BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[en] Given Belgium's continuing surge towards a greater devolution of powers, the future status of the federal cultural institutions in Brussels remains uncertain. To expand the scope of the political debate, this article provides a comparison of the institutional configuration of national cultural institutions in different federal capitals. This article will examine Berlin, Brasilia, Canberra, Ottawa, and Brussels with a particular focus on the constitutional distribution of powers and intergovernmental cooperation mechanisms. The overview shows that the federal government invariably plays a role in the administration of national cultural institutions in these capital cities. In addition, in most capitals, cultural cooperation mechanisms are established to coordinate federal and state action. On this latter point, there seems to be room for improvement in Brussels.

[nl] In België worden steeds meer bevoegdheden overgeheveld naar de gewestendeelstaten, en dat maakt het toekomstige statuut van de federale culturele instellingen in Brussel onzeker. Om het politieke debat te verbreden, gaan we in dit artikel na hoe nationale culturele instellingen in verschillende federale hoofdsteden gestructureerd zijn. We nemen Berlijn, Brasilia, Canberra, Ottawa en Brussel onder de loep, met bijzondere aandacht voor de grondwettelijke verdeling van bevoegdheden en voor samenwerkingsmechanismen tussen regeringen. Uit het overzicht blijkt dat de federale overheid steevast een rol speelt in het bestuur van nationale culturele instellingen in deze hoofdsteden. Bovendien zijn er in de meeste hoofdsteden mechanismen voor culturele samenwerking ontstaan om federale en regionale deelstatelijke acties op elkaar af te stemmen. Op dat vlak is er in Brussel nog ruimte voor verbetering.
[en] In the wake of the European Union's recommendations, the public authorities in Brussels have put strategies in place to combat early school leaving and youth unemployment. Nevertheless, these programmes aimed at the "NEET" category (not in education, employment or training) have a standardised approach and end up reducing the problem to a question of individual employability. This paper presents a critical analysis of the NEET category, which we propose to break down into several subcategories, whose use in Brussels public policies would allow a better targeting of the young people who need it most. Based on ethnographic material collected from young people in the working-class neighbourhoods of Brussels, we propose a sociological approach which allows us to identify a more refined typology of NEET/non-NEET situations. Our analysis contributes to deconstructing the statistical category of NEET into diversified social situations, and shows how much NEET situations are the result of paths shaped by structural dynamics as well as by processes of inequality, whether they are related to class and/or migratory origin.

[nl] Naar aanleiding van de aanbevelingen van de Europese Unie heeft de Brusselse overheid maatregelen genomen in de strijd tegen schooluitval en werkloosheid bij jongeren. Deze programma's die zich toespitsen op de NEET-categorie (neither in education, employment or training) hanteren echter een standaardbenadering en reduceren de problematiek uiteindelijk tot een kwestie van individuele arbeidsinzetbaarheid. Met dit artikel bieden we een kritische analyse van de NEET-categorie, die we verder verfijnen in verschillende types en waarvan de toepassing in het Brusselse overheidsbeleid een doelgerichtere aanpak mogelijk zou maken voor de jongeren die dit het hardst nodig hebben. Aan de hand van etnografisch materiaal dat werd verzameld bij jongeren uit de Brusselse volkswijken reiken we een sociologische benadering aan om tot een fijnere typologie van NEET-/non-NEET-situaties te kunnen komen. Onze analyse draagt er enerzijds toe bij om de statistische NEET-categorie te ontleden in gediversifieerde sociale situaties. Anderzijds toont ze aan hoezeer NEET-situaties het gevolg zijn van trajecten die gevormd zijn door structurele dynamieken en door verhoudingen en processen van ongelijkheden met betrekking tot klasse en/of migratieachtergrond.
[en] Suspected nazi criminals, when taken before the judge in a West German preliminary hearing, often gave a falsified version of their concrete involvement in the implementation of the genocidal policy in killing centers. Faced with information drawn from former S S comrades interrogations and statements of the few survivors, they nevertheless had to modifiy their original accounts. Despite the clear evolution of their stories, suspects never deny the reality of the genocide, but rather attempt to minimize their individual responsibility. The article presents the cases of Wilhelm Koppe, head of the Higher SS and Police in the Warthegau, and his involvement in Chełmno, and that of Josef Oberhauser, an executor of Operation Reinhard in Bełżec.

[nl] Eens voorgeleid voor de onderzoeksrechter in het kader van een West-Duits vooronderzoek, leverden verdachten van nazimisdaden vaak een onjuiste versie van hun concrete aandeel in de uitvoering van het genocidaire beleid in de moordcentra. Wanneer achteraf nieuwe informatie opdook tijdens de ondervraging van een voormalige S S-kameraad of tijdens de getuigenis van een zeldzame overlevende, moesten ze uiteindelijk hun eerste versie herzien. Hoewel hun verhaal dus evolueert, merken we toch dat de verdachten de realiteit van de genocide in principe niet ontkennen, maar veeleer hun eigen verantwoordelijkheid trachten te minimaliseren. In dit artikel bespreken de betrokkenheid van Wilhelm Koppe, opperbevelhebber van de S S en de politie van Warthegau, in Chełmno, en die van Josef Oberhauser, actief in de Aktion Reinhard, in Bełżec.
[en] Two prayer books made for Jacob Ruebens, a Bruges citizen, are preserved. Due to their extraordinary similarity, they could pass for perfect examples of commercial production. A remarkable colophon, however, in the older copy kept in Brussels (KBR, ms. IV 167), informs us that, against all odds, it is a custom-made text, copied by a Carthusian for a lay friend. Obviously, the recipient was not content with this simple text. He entrusted a professional illuminator with its decoration and illustration. The result seems to have pleased him, for a few years later he ordered a duplicate (now in a private collection). This rare example of "twin" manuscripts offers a unique insight in two production methods that co-existed in sixteenth-century Bruges: that of the monastic world, sober, thrifty, and rather indifferent to the outward features of the object; juxtaposed by that of the book trade, aimed at efficiency and output, sensitive to the appearance of an end product which, much more than a simple aid to prayer, was also a status symbol destined to reflect on the social aura of their clientele.

[nl] Twee gebedenboeken, gemaakt voor de Bruggeling Jacob Ruebens, zijn bewaard gebleven. Door hun buitengewone gelijkenis kunnen ze doorgaan voor perfecte voorbeelden van een commerciële productie. Een opmerkelijk colofon, in het oudste exemplaar bewaard in Brussel (KBR, ms. IV 167), leert ons echter dat het, tegen alle verwachtingen in, om een op maat gemaakte tekst gaat, gekopieerd door een kartuizer ter attentie van een bevriende leek. De bestemmeling stelde zich niet tevreden met deze eenvoudige tekst. Hij vertrouwde de decoratie en illustratie ervan toe aan een professioneel miniaturist. Het resultaat leek hem te bevallen, want enkele jaren later plaatste hij een bestelling voor een duplicaat (privéverzameling). Dit zeldzame voorbeeld van "zuster-handschriften" biedt een unieke kans om twee productiewijzen te observeren die in het zestiende-eeuwse Brugge naast elkaar bestonden: enerzijds deze van de kloosterwereld, sober, zuinig, met weinig oog voor de esthetiek van het object; anderzijds die van het boekenambacht, gepokt en gemazeld in een traditie van efficiëntie en winstbejag, gericht op het uitzicht van een eindproduct dat, veel meer dan een eenvoudige hulp bij het bidden, ook een statussymbool was.
[en] Residential movements from the territory of the Brussels-Capital Region to suburban municipalities in Flanders and Wallonia have usually been studied from the angle of the middle classes. However, today, 30 % of people who leave the Region to live elsewhere in Belgium are part of the working classes. The urban working classes are subject to dual pressure: social, on the one hand, with the destructuring of the salary model, the shortage of jobs and economic insecurity; and spatial, on the other hand, in particular due to the increase in the cost of housing in the city. Faced with this pressure, certain working-class households have chosen to move outside the Brussels-Capital Region. Following the works which drew attention to these processes of "modest suburbanisation" in particular in France, this article focuses on the significance of this phenomenon in the case of Brussels. It also highlights the places of destination of the working-class households which leave the central working-class neighbourhoods of Brussels. From the point of view of the latter, the movements towards the municipalities on the nearby outskirts or other cities result in a sort of social and spatial selection with significant implications for the places they are leaving.

[nl] De verhuizingen vanuit het Brussels Hoofdstedelijk Gewest naar de randstedelijke gemeenten van Vlaanderen of Wallonië worden doorgaans onderzocht met als insteek de stadsvlucht van de middenklassen. Vandaag de dag komt echter 30 % van de personen die vanuit het Gewest naar elders in België verhuizen, uit de volksklassen. De stedelijke volksklassen zijn blootgesteld aan een tweevoudige druk: enerzijds een sociale druk wegens de uitholling van het loonmodel, het tekort aan werkgelegenheid en de economische onzekerheid. Anderzijds een ruimtelijke druk wegens de stijging van de huisvestingskosten in de stad. Geconfronteerd met die druk beslissen sommige gezinnen uit de volksklassen om weg te trekken uit het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Naar aanleiding van werken die de aandacht op dergelijke processen van "bescheiden randverstedelijking", onder meer in Frankrijk, hebben gevestigd, onderzoekt dit artikel de omvang van dit fenomeen in Brussel. Het verduidelijkt eveneens wat de bestemmingen zijn van de gezinnen uit de volksklassen die wegtrekken uit de centrale volkswijken van Brussel. Vanuit hun standpunt zorgen de verhuizingen naar gemeenten in de nabijgelegen rand of naar andere steden voor een vorm van sociospatiale selectie met grote gevolgen voor de vertrekgebieden.
[en] In the last quarter of the twentieth century, scholars expanded the canon of Dutch seventeenth-century art to include artists who were significant in their time but had little resonance beyond it. Together with historians of the market, they diversified our view of the ground in which Rembrandt and Vermeer were able to flourish. Over the past decade, scholars have returned to the most significant painters of the period, especially Rembrandt. As the Rembrandt Research Project wound down in the first decade of the twenty-first century, remaining incomplete but leaving a large legacy of knowledge and documentation about Rembrandt's working processes, other scholars asked fundamental questions about the artist's community and vision. New research on Rembrandt's approach to the female nude and on his pupil Samuel van Hoogstraten, who also wrote about painting, shows that his stubborn commitment to painting whose visual and emotional lifelikeness rendered it persuasive emerged in dialogue with European thought about art and rhetoric. The field of Netherlandish art history is a vibrant, international network of scholars and institutions, and this scholarly infrastructure appears well suited to the study of the emergence of features of painting in the Netherlands that set the medium on a path to modernity.

[nl] In het laatste kwart van de twintigste eeuw hebben wetenschappers de canon van de Hollandse zeventiende-eeuwse schilderkunst uitgebreid met kunstenaars die in hun eigen tijd van belang waren maar die weinig navolging hebben gehad in latere tijden. Samen met markthistorici hebben zij een genuanceerd beeld geschetst van de voedingsbodem van waaruit Rembrandt en Vermeer hebben kunnen schitteren. In het afgelopen decennium daarentegen, hebben wetenschappers zich binnen deze periode weer meer gericht op de invloedrijkste kunstenaars, en dan met name Rembrandt. Toen het Rembrandt Research Project in het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw afliep, weliswaar onvoltooid maar met achterlating van een grote hoeveelheid kennis en documentatie over Rembrandt's werkwijze, stelden andere wetenschappers zich aan de hand daarvan fundamentele vragen over de leefomgeving en visie van deze kunstenaar. Nieuw onderzoek naar Rembrandt's benadering van het vrouwelijk naakt en naar zijn leerling Samuel van Hoogstraten, die zelf over de schilderkunst heeft geschreven, laten zien dat Rembrandt's koppige toewijding aan schilderkunst die overtuigt door visuele en emotionele levensechtheid zich ontwikkelde in samenhang met Europese ideeën over kunst en retoriek.Het vakgebied van de Nederlandse kunst is een levendig, internationaal netwerk van wetenschappers en instellingen, en het lijkt erop dat juist deze wetenschappelijke structuur bijzonder geschikt is voor het onderzoeken van de opkomst van die aspecten van de Nederlandse schilderkunst die deuren hebben geopend naar het moderne.
[en] Whilst security issues have once again invaded the political and media agenda these past months, with Brussels being described as a dangerous city, we are forced to recognise that very little attention has been given to the tools which allow a rational evaluation of the situation experienced by the inhabitants of Brussels. The present article consists in a partial analysis of one of these tools, namely the latest Security monitor, published in 2008. Which offences were reported most by the in-habitants of Brussels who were interviewed? What percentage of the population is affected? Do the inhabitants of Brussels feel insecure? These are some of the questions which we shall try to answer. But our answers are just a beginning, on the one hand because questions regarding insecurity and the feeling of insecurity require the utmost caution and, on the other, because the Security monitor has limitations, such as not being able to provide a precise description of the situation in Brussels in terms of insecurity. One therefore wonders why there does not appear to be a pertinent scale of analysis for Brussels as regards security issues.

[nl] Hoewel de veiligheidskwesties de afgelopen maanden opnieuw op de agenda van de politici en de media stonden en Brussel beschreven werd als de stad van alle gevaren, moeten we vaststellen dat zeer weinig aandacht werd geschonken aan de instrumenten waarmee de situatie van de Brusselaars rationeel kan worden geëvalueerd. Deze tekst bestaat in een gedeeltelijke analyse van een van die instrumenten: de Veiligheidsmonitor 2008, de recentste. Welke misdrijven worden het meest gerapporteerd door de ondervraagde Brusselaars? Welke percentages van de bevolking worden getroffen? Voelen de Brusselaars zich onveilig? Dat zijn enkele van de vragen waarop we een eerste antwoord zullen trachten te formuleren. Slechts een aanzet tot antwoord, omdat, enerzijds, de veiligheidskwesties en de onveiligheidsgevoelens met de grootste omzichtigheid moeten worden behandeld en omdat, anderzijds, de Veiligheidsmonitor beperkingen heeft waardoor het jammer genoeg onmogelijk is om de onveiligheid in Brussel nauwkeurig in kaart te brengen. De vraag rijst dan ook waarom Brussel geen relevante schaal voor de analyse van de veiligheidskwesties zou zijn.
[en] In her play Ulrike Maria Stuart, written in 2005, Elfriede Jelinek, a highly controversial playwright despite her 2004 Nobel Prize for literature, calls on the voices of terrorists from the German Red Army Faction, an episode in Germany's recent history which was surrounded by taboos. An analysis of her handling of her historical subject shows how Elfriede Jelinek is able to invoke the memory of a poorly healed wound from the past and question the workings of memory. The author not only confronts the taboos of history and deconstructs myths, but also makes war on the taboos surrounding the practice of writing for the stage. She compares traditional theatrical conventions with a style freed from all constraints, which commits the supreme sacrilege of using and sabotaging a canonical text of Germany's literary and cultural heritage, Maria Stuart by Friedrich Schiller. But does this type of writing have an impact in the end, or does its attempt to express the inexpressible and free what has been repressed result only in impenetrability and an excess of meaning?

[nl] In het stuk Ulrike Maria Stuart, geschreven in 2005, richt Elfriede Jelinek, zeer controversieel toneelschrijfster ondanks haar Nobelprijs voor de Literatuur (2004), zich op een recente periode in de geschiedenis van Duitsland omgeven door taboes, door de stemmen van de Duitse terroristen van de Rote Armee Fraktion (RAF) aan te wenden. Uit de analyse van de behandeling van het historisch materiaal, willen we eerst aantonen hoe Jelinek de herinnering aan een slecht genezen wond uit het verleden aanhaalt en vragen stelt over de werking van het geheugen. Maar wanneer de schrijfster wordt geconfronteerd met de taboes van de geschiedenis en ze de mythen ontmantelt, wordt ze ook geconfronteerd met de taboes rond de praktijk van het schrijven van drama. Ze plaatst inderdaad een normatief theater tegenover het subversieve schrijven vrij van taboes, en pleegt hierdoor heiligschennis door te raken aan en het ondermijnen van een canonieke tekst van Germaans literair en cultureel erfgoed, Maria Stuart van Friedrich Schiller. Maar wat is de impact van een dergelijk geschrift tenslotte, dat, door het onuitsprekelijke en het onderdrukte te willen onthullen, een ondoorzichtig schrijven blijkt, die meer achter de hand houdt, die een overmaat produceert, welk is de betekenis om weer op te bouwen– of net niet, want soms telt de betekenis niet meer mee: 'betekenis= onverschillig'?
[en] Mobility between Brussels and its outskirts is a multidimensional issue involving socioeconomic, environmental and political challenges. However, precise data on this issue are relatively limited. In this context, this article proposes to address the issue through an empirical geographical analysis. Thus, the differentiated conditions and ways of travelling to Brussels from its metropolitan area emerge, and are summarised within a typology.

[nl] De mobiliteit tussen Brussel en de rand is een belangrijke multidimensionale problematiek die uitdagingen op sociaal-economisch, ecologisch en politiek vlak meebrengt. En toch zijn er relatief weinig nauwkeurige gegevens terug te vinden over dit onderwerp. Tegen die achtergrond gaat dit artikel dieper in op deze kwestie aan de hand van een empirische geografische analyse. Het resultaat zijn uiteenlopende omstandigheden en manieren om zich vanuit het grootstedelijk gebied naar Brussel te verplaatsen, die in een typologie worden samengevat.
[en] The adoption of an International Development Plan (IDP) by the regional government at the end of 2007 marks a significant transition in urban policies in Brussels. This text seeks to highlight the essential options of the IDP and presents a critical analysis of it. In our view, the IDP indicates essentially the formalisation of a relatively new strategy in Brussels, aimed at the development of significant portions of the regional territory for the purposes of private real estate developments of a speculative character which are supposed to function as new levers in urban "revitalisation". As such, the Brussels IDP is in keeping with a serious tendency towards the widespread use of urban policies of neoliberal inspiration, which encourage the rehabilitation of city centres without taking into account the effects they have on intensifying the city's social and spatial divisions.

[nl] Eind 2007 heeft de gewestregering het Plan voor de Internationale Ontwikkeling (PIO) goedgekeurd en zodoende een grote koerswijziging in het Brussels stedelijk beleid ingezet. Deze tekst vestigt de aandacht op de essentiële beleidskeuzen in het PIO en neemt ze kritisch onder de loep. Volgens de auteurs is het PIO in hoofdzaak de schriftelijke neerslag van een voor Brussel vrij nieuwe strategie waarbij grote delen van het gewestelijk grondgebied worden bestemd voor particuliere vastgoedprojecten van speculatieve aard die zouden moeten fungeren als nieuwe hefbomen voor de herwaardering van de stad. Het Brussels PIO sluit daardoor aan bij de thans overheersende trend om een stedelijk beleid met neoliberale inslag te voeren dat nieuwe investeringen in de centrumwijken aanmoedigt, maar onvoldoende rekening houdt met de mate waarin de sociale en ruimtelijke tegenstellingen in de stad dientengevolge toenemen.
[en] After the Hollandsche Schouwburg, the Anne Frank Huis and the Auschwitz monument in Amsterdam, the Herinneringscentrum Kamp Westerbork is the most important place in the Netherlands where the persecution and the destruction of the Jews is commemorated. The appearance of the area of the former camp of Westerbork dates from 1992. It looks like the landscape where grassy slopes have been made, sometimes lined with concrete building elements to show where the barracks stood. In and around the former camp are several memorials. There is almost nothing left of the original former Jewish transit camp. Earlier, they deliberately chose this symbolization because reconstruction was seen as kitsch. Now they want to transform the campsite because most of the visitors don't regard it as a historical site. The only question left is how far the symbolic meaning can be stretched or transformed to reach a new visually-oriented generation without violating the integrity of the victims or profaning the place.

[nl] Naast de Hollandsche Schouwburg, het Anne Frank Huis en het Auschwitz monument in Amsterdam is Herinneringscentrum Kamp Westerbork de belangrijkste plek in Nederland waar de Jodenvervolging en -vernietiging wordt herdacht. De vormgeving van het voormalige kampterrein van Westerbork stamt uit 1992. Het oogt als een landschapspark waar met gras begroeide taluds zijn aangebracht, soms geflankeerd met betonnen bouwelementen, om te laten zien waar de barakken hebben gestaan. Op en rond het voormalige kampterrein staan diverse gedenktekens. Van het originele voormalige Joods doorgangskamp is nagenoeg niets meer over. Men had indertijd bewust voor deze symbolisering gekozen omdat reconstructie als kitsch werd gezien. Nu wil men het kampterrein hervormgeven omdat het voor de meeste bezoekers niet als een historische plek wordt ervaren. De vraag is alleen hoever de symbolische betekenisgeving kan worden uitgerekt of getransformeerd om een nieuw visueel gerichte generatie aan te spreken zonder de integriteit van de slachtoffers aan te tasten, zonder de plek te ontheiligen.