BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Le Messager d'Athènes, μία γαλλόφωνη εφημερίδα τυπωμένη στην Αθήνα από το 187, απευθυνόταν σε ένα μορφωμένο κοινό, αρκετά πλούσιο και με διεθνείς επαφές. Τη δημιούργησε και διεύθυνε ένας Γάλλος ελληνικής καταγωγής από το Καρζέζ, ο Αντώνης Τζανετάκης‑Στεφανόπολης, και, αργότερα, η κόρη του, Ιωάννα, είναι μία μαχόμενη εφημερίδα, προωθεί ταυτόχρονα την γαλλική γλώσσα, τη Μεγάλη Ιδέα και το Βενιζέλο, και προσφέρει άρθρα καλής ποιότητας πάνω στα θέματά του. Η ζωή του γίνεται δύσκολη μετά τα πολιτικά προβλήματα του Βενιζέλου και τη συνθήκη της Λωζάννης, αλλά είναι ακόμη παρούσα μέχρι το 1961, και πάντα υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Έθνους.

[fr] Le Messager d'Athènes à partir de 1875 est un journal francophone édité à Athènes, destiné à un public lettré, relativement nanti et aux contacts internationaux. Créé et dirigé par un Français de Cargèse en Corse, d'origine grecque, Antoine Zannetakis‑Stephanopoli, puis par sa fille Jeanne, c'est un journal militant : il lutte à la fois pour la promotion du français, de la Grande Idée et de Venizélos, et propose sur ses thèmes préférés des articles de fond. Après les déboires de Venizélos en politique intérieure et le traité de Lausanne il végète, mais survit jusqu'en 1961 et reste préoccupé des intérêts nationaux.
[el] Ο Jacques Derrida σημειώνει ότι "δεν μπορεί να υπάρξει πολιτισμός ή κοινωνικός δεσμός χωρίς την αρχή της φιλοξενίας". Όμως, στον ίδιο τον ορισμό της φιλοξενίας, η παραδοξότητα είναι πάντα μια θεμελιώδης προϋπόθεση. Δεν υπάρχει φιλοξενία αν δεν χτυπήσει την πόρτα μας ένας ξένος και δεν ζητήσει να μπει στο σπίτι μας, είτε μετανάστης είτε πρόσφυγας – σε κάθε περίπτωση: κάποιος άλλος από εμάς. Αλλά ποιος είναι ο ξένος και από ποιον; Πώς ενεργοποιείται το γίγνεσθαι-ξένος, μέσα από εμένα ή μέσα από τον τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι; Σε αυτό το σταυροδρόμι του εαυτού ως άλλου (όπως θα έλεγε ο Paul Ricœur) και του άλλου ως εαυτού, όλα εξαρτώνται από το πού τοποθετούμε το μέτρο της κανονικότητας (εθνικό, θρησκευτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό), στον δικό μας κόσμο ή στον κόσμο του άλλου. Το όριο που ενώνει και χωρίζει τους δύο κόσμους είναι το καθεστώς της φιλοξενίας.

[fr] Jacques Derrida remarque " qu'il n'y a pas de culture ni de lien social sans un principe d'hospitalité ". Mais dans la définition même de l'hospitalité il y a toujours, comme condition fondamentale, l'étrangeté. Il n'y a pas d'hospitalité que si un étranger frappe à notre porte et demande à entrer chez nous, qu'il soit immigré ou réfugié – en tout cas : un autre que nous. Mais qui est l'étranger et de qui ? Par quoi le devenir-étranger entre-t-il en jeu, par moi ou par le regard des autres sur moi ? Dans ce carrefours du soi-même comme un autre (comme dirait Paul Ricœur) et de l'autre comme soi-même, tout dépend du lieu où nous plaçons l'étalon de la normalité (nationale, religieuse, sociale, culturelle), dans notre propre monde ou dans le monde de l'autrui. La frontière qui unit et sépare les deux mondes est le régime de l'hospitalité. Cet essai pose des questions sur la structure de l'hospitalité et l'origine de l'étrangeté : Quelle est la relation entre l'hôte et l'étranger ? Est-elle définissable ou le propre et l'étranger ne se déterminent jamais complètement ? Les deux partenaires vivent dans un monde commun ou dans les mondes séparés ? Y a-t-il une troisième dimension, un entre-monde créé par les deux où le propre signifie plus que l'autre de l'autre et, en même temps, l'étranger signifie plus que l'autre du propre ? Les réponses, ou plutôt les tentatives de réponse à ces questions, passent par des scènes modernes de philosophie (la pensée de Paul Ricœur sur l'ipseité, de Jacques Derrida sur l'hospitalité ou de Waldenfels sur l'étrangeté) de théâtre (Ville propre par Prodromos Tsinikoris et Anestis Azas ou Le Dernier Caravanserail de l'Ariane Mnouchkine), et de cinéma (Une éternité et un jour de Théodoros Aggelopoulos).
[el] Το Άλογο της Μολδοβλαχίας είναι το ποιήμα που ο Γιώργος Σεφέρης συνέθεσε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, από τις 14 μέχρι τις 29 Μαΐου 1939, στο Βουκουρέστι. Ο ποιητής εμπνέεται από το έφιππο άγαλμα του βασιλιά Καρόλου του 1ου που μόλις είχε εγκαινιαστεί – στις 10 Μαΐου 1939 – για τον εορτασμό της ανόδου του στο θρόνο ως πρώτος βασιλιάς της Ρουμανίας, στις 10 Μαΐου του 1866, και της εκατονταετηρίδας από τη γέννησή του, το 1839. Ο Σεφέρης επηρεασμένος από την αγωνιώδη ατμόσφαιρα των αρχών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, μεταφέρει τα αρνητικά του συναισθήματα στην παρακμιακή πολιτική κατάσταση. Βρισκόμαστε στο πολιτικό κέντρο της ρουμανικής πρωτεύουσας, στην καρδιά της πόλης όπου συμβολικά η εξουσία της εποχής έρχεται αντιμέτωπη με την ιστορία της χώρας.

[fr] Le Cheval de Moldovalachie est le poème que Georges Séféris a composé durant son séjour du 14 ou 29 mai 1939 à Bucarest. Le poète, depuis sa fenêtre de l'Athénée Palace dominant le palais royal et la Calea Victoriei, est comme fasciné par la statue équestre du roi Carol Ier qui vient d'être inaugurée – justement le 10 mai 1939, à l'occasion de la célébration du centenaire de sa naissance, en 1839 -, pour célébrer l'avènement du premier roi au trône le 10 mai 1866. Cette statue a vraisemblablement inspiré cette œuvre. Le poète, influencé par le climat angoissant du début de la Seconde Guerre mondiale, transpose ses sentiments négatifs sur la situation politique décadente. Nous nous trouvons au centre politique de la capitale roumaine, au cœur de la ville où symboliquement le pouvoir actuel affronte l'histoire du pays.
[el] Ο ελληνικός 18ος αιώνας είναι ο αιώνας των Φαναριωτών οι οποίοι βρίσκονται κάτω από την επιρροή του ευρωπαϊκού πολιτισμού και εισάγουν στην Κωνσταντινούπολη μόδες από την Ευρώπη. Τέτοια μόδα είναι τα αισθηματικά μυθιστορήματα. Στα Έρωτος Αποτελέσματα [1792], την πρώτη συλλογή γνήσιων ερωτικών μυθιστορημάτων, απεικονίζεται η καθημερινή ζωή των Φαναριωτών ανάλογα με τους κανόνες αυτής της λογοτεχνίας στην Ευρώπη. Έτσι τελειοποιείται ο εξευρωπαϊσμός των Φαναριωτών στα διαβάσματα και στο μυθιστόρημα. Με άλλες λέξεις, ο ελληνισμός της αισθηματικής λογοτεχνίας λειτούργησε και σαν πλασματικός εξευρωπαϊσμός των Φαναριωτών.

[fr] Le xviiie siècle grec est " le siècle des Phanariotes ", qui sont sous l'influence de la culture européenne et apportent les modes occidentales jusqu'à Constantinople. L'une de ces modes consiste dans la lecture de la littérature sentimentale. Dans les Suites de l'amour (1792), le premier recueil grec moderne de nouvelles sentimentales originales, la vie quotidienne phanariote est représentée à travers les conventions de la littérature sentimentale. Ainsi, l'européanisation des Phanariotes ne s'effectue pas seulement par la lecture, mais aussi par la fiction. En d'autres termes, l'hellénisation de la littérature sentimentale fonctionne aussi comme une européanisation fictive des Phanariotes.
[el] Αν η διατροφή καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, μετατρέπεται σε κώδικάς τους και εν τέλη τις αντιπροσωπεύει, σε ποιο βαθμό οι περίοδοι της σαρακοστής και των νηστειών γενικά, συμβάλουν στη διαμόρφωση κοινωνικής, αν όχι και εθνικής, ταυτότητας; Αφού κάθε γαστρονομική πρακτική δημιουργείται με βάση τον κοινωνικό λόγο και το κοινωνικό πλαίσιο, ποια είναι η θέση της διατροφής έτσι όπως διαμορφώνεται μέσα από τις θρησκευτικές πρακτικές στις ορθόδοξες ελληνικές κοινωνίες;Στην ανακοίνωσή μας αυτή θα προσπαθήσουμε να δούμε πώς οι διατροφικές απαγορεύσεις εγγράφονται στην ελληνική κοινωνία μέσα από την λογοτεχνία και την λαϊκή παράδοση για να χαρακτηρήσουν μια περιοχή, ένα χώρο, μια κουλτούρα. Θα μελετήσουμε πώς διαφορετικά είδη διατροφής καθορίζουν διαρκώς την κοινωνική διαστρωμάτωση μέσα από πολιτιστικά δεδομένα και οριοθετούν τις κοινωνικές σχέσεις καθώς και τις σχέσεις εξουσίας.

[fr] Si la nourriture détermine les relations humaines et se transforme en code pour ensuite les représenter, dans quelle mesure les carêmes et le jeûne en général, contribuent-ils à la formation d'une identité sociale, sinon nationale ? Puisque toute pratique gastronomique se construit à la fois dans le discours social et dans le cadre sociétal, quelle est la place de l'alimentation à travers les pratiques religieuses dans les sociétés orthodoxes grecques ?Dans notre communication, nous tâcherons d'apercevoir la réception de l'interdit alimentaire dans la société grecque telle qu'elle se reflète dans la littérature et se cristallise dans la tradition populaire pour caractériser une région, un espace, une culture. Nous étudierons comment dans le monde grec, différents types de nourriture réactualisent constamment la complexité des formes de stratification sociale à travers les enjeux culturels et fixent les rapports sociaux ainsi que les jeux de pouvoir.
[el] Περίληψη: Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τον τρόπο σύνταξης των συμπερασματικών προτάσεων με απαρέμφατο και μετοχή σε ελληνικούς μη λογοτεχνικούς παπύρους της αυτοκρατορικής και της πρώιμης αραβικής εποχής. Το άρθρο παρουσιάζει τη συχνότητα με την οποίο εμφανίζονται οι δύο ρηματικοί τύποι στα παπυρικά έγγραφα από το 31 π.Χ. μέχρι τον 8ο αι. μ.Χ. και αναδεικνύει τη συχνή χρήση της απαρεμφατικής δομής σε αντίθεση με τη χρήση της μετοχικής δομής, η οποία εμφανίζεται πολύ πιο σπάνια. Παράλληλα παρουσιάζονται στερεοτυπικές εκφράσεις οι οποίες εκφέρονται με συμπερασματικές προτάσεις και απαντούν σε νομικά κυρίως έγγραφα. Τα παραδείγματα αντλήθηκαν από ένα σώμα περίπου 55.000 μη λογοτεχνικών παπυρικών κειμένων και 15.000 οστράκων της διαδικτυακής βάσης δεδομένων Duke Databank of Documentary Papyri (DDdDP) και στη συνέχεια, προς αποφυγή πιθανών λαθών, ελέγχθηκαν από τις έντυπες εκδόσεις τους.

[fr] Résumé : le but de cette étude est l'examen de la syntaxe des propositions subordonnées consécutives dans l'utilisation de l'infinitif et du participe dans les papyrus grecs non littéraires de l'époque impériale et du début de la période arabe. L'article présente la fréquence avec laquelle les deux formes verbales apparaissent dans les documents papyrologiques à partir de 31 av. J.-C. jusqu'au viiie siècle apr. J.-C. et met en évidence l'utilisation fréquente de la structure de l'infinitif par opposition à l'utilisation du participe, qui se produit beaucoup plus rarement. En parallèle, des expressions stéréotypées sont présentées, qui sont construites avec des propositions subordonnées consécutives et apparaissent principalement dans les documents juridiques. Les exemples ont été tirés par un corpus d'environ 55 000 papyrus et 15 000 ostraca non littéraires de la base de données en ligne Duke Databank of Documentary Papyri (DDbDP). Afin d'éviter toute erreur, ces textes ont été aussi vérifiés sur leurs éditions imprimées.
[el] Επανεξετάζεται πληθώρα αγωνιστικών επιγραφών από την Αθήνα. 1. Το κείμενο της IG II3 4, 624 για κάποιον περιοδονίκη κήρυκα θα πρέπει να αποδοθεί στον Βαλέριο Εκλεκτό από την Σινώπη, ήδη γνωστό από μία μεγάλη επιγραφή από την Αθήνα, μία βάση από την Ολυμπία και ένα βάθρο που βρέθηκε στους Δελφούς, παρέμενε αδημοσίευτο μέχρι σήμερα και δημοσιεύεται εδώ. Το σύνολο αυτό μας επιτρέπει να ανασυνθέσουμε την διαδρομή ενός ξεχωριστού καλλιτέχνη, ο οποίος είναι γνωστός από τέσσερα κείμενα που έχουν χαραχθεί σε διαφορετικές περιόδους της πορείας του. 2. Τα θραύσματα IG II3 4, 616 και 617 ανήκουν στο ίδιο κατάλογο νικών του δεύτερου τρίτου του 3ου αι. και μπορούν προφανώς να συνδεθούν το ένα με το άλλο. Εάν το κείμενο της IG II3 4, 618 δεν ανήκει στο ίδιο μνημείο, μπορεί ωστόσο να ανήκει στην ίδια εποχή. 3. Η βάση SEG 58, 185 δεν τιμά κάποιον αγωνοθέτη αλλά έναν επιστάτη, εξαίροντας τις επιτυχίες που είχε κατά τη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του. 4. H IG II2 2772 είναι μια αφιερωματική επιτύμβια επιγραφή ενός πυγμάχου και ξυστάρχη για κάποιον συγγενή ή φίλο.

[fr] Sont réexaminées plusieurs inscriptions agonistiques d'Athènes. 1. Le texte IG II3 4, 624 pour un héraut périodonique doit certainement être attribué à Valerius Eklektos de Sinope, déjà connu par un long texte d'Athènes, une base à Olympie et un piédestal retrouvé à Delphes resté inédit et publié ici. L'ensemble permet de reconstituer le parcours d'un artiste hors norme connu par quatre textes gravés à des moments différents de sa carrière. 2. Les fragments IG II3 4, 616 et 617 appartiennent au même palmarès du second tiers du IIIe s. et peuvent vraisemblablement être reliés l'un à l'autre. Si IG II3 4, 618 ne provient pas du même monument, il pourrait lui être en revanche contemporain. 3. La base SEG 58, 185 honore non un agonothète mais un épistate, dont sont vantés les succès lors d'une longue carrière. 4. IG II2 2772 est une dédicace funéraire faite par un boxeur et xystarque pour un parent ou un ami.
[el] Φόβοι και προσδοκίες, η αδύνατη εκκαθάριση ή πώς σε λιγότερο από τρεις μήνες έγινε αγεφύρωτη η σχισμή.

[fr] Les peurs et les attentes de chacun, l'impossible épuration ou comment la rupture se fait en moins de trois mois.
[el] Οι πρόσφατες ανασκαφές στο βόρειο τµήµα της θέσης Κίτιον-Παµποῦλα αποκάλυψαν ένα πηγάδι, που είναι ιδιαίτερα αξιοσηµείωτο για πολλούς λόγους. Κατ'αρχήν για τη µορφή του: πρόκειται για πηγάδι µε ανυψωτική τροχαλία, ενός τύπου που έως τότε είχε καταγραφεί στην Κύπρο µόνο σε πιο πρόσφατες εποχές. Εν συνεχεία για το περιεχόµενο του, που συµπεριελάµβανε, εκτός από διάφορα απορρίµατα, µια κτερισµένη ταφή τριών βρεφών. Για την χρονολόγηση του τέλος, διότι µαρτυρεί την κατοίκιση της περιοχής τον 4ο αιώνα µ.Χ., εποχή κατά την οποία η θέση θεωρείτο εγκαταλειµµένη. Το παρόν άρθρο µελετά τόσο το πηγάδι όσο και το περιεχόµενο του (εκτός από τα ζωικά κατάλοιπα, που παρουσιάζονται χωριστά σε άλλο άρθρο) και επιπλέον αναλύει το αστικό τοπίο του Κιτίου στις αρχές της ύστερης αρχαιότητας.

[fr] Les fouilles récentes dans la partie nord du site archéologique de Kition-Bamboula ont conduit à la découverte d'un puits tout à fait remarquable. Par sa forme tout d'abord, puisqu'il s'agit d'un puits à roue élévatrice d'eau, d'un type qui n'était jusqu'alors documenté, à Chypre, que pour des périodes plus récentes. Par son comblement ensuite, puisque ce dernier contenait, outre divers débris, un dépôt de trois enfants (périnatals) accompagnés de mobilier. Par sa date, enfin, puisqu'il atteste une occupation de la zone au ive siècle apr. J.‑C., alors qu'on pensait le site abandonné. Cet article propose une étude complète du puits et de son comblement (à l'exception des restes fauniques, présentés dans un article séparé), que prolonge une réflexion sur le paysage urbain de Kition au début de l'Antiquité tardive.
[el] Περίληψη: Μετά την Καταστροφή, οι αστοί της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης, του Αϊβαλιού, της Τραπεζούντας και άλλων αστικών κέντρων της Μικράς Ασίας μετέφεραν τον αθλητικό τους πολιτισμό στην Ελλάδα. Ο ρόλος τους στην εισαγωγή του αθλητισμού ήταν αναμφισβήτητος. Επιπλέον, μετέφεραν τη μνήμη της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης μέσα από τα ονόματά τους, τα σύμβολά τους, και τις πράξεις τους. Αντικείμενο αυτού του άρθρου είναι ο κόσμος αυτών των αθλητικών σωματείων κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, η ανάλυση των κοινωνικών και πολιτικών συνεπειών της δημιουργίας και της δράσης του, καθώς και η συμβολή τους στη διατήρηση της μνήμης της Μικράς Ασίας.

[fr] Résumé : après la Catastrophe, les bourgeois de Constantinople, de Smyrne, d'Aïvali, de Trébizonde et des autres centres urbains de l'Asie Mineure ont transporté en Grèce leur culture sportive. Leur rôle dans l'introduction des sports, y compris féminins, a été indéniable. Par ailleurs, ils ont été porteurs de la mémoire de l'Asie Mineure et de Constantinople par leurs noms, leurs symboles et leurs actions. L'objet de cet article est le monde de ces clubs sportifs pendant l'entre-deux-guerres, l'analyse des prolongements sociaux et politiques de sa création et de son action, ainsi que son apport à la préservation de la mémoire de l'Asie Mineure.
[el] Η παρούσα μελέτη εξετάζει τα υφάσματα που χρησιμοποιούνταν ως Πετάσματα Ωραίας Πύλης από την Ελληνική Εκκλησία κατά την Οθωμανική περίοδο. Σκοπός είναι να διαφωτιστεί ένας σχετικά άγνωστος τομέας του εκκλησιαστικού υλικού πολιτισμού της εποχής με αντιπροσωπευτικά δείγματα. Το βημόθυρο βρίσκεται στη μέση του τέμπλου/εικονοστασίου, που χωρίζει τον κυρίως ναό από το ιερό. Το άρθρο αγγίζει πρώτα τους συμβολισμούς της Ωραίας Πύλης και του Πέπλου/Πετάσματος, προκειμένου να προχωρήσει στην επισκόπηση των διαφόρων υφασμάτων που χρησιμοποιούνται για αυτή την ιδιαίτερα ιερή θέση στην εκκλησία. Η έρευνα χωρίζεται σε δύο τμήματα: το ένα, αφιερωμένο στα πετάσματα που ακολουθούν τη Βυζαντινή παράδοση, και το δεύτερο, στα Οθωμανικά και Σαφαβιδικά πετάσματα που χρησιμοποιούνται από την Ελληνική Εκκλησία. Μια από τις σημαντικές συμβολές της παρούσας μελέτης έγκειται στο ότι αποκαλύπτει τις παράλληλες χρήσεις των πετασμάτων που ανήκουν σε διαφορετικές καλλιτεχνικές παραδόσεις. Ουσιαστικά, η ποικιλομορφία των Πετασμάτων Ωραίας Πύλης φωτίζει ένα ακόμη σημείο ώσμωσης μεταξύ Βυζαντινής παραδόσεως και ανατολιτικών πολιτιστικών στοιχείων κατά την Οθωμανική περίοδο.

[fr] La présente étude a comme but d'examiner un secteur d'art religieux orthodoxe grec de la période ottomane relativement inconnu en utilisant des exemples représentatifs. Le Bêma se trouve au milieu de l'iconostase qui sépare le chœur du naos. L'étude s'occupe, d'abord, des valeurs symboliques attachées au Bêma et au Voile et, ensuite, d'une recherche des textiles utilisés dans ce lieu sacré. Elle se divise en deux parties : une première partie est dédiée aux voiles du Bêma brodés selon la tradition byzantine et une seconde, à ceux faits de tissus de base οttomans et safavides et utilisés par l'Église orthodoxe grecque. Une des contributions de cette étude consiste à ce qu'elle découvre les usages parallèles des voiles du Bêma qui appartiennent à des cultures différentes. En fait, ces usages parallèles mettent en valeur un autre aspect de l'osmose entre la tradition byzantine et divers éléments de cultures orientales durant l'époque ottomane.
[el] Στην "τριλογία της κρίσεως" του Πέτρου Μάρκαρη (Ληξιπρόθεσμα δάνεια, Περαίωση, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία), η εγκληματική πλοκή επικεντρώνεται περισσότερο στην ανατομία μιας χώρας κάτω από το νυστέρι ενός μυθιστορήματος με έντονο κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα απ' ότι στην ανακάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου. Σε αντίθεση με τα αστυνομικά μυθιστορήματα με έντονο διασκεδαστικό χαρακτήρα αλλά εντελώς απολιτικά του Γιάννη Μαρή (πρωτοπόρος του είδους στην Ελλάδα), τα αστυνομικά μυθιστορήματα του Μάρκαρη (ιδιαίτερα τα τρία τελευταία) βρίσκονται σε άμεση επαφή με την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της χώρας. Ποια εικόνα της ελληνικής κοινωνίας δίνουν, τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις πιο μεγάλες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας της; Εκείνη μιας χώρας στο χείλος του χάους; Ή μήπως εκείνη ενός έθνους έτοιμο να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του; Και ποιοι είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι της "ελληνικής κρίσης" σύμφωνα με το συγγραφέα; Οι πολιτικοί αρχηγοί άλλων χωρών ή η γενιά του Πολυτεχνείου; Στα τρία τελευταία αστυνομικά μυθιστορήματά του, ο Πέτρος Μάρκαρης διατυπώνει την άποψή του όσον αφορά την "ελληνική κρίση".

[fr] Dans " la trilogie de la crise " de Pétros Markaris (Liquidations à la grecque, Le Justicier d'Athènes, Pain, Éducation, Liberté), l'intrigue criminelle se concentre moins sur la découverte de l'identité de l'assassin que sur l'anatomie d'un pays passé au scalpel d'une fiction au caractère sociopolitique prononcé. À l'opposé des romans policiers divertissants, mais apolitiques de Yannis Maris (le pionnier du genre en Grèce), les " polars " de Markaris (notamment les trois derniers) sont très en prise sur la réalité sociale et politique du pays. Quelle image donnent-ils de la société hellénique, alors que cette dernière est confrontée à l'une des crises les plus profondes de son histoire récente ? Celle d'un pays au bord du chaos ? Ou celle d'une nation prête à renaître de ses cendres ? Et quels sont les véritables responsables de la " crise grecque " pour l'auteur ? Les dirigeants politiques étrangers ou bien la génération de l'École polytechnique ? Dans ses trois derniers romans policiers, Pétros Markaris propose une vision personnelle de la " crise grecque ".
[el] Τα νομισματικά ευρήματα στα Βόρεια και Ανατολικά των Λιμνών που χρονολογούνται από τον 12ο αι. έως την α´ δεκαετία του 14ου αι., αντανακλούν την οικονομική, δημογραφική και στρατηγική ανάπτυξη και πτώση σημαντικών περιοχών της Αργολίδας, υπό το φως των δραματικών γεγονότων της εποχής. Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται νομισματικά ευρήματα από διάφορες θέσεις των Λιμνών καθώς και ο" θησαυρός "από τη θέση Μυγιό. Οι μελετητές αντλούν στοιχεία από νομίσματα που εντοπίστηκαν και σε άλλες θέσεις στην Αργολίδα, ιδιαίτερα στο Άργος και την Επίδαυρο. Πρόκειται κυρίως για εκδόσεις τορνεζίων από τον ελλαδικό χώρο και τις υποδιαιρέσεις τους, καθώς και βυζαντινά τεταρτηρά με τις τοπικές απομιμήσεις τους. Με δεδομένο ότι η τυπολογία τορνεζίων κοπών Αχαΐας, Αθηνών και Ναυπάκτου, έχει επαρκώς μελετηθεί, είναι δυνατή η χρονολόγηση των" θησαυρών "από το Μυγιό και την Επίδαυρο στο διάστημα μεταξύ 1308-1309 και η πρόταση ενός συγκεκριμένου στρατιωτικού γεγονότος, ως κύρια αιτία απόκρυψής τους.

[fr] Les trouvailles monétaires provenant du Nord et de l'Est de Limnes et datées du xiie s. jusqu'à la première décennie du xive s. illustrent l'essor et le déclin économique, démographique et stratégique des régions centrales de l'Argolide à la lumière des événements contemporains. Cette étude examine plusieurs trouvailles isolées provenant de diverses localités, ainsi qu'un trésor trouvé à Mygiò. Les auteurs s'appuient également sur d'autres monnaies trouvées en Argolide, en particulier à Argos et Épidaure. Les principales dénominations sont le denier tournois grec et du petit numéraire, ainsi que le tetarteron byzantin et ses contrefaçons locales. Notre excellente connaissance de la typologie des deniers tournois d'Achaïe, d'Athènes et de Naupacte permet de dater les trésors de Mygiò et d'Épidaure dans une fourchette étroite (1308-1309) et de suggérer que leur enfouissement est dû à une expédition militaire précise.
[el] Βασίζοντας στην ανάλυση χαρτιών τα οποία ανακαλύψαμε στα γαλλικά αρχεία, βρήκαμε σοβαρές ενδείξεις για τις κερδοσκοπίκες δραστηριότητες της κοινότητας του Κάστρου με τα δημόσια έσοδα της Νάξου κατά το τέλος του 18ου αιώνα και την αρχή του 19ου. Για να αποκτήσει τα αναγκαία χρήματα για την μίσθωση των φόρων, η κοινότητα χρησιμοποιεί όλο και πιο συχνά οθωμανικά κεφάλαια της Κωνσταντινούπολης, και έτσι εξαρτάται περισσότερο από τις διακυμάνσεις της οθωμανικής διοίκησης. Ωστόσο ο τόκος των δανειών στην Κωνσταντινούπολη -10 με 12 %- μένει πολύ χαμηλότερος από τα 20 % τα οποία επιβάλλουν στους κατοίκους του νησιού οι κοινοτικές εξουσίες. Το 1818, για να αποφύγουν την χρεοκοπία λόγω των πολλών χρεών, η χρηματική διοίκηση της κοινότητας τοποθετείται υπό την διοίκηση της καθολικής εκκλησίας.

[fr] De l'analyse des documents découverts dans les archives françaises, nous obtenons des indices révélateurs concernant les activités spéculatives de la commune de Kastro à Naxos sur les revenus publics de l'île, pendant la seconde moitié du xviiie et au début du xixe siècle. Pour s'assurer les fonds nécessaires à l'affermage des impôts, la commune a de plus en plus recours aux capitaux ottomans de Constantinople, ce qui l'expose aux aléas de l'administration ottomane. Cependant, le taux d'intérêt des emprunts contractés à Constantinople, allant de 10 à 12 %, reste toujours inférieur au taux de 20 % que les autorités communales de Kastro imposeront aux villageois. En 1818, pour éviter sa ruine totale, à cause de l'accumulation de ses dettes, la commune se soumettra à la tutelle stricte de l'Église catholique.