[en] AIM: The main purpose of this review is to investigate the available scientific evidence on the application of robotic therapy in gait training after stroke. It also intends to analyze the sociodemographic and clinical characteristics of the participants, as well as knowing the tools used, the characteristics, gait parameters, tests and assessment scales, and the results of the implementation of a program of robotic therapy. METHODS: In order to locate the current literature search was conducted in different databases: Cochrane, PEDro, Pubmed, Scopus and CINAHL. The search strategy used was stroke, robotics and gait, limited to studies published from 2011 to 2016, written in English, Spanish or Portuguese. Meta-analysis, systematic reviews, narrative reviews, clinical practice guidelines, randomized clinical trials and controlled clinical trials were included. RESULTS: After reviewing the literature and application of inclusion and exclusion criteria were selected a total of 14 articles, of which 6 were non-experimental studies and 8 were experimental studies. The latter provided information of 343 participants, mostly men with an average age of 61.34 years. Ischemic stroke and right hemiplegia predominated, and the average time elapsed since the stroke was 75.71 days. Robotic devices most commonly used interventions were the Gait Trainer and the Lokomat. The characteristics of intervention programs and parameters, test and rating scales varied in different studies, so the results obtained after the implementation of the program have been varied. CONCLUSIONS: The application of robotic therapy is effective in gait training in people post stroke in combination with conventional physical therapy. Further studies specifically identifying the aspects to consider when implementing the program are needed.

[gl] OBXETIVO: O principal obxectivo desta revisión é investigar a evidencia científica dispoñible sobre a aplicación da terapia robótica na reeducación da marcha tras un accidente cerebrovascular. Preténdese analizar ademáis as características sociodemográficas e clínicas dos participantes, así como coñecer as ferramentas utilizadas, as características, os parámetros da marcha, test e probas de avaliación, e os resultados da aplicación dun programa de terapia robótica. MATERIAL E MÉTODOS: A fin de localizar as publicacións actuais realizouse unha búsqueda en diferentes bases de datos: Cochrane, PEDro, Pubmed, Scopus e CINAHL. A estratexia de búsqueda empregada foi accidente cerebrovascular, robótica e marcha, limitada a estudos publicados dende o ano 2011 ao 2016, escritos en inglés, español ou portugués. Foron incluidos meta-análises, revisións sistemáticas, revisións narrativas, guías de práctica clínica, ensaios clínicos aleatorizados e ensaios clínicos controlados. RESULTADOS: Despois da revisión da literatura e da aplicación dos criterios de inclusión e exclusión foron seleccionados un total de 14 artigos, dos cales 6 eran estudos non experimentais e 8 experimentais. Estes últimos aportaron información de 343 participantes, na súa maioría varóns e cunha idade media de 61,34 anos. Predominou a orixe isquémica do ACV e a hemiplexia dereita, e o tempo medio transcurrido dende o ACV foi de 75,71 días. Os dispositivos robóticos máis empregados nas intervencións foron o Gait Trainer e o Lokomat. As características dos programas de intervención e os parámetros, test e escalas de avaliación variaron nos diferentes estudos, polo que os resultados obtidos trala aplicación do programa foron diversos. CONCLUSIÓNS: A aplicación da terapia robótica resulta eficaz na reeducación da marcha en personas post ictus en combinación coa fisioterapia convencional. Son necesarios máis estudos que determinen específicamente os aspectos a considerar na aplicación do programa.