[es] Después de la segunda guerra mundial, el diseño neerlandés procuró responder a la ambición de los poderes públicos de apoyar la industrialización del país, basándose en la vanguardia de entreguerras, para quien no podía separarse el alegato a favor de un diseño moderno de una "ofensiva civilizadora". En la época de la reconstrucción conciliar estas posturas con la exigencia económica de la industrialización y la producción de bienes de consumo no era difícil.Los progresistas y modernistas coincidieron en el seno de la fundación Goed Wonen, que se encargó de difundir las ideas nuevas a través de una revista, mediante demostraciones o en los comercios de sus miembros. El año 1958 fue la coronación de tal estrategia de modernización: aquel año, las ideas de Goed Wonen fueron presentadas en el Stedelijk Museum de Amsterdam por el conservador Willem Sandberg, en el libro Ik kan wonen de Johan Niegeman, quien había sido docente en la Bauhaus, y en el pabellón de los Países Bajos de la Exposición Universal de Bruselas.A partir del año 1960, sin embargo, se dieron las primeras críticas de la ideología del progreso entre los artistas y diseñadores modernistas. La utopía de un futuro radiante dio paso a la idealización del pasado. Los diseñadores de la vidriería Leerdam, por ejemplo, intentaron reanudar con la tradición artesanal. A mediados de los sesenta, incluso una gran empresa como Philips acabó tomándose en serio las tendencias nostálgicas que ya habían empezado a manifestarse, en la sociedad industrial, desde los comienzos de los años cuarenta.

[nl] Het debat van de Nederlandse productvormgeving probeerde in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog aan te sluiten bij de ambitie van de overheid om het land te industrialiseren. Het kon daarvoor te rade gaan bij de vooroorlogse avant garde die een pleidooi voor moderne vormgeving gepaard liet gaan met een beschavingsoffensief. Tijdens de wederopbouw konden dergelijke ideeën ingepast worden in de economische noodaak van industrialisatie en productie van consumptiegoederen. Ontwerpers met progressieve maatschappelijke ideeën en modernistische opvattingen verenigden zich in de Stichting Goed Wonen, waarbinnen door ontwerpers en fabrikanten de nieuwe tijd gepropageerd werd in een tijdschrift, tijdens demonstraties en in winkels van leden. Het hoogtepunt van deze modernisering-strategie was het jaar 1958 waarin de ideeën van Goed Wonen vertegenwoordigd waren in een presentatie in het Stedelijk Museum te Amsterdam van directeur Willem Sandberg, in de publicatie Ik Kan Wonen van voormalig Bauhaus-docent Johan Niegeman en in de grote Nederlandse inzending tijdens de Expo 1958 te Brussel.Al spoedig na 1960 waren binnen de vooruitstrevende groepen kunstenaars en ontwerpers de eerste tegengeluiden tegen het vooruitgangs-denken te horen. De ideeën over een zonnige toekomst maakten voorzichtig plaats voor een idealisering van het verleden en bijvoorbeeld in kringen van modernistische ontwerpers van de glasfabriek Leerdam ontstond een voorliefde voor ambachtskunst ten voordele van de industriële productie. Uiteindelijk zou ook bij een technologisch bedrijf als Philips halverwege jaren zestig de nostalgische tendensen in de industriële samenleving, die aan het einde van de jaren veertig in gang werd gezet, serieus genomen worden.