[en] Background: There are pelvic floor dysfunctions that occur in young nulliparous women, especially in those who practice high-impact sports, with a 64% prevalence rate, as the jumps, falls and runs they perform can end up weakening the pelvic floor musculature. One of the most common pathologies is urinary incontinence, and within the sports field we find stress urinary incontinence. Objective: To investigate the effectiveness of physiotherapy techniques to treat pelvic floor dysfunctions in nulliparous female athletes. Methods: A bibliographic review was carried out with systematic methodology in the PubMed, Cochrane Library plus, PEDro, Scopus, Web of Science, Sportdiscus and Cinhal databases. We selected systematic reviews, meta-analyses or randomized clinical trials published in the last 10 years in Spanish, English or Portuguese, and in which young nulliparous women under 40 years of age were studied. The main study variable was urinary incontinence, mainly stress incontinence, and the quality of life of the participants, as well as their ability to contract their pelvic floor. Outcomes: 9 results were obtained, of which 5 were randomised controlled trials, 2 were systematic reviews and 2 were meta-analyses. In addition, a reverse search was carried out which yielded 3 articles, as only 6 could be included in the main search. The most commonly used techniques for the treatment of urinary incontinence are therapeutic exercise, biofeedback, core exercises, behavioral therapy and electrostimulation. Conclusions: The most common condition affecting the pelvic floor during sports practice is stress urinary incontinence, and the most effective physiotherapy treatment for this dysfunction is therapeutic exercise, also known as Kegel exercises.

[gl] Introdución: Existen disfuncións do solo pelviano que se producen en mulleres novas nulíparas, sobre todo nas que practican deportes de alto impacto, cunha prevalencia do 64%, xa que os saltos, caídas e carreiras que realizan poden acabar debilitando a musculatura do solo pelviano. Unha das patoloxías máis frecuentes é a incontinencia urinaria, e dentro do ámbito deportivo atopamos a incontinencia urinaria de esforzo Obxectivo: Investigar a eficacia das técnicas de fisioterapia para tratar as disfuncións do solo pelviano en mulleres deportistas nulíparas. Material e método: Realizouse unha revisión bibliográfica con metodoloxía sistemática nas bases de datos PubMed, Cochrane Library plus, PEDro, Scopus, Web of Science, Sportdiscus e Cinhal. Seleccionáronse revisións sistemáticas, metaanálises ou ensaios clínicos aleatorizados publicados nos últimos 10 anos en español, inglés ou portugués, e nos que se estudaran mulleres nulíparas novas menores de 40 anos. A principal variable do estudo foi a incontinencia urinaria, principalmente a incontinencia de esforzo, e a calidade de vida das participantes, así como a súa capacidade para contraer o solo pelviano. Resultados: Obtivéronse 9 resultados, dos cales 5 foron ensaios controlados aleatorios, 2 revisións sistemáticas e 2 metaanálise. Ademáis, realizouse unha busca inversa da que se obtiveron 3 artigos, xa que só se puideron incluír na busca principal 6. As técnicas máis empregadas para o tratamento da incontinencia urinaria son o exercicio terapéutico, o biofeedback, os exercicios de core, a terapia conductual e a electroestimulación. Conclusións: A afectación máis frecuente do solo pelviano durante a práctica deportiva é a incontinencia urinaria de esforzo, e o tratamento de fisioterapia máis eficaz para esta disfunción é o exercicio terapéutico, tamén denominado ejercicios de Kegel.