[it] Dopo la Seconda guerra mondiale, il design olandese tentò di rispondere all'ambizione dei poteri pubblici di supportare l'industrializzazione del paese. Ci si ispirò all'avanguardia del primo dopoguerra, per la quale il discorso in favore di un design moderno era inseparabile da una "offensiva civilizzatrice". All'epoca della ricostruzione non era difficile conciliare queste posizioni con le esigenze economiche dell'industrializzazione e della produzione di beni di consumo.Progressisti e modernisti si ritrovarono in seno alla fondazione Goed Wonen, che diffuse le nuove idee con una rivista, in occasione di dimostrazioni o ancora nei negozi dei propri membri. Il 1958 rappresentò il coronamento di questa strategia di modernizzazione: in quell'anno le idee di Goed Wonen furono presentate allo Stedelijk Museum di Amsterdam dal curatore, Willem Sandberg, quindi nell'opera Ik kan wonen di Johan Niegeman, che aveva insegnato al Bauhaus, e infine nel padiglione allestito dai Paesi Bassi all'Esposizione Universale di Bruxelles.A partire dal 1960, tuttavia, le prime critiche dell'ideologia del progresso si fecero sentire tra gli artisti e i designer modernisti. L'utopia di un avvenire radioso fece posto all'idealizzazione del passato. I designer della soffieria Leerdam, ad esempio, tentarono di riannodare i rapporti con la tradizione artigiana. Alla metà degli anni Sessanta, anche una grande impresa come Philips finì per prendere sul serio le tendenze nostalgiche che, in seno alla società industriale, si erano manifestate dall'inizio degli anni Quaranta.

[nl] Het debat van de Nederlandse productvormgeving probeerde in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog aan te sluiten bij de ambitie van de overheid om het land te industrialiseren. Het kon daarvoor te rade gaan bij de vooroorlogse avant garde die een pleidooi voor moderne vormgeving gepaard liet gaan met een beschavingsoffensief. Tijdens de wederopbouw konden dergelijke ideeën ingepast worden in de economische noodaak van industrialisatie en productie van consumptiegoederen. Ontwerpers met progressieve maatschappelijke ideeën en modernistische opvattingen verenigden zich in de Stichting Goed Wonen, waarbinnen door ontwerpers en fabrikanten de nieuwe tijd gepropageerd werd in een tijdschrift, tijdens demonstraties en in winkels van leden. Het hoogtepunt van deze modernisering-strategie was het jaar 1958 waarin de ideeën van Goed Wonen vertegenwoordigd waren in een presentatie in het Stedelijk Museum te Amsterdam van directeur Willem Sandberg, in de publicatie Ik Kan Wonen van voormalig Bauhaus-docent Johan Niegeman en in de grote Nederlandse inzending tijdens de Expo 1958 te Brussel.Al spoedig na 1960 waren binnen de vooruitstrevende groepen kunstenaars en ontwerpers de eerste tegengeluiden tegen het vooruitgangs-denken te horen. De ideeën over een zonnige toekomst maakten voorzichtig plaats voor een idealisering van het verleden en bijvoorbeeld in kringen van modernistische ontwerpers van de glasfabriek Leerdam ontstond een voorliefde voor ambachtskunst ten voordele van de industriële productie. Uiteindelijk zou ook bij een technologisch bedrijf als Philips halverwege jaren zestig de nostalgische tendensen in de industriële samenleving, die aan het einde van de jaren veertig in gang werd gezet, serieus genomen worden.