BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Η υπερρεαλιστική σύλληψη φέρνει στη ποιητική σκηνή τις δρώσες δυνάμεις της επιθυμίας προς την αναζήτηση της εμβαθούς γνώσης του Άλλου και της συμφιλίωσης του εσωτερικού και του εξωτερικού πεδίου. Βρίσκεται πάντα μέσα στη γραφή μια κίνηση της επιθυμίας που προκύπτει από δύο ετερότητες : η απαγόρευση που έρχεται από τους άλλους, από τον εξωτερικό νόμο και η δύναμη της ενόρμησης που έρχεται εκ των ένδον. Οι προς παραβίαση περιορισμοί είναι λοιπόν δύο : αφ'ενός ο νόμος και αφ'ετέρου ο ενδογενής, ψυχικός περιορισμός. Ο υπερρεαλισμός αποπειράθηκε με τον τρόπο του να συμφιλιώσει ενδιάμεσες θέσεις, ένα μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, δύο τόπων, δύο φύλων. Η λογοτεχνία γίνεται ανίχνευση των ενδιάμεσων τόπων και η πράξη του γράφειν ενδυναμώνεται ως τρόπος σκέψεως αυτού του ενδιάμεσου. Η δύναμη της παράβασης, που ενέχεται στο υπερρεαλιστικό πεδίο αποκαλύπτει την μονιμότητα του έρωτα στη δόμηση χώρων ποιητικού λόγου. Μέσα από αυτή την ανακοίνωση, θα εξερευνήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες υπερρεαλιστές και κυρίως ο Εμπειρίκος και ο Εγγονόπουλος ανέλαβαν τον ρόλο πνευματικής ελίτ, στη διαμόρφωση μια νέας πολιτισμικής ταυτότητας του καιρού τους, τον τρόπο με τον οποίο ήρθαν αντιμέτωποι με τις απαγορεύσεις, τις συγκρούσεις και την παραβατικότητα καθώς και τις αναπαραστάσεις της τομής και διακοπής με το παρελθόν στο έργο τους.

[en] The surrealist conception puts forward on the poetical scene the driving forces of desire, in quest of the deeper knowledge of the "Other" and of the conciliation of the interior and exterior fields. Writing is always underlain by a movement of desire resulting from two alterities: the taboo originating from the others, from the exterior law, and the force of the drive stemming from inside. Two kinds of constraints must then be broken: those of law, and the endogenous, psychic ones. Surrealism attempted in its own way to reconcile in-betweens: an in-between realities, an in-between spaces, an in-between sexes. Literature becomes the exploration of in-betweens and writing asserts itself as a way to think this in-betweenness. The force of transgression inherent to the surrealist field reveals the permanence of love as a builder of spaces for poetical words. This paper aims to explore the way in which Greek surrealists (and mainly Embirikos and Engonopoulos) assumed the role of an elite in the formation of a new cultural identity of their time, the way in which they have measured themselves against taboos, conflicts and transgression and the representations of cleavage and break with the past in their work.
[el] Για την Αφροδίτη της Μήλου έχουν γραφτεί πολλά, ιδίως στη Γαλλία, όπου οι συνθήκες της ανακάλυψης και της απόκτησής της το 1820 και οι ατελείωτες συζητήσεις σχετικά µε το ποιος, ο Voutier, ο Marcellus, ο Brest ή ο Dumont d'Urville, συνέβαλε περισσότερο σε αυτήν, έχουν προσελκύσει τη προσοχή των µεγαλύτερων ερευνητών. Ωστόσο, η "τοπική" διάσταση αυτού του γεγονότος έχει γενικά περιοριστεί στις παρατηρήσεις των σύγχρονων µαρτύρων, σχεδόν όλοι τους Γάλλοι, όταν δεν έχει απλώς αγνοηθεί, µε αποτέλεσµα µια άκρως ευρωκεντρική, ακόµη και γαλλοκεντρική αφήγηση. Αυτό είναι ακόµη πιο εκπληκτικό, δεδοµένου ότι ο φάκελος εργασίας για το άγαλµα στο Λούβρο περιέχει αντίγραφο ενός δίγλωσσου οθωµανικού εγγράφου – γραµµένο στα ελληνικά και στα τουρκικά – σχετικά µε την υπόθεση αυτή. Υπάρχουν µεταφράσεις του εγγράφου αυτού, χρονολογηµένες από το 1820, σε διάφορα γαλλικά αρχεία. Μολονότι οι αδηµοσίευτες αυτές πηγές δεν µπορούν να ισχυριστούν ότι αλλάζουν ριζικά τις γνώσεις µας για το θέµα, η συστηµατική εξέτασή τους µάς επιτρέπει ωστόσο να ρίξουµε µια κριτική µατιά στο γεγονός, να συµπληρώσουµε ορισµένα ιστοριογραφικά κενά της "µεγάλης" αφήγησης και να παρακολουθήσουµε την εκπληκτική ιστορία ενός εγγράφου του οποίου το πρωτότυπο δεν έχει ακόµη ανακαλυφθεί.

[en] Much has been said about the Venus de Milo, particularly in France, where the circumstances of its discovery and acquisition in 1820 have triggered a steady flow of studies and commentaries from the most prominent figures have entered endless debates about who amongst Voutier, Marcellus, Brest or Dumont d'Urville had made the most significant contribution to the subject. However, the "local" dimension of this event, when not ignored altogether, has generally been reduced to the comments of contemporary witnesses, almost all French, thus resulting in a highly Eurocentric, or even Gallocentric, narrative. This is all the more surprising given that the work file for the statue at the Louvre includes a copy of a bilingual Ottoman document – in Greek and Turkish – about this case; translations of this document, dating back to 1820, are kept in several French fonds. While these unpublished sources cannot radically modify our knowledge on the subject, their systematic examination nevertheless enables to revisit the event with a critical eye, to partially fill some historiographical gaps in the "grand" narrative and to retrace the surprising story of a document, the original of which has yet to be discovered.
[el] Στο ελληνικό χώρο, παρά την πραγματοποίηση πορτρέτων Φαναριωτών και αξιωματούχων, η τέχνη του πορτρέτου έμεινε περιθωριακή ως την γέννηση του καινούργιου Ελληνικού Κράτους και κατά τις πρώτες του δεκαετίες. Πράγματι η απουσία μίας δομημένης αστικής τάξης και ιδρυμάτων Τέχνης οδήγησε σε μία περιορισμένη παραγωγή πορτρέτων. Σ'αυτό το άρθρο έχουμε σκοπό να μελετήσουμε την παραγωγή -και την εξέλιξη- σειρών ζωγραφισμένων και φωτογραφικών πορτρέτων της ελίτ των Ελλήνων μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα παράλληλα με γαλλικά έργα τα οποία ακολουθούν τους κανόνες της ζωγραφικής από την Αναγέννηση.

[en] In the Greek area, despite the realization of portraits of Phanariots and dignitaries, the art of portraiture remained marginal till the creation of the new Greek State and during its first decades. Indeed the lack of a structured bourgeoisie and of arts institutions was a source of a limited production of portraits. In the present paper, we want to study the production and evolution of the sets of painted and photographic portraits of the Greek elites through some precise examples in parallel with French works, obeying a long pictorial tradition since the Renaissance.
[el] H νομισματική συλλογή του Μουσείου Χανίων διαθέτει ικανοποιητικό αριθμό νομισμάτων από πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδος. Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζονται για πρώτη φορά οι κοπές πόλεων της Πελοποννήσου, ένα σύνολο τριάντα τεσσάρων νομισμάτων, με στόχο την εξέταση της παρουσίας τους στη δυτική Κρήτη μέσω του γεωγραφικού και χρονολογικού προσδιορισμού τους. Η καταγραφή τους δίνει μια εικόνα της κυκλοφορίας τους, από τον πρώιμο 4ο αι. π.Χ, έως και τον 1ο αι. π.Χ. Πρόκειται κυρίως για εκδόσεις αργυρών νομισμάτων Άργους και Αχαϊκής Συμπολιτείας. Σημαντική είναι η παρουσία της Κορίνθου και της Σικυώνος. Με μικρότερο ποσοστό αντιπροσωπεύονται τα νομισματοκοπεία Ήλιδος, Μεγαλοπόλεως και Λακεδαίμονος. Αρκετά από τα νομίσματα αυτά εντοπίστηκαν σε ανασκαφικά σύνολα. Η παρουσία τους εκεί βοηθά στην τεκμηρίωση της προέλευσης από τον ίδιο γεωγραφικό χώρο των υπολοίπων νομισμάτων της συλλογής, τα οποία προήλθαν είτε από παραδόσεις ιδιωτών από συγκεκριμένη αρχαία πόλη, είτε υπήρξαν παλαιά αποκτήματα της συλλογής. Η πλειονότητα των νομισμάτων είναι αργυρά τριώβολα, κοπές οι οποίες κυκλοφορούσαν ως αποτέλεσμα του εμπορίου, της πειρατείας και κυρίως της μισθοφορικής δραστηριότητας.

[en] The numismatic collection of the Museum in Chania has a sufficient number of coins from the cities of mainland Greece. In this study issues from the cities of the Peloponnese are presented for the first time, a total of thirty four coins, aiming at examining their presence in western Crete, through their geographical and chronological distribution. Their recording offers a view on their circulation, from the early 4th c. to the 1st c. BC. These are primarily silver coins of Argos and the Achaean League. The presence of Corinth and Sikyon is also significant. The mints of Elis, Megalopolis and Lacedaemon are represented in smaller proportions. Several of these coins were found during excavation. Their presence in certain ancient cities helps to determine the origin of the remaining coins of the collection — either gifts by individuals or old possessions — in the same geographical area. Most of the coins are silver triobols, coins that reached the area as a result of trade, piracy and chiefly mercenary activity.
[el] Η έρευνα για τη μνήμη των Γυναικών στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προσφέρει ένα πλούσιο και επεκταμένο πεδίο έρευνας το οποίο πρέπει να οριοθετείται. Με την Ελλάδα σαν αφετηρία της δικής μας σκέψης και τονίζοντας τις έρευνες για την προφορική μνήμη, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίζουμε μερικές μεθοδολογικές ερωτήσεις οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν να οριοθετήσουμε το θέμα. Ποιος σκοπός είναι στη βάση αυτής της έρευνας, ποιο νήμα κατευθύνει την προφορική έρευνα ; Τι είναι η "μνήμη των γυναικών", ποιοι είναι οι φορείς της ; ποια να ρωτήσουμε και πώς ; Ποιο υλικό θα έχουμε στη διάθεσή μας στο τέλος μίας προφορικής έρευνας ; Με ερώτησεις αυτού του τύπου, έχουμε σκοπό να αποδείξουμε ότι η έρευνα για τη μνήμη των γυναικών στον Πόλεμο είναι μία δυναμική διαδικασία της οποίας τα ίχνη είναι εμποτισμένα από το υλικό που μαζεύτηκε κατά την έρευνα. Έτσι είναι αδύνατο να μελετήσουμε το περιεχόμενο αυτής της μνήμης χωρίς να λάβουμε υπ΄όψη μας τις τοπικές, χρονολογικές και κοινωνικές συνθήκες που είχαν επίδραση στην εμφάνιση και τη συλλογή του και επίσης στη μορφή του.

[en] Research on memory of Women in WWII offers a rich and extensive field that needs to be delimited. With Greece, as starting point of our reflection, and focusing on oral memory, we try to deal with some methodological questions which could help us to delimit this research field. What is the purpose of this research, the leading thread of this oral investigation? What is "memory of Womenˮ? Who is carrying it? Whom should we ask and how? What mnemonic equipment have we collected in the end of one oral investigation? With such questions, we aim at showing that research about the memory of women in War is a dynamic process whose traces are soaked with the results of the oral inquiry. Thus, it is impossible to study the results of such inquiry without considering the social, chronological and spatial conditions that have promoted their birth and collection and influenced their form.
[el] Το Σύμφωνο της Βαλκανικής Συνεννόησης της 9ης Φεβρουαρίου 1934 μεταξύ Ελλάδας, Ρουμανίας, Γιουγκοσλαβίας και Τουρκίας είχε ως στόχο την προστασία των συμβαλλομένων κρατών όχι μόνο από το Βουλγαρικό αλυτρωτισμό αλλά και από την ιταλική επεκτατική πολιτική και τη γερμανική επέλαση.Η Διάσκεψη του Βουκουρεστίου είναι η προτελευταία. Λίγες εβδομάδες μετά η Γερμανία εισβάλλει στη Μοραβία και τη Βοημία, η Ιταλία στην Αλβανία. Την 1η Φεβρουαρίου 1940 η Διάσκεψη του Βελιγραδίου θα είναι η τελευταία. Μέσα από τον ελληνικό, ρουμανικό, γαλλικό και τουρκικό Τύπο και τις μαρτυρίες των δύο πρωταγωνιστών της Διάσκεψης Γκριγκόρε Γκαφένκου και Ιωάννη Μεταξά, θα μελετήσουμε τις ενδοβαλκανικές τριβές και τις παλινοδίες της γαλλικής και βρετανικής εξωτερικής πολιτικής που συνέτειναν στην αποδόμηση της Βαλκανικής Συνεννόησης.

[en] The Balkan Entente also called Balkan Pact was signed in Athens (February 9, 1934) between Rumania, Greece, Yugoslavia and Turkey. The member States aimed at defending their territorial status quo defined by the peace Treaty of Paris against attack by Bulgaria or Albania. They also aspired to strengthen their security towards the Italian maximalism and the hitlerian eastward expansion. The Conference in Bucharest is the second last. The Balkan Pact became defunct in 1940. Here we propose to examine the reasons of its dissolution. We shall focus on the aspects of the interbalkan relations and the parameters of British and French foreign policy. Thus, we will rehearse articles of the Greek, Rumanian, French and Turkish press as well as the testimonies of the two protagonists: Grigore Gafencu and Ioannis Metaxas.
[el] Δύο "θησαυροί" της Φραγκοκρατίας, ο ένας με 2130 και ο δεύτερος με 233 νομίσματα, που αποκαλύφθηκαν το έτος 2005 σε σωστική ανασκαφή της Δ΄ ΕΠΚΑ στο Άργος, αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τη νομισματοκοπία στη Ελλάδα (τύποι νομισμάτων, κοπές, χρονολόγηση, τόποι παραγωγής και διάδοσής τους) αλλά και για την αυξανόμενη εισαγωγή νομισμάτων από τη Δύση κατά τον 13ο αι. και 14ο αι. Περαιτέρω, η μαρτυρία των νομισμάτων αυτών είναι ιδιαίτερα σημαντική για τις πολιτικές και στρατιωτικές εκφάνσεις του δημόσιου βίου, τις εμπορικές δραστηριότητες στην περιοχή αλλά και ευρύτερα για τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες στην Πελοπόννησο κατά την ταραγμένη εποχή μετά το 1204.

[en] Two hoards of the Frankish period, one with 2130 and the second with 233 coins, were discovered in 2005 during a salvage excavation in Argos conducted by the 4th Ephorate of Prehistoric and Classical Antiquities. These are a valuable source of information on the coinage in Greece (types, series, chronology, mints and distribution of coins) and the increasing introduction of coins from the West during the 13th and 14th c. AD. Furthermore, these coins provide important evidence on the political and military aspects of the public life, the trade activities in the region, and generally on the economic, social and political conditions in the Peloponnese during the turbulent era following 1204.
[el] Από το 2008 η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις πιο σοβαρές κρίσεις στην ιστορία της. Η οικονομική χρεωκοπία, η οποία είναι συνάμα καταστροφή κοινωνική, ακόμη και ανθρωπιστική, τροφοδοτεί μια ενδιαφέρουσα, αν και άνιση, λογοτεχνική παραγωγή. Στο τελευταίο της βιβλίο, Η Άκρα Ταπείνωση (εκδ. Καστανιώτη, 2015), η Ρέα Γαλανάκη, μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες Ελληνίδες μυθιστοριογράφους, πραγματοποιεί μια ακτινογραφία της "ελληνικής κρίσης" μέσα σε ένα έργο πολυφωνικό με χαρακτήρες αντιπροσωπευτικούς της σημερινής ελληνικής κοινωνίας (δύο τσακισμένες από τη ζωή γυναίκες στη σύνταξη που οδηγούνται στην επαιτεία, ένας διεφθαρμένος πολιτικός, ένας αναρχικός κόντρα στο κατεστημένο, ένας νεοναζί έτοιμος να πιαστεί στα χέρια με τους ξένους, μία καθαρίστρια μετανάστις, μία αφοσιωμένη κοινωνική βοηθός). Ποια είναι η ματιά της "ελληνικής κρίσης" της Ρέας Γαλανάκη, που πάντα με ευαισθησία αφουγκράζεται τα σκαμπανεβάσματα της κοινωνίας της χώρας της; Kαι ως εκ τούτου, ποιες οι κοινωνικές προεκτάσεις της σύγχρονης νεοελληνικής λογοτεχνίας;

[en] Since 2008, Greece is facing one of the most serious crises in its history. This financial bankruptcy, which is also a social and humanitarian disaster, is fueling an interesting albeit uneven literary production. In The Ultimate Humiliation, her last book, Rhea Galanaki (1947‑), one of the greatest contemporary novelists, offers a radiograph of the "Greek crisis" in a polyphonic novel featuring characters representative of the current Greek society: two retired ladies damaged by life and turned into beggars, a crooked politician, an anarchist fighting against the political establishment, a neo‑Nazi prompt to fight against strangers and migrants, an immigrant housekeeper, a devoted female social worker. What interpretation Rhea Galanaki, always very attentive to the upheavals of the Greek society, proposes on the so‑called "Greek crisis"? More generally, what are the social uses of contemporary Modern Greek literature?
[el] Στους Πρωτοβυζαντινούς ∆ελφούς, η καλλιτεχνική και βιοτεχνική έκφραση υποδηλώνει µια ζωηρή διάδραση µεταξύ των ∆ελφιωτών και οµοτέχνων τους από πόλεις γειτονικές ή πιο αποµακρυσµένες. Πιο συγκεκριµένα, η εντόπια κεραµική, καλά µελετηµένη και σαφώς οριοθετηµένη χρονικά, καλύπτει µια ευρεία γκάµα προϊόντων καλής ποιότητας ήδη στον 4ο αι. αλλά κυρίως στους 6ο και 7ο. Όσον αφορά την εισηγµένη κεραµική, αµφορείς, λυχνάρια, ερυθροβαφή και γραπτά επιτραπέζια σκεύη εξετάζονται επισταµένως για πρώτη φορά προκειµένου να ολοκληρωθεί η εικόνα της κεραµικής που χρησιµοποιείτο σε αυτήν την µεσαίου µεγέθους πόλη της Κεντρικής Ελλάδας. Οι εµπορικές σχέσεις ανάµεσα στους ∆ελφούς και ορισµένες πόλεις της ελλαδικής χερσονήσου αλλά και των νησιών εξετάζονται εδώ ταυτόχρονα µε την παρουσία σε όλες αυτές τις πόλεις των µεγάλων µεσογειακών παραγωγών της εποχής. Η µελέτη αυτή επιτρέπει την ένταξη των ∆ελφών σε ένα σαφές εµπορικό δίκτυο και τεκµηριώνει την εγγύτητα των ∆ελφών µε πόλεις της Κεντρικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου, περιοχές στις οποίες κυριαρχούν τα εισαγόµενα αφρικανικά κεραµικά προϊόντα έναντι των µικρασιατικών.

[en] Artistic and artisanal expression demonstrates a lively interaction between Early Byzantine Delphi and other nearby and more distant cities. Specifically, local pottery, well studied and circumscribed in time, covers a wide range of good-quality products already by the 4th c. AD, and especially in the 6th and 7th c. As for imported ceramics, amphorae, lamps, red slip ware and painted ware are examined here for the first time in detail, in order to complete the image of the pottery used in this medium-sized city of Central Greece. The commercial relations between Delphi and certain other cities of the Greek peninsula and islands are studied here, as is the presence in all these cities of ceramics produced in the greater Mediterranean. This study allows us to place Delphi in a precise commercial frame, bringing it closer to the cities of Central Greece and the Peloponnese where African products prevail over imports from Asia Minor.
[el] Το ακατέργαστο γυαλί, στο τέλος της πρωτογενούς φάσης παραγωγής παρουσιάζει ένα γαλαζωπό ή πράσινο χρωματισμό, που οφείλεται στις ακαθαρσίες που περιέχονται στην άμμο που χρησιμοποιείται. Για την παραγωγή άχρωμου γυαλιού, οι αρχαίοι κατέφευγαν στον αποχρωματισμό με τη βοήθεια του μαγγανίου ή του αντιμονίου ή διάλεγαν πολύ καθαρή άμμο. Ανάμεσα στο δεύτερο μισό της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. και στον 1° αι. μ.Χ., το άχρωμο γυαλί χρησιμοποιείται σποραδικά, καθώς κυριαρχεί η προτίμηση για τα έντονα χρώματα τόσο στην κλασική και ελληνιστική εποχή, όσο και στην αρχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής εποχής μετά την εφεύρεση του φυσητού γυαλιού. Στο τελευταίο τρίτο του 1ου αι. μ.Χ. παρατηρείται μια αντιστροφή της τάσης αυτής και το άχρωμο γυαλί γίνεται πολύτιμο υλικό για δύο αιώνες, όπως μαρτυρεί το διάταγμα του Μάξιμου. Χρησιμοποιείται τόσο για επιτραπέζια σκεύη, όσο και για την κατασκευή αρχιτεκτονικού γυαλιού και φαίνεται ότι αποτελεί ιδανικό υπόβαθρο για κοίλο και έξεργο σκάλισμα, καθώς και για επίθετο διάκοσμο, που ήταν και αυτός άχρωμος, ή πολύχρωμος. Η χρήση του άχρωμου γυαλιού περιορίζεται στον 4ο αι., ενώ φαίνεται να εγκαταλείπεται κατά τη διάρκεια του 5ου αι. μ.Χ. Επιχειρούμε εδώ να εξηγήσουμε την αιτία των μεγάλων αυτών αλλαγών, που οφείλονται σε ένα σύνολο παραγόντων, που συνδυάζουν παραγωγή και προμήθεια, απομίμηση και ανταγωνισμό με την ορεία κρύσταλλο, προτίμηση για διαφάνεια και αντανάκλαση του φωτός.

[en] Raw glass, after the phase of primary production, presents a bluish or greenish colour due to the impurities of the sand. To obtain a colourless glass, the ancient glassworkers had to decolourize the glass using manganese or antimony, or selecting particularly pure sands. Between the second half of the second millennium BC and the first century AD, colourless glass was sparsely used, the fashion for coloured glass being dominant in Classic and Hellenistic periods as well as at the beginning of the Imperial period, after the invention of glassblowing. In the last third of the first century AD, there was a shift and colourless glass became for two centuries a highly priced material, as attested by the Edict of the Maximum. Used for tableware as well as for architectural glass, colourless glass is the ideal medium for engraved decoration and applied decoration, colourless itself or of various colours. Its use becomes more limited in the fourth century and it seems to disappear during the fifth century. We will try to explain the origin of these shifts which are related to a cluster of data: production and supply, imitation and competition with rock crystal, fashion for transparency and the glittering of light.
[el] Κατά τη διάρκεια ανασκαφικών εργασιών για τη διάνοιξη του τούνελ RW2 του σιδηροδροµικού δικτύου Τράπεζα-Διακοφπτό της νέας σιδηροδροµικής γραµµής Κορίνθου-Πάτρας, στην περιοχή Τράπεζα Αιγιαλείας, ήρθαν στο φως λείψανα κτηρίων που χρονολογούνται από την αρχαϊκή έως την ελληνιστική περίοδο και τα οποία ανήκουν σε µια εγκατάσταση που ανήκε στη Βούρα, σπουδαία πόλη στα ανατολικά της Αιγιαλείας. Μεταξύ των αρχαιολογικών ευρηµάτων συγκαταλέγεται ένας σηµαντικός αριθµός χάλκινων νοµισµάτων προερχοµένων από τις γείτονες Σικυώνα, Κόρινθο και Αθήνα, πόλεις που υπερείχαν από πολιτική και οικονοµική άποψη στην περιοχή, καθώς και κοπές άλλων πόλεων (Οπούντιοι Λοκροί, Κοινό των Ηπειρωτών και Εύβοια). Παρουσιάζοντας τις ανωτέρω κοπές, που βρέθηκαν στην Τράπεζα, στην πλειονότητά τους χάλκινες και µικρής διαµέτρου, θα θέλαµε να επισηµάνουµε τη σπουδαιότητα τους στην οικονοµική ζωή της περιοχής. Θα θέλαµε επίσης να αποδείξουµε ότι οι πόλεις αυτές κόβοντας νοµίσµατα τόνωσαν σηµαντικά την οικονοµία τους.

[en] Rescue excavations for the construction of the Escape Tunnel RW2 on the Trapeza-Diakopto section of the new Corinth-Patras rail link, in the Trapeza Aegialeias region, uncovered the remains of buildings dating from the Archaic to the Hellenistic period. These form part of a settlement that came under the dominion of Voura (a very important city lying to the east of Aegialeia). The archaeological finds included a significant number of bronze coins originating from the vicinity, more specifically from the cities of Sicyon, Corinth and Athens, which were predominant on both the political and the economic front, as well as coins minted in other city states, such as Opuntii Locri, the Koinon of Epirus and Euboia. In presenting all of the abovementioned coins found at Trapeza, which are mostly bronze and of small denominations, we wish to point out their importance in the economic life of the region. We would also like to demonstrate that, by issuing their coinage, these cities gave a huge boost to their economy.
[el] Αυτό το άρθρο εξετάζει τον ρόλο των τοπικών ελίτ στην ενίσχυση της εθνικής ταυτότητας με βάση τη μέλετη δύο ελληνικών χωριών κατοικημένων στην αρχή από τουρκόφωνους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Και στις δύο περιπτώσεις η ελληνική τους ταυτότητα είναι αναμφισβήτητη, όμως υπάρχουν μεταξύ τους μερικές διάφορες οι οποίες μπορούν να εξηγηθούν από το κοινωνικό-ιστορικό και γεωγραφικό περιβάλλον και από τον ιδιαίτερο ρόλο των ελίτ.

[en] This paper examines the role of local elites in the consolidation of national identity through the case study of two Greek villages, originally inhabited by Turkish speaking Asia Minor refugees. Greek national identity is irrefutable in both cases, yet there are some differences between them which can be explained by socio-historical and geographical context as well as by the specific role of local elites.
[el] Μια βάση που εντοπίστηκε το 1965 κατά τη διάρκεια των ερευνών κοντά στην Πύλη του Ερµή, φέρει ανάθεση σε µια θεότητα, τη Φωσφόρο. Το άρθρο κάνει αναφορά σε όσα πληροφορούµαστε για τον αναθέτη και τη θεότητα στην οποία γίνεται η ανάθεση, ενώ προτείνεται η ταυτοποίηση του αναθήµατος ως Εκαταίου. Η επιγραφή αυτή αποτελεί ένα πρόσθετο τεκµήριο στη Θάσο για την παρουσία της Εκάτης, µε την ιδιότητα της προστάτιδος, κοντά σε πύλες.

[en] A base, found in explorations near the Hermes Gate in Thasos in 1965, bears a dedication to the deity Phosphoros. This article discusses the information that can be gleaned regarding the dedicant and the goddess to whom it was dedicated, and suggests that this offering can be seen as a Hekataion. The inscription thus constitutes additional testimony for the protective presence of Hecate near the gates in Thasos.