BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Περίληψη: το άρθρο αυτό επιχειρεί να εξετάσει τις μετακινήσεις πληθυσμών που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν τη Συνθήκη της Λωζάνης σε σχέση με τις κοινωνικές αναπαραστάσεις της ετερότητας στην Ελλάδα των δεκαετιών του '20, του '30 και του '40, με αναφορά στους τρόπους με τους οποίους οι πρόσφυγες αυτοί έγιναν δεκτοί και ενσωματώθηκαν σε μια χώρα που βίωνε γεωπολιτικό και κοινωνικοοικονομικό μετασχηματισμό, καθώς και σε σχέση με τη δική τους κοινωνική δέσμευση απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της Αντίστασης. Μελετώνται οι διαφορετικές θέσεις που υιοθέτησαν οι διάφοροι φορείς, με αναφορά στις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε ομάδας, προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα τη θέση που κατέλαβαν οι διάφορες κοινότητες στην πραγματικότητα και τη φαντασία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου από τη δεκαετία του 1920 έως τη δεκαετία του 1940. Η σχέση μεταξύ των προσφυγικών πληθυσμών και του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος εξετάζεται σε σχέση με την αντίληψη του ΚΚΓ για τον ελληνικό επεκτατισμό και, κυρίως, με την πολιτική του για την ενσωμάτωση αυτών των εξαθλιωμένων πληθυσμών, οι οποίοι προηγουμένως βρίσκονταν κοντά στο Κόμμα των Φιλελευθέρων και αποδυναμώθηκαν από την εξορία και την οριστική απώλεια των πατρογονικών τους εδαφών.

[en] Abstract: this article attempts to examine the movements of populations that preceded or followed the Treaty of Lausanne in relation to social representations of otherness in Greece in the 1920s, 1930s and 1940s, with reference to the ways in which these refugees were accepted and integrated in a country undergoing geopolitical and socio-economic transformation, as well as in relation to their own social commitment to the great challenges of World War II and the Resistance. The different positions adopted by the various actors are studied, with reference to the particular circumstances of each group, in order to better understand the position that the various communities occupied in the reality and imagination of the Greek Civil War from the 1920s to the 1940s. The relationship between the refugee populations and the Greek Communist Party is compared to the CCP's conception of Greek expansionism and, more importantly, to its inclusive policy towards these dispossessed populations, previously close to the Liberal Party and weakened by the refugee experience and the definitive loss of their ancestral lands.
[el] Μια σειρά από γραμμές χάραξης του θολωτού τάφου του 4ου αι. π.Χ. στο Σταροσέλ (Βουλγαρία) αποκαλύπτει την ιστορία ενός αρχιτέκτονα που είχε μια ασυνήθιστη αποστολή: να προσαρμόσει τον δωρικό ρυθμό στο εσωτερικό ενός κυκλικού ταφικού θαλάμου. Ο στυλοβάτης του θόλου του Σταροσέλ διατηρεί τις χαραγμένες γραμμές, που χρησίμευσαν ως οδηγοί στους κατασκευαστές. Υποστηρίζω ότι οι γραμμές αυτές αντιπροσωπεύουν επίσης δύο εκδοχές του σχεδίου κατασκευής. Η δεύτερη εκδοχή που υλοποιήθηκε αντανακλά μια διόρθωση, με την οποία το μετακιόνιο διάστημα στην είσοδο αυξήθηκε και τα υπόλοιπα μετακιόνια εξισώθηκαν. Ο λάθος υπολογισμός που προκάλεσε αυτήν τη διόρθωση και τα μετέπειτα προβλήματα στη σύλληψη του εσωτερικού δωρικού ρυθμού εκθέτουν τη σύνθετη οργάνωση αυτού του φιλόδοξου και νεωτερικού κατασκευαστικού προγράμματος.

[en] A series of setting lines from the 4th century BC tholos tomb at Starosel (Bulgaria) reveal a story about an architect faced with an unusual task: adapting the Doric order to the interior design of a circular burial chamber. The tholos stylobate in Starosel preserves incised setting lines, which served as guides to the builders. I argue that these lines also represent two versions of the building plan. The implemented second version reflects a correction, in which the intercolumniation at the entrance was extended, and the remaining intercolumniations were equalized. The miscalculation that prompted this correction, and the subsequent issues in the design of the Doric interior expose the complex logistics involved in this ambitious and innovative building project.
[el] Οι σύγχρονες θεωρητικές, μεθοδολογικές και τεχνολογικές καινοτομίες συμβάλλουν στην εξέλιξη της διδακτικής των γλωσσών. Το περιοδικό θα δημοσιεύσει στο 7ο τεύχος του άρθρα που σχετίζονται με τις νέες αυτές έρευνες, στρατηγικές και πρακτικές.

[en] Recent theoretical, methodological and technological innovations encourage advances in language didactics. In its 7th number, the journal intends to publish contributions presenting results obtained through original research, strategies and practices.
[el] Η επιγραφή IG VII, 3206, γνωστή από παλιά, είναι µια αφιέρωση που δόθηκε στον Ορχοµενό από Βοιωτούς ιππείς που είχαν επιστρέψει από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. ∆εν έχει επανεκδοθεί µετά από την πρώτη της δηµοσίευση από τον P. Foucart το 1879. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να προτείνει νέες αναγνώσεις σε ορισµένα σηµεία, µε βάση ενα έκτυπο του κειµένου που έκανε ο P. Roesch τη δεκαετία του 1970. Μια προσωπογραφική µελέτη επιτρέπει να διαπιστώσουµε, όπως είχε ήδη γίνει αντιληπτό, ότι οι ιππείς δεν κατάγονται όλοι από τον Ορχοµενό αλλά από µια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, στα βόρεια της λίµνης Κωπαΐδος. Από τη διαπίστωση αυτήν προκύπτει µια υπόθεση για τη διαίρεση του κοινού των Βοιωτών σε περιοχές ήδη από εκείνη την εποχή: γνωρίζουµε πράγµατι ένα παρόµοιο κείµενο από τις Θεσπιές, που µαρτυρά την αποστολή ενός δεύτερου βοιωτικού σώµατος ιππέων από την πόλη. Η υπόλοιπη Βοιωτία έστειλε αναµφίβολα άλλα δύο σώµατα ιππέων, δηλαδή τέσσερα στο σύνολο, δηλαδή το δυναµικό µιας βοιωτικής ιππαρχίας της ελληνιστικής εποχής. Το κείµενο προσφέρει λοιπόν πληροφορίες για την κατάσταση της Συµπολιτείας σε µια ελάχιστα γνωστή περίοδο µεταξύ της καταστροφής της Θήβας το 335 και της διαίρεσης σε επτά τµήµατα, που µαρτυρείται από το 287 περίπου.

[en] IG VII, 3206 is an inscription published long ago, recording a dedication made at Orchomenos by Boeotian cavalrymen after they returned from Alexander the Great's expedition. There was no new edition of the text since its first publication by P. Foucart in 1879. The present article, based on a squeeze of the inscription made by P. Roesch in the seventies, aims at proposing new readings on a number of points. A prosopographical study allows us to note, as it had already been seen, that the horsemen do not all come from Orchomenos, but rather from a wider geographical area concentrated to the north of Lake Copais. This observation gives way to a new hypothesis on the division of the Boeotian koinon into districts in the late 4th century BC: indeed, a similar text from Thespiai attests to the dispatch of a second Boeotian squadron in the expedition of Alexander the Great. The rest of Boeotia was probably able to provide two additional squadrons, making a total of four squadron, which is the attested size of a Boeotian hipparchy in the Hellenistic period. The text thus offers an insight into the state of the Boeotian Confederacy during the poorly known period in between the destruction of Thebes in 335 BC and the division into seven districts known from ca. 287 BC onward.
[el] Στο πλαίσιο της συζήτησης για την Αθήνα, σαν πρωτεύουσα μέσα στην κρίση, μας φαίνεται ότι το τόσο δυνατό συναίσθημα κρίσης μπορεί να αντικειμενοποιηθεί με μερικούς αριθμούς. Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η κρίση φέρνει μια σημαντική τροποποίηση της δομής των βιομηχανικώυ δραστηριοτήτων, για την οποία θα μιλήσουμε πρώτα. Πώς εγγράφεται αυτή η τροποποίηση στον ελλαδικό χώρο, θα προσπαθήσουμε να το δείξουμε αργότερα, και στο τέλος θα βάλουμε μερικές από τις ερωτήσεις οι οποίες γεννιούνται από την προσέγγισή μας.

[en] In the debate about Athens, as a capital in crisis, we thought that the strong feeling of crisis has to be substantiated by a few numbers. We can see that the crisis causes deep changes in the structures of the industrial activities, and that will be our first theme. How these changes are translated in the Greek space will be our second subject, and at the end, we'll see a few questions that arise from our approach to the subject.
[el] Το 1609, η ευγενής χήρα Παντούσα Μεζέρη ξεκινά να καταγράφει σε κατάστιχο τα έξοδα της καθημερινής διαχείρισης του νοικοκυριού της. Κατά τη διάρκεια των 11 ετών που ακολουθούν, πραγματοποιούνται οι γάμοι των πέντε θυγατέρων της και η Μεζέραινα σημειώνει με λεπτομέρειες τις αγορές της για την παρασκευή των εδεσμάτων. Το κατάστιχο, το οποίο τελεί υπό έκδοση από την γράφουσα, αποτελεί μοναδική πηγή για την ιστορία της διατροφής και τον πολιτισμό της εστίασης, περιγράφοντας όχι μόνο το είδος, την προέλευση, την ποιότητα και τις τιμές των προϊόντων αλλά και αποτυπώνοντας τα διατροφικά τοπικά έθιμα και τους συμβολισμούς τους μέσα στα κοινωνικά συμφραζόμενα, τις νοοτροπίες και τις συνήθειες του πολυπολιτισμικού αστικού περιβάλλοντος της πρωτεύουσας του Βασιλείου της Κρήτης.

[en] In 1609, noblewoman Pandoussa Mezeri, widow of the Cretan physician Victor Mezeris, began to keep records of the daily management of her household. The librο dei conti, written in first person singular, in the form of a journal, is located at the State Archives of Venice and represents a valuable source of information on daily life in Candia during the first half of the 17th century. During the 11 years that followed, the weddings of the five daughters of the Mezeri family took place and Mezeri recorded in great detail the preparations, including shopping for a variety of ingredients, local as well as imported from other areas under Venetian rule and from Venice itself. This "journal", is a unique source of information on the history of food and cuisine culture, in that it describes the kinds, the origins the quality and the prices of foodstuffs, but also the local nutrition traditions and customs with their symbolic meaning in the social context, as well as the mindset and habits marking the multicultural urban civilization in the capital city of the Regno di Candia.
[el] Η πρόσφατη δηµοσίευση ενός ψηφίσµατος της πόλεως της Τήµνου σχετικά µε την ασυλία του Ασκληπιείου της Κω µας προτρέπει να επανεξετάσουµε το ψήφισµα της ίδιας πόλης προς τιµήν του ∆ηµητρίου από την Ελαία. Στην εργασία αυτήν, προτείνω διάφορες εναλλακτικές αποκαταστάσεις και αναλύω το ρόλο των οικονόµων στην πόλη µε βάση διάφορες πηγές.

[en] The recent publication of a decree of the city of Temnos on the asylia of the Asklepieion of Cos calls for a reexamination of the decree of the same city in honor of Demetrios of Elaia. In this work, I propose several alternative restitutions and analyze the role of the oikonomoi of the city of various sources.
[el] Αν θεωρήσουμε ότι το γράψιμο του Θεοτοκά δεν καταφἐρνει να απαλλαγεί από ένα πνεύμα διδακτισμού, δεν μένει παρά να λάβουμε την μυθοπλασία των μυθιστορημάτων του σαν την εννοιολογική αναπαράσταση μιας ιδανικής κοινωνίας.Με την Αργώ, ο συγγραφέας δείχνει ότι σε μια κοινωνία σε πλήρη ανασύσταση, η σύλληψη της ιθύνουσας τάξης σαν ένα σύνολο διανοουμένων, αγγίζει τα όριά της. Παράλληλα, στο Δαιμόνιο, φαίνεται να επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ο κλειστός κόσμος της αστικής τάξης είναι αποκομμένος από την πραγματικότητα. Αντίθετα με τον Λεωνή, ο Θεοτοκάς προτείνει σαν λύση την στροφή προς το "άτομο" το οποίο στο εξής φέρει αποκλειστικά την ελπίδα για την ολοκλήρωση της κοινωνίας και του κόσμου.Ο Θεοτοκάς απέναντι στην παντοδυναμία του αντικειμενικού κόσμου, σύμφωνα με την ταξινόμηση του ιστορικού υλισμού, προτείνει ένα κόσμο αυτόνομο και απαλλαγμένο από την υλική ανάγκη, τον κόσμο του πνεύματος. Στο εσωτερικό αυτού του κόσμου, σε ένα κρυφό-μυστικό χώρο, τοποθετεί το άτομο.Προτείνουμε να θεωρήσουμε το έργο του Γιώργου Θεοτοκά πέρα από τις ιδεολογικές διαφορές στις οποίες εστίασε η κριτική μετατρέποντάς τον σε εκπρόσωπο του συντηρητικού αστισμού. Χωρίς να αγνοήσουμε τις απόστάσεις που ο συγγραφέας κράτησε από τη λαϊκή τάξη, θεωρούμε ότι η κοινωνία έτσι όπως προβάλλει από το έργο του δεν πρέπει απαραίτητα να ιδωθεί σαν μια απόπειρα σύστασης μιας αστικής τάξης για να αγωνιστεί ενάντια στα μαρξιστικά ρεύματα.

[en] It is true that Theotokas' writing does not escape the didactic spirit; we can therefore consider the fiction of his novels as a conceptual reconstruction of a world in search of an ideal society.With Argo, the writer shows that the design of the elite as a group of intellectuals in a changing society reaches his limits. At the same time, in Daimonio he seems to confirm seems to confirm the view that the closed urban world is severed from reality. In contrast with Leonis, Theotokas proposes as a solution the return to the "individual" who from now on carries the hope for the success of the society and the world.Theotokas, in response to the absolute power of the objective world (the objectivism), according to the classification of historical materialism, proposes a world that is autonomous and independent from material needs, the world of spirit. Within this world, at a more secret level, he places the world of the individual.We propose to consider the work of Georges Theotokas beyond political disputes that criticism has strongly focused on, turning him into a representative of the conservative class. Without intending to underestimate the distance that the writer kept from the lower class, we believe that the society as it emerges through the intertext of his work should not necessarily be seen as an attempt to establish a bourgeoisie/middle class who fights the Marxist currents.
[el] Από τα τέλη του 6ου αι. π.Χ., τo νόμισμα έχει μια σημαντική παρουσία στα ιερά της Πελοποννήσου, καθώς συνδέεται με λατρευτικές πρακτικές και δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα σε αυτά. Τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στο οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο αξιών και κανόνων που εφαρμόζονται καταρχήν στην πόλη-κράτος, και κατ' επέκταση στο λατρευτικό θρησκευτικό περιβάλλον. Το νόμισμα προσφέρεται στις θεότητες αφενός ως έκφραση ευλάβειας και αφετέρου ως μέσο ανταπόδοσης με στόχο την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείο, την εξαργύρωση της θεϊκής ευμένειας και την επίτευξη της κοινωνικής προβολής. Παράλληλα, ο ρόλος του είναι λειτουργικός σε πληθώρα περιστάσεων, όπως είναι αναμενόμενο για μια κοινωνία με εγχρήματη οικονομία, η οποία αντανακλάται, πρωτίστως, στη χρήση νομίσματος. Σχετίζεται με τη διεξαγωγή πανελλήνιων αγώνων και πανηγύρεων προς τιμήν των θεών. Χρησιμοποιείται σε συναλλαγές που πραγματοποιούνται στα όρια των ιερών. Ανιχνεύεται στην υλοποίηση μεγαλόπνοων οικοδομικών προγραμμάτων και στην ανάθεση καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Τέλος, αποτελεί έμμεση μαρτυρία για την προέλευση όσων – αντιπροσώπων, ταξιδιωτών, προσκυνητών, στρατιωτών, εμπόρων – επισκέπτονται τα ιερά.

[en] Coins have been a significant presence in sanctuaries in the Peloponnese since the end of the 6th c. BC due to their association with cult practices and activities that took place there. Causes should be explored within the economic and social context of values implemented chiefly in the city-state and the religious environment in general. Coins are offered to deities as, on one hand, an expression of piety and on the other, a means of recompense in order to ease relations between the devotee and the divinity, to redeem the divine favour and to attain social prestige. At the same time, the function of coins is instrumental in numerous situations, as expected in a society that has adopted a monetary economy reflected primarily in the use of coinage. It is connected with the organization of pan-Hellenic games and festivals in honour of the gods. It is utilized in transactions carried out within the sanctuaries' premises. It is traced in the completion of ambitious construction programmes and the commission of artistic creations. Finally, coins constitute an indirect testimony on the origins of all —representatives, travellers, pilgrims, soldiers, merchants— visitors in these sacred places.
[el] Δύο ΜΜ ΙΙ Α αποθέτες στον τομέα Π των Μαλίων.Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται δυο αποθέτες υλικού, που δε βρίσκεται στην αρχική του θέση, οι οποίοι ήρθαν στο φως το 2008 και το 2010 στο βόρειο τµήµα του τοµέα Π των Μαλίων, όπου η κύρια φάση που αναγνωρίστηκε αντιστοιχούσε στον ορίζοντα καταστροφής της Συνοικίας Μ (ΜΜ ΙΙΒ). Ωστόσο, η κεραµική των αποθετών αυτών ανήκει σε µια πρωιµότερη φάση, που µπορεί να χρονολογηθεί στη ΜΜ ΙΙΑ, µια φάση για την οποία διαθέτουµε ακόµα ελάχιστα στοιχεία στα Μάλια. Αν και πρόκειται προφανώς για αποθέτες, που δε συνδέονται µε κανενός είδους αρχιτεκτονικό κατάλοιπο, η δηµοσίευσή τους φαίνεται χρήσιµη στον καθορισµό της χρονοτυπολογίας της κεραµικής των Μαλίων. Η παρουσίαση των άλλων κατηγοριών υλικού που βρέθηκαν σε αυτούς τους αποθέτες προσφέρει άλλωστε λίγες γνώσεις για τον τρόπο ζωής στα Μάλια κατά την πρωτοανακτορική περίοδο.

[en] Two MM IIA deposits in sector Pi at Malia.This article presents two deposits of material in secondary context that came to light in 2008 and 2010 in the northern section of sector Pi at Malia, where the main phase recognized corresponds to the destruction horizon of Quartier Mu (MM IIB). Nevertheless, the ceramics of these deposits belong to an earlier phase dated to the MM IIA, a phase for which evidence is still scarce at Malia. Although these are clearly deposits not associated with any kind of architectural remains, their publication can be useful in defining the chrono-typology of the ceramics at Malia. The presentation of other categories of material found in these deposits also offers some clues as to the ways of life at Malia during the Protopalatial period.
[el] Περίληψη: μεταξύ 1866 και 1924, δεκάδες χιλιάδες Κρήτες, αποστάτες που αφομοιώθηκαν στη συνέχεια στους Τούρκους λόγω του εξισλαμισμού τους, έπρεπε να εγκαταλείψουν το νησί τους και να γίνουν "μισοί άπιστοι" στην Τουρκία, όπου ο Κεμάλ έκανε τα πάντα για να τους τουρκοποιήσει. Από τα τέλη του 20ου αιώνα όμως, διαπιστώνουμε την αναζωπύρωση μιας κρητικής ταυτότητας που ωθεί τα εγγόνια τους να παρουσιάζονται ως Τούρκοι και Κρήτες Μουσουλμάνοι ταυτόχρονα, ενώ καλλιεργούν αυτό που είναι, ή αυτό που φαντάζονται ότι είναι, η Κρητική κληρονομιά. Η σιωπή που κάλυψε αυτούς τους "άπιστους" προς τις δύο χώρες εξαφανίζεται, οι μελέτες και οι ανταλλαγές πολλαπλασιάζονται. Αυτό το ταξίδι ταυτότητας είναι το θέμα αυτού του άρθρου.

[en] Abstract: between 1866 and 1924, tens of thousands of Cretans, renegades assimilated to Turks because of their conversion to Islam, had to leave their island and became "half infidels" in Turkey where Kemal worked to Turkify them. Since the end of the 20th century, however, we witness the resurgence of a Cretan identity which pushes their grandchildren to present themselves as Turks and Cretan Muslims at the same time, while cultivating what is, or what they imagine to be, their Cretan heritage. The silence that covered these "unfaithful" to the two countries disappears, studies and exchanges multiply. It is this identity journey that is the subject of this article.
[el] Η αρχαιολογική εξερεύνηση της Αρχιεπισκοπής στην παλαιά πόλη της Λευκωσίας, που διεξήχθη από την Φρύνη Χατζηχριστοφή και την οµάδα της (Τµήµα Αρχαιοτήτων Κύπρου) από το 2009 έως το 2011 και στη συνέχεια το 2016, έφερε στο φως τα κατάλοιπα ενός µαγγανοπήγαδου που ονοµάζεται στην Κύπρο αλακάτιν και είναι γνωστό στο µεσογειακό κόσµο ως sakieh. Αν και υπάρχουν αρχαιότερα πηγάδια αυτού του είδους στο νησί, είναι το πρώτο υδραυλικό ζωοκίνητο µηχάνηµα, που επιτρέπει την άντληση νερού από ένα βαθύ πηγάδι, που έχει ανασκαφεί στη Λευκωσία για τη λατινική, οθωµανική και βρετανική περίοδο. Η µελέτη αυτή επιχειρεί αρχικά να εξετάσει και να ερµηνεύσει τα κατάλοιπα αυτών των κατασκευών µε βάση τις πληροφορίες που προσφέρουν αρχειακά έγγραφα και διηγήσεις περιηγητών, σχέδια του τέλους του 16ου και των αρχών του 17ου αιώνα, µια κάτοψη του 1882 και το κτηµατολόγιο του 1948, ώστε να κατανοήσουµε καλύτερα το περιβάλλον µέσα στο οποίο λειτούργησε σε µια µακρά χρονική περίοδο. ∆ιαθέτει επίσης πήλινα αγγεία στερεωµένα στον τροχό για την άντληση του νερού και τα οποία, µε σπάνιες εξαιρέσεις, δεν απασχόλησαν καθόλου τις µελέτες κεραµεικής που διεξήχθησαν στο νησί.

[en] The archaeological exploration of the Arkipiskopi site in the old town in Nicosia, carried out by Fryni Hadjichristofi and her team (Cyprus Department of Antiquities) from 2009 to 2011, and again in 2016, uncovered the remains of a well with pully wheels, known in Cyprus as αλακάτιν/alakatin and more usually known in the Mediterranean by the term sakieh. While earlier examples do exist on the island, this is the first animal-drawn hydraulic machine that allowed water to be taken from a deep well uncovered in Nicosia for the Latin, Ottoman and English eras. First of all, this study will examine and interpret the remains of these structures alongside information garnered from the archives, travellers' accounts, drawings from the late 16th and early 18th centuries, a map dating from 1882 and the 1948 land register, in order to better grasp the context of the well and how it functioned over a long period of time. It will also present the terracotta pots fixed to the wheel for the purpose of collecting water that, for the most part, have not been covered at all by studies of ceramics on the island.
[el] Μια σειρά κειμένων, τα οποία παρέχουν πληροφορίες για την Πελοπόννησο από τον 9ο αι. μέχρι τον 11ο αι., πιστοποιούν ότι ο γενικός κανόνας της είσπραξης των φόρων από το κράτος σε χρυσό νόμισμα εφαρμοζόταν επίσης σε περιπτώσεις περιθωριακών πληθυσμών, όπως ήταν οι Σλάβοι και μάλιστα με αρκετή αυστηρότητα. Η μελέτη και ο συνδυασμός κειμενικών μαρτυριών δείχνουν ότι ένα τμήμα, τουλάχιστον, των περιθωριακών αυτών ομάδων είχαν προσγραφεί, όσο αφορά στη φορολογία, σε εκκλησιαστικές δομές. Αυτό που γνωρίζαμε ότι ίσχυε με τη μητρόπολη Πατρών, ίσχυε φαίνεται και για τη μονή του οσίου Νίκωνος στη Σπάρτη και πιθανώς και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις. Οι ίδιες πηγές οδηγούν στο συμπέρασμα περί υψηλού βαθμού εξαργυρισμού της οικονομίας και σημαντικής οικονομικής ευρωστίας στην Πελοπόννησο κατά τους 9ο-11ο αι. Από αυτή την άποψη, η Πελοπόννησος αποτελεί, τόσο για τον ιστορικό της οικονομίας, όσο και για το νομισματολόγο, ενδιαφέρουσα περίπτωση μελέτης του φαινομένου της ανακύκλωσης του νομίσματος μέσω της φορολογίας.

[en] A series of texts which provide information on the Peloponnese from the 9th c. to the 11th c. AD certify that the general rule of gold coin tax collection by the state was also applied in cases of marginal populations, as were the Slavs, and with sufficient severity. The study and the combination of textual evidence suggest that at least part of these fringe groups had been ascribed, in terms of taxation, into ecclesiastical structures. What it is known to have been applicable to the metropolis of Patras, seems to be also applicable to the monastery of Hosios Nikon at Sparta and possibly in other similar cases. The same sources suggest the high degree of currency economy and the significant economic strength in the Peloponnese from the 9th c. to the 11th c. AD. In this respect, the Peloponnese constitutes, both for the economic historian and the numismatist, an interesting case study of the phenomenon of recycling currency through taxation.