BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Η ανακάλυψη ενός νέου µήνα στην Τήνο και η ταύτιση ενός χαράκτη στην Πάρο µας οδηγούν σε νέες υποθέσεις επάνω στο ζήτηµα των εµπράγµατων ασφαλειών του αρχαίου Ελληνικού δικαίου. Η εξέταση του µητρώου της Τήνου (IG XII 5, 872) εν όψει της επανέκδοσής του έφερε στο φως ένα λάθος αποκοπής στο σηµείο µεταξύ των πρακτικών 17 και 18 από τους προηγούµενους εκδότες, οι οποίοι δεν αναγνώρισαν το όνοµα ενός µήνα, του µήνα Ἠρησιῶνος, που ταυτίζεται µε τον δηλιακό µήνα Ἀρησιῶνα και ο οποίος εµφανίζεται πρόσφατα και στο γειτονικό νησί της Άνδρου. Με την αφαίρεση µιας δυσνόητης ρήτρας από αυτό το κείµενο, η ανακάλυψη αυτή µας κάνει να επανεξετάσουµε τη λειτουργία ενός ιδιαίτερου τύπου εµπράγµατης ασφάλειας, του προικώου ἀποτιµήµατος, στο οποίο αναφέρεται ένα πρακτικό στο µητρώο. Μετά από την κατάκτηση αυτού του σηµείου, προχωράµε στην εξέταση της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει, αντιθέτως, η πώληση µε δυνατότητα επαναγοράς (πρᾶσις ἐπὶ λύσει): στην Τήνο, όπως και στην Αθήνα, χαρακτηρίζεται από την άµεση µεταφορά της ιδιοκτησίας προς όφελος του πιστωτή, µέσω µιας πλήρους πράξης πώλησης και ενδεχοµένως µε συµβόλαιο ενοικίασης. Η αντιπαραβολή ενός όρου που πρόσφατα ανακαλύφθηκε στην Πάρο (SEG 54, 794) και ενός διάσηµου νόµου στα αρχεία, έργο του ίδιου χαράκτη, επιτρέπει εν τέλει να προσδιορίσουµε τη σχέση µεταξύ της πράσεως ἐπὶ λύσει και των πρακτικών δηµόσιας αρχειοθέτησης κατά την Ελληνιστική περίοδο.

[en] The discovery of a new month in Tenos and the identification of a letter cutter in Paros led to new hypotheses on the problem of real security in Greek law. Examination of the Tenos register (IG XII 5, 872) with a view to its re‑publication revealed an error in the division between acts 17 and 18 by the previous editors, who did not recognize the name of a month, Eres[iôn], equivalent to the Delian month Aresiôn recently attested in Andros, the neighbouring island. By removing an obscure clause from this document, this discovery leads us to re‑examine the functioning of a mortgage pledge of a particular type, the dotal apotimema, to which one of the acts of the register alludes. If we accept this point, we get closer to what makes, by contrast, the particularity of the sale with the option of repurchase (prasis epi lysei): in Tenos as in Athens, it is characterized by an immediate transfer of ownership to the benefit of the creditor, by means of a deed of sale supplemented where applicable by a lease contract. The connection between a boundary marker recently discovered in Paros (SEG 54, 794) and a famous law concerning local archives, engraved by the same lapicide, finally makes it possible to clarify the relationship between the prasis epi lysei and the practices of public archiving in the Hellenistic period.
[el] Η ανακάλυψη του φακέλου Σαρτιώ στην Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας συμβάλλει στη συμπλήρωση των γνώσεων μας σχετικά με την βυζαντινή και γενοβέζικη Φώκαια. Τον 13ο αιώνα η εκμετάλευση της στυπτηρίας και η πώλησή της σε όλη την δυτική Μεσόγειο από τους Γενοβέζους προκαλεί μεγάλη ανάπτυξη με αποτέλεσμα, γύρω στο 1290, την ίδρυση της Νέας Φώκαιας, ενός νέου " βιομηχανικού " λιμανιού. Αυτή η ευμάρεια εντείνεται τον αιώνα που ακολουθεί και έτσι στις αρχές του 15ου η πόλη βρίσκεται στη συμβολή τριών δυνάμεων, την ψυχορραγούσα πια Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους Γενοβέζους άρχοντες, τέλεια ενταγμένους στην κοινωνία της Αυτοκρατορίας και τέλος τους Οθωμανούς με τους οποίους, τουλάχιστον μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, διατηρούν εμπορικές σχέσεις.

[en] The discovery of the Sartiaux record at the French School of Athens, added to our knowledge of Byzantine and Genovese Phocaea. In the 13th century, the exploitation of alun, as well as its sale throughout the Western Mediterranean by the Genoese led to strong growth and the foundation of the New Phocaea, in the 1290s, which was a new " industrial " port. Prosperity increased by the next century and in the early 15th century, the city is found at the confluence of three distinct powers, the dying Eastern Roma Empire, the Genoese lords, completely integrated into their society and the Ottomans, with whom the city maintained commercial relations, at least shortly before the fall of Constantinople.
[el] Στην παρούσα ανακοίνωση γίνεται µια πρώτη παρουσίαση του µικρού νοµισµατικού υλικού που έχει συντηρηθεί και βρέθηκε στις ανασκαφές που διενεργήθηκαν στο νοτιοανατολικό τµήµα της επαρχίας Μεγαλόπολης στα σύνορα µε τη Π.Ε. Λακωνίας, περιοχή που στην αρχαιότητα αποτελούσε τµήµα της Βελµινάτιδος χώρας στη Βόρεια Λακεδαίµονα. Πρόκειται για χάλκινα ρωµαϊκά νοµίσµατα που χρονολογούνται από τις αρχές του 2ου αι. έως και το γ΄ τέταρτο του 4ου αι. µ.Χ. και συγκεκριµένα από την εποχή του Αδριανού µέχρι και την εποχή του Κωνστάντιου Β΄. Στην ανακοίνωση παρουσιάζεται επίσης το ιστορικό και οικονοµικό πλαίσιο της ρωµαϊκής περιόδου για τη βόρεια Λακεδαίµονα µέσα από την οικονοµική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στην κοιλάδα του Ευρώτα σε σχέση µε το αρχαίο οδικό δίκτυο και τις αγροτικές και βιοτεχνικές εγκαταστάσεις που εντοπίστηκαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (2009‑2012) από τις ανασκαφές που διενεργούνται στην περιοχή.

[en] This study is a first presentation of the few coins found in the excavations conducted in the Southeastern part of the modern province of Megalopolis bordering Laconia, an area that belonged to Northern Lacedaemon in ancient times. These are Roman bronzes dating i.e. from the time of Hadrian until the time of Constantius II. The study also presents the historical and economic context in the northern Lacedaemon during the Roman period, through the economic activity developed in the valley of the Eurotas river in connection to the ancient routes as well as the rural and small industrial establishments found during recent excavations there.
[el] Το Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη του Θανάση Βαλτινού παρουσιάστηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Ταχυδρόμος το 1964 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1978 από τις εκδόσεις Κέδρος. Ο Βαλτινός στο πρώτο από τα δύο βιβλία για τον Κορδοπάτη με τον υπότιτλο Αμερική αφηγείται τις περιπέτειες του Ανδρέα Κορδοπάτη, υπαρκτού προσώπου, από τη Δάρα Μαντινείας και τις επανειλημμένες προσπάθειές του να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Ο Αντώνης Αντωνίου το διασκευάzει για τη σκηνή το χειμώνα του 2011, καθώς διακρίνει τη συνάφεια των δύο εποχών και θεωρεί το έργο του Βαλτινού επίκαιρο τη στιγμή που ένα άλλο κύμα μεταναστών εκρέει από την Ελλάδα την περίοδο της οικονομικής κρίσης του 21ου αιώνα. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει σύντομα το συγκεκριμένο έργο του Βαλτινού, εξετάζει την επιλογή των αποσπασμάτων που έκανε ο Αντωνίου και αναλύει τη σκηνική παρουσίαση του κειμένου και της παράστασης. Κυρίως όμως εντοπίζει και αναδείκνύει τις παράλληλες πορείες του μετανάστη την εποχή του Κορδοπάτη, την εποχή της συγγραφής του κειμένου, καθώς και την εποχή της παράστασης, προσπαθώντας να ανιχνεύσει διαφορές και ομοιότητες, αλλά, εν τέλει, την ουσία της κινητήριας δύναμης του μεταναστεύειν. Σημαντικούς άξονες του κειμένου θα αποτελέσουν η επιτυχία της παράστασης, αλλά και η μονολογική ρήση τόσο ως είδος, που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην ενδοσκόπηση, όσο και ως πρακτική επιλογή σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης.

[en] The Synaxary of Andreas Kordopatis by Thanasis Valtinos was published serially in the magazine Tahydromos in 1964 and was first published in 1978 by Kedros Publications. In the first of two books about Kordopatis, subtitled America, Valtinos recounts the adventures of Andreas Kordopatis, a real person, from Dara, Mantinea, and his repeated attempts to emigrate to the United States in search of a better life. Antonis Antoniou, fascinated by the text since its first publication, decided to adapt it for the stage in the winter of 2011. This choice is, of course, not an accidental one. The actor and director sees the relevance of the two eras and considers Valtinos' play to be timely at a time when another wave of immigrants is flowing out of Greece during the economic crisis of the 21st century. The article briefly introduces this particular play by Valtinos, examines Antoniou's selection of excerpts and analyses the stage presentation of the text and the performance. Most importantly, it identifies and highlights the parallel trajectories of the migrant in the era of Kordopatis, the era of the writing of the text, and the era of the performance, attempting to trace differences and similarities, but ultimately the essence of the driving force of migration. Important aspects of the paper are the success of the production, but also the monologue as both a genre, aiming, among other things, at introspection, and as a practical choice in a period of economic crisis.
[el] Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού (2012) του Έκτορα Λυγίζου και η Ξενία (2014) του Πάνου Κούτρα αφηγούνται, μεταξύ άλλων, την πείνα και τις διατροφικές εμμονές των νεαρών πρωταγωνιστών τους. Πρόκειται για ένα νέο "τρώγειν αλά ελληνικά" που διασταυρώνεται με την έννοια της φιλοξενίας ως βασικής συνθήκης της ίδιας της ελληνικότητας και φωτίζει τα χαρακτηριστικά της εχθροξενίας που προσφέρει η Ελλάδα ως τοποθεσία, ως πατρίδα και ως επικράτεια.

[en] E. Lygizos' The Boy Eats the Food of the Bird (2012) and P. Koutras' Xenia (2014) narrate, among other things, the starving and the alimentary obsessions of their young protagonists. This new eating-the-Greek-way meets the concept of philoxenia that is thought of as the very condition of Greekness itself. Doing so, they clarify the hostipitality of Greece as homeland, a site or territory.
[el] Είναι γενικά αποδεκτό ότι κάθε πόλη της Ελλάδας διέθετε το δικό της νομισματοκοπείο για να πραγματοποιεί τις νομισματικές της εκδόσεις. Όμως, στυλιστικές ομοιότητες καθώς και η παρουσία των ίδιων συμβόλων εργαστηρίων, ανάμεσα σε νομίσματα του Άργους και σε νομίσματα άλλων πόλεων της Πελοποννήσου στην κλασσική εποχή, υποστηρίζουν την θέση ότι τα εργαστήρια–νομισματοκοπεία, πραγματοποιούσαν εκδόσεις διαφόρων πόλεων. Άλλες ενδείξεις της ίδιας φύσεως επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι αυτή η πρακτική των" ανεξάρτητων "νομισματοκοπείων λειτούργησε στην Πελοπόννησο από την έναρξη της νομισματικής δραστηριότητας, δηλαδή στο τέλος της αρχαϊκής εποχής και τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Σεπτιμίου Σεβήρου. Υπό αυτές τις συνθήκες, η μελέτη των νομισμάτων του Άργους δεν μπορεί να απομονωθεί άλλα επιβάλλεται να πραγματοποιηθεί σε συσχετισμό με τις άλλες πελοποννησιακές κοπές, ανοίγοντας το δρόμο για τη νομισματική μελέτη μεγάλων" νομισματικών συνόλων ".

[en] It is generally held that each Greek city possessed its own mint to strike its coins. However, stylistic similarities as well as identities of mint marks between Argive coins and other Peloponnesian coinages of the Classical period reveal that in this region mints obviously worked for several different cities. Similar evidence suggests that this pattern of coin production was in place there from the inception of coinage in the late Archaic period until at least the Severan era. In such a scheme, Argive coins cannot be considered separately from other Peloponnesian coinages, thus paving the way for a "large set" numismatic.
[el] Η µελέτη ενός ενεπίγραφου αλλά αποσυµβολισµένου κοµµατιού της αδριανικής αρχιτεκτονικής, η δηµοσίευση ανέκδοτων αυτοκρατορικών επιγραφών και η συνάφεια πρόσφατων έργων επιτρέπουν µια νέα προσέγγιση του " µνηµειακού κέντρου " της Απολλωνίας στην Ιλλυρία κατά την Αντωνική περίοδο, της τοπογραφίας, της χρονολογίας και των λειτουργιών του, µεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν η υποδοχή των πολιτικών ιδρυµάτων και η απόδοση τιµών στους Σεβαστούς. Όλες οι πηγές επιτρέπουν να επανεξετάσουµε την ιστορική σηµασία της παραµονής του Αδριανού στην επαρχία της Ηπείρου, πιθανώς το 132.

[en] The study of an inscribed but decontextualised piece of Hadrianic architecture, the publication of unpublished imperial inscriptions, and the relevance of recent works offer new insight on the "monumental centre" of Apollonia in Illyria in the Antonine period, on its topography, chronology and functions, among which the reception of civic institutions and the honors given to the Sebastoi stand out. Brought together, the sources allow us to reconsider the historical significance of Hadrian's stay in this province of Epirus, likely in 132.
[el] Ο κύριος Lesaux είναι ανακριτής, έρχεται συχνά αντιμέτωπος με μη γαλλόφωνους κατηγορούμενους και μας υπενθυμίζει τις νομικές υποχρεώσεις στο θέμα της μετάφρασης των δικαστικών πράξεων και διαδικασιών. Μοιράζεται τις πρακτικές του και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στον τομέα της δικαστικής διερμηνείας, ιδιαίτερα τη δυσκολία να βρει υψηλής ποιότητας διερμηνείς, παρά τις υποχρεώσεις που θέτει ο νόμος στο θέμα της πρόσβασης και της κατανόησης των δικαστικών φακέλων από τους διάδικους.

[en] Étienne Lesaux is a judge of instruction, regularly confronted with people who are to be prosecuted and don't speak French. He reminds us of the legal obligations in the matter of the translation of acts and procedures. He reports on his practice and the difficulties encountered in the field of judicial interpreting, including the difficulty of finding competent interpreters despite the legal requirements for accessing and understanding files that concern the litigants themselves.
[el] Αυτή η παρουσίαση της ανθρωποφαγίας στη νεοελληνική πεζογραφία θέλει να αποδείξει τις αιτίες, τους συμβολισμούς, τις γαστρονομικές διαδικασίες, καθώς και τις επιδράσεις στους ήρωες και τους αναγνώστες αυτού του φαινομένου το οποίο αντιπροσωπεύει ένα ανθρωπινό, καθολικό και διαχρονικό πάθος, αν και λίγο μελετημένο σήμερα.

[en] This presentation of cannibalism in Modern Greek prose, aims to demonstrate the reasons, the symbolisms, the gastronomy procedures, as well as this phenomenon impacts on heroes and readers, as a human passion, universal and diachronic, but very poorly studied today.
[el] Περίληψη : Η Νάσια Διονυσίου είναι μια αξιόλογη νεαρή Κύπρια συγγραφέας. Η πρώτη της συλλογή διηγημάτων Περιττή ομορφιά (To Ροδακιό: Αθήνα, 2017), της οποίας παρουσιάζουμε εδώ παραρτηματικά μια ανθολογία σε μετάφραση, βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας της Κύπρου στην κατηγορία διήγημα/νουβέλα. Η παρούσα μελέτη προσφέρει μια εκ του σύνεγγυς ανάγνωση της Περιττής ομορφιάς, υιοθετώντας ένα κατεξοχήν συγκριτολογικό κριτικό πλαίσιο. Εξετάζει ειδικότερα τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας προσφέρει έναν ανατρεπτικό –θηλυκό και φεμινιστικό– μετασχηματισμό της βιβλικής αφήγησης, υφαίνοντας δεσμούς με ένα ευρύ διακειμενικό δίκτυο που επιτρέπει ενδιαφέρουσες και παραγωγικές αντιστοιχίες και συγκλίσεις, ειδικά με το έργο του συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. To άρθρο εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο αυτή η επανανάγνωση της Βίβλου συνοδεύεται από μια εννοιολόγηση της γραφής η οποία ερείδεται στη θηλυκή σωματική εμπειρία, επικαιροποιώντας έτσι την κριτική αμφισβήτηση της εξουσίας που εισήγαγε η γαλλική θεωρία της δεκαετίας του 1970. Επανεγγράφοντας τη βιβλική αφήγηση, η οποία είναι ιδρυτική των ορθολογιστικών θεμελίων του δυτικού πολιτισμού, η Διονυσίου, όπως και η Cixous, απο-υποκειμενοποιεί τις απαρχές του Λόγου, διερευνώντας το ανεξάντλητο δημιουργικό δυναμικό του θηλυκού, σε αναζήτηση μιας εξ ορισμού ασύλληπτης και εννοιολογικά πληθωρικής αλήθειας γύρω από την ύπαρξη.

[en] Abstract: Nasia Dionysiou is a remarkable young Cypriot writer. Her first short-story collection, Superfluous Beauty (2017), has won the National Short-Story Prize (Cyprus). This article offers a close reading of Superfluous Beauty through a comparativist lens. In particular, it examines the way in which the author offers a subversive—feminine and feminist—re-writing of the Bible, by forging an intertextual network which allows a rich and productive interaction and convergences, especially with the work of dissident writer Milan Kundera. The article focuses on the ways in which this reading of the Bible is accompanied by a conceptualization of writing which draws from the corporeal experience of the female, directly linked to Hélène Cixous foremost concept of écriture féminine, actualizing thus a critical distrust towards authority as formulated by French theory in the 1970s. In revisiting the Bible, which founds the values and the rational premises of the Western civilization, Dionysiou, like Cixous, de-subjectifies the origins of Logos, by exploring the inexhaustible creative potential of the female, in quest of a truth about existence which remains plethoric and inconceivable by definition.
[el] Στο πρώτο μισό του 4ου αι. π.Χ. η Αχαϊκή Συμπολιτεία έκοψε μια σειρά νομισμάτων με την παράσταση γυναικείας κεφαλής με ιδιαίτερο στυλ κόμης στην εμπρόσθια όψη. Οι μελετητές συχνά ταυτίζουν τη φιγούρα αυτή με τη Δήμητρα την Παναχαΐα, θεότητα ιδιαίτερα σεβαστή στο Κοινό. Συγκρίσεις με σύγχρονες και μεταγενέστερες κοπές με την παράσταση της Δήμητρας είναι επαρκείς για να αποδείξουν ότι η θεά της Αχαϊκής Συμπολιτείας δεν έχει κανένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Δήμητρας. Επιπλέον ο τύπος της κόμης ταιριάζει περισσότερο σε μια νεανική και παρθενική θεά. Από την άλλη πλευρά η ταύτιση της παράσταση με την Άρτεμη Λαφρία, που προτείνεται από άλλους μελετητές, θα πρέπει να αποκλειστεί, αφού η λατρεία της Λαφρίας εισήχθη στην Αχαΐα στην εποχή του Αυγούστου. Μια πιθανότερη απόδοση είναι εκείνη της Αρτέμιδος Τρικλαρίας, θεότητα η οποία είχε δυο ναούς στην Πάτρα – στην ακρόπολη και την πόλη – και πιθανότατα στον πρώτο από αυτούς αργότερα φιλοξενήθηκε το λατρευτικό άγαλμα της Λαφρίας.

[en] In the early part of the 4th century BC the Achaean Koinon issued a coin series with a female head with an exceptional hairstyle on the obverse. Scholars have often thought it appropriate to identify the figure with Demeter Panachaia, who was especially venerated by the Koinon, but comparison with contemporary and later Demeter coin types is sufficient to prove that the goddess of the Achaean Koinon has none of Demeter's particular features. Furthermore, the top-knot hairstyle is appropriate for maidens and virgin goddesses. On the other hand, identification with Artemis Laphria, put forward by other scholars, should also be ruled out, since the cult of Laphria was introduced into Achaea in the time of Augustus. A possible candidate could be Artemis Triklaria, who possessed two sanctuaries in Patrae – on the acropolis and in the country – and it was probably the first of these that later housed the cult statue of Laphria.
[el] Σύμφωνα με τις νεοελληνικές δοξασίες, ο λαϊκός άνθρωπος μπορεί να επιστρατεύσει μια σειρά πρακτικών ώστε να εξασφαλίσει την εύνοια συγκεκριμένων υπερφυσικών οντοτήτων θηλυκού γένους ονόματι καλές κυρίες, νεράιδες και μοίρες. Για να τις υποδεχτεί στην κατοικία του ή σε κάποιο ιερό χώρο, αναγκαία ήταν η προσφορά τροφίμων ενίοτε συνοδευόμενων από ποτά και χρηστικά αντικείμενα (μαχαιροπίρουνα). Οι ευνοϊκές κατόπιν -υπό συνθήκες τελουμένων με τη μορφή εικονικών θυσιών- προσφορών υπερφυσικές οντότητες παρείχαν στον πιστό ένα σύνολο ανταμοιβών, υλικών και μη.Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου είναι να εκτεθεί και να εξεταστεί αναλυτικά η χρήση τροφίμων στις νεοελληνικές λαϊκές παραδόσεις με σκοπό την διαμόρφωση δεσμών τύπου δούναι και λαβείν με το υπερφυσικό.

[en] In Modern Greek folk tales, men can obtain favour of some female supernatural figures, often called Kales Kuries, neraides or mires. To accommodate them, people had to prepare the table in a particular way, by displaying a certain type of food, different kinds of drinks and cutlery. If the women were satisfied with the offerings, they were rewarding the person with material or immaterial gifts.The aim of this article is to cast light on the ways in which people use food in order to get in contact with the supernatural, in Modern Greek popular beliefs about imaginary beings.
[el] Μια σειρά θασίτικων επιγραφών του 2ου και του 3ου αι. µ.Χ. αποκαλύπτει µια πρωτότυπη πρακτική: σε τακτά χρονικά διαστήµατα, πιθανώς µια φορά το χρόνο, οι κυριότεροι δικαστικοί της πόλης, µε αρχηγό έναν ή περισσότερους άρχοντες, εκτελούσαν µε επισηµότητα το γύρο του νησιού, δια θαλάσσης. Φαίνεται ότι προορισµός της περιοδείας ήταν το ιερό της Αλυκής στα νοτιοδυτικά του νησιού, όπου βρέθηκαν οι περισσότερες απ'αυτές τις αναθηµατικές επιγραφές. Εκεί οργανώνονταν θυσίες και συµπόσια. Ο περίπλους των δικαστικών έδινε την ευκαιρία στην πόλη να διατρανώσει την επιρροή της στο νησί, ειδικότερα µε την πραγµατοποίηση δικαστικών και αστυνοµικών πράξεων.

[en] A series of Thasian inscriptions, dated from the 2nd and 3rd centuries AD, reveals an unusual practice by which the main magistrates of the city, under the leadership of one or more Archons, would solemnly tour the island by sea at regular intervals, perhaps once a year. The sanctuary of Aliki, where sacrifices and banquets took place, seems to have been the goal of this tour. It is located in the south-east of the island, where most of the dedications have been found. The magistrates' journey provided the city with the opportunity to reassert its hold on the island's territory, notably by carrying out judicial and police operations.
[el] Το Κτίριο Ε, "το Παλαιόν Ιερόν", όπως ονοµάστηκε από τον πρώτο του ανασκαφέα Π. Καββαδία, είναι ένα κτίριο‑κλειδί για την κατανόηση της πρώιµης λατρείας του Ασκληπιού. Κατά την µετανασκαφή της Επιτροπής Συντήρησης Μνηµείων Επιδαύρου των ετών 2001‑2003 βρέθηκε ένα µικρό, αλλά σηµαντικό νοµισµατικό σύνολο. Στην πλειοψηφία τους αργυρά, τα νοµίσµατα από το Κτίριο Ε χρονολογούνται από τον ύστερο 6ο π.Χ. ως και τον 2ο π.Χ. αι. Συµφωνούν µε τα συµπεράσµατα της µέχρι σήµερα συστηµατικής έρευνας σχετικά µε τις κύριες οικοδοµικές φάσεις του κτιρίου, οι οποίες αντιστοιχούν στις µεγάλες οικοδοµικές περιόδους του Ιερού. Προέρχονται κυρίως από νοµισµατοκοπεία της Πελοποννήσου και µαρτυρούν την ποικίλη προέλευση των προσκυνητών του. Τα περισσότερα νοµίσµατα βρέθηκαν µαζί µε άλλα αναθήµατα που σχετίζονται µε λειτουργία βωµού. Παρά τις δυσκολίες που παρουσιάζει η ερµηνεία των κινητών ευρηµάτων από το Κτίριο Ε, λόγω των πολλαπλών ανακατασκευών και της διαδοχικής επαναδιαπραγµάτευσης χρήσεων και χώρων, η εξέταση των νοµισµάτων αυτών συµβάλει στην συζήτηση της εξέλιξης της λατρείας στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου.

[en] Building E" at Epidaurus, "the old sanctuary" according to the first excavator P. Kavvadias, is a key‑structure for the understanding of the early cult of Asclepius. During excavations in the years 2001‑2003 by the Commission for the Restoration of the Epidaurus monuments a small number of coins was found. The coins, in their majority silver, are dated from the late 6th c. to the 2nd c. BC. They are consistent with the conclusions of the so far systematic research concerning the major construction phases of the building, which correspond to the major construction periods of the sanctuary. They are mainly Peloponnesian issues, and also reflect the varied origins of the pilgrims. Most coins were found together with other cult offerings. Despite the difficulties in the interpretation of the movable finds from the Building E, due to its several reconstructions and uses, the study of these coins contributes to the discussion of the evolution of worship at the Asclepion of Epidaurus.