[en] Taking the reality as a reference, science fiction, somehow, connects the concepts of science, or knowledge about the structure and behaviour of the natural and physical world, based on facts that can be proven, and fiction, a type of literature that describes unreal events that occur to imaginary people within a fantasy environment. Thus, one of the most interesting issues regarding science fiction lies in its use of language due to its stylistic and narrative development; also, on the communication of ideas that sooner or later engage and influence the reader. Although the most usual thing is expecting science fiction to be particularly concerned with science, this is not always the case. In fact, as with non-fiction texts, the main preoccupation is usually what is communicated, rather than how it is communicated, even though the latter also affects the effect. The aim of this study is to contribute to a better understanding of how in science fiction literature, as well as in non-fiction works, the explicit and implicit material of the texts provokes the persuasion of the reader (regarding the content of the texts). Likewise, I intend to study the most common linguistic strategies of persuasion used in discourse (i.e., stance, hedging, interpersonal markers, etc.), as well as to see whether differences in use can be observed attending to certain factors such as the sex of the authors and the period in which a work was composed. For this purpose, data will be drawn from a corpus of my own, consisting of the compilation of science fiction and non-fiction texts published by male and female authors between 1950 and 2017 and relating to transhumanism and posthumanism. These corpora will allow a diachronic, comparative-contrastive (both quantitative and qualitative) study of discourse from numerous linguistic, pragmatic, and stylistic points of view.

[gl] Tomando a realidade como referencia, a ciencia ficción conecta dalgún xeito os conceptos de ciencia, ou coñecemento sobre a estrutura e o comportamento do mundo natural e físico, a partir de feitos que se poden probar, e a ficción, un tipo de literatura que describe acontecementos irreais que acontecen a persoas imaxinarias dentro dun escenario de fantasía. Así, un dos aspectos máis interesantes da ciencia ficción reside no uso da linguaxe polo seu desenvolvemento estilístico e narrativo; así mesmo, na comunicación de ideas que, antes ou despois, enganchan e inflúen no lector. Aínda que é máis común esperar que a ciencia ficción estea especialmente preocupada pola ciencia, non sempre é así. De feito, como ocorre cos textos de non ficción, a principal preocupación adoita ser o que se comunica, máis que cómo se comunica, aínda que isto último tamén inflúe no efecto. O obxectivo principal deste estudo é contribuír a unha mellor comprensión de como na literatura de ciencia ficción, así como nas obras de non ficción, o material explícito e implícito dos textos provoca a persuasión do lector (respecto dos contidos dos textos). Así mesmo, preténdese estudar as estratexias lingüísticas de persuasión máis empregadas no discurso (é dicir, adverbios de posicionamento, mitigación, marcadores interpersoais, etc.), e determinar se existen diferenzas de uso en función de variables como o sexo dos autores e o período no que se compuxo a obra. Os datos extraeranse dun corpus propio consistente na recompilación de textos de ciencia ficción e non ficción publicados por autores e autoras entre 1950 e 2017 e relacionados co transhumanismo e o posthumanismo. Estes corpus permitirán un estudo diacrónico, comparativo-contrastivo (tanto cuantitativo como cualitativo) do discurso desde múltiples puntos de vista lingüísticos, pragmáticos e estilísticos.