[en] Coastal lagoons are shallow water bodies separated from the ocean by a barrier connected at least intermittently to the ocean by one or more restricted inlets. They originated when a sand barrier developed during post-glacial sea-level rise until its attachment to an embayment in the coastline. In this study a paleoenvironmental reconstruction of the Doniños lagoon barrier system (NW Spain) is performed analyzing the total organic carbon (TOC), total nitrogen (TN) and the isotopic ratios of both elements (δ13C and δ15N) in the sediments deposited since the origen of this system in Holocene times. Changes in the TOC/TN ratio and δ15N are used as indicators of the different origin, algal vs. terrestrial, of the organic matter, whereas the δ13C record is used to reconstruct the marine vs. continental sources of organic carbon. Integration of these geochemical plus sedimentological, micropaleontological and geochronological data allowed to distinguish three major phases in the evolution of the studied system. During Phase 1 (9,000 to 3,900 cal yr BP) a coastal embayment evolved towards an open tidal lagoon that progressively reduced its tidal range. The anchoring of a sand barrier to the coast occurred sometime between 9,000-8,400 cal yr BP. This system was followed during Phase 2 by a shallow lagoon with a small tidal influence that was transformed into a coastal lake with no connection to the sea between 3,400 and 1,800 cal yr BP. The present-day freshwater coastal lake, that shows no connection with the sea, is represented by Phase 3, which started at 700 cal yr. Hiatuses in the analyzed core between 3,900-3,400 cal yr BP and 1,800-700 cal yr BP indicate two events of significant erosion or non-deposition of sediments. The Doniños sedimentary record confirms the asynchronic origin of these systems in the region due to differences in inherited topography.

[gl] As lagoas costeiras ou lagoons son corpos de auga someros situados na costa pero separados do mar por unha barreira que permite unha conexión intermitente con el ó longo de bocanas máis ou menos restrinxidas. Orixínanse cando unha barreira de area se desenvolve durante o ascenso postglacial do nivel do mar ata que se ancla nunha bahía costeira. Neste traballo realízase unha reconstrucción paleoambiental do sistema de praia-barreira-lagoon de Doniños (NO de España) durante o Holoceno analizando o contido en carbono orgánico (TOC), nitróxeno total (TN) e as relacións isotópicas de ambos elementos (δ13C y δ15N) nos sedimentos depositados no sistema dende o Holoceno. Usáronse os cambios na relación TOC/TN e o δ15N como indicadores de orixe algal fronte a terrestre da materia orgánica, e o δ13C para reconstruílos aportes mariños fronte ós continentais do carbono orgánico. A integración destes datos xeoquímicos con datos sedimentolóxicos, micropaleontolóxicos e xeocronolóxicos permiten diferenciar tres grandes fases na evolución do sistema estudado. Durante a Fase 1 (9.000 a 3.900 anos cal BP) prodúcese a evolución dende unha baía costeira a un lagoon aberto que reduce progresivamente o seu rango mareal. A ancoraxe da barreira de area á costa sucede nalgún momento entre os 9.000 e 8.400 anos cal BP. Durante a Fase 2 desenvólvese un lagoon somero de reducida influenza mareal que se transforma nun lago costeiro sen conexión co mar entre os 3.400 e 1.800 anos cal BP. O actual lago costeiro de auga doce, que non mostra comunicación co mar, desenvólvese durante a Fase 3, que comezou nos 700 anos cal BP. A presenza de hiatos no testigo estudado, datados entre os 3.900-3.400 anos cal BP e os 1.800-700 anos cal BP, indican a existencia de dous eventos de intensa erosión ou falta de depósito de sedimentos. O rexistro sedimentario de Doniños confirma a orixe asincrónica destos sistemas na rexión debido a diferenzas na topografía antecedente.