[en] Blackground. Irritable bowel syndrome (IBS) is a chronic functional bowel disorder (FBD). It has a worldwide prevalence of around 11% and in Spain 10%. It is characterized by recurrent, fluctuating, remitting clinical symptoms and does not present organic damage. It is described by abdominal bloating and alteration in bowel habits and the key to differentiate it from other TFIs is the presence of pain. Its pathogenesis is multifactorial and it has not yet been fully explained. Its conventional treatment is pharmacological. This over time presents efficacy problems, as well as serious adverse effects, so alternatives must be sought. Objetive. To analyze the efficacy of non-invasive physical therapy techniques used in irritable bowel syndrome. Methods. This study is a bibliographic review. A bibliographic search was performed in the Cochrane Library Plus, PEDro, Pubmed, Scopus, Web of Science and Sportdicus databases. Studies published in the last 5 years, in Spanish, English and French, clinical trials, systematic reviews and meta-analysis were included. Outcomes. After applying the inclusion and exclusion criteria and analyzing the abstracts of the selected articles, 11 studies were obtained. Of these, 8 were clinical trials and 3 systematic reviews. The non-invasive techniques currently used are therapeutic exercise, manual therapy, electrotherapy and other techniques that use movement from traditional Indian and Chinese medicine (Yoga and Qigong). Conclusions. Physical therapy appears to be effective in treating IBS but there is little supporting evidence. Studies generally provide improvements in IBS symptoms, but they are few and with limitations. More rigorous studies of a methodological quality would be necessary to be able to extract firm recommendations in this regard.

[gl] Introdución. A síndrome do intestino irritable (SII) é un trastorno funcional intestinal (TFI) crónico. Ten unha prevalencia mundial arredor do 11% e en España do 10%. Caracterízase por unha sintomatoloxía clínica, remitente, recurrente e fluctuante e non presenta dano orgánico. Descríbese pola distensión abdominal e alteración nos hábitos intestinais e a clave para diferencialo doutros TFI é a presenza de dor. A sua patoxénese é multifactorial e aínda non se logra coñecer por completo. O seu tratamento convencional é farmacolóxico. Este co tempo presenta problemas de eficacia, así como, efectos adversos graves, polo que se han de buscar alternativas. Obxectivo. Analizar a eficacia das técnicas de fisioterapia non invasivas empregadas na síndrome do intestino irritable. Material e métodos. Este estudo é unha revisión bibliográfica. Realizouse unha procura bibliográfica nas bases de datos Cochrane Library Plus, PEDro, Pubmed, Scopus, Web of Science e Sportdicus. Incluíronse estudos publicados nos últimos 5 anos, en español, inglés e francés, ensaios clínicos, revisións sistemáticas e meta-análises. Resultados. Tras aplicar os criterios de inclusión e exclusión e analizar os resumos dos artigos seleccionados, obtivéronse 11 estudos. Deles, 8 eran ensaios clínicos e 3 revisións sistemáticas. As técnicas non invasivas empregadas actualmente son o exercicio terapéutico, a terapia manual, a electroterapia e outras técnicas que empregan o movemento procedentes da medicina tradicional india e chinesa (Ioga e Qigong). Conclusións. A fisioterapia parece ser eficaz no tratamento do SII pero existe pouca evidencia que o apoie. Os estudos en xeral aportan melloras nos síntomas do SII, pero son poucos e con limitacións. Serían necesarios estudos dunha calidade metodolóxica máis rigorosos para poder extraer recomendacións firmes ao respecto.