[en] Abdominal surgery is a palliative-curative process that involves alterations in ventilatory function, manifests with decreased lung compliance, alveolar hypoventilation, and loss of functional capacity of the diaphragm. The postoperative pulmonary complications derived are atelectasis, hypoxemia, and respiratory infection. Postoperative management is one of the determining factors for its prevention. Ultrasound-guided percutaneous stimulation of the phrenic nerve can be a safe and effective therapeutic alternative to normalize diaphragm function. Objective. To determine if ultrasound-guided percutaneous stimulation of the phrenic nerve associated with routine postoperative physical therapy care is more effective in restoring and maintaining diaphragm function, compared with only postoperative physical therapy care. It is also proposed to compare the incidence of postoperative pulmonary complications between both groups during the hospital stay. Methodology. The study design is a randomized controlled, parallel, and open clinical trial on a cohort of patients who will undergo upper abdominal surgery scheduled as of 2021 at the Hospital Universitario Ntra. Sra. de Candelaria. The study will last 3 years and will be carried out jointly by a team made up of anesthetists, nursing staff, and physiotherapists. The sample size will 66 patients assigned to each of the arms of the study by simple randomization. The efficacy of percutaneous phrenic nerve stimulation will be assessed in terms of functional capacity of the diaphragm and incidence of postoperative pulmonary complications between both arms of the study. The association and comparison of variables will be evaluated with the Chi-square test, Mac Nemar test, Pearson or Sperman correlation test, Student's t-test, Wixcolson's test, Mann Whitney test as appropriate. To determine the variables associated with the improvement or not of the functional capacity of the diaphragm, a multivariate logistic regression analysis will be performed. Clinical relevance will be determined using relative risk (RR), relative risk reduction (RRR), absolute risk reduction (ARR), and number of patients needed to treat (NTT) with their 95% confidence intervals. All tests will be carried out with a bilateral approach. P values <0.05 will be considered significant.

[gl] A cirurxía abdominal é un proceso paliativo-curativo que conleva alteracións da función ventilatoria, maniféstase con diminución da distensibilidad pulmonar, hipoventilación alveolar e perda de capacidade funcional do diafragma. As complicacións pulmonares postoperatorias derivadas son a atelectasia, hipoxemia e infección respiratoria. O manexo postoperatoria é un dos factores determinantes para a súa prevención. A estimulación percutánea ecoguiada do nervio frénico pode ser unha alternativa terapéutica segura e eficaz para normalizar a función do diafragma. Obxectivo. Determinar se a estimulación percutánea ecoguiada do nervio frénico asociada a coidados habituais postoperatorios de fisioterapia é máis eficaz para recuperar e manter a función do diafragma en comparación con só coidados postoperatorios de fisioterapia. Exponse, ademais, comparar a incidencia de complicacións pulmonares postoperatorias entre ambos os grupos durante a estancia hospitalaria. Metodoloxía. O deseño do estudo é un ensaio clínico aleatorizado controlado, en paralelo e aberto, sobre unha cohorte de pacientes que se vaian a someter a cirurxía abdominal alta programada a partir de 2021 no Hospital Universitario Ntra. Sra. de Candelaria. O estudo terá unha duración de 3 anos e será realizado de forma conxunta por un equipo formado por anestesistas, persoal de enfermería e fisioterapeutas. O tamaño da mostra será de 66 pacientes asignados a cada un dos brazos do estudo mediante aleatorización simple. Valorarase a eficacia da estimulación percutánea do nervio frénico en termos de capacidade funcional do diafragma e incidencia de complicacións pulmonares postoperatorias entre ambos os brazos do estudo. A asociación e comparación de variables avaliarase coa proba de Chi-cadrado, test de Mac Nemar, test de correlación de Pearson ou Sperman, t-Student, test de Wixcolson e a proba de Mann Whitney segundo corresponda. Para determinar las variables asociadas á mellora ou non da capacidade funcional do diafragma, realizarase unha análise de regresión loxística multivariante. A relevancia clínica determinarase utilizando o risco relativo (RR), a redución do risco relativo (RRR), a redución do risco absoluto (ARR) e o número de pacientes necesarios para tratar (NTT) cos seus intervalos de confianza do 95%. Todas os test realizaranse cun enfoque bilateral. Os valores de p <0,05 consideraranse significativos.