BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Ο Ευρυκλής γεννήθηκε στη Σπάρτη και ανέπτυξε μεγάλη οικονομική δύναμη. Το έτος 31 π.Χ. έλαβε μέρος στη ναυμαχία του Ακτίου στο πλευρό του Καίσαρα Αυγούστου και το έτος 11 π.Χ. ανέπτυξε σχέσεις με τον Ηρώδη στην Ιουδαία. Οι διπλωματικές του επαφές και οι στρατιωτικές του επιχειρήσεις αλλά και οι πολιτικές του ικανότητες ενίσχυσαν την εδαφική και οικονομική δύναμη της Σπάρτης. Ο Ευρυκλής εξέδωσε νομίσματα από το έτος 31 έως το 7 π.Χ. και τιμήθηκε ως ευεργέτης για την προσφορά του στη Λακωνία. Ο Ευρυκλής έλαβε τη βοήθεια του Αυγούστου, που το 21 π.Χ. αναγνώρισε πολιτικά το Κοινό των Ελευθερολακώνων και απελευθέρωσε τους πολίτες του από την καταπίεση των Σπαρτιατών. Εικάζουμε ότι η νομισματοκοπία του Ευρυκλή ενίσχυσε τις οικονομικές και εμπορικές δραστηριότητες της Σπάρτης και του Κοινού των Λακεδαιμονίων-Ελευθερολακώνων και βελτίωσε την πολιτική επικοινωνία τους.

[fr] Euryklès naquit à Sparte et mit sur pied une grande puissance économique. En 31 av. J.-C., il prit part à la bataille d'Actium aux côtés de César Auguste et en 11 av. J.-C., il noua des liens étroits avec Hérode de Judée. Ses contacts diplomatiques et ses entreprises militaires, autant que ses talents politiques, renforcèrent l'assise territoriale et économique de Sparte. Euryklès produisit des monnaies de 31 à 7 av. J.-C., et fut honoré comme évergète pour ses bienfaits envers la Laconie. Euryklès fut soutenu par Auguste qui, en 21 av. J.-C., émancipa politiquement le Koinon des Éleuthérolaconiens et affranchit ses citoyens de la tutelle des Spartiates. Nous entendons montrer que l'activité monétaire d'Euryklès soutint les activités économiques de Sparte et du Koinon des Lacédémono-Éleuthérolaconiens et améliora leurs contacts politiques.
[el] Η ξενιτιά του Ελληνικού λαού είναι μια πραγματικότητα που ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργία τραγουδιών από τα δημοτικά τραγούδια της βυζαντινής εποχής μέχρι τα λαϊκά τραγούδια που δημιουργήθηκαν από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το χωριό της Ολύμπου στο νησί της Καρπάθου επίσης ερημώνεται όλο και περισσότερο και αυτό το θέμα της ξενιτιά συνεχίζει να τραγουδιέται σήμερα στα γλέντια, διάφορες εορτές της κοινότητας του χωριού, στα οποία συμμετέχουν και όσοι έχουν μεταναστεύσει. Η ξενιτιά γίνεται αντικείμενο αναφοράς, αφενός, στα δημοτικά τραγούδια που έχουν μεταδοθεί προφορικά από γενιά σε γενιά και, αφετέρου, στα δίστιχα που ονομάζονται μαντινάδες και που δημιουργούνται από τους άντρες και που τραγουδιούνται από τους άντρες που αυτοσχεδιάζουν. Η αναπαράσταση της ξενιτιάς μέσα από την προφορική ποίηση αυτών των τραγουδιών αντικατοπτρίζει την αντίληψη της ξενιτιάς μέσα σε αυτή την αγροτική κοινότητα της οποίας τα περισσότερα μέλη ζουν εκτός του χωριού.

[fr] L'exil de la population grecque est une réalité qui a largement inspiré la création de chants populaires depuis les chants démotiques de l'époque byzantine jusqu'aux chansons urbaines créées à partir de la fin du xixe siècle. Le village d'Olympos dans l'île de Karpathos connaît lui aussi un dépeuplement de plus en plus important, et ce thème de l'exil continue d'y être chanté encore aujourd'hui lors de glentia, des fêtes diverses de la communauté villageoise, auxquelles participent aussi ceux qui ont émigré. L'exil est évoqué, d'une part, dans les chants démotiques qui ont été transmis oralement de génération en génération et, d'autre part, dans les distiques appelés mantinades qui sont créés par les hommes lors de l'improvisation poétique chantée. La représentation de la xenitia à travers la poésie orale de ces chants reflète la perception de l'exil au sein de cette communauté rurale dont la plupart de ses membres vivent en dehors du village.
[el] Εξετάζω σε δυο σημαντικά έργα της ελληνικής λογοτεχνικής γενιάς του 1880: " Το βοτάνι της αγάπης " (1888) του Γεωργίου Δροσίνη και " Ο δωδεκάλογος του Γύφτου " (1907) του Κωστή Παλαμά την αντιμετώπιση των Τσιγγάνων μεταναστών από τους Έλληνες. Πράγματι η επιφυλακτικότητα του ελληνικού λαϊκού πληθυσμού απέναντι στους νομάδες " αβάπτιστους " Τσιγγάνους δεν είναι εντελώς διαφορετική από τις αντιδράσεις αρκετών σημερινών Ευρωπαίων απέναντι στους μετανάστες. Στο Βοτάνι της αγάπης ο Δροσίνης παρουσιάζει τις λαϊκές προκαταλήψεις των χωριατών της εποχής του αλλά και την έλξη που ασκείται από μια όμορφη Τσιγγάνα, η οποία δεν παύει να αναγνωρίζεται ως ένα ανθρώπινο ον. Στον Δωδεκάλογο του Γύφτου επικρατεί το γόητρο ενός αινιγματικού ξένου. Ωστόσο η απεικόνισή του είναι σχεδόν άσχετη με την πραγματικότητα. Ο Γύφτος " προφήτης των άθεων ", που δημιουργείται από τον Παλαμά, είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος που δεν υπάρχει παρά στη φαντασία ενός νιτσεϊκού Έλληνα διανοούμενου των αρχών του 20ου αι.

[fr] Nous examinons, dans deux œuvres importantes de la génération littéraire de 1880 en Grèce, L'Herbe d'amour (1888) de Georges Drossinis et Les Douze Paroles du Tzigane (1907) de Costis Palamas, la façon dont les Grecs ont abordé la question des migrants tziganes. En effet, la méfiance de la population grecque du xixe siècle à l'égard des Tziganes, étrangers nomades " non baptisés ", a une certaine ressemblance avec les réactions de certains Européens d'aujourd'hui vis-à-vis des migrants. Dans L'Herbe d'amour, Drosinis présente à la fois les préjugés populaires des paysans de son l'époque et l'attirance exercée par une belle Gitane qui est reconnue comme un être humain. Dans Les Douze Paroles, domine l'attirance pour un étranger énigmatique. Mais la description qui en est faite est presque sans rapport avec la réalité. Le Tzigane " prophète des athées " créé par Palamas est un révolté qui n'existe que dans l'imagination d'un intellectuel nietzschéen grec du début du xxe siècle.
[el] Το 1962, με την ευκαιρία του εορτασμού της συμπλήρωσης πενήντα χρόνων από τον θάνατο του συγγραφέα-δραματουργού Ίων Λούκα Καρατζιάλε, ο συγγραφέας Γιώργος Θεοτοκάς επισκέφτηκε το Βουκουρέστι και έμεινε στη Ρουμανία δύο εβδομάδες.Το ταξίδι αυτό θα σημαδεύσει τον Θεοτοκά για δύο λόγους. Από την μία πλευρά γιατί θα είναι είναι η πρώτη φορά που θα ταξιδεύσει σε μια κομμουνιστική χώρα έτσι το Βουκουρέστι θα είναι η πρώτη του επαφή μ'αυτόν τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, η Ρουμανία θα γίνει για τον Θεοτοκά ο τόπος συνάντησης με τον βαλκανικό κόσμο. Πέρα από τις επαφές με ρουμάνους διανοούμενους, ο συγγραφέας θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει και να ανταλλάξει απόψεις με σέρβους και βούλγαρους συναδέλφους του.Μπορούμε επομένως να πούμε ότι, για έναν άνθρωπο που πολέμησε με πάθος τον κομμουνισμό, η εμπειρία αυτή θα αποτελέσει σταθμό στις πνευματικές αναζητήσεις του. Στην ανακοίνωση αυτή θα παρουσιάσουμε αυτές τις δύο πλευρές στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την εξέλιξη της πολιτικής σκέψης του συγγραφέα αλλά και να δούμε πώς βλέπει την Ελλάδα μέσα στον βαλκανικό κόσμο.

[fr] En 1962, à l'occasion de la commémoration en Roumanie du cinquantième anniversaire de la mort de l'écrivain‑dramaturge Ion Luca Caragiale, l'écrivain Yorgos Théotokas a visité Bucarest et a séjourné en Roumanie pendant deux semaines.Ce voyage marquera Théotokas pour deux raisons. D'une part parce que c'est la première fois qu'il a l'occasion de voyager dans un pays communiste. La Roumanie sera son premier contact avec ce monde et, pour un homme qui a combattu le communisme avec acharnement, nous pouvons dire que ce voyage restera une étape importante dans ses expériences intellectuelles. D'autre part, la Roumanie devient pour Théotokas le lieu de rencontre avec le monde balkanique ; il a pu faire connaissance non seulement avec des intellectuels roumains, mais aussi avec des collègues serbes et bulgares.Nous essaierons d'esquisser ces deux aspects afin de comprendre, d'une part l'évolution de sa pensée politique, et d'autre part le rôle qu'il accorde à la Grèce dans le monde des Balkans.
[el] Όπως το παρατήρησε ο Henri Peyre από το 1932, ο "ελληνισμός" στα γαλλικά είναι μια αόριστη ιδέα. Έτσι θα περιοριστούμε, στο περιορισμένο πεδίο αυτού του άρθρου, σε μερικές παρατηρήσεις σχετικά με τις αλλαγές που επηρεάζουν τον όρο "Ελληνισμός" μέχρι τη στιγμή που τελικά κάλυψε ένα περίπλοκο συγκρότημα που συνδυάζει την επιστήμη της αρχαιότητας, του φιλελληνισμού, της ιστορίας των αρχών του Χριστιανισμού, της αισθητικής και της εθνικιστικής "Μεγάλης Ιδέας".

[fr] Comme l'avait remarqué Henri Peyre dès 1932, " hellénisme ", en français, est une notion vague ; aussi nous livrerons‑nous dans le cadre restreint de cet article à quelques observations sur les changements qui affectent le terme " hellénisme " jusqu'au moment où il a fini par recouvrir un ensemble complexe où se mêlent science de l'Antiquité, philhellénisme, histoire des origines du christianisme, esthétique et " Grande Idée " nationaliste.
[el] Παρόλο που η μακαρονάδα δεν αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής μαγειρικής, η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη αποκαλύπτει έμμεσα τις κύριες εντάσεις που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Από τις Περιπέτειες του Βιλάρ (1924) μέχρι την Ξενία (2014) η μακαρονάδα εκφράζει, σε σχέση με τα πολιτικά συμφραζόμενα, την επιθυμία των προταγωνιστών για να αλλάξουν ζωή.

[fr] Sans être un plat caractéristique de la cuisine grecque, les pâtes révèlent à l'écran les principales tensions qui traversent la société grecque. Des Aventures de Vilar (1924) à Xenia (2014), les personnages, en mangeant des pâtes, expriment, en lien avec le contexte politique, leur désir de changer de vie.
[el] Ο Ανδρέας Κάλβος έγραψε τρεις τραγωδίες στα ιταλικά (Le Danaidi [Οι Δαναΐδες], Teramene [Θηραμένης] et Ippia [Ιππίας]) και ένα σχέδιο τραγωδίας (Abantida- Αβαντίδας). Από τις τρεις τραγωδίες ο Ippia είναι ανολοκλήρωτος. Κατά την περίοδο της ζωής του Κάλβου εκδόθηκαν μόνο Le Danaidi (1818 και 1820). Οι τραγωδίες αυτές κινούνται στον χώρο του αρχαίου μύθου (Le Danaidi) και της αρχαίας ιστορίας (Teramene, Ippia). Ο Κάλβος αξιοποιεί την αντι‑τυραννική θεματική. Ακολουθώντας τους κανόνες του κλασικισμού ο Κάλβος ανέπτυξε με πληρότητα τα χαρακτηριστικά των τυράννων, αλλά και το συνωμοτικό κλίμα σε βάρος τους στις τραγωδίες Teramene και Ippia. Στην τραγωδία Le Danaidi, που ακολουθεί, ως προς τη δομή και την υπόθεση, την αρχαία τραγωδία, η λιτότητα των δραματικών μέσων φτάνει στο αποκορύφωμα και η δραματική ένταση συνδυάζεται με την ποιητική δύναμη. Παρά τις επιμέρους αδυναμίες τους, τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από δραματουργική ποιότητα και ιδεολογική δύναμη, η οποία συγκεκριμενοποιείται στη διαπάλη μέχρι τέλους αντίθετων δυνάμεων.

[fr] Αndréas Calvos a écrit trois tragédies en italien (Le Danaidi, Teramene, Ippia) et une esquisse de tragédie (Abantida) dans la décennie 1810 et probablement au début de la décennie suivante. Toutefois, seule Le Danaidi a été publiée à son époque (1818, 1820). Ces tragédies se basent sur l'histoire et les mythes antiques. Calvos développe principalement la thématique de la lutte contre la tyrannie. En suivant les règles du classicisme, il montre les caractéristiques des tyrans, mais aussi le climat de lutte contre eux (Teramene et Ippia). Dans Le Danaidi, la simplicité des moyens dramatiques arrive à son comble et combine la tension dramatique avec la force poétique. Malgré leurs faiblesses, ces tragédies se caractérisent par leur qualité dramaturgique et leur force idéologique, dans le conflit des forces opposées jusqu'au dénouement.
[el] Η μελέτη του πρώτου παγκόμιου πολέμου δείχνει φανερά ότι οι Γάλλοι ηγέτες ενδιαφέρθηκαν πολύ και συμμέτειχαν ιδιαιτέρως στις ελληνικές υποθέσεις, και ότι το ίδιο ισχύει και το γαλλικό τύπο, ο οποίος έδειξε εξαιρετικό ενδιαφέρον και περιέργεια γι'αυτή τη συγκυρία. Αυτός ο τύπος στάθηκε το μοναδικό μέσο διάδοσης της προπαγάνδας και πρέπει να προσέξουμε ότι η μοναδική εικόνα της Ελλάδας και των ελληνο-γαλλικών σχεσέων που έλαβε η κοινή γνώμη στάθηκε σχεδόν η ίδια αναμέσα σε εφημερίδες διαφορετικών πολιτικών τασέων. Εξ άλλου, όταν επρόκειτο για την Ελλάδα, αυτή η χώρα για την οποία το γαλλικό κοινό δεν είχε άλλη πηγή πληροφοριών, ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διαλέγει κανείς αναμέσα στις εφημερίδες και να πιάσει τα μηνύματα κρυμμένα από τις επίσημες πληροφοριές. Έτσι βεβαίως η εκστρατεία που έγινε στο γαλλικό τύπο για τις ελληνικές υποθέσεις, καρποφόρησε νωρίς και χωρίς δυσκολίες. Ο σκοπός μας είναι να μελετήσουμε τη στρατηγική αυτής της προπαγάνδας που εφάρμοσε ο γαλλικός τύπος, και τις προσπάθειες των Γάλλων ηγετών που, έχοντας πλήρη συνείδηση της εξουσίας του τύπου, χρησιμοποίησαν αυτό το μέσο για να χειραγωγήσουν τη γνώμη και να εξυπηρετήσουν την πολιτική τους.

[fr] L'étude de la Première Guerre mondiale montre bien que les dirigeants français furent très concernés et particulièrement impliqués dans l'affaire grecque, et qu'il en fut de même pour la presse française, qui montra pour cette conjoncture un intérêt et une curiosité extrêmes. Cette presse constitua le seul vecteur de la propagande durant la guerre et il est remarquable que l'image que l'opinion publique put percevoir de la Grèce et des relations de ce pays avec la France apparaissent homogènes à travers des journaux de tendances politiques variées. D'ailleurs, quand il s'agissait de la Grèce, ce pays sur lequel le public français ne disposait comme source d'information que de la presse, il était plutôt difficile, sinon impossible, de procéder à une lecture sélective des journaux et d'entrevoir les messages occultés de l'information officielle ; c'est pourquoi la campagne que la presse française mena sur les affaires grecques porta ses fruits très tôt et sans difficulté. Notre but est d'étudier la stratégie de cette propagande par la presse française, ainsi que les efforts des dirigeants en France qui, conscients du pouvoir de la presse, utilisèrent ce moyen pour manipuler l'opinion et servir leur politique.
[el] Περίληψη : για πολύ καιρό, η οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα -όπως και στα Βαλκάνια-, συνώνυμη με την Τουρκοκρατία, παραμελήθηκε ή και καταστράφηκε, αφού οι πόλεμοι ολοκλήρωσαν την καταστροφή, σώθηκαν μόνο τα "επαναχρησιμοποιήσιμα" κτίρια. Αυτό το άρθρο δείχνει, με το παράδειγμα των Γιαννιτσών, ότι σταδιακά άλλαξαν νοοτροπίες και ότι στα τέλη του 20ού αιώνα ενδιαφέρον για αυτό το παρελθόν δεν έδειξαν μόνο οι αρχαιολόγοι, αλλά και οι τοπικές κοινωνίες και ο δήμος. Ο τουρμπές του Γαζή Εβρενού, το τέμενος του Ισκεντέρ Μπέη και ο Πύργος του Ρολογιού μαρτυρούν αυτό το καινούργιο ενδιαφέρον.

[fr] Résumé : pendant longtemps, l'architecture ottomane en Grèce – comme dans les Balkans –, synonyme d'occupation ottomane, a été négligée ou même détruite ; les guerres ayant complété les destructions, seuls les bâtiments " réutilisables " ont survécu. Cet article montre, avec l'exemple de Giannitsa, que progressivement les mentalités ont changé et qu'à la fin du xxe siècle, non seulement les archéologues, mais aussi les sociétés locales et la municipalité, ont montré de l'intérêt pour ce passé ; ce fut le cas pour le monument de Gazi Evrenos, la mosquée Iskender Bey et la Tour de l'Horloge.
[el] Tο κεφάλαιο αυτό στοχεύει να αναφέρει πώς οι Γάλλοι στρατιώτες αντιλαμβάνονταν τις διάφορες φάσεις του αγώνα στη Μακεδονία, οι οποίες τους έφεραν διαδοχικά σε κατάσταση πολέμου κίνησης και θέσης. Στη φάση της μετακίνησης, μπορούμε να διακρίνουμε αφενός μεγάλες πράξεις που συνεπάγονται μεγάλες εκτοπίσεις και, αφετέρου, τοπικές δράσεις που αποσκοπούν στην κατάκτηση περιορισμένων στόχων. Οι ενέργειες αυτές πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο ενός πραγματικού πολέμου στο βουνό που διήρκεσε τρία χρόνια.

[fr] Ce chapitre se donne pour but de rapporter comment les soldats français ont perçu les différentes phases de la lutte en Macédoine qui les mit successivement en situation de guerre de mouvement et de position. Dans la phase de mouvement, on peut distinguer les opérations de grande envergure entraînant des déplacements importants d'une part, les actions locales visant à la conquête d'objectifs limités d'autre part. Ces actions se sont déroulées dans le cadre d'une véritable guerre de montagne qui dura trois ans1.
[el] Παρουσιάσαμε το ενδιαφέρον της Γαλλίας για την Ελλάδα το 190 αιώνα. Όχι μόνο τους ζωγράφους, αλλά επίσης τους συγγραφείς γάλλους του 19ου αιώνα, που ήταν φιλέλληνες.Παρουσιάσαμε την κατάσταση της εποχής εξετάζοντας το περιβάλλον το ιστορικό, πολιτιστικό και κοινωνικό μέσα από μια ανάλυση μεθοδική και παράλληλη των στοιχείων που συνέβαλαν στο ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Το φιλελληνικό κίνημα αναπτύχθηκε σταδιακά στο 19ο αιώνα μέσα σε μια πραγματικότητα οικονομική και κοινωνική ακριβώς.Δικαιολογήσαμε την επιλογή αυτού του θέματος σε σχέση με την εποχή και κατευθυνθήκαμε στο γιατί και στο πως;

[fr] Nous présentons ici l'intérêt prononcé de la France pour la Grèce au xixe siècle, en nous fondant non seulement sur les peintres, mais aussi sur les écrivains français philhellènes de ce siècle, en particulier les romantiques.Nous envisageons cette situation dans son contexte en examinant l'environnement historique, culturel et social, et en analysant méthodiquement et parallèlement des éléments qui ont contribué à l'intérêt que l'on porta alors à la Grèce. Le mouvement philhellène s'est développé en effet progressivement au xixe siècle dans une réalité économique et sociale précise.Nous avons justifié le choix de ce sujet, en lien avec son époque, en voulant répondre aux questions sur le pourquoi et le comment de ce mouvement ?
[el] Στη µελέτη αυτή δηµοσιεύεται κεραµικό υλικό που χρονολογείται από την Πρώιµη Εποχή του Σιδήρου ως την Ελληνιστική περίοδο καθώς και ένα µικρό σύνολο οστράκων των µεσαιωνικών ως νεότερων χρόνων, τα οποία προέρχονται από τις γαλλο-ελληνικές ανασκαφές στη δυτική ακρόπολη της ∆ρήρου. Το υλικό περιλαµβάνει 200 όστρακα που εντοπίστηκαν εντός του ναού Α, καθώς και σε γειτονικές κατασκευές και αποθέσεις. Η ανάλυση της κεραµικής αυτής µέσα στα ανασκαφικά της συµφραζόµενα επιβεβαιώνει ότι στον χώρο λειτούργησε ιερό, όπως πρότεινε ο πρώτος ανασκαφέας, Στέφανος Ξανθουδίδης, και όχι ανδρείο, όπως υπέθεσε ο Σπυρίδων Μαρινάτος. Επιπλέον, η µελέτη του υλικού φωτίζει πτυχές της αρχαιολογίας της λατρείας στο ιερό αυτό και γενικότερα όψεις της ιστορίας και αρχαιολογίας της ∆ρήρου για µια περίοδο που εκτείνεται για πάνω από µισή χιλιετία. Επιπλέον, εξετάζεται η τοπική κεραµική παραγωγή καθώς και η εισαγωγή αγγείων και στιλιστικών επιρροών από άλλες περιοχές εντός και εκτός της Κρήτης.

[fr] Cette étude publie la céramique du début de l'âge du fer à l'époque l'hellénistique ainsi que la céramique, bien moins abondante, de l'époque médiévale à l'époque moderne. Ce matériel provient des fouilles franco-grecques de l'acropole ouest de Dréros. Il se compose de 200 pièces, qui ont été trouvées à l'intérieur du temple A et dans les structures et dépôts adjacents. L'analyse contextuelle de cette céramique réaffirme l'identification d'un sanctuaire sur le site, proposée par son premier fouilleur Stefanos Xanthoudidis, plutôt que d'un andreion, comme l'a supposé Spyridon Marinatos. En outre, cette analyse offre une riche documentation sur l'archéologie du culte de ce sanctuaire, et, de manière plus générale, sur l'histoire et l'archéologie de Dréros sur plus d'un demi-millénaire. J'examine également la production locale de céramique et l'importation de récipients et de tendances stylistiques provenant d'autres régions de Crète et de l'étranger.
[el] Ο Ούγκο Φόσκολο γεννήθηκε το 1778 στη Ζάκυνθο και πέθανε το 1827 στην Αγγλία όπου είχε εξοριστεί από το 1816. Οι συμπατριώτες του στην καθολική μητρόπολη της πόλης απέδωσαν φόρο τιμής στον μεγάλο άνθρωπο ο οποίος, από την κοινωνική δέσμευσή του και από τα γραπτά του είχε διακριθεί στα ιταλικά γράμματα καθώς και στο δημόσιο πεδίο σε μία ευρωπαϊκή ήπειρο σημαδεμένη από τις αναταραχές της Επανάστασης, τους ναπολεόντιους πολέμους και την Παλινόρθωση. Ο επικήδειος λόγος του, το εγκώμιο που γράφτηκε κατά τους κανόνες της κλασσικής ρητορικής και στην ιταλική γλώσσα, απαγγέλθηκε από τον Διονύσο Σολωμό μπροστά σ'ένα άδειο φέρετρο. Η εκλογή του ρήτορα ο οποίος ήταν ήδη γνωστός για τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, και το πορτρέτο ενός άριστου άνδρα που ζωγράφισε ο ίδιος, μας δίνουν την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τις φιλοδοξίες αριστείας του ίδιου του Σολωμού και τις προσδοκίες του περιβάλλοντός του στην Επτάνησο τότε κάτω από τη Βρετανική Εντολή.

[fr] Ugo Foscolo, né en 1778 à Zante, mourut en 1827 en Angleterre, où il s'était exilé dès 1816. Ses compatriotes, lors d'une cérémonie dans la cathédrale catholique de la ville, ont rendu hommage au grand homme qui, par ses écrits et son engagement de citoyen, s'était distingué dans les lettres italiennes aussi bien que dans le domaine public d'un continent européen marqué par les bouleversements de la Révolution française, des guerres napoléoniennes et de la Restauration. Son oraison funèbre, un Éloge composé selon les règles de la rhétorique classique – et en italien – fut prononcée par Dionysios Solomos devant un catafalque vide. Le choix de l'orateur, déjà connu pour son Hymne à la Liberté, et le portrait de l'homme excellent qu'il brossa dans son Éloge, offrent l'occasion d'observer les ambitions d'excellence de Solomos lui-même, ainsi que les attentes de son milieu dans l'Heptanèse alors sous mandat britannique.
[el] Η Κύπρος έχει διαιρεθεί από το 1974 χωρίς να έχουν φέρει καμμιά επιτυχία οι διαπραγματεύσεις στις συνόδους κορυφής. Αυτό το άρθρο δείχνει ότι οι πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών, τόσο Ελληνοκυπρίων όσο και Τούρκων, αυξάνονται υπέρ μιας προσέγγισης μεταξύ των κοινοτήτων. Αυτές είναι ήδη παλιές προσπάθειες οι οποίες πολλαπλασιάζονται από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τα εμπόδια είναι πολλά, τα οποία καταρτίζονται από τους εθνικιστές και από τις δύο πλευρές, από μια παρατασιακή και αδέσμευτη ιστορική διδασκαλία, από την επιρροή της ελληνικής και της τουρκικής κυβέρνησης, από τις οικογενειακές μνήμες κτλ. Ωστόσο, ακόμα και αν οι επιπτώσεις τους στην πολιτική είναι περιορισμένες προς το παρόν, κάθε μια από αυτές τις πρωτοβουλίες, που συχνά υποστηρίζονται από διεθνή ή ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, ΜΚΟ, ξένα πανεπιστήμια, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, φεμινίστριες και κυπριακούς ιστορικούς, αφήνει κάποιους σπόρους που βοηθούν να αλλάζουν σιγά οι νοοτροπίες.

[fr] Chypre vit divisée depuis 1974 sans que la succession de négociations au sommet ne soit parvenue à apporter une solution. Cet article montre que, néanmoins, se multiplient dans la société civile les initiatives, tant chypriotes grecques que turques, en faveur d'un rapprochement entre les communautés. Ce sont des efforts déjà anciens et qui s'accentuent depuis le début des années 2000. Les obstacles sont nombreux, dressés par les nationalistes de tout bord, un enseignement de l'histoire partisan et sans nuances, l'influence des gouvernements grec et turc, les souvenirs familiaux, etc. Pourtant, même si leur effet sur la politique est mince, chacune de ces initiatives, soutenue souvent par les institutions internationales ou européennes, des ONG, les universités étrangères, des syndicalistes, journalistes, féministes et historiens chypriotes, laisse quelques graines qui contribuent à faire évoluer lentement les mentalités.