BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Αν σε άλλες χώρες στις οποίες η Κατοχή πέρασε πιο ειρηνικά, μπορούσε να χτιστεί ένας Εθνικός Μύθος με μία αντιφασιστική αντίσταση στην οποία άνηκε ολόλκητο το Έθνος, στην Ελλάδα, η ιστορία της Εκκαθάρισης δείχνει ότι για να θεμελιωθεί αυτός ο Μύθος, έπρεπε να σβιστεί η εμπειρία της μαζικής αντίστασης η οποία είχε πλήρως τραντάξει τις παραδοσιακές οικονομικές και κοινωνικές υποδομές της χώρας.

[en] In other countries where Occupation had been more peaceful, it was possible to create a new National History with an antifascist fight that could be adopted by the majority of the Nation. On the contrary, the history of Purges in Greece shows how, to built this new Myth, one had to be silent on the mass resistance experience which had thoroughly shaken the social and economical traditional structures of the country.
[el] Η τουρκική λογοτεχνία έχει ικανοποιητική παρουσία στην εκδοτική ελληνική αγορά. Αυτή η παρουσία όμως έχει και τα προβλήματά της. Έμεινε πολύν καιρό περιορισμένη σε ένα κλισέ εξωτισμό ή σε πολιτικές διεκδικήσεις. Όμως ορισμένοι μεταφραστές από δύο δεκαετίες προσπαθούν να παρουσιάζουν έργα με παγκόσμια ακτινοβολία ή να αξιοπιούν τις λογοτεχνικές κληρονομιές κοινές στους Έλληνες και στους Τούρκους.

[en] The Turkish literature is well represented in a satisfactory manner in the Greek publishing trade. Nevertheless, such representation is not devoid of problems. Turkish literature has actually often been either confined in a somewhat conventional form of exoticism, or limited to political claims. However, for the last 20 years, some translators have been endeavouring to present works that have a universal reach or to enhance the literary heritage common to both Greek and Turkish people.
[el] Περίληψη : η παρούσα εργασία διερευνά τις διαλεκτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ χώρου, τόπου, πολιτισμού(ων) και ταυτοτήτων των εργατικών προσφυγικών γειτονιών του Πειραιά κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ο Πειραιάς ήταν η πόλη που είχε τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση κατά τα έτη 1920-1928, καθώς ο πληθυσμός του αυξήθηκε κατά 88 %, σύμφωνα με τις απογραφές. Το 1928 ζούσαν στην πόλη 101.185 εκτοπισμένοι πληθυσμοί από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη. Σε αυτό το πλαίσιο, οι έννοιες του χώρου, του τόπου, του πολιτισμού και της ταυτότητας εξετάζονται μέσω των κοινωνικο-χωρικών διαδικασιών που συμβαίνουν. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιείται μια υβριδική μεθοδολογική προσέγγιση που αντλεί από την κριτική και πολιτισμική γεωγραφία, τις αστικές μελέτες, την ανθρωπολογία και την προφορική ιστορία.

[en] Abstract: this paper explores the dialectic interrelations between space, place, culture(s), and identities(s) of the working-class refugee neighborhoods of Piraeus during the Interwar Period. Piraeus was the Greek city that had the highest population increase during the years 1920-1928, its population increasing by 88 % according to the censuses. In 1928, displaced populations from Asia Minor, Pontus, Istanbul, and Thrace and numbering 101,185 persons settled in the city. In this context, notions of space, place, culture, and identity are examined through the socio-spatial processes that occurred. To this end a hybrid methodological approach that draws from critical and cultural geography, urban studies, anthropology, and oral history is employed.
[el] Αυτό το κεφάλαιο παρουσιάζει τους κανόνες τονισμού των επιρρημάτων σε -α και σε -ως, των επιρρημάτων που παράγονται από επίθετα σε κάθε κατηγορία και των επιρρηματικών επιθημάτων.

[en] This chapter gives us the rules of accentuation of adverbs in -α and -ως, adverbs from adjectives in each category and adverbial affixes.
[el] Η Βενετία από την απαρχή της τέθηκε υπό την προστασία του Βυζαντίου. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η ισορροπία της εξουσίας αντιστράφηκε: οι προστατευόμενοι έγιναν προστατευτικοί έως ότου συμμέτειχαν στην άλωση της πόλης το 1204. Ήταν τότε που οι Βενετοί αγόρασαν την Κρήτη, απογυμνωμένη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που αποδόθηκε στον Μπονιφάτιο το Μομφεραττικό. Θα μένουν εκεί μέχρι την άλωση της Κάνδιας από τους Οθωμανούς το 1669. Η ιστορία της Βενετικής Κρήτης έχει μελετηθεί ελάχιστα στα γαλλικά, αλλά η σημασία των αρχείων του Γαληνότατης, τα αρχεία κρητικών συμβολαιογράφων και οι Έλληνες μελετητές του Ελληνικού Ινστιτούτου της Βενετίας και του Πανεπιστημίου Κρήτης μας δίνουν πληροφορίες εξαιρετικού πλούτου και μας υπόσχονται πολλές άλλες.

[en] Venice from its beginnings put itself under the protection of Byzantium. Over the centuries, the balance of power was reversed: the protected became protective until participating in the sacking of the city in 1204. It was then that the Venetians bought Crete, stripped of the Byzantine Empire attributed to Boniface of Montferrat; they stay there until the capture of Candia by the Ottomans in 1669. The history of Venetian Crete has been little studied in French, but the importance of the archives of the Serenissima, the archives of Cretan notaries and the Greek scholars of the Greek Institute of Venice and the University of Crete give us information of exceptional richness and let us hope others.
[el] Το άρθρο εξετάζει τους χώρους παραγωγής και τις βιοτεχνικές δραστηριότητες στο µυκηναϊκό κόσµο. Εστιάζει στις σταθερές κατασκευές, όπως οι βιοτεχνικοί κλίβανοι, και στους αποθέτες εργαλείων, ηµίεργων αντικειµένων ή ανεπεξέργαστων υλικών που ανακαλύφθηκαν σε υστεροελλαδικά ανασκαφικά σύνολα. Ενώ ορισµένες βιοτεχνικές δραστηριότητες, όπως η επεξεργασία του ελεφαντοστού, συγκεντρώνονταν σε ανακτορικές θέσεις, όπως οι Μυκήνες και η Θήβα, στην ΥΕ ΙΙΙ Β, η κεραµική παραγωγή µαρτυρείται από την ανακάλυψη κλιβάνων σε διάφορα οικιστικά σύνολα καθ' όλη τη διάρκεια της ΥΕ περιόδου. Οι χώροι εργασίας ήταν ενσωµατωµένοι στις µυκηναϊκές οικίες, ακόµα και εκεί όπου µαρτυρούνται µεταλλουργικές δραστηριότητες, όπως στην Τίρυνθα. Ο βιοτεχνικός εξοπλισµός παραµένει συνήθως ελλιπής στη µυκηναϊκή Ελλάδα. Η παρατήρηση αυτή φανερώνει την ανάγκη να εξετάσουµε προσεκτικά το χαρακτήρα και την ιδιοµορφία των ταυτισµένων εργαστηρίων.

[en] This article examines the production spaces and craft activities of the Mycenaean world. It focuses on fixed structures such as artisanal kilns and tool deposits, semi-worked items and raw materials uncovered in Late Helladic context. While some craft activities such as ivory work were concentrated at palace sites such as Mycenae and Thebes in LH IIIB, pottery production throughout the Late Helladic period is attested by potters' kilns in several settlements. Work spaces were well integrated into Mycenaean settlements, even where metallurgical activities are attested, for instance at Tiryns. However, craft assemblages from Mycenaean Greece are mostly incomplete, so it makes sense to focus on the nature and specific characteristics of the workshops that have been identified.
[el] Οι επιγραφές που δηµοσιεύονται στο άρθρο αυτό προέρχονται από το δεύτερο θέατρο της Λάρισας, που κτίστηκε στον 1ο αι. π.Χ., µε λίθους σε δεύτερη χρήση προερχόµενους από ένα κυκλικό οικοδόµηµα, που ανήκε σε ιερό. Μερικοί από αυτούς τους λίθους φέρουν αναθηµατικές επιγραφές από απελεύθερους προς µια θεότητα που δεν ονοµάζεται ποτέ. Ούτε το αντικείµενο που προσφέρεται στη θεότητα προσδιορίζεται (επρόκειτο ίσως για τον ίδιο το λίθο;). Οι επιγραφές χρονολογούνται στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 2ου αι. π.Χ. και είναι όλες γραµµένες σε θεσσαλική διάλεκτο. Τα ονόµατα των απελεύθερων συνοδεύονται συνήθως από ένα πατρωνυµικό επίθετο, πάντοτε διαφορετικό από το όνοµα του απελευθερωτή τους, για το οποίο δεν µπορούµε να είµαστε βέβαιοι αν αντιστοιχεί στο όνοµα του πατέρα τους ή σε εκείνο του πρώην κυρίου τους. Μερικές από τις πράξεις απελευθέρωσης που αναφέρονται στις επιγραφές συνέβησαν µετά από την αποδοχή µιας κληρονοµιάς και µπορεί αυτό να ίσχυε για το σύνολο των επιγραφών. Οι αναθηµατικές αυτές επιγραφές αποτελούν πιθανότατα µια πρώτη µορφή φόρου πράξης απελευθέρωσης.

[en] These inscriptions come from the second theatre of Larissa, built during the 1st century BC with reused blocks from a circular building belonging to a sanctuary. Some of these blocks are engraved with dedications of an unspecified object (perhaps the stone itself?) made by freed slaves to an unnamed deity. They all are written in thessalian dialect and can be dated back to the end of the 3rd c./beginning of the 2nd c. BC. These freed slaves were generally named using a patronymic adjective which was always different from the name of their manumissor, and it is not possible to say whether this is a patronymic or the name of the slave's former owner. Some of the manumissions mentioned in these dedications seem to be resulting from an inheritance and it may be the same for all of these inscriptions. These dedications must likely be considered as a first form of the manumission fees.
[el] Οι μαχητές του Ανατολικού Μετώπου πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους διατηρώντας ένα μέτωπο το οποίο, όπως και εκείνο της Γαλλίας, παρέμεινε σταθερό για τρία χρόνια. Το κεφάλαιο αυτό στοχεύει να αναλύσει πώς ο στρατός αυτός των μεταφυτευμένων στρατιωτών είναι οργανωμένος σε ανεπαρκώς ελεγχόμενες περιοχές. Ποια διαχείριση των στρατευμάτων; Πώς βιώνουν μία μακρά παραμονή στο πίσω μέρος ή σε απομονωμένο βουνό; Πως βλέπουν οι μαχητές τον εαυτό τους; Ποιες είναι οι ανησυχίες τους, το πόνο τους; Αυτή είναι η καθημερινή ζωή των Γάλλων στρατιωτών στη Μακεδονία, όπως την αντιλαμβάνονται και την παρουσιάζουν. Η Μακεδονία δεν είναι η χερσόνησος της Καλλίπολης, ο χώρος είναι μεγαλύτερος, οι παρόντες άνδρες πολύ περισσότεροι. Παρόλα αυτά, μπορούμε να παρατηρήσουμε ομοιότητες στις αντιλήψεις και τις εμπειρίες των ανθρώπων αυτού του "ανατολικού" στρατού: η απογοήτευση με το τοπίο, το κλίμα, τους πληθυσμούς αυτής της Ανατολής, η απογοήτευση με την κυβέρνησή τους, που τους εγκαταλείπει, τους φαίνεται, σε αφιλόξενες θέσεις χωρίς επαρκή εξοπλισμό.

[en] The Eastern Front fighters spent most of their time maintaining a front which, like that of France, remained stable for three years. This chapter aims to analyze how this army of transplanted soldiers is organized in poorly controlled territories. What management of the troops? How are long stays in the back or on an isolated mountain front experienced? What vision do the fighters carry on themselves? What are their concerns, their suffering? This is the daily life of French soldiers in Macedonia, as they perceive and present it. Macedonia is not the peninsula of Gallipoli, the space is larger, the men present much more numerous. Nevertheless, we can observe similarities in the perceptions and the lived experience of the men of this "Eastern" army: the disappointment with the landscapes, the climate, the populations of this Orient, the disappointment also vis-a-vis their government which abandons them, their it seems, in inhospitable places without adequate equipment.
[el] Αυτό το άρθρο θέλει να υπενθυμίσει ότι η σημερινή υποδοχή μετανάστων/προσφύγων δεν είναι η πρώτη στην ιστορία της Ελλάδας επιλεντρώνοντας το ενδιαφέρον στη περίπτωση της Δυτικής Θράκης από το 1922 ως το 1928. Τι έχει την έκανε ιδιαίτερη; Πως έγινε η υποδοχή στις τότε πολύ δύσκολες συνθήκες; Πως έγινε η ανθρωπινή συγκατάθεση ανάμεσα σε Ορθόδοξους οι οποίοι διώχτηκαν από την Τουρκία σαν Έλληνες και Τουρκόφωνοι [οι περισσότεροι] μουσουλμάνοι οι οποίοι είχαν την άδεια να μείνουν; Το 1928 είναι το τελευταίο έτος της επέμβασης της ΚτΕ στη Θράκη.

[en] This paper aims to remind that emergency refugees' reception is not a first experience in the Greek State history by focusing on the case of Western Thrace between 1922 and 1928. What did it special? How was the reception in very difficult conditions? How was done the human cohabitation between Orthodox population drawn out of Turkey as Greeks, and Turkish speaking (in major part) Muslims allowed to stay in Thrace? 1928 has been chosen as final limit because it's the end of the Society of Nations' intervention in Thrace.
[el] Με βάση μία μετάφραση στα ελληνικά των ταξιδιών του Εβλίγια Τσελεμπί, αυτό το άρθρο ακολουθεί τη διαδρομή του από τη Θράκη ως την Αττική, επιμένοντας στα γενικά χαρακτηριστικά που επαλαμβάνονται συχνά στο κείμενο, και δίνοντας λεπτομέρειες για τη περιγραφή της Θεσσαλονίκης στην οποία αφιερώνεται το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου.

[en] From a greek translation of the Book of Evliyâ Çelebi's travels, this paper follows his journey from Thrace to Attika, focusing on the main recurrent characteristics of his descriptions and giving details of his vision of Salonica, to which is dedicated a large part of this book.
[el] Μεταξύ Ιουλίου του 1908 και αρχών του 1910, ο ελληνικός τύπος αντιμετωπίζει το κίνημα των Νεότουρκων περνώντας από τον ενθουσιασμό στη δυσπιστία, καταλήγοντας σε απόλυτη κριτική. Κατ´αρχάς ελπίζει ότι ελευθερία και ισότητα θα επιτρέψουν τον ελληνο-οθωμανισμό: μία έλληνο—τουρκική κυριαρχία της Αυτοκρατορίας θα απέτρεπε τη βουλγαρική επιρροή στη Μακεδονία, το κυριότερο ανησυχητικό πρόβλημα των Ελλήνων εθνικιστών το 1908. Τελικά, ο "οθωμανικός" πατριωτισμός σημαίνει, για κάθε "έθνος" της αυτοκρατορίας, αφορμή του αυτοεθνικισμού του.Την άνοιξη του 1909, ο ελληνικός τύπος αποκαλύπτει ότι ο "τουρκισμός" μπορεί να αντικαταστήσει τον οθωμανισμό. Ο ενθουσιασμός για τους Νεότουρκους γρήγορα χάνεται, η σωτηρία δεν θα προέλθει από τον οθωμανισνό αλλά από την ίδια την Ελλάδα, την στρατιωτική προετημασία απέναντι στους Τούρκους, oριστικά "βαρβάρους".

[en] Between July 1908 and the beginning of 1910, the Greek press, towards the Young Turks, from enthusiasm changed to suspicion and radical criticism. Its first hopes are in a liberty and equality allowing to the helleno-ottomanism a greek-turkish domination which could push away any bulgarian hold over Macedonia, that is to say the main concern of Greek nationalists in 1908. In spring 1909, the Greek press understands that "helleno-ottomanism" may lead to "turkism", its enthusiasm for the Young Turks soon and quickly falls down, salvation won't come from "ottomanism" but from Greece itself and from its military preparation versus the Turks, for ever "barbarians".
[el] Αυτό το άρθρο προτείνει μία διάκριση ανάμεσα σε δύο ελληνικές κοινωνικές ομάδες, την μεγαλοαστική τάξη και τη μεσαία τάξη, ανάλογα με τα διαβάσματά τους, τη Revue des Deux Mondes ή τη Νέα Εστία κατά τη δεκαετία του 30. Οι συνδρομητές της "βασίλισσας των Γαλλικών Γραμμάτων" ανήκουν προπάντων στην κοσμοπολιτική ελίτ των διεθνών σχεσέων. Το ελληνικό αντίστοιχό της έχει επίσης ένα αστικό κοινό αλλά απευθύνεται στις μεσαίες τάξεις οι οποίες αναζητούσαν μια άμεση έκφραση της εθνικής διανοητικής ζωής.

[en] This article marks the distinction between two social groups in Greece during the 1930s according to their reading choices of the French Revue des Deux Mondes and its Greek disciple Nea Estia. It is argued that in the first case subscribers belong to the upper and cosmopolitan classes while readers of the Greek journal were rather members of the urban middle classes concerned about direct national expression.
[el] Το κεφάλαιο αυτό παρουσιάζει τους σύνθετους κανόνες τονισμού των ουσιαστικών, τη θέση του βασικού τόνου και τη μετατόπιση αυτού του τόνου ανάλογα με την κλίση των ουσιαστικών (πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη κλίση) και κατά το είδος (αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο). Διατυπώνονται επίσης οι κανόνες οι σχετικοί με τις τρεις κύριες κατηγορίες των επιθέτων. Εξετάζεται και ο τονισμός των σύνθετων ονομάτων στις τέσσερις κλίσεις.

[en] This chapter presents the complex rules of the accentuation of nouns, location of the first focus, shifting of accent depending on the category of nouns (first, second, third, fourth declination) and gender (masculine, feminine, neutral). There are also the rules concerning the three categories of adjectives and the accentuation of composed names in four versions.
[el] Τρεις επιγραφές που συγκεντρώθηκαν πρόσφατα αναφέρουν Ροδίους που σκοτώθηκαν στον πόλεµο. αναφέρονται αντίστοιχα στον πόλεµο ενάντια στον Πτολεµαίο II, στον πρώτο Μιθριδατικό πόλεµο και στην καταπολέµηση της πειρατείας στα χρόνια µετά την άρση της πολιορκίας του Δηµήτριου Πολιορκητή, το 304 π.Χ. Επανεξετάζουµε λοιπόν το διάσηµο κεφάλαιο του Πολύβιου 30.5.6‑8, σύµφωνα µε το οποίο, το 167 π.Χ., οι Ρωµαίοι και οι Ρόδιοι συνεργάζονταν στρατιωτικά από "σχεδόν εκατόν σαράντα χρόνια". Η µάχη κατά των πειρατών ήταν ο στόχος που ένωσε τα δύο κράτη στα τέλη του 4ου αι. Πρέπει κατά συνέπεια να απορρίψουµε οριστικά τη διόρθωση του M. Holleaux στο κείµενο του Πολύβιου µε στόχο να το κάνει να συµµορφωθεί µε τη θεωρία του περί πλήρους σχεδόν ανυπαρξίας σχέσεων µεταξύ Ρώµης και Ανατολής µέχρι τον πρώτο Ιλλυρικό πόλεµο (229‑228 π.Χ.). Το συµπέρασµα µας δίνει την ευκαιρία να επανεξετάσουµε τη φράση ἄνδρες ἀγαθοὶ γενόµενοι, που χρησιµοποιείται για να χαρακτηρίσει τους πολεµιστές της Ρόδου που επέδειξαν ανδρεία.

[en] Three inscriptions recently studied together mention Rhodians killed in war. They refer respectively to the war against Ptolemy II, the first Mithridatic war, and the suppression of piracy in the years after the raising of Demetrius Poliorcetes' siege in 304 BC. One can thus revisit the well‑known passage of Polybius (30.5.6‑8), who relates that in 167 BC the Romans and the Rhodians had cooperated militarily "for almost 140 years". It was precisely the war against the pirates which brought the two states together at the end of the fourth century. We must thus discard the amendment made to the text of Polybius by M. Holleaux to support his thesis that there was virtually no contact between Rome and the East before the first Illyrian war (229‑228). The conclusion reconsiders the formula ἄνδρες ἀγαθοὶ γενόµενοι, used to describe combatants who have deserved well of Rhodes.
[el] Περίληψη: Σε αυτή τη συνέντευξη, η Μίμη Ντενίση, ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου, συγγραφέας και σκηνοθέτης, παραθέτει τη γνώμη της για την παρακαταθήκη της Συνθήκης της Λωζάννης στην ελληνική κοινωνία. Σχολιάζει επίσης την πρόσληψη από το κοινό, των έργων της Σμύρνη μου αγαπημένη και Κι από Σμύρνη...Σαλονίκη.

[en] Abstract: in this interview, Mimi Denissi, theatre and movie actress, writer and stage director, relates her opinion about the Lausanne Treaty heritage within Greek society. She is also reconsidering the public echo and reception of her theatre plays Smyrna my beloved and From Smyrna to Salonica.
[el] Οι οχυρώσεις του οικισµού (oppidum) στο Saint‑Blaise, της νότιας Γαλλίας, ερευνήθηκαν ήδη από το 1924, έχουν δε αποτελέσει αντικείµενο νέων ερευνών µε την ευκαιρία της ανακήρυξης της θέσης ως προστατευόµενης. Εάν οι έρευνες επιβεβαιώσουν τη διάστρωση ή και τη διαδοχή τεσσάρων τουλάχιστον σειρών άµυνας που ανήκουν σε περιόδους γαλατικές, ύστερης αρχαιότητας και µεσαιωνικές, οι εργασίες αυτές έχουν ανανεώσει τις γνώσεις µας και την κατανόησή µας για τα τείχη αυτά και ιδίως για αυτά της πρωτο-ιστορικής περιόδου. Πρέπει να επισηµάνουµε δύο σηµεία: την ύπαρξη ισχυρού γαλατικού τείχους από τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., το οποίο µας επιτρέπει να ταυτίσουµε στη θέση ένα οχυρό του γαλατικού φύλου των Ségobriges, τους οποίους οι Φωκαείς συνάντησαν πριν από την ίδρυση της Μασσαλίας. Το δεύτερο, ότι το µεγαλόπρεπο ελληνιστικό τείχος χτισµένο κατά τον "ελληνικό" τύπο, πρέπει να ερµηνευθεί ως ένα ηµιτελές γαλατικό έργο, κατεστραµµένου από τους Ρωµαίους, µετά την πτώση του oppidum στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ.

[en] Explored since 1924, the fortifications of the oppidum at Saint‑Blaise in the south of France have recently been the subject of new investigations during the planned development of the site. If these studies confirm the layering and/or succession of at least four lines of defense belonging to the Gaulish, Late Antique and Medieval periods, then they will have greatly renewed our knowledge and interpretation of these walls, especially for the protohistoric period. Two principle points must be noted: 1) the existence of a powerful Gaulish wall from the end of the 7th century BC, which allows us to identify this place as the fortress of the Gaulish Segobriges tribe encountered by the Phocaeans before the foundation of Massalia; and 2) the Hellenistic wall in masonry of the Greek type must henceforth be interpreted as an unfinished Gaulish work, demolished by the Romans during the fall of the oppidum at the end of the 2nd century BC.
[el] Περίληψη: ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να σκιαγραφήσει μία γενεαλογία της διαχείρισης της τραυματικής μνήμης των ελληνο-ορθόδοξων πληθυσμών της Ανατολίας, στις δημόσιες και ιστοριογραφικές συζητήσεις που έλαβαν χώρα στην ελληνική κοινωνία μετά από τη Συνθήκη της Λωζάνης. Η συγκεκριμένη μνήμη παραπέμπει τόσο στη φυσική βία που οι εν λόγω πληθυσμοί υπέστησαν από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλιστές κατά την περίοδο 1914-1922, όσο και στις πολιτικές διάκρισης και κοινωνικού αποκλεισμού που αντιμετώπισαν ύστερα από την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. Η μνήμη αυτή, περιορισμένη σε πρώτο χρόνο και για μεγάλο χρονικό διάστημα, στον οικογενειακό και κοινοτικό χώρο, αναδεικνύεται στο δημόσιο χώρο από τη δεκαετία του 1980. Με αφορμή αυτή την ανάδειξη, αμφισβητείται το "success story" μιας υποτιθέμενης αρμονικής ένταξης στην ελληνική κοινωνία. Επιπλέον, οι φορείς αυτής της μνήμης επιδιώκουν να αναγνωριστεί ο χαρακτηρισμός ως γενοκτονία για τις πολιτικές εκτοπισμού και εξολόθρευσης στην Οθωμανική Ανατολία την περίοδο 1914-1922. Δύο νόμοι που ψηφίζονται από το ελληνικό Κοινοβούλιο, το 1994 και το 1998 συνάδουν προς αυτή την κατεύθυνση. Οι διαξιφισμοί ανάμεσα σε υποστηρικτές και επικριτές τους, αντανακλούν τις εντάσεις στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με την πρόσληψη του παρελθόντος και οδηγούν σε διαμάχες γύρω από θέματα μνήμης καθώς και σε εργαλειοποίηση της συγκεκριμένης μνήμης.

[en] Abstract: this article aims at drawing a genealogy of how the traumatic memory of Greek-orthodox refugees from Ottoman Anatolia, has been handled within public and historiographic discussions inside the Greek society after the 1923 Lausanne Treaty. Such a memory, reflects both the physical violence suffered on behalf of the Young-Turks and Kemalists during 1914-1922, and the politics of discrimination and social exclusion after their arrival in Greece. This memory conveyed for a long time within the family and community environment, since the 1980s, it invests also the public space. In such a context, the "success story" of an harmonious integration is challenged. Moreover, the vectors of this memory are fighting for a public acknowledgement of the genocidal character of mass deportation and extermination policies taking place in Anatolia between 1914 and 1922. Two laws were voted on 1994 and on 1998 by the Greek Parliament in this perspective. The debates opposing defenders and critics, are crystallizing tensions within Greek society concerning the perception of this past, and they are leading to memory battles as well as memory of the past being instrumentalised.
[el] Στο τέλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι μουσικές πρακτικές των Ρωμιών της Σμύρνης διαφοροποιούνται απ'αυτές των Τούρκων με το αναμφισβήτητα μικτό χαρακτήρα τους. Αυτό οφείλεται στην σημαντική υιοθέτηση της δυτικής μουσικής γλώσσας και στις ιδιοτροπίες ενός ρεπερτόριου στον οποίο επικρατούν ο σύνδεσμος βιολί-σαντούρι και η μαντολινάτα. 'Ομως οι Ρωμιοί μουσικοί της Σμύρνης συνεχίζουν ως την αρχή του 20ου αιώνα να μοιράζουν με τους οθωμάνους Τούρκους τον τροπικό σύστημα του μακάμ, μερικές μορφές του λόγιου και ημιλόγιου ρεπερτόριου καθώς και μια μεγάλη ποικιλία ρυθμικών κύκλων από τους οποίους μερικοί -σαν το ζεϊμπέκ-ζεϊμπέκικο- έγιναν σήμερα έμβλημα της σύχρονης πολιτισμικής ελληνικής ταυτότητας.σμυρνέϊκο τραγούδι, ζεϊμπέκ-ζεϊμπέκικο, μουσικά όργανα, ούτι, τουμπελέκι, μακάμ, λύρα-πολίτικη λύρα, κεμεντζές, ζουρνάς, νταούλι, αμανές, λύρα

[en] During the late Ottoman period, the broad incorporation of "Western" musical traits and the pre­dominance of two instrumental ensembles, the one mainly combining violin and santûr/sandouri and the other one containing guitars and mandolins, distinguish Smymaian Greek musical practices from those of the Turks. Nevertheless, Smymaian Greek musicians continued until the beginning of the 20th century to share with the Ottoman Turks the modal system of the makam, certain parts of the fasıl as well as many rhythmic cycles, originating from the "popular" repertoire, some of which, such as the zeybek/zeybekiko, have become emblems of contemporary Greek cultural identity.