BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[en] In this essay I ask questions that, while crucial to the lived legacies of the Catastrophe, are all too often neglected in favor of overly-familiar questions of recognition and reconciliation. How have presumptions about kinship functioned to sanction and sanctify state-sponsored and vigilante violence, as well as the less visible but no less disciplinary acts of normative power exercised by nationalisms, both diasporic and statist, on a quotidian scale? And how might we imagine kinships that stand against such violent and normative powers, future kinships for which there is no precise precedent? I show how two recent cultural texts offer some provocative answers: Aikaterini Gegisian's "Self-Portrait as an Ottoman Woman", a curated collection of popular postcard portraits of women in folkloric guises from the early twentieth century; and "AH-HA," a collaboration between the artists Nina Katchadourian and Ahmet Ögüt for the Blind Dates Project curated by Defne Ayas and Neery Melkonian. I cull from these two insightful reflections on kinships past some ways of imagining kinship's futures that challenge, or at least unsettle, the normative terms that continue to structure discourse on the Catastrophe.

[nl] In dit essay formuleer ik een aantal vragen die, hoe essentieel ze ook zijn voor het leven na de Catastrofe, vaak aan de kant worden geschoven om ruimte te maken voor (al te) vertrouwde vragen over erkenning en verzoening. Hoe heeft het concept van verwantschap niet alleen staats- en burgergeweld mogelijk gemaakt en gerechtvaardigd, maar ook de minder zichtbare maar al even regulatieve dagdagelijkse macht van diasporische en statische nationalismen gewettigd? En kunnen we een vorm van verwantschap indenken die ingaat tegen zulk gewelddadig en normatief gezag – nieuwe, onuitgegeven vormen van verwantschap voor de toekomst? Twee recente culturele teksten bieden enkele uitdagende antwoorden. Allereerst is er Aikaterini Gegisians 'Zelfportret als Ottomaanse vrouw', een collectie van populaire postkaartportretten van vrouwen in traditionele klederdracht uit de vroege twintigste eeuw. Daarnaast bespreek ik 'AH-HA', een samenwerking tussen kunstenaars Nina Katchadourian en Ahmet Ögüt binnen het Blind Dates Project van Defne Ayas en Neery Melkonian. Uit deze twee reflecties op vroegere verwantschappen put ik inspiratie om toekomstige vormen van verwantschap te bedenken die het normatieve kader van het discours over de Catastrofe kunnen doorbreken, of minstens doen wankelen.
[en] The long time data series provided by the Flowbru regional hydrometric network (www.flowbru.be) represents a new opportunity to gain knowledge on the hydrographical system in Brussels. With a combination of data mining analysis, data consolidation, models and in-depth data interpretation, new insights on sewer system performance are obtained. First, the problem of the infiltration of parasitic clear water into the sewer system is addressed. A new methodology is developed to compute the daily volumes of clear water infiltrated in the entire zone treated by the Brussels-North Wastewater Treatment Plant (WWTP). We show the strong seasonal variation of infiltration and how this pattern can be identified in limnimetric time series to highlight sewers which are subject to infiltration. Secondly, the sewer sediment accumulation in the Brussels Right main collector – the largest sewer in the Brussels Region – is studied. The accumulation dynamics are discussed, and a comparison between the present situation and that of the 1980s shows the massive increase in sediment accumulation in recent decades. The potential causes and consequences of this accumulation are discussed briefly.

[nl] De langdurig verzamelde gegevens, vrijgegeven door het regionaal hydrometrisch netwerk Flowbru (http://www.flowbru.be) vertegenwoordigen een nieuwe kans om kennis te vergaren over het hydrografisch systeem in Brussel. Via een combinatie van datamininganalyse, gegevensconsolidatie, modellen en diepgaande gegevensinterpretatie, worden nieuwe inzichten over de prestaties van het rioleringssysteem verkregen. Allereerst wordt het probleem van de infiltratie van parasitair helder water in het rioleringssysteem aangekaart. Een nieuwe methode werd ontwikkeld om de dagelijkse hoeveelheden geïnfiltreerd helder water te berekenen in de gehele zone die behandeld wordt door de rioolwaterzuiveringsinstallatie Brussel Noord (RWZI). We tonen de sterke seizoensgebonden infiltratieschommelingen en hoe dit patroon in limnimetrische tijdreeksen kan worden geïdentificeerd om de riolen waar de infiltratie gebeurt aan te duiden. In tweede instantie buigen we ons over de accumulatie van rioolsedimenten in de Brusselse hoofdcollector Rechteroever – de grootste riolering in het Brussels Gewest. De accumulatiedynamiek wordt besproken, en een vergelijking tussen de huidige situatie en die van de jaren 1980 toont de enorme stijging in sedimentaccumulatie in de afgelopen decennia. De mogelijke oorzaken en gevolgen van deze accumulatie worden kort besproken.
[en] Isabelle Lacourt describes and analyses close up the socio-occupational integration (SOI) work done in several welfare offices (CPAS-OCMWs) in the Brussels-Capital Region. In so doing, she pays particular attention to the schemes that have been set up and the tools and methods that are specific to these offices. She starts by reviewing the history of these welfare offices within local administrations and points out the linkage with the "active welfare state" benchmark. She then shows the concrete impacts that the rising importance of these SOI duties has had on the welfare offices' internal organisation, to wit, the creation of SOI departments, their connections with basic social services, the ways they function, the specific difficulties inherent in SOI, the need to draw up a plan with each client, and the long-term relationships to which this leads.

[nl] Isabelle Lacourt beschrijft en analyseert nauwkeurig het socio-professionele inschakelingswerk (SPI) dat binnen verschillende Openbare Centra voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW's) in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wordt verricht en staat daarbij in het bijzonder stil bij de voorzieningen die daartoe worden opgezet en bij de werkinstrumenten en methodes die daarbij worden aangewend. Ze begint haar artikel met de geschiedenis van de SPI binnen deze lokale overheidsdiensten en wijst op het verband met het referentiekader van de actieve welvaartsstaat. Vervolgens beschrijft ze de concrete impact die het steeds groeiende belang van deze SPI-opdrachten heeft op de interne organisatie van de OCMW's: de oprichting van diensten SPI, hun relaties met de algemene sociale dienst, hun werkwijze, de specifieke moeilijkheden die hun taak met zich meebrengt, de noodzaak om met elke cliënt een project uit te werken en het langetermijnperspectief dat daar een gevolg van is.
[en] Today, Van Nu en Straks is still known as one of the most revolutionary periodicals in the Flemish literary history. Extensive recent research invite to review that image. The highly revolutionary image of the journal seems to a large extent connected with statements from the protagonists in the periodical itself. Recent studies show that Van Nu en Straks reflected a tradition and that the periodical was influenced by certain literary examples. One of them was Henrik Ibsen. The Ibsen-case is a concrete example on the domain of reception and influence where Van Nu en Straks had a unique position, and illustrates thereby how revealing correspondence can be for the study of literary periodicals. Such more contextualizing studies go hand in hand with the broad-cultural approach which characterizes literary historiography nowadays and which has also found acceptance in the Low Countries. There, the insights of the New Historicism could be useful.

[nl] Van Nu en Straks geldt nog steeds als een van de meest revolutionaire periodieken uit de Vlaamse literatuurgeschiedenis. Recent onderzoek nodigt uit tot een revisie van dat imago. Het revolutionaire imago van het blad blijkt vooral te maken te hebben met uitspraken van de hoofdrolspelers in de periodiek zelf. Recente studies tonen aan dat zich in Van Nu en Straks wel degelijk een traditie weerspiegelde en dat het blad schatplichtig was aan voorbeelden. Een daarvan was Henrik Ibsen. De case-Ibsen is een concreet geval op het gebied van receptie en invloed waar Van Nu en Straks een unieke positie innam en illustreert zodoende hoe revelerend auteurscorrespondentie kan zijn voor literair-historisch tijdschriftenonderzoek. Soortgelijke meer contextualiserende studies sluiten aan bij de tegenwoordig overheersende breed-culturele benadering in de literaire geschiedschrijving, die ook in het Nederlandse taalgebied ingang heeft gevonden. Daar zouden de inzichten uit het New Historicism bruikbaar kunnen bij zijn.
[en] Realist Evaluation (RE) identifies the causal mechanisms explaining the results of a given intervention in different contexts. Based on the evaluation of the implementation of a health policy in West Africa, this chapter illustrates the different stages of the RE cycle. In the first stage, the research question is formulated. The added value of the RE approach is optimal on questions such as " why, how, for whom, and in what contexts does an intervention work or not? ". The second step is the formulation of the initial program theory, which depends on the nature of the intervention being studied, the objectives, and the nature of the main outputs expected from the evaluation, the resources available and the evaluator's familiarity with the object of evaluation The Data collection is method neutral and can be based on a particular form of qualitative interview called " realist interview ". In practice, data collection must adapt to key informants, their perceptions and expectations vis-à-vis the evaluators to avoid the tendency for systematic confirmation of the evaluator theory by the interviewees. The realist analyst actively identifies the " Intervention-Context-Actor-Mechanism-Outcome " configurations. In practice, retroductive analysis is used to explicit mechanisms that are implicit by nature. A table to track changes to the initial program theory facilitates the final step of the synthesis and the reporting of the RE.

[nl] Realistische evaluatie (RE) verklaart de causale mechanismen die de resultaten van een interventie verklaren in verschillende contexten. Op basis van de evaluatie van de implementatie van een gezondheidsbeleid in West-Afrika illustreert dit hoofdstuk de verschillende stadia van de RE-cyclus. In de eerste fase worden de onderzoeksvragen geformuleerd. De toegevoegde waarde van de RE-benadering is optimaal voor vragen als " waarom, hoe, voor wie, en in welke context werkt een interventie of niet ? ". De tweede stap is de formulering van de initiële programmatheorie, die afhangt van de natuur van de interventie, de evaluatiedoelstellingen, de aard van de outputs die van de evaluatie worden verwacht, de beschikbare middelen en de bekendheid van de beoordelaar met het doel van de evaluatie. Voor het verzamelen van gegevens kan elke méthode gebruikt worden? Een specifieke vorm van interviews, genaamd " realistisch interview " wordt vaak gebruikt. In de praktijk moet het verzamelen van gegevens zich aanpassen aan de informanten, hun percepties en verwachtingen ten opzichte van de beoordelaars om de neiging tot systematische bevestiging van de initiële theorie door de geïnterviewden te vermijden. De realistische analist identificeert vervolgens de configuraties 'Interventie-context-actor-mechanisme-resultaat'. In de praktijk wordt retroductie gebruikt om de mechanismen te indetificeren. Een tabel om wijzigingen in de oorspronkelijke programmatheorie bij te houden, vergemakkelijkt de laatste stap van de synthèse en rapportage van de RE.
[en] While working as a photojournalist in the mid-1990s and delivering standardized images, Alexis Cordesse's recent work offers a critical reflection on the ethics of testimony and a study of the responsibility of images. Palestine, Afghanistan, the French banlieues in crisis. His first trip to Rwanda, in 1996. Cordesse meets survivors, records the traces of absence and the consequences of trauma. What follows is a short film, more trips, several photoseries and exhibitions.

[nl] Midden jaren negentig werkte Alexis Cordesse nog als fotojournalist en leverde hij gestandaardiseerde mediabeelden af. Zijn recente oeuvre vormt daarentegen een kritische reflectie op de ethische aspecten van getuigenis, en onderzoekt de verantwoordelijkheid van beelden. Palestina, Afghanistan, Franse voorsteden in lichterlaaie. Zijn eerste reis naar Rwanda in 1996. Cordesse ontmoet overlevenden, registreert de sporen van de afwezigheid en de naweeën van het trauma. Een kortfilm volgt, nog meer reizen, fotoseries en tentoonstellingen.
[en] A series of seventeen drawings dedicated to the story of the patriarch Joseph is conserved at the Musée des Beaux-Arts in Liège, forming a remarkable set of models intended for the production of painted glass medallions, commonly known as "rondels". Formerly associated with the art of Lambert Lombard, these drawings, which are copies of lost originals, are distinguished by certain surprising freedoms vis-à-vis the scriptural accounts, at times sources of interpretation errors, and by a striking contrast between iconographic tradition and formal innovation. The inter-iconic study reveals that, in developing his compositions, the author of the Liège cycle drew on varied and sometimes long-tested sources (drawings by Cornelis Anthonisz and Jan Swart van Groningen, tondi of the Master of the Life of Joseph, etc.), frequently giving primacy to the formal over the textual. As models for glass painters, this Old Testament cycle provided a source for intense glass production. Proof of their popularity can be found in the fact that an estimated more than 250 "rondels" were executed on the basis of the Liège drawings or related models, from the last third of the 16th century to the first decades of the 17th century.

[nl] In het Museum voor Schone Kunsten van Luik wordt een reeks van zeventien tekeningen bewaard over de geschiedenis van de aartsvader Jozef. Deze tekeningen vormen een opvallend geheel van modellen voor de productie van gebrandschilderde medaillons, 'rondels' genaamd. Het zijn kopieën van verloren gegane originelen die gelijkenissen vertonen met de kunst van Lambert Lombard, en zich onderscheiden door een verbazingwekkende vrijheid ten opzichte van de Bijbel, vaak de bron van interpretatiefouten, en door een schril contrast tussen iconografische traditie en formele innovatie. Uit de intericonische studie blijkt immers dat de auteur van de Luikse cyclus gebruik maakte van verschillende en vaak lang beproefde bronnen om zijn composities samen te stellen (tekeningen van Cornelis Anthonisz en van Jan Swart van Groningen, tondi van de Meester van het Leven van Jozef, enz.), waarbij het formele vaak voorrang kreeg op het tekstuele. Deze cyclus met fragmenten uit het Oude Testament, die werden gebruikt als modellen door glasschilders, gaf aanleiding tot een grote glasproductie. Het aantal 'rondels' uitgevoerd volgens de Luikse tekeningen of verwante modellen wordt op meer dan 250 geschat, een bewijs van het grote succes ervan, van het laatste derde deel van de zestiende eeuw tot de eerste decennia van de zeventiende eeuw.
[en] Based on an aesthetics of the non-contemporary, Pablo Larraín's No (2012) proposes an ironic and critical analysis of both the 1980s and today. A cinematographic view on the referendum that marked the end of the Pinochet era.

[nl] Aan de hand van een uitdrukkelijk niet-hedendaagse esthetica weet No (2012) van Pablo Larraín een ironische en kritische blik te werpen op de jaren tachtig, maar ook op vandaag. Een filmische visie op het referendum dat het einde van het Pinochet-tijdperk inluidde.
[en] The article gives an overview of events that have influenced the changes and evolution of the Jasenovac Memorial Area, with an emphasis on the period of the last 20 years. Today, the museum is a place of remembrance of the victims and a place where young people shape their attitude, on the one hand toward the crime, and on the other hand toward the value of human life.

[nl] Het artikel biedt een overzicht van de gebeurtenissen die de veranderingen en evolutie van het Jasenovac Memorial Area hebben beïnvloed, met de nadruk op de laatste twee decennia. Heden is het museum een slachtofferherdenkingsplaats en een oord waar jongeren hun houding vorm kunnen geven, enerzijds door het criminele wangedrag en anderzijds door de waarde van de mens.
[en] This is a review of photographer-historian Arno Gisinger's book Topoï. It presents his work from the last twenty years centred around a great number of "memories": memories of the victims of Nazism (Jewish, civil and nomadic victims), memories of members of the Resistance (Indices), executioners (two projects dedicated to Nuremberg), but also the memory of Italian Fascism (Siegesdenkmal), and the commemoration of recent "heroes" (Plan américain). In the same way as his exhibitions, Gisinger's book encourages the questioning of memory, here precisely through a choice of photographs, poetic texts and commentary by specialists. The review seeks to grasp the heuristic quality of this photographic work.

[nl] Dit artikel is een recensie van Topoï, het boek van fotograaf en historicus Arno Gisinger. Topoï bevat een overzicht van zijn werken uit de laatste twintig jaar, waarin herinnering centraal staat: herinneringen van de slachtoffers van het nazisme (Joden, burgers en nomaden), herinneringen van verzetsleden (Indices) en daders (twee projecten gewijd aan Neurenberg), maar ook de herinnering aan het Italiaanse fascisme (Siegesdenkmal) en de herdenking van recentere 'helden' (Plan américain). Net als in Gisingers tentoonstellingen zet het boek aan tot reflectie over de herinnering, hier door middel van een selectie van foto's, poëtische teksten en commentaar van experts. De recensie tracht de heuristische waarde te vatten van het fotografische werk.
[en] Microbreweries are an emblematic example of the renewed growth in artisanal activities and are undergoing a significant resurgence in Brussels. Our article discusses the return of these productive activities to the city, answering these questions: by whom, how and where is beer produced in Brussels? First, we identify the dynamics of the location of past and present activities in the urban area and the economic hinterland of the region. Then, based on the analysis of interviews conducted with fifteen or so brewers, we discuss the heterogeneity of the Brussels microbrewery world, through the identification of multiple entrepreneurial approaches which imply a wide range of conceptions of urban production and the relationship to space.

[nl] Als symbolisch geval van de herstructurering van ambachtelijke activiteiten is de microbrouwerij aan een opmerkelijke heropleving bezig in Brussel. Dit artikel brengt verslag uit over deze terugkeer van productieactiviteiten in de stad door een antwoord te geven op de volgende drieledige vraag: door wie, hoe en waar wordt bier gebrouwen in Brussel? Eerst bepalen we de dynamieken die meespelen bij de vestiging van de activiteit in de stedelijke ruimte en het economische hinterland van het Gewest, zowel vroeger als nu. Op basis van de analyse van interviews met een vijftiental brouwers brengen we vervolgens verslag uit over de heterogeniteit van de Brusselse microbrouwerijwereld. In dat kader identificeren we meerdere ondernemingslogica's die gepaard gaan met een verscheidenheid qua opvattingen van de stedelijke productie en qua manieren van samenhang met de ruimte.
[en] In this article, I approach how the figure of the victim emerges in feminine textual space as a form of resistance to the ways in which the category itself has been stereotyped around two nuclei: on the one hand, that of the militant heroes, who remember or are remembered from within the perspective of a (masculinized) brave epic; and, on the other hand, that of the defenseless victims who remember or are remembered from within a (feminized) subjectivist logic of pain and impotency. Analyzing a specific text, Oblivion, written by former Uruguayan political prisoner Edda Fabbri, I interrogate the moments in which such polarity (hero-victim) is deconstructed, and I state that resistance to this dichotomy structures the way in which Fabbri sees the possibility of thinking about the past differently.

[nl] Dit artikel focust op de slachtofferfiguur bij vrouwelijke auteurs. Het is opvallend hoe de figuur haaks staat op de gekende clichés van de heldhaftige militant (met mannelijke connotaties) en de weerloze slachtoffers wiens lijdensweg wordt beschreven met vrouwelijke connotaties. In Oblivion, een tekst van de Urugayaanse Edda Fabbri, een voormalig gevangene, zien we hoe de tweedeling held/slachtoffer wordt gedeconstrueerd. In haar voorstelling van het verleden gaat Fabbri voorbij aan de klassieke dichotomie om plaats te maken voor nieuwe vormen van herinnering.
[en] The municipalities of Brussels are often accused of being a source of financial chaos and of requiring urgent reforms. The present article attempts to objectivise the question of relative wasteful spending by the municipalities of Brussels based on a comparison of the finances of the 19 municipalities of Brussels with those of the municipalities of the four other major urban entities in Belgium: Antwerp, Charleroi, Ghent and Liege.Our methodology does not allow us to affirm that the services of the municipalities of Brussels could not be provided more efficiently. It does, however, allow us to affirm that in the case of excessive spending by the municipalities of Brussels, it would not be more than that of the other entities studied, especially if we consider the fact that the other municipalities are able to hand over part of their competences to the provinces or to a higher number of intermunicipal companies.We were not able to identify a local sector of competence with significant shortcomings, apart from the health and hygiene sector which deserves a more in-depth analysis. On the contrary, the management constraints which the municipalities of Brussels are subjected to are what clearly emerged.

[nl] De Brusselse gemeenten worden vaak met de vinger gewezen, omdat ze hun financiën slecht zouden beheren en dringend hervormd zouden moeten worden. Dit artikel tracht de relatieve spilzicht van de Brusselse gemeenten te objectiveren aan de hand van een vergelijkende analyse van de financiën van de 19 Brusselse gemeenten met die van de gemeenten van de vier andere grote stedelijke clusters van België: Antwerpen, Charleroi, Gent en Luik. De gevolgde methode maakt het niet mogelijk te beweren dat de diensten van de Brusselse gemeenten niet efficiënter geleverd zouden kunnen worden. Ze maakt het daarentegen wel duidelijk dat als de Brusselse gemeenten spilziek zouden zijn, ze dat in ieder geval niet meer zijn dan de gemeenten van de andere stedelijke clusters, vooral als men ermee rekening houdt dat de andere gemeenten een deel van hun taken kunnen afschuiven op de provincies of op een groter aantal intercommunales. Uit de vergelijkende analyse blijkt dat er geen lokaal bevoegdheidsgebied is waar grote tekortkomingen worden vastgesteld, tenzij de sector Gezondheid en Hygiëne, die grondiger geanalyseerd moet worden. Daarentegen worden de bestuursproblemen waarmee de Brusselse gemeenten geconfronteerd worden, duidelijk naar voren gebracht.