BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Η ιστορία της Αργολίδας από το τέλος της Αρχαιότητας ως το τέλος της πρώτης μετά Χριστόν χιλιετίας είναι πλημμελώς γνωστή, εξαιτίας της έλλειψης πηγών. Η περιοχή αναφέρεται ευκαιριακά από κάποιες αγιολογικές πηγές, την αλληλογραφία του Θεόδωρου Νικαίας και τους επισκοπικούς καταλόγους. Σύμφωνα με ένα Σχόλιο του Αρέθα Καισαρείας και με το λεγόμενο Χρονικό της Μονεμβασίας, η περιοχή καταστράφηκε από τους Αβαροσλάβους εισβολείς περί τα τέλη του ΣΤ΄ αι. Τέσσερις περίπου αιώνες αργότερα ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει το Άργος ως μία των τεσσάρων αξιόλογων πόλεων της Πελοποννήσου. Οι διηγηματικές πηγές δεν επιτρέπουν να ανασυστήσουμε την αναγεννητική πορεία της πόλης από τα πυρπολημένα ερείπια των αβαροσλαβικών εισβολών στο ακμάζον αστικό κέντρο του Ι΄ αι. Η ανάλυση της νομισματικής κυκλοφορίας στην περιοχή είναι δυνατό να καλύψει εν μέρει αυτό το κενό. Εύκολα διαπιστώνεται ότι η νομισματική κυκλοφορία στην Αργολίδα δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτή της υπόλοιπης βυζαντινής αυτοκρατορίας κατά την ίδια περίοδο.

[fr] L'histoire de la région argienne depuis la fin de l'Antiquité et jusqu'à l'an mil est très mal connue, en raison notamment du manque de sources littéraires. En réalité la région n'est mentionnée qu'occasionnellement par certaines sources hagiographiques et par la correspondance de Théodore de Nicée, tandis qu'Argos et Nauplie sont citées comme sièges épiscopaux. À en croire une Scolie d'Aréthas et la dite Chronique de Monemvasia, la région aurait été dévastée par les Slaves vers la fin du vie s. ; or, quatre siècles plus tard, Constantin Porphyrogénète mentionne Argos parmi les quatre agglomérations les plus importantes du Péloponnèse. Suivre la renaissance de la ville, réduite en cendres par les Slaves, s'avère une opération impossible en partant des seules sources narratives. Une analyse de la circulation monétaire peut toutefois suppléer à l'absence des textes. L'analyse des trouvailles des fouilles effectuées à Argos peut pallier l'absence d'études sur les monnaies byzantines trouvées dans la région. Le constat valable pour Argos correspond assez bien à celui que l'on est amené à faire pour d'autres régions de l'empire byzantin au cours de la même période, à savoir un retour à une économie non monétarisée.
[el] Η ανακάλυψη ενός νέου µήνα στην Τήνο και η ταύτιση ενός χαράκτη στην Πάρο µας οδηγούν σε νέες υποθέσεις επάνω στο ζήτηµα των εµπράγµατων ασφαλειών του αρχαίου Ελληνικού δικαίου. Η εξέταση του µητρώου της Τήνου (IG XII 5, 872) εν όψει της επανέκδοσής του έφερε στο φως ένα λάθος αποκοπής στο σηµείο µεταξύ των πρακτικών 17 και 18 από τους προηγούµενους εκδότες, οι οποίοι δεν αναγνώρισαν το όνοµα ενός µήνα, του µήνα Ἠρησιῶνος, που ταυτίζεται µε τον δηλιακό µήνα Ἀρησιῶνα και ο οποίος εµφανίζεται πρόσφατα και στο γειτονικό νησί της Άνδρου. Με την αφαίρεση µιας δυσνόητης ρήτρας από αυτό το κείµενο, η ανακάλυψη αυτή µας κάνει να επανεξετάσουµε τη λειτουργία ενός ιδιαίτερου τύπου εµπράγµατης ασφάλειας, του προικώου ἀποτιµήµατος, στο οποίο αναφέρεται ένα πρακτικό στο µητρώο. Μετά από την κατάκτηση αυτού του σηµείου, προχωράµε στην εξέταση της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει, αντιθέτως, η πώληση µε δυνατότητα επαναγοράς (πρᾶσις ἐπὶ λύσει): στην Τήνο, όπως και στην Αθήνα, χαρακτηρίζεται από την άµεση µεταφορά της ιδιοκτησίας προς όφελος του πιστωτή, µέσω µιας πλήρους πράξης πώλησης και ενδεχοµένως µε συµβόλαιο ενοικίασης. Η αντιπαραβολή ενός όρου που πρόσφατα ανακαλύφθηκε στην Πάρο (SEG 54, 794) και ενός διάσηµου νόµου στα αρχεία, έργο του ίδιου χαράκτη, επιτρέπει εν τέλει να προσδιορίσουµε τη σχέση µεταξύ της πράσεως ἐπὶ λύσει και των πρακτικών δηµόσιας αρχειοθέτησης κατά την Ελληνιστική περίοδο.

[fr] La découverte d'un nouveau mois à Ténos et l'identification d'un graveur à Paros conduisent à formuler de nouvelles hypothèses sur le problème des sûretés réelles en droit grec. L'examen du registre de Ténos (IG XII 5, 872) en vue de sa réédition a fait apparaître une erreur de découpage entre les actes 17 et 18 chez les éditeurs antérieurs, qui n'ont pas reconnu le nom d'un mois, Èrès[iôn], équivalent du mois délien Arèsiôn attesté depuis peu à Andros, l'île voisine. En faisant disparaître une clause obscure de ce document, cette découverte invite à réexaminer le fonctionnement d'un gage hypothécaire d'un type particulier, l'apotimèma dotal, auquel l'un des actes du registre fait allusion. Ce point acquis, on aborde ce qui fait par contraste la spécificité de la vente avec faculté de rachat (prasis épi lysei) : à Ténos comme à Athènes, elle se caractérise par un transfert de propriété immédiat au profit du créancier, au moyen d'un acte de vente complété le cas échéant par un contrat de location. Le rapprochement entre une borne récemment découverte à Paros (SEG 54, 794) et une célèbre loi sur les archives, gravée par le même lapicide, permet en dernier lieu de préciser la relation entre la prasis épi lysei et les pratiques d'archivage public à l'époque hellénistique.
[el] Η ανακάλυψη του φακέλου Σαρτιώ στην Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας συμβάλλει στη συμπλήρωση των γνώσεων μας σχετικά με την βυζαντινή και γενοβέζικη Φώκαια. Τον 13ο αιώνα η εκμετάλευση της στυπτηρίας και η πώλησή της σε όλη την δυτική Μεσόγειο από τους Γενοβέζους προκαλεί μεγάλη ανάπτυξη με αποτέλεσμα, γύρω στο 1290, την ίδρυση της Νέας Φώκαιας, ενός νέου " βιομηχανικού " λιμανιού. Αυτή η ευμάρεια εντείνεται τον αιώνα που ακολουθεί και έτσι στις αρχές του 15ου η πόλη βρίσκεται στη συμβολή τριών δυνάμεων, την ψυχορραγούσα πια Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους Γενοβέζους άρχοντες, τέλεια ενταγμένους στην κοινωνία της Αυτοκρατορίας και τέλος τους Οθωμανούς με τους οποίους, τουλάχιστον μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, διατηρούν εμπορικές σχέσεις.

[fr] La découverte du dossier Sartiaux à l'École Française d'Athènes contribua à compléter nos connaissances sur la Phocée byzantine et génoise. Au XIIIe siècle. l'exploitation de l'alun, et sa vente dans tout l'Occident méditerranéen par les Génois, entraînent une forte croissance et la fondation dans les années 1290 de la nouvelle Phocée, un nouveau port " industriel ". Cette prospérité s'accentue dans le siècle suivant et au début du XVe siècle, la cité est au confluent de trois pouvoirs, l'Empire romain d'Orient moribond, les Génois, seigneurs complètement intégrés à leur société et les Ottomans avec lesquels, au moins avant la chute de Constantinople, ils maintenaient des relations commerciales.
[el] Στην παρούσα ανακοίνωση γίνεται µια πρώτη παρουσίαση του µικρού νοµισµατικού υλικού που έχει συντηρηθεί και βρέθηκε στις ανασκαφές που διενεργήθηκαν στο νοτιοανατολικό τµήµα της επαρχίας Μεγαλόπολης στα σύνορα µε τη Π.Ε. Λακωνίας, περιοχή που στην αρχαιότητα αποτελούσε τµήµα της Βελµινάτιδος χώρας στη Βόρεια Λακεδαίµονα. Πρόκειται για χάλκινα ρωµαϊκά νοµίσµατα που χρονολογούνται από τις αρχές του 2ου αι. έως και το γ΄ τέταρτο του 4ου αι. µ.Χ. και συγκεκριµένα από την εποχή του Αδριανού µέχρι και την εποχή του Κωνστάντιου Β΄. Στην ανακοίνωση παρουσιάζεται επίσης το ιστορικό και οικονοµικό πλαίσιο της ρωµαϊκής περιόδου για τη βόρεια Λακεδαίµονα µέσα από την οικονοµική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στην κοιλάδα του Ευρώτα σε σχέση µε το αρχαίο οδικό δίκτυο και τις αγροτικές και βιοτεχνικές εγκαταστάσεις που εντοπίστηκαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (2009‑2012) από τις ανασκαφές που διενεργούνται στην περιοχή.

[fr] Dans la présente étude, nous livrons un premier aperçu des quelques monnaies restaurées provenant des fouilles réalisées dans la partie Nord‑Est de la province de Mégalopolis à la frontière avec la Laconie, région qui, dans l'Antiquité, relevait de la Belminatide (partie Nord du territoire de Lacédémone). Il s'agit de monnaies en bronze romaines datées du iie s. au troisième quart du ive s., d'Hadrien à Constant II, et qui sont ici replacées dans le contexte de la région, dont l'activité économique tournée vers la vallée de l'Eurotas s'articulait au réseau de routes antiques et à des installations rurales et industrielles repérées par les fouilles menées dans la région ces trois dernières années.
[el] Το Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη του Θανάση Βαλτινού παρουσιάστηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Ταχυδρόμος το 1964 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1978 από τις εκδόσεις Κέδρος. Ο Βαλτινός στο πρώτο από τα δύο βιβλία για τον Κορδοπάτη με τον υπότιτλο Αμερική αφηγείται τις περιπέτειες του Ανδρέα Κορδοπάτη, υπαρκτού προσώπου, από τη Δάρα Μαντινείας και τις επανειλημμένες προσπάθειές του να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Ο Αντώνης Αντωνίου το διασκευάzει για τη σκηνή το χειμώνα του 2011, καθώς διακρίνει τη συνάφεια των δύο εποχών και θεωρεί το έργο του Βαλτινού επίκαιρο τη στιγμή που ένα άλλο κύμα μεταναστών εκρέει από την Ελλάδα την περίοδο της οικονομικής κρίσης του 21ου αιώνα. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει σύντομα το συγκεκριμένο έργο του Βαλτινού, εξετάζει την επιλογή των αποσπασμάτων που έκανε ο Αντωνίου και αναλύει τη σκηνική παρουσίαση του κειμένου και της παράστασης. Κυρίως όμως εντοπίζει και αναδείκνύει τις παράλληλες πορείες του μετανάστη την εποχή του Κορδοπάτη, την εποχή της συγγραφής του κειμένου, καθώς και την εποχή της παράστασης, προσπαθώντας να ανιχνεύσει διαφορές και ομοιότητες, αλλά, εν τέλει, την ουσία της κινητήριας δύναμης του μεταναστεύειν. Σημαντικούς άξονες του κειμένου θα αποτελέσουν η επιτυχία της παράστασης, αλλά και η μονολογική ρήση τόσο ως είδος, που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην ενδοσκόπηση, όσο και ως πρακτική επιλογή σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης.

[fr] Le synaxaire d'Andreas Kordopatis de Thanasis Valtinos a été publié en feuilleton dans le magazine Tachydromos en 1964 et édité pour la première fois en 1978 par Kedros Publications. Dans le premier des deux livres sur Kordopatis, sous-titré Amérique, Valtinos raconte les aventures d'Andreas Kordopatis, une personne réelle, originaire de Dara, en Mantinée, et ses tentatives répétées d'émigrer aux États-Unis à la recherche d'une vie meilleure. Antonis Antoniou, fasciné par le texte depuis sa première publication, a décidé de l'adapter pour la scène à l'hiver 2011. Le choix n'est, bien sûr, pas dû au hasard. L'acteur et metteur en scène voit la pertinence des deux époques et considère la pièce de Valtinos comme opportune à l'heure où une nouvelle vague d'immigrants quitte la Grèce en pleine crise économique du xxie siècle. L'article présente brièvement cette pièce de Valtinos, examine la sélection d'extraits faite par Antoniou et analyse la présentation scénique du texte et de la représentation. Plus important encore, il identifie et met en évidence les trajectoires parallèles du migrant à l'époque de Kordopatis, à l'époque de l'écriture du texte et à l'époque de la représentation, en essayant de tracer les différences et les similitudes, mais en fin de compte l'essence de la force motrice de la migration. Les aspects importants de l'article sont le succès de la performance, mais aussi le monologue en tant que genre, visant, entre autres, à l'introspection, et en tant que choix pratique dans une période de crise économique.
[el] Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού (2012) του Έκτορα Λυγίζου και η Ξενία (2014) του Πάνου Κούτρα αφηγούνται, μεταξύ άλλων, την πείνα και τις διατροφικές εμμονές των νεαρών πρωταγωνιστών τους. Πρόκειται για ένα νέο "τρώγειν αλά ελληνικά" που διασταυρώνεται με την έννοια της φιλοξενίας ως βασικής συνθήκης της ίδιας της ελληνικότητας και φωτίζει τα χαρακτηριστικά της εχθροξενίας που προσφέρει η Ελλάδα ως τοποθεσία, ως πατρίδα και ως επικράτεια.

[fr] Les films le Garçon mange la bouffe de l'oiseau (2012) d'Ektoras Lygizos et Xenia (2014) de Panos Koutras racontent, entre autres, la famine et les obsessions alimentaires de leurs jeunes protagonistes. Ce " manger à la grecque " se croise avec la notion de philoxenia qui se veut le sine qua non de la grécité, en éclairant d'un jour nouveau ce que serait l'hostipitalité d'un foyer, d'un site ou d'un territoire grec.
[el] Είναι γενικά αποδεκτό ότι κάθε πόλη της Ελλάδας διέθετε το δικό της νομισματοκοπείο για να πραγματοποιεί τις νομισματικές της εκδόσεις. Όμως, στυλιστικές ομοιότητες καθώς και η παρουσία των ίδιων συμβόλων εργαστηρίων, ανάμεσα σε νομίσματα του Άργους και σε νομίσματα άλλων πόλεων της Πελοποννήσου στην κλασσική εποχή, υποστηρίζουν την θέση ότι τα εργαστήρια–νομισματοκοπεία, πραγματοποιούσαν εκδόσεις διαφόρων πόλεων. Άλλες ενδείξεις της ίδιας φύσεως επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι αυτή η πρακτική των" ανεξάρτητων "νομισματοκοπείων λειτούργησε στην Πελοπόννησο από την έναρξη της νομισματικής δραστηριότητας, δηλαδή στο τέλος της αρχαϊκής εποχής και τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Σεπτιμίου Σεβήρου. Υπό αυτές τις συνθήκες, η μελέτη των νομισμάτων του Άργους δεν μπορεί να απομονωθεί άλλα επιβάλλεται να πραγματοποιηθεί σε συσχετισμό με τις άλλες πελοποννησιακές κοπές, ανοίγοντας το δρόμο για τη νομισματική μελέτη μεγάλων" νομισματικών συνόλων ".

[fr] On considère habituellement que chaque cité grecque disposait de son propre atelier monétaire pour réaliser ses émissions. Les similitudes stylistiques et les identités de marques monétaires relevées entre les monnaies argiennes et les autres productions du Péloponnèse à l'époque classique révèlent, au contraire, que des ateliers ont manifestement travaillé pour plusieurs cités différentes. D'autres indices de même nature laissent penser que ce mode d'organisation des frappes en ateliers " indépendants " était en place dans cette région depuis l'adoption de la monnaie à la fin de l'époque archaïque et jusqu'à l'époque de Septime Sévère au moins. Dans ces conditions, l'étude des monnaies argiennes ne peut pas être envisagée séparément de celle des autres monnayages péloponnésiens, ouvrant ainsi la voie à une numismatique des " grands ensembles ".
[el] Η µελέτη ενός ενεπίγραφου αλλά αποσυµβολισµένου κοµµατιού της αδριανικής αρχιτεκτονικής, η δηµοσίευση ανέκδοτων αυτοκρατορικών επιγραφών και η συνάφεια πρόσφατων έργων επιτρέπουν µια νέα προσέγγιση του " µνηµειακού κέντρου " της Απολλωνίας στην Ιλλυρία κατά την Αντωνική περίοδο, της τοπογραφίας, της χρονολογίας και των λειτουργιών του, µεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν η υποδοχή των πολιτικών ιδρυµάτων και η απόδοση τιµών στους Σεβαστούς. Όλες οι πηγές επιτρέπουν να επανεξετάσουµε την ιστορική σηµασία της παραµονής του Αδριανού στην επαρχία της Ηπείρου, πιθανώς το 132.

[fr] L'étude d'un élément d'architecture hadrianique, inscrit mais décontextualisé, la publication d'inscriptions impériales inédites, et la pertinence de travaux récents permettent de porter un regard neuf sur le " centre monumental " d'Apollonia d'Illyrie à l'époque antonine, sa topographie, sa chronologie et ses fonctions, parmi lesquelles se distinguent l'accueil des institutions civiques et les honneurs rendus aux Sebastoi. L'ensemble des sources permettent de réexaminer la signification historique du séjour d'Hadrien dans cette province d'Épire, probablement en 132.
[el] Ο κύριος Lesaux είναι ανακριτής, έρχεται συχνά αντιμέτωπος με μη γαλλόφωνους κατηγορούμενους και μας υπενθυμίζει τις νομικές υποχρεώσεις στο θέμα της μετάφρασης των δικαστικών πράξεων και διαδικασιών. Μοιράζεται τις πρακτικές του και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στον τομέα της δικαστικής διερμηνείας, ιδιαίτερα τη δυσκολία να βρει υψηλής ποιότητας διερμηνείς, παρά τις υποχρεώσεις που θέτει ο νόμος στο θέμα της πρόσβασης και της κατανόησης των δικαστικών φακέλων από τους διάδικους.

[fr] Monsieur Lesaux est juge d'instruction, régulièrement confronté à des justiciables non francophones, il nous rappelle les obligations légales en matière de traduction des actes et des procédures. Il fait part de sa pratique et des difficultés rencontrées dans le domaine de l'interprétariat judiciaire notamment de la difficulté à trouver des interprètes de qualité malgré les obligations légales posées en matière d'accès et de compréhension des dossiers par les justiciables.
[el] Αυτή η παρουσίαση της ανθρωποφαγίας στη νεοελληνική πεζογραφία θέλει να αποδείξει τις αιτίες, τους συμβολισμούς, τις γαστρονομικές διαδικασίες, καθώς και τις επιδράσεις στους ήρωες και τους αναγνώστες αυτού του φαινομένου το οποίο αντιπροσωπεύει ένα ανθρωπινό, καθολικό και διαχρονικό πάθος, αν και λίγο μελετημένο σήμερα.

[fr] Cette présentation du cannibalisme dans la prose néo-hellénique a pour ambition de démontrer les raisons, les symbolismes, les procédures gastronomiques et les effets sur les héros et les lecteurs de ce phénomène représentant une passion humaine, universelle et diachronique, mais très peu étudié aujourd'hui.
[el] Περίληψη : Η Νάσια Διονυσίου είναι μια αξιόλογη νεαρή Κύπρια συγγραφέας. Η πρώτη της συλλογή διηγημάτων Περιττή ομορφιά (To Ροδακιό: Αθήνα, 2017), της οποίας παρουσιάζουμε εδώ παραρτηματικά μια ανθολογία σε μετάφραση, βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας της Κύπρου στην κατηγορία διήγημα/νουβέλα. Η παρούσα μελέτη προσφέρει μια εκ του σύνεγγυς ανάγνωση της Περιττής ομορφιάς, υιοθετώντας ένα κατεξοχήν συγκριτολογικό κριτικό πλαίσιο. Εξετάζει ειδικότερα τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας προσφέρει έναν ανατρεπτικό –θηλυκό και φεμινιστικό– μετασχηματισμό της βιβλικής αφήγησης, υφαίνοντας δεσμούς με ένα ευρύ διακειμενικό δίκτυο που επιτρέπει ενδιαφέρουσες και παραγωγικές αντιστοιχίες και συγκλίσεις, ειδικά με το έργο του συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. To άρθρο εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο αυτή η επανανάγνωση της Βίβλου συνοδεύεται από μια εννοιολόγηση της γραφής η οποία ερείδεται στη θηλυκή σωματική εμπειρία, επικαιροποιώντας έτσι την κριτική αμφισβήτηση της εξουσίας που εισήγαγε η γαλλική θεωρία της δεκαετίας του 1970. Επανεγγράφοντας τη βιβλική αφήγηση, η οποία είναι ιδρυτική των ορθολογιστικών θεμελίων του δυτικού πολιτισμού, η Διονυσίου, όπως και η Cixous, απο-υποκειμενοποιεί τις απαρχές του Λόγου, διερευνώντας το ανεξάντλητο δημιουργικό δυναμικό του θηλυκού, σε αναζήτηση μιας εξ ορισμού ασύλληπτης και εννοιολογικά πληθωρικής αλήθειας γύρω από την ύπαρξη.

[fr] Résumé : Nasia Dionysiou est une jeune auteure chypriote de grande qualité. Son premier recueil, Beauté superflue (2017), dont on propose une anthologie en traduction, a obtenu le Prix national de la nouvelle de Chypre. Le présent article se propose une lecture attentive de Beauté superflue dans une démarche résolument comparatiste. Nous nous intéresserons, plus particulièrement, à la manière dont l'auteure offre une réécriture subversive – voire féminine et féministe – de la Bible, en tissant des liens avec un réseau intertextuel, tout particulièrement avec l'œuvre de Milan Kundera, qui donne lieu à des convergences et des associations d'idées riches et productives. On se focalisera sur la façon dont cette relecture de la Bible va de pair avec une conceptualisation de l'écriture qui puise dans l'expérience corporelle féminine, directement tributaire du concept célèbre d'écriture féminine d'Hélène Cixous, actualisant ainsi la défiance critique envers l'autorité qui fut celle de la théorie française des années 1970. En revisitant le récit biblique, qui fonde les valeurs et les prémisses rationnelles de la civilisation occidentale, Dionysiou, à l'instar de Cixous, désubjective l'origine du Logos, tout en explorant le potentiel créatif inépuisable du féminin, à la recherche d'une vérité par définition inconcevable et conceptuellement pléthorique autour de l'existence.
[el] Στο πρώτο μισό του 4ου αι. π.Χ. η Αχαϊκή Συμπολιτεία έκοψε μια σειρά νομισμάτων με την παράσταση γυναικείας κεφαλής με ιδιαίτερο στυλ κόμης στην εμπρόσθια όψη. Οι μελετητές συχνά ταυτίζουν τη φιγούρα αυτή με τη Δήμητρα την Παναχαΐα, θεότητα ιδιαίτερα σεβαστή στο Κοινό. Συγκρίσεις με σύγχρονες και μεταγενέστερες κοπές με την παράσταση της Δήμητρας είναι επαρκείς για να αποδείξουν ότι η θεά της Αχαϊκής Συμπολιτείας δεν έχει κανένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Δήμητρας. Επιπλέον ο τύπος της κόμης ταιριάζει περισσότερο σε μια νεανική και παρθενική θεά. Από την άλλη πλευρά η ταύτιση της παράσταση με την Άρτεμη Λαφρία, που προτείνεται από άλλους μελετητές, θα πρέπει να αποκλειστεί, αφού η λατρεία της Λαφρίας εισήχθη στην Αχαΐα στην εποχή του Αυγούστου. Μια πιθανότερη απόδοση είναι εκείνη της Αρτέμιδος Τρικλαρίας, θεότητα η οποία είχε δυο ναούς στην Πάτρα – στην ακρόπολη και την πόλη – και πιθανότατα στον πρώτο από αυτούς αργότερα φιλοξενήθηκε το λατρευτικό άγαλμα της Λαφρίας.

[fr] Dans la première moitié du ive s. av. J.-C., le Koinon achéen frappa une série de monnaies présentant au droit une tête féminine avec une chevelure d'un style particulier. On identifie habituellement cette figure à Déméter Panachaia, particulièrement vénérée par le Koinon, mais il suffit de comparer cette image à d'autres, sur des émissions contemporaines ou postérieures, qui représentent Déméter, pour démontrer que la déesse du Koinon achéen ne présente aucune des caractéristiques de cette déesse. De surcroît, le type correspond à celui d'une déesse jeune et vierge. D'autre part, une identification à Artémis Laphria, proposée par certains chercheurs, est exclue, dans la mesure où le culte d'Artémis Laphria n'est introduit en Achaïe qu'à l'époque d'Auguste. Une candidate plus vraisemblable est Artémis Triklaria, qui possédait deux temples à Patras, sur l'acropole et dans la chôra, dont le premier, très probablement, accueillit plus tard la statue de culte de Laphria.
[el] Σύμφωνα με τις νεοελληνικές δοξασίες, ο λαϊκός άνθρωπος μπορεί να επιστρατεύσει μια σειρά πρακτικών ώστε να εξασφαλίσει την εύνοια συγκεκριμένων υπερφυσικών οντοτήτων θηλυκού γένους ονόματι καλές κυρίες, νεράιδες και μοίρες. Για να τις υποδεχτεί στην κατοικία του ή σε κάποιο ιερό χώρο, αναγκαία ήταν η προσφορά τροφίμων ενίοτε συνοδευόμενων από ποτά και χρηστικά αντικείμενα (μαχαιροπίρουνα). Οι ευνοϊκές κατόπιν -υπό συνθήκες τελουμένων με τη μορφή εικονικών θυσιών- προσφορών υπερφυσικές οντότητες παρείχαν στον πιστό ένα σύνολο ανταμοιβών, υλικών και μη.Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου είναι να εκτεθεί και να εξεταστεί αναλυτικά η χρήση τροφίμων στις νεοελληνικές λαϊκές παραδόσεις με σκοπό την διαμόρφωση δεσμών τύπου δούναι και λαβείν με το υπερφυσικό.

[fr] Dans les récits populaires néo-helléniques, le peuple peut obtenir la faveur de certaines figures surnaturelles féminines, souvent appelées Kalés Kuríes, néraïdes et mires. Pour les accueillir, il lui fallait préparer la table d'une manière particulière, en disposant dessus un certain type de nourriture, différentes sortes de boissons, ainsi que des couverts. Si les dames étaient satisfaites des offrandes, elles donnaient à l'hôte des cadeaux – matériels ou non – pour le récompenser.L'objectif de cet article est d'étudier les différentes manières dont la nourriture est utilisée par l'homme pour établir un lien avec le surnaturel, dans les croyances populaires néo-helléniques concernant les êtres fantastiques.
[el] Μια σειρά θασίτικων επιγραφών του 2ου και του 3ου αι. µ.Χ. αποκαλύπτει µια πρωτότυπη πρακτική: σε τακτά χρονικά διαστήµατα, πιθανώς µια φορά το χρόνο, οι κυριότεροι δικαστικοί της πόλης, µε αρχηγό έναν ή περισσότερους άρχοντες, εκτελούσαν µε επισηµότητα το γύρο του νησιού, δια θαλάσσης. Φαίνεται ότι προορισµός της περιοδείας ήταν το ιερό της Αλυκής στα νοτιοδυτικά του νησιού, όπου βρέθηκαν οι περισσότερες απ'αυτές τις αναθηµατικές επιγραφές. Εκεί οργανώνονταν θυσίες και συµπόσια. Ο περίπλους των δικαστικών έδινε την ευκαιρία στην πόλη να διατρανώσει την επιρροή της στο νησί, ειδικότερα µε την πραγµατοποίηση δικαστικών και αστυνοµικών πράξεων.

[fr] Une série d'inscriptions thasiennes, datées du iie et du iiie s. apr. J.‑C., fait connaître une pratique originale : à intervalle régulier, peut‑être une fois par an, les principaux magistrats de la cité, sous la conduite d'un ou de plusieurs archontes, effectuaient solennellement le tour de l'île, par voie de mer. Au sud‑est de l'île, le sanctuaire d'Aliki, où ont été retrouvées la plupart des dédicaces, paraît avoir constitué le but de cette tournée. Des sacrifices et des banquets y étaient organisés. Le périple des magistrats offrait à la cité l'occasion de réaffirmer son emprise sur le territoire insulaire, en y effectuant notamment des opérations de justice et de police.