BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Τα έξι ειδώλια του τύπου γνωστού ως " Αφροδίτη με το βιβλίο ", που συλλέχθηκαν σε τάφους και ιερά, οργανώνονται σε μια κοροπλαστική σειρά τριών γενεών, με ευρεία γεωγραφική διανομή μέσω τοπικών δευτερογενών εκμαιεύσεων. Ορισμένα ειδώλια που έχουν στο παρελθόν λανθασμένα συσχετιστεί με αυτή την σειρά πρέπει να απορριφθούν. Πρόκειται πράγματι για αττικό επίτευγμα, αλλά η χρονολόγησή του, που τελικά τοποθετήθηκε στο δεύτερο τέταρτο του 4ου αιώνα, πρέπει να αναχθεί, με βάση αρχαιολογικά και στιλιστικά κριτήρια, στον πρώτο κλασικισμό, στο τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα. Το ένα ή το άλλο στοιχείο της μοναδικής και πολύπλοκης εικονογραφίας της αντιτίθεται στην ταύτισή της με κάθε μια από τις Αφροδίτες που έχουν προταθεί μέχρι σήμερα ή ακόμη και με την ποιήτρια Σαπφώ. Από την άλλη πλευρά, σωστά ερμηνευμένα, όλα τα σύμβολα αυτής της εικόνας μιας νεαρής γυναίκας –η χειρονομία της αποκάλυψης, ο Έρωτας που τη συνοδεύει, το δέντρο δίπλα της, ο βράχος που χρησιμεύει ως κάθισμα και το δίπτυχο που κρατάει, μεταφορά του γυναικείου εφηβαίου– συνθέτουν την γενική αναπαράσταση μιας νύμφης, μιας νεαρής συζύγου και μελλοντικής μητέρας. Αυτή η ανάγνωση είναι κατάλληλη τόσο για αναθηματική όσο και για ταφική χρήση. Πολύ της εποχής της, αλλά πολύ μαθημένη, αυτή η εικονογραφία δεν ήταν προφανώς πολύ επιτυχημένη.

[en] Six terracottas of the type known as the "Aphrodite with a book," found in graves and sanctuaries, can be classified in a three-generation coroplastic series that was widely distributed geographically by means of surmoulage. It now is evident that some terracottas that mistakenly have been linked to this series must be excluded. This type is indeed an Attic creation, but its dating, originally assigned to the second quarter of the fourth century, must be raised on the basis of archaeological and stylistic criteria to the last quarter of the fifth, the period of the first classicism. A number of the components of its unique and complex iconography precludes its identification with any of the Aphrodites proposed so far, or even with the poetess Sappho. On the other hand, correctly deciphered, all the symbols evident in this image of a young woman—her gesture of unveiling, the Eros that accompanies her, the tree beside her, the rock that serves as her seat, and the diptych she holds, a metaphor for the female pubis—make sense together as a generic representation of a nymphe, a young bride and future mother. This reading is suitable for both votive and funerary use. Very appropriate for its time, but possibly too erudite, this iconography was obviously not very successful.
[el] Στο παρόν άρθρο εξετάζονται οι κοινωνικές διαστάσεις ορισμένων πρακτικών που συνδέονται με την τροφή σε μια σειρά γυναικοκεντρικών μυθιστορημάτων που προέρχονται από την ελληνική, σερβική και ρουμανική λογοτεχνία του τέλους του δέκατου ένατου και των αρχών του εικοστού αιώνα. Στην μελέτη αυτή, η τροφή λαμβάνεται ως δείκτης των μετασχηματισμών που σημειώνονται στο επίπεδο των οικονομικών και κοινωνικών δομών των υπό συζήτηση κοινωνιών, καθώς και της κοινωνικής θέσης που κατέχει μέσα σε αυτές η γυναικεία μορφή.

[en] This article aims to explore the social dimensions of the practices that are related to food, in a number of feminocentric prose works from the Greek, Serbian and Romanian cultures at the turn of the nineteenth to the twentieth century. It conceives of food as a marker of the transformations that take place at the level of the economic and social structures, as well as of the social position of women, within the societies under discussion.
[el] Το παρόν κείμενο παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά των καλιαρντά, μιας ΛΟΑΤΚI+ κοινωνιολέκτου, και τους προβληματισμούς που σχετίζονται με την μετάφραση της και πιο συγκεκριμένα με την γαλλική μετάφραση του μυθιστορήματος Ο Γύρος του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη.

[en] This article develops the characteristics of kaliarda, a Greek LGBTQI+ sociolect, and the issues raised by its translation, and more specifically in the French translation of the novel Le Cycle de la mort by Thomas Korovinis.
[el] Συνιστώσα της πολιτισμικής ταυτότητας, η μαγειρική και η κουζίνα της Ανατολής υπήρξαν σημαντικό αντικείμενο ανάλυσης της περιηγητικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Περιηγητικά κείμενα και εικόνες παρουσιάζουν και απεικονίζουν τα παραδοσιακά εδέσματα, περιγράφουν τις εξωτικές γεύσεις, πραγματεύονται την τέχνη της μαγειρικής της Ανατολής και σχολιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς στο τραπέζι. Επίσης οι γάλλοι περιηγητές αναφέρονται στην τήρηση και στους κανόνες της νηστείας από τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους και περιγράφουν τους εορτασμούς που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκειά της.

[en] Considered a component of cultural identity, culinary culture and practices of the Orient have been an important subject of 19th century French travel literature. Travel texts and images portray culinary exotism, oriental dishes and table manners. Moreover, French travellers recorded the religious dietary restriction of the population.
[el] Ο Αδαμάντιος Κοραής ήταν ένας κοσμοπολίτης λόγιος του Διαφωτισμού ο οποίος μετάφρασε, σχολίασε και εξέδωσε, μεταξύ άλλων, πολλά αρχαία έργα. Ο Κοραής πιστεύει ότι η Παιδεία είναι το κλειδί για το καλό ενός ανθρώπου και ενός εθνούς. Η μελέτη των μεγάλων κλασσικών έργων της ελληνικής λογοτεχνίας του φαίνεται κατάλληλη για την πραγματοποίηση αυτού του δύσκολου έργου.Σ΄αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσω να διευκρινίσω τις θέσεις του για το πως η μελέτη των "κλασσικών" συγγραφέων μπορεί να συμβάλει στην ηθική και πολιτική εκπαίδευση των Ελλήνων κατά τον πόλεμο Ανεξαρτησίας και μετά την ίδρυση του μοντέρνου Ελληνικού Κράτους. Και μπορεί οι ιδέες του Κοραή να παρουσιάσουν κάποιο ενδιαφέρον ακόμη και σήμερα για οποιοδήποτε άνθρωπο και μια ευτυχισμένη ζωή.

[en] Adamantios Koraïs was a cosmopolitan scholar of the age of the Enlightenment, who translated, commented and published numerous ancient texts, among other works. Koraïs thinks that education is the key for the well being of a person and of a nation. The study of the great classical works of Greek literature seems appropriate to him for the realisation of this extremely difficult task.In the present article I shall try to clarify better his positions on how could the study of the " classical " authors contribute to the ethical and political education of the Greeks, during the independence war and after the creation of the modern Greek state. It is possible that Koraïs ideas present still some interest today, for any human being who desires a happy life.
[el] Το άρθρο αυτό εξετάζει τους τρόπους λειτουργίας του κρατικού φεμινισμού στην Ελλάδα και την Τουρκία κατά την διάρκεια δύο κρίσιμων περιόδων: την δεκαετία 1920‑1930 που σφραγίστηκε από τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ Ατατούρκ αλλά και τον εκμοντερνισμό του κρατικού μηχανισμού στις δύο χώρες, και την δεκαετία του 1980 που επέφερε σημαντικές αναθεωρήσεις στον αστικό κώδικά τους υπό την επίρρεια του φεμινιστικού κινήματος. Αυτές οι αντιπαραθέσεις, από την μια, δείχνουν πως ο νόμος αποτελεί μια κοινωνική και πολιτικά εύπλαστη κατασκευή, και από την άλλη διαφωτίζουν τις σχέσεις μεταξύ κρατικού φεμινισμού και γυναικείου κινήματος. Τέλος, μια ΜΚΟ, η Winpeace, η οποία ιδρύθηκε το 1996 και στελεχώθηκε από ακτιβίστριες από την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο, επιτρέπει να επεκταθεί η ανάλυση μέχρι την δεκαετία του 2000, δεκαετία που καθορίστηκε από την ανάδυση ενός φεμινιστικού κινήματος πιο γραφειοκρατικού και "ρεαλιστικού".

[en] This article examines the variations of function of state feminism in two enemy brothers, Turkey and Greece, during two pivotal periods: the 1920'‑1930', which were marked by the Kemalist legislative reforms and the state modernization in the two countries, and the 1980', which brought reforms to the civil code under the pressure of the feminist movement. These juxtapositions show not only how law constitutes a malleable social and political construction, but also the relations between state feminism and women's movement. Winpeace, a NGO created in 1996, which gathers Greek, Turkish and Cypriot activists, allows extending the analysis to 2000' – a decade defined by the emergence of a pragmatic and bureaucratized feminist activism.
[el] Το 1975 ανασκάφηκε ένας λαξευτός θαλαμοειδής τάφος στη Γαλιά Καινουρίου, στην πεδιάδα της Μεσαράς. Στον τάφο βρέθηκαν τέσσερις νεκροί από τους οποίους οι τρεις (I, II, III) είχαν αποτεθεί σε ξύλινα φορεία. Η νεκρή γυναίκα της ταφής IV είχε τοποθετηθεί σε μια ακόσμητη πήλινη λάρνακα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ταφή I ('ταφή πολεμιστή') καθώς ο νεκρός συνοδευόταν από ένα εγχειρίδιο, μια αιχμή, ένα μαχαίρι, ένα ξυράφι, μια οστέινη ψήφο και δύο πήλινα αγγεία. Τα ξύλινα φορεία και τα χάλκινα κτερίσματα του τάφου στη Γαλιά αποτελούν ένδειξη ότι οι ταφικές πρακτικές της Tελικής Ανακτορικής φάσης εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται στη μετανακτορική Κρήτη και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες ότι οι τοπικές elites με αυτό τον τρόπο ήθελαν να εκφράσουν την ανώτερη κοινωνική τους θέση.

[en] The LM IIIA2-B rock-cut chamber tomb at Stavros, east of the village of Galia in the Messara plain, was excavated in 1975. Tomb contained four burials of which I, II and III lay on wooden biers, fragments of which partly survived, while a female (burial IV) was buried in an undecorated larnax. Of particular interest is the male burial I ('warrior grave') which was accompanied by a bronze dagger, a spearhead, a knife, a razor, a bone bead and two clay vases. The use of wooden biers/coffins and the bronze grave offerings show that the burial practices of the Final Palatial Period still existed in Post-Palatial Crete. It appears that the Post-Palatial regional elites wished to express through these practices their high social status.
[el] Η παρούσα εισήγηση προσεγγίζει το αφηγηματικό έργο του ποιητή της γενιάς του 1970 Μιχάλη Γκανά και επικεντρώνεται στις έννοιες της εξορίας, του εκπατρισμού και της μετανάστευσης, ως βιογραφικά γεγονότα και ως ψυχικά και λογοτεχνικά αποτυπώματα. Ο Γκανάς και η οικογένειά του ανήκουν στην ομάδα των ηπειρωτών που κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, το 1948, εκτοπίστηκαν στις σοσιαλιστικές χώρες και κατέληξαν στο χωριό Μπελογιάννης της Ουγγαρίας, απ' όπου επέστρεψαν στην Ελλάδα το 1954. Στο αφήγημά του Μητριά πατρίδα (1981) αφηγείται μνήμες από τα παιδικά χρόνια της εξορίας αλλά και δύσκολες καταστάσεις από την επιστροφή του σε μια "μητριά πατρίδα" στιγματισμένη από πολιτικές διώξεις, οικονομική ανέχεια και τη μετανάστευση. Στόχος της εισήγησής μας είναι να διερευνηθούν οι πολλαπλές πτυχές της ξενότητας και της εντοπιότητας στο έργο του Μιχάλη Γκανά: εκπατρισμός, επιστροφή, εσωτερική μετανάστευση, υπαρξιακή ξενιτιά. Καταστάσεις πραγματικές και λογοτεχνικές, οι οποίες συνδέονται με τους τόπους, αλλά, ταυτόχρονα, επιβάλλονται και από την πορεία του ποιητικού εγώ μέσα στον χρόνο, την ηλικιακή και ποιητική του ωρίμανση.

[en] This paper approaches the narrative work of the poet of the 1970s generation Michalis Ganas and focuses on the concepts of exile, expatriation and migration as biographical events as well as psychic and literary imprints. Ganas and his family belonged to the group of Epirotes who during the Civil War in 1948 were deported to socialist countries and ended up in the village of Bellogianni in Hungary, from where they returned to Greece in 1954. In his novel StepMotherland (1981) he narrates memories of his childhood years of exile and the difficult conditions of his return to a "motherland" marked by political persecution, economic poverty and emigration. The aim of our study is to explore the multiple aspects of foreignness and locality in the work of Michael Gunnas: expatriation, return, internal migration, existential exile. Situations both real and literary, which are linked to places, but, at the same time, imposed by the course of the poetic ego through time, its age and poetic maturity.
[el] Η υπεράσπιση πρότεινε ένα κατάλογο με 200 μάρτυρες, βιομηχάνους, επίσκοπους και ακόμη και μαχητές της εθνικιστικής αντίστασης. Τελικά, για να επιταχύνεται η διαδικασία, ακούστηκαν μόνο 40 και η ετυμηγορία εκδόθηκε στις 31 Μαΐου 1945. Η υπεράσπιση χρησιμοποίησε το επιχείρημα της ασπίδας μέσα και έξω: η συνεργασία με τους κατακτητές προστάτεψε τη χώρα από τους Γερμανούς και τους κομμουνιστές. Οι κατηγορούμενοι έζησαν ένα σωστό Γολγοθά, που υπήρξαν θύματα βίας από τον κατοχό και από τους κομμουνιστές. Έτσι ολόκληρο το έθνος έχει αγωνιστεί και έζησε το μαρτύριο!

[en] The defence offered a list of 200 witnesses, industrialists, bishops and even the partisans of the nationalist groups; in the end, to speed up the procedure, only 40 were heard and the verdict was rendered on May 31, 1945. The defence used the argument of the shield outside and inside: collaboration had has protected the country from the Germans and Communists. The accused lived a calvary, victims of the violence of the occupying forces and Communists. So the whole Nation has fight and lived a martyrdom!
[el] Ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης είναι ενδιαφέρων εκπρόσωπος της μεταπολεμικής ελληνικής μετανάστευσης, λόγω των πολλαπλών, καλά τεκμηριωμένων στην αλληλογραφία του, όψεων της απόφασής του να μεταναστεύσει στο Μόντρεαλ. Γρήγορα τα όνειρά του έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, που του μαθαίνει ότι ούτε στον Καναδά όλα δεν είναι ρόδινα. Μετά από δέκα χρόνια ονειρεύεται το Λονδίνο και το Παρίσι, ξεχνώντας την απέχθεια για τους Γάλλους και για την πένθιμη αρχιτεκτονική του Λονδίνου, που είχε άλλοτε εκφράσει. Δεν εκπλήσσει λοιπόν το συμπέρασμά του ότι δεν είναι πια κατάλληλος ούτε για το εξωτερικό, ούτε για την Ελλάδα, και ότι καλύτερα να μένει κανείς στην πατρίδα, όπως έκαναν οι φίλοι του, για να παραμένουν ακέραια τα όνειρα. Η πραγματική πατρίδα για τον Καχτίτση είναι τα όνειρα, οι κοινές αναμνήσεις με τους φίλους. Τα όνειρα είναι αυτό το κάτι που θα μας τρώει πάντα την ψυχή, παρόλες τις αναποδιές. Το να βρει αυτό το κάτι είναι το χρέος της λογοτεχνίας.

[en] The author Nikos Kachtitsis is an interesting exponent of Greek emigration after the second World War because of the multiple aspects, well documented in his correspondence, of his motivation to emigrate to Montréal. Reality soon clashed with his dreams, as he realized that it was not all roses in Canada either. After ten years, he dreamed of London and Paris, forgetting he had shouted out his hate for the French before and had found London architecture dismal. It comes therefore as no surprise that in the end he feels at home neither in Greece nor abroad, and that he thinks the best solution is to stay where you are, like his friends had done, to allow your dreams to remain intact. For Kachtitsis, his real fatherland are his dreams, along with his memories and above all the friends who share them. Dreams are that something which will always consume our souls, in spite of all setbacks. Finding that something is for Kachtitsis the task of literature.
[el] Ενώ η Ελλάδα βυθίζεται σε μία απύθμενη οικονομική και δημοσιονομική κρίση, η ελληνική ναυτιλία βγαίνει πρώτη στον κόσμο και ο τουρισμός γνωρίζει αλματώδη αύξηση το 2015. Οι εφοπλιστές κατηγορούνται γιατί δεν συνδράμουν στα έσοδα της χώρας με την έκταση των μέτρων τους αλλά αυτοί απειλούν να εγκαταλείψουν την χώρα αν θίγονται τα προνόμοιά τους... Ταυτόχρονα ο τουρισμός, ένας τομέας ο οποίος προσφέρει πολλές ευκαιρίες για φοροδιαφυγή, παραπονιέται για την καινούργια σημαντική αύξηση της ΦΠΑ. Ο σημερινός μου λόγος έχει σκοπό απλώς να δώσει μερικά στοιχεία για την σημερινή κατάσταση.

[en] While Greece is sinking in a bottomless economical and financial crisis, her merchant navy is the first in the world and the tourist activity reaches a peak in 2015. Nevertheless the shipowners don't contribute, it is said, to the national budget according to their means, while threatening to leave the country of their privileges are affected… and the tourism while offering many opportunities for VAT evasion, complains about the new VAT record increase… This communication means just to review the main points about these situations.
[el] Με θέμα ένα κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα, σε έξαρση σήμερα, άμεσα συνδεδεμένα με τη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, Privatopia της Μαρίας Ευσταθιάδη (2013) και Πλατεία Βικτωρίας της Δώρας Τσόγια (2016) εντάσσονται στην ίδια κατεύθυνση με έργα γραμμένα στα γαλλικά, όπως Αλλού, η αληθινή ζωή και Ένας άγγελος στην πόρτα μου (2012 και 2013) του Michel Azama, καθώς και Μετανάστες (2013) της Sonia Ristic, που επισημαίνουν την ηθική κρίση της Ευρώπης. Είναι εκπληκτικό να σημειωθεί πως τα κείμενα διασταυρώνονται ως προς την αντιμετώπιση των μορφών και των μηχανισμών της δραματικής τέχνης, σάμπως το ίδιο το θέμα να έχει επιβάλει την κανονιστική του λογική. Αυτά τα έργα στοχεύουν στην αντίδραση του κοινού, αμφισβητώντας τη θέση που επιθυμεί να έχει στον κόσμο, καταγγέλλοντας μια πολιτική πραγματικότητα και αποδίδοντας στη δραματική τέχνη τον πραγματικό της ρόλο.

[en] Touching a sociopolitical problem, in force today, and directly linked to the great humanist crisis introduced in Europe at the beginning of the 21st century, Privatopia (2013) by Maria Efstathiadi and Place Victoria (2016) by Dora Tsoya fall into the same category, track with pieces written in French, such as Elsewhere, real life and An Angel at my door (2012 and 2013) by Michel Azama, as well as Migrants (20130 by Sonia Ristic, which highlight the moral crisis of Europe. It is surprising to note that the texts in question intersect on the treatment of the forms and devices of dramatic art as if the theme itself should have imposed its canonical logic. These plays aim to make the public react, questioning the place they wish to have in the world, by denouncing a political reality, while assigning dramatic art its full role.
[el] Η Νεκρόπολη του Καναλιού της Ερέτριας: τοπογραφία και επιγραφές.Το φθινόπωρο του 2009 ισχυρές βροχοπτώσεις έπληξαν την Εύβοια. Στην Ερέτρια, πολλοί τάφοι και επιτύμβιες στήλες εμφανίστηκαν στην κοίτη του ρέματος που ορίζει τον αρχαιολογικό χώρο από τα δυτικά. Οι ανακαλύψεις αυτές έριξαν ένα ευπρόσδεκτο φως στις νεκροπόλεις της Ερέτριας, τις οποίες δεν γνωρίζουμε ακόμη καλά. Άλλωστε, πολλοί αρχαίοι τοίχοι καταγράφηκαν: ορισμένοι σχετίζονται με τους τοίχους του αρχαϊκού καναλιού που ερευνήθηκαν στη Δυτική Πύλη, ενώ άλλοι χρονολογούνται στην κλασική και ελληνιστική εποχή και ανοίγουν νέους δρόμους έρευνας στη μελέτη του τείχους και της τοπογραφίας του τομέα αυτού. Η μελέτη των επιτύμβιων στηλών, οι οποίες χρονολογούνται από το τέλος του 5ου έως το δεύτερο μισό του 3ου αι., οδηγεί σε νέες παρατηρήσεις για ποικίλα θέματα, όπως οι τεχνικές λάξευσης, η τυπολογία και η εικονογραφία των μνημείων, η ονοματολογία και η σύνθεση του πληθυσμού της Ερέτριας.

[en] The Cemetery of the Canal at Eretria: topography and inscriptions.In the autumn of 2009, Euboea was inundated by heavy rainfall. In Eretria, many tombs and funerary stelae appeared in the bed of the torrent that delimits the archaeological site on the west. These discoveries shed welcome light on the cemeteries of Eretria, which are still little understood. Additionally, many ancient walls were recorded: several are associated with the walls of the Archaic canal previously explored at the West Gate, while others date to the Classical and Hellenistic period and provide new avenues of research in the study of the fortification wall and the topography of this sector. An examination of the funerary stelae, which date from the end of the 5th to the second half of the 3rd century, leads to new observations on a variety of subjects, including carving techniques, typology and iconography of the monuments, and onomastics and the composition of the population at Eretria.
[el] Περίληψη: Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια είναι ένα από τα τρία "μυθιστορήματα" που έβγαλε ο Στρατής Μυριβήλης από τη στρατιωτική του εμπειρία από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι μια ιστορία αγάπης, έστω κι αν με τη μορφή στοιχειωμένων αναμνήσεων, ιστοριών μέσα στην ιστορία ή ονείρων, εμφανίζονται εκεί ορισμένα αποτρόπαια επεισόδια της δοκιμασίας των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, σαν μια σειρά flash. Είναι η δύσκολη επιστροφή ενός βετεράνου στον κόσμο της ειρήνης, η επανένωση του με τη ζωή, τη νιότη και την αγάπη, αλλά δεν είναι εύκολο να προσποιηθείς ότι ο πόλεμος δεν έγινε. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος είναι παρών παντού με τη μορφή ανεξίτηλων, στοιχειωμένων ιχνών στις ψυχές των βετεράνων, οι θάνατοι διαδοχικών πολέμων βαραίνουν τις μνήμες τους, τους φυλακίζουν και τους εμποδίζουν να ζήσουν. Οι νεκροί και οι ζωντανοί πρέπει να βυθιστούν στο ποτάμι της λήθης για να ξαναβρούν τη ζωή.

[en] Abstract: The Teacher with the Golden Eyes is one of the three "novels" that Stratis Myrivilis drew from his military experience of the Balkan Wars and the First World War. It is a love story, even if in the form of haunting memories, stories within the story or dreams, certain atrocious episodes of the ordeal of the Greeks in Asia Minor, like a flash series, appear there. It is the difficult return of a veteran to the world of peace, his reunion with life, youth and love, but it is not easy to pretend that the war did not take place. In fact, war is present everywhere in the form of indelible, haunting traces in the souls of veterans, the deaths of successive wars weigh on their memories, imprison them and prevent them from living. The dead and the living must be plunged into the river of oblivion to find life again.
[el] Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του βιβλίου; για να το πω με λίγα λόγια, το σημείο είναι να δείξουμε ότι εκτός από τις αμέτρητες επίσημες πολιτικές συναντήσεις που δεν έχουν αξιοσημείωτο αποτέλεσμα για περισσότερο από σαράντα χρόνια, θαρραλέοι και εθελοντές ακτιβιστές, με το πέρασμα των γενεών, προσπαθούν να δράσουν με την αποκατάσταση των προσωπικών σχέσεων μεταξύ των κυπριακών πληθυσμών, αναπτύσσοντας, εκτός από τον Ελληνισμό και τον τουρκισμό, την ιδέα ενός κυπριακού έθνους. Το πρώτο μέρος θυμίζει το νήμα της ιστορίας: πώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η βρετανική κυριαρχία, η μικρή ανεξαρτησία και ο υπερμεγέθης εθνικισμός των Ελλήνων συνταγματαρχών, που ενθαρρύνθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμορφώθηκαν τη σημερινή κατάσταση. Το δεύτερο, 1974-2003, δείχνει πώς κατακλύζεται η κατάσταση: αφενός, οι τοπικές πολιτικές λαμβάνουν μέτρα που στερεώνουν και επιδεινώνουν το διαχωρισμό του 1974, αφετέρου, μια πρώτη γενιά μαχητών αναπτύσσει τον κυπριωτισμό. Τέλος, το τρίτο μέρος δείχνει πώς, από το 2003, οι επαφές μεταξύ των πολιτών της Κύπρου πολλαπλασιάστηκαν ομαλά, αναμφισβήτητα ασκώντας επιρροή στις τοπικές πολιτικές, ακόμα και αν τα αποτελέσματα είναι ακόμη περιορισμένα. Οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν γρήγορα και η τύχη της Κύπρου εξαρτάται, επίσης και δυστυχώς, από εξωτερικούς παράγοντες, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βρετανία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, την κατάσταση στη Μέση Ανατολή...

[en] What is the purpose of this book? to say it in a few words, the point is to show that besides the innumerable official political meetings that have been without any notable result for more than forty years, courageous and voluntary activists, helped by the passage of the generations, try to act on citizen opinion, by restoring personal relations between the Cypriot populations, by developing, beside Hellenism and Turkicism, the idea of ​​a Cypriot nation. The first part recalls the thread of history: how the Ottoman Empire, the British rule, the short independence and the oversized nationalism of the Greek colonels, encouraged by the United States, shaped the today's situation. The second, 1974-2003, shows how the situation is getting bogged down: on the one hand, local policies are taking measures that solidify and aggravate the partition of 1974, on the other, a first generation of militants is developing Cypriotism. Finally, the third part shows how, since 2003, contacts between citizens of Cyprus have multiplied smoothly, undeniably exerting an influence on local policies, even if the results are still limited. Mentalities do not change quickly, and the fate of Cyprus also depends on external factors, Greece, Turkey, Britain, the European Union, the United States, Russia, the situation in the Middle East...