BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Στο παρόν άρθρο δηµοσιεύεται ενεπίγραφη στήλη η οποία αποτελείται από δύο θραύσµατα τα οποία ανευρέθησαν το 2012 και το 2017 αντίστοιχα. Η στήλη φέρει επτά καταλόγους στρατευσίµων της πόλεως των Χορσειών στην νοτιοδυτική Βοιωτία. Οι επιγραφές αυτές χαράχτηκαν κατά πάσα πιθανότητα από τον ίδιο χαράκτη την περίοδο 223/2 και 194/3 π.Χ. Αξιοσηµείωτη είναι η παρουσία ενός νέου άρχοντος του Καλλικλέους ο οποίος θα µπορούσε να χρονολογηθεί το 196/5. Η ανάλυση των νέων επιγραφών µας επιτρέπει να αναλύσουµε δύο φαινόµενα. Το πρώτο είναι η εφαρµογή της µεταρρύθµισης του στρατού του Βοιωτικού κοινού στο τελευταίο τέταρτο του 3ου αι. π.Χ. Παρόλο που στον κατάλογο στρατευσίµων του άρχοντος Ιππίου (221/0) εµφανίζονται θυρεαφόροι στον ήδη γνωστό κατάλογο στρατευσίµων του ιδίου άρχοντος από τα Αιγόσθενα αναφέρονται πελτοφόροι. Το δεύτερο φαινόµενο που αναλύεται είναι η συµµετοχή µία µικρής πόλης στο στρατό του Βοιωτικού κοινού κατά την ελληνιστική περίοδο.

[en] This paper brings to light an unpublished stele, composed of two fragments discovered in 2012 and 2017 and bearing seven military catalogues of the city of Chorsiai in South‑West Boeotia. These documents, probably engraved by the same lapicide, range, according to the new chronology of the federal archons, between 223/222 and ca. 194/193 BC. There is a new archon, Kallikles, which can be dated to 196/195. The analysis of these documents allows us to focus mainly on two points: on the one hand, the methods of putting into practice the possible military reform that took place in Boeotia in the last quarter of the 3rd century, despite the presence of ephebes armed with a thyreos under Archon Hippias I (221/220), while under the same archon in Aigosthenes they are classified among the peltophores; on the other hand, the number of conscripts (between one and seven) and the way in which this polisma contributed, according to its strength, to the military effort of the Boeotian koinon.
[el] Μεταξύ της αιθέριας ηρωίδας του Γ. Δροσίνη και της αινιγματικής και πρωτεϊκής κυρίας Έρσης του Ν. Γ. Πεντζίκη, δεν είναι μόνο μια γενιά και τρείς δεκαετίες ιστορίας που χωρίζουν τους συγγραφείς, τα έργα και τα σύμβολα, αλλά το σύνολο μιας θέασης του κόσμου και του λόγου ο οποίος τον αναπαριστά μέσα στο λογοτεχνικό κείμενο που συγκρούονται και ταυτόχρονα βρίσκονται σε συνεχή διάλογο.Εξετάζοντας τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο μυθιστορήματα υπο το πρίσμα της αναφοράς στην τροφή, τόσο υλική όσο και συμβολική, εμφανίζονται λανθάνουσες δομές του κειμένου που μας καλούν σε νέα ανάγνωση των δύο έργων και μια εκ νέου σηματοδότηση των δύο τρόπων γραφής.

[en] Between the delightful, ethereal heroine of Drossini's novel and the enigmatic Madam Ersi of Pentzikis's, there is not only one generation and three decades of history separating the symbols, the authors and the works, but also a whole different world outlook and its narratives in the literary text which clash and interact continually.Looked at from the food reference point of view, real or symbolic, the relationship between the two novels allow for a better visibility of their latent structures which invite the reader to a new acquaintance with the works as well as with their respective creative process.
[el] Το αυξημένο ενδιαφέρον για το ζήτημα του χρώματος στο λίθο προσέφερε ένα νέο τρόπο ανάγνωσης της ρωμαϊκής τέχνης αλλά, μέχρι στιγμής, αυτό έχει εγείρει περισσότερα ερωτήματα από όσα έχει απαντήσει. Αυτό οφείλεται στα πενιχρά κατάλοιπα χρώματος στα αρχαία γλυπτά, στο νεοκλασικό γούστο, που ήταν πολύ διαδεδομένο ανάμεσα στους ερευνητές και τους επιμελητές μουσείων των προηγούμενων γενεών και στο μικρό αριθμό διαθέσιμων στοιχείων, που αποκτώνται με διάφορες μεθόδους. Οι εγγενείς δυσκολίες στην ανασύνθεση της αρχαίας πολυχρωμίας δυσχεραίνουν τη λεπτομερέστερη ερμηνεία των στοιχείων. Παρατηρήθηκε ότι στη ρωμαϊκή εποχή έγιναν διάφορες επιλογές στη χρήση του χρώματος, οι οποίες μόνο εν μέρει μπορούν να εξηγηθούν από την προσπάθεια φυσιοκρατικής απόδοσης, τη χρονολογία ή το βαθμό επιρροής που ασκούσε ο πελάτης. Βασιζόμενοι στα αρχικά αποτελέσματα ωστόσο, είναι δυνατό να εξερευνήσουμε μέρος των βασικών λειτουργιών του χρώματος. Μερικές από αυτές φαίνονται πιο ενστικτώδεις, πράγμα που συμφωνεί με την ανάγκη για καθαρή πληροφόρηση σχετικά με το θέμα της εικόνας ή της εικονιστικής αφήγησης σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Άλλες λειτουργίες είναι περίπλοκες και φαίνεται ότι σχετίζονται με τα εικονογραφικά είδη και τις λειτουργίες της εικονιστικής γλώσσας: με άλλα λόγια, δίνουν στοιχεία για παλαιούς κώδικες, οι οποίοι εξελίσσονται αργά.

[en] Increased interest in the topic of colour on stone has provided a new way of looking at Roman art, but at the moment more questions than answers have been raised. This is due to the scanty remains of colour on ancient sculpture, to the neoclassical taste very common amongst researchers and conservators in past generations, and to the small amount of available data obtained by different methods. The difficulties inherent in physically reconstructing ancient polychromy complicate further detailed interpretation of the evidence. It has been observed that, in Roman times, different choices in the use of colour were made that can only in part be explained by naturalistic reasons, chronology or patronage. On the basis of initial results, however, it is possible to explore a part of the basic functions of colour. Some of them appear more intuitive, in accordance with the need for clear information about the subject of the image or of the figurative narration in a specific context. Others are more subtle and appear to be related to the figurative genres and functions of the iconic language: in other words, they provide evidence for long lasting codes that show only slow evolutions.
[el] Στο οικόπεδο της οδού Κανακάρη 135 στην Πάτρα αποκαλύφθηκε τµήµα του ρωµαϊκού βορειοανατολικού νεκροταφείου, που ήταν οργανωµένο σύµφωνα µε τα πρότυπα των αντίστοιχων της Ιταλίας και των αποικιών της. Συνολικά ερευνήθηκαν έντεκα κιβωτιόσχηµοι και ένας κεραµοσκεπής τάφος, εντός περιβόλων, που χρησιµοποιήθηκαν αδιάλειπτα από τον 3ο αι. έως τον 7ο αι. µ.Χ. Κατά τη βυζαντινή περίοδο σε τµήµα του οικοπέδου τεκµηριώθηκε η λειτουργία εργαστηριακών χώρων. Από τα εκατόν πενήντα επτά χάλκινα νοµίσµατα που συγκεντρώθηκαν, παρουσιάζεται ενδεικτικός αριθµός δέκα επτά υστερορωµαϊκών και πέντε βυζαντινών νοµισµάτων, η χρονολόγηση των οποίων κυµαίνεται από τα τέλη του 3ου αι έως τις αρχές του 7ου αι. µ.Χ. H παρουσίασή τους προσθέτει ένα επιπλέον στοιχείο για την περίοδο χρήσης του βορειοανατολικού νεκροταφείου της Πάτρας.

[en] In the plot on 135 Kanakari St in Patras, part of the North‑Eastern Roman cemetery was revealed, organized in the manner of cemeteries found in Italy and in Roman colonies. A total of eleven cist graves and one tile‑covered grave, all within an enclosure, which were in continuous use from the 3rd c. to the 7th c. AD, have been investigated. There was proof of the existence of workshops during the Byzantine period in one section of the plot. This paper focuses on seventeen late Roman and five Byzantine coins, out of the total of 157 bronze coins found, the dates of which range from the late 3rd c. to the early 7th c. AD. The coins represent an important piece of evidence regarding the use of the north‑eastern Roman cemetery of Patras during this period.
[el] Προσπαθούμε Εδώ να παρουσιάζουμε την εικόνα των Τούρκων-Μουσουλμάνων στην φανταστική ελληνική λογοτεχνία του 19ου αιώνα έτσι που εμφανίζεται στην μυθιστορηματική αυτοβιογραφία του Βασιλίου-Μιλτιάδη Νικολαϊδη [1815-1903] Αλί Χουρσίτ Μπέης. Επεισόδιο της ελληνικής Επανάστασης που εκδόθηκε το 1882. Το ενδιαφέρον αυτής της μαρτυρίας έγκειται στο ο,τι ο ήρωας-διηγητής, γεννημένος χριστιανός, τούρκεψε -αλλαξοπίστησε- όταν τον υιοθέτησε ο πασάς της Μανισάς το 1822, και έπειτα, αφού τον εξαγόρασε η μητέρα του, γύρισε στο χριστιανισμό. Ο Νικολαϊδης παρουσιάζει πληροφορίες από πρώτο χέρι για τη ζωή σ'ένα χαρέμι, την θρησκευτική εκπαίδευση ενός τουρκοπούλου το 19ο αιώνα, και, πιο γενικά για την νοοτροπία αυτής της εποχής. 'Ομως πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός ο άνθρωπος που αλλαξοπίστησε δυό φορές κοιτάζει την παλιά του ψυχική κατάσταση με ένα σφοδρό αίσθημα ενοχής.

[en] One tries to bring out the image of the Muslim Turks from the 19th century fictional Greek prose relying on a romanticized autobiography published in 1882, Ali Hurshid bey. An episode from the Greek revolution by Basile-Miltiade Nicolaïdis (1815-1903). The interest of this document lies in the fact that the hero narrator, born a Christian, was converted to Islam by the Pasha of Magnesia (Manisa) who "adopted" him in 1822, bought out by his own mother and that he became once again a Christian. Nicolaïdis acquaints us with first-note pieces of information regarding life in a harem and with the religions training of a Turkish child in the 19th century. More generally speaking, he deals with the Turks' state of mind in those times. Nevertheless, this account is to be relativized since this man who was twice converted cornes on to his former state of mind feeling a good deal guilty.
[el] Le Messager d'Athènes, μία γαλλόφωνη εφημερίδα τυπωμένη στην Αθήνα από το 187, απευθυνόταν σε ένα μορφωμένο κοινό, αρκετά πλούσιο και με διεθνείς επαφές. Τη δημιούργησε και διεύθυνε ένας Γάλλος ελληνικής καταγωγής από το Καρζέζ, ο Αντώνης Τζανετάκης‑Στεφανόπολης, και, αργότερα, η κόρη του, Ιωάννα, είναι μία μαχόμενη εφημερίδα, προωθεί ταυτόχρονα την γαλλική γλώσσα, τη Μεγάλη Ιδέα και το Βενιζέλο, και προσφέρει άρθρα καλής ποιότητας πάνω στα θέματά του. Η ζωή του γίνεται δύσκολη μετά τα πολιτικά προβλήματα του Βενιζέλου και τη συνθήκη της Λωζάννης, αλλά είναι ακόμη παρούσα μέχρι το 1961, και πάντα υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Έθνους.

[en] Le Messager d'Athènes, a French‑written newspaper published in Athens from 1875, is intended for a literate public, quite rich and with international contacts. Created and directed by a Frenchman from Cargèse of Greek origin, Antoine Zannetakis‑Stephanopoli, then by his daughter Jeanne, it is a militant newspaper: he fights at the same time for the promotion of the French language, the Great Idea and Venizelos, and proposes on its favorite subjects articles of substance. It vegetates after the vexations of Venizelos in domestic politics and the Treaty of Lausanne, but survives until 1961 and remains concerned about national interests.
[el] Ο Jacques Derrida σημειώνει ότι "δεν μπορεί να υπάρξει πολιτισμός ή κοινωνικός δεσμός χωρίς την αρχή της φιλοξενίας". Όμως, στον ίδιο τον ορισμό της φιλοξενίας, η παραδοξότητα είναι πάντα μια θεμελιώδης προϋπόθεση. Δεν υπάρχει φιλοξενία αν δεν χτυπήσει την πόρτα μας ένας ξένος και δεν ζητήσει να μπει στο σπίτι μας, είτε μετανάστης είτε πρόσφυγας – σε κάθε περίπτωση: κάποιος άλλος από εμάς. Αλλά ποιος είναι ο ξένος και από ποιον; Πώς ενεργοποιείται το γίγνεσθαι-ξένος, μέσα από εμένα ή μέσα από τον τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι; Σε αυτό το σταυροδρόμι του εαυτού ως άλλου (όπως θα έλεγε ο Paul Ricœur) και του άλλου ως εαυτού, όλα εξαρτώνται από το πού τοποθετούμε το μέτρο της κανονικότητας (εθνικό, θρησκευτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό), στον δικό μας κόσμο ή στον κόσμο του άλλου. Το όριο που ενώνει και χωρίζει τους δύο κόσμους είναι το καθεστώς της φιλοξενίας.

[en] Jacques Derrida notes that "there can be no culture or social bond without a principle of hospitality". But in the very definition of hospitality, strangeness is always a fundamental condition. There is no hospitality unless a stranger knocks on our door and asks to enter our home, whether immigrant or refugee – in any case: someone other than ourselves. But who is the stranger, and from whom? How the "becoming a stranger" is activated, through me or through the way I am seen by others? At this crossroads of the self as other (as Paul Ricœur would say) and the other as self, everything depends on where we place the rule of (national, religious, social, cultural) normality, in our own world or in the world of the other. The boundary that unites and separates the two worlds is the regime of hospitality.
[el] Το Άλογο της Μολδοβλαχίας είναι το ποιήμα που ο Γιώργος Σεφέρης συνέθεσε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, από τις 14 μέχρι τις 29 Μαΐου 1939, στο Βουκουρέστι. Ο ποιητής εμπνέεται από το έφιππο άγαλμα του βασιλιά Καρόλου του 1ου που μόλις είχε εγκαινιαστεί – στις 10 Μαΐου 1939 – για τον εορτασμό της ανόδου του στο θρόνο ως πρώτος βασιλιάς της Ρουμανίας, στις 10 Μαΐου του 1866, και της εκατονταετηρίδας από τη γέννησή του, το 1839. Ο Σεφέρης επηρεασμένος από την αγωνιώδη ατμόσφαιρα των αρχών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, μεταφέρει τα αρνητικά του συναισθήματα στην παρακμιακή πολιτική κατάσταση. Βρισκόμαστε στο πολιτικό κέντρο της ρουμανικής πρωτεύουσας, στην καρδιά της πόλης όπου συμβολικά η εξουσία της εποχής έρχεται αντιμέτωπη με την ιστορία της χώρας.

[en] The horse of Moldovlahia is the poem that Giorgos Seferis composed during his visit of the 14th to the 29th of May 1939, in Bucharest. The poet is inspired by the equestrian statue of King Charles I that had just been inaugurated―on May 10th 1939―in celebration of his rise to the throne as the first king of Romania, on May 10th 1866, and the centenary of his birth, in 1839. Seferis, influenced by the agonizing atmosphere of the early World War II, transposes his negative emotions to the decadent political situation. We are in the political center of the Romanian capital, the heart of the city where the current power symbolically confronts the country's history.
[el] Ο ελληνικός 18ος αιώνας είναι ο αιώνας των Φαναριωτών οι οποίοι βρίσκονται κάτω από την επιρροή του ευρωπαϊκού πολιτισμού και εισάγουν στην Κωνσταντινούπολη μόδες από την Ευρώπη. Τέτοια μόδα είναι τα αισθηματικά μυθιστορήματα. Στα Έρωτος Αποτελέσματα [1792], την πρώτη συλλογή γνήσιων ερωτικών μυθιστορημάτων, απεικονίζεται η καθημερινή ζωή των Φαναριωτών ανάλογα με τους κανόνες αυτής της λογοτεχνίας στην Ευρώπη. Έτσι τελειοποιείται ο εξευρωπαϊσμός των Φαναριωτών στα διαβάσματα και στο μυθιστόρημα. Με άλλες λέξεις, ο ελληνισμός της αισθηματικής λογοτεχνίας λειτούργησε και σαν πλασματικός εξευρωπαϊσμός των Φαναριωτών.

[en] The Greek 18th century is "the century of Phanariots", who are under the influence of European culture and bring fashions from Europe to Constantinople. Such a fashion is the reading of sentimental novels. In The Consequences of Love (1792), the first Greek collection of original love stories, the daily life of the Phanariots is depicted according to the conventions of European sentimental literature. Thus the 'Phanariots' Europeanization is achieved not only through reading, but also through fiction. In other words, the Hellenization of sentimental literature functioned also as a fictional Europeanization of the Phanariots.
[el] Αν η διατροφή καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, μετατρέπεται σε κώδικάς τους και εν τέλη τις αντιπροσωπεύει, σε ποιο βαθμό οι περίοδοι της σαρακοστής και των νηστειών γενικά, συμβάλουν στη διαμόρφωση κοινωνικής, αν όχι και εθνικής, ταυτότητας; Αφού κάθε γαστρονομική πρακτική δημιουργείται με βάση τον κοινωνικό λόγο και το κοινωνικό πλαίσιο, ποια είναι η θέση της διατροφής έτσι όπως διαμορφώνεται μέσα από τις θρησκευτικές πρακτικές στις ορθόδοξες ελληνικές κοινωνίες;Στην ανακοίνωσή μας αυτή θα προσπαθήσουμε να δούμε πώς οι διατροφικές απαγορεύσεις εγγράφονται στην ελληνική κοινωνία μέσα από την λογοτεχνία και την λαϊκή παράδοση για να χαρακτηρήσουν μια περιοχή, ένα χώρο, μια κουλτούρα. Θα μελετήσουμε πώς διαφορετικά είδη διατροφής καθορίζουν διαρκώς την κοινωνική διαστρωμάτωση μέσα από πολιτιστικά δεδομένα και οριοθετούν τις κοινωνικές σχέσεις καθώς και τις σχέσεις εξουσίας.

[en] If nutrition determines human relationships and transforms into a code to then represent them, to what extent do Lent and fasting in general, contribute to the formation of a social or even a national identity? Since any gastronomic practice is built both by social discourse and the societal framework what is the place of food across religious practices in the Greek Orthodox societies?Having as a starting point the new-Testament texts and patristic writings, in our communication we will try to see the reception of the food ban in the Greek society as it is reflected in the literature and is solidified in the popular tradition to characterize a region, a space, a culture. We will study how in the Greek world, different types of food constantly re-actualize the complex forms of social stratification through cultural issues and establish social relations and power games.
[el] Περίληψη: Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τον τρόπο σύνταξης των συμπερασματικών προτάσεων με απαρέμφατο και μετοχή σε ελληνικούς μη λογοτεχνικούς παπύρους της αυτοκρατορικής και της πρώιμης αραβικής εποχής. Το άρθρο παρουσιάζει τη συχνότητα με την οποίο εμφανίζονται οι δύο ρηματικοί τύποι στα παπυρικά έγγραφα από το 31 π.Χ. μέχρι τον 8ο αι. μ.Χ. και αναδεικνύει τη συχνή χρήση της απαρεμφατικής δομής σε αντίθεση με τη χρήση της μετοχικής δομής, η οποία εμφανίζεται πολύ πιο σπάνια. Παράλληλα παρουσιάζονται στερεοτυπικές εκφράσεις οι οποίες εκφέρονται με συμπερασματικές προτάσεις και απαντούν σε νομικά κυρίως έγγραφα. Τα παραδείγματα αντλήθηκαν από ένα σώμα περίπου 55.000 μη λογοτεχνικών παπυρικών κειμένων και 15.000 οστράκων της διαδικτυακής βάσης δεδομένων Duke Databank of Documentary Papyri (DDdDP) και στη συνέχεια, προς αποφυγή πιθανών λαθών, ελέγχθηκαν από τις έντυπες εκδόσεις τους.

[en] Abstract: The aim of the present study is to examine the way of syntax of the consecutive clauses with infinitive and participle in Greek non-literary papyri of the Imperial and the early Arabic Period. The article presents the frequency with which the two verb forms appear in the papyrus documents from 31 B.C. up to the 8th c. A.D. and highlights the frequent use of the infinitive structure as opposed to the use of the participle structure, which occurs much more rarely. At the same time, stereotypical expressions are presented, which are expressed with consecutive clauses and appear mainly in legal documents. The examples were taken from a body of approximately 55,000 non-literary papyrus texts and 15,000 ostraca from the Duke Databank of Documentary Papyri (DDdDP) online database, checked against their printed publications to avoid possible mistakes.
[el] Επανεξετάζεται πληθώρα αγωνιστικών επιγραφών από την Αθήνα. 1. Το κείμενο της IG II3 4, 624 για κάποιον περιοδονίκη κήρυκα θα πρέπει να αποδοθεί στον Βαλέριο Εκλεκτό από την Σινώπη, ήδη γνωστό από μία μεγάλη επιγραφή από την Αθήνα, μία βάση από την Ολυμπία και ένα βάθρο που βρέθηκε στους Δελφούς, παρέμενε αδημοσίευτο μέχρι σήμερα και δημοσιεύεται εδώ. Το σύνολο αυτό μας επιτρέπει να ανασυνθέσουμε την διαδρομή ενός ξεχωριστού καλλιτέχνη, ο οποίος είναι γνωστός από τέσσερα κείμενα που έχουν χαραχθεί σε διαφορετικές περιόδους της πορείας του. 2. Τα θραύσματα IG II3 4, 616 και 617 ανήκουν στο ίδιο κατάλογο νικών του δεύτερου τρίτου του 3ου αι. και μπορούν προφανώς να συνδεθούν το ένα με το άλλο. Εάν το κείμενο της IG II3 4, 618 δεν ανήκει στο ίδιο μνημείο, μπορεί ωστόσο να ανήκει στην ίδια εποχή. 3. Η βάση SEG 58, 185 δεν τιμά κάποιον αγωνοθέτη αλλά έναν επιστάτη, εξαίροντας τις επιτυχίες που είχε κατά τη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του. 4. H IG II2 2772 είναι μια αφιερωματική επιτύμβια επιγραφή ενός πυγμάχου και ξυστάρχη για κάποιον συγγενή ή φίλο.

[en] Several agonistic inscriptions from Athens are re-examined. 1. The text IG II3 4, 624 for a herald periodonikes must certainly be attributed to Valerius Eklektos of Sinope, already known by a long text from Athens, a base in Olympia and a pedestal found at Delphi still unpublished and published here. One can reconstitute the career of an extraordinary artist known by four texts engraved at different times of his life. 2. The fragments IG II3 4, 616 and 617 belong to the same list of victories of the second third of the 3rd century and can probably be connected to each other. IG II3 4, 618 does not come from the same monument, but it could be contemporary. 3. The base SEG 58, 185 honors not an agonothete but an epistates, whose successes during a long career are vaunted. 4. IG II2 2772 is a funeral dedication made by a boxer and xystarch for a relative or a friend.
[el] Στη Θάσο βρέθηκε µια επιστολή στην Ιωνική διάλεκτο, χαραγµένη σε µια ψηµένη πήλινη πινακίδα, η οποία χρονολογείται πιθανότατα στα µέσα του 5ου αι. π.Χ. (λίγο πριν και όχι µετά το 450). ∆ηµοσιεύθηκε από τη Natacha Trippé και αργότερα από τη Madalina Dana, ως ιδιωτική επιστολή. Καθώς το κείµενο έχει διασωθεί πολύ ελλιπώς, η ερµηνεία του είναι δύσκολη. Το παρόν άρθρο προτείνει µια νέα ανάγνωση και υποθετική ερµηνεία - θεωρείται ότι το κείµενο είναι µια επίσηµη επιστολή στην οποία ένας δικαστής της πόλης της Θάσου, κάποιος Εύαρχος, διατάζει τον Εχιώνο, γιο του Αρτυµοκλέους, να γιορτάσει την επικείµενη γιορτή του Πατρώιου ∆ιός και αιτιολογεί την εντολή του (δυστυχώς, το µέρος της επιστολής που περιέχει την αιτιολόγηση έχει χαθεί). Αν αυτή η ανάγνωση είναι σωστή, η επιστολή αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης µιας αστικής λατρείας του Πατρώου ∆ιός στη Θάσο. Επιπλέον, µας εξηγεί γιατί η πήλινη πλάκα ψήθηκε: ο επίσηµος χαρακτήρας της επιστολής απαιτούσε να διατηρηθεί µόνιµα και αµετάβλητα. Γνωρίζουµε από επιγραφές χαραγµένες σε ορόσηµα που βρέθηκαν στο Θεσµοφόριο της Θάσου ή (σε µια περίπτωση) προέρχονται από εκεί, ότι ορισµένες πάτραι της Θάσου λάτρευαν ως θεό τους τον ∆ία Πατρώιο, δηλαδή τον " ∆ία της οικογένειας ". Από εδώ και πέρα, µπορούµε να δούµε ότι η αστική κοινότητα στο σύνολό της γιόρταζε µια γιορτή που τίµησε αυτό το θεό. Πιθανότατα, τον έβλεπαν ως τον πατέρα της πόλις ως µεγάλη οικογένεια. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι οι πάτραι της Θάσου ήταν υποδιαιρέσεις των φυλών. Η ύπαρξη των φυλών αποδεικνύεται από µια επιγραφή που αναφέρει τους Γέλεοντες.

[en] A letter in Ionian Greek, engraved on a baked clay tablet, which probably to the middle of the 5th century BC (likely a little earlier than 450), was found at Thasos. It was published by Natacha Trippé, and later again by Madalina Dana, as a private letter. As the text is very incompletely preserved, its interpretation is difficult. This paper offers a new possible reading and interpretation. According to his new hypothesis, the text would be an official letter through which a magistrate of the polis Thasos, a certain Euarchos, orders Echiōn, son of Artymokleēs, to celebrate the next festival of Zeus Patrōios and justifies his order (unfortunately the part of the letter containing the justification is lost). If this reading is correct, the letter is proof of the existence of a civic cult of Zeus Patrōios at Thasos. Additionally, it explains why the clay tablet was baked: the official character of the letter demanded that it be preserved permanently and unalterably. We already knew from inscriptions engraved on boundary-stones found in, or (in one case) coming from, the Thesmophorion of Thasos that some of the Thasian patrai worshipped Zeus Patrōios, i.e. "Zeus of the family", as their god. It therefore appears that the civic community of Thasos as a whole celebrated a festival in honor of this god. The community likely saw him as the father of the great family that was the polis. This paper argues that the Thasian patrai were subsections of the phylai. The existence of the latter is shown by an inscription naming the Geleontes.
[el] Φόβοι και προσδοκίες, η αδύνατη εκκαθάριση ή πώς σε λιγότερο από τρεις μήνες έγινε αγεφύρωτη η σχισμή.

[en] The fears and expectations, the impossible purge or how in less than three months, the breakup is deepening.