[en] Antibiotic resistance, involving Acinetobacter baumannii and the Enterobacter cloacae complex (ECC) as pivotal microorganisms, significantly contributes to global morbimortality. Studying these populations is crucial for developing effective strategies to lessen the impact of the resulting infections on public health. In this Doctoral Thesis two multicentric national collections of clinical strains, one comprising Acinetobacter spp. and the other ECC isolates, are examined to discern their epidemiology, resistance patterns and mechanisms, and to ultimately explore the activity of new therapeutic alternatives. Cefiderocol emerges as the most potent antibiotic against A. baumannii, followed by colistin, despite its notable decrease in efficacy over the past decade. Attention is drawn to the issue of ST2, characterized by numerous XDR isolates and a notable representation of OXA-23, signaling a paradigm shift in carbapenem-resistant A. baumannii epidemiology in Spain. This resistance, largely mediated by class D carbapenemases, is mitigated by the LN-1-255 inhibitor, restoring the potential of compounds like imipenem or sulbactam. On another note, in this Thesis, plasmid-mediated dissemination of the carbapenemase OXA-24/40 among isolates of Acinetobacter non-baumannii belonging to the collection is characterized for the first time, highlighting its international spread. Concerning ECC, the association of VIM-1 with diminished susceptibility to cefiderocol is demonstrated, addressing microbiological, biochemical, and molecular factors. Furthermore, emphasis is placed on the influence of additional factors restricting the activity of this latest generation cephalosporin in ECC.

[gl] A resistencia antibiótica, con Acinetobacter baumannii e Enterobacter cloacae complex (ECC) como microorganismos clave, constitúe unha das principais causas de morbimortalidade a nivel mundial. O estudo destas poboacións resulta esencial para desenvolver estratexias que mitiguen o impacto das infeccións na saúde pública. Nesta Tese Doutoral analízanse dúas coleccións multicéntricas nacionais de cepas clínicas, unha de Acinetobacter spp. e outra de ECC, co propósito de determinar a súa epidemioloxía, patróns e mecanismos de resistencia antibiótica, así como de explorar a actividade de novas alternativas terapéuticas. Deste xeito, cefiderocol posicionouse como o antibiótico máis activo contra A. baumannii, seguido pola colistina, a pesar do descenso significativo na eficacia desta na última década. Sublíñase tamén a problemática relacionada co ST2, con numerosos illamentos XDR, e cunha representación destacada da OXA-23, que evidencia un cambio paradigmático na epidemioloxía de A. baumannii resistente a carbapenémicos en España. Esta resistencia, mediada na súa maioría por carbapenemasas de clase D, queda aplacada polo inhibidor LN-1-255, o cal restaura o potencial de antibióticos como imipenem ou sulbactam. Doutra banda, nesta Tese caracterízase por primeira vez a diseminación plasmídica da carbapenemasa OXA-24/40 entre illamentos de Acinetobacter no-baumannii pertencentes á colección, así como a súa propagación internacional. Finalmente, en referencia a ECC, demostrouse a asociación de VIM-1 coa redución da sensibilidade ao cefiderocol, abordando aspectos microbiolóxicos, bioquímicos e moleculares. Ademais, destácase a influencia de factores adicionais na restrición da actividade desta cefalosporina de última xeración en ECC.