BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[en] Martin Walser's novel Tod eines Kritikers both announces and denounces the debate it triggers. The article shows that its restrictive structure invites the reader to question the taboo on antisemitism in Germany in the '90s. Can the taboo be considered as a "screen taboo" which aims to conceal another taboo, that of a "mortgaged freedom of reflection" in the democracies of communication through the coercive power of opinion as shaped by the media (here a type of collective guilt)?

[nl] De roman Tod eines Kritikers van Martin Walser kondigt de controverse die hij heeft geactiveerd aan terwijl hij ze tegelijk hekelt. We zullen aantonen dat de structuur, bindend voor de lezer, uitnodigt om het taboe van het antisemitisme in het Duitsland van de jaren '90 in vraag te stellen. Kunnen we dit taboe beschouwen als een 'taboescherm' om een ander taboe te verbergen : dat van de vrijheid van de gehypothekeerde gedachte in de democratieën van de communicatie door de dwingende macht van mening zoals de media er vorm aan geeft (in dit geval een soort van collectieve schuld) ?
[en] No doubt that our visual culture (Western) reconciles with memorial culture. No doubt that images of massive atrocities from the twentieth century have wrought, for better and for worse, an awakening, or at least a dent, in what constitutes both personal and collective memory. Whether photographic, filmic, televisual or digital images, traces of the past are formed and perpetuated in varied, multiple forms, and the most often available – visible. How do we remember a terrible event which has not always been shared in the collective, cultural and private space? More specifically, how do we articulate the memory of the genocide in the Armenian diasporic context? This article develops what might be called the concept of "textile memory", that is to say, weave, merge and replace from textures, signs and various "disjointed" codes. This practice reflects the desire to transmit and link the past "here and now", rather than replicate evidence-documents that would support a culture marked by a genocidal past. It is a question of analyzing these memory textures through contemporary Armenian artists' practices from the diaspora.

[nl] Niemand twijfelt eraan dat onze (westerse) visuele cultuur zich laat rijmen met geheugencultuur. Niemand twijfelt eraan dat beelden van massale wreedheden sinds de twintigste eeuw ten goede en ten kwade een bewustwording hebben veroorzaakt, of op zijn minst een doorbraak in de herinnering, zowel op privé- als op collectief vlak. Of het nu gaat om foto's, film, televisie of digitale beelden, sporen uit het verleden ontstaan en bestendigen zich in uiteenlopende en veelvuldige visuele vormen die meestal beschikbaar en dus zichtbaar zijn. Hoe moeten we ons nu een gruwelijke gebeurtenis herinneren die niet altijd in de collectieve, culturele en openbare ruimte werd gedeeld? Meer bepaald, welke textuur heeft de herinnering aan de genocide binnen de Armeense diaspora? In dit artikel bespreken we het concept van het 'textiele' geheugen, een herinneringspraktijk die bestaat uit het weven, samenvoegen en weer ineenzetten van diverse losse texturen, tekens en codes. De textiele geheugenpraktijk drukt het verlangen uit om het verleden 'hier en nu' in tastbare materialen door te geven en vast te knopen, veeleer dan bewijsdocumenten te kopiëren ter ondersteuning van een cultuur die de sporen vertoont van een genocideverleden. Die geheugentexturen kunnen worden geanalyseerd via de praktijken van hedendaagse Armeense kunstenaars uit de diaspora.
[en] Mobility between Brussels and its outskirts is a key multidimensional issue involving socio-economic, environmental and political challenges. However, precise data on this issue are relatively limited. In this context, this article proposes to address the issue through empirical geographical analysis. Thus, the differentiated conditions and ways of travelling to Brussels from its metropolitan area emerge, and are summarised within a typology.

[nl] De mobiliteit tussen Brussel en de rand is een multidimensionale problematiek die uitdagingen op sociaal-economisch, ecologisch en politiek vlak meebrengt. En toch zijn er relatief weinig nauwkeurige gegevens terug te vinden over dit onderwerp. Tegen die achtergrond gaat dit artikel dieper in op de kwestie aan de hand van een empirische geografische analyse. Het resultaat zijn uiteenlopende omstandigheden en manieren om zich vanuit het grootstedelijk gebied naar Brussel te verplaatsen, die in een typologie worden samengevat.
[en] Music. The Artists of the Royal Conservatory (ARC) is a chamber music ensemble based in Toronto, devoted to performing scores composed during the prolific years of the twentieth century. Their discography (Ben Haim Weinberg) demonstrates their commitment to the rediscovery of forgotten composers. Simon Wynberg, co-founder and artistic director of the ARC, explains their philosophy and projects.

[nl] Muziek. Het kamermuziekensemble ARC (Artists of the Royal Conservatory) uit Toronto is gespecialiseerd in werken die tijdens de woelige jaren van de twintigste eeuw werden gecomponeerd. Hun imposante discografie (Ben Haim Weinberg) getuigt van hun engagement om vergeten stukken weer onder de aandacht te brengen. Simon Wynberg, medeoprichter en artistiek leider van ARC, licht de filosofie en het project toe van dit unieke ensemble.
[en] In a large number of countries, fundamental shifts are taking place in the balance of power between political parties or movements. In nearly all cases, the nature of political discourse underlying national politics has changed radically, the politics of identity having now become prominent. We argue that the failure of capitalism to bring about universal prosperity is at the origin of the rise of this type of politics. It fails to secure decent living conditions for unskilled workers in the core states of Western Europe, and it fails to secure opportunities for social mobility for the equivalent of the European middle-class in the (semi)peripheral states. An analysis of three cases of politics of identity that have the connotation of civilization – Islamism, Hindu nationalism and extreme right-wing nationalism in Europe – corroborates this view. These three cases of politics of identity appear to be related to a crisis of legitimacy. However, this does not imply that Islamism and Hindu nationalism are the non-Western equivalents of extreme right-wing nationalism in Europe. The former are phenomena of the periphery, the latter is a phenomenon of the core.

[nl] In een groot aantal landen treden er in het machtsevenwicht tussen politieke partijen of bewegingen fundamentele verschuivingen op. In vrijwel alle gevallen is de aard van het politieke discours achter de nationale politiek radicaal veranderd. De identiteitspolitiek trad op de voorgrond. Aan de basis hiervan ligt naar onze mening het onvermogen van het kapitalisme zijn belofte van universele welvaart waar te maken. Het kapitalisme slaagt er niet in voor de laaggeschoolden in West-Europa volwaardige bestaansvoorwaarden te creëren. Het slaagt er ook niet in de tegenhanger van de Europese middenklasse in de (semi)perifere landen voldoende kansen op sociale mobiliteit te verschaffen. Een analyse van drie gevallen van identiteitspolitiek met de connotatie van beschaving, Islamisme, Hindoe-nationalisme en extreem-rechts nationalisme in Europa, bevestigt deze zienswijze. Bij alle drie is er een legitimiteitscrisis in het spel. Dit betekent evenwel niet dat Islamisme en Hindoe-nationalisme de niet-Westerse tegenhangers zijn van extreem-rechts nationalisme in Europa. Dit laatste is een verschijnsel van de kern, de eersten zijn verschijnselen van de periferie.
[en] Around 1865, Brussels was undergoing a profound transformation. Recent research has offered insight into the roles of various stakeholders in the growth of the city, such as government bodies and landowners. However, little is yet known about the artisans and construction entrepreneurs who physically shaped the city. Through almanacs, patent registers, electoral rolls and land registers, this article sheds light on the professional, socio-demographic and spatial profile of 2 445 businesses in the Brussels construction sector around 1865. It reveals a highly heterogeneous group who were active in various building professions. Whereas a few wealthy entrepreneurs led large companies, the labour-intensive, small-scale organisation of most construction companies meant that entrepreneurship was also open to a large group of artisans of relatively modest means, including women and newcomers. This also led to a wide spatial distribution, due to which construction companies could work on sites in their own neighbourhoods. The results contribute to historical knowledge of how the urban fabric and heritage of Brussels were created and also put today's need for the urban construction sector to be locally embedded into a long-term perspective.

[nl] Rond 1865 was Brussel een stad in volle transformatie. Recent onderzoek leverde inzicht op in de rol van diverse actoren bij de groei van de stad, zoals overheden en grondeigenaars. Over de vaklui en bouwondernemers die de stad fysiek vormgaven is echter nog weinig geweten. Via almanakken, patentregisters, kiesregisters en kadastrale leggers werpt dit artikel licht op het professionele, sociaal-demografische en ruimtelijk profiel van 2 445 ondernemers in de Brusselse bouwsector rond 1865. Hieruit komt een erg heterogene groep naar voren die actief was in uiteenlopende bouwberoepen. Terwijl enkele welgestelde ondernemers grote bedrijven leidden, zorgde de arbeidsintensieve en kleinschalige organisatie van de meeste bouwbedrijven ervoor dat ondernemerschap eveneens openstond voor een grote groep relatief onbemiddelde vaklui, met inbegrip van vrouwen en nieuwkomers. Dit leidde ook tot een sterke ruimtelijke spreiding, waardoor bouwondernemers actief konden zijn op werven in de eigen buurt. De resultaten dragen bij aan de historische kennis over de totstandkoming van het Brusselse stedelijk weefsel en erfgoed, en plaatsen eveneens de hedendaagse nood aan lokale verankering voor de stedelijke bouwsector in een langetermijnperspectief.
[en] This article deals with the socio-spatial situation of Hip-Hop. The study of the spatiality of breakdance battles and training illustrates the contemporary transformations which affect the practices related to this culture. With a growing maturity and the evolution of the social basis of these dancers, breakdance has left the ghetto, literally and figuratively. It takes place currently outside the most disadvantaged areas of the city, in the most mixed neighbourhoods at ethnic and socioeconomic level. Breakdance continues to face great difficulties entering the traditional cultural circuits. Daily artistic activities are in a delicate situation, as the organisation of training depends almost entirely on the initiative of the dancers themselves, who must often develop strategies to set up informal places for their activities. However, this type of appropriation of the public or semi-public space does not take place smoothly. The ignorance with respect to hip-hop culture and its relatively bad image, combined with the dancers' status as vulnerable users in the places they frequent, generate risks of eviction. Less appealing places which are deserted at certain hours – typically railway stations or underground stations – are used more and more.

[nl] Het artikel bestudeert de sociaal-ruimtelijke aspecten van de locaties waar de hiphopcultuur wordt beoefend en verduidelijkt de hedendaagse transformaties van alle praktijken die met de hiphopcultuur te maken hebben. De beoefenaars van breakdance hebben aan maturiteit gewonnen en hun sociale positie verbeterd, waardoor breakdance, zowel letterlijk als figuurlijk, uit het getto is geraakt en zich thans ontwikkelt buiten de meest achtergestelde gebieden van de stad in wijken met een grotere etnische en sociaal-economische mix. Breakdance blijft echter grote problemen ondervinden om een plaats binnen het traditionele cultuurcircuit te veroveren. Ook de organisatie van de dagelijkse beoefening blijft moeilijk, omdat de breakdansers soms strategieën moeten bedenken om geschikte locaties te vinden. Het gebruik van de openbare of semiopenbare ruimten verloopt niet altijd vlekkeloos. De onbekendheid, het vrij slechte imago van de hiphopcultuur en de zwakke positie van de beoefenaars vergroten de risico's op uitwijzing. Daarom worden steeds vaker weinig aantrekkelijke locaties gebruikt die op bepaalde uren verlaten zijn, zoals trein- of metrostations.
[en] For more than forty years, Robert Faurisson has been an important name in negationist cercles. The former literature professor considers the genocide as a "sinister farce" and disputes the history of the Judeocide by twisting the facts. It is his aim to reveal the gas chamber "fraud". Denial of the Holocaust existed long before Faurisson. So why did Faurisson succede where others failed? He presents himself as an expert on the "question of the gas chambers" but was initially very vague about his own past and alliances. His negationist discourse is centred around technical and historical elements: besides his "method" of text-deciphering, "historical references" are at the heart of it.

[nl] Al meer dan veertig jaar is Robert Faurisson een gekend figuur in het negationisme. De voormalige docent literatuur beschouwt de genocide als een 'sinistere klucht' en vecht de geschiedenis van de judeocide aan door de feiten te verdraaien. Het is zijn bedoeling om 'het grote bedrog' van de gaskamers te onthullen. Het negationisme bestond lang vóór Faurisson. Maar hoe komt het dat precies hij slaagde waar zijn voorgangers mislukten? Hij doet zich voor als een expert in de 'kwestie van de gaskamers' maar hield zijn eigen verleden en sympathieën goed verborgen. Het negationisme zette hij naar zijn hand door te focussen op technische en historische aspecten: de 'methode' van tekstontcijfering en 'historische referenties' vormen het hart van zijn discours.
[en] Compared with other major European cities, the Brussels-Capital Region has a unique configuration in terms of the political representation of elected representatives descended from diverse ethnocultural groups, and in particular Muslim elected representatives. Nearly one out of five members of the Parliament of the Brussels-Capital Region is of Muslim origin. This is all the more unique given that, for the first time in Brussels and in the entire European Union, one of the seats in the Brussels Parliament is held by a Muslim member who wears a headscarf (Mahinur Ozdemir). The present article is based on documentary work as well as an empirical approach carried out using interviews which were conducted with Brussels MPs and community stakeholders mobilised before the elections as well as an ethnographic observation of the election campaign. Its objective is to understand the explanatory factors regarding this political representation which is quite unusual in Europe, by formulating the hypothesis of the deciding influence of institutional parameters combined with the demographic evolution and community mobilisation of Muslims in Brussels.

[nl] De politieke vertegenwoordiging door gekozenen met een andere etnoculturele achtergrond, in het bijzonder door gekozenen van moslimorigine, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest verschilt grondig van de situatie in de andere Europese grootsteden. Bijna één op de vijf volksvertegenwoordigers in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement behoort immers tot de moslimcultuur. Nieuw is dat voor het eerst een vrouw van moslimorigine die een hoofddoek draagt (Mahinur Ozdemir) zitting neemt in het Brussels Parlement. Dat is een primeur in de hele Europese Unie. Op basis van documentair onderzoek, empirisch onderzoek aan de hand van gesprekken met Brusselse parlementsleden en actoren uit het verenigingsleven die voor de verkiezingen gemobiliseerd werden, en een etnografische observatie van de verkiezingscampagne, tracht deze bijdrage de verklarende factoren voor die vrij uitzonderlijke politieke vertegenwoordiging in Europa toe te lichten, uitgaande van de hypothese dat de combinatie van de institutionele parameters, de demografische evolutie en de werking van de moslimverenigingen een doorslaggevende invloed in Brussel uitoefent.
[en] Located between the "gay" neighbourhood and the "working-class" Anneessens neighbourhood, Place Fontainas has been the site of several presumed homophobic acts of violence, thus contributing to its categorisation as a dangerous area, particularly for homosexual populations. In response to this type of violence, there have been several measures adopted by the public authorities, yet they are in keeping with an often binary and essentialising logic of security. Based on direct observation work and interviews at and around Place Fontainas, the present article intends to adopt a new approach. It examines this area based on the notion of border and, through an intersectional analysis, discusses the social and urban mechanisms which contribute to the establishment of abrupt changes in terms of sexuality, social class and ethnicity. However, in each of the areas studied, there is a continuity of male domination, which makes women invisible and limits their access to public space.

[nl] Het Fontainasplein, gelegen tussen de "volkswijk" Anneessens en de "homowijk", was het toneel van verschillende vermeende homofobe incidenten, die ertoe bijdragen dat het plein wordt gecategoriseerd als een onveilige ruimte, vooral voor homoseksuelen. Als reactie op dit soort geweld heeft de overheid al heel wat maatregelen getroffen, maar zij slaagt er vooralsnog niet in een vaak binaire en essentialiserende veiligheidslogica te doorbreken. Op basis van directe waarnemingen en interviews op en rond het Fontainasplein wil dit artikel uitgaan van een nieuwe benadering. Het bevat deze ruimte op basis van het begrip "grens" en brengt op basis van een intersectionele analyse verslag uit over de sociaal-stedelijke mechanismen die bijdragen aan het ontstaan van breuken met betrekking tot geaardheid, sociale klasse en etniciteit. De continue mannelijke overheersing in elk van de bestudeerde zones beperkt de toegang van vrouwen tot de openbare ruimte en maakt hen onzichtbaar.
[en] On 5 November 2018, Centre d'appui au secteur de l'aide aux sans-abri organised the fifth census of homeless and inadequately housed people in the Brussels-Capital Region. The results from this census supplement a study which has been ongoing for ten years. This article presents the methodology used and the main trends observed. It also proposes some elements for analysis which could shed light on the evolution of the phenomenon.

[nl] Op 5 november 2018 organiseerde het Steunpunt Thuislozenzorg Brussel een vijfde telling van dak- en thuislozen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De resultaten van die enquête vullen een studie aan die nu al tien jaar loopt. In dit artikel worden de toegepaste methodologie en de grote vastgestelde tendensen uiteengezet. Het biedt ook enkele analyse-elementen die meer inzicht kunnen geven in de ontwikkeling van het fenomeen.
[en] Among the abundance of artistic works which since twenty years construct the memory of the genocide perpetrated against the Tutsi in Rwanda, numerous filmmakers have taken up the challenge of fiction. More than a dozen feature-length films have seen the day, concurrently with the time of reconstruction and justice, most of them made by Western filmmakers. The view they put forth with their creative approach and lift onto the screen raises several historical, ethical and aesthetic issues, as much in regard to a truth that is still being written as to the memory of the victims. How can one get closer to the event when transgressing, by essence, what is real? How can one reveal the horror of the hundred days without lapsing into sensationalism, voyeurism or visual trauma? What narrative strategies may be used to narrate the inexpressible story of the victims? How can one suggest, through fiction, the very nature of the crime, namely the planned and systematic extermination of more the 800 000 Tutsi in Rwanda? This article shows how, in the name of realism and "plausibility", the films which deal head on with the genocide portray both the potential and the limits of representation. It also emphasizes issues relating to cinematic space in which is developed, for the outsider in the same way as for the survivor, the language of a memory that remains to be rewritten.

[nl] Al twintig jaar lang proberen kunstenaars vorm te geven aan de herinnering aan de genocide tegen de Rwandese Tutsi's. Vele filmmakers gingen de uitdaging vaan om fictie te maken rond die gebeurtenissen. Het resultaat: meer dan twaalf langspeelfilms, veelal gerealiseerd door westerse cineasten, en waarvan de productie samenviel met de periode van reconstructie en berechtiging in Rwanda. Het perspectief van de filmmakers, tijdens de productie en op het scherm, is echter niet evident en roept historische, ethische en esthetische vragen op over hun verhouding tot de waarheid (die nog steeds niet volledig is vastgelegd) en de herinnering van de getraumatiseerde slachtoffers. Hoe kan je de gebeurtenissen nauwkeurig weergeven wanneer je per definitie de grenzen van de realiteit overschrijdt? Hoe kan je honderd dagen gruwel tonen zonder te vervallen in sensatie, voyeurisme of visuele trauma's? Welke vertelstrategie gebruik je om het onuitsprekelijke verhaal van de overlevenden te vertellen? Hoe kan fictie de essentie van de misdaad weergeven, namelijk de systematische en geplande uitroeiing van meer dan 800 000 Rwandese Tutsi's? In dit artikel bespreekt François-Xavier Destors een aantal films die juist in naam van het realisme en de 'geloofwaardigheid' de confrontatie zijn aangegaan met de genocide – films, met andere woorden, die de mogelijkheden en de grenzen van het beeld aftasten. De auteur gaat nog in op het belang van de cinematografische ruimte, waarbinnen buitenstaander en overlevende een taal kunnen creëren die hen in staat stelt samen een herinnering op te bouwen.
[en] New technology-based firms are sometimes faced with financing difficulties and are able to count on various schemes and public aid to help them in their start-up phase. In this article, through case studies, we examine the ways in which entrepreneurs in Brussels have obtained financing and, in particular, their use of public schemes. We end with the description of an efficient system in which, nevertheless, the numerous grants are sometimes diverted from their objective. Based on these results and a focus group with stakeholders in the field, we discuss recommendations by insisting on the importance of a revision of grants in order to limit deadweight effects, a refinancing of investment structures and public loans, and better general coordination of these schemes.

[nl] Het is voor jonge technologiebedrijven soms moeilijk om aan financiering te geraken. Nochtans komen ze in aanmerking voor diverse instrumenten en steunmaatregelen van de overheid die hen in de eerste fasen kunnen helpen. In dit artikel onderzoeken we aan de hand van casestudy's hoe Brusselse ondernemers zich gefinancierd hebben en vooral, hoe zij van de overheidsinstrumenten gebruikmaken. Uiteindelijk schetsen we het beeld van een efficiënt systeem waarbij de, bijzonder aanwezige, subsidies soms echter hun doel missen. Op basis van die resultaten en van een focusgroep met actoren op het terrein formuleren we enkele aanbevelingen, waarbij we de nadruk leggen op het belang van een hervorming van de subsidies (om buitenkanseffecten te vermijden), een herfinanciering van de investeringsstructuren en overheidsleningen, en tot slot een betere algemene coördinatie van deze instrumenten.