BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Από τον Θεόφραστο έως τους Πατέρες της εκκλησίας, περνώντας από τα ελληνικά κείμενα Περί λίθων και τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο, ένας σημαντικός επιστημονικός και φιλολογικός λόγος βοήθησε στη σύνθεση μιας πολύχρωμης αντίληψης της αρχαίας αρχιτεκτονικής, η οποία συγκεκριμενοποιήθηκε στα μεσαιωνικά διηγήματα και έφτασε στο αποκορύφωμά της το 15° αι. στην Υπνερωτομαχία του Πολύφιλου. Η άποψη αυτή συνέβαλε, πρώτα στο Μεσαίωνα και έπειτα στην Αναγέννηση, στην παραγωγή υπέροχων έργων, στα οποία τα ελληνικά μάρμαρα και ιδιαιτέρως ο πράσινος πορφυρίτης της Λακεδαίμονος, " πιο ευχάριστος από οποιονδήποτε άλλον ", κατέχουν ξεχωριστή θέση, τόσο αισθητικά, όσο και ως προς το συμβολισμό τους. Αισθητικά λόγω του συνδυασμού τους με άλλα χρωματιστά μάρμαρα και συμβολικά από τη δύναμη με την οποίαν περιεβλήθησαν: την ισχύ δηλαδή της ποικιλοχρωμίας τους, μέσα από την οποία αναδύονταν με πολύ φανταχτερό και διεγερτικό τρόπο τα μυστήρια, τα όνειρα και τα θέλγητρα μιας χρυσής εποχής. Έτσι, η επαναχρησιμοποίηση των ελληνικών λίθων, που ήταν ρωμαϊκά υλικά, μπόρεσε να εκφράσει την αναζήτηση της αρχαιότητας και, ακόμα παραπέρα, μια ακατάπαυστη επιθυμία για τον ελληνισμό.

[fr] De Théophraste aux Pères de l'Église, en passant par les Lapidaires grecs ou Pline l'Ancien, un important discours scientifique et littéraire a servi à composer une vision polychrome de l'architecture antique qui s'est concrétisée dans les romans médiévaux et a culminé, au xve s., dans Le Songe de Poliphile. Cette vision a engendré, au Moyen Âge puis à la Renaissance, des œuvres somptueuses dans lesquelles les marbres grecs – en particulier le porphyre vert de Lacédémone " plus riant qu'aucun autre " – tiennent une place de choix, aussi esthétique que symbolique. Esthétique par leur mariage avec d'autres variétés colorées, symbolique par la puissance dont elles furent investies : la puissance mémorielle de leurs bigarrures qui faisaient ressurgir de manière particulièrement voyante et suggestive les mystères, les rêves et les charmes d'un âge d'or. Ainsi le réemploi de roches grecques, qui furent des matériaux romains, a-t-il pu exprimer la quête de l'Antiquité et, au-delà encore, un sempiternel désir d'hellénisme.
[el] Διασταυρούμενες ματιές στις ελληνο-ρουμανικές πολιτισμικές διαμεσολαβήσεις: Ο απολογισμός ενός αιώνα (20ός αι)Στην παρούσα προσέγγιση, θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω, μέσα από το έργο μιας πλειάδας ελλήνων και ρουμάνων μελετητών, τα συγκλίνοντα ενδιαφέροντα, τις θεματολογικές ομοιότητες, καθώς και ορισμένες μεγάλες κατηγορίες ερευνών που απασχόλησαν και τις δυο πλευρές στη διάρκεια του 20ού αιώνα, και αφορούσαν στις ελληνο-ρουμανικές πολιτισμικές διαμεσολαβήσεις στη διαχρονικότητα και τη συγχρονικότητα. Εντοπίζουμε ένιες συγκλίνουσες στάσεις αναφορικά με τη μελέτη της βυζαντινής και μεταβυζαντινής παράδοσης (τόσο στο ιδεολογικό πεδίο όσο και στο φιλολογικό), την πρόσληψη των ιδεών του Διαφωτισμού και τη διαμόρφωση του νεωτερικού πνεύματος, του λογοτεχνικού συγκριτισμού, του εκπαιδευτικού συστήματος και της θέσης που κατείχε η ελληνική γλώσσα, των ροπών της ιστοριογραφίας στον 20ό αιώνα (ιστορία των ιδεών, των νοοτροπιών, οικονομική και κοινωνική ιστορία). Ασφαλώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος παραμένουν, όχι αναίτια, μείζονα και πολύμορφα φαινόμενα, όπως είναι ο φαναριωτισμός και η ελληνική διασπορά στη Ρουμανία.

[fr] Dans cette approche, je vais essayer d'esquisser, à travers le travail d'une pléiade de savants grecs et roumains, les intérêts réciproques, les similitudes thématiques ainsi que quelques grandes pistes de recherche concernant les transferts culturels gréco-roumains dans la diachronie et dans la synchronie cultivées des deux côtés tout au long du xxe siècle. Nous retrouvons maintes attitudes convergentes concernant l'étude de la tradition byzantine et post-byzantine (tant sur le plan idéologique que littéraire), la réception des idées des Lumières et la formation de l'esprit moderne, le comparatisme littéraire, le système d'éducation et la place tenue par la langue grecque, les mouvances idéologiques de l'historiographie au cours du xxe siècle (histoire des idées, histoire des mentalités, histoire économique et sociale). Certes, à l'épicentre demeurent toujours et pour cause quelques phénomènes majeurs et polyvalents, tels le phanariotisme et la diaspora grecque en Roumanie.
[el] Το άρθρο παρουσιάζει διάφορες παρατηρήσεις που έχουν γίνει κατά τη διάρκεια των ετών στο forum των Φιλίππων και οι οποίες δύσκολα εντάσσονται σε µια οριστική δηµοσίευση. Ι. Πολλές βαθύνσεις σε πλάκες, ιδιαίτερα στο βορειοδυτικό τµήµα του πλακόστρωτου, όπου έξι κατασκευές για την ένθεση κρίκων, ίσως χρησιµοποιούνταν από τους άρχοντες της αποικίας για να δέσουν τα άλογά τους, ενώ πέντε τετράγωνες οπές (δύο εξ αυτών διαµπερείς) έχουν γίνει ίσως για τη στερέωση στύλων. ΙΙ. ∆ηµοσίευση δώδεκα επιδαπέδιων παιχνιδιών " κουτσό " (µόνο ένα εξ αυτών έχει εικονογραφηθεί στην µέχρι τώρα βιβλιογραφία), η κατανοµή των οποίων αποτελεί ίσως ένδειξη για τη χρήση του χώρου. Σε παράρτηµα παρουσιάζονται εν συντοµία πέντε τέτοια επιδαπέδια παιχνίδια " κουτσό " (τέσσερα εξ αυτών στην εµπορική αγορά και ένα στην Εµπορική Οδό). ΙΙΙ. Τµήµα ενός µαρµάρινου ηλιακού ρολογιού, το οποίο ίσως ήταν τοποθετηµένο αρχικά κοντά στην Εµπορική Οδό, κοντά στο forum. IV. Τµήµα πλάκας αποχωρητηρίου, η οποία εντοπίστηκε σε επίχωση, η οποία πιθανώς χρονολογείται πριν από τα µέσα του 2ου αι. µ.Χ., η αρχική θέση του οποίου όµως δεν είναι δυνατόν να διευκρινιστεί.

[fr] L'article présente diverses observations faites au forum de Philippes au fil des ans, difficiles à intégrer dans une publication définitive. I. Plusieurs creusements affectent les dalles, surtout dans la partie nord-ouest du dallage : six logements pour rabattre des anneaux ayant peut-être servi aux officiels de la colonie pour attacher leur monture, et cinq trous carrés (deux sont traversants) qui pourraient avoir servi à fixer des mâts. II. Publication de 12 jeux de marelle (un seul avait déjà été illustré) dont la répartition peut donner des indications sur la fréquentation réelle de la place ; en appendice, présentation succincte de 5 autres marelles (4 au marché, 1 dans la rue du Commerce). III. Fragment de cadran solaire en marbre dont le lieu d'exposition pourrait avoir été la rue du Commerce à proximité du forum. IV. Fragment d'une plaque de latrine trouvée dans un remblai, probablement antérieure au milieu du IIe s. p. C., mais dont l'emplacement d'origine ne peut être déterminé.
[el] Περίληψη : Ένα μεγάλο μέρος της κοινότητας της Ολύμπου, ενός χωριού της Καρπάθου, ζει σήμερα στη μετανάστευση, αλλά οι κάτοικοί του θέλουν να μεταδώσουν την ταυτότητά τους και τις ιδιαιτερότητές της. Είναι εν μέρει ο ρόλος που ανατίθεται στους συλλόγους που τους συγκεντρώνουν στους τόπους εξορίας τους, στην Ελλάδα ή εκτός Ελλάδος, είναι επίσης ο ρόλος του ραδιοφώνου που επιτρέπει συνδέσμους σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό το άρθρο παρουσιάζει τις δραστηριότητες αυτών των συλλόγων στη Βαλτιμόρη, τη Ρόδο και τον Πειραιά, καθώς και εκείνες των ραδιοφώνων που εκπέμπουν από την Όλυμπο.

[fr] Résumé : une grande partie de la communauté villageoise d'Olympos, village de l'île de Karpathos, vit aujourd'hui en émigration, mais ses habitants tiennent à la transmission de leur identité et de ses spécificités. C'est en partie le rôle dévolu aux associations qui les réunissent sur leurs lieux d'exil, en Grèce ou hors de Grèce, c'est aussi le rôle de la radio qui permet des liens à l'échelle mondiale. Cet article présente les activités de ces associations à Baltimore, Rhodes et au Pirée, et celles des radios qui émettent depuis Olympos.
[el] Ο Αντώνιος, η Κλεοπάτρα και οι διονυσιακοί τεχνίτες στην Κύπρο.Στο άρθρο αυτό προτείνεται μια νέα χρονολόγηση για τρεις αναθηματικές επιγραφές στην Παφία Αφροδίτη, που αναφέρουν τους διονυσιακούς τεχνίτες της Κύπρου. Οι θεοί Ευεργέτες, των οποίων η λατρεία συνδέεται με εκείνη του Διονύσου είναι σίγουρα ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα. Στην Πάφο, η παράξενη αυτή λατρεία μπορεί να αποτελεί συνέπεια της συνάντησης της Ταρσού, που διηγείται ο Πλούταρχος. Τα κείμενα αυτά προσφέρουν νέα δεδομένα για την περίοδο της λεγόμενης" παλινόρθωσης " των Λαγιδών στην Κύπρο.

[fr] Cet article propose une nouvelle datation pour trois dédicaces à Aphrodite Paphienne mentionnant les technites dionysiaques de Chypre. Les dieux Évergètes dont le culte est associé à celui de Dionysos sont certainement Antoine et Cléopâtre. À Paphos, ce culte singulier pourrait être consécutif à l'entrevue de Tarse racontée par Plutarque. Ces documents jettent un nouvel éclairage sur la période dite de la " restauration " lagide à Chypre.
[el] Και αν η Άρτεμις δεν ήταν από τη Λέσβο; Κριτική βιογραφία ενός αγάλματος (αγαλματιδίου) της Άρτεμης του Αρχαιολογικού Μουσείου της Κωνσταντινούπολης.Η ιστορία των συλλογών του αυτοκρατορικού Μουσείου, που ονομάζεται σήμερα Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, είναι εξαιρετικά αποσπασματική σε ό,τι αφορά στις πρώτες δεκαετίας της ύπαρξής του. Είναι όμως δυνατόν να συμπληρώσουμε τα κενά αυτά ή να διορθώσουμε πολλά λάθη καταφεύγοντας συστηματικά σε σύγχρονες πηγές, που είχαν μείνει αναξιοποίητες έως σήμερα. Αυτό συμβαίνει και για ένα διάσημο άγαλμα της Άρτεμης, για το οποίο αναφέρεται στον κατάλογο του μουσείου ότι βρέθηκε στη Λέσβο γύρω στο 1865. Μπορούμε όμως πλέον να πούμε με βεβαιότητα ότι ανακαλύφθηκε το 1844 στη θέση " Λουτρά της Άρτεμης " (Halkapınar) στα περίχωρα της Σμύρνης. Η έρευνα αυτή μας δίνει την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τη "βιογραφία" αυτού του αντικειμένου, που είχε μελετήσει και θαυμάσει πολύ ο Salomon Reinach, και να προτείνουμε μια νέα ανάγνωση των ερμηνειών και των σχολίων που το αφορούν.

[fr] L'histoire des collections du Musée impérial, aujourd'hui Musée archéologique d'Istanbul, est extrêmement lacunaire pour ce qui est des premières décennies de son existence. Il est possible toutefois de combler ces lacunes ou de corriger de nombreuses erreurs en ayant recours de manière systématique à une documentation contemporaine restée inexploitée jusqu'ici. C'est notamment le cas d'une célèbre statue d'Artémis, cataloguée comme provenant de Lesbos vers 1865, mais dont nous pouvons désormais dire avec certitude qu'elle fut découverte en 1844 au lieu‑dit des " Bains de Diane " (Halkapınar) dans les environs de Smyrne. Cette enquête devient aussi l'occasion de retracer la " biographie " de cet objet, longuement étudié et admiré par Salomon Reinach, et de proposer une relecture des interprétations et commentaires dont il fut l'objet.
[el] Σήμερα γνωρίζουμε αρκετά καλά τα καλλυντικά που χρησιμοποιούνταν κατά την ελληνική αρχαιότητα. Το ίδιο ισχύει και για τα κείμενα που περιγράφουν τις πρακτικές που σχετίζονται με την ομορφιά και τις σχέσεις τους με τη θρησκεία, την αποπλάνηση και το φαίνεσθαι ή με την περιποίηση του σώματος, σε σχέση με τη φαρμακοποιία και την ιατρική. Πιο συγκεκριμένα, ασχολούμαστε εδώ με τα καλλυντικά που βρέθηκαν σε δοχεία, τα οποία ανακαλύφθηκαν σε πρόσφατες ανασκαφές στη Θεσσαλία, και τα οποία περιείχαν ακόμη υλικό, κυρίως λευκό και ροζ ψιμύθιο για τα μάγουλα. Από την πλευρά της σύστασης των προϊόντων αυτών, είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο αυτά χρώματα παράγονταν συνήθως από χημικές ενώσεις υλικών ή από ανάμειξη πολλών συνθετικών. Συγκρίνουμε τα αποτελέσματα των χημικών αναλύσεων με τα αρχαία κείμενα.

[fr] Les matières employées pour la beauté durant l'Antiquité grecque sont aujourd'hui assez bien connues. Comme le sont aussi les textes qui décrivent les pratiques liées à la beauté et leurs relations avec le monde religieux, celui de la séduction et du paraître ou bien celui des soins du corps, lié aux pharmacopées et à la médecine. On s'intéresse ici plus particulièrement aux cosmétiques retrouvés dans des flacons découverts lors de fouilles récentes en Thessalie, et contenant encore de la matière, notamment des fards blanc et roses employés pour les joues. Les analyses chimiques montrent que ces deux couleurs étaient obtenues le plus souvent à partir de matières synthétisées chimiquement ou bien élaborées en mélangeant plusieurs composés. Nous comparerons les résultats de ces analyses aux textes anciens.
[el] Η Ακραιφία και ο πόλεμος ανάμεσα στον Δημήτριο Πολιορκητή και τους Βοιωτούς.Στο άρθρο αυτό παρουσιάζεται ένα νέο ψήφισµα από την Ακραιφία το οποίο τιµά τους µετοίκους της πόλης που συµµετείχαν σε έναν πόλεµο ενάντια στον Δηµήτιο. Ο Δηµήτριος αυτός θα πρέπει να ταυτιστεί µε τον βασιλέα Δηµήτριο Πολιορκητή και ο πόλεµος θα πρέπει να χρονολογηθεί την περίοδο των επαναστάσεων των Βοιωτών ενάντια στον Δηµήτριο Πολιορκητή στις αρχές του 3ουαι. π.Χ. Η πόλη αποδίδει στους µετοίκους το προνόµιο της ισοτέλειας.

[fr] Est publié, dans cet article, un nouveau décret d'Akraiphia en l'honneur des métèques de la cité qui ont participé à une guerre contre un Démétrios. Ce Démétrios doit être identifié avec le roi Démétrios Poliorcète et la guerre doit être datée de la période des révoltes des Béotiens contre Démétrios Poliorcète au début du iiie s. av. J.‑C. La cité accorde aux métèques le privilège d'isotélie.
[el] Το παρόν άρθρο είναι το αποτέλεσµα προκαταρκτικών εργασιών για τη µελέτη της λειτουργίας των χώρων και της πλαισίωσης της επίπλωσης στην νησίδα των ηθοποιών και στα βόρεια περίχωρά της. Η ανάλυση των αρχαιολογικών δεδοµένων για δύο δωµάτια της νησίδας, τα οποία πιστεύεται ότι χρησιµοποιούνταν για την προετοιµασία του φαγητού, τα οποία παρέχονται από τα αρχεία των ανασκαφών της οµάδας του Ph. Bruneau µεταξύ 1961 και 1965 και την εξαιρετική µονογραφική δηµοσίευσή τους (EAD XXVII), µας επέτρεψε να αξιολογήσουµε τα στρωµατογραφικά κατάλοιπα που καταγράφηκαν κατά την ανασκαφή και να συνδέσουµε σύνολα αντικειµένων, ιδίως κεραµικών, µε στρωµατογραφικές ακολουθίες. Παρουσιάζουµε τις κτισµένες συναρµολογήσεις και τα σύνολα όλων των οµάδων κεραµικής (λεπτή, χονδροειδής, αµφορείς, µαγκάλια) που παρέµειναν επί τόπου όταν εγκαταλείφθηκε ο χώρος, προκειµένου να δώσουµε µια χωρική κατανοµή των αντικειµένων και να προτείνουµε µια χρονολόγηση για την τελευταία αυτή κατοίκηση.

[fr] Cet article résulte des travaux préliminaires pour l'étude de la fonction des espaces et de la contextualisation des mobiliers dans l'Îlot des comédiens et ses abords nord. Pour deux pièces de l'îlot, interprétées comme des lieux de préparation culinaire, l'analyse des données archéologiques, que livrent les archives de fouilles de l'équipe de Ph. Bruneau entre 1961 et 1965 et leur publication monographique exceptionnelle (EAD XXVII), nous a permis d'évaluer les vestiges stratigraphiques relevés lors de la fouille et de rattacher des assemblages de mobiliers, en particulier céramiques, à des séquences stratigraphiques. Nous présentons les aménagements construits ainsi que les assemblages, tous groupes de céramiques confondus (fines, grossières, amphores, braseros), restés in situ au moment de l'abandon des lieux dans l'objectif de livrer une répartition spatiale des objets et de proposer une datation pour cette dernière occupation.
[el] Αυτή η δοκιμή μας θέλει να παρουσιάσει ένα στατιστικό βλέμμα στην σύγχρονη σύνθεση των υπουργικών ελίτ στην Ελλάδα, στην Ισπανία και στη Ρουμανία. Θα χρησιμοποιήσουμε ρυθμίσεις σαν τη γεωγραφική καταγωγή, τη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, την επαγγελματική σταδιοδρομία και την κατανομή ανά φύλο.

[fr] Notre essai se propose de porter un regard " statistique " et comparatif sur la composition actuelle des élites ministérielles en Grèce, en Roumanie et en Espagne. Nous utiliserons des paramètres tels que la provenance géographique, le parcours académique, le profil professionnel et la gender distribution.
[el] Με επίκεντρο τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη (1883-1959), τον Γιώργο Μπαμπινιώτη (1939— ) και τον Αναστάσιο Φοίβο Χρηστίδη (1946-2004), αυτό το άρθρο έχει σκοπό να εξετάσει ως ποιο σημείο αυτοί οι τρεις γλωσσολόγοι είναι ένα αντιπροσωπευτικό και συμβολικό παράδειγμα της λεγομένης ελίτ των Ελλήνων γλωσσολόγων του 20ου αιώνα. Η προσέγγισή μας τόσο θεωρητική και εμπειρική, σ'αυτές τις τρεις περιπτώσεις μόνο, θα μπορούσε ωστόσο να θέσει τα θεμέλια μίας πιο βαθειάς και διαχρονικής μελέτης της ελίτ των Ελλήνων γλωσσολογών και να συμβάλλει στον προβληματισμό για την έννοια "ελίτ".

[fr] Focalisée sur Manolis Triandafyllidis (1883-1959), Georgios Babiniotis (1939—) et Anastasios Phivos Christidis (1946-2004), cette intervention se propose d'examiner dans quelle mesure ces trois linguistes constituent un échantillon représentatif et emblématique de ce qu'on pourrait appeler l'élite des linguistes grecs du xxe siècle. Notre démarche, à la fois empirique et théorique, tout en reflétant une vision partielle (elle ne porte que sur trois cas), pourrait néanmoins jeter les bases pour une étude plus approfondie de l'élite linguistique grecque dans le temps, et contribuer à la réflexion sur la notion même d'élite.
[el] Αυτό το άρθρο μελετά πώς ο τούρκικος εθνικισμός στην Βόρεια Κύπρο χρησιμοποιεί τις πατριωτικές τελετές και τα σχολικά εγχειρίδια. Δείχνει ότι, από το 1974, ένα καινούργιο μνημιακό ημερολόγιο χρησιμοποιήθηκε για να διαδώσει ένα κρατικό εθνικισμό βασισμένο σε μία απλοποιημένη ιστορία της σύγκρουσης η οποία δοξάζει τον ρόλο της Τουρκίας και κάνει στερεότυπο την βία των Ελληνοκύπριων με τους οποίους μία ειρηνική συμβίωση θα ήταν αδύνατη. Επιμένοντας στη μνήμη των μαρτύρων, οι Τούρκοι εθνικιστές επέβαλαν ένα πολιτικό λόγο ιδεολογικό και συγκρουστικό βασισμένο στον φόβο και την απειλή για να δικαιολογούν την δική τους πόλεμο εθνικής ανεξαρτησίας και την ίδρυση της ΤΔΒΚ. Ένας ανάλογος λόγος ο οποίος βασίζεται στην Ελληνισμό της Κύπρου και στην αντίσταση στον βρεταννικό αποικισμό και στην Τουρκία βασιλεύει στο πολιτικό ελληνοκύπριο πεδίο. ΄Ομως αντιφατικοί εσωτερικοί μνημιακοί λόγοι υπάρχουν και στις δύο κοινότητες και προτείνουν άλλες όψεις με αποχρώσεις της ιστορίας και της σύγκρουσης.

[fr] Cet article étudie l'utilisation politique des célébrations patriotiques et des manuels scolaires par le nationalisme turc à Chypre du Nord. Il montre que depuis la partition de 1974, un calendrier mémoriel a été utilisé pour diffuser un nationalisme d'État proposant une narration simplifiée de l'histoire du conflit, glorifiant le rôle de la Turquie et stéréotypant la violence des Chypriotes grecs, avec lesquels la coexistence pacifique serait impossible. En entretenant la mémoire des martyrs, les nationalistes turcs ont imposé un discours politique idéologisant et conflictuel fondé sur la peur et la menace pour justifier leur lutte de libération nationale et l'indépendance de la RTCN. Un discours analogue, fondé sur l'appartenance de Chypre à l'hellénisme et la résistance au colonisateur britannique et à la Turquie, domine l'espace politique chypriote grec. Mais des contre-mémoires internes existent aussi au sein de chaque communauté, et proposent des interprétations moins essentialistes et plus nuancées de l'histoire du conflit.
[el] Εκτός από τα αετώµατα του ναού, που έχει αναπαραστήσει µε υποµονή ο Francis Croissant, η µορφή του Απόλλωνα των ∆ελφών κατά τον 4ο αιώνα παραµένει έως τώρα σε µεγάλο βαθµό άγνωστη. Αφού επανεξετάσαµε τις κεντρικές µορφές αυτών των αετωµάτων, προτείνουµε µια νέα τοποθέτηση και ερµηνεία. Κατά την άποψή µας, η αντιστροφή στην αναπαράσταση του Απόλλωνα και του ∆ιόνυσου εξηγείται από ένα γενικότερο πρόγραµµα που αφορά επίσης τη µορφή του κεντρικού ακρωτηρίου στο ανατολικό αέτωµα. Η νέα µας πρόταση περιλαµβάνει ένα µνηµειώδες άγαλµα του Απόλλωνα, που κατά την άποψή µας βρισκόταν στη µεγάλη βάση του οπισθόδοµου. Η παρατήρηση του λίθου που ερµηνεύεται ως οµφαλός και που πρόσφατα επανατοποθετήθηκε στην κορυφή του κίονα µε τα φύλλα ακάνθου µας οδηγεί σε µια ανεικονική αναπαράσταση του θεού, που µας θυµίζει τους Αγυείς που ήταν γνωστοί στην Κυρήνη και στην Απολλωνία της Ιλλυρίας. Αυτή η νέα ανάγνωση του µνηµείου µας οδηγεί στην ταύτιση µε τον Σιτάλκα ύψους τριανταπέντε πήχεων που είχε περιγράψει και ο Παυσανίας. Επίσης, µια βάση που παλαιότερα αποδιδόταν στο µνηµείο της Αρισταινέτας τώρα ερµηνεύεται ως βάση για δυο αγάλµατα η οποία είναι σύγχρονη µε την ολοκλήρωση του ναού.

[fr] En dehors des frontons du temple, patiemment reconstitués par Francis Croissant, l'image d'Apollon à Delphes au ive siècle est restée jusqu'à présent largement méconnue. Nous proposons, à la suite d'un réexamen des figures centrales de ces frontons, de les redistribuer et les réinterpréter. L'interversion, qui en résulte, des représentations d'Apollon et de Dionysos s'explique, selon nous, par un programme général qui concerne également la figure d'acrotère central du fronton est. Dans cette nouvelle proposition, nous incluons une statue monumentale d'Apollon, qui se trouvait selon nous sur la grande base de l'opisthodome. L'observation de la pierre interprétée comme un omphalos et récemment replacée au sommet de la colonne d'acanthe nous conduit à y reconnaître une représentation non figurative du dieu, rappelant les Agyieis connus à Cyrène et Apollonia d'Illyrie. Cette nouvelle lecture du monument nous amène à l'identifier au Sitalkas de trente‑cinq coudées connu par Pausanias. Par ailleurs, nous replaçons sur une fondation anciennement attribuée au monument d'Aristainéta une base pour deux statues, contemporaine, également, de l'achèvement du temple.
[el] Στη µελέτη αυτήν, ο ρόλος και η αξία του διακόσµου επαναπροσδιορίζονται εξετάζοντας κυρίως, µέσα από µια διαφορετική προσέγγιση, ένα από τα επιδαπέδια ψηφιδωτά της Οικίας του ∆ιονύσου στη Νέα Πάφο, το ψηφιδωτό της απαγωγής του Γανυµήδη από έναν αετό. Η χωροταξική οργάνωση του γεωµετρικού διακόσµου (η γενική δοµή µαζί µε τα µοτίβα) και η εικονογραφική παράσταση επιτρέπουν να προτείνουµε την ύπαρξη ενός τρικλινίου. Η ανάλυση µάλιστα ενός γεωµετρικού µοτίβου, του "ανθέµου µε έξι φύλλα", δείχνει ότι είχε πιθανότατα αστρολογική σηµασία. Η ερµηνεία λαµβάνει υπόψη τη στενή σχέση ανάµεσα στην εικονογραφική σκηνή και τα επτά αστέρια, που παραπέµπουν στους γνωστούς στην Αρχαιότητα πλανήτες, και βασίζεται σε εικονογραφικά παράλληλα και σε σχετικά κείµενα για να επανεξετάσει τη συµβολική διάσταση της σύνθεσης στα πλαίσια της χρήσης της.

[fr] Dans cette étude, le rôle et la valeur de l'ornementation sont repensés en examinant principalement, par une approche différente, l'une des mosaïques de sol de la Maison de Dionysos à Néa Paphos, celle de l'enlèvement de Ganymède par un aigle. L'organisation spatiale du décor géométrique (la structure générale avec ses motifs) et de la scène figurée permet de suggérer la présence d'un triclinium. L'analyse d'un type de motif géométrique en particulier, le " fleuron en six‑feuilles ", montre qu'il revêt vraisemblablement une signification astrale. L'interprétation considère la relation étroite entre la scène figurée et les sept motifs d'étoile, qui renvoient aux planètes connues dans l'Antiquité, et s'appuie sur des comparanda iconographiques et textuels pour réexaminer la portée symbolique de la composition dans son contexte d'utilisation.