[el] Το παρόν άρθρο εξετάζει την αρχιτεκτονική, στρωµατογραφική και κεραµική φάση της νεοανακτορικής κατοίκησης του τοµέα Π των Μαλίων, ενός σηµαντικού οικισµού της Εποχής του Χαλκού που βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή της Κρήτης. Η διερεύνηση αυτού του τοµέα ξεκίνησε το 2005 µε στόχο την καλύτερη κατανόηση του τρόπου µε τον οποίο η µινωική πόλη αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της Νεοανακτορικής περιόδου (περίπου 1700-1425 π.Χ.). Η ανακρίβεια της εσωτερικής σταδιοποίησης της νεοανακτορικής κατοίκησης των Μαλίων και η ανεπαρκώς καθορισµένη κεραµική ακολουθία έχουν πράγµατι γίνει πιο εµφανείς τα τελευταία χρόνια, καθώς αρκετές πρωτοποριακές εργασίες σε άλλες περιοχές της Κρήτης κατέστησαν δυνατό τον εκλεπτυσµένο ορισµό των φάσεων της Μεσοµινωικής (ΜΜ) ΙΙΙ και της Υστεροµινωικής (ΥΜ) Ι. Το αποτέλεσµα του ερευνητικού προγράµµατος του κτίριο Π µας επέτρεψε να προτείνουµε ένα νέο σενάριο για την ανάπτυξη της νεοανακτορικής πόλης, καθώς εντόπισε πέντε στρωµατογραφικές φάσεις και παρείχε έναν νέο ορισµό της σχετικής κεραµικής ακολουθίας. Αυτή η εργασία περιγράφει εποµένως λεπτοµερώς την παρούσα κατάσταση των γνώσεων µας για τη νεοανακτορική κατοίκηση του κτιρίου Π, από τα πρώτα επίπεδα της ΜΜ ΙΙΙΑ έως την εγκατάλειψή του στη ΥΜ ΙΑ, και προσφέρει ένα προκαταρκτικό πλαίσιο για τη φύση και τη χρονολογία των πρόσφατα ανασκαµµένων δοµών και αποθέσεων. Ειδικότερα, στοχεύουµε να αναδείξουµε τις σηµαντικές ενδείξεις για την κατοίκηση της ΜΜ ΙΙΙ – µια ιδιαίτερα άγνωστη περίοδο στα Μάλια – σε αυτή την περιοχή της πόλης, και ακόµη να προτείνουµε τον εντοπισµό δύο υποφάσεων της ΜΜ ΙΙΙ στη χρονολογία του κτιρίου Π. Επιπλέον, το µεγαλύτερο µέρος του νεοανακτορικού υλικού που βρέθηκε στο κτίριο Π προέρχεται από διάφορα δωµάτια µε τεράστιες αποθέσεις πλήρωσης που χρονολογούνται στην ώριµη ΥM IA, υποδεικνύοντας ένα εκτεταµένο καταστροφικό γεγονός κατά την περίοδο αυτή. Αυτά τα νέα αποτελέσµατα καθιστούν δυνατή την επανεκτίµηση της χρονικής διάρκειας και της ακολουθία των κύριων καταστροφικών γεγονότων και των δραστηριοτήτων ανοικοδόµησης που σηµάδεψαν τη νεοανακτορική ιστορία αυτής της σηµαντικής µινωικής πόλης.

[fr] Cet article propose une reconstitution de la séquence stratigraphique, céramique et architecturale pour la période néopalatiale dans le Secteur Pi de Malia, un établissement majeur de l'Âge du Bronze sur la côte nord‑est de la Crète. Débutée en 2005, l'exploration de ce secteur visait à mieux appréhender le développement de la ville minoenne au cours de la période des Seconds Palais minoens (ca. 1700-1425 av. J.‑C.). L'imprécision de la séquence stratigraphique et céramique sur le site de Malia est devenue d'autant plus évidente ces dernières années que plusieurs publications importantes portant sur d'autres établissements crétois ont proposé une définition plus fine des phases du Minoen Moyen (MM) III et du Minoen Récent (MR) I sur ces sites. Le programme de recherche sur le bâtiment Pi a permis d'identifier cinq phases stratigraphiques et de renouveler la séquence céramique, invitant à construire un nouveau scénario pour le développement de la ville néopalatiale. Cet article détaille ainsi l'état actuel de nos connaissances sur l'occupation néopalatiale du bâtiment Pi et présente les structures et dépôts qui y ont été mis au jour depuis les niveaux du MM IIIA jusqu'à son abandon au MR IA. Cette étude met en exergue les preuves importantes de l'occupation de cette zone de la ville au cours du MM III – une période particulièrement mal connue à Malia – et de deux sous-phases dans l'occupation du bâtiment Pi au MM III. En outre, une majorité du matériel néopalatial collecté au sein du bâtiment Pi provient d'épais remblais datés du MR IA avancé, suggérant qu'une destruction de grande ampleur a alors touché le site, en totalité ou en partie. Ces nouveaux résultats permettent de réévaluer la temporalité et la séquence des principales destructions et reconstructions qui ont ponctué l'histoire néopalatiale d'une des plus importantes villes minoennes.