BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Ηλικιακές κατηγορίες και τελετές "μεταβάσεως": προβληματικά ζητήματα για τον Αιγαιακό κόσμο στην Εποχή του Χαλκού.Η αρχαιότητα της οργάνωσης σε ηλικιακές κατηγορίες και τελετές "μεταβάσεως" για τα παιδιά και τους νέους στον ελληνικό αιγαιακό κόσμο είναι μια ιδέα που αρχικά αναπτύχθηκε από την ιστορική ανθρωπολογία του 20ου αι., προτού αμφισβητηθεί από ένα πιο κριτικό ιστοριογραφικό ρεύμα για την Ελλάδα των πόλεων‑κρατών. Ωστόσο, τα ερωτήματα αυτά επηρέασαν λίγο την έρευνα για την αιγαιακή πρωτοϊστορία, η οποία συνεχίζει να χρησιμοποιεί, μερικές φορές καθ' υπερβολήν, αυτές τις κατηγορίες, παρά τον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα των πηγών. Στο άρθρο αυτό προτείνεται μια νέα ανάγνωση των δεδομένων, κυρίως εικονογραφικών, της Ύστερης Εποχής του Χαλκού ώστε να γίνουν φανερά τα μεθοδολογικά κενά των ευρέως διαδεδομένων συλλογισμών, καθώς και τα όρια των ερμηνειών που βασίζονται αποκλειστικά στα αρχαιολογικά δεδομένα. Συντάσσεται έτσι ένας απολογισμός των γνώσεών μας για τις ηλικιακές κατηγορίες και τις τελετές "μεταβάσεως" των νέων.

[en] Age groups and rites of passage: problematic issues for the Aegean Bronze Age.The antiquity of rites of passage and the organization of children and young people into age groups in the ancient Greek Aegean are ideas first developed by historical anthropology in the 20th century, before being questioned by a more critical historiography of the Greek city‑states. However, these questions have had little impact on the research in Aegean Protohistory, which continues to use these categories, sometimes excessively, despite the ambiguity of the sources. This paper proposes a review of the documentation available for the Late Bronze Age, primarily iconography, to highlight the methodological problems of widespread arguments as well as the limits of interpretations based exclusively on archaeological data. Our knowledge regarding age groups and rites of passage for the youth is thus assessed.
[el] Σε αντίθεση με τις περισσότερες οθωμανικές πόλεις των οποίων η δημογραφική σύνθεση ήταν από πολιτισμική άποψη πολυσχιδής και πολυφωνική, το Αϊβαλί (Κυδωνιές) χαρακτηρίζεται, μέχρι το 1922, από την ομοιογένεια του πληθυσμού του που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από Ρωμηούς ορθόδοξους. Οι κρίσεις που σημάδεψαν την πόλη κατά τη διάρκεια της σύντομης ιστορίας της εγγράφονται στο γενικότερο πλαίσιο της εμφάνισης και ανάπτυξης τωνεθνικισμών στην Ανατολική Μεσόγειο του 19ου αιώνα.Το άρθρο αυτό εξετάζει ορισμένες όψεις της τοπικής κοινωνίας (δημογραφία, οικονομία, παιδεία) πριν από το 1922. Οι πηγές στις οποίες ερείδεται είναι ποικίλες (οθωμανικά κατάστιχα πληθυσμού, μαρτυρίες, διοικητικά έγγραφα, κλπ.). Το μεγαλύτερο μέρος του πρωτογενούς υλικού φυλάσσεται στα Οθωμανικά Αρχεία της Πόλης (Başbakanlık Osmanlı Arşivleri, Istanbul), στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στην Αθήνα και στις συλλογές του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών (Αθήνα).

[en] While most of the ottoman towns presented a pluriconfessional demographic profile, Ayvalık distinguished itself, until 1922, for the homogeneity of its population, almost exclusively constituted of orthodox Greeks. The crises the city has undergone through during its short history are to be put into the account of the emergence of nationalisms in 19th century's Eastern Mediterranean. The article examines the major characteristics of the local society (demography, economy, education…) before 1922. It uses various sources (population and fiscal ottoman registers, testimonies, administrative documents, etc…), kept, for most of them, in the Başbakanlık Osmanlı Arşivleri (Istanbul), the General State Archives in Athens and the Centre for Asia Minor Studies (Athens).
[el] Αυτό το κεφάλαιο θέλει να σκιαγραφήσει το πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό σύστημα το οποίο η Βενετία έχει δημιουργήσει στην αποικία της με την πρόθεση να την καταστήσει μια δεύτερη Βενετία της Ανατολής. Αυτές οι γενικές γραμμές έχουν εξελιχθεί εν μέρει με το πέρασμα του χρόνου, δεδομένου ότι εγκαταστάθηκαν το μεσαίωνα, και θα ισχύουν και για τον δέκατο έβδομο αιώνα. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει εκεί έναν πολύ ξεκάθαρο κρατικό παρεμβατισμό, ένα συγκεντρωτισμό και μια ιεραρχία, μια βούληση να ευνοήσει το ενετικό στοιχείο, ταυτόχρονα με μία δόση ρεαλισμού η οποία επιτρέπει την επιβίωση του συστήματος.

[en] This chapter sets out to outline the political, social and religious system that Venice has set up in its colony with the intention of making it a second Venice in the Levant. These broad lines have partially evolved over centuries since, established in the middle ages, they will also apply to the seventeenth century. One can notice there a very clear dirigisme, a centralization and a hierarchical sense, a will to favor the Venetian element, at the same time as a certain realism which allows the survival of the system.
[el] Το δεκάτομο De honesta voluptate (Ρώμη, 1460) του Ιταλού ουμανιστή Bartholomeo Sacchi Platina συνδέει κουζίνα, ιατρική και λογοτεχνία. Η μεγάλη διάδοση του πρώτου αυτού συγγράμματος γαστρονομίας και υγιεινής (40 λατινικές και αλλόγλωσσες εκδόσεις μεταξύ 1470 και 1514, από τις οποίες εδώ επιλέγεται αυτή του Jean Knobloch (Στρασβούργο, 1517)) οφείλεται στον καινοτόμο χαρακτήρα του. Η γλωσσική ανάλυση των – ιδιόχειρων – ελληνικών όρων των τροφών, κατά το επιδιωκόμενο "ουμανιστικό μοντέλο", μας διαφωτίζει σχετικά με την φύση και την ύπαρξη τους τότε, καθώς και για άγνωστες σήμερα διατροφικές πρακτικές. Επικαλούμενος Έλληνες συγγραφείς, ο επίδοξος ελληνιστής επωφελείται του αρχαιοελληνικού γοήτρου, παραδίδοντας ένα έργο πάνω στις διατροφικές και μαγειρικές πρακτικές στην ουμανιστική Ευρώπη του 15ου και 16ου αι.

[en] Written in the 1460s by the Italian humanist Platina, De honesta voluptate fits into the story of the food tastes. The book mixes intimately cooking, medicine, literature quoting Greek terms that should probably add to the book a certain confirmation of a "humanistic model" in the eyes of a Greek scholar as was intended to be Platina. The edition employed here was printed in Strasbourg in 1517.The author mentions the writers of Antiquity to allege or not his informations taking advantage of the prestige of the Greek language. He uses hellenisms, and describes with Greek terms or Greek etymologies the foods.The analysis of the lexical field of food questions us about the nature of the products, the cooking methods and the culinary preparations. Those are here subject of a reflection on the food and culinary practices in the humanistic Europe of the fifteenth and sixteenth centuries.
[el] Nabil Erouihane ενδιαφέρεται για το γεωστρατηγικό στοίχημα της δημιουργίας εργοστασίων όπλων στη γαλλική μεσογειακή ακτή από το 1871 έως το 1940.Από τη γέννηση της 3ης Δημοκρατίας, η Γαλλία γνωρίζει μια περίοδο μεγάλης ομογένειας τόσο οικονομική όσο στρατηγική. Από τη στρατηγική άποψη, εξ αιτίας της ανάπτυξης της αποικιοκρατίας, η Μεσογειακή ακτή αποκτά μία ιδιαίτερη θέση για το στρατό, και αυτό συμπίπτει με τη βιομηχανική σκέψη η οποία εξελίσσεται μέσα στις ελίτ. Εκφράζεται με το οπλοστάσιο της Τουλόν, το οποίο εκσυνχρονιστήθηκε και εκεκτάθηκε πολλές φορές. Άλλες εγκαταστάσεις εμφανίστηκαν σαν τα εργοστάσια τορπιλών του Whitehead στο Saint‑Tropez το 1912, και τα εργοστάσια του Schneider στο La Londe‑Les‑Maures το 1908, τα δύο εθνικοποιήθηκαν το 1937. Οι πολύπλοκες και πολύμορφες σχέσεις μεταξύ του Κράτους και αυτών των βιομηχανιών γίνονται μέσα στη λογική της διαπραγμάτευσης όσο και της κυριαρχίας.

[en] Nabil Erouihane is interested in the geostrategic stake represented by the setting‑up of the industries of armament on the French Mediterranean Coast from 1871 till 1940.From the institution of the iiird Republic, France knows a period of big homogeneity in the fields of economy and strategy. In the strategic optic created by the imperialist policy, the Mediterranean Coast finds a special place in the hexagonal military thought. It meets the industrialistic mentality, more and more pregnant among the political, military and economic elites.It is with the arsenal of Toulon, modernized and enlarged on and on, that it finds the soonest to express. Other installations emerge, as Whitehead factories of torpedoes in Saint‑Tropez, in 1912 and Schneider factories in La Londe‑Les‑Maures, in 1908, both nationalized in 1937. The multiple and complex relations between the State and these industries, take place in the logic of the negotiation as much as in that of the domination.
[el] Σε αυτό το άρθρο, θα υπογραμμίσω τη σχέση που ενώνει το ντετέκτιβ με την κουζίνα στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Μετά από μια σύντομη ανασκόπηση σχετικά με τη θέση της γαστρονομίας στην αστυνομική λογοτεχνία γενικά, θα επικεντρωθώ στο "νέο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα" (ειδικότερα στα μυθιστορήματα και τις νουβέλες του Ανδρέα Αποστολίδη, του Πέτρου Μάρκαρη και του Πέτρου Μαρτινίδη) αναδεικνύοντας τα σημεία σύγκλισης – ή απόκλισης – ανάμεσα στο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα και το "μεσογειακό αστυνομικό μυθιστόρημα".

[en] In this article, I will intend to show the long-standing relationship in most crime fiction detectives' lives–that is with food and gastronomy. I will focus on recent Greek crime fiction (especially the novels or short stories of Andreas Apostolidis, Pétros Markaris and Pétros Martinidis) and will compare the role of food in Greek detective fiction with its place in the Mediterranean Noir.
[el] Καθόλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, δίπλα στις εθνικιστικές, μιλιταριστικές, επεκτατικές θεωρήσεις για την επίλυση των διακοινοτικών ή διακρατικών εντάσεων, αναδείχθηκαν επίσης και πιο ειρηνικές προσεγγίσεις αυτών των φαινομένων. Αυτές οι εναλλακτικές προσεγγίσεις που αρθρώθηκαν και επεξεργάστηκαν από πλήθος ατομικών ή συλλογικών φορέων, δομήθηκαν κυρίως γύρω απο ένα σχέδιο ομοσπονδιοποίησης του βαλκανικού χώρου. Η ιδέα για τη δημιουργία μιας ομόσπονδης δημοκρατίας, ανάγεται στο τέλος του 18ου αιώνα και επανεμφανίζεται σε ποικίλα χρονικά διαστήματα στη συνέχεια, ακολουθώντας τις κρίσεις που καθορίζουν την εκτύλιξη του Ανατολικού ζητήματος, μέχρι την απόπειρα δημιουργίας μιας βαλκανικής συνομοσπονδίας από τον Παύλο Αργυριάδη και άλλους Ομοσπονδιστές/ Ειρηνιστές στα τέλη του 19ου αιώνα. Στις παραμονές των συγκρούσεων του 1912‑1913 που συντάραξαν τις ευρωπαïκές κτήσεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ή απέναντι στις νέες πολεμοχαρείς απειλές ύστερα από την έναρξη του Πρώτου Παγκόσμιου, καινούργιες πρωτοβουλίες ξεδιπλώνονται προς την κατεύθυνση μιας βαλκανικής ομοσπονδίας, από σοσιαλιστικά κόμματα και κινήματα της περιοχής, υπό την καθοδήγηση προσωπικοτήτων όπως ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ο Ντραγκούτιν Λαπτσεβιτς, ο Κρίστιαν Ρακόφσκι και ο Γιάνκο Σακάζοφ.

[en] Throughout the 19th century, pacifist solutions to the disputes between communities or States in the Balkans, had been coined along with nationalist, militarist and expansionist answers. Formulated and elaborated by a series of individual and institutional actors, these solutions were mainly built upon a federalisation project for the Balkan space. The idea for the creation of a Federal Republic, goes back to the end of the 18th century and it reappeared at various times, during the crisis that punctuated the Eastern question, till the attempt for the constitution of a Balkan confederation by French socialist Paul Argyriadis, as well as other European federalists/pacifists at the end of the 19th century. At the eve of the 1912‑1913 conflicts which caused an upheaval to the European ottoman possessions, or in front of the bellicist threats as a result of the outbreak of the Great War, new initiatives aiming at the organisation of a Balkan federation, had been undertaken by socialist parties or movements in the region; they were led by personalities such as Abraham Benaroya, Dragiša Lapčević, Christian Rakovski and Yanko Sakazov.
[el] Αυτή η ανακοίνωση ασχολείται με τις σχέσεις μεταξύ αγορές, προϊόντα και καινοτομιά στην Ελλάδα.Ως μία πρόσφατη περίοδο, οι ελληνικές βιομηχανίες εξαρτιόνταν σχεδόν αποκλειστικά από την εσωτερική αγορά. Επομένως, οι ελληνικές εταιρείες είχαν λίγες δυνατότητες ανάπτυξης. Σ'αυτό το πλαίσιο, η καινοτομία αφορούσε μόνο το προϊόν, το λανσάρισμα νέων προϊόντων και υπηρεσιών, όσο μπορούσε η εσωτερική αγορά να τα απορροφά.Αυτή η μελέτη περιγράφει πρώτα την υποδομή της ελληνικής βιομηχανίας από το τέλος του 19ού αι. ως 1970, και εξετάζει τις τότε πρωτοβουλίες εισαγωγής καινούργιων προϊόντων στην εσωτερική αγορά σχετικά με τις κατάλληλες εισαγόμενες τεχνολογίες και το μάρκετινγκ αυτών των προϊόντων. Τελικά συζητείται το πρόβλημα των ελληνικών βιομηχανικών εξαγωγών.

[en] This paper studies the relationship between markets, products and innovation in Greece.Until recent period, the Greek industries depended almost completely on the internal market. It is the main reason for which the Greek companies had few growth opportunities. In this context, the innovation concerned almost exclusively the product, the launch of new articles and services, as far as the internal market could absorb them.This study describes first the structure of the Greek industry from the end of the 19th century until 1970, examine then the initiatives of introduction of new products in the internal market, as regards the imported appropriate technology and the marketing of the new products; it discusses finally the problem of the Greek industrial exports.
[el] Αυτές οι ερωτήσεις του στρατιώτη Louis Cadoux όταν φτάνει στο στρατόπεδο Zeitenlik αντικατοπτρίζουν απόλυτα τι αναρωτιέται η πλειοψηφία των στρατιωτών που υποφέρουν στη Μακεδονία. Η ανεπάρκεια της προετοιμασίας για μακρόχρονη σύγκρουση ενάντια στους απροσδόκητους και καλά εξοπλισμένους αντιπάλους είναι ο βασικός χαρακτήρας των εκστρατειών της Γαλλιπολης και της Μακεδονίας. Όταν φεύγουν για την Ανατολή, οι Γάλλοι στρατιώτες εκτρέπονται από την επίσημη λειτουργία τους να νικήσουν τη Γερμανία, μια λειτουργία στην οποία έχουν εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό. Ο πολεμιστής του στρατού της Ανατολής είναι ένας νεαρός άνδρας που διαθέτει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση των σχολείων του Jules Ferry, το τι μπόρεσε να του διδάξει ο τύπος και τα κλισέ που ίσχυαν στη Γαλλία στις αρχές του 20ού αιώνα. Περνώντας σε ένα βαλκανικό πλαίσιο για το οποίο δεν γνωρίζει τίποτα, μακριά από τον γερμανικό εχθρό που πιστεύει ότι ξέρει, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας σε σχέση με την κατάσταση που του επιβάλλεται και στην οποία πρέπει να προσαρμοστεί. Το βασικό θεμέλιο είναι το χάσμα ανάμεσα σε ένα όραμα – λάθος - των προβλημάτων και των βαλκανικών λαών και τις πραγματικότητες που εντοπίζονται επιτόπου.

[en] These questions of the soldier Louis Cadoux poses when he arrives at Zeitenlik camp perfectly reflect what the majority of soldiers who suffer in Macedonia wonder. The insufficiency of preparation for a long‑running conflict against unexpected and well‑equipped adversaries is the essential character of the Gallipoli and Macedonian campaigns. On leaving for the East, French soldiers are diverted from their official function of defeating Germany, a function to which they have been largely conditioned. The combatant of the army of the East is a young man who is provided with the primary education of the Jules Ferry schools, what the press could teach him and clichés in force in France at the beginning of the 20th century. Thrown into a Balkan context of which he knows nothing, far from the German enemy he thinks he knows, he experiences a deep identity crisis in relation to the situation that is imposed on him and to which he must adapt. The essential foundation is the gap between a vision – wrong - of problems and Balkan peoples, and the realities found on the spot.
[el] Περίληψη: σε αυτό το άρθρο παρουσιάζεται μια πανοραμική μελέτη σχετικά με τη διάρθρωση μιας ελληνοαρμενικής κοινότητας στην Ελλάδα μετά το 1923. Σε ένα πρώτο χρόνο εξετάζονται οι συνθήκες εγκατάστασης και καταμερισμού των Αρμένιων προσφύγων στις διάφορες περιοχές του ελληνικού εδάφους, καθώς και οι δημογραφικές δυναμικές καθ'όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Στη συνέχεια περιγράφονται πτυχές που αφορούν στην κοινωνική οργάνωση και την πολιτιστική ζωή αυτής της κοινότητας στην Ελλάδα.

[en] Abstract: this paper proposes an overview of the formation of a Greek-Armenian community in Greece after 1923. On the one hand, the context of Armenian refugees' settlement, their distribution within the Greek territory as well as the demographic dynamics of this population throughout the 20th century are studied. On the other hand, the social organisation and the cultural life of this community are also portrayed.
[el] Οι αρχαίες οχυρώσεις της Μασσαλίας είναι σήµερα τόσο καλά γνωστές, ώστε να µπορεί κανείς να παρακολουθήσει την τεχνική εξέλιξη από την αρχαϊκή εποχή (ωµές πλίνθοι πάνω σε βάση από ντόπιο ασβεστόλιθο), την κλασική και ελληνιστική εποχή (πωρόλιθος αντικαθιστά τις πλίνθους), µέχρι τον 2ο αιώνα π. Χ. (ογκώδης κατασκευή από ασβεστόλιθο του ακρωτηρίου Couronne). Μια αντίστοιχη τυπολογία/χρονολογία δεν φαίνεται να είναι εφαρµόσιµη στον κόσµο της Φώκαιας-Μασσαλίας της δύσης, είτε έχουµε να κάνουµε µε τις οχυρώσεις του Εµπορίου, στις οποίες εφαρµόζεται το σύστηµα της αγροτικής πολυγωνικής τοιχοδοµίας, είτε σε αυτές της Όλβιας της Λιγουρίας. Στην τελευταία περίπτωση το πολυγωνικό σύστηµα του 4ου αιώνα δίνει τη θέση του τον 2ο αιώνα σε µια µεγάλη κατασκευή που ανακαλεί µάλλον την οχύρωση της Μασσαλίας του 4ου αιώνα. Καταλήγουµε στο εύλογο συµπέρασµα ότι οι τεχνικές που χρησιµοποιήθηκαν εξαρτώνται λιγότερο από την πολιτιστική εποχή και περισσότερο από τα διαθέσιµα οικοδοµικά υλικά της περιοχής, καθώς και από την οικονοµική δυνατότητα εισαγωγής υλικών. Ένα σύντοµο οδοιπορικό στις περιοχές της Basse-Provence εγείρει ερωτήµατα σχετικά µε τις συνθήκες και τα κίνητρα της χρήσης "ελληνικών" τεχνικών κατασκευής σε γαλατικές περιοχές.

[en] The ancient fortifications at Marseilles are now well‑enough known to trace their technical development from the Archaic period (sun‑dried brick on a base of local limestone), Classical and early Hellenistic period (tuff replacing mudbrick), until the 2nd century BC (massive construction from Cape Couronne). Such a typo-chronology does not seem to apply to the Phocaean-Masalian world of the West, whether it is the walls of Emporion, which employ rustic polygonal masonry, or those of Olbia of Liguria. There, the polygonal masonry of the 4th century gives way in the 2nd century to masonry reminiscent of the 4th‑century ramparts of Marseilles. It is logically concluded that the techniques employed depended less on the particular cultural phase and more on the materials that were locally available and the financial resources needed to import exotic materials. A brief overview of the indigenous sites in Basse‑Provence makes it possible to question the conditions and motivations for the use of "Greek" techniques in Gallic regions.
[el] Η παρούσα μελέτη εστιάζει στη συμβολική διάσταση της τροφής σε κείμενα της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Η τροφή είναι ο ομφάλιος λώρος που μας συνδέει με τη ζωή υπενθυμίζοντας τα δεσμά της φυσικής ύπαρξης. Συνδέεται, όμως, ταυτόχρονα, με τις αισθήσεις και την απόλαυση. Οι ποιητές συσχετίζουν την τροφή με το θάνατο υπογραμμίζοντας την ενοχή της ύπαρξης. Ταυτόχρονα όμως προβάλλουν την αξία του μοιράσματος γύρω από ένα τραπέζι, στην εποχή της κρίσης και του ατομικισμού.

[en] The present study aims to detect the symbolic dimension of food in contemporary Greek poetry. Nourishment reminds us of our corporeal condition and defines the limits of material substance. The poets relate food to death by underlining the culpability of existence. They also reveal the value of sharing in the years of crisis and individualism.
[el] Ο Ελληνισμός, εγκατεστημένος στα παράλια του Ευξείνου Πόντου από την αρχαιότητα (αποικισμός 8ου αι. π. Χ.), διατήρησε την ελληνική γλώσσα, διαφύλαξε το ελληνικό πνεύμα. Το τέλος αυτής της παρουσίας, στην περιοχή του Πόντου, επήλθε μετά από συντονισμένες διώξεις, εκτοπισμούς, εκτουρκισμό πληθυσμών, καταναγκαστικά έργα, στη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κυρίως μετά την επικράτηση των Νεότουρκων και του Κεμάλ, στις αρχές του 20ου αι. Κατά τη δεκαετία, κυρίως, 1913-1923 οι Έλληνες του Πόντου αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, να ακολουθήσουν ατέλειωτες πορείες θανάτου και όσοι επέζησαν να έρθουν στην Ελλάδα. Πολλοί κατέφυγαν στη Ν. Ρωσία, όπου επί Στάλιν αντιμετώπισαν νέες διώξεις, εκτοπίσεις και πήραν και αυτοί τον δρόμο προς την Ελλάδα. Η συνεχής αυτή "Έξοδος" – προσφυγιά και τα χαρακτηριστικά της (απώλειες, προβλήματα, προσαρμογή) αναδεικνύονται από τις μαρτυρίες-συνεντεύξεις Ποντίων, οι οποίες συγκεντρώθηκαν από την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, τον επιστημονικό φορέα των Ποντίων.

[en] Hellenism, established on the shores of the Black Sea (Greek Pontus) since ancient times (8th century BC colonization), preserved the Greek language and the Greek Spirit. The end of this era in the Pontus region, came after coordinated persecutions, displacements and the Turkification of populations as well as coercive works during the Ottoman Empire; Intensified after the dominance of the Young Turks and Kemal, at the beginning of the 20th century (1913-1923 AD). Over this decade, the Pontus Greeks were forced to leave their homes and follow endless death marches. Many fled to Southern Russia, where under Stalin they faced new persecutions and deportations with the few survivors eventually repatriating to Greece. This continuous "Exodus" – refugee (Greek prosfygia) and its characteristics i.e. losses, problems, adaptation etc, are highlighted by the testimonies of Pontians, which were gathered by the Committee of Pontian Studies, the scientific body of Pontians.
[el] Η χρήση του χώρου στην κώµη Μυκήνες της πόλης-κράτους του Άργους στους ιστορικούς χρόνους δηλώνεται και από τη σποραδική παρουσία νοµισµάτων. Ταφές του πρώιµου 2ου αι. π.Χ. συνοδεύονται από δυο φθαρµένους αργυρούς οβολούς – ένα σε κάθε τάφο – από την Αίγινα του 5ου αι. και το Φλιούντα του 4ου αι. π.Χ. Το νεκροταφείο µε µακραίωνη χρήση από τον 6ο αι. π.Χ., αποτελείται από λακκοειδείς και κιβωτιόσχηµους τάφους, και βρισκόταν δίπλα στην "ιερά οδό", το δρόµο που οδηγούσε από τις Μυκήνες στο µεγάλο ιερό της θεάς Ήρας, το περίφηµο Ηραίο. Στον κάµπο, ΝΔ από τη Μυκηναϊκή ακρόπολη και το κέντρο της ελληνιστικής κώµης, δίπλα στο δρόµο που οδηγούσε στην πόλη του Άργους τρία χάλκινα νοµίσµατα αποτέθηκαν σε ένα µνηµειώδη ταφικό τύµβο της Ύστερης Μυκηναϊκής εποχής (12ος αι. π.Χ.). Τα δυο προέρχονται από νοµισµατοκοπεία του Άργους και το τρίτο από της Σικυώνας. Η ιστορική διαδροµή συµπληρώνεται µε ένα αργυρό νόµισµα της Νοτιοανατολικής Γαλλίας του 12ου αι. µ.Χ., που συνελέγη επιφανειακά στην πέριξ χώρα των Μυκηνών.

[en] The scattered presence of coins in the kômè of Mycenae, incorporated into the city‑state of Argos gives evidence of the use of the site in the historical times. Two corroded silver obols – one of Aegina, dated to the 5th c. BC, and one of Phlious, dated to the 4th c. BC – have been found in burials of the 2nd c. BC, each in every tomb. The cemetery, used for many centuries since the 6th c. BC, consists of pit and cist graves and was located along the "sacred way", the road leading from Mycenae to the great sanctuary of the goddess Hera, the famous Heraion. Three more bronze coins – two of Argos and one of Sikyon – have also been deposited in a monumental tomb, dated to the Late-Mycenean Age (12th c. BC), in the plain northwest of the Mycenean Acropolis and the center of the Hellenistic village, by the road toward the city of Argos. The latest find, a silver coin dated to the 12th c. AD, from northeastern France, constitutes a surface find from the area around Mycenae.