BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Στο άρθρο αυτό γίνεται ένας απολογισμός των ερευνών για τα ιερά από την εποχή της δημοσίευσης, το 1985, του βιβλίου Sanctuaires et cultes d'Arcadie της συγγραφέως του άρθρου. Στο πεδίο, διεξήχθησαν ανασκαφές σε θέσεις γνωστές από παλιά ή νέες. Οι δημοσιεύσεις ήδη γνωστών μνημείων επέτρεψαν να εξακριβωθεί η χρονολόγηση και η ιστορία τους. Η ταύτιση των ιερών δεν βασίζεται στον Παυσανία: περισσότεροι από δώδεκα ναοί δεν ταυτίζονται σε έναν τόπο που περιγράφει ο Περιηγητής. Η πιο θεαματική ανακάλυψη προέρχεται από την ανασκαφή του βωμού του Διός στο όρος Λύκαιον, όπου ήλθε στο φως η αδιάκοπη συνέχεια της λατρείας από την μυκηναϊκή περίοδο έως το τέλος της κλασικής εποχής. Αλλού προόδευσε η μελέτη της ίδρυσης των ιερών και της χρονολόγησής τους.

[en] This article presents a review of the research on the sanctuaries undertaken since the 1985 publication of Sanctuaires et cultes d'Arcadie by the present author. In the field, excavations were conducted at known sites and new locations were also explored. The publication of already known monuments allowed for a precise determination of their chronology and history. The identification of the sanctuaries is not based on Pausanias: more than twelve temples are not identifiable with sites described by the Periegetes. The most impressive discovery comes from the excavation of the Altar of Zeus on Mount Lykaion, which revealed an uninterrupted continuation of worship from the Mycenaean period until the end of the Classical era. Elsewhere, progress was made regarding the foundation of the sanctuaries and their dating.
[el] Η µελέτη των κρητικών οχυρώσεων της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου καθίσταται δύσκολη λόγω της γενικευµένης απουσίας ανασκαφών οχυρώσεων στο νησί. Για τη χρονολόγησή τους, είναι απαραίτητο να βασιστεί κανείς στον τύπο της τοιχοποιίας, η οποία, ως γνωστό, έχει σχετική χρονολογική αξία, αν όχι αµφισβητήσιµη. Στις οχυρώσεις της Κρήτης µπορούν να αναγνωριστούν περιφερειακές ταυτότητες: η ορθογώνια τοιχοποιία είναι περιορισµένη στο δυτικό τµήµα της Κρήτης, ειδικά ανάµεσα στην Ίδα και τα Λευκά Όρη, ενώ το ανατολικό άκρο του νησιού φαίνεται να είχε µια προτίµηση για την αργολιθοδοµή. Η πόλη της Απτέρας στη δυτική Κρήτη, αντιπροσωπεύει µια εξαιρετική περίπτωση και συγχρόνως ένα αίνιγµα, καθώς το τείχος της, που χρονολογείται συνολικά στα µέσα του 4ου αιώνα, παρουσιάζει δύο τύπους τοιχοποιίας.Παρουσιάζουµε εδώ τις διαφορετικές εξηγήσεις σχετικά µε τη χρήση στην Κρήτη των διαφόρων τύπων τοιχοποιίας, οι οποίες µπορεί να είναι ιστορικές αλλά και γεωγραφικές. Για το τελευταίο αυτό σηµείο, η συµβολή των νέων τεχνολογιών, µέσω της ανάπτυξης ενός ΣΓΠ, θα µπορούσε να είναι καθοριστική.

[en] The study of Cretan fortifications of the Classical and Hellenistic periods is made difficult by the general absence of stratigraphic excavation. Therefore, in order to date these walls, we must rely on the type of masonry, the chronological value of which is only relative, and sometimes questionable, as it is well known. On a Cretan scale, however, regional identities appear. The Ashlar masonry, for example, is limited to the western part of Crete, especially between Mount Ida and the White Mountains, while the eastern part of the island demonstrates a preference for rubble masonry. The city of Aptera, in western Crete, represents an exceptional case and an enigma, since its city wall -entirely dated in the middle of the 4th century BC- presents two types of masonry.We present here various explanations for the use in Crete of the different types of masonry, which can be historical as well as geographical. In this regard, the contribution of new technologies, through the development of a GIS, could be decisive.
[el] Από το 1964, η ΟΗΕ έγινε μέρος των διεθνών προσπαθειών για την επίλυση της κυπριακής σύγκρουσης. Αναγνωρίζεται ότι εμπίπτει τόσο στην από‑αποικισμό (Βρετανική όσο και Οθωμανική Αυτοκρατορία), στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά και στην κατηγορία των μετά‑διπολικών "νέων συγκρούσεων", η υπόθεση αυτή προσελκύει την προσοχή όλων των μελετητών της επίλυσης συγκρούσεων. Τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά και τρίτα κράτη ή ακόμη και ιδιωτικοί φορείς που ενεργούν ως διαμεσολαβητές, προσπαθούν αφενός να εφαρμόσουν διαδικασίες που έχουν ήδη δοκιμαστεί αλλού ή σε άλλες χρονικές στιγμές και, αφετέρου, να καινοτομούν. Ως εκ τούτου, η Κύπρος είναι ένα εργαστήριο πειραματισμού με διαφορετικές προσεγγίσεις και λύσεις για την επίλυση συγκρούσεων, ελκυστικό μάλιστα αφού είναι μία από τις λίγες πραγματικά "παγωμένες" συγκρούσεις (από το 1974). Έτσι, οι "ειρηνευτές" δεν είναι υπό την πίεση του επείγοντος ή του κινδύνου ενός νέου "αίματος". Μια ευκαιρία γι 'αυτούς. Αλλά για την Κύπρο;

[en] From 1964 onwards, the UN became involved in international efforts to resolve the Cyprus conflict. Identified as a conflict of (British but also Ottoman) decolonization, Cold War, but also as a post-bipolar "new conflict", this case attracts the attention of all conflict resolution specialists. The UN, but also third States or even private actors acting as mediators, try, on the one hand to apply processes already tried elsewhere, or even at other times, and on the other hand to innovate. Cyprus is thus a laboratory for experimenting with different approaches and solutions to conflict resolution, all the more easily as it is one of the few truly "frozen" conflicts (since 1974). Thus, the "peace-mongers" are not under the pressure of urgency or even the risk of another "bloodbath". An opportunity for them. But for Cyprus?
[el] Ακόμα για τον κατάδεσμο του τραπεζίτη Πασίωνος: ένα υστερόγραφο.Προτείνεται εδώ µια νέα ανάγνωση του µολύβδινου πινακίου που παρουσιάστηκε στο άρθρο του BCH 139‑140 (2015‑2016), σελ. 211‑236, βασιζόµενη σε µια παλιά φωτογραφία, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα. Δεν αναιρεί την ερµηνεία σύµφωνα µε την οποία το πινάκιο αυτό ήταν ένα µαγικό κείµενο, γραµµένο από (ή για) τον διάσηµο τραπεζίτη Πασίωνα.

[en] More on the katadesmos of the banker Pasion: a postscript.A new reading of the lead tablet presented in an article in BCH 139‑140 (2015‑2016), p. 211‑236, is proposed on the basis of an old photograph recently discovered. It does not invalidate the interpretation that this tablet is a magic text written by (or for) the famous banker Pasion.
[el] Στην ανατολή του 20ού αιώνα, μέσα στην έξαρση των βαλκανικών εθνικισμών, ένα γερμανός ελληνιστής, ο Karl Dieterich, αποτολμούσε, σ' ένα άρθρο του στον Νουμά, τη συγχρονική σύγκριση της πολιτιστικής ζωής στην Ελλάδα και τη Ρουμανία. Με γνώμονα τις μεταρρυθμίσεις που επέφεραν οι πρωτοβουλίες του Titu Maiorescu και του συλλόγου " Junimea", διαπιστώνει στην πολιτιστική πολιτική της Ρουμανίας περισσότερο δυναμισμό και μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στο δυτικό πρότυπο απ' ό,τι στο ελληνικό παράδειγμα, που παρέμενε δέσμιο της αρχαιολατρίας και ενός συμπλέγματος ανωτερότητας απέναντι στους γειτονικούς λαούς. Με αφορμή αυτόν τον αναπάντεχο έπαινο του Titu Maiorescu και των ρουμανικών πολιτιστικών θεσμών, οι αναθεωρήσεις της ελληνικής εθνικής ταυτότητας συχετίζονται με την υποχώρηση του φιλελληνισμού και την ανάπτυξη των βαλκανικών σπουδών στην Κεντρική Ευρώπη. Το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Maiorescu αντιπαραβάλλεται, ως προς τους στόχους, τη στρατηγική και την αποτελεσματικότητά του, με τα αντίστοιχα σχέδια του Ψυχάρη και των δημοτικιστών.

[en] At the beginning of the twentieth century, in the midst of the "wars of nations", a German Hellenist, Karl Dieterich, in a synchronic study of the Greeks and the Romanians, comments on the recent cultural developments of the two Balkan people. All reforms established by Titu Maiorescu and the Junimists in the fields of language, literature and philosophy prove, according to the author, the dynamism of the Romanian cultural policy more aligned to Western standards than the Greek one, which remained attached to the cult of the past and a presumptuous policy toward neighboring countries. Driven from this unexpected praise of Maiorescu and the Romanian cultural institutions, this paper relates the identity dilemma of Greek intellectuals to the philhellenism decline and the rise of Balkan studies in Central Europe. The paper compares the innovative project of Maiorescu to the more restricted one of Psichari and the Greek demoticists in terms of strategy and objectives.
[el] Στην παρούσα ανακοίνωση γίνεται μια πρώτη παρουσίαση του έως σήμερα συντηρημένου υλικού του "θησαυρού" των χαλκών νομισμάτων, που βρέθηκε κατά την ανασκαφή ταφικού μνημείου στον τύπο του columbarium, στην παραλιακή περιοχή Κοκκινιά Γλυκόβρυσης Λακωνίας (δυτική ακτή της χερσονήσου του Μαλέα), όπου τοποθετείται η αρχαία πόλη Ακρείαι. Ο "θησαυρός" αποτελείται από 2338 χαλκές εκδόσεις του επίσημου ρωμαϊκού κράτους, κυρίως σηστέρτιους και λίγους dupondii, που χρονολογούνται στον 2ο αι. και και κυρίως στον 3ο αι. μ.Χ. και συγκεκριμένα από την εποχή του Αδριανού έως και την εποχή του Γαλλιηνού. Από τα μέχρι σήμερα συντηρημένα νομίσματα του "θησαυρού" προκύπτει ότι αυτός ήταν απόκρυψη σε περίοδο έκτακτης ανάγκης, η οποία έχει ήδη συνδεθεί με τα ταραγμένα γεγονότα της περιόδου των βαρβαρικών επιδρομών του 3ου αι. μ.Χ. Στην ανακοίνωση παρουσιάζονται επίσης τα ανασκαφικά δεδομένα του ταφικού μνημείου και επιχειρείται μια σύντομη αξιολόγηση των μέχρι σήμερα ευρημάτων του 3ου αι. μ.Χ. στη Λακωνία.

[en] This study is a first presentation of the so far cleaned items of a hoard found during the excavation of a funerary monument of the columbarium type, in the coastal region of Kokkinia of Glykovrysi in Laconia (west coast of the peninsula of Malea), where the ancient city of Akreiai is placed. The hoard consists of 2338 Roman imperial issues, mainly sestertii and few dupondii, dated from the time of Hadrian to the time of Gallienus. The hoard must have been concealed in a period of emergency associated with the turbulent events of the barbarian invasions in the 3rd c. AD. The study also presents the excavation data of the funerary monument as well as a brief evaluation of the 3rd c. AD archaeological evidence in Laconia.
[el] Το άρθρο αυτό παρουσιάζει ένα κείµενο που βρέθηκε στις ανασκαφές της Γαλλικής Σχολής Αθηνών στη Θάσο το 1969. Το κείµενο, που χρονολογείται στην κλασική εποχή, χαράχθηκε σε µια πινακίδα πριν από την όπτησή της και αποτελεί το πρώτο δείγµα ενεπίγραφης πινακίδας στη Θάσο. Μετά τη µελέτη του κειµένου και των παλαιογραφικών και γλωσσολογικών του χαρακτηριστικών, παρουσιάζουµε τα στοιχεία που υποδεικνύουν ότι πρόκειται για τις πρώτες σειρές µιας επιστολής. Το κείµενο αυτό, πέραν του ότι παρουσιάζει µερικές γραφές που διαφέρουν από αυτές που βρίσκουµε στην επιγραφική σε λίθο, προσφέρει µια πρόσθετη µαρτυρία της λατρείας του Διός Πατρώου στη Θάσο.

[en] This article focuses on a document discovered in 1969 during excavations led by the French School at Athens in Thasos. Dated to the Classical period, the text was inscribed on a clay tablet before firing and represents the very first inscription from the site written on this type of support. After examining the paleographic and linguistic characteristics of the text, this article sets out some elements which suggest that it may be the first few lines of a letter. In addition to containing some written forms different from those found in lapidary epigraphy and some new personal names, this text provides further testimony for the worship of Zeus Patroos in Thasos.
[el] Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η μελέτη των σκευών μαγειρικής, αποθήκευσης και σερβιρίσματος που έχουν καταγραφεί σε οικίες Ελλήνων της Βενετίας κατά τον 17ο αιώνα. Με βάση δύο σημαντικές ομάδες νοταριακών εγγράφων, τις διαθήκες και τα post-mortem inventari, δηλαδή τις μετά θάνατον καταγραφές κινητής περιουσίας των ελλήνων διαθετών, μάς αποκαλύπτονται πτυχές του καθημερινού βίου και ειδικότερα ο υλικός πολιτισμός που αφορά σε αντικείμενα κατάλληλα για την αποθήκευση των τροφίμων, καθώς και την προετοιμασία και παράθεση γευμάτων. Μελετάται τόσο η διαχρονική χρήση απλών καθημερινών σκευών ως προς το σχήμα, το υλικό και τις ανάγκες που εξυπηρετούσαν, όσο και η εξέλιξη πολυτελών αντικειμένων που συνδέονταν με την ανάπτυξη μορφών κοινωνικότητας.Τις αρχειακές πληροφορίες επιβεβαιώνουν και οι πολυάριθμες απεικονίσεις του περιβάλλοντος της κουζίνας και των πολλαπλών εργασιών που εκτυλίσσονταν εκεί. Η εικονογράφηση θεμάτων συναφών με την κουζίνα και την παράθεση γευμάτων ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα πολλοί δυτικοί αλλά και μεταβυζαντινοί καλλιτέχνες να ασχοληθούν, ή και να ειδικευτούν στην απόδοσή τους.

[en] This paper attempts to study the utensils for cooking, storage and serving of food as they have been recorded in Greek households of the 17th century Venice. Studying the two most important groups of notary papers, the wills and the post-mortem inventari, i.e. the recording of movable property after the death of Greek testators, uncovers aspects of daily life and the material culture related to objects deemed appropriate for the storage, preparation and serving of food. We follow the daily use of plain utensils according to shape, material and use, and the development of luxury objects related to various forms of socialization. Archival research is furthermore complemented with the study of paintaings and depictions of the kitchen and dining areas by Western as well as post-Byzantine artists.
[el] Με αυτή τη μελέτη εστιάζουμε στη θέση του ξένου στην ελληνική λογοτεχνία και εξετάζουμε πώς οι συγγραφείς ξεπερνούν τα όρια των ταυτοτήτων για να αποδομήσουν τους ήρωές τους προκειμένου να προτείνουν μια νέα προσέγγιση με σκοπό να ανταποκριθούν στις ανάγκες μιας μεταβαλλόμενης κοινωνίας. Ανατρέχουμε τα έργα της Ρέας Γαλανάκη, Φωτιές του Ιούδα, στάχτες του Οιδίποδα (2000), του Γιάννη Τσίρμπα, Η Βικτώρια δεν υπάρχει (2013) και του Γιάννη Μακριδάκη, Όλα για καλό (2017). Πρόκειται για τρεις πολύ διαφορετικές γραφές – τρεις συμπληρωματικές προοπτικές που διασταυρώνονται για να συνθέσουν το φάσμα της εξέλιξης του πρωταγωνιστή-αφηγητή απέναντι σον ξένο, στους άλλους και στον εαυτό του. Οι συγγραφείς προβάλλουν μια διαλογική ταυτότητα που διαμορφώνεται από διαφορετικές ιστορίες, προσωπικές για κάθε χαρακτήρα που έρχονται αντιμέτωπες με την επίσημη ιστορία. Ο χώρος στον οποίο τα ιδεολογήματα θέτουν τα όρια ενός ιδανικού κόσμου καταργείται σταδιακά. Κατά συνέπεια οι σχέσεις των ηρώων με το περιβάλλον τους υφίστανται αλλαγές που αναπλάθουν τις προσωπικότητες, αναδημιουργούν τους χαρακτήρες επιτρέποντας μια ενδοσκόπηση που φτάνει σε σημείο να αμφισβητεί τους πρωταγωνιστές – και επομένως τον συγγραφέα και, μέσω αυτού, τον αναγνώστη – φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την ίδια τους την καταγωγή. Τα όρια των σχέσεών τους με τους άλλους και των σχέσεών τους με τον εαυτό τους είναι δυσδιάκριτα. Ο (δια)λόγος δεν λαμβάνει πια χώρα αφήνοντας έξω τις αυτάρκεις και περίκλειστες ταυτότητες των πρωταγωνιστών, πραγματοποιείται καλώντας τα πρόσωπα να αποδεχτούν πρώτα τη δική τους καταγωγή που τελικά συμπίπτει με αυτή του άλλου.

[en] With this study we examine the place of the foreigner in Greek literature; we observe how authors cross identity boundaries to deconstruct heroes in order to propose a new approach and respond to the needs of a changing society. We make reference to the works of R. Galanaki, Fires of Judah, ashes of Oedipus (Φωτιές του Ιούδα, στάχτες του Οιδίποδα, 2000), of G. Tsirbas, Victoria does not exist (Η Βικτώρια δεν υπάρχει, 2013) and G. Makridakis, All for the Good (Όλα για καλό, 2017), three very different writings – three complementary perspectives which intersect to constitute the specter of the evolution of the protagonist-narrator facing the stranger, others and oneself. The writers attempt to put forward a discursive identity shaped from the various stories specific to each character competing with formal history. The space in which constituent discourses demarcate a specific territory is gradually abolished. As a consequence the relationships of the heroes with their environment undergo changes which shape their personalities, make and rebuild the characters allowing an introspection to the point of questioning the protagonists – and therefore the author and, through him, the reader – and confront them with their own origins. Finally, the relationship with others and the relationship with oneself are not clearly distinguishable; dialogue is no longer found outside a self-sufficient and introvert identity, but in front of people who are invited to assume their own origins which, ultimately, are similar to those of others.
[el] Ο Απόλλων, όπως αποδεικνύεται από τις ιστορικές και αρχαιολογικές πηγές, είναι από τις πιο αγαπητές θεότητες του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Σε αντιδιαστολή, όμως, με την πληθώρα των ναών και εορτών των αφιερωμένων στο θεό σε όλη την Πελοπόννησο, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, η νομισματική παρουσία του Απόλλωνα είναι μικρότερη από άλλες θεότητες (Ασκληπιός) και τοπικούς ήρωες. Η τάση αυτή της αρχαίας περιόδου επιβιώνει και κατά τους ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς χρόνους, με λίγους αυτοκράτορες να συνδέουν το πορτραίτο τους (εμπρόσθια όψη) με την παράσταση του

[en] Apollo is one of the deities most worshipped in the ancient Greek world, as archaeological and historical sources testify. Although Pausanias mentions many temples and festivals in his honour throughout the Peloponnese, it has to be said that Apollo is less represented on the coins than other deities (such as Asclepius) or local heroes. This trend was especially evident during the Greek period, but it also survived in the Roman Imperial era. Few emperors combined their portrait on the obverse with the reverse type of Apollo. Whereas Augustus and the Julio-Claudii ignored the coin types representing Apollo almost completely, the Severans chose them as reverse types on their bronze issues. These types seem to reproduce some cult statues of the god. We will endeavour to outline the main theme by comparing the Greek and Roman experience in the Peloponnese, seeking analogies and differences, but also the reasons for choosing the various iconographic types.
[el] Η περίοδος που ακολουθεί την καταστροφή της Κορίνθου το 146 π.Χ. και μέχρι το τέλος του 2ου αι. είναι μια εποχή ένδειας κι εσωστρέφειας για τις πόλεις της Πελοποννήσου, όπως δείχνουν οι λίγες φιλολογικές μαρτυρίες και τα σχεδόν ανύπαρκτα επιγραφικά κείμενα και νομισματικά ευρήματα. Οι παντός είδους πηγές πληθαίνουν και πάλι από τις αρχές του 1ου αι. π.Χ. Με βάση το συνδυασμό των πληροφοριών που παρέχουν οι πηγές αυτές επιχειρείται να προσδιοριστεί ο ρόλος της ρωμαϊκής παρουσίας στην οικονομία των πελοποννησιακών πόλεων κι η πιθανή επίδραση του ρωμαϊκού παράγοντα στη νομισματοκοπία, τόσο των πόλεων, όσο και στη διαφιλονικούμενη επανεκκίνηση της νομισματικής δραστηριότητας του επανασυσταθέντος Κοινού των Αχαιών. Αν και δεν παρατηρείται ρυθμιστική παρέμβαση των ρωμαϊκών αρχών στις κατά τόπους οικονομίες, πάμπολλες είναι οι μαρτυρίες άντλησης οικονομικών πόρων από τις κατακτημένες περιοχές, όπως και από την Πελοπόννησο, για την περαιτέρω χρηματοδότηση των ρωμαϊκών πολεμικών επιχειρήσεων. Η οιονεί αυτόνομη νομισματοκοπία πόλεων και κοινών αποτελεί, επομένως, συχνά στην ουσία ένα όργανο συμμορφωμένο με τις επιταγές της ρωμαϊκής αρχής.

[en] The period from the destruction of Corinth in 146 BC until the end of the 2nd c. BC is a time of poverty and introspection for the cities of the Peloponnese, as is shown by the few existing literary sources and virtually non-existent epigraphic and numismatic evidence. There is an increase in all types of sources at the beginning of the 1st c. BC. In so far as the combination of information provided by these allows, the paper examines the role of the Roman presence in the economy of the Peloponnesian cities and the possible influence of Roman coinage both on the cities and on disputed resumption of minting by the reconstituted Achaean League. Although the Roman authorities do not intervene in local economies in regulatory terms, there are several testimonies indicating that they raised money from conquered territories, including the Peloponnese, for funding war. Consequently, the quasi-autonomous civic and league coinages were often essentially an instrument that complied with the demands of the Roman authorities.
[el] Η πόλη της Άµφισσας βρίσκεται σε µια εύφορη πεδιάδα, στο στόµιο του περάσµατος της Γραβιάς, ανάµεσα στις απότοµες πλαγιές της Γκιώνας και του Παρνασσού, και κατέχει ήδη από την αρχαιότητα στρατηγική θέση στη διπλωµατική και στρατιωτική ιστορία. Η θέση της αυτή τεκµηριώνεται από το πλήθος των οχυρώσεων όλων των εποχών, οι οποίες διατηρούνται µέχρι σήµερα. Προκειµένου να αντιµετωπιστεί η πρόκληση που αποτελεί η κατανόηση αυτών των κατασκευών, σχετικά λίγο µελετηµένων µέχρι σήµερα, δηµιουργήθηκε µια διεθνής και διεπιστηµονική οµάδα το 2017 µε κύριο σκοπό της την µελέτη των αµυντικών συστηµάτων της Άµφισσας διαχρονικά. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσµατα της εν λόγω έρευνας.

[en] Situated in a fertile valley at the end of the Gravia pass, between the steep slopes of Ghiona and Parnassos, the city of Amphissa, since antiquity, occupies a strategic location in the political and military history of the area. This is reflected in the extent of the fortifications from all periods that are still preserved today. Faced with the challenge of understanding these remains, which have thus far received relatively little attention, an international and interdisciplinary team was formed in 2017 with the aim of studying the defensive systems of Amphissa over the longue durée. This paper presents the first results of this enquiry.
[el] Στον τόµο του BCH 139‑140 (2015-2016) δηµοσιεύθηκε η µελέτη δύο µνηµείων, εκ των οποίων το ένα ιδρύθηκε στη ∆ήλο και το δεύτερο στην Αθήνα, προς τιµήν του παγκρατιαστή και παλαιστή Μηνοδώρου. Το ανάθηµα της ∆ήλου αναστηλώθηκε πλήρως το 2018-2019. Τα ελλείποντα µέλη συµπληρώθηκαν µε νέα µαρµάρινα, ενώ το σηµαντικότερο αυτών, ο ορθοστάτης που φέρει τα στεφάνια των νικών του Μηνοδώρου, αντιγράφηκε µε ψηφιακό µηχανοκίνητο παντογράφο (CNC). Η µερική αποξήλωση και επανατοποθέτηση της κρηπίδας αφενός, η προκαταρκτική µελέτη πριν από την αναστήλωση της βάσης, και η εφαρµογή της αφετέρου, έδωσαν την ευκαιρία για την πραγµατοποίηση πολλών παρατηρήσεων, οι οποίες πρόκειται να συµπληρώσουν και να βελτιώσουν ως ένα βαθµό τη δηµοσίευση του BCH. Επιτρέπουν την καλύτερη κατανόηση των προθέσεων αυτών που οραµατίστηκαν την βάση σχετικά µε τη σύλληψη ενός συντάγµατος γλυπτών, το οποίο αναπτύσσονταν σε µια επιφάνεια ελαφρώς επικλινή προς την πρόσοψη του µνηµείου.

[en] Published in BCH 139‑140 (2015-2016) was a study of the two monuments erected in honour of the pancratiast and wrestler Menodoros, one on Delos and the other in Athens. The monument on Delos was fully restored in 2018-2019. All missing blocks were replaced in marble, and the primary one, the orthostate bearing the wreaths won by Menodoros, was copied using computer numerical control machining tools (CNC). The partial dismantling and reassembly of the krepis on the one hand, and the study prior to the anastylosis of the pedestal and its realization on the other offered the opportunity for several observations that complement and in some respects amend the conclusions published in BCH. They allow a better understanding of the intentions of the base's designers for the perception of the sculptural group that stood on a surface slightly inclined towards the façade of the monument