[el] Παρά την ευρεία προσοχή που δίνεται στη χωρική επέκταση των εξορυκτικών συνόρων σε όλο τον κόσμο, οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους τα κράτη και οι πολυεθνικές εξορυκτικές εταιρείες παρεμβαίνουν και ασκούν εξουσία επί των τοπικών πληθυσμών στους χώρους εξόρυξης παραμένουν ελλιπώς διερευνημένοι. Αντλώντας στοιχεία από τη βιβλιογραφία της κριτικής γεωγραφίας και από τις τρέχουσες συζητήσεις σχετικά με τον εξορυκτισμό και τον νεο-εξορυκτισμό, αυτό το άρθρο διερευνά τις εταιρικές στρατηγικές και τεχνικές εξουσίας που χρησιμοποιούνται στους χώρους εξόρυξης και συζητά τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη προωθούν τη βίαιη ιδιοποίηση της γης για τις εξορυκτικές δραστηριότητες. Ενώ οι περισσότερες κριτικές προσεγγίσεις σχετικά με τον εξορυκτισμό έχουν επικεντρωθεί κυρίως στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία, όπου η επέκταση των εξορυκτικών δραστηριοτήτων έχει ενταθεί και εξαπλωθεί ευρέως, σε αυτό το άρθρο επικεντρώνομαι στην επέκταση των εξορυκτικών δραστηριοτήτων στην Ευρώπη, στην οποία το ενδιαφέρον του εξορυκτικού κεφαλαίου έχει αναζωπυρωθεί στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Δύο εξορυκτικές επενδύσεις - της Eldorado Gold και της Gabriel Resources, στη Χαλκιδική και τη Rosia Montană, αντίστοιχα - επανενεργοποιήθηκαν στην Ελλάδα και τη Ρουμανία που πλήττονται από τις συνέπειες της κρίσης. Σε καθεμία από τις χώρες, ένα σύνολο νεοφιλελεύθερων κρατικών στρατηγικών άνοιξε το δρόμο για την επέκταση των εξορυκτικών συνόρων. Μέσα από μια σε βάθος διερεύνηση των δύο ευρωπαϊκών περιπτώσεων που εξετάζονται εδώ, το άρθρο αυτό βασίζεται στην πρόσφατη κριτική μελέτη σχετικά με τις νέες περιφράξεις, τον εξορυκτισμό και τη μονιμότητα της πρωταρχικής συσσώρευσης, προκειμένου να εξετάσει τη διάρθρωση των εξορυκτικών σχεδίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στα τοπία της οικονομικής κρίσης. Η προσοχή που δίνεται στην κοινωνική κινητοποίηση στα σύνορα της εξορυκτικής εκμετάλλευσης αναδεικνύει ότι η κοινωνική αντίδραση προκύπτει λόγω ορισμένων κοινών παραγόντων καταπίεσης. Αυτή η κοινωνική αντίσταση οδηγεί στη διατύπωση μιας κριτικής της ανάπτυξης και αναδεικνύει τη σημασία της αμφισβήτησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε διεθνές επίπεδο.

[es] A pesar de la atención generalizada que se presta a la expansión espacial de las fronteras extractivas en todo el mundo, las múltiples formas en que los Estados y las empresas transnacionales extractivas interfieren y ejercen su autoridad sobre las poblaciones locales en los espacios de extracción siguen siendo poco exploradas. Basándose en la literatura sobre geografía crítica y en los debates actuales sobre extractivismo y neoextractivismo, este capítulo explora las estrategias y técnicas de poder corporativas utilizadas en los espacios de extracción, y analiza cómo los Estados promueven la apropiación forzosa de tierras para operaciones mineras. Mientras que la mayoría de las perspectivas críticas sobre el extractivismo se han centrado principalmente en América Latina, África y Asia, donde la expansión de las actividades extractivas se ha intensificado y generalizado, mi atención se centra en la expansión de las actividades extractivas en Europa, que ha atraído un renovado interés del capital extractivo a raíz de la crisis financiera. Dos inversiones mineras -por Eldorado Gold y Gabriel Resources, en Calcídica y Rosia Montană, respectivamente- se han reactivado en Grecia y Rumanía, asoladas por la crisis. En cada país, toda una serie de estrategias estatales neoliberales han allanado el camino para la expansión de la frontera extractiva. A través de una exploración en profundidad de los dos casos europeos aquí examinados, este capítulo se basa en estudios críticos recientes sobre los nuevos cercamientos, el extractivismo y la permanencia de la acumulación primitiva con el fin de estudiar la interarticulación de los proyectos extractivistas y las políticas neoliberales en los escenarios de crisis. La atención prestada a la movilización social en la frontera extractiva pone de relieve que la oposición social surge debido a algunos agentes comunes de opresión. Esta resistencia social conduce a la formulación de una crítica del desarrollo y pone de relieve la importancia de impugnar las políticas neoliberales a escala internacional.