[en] Background: The Short Hamstring Syndrome is a pathological entity characterized by an extensibility deficit in neuro-musculoskeletal tissues behind the thigh, disrupting the spine and pelvis statics and dynamics. Current literature has not precisely specified the etiology of this condition. Objetive: The main objective of this review is to compare the application of neurodynamic techniques and muscular stretching exercises. In this way, this analysis aims at determining which of the methods is more effective when dealing with SHS patients. Methods: A literature review was performed between June and August 2021, relying on the following databases: Pubmed, Cochrane Library, PEDro, ResearchGate, ScienceDirect y Scopus. Randomized and controlled clinical trials, observational studies, meta-analysis, bibliographic and systematic reviews implicating the application of neurodynamic techniques and muscular stretching over tissues at the back of the thigh are included. Outcomes: The analysis of 16 different articles was conducted. Among them, 13 studies consist on randomized and controlled clinical trials, 2 of them are systematic reviews, and 1 is a pilot study. Both techniques have positive effects on the improvement of hamstring extensibility and on the SHS, evidenced through diagnostic and evaluation tests. Furthermore, the best and most durable results were obtained by neural mobilization in favor of neurodynamic techniques. Conclusions: Despite the fact that both methods are effective, neurodynamic techniques report better and more durable results than muscular stretching in the increase of hamstrings extensibility, due to the modifications in the individual perception of pain, the improvement in viscoelasticity, the reduction of tissues' mechanic sensitivity, and its analgesic effect. Being neurodynamic techniques the most supported by the evidence.

[gl] Introdución: O Síndrome de Isquiotibiais Curtos é una entidade patolóxica caracterizada pola presenza dunha deficitaria extensibilidade e acurtamento nos tecidos neuro-musculoesqueléticos propios da parte posterior da coxa, repercutindo na estática e dinámica da columna vertebral e a pelve. Na actualidade, a literatura existente segue sen concretar a etioloxía deste trastorno. Obxectivo: O principal obxectivo da presente revisión é comparar a aplicación das técnicas neurodinámicas co estiramento muscular, co fin de determinar cal destas abordaxes posúe unha maior eficacia no manexo de pacientes con SIC, ou sensación de rixidez isquiotibial. Material e método: Levouse a cabo unha revisión da literatura durante os meses de xuño e agosto do 2021 empregando as seguintes bases de datos: Pubmed, Cochrane Library, PEDro, ResearchGate, ScienceDirect e Scopus. Inclúense ensaios clínicos controlados e aleatorizados, estudos observacionais, revisións bibliográficas e sistemáticas, e meta-análises publicados en inglés, portugués ou español; que impliquen o uso de técnicas neurodinámicas e/ou estiramento muscular sobre os tecidos da rexión posterior da coxa. Resultados: Realizouse a análise de 16 artículos: 13 ensaios clínicos controlados, 2 revisións sistemáticas e meta-análises e 1 estudio piloto. Neles, obsérvase como ambas técnicas de tratamento presentan efectos positivos na mellora da extensibilidade isquiotibial e Síndrome de Isquiotibiais Curtos, obxetivados mediante probas de avaliación e diagnóstico. Así mesmo, os mellores e máis lonxevos resultados foron acadados polas técnicas neurodinámicas. Conclusións: Aínda que ambas abordaxes son efectivas, as técnicas neurodinámicas amosan mellores e máis lonxevos resultados que o estiramento muscular no aumento da extensibilidade isquiotibial grazas ás modificación na percepción individual da dor, mellora da viscoelasticidade e a diminución da mecanosensibilidade dos tecidos, así como polo efecto analxésico. Sendo a técnica de neurodinamia máis respaldada o deslizamento neural, e a modalidade PNF por parte dos estiramentos.