[de] Nach dem zweiten Weltkrieg versuchte das niederländische Design, den Anforderungen der öffentlichen Kräfte entsprechend die Industrialisierung des Landes zu unterstützen. Man inspirierte sich an der Zwischenkriegsavantgarde, für die das Plädoyer für ein modernes Design untrennbar von der "zivilisierenden Offensive" war. Während der Zeit des Wiederaufbaus war es nicht schwierig, diese Positionen mit dem ökonomischen Anspruch der Industrialisierung und der Produktion von Konsumgütern zu vereinen.Die Progressiven und die Modernen kamen innerhalb der Stiftung Goed Wonen zusammen, die die neuen Ideen in einer Zeitschrift propagierten, die für Demonstrations-und Werbezwecke ins Leben gerufen worden war. Das Jahr 1958 sollte die Krönung dieser Modernisierungsstrategie werden. In diesem Jahr wurden die Ideen von Goed Wonen sowohl im Amsterdamer Stedelijk Museum durch den Museumsdirektor Willem Sandberg, als auch im niederländischen Pavillon der Weltausstellung in Brüssel vorgestellt. Außerdem waren sie Thema der Veröffentlichung Ik kan wonen des ehemaligen Bauhauslehrers Johan Niegeman.Doch schon ab 1960 äußerten sich innerhalb der Gruppe der modernen Künstler und Designer erste kritische Stimmen gegenüber der Fortschrittsideologie. Die Utopie einer glänzenden Zukunft wich der Idealisierung der Vergangenheit. Die Designer der Glaserei Leerdam versuchten zum Beispiel, die Tradition des Kunsthandwerks wieder aufleben zu lassen. Mitte der 1960-er Jahre begann selbst eine große Firma wie Philips, die nostalgischen Tendenzen ernst zu nehmen, die innerhalb der Industriegesellschaft seit Beginn der vierziger Jahre aufgekeimt waren.

[nl] Het debat van de Nederlandse productvormgeving probeerde in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog aan te sluiten bij de ambitie van de overheid om het land te industrialiseren. Het kon daarvoor te rade gaan bij de vooroorlogse avant garde die een pleidooi voor moderne vormgeving gepaard liet gaan met een beschavingsoffensief. Tijdens de wederopbouw konden dergelijke ideeën ingepast worden in de economische noodaak van industrialisatie en productie van consumptiegoederen. Ontwerpers met progressieve maatschappelijke ideeën en modernistische opvattingen verenigden zich in de Stichting Goed Wonen, waarbinnen door ontwerpers en fabrikanten de nieuwe tijd gepropageerd werd in een tijdschrift, tijdens demonstraties en in winkels van leden. Het hoogtepunt van deze modernisering-strategie was het jaar 1958 waarin de ideeën van Goed Wonen vertegenwoordigd waren in een presentatie in het Stedelijk Museum te Amsterdam van directeur Willem Sandberg, in de publicatie Ik Kan Wonen van voormalig Bauhaus-docent Johan Niegeman en in de grote Nederlandse inzending tijdens de Expo 1958 te Brussel.Al spoedig na 1960 waren binnen de vooruitstrevende groepen kunstenaars en ontwerpers de eerste tegengeluiden tegen het vooruitgangs-denken te horen. De ideeën over een zonnige toekomst maakten voorzichtig plaats voor een idealisering van het verleden en bijvoorbeeld in kringen van modernistische ontwerpers van de glasfabriek Leerdam ontstond een voorliefde voor ambachtskunst ten voordele van de industriële productie. Uiteindelijk zou ook bij een technologisch bedrijf als Philips halverwege jaren zestig de nostalgische tendensen in de industriële samenleving, die aan het einde van de jaren veertig in gang werd gezet, serieus genomen worden.