλίς ήταν Ελληνίδα που εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με την κινητικότητα στα πλαίσια του αποικισμού. Σύμφωνα με τη δεύτερη υπόθεση, η Μεγαλλίς ήταν αυτόχθων. Στην περίπτωση αυτήν έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο προσπολιτισμού, με έναν "εξελληνισμό" της ιλλυρικής ονοματολογίας, ως συνέπεια της επέκτασης του βασιλείου της Ηπείρου και της εντατικοποίησης των σχέσεων με τις ελληνικές αποικίες της ακτής.

[en] A Hellenistic tomb in Gjerbës (Albania): a cultural marker?Discovered in the territory of the Koinon of Bylliones, in the hinterland of Apollonia, the epitaph of Megallis not only enriches the corpus of Greek inscriptions in the region, but also raises the question of the identity of occupants in the necropolis. In fact, the grave goods as well as the use of cremation are characteristic of the indigenous environment, while the name of the deceased is Greek. Two possibilities can be suggested. In the first, Megallis may be considered a native Greek woman who came and settled in the region, in which case it is rather a matter of mobility in colonial contexts. In the second hypothesis, Megallis may be a local indigenous woman, which brings up the issue of acculturation, with the "hellenization" of Illyrian onomastics as a consequence of the expansion of the Epirote kingdom and an increase in exchanges with coastal Greek colonies.
[el] " ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ " – σε εμφατική κεφαλαιογράμματη γραφή – που συνιστούν την αφετηρία του μυθιστορήματος της Ε. Περικλέους-Παπαδοπούλου: Ως αληθώς, αποτελούν τις κομβικές έννοιες γύρω από τις οποίες ξετυλίγεται το νήμα της ιστορίας γύρω από το πένθος της Χαρίτας Μάντολες και τον αέναο άνισο αγώνα της να αναζητά την αγνοούμενη αλήθεια. Η πρόδηλη παρουσία της μνήμης και του τραύματος, ως κυρίαρχων θεματικών μοτίβων, συνιστούν ένα βαρύ φορτίο χαρμολύπης, που κουβαλά η ηρωίδα μετά τα τραγικά γεγονότα της τουρκικής εισβολής του 1974, μαζί με την ετικέτα της "πρόσφυγα". Η συγγραφέας στήνει ένα ευανάγνωστο μυθιστόρημα, που συνυφαίνεται με πολλαπλές απώλειες και συγκλονιστικές αλήθειες, φέρνοντας στην επιφάνεια τις ρωγμές της κεντρικής ηρωίδας. Η Ιστορία (σημαινόμενο) συμπλέκεται με τη φαντασία και δημιουργεί μια μυθοπλασία αξιώσεων, αφορμώμενη από πραγματικά γεγονότα. Συνιστά, ως εκ τούτου, μία μετακριτική της ιστορίας, καθώς και μεταγραφή μιας αληθινής μαρτυρίας. Συνεπώς, οι χαρακτήρες του έργου κινούνται σε ένα απολύτως ρεαλιστικό περιβάλλον.

[en] The words: "MEMORY AND NOSTALGIA" – in emphatic capital letters – at the opening of the novel by E. Perikelous Papadopoulos, Truly Spoken, are the key concepts around which the narrative thread unfolds concerning the grief of Charita Mantoles and her unending, unequal struggle to seek out the missing truth. The manifest presence of memory and trauma as the dominant thematic motifs, constitutes a heavy burden of mixed joy and sorrow which the heroine has carried ever since the tragic events of the Turkish invasion of 1974. The author constructs an eminently readable novel, incorporating numerous losses and shattering truths, bringing to the surface the central heroine's vulnerabilities. History (signified) is closely combined with imagination to create a compelling fiction based on real events. As a result, it presents a metacritique of history that is at the same time the transcript of an authentic testimony. Accordingly the characters in the novel are seen to evolve in a completely realistic environment.
[el] Το άρθρο αυτό πραγµατεύεται την τεχνική της κατασκευής και τη χρήση των παταριών της Δήλου στο 2ο αι. π.χ. Παραθέτουµε τα κριτήρια µε βάση τα οποία αναγνωρίζουµε την ύπαρξη παταριών, τη διαδικασία τοποθέτησής τους και εξηγούµε τις αναπαραστάσεις παταριών που δηµοσιεύουµε. Επιχειρούµε να υπολογίσουµε το φορτίο που µπορούσαν να φέρουν τα πατάρια. Τα πατάρια χρησίµευαν κυρίως στην αποθήκευση προϊόντων. Η ύπαρξή τους οδηγεί σε συµπεράσµατα σχετικά µε τη λειτουργία των δωµατίων που ήταν εξοπλισµένα µε αυτά. Τα πατάρια αποτελούν ιδιοµορφία της Δήλου, η οποία συνδέεται µε την ταχεία ανάπτυξη του εµπορίου και την έλλειψη χώρου. Για αυτόν το λόγο δε βρίσκουµε πατάρια σε άλλες ελληνικές πόλεις, ενώ παρόµοιες κατασκευές στην Ιταλία έχουν διαφορετική χρήση.

[en] This article covers the construction technique and function of the mezzanines on Delos in the 2nd c. BC. It presents the identification criteria and construction procedure of a mezzanine and explains the principles for reconstruction that we suggest. We attempt to calculate the loads that the mezzanines were able to support. The mezzanines were used mainly for storage. Their existence allows conclusions to be drawn about the function of the rooms to which they were fitted. The mezzanines were unique to Delos, connected with the swift development of trade and shortage of trading areas, which explains why they are not found elsewhere in Greece and why analogous buildings found in Italy are of a different kind.
[el] Περίληψη: Λωζάνη 1923. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι από την πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να εγκαταλείψουν για πάντα τα eεδάφη τους και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Μαζί τους κουβαλούν τον πολιτισμό τους, και σε αυτόν τον πολιτισμό, την κουζίνα τους, που είναι πολύ πιο πλούσια και ποικίλη από αυτή του Βασιλείου της Ελλάδας. Αυτή η κληρονομιά σίγουρα μεταμόρφωσε την ελληνική κουζίνα, ακόμα κι αν σήμερα εξυψώνεται, επικαλείται και… παραμορφώνεται.

[en] Abstract: Lausanne 1923. More than one million two hundred thousand people from the former Ottoman Empire had to leave their lands forever and settle in Greece. They carry with them their culture, and in this culture, their cuisine, which is much richer and more varied than that of the Kingdom of Greece. This heritage definitely transformed Greek cuisine, even if today it is simultaneously exalted, invoked and… distorted.
[el] Κίρρα 2008-2015: ένας ενδιάμεσος απολογισμός, 1, Η ανασκαφή και οι αρχαιολογικές κατασκευές.Το άρθρο αυτό αποτελεί την παρουσίαση των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν από μια γαλλοελληνική ομάδα στην τούμπα της Κίρρας στη Φωκίδα από το 2008 έως το 2015. Είναι ταυτόχρονα και η προκαταρκτική παρουσίαση των αρχαιολογικών κατασκευών που ήρθαν στο φως. Ανασκάφηκαν δύο απομακρυσμένοι μεταξύ τους τομείς, αποκαλύπτοντας μια πυκνή κατοίκηση της Μεσοελλαδικής εποχής, καθώς και ορίζοντες που φθάνουν ως την Υστεροελλαδική ΙΙΙ. Ειδικότερα, μια νεκρόπολη που χρονολογείται στη μεταβατική περίοδο (Μεσοελλαδική ΙΙΙ – Υστεροελλαδική Ι/ΙΙ) ανασκάφηκε στο δυτικό τμήμα του χώρου, ενώ μυκηναϊκά επίπεδα βρέθηκαν κοντά στην κορυφή.

[en] Kirrha 2008-2015: a progress report. 1. The excavation and archaeological structures.This article presents the studies undertaken by the Greek-French team at the mound (toumba) of Kirrha in Phocis from 2008 to 2015. At the same time it offers a preliminary report of the archaeological structures unearthed at the site. Two trenches some distance apart were explored, revealing a dense habitation of the Middle Helladic period, as well as horizons that reach as late as Late Helladic III. In particular, a cemetery dating to the transitional period (Middle Helladic III – Late Helladic I/II) was excavated in the western section of the site, while Mycenaean levels were found near the peak.