BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Η οκτώβολος εισφορά της Μεσσήνης (IG V 1, 1432-1433) είναι ένας ειδικός φόρος που επιβλήθηκε από τις ρωμαϊκές αρχές πιθανότατα την εποχή της τριανδρίας (43-31 π.Χ.). Ο υπολογισμός αυτού του φόρου διατηρεί την αρχαιότερη μαρτυρία του ρωμαϊκού δηναρίου σε μια λογιστική που ακόμα βασίζεται, άλλωστε, στις παραδοσιακές ελληνικές ονομασίες (τάλαντον, μνα, στατήρ, οβολός, δραχμή, χαλκούς). Ως εκ τούτου η οκτώβολος εισφορά αποτελεί ένα βασικό σταθμό μεταξύ των δύο μετρολογικών συστημάτων, του ελληνικού και του ρωμαϊκού, στη στροφή των ελληνιστικών προς τους αυτοκρατορικούς χρόνους. Θα αποδείξουμε σε αυτή τη μελέτη ότι ο υπολογισμός IG V 1, 1433 ουδαμώς επιτρέπει την εξίσωση του ρωμαϊκού δηναρίου με την αττική δραχμή στα μέσα του 1ου αι. π.Χ., αλλά αντίθετα αποδεικνύει ότι το μετρικό σύστημα της κλίμακας του δηναρίου διαδέχεται τον αττικό σταθμητικό κανόνα και τον αντικαθιστά μόνιμα, προσγραφόμενο στις ελληνιστικές μετρολογικές χρήσεις εγκαινιάζοντας τις καθαρές νομισματικές ισοτιμίες την εποχή των αυτοκρατορικών χρόνων.

[fr] L'ὀκτώβολος εἰσφορά de Messène (IG V 1, 1432-1433) est un impôt extraordinaire prélevé par les autorités romaines, probablement à l'époque du triumvirat (43-31 av. J.-C.). Le calcul de cet impôt conserve la plus ancienne attestation du denier romain dans une comptabilité qui repose encore, par ailleurs, sur les dénominations grecques traditionnelles (talent, mine, statère, drachme, obole et chalque). À ce titre, l'ὀκτώβολος εἰσφορά constitue un relais fondamental entre les systèmes métrologiques grec et romain, au tournant des époques hellénistique et impériale. Nous démontrons dans cette étude que le compte IG V 1, 1433 ne permet aucunement de postuler une assimilation du denier romain à la drachme attique au milieu du ier s. av. J.-C., mais atteste, tout au contraire, que l'étalon " dénarial " (δεινάριον) succède à l'étalon attique (ἀργύριον ἀττικόν) et le remplace définitivement, en s'inscrivant dans les usages métrologiques hellénistiques et en inaugurant les équivalences monétaires propres à l'époque impériale.
[el] O στρατός της Ανατολής ονομάζεται συχνά "Στρατός της Θεσσαλονίκης", με έμφαση δηλαδή στον ουσιαστικό ρόλο της πόλης. Οι στρατιώτες που ανακαλύπτουν τη Θεσσαλονίκη έχουν διαφορετικές αντιδράσεις: οι Παριζιάνοι προτιμούν ... το Παρίσι, οι χωρικοί μένουν έκπληκτοι όταν βλέπουν μια τόσο μεγάλη πόλη, σύγχρονες συνοικίες, καφετέριες, κινηματογράφους. Όλοι σημειώνουν, και μερικές φορές επικρίνουν, τον κοσμοπολιτισμό της, αλλά και τη βρωμιά των δρόμων και τη φτώχεια των προαστίων. Όσο για τις απολαύσεις και τις ηδονές της πόλης, είναι μόνο για τους ανώτερους αξιωματικούς. Οι στρατιώτες δεν επιτρέπονται να πάνε εκεί πάρα μόνο στα πορνεία που έχουν κατασκευαστεί γι'αυτούς στο δρόμο μεταξύ του λιμανιού και του στρατοπέδου Zeitenlik. Για τους στρατιώτες, η πόλη της ευχαρίστησης είναι επίσης αυτή των νοσοκομείων, και πολλοί από αυτούς έχουν δει μόνο το σταθμό και το λιμάνι. Καθώς οι κρίσεις τους για τους ντόπιους είναι συχνά επικριτικές, ειδικά για τους Έλληνες και τους Εβραίους, εκπλήσσονται από την ταχεία εξάπλωση της πυρκαγιάς που κατέστρεψε την πόλη το 1917, αλλά το βλέπουν ως ένα είδος θεϊκής τιμωρίας.

[fr] L'armée d'Orient a souvent été appelée " armée de Salonique ", c'est dire le rôle essentiel de la ville. Les soldats qui découvrent Salonique ont des réactions diverses : les Parisiens préfèrent... Paris, les villageois sont stupéfaits de voir une aussi grande ville, des quartiers modernes, des cafés, des cinémas. Tous remarquent et parfois critiquent son cosmopolitisme mais aussi la saleté des rues et la pauvreté des faubourgs. Quant aux voluptés et aux plaisirs de la ville, ils ne sont que pour les officiers supérieurs ; les soldats n'ont pas l'autorisation de s'y rendre sauf dans les bordels aménagés pour eux sur la route entre le port et le camp de Zeitenlik ; pour les soldats, la ville du plaisir est aussi celle des hôpitaux et beaucoup d'entre eux n'ont vu que la gare et le port. Comme leurs jugements sur les populations locales sont souvent critiques, surtout sur les Grecs et les Juifs, ils s'étonnent de la propagation rapide de l'incendie qui détruit la ville en 1917 mais le voient comme une sorte de punition divine.
[el] Δηλιακά εμβλήματα – πίνακες: εικονογραφία, τεχνική, χρήση.Από τρεις γωνίες εμβλημάτων πάνω σε παχιές πλάκες κονιάματος, το άρθρο αυτό πραγματεύεται την εικονογραφία, την τεχνική και τη χρήση τριών ψηφιδωτών πινάκων (τέλη 2ου–αρχές 1ου αι.), που ανακαλύφθηκαν στη Δήλο. Δύο από αυτούς προέρχονται από ένα ιερό (Κύνθιον, Σαμοθρακείον) και ο τρίτος από ένα σπίτι. Ο ψηφιδωτός πίνακας του Κυνθίου αναπαριστά ένα πρόσωπο που δεν είχε αναγνωριστεί έως σήμερα. Κανένας από τους τρεις πίνακες δεν τοποθετήθηκε σε δάπεδο ή σε τοίχο. Η μελέτη τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν φορητοί ψηφιδωτοί πίνακες, όπως υπήρχαν και φορητοί ζωγραφικοί πίνακες, που είναι από καιρό γνωστοί. Οι πηγές, εικονογραφικές και γραπτές, στηρίζουν την ερμηνεία αυτή.

[fr] À partir de trois angles d'emblemata portés par d'épaisses plaques de mortier, l'étude envisage l'iconographie, la technique et l'usage de trois panneaux mosaïqués (fin iie‑début ier s.) découverts à Délos. Deux d'entre eux proviennent d'un sanctuaire (Kynthion, Samothrakeion) et le troisième d'une maison. Celui du Kynthion représente un visage qui n'avait pas été reconnu jusqu'ici. Aucun de ces trois panneaux figurés n'a été fixé dans un pavement ou une paroi. L'examen de ces documents conduit à reconnaître l'existence de panneaux mosaïqués – des pinakes – éléments mobiliers dont les correspondants en peinture sont connus depuis longtemps. Les sources iconographiques et textuelles peuvent venir à l'appui de cette interprétation des vestiges.
[el] Το άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσµατα του επιστηµονικού προγράµµατος "GIS του µνηµειακού κέντρου της Θάσου. Τοπογραφία και αρχιτεκτονική", το οποίο από το 2015 φιλοδοξεί να επανεκκινήσει τις έρευνες στην αγορά της Θάσου, µέσω µιας συνδυαστικής προσέγγισης των επιγραφών, της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής. Ένας από τους στόχους ήταν η δηµιουργία ενός χάρτη µε γεωαναφορές της αγοράς και του περιβάλλοντος χώρου της, ο οποίος µπορεί να χρησιµοποιηθεί ως υπόβαθρο για την κατασκευή ενός Γεωγραφικού Συστήµατος Πληροφοριών (GIS). Το άρθρο υπογραµµίζει το µεθοδολογικό πλαίσιο για την εφαρµογή τους, καθώς και τις διάφορες εφαρµογές του WebGIS της Θάσου. Καθώς ολοκληρώνεται το πρώτο αυτό βήµα, τα ερευνητικά εργαλεία επιτρέπουν την εκπόνηση ενός νέου ερευνητικού προγράµµατος µε τίτλο: "Αρχέπολις: Αρχαιολογία και ιστορία του δηµόσιου χώρου στη Θάσο".

[fr] L'article expose les premiers résultats du programme scientifique " SIG du centre monumental de Thasos. Topographie et architecture " qui, depuis 2015, vise à reprendre les études sur l'agora de Thasos par le biais d'une approche conjointe des inscriptions, de la sculpture et de l'architecture. L'un des objectifs était dans un premier temps la réalisation d'un plan géoréférencé de l'agora et de ses abords, qui puisse également servir d'appui à la construction d'un Système d'Information Géographique (SIG). L'article expose le cadre méthodologique de leur mise en place ainsi que les diverses applications que vise le WebSIG de Thasos. Cette première étape étant désormais achevée, ces outils de recherche ont permis la reconfiguration d'un nouveau programme de recherche intitulé " Archépolis : Archéologie et histoire de l'espace public à Thasos ".
[el] Κατά το τέλος του καταστροφικού πολέμου της ελληνικής ανεξαρτησίας (1829‑1831), το προτεινόμενο βόρειο σύνορο της Ελλάδας άλλαξε τρεις φορές. Η ρευστότητα για το μέλλον της περιοχής, οι πιέσεις της κεντρικής εξουσίας για τη δημιουργία ενός τακτικού στρατού και συνθηκών ασφάλειας στις νέες παραμεθόριες περιοχές έφεραν την ελληνική και αλβανική ελίτ, μετά από δέκα χρόνια σκληρού πολέμου, σε δεινή θέση. Οι επιλογές του περιορίζονταν και η ευημερία τους, ως μισθοφόρων πολεμιστών, απειλούνταν. Η παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία και το υπό κατασκευήν ελληνικό κράτος ήταν απρόβλεπτοι στις αντιδράσεις τους είτε ως σύμμαχοι είτε ως εχθροί. Ακολούθησαν διαφόρους μεθόδους αντίδρασης, αλλά η βασική μέθοδος ήταν η ίδια: να διαπραγματευτούν σκληρά τη θέση τους πριν συνθηκολογήσουν, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε στάση και εμφύλιες συγκρούσεις. Οι αντίπαλοί τους, από την άλλη πλευρά, ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και ο Μεγάλος Βεζίρης Μεχμέτ Ρεσίτ (Κιουταχής) έπρεπε να επιδείξουν ενώπιον των Μεγάλων Δυνάμεων αυτοσχεδιασμό και αποφασιστικότητα, ώστε να διατηρήσουν το κύρος τους και να ανακτήσουν τις επαρχίες που κινδύνευαν να χάσουν. Ο σχηματισμός των συνόρων ανάγκασε τελικά τόσο τους πολεμιστές όσο τους πολιτικούς, να μεταβάλουν τις τακτικές τους, και να αναθεωρήσουν τις συμμαχίες τους.

[fr] Dans les dernières années de la catastrophique guerre d'indépendance grecque (1829‑1831), la frontière nord de la Grèce qui fut suggérée, changea trois fois. Le futur incertain de la région, les pressions du gouvernement central en vue de créer une armée régulière et d'assurer la sécurité dans les nouvelles régions frontalières mirent les élites grecques et albanaises dans une position difficile, après dix ans de durs combats. Leurs options étaient réduites et leur prospérité, comme mercenaires, menacée. Les réactions, que ce soit comme alliés ou comme ennemis, de l'Empire ottoman déclinant et de l'État grec en construction étaient imprévisibles. Il y avait diverses réactions possibles mais leur choix fut le même : négocier sévèrement leur place avant de se soumettre, même si cela supposait une révolte et des luttes civiles. De l'autre côté, leurs adversaires, le gouverneur Ioannis Capodistria et le Grand vizir Mehmed Reşid devaient montrer aux grandes puissances à la fois leur volonté et leur capacité d'improvisation, pour conserver leur prestige et retrouver les territoires qu'ils risquaient de perdre. Le tracé d'une frontière contraignit finalement autant les combattants que les politiques à changer leur tactique et à revoir leurs alliances.
[el] Ο τάφος Α της Καμείρου: τα αρχαϊκά αγγεία και το περιεχόμενό τους. Η συμβολή της χρονολογικής μελέτης και των χημικών αναλύσεων των καταλοίπων.Στο άρθρο αυτό επανεξετάζεται το περιεχόµενο ενός τάφου που ανακαλύφθηκε τον 19ο αι. στην Κάµειρο από τον αρχαιολόγο Auguste Salzmann και επανασυστάθηκε πρόσφατα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου φυλάσσεται. Τη στυλιστική και τυπολογική µελέτη των κινητών ευρηµάτων ακολούθησε η χηµική ανάλυση του περιεχοµένου τους, προσέγγιση που ανανεώνει το ενδιαφέρον για τον τάφο Α, µέσω της χρήσης σύγχρονων ερευνητικών µέσων. Τα αποτελέσµατα των αναλύσεων αυτών προσφέρουν, µεταξύ άλλων, πολύτιµα δεδοµένα για το εµπόριο των ελληνικών αρχαϊκών "µυροδοχείων" και για τη χρήση τους, που ήταν µερικές φορές ιατρική.

[fr] L'article revient sur un contexte funéraire découvert au xixe s. à Camiros par l'archéologue Auguste Salzmann et récemment reconstitué au musée du Louvre, où il est conservé. L'étude stylistique et typologique du mobilier a été prolongée par une campagne d'analyses des contenus, une approche qui réactualise, par des moyens d'investigations modernes, l'intérêt suscité par le tombeau A. Les résultats apportent, entre autres, des données précieuses sur la réalité du commerce des " vases à parfum " grecs archaïques et sur leur utilisation parfois médicinale.
[el] Τα δύο τρίτα των περιπτώσεων ανήκουν στον οικονομικό δωσιλογισμό αλλά ένας ανακριβής ορισμός, η συμπαιγνία των οικονομικών ελίτ και η επιθυμία να προστατευτεί η αδύνατη οικονομία της χώρας είχαν σαν αποτέλεσμα ένα κύμα αθωωθικές αποφάσεις και καταδικές περιορισμένες στις πιο φανερές περιπτώσεις θεαματικού εμπλουτισμού. Μπροστά στις πολλές εργατικές απεργίες, το φοβισμένο Κράτος διάλεξε τις οικονομικές ελίτ.

[fr] Les deux tiers des dossiers sont classés comme collaboration économique, mais une définition vague, la connivence des élites économiques en place et le souci de protéger l'économie moribonde du pays, eurent pour résultat une vague d'acquittement et des condamnations limitées à des cas d'enrichissement spectaculaire. Devant les nombreuses grèves des travailleurs, l'État, apeuré, choisit les élites économiques.
[el] Σε αυτή τη μελέτη παρουσιάζεται η νομισματική εικονογραφία των πόλεων που είχαν στον έλεγχό τους το ιερό της Ολυμπίας κατά τη διάρκεια του 5ου αι. και 4ου αι. π.Χ. Στόχος μας είναι να αντιληφθούμε πως αυτές οι κοπές μπορούν να συμβάλουν στην εδραίωση της εικόνας του Δία. Για το σκοπό αυτό συγκρίναμε την παράσταση του Δία και τα χαρακτηριστικά του με αντίστοιχες παραστάσεις του θεού σε νομίσματα άλλων πόλεων, καθώς και σε αγαλματικούς τύπους και ανάγλυφα. Συμπεραίνουμε ότι η Πελοπόννησος ήταν το κέντρο των νεωτερισμών στην εικονογραφία του Δία, διαδίδοντας μια χαρακτηριστική εικόνα, ιδιαίτερα στις πόλεις της δυτικής Πελοποννήσου. Η συστηματικοποίηση της εικονογραφίας του Δία, όπως παρουσιάζεται στα αγάλματα και ανάγλυφα επιτρέπουν την δημιουργία ενός πλαισίου χρονολόγησης της στα ελληνικά νομίσματα και αποκαλύπτουν ένα καλά προσδιορισμένο ιστορικό πλαίσιο για τη λατρεία του θεού.

[fr] L'objet de cette recherche est d'étudier l'iconographie des monnaies émises par les cités qui contrôlent le sanctuaire d'Olympie aux ve s. et ive s. av. J.-C., afin de comprendre comment ces monnaies ont contribué à élaborer une image de Zeus. Nous avons à cet effet comparé les représentations du dieu et de ses attributs sur les monnaies d'Olympie avec celles d'autres cités, ainsi que dans la sculpture (ronde-bosse et reliefs). Il apparaît qu'à cet égard le Péloponnèse a été au cœur des innovations, en répandant un schéma caractéristique, en particulier vers les cités occidentales. L'élaboration progressive de l'image de Zeus dans la ronde-bosse et les reliefs fixe des jalons pour dater les images monétaires et révèle un contexte historique très clair pour le culte du dieu.
[el] Η πρόσφατα αναδηµοσιευµένη αφιέρωση ενός στρατιωτικού κοινού, η οποία ανακαλύφθηκε πριν από µερικά χρόνια και πρόσφατα επανεκδόθηκε ως CPI I 55, επικαιροποιήθηκε µε πληρέστερη τεκµηρίωση, προσφέροντας νέες αναγνώσεις και λεπτοµερή σχολιασµό. Η ταυτότητα του Πτολεµαίου αξιωµατούχου που τιµήθηκε µε άγαλµα γύρω στο 163‑145 π.Χ. και ο σύνθετος χαρακτήρας της ένωσης διαφόρων στρατιωτικών οµάδων, τόσο εξωτερικών (Τράλες της Θράκης, Μασύλες της Νουµιδίας) όσο και εσωτερικών ("Πέρσες" και Κυρηναίοι), έδωσαν αφορµή για µια επανεξέταση της σειράς αφιερωµάτων από στρατιωτικές οµάδες στην Αλεξάνδρεια, την Αίγυπτο και τις πτολεµαϊκές κτήσεις.

[fr] La dédicace d'un koinon militaire connue depuis quelques années et récemment rééditée (CPI I 55), a été reprise avec une documentation plus complète, des relectures et un commentaire approfondi. L'identité du dignitaire lagide honoré d'une statue vers 163‑145 av. J.‑C. et le caractère composite de l'association de plusieurs groupes militaires, à la fois externes (Trales de Thrace, Masyles de Numidie) et internes (" Perses " et Cyrénéens), ont entrainé le réexamen de la série de dédicaces émanant de groupes militaires à Alexandrie, en Égypte et dans les possessions lagides.
[el] Οι Έλληνες του Πόντου έχουν μέσα στον Ελληνισμό μια ισχυρή ταυτότητα που συνδέεται με την μοναδικότητα του αρχικού έδαφός τους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών που θεσπίστηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923). Οι πρόσφυγες που ζουν από τότε σε διασπορά στην Ελλάδα και στον κόσμο (Ρωσία, Αμερική, Γερμανία, Αυστραλία), διαμόρφωσαν ένα διεθνικό‑δίκτυο‑χώρο στον οποίο έχτισαν τόπους μνήμης (εκκλησίες, μοναστήρια, μνημεία) με μια πολύ πλούσια εικονογραφία. Τα δραστήρια συνειρμική δίκτυά τους (ομοσπονδίες, Συνέδρια) εξασφαλίζουν τη μετάδοση της ταυτότητάς τους με βάση την συνέχεια της ιστορίας τους από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και, από το 1888, το αίτημα της αναγνώρισης της "γενοκτονίας" (1919‑1923) της οποίας ήταν θύματα. Ο Πόντιος ήρωας, η εικόνα της Παναγίας Σουμελά, η λύρα, οι χοροί και η γλώσσα (η ποντιακή διάλεκτος), η οποία εκφράζεται μέσα από τραγούδια και το θέατρο, είναι τα δυνατά σημεία αυτής της εικονογραφίας που υποστηρίζει την αξίωσή τους για το "Δικαίωμα και την υποχρέωση αναμνήσεως".

[fr] Les Grecs pontiques ont au sein de l'Hellénisme une identité très forte liée à la singularité de leur territoire d'origine qu'ils ont dû quitter lors de l'échange des populations édicté par le traité de Lausanne (1923). Réfugiés, vivant depuis lors en diaspora en Grèce et dans le monde (Russie, Amérique, Allemagne, Australie), ils ont constitué un espace-réseau transnational dans lequel ils ont aménagé des lieux de mémoire (églises, monastères, monuments commémoratifs) porteurs d'une iconographie très riche. Leurs réseaux associatifs actifs (fédérations, congrès) assurent la transmission de leur identité fondée sur une continuité de leur histoire depuis l'Empire byzantin de Trébizonde et, depuis 1988, sur la revendication de la reconnaissance du " génocide " (1919‑1923) dont ils ont été victimes. Le héros pontique, l'icône de Panagia Sumela, la lyre, les danses et leur langue (le dialecte pontique) qui s'exprime à travers les chansons et le théâtre, sont les points forts de cette iconographie support de leur revendication d'un " droit et d'un devoir de mémoire ".
[el] Οι αναπαραστάσεις του ρεμπέτικου στις ελίτ των αριστερών διανοουμένων μεταξύ του εμφυλίου πολέμου και της δικτατορίας χαρακτηρίζονται από αμφιθυμία. Εάν κάποιες μειοψηφικές φωνές προβάλλουν το μουσικό ενδιαφέρον του είδους, οι περισσότεροι αριστεροί διανοούμενοι εμμένουν στις θεματικές του, προκειμένου να τις στιγματίσουν για έλλειψη μαχητικότητας, μοιρολατρία, προάσπιση των ναρκωτικών και της πορνογραφίας, σημεία κατ'εκείνες της προσχώρησής του στο λούμπεν προλεταριάτο και στις δυνάμεις της αντίδρασης. Αυτή η θεώρηση, κυρίαρχη από το 1940 έως και το 1960, αμφισβητείται ωστόσο από τμήμα των προοδευτικών ελίτ. Τέλος, εάν ο κυρίαρχος λόγος των αριστερών ελίτ έως τη χούντα στιγματίζει το ρεμπέτικο, οι λαϊκές τάξεις το υιοθετούν μαζικά, ευαίσθητες στην εγγραφή του σε μια παράδοση αποστασίας.

[fr] Les représentations du rébétiko chez les élites intellectuelles de gauche entre la guerre civile et la dictature sont ambivalentes. Si quelques voix minoritaires mettent en avant l'intérêt musical du genre, la plupart des intellectuels de gauche s'attardent sur ses thématiques pour stigmatiser son manque de combativité, son fatalisme, son apologie de la drogue et de la pornographie, signes selon elles d'une appartenance au lumpenprolétariat ou aux forces réactionnaires. Cette vision, dominante dans les années 1940 à 1960, est néanmoins contestée par une partie des élites progressistes. Enfin, si le discours majoritaire des élites de gauche jusqu'à la junte stigmatise le rébétiko, les classes populaires l'adoptent massivement, sensibles à son inscription à une tradition de dissidence.
[el] Σχεδόν τριάντα χρόνια διαπραγματεύσεων, συζητήσεων, ανταλλαγών, επισκέψεων, όχι λιγότερο από 88 ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών μεταξύ του 1974 και του τέλους του 2003, δύο εκθέσεις ανά έτος από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών ... όλα αυτά για να επιβεβαιώσουν κάποιες αρχές και σημεία κλειδώματος γνωστά από το 1977. Αυτές οι προσπάθειες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν μάταιες θα ήταν αρκετά για να απελπίσουν τις καλύτερες ευχές.Παρόλα αυτά, εάν η κατάσταση είναι αποκλεισμένη στο επίπεδο των κυβερνήσεων, πολλές πρωτοβουλίες για την προσέγγιση των κοινοτήτων γεννιούνται, συχνά με πρωτοβουλία δασκάλων, συνδικαλιστών, ανδρών και γυναικών με γράμματα ή καλλιτέχνες, μερικές φορές με την υποστήριξη διεθνών οργανισμών. Ακόμη και αν η επιρροή τους δεν φτάνει τόσο πολύ ώστε να ανατρέψουν τις πολιτικές, ακούγεται σταδιακά η φωνή τους, και αυτό, με την αξιοπρέπεια, ότι στο πεδίο αυτό η διχοτόμηση είναι αγκυροβολημένη στα γεγονότα και στα μυαλά εξ αιτίας ενός φαινομένου θυματοποίησης.

[fr] Presque trente ans de négociations, discussions, échanges, visites, non moins de 88 résolutions des Nations Unies entre 1974 et la fin 2003, deux rapports par an du Secrétaire général de l'Organisation des Nations Unies… tout cela pour réaffirmer quelques principes et des points de blocage connus dès 1977. Ces efforts que l'on pourrait considérer comme vains auraient de quoi désespérer les meilleures volontés.Néanmoins, si la situation est totalement bloquée au niveau des gouvernements, de nombreuses initiatives en vue d'un rapprochement entre les communautés voient le jour, souvent à l'initiative d'enseignants, de syndicalistes, d'hommes et femmes de lettres ou des artistes, parfois avec le soutien d'organisations internationales. Même si leur influence ne va pas jusqu'à bousculer les politiques, leur voix se fait progressivement entendre, et ce, avec d'autant plus de mérite que sur le terrain la partition s'ancre profondément dans les faits et dans les esprits à la faveur d'un phénomène de victimisation.
[el] Ο υπερρεαλιστικός άνδρας δεν περιορίζεται μόνο στο να θαυμάζει τη γυναίκα, αλλά επιθυμεί να τη "φάει". γι' αυτόν η γυναίκα έχει τα χαρακτηριστικά ενός καρπού που επιθυμεί να καταναλώσει. Άλλωστε, ο Lévi-Strauss επισημαίνει την εξίσωση ανάμεσα στις πράξεις του τρώγω και του συνουσιάζομαι. Οι γάλλοι υπερρεαλιστές αλλά και ο Εμπειρίκος, συχνά ο Ελύτης και πιο σπάνια ο Εγγονόπουλος αποδίδουν μέρη του γυναικείου σώματος ως γευστικούς καρπούς που οι ερωτικοί άνδρες θέλουν να γευτούν. Αυτές οι τροφικές αναπαραστάσεις της γυναίκας φαίνεται να εγκλείουν διακυβεύματα ψυχολογικά και φαντασιακά. Ο άνδρας επιθυμεί να καταναλώσει και να κατακτήσει τη γυναίκα. Η κατανάλωση του επιτρέπει να αποκτήσει τουλάχιστον συμβολικά αυτή ή εκείνη την ιδιότητα μιας συνθήκης, μιας κατάστασης ή ενός αντικειμένου που επιθυμεί, ή να δηλώσει την αποτελεσματική κατάκτησή τους. Κατανάλωση, κατάκτηση, κανιβαλισμός, στοματικό στάδιο είναι στενά δεμένα με τις γυναικείες αναπαραστάσεις στο υπερρεαλιστικό πεδίο. Η γυναίκα γίνεται καταναλώσιμο αντικείμενο αλλά και φορέας σημασιών, φαντασιακά φορτισμένος που επιφέρει συμβολικά και πραγματικά, ατομικά και κοινωνικά αποτελέσματα. Αυτές οι αναπαραστάσεις επιτρέπουν την "κατασκευή" και την ποιητική σκηνοθεσία της εξωτερικής αλλά και της εσωτερικής-ψυχικής πραγματικότητας.Στο πλαίσιο της μελέτης αυτής, σκοπός μας είναι να εξετάσουμε τις ποιητικές αυτές αναπαραστάσεις και τις συμβολικές και μεταφορικές τους διαστάσεις, τις οποίες θα αποκρυπτογραφήσουμε προσφεύγοντας στη λογοτεχνική και την ψυχαναλυτική θεωρία.

[fr] L'homme surréaliste ne se contente pas seulement d'admirer la femme, mais veut la " manger " ; pour lui, la femme a les traits d'un fruit qu'il désire consommer. D'ailleurs, Claude Lévi‑Strauss signale l'équivalence entre l'acte de manger et celui de copuler. Les surréalistes français, mais aussi Andréas Embiricos, parfois Odysseas Elytis et très rarement Nikos Engonopoulos, font des parties du corps féminin des fruits appétissants que les hommes érotiques veulent goûter. Ces représentations alimentaires de la femme semblent renfermer des enjeux à la fois psychologiques et imaginaires. L'homme désire consommer et posséder la femme. La consommation permet d'acquérir au moins symboliquement tel ou tel attribut d'une condition, d'un état ou d'un objet jugés désirables, ou d'en marquer la possession effective. Consommation, possession, cannibalisme, stade oral sont intimement liés aux représentations de la femme dans le champ surréaliste. La femme devient un objet consommable, mais aussi un objet porteur de significations, chargé d'imaginaire qui exerce des effets symboliques et réels, individuels et sociaux. Ces représentations permettent de " construire " et de mettre en scène poétique à la fois la réalité extérieure et la réalité intérieure, psychique.Dans le cadre de cette étude, le but est d'examiner ces représentations poétiques et leurs dimensions symboliques et métaphoriques. Ces dimensions seront décryptées en s'appuyant sur la théorie littéraire et la théorie psychanalytique.