BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, δυο ταξιδιώτες, ένας Γάλλος, ο Ιάκωβος Σπον και ένας Οθωμανός, ο Εβλίγια Τσελεμπή, επισκέφτονται την πόλη των Αθηνών. Αυτή η ανακοίνωση έχει ως σκοπό να περιγράψει, μέσω της μελέτης των αναμνήσεων των δύο ταξιδιωτών, τον τρόπο με το οποίο προσλαμβάνουν την πόλη ως προς την αστική της τοπογραφία (τοποθεσίες που αναφέρονται, μνημεία που σχολιάζονται) και την κοινωνικοπολιτική της οργάνωση (θεσμοί, διακοινοτικές σχέσεις, πολιτιστικές συνήθειες). Ο απώτερος σκοπός μιας τέτοιας ανάλυσης, είναι να κατανοήσουμε πώς η αντιπαράθεση αυτών των εντυπώσεων και σχολιασμών, μας αποκαλύπτει μια διαφοροποιημένη αναπαράσταση της αστικής και ανθρώπινης ετερότητας. Επιπλέον, αυτές οι αφηγήσεις, δεδομένης της απουσίας άλλων επίσημων εγγράφων για τη συγκεκριμένη εποχή, μας παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες προκειμένου να φανταστούμε το αστικό και κοινωνικό αθηναïκό τοπίο κατά την οθωμανική περίοδο. Ο συμπληρωματικός χαρακτήρας αυτών των αφηγήσεων, καθώς ο κάθε ταξιδιώτης, λόγω εν μέρει των προσωπικών του πολιτιστικών αναφορών, δε συγκρατεί και δε μεταφέρει τις ίδιες απαραίτητα πληροφορίες για τις αισθαντικές και θεσμικές πραγματικότητες, αποδεικνύει το ενδιαφέρον μιας παρόμοιας συγκριτικής προσέγγισης.

[fr] Au cours de la deuxième moitié du xviie siècle, deux voyageurs, un Français, Jacob Spon et un Ottoman, Evliyâ Çelebi, se rendent dans la ville d'Athènes. Dans cet article, on esquisse à travers l'étude des mémoires de ces deux voyageurs, leurs perceptions de la ville, de son histoire, de sa topographie urbaine (lieux évoqués, monuments commentés), et de son organisation sociopolitique (institutions, relations intercommunautaires, mœurs et coutumes). L'objectif d'une telle analyse est de comprendre en quoi cette juxtaposition d'impressions et d'expressions, est révélatrice d'une représentation différenciée de l'altérité urbaine et humaine. De surcroît, ces récits, faute de documents officiels sur la ville d'Athènes de cette période, représentent des sources précieuses pour la reconstitution du paysage urbain et social dans la période ottomane. Leur caractère complémentaire, car en fonction de ses bagages culturels chaque voyageur ne retient pas et ne diffuse pas forcément les mêmes informations sur les réalités sensorielles et institutionnelles de la ville, révèle l'intérêt d'une approche comparatiste.
[el] Ο Παρθενώνας δεν στεγάζει το πρώιµο λατρευτικό άγαλµα της Αθηνάς, στο οποίο οι τελετές και οι δοξασίες θα παραµένουν πάντα συνδεδεµένες. Εποµένως, δεν πρόκειται για ναό, αλλά για µια πολυτελή προσφορά που παρουσιάζει µια ακραία εικόνα – σε µεγαλοπρέπεια και πολυπλοκότητά – της προστάτιδας της πόλης. Ο αναθηµατικός χαρακτήρας του Παρθενώνα ενισχύεται από τη ζωφόρο του, µια απροσδόκητη αυτοπροσωπογραφία των αφιερωτών µε τη µορφή επιλεγµένων κοµµατιών από τα ετήσια Παναθήναια, την εθνική εορτή της Αθήνας, όπου οι νέοι της πόλης διαπρέπουν µε διάφορους τρόπους. Αυτή η ζωφόρος δεν έχει την ενότητα τόπου και χρόνου ενός δελτίου ειδήσεων: η συνοχή της είναι αισθητική. Πρέπει να αντιµετωπίζεται ως έργο τέχνης, όπου η µίµηση ξεπερνιέται από τη φαντασία, όπου η πραγµατικότητα µεταµορφώνεται από τη δηµιουργική φαντασία.

[fr] Le Parthénon n'abrite pas la statue de culte primitive d'Athèna, à laquelle resteront toujours attachés les rites et les croyances. Ce n'est donc pas un temple, mais une offrande somptueuse qui propose de la patronne de la cité une image extrême, par sa grandeur et sa complexité. Son caractère votif est renforcé par la frise des Panathénées, autoportrait inattendu des dédicants, sous la forme de morceaux choisis des Panathénées annuelles, fête nationale d'Athènes où s'illustre diversement sa jeunesse. Or cette frise n'a pas l'unité de lieu et de temps d'un reportage : sa cohérence est esthétique. Elle doit être traitée comme une œuvre d'art où la mimèsis est transcendée par la phantasia, le réel transfiguré par l'imagination créatrice.
[el] Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται τα αποτελέσµατα της συστηµατικής επανεξέτασης ενός οικιακού συνόλου στη Νότια Συνοικία του Άργους, γνωστού ως "η Οικία των Πίθων", η οποία ανασκάφθηκε το 1966 από το καθηγητή Francis Croissant και χρονολογείται στην Μεσοελλαδική (ME) εποχή. Στους στόχους της µελέτης εντάσσεται: (α) η διάκριση των επιµέρους αρχιτεκτονικών φάσεων, οι οποίες ανέρχονται σε τέσσερεις και καλύπτουν τη ME I και πρώιµη ME II φάση, (β) η ανάδειξη της ταφικής χρήσης του χώρου σε διάφορες φάσεις, τόσο σε σχέση µε την χρήση όσο και µε το άµεσο διάστηµα που ακολούθησε την εγκατάλειψή του, (γ) η λεπτοµερής συζήτηση της κεραµεικής των πρώιµων ΜΕ φάσεων, και (δ) η διαπραγµάτευση των αποθηκευτικών δυνατοτήτων της Οικίας των Πίθων σε συνάρτηση µε άλλα δεδοµένα και η ένταξη στο ευρύτερο οικονοµικο-κοινωνικό πλαίσιο στην Αργολική πεδιάδα, το οποίο εντέλει αποδεικνύεται περισσότερο δυναµικό από ό, τι παραδοσιακά πιστευόταν, ήδη από τις απαρχές της Μέσης Εποχής του Χαλκού.

[fr] Cet article présente les résultats du réexamen systématique d'un assemblage domestique mésohelladique du Quartier Sud d'Argos fouillé par Francis Croissant en 1966 et baptisé " Maison aux pithoi ". L'étude a pour but : a) d'établir la séquence architecturale du bâtiment, qui présente quatre états couvrant les phases de l'HM I et de l'HM II initial ; b) de mettre en lumière l'usage funéraire occasionnel de l'espace, aussi bien pendant son occupation que peu après son abandon ; c) de présenter en détail la céramique des premières phases de l'HM ; d) de s'interroger sur les pratiques de stockage dont témoigne la Maison aux pithoi, en les comparant avec les données d'autres sites et en les replaçant plus largement dans le contexte socio-économique de l'Argolide mésohelladique, qui s'avère être plus dynamique qu'on ne le pensait habituellement, et cela dès le début de la période.
[el] Δεν είναι όλοι οι κάτοικοι του Φαναρίου Φαναριώτες. Η δημιουργία του αρχικού πυρήνα αυτής της κάστας είναι ακόμα εν μέρει άγνωστη. Γύρω στο 1700 αριθμούνται 19 αριστοκρατικές οικογένειες. Τα αξιώματα του δραγομάνου και του πρίγκιπα σημαδεύουν την κοινωνιο-πολιτική άφιξη των Φαναριωτών στο ιστορικό προσκήνιο. Η είσοδος ορισμένων φαναριώτικων οικογενειών σε ευγενικούς οίκους της Μολδαβίας και της Βλαχίας σφραγίζει αυτή τη σύμπραξη, δηλαδή τη συμβίωση των δύο ομάδων ώς την Ελληνική Επανάσταση. Μετά το 1821 οι Φαναριώτες θα αντιμετωπίσουν άλλες προκλήσεις και θα διαφοροποιήσουν τις δραστηριότητές τους. Η αντίληψη των Ελλήνων και των Ρουμάνων για τους Φαναριώτες αποκρυσταλλώνεται μετά την εμφάνιση της πραγματείας του Μάρκου Φιλίππου Ζαλλώνη (1824) και τη μετάφραση αυτού του δοκιμίου στα ελληνικά και ρουμανικά. Ο συγγραφέας της παρούσας ανακοίνωσης παρουσιάζει ένα περίγραμμα της καλής τύχης και της ανυποληψίας που γνώρισε η κοινωνική ομάδα των Φαναριωτών.

[fr] Tout habitant du Phanar n'est pas Phanariote. La formation du noyau initial de cette caste est encore en partie méconnue. Vers 1700 on compte 19 familles patriciennes. Le drogmanat et le principat consacrent l'avènement sociopolitique des Phanariotes. La greffe de certaines familles phanariotes sur des maisons nobiliaires moldaves et valaques scelle la synergie, voire la symbiose des deux groupes jusqu'à la Révolution grecque. Après 1821 les Phanariotes relèveront d'autres défis et diversifieront leurs activités. La perception des Phanariotes chez les Grecs et les Roumains se cristallise après la parution de la diatribe de Marc-Philippe Zallony (1824), et la traduction de ce libelle en grec et en roumain. L'auteur de la présente communication se propose d'esquisser la fortune et le discrédit qui ont marqué le groupe social des Phanariotes.
[el] Στην ανακοίνωσή μας, θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε και να αναλύσουμε τους λόγους για τους οποίους ο Κώστας Καρυωτάκης, έλληνας ποιητής της γενιάς του 1920, είναι μια περίπτωση πολύ διαφορετική από τους άλλους ποιητές της εποχής του. Οι λόγοι αυτοί δεν αφορούν μόνο την θεματική της ποίησής του αλλά και πολλές πλευρές του χαρακτήρα του, του ποιητικού του ύφους και της σκέψης του.Διαβάζοντας το έργο του Καρυωτάκη βλέπουμε όλη τη σκοτεινή θεματική και τη μελαγχολική και απαισιόδοξη φύση που χαρακτηρίζει τη γενιά του 1920 αλλά, παράλληλα συναντάμε και μια φωνή καθαρή, συνειδητή, πρωτότυπη και εξαιρετικά τολμηρή για την εποχή του. Μερικές φορές έχουμε την εντύπωση ότι ο Καρυωτάκης βρίσκεται σε ένα επίπεδο υψηλότερο από τους άλλους και μπορούμε να διακρίνουμε σ'αυτόν ξεκάθαρα την βαθιά τραγωδία της εποχής του και τους λόγους που την προκάλεσαν.Ο Καρυωτάκης είναι σχεδόν ο μόνος έλληνας ποιητής αυτής της γενιάς που έχει, κάποτε, συνείδηση της δίνης που πλήττει τον ίδιο και τους συγχρόνους του. Αυτή η αίσθηση γεννά τα ερωτήματα που θέτουν οι ποιητές για τον ρόλο τους μέσα στην κοινωνία, για την τύχη της Ελλάδας σαν ελληνικό έθνος την δύσκολη περίοδο του 1897-1930, για την πληγείσα φύση των ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια εποχή τόσο σκληρή και σημαδεμένη από πολλούς κοινωνικούς στιγματισμούς, και για την οριοθέτηση των ελεύθερων επιλογών τους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια προσωπική ελευθερία πιο σαφή και συγκεκριμένη.

[fr] Dans notre communication, nous tenterons de présenter et d'analyser les raisons pour lesquelles Kostas Karyotakis, poète grec de la " génération de 1920 ", est un cas très différent de tous les autres poètes de sa génération. Ces raisons ne concernent pas seulement la thématique de sa poésie, mais aussi plusieurs aspects de son caractère, de son style poétique et de sa pensée.En lisant l'œuvre de Karyotakis, on voit toute la thématique obscure et la nature mélancolique et pessimiste qui caractérise la génération de 1920, mais, en même temps, on rencontre une voix claire, consciente, originale et remarquablement audacieuse pour son époque. Parfois, on a l'impression que Karyotakis se trouve à un niveau plus élevé que les autres et on peut distinguer chez lui clairement la tragédie profonde de sa génération et les raisons qui l'ont provoquée.Karyotakis est presque le seul poète grec de cette génération qui ait, par moments, une conscience précise du tourment qui le touche lui et ses contemporains ; cette sensation naît des questions qu'ils se posent sur leur rôle dans la société comme poètes, sur les chances de la Grèce comme nation hellénique en ces années si troublées (1897–1930), sur leur nature tourmentée d'humains qui essaient de survivre dans une époque si dure marquée par plusieurs stigmatisations sociales, et sur la limitation de leurs libres choix, choix qui pourraient les conduire à une liberté personnelle plus claire et plus précise.
[el] Δυο κοινωνίες κολλημένες στα τραύματά τους… το άνοιγμα του κεντρικού σημείου ελέγχου Λευκωσίας που ήταν κλειστό από το 1974 σε όλους τους Κυπρίους ήταν ένα πραγματικό σοκ, ένα φυσικό και συμβολικό άνοιγμα, και συνέβαλε στην αλλαγή του ψυχολογικού πλαισίου των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή η νέα κατάσταση, η έλευση νέων ηγετών που γεννήθηκαν μετά το 1974 και οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι υποστηρικτές της προσέγγισης, ειδικά στον εκπαιδευτικό τομέα, μπορούν να ξεκλειδώσουν μια κατάσταση που έχει παγώσει για τόσο πολύ καιρό; Μία συμφωνία θα περιλαμβάνει πολλούς παράγοντες που δεν αντηχούν ομόφωνα. Συνεπώς, θα αφιερώσουμε αυτό το τρίτο μέρος στους διάφορους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε συμφωνία, τη στροφή του έτους 2003‑2004, τις αλλαγές που σημειώνονται στον τομέα παρά την επίσημη απροθυμία και τη σχετική επιτάχυνση που αναμένουν οι Ελληνοκύπριοι και οι Τούρκοι ηγέτες από το 2015.

[fr] Les discussions qui ont précédé l'année 2004 semblaient enfin annoncer peut‑être la fin " du problème " : l'ouverture du checkpoint central de Nicosie fermé depuis 1974 à tous les Chypriotes fut un réel choc ; ouverture physique et symbolique, elle contribua à changer le cadre psychologique des relations entre les hommes. Cette conjoncture nouvelle, l'avènement de dirigeants nés après 1974, et les efforts faits par les partisans du rapprochement, en particulier dans le domaine éducatif, peuvent‑ils débloquer une situation gelée depuis si longtemps ? Un possible accord fait intervenir de multiples acteurs qui sont loin d'être unanimes. Nous consacrerons donc cette troisième partie aux différents facteurs qui peuvent conduire à un accord, le tournant des années 2003‑2004, les changements qui se produisent sur le terrain malgré les réticences officielles et la relative accélération voulue par les dirigeants chypriotes grec et turc depuis 2015.
[el] Δημοσίευση δύο ανέκδοτων λίθων του τοίχου που φέρει τον Μεγάλο Κατάλογο των θεωρών, που βρέθηκαν σε δεύτερη χρήση στα βορειοανατολικά της αγοράς. Εκτίθενται τα επιχειρήματα που επιτρέπουν να τοποθετήσουμε τους λίθους στον κατάλογο, τον πρώτο στις στήλες 1-2 (6ος αι. π.Χ.), τον δεύτερο ίσως στις στήλες 11-13 (2ος αι. π.Χ.). Προτείνεται στη συνέχεια μια προσωπογραφική και ονοματολογική ανάλυση (δύο άπαξ, αρκετά νέα ονόματα για τη Θάσο).

[fr] Publication de deux blocs inédits du mur portant la Grande Liste des théores, trouvés en remploi au Nord-Est de l'agora. On expose les arguments qui permettent de les situer dans la liste, le premier aux colonnes 1-2 (vie s. av. J.-C.), le second peut-être aux colonnes 11-13 (iie s. av. J.-C.). On propose ensuite une analyse prosopographique et onomastique (deux hapax ; plusieurs noms nouveaux à Thasos).
[el] Τα δικαστήρια στην Ήπειρο, στη Μακεδονία στο ειδικό πλαίσιο των παραμεθώριων περιοχών και των μειονοτήτων, π.χ.Τσάμηδες, Σλαβομακεδώνες ακόμη και το Ολοκαύτωμα... και η βαθειά σιωπή σ'αυτά τα θέματα.

[fr] Les tribunaux en Épire et en Macédoine dans le cadre spécial des frontières et du traitement des minorités, les Tchams, les Slaves, l'holocauste et le silence sur ces sujets.
[el] Περίληψη : Ένας Αυστραλός, ο George Devine Treloar γιορτάζεται τόσο στη Θράκη όσο και στην Αυστραλία ως σωτήρας των Ποντίων. Ποιός είναι αυτός ο ήρωας ? Έχουμε εδώ μια ευκαιρία να ανασκοπήσουμε σύντομα τις συνθήκες διαβίωσης στη Θράκη το 1922-1923, τη δημιουργία του χωριού Τρυλόριο και την ανάπτυξη της τοπικής ποντιακής ταυτότητας.

[fr] Résumé : un Australien, George Devine Treloar est célébré à la fois en Thrace et en Australie comme le sauveur des Pontiques. Qui est-il ? C'est l'occasion de revoir brièvement les conditions de vie dans la Thrace de 1922-1923, la création du village de Thrylorio et le développement de l'identité pontique locale.
[el] Αυτό το άρθρο αποτελεί µια εισαγωγή στις µελέτες αστικής µορφολογίας που πραγµατοποιούνται στη ∆ήλο εδώ και κάποια χρόνια. Οι µελέτες που υλοποιήθηκαν πρόσφατα και οι οποίες δικαιολογούνται από την έκταση του χώρου και από τις ιδιαιτέρως ευνοϊκές συνθήκες παρατήρησης, στόχο έχουν να ρίξουν νέο φως στην πόλη και να αντισταθµίσουν τις ελλείψεις πάνω στη γνώση και στην κατανόηση των µορφολογικών της χαρακτηριστικών. Η µέθοδος που χρησιµοποιήθηκε αναδύεται από την αναλυτική περιγραφή των φάσεων που ακολουθήθηκαν. Μετά τη συµπλήρωση της κάτοψης της πόλης µε την αποτύπωση των αστικών περιοχών που δεν είχαν ανασκαφεί έως τώρα, µετά την ανάλυση της αστικής µορφολογίας βάσει της τεκµηρίωσης των ξεχωριστών συνοικιών και µε αντιπαραβολή µεταξύ των αποτελεσµάτων αυτών και της αρχαιολογικής πραγµατικότητας, αυτή η µελέτη θα µπορούσε να µας επιτρέψει να ρίξουµε φως στις διαφορετικές διαδικασίες αστικοποίησης, στις λειτουργίες και τους κανόνες τους και να τις επανεντάξουµε στη χρονική ακολουθία της ανάπτυξης της πόλης.

[fr] Cet article est une introduction aux études de morphologie urbaine entreprises à Délos depuis quelques années. Les recherches nouvellement menées, qui, à Délos, sont justifiées par l'étendue des surfaces en jeu et par des conditions d'observation particulièrement favorables, ont pour objectif d'apporter un éclairage nouveau sur la ville et de pallier les manques concernant la connaissance et la compréhension de ses caractères morphologiques. La méthode mise en œuvre est présentée au travers des étapes qu'elle est appelée à suivre, chacune faisant l'objet d'une description détaillée. Après avoir complété le plan de la ville par le relevé des secteurs urbanisés jusqu'ici non fouillés, mené une analyse de la forme urbaine à partir de la documentation produite sur chacun des quartiers, et confronté ces résultats à la réalité archéologique, cette recherche pourrait permettre d'éclairer les différents processus d'urbanisation, leurs modalités et leurs règles, en s'efforçant de les replacer dans une perspective chronologique du développement de la ville.
[el] Περίληψη: Για μακρό χρονικό διάστημα, κοινή πεποίθηση των μελετητών του υφάσματος διεθνώς υπήρξε το γεγονός ότι η τεχνική της βελονιάς κεντήματος "underside couching" ήταν σε χρήση κατά τον Μεσαίωνα αποκλειστικά στον Δυτικό κόσμο. Πρόκειται για τη βελονιά που αφορά τα σύρματα και μεταλλικά νήματα, όταν αυτά απλώνονται πάνω στην επιφάνεια του υφάσματος βάσης και στερεώνονται με μεταξωτό νήμα, το οποίο τραβά τόσο πολύ το μέταλλο προς τα κάτω, ώστε το σύρμα ή μεταλλικό νήμα από την πίσω όψη να σχηματίζει μια θηλειά σε κάθε βελονιά. Η Αγγλία, λοιπόν, αποτελεί το πλέον γνωστό κέντρο στη Δύση, όπου τα χρυσοκεντήματα παρουσιάζουν την προαναφερθείσα τεχνική, ακόμη κι αν σποραδικά άλλα κέντρα έχουν να επιδείξουν τέτοιου είδους παραδείγματα και, πιο συγκεκριμένα, στην Ιταλία. Κεντήματα αυτής της τεχνικής, επομένως, παρά την Βυζαντινή εξωτερική τους εμφάνιση, έχουν αποδοθεί σε εργαστήρια Δυτικά βάσει της αρχής ότι οι Βυζαντινοί αγνοούσαν την εν λόγω τεχνική. Αντίθετα ωστόσο, περιπτώσεις κεντημάτων που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα βορείως της Μαύρης Θάλασσας αποτελούν σοβαρές ενδείξεις ότι τόσον οι Βυζαντινοί, όσον και οι βόρειοι Σλάβοι γείτονές τους χρησιμοποιούσαν την τεχνική "underside couching" κατά τον 12ο αιώνα και στις αρχές του 13ου αιώνα.

[fr] Résumé : les spécialistes du textile ont longtemps partagé la conviction que la technique du point couché retiré était utilisée au Moyen Âge exclusivement dans le monde occidental. L'Angleterre est le centre le plus renommé de borderie au fil d'or dans cette technique, même si des exemples d'autres centres, sporadiques, sont connus, particulièrement en Italie. Des broderies à l'or qui utilisent le point couché retiré, malgré leur apparence extérieure byzantine, ont été attribuées à des ateliers occidentaux en partant du principe que les Byzantins ignoraient cette technique. Mais des exemples, récemment révélés, du nord de la mer Noire suggèrent que les Byzantins et leurs voisins slaves ont pu expérimenter cette technique au xiie siècle et au début du xiiie.
[el] Πώς να " σωθεί " η Μακεδονία από τους Βουλγάρους ; Ο πρόξενος της Ελλάδας στις Σέρρες, Σαχτούρης, το 1909 εντοπίζει ένα πρόβλημα τόσο αγροτικό όσο και εθνικό. Σ'αυτό το ερώτημα που βασανίζει τους έλληνες πολιτικούς της εποχής, πιστεύει ότι βρήκε τη λύση : την αγορά τσιφλικιών που κατόπιν θα μοιράζονταν σε αγρότες που οι έλληνες ιδιοκτήτες τους θα " εξελλήνιζαν ". Οι δύσκολες περιστάσεις, η αύξηση των τιμών, έλλειψη θέλησης από μέρους των χρηματιστών δεν επιτρέπουν την πραγματοποίηση του σχεδίου. Αντίθετα, οι Νεότουρκοι, θα αγοράσουν γη για να " εκτουρκίσουν " αυτοί τη Μακεδονία.

[fr] Comment " sauver " la Macédoine des Bulgares ? Le consul de Grèce à Serrès, Sachtouris, voit là, en 1909, un problème autant agraire que national. À cette question qui obsède les politiques grecs de son temps, il croit trouver une solution : acheter des tchifliks qui seraient ensuite partagés entre des paysans que les propriétaires hellènes se chargeraient " d'helléniser ". Conjoncture difficile, hausse des prix, manque de volonté des financiers, son plan reste inappliqué, en revanche les Jeunes-Turcs achèteront des terres pour " turquifier "... la Macédoine.
[el] Το 1963, οι ανασκαφές στη Νησίδα των Ηθοποιών στη ∆ήλο αποκάλυψαν θραύσµατα ενός ενιαίου ψηφιδωτού πίνακα από τον επάνω όροφο της Οικίας των Τριτώνων. Τότε, τα θραύσµατα αυτά δεν αναγνωρίστηκαν ως ανήκοντας σε έναν ρόδακα. Στο πλαίσιο της µελέτης µας " l'Îlot des comédiens, 50 ans après ", προτείνουµε µια γραφική αναπαράσταση αυτού του µεγάλου πολύχρωµου ρόδακα, διακοσµηµένου µε πολύχρωµα πουλιά σε στυλ ιλουζιονισµού. Η αποτύπωση αυτή βασίζεται στα θραύσµατα που βρίσκονται στο Μουσείο της ∆ήλου, σε έκθεση ή στα αποθέµατα, και στις πληροφορίες περιεχόµενες στην έκδοση και στα ανασκαφικά ηµερολόγια. Συµπληρώνουµε αυτά τα διαδεδοµένα µε µια στειροποίηση των 14 ψηφιδωτών ροδάκων που είναι γνωστοί στη ∆ήλο, επιτρέποντάς µας να επιλέξουµε αληθοφανείς υποθέσεις για να συµπληρώσουµε τα στοιχεία που λείπουν. Εξηγείται ολόκληρο το ακόλουθό σκεπτικό. Η αναπαράσταση αυτή καθιστά δυνατή την τοποθέτηση των δηλιακών ροδάκων – τόσο µε γεωµετρικά όσο και µε φυτικά µοτίβα – στο πλαίσιο όλων των ροδάκων που κοσµούσαν ψηφιδωτά από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως το τέλος της ελληνιστικής εποχής, τόσο στο ανατολικό όσο και στο δυτικό τµήµα της Μεσογειακής Λεκάνης, µέχρι την Άνω Αίγυπτο και το Αφγανιστάν.

[fr] En 1963, les fouilles de l'Îlot des comédiens à Délos ont mis au jour des fragments d'un même panneau de mosaïque provenant de l'étage de la Maison des tritons. L'appartenance de ces fragments à un fleuron n'avait pas été reconnue alors. Dans le cadre de l'étude de " l'Îlot des comédiens, 50 ans après ", nous proposons une restitution graphique de ce grand fleuron polychrome, animé d'oiseaux multicolores, de style illusionniste. Cette restitution est fondée sur les fragments présentés au musée de Délos ou conservés dans les réserves, sur les informations de la publication et sur celles contenues dans les carnets de fouilles. Nous complétons ces données par une mise en série des 14 fleurons en mosaïque connus à Délos, ce qui permet de retenir des hypothèses vraisemblables pour compléter les données manquantes. L'ensemble du raisonnement en est explicité. Cette restitution permet de replacer les fleurons déliens – géométriques comme végétaux – dans l'ensemble de ceux qui ornent les mosaïques depuis le v e siècle av. J.‑C. jusqu'à la fin de l'époque hellénistique, dans les parties orientale comme occidentale du bassin méditerranéen, jusqu'en Haute Égypte et en Afghanistan.
[el] Ο άνδρας το όνοµα του οποίου, Πασίων, γιος του Δικαιάρχου, είναι χαραγµένο σε µια µολύβδινη πινα­κίδα που δηµοσιεύτηκε από τον D. Jordan το 2003 (SEG LIII 256), είναι πράγµατι ο διάσηµος τραπεζίτης Πασίων, όπως ισχυρίστηκε ο εκδότης αλλά η ερµηνεία του κειµένου που πρότεινε εκείνος δε φαίνεται πειστική. Δεν πρόκειται για επιστολή αλλά για ένα κείµενο που επρόκειτο να χρησιµεύσει σε µια επιχείρηση µαγείας, για έναν κατάδεσµο εναντίον προσώπων, τρία από τα οποία είναι γνωστά χάρη στο λόγο Κατά Νικοστράτου, που εσφαλµένα αποδίδεται στο Δηµοσθένη. Οι συγκυρίες που οδήγησαν τον Πασίωνα στην απόφαση να ενεργήσει κατά των προσώπων αυτών χρησιµοποιώντας τη µαγεία είναι άγνωστες· µπορούµε όµως να υποθέσουµε ότι ήταν δυσαρεστηµένος από τις σχέσεις που διατηρούσαν µε τον πρωτότοκο γιο του Απολλόδωρο. Η προσφυγή στη µαγεία δε φαίνεται να είχε σχέση µε κάποια δίκη. Η διαπίστωση ότι ακόµη και ένας πολύ πλούσιος άνδρας, που διέθετε µεγάλη επιρροή, όπως ο τραπεζίτης Πασίων, µπορούσε να καταφύγει στη µαγεία είναι ενδιαφέρουσα, παρόλο που δεν προκαλεί έκπληξη.

[fr] L'individu dont le nom, Pasiôn fils de Dikaiarchos, est gravé sur une tablette de plomb publiée par D. Jordan en 2003 (SEG LIII 256) est bien le célèbre banquier Pasiôn, comme l'éditeur l'a soutenu, mais l'interprétation du texte proposée par celui‑ci ne semble pas convaincante. Il ne s'agit pas d'une lettre, mais d'un texte destiné à servir dans une opération magique, un katadesmos dirigé contre des personnes dont trois sont connues grâce au plaidoyer pseudo-démosthénien Contre Nikostratos. Les circonstances dans lesquelles Pasiôn décida d'agir contre ces personnes par le biais de la magie ne se laissent pas établir ; il est cependant permis de supposer qu'il était mécontent des rapports entre elles et son fils aîné, Apollodôros. Il ne semble pas que cette opération magique ait été liée à un procès judiciaire. Il est intéressant, bien que non surprenant, de constater qu'il pouvait arriver à un homme très riche et influent comme le banquier Pasiôn d'avoir recours à la magie.