[el] Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τον τριετή εμφύλιο που ακολούθησε η Ελλάδα ήταν κατεστραμμένη. Η ακραία πολιτική πόλωση δυσκόλευε ακόμα περισσότερο τη ζωή των ανθρώπων που είχαν ταχθεί με την αριστερά, ιδιαίτερα των φτωχών και αυτών που ανήκαν στην εργατική τάξη, όπως θα ήταν αναμενόμενο. Καθώς οι επικοινωνίες και τα μέσα μεταφοράς είχαν προοδεύσει, πολλοί σκέφτονταν ότι η μόνη λύση γι' αυτούς θα μπορούσε να είναι μετανάστευση στις ΗΠΑ ή στην Αυστραλία ή και στη Γερμανία μετά το 1960. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση ένεκα πολιτικών λόγων αλλά και της νομοθεσίας περί μετανάστευσης στις χώρες υποδοχής. Ο πρώτος θεατρικός συγγραφέας που εντόπισε αυτή την τάση ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και την αποτύπωσε κάπως έμμεσα ως τέτοια στα έργα του Οδυσσέα γύρισε σπίτι (1952) και Η αυλή των θαυμάτων (1957). Η Λούλα Αναγνωστάκη εστίασε σ' αυτό πρώτα στη Νίκη (1978), και αργότερα, διερευνώντας τις εξελίξεις στην κατάσταση των μεταναστών στο Σ' εσάς που με ακούτε (2007). Αμφότερα έχουν τη Γερμανία ως δραματικό χώρο. Επίσης ο Παναγιώτης Μέντης έγραψε για έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ στους Ξένους του (1998), το οποίο κέρδισε το τρίτο βραβείο στον διεθνή δραματικό διαγωνισμό του Ιδρύματος Ωνάση. Στις τελευταίες δεκαετίες το φαινόμενο της μαζικής, κυρίως παράνομης μετανάστευσης από την Ασία και την Αφρική και επίσης ενός μεγάλου αριθμού προσφύγων στις Δυτικές χώρες έχει καταστεί διεθνές ζήτημα. Ένα από τα πρώτα ελληνικά έργα που εξετάζουν το φαινόμενο αυτό είναι Ο Έβρος απέναντι (1999) των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα. Η Χρύσα Σπηλιώτη ακολούθως έγραψε το Φωτιά και νερό (2007), εμβαθύνοντας στα υπαρξιακά και διαπροσωπικά προβλήματα προσφύγων/μεταναστών στην Ελλάδα. Ο Βασίλης Κατσικονούρης έσκαψε ακόμα πιο βαθιά στο Γάλα (2011), με παραπλήσιο θέμα, συγκλονιστικό έργο που είχε πολλές παραγωγές και μεγάλη αποδοχή. Ο Γιάννης Τσίρος στα Αξύριστα πηγούνια (2004) και την Αόρατη Όλγα (2009) εξετάζει το ζήτημα της διακίνησης γυναικών. Ομοίως η Αναγνωστάκη στο Ο ουρανός κατακόκκινος (1997) ως δευτερεύον δραματουργικό μοτίβο. Η Λεία Βιτάλη πήγε μακρύτερα: στο Νύχτα στην Εθνική (2015) διερευνά διαλεκτικά αμφότερα τα φαινόμενα, καθόσον έχουν πλέον συμπλεχθεί στη σύγχρονη Ελλάδα. Μέσω της ανάλυσης των προαναφερθέντων έργων και ορισμένων άλλων, το φαινόμενο αυτό που αποτελεί πλέον την τραγωδία του σύγχρονου κόσμου, παρουσιάζεται από την ελληνική οπτική.

[fr] Après la seconde guerre mondiale et les trois années de guerre civile qui ont suivi, la Grèce était dévastée. La polarisation politique extrême a rendu la vie encore plus difficile pour ceux qui s'étaient engagés à gauche, en particulier les pauvres et la classe ouvrière, comme attendu. Avec le développement des télécommunications et des transports, pour bien des gens, la seule solution était d'émigrer aux États-Unis, en Australie ou même en Allemagne après 1960. Ce qui n'était pas du tout une chose facile pour des raisons politiques, mais aussi à cause des lois sur l'immigration dans les pays d'accueil. Le premier dramaturge à avoir repéré cette tendance de fuite fut Iakovos Campanellis, qui l'a exprimée de manière quelque peu indirecte dans ses pièces Odyssée, rentre chez toi (1952) et La Cour des Miracles (1957). Loula Anagnostaki s'y est focalisée tout d'abord dans la Victoire (1978), pour explorer par la suite l'évolution du statut des immigrés dans À vous qui m'écoutez (2007), deux pièces dont le cadre dramatique est de même l'Allemagne. Panagiotis Mentis a également écrit sur les immigrés grecs aux États-Unis dans ses Étrangers (1998), qui a remporté le troisième prix du concours international de théâtre de la Fondation Onassis. Au cours des dernières décennies, le phénomène de l'immigration massive, principalement illégale, de gens en provenance d'Asie et d'Afrique, ainsi que d'un grand nombre de réfugiés dans les pays occidentaux est devenu une question internationale. L'une des premières pièces grecques à examiner ce phénomène est L'Evros de l'autre côté de la rivière (1999) de Thanasis Papathanasiou et Michalis Reppas. Chrysa Spilioti a ensuite écrit la pièce Du feu et de l'eau (2007), qui traite des problèmes existentiels et interpersonnels des réfugiés/immigrés en Grèce. Vassilis Katsikonouris a creusé encore plus profond dans Le Lait (2011), avec un thème similaire, une œuvre choquante qui a connu de nombreuses productions et a été bien accueillie. Yannis Tsiros, dans Mentons non rasés (2004) et Olga invisible (2009), examine le problème du trafic de femmes. De même, Anagnostaki dans Le ciel tout rouge (1997) en tant que motif dramaturgique secondaire. Lia Vitali est allée plus loin : dans la pièce Νuit sur la route nationale (2015), elle explore les deux phénomènes de manière dialectique, puisqu'ils sont désormais entrelacés dans la Grèce contemporaine. À travers l'analyse des pièces susmentionnées et de quelques autres, ce phénomène, qui est désormais la tragédie du monde moderne, est présenté du point de vue grec.