BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Τα πελοποννησιακά νομίσματα κυκλοφορούν ευρέως σε ολόκληρη την Κρήτη καθ' όλη την πρώιμη ελληνιστική περίοδο, με το Άργος, την Κόρινθο και τη Σικυώνα να έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της κυκλοφορίας σε κάθε περίπτωση. Την κυκλοφορία τους διευκολύνει ο σταθμητικός κανόνας, που βρίσκεται πολύ κοντά στον κρητικό και επομένως, αν δεν αποτελούν αντικείμενα απευθείας συναλλαγής ή αποθησαυρισμού, εξυπηρετούν ως πέταλα για επικοπές τοπικού νομίσματος, επιδεχόμενα ακόμη και επισημάνσεις, ώστε να νομιμοποιηθεί η κυκλοφορία τους στο νησί. Το Άργος φαίνεται να επηρεάζει την εικονογραφία μιας ομάδας πόλεων στη βόρεια-κεντρική Κρήτη, την Τύλισσο, την Κνωσό και τη Λύττο, ενώ εικονογραφικές επιρροές από την Αρκαδία φαίνεται να δέχονται τα νομισματοκοπεία της Πραισού, της Χερσονήσου και της Ολούντας στο ανατολικό τμήμα της νήσου. Οι λόγοι για τους οποίους τα πελοποννησιακά νομίσματα εισρέουν σε μεγάλες ποσότητες στην Κρήτη, κυκλοφορούν στο νησί και επηρεάζουν την εικονογραφία αρκετών νομισματοκοπείων, πρέπει να σχετίζονται τόσο με τις συγγενικές ή/και πολιτικές σχέσεις μεταξύ πόλεων των δύο περιφερειών, όσο και με τη θέση της Κρήτης στο κέντρο των εμπορικών πλόων της Μεσογείου. Οι αμοιβές μισθοφόρων, τέλος, είναι πολύ πιθανό να ευθύνονται επίσης σ' ένα βαθμό για την εισροή πελοποννησιακών νομισμάτων, ανάμεσα σε άλλα, στο νησί.

[fr] Les monnaies péloponnésiennes circulent largement dans toute la Crète à la haute époque hellénistique. Les monnaies d'Argos, de Corinthe et de Sicyone sont de loin les plus nombreuses, en raison de leur étalon très proche de l'étalon crétois, avec pour conséquence, quand elles ne servent pas immédiatement de monnaies d'échange ou de réserve, qu'elles pouvaient être utilisées comme flans pour des frappes locales ou être contremarquées pour recevoir cours légal dans l'île. Argos paraît avoir influencé l'iconographie d'une série de villes au centre de la Crète septentrionale, Tylissos, Cnossos et Lyttos, tandis que l'Arcadie a inspiré les séries de Praisos, de Chersonèsos et d'Olonte à l'est de l'île. Les raisons de cet afflux de monnaies péloponnésiennes en Crète, de leur circulation dans l'île et des influences iconographiques qui se sont exercées sur certains ateliers monétaires sont à rechercher dans les liens de parenté et les relations politiques entre cités péloponnésiennes et crétoises, mais aussi dans la situation centrale de la Crète sur les routes commerciales en Méditerranée, sans oublier la paie des mercenaires qui jusqu'à un certain point rend aussi compte de la présence des monnaies péloponnésiennes dans l'île.
[el] Το άρθρο εκµεταλλεύεται την σπάνια ευκαιρία για µελέτη από κοινού ενός γλυπτού και της κατασκευής στην οποία παρουσιάστηκε και προβλήθηκε. Θραύσµατα του γλυπτού, καθώς και του στεγάστρου του βρέθηκαν µαζί κατά την ανασκαφή του 1931. Το στέγαστρο αποτελείται από ένα µικρό κτίσµα κορινθιακού ρυθµού µε δύο κίονες, ανοιχτό στην πρόσοψη αλλά και στις πλευρές του, ενώ εφάπτεται στον νότιο τοίχο της curia. Η ελαφρότητα της κατασκευής σε σχέση µε το ογκώδες του γλυπτού, το οποίο λαξεύτηκε σε ένα κοµµάτι λίθου, υποδηλώνει ότι αυτό κατασκευάστηκε γύρω από το άγαλµα και αφού αυτό είχε ήδη τοποθετηθεί και ολοκληρωθεί. Το καθιστό άγαλµα της Τύχης-Fortuna παρουσιάζεται µετωπικό, στραµµένο προς το χώρο, που χρησιµοποιούταν ως κοσµική βασιλική του forum. Η τοποθεσία προσδίδει στο γλυπτό τη σηµασία του. Το σύνολο τοποθετήθηκε την περίοδο κατά την οποία πραγµατοποιούνταν µεγάλης κλίµακας εργασίες κατά τη διάρκεια της δεύτερης αρχιτεκτονικής φάσης του forum, στο 3ο τέταρτο του 2ου αι. µ.Χ. και καταστράφηκε από σεισµό, ο οποίος έπληξε σοβαρά τα κτίσµατα του forum, γύρω στις αρχές του 6ου αι. µ.Χ.

[fr] L'article exploite l'occasion rare d'étudier ensemble une statue et la construction où elle était présentée et mise en valeur. Les fragments de la statue comme de son baldaquin ont été trouvés ensemble lors de la fouille de 1931. Le baldaquin consiste en un petit édicule corinthien à deux colonnes, ouvert en façade et sur les côtés, accolé au mur Sud de la curie. La légèreté de sa construction comparée à la massivité de la statue exécutée d'un seul bloc, implique qu'il a été construit autour de la statue, après sa mise en place et son achèvement. La statue assise de Fortuna se présentait de face, tournée vers l'espace qui tenait lieu de basilique civile au forum. L'emplacement où elle se trouve lui donne ainsi tout son sens. L'ensemble a été mis en place au moment des grands travaux de la deuxième phase architecturale du forum, dans le troisième quart du iie s. p.C., et détruit par le séisme qui a gravement affecté les bâtiments du forum vers le début du vie s.
[el] Τα χρυσά και κυρίως τα αργυρά νομίσματα στον αττικό σταθμητικό κανόνα έχουν σημαντικότατη παρουσία στην Πελοπόννησο από τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αι. π.Χ., απόρροια της συμμετοχής Πελοποννησίων στις εκστρατείες του Αλεξάνδρου και της εμπλοκής της περιοχής στις πολεμικές αναμετρήσεις των Διαδόχων και των Επιγόνων, καθώς και των νότιων Ελλήνων εναντίον των Μακεδόνων. Όπως διαπιστώνεται από τη σύνθεση των θησαυρών που καταχώθηκαν μετά το 330 π.Χ., τα αττικού βάρους νομίσματα κυριαρχούν στην εγχρήματη οικονομία της Πελοποννήσου –τουλάχιστον όσον αφορά στη μορφή του αποθησαυρισμένου πλούτου– επιτρέποντας παράλληλα την ύπαρξη προγενέστερων κοπών, αντιπροσωπευτικών της μέχρι τότε πελοποννησιακής νομισματικής πρακτικής. Η σπουδαιότητα του ρόλου τους καταδεικνύεται και από την περιστασιακή έκδοσή τους από τοπικά νομισματοκοπεία μετά το 310 π.Χ. Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του νομίσματος στην Πελοπόννησο, αποτέλεσμα των ιδεολογικών, πολιτικών και οικονομικών δεδομένων της πρώιμης ελληνιστικής εποχής.

[fr] Les monnaies d'or et d'argent de poids attique sont particulièrement nombreuses dans le Péloponnèse depuis les dernières décennies du ive s. av. J.-C. et témoignent de la participation des Péloponnésiens aux expéditions d'Alexandre, de l'implication de la région dans les luttes des Diadoques et des Épigones, ainsi que de l'affrontement des Grecs méridionaux avec les Macédoniens. Comme on peut en juger d'après la composition des trésors enfouis après 330 av. J.-C., les monnaies de poids attique sont majoritaires dans le Péloponnèse, du moins pour ce qui concerne la richesse thésaurisée, sans qu'aient été pour autant exclues de la circulation les frappes antérieures qui avaient alimenté jusque-là la circulation monétaire, d'étalon éginétique avant tout. Le rôle nouveau tenu par l'étalon attique s'explique par la production, après 310 av. J.-C., d'émissions dans cet étalon, ouvrant ainsi un nouveau chapitre de l'histoire monétaire du Péloponnèse, qui n'est que la manifestation d'un nouvel environnement idéologique, politique et économique au début de l'époque hellénistique.
[el] Τα µνηµεία στη Δήλο και στην Αθήνα, που µνηµονεύουν τον παγκρατιαστή και πυγµάχο Μηνόδωρο, γιο του Γναίου αποτελούν αντικείµενο ταυτόχρονης ανάλυσης, που ξεκινά µε την αποκατάσταση των βάσεών τους και την αναπαράσταση των αγαλµάτων που έφερε το µνηµείο της Δήλου. Ακολουθεί µια νέα αποκατάσταση του κειµένου των επιγραφών (ID 1957 και 2498 στη Δήλο, Agora XVIII, C196 / IG II/III3, 4.1, 599, στην Αθήνα), και µια µελέτη των στεφανιών, τροπαίων του αθλητή. Τα προσωπογραφικά δεδοµένα συνηγορούν στη χρονολόγηση των δύο µνηµείων στα χρόνια γύρω στο 120‑110 και τα τοποθετούν στο σηµείο τοµής της αττικής και της ροδιακής χρονολόγησης. Εξετάζουµε στη συνέχεια τη θέση τους στην ιστορία του αθλητικού κινήµατος και το τοπογραφικό περιβάλλον τους. Οι διάφορες αυτές προσεγγίσεις καταλήγουν σε οµοιογενή αποτελέσµατα σε ιστορικό και αρχαιολογικό επίπεδο.

[fr] Les monuments de Délos et d'Athènes célébrant le pancratiaste et lutteur Ménodôros fils de Gnaios font l'objet d'une analyse conjointe, qui débute par la restitution de leurs bases et la reconstitution du groupe statuaire que portait le premier d'entre eux ; suit un nouvel établissement du texte des inscriptions (ID 1957 et 2498 à Délos, Agora XVIII, C196 / IG II/III3, 4.1, 599, à Athènes), doublé d'une étude des couronnes composant le palmarès de l'athlète. Les données prosopographiques amènent à dater les deux monuments des années 120‑110 et à les situer à l'intersection des chronologies attique et rhodienne. On examine ensuite leur position dans l'histoire du mouvement agonistique et leur environnement topographique. Ces diverses approches aboutissent à des résultats cohérents sur les plans historique et archéologique.
[el] Η ελληνική πολιτιστική και καλλιτεχνική επιρροή έγινε ιδιαίτερα φανερή στην προρωμαϊκή Ιταλία κυρίως σε δύο ιστορικές περιόδους: στην ύστερη αρχαϊκή εποχή (μέσα του 6ου – αρχές του 5ου αι. π.Χ.) και στην ύστερη κλασική και πρώιμη ελληνιστική περίοδο (μέσα του 4ου – μέσα του 3ου αι. π.Χ.). Κατά την πρώτη περίοδο η ετρουσκική ζωγραφική των τάφων (κυρίως στην Tarquinia) είχε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την ανατολική ελληνική/ιωνική ζωγραφική –έκφραση ενός είδους πολιτιστικής και καλλιτεχνικής κοινής. Η παρουσία Ελλήνων ζωγράφων στην Ετρουρία αποδεικνύεται από την ανεύρεση χρωστικών υλών ως αναθημάτων στην Gravisca, το επίνειο της Tarquinia, που λειτουργούσε ως ελληνικό εμπόριον. Κατά τη δεύτερη περίοδο, μπορούμε να παρατηρήσουμε τόσο στη νότια Ετρουρία (Tarquinia, Orvieto, Vulci, Cerveteri) όσο και σε διαφορετικά μέρη της νότιας Ιταλίας –Απουλία (Arpi, Kanosa, Egnazia), Καμπανία (Νάπολη, Καπύη, Nola) και Λουκανία (Ποσειδωνία)– την ισχυρή επίδραση της ελληνικής και ειδικότερα της Μακεδονικής ζωγραφικής, σε ό, τι αφορά στα χρώματα, τις τεχνικές της ζωγραφικής, τα εικονογραφικά προγράμματα και τις ιδεολογικές προθέσεις. Στο άρθρο αυτό παρουσιάζω και εξετάζω ορισμένες χαρακτηριστικές καλής ποιότητας τοιχογραφίες τάφων στην Tarquinia (πχ. Tomba dei Festoni), το Arpi (Ipogeo della Medusa), τη Νάπολη (Ipogeo Cristallini) και την Ποσειδωνία (Νεκρόπολη Spinazzo). Πρόσφατες έρευνες και αναστηλώσεις τάφων με γραπτό διάκοσμο στην Ετρουρία και τη Νότια Ιταλία έχουν προσφέρει περισσότερες γνώσεις σχετικά με το θέμα αυτό.

[fr] L'influence de la culture et de l'art grec sur l'art de l'Italie préromaine se manifeste de façon particulièrement décisive pendant deux périodes historiques : l'archaïsme tardif (du milieu du vie au commencement du ve s. av. J.-C.) et du classicisme tardif à la haute époque hellénistique (du milieu du ive au milieu du iiie s. av. J.-C.). Pendant la première période, la peinture funéraire étrusque (surtout à Tarquinia) montre beaucoup de similitudes avec la peinture de la Grèce d'Asie (ionienne) – une espèce de koiné culturelle et artistique. La présence de peintres grecs en Étrurie est prouvée par des trouvailles de pigments en tant qu'offrande votive à Gravisca, le port de Tarquinia au caractère d'emporion grec. Pendant la seconde période, on peut observer en Étrurie du Sud (Tarquinia, Orvieto, Vulci, Cerveteri) de même que dans différentes régions de l'Italie méridionale, notamment en Apulie (Arpi, Canosa, Egnazia), en Campanie (Naples, Capoue, Nola) et en Lucanie (Paestum) une influence marquée de la peinture grecque, et particulièrement macédonienne, en ce qui concerne les couleurs, les techniques picturales, les programmes iconographiques et les intentions idéologiques. On présente et on examine ici quelques peintures funéraires caractéristiques de haute qualité à Tarquinia (par exemple la Tomba dei Festoni), à Arpi (l'hypogée de la Méduse), à Naples (l'hypogée Cristallini) et à Paestum (la nécropole Spinazzo). Les recherches récentes et la restauration des tombes peintes de l'Étrurie et de l'Italie méridionale ont considérablement contribué à l'amélioration de nos connaissances dans le domaine de la peinture antique.
[el] Η ανακάλυψη, κατά την τελευταία δεκαετία, σημαντικών πόρων φυσικού αερίου στη Λεβαντίνη λεκάνη μεταξύ της Κύπρου, της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου έχει αυξήσει τις ελπίδες των παράκτιων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου. Αλλά έφεραν πολύ γρήγορα δύσκολα ερωτήματα: ποιος κατέχει τους πόρους της υφαλοκρηπίδας; Και αν επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, πώς να μεταφέρεται αυτό το αέριο στους καταναλωτές και με ποια μορφή; Στην Κύπρο, αυτά τα θέματα έχουν καταστεί σημαντικά προβλήματα, δεδομένης της σημερινής πολιτικής κατάστασης του νησιού, ενσωματωμένη στην ελληνοτούρκικη διαμάχη. Σήμερα προκαλούν σοβαρές εντάσεις στην ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι το αντικείμενο αυτού του άρθρου.

[fr] La découverte depuis une dizaine d'années de ressources en gaz naturel très importantes dans le bassin du Levant, entre Chypre, la côte moyen‑orientale et l'Égypte, a fait naître des espoirs importants dans les États riverains, Chypre y compris. Mais ils firent place très vite aux difficultés : à qui appartiennent les ressources du plateau continental ? Et si ce problème est résolu, comment transporter ce gaz jusqu'aux consommateurs et sous quelle forme ? À Chypre, ces questions sont devenues sources d'incertitudes étant donné la situation politique actuelle de l'île, elle‑même imbriquée dans le différend gréco-turc. Aujourd'hui, elles sont à l'origine de graves tensions en Méditerranée orientale. C'est là le sujet de cet article.
[el] Το 1953, ο Μ. Καραγάτσης δημοσίευσε το μυθιστόρημα Η Μεγάλη Χίμαιρα, με το οποίο ολοκληρώνεται η τριλογία με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο. Η πρωταγωνίστρια Μαρίνα Μπαρέ, νιώθοντας κατάθλιψη εξαιτίας μιας επαρχιακής ζωής που την πνίγει, μεταναστεύει απροσδόκητα με το πλοίο Χίμαιρα μαζί με τον Γιάννη Ρεΐζη, έναν Έλληνα πλοίαρχο που πιάνει λιμάνι στη Ρουέν. Στον περιορισμένο χώρο της Σύρου, στις Κυκλάδες, η νεαρή γυναίκα φαντάζεται τελικά ότι θα βρει διέξοδο από τη μελαγχολία της. Το άρθρο αυτό δείχνει ότι, σε αυτό το μυθιστόρημα, η μετανάστευση, σε μια διαρκή διακειμενικότητα με τη λογοτεχνική αρχαιότητα και τη νεωτερικότητα, συνδέεται τραγικά με την απώλεια, την πλήξη και τον θάνατο. Η Μαρίνα, αναζητώντας τον έρωτα, τη ζωή και τη διαφυγή, δεν καταφέρνει να απελευθερωθεί από μια στείρα και επαχθή περιπλάνηση, η οποία την ωθεί έξω από τον κόσμο μέσω της φαντασίας και της μοιχείας, σε αναζήτηση ενός φανταστικού και παρωχημένου ιδανικού, μέχρι την τελική καταστροφή.

[fr] En 1953, M. Karagatsis publie le roman La Grande Chimère, qui clôt la trilogie intitulée S'acclimater sous le soleil de Phivos. La protagoniste, Marina Baret, en butte au mal-être d'une existence provinciale qui l'étouffe, émigre inopinément à bord du navire La Chimère aux côtés de Yannis Reïzis, un armateur grec en escale à Rouen. C'est dans l'espace pourtant confiné et étriqué de l'île de Syros, dans les Cyclades, que la jeune femme s'imagine enfin trouver une issue à sa mélancolie. Cet article démontre que, dans ce roman, la migration, dans une constante intertextualité avec l'Antiquité et la modernité littéraires, est tragiquement associée à la perdition, à l'ennui et à la mort. Marina, en quête d'amour, de vie, et d'ailleurs, échoue à s'affranchir d'une errance stérile et pesante, qui la pousse à sortir hors du monde par l'imagination et l'adultère, en quête d'un idéal fantasmé et caduc, jusqu'à la catastrophe finale.
[el] Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στους τρεις σκηνοθέτες οι οποίοι κατ εξοχήν διαμόρφωσαν τη σύγχρονη λήψη του Αρχαίου Θεάτρου, τον Κάρολο Κουν, τον Αλέξη Σολομό και τον Σπύρο Ευαγγελάτο. Αντιπροσωπεύουν και οι τρεις μία κοινωνική και πνευματική ελίτ για την οποία έχουν διερευνήσει δημιουργικά και αποτελεσματικά, ο καθένας με τα μέσα του, το λεγόμενο "λαϊκό" θέατρο του Αριστοφάνη.

[fr] L'article centre son intérêt sur trois metteurs en scène grecs, qui ont par excellence façonné la réception grecque moderne de la Comédie Antique : Alexis Solomos, Karolos Koun et Spyros Evangelatos, représentants pareillement d'une élite culturelle et sociale, en faveur de laquelle ils ont exploré, d'une façon complémentairement créative et efficace, le théâtre soi-disant " populaire " d'Aristophane.
[el] Η τέχνη της οφθαλμαπάτης συνδέεται συχνά με την προοπτική αλλά δεν μπορεί να περιοριστεί σε αυτήν, όσο σημαντική και αν είναι, αγνοώντας την αναπαράσταση της ύλης, τόσο ως" όγκου ", όσο και ως" υλικού ". Ο όγκος αποδίδεται στη ζωγραφική με φωτοσκίαση, που βασίζεται στη χρωματική παραλλαγή του εικονιζόμενου αντικειμένου. Ομοίως, η απόδοση ενός υλικού γίνεται μέσω μιας ζωγραφικής διαδικασίας που συνδέεται με την επιλογή και την κατανομή των χρωμάτων: είναι η αναπαράσταση, χάρη σε διάφορα ζωγραφικά μέσα, της όψης ενός υλικού, που επιτρέπει την ταύτισή του. Είναι λοιπόν πρωτίστως μια εργασία στο χρώμα, που προσφέρει υλικότητα σε προσποιητές ύλες! Ζωγραφίζοντας αρχιτεκτονικές οφθαλμαπάτες, οι τεχνίτες διακοσμητές του τέλους της ρωμαϊκής ρεπουμπλικανικής περιόδου εξερεύνησαν το παιχνίδι των χρωμάτων, μέσω πρωτότυπων και μεμονωμένων εμπειριών ή, αντιθέτως, ακολουθώντας κώδικες και συνήθεις ζωγραφικές τεχνικές: αυτό το παιχνίδι καλούμαστε τώρα να προσέξουμε.

[fr] Si l'art du trompe-l'œil est souvent assimilé à la maîtrise de la perspective, il ne peut être réduit à cet aspect, si essentiel soit-il, et faire l'économie de la représentation de la matière : matière en tant que " volume " et en tant que " matériau ". Le volume est transcrit, en peinture, par un travail d'ombre et de lumière fondé sur la variation chromatique de l'objet représenté. De même, le rendu d'un matériau passe par un travail pictural lié aux choix des couleurs et à leur distribution : c'est la mise en image, grâce à différents moyens picturaux, de l'aspect visuel d'un matériau qui en permet l'identification. C'est donc avant tout un travail sur la couleur qui confère aux matières feintes leur matérialité ! Les artisans décorateurs de la fin de la République romaine, peignant des trompe-l'œil d'architecture, y ont exploré des jeux de couleurs, au gré d'expériences originales et isolées ou, au contraire, en se conformant à des codes ou à des habitudes gestuelles : jeux sur lesquels nous sommes invités ici à arrêter notre regard.
[el] Ενώ στη Μυκηναϊκή εποχή τα περισσότερα έργα τέχνης διακρίνονταν για την πλούσια πολυχρωμία τους, γύρω στο 1000 π.Χ. η πολυχρωμία εγκαταλείφθηκε και αντικαταστάθηκε από το δίπολο ανοικτού/ σκούρου τόνου, που έγινε ο χρωματικός κανόνας της Γεωμετρικής εποχής. Αυτό άλλαξε τον 7° αι. π.Χ. μέσω της προσθήκης μιας τρίτης αξίας, του κόκκινου, στην αρχαϊκή πολυχρωμία. Η διαδικασία της μετατροπής αυτής γίνεται αντιληπτή στην αγγειογραφία αλλά αφορά σε όλες τις κύριες μορφές τέχνης. Η λεγόμενη μνημειώδης γλυπτική σε λίθο, που ξεκίνησε στα μέσα εκείνου του αιώνα, υπήρξε από την αρχή πολύχρωμη, όπως και οι μνημειώδεις λίθινοι ναοί· εμφανίστηκαν επίσης πολύχρωμες τοιχογραφίες, αρχιτεκτονικά μέλη, κυμάτια και γλυπτά. Η αιγυπτιακή πολύχρωμη ζωγραφική, για την οποία ο Πλίνιος υποθέτει ότι άσκησε αποφασιστική επιρροή στην αρχαϊκή ελληνική ζωγραφική και πολυχρωμία, έπαιξε στην πραγματικότητα έναν, στην καλύτερη περίπτωση, περιστασιακό ρόλο στην καθαρά ελληνική διαδικασία της δημιουργίας της πολυχρωμίας στην τέχνη. Αντιθέτως, η αλλαγή της έννοιας της λέξης χρώς (χροιά, χροιή), η οποία στα ομηρικά έπη σημαίνει" δέρμα "(δεν υπάρχει ομηρικός όρος για το" χρώμα "), και η οποία στην έβδομο αιώνα έγινε ο όρος για το" χρώμα ", απηχεί τη μετατροπή της έννοιας του χρώματος των έργων τέχνης της γεωμετρικής εποχής στην πολυχρωμία των έργων τέχνης του 7ου αιώνα.

[fr] Tandis qu'à l'époque mycénienne une riche polychromie distingue la plupart des œuvres d'art, vers 1000 av. J.-C., la polychromie est abandonnée en faveur d'un clair-obscur bipolaire qui devient le principe du coloris de l'art géométrique. Ce principe se transforme au viie s. avec l'addition d'une troisième valeur, le rouge, ce qui devient la polychromie archaïque. Ce sont surtout les peintures de vases qui montrent la formation de la polychromie archaïque au cours du viie s., mais un procédé analogue a dû avoir lieu aussi dans d'autres arts. Ainsi la sculpture en pierre, dite monumentale, née au milieu du siècle, a été dès ses débuts polychrome. Cela vaut aussi pour le temple monumental en pierre : il y a des peintures murales polychromes ainsi que des éléments architecturaux et des sculptures polychromes. Pline considère la peinture polychrome égyptienne comme ayant une influence décisive pour la naissance de la peinture polychrome grecque, bien qu'il parle aussi, ce qui est un peu contradictoire, des " inventeurs " grecs. Mais si la peinture égyptienne a joué un rôle dans ce procédé, ce rôle était négligeable. Au contraire, il faut considérer un phénomène de langage : le mot χρώς (χροιά, χροιή), qui dans les poèmes homériques signifie " peau ", un mot homérique pour la couleur n'existant pas, devient dans la poésie du viie s. le mot qui désigne la couleur. Ce changement de sens trouve son équivalent dans la transformation du coloris des œuvres de l'époque géométrique à la polychromie des œuvres archaïques.
[el] Περίληψη: Η παρούσα μελέτη αναδεικνύει τη Ναΐφ τέχνη της Θάλειας Καλλιγιάννη (1906-1988) μιας πνευματικής προσωπικότητας, κρητικής καταγωγής, του περασμένου αιώνα που σφράγισε με την πολύπλευρη δράση της πολλούς τομείς της διανόησης στην Κρήτη. Μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης, η Καλλιγιάννη ήταν μια σχεδόν αυτοδίδακτη ζωγράφος, προικισμένη με δημιουργικό ένστικτο και ισχυρή προσωπικότητα. Το ζωγραφικό της έργο επιχειρεί ένα ταξίδι, μέσα από τις παιδικές της αναμνήσεις, στη λαογραφία, τα ήθη και τα έθιμα της κρητικής υπαίθρου. Η μελέτη περιλαμβάνει τρεις ενότητες. Στο πρώτο μέρος δίνεται έμφαση στο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο στην Κρήτη, στις αρχές του 20ου αιώνα που επηρέασε καταλυτικά την Καλλιγιάννη ήδη από τα νεανικά της χρόνια. Στο δεύτερο μέρος, παρουσιάζονται ζωγραφικά έργα, ελαιογραφίες και ακουαρέλες, αντιπροσωπευτικά της πλούσιας θεματολογίας της: τοπιογραφίες, "veduti" ή απεικονίσεις οικισμών, πορτρέτα Κρητικών, έργα εθνογραφικού ενδιαφέροντος, "νεκρές φύσεις" και μυθολογικά θέματα. Στην τρίτη ενότητα επισημαίνεται η ιδιαιτερότητα της "αθώας" ζωγραφικής της Καλλιγιάννη που μεταφέρει τα αρώματα της Κρήτης και ο "εσωτερικός ρεαλισμός" που τα χαρακτηρίζει. Επισημαίνεται επίσης η συνθετική ικανότητα της δημιουργού και η ενστικτώδης δεξιότητα της στον χειρισμό του χρώματος. Η Καλλιγιάννη δώρισε το σύνολο σχεδόν του ζωγραφικού της έργου στο Δήμο Χανίων.

[fr] Résumé : la présente étude met en lumière l'art naïf de Thalia Kalligianni (1906-1988), une intellectuelle d'origine crétoise qui a marqué par son action polyvalente la vie intellectuelle de son île, au milieu du xxe siècle. Romancière, journaliste et éditrice, Kalligianni était une artiste presque autodidacte en peinture, mais douée d'un puissant instinct créatif et d'une forte personnalité. Son œuvre picturale tente un voyage euphorique, à travers ses souvenirs d'enfance, dans le folklore, les mœurs et les coutumes de la campagne crétoise. Cette étude comprend trois sections. Dans la première partie, l'accent est mis sur le contexte historique et socioculturel crétois qui a marqué sa personnalité dès sa jeunesse. Dans la seconde partie, on procède à l'analyse des peintures représentatives de sa riche thématique, qu'il s'agisse de couleurs à l'huile ou d'aquarelles : paysages champêtres, " veduti ", portraits de Crétois, tableaux d'intérêt ethnographique, natures mortes et sujets mythologiques. Dans la troisième section, on aborde la question de la particularité de sa peinture " innocente " qui propose un réalisme intime, transmettant les arômes de la Crète. On considère en particulier son aptitude instinctive, mais savante, à la composition et au coloris. Kalligianni a offert presque l'ensemble de son œuvre picturale à la municipalité de La Canée.