[en] Introduction. Chronic ankle instability is a pathology, frequently caused by a residual injury, which presents with a variety of symptoms, including the subjective perception that the ankle is giving way in its joint stability. This results in repeated sprains and limitation, due to a feeling of insecurity, when performing ADLs. Objective. To determine the existing scientific evidence on the efficacy of various physiotherapy techniques in patients with diagnosed chronic ankle instability, or with a history of previous ankle sprain, on the incidence density of ankle sprains, symptomatology and limitations in ADLs, and ankle dorsiflexion range. Secondary variables were muscle strength, static and dynamic postural control, effectiveness of ankle sensory rehabilitation strategies, postural balance, and joint position sense. Methods. This work is a literature review, consisting of 10 articles. The search was conducted in the Cochrane, Pubmed, PEDro, Scopus, SPORTDiscus, Web of Science and CINAHL databases from March to May 2021. Clinical trials, systematic reviews and meta-analyses published in the last 6 years in Spanish, English and Portuguese were included. Outcomes. A total of 10 articles were analysed; of which five were randomized controlled trials, four systematic reviews with meta-analysis and one systematic review. The interventions performed were physiotherapy techniques such as fascial manipulation and traction on the talocrural joint; muscle strengthening programmes, neuromuscular and proprioceptive training and balance training and the application of external supports. Conclusions. Despite the diversity of physiotherapy techniques employed, most appear to be moderately effective (mean score of 7.8/10 on the PEDro Scale) in the prevention of recurrent sprains and/or the development of chronic ankle instability. However, there is no common preventive programme for subjects with a history of ankle sprain aimed at preventing the development of chronic ankle instability.

[gl] Introducción. A inestabilidade crónica de nocello é unha patoloxía; frecuentemente ocasionada por unha lesión residual, que curso con unha sintomatoloxía variada entre a que destaca a percepción subxectiva de que o nocello cede na súa estabilidade articular. Isto tradúcese en escordaduras de repetición e limitación, por sensación de inseguridade, ante a realización das AVDs. Obxectivo. Determinar a evidencia científica existente acerca da eficacia de diversas técnicas de Fisioterapia, en pacientes con inestabilidade crónica de nocello diagnosticada, ou con historia de escordadura de nocello previa; sobre a densidade de incidencia das escordaduras, a sintomatoloxía e as limitación nas AVDs, e o rango de dorsiflexión do nocello. Como variables secundarias encontramos a forza muscular, o control postural estático e dinámico, a eficacia das estratexias de rehabilitación sensorial do nocello, o abalo postural e sentido de posición articular. Material y método. Este traballo é unha revisión bibliográfica, formada por 10 artigos. A procura realizouse nas bases de datos Cochrane, Pubmed, PEDro, Scopus, SPORTDiscus, Web of Science e CINAHL durante os meses de marzo a maio de 2021. Incluíronse ensaios clínicos, revisións sistemáticas e metaanálisis publicados nos últimos 6 anos en español, inglés e portugués. Resultados. Analizáronse un total de 10 artigos; cinco foron ensaios clínicos aleatorizados, catro revisións sistemáticas con metaanálisis e unha revisión sistemática. As intervencións realizadas foron técnicas de Fisioterapia como manipulación fascial e tracción sobre a articulación talocrural; programas de fortalecemento muscular, adestramento neuromuscular e propioceptivo e adestramento do equilibrio, e a aplicación de soportes externos. Conclusións. A pesar da diversidade de técnicas de fisioterapia empregadas, a maioría semellan ser moderadamente eficaces (puntuación media de 7.8/10 na Escala PEDro) na prevención de escordaduras recorrentes e/ou da instauración da inestabilidade crónica do nocello; con excepción da tracción talocrural, cuxos beneficios non foron demostrados a longo prazo. Con todo, non existe un programa preventivo común para os suxeitos con historia de escordadura de nocello que teña como obxectivo evitar a instauración da inestabilidade crónica do nocello.