BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Στο Βίο του Λούκουλλου, ο Πλούταρχος αναφέρει ότι το νόμισμα που κόπηκε στην Πελοπόννησο με τη φροντίδα του Λ. Λούκουλλου κατά τη διάρκεια του πρώτου μιθριδατικού πολέμου, ονομάστηκε" λουκούλλειο ", ονομασία επιβεβαιωμένη από μια απελευθερωτική επιγραφή των Δελφών του τέλους του 1ου αι. π.Χ. Στο παρόν άρθρο υπάρχει πρόθεση καταρχήν να αποδοθεί η παραγωγή αυτών των νομισμάτων στο στρατιωτικό και οικονομικό πλαίσιο των επιχειρήσεων του Σύλλα στην ηπειρωτική Ελλάδα. Στη συνέχεια τα στοιχεία επανεξετάζονται συστηματικά υπέρ της παραδοσιακής ταύτισης των " λουκούλλειων " νομισμάτων με τα σύλλεια στεφανηφόρα. Αναμφισβήτητα, το κείμενο του Πλουτάρχου και τα μονογράμματα που παραπέμπουν στον " ταμία Μάρκο ", αδελφό του Λ. Λούκουλλου, αποδεικνύουν μια συνεργασία των δύο ανδρών σε διάφορα επίπεδα της νομισματικής παραγωγής. Τέλος, τα " λουκούλλεια " δεν είναι δυνατόν να ταυτιστούν με ορισμένες από τις τελευταίες εκδόσεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας, των οποίων η χρονολόγηση στον 1ο αι. είναι αμφίβολη.

[fr] Dans la Vie de Lucullus, Plutarque mentionne que la monnaie produite par les soins de L. Lucullus dans le Péloponnèse durant la première guerre mithridatique fut appelée " lucullienne ", désignation confirmée par un acte d'affranchissement delphique de la fin du ier s. av. J.-C. Cet article tente d'abord d'inscrire la production de ce monnayage dans le contexte militaire et financier des opérations syllaniennes en Grèce continentale. Sont ensuite réexaminés systématiquement les éléments en faveur de l'identification traditionnelle des monnaies " luculliennes " avec les stéphanéphores syllaniens. Loin de se contredire, le texte de Plutarque et les monogrammes renvoyant au " questeur Marcus ", le frère de L. Lucullus, indiquent une collaboration des deux personnages à différents niveaux de la production monétaire. Enfin, on ne peut reconnaître les " luculliennes " dans certaines des dernières émissions de la ligue achéenne, dont la datation au ier s. est elle-même douteuse.
[el] Το 2016, η συστηματική εξέταση των σπαραγμάτων αρχαϊκών γλυπτών των Δελφών, που είχαν δημοσιευτεί παλιά στους τρεις πρώτους τόμους της σειράς FD IV επέτρεψε να γίνει ο απολογισμός των γνώσεών μας σχετικά με τις Καρυάτιδες, τα ανεξάρτητα αγάλματα και τον γλυπτό διάκοσμο του ναού των Αλκμεωνιδών. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη ενός τρίτου ζεύγους Καρυατίδων που κοσμούσαν την πρόσοψη ενός θησαυρού, κάτι που φαίνεται ότι ήταν ιδιαιτερότητα των Δελφών κατέστη δυνατόν να προταθούν νέες συγκολλήσεις και αναπαραστάσεις για τις λεγόμενες Καρυάτιδες της Κνίδου και για την πλίνθο της βόρειας Καρυάτιδας του θησαυρού των Σιφνίων. Τρία αδημοσίευτα γλυπτά συμπληρώνουν τις γνώσεις μας για την ανεξάρτητη μικρή πλαστική, που δεν αριθμεί πολλά παραδείγματα στους Δελφούς κατά την αρχαϊκή εποχή και κατά την εποχή του αυστηρού ρυθμού. Τέλος, η μελέτη των σωζόμενων σπαραγμάτων του ανατολικού και του δυτικού αετώματος του αρχαϊκού ναού του Απόλλωνα οδηγεί στην πρόταση νέων αναπαραστάσεων.

[fr] En 2016, l'examen systématique des fragments de sculpture archaïque de Delphes anciennement publiés dans les trois premiers volumes de la série des FD IV a permis de faire le point sur trois dossiers : les caryatides, la statuaire indépendante et le décor sculpté du temple des Alcméonides.Nous avons établi l'existence d'une troisième paire de caryatides ornant la façade d'un trésor, dispositif qui semble bien une spécialité de Delphes ; de nouveaux raccords et reconstitutions peuvent être proposés pour les caryatides dites de Cnide et la plinthe de la Caryatide nord du trésor de Siphnos. Trois inédits complètent notre connaissance de la petite plastique indépendante peu représentée à Delphes à l'époque archaïque et à l'époque du style sévère. Enfin, l'étude des fragments conservés des frontons Ouest et Est du temple archaïque d'Apollon permet d'offrir de nouvelles restitutions.
[el] Ποικίλα Φιλιππικά.Στο άρθρο παρουσιάζονται τα αποτελέσµατα δύο ερευνών που δεν θα έβρισκαν εύκολα θέση στην τελική δηµοσίευση που ετοιµάζεται. Ι. Προσθήκες αρχαιολογικού περιεχοµένου στην δηµοσίευση της αναθηµατικής επιγραφής του πλακόστρωτου CIPh II 1, 66, και πρόταση για την επανατοποθέτησή της στην αρχική της θέση. Ήταν τοποθετηµένη κατά µήκος στη µέση της πλατείας, µε τρόπο ώστε να µπορεί να αναγνωστεί από το άνω άνδηρο. Όπως και η επόµενη, η πρώτη µνηµειώδης φάση πραγµατοποιήθηκε µε έξοδα των σηµαντικών προσώπων της αποικίας. ΙΙ. Δηµοσίευση ενός σηκώµατος που είναι γνωστό από έναν υπαινιγµό και µια φωτογραφία και ενός άλλου σπαράγµατος, που σώζεται σε πολύ κακή κατάσταση. Το σήκωµα βρίσκεται απέναντι από το tabularium. Δεν είναι δυνατόν να χρονολογηθεί και το κάτω µέρος του είναι λαξευµένο έτσι ώστε να πακτώνεται στα σκαλοπάτια του µνηµείου, τουλάχιστον από τα µέσα του 2ου αι. µ.Χ. Εξετάζονται οι δυσκολίες που προκαλεί η παρουσία του σε έναν χώρο που δεν είχε πλέον εµπορική χρήση την εποχή εκείνη.

[fr] L'article présente deux résultats qui trouveraient mal leur place dans la publication définitive en cours d'élaboration. I. Compléments d'ordre archéologique à la publication de la dédicace du dallage CIPh II 1, 66, et proposition pour la remettre à sa place initiale. Elle était située longitudinalement au milieu de la place de façon à pouvoir être lue depuis la terrasse haute. Comme la suivante, la première phase monumentale a été aménagée aux frais des notables de la colonie. II. Publication d'une table à mesure connue par une allusion et une photographie, et d'un autre fragment très mutilé. La table à mesure située face au tabularium, impossible à dater, est taillée en sous‑face pour emboîter les degrés du monument, au moins à partir du milieu du iie s. p. C. Examen des difficultés que soulève sa présence dans un espace qui n'avait plus de rôle commercial à cette époque.
[el] Περίληψη: Η Νέα Κοκκινιά, η σημερινή Νίκαια, είναι μία πόλη που απέχει περίπου πέντε χιλιόμετρα από το λιμάνι του Πειραιά. Ιδρύθηκε το 1923 από πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και αποτελεί τον μεγαλύτερο οργανωμένο αστικό προσφυγικό οικισμό στον Πειραιά, που δημιουργήθηκε με τη συνεργασία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, του ελληνικού κράτους, ξένων φιλανθρωπικών οργανώσεων, αλλά και την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των προσφύγων μέσω των συλλόγων που δημιούργησαν. Οι προσφυγικοί σύλλογοι ιδρύθηκαν ταυτόχρονα με την εγκατάσταση των προσφύγων στην περιοχή. Η μελέτη της ένταξης των προσφύγων και οι προσπάθειες που κατέβαλαν για την αποκατάσταση και κοινωνική τους ένταξη αποτελούν μια αθέατη πτυχή του προσφυγικού ζητήματος. Ωστόσο, μια προσέγγιση "από κάτω προς τα πάνω" μετατρέπει τους πρόσφυγες σε ενεργά υποκείμενα της ιστορίας και συνδιαμορφωτές του τόπου και της ζωής τους, αφού μέσα στις πόλεις στα οποία ζουν, εργάζονται, διασκεδάζουν, αθλούνται και κοινωνικοποιούνται, διαμορφώνουν την ταυτότητά τους και διεκδικούν τα δικαιώματά τους και μάλιστα οργανώνονται. Αυτό το άρθρο παρουσιάζει αυτές τις αόρατες πτυχές της πολύπλοκης διαδικασίας της αστικής ανάπλασης και των συσχετισμών.

[fr] Résumé : Néa Kokkinia, aujourd'hui Nikaia, est une ville située à environ cinq kilomètres du port du Pirée. Elle fut fondée en 1923 par des réfugiés d'Asie Mineure et constitua la plus grande implantation de réfugiés au Pirée, créée par la collaboration de la Commission d'établissement des réfugiés (SDN), de l'État grec et des organisations philanthropiques étrangères, mais aussi par la participation active des réfugiés eux‑mêmes dans le cadre des associations qu'ils ont formées. Ces associations sont nées en même temps que l'installation des réfugiés dans ce secteur. L'étude de l'intégration des réfugiés et des efforts qu'ils firent pour leur réinstallation et leur établissement dans la société constitue un aspect invisible de la question des réfugiés. Cependant, une approche " bottom-up " en fait des sujets actifs de l'histoire, co-formateurs de leur espace et de leur vie, puisqu'à l'intérieur des villes où ils vivaient, travaillaient, prenaient du plaisir, faisaient du sport, se socialisaient, ils ont formé leur identité, ont réclamé leurs droits et même, se sont organisés. Cet article présente ces aspects peu vus du processus complexe de la régénération urbaine et des associations.
[el] Η θέση του Ιωάννη Καποδίστρια για την παιδεία είναι γνωστή. Άγνωστη παραμένει όμως μία προσπάθειά του για την κοπή αναμνηστικού μεταλλίου για τους αριστεύσαντες μαθητές των σχολείων του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Παρόλο που το νομισματοκοπείο οργανώθηκε μέσα σε δύσκολες για την εποχή συνθήκες και ακόμα πιο δύσκολα βρέθηκε ασήμι για την κοπή 11.978 φοινίκων, εν τούτοις, η σκέψη του παρέμενε στη μόνη ελπίδα για το μέλλον, την παιδεία και την ανταμοιβή των αριστούχων μαθητών. Παρουσιάζουμε αναλυτικά την προσπάθεια αυτή, η οποία αντιστοιχεί και στην πρώτη κοπή μεταλλίου των νεοτέρων χρόνων στην Ελλάδα.

[fr] L'intérêt de Ioannis Kapodistrias pour l'éducation est bien connu ; le sont moins ses efforts pour que soit frappée une médaille commémorative destinée aux meilleurs élèves des écoles du nouvel État grec. Bien qu'il fût difficile de mettre en place un atelier monétaire et qu'il fût plus difficile encore de trouver l'argent nécessaire à l'émission de 11 978 " phoinices ", Kapodistrias n'eut de cesse de fonder ses espoirs sur l'éducation et la récompense des meilleurs élèves. C'est de ces efforts en ce sens que nous traitons en détail ici, tels qu'ils se sont matérialisés dans la frappe de la première médaille de l'histoire contemporaine de la Grèce.
[el] Η ένταξη της Ελλάδας στην EOK/EE (1981) οδήγησε στην εφαρμογή ευρωπαϊκών οδηγιών σε όλους τους τομείς της δημόσιας δράσης. Από το 1989, οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες του ελληνικού Κράτους ενσωματώθηκαν πλήρως στα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (ΚΠΣ) και στα τομεακά επιχειρησιακά προγράμματα της Ε.Ε. Το άρθρο αυτό προτείνει μια ανάλυση της διαδικασίας του εξευρωπαϊσμού και των επιπτώσεών της στην ανάπτυξη των πολιτιστικών πολιτικών σε τοπικό επίπεδο, κατά την περίοδο 1980‑2010. Υπό το πρίσμα αυτό, βασική επιδίωξη είναι να προσεγγιστούν οι αλλαγές που εντοπίστηκαν στην ίδια την διαδικασία της λήψης αποφάσεων, δεδομένου ότι ένα νέο στοιχείο, το οποίο αφορά την Κοινοτική δράση, διαδραματίζει πλέον δυναμικό ρόλο στον καθορισμό του περιεχομένου των δημόσιων πολιτικών.

[fr] L'adhésion de la Grèce à la CEE/UE (1981) se traduisit par l'application des directives européennes dans tous les domaines de l'action publique. Dès 1989, les initiatives de développement de l'État grec étaient pleinement intégrées dans les Cadres communautaires d'appui (CCA) et les programmes sectoriels de financement européen. Cet article propose une analyse du processus d'européanisation et de son impact sur l'évolution des politiques culturelles locales dans le courant de la période 1980‑2010. Dans cette perspective, nous souhaitons comprendre la nature des changements identifiés sur le processus décisionnel, attendu qu'une nouvelle composante, celle de l'action communautaire, intervient de manière dynamique dans la définition du contenu des politiques publiques.
[el] Στο άρθρο αυτό παρουσιάζεται η σχέση μεταξύ τελετουργικής μαγειρικής του Πάσχα στη σύγχρονη Ελλάδα και αναπαραστάσεων του έμφυλου σώματος, εστιάζοντας στην παραδοσιακά μεταγαμήλια εγκατάσταση, τον τόπο δηλαδή κατοίκησης του νιόπαντρου ζευγαριού. Οι τρεις αυτές υλικότητες, όπως είναι η τροφή, το σώμα και ο χώρος, απηχούν την ιδεολογία του φύλου. Στην παραδοσιακή ηπειρωτική Ελλάδα, και όπου η μεταγαμήλια εγκατάσταση είναι ανδρο-πατροτοπική, το πασχαλινό αρνί ψητό στη σούβλα αποτελεί στιγμή εορτασμού των ανδρογραμμικών δικτύων συγγένειας. Στον αντίποδα, στην Αιγαιακή Ελλάδα η μεταγαμήλια εγκατάσταη του ζευγαριού είναι γυναικο-μητροτοπική. Το εμβληματικό πασχαλινό πιάτο των νησιών του Αιγαίου, το γεμιστό κατσίκι, αποκαλύπτει σύμβολα του κύκλου της ζωής κοριτσιών και γυναικών ενώ είναι και θεμελιωδώς συνδεδεμένο με τον χώρο που παράγουν οι συγκεκριμένες πρακτικές κατοίκησης. Μαγειρική και χώρος υποδηλώνουν τις αναπαραστάσεις του σώματος, ειδικά του αναπαραγωγικού σώματος, γυναικείου και ανδρικού.

[fr] Sont ici examinés les rapports entre cuisine rituelle de Pâques en Grèce contemporaine et représentations du genre, notamment à travers le mode traditionnel de résidence post-maritale, c'est-à-dire le lieu d'habitation du jeune couple. Ces trois matérialités, la nourriture, le corps et l'espace, font écho à l'idéologie du genre. En Grèce continentale traditionnelle, la résidence post-maritale est patri-virilocale et l'agneau pascal rôti à la broche constitue un moment de célébration des réseaux de parenté agnatique. En Grèce égéenne, en revanche, la résidence post-maritale est matri-uxorilocale. Le plat emblématique pascal des îles de la mer Égée, le chevreau farci, se révèle être lié aux symboles des âges des filles et des femmes, tout en étant foncièrement lié à l'espace produit par des pratiques de résidence. Cuisine et espace sont tous les deux évocateurs des représentations sur le corps et notamment sur le corps procréateur, féminin ou masculin.
[el] Η υπερρεαλιστική σύλληψη φέρνει στη ποιητική σκηνή τις δρώσες δυνάμεις της επιθυμίας προς την αναζήτηση της εμβαθούς γνώσης του Άλλου και της συμφιλίωσης του εσωτερικού και του εξωτερικού πεδίου. Βρίσκεται πάντα μέσα στη γραφή μια κίνηση της επιθυμίας που προκύπτει από δύο ετερότητες : η απαγόρευση που έρχεται από τους άλλους, από τον εξωτερικό νόμο και η δύναμη της ενόρμησης που έρχεται εκ των ένδον. Οι προς παραβίαση περιορισμοί είναι λοιπόν δύο : αφ'ενός ο νόμος και αφ'ετέρου ο ενδογενής, ψυχικός περιορισμός. Ο υπερρεαλισμός αποπειράθηκε με τον τρόπο του να συμφιλιώσει ενδιάμεσες θέσεις, ένα μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, δύο τόπων, δύο φύλων. Η λογοτεχνία γίνεται ανίχνευση των ενδιάμεσων τόπων και η πράξη του γράφειν ενδυναμώνεται ως τρόπος σκέψεως αυτού του ενδιάμεσου. Η δύναμη της παράβασης, που ενέχεται στο υπερρεαλιστικό πεδίο αποκαλύπτει την μονιμότητα του έρωτα στη δόμηση χώρων ποιητικού λόγου. Μέσα από αυτή την ανακοίνωση, θα εξερευνήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες υπερρεαλιστές και κυρίως ο Εμπειρίκος και ο Εγγονόπουλος ανέλαβαν τον ρόλο πνευματικής ελίτ, στη διαμόρφωση μια νέας πολιτισμικής ταυτότητας του καιρού τους, τον τρόπο με τον οποίο ήρθαν αντιμέτωποι με τις απαγορεύσεις, τις συγκρούσεις και την παραβατικότητα καθώς και τις αναπαραστάσεις της τομής και διακοπής με το παρελθόν στο έργο τους.

[fr] La conception surréaliste met en scène poétique les forces agissantes du désir, vers la quête de la connaissance approfondie de l'Autre et de la conciliation du champ intérieur et du champ extérieur.Il gît toujours dans l'écriture un mouvement du désir qui résulte de deux altérités : l'interdit venant des autres, de la loi extérieure, et la force de la pulsion venant de l'intérieur. Il y a alors deux contraintes à transgresser, d'une part la loi et, d'autre part, la contrainte endogène, psychique. Le surréalisme s'est efforcé à sa façon, de concilier des entre-deux : un entre-deux réalités, un entre-deux espaces, un entre-deux sexes. La littérature devient l'exploration de l'entre-deux et écrire s'affirme pour les surréalistes comme une façon de penser cet entre-deux. La force de transgression, inhérente au champ surréaliste révèle la permanence de l'amour comme constructeur des espaces de paroles poétiques. À travers cette communication, on explorera la façon dont les surréalistes grecs (et surtout Embiricos et Engonopoulos) ont assumé le rôle d'élite dans la formation d'une nouvelle identité culturelle de leur temps, la façon dont ils se sont mesurés aux interdits, aux conflits et à la transgression et les représentations de la coupure et de la rupture avec le passé dans leur œuvre.
[el] Για την Αφροδίτη της Μήλου έχουν γραφτεί πολλά, ιδίως στη Γαλλία, όπου οι συνθήκες της ανακάλυψης και της απόκτησής της το 1820 και οι ατελείωτες συζητήσεις σχετικά µε το ποιος, ο Voutier, ο Marcellus, ο Brest ή ο Dumont d'Urville, συνέβαλε περισσότερο σε αυτήν, έχουν προσελκύσει τη προσοχή των µεγαλύτερων ερευνητών. Ωστόσο, η "τοπική" διάσταση αυτού του γεγονότος έχει γενικά περιοριστεί στις παρατηρήσεις των σύγχρονων µαρτύρων, σχεδόν όλοι τους Γάλλοι, όταν δεν έχει απλώς αγνοηθεί, µε αποτέλεσµα µια άκρως ευρωκεντρική, ακόµη και γαλλοκεντρική αφήγηση. Αυτό είναι ακόµη πιο εκπληκτικό, δεδοµένου ότι ο φάκελος εργασίας για το άγαλµα στο Λούβρο περιέχει αντίγραφο ενός δίγλωσσου οθωµανικού εγγράφου – γραµµένο στα ελληνικά και στα τουρκικά – σχετικά µε την υπόθεση αυτή. Υπάρχουν µεταφράσεις του εγγράφου αυτού, χρονολογηµένες από το 1820, σε διάφορα γαλλικά αρχεία. Μολονότι οι αδηµοσίευτες αυτές πηγές δεν µπορούν να ισχυριστούν ότι αλλάζουν ριζικά τις γνώσεις µας για το θέµα, η συστηµατική εξέτασή τους µάς επιτρέπει ωστόσο να ρίξουµε µια κριτική µατιά στο γεγονός, να συµπληρώσουµε ορισµένα ιστοριογραφικά κενά της "µεγάλης" αφήγησης και να παρακολουθήσουµε την εκπληκτική ιστορία ενός εγγράφου του οποίου το πρωτότυπο δεν έχει ακόµη ανακαλυφθεί.

[fr] La Vénus de Milo a fait couler beaucoup d'encre, notamment en France, où les circonstances de sa découverte et de son acquisition en 1820 et d'interminables discussions sur qui, de Voutier, Marcellus, Brest ou Dumont d'Urville, y avait le plus contribué ont mobilisé les plus grandes plumes. Toutefois, la dimension " locale " de cet événement a généralement été réduite aux observations de témoins contemporains, presque tous français, lorsqu'elle n'était pas tout simplement ignorée, avec pour résultat un récit fortement eurocentré, voire francocentré. Ceci est d'autant plus surprenant que le dossier d'œuvre de la statue au Louvre contient une copie d'un document ottoman bilingue – grec et turc – concernant cette affaire et dont on retrouve des traductions remontant jusqu'à 1820 dans plusieurs fonds d'archives de France. Si ces sources inédites ne peuvent prétendre modifier radicalement nos connaissances sur le sujet, leur examen systématique permet néanmoins de porter un regard critique sur l'événement, de combler en partie les lacunes historiographiques du " grand " récit et de retracer la surprenante histoire d'un document dont l'original reste encore à découvrir.
[el] Στο ελληνικό χώρο, παρά την πραγματοποίηση πορτρέτων Φαναριωτών και αξιωματούχων, η τέχνη του πορτρέτου έμεινε περιθωριακή ως την γέννηση του καινούργιου Ελληνικού Κράτους και κατά τις πρώτες του δεκαετίες. Πράγματι η απουσία μίας δομημένης αστικής τάξης και ιδρυμάτων Τέχνης οδήγησε σε μία περιορισμένη παραγωγή πορτρέτων. Σ'αυτό το άρθρο έχουμε σκοπό να μελετήσουμε την παραγωγή -και την εξέλιξη- σειρών ζωγραφισμένων και φωτογραφικών πορτρέτων της ελίτ των Ελλήνων μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα παράλληλα με γαλλικά έργα τα οποία ακολουθούν τους κανόνες της ζωγραφικής από την Αναγέννηση.

[fr] Dans l'espace grec, malgré la réalisation des portraits des Phanariotes et des dignitaires, l'art du portrait resta marginal jusqu'à la formation du nouvel État grec et durant ses premières décennies. En effet, l'absence d'une bourgeoisie structurée et d'institutions artistiques fut à l'origine d'une production limitée des portraits. Dans le présent article, nous proposons d'étudier, à travers quelques exemples précis mis en parallèle avec des œuvres françaises, la production et l'évolution des séries de portraits peints et photographiques des élites grecques qui obéissaient à une longue tradition picturale depuis la Renaissance.
[el] H νομισματική συλλογή του Μουσείου Χανίων διαθέτει ικανοποιητικό αριθμό νομισμάτων από πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδος. Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζονται για πρώτη φορά οι κοπές πόλεων της Πελοποννήσου, ένα σύνολο τριάντα τεσσάρων νομισμάτων, με στόχο την εξέταση της παρουσίας τους στη δυτική Κρήτη μέσω του γεωγραφικού και χρονολογικού προσδιορισμού τους. Η καταγραφή τους δίνει μια εικόνα της κυκλοφορίας τους, από τον πρώιμο 4ο αι. π.Χ, έως και τον 1ο αι. π.Χ. Πρόκειται κυρίως για εκδόσεις αργυρών νομισμάτων Άργους και Αχαϊκής Συμπολιτείας. Σημαντική είναι η παρουσία της Κορίνθου και της Σικυώνος. Με μικρότερο ποσοστό αντιπροσωπεύονται τα νομισματοκοπεία Ήλιδος, Μεγαλοπόλεως και Λακεδαίμονος. Αρκετά από τα νομίσματα αυτά εντοπίστηκαν σε ανασκαφικά σύνολα. Η παρουσία τους εκεί βοηθά στην τεκμηρίωση της προέλευσης από τον ίδιο γεωγραφικό χώρο των υπολοίπων νομισμάτων της συλλογής, τα οποία προήλθαν είτε από παραδόσεις ιδιωτών από συγκεκριμένη αρχαία πόλη, είτε υπήρξαν παλαιά αποκτήματα της συλλογής. Η πλειονότητα των νομισμάτων είναι αργυρά τριώβολα, κοπές οι οποίες κυκλοφορούσαν ως αποτέλεσμα του εμπορίου, της πειρατείας και κυρίως της μισθοφορικής δραστηριότητας.

[fr] La collection numismatique du musée de La Canée conserve un nombre significatif de monnaies frappées par des villes de Grèce continentale. On en présente ici, pour la première fois, les frappes péloponnésiennes, soit un ensemble de 34 monnaies, pour examiner les raisons de leur présence en Crète occidentale dans le cadre géographique et chronologique qui est le leur. Elles nous offrent ainsi une image de la circulation monétaire du début du ive s. au ier s. av. J.-C., constituée avant tout par des émissions d'argent d'Argos et de la Ligue achéenne, surtout de Corinthe et de Sicyone. Les monnaies attribuées à l'Élide, à Mégalopolis et à Sparte sont moins nombreuses. L'essentiel des pièces sont des trioboles en argent, parvenues dans l'île par le commerce, la piraterie et, surtout, le mercenariat. La plupart des monnaies examinées proviennent de fouilles, ce qui confirme la provenance locale des autres exemplaires semblables conservés dans les collections du Musée, qu'elles aient été offertes par des particuliers qui les ont trouvées sur le territoire d'une cité antique ou qu'il s'agisse d'acquisitions anciennes.
[el] Η έρευνα για τη μνήμη των Γυναικών στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προσφέρει ένα πλούσιο και επεκταμένο πεδίο έρευνας το οποίο πρέπει να οριοθετείται. Με την Ελλάδα σαν αφετηρία της δικής μας σκέψης και τονίζοντας τις έρευνες για την προφορική μνήμη, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίζουμε μερικές μεθοδολογικές ερωτήσεις οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν να οριοθετήσουμε το θέμα. Ποιος σκοπός είναι στη βάση αυτής της έρευνας, ποιο νήμα κατευθύνει την προφορική έρευνα ; Τι είναι η "μνήμη των γυναικών", ποιοι είναι οι φορείς της ; ποια να ρωτήσουμε και πώς ; Ποιο υλικό θα έχουμε στη διάθεσή μας στο τέλος μίας προφορικής έρευνας ; Με ερώτησεις αυτού του τύπου, έχουμε σκοπό να αποδείξουμε ότι η έρευνα για τη μνήμη των γυναικών στον Πόλεμο είναι μία δυναμική διαδικασία της οποίας τα ίχνη είναι εμποτισμένα από το υλικό που μαζεύτηκε κατά την έρευνα. Έτσι είναι αδύνατο να μελετήσουμε το περιεχόμενο αυτής της μνήμης χωρίς να λάβουμε υπ΄όψη μας τις τοπικές, χρονολογικές και κοινωνικές συνθήκες που είχαν επίδραση στην εμφάνιση και τη συλλογή του και επίσης στη μορφή του.

[fr] La recherche sur la mémoire des femmes dans la Seconde Guerre mondiale offre sur un champ riche et étendu qui doit être délimité. Avec, comme point de départ de notre réflexion, le cas de la Grèce, en mettant l'accent sur la recherche de la mémoire orale, nous abordons quelques questions méthodologiques qui pourraient servir à délimiter ce champ. Quel objectif sous-tend cette recherche et régit le fil conducteur de l'enquête orale ? Qu'est la " mémoire des femmes ", quelles femmes en sont porteuses ? Qui interroger et comment ? Quel matériel mnémonique obtenons-nous à la suite d'une enquête orale ? Par ce type de questions, nous visons à montrer que la recherche sur la mémoire des femmes dans la guerre est un processus dynamique dont les traces sont vivement imprégnées du matériel recueilli au cours de l'enquête. Ainsi est-il impossible d'étudier le contenu de cette mémoire sans prendre en considération les conditions sociales, spatiales et temporelles qui en ont favorisé l'émergence et le recueil et ont influencé sa forme.