BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Η ξενιτιά του Ελληνικού λαού είναι μια πραγματικότητα που ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργία τραγουδιών από τα δημοτικά τραγούδια της βυζαντινής εποχής μέχρι τα λαϊκά τραγούδια που δημιουργήθηκαν από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το χωριό της Ολύμπου στο νησί της Καρπάθου επίσης ερημώνεται όλο και περισσότερο και αυτό το θέμα της ξενιτιά συνεχίζει να τραγουδιέται σήμερα στα γλέντια, διάφορες εορτές της κοινότητας του χωριού, στα οποία συμμετέχουν και όσοι έχουν μεταναστεύσει. Η ξενιτιά γίνεται αντικείμενο αναφοράς, αφενός, στα δημοτικά τραγούδια που έχουν μεταδοθεί προφορικά από γενιά σε γενιά και, αφετέρου, στα δίστιχα που ονομάζονται μαντινάδες και που δημιουργούνται από τους άντρες και που τραγουδιούνται από τους άντρες που αυτοσχεδιάζουν. Η αναπαράσταση της ξενιτιάς μέσα από την προφορική ποίηση αυτών των τραγουδιών αντικατοπτρίζει την αντίληψη της ξενιτιάς μέσα σε αυτή την αγροτική κοινότητα της οποίας τα περισσότερα μέλη ζουν εκτός του χωριού.

[en] The exile of the Greek population is a reality which largely inspired the creation of popular songs from the demotic songs of the Byzantine era to the urban songs created from the end of the 19th century. The village of Olympos on the island of Karpathos is also experiencing increasing depopulation, and this theme of exile continues to be sung there today during glentia, various festivals of the village community. Those who have emigrated also participate to these festivals. Exile is evoked, on the one hand, in the demotic songs which have been transmitted orally from generation to generation and, on the other hand, in the couplets called mantinades which are created by men during sung poetic improvisation. The representation of xenitia through the oral poetry of these songs reflects the perception of exile within this rural community where most of its members live outside the village.
[el] Εξετάζω σε δυο σημαντικά έργα της ελληνικής λογοτεχνικής γενιάς του 1880: " Το βοτάνι της αγάπης " (1888) του Γεωργίου Δροσίνη και " Ο δωδεκάλογος του Γύφτου " (1907) του Κωστή Παλαμά την αντιμετώπιση των Τσιγγάνων μεταναστών από τους Έλληνες. Πράγματι η επιφυλακτικότητα του ελληνικού λαϊκού πληθυσμού απέναντι στους νομάδες " αβάπτιστους " Τσιγγάνους δεν είναι εντελώς διαφορετική από τις αντιδράσεις αρκετών σημερινών Ευρωπαίων απέναντι στους μετανάστες. Στο Βοτάνι της αγάπης ο Δροσίνης παρουσιάζει τις λαϊκές προκαταλήψεις των χωριατών της εποχής του αλλά και την έλξη που ασκείται από μια όμορφη Τσιγγάνα, η οποία δεν παύει να αναγνωρίζεται ως ένα ανθρώπινο ον. Στον Δωδεκάλογο του Γύφτου επικρατεί το γόητρο ενός αινιγματικού ξένου. Ωστόσο η απεικόνισή του είναι σχεδόν άσχετη με την πραγματικότητα. Ο Γύφτος " προφήτης των άθεων ", που δημιουργείται από τον Παλαμά, είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος που δεν υπάρχει παρά στη φαντασία ενός νιτσεϊκού Έλληνα διανοούμενου των αρχών του 20ου αι.

[en] We examine, in two important works of the 1880 literary generation in Greece, " Το βοτάνι της αγάπης " (1888) by Georges Drossinis and " Ο δωδεκάλογος του Γύφτου " (1907) by Costis Palamas, the way in which the Greeks approached the question of gypsy migrants. Indeed, the mistrust of the Greek population of the nineteenth century towards the Gypsies, nomadic foreigners "not baptized", has a certain resemblance to the reactions of some Europeans today towards migrants. In " Το βοτάνι της αγάπης ", Drosinis presents both the popular prejudices of the peasants of his time and the attraction exerted by a beautiful Gypsy who is recognized as a human being. In " Ο δωδεκάλογος του Γύφτου ", attraction to an enigmatic stranger dominates. But its description does not mimic the reality of the time. The Gypsy "prophet of atheists" created by Palamas is a rebel who exists only in the imagination of a Greek nietzschean intellectual of the early twentieth century.
[el] Το 1962, με την ευκαιρία του εορτασμού της συμπλήρωσης πενήντα χρόνων από τον θάνατο του συγγραφέα-δραματουργού Ίων Λούκα Καρατζιάλε, ο συγγραφέας Γιώργος Θεοτοκάς επισκέφτηκε το Βουκουρέστι και έμεινε στη Ρουμανία δύο εβδομάδες.Το ταξίδι αυτό θα σημαδεύσει τον Θεοτοκά για δύο λόγους. Από την μία πλευρά γιατί θα είναι είναι η πρώτη φορά που θα ταξιδεύσει σε μια κομμουνιστική χώρα έτσι το Βουκουρέστι θα είναι η πρώτη του επαφή μ'αυτόν τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, η Ρουμανία θα γίνει για τον Θεοτοκά ο τόπος συνάντησης με τον βαλκανικό κόσμο. Πέρα από τις επαφές με ρουμάνους διανοούμενους, ο συγγραφέας θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει και να ανταλλάξει απόψεις με σέρβους και βούλγαρους συναδέλφους του.Μπορούμε επομένως να πούμε ότι, για έναν άνθρωπο που πολέμησε με πάθος τον κομμουνισμό, η εμπειρία αυτή θα αποτελέσει σταθμό στις πνευματικές αναζητήσεις του. Στην ανακοίνωση αυτή θα παρουσιάσουμε αυτές τις δύο πλευρές στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την εξέλιξη της πολιτικής σκέψης του συγγραφέα αλλά και να δούμε πώς βλέπει την Ελλάδα μέσα στον βαλκανικό κόσμο.

[en] In 1962, on the occasion of the commemoration in Romania of the fiftieth anniversary of the death of writer‑playwright Ion Luca Caragiale, writer George Theotokas visited Bucharest and stayed in Romania for two weeks.This trip will mark Theotokas for two reasons. On one hand, because it is the first time he has the opportunity to travel in a communist country. Romania will be his first contact with this world and for a man who relentlessly fought communism we can say that this trip will remain a milestone for his intellectual experiences. In addition, Romania becomes for Theotokas the meeting place with the Balkan world; apart from the meetings he will have with Romanian intellectuals, the writer will have the opportunity to interact and exchange opinions with Serbian and Bulgarian colleagues.We can therefore say that, for a man who fought with passion communism, the experience will be a milestone in spiritual pursuits. In this paper, we will try to sketch these two aspects in order to understand the evolution of his political thinking and also how he sees Greece in the world of the Balkans.
[el] Όπως το παρατήρησε ο Henri Peyre από το 1932, ο "ελληνισμός" στα γαλλικά είναι μια αόριστη ιδέα. Έτσι θα περιοριστούμε, στο περιορισμένο πεδίο αυτού του άρθρου, σε μερικές παρατηρήσεις σχετικά με τις αλλαγές που επηρεάζουν τον όρο "Ελληνισμός" μέχρι τη στιγμή που τελικά κάλυψε ένα περίπλοκο συγκρότημα που συνδυάζει την επιστήμη της αρχαιότητας, του φιλελληνισμού, της ιστορίας των αρχών του Χριστιανισμού, της αισθητικής και της εθνικιστικής "Μεγάλης Ιδέας".

[en] As Henri Peyre had remarked since 1932, "Hellenism" in French is a vague notion; so we shall give ourselves in the limited scope of this article to a few observations on the changes which affect the term "Hellenism" until the moment when it has finally covered a complex complex which combines science of antiquity, philhellenism, history origins of Christianity, aesthetics and nationalist "Great Idea".
[el] Παρόλο που η μακαρονάδα δεν αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής μαγειρικής, η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη αποκαλύπτει έμμεσα τις κύριες εντάσεις που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Από τις Περιπέτειες του Βιλάρ (1924) μέχρι την Ξενία (2014) η μακαρονάδα εκφράζει, σε σχέση με τα πολιτικά συμφραζόμενα, την επιθυμία των προταγωνιστών για να αλλάξουν ζωή.

[en] Pasta is not a typical Greek dish, but its presence on screen reveals the main tensions of Greek society. From The Adventures of Vilar (1924) to Xenia (2014) the characters eating pasta express, in relation with the political context, their desire for another life.
[el] Ο Ανδρέας Κάλβος έγραψε τρεις τραγωδίες στα ιταλικά (Le Danaidi [Οι Δαναΐδες], Teramene [Θηραμένης] et Ippia [Ιππίας]) και ένα σχέδιο τραγωδίας (Abantida- Αβαντίδας). Από τις τρεις τραγωδίες ο Ippia είναι ανολοκλήρωτος. Κατά την περίοδο της ζωής του Κάλβου εκδόθηκαν μόνο Le Danaidi (1818 και 1820). Οι τραγωδίες αυτές κινούνται στον χώρο του αρχαίου μύθου (Le Danaidi) και της αρχαίας ιστορίας (Teramene, Ippia). Ο Κάλβος αξιοποιεί την αντι‑τυραννική θεματική. Ακολουθώντας τους κανόνες του κλασικισμού ο Κάλβος ανέπτυξε με πληρότητα τα χαρακτηριστικά των τυράννων, αλλά και το συνωμοτικό κλίμα σε βάρος τους στις τραγωδίες Teramene και Ippia. Στην τραγωδία Le Danaidi, που ακολουθεί, ως προς τη δομή και την υπόθεση, την αρχαία τραγωδία, η λιτότητα των δραματικών μέσων φτάνει στο αποκορύφωμα και η δραματική ένταση συνδυάζεται με την ποιητική δύναμη. Παρά τις επιμέρους αδυναμίες τους, τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από δραματουργική ποιότητα και ιδεολογική δύναμη, η οποία συγκεκριμενοποιείται στη διαπάλη μέχρι τέλους αντίθετων δυνάμεων.

[en] Andreas Calvos wrote three Italian tragedies (Le Danaidi, Teramene, Ippia) and a plan of tragedy (Abantida) around the second decade of the 19th century. The tragedy Le Danaidi was the only one edited during the years 1818 and 1820. They utilize the ancient myth and history. Calvos develops the anti‑tyranny subject area. Following the rules of classicism, he showed tyrants' characteristics, and the frame of conspiracy against them (Teramene, Ippia). The tragedy Le Danaidi follows the Greek tragedy both in structure and theme. The simplicity of the dramatic instruments culminates and the dramatic intensity is combined with the poetic power. Despite their partial inadequacies, these tragedies are characterised by dramatic quality and ideological power, which is concretised by the conflict of opposite powers right to the end.
[el] Η μελέτη του πρώτου παγκόμιου πολέμου δείχνει φανερά ότι οι Γάλλοι ηγέτες ενδιαφέρθηκαν πολύ και συμμέτειχαν ιδιαιτέρως στις ελληνικές υποθέσεις, και ότι το ίδιο ισχύει και το γαλλικό τύπο, ο οποίος έδειξε εξαιρετικό ενδιαφέρον και περιέργεια γι'αυτή τη συγκυρία. Αυτός ο τύπος στάθηκε το μοναδικό μέσο διάδοσης της προπαγάνδας και πρέπει να προσέξουμε ότι η μοναδική εικόνα της Ελλάδας και των ελληνο-γαλλικών σχεσέων που έλαβε η κοινή γνώμη στάθηκε σχεδόν η ίδια αναμέσα σε εφημερίδες διαφορετικών πολιτικών τασέων. Εξ άλλου, όταν επρόκειτο για την Ελλάδα, αυτή η χώρα για την οποία το γαλλικό κοινό δεν είχε άλλη πηγή πληροφοριών, ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διαλέγει κανείς αναμέσα στις εφημερίδες και να πιάσει τα μηνύματα κρυμμένα από τις επίσημες πληροφοριές. Έτσι βεβαίως η εκστρατεία που έγινε στο γαλλικό τύπο για τις ελληνικές υποθέσεις, καρποφόρησε νωρίς και χωρίς δυσκολίες. Ο σκοπός μας είναι να μελετήσουμε τη στρατηγική αυτής της προπαγάνδας που εφάρμοσε ο γαλλικός τύπος, και τις προσπάθειες των Γάλλων ηγετών που, έχοντας πλήρη συνείδηση της εξουσίας του τύπου, χρησιμοποίησαν αυτό το μέσο για να χειραγωγήσουν τη γνώμη και να εξυπηρετήσουν την πολιτική τους.

[en] The study of the First World War shows clearly that the French leadership was very concerned and particularly involved in the Greek issue; at the same time, the press in France showed extremely big interest in the Greek case, too. Press was the only channel of propaganda in France during the wartime – it is remarkable that the image of Greece and of its relations with France appears have been homogeneous through newspapers of varied political stances. As the public didn't have any sources of information on Greece other than the press, it was difficult, almost impossible for them to do a selective reading of the papers and to understand the hidden messages of official information channels; that's why the campaign which the French press conducted on the Greek issue was soon and easily successful. Our aim is to study the strategy of this propaganda undertaken by the French press, as well as the efforts of the French authorities, which, being conscious of the power of press, made the most of it in order to manipulate the public opinion and support their policy.
[el] Περίληψη : για πολύ καιρό, η οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα -όπως και στα Βαλκάνια-, συνώνυμη με την Τουρκοκρατία, παραμελήθηκε ή και καταστράφηκε, αφού οι πόλεμοι ολοκλήρωσαν την καταστροφή, σώθηκαν μόνο τα "επαναχρησιμοποιήσιμα" κτίρια. Αυτό το άρθρο δείχνει, με το παράδειγμα των Γιαννιτσών, ότι σταδιακά άλλαξαν νοοτροπίες και ότι στα τέλη του 20ού αιώνα ενδιαφέρον για αυτό το παρελθόν δεν έδειξαν μόνο οι αρχαιολόγοι, αλλά και οι τοπικές κοινωνίες και ο δήμος. Ο τουρμπές του Γαζή Εβρενού, το τέμενος του Ισκεντέρ Μπέη και ο Πύργος του Ρολογιού μαρτυρούν αυτό το καινούργιο ενδιαφέρον.

[en] Abstract: for a long time, the Ottoman architecture in Greece – as in the Balkans, synonymous with the Ottoman occupation, was neglected or even destroyed; the wars having completed the destruction, only the "reusable" buildings survived. This article shows, with the example of Giannitsa, that mentalities gradually changed and that at the end of the 20th century, not only archaeologists, but also local societies and the municipality, showed interest in this past. This was the case for the monument of Gazi Evrenos, the Iskender Bey mosque and the Clock Tower.
[el] Tο κεφάλαιο αυτό στοχεύει να αναφέρει πώς οι Γάλλοι στρατιώτες αντιλαμβάνονταν τις διάφορες φάσεις του αγώνα στη Μακεδονία, οι οποίες τους έφεραν διαδοχικά σε κατάσταση πολέμου κίνησης και θέσης. Στη φάση της μετακίνησης, μπορούμε να διακρίνουμε αφενός μεγάλες πράξεις που συνεπάγονται μεγάλες εκτοπίσεις και, αφετέρου, τοπικές δράσεις που αποσκοπούν στην κατάκτηση περιορισμένων στόχων. Οι ενέργειες αυτές πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο ενός πραγματικού πολέμου στο βουνό που διήρκεσε τρία χρόνια.

[en] This chapter aims to report how the French soldiers perceived the different phases of the struggle in Macedonia which put them successively in situation of war of movement and position. In the movement phase, we can distinguish large-scale operations involving major displacements on the one hand, and local actions aimed at conquering limited objectives on the other. These actions took place in the context of a real mountain war that lasted three years.
[el] Παρουσιάσαμε το ενδιαφέρον της Γαλλίας για την Ελλάδα το 190 αιώνα. Όχι μόνο τους ζωγράφους, αλλά επίσης τους συγγραφείς γάλλους του 19ου αιώνα, που ήταν φιλέλληνες.Παρουσιάσαμε την κατάσταση της εποχής εξετάζοντας το περιβάλλον το ιστορικό, πολιτιστικό και κοινωνικό μέσα από μια ανάλυση μεθοδική και παράλληλη των στοιχείων που συνέβαλαν στο ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Το φιλελληνικό κίνημα αναπτύχθηκε σταδιακά στο 19ο αιώνα μέσα σε μια πραγματικότητα οικονομική και κοινωνική ακριβώς.Δικαιολογήσαμε την επιλογή αυτού του θέματος σε σχέση με την εποχή και κατευθυνθήκαμε στο γιατί και στο πως;

[en] We present here the strongly marked interest of France in Greece in the 19th century. We have drawn attention not only to painters, but also to 19th‑century French writers who were philhellenes, specially the Romantics.We present this situation in its historical background by examining the historical, cultural, and social environment in which will be made a methodical and parallel analysis of the elements that have contributed to the interest shown in Greece. The philhellene movement developed progressively in the 19th century in a specific economical and social reality.We justify the selection of that subject with respect to the era and to turn round to the whys and wherefores?
[el] Στη µελέτη αυτή δηµοσιεύεται κεραµικό υλικό που χρονολογείται από την Πρώιµη Εποχή του Σιδήρου ως την Ελληνιστική περίοδο καθώς και ένα µικρό σύνολο οστράκων των µεσαιωνικών ως νεότερων χρόνων, τα οποία προέρχονται από τις γαλλο-ελληνικές ανασκαφές στη δυτική ακρόπολη της ∆ρήρου. Το υλικό περιλαµβάνει 200 όστρακα που εντοπίστηκαν εντός του ναού Α, καθώς και σε γειτονικές κατασκευές και αποθέσεις. Η ανάλυση της κεραµικής αυτής µέσα στα ανασκαφικά της συµφραζόµενα επιβεβαιώνει ότι στον χώρο λειτούργησε ιερό, όπως πρότεινε ο πρώτος ανασκαφέας, Στέφανος Ξανθουδίδης, και όχι ανδρείο, όπως υπέθεσε ο Σπυρίδων Μαρινάτος. Επιπλέον, η µελέτη του υλικού φωτίζει πτυχές της αρχαιολογίας της λατρείας στο ιερό αυτό και γενικότερα όψεις της ιστορίας και αρχαιολογίας της ∆ρήρου για µια περίοδο που εκτείνεται για πάνω από µισή χιλιετία. Επιπλέον, εξετάζεται η τοπική κεραµική παραγωγή καθώς και η εισαγωγή αγγείων και στιλιστικών επιρροών από άλλες περιοχές εντός και εκτός της Κρήτης.

[en] This study publishes the Early Iron Age to Hellenistic and the – much less – Medieval to Modern pottery from the French-Greek excavations on the west acropolis of Dreros. The material consists of 200 pieces which were recovered from within Temple A and from adjacent structures and deposits. The contextual analysis of this pottery reaffirms the identification of a sanctuary at the site, which was proposed by the first excavator Stefanos Xanthoudidis, rather than of an andreion, as Spyridon Marinatos hypothesized. Additionally, the analysis offers rich evidence on the archaeology of cult at this sanctuary, and more broadly on the history and archaeology of Dreros for more than half a millennium. I also examine local ceramic production and the importation of actual vessels and stylistic trends from elsewhere in Crete and from overseas.
[el] Ο Ούγκο Φόσκολο γεννήθηκε το 1778 στη Ζάκυνθο και πέθανε το 1827 στην Αγγλία όπου είχε εξοριστεί από το 1816. Οι συμπατριώτες του στην καθολική μητρόπολη της πόλης απέδωσαν φόρο τιμής στον μεγάλο άνθρωπο ο οποίος, από την κοινωνική δέσμευσή του και από τα γραπτά του είχε διακριθεί στα ιταλικά γράμματα καθώς και στο δημόσιο πεδίο σε μία ευρωπαϊκή ήπειρο σημαδεμένη από τις αναταραχές της Επανάστασης, τους ναπολεόντιους πολέμους και την Παλινόρθωση. Ο επικήδειος λόγος του, το εγκώμιο που γράφτηκε κατά τους κανόνες της κλασσικής ρητορικής και στην ιταλική γλώσσα, απαγγέλθηκε από τον Διονύσο Σολωμό μπροστά σ'ένα άδειο φέρετρο. Η εκλογή του ρήτορα ο οποίος ήταν ήδη γνωστός για τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, και το πορτρέτο ενός άριστου άνδρα που ζωγράφισε ο ίδιος, μας δίνουν την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τις φιλοδοξίες αριστείας του ίδιου του Σολωμού και τις προσδοκίες του περιβάλλοντός του στην Επτάνησο τότε κάτω από τη Βρετανική Εντολή.

[en] Ugo Foscolo was born in Zakynthos in 1778 and died in 1827 in England, where he had been in self-exile since 1816. His compatriots paid tribute to him with a ceremony in the Catholic Church of the city. They paid homage to the great man who distinguished himself in Italian Letters as well as with his commitment and involvement in the public sector of a European Continent rocked by the upheavals of the French Revolution, the Napoleonic wars and the Restoration. The funeral oration, a Eulogy, composed in Italian, according to the rules of classical rhetoric, was delivered by Dionysios Solomos in front of an empty coffin. The choice of the orator, already known by his Anthem (Hymn) to Liberty, and the portrait of the man he painted in his eulogy, provide an occasion to observe Solomos's own ambitions to excellence as well as the expectations of his milieu in the Heptanese, which was under British rule at the time.
[el] Η Κύπρος έχει διαιρεθεί από το 1974 χωρίς να έχουν φέρει καμμιά επιτυχία οι διαπραγματεύσεις στις συνόδους κορυφής. Αυτό το άρθρο δείχνει ότι οι πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών, τόσο Ελληνοκυπρίων όσο και Τούρκων, αυξάνονται υπέρ μιας προσέγγισης μεταξύ των κοινοτήτων. Αυτές είναι ήδη παλιές προσπάθειες οι οποίες πολλαπλασιάζονται από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τα εμπόδια είναι πολλά, τα οποία καταρτίζονται από τους εθνικιστές και από τις δύο πλευρές, από μια παρατασιακή και αδέσμευτη ιστορική διδασκαλία, από την επιρροή της ελληνικής και της τουρκικής κυβέρνησης, από τις οικογενειακές μνήμες κτλ. Ωστόσο, ακόμα και αν οι επιπτώσεις τους στην πολιτική είναι περιορισμένες προς το παρόν, κάθε μια από αυτές τις πρωτοβουλίες, που συχνά υποστηρίζονται από διεθνή ή ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, ΜΚΟ, ξένα πανεπιστήμια, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, φεμινίστριες και κυπριακούς ιστορικούς, αφήνει κάποιους σπόρους που βοηθούν να αλλάζουν σιγά οι νοοτροπίες.

[en] Cyprus has been divided since 1974 and the many summit negotiations have not brought any success. This paper shows that in the civil society, are growing initiatives, both Greek Cypriot and Turkish, in favour of a rapprochement between the communities. These are already ancient efforts that have been increasing since the beginning of the 2000's. The obstacles are numerous, drawn up by both sides nationalists, a one-sided and prejudiced history teaching, the influence of the Greek and Turkish governments, family memories, etc. Yet, even if their effect on politics is thin, each of these initiatives, often supported by international or European institutions, NGOs, foreign universities, trade unionists, journalists, feminists and Cypriot historians, leaves some seeds that help to make slowly evolve mentalities.
[el] Η ιστορία της Αργολίδας από το τέλος της Αρχαιότητας ως το τέλος της πρώτης μετά Χριστόν χιλιετίας είναι πλημμελώς γνωστή, εξαιτίας της έλλειψης πηγών. Η περιοχή αναφέρεται ευκαιριακά από κάποιες αγιολογικές πηγές, την αλληλογραφία του Θεόδωρου Νικαίας και τους επισκοπικούς καταλόγους. Σύμφωνα με ένα Σχόλιο του Αρέθα Καισαρείας και με το λεγόμενο Χρονικό της Μονεμβασίας, η περιοχή καταστράφηκε από τους Αβαροσλάβους εισβολείς περί τα τέλη του ΣΤ΄ αι. Τέσσερις περίπου αιώνες αργότερα ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει το Άργος ως μία των τεσσάρων αξιόλογων πόλεων της Πελοποννήσου. Οι διηγηματικές πηγές δεν επιτρέπουν να ανασυστήσουμε την αναγεννητική πορεία της πόλης από τα πυρπολημένα ερείπια των αβαροσλαβικών εισβολών στο ακμάζον αστικό κέντρο του Ι΄ αι. Η ανάλυση της νομισματικής κυκλοφορίας στην περιοχή είναι δυνατό να καλύψει εν μέρει αυτό το κενό. Εύκολα διαπιστώνεται ότι η νομισματική κυκλοφορία στην Αργολίδα δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτή της υπόλοιπης βυζαντινής αυτοκρατορίας κατά την ίδια περίοδο.

[en] The history of Argolis from the end of the antiquity to the end of the first millennium AD is poorly documented due to lack of sources. The area is occasionally mentioned by some hagiological sources, the correspondence of Theodore of Nicaea and the bishopric lists. According to Arethas of Caesarea in his Commentary and the Chronicle of Monemvasia, the area was destroyed by Avars and Slavs invaders in the late 6th c. AD. Four centuries later, Constantine Porphyrogenitus mentions Argos as one of the four important cities in the Peloponnese. The narrative sources do not allow a reconstruction of the regeneration process of the city from the burning ruins caused by the Avars and Slavs to the thriving urban center of the 10th c. AD. The analysis of coin circulation in the region may partially fill this gap. It is clearly shown that monetary circulation in Argolis does not differ substantially from the rest of the Byzantine Empire at that time.