[el] Ανακατασκευασµένο εν µέρει από τον Vincent Déroche, ένα µικρό κορινθιακό κιονόκρανο που βρέθηκε κατά τη διάρκεια της " µεγάλης ανασκαφής " των ∆ελφών και δεν έχει ακόµη δηµοσιευθεί, παρουσιάζει µια εξαιρετικά πρωτότυπη εικονιστική διακόσµηση. Στις δύο σωζόµενες πλευρές, το κεφάλι ενός αιλουροειδούς, που απεικονίζεται µετωπικά, περιβάλλεται από φτερά και " βλαστούς ", µοτίβα των οποίων η προέλευση βρίσκεται στην αιγυπτιακή θρησκευτική εικονογραφία, το ζώο πιθανώς θυµίζει τη θεά γάτα βουβάστι. Αυτός ο τύπος κιονόκρανου µπορεί να συγκριθεί µε τα κορινθιακά κιονόκρανα γνωστά ως κιονόκρανα " µε χίµαιρας ", µια σειρά που επιβεβαιώνεται καλά στην Ελλάδα και την Ιταλία κατά την ύστερη ελληνιστική περίοδο και την αυτοκρατορική εποχή, καθώς και µετα κιονόκρανα µε το κεφάλι της Άθωρ και αιγυπτιακού τύπου, που είναι γνωστά στη Ρώµη. Ωστόσο, το παράδειγµα των ∆ελφών παραµένει µοναδικό και, ελλείψει αρχαιολογικού πλαισίου, η χρονολόγησή του δεν µπορεί να προσδιοριστεί µε ακρίβεια: προτείνεται ένα αρκετά ευρύ χρονολογικό εύρος, µεταξύ των µέσων του 1ου και των µέσων του 2ου αιώνα µ.Χ. Αιγυπτιακές λατρείες µαρτυρούνται καλά αυτή την εποχή στη Φωκίδα και τη Βοιωτία, αλλά παρόλο που ο Πλούταρχος αφιέρωσε την πραγµατεία του περί Ίσιδος και Οσίριδος στη φίλη του Κλέα, αρχηγίνα των Θυάδων των ∆ελφών και αφιερωµένη στις τελετές του Όσιρι, η αρχαιολογική τεκµηρίωση για πιθανές αιγυπτιακές λατρείες στους ∆ελφούς έχει περιοριστεί µέχρι στιγµής σε ένα αγαλµατίδιο της Ίσιδας. Μήπως τα κεφάλια γάτων υποδηλώνουν µια σχέση µε τη λατρεία της Αρτέµιδος, η οποία είναι αφοµοιωµένη µε τη Βουβάστι από την εποχή του Ηροδότου ; Είναι συνετό, λόγο έλλειψης πρόσθετης τεκµηρίωσης, αυτό το µικρό δελφικό κιονόκρανό να χαρακτηριστεί ως " αινιγµατικό ".

[fr] En partie reconstitué par Vincent Déroche, un petit chapiteau corinthien trouvé lors de la " grande fouille " de Delphes, et resté inédit, présente un décor figuré tout à fait original. Sur les deux côtés conservés, une tête de félin, représentée de face, est entourée de plumes et de " tiges ", motifs dont l'origine se situe dans l'iconographie religieuse égyptienne, l'animal évoquant probablement la déesse chatte Boubastis. Ce type de chapiteau peut être comparé aux chapiteaux corinthiens dits " à chimères ", une série bien attestée en Grèce et en Italie à la fin de l'époque hellénistique et à l'époque impériale, ainsi qu'à des chapiteaux hathoriques et égyptisants connus à Rome. Toutefois, l'exemplaire de Delphes reste unique en son genre et, en l'absence de contexte archéologique, sa datation ne peut être déterminée précisément : on propose une fourchette chronologique assez large, entre le milieu du ier et le milieu du iie siècle apr. J.‑C. Les cultes égyptiens sont bien attestés à cette époque en Phocide et en Béotie, mais, bien que Plutarque ait dédié son traité De Iside et Osiride à son amie Cléa, supérieure des Thyades de Delphes et consacrée aux rites osiriens, la documentation archéologique sur d'éventuels cultes égyptiens de Delphes se limitait jusqu'à maintenant à une statuette d'Isis. Les têtes de chat orientent‑elles vers un rapprochement avec le culte d'Artémis, assimilée à Boubastis depuis l'époque d'Hérodote ? Il est prudent, faute de documentation complémentaire, de qualifier d'" énigmatique " ce petit chapiteau delphique.