BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Το "τείχος του Θεµιστοκλή" είναι µια σύγχρονη µυθοπλασία. ∆εν αντιστοιχεί ούτε στο κείµενο του Θουκυδίδη, ούτε στις συνθήκες της άµεσης µεταπολεµικής περιόδου στην κατεστραµµένη Αθήνα του φθινοπώρου του 479. Η παρεµβολή των υπολειµµάτων των κατεστραµµένων κτιρίων στη βάση του νέου περιβόλου της Ακρόπολης οφείλεται πιθανότατα στον Κίµωνα, ο οποίος, στη δεκαετία του 460, έδωσε στο ιερό της Αθηνάς την οριστική του επέκταση.

[en] The "Themistoclean Wall" is a modern fiction. It corresponds neither to Thucydides' text nor to the immediate post-war of the devastated city of Athens in the autumn of 479. The insertion of the remains of ruined buildings in the foundations of the new surrounding wall of the Acropolis is likely due to Cimon, who gave the sanctuary of Athena its definitive extension in the 460s.
[el] Αν και τα αρχαία κείμενα έδωσαν υλικό για πολλές αναλύσεις του συστήματος των χρωμάτων και των κλιμάκων αξιών των διαφόρων τύπων χρωστικών ουσιών σύμφωνα με τους αρχαίους, διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες για την οικονομική διάσταση του χρώματος. Εκτός από κάποιες αναφορές από τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο, είναι τα επιγραφικά κείμενα και, κυρίως οι λογαριασμοί των ιερών, που περιλαμβάνουν αναφορές σε αγορές χρωστικών ουσιών, που προορίζονταν για την αρχιτεκτονική δραστηριότητα και για διάφορες επισκευές. Τα δεδομένα είναι σπάνια αλλά, σε συνδυασμό με άλλες πληροφορίες, επιτρέπουν να ανασυνθέσουμε τα σπαράγματα μιας οικονομίας του χρώματος, ιδιαιτέρως στον κλασικό και ελληνιστικό ελληνικό κόσμο. Μελετάμε εδώ τις πληροφορίες σχετικά με τις τιμές των χρωστικών ουσιών στους λογαριασμούς κατασκευής των ιερών, τις αμοιβές των τεχνητών-διακοσμητών και των ζωγράφων, για να αναρωτηθούμε εν τέλει ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας πιθανής αγοράς του χρώματος, που αντιστοιχεί σε ορισμένες κατηγορίες υλικών που προορίζονταν για τη διακόσμηση.

[en] Ancient literary texts have transmitted information allowing several analyses of the system of colours and the scale of values the different types of pigments had for the Ancients. But we have very little data about the economic aspects of colour. In addition to some passages of Pliny the Elder, epigraphic texts and especially the accounts of sanctuaries provide some indications concerning the purchase of pigments for architectural activity or restorations. Combined with other pieces of information, these rare data allow us to reconstruct fragments of a colour economy, specifically in the Greek classical and Hellenistic world. This paper will analyse information relevant to the prices of pigments and to the wages of painters and craftsmen-decorators in the building accounts of sanctuaries. It also aims to examine the features of a hypothetical market for colours, structured around certain categories of materials for decoration.
[el] Παρουσιάζουμε εδώ τα αποτελέσματα του προγράμματος τρισδιάστατης ψηφιοποίησης πέντε ελληνιστικών γλυπτών που βρέθηκαν στη Δήλο και επελέγησαν για την ιστορική σπουδαιότητά τους. Έχουν όλα ίχνη επιχρύσωσης με φύλλα χρυσού και/ή πολυχρωμία. Υπενθυμίζουμε εδώ τα στάδια της εργασίας που οδηγούν στη δημιουργία του τρισδιάστατου μοντέλου, καθώς και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει ένα τέτοιο μοντέλο για να κατανοήσουμε την πολυχρωμία των αρχαίων έργων, χωρίς να αποσιωπούμε το ζήτημα των πιθανών ορίων αυτής της προσέγγισης.

[en] We present here the results of a program of 3D scanning and restoration of five Hellenistic sculptures found at Delos and retained for their historical significance. All showed traces of gilding and/or polychrome. We outline the steps leading to the formation of the 3D model and the contributions of such a model to our understanding of ancient polychrome works, without omitting the question of possible limits of such an operation.
[el] Η λύση του Κυπριακού είναι ζήτημα ταυτόχρονα παράλληλο και κεντρικό στο τρέχουσα ελληνο-τούρκικη προσέγγιση. Από δω και πέρα, όπως κι 'αυτή την προσέγγιση, το κυπριακό τοποθετείται σ΄ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο το οποιό άλλαξε ριζικά τα δεδομένα του προβλήματος. Το νησί, πάντοτε διχασμένη, ενσωματώθηκε στην Ε.Ε την 1η Μαϊου του 2004. Όμως δύο άλλα γεγονότα [Νοέμβριο 2002] συνέβαλαν επίσης στην αλλαγή του στάτους κβο, η έκδοση του καινούργιου σχέδιου των Η.Ε [σχέδιο Αννάν] το οποίο προτείνει το ελβετικό συνταγματικό μοντέλο λαμβάνοντας υπ "όψη του το κοινοτικό κεκτημένο, και η άφιξη στην εξουσία του Ρετζέπ Ταγγίπ Ερδογκάν ο οποίος φαίνεται ετοιμασμένος για τις ανανγαίες μεταμορφώσεις της εξωτερικής τούρκικης πολιτικής εν όψει της ένταξης στην Ε.Ε, ακόμη και όσον αφορά το κυπριακό. Αυτό το κείμενο έχει σκοπό να εξηγήσει γιατί οι ηγέτες του ΑΚΠ, κόμμα ισλαμο-εθνικιστικό στη ρίζα του, θα μπορούσαν να πετύχουν εκεί που ο Τουργούτ Οζάλ απέτυχε. Η επιστράτευση των Τουρκοκύπριων υπέρ το σχέδιο Αννάν είναι ένα σημείο ζωτικής σημασίας για αυτή την επιτυχία. Πρέπει να εξηγήσουμε επίσης γιαρί αυτό το σχέδιο ικανοποιεί την πλειοψηφία τους.

[en] Solving the Cyprus conflict is a task parallel to the Greek-Turkish rapprochement. But it is at the heart of this rapprochement too. Like the rapprochement, the Cyprus question has now a European working frame that has changed its parameters. Still divided, the island entered into the European Union the 1st of May 2004. However, two other events change also the status quo: The publication of the UN (Annan) plan for Cyprus and AKP's electoral victory and Recep Tayyip Erdogan's accession to power. The new Turkish Premier seems ready to implement the changes required in foreign policy for EU accession, included those regarding Cyprus. This paper tries to explain why AKP, of islamist-nationalist origin, would success. Turkish Cypriots' mobilization in favour of the Annan plan is one of the main factors. But why are they, in their majority, satisfied by Annan plan?
[el] Το άρθρο αυτό αποτελεί την αρχιτεκτονική δηµοσίευση της λεγόµενης "βάσης των Γαλατών" (IG XI, 4, 1110), που βρίσκεται µπροστά στο βόρειο άκρο της Νότιας Στοάς στη Δήλο. Η ανάλυση των ερειπίων που διατηρούνται κατά χώραν και των διάσπαρτων αρχιτεκτονικών µελών που αποδίδονται στο µνηµείο από τον R. Vallois, τον Chr. Llinas και εµάς τους ίδιους, επιτρέπουν να αποκαταστήσουµε µια µεγάλη βάση µε ορθοστάτες, περίπου τετράγωνης κάτοψης. Τα ίχνη στήριξης που είναι ακόµη ορατά στο άνω µέρος της επίστεψής της, οδηγούν στη σκέψη ότι το µνηµείο έφερε την αναπαράσταση ενός τροπαίου και ενός ολόγλυφου αγάλµατος, χάλκινα και τα δύο, αφιερωµένα από τον Άτταλο Α΄ έπειτα από τις νίκες του κατά των Γαλατών µετά τα µέσα του 3ου αι. Το σύνταγµα περιλάµβανε µάλλον µια Νίκη ή ίσως µια θεότητα όπως ο Απόλλων και ένα τρόπαιο, παρά ενα άγαλµα του βασιλιά που έστησε το µνηµείο.

[en] This article constitutes the architectural publication of the 'Galatian statue base' (IG XI, 4, 1110), located at the northern end of the South Portico on Delos. An analysis of the remains preserved in situ and of scattered blocks deemed by R. Vallois, Chr. Linas and the present authors to be part of the monument makes it possible to restore a large, almost square base with orthostates. The traces of fastenings that can still be seen on the upper surface of its crown suggest that the monument supported the representation of a trophy and a full‑length statue, both bronze, dedicated by Attalos I following his victories over the Galatians after the middle of the third century. The statue group consisted of Nike, or perhaps a god such as Apollo, and a trophy, rather than a statue of the king who set the monument up.
[el] Το άρθρο επανεξετάζει δύο ζητήµατα που συνδέονται µε την ιστορία του κράτους της Ηπείρου και της αυτοκρατορίας της Θεσσαλονίκης κατά τον 13ο αιώνα: το ζήτηµα του τίτλου που έφερε ο Μανουήλ Κοµνηνός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στη Θεσσαλονίκη από το 1230 έως το 1237 και το ζήτηµα της χρονολογίας από την οποία ο ανιψιός του Μιχαήλ Β´, ηγεµόνας της Ηπείρου από τη δεκαετία του 1230 έως το 1267/68, έφερε τον τίτλο του δεσπότη. Για καθένα από τα ζητήµατα αυτά, το άρθρο εξετάζει τις πηγές και τη βιβλιογραφία προτού προτείνει µια επανεξέταση της υπόθεσης. Στην πρώτη περίπτωση συµπεραίνουµε ότι ο Μανουήλ βασίλευσε αρχικά µε τον τίτλο του δεσπότη, που του επέτρεπε να κυβερνά στο όνοµα του αδελφού του, του αυτοκράτορα Θεόδωρου, φυλακισµένου στη Βουλγαρία, προτού πάρει τον τίτλο του αυτοκράτορα, πιθανότατα στις αρχές του 1235. Περισσότερο από την απόκτηση ενός τίτλου µε κύρος, το διακύβευµα ήταν κυρίως να προκηρύξει την αποκαθήλωση του Θεοδώρου ώστε να κυβερνήσει ο ίδιος. Στη δεύτερη περίπτωση, το άρθρο καταλήγει στο συµπέρασµα ότι ο Μιχαήλ Β´ έλαβε πιθανότατα τον τίτλο του δεσπότη από τον αυτοκράτορα Ιωάννη της Θεσσαλονίκης όταν πέθανε ο Μανουήλ το 1238/39, τίτλος που επικυρώθηκε αργότερα από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ´ της Νίκαιας µεταξύ 1243 και 1246. Και στις δύο περιπτώσεις, η πολυπλοκότητα της υπόθεσης φανερώνει την κρίση των θεσµών της αυτοκρατορίας της Θεσσαλονίκης από το 1230 και το χρόνο που χρειάστηκε για να σχηµατιστεί η µορφή της διακυβέρνησης του δεσποτάτου, που ήταν τότε πρωτότυπη.

[en] This article re‑examines two questions linked to the history of the State of Epirus and the Empire of Thessalonica in the 13th century: that of the title of Manuel I Komnenos during his reign over Thessalonica from 1230 to 1237 and the date from which his nephew, Michael II, who ruled over Epirus from the 1230s until 1267/68, bore the title of despot. This article examines both of these questions by reviewing available sources and the full bibliography before proposing a re‑examination of the whole issue. Regarding the first question, it concludes that Manuel first ruled under the title of despot, which enabled him to govern in the name of his brother Emperor Theodore, who was imprisoned in Bulgaria at the time, before taking over the title of Emperor, likely in early 1235. Rather than simply acquiring a prestigious title, his main concern was to proclaim the fall of Theodore in order to be able to govern in his own name. In the second case, the article concludes that Michael II most probably received the title of despot from John, Emperor of Thessalonica upon Manuel's death in 1238/39 and was later confirmed as such by Emperor John III of Nicaea between 1243 and 1246. In both cases, the complexity of the case reveals the institutional crisis of the Empire of Thessalonica from 1230 onwards, and the time needed to install the despotate, a then original form of government.
[el] Το κείμενο των λογαριασμών του Θηβαίου ιππάρχου Πομπίδα (IG VII, 2426) προκάλεσε πολυάριθμα σχόλια από την έκδοσή του, χωρίς όμως να διαφωτιστούν εντελώς τα ζητήματα που έθετε. Προτείνεται εδώ η σύνδεση δύο στοιχείων του κειμένου, που μελετώνταν πάντοτε ξεχωριστά, δηλαδή αφ' ενός της πώλησης δύο αλόγων σε χαμηλή τιμή από τον ίππαρχο, αφ' ετέρου της διανομής μικρότερων ή μεγαλύτερων χρηματικών ποσών σε επτά πρόσωπα, για να δοθεί μια νέα ερμηνεία στο κείμενο. Το τελευταίο αφορούσε την ανανέωση του θηβαϊκού ιππικού: τα δύο άλογα είχαν απορριφθεί και τα χρήματα που δόθηκαν από τον ίππαρχο στους δύο ιδιοκτήτες και σε άλλα πέντε άτομα θα μπορούσαν να είναι μια αποζημίωση που προοριζόταν να διευκολύνει την αγορά αλόγων από τους ιππείς. Προτείνεται μια σύγκριση με όσα γνωρίζουμε για τα συστήματα ανανέωσης στο ελληνικό και ελληνιστικό ιππικό.

[en] The accounting text of the Theban hipparch Pompidas (IG VII, 2426) provoked much commentary upon publication, but the issues raised have not been resolved. It is proposed here that two elements of the text, namely the sale of two horses at a low price by the hipparch and the distribution of smaller or larger amounts of money to seven persons, should not be examined separately as has been done in the past, but rather in association, so as to give a new interpretation to the text. This relates to a renewal of the Theban cavalry: the two horses had been rejected and the monies given by the hipparch to the two owners and five others could have been compensation intended to facilitate the purchase of horses by the cavalrymen. It is proposed to compare all that is known regarding the system of renewing the Greek and Hellenistic cavalry.
[el] Στο πλήθος των επιγραφών που συνελέγησαν στις ανασκαφές του μεγάλου θεάτρου της Λάρισας συγκαταλέγονται δύο Λαρισαϊκά ψηφίσματα που αφορούν ξένους δικαστές, κάποιους από τη Σπάρτη και άλλους από τη Μεσσήνη, καθώς και η αρχή μιας επιστολής των αξιωματούχων της μικρής πόλης των Θαλαμών. Τα δύο ψηφίσματα της Λάρισας παρουσιάζουν ενδιαφέρον από δύο απόψεις. Ως προς τη σύνταξή τους, σε θεσσαλική διάλεκτο, και ως προς τη χρονολόγησή τους, στο τελευταίο τρίτο του 2ου αι. π.Χ., αντιπροσωπεύουν την έσχατη περίοδο χρήσης της θεσσαλικής, η οποία στην πραγματικότητα τροφοδοτείται ήδη από τις εκφράσεις της κοινής σε όλες τις ελληνικές πόλεις ελληνιστικής διοίκησης και από όρους που πλησιάζουν μορφολογικά την Κοινή. Προσφέρουν δύο νέες μαρτυρίες για τις σχέσεις της Λάρισας με πόλεις της Πελοποννήσου, σχέσεις που δείχνουν να έχουν ανανεωθεί ή ενδυναμωθεί μετά το τέλος του Αχαϊκού πολέμου. Η επιστολή των Θαλαμών φαίνεται να εντάσσεται στην ίδια αυτή τάση και βγάζει από την απομόνωσή του ένα άλλο θραύσμα, γνωστό από καιρό (IG IX 2, 518), μιας επιστολής που είχαν απευθύνει οι έφοροι της Σπάρτης στη Λάρισα.

[en] Among the numerous inscriptions found during the excavations of the large Theater of Larissa are two decrees by Larissa regarding foreign judges, some from Sparta and others from Messene, as well as the beginning of a letter by the magistrates of the small town of Thalamai. The two decrees by Larissa are interesting for two reasons. By virtue of their syntax, in the Thessalian dialect, and their date, in the last third of the 2nd century BC, they represent the last period in which Thessalian was used ; in reality the dialect was already being enriched with expressions common to all Greek cities under Hellenistic administration, and with terms that are morphologically similar to Koine. They offer two new testimonies as to Larissa's relations with the cities of the Peloponnese, relations which seem to have been renewed or strengthened after the end of the Achaian war. The letter of the Thalamai appears to be incorporated into this same trend and puts into context another fragment, known for some time (IG IX 2, 518), belonging to a letter addressed to Larissa by the ephors of Sparta.
[el] Oι άνδρες που αποστέλλονται στην Ανατολή, σύμφωνα με την κουλτούρα τους, ονειρεύονται την Belle Helene, την Azyadé ή το Μαρόκο, όλοι ελπίζουν να ζουν λιγότερη ζημιά από ό, τι στο Verdun. Κανείς δεν γνωρίζει την πραγματικότητα. Το ταξίδι στη Μασσαλία, οι πρώτες στάσεις φέρνουν ριπές εξωτισμού, αλλά οι συνθήκες πλοήγησης, ο κίνδυνος και η παρουσία μόνιμου θανάτου είναι ανησυχητικοί και η άφιξη στη Λέσβο δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους.

[en] Men sent to the East, according to their culture, dreamed of Belle Helene, Azyadé, or Morocco, all hope to live something less harmful than Verdun. None is aware of reality. The trip to Marseille, the first stopovers brought gusts of exoticism, but the conditions of navigation, the danger and the risk of permanent death were worrying and the arrival in Lesbos didn't not correspond to their expectations.
[el] Σ'αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε το ρόλο των θρησκευτικών ελίτ στην Ελλάδα, ειδικώς σε συνοριακές περιοχές. Η Δυτική Θράκη, κοντά στη Βουλγαρία και στην Τουρκία, έμεινε πολυθρησκευτική μετά το 1923 και μας παρουσιάζει έτσι μία περίπτωση ειδική η οποία συνιστά για τον τοπικό ανώτατο ορθόδοξο κλήρο ταυτόχρονα ένας περιορισμός και μία δυνατότητα. Στις σταδιοδρομίες των μητροπολιτών και σε μία περίοδο πολυεθνικών ταραχών, θα δείξουμε ότι αυτές οι παραδοσιακές εξουσίες σ'αυτή την περιοχή στηρίζονται σε διαφορετικούς τρόπους νομιμοποίησης και ότι διατηρούνε πολύπλοκες σχέσεις με τους άλλους ηγέτες της περιοχής. Η περίπτωση της Θράκης φωτίζει, ίσως ξαστερά, τις πολιτισμικές συμβολικές ακόμη και πολιτικές λειτουργίες της Ορθοδοξίας – και των ηγετών της –, στις συνοριακές περιοχές της Ελλάδας, στο τέλος του 20ου αιώνα.

[en] In this article, we examine the role of religious elites in Greece, especially in a border context. Western Thrace, near Bulgaria and Turkey, remained multidenominational after 1923 and offers a specific configuration which is a both constraint and possibly resource for the local Christian orthodox higher clergy. Focusing both on bishops' carriers and on a period of interdenominational tensions in this area, we will stress that these "traditional" authorities rely on several sources of legitimation, and maintain complex relationships with other regional leaders. The case of Thrace highlights, maybe in an acute way, the expected cultural, symbolic and even political functions of the Orthodox Church –and its leaders–, in 20th Greece's border areas.
[el] Η κατάσταση των υπολειμμάτων και η δύναμη των πολιτιστικών μας προκαταλήψεων εμποδίζουν τη σωστή εκτίμηση της αποτελεσματικότητας της πολύχρωμης αρχαίας γλυπτικής. Με αφετηρία ορισμένα καλά διατηρημένα παραδείγματα, από την Αναγέννηση έως τη σύγχρονη εποχή, μπορούμε να διαπιστώσουμε τη λεπτότητα και τη ποικιλία της ζωγραφικής πρακτικής. Μια λεπτότητα που προϋποθέτει την εγγραφή στο πολιτιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο το χρώμα δρα για να συνεισφέρει στη δημιουργία μιας εγγύτητας με το θείο ή το αόρατο. Μπορούμε επίσης να προσπαθήσουμε να προτείνουμε με ποιόν τρόπο, παρά το εύθραυστο των καταλοίπων, η πολυχρωμία των αρχαίων αγαλμάτων, που αποτελεί πολιτιστικό προϊόν, καθιστά με τη σειρά της φανερή μια παράδοξη αλληλεπίδραση, ανάμεσα στην εγγύτητα και στην απόσταση, με τον κόσμο των θεών.

[en] The lack of sources and the weight of our cultural patterns constitute obstacles to the access of the understanding of the Ancient sculpture's polychromy. From some well preserved examples, between Renaissance and contemporary period, it's possible to point out some aspects of the "color of time" in its subtlety and variety. A subtlety rooted in the cultural context in which color interacts in order to produce proximity with divinity and invisibility. Despite the poorness of sources, one may propose how ancient Greek sculpture's polychromy, culturally informed, allow to make visible the paradoxe of interaction, between proximity and distance, with Gods World.
[el] Το Ανατολικό Ζήτημα κινητοποίησε με ποικίλους τρόπους τις Μεγάλες Δυνάμεις καθόλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Σε αντιπαλότητα μεταξύ τους προκειμένου να προωθήσουν τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα, η πολιτιστική ηγεμονία αποτέλεσε παράλληλη έκφανση και βασικό διακύβευμα αυτών των ανταγωνισμών. Σε ό,τι αφορά στη γαλλική πολιτική, οι κυβερνήσεις της Τρίτης Δημοκρατίας, στήριξαν την ίδρυση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων τόσο από κοσμικούς όσο και από εκκλησιαστικούς φορείς, καθώς και την οργάνωση επιστημονικών και ανθρωπιστικών αποστολών. Η έκδοση εφημερίδων και περιοδικών στα γαλλικά στη βαλκανική χερσόνησο, αποτέλεσε μια περαιτέρω έκφραση αυτής της πολιτικής. Χάρη στα διπλωματικά αρχεία και την προξενική αλληλογραφία, αυτό το άρθρο επιθυμεί να μελετήσει τους πρωταγωνιστές και τις πρωτοβουλίες μιας τέτοιας πολιτιστικής διπλωματίας την επαύριο του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου.

[en] The Eastern Question in its Balkan dimension, involved in various manners the Great Powers throughout the 19th century. Competing each other in order to promote their own political and economic interests, cultural influence represented a parallel expression and stake of these antagonisms. As far as the French policy was concerned, Third Republic's governments, sustained the establishment of schools run by secular institutions or religious congregations and the organisation of French scientific and humanitarian missions. Through the exploration of Quai d'Orsay's diplomatic archives and consular correspondence, this paper aims at studying which were the initiatives and institutions at the aftermath of the Great War, that made part of this network, serving as an ambassador of cultural diplomacy.
[el] Η ανακοίνωση εστιάζεται σε δυο ποιητές της Μεσογείου αλλά διαφορετικής καταγωγής, του Οδυσσέα Ελύτη, Έλληνα ποιητή, και του Ναζíμ Χικμέτ, Τούρκου ποιητή. Η προβληματική μας θα εστιαστεί στην σχέση των δυο ποιητών με την γλώσσα, την φύση, την μεταφυσική, και τον έρωτα. Μέσα από τον περίπλου των γεύσεων και των αισθήσεων θα μελετηθεί με ποιο τρόπο συγκλίνει και αποκλίνει το διονυσιακό και το απολλώνιο πνεύμα, η χλιδή της Ανατολής και το αίσθημα της "λιγοσύνης", ο δυτικός ορθολογισμός και ο ανατολικός μυστικισμός. Θα επιχειρήσουμε να ανιχνευθούν τα διακριτικά γνωρίσματα στο έργο του Ελύτη που συνθέτουν το νεοελληνικό πολιτισμικό πρότυπο και εκείνα του Ναζίμ Χικμέτ εκφράζοντας το ανατολίτικο πολιτισμικό πρότυπο. Θα συναντήσουμε εντούτοις μια ανατολίτικη χροιά στον ελληνικό τρόπο σκέψης και θέασης του κόσμου.

[en] This paper focuses on two Mediterranean poets of different backgrounds, namely the Greek poet Odysseas Elytis and the Turkish poet Nazim Hikmet, aims at comparing their divergent worldviews. Our exploration will focus on the poets' relationship with language, nature, the metaphysical feeling and Eros. Through this circumnavigation of flavours and sensations we will study how the Dionysian and the Apollonian spirit, the opulence of the East and the concept of the minimal, Western rationalism and Eastern mysticism converge and diverge. At the same time, we will attempt to identify those distinctive features that express the contemporary Greek cultural model in the work of Odysseas Elytis and the oriental spirit in the work of Nazim Hikmet. We will also trace a certain resonance from Eastern philosophy within the Greek mindset and vision.
[el] Τα εγχειρίδια εθυμοτυπίας, οι Χρηστοήθειες, οι οποίες εκδόθηκαν κατά το 18ο και το 19ο αιώνες απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό από τις καινούργιες τάξεις σε άνοδο. Οι συγγραφείς τους θέλουν να ακολουθούν το ιδανικό των ηθηκολώγων του αιώνα, να ρυθμίζουν τη ζωή με κανόνες. Ταυτόχρονα θέλουν να μεταφέρουν στην ελληνική νοοτροπία τους κανόνες ευγένειας μαζί με τους καλούς τρόπους του τραπεζιού.Αυτό το άρθρο εξετάζει το κεφάλαιο της Χρηστομάθειας του Καισαρείου Νταπόντε αφιερωμένο στους καλούς τρόπους στο τραπέζι μέσα από τους οποίους εξετάζουμε τις κοινωνικές και πολιτισμικές εξελίξεις στην "καθ'ημάς Ανατολή".

[en] The manuals containing rules of courteous behavior and morals, the Chrestomathies, published during the 18th and 19th centuries targeted a wide public consisting of the rising social classes. Their authors were seeking to elaborate on a new ethic that complied with the spirit of their time. But is also a matter of integrating in the Greek mentality the codes of manners and politeness, including the table manners.This paper proposes to examine the chapter of Cesarius Dapontes's Chrestomathy dedicated to table manners in order to understand the sociocultural and ideological evolution throughout the rules of etiquette.