BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[en] Informed by object-oriented and relational perspectives on space, this article argues for more complex accounts of architectural and urban problématiques. Starting from Isabelle Stengers' distinction between la ville complexe and la ville compliquée, it discusses the 2010 exhibition "Building for Brussels. Architecture and Urban Transformation in Europe" (BOZAR, Centre of Fine Arts Brussels) as a showcase of how architects struggle to adopt a "complex" and "irreductive" approach. This article, as such, uses the discussion of this exhibition as a device to explore the methodological consequences of a relational approach to the city, namely the simultaneous need for more complex accounts of objects (e.g. a city, a building) and an appropriate modus operandi for making such accounts. It argues that, instead of choosing for complexity, the "Building for Brussels" exhibition has made the choix de la complication, and this largely because of a strong disciplinary belief in the all-encompassing force of architecture to "solve" the city.

[nl] Zich baserend op objectgeoriënteerde en relationele perspectieven op de ruimte, verdedigt dit artikel meer complexe lezingen van architecturale en stedelijke problématiques. Dit artikel analyseert, vertrekkend van Isabelle Stengers' onderscheid tussen la ville complexe en la ville compliquée, de 2010 tentoonstelling "Building for Brussels. Architecture and Urban Transformation in Europe" (BOZAR) en beschouwt het als een typisch voorbeeld van hoe architecten worstelen om een meer complexe en irreductieve houding aan te nemen vis-à-vis ruimtelijke vraagstukken. Als dusdanig wordt de discussie van deze tentoonstelling aangewend om de methodologische consequenties van een relationele kijk op de stad te onderzoeken : namelijk de nood aan een complexere lezing van objecten (een stad, een gebouw) alsook een gepaste modus operandi voor zulke complexe lezingen. Dit artikel argumenteert dat de "Building for Brussels" tentoonstelling, in plaats van te kiezen voor complexiteit, opteerde voor de choix de la complication, en dat dit grotendeels toe te wijzen is aan een sterk disciplinair geloof in de alomvattende kracht van de architectuur om de stad 'op te lossen'.
[en] DVD box: The film Rwanda 94 is a recording of the eponymous play that was staged in 2000 by Groupov at the Théâtre de la Place in Liège, Belgium. The box contains three extra documentaries on the preparatory work and the play's reception in Kigali.

[nl] DVD-box: De film Rwanda 94 is een opname van het gelijknamige toneelstuk dat in 2000 door Groupov werd opgevoerd in het Théâtre de la Place in Luik. De box bevat drie extra documentaires die inzicht bieden in het voorbereidende werk tijdens de productie, en de ontvangst in Kigali.
[en] Over the past twenty years or so globalization has become a catch-all term for all manner of change in society. At the same time, extension of the nation-state system to all parts of the world has been virtually completed, and thus forms a universal governmental framework within which processes of globalization are mediated. Although various global forces have tended to undermine the independence of national governments, the nation-state remains the fundamental framework within which the public sector operates and finds itself facing the challenges of a globalizing world. For the public sector, as in the corporate sector, restructuring (rolling back the state, reinventing government) has become a standard response. This paper reflects on one element of the state, administrative space, in relation to globalization and state restructuring. It discusses the nature of administrative space, and outlines some implications arising from developments associated with globalization (the development of supranational authorities and institutions, the fading influence of international boundaries, the emergence of new regional spaces) and state restructuring.

[nl] Sinds een tweetal decennia is mondialisering of globalisering een verzamelnaam geworden voor allerlei veranderingen in de samenleving. Tezelfdertijd heeft het systeem van natiestaten zich uitgebreid over nagenoeg de gehele wereld en vormt het een universeel bestuurkundig kader waarbinnen de processen van globalisering doorwerking vinden. Ofschoon verschillende mondiale krachten de onafhankelijkheid van nationale regeringen dreigen te ondermijnen, blijft de natiestaat het fundamentele kader waarbinnen de openbare sector functioneert en geconfronteerd wordt met de uitdagingen van een globaliserende wereld. Het antwoord van zowel de openbare sector als van de zakenwereld is hervorming of herstructurering (de terugtredende staat, het heruitvinden van bestuur). Dit artikel bevat een aantal beschouwingen over één element van de staat, de administratieve ruimte, in relatie tot globalisering en hervorming van de staat. Het bespreekt de aard van de administratieve ruimte en schetst enkele gevolgen van de ontwikkelingen waarmee globalisering (de vorming van supranationale autoriteiten en instellingen, de verzwakkende invloed van internationale grenzen, het totstandkomen van nieuwe regionale ruimten) en de hervorming van de staat gepaard gaan.
[en] An estimate of about 160 000 persons, or 17% of the population, is generally accepted for the number of persons of Muslim origin in Brussels. Since national statistics do not include information on religious beliefs, the figure can only be an approximation. To give a more accurate factual understanding of the Muslim presence in Brussels, Corinne Torrekens proposes an analysis of the Muslim associative fabric (non-profit associations) in Brussels, with a map showing the various concentrations of the associations in the Brussels-Capital Region, as well as the lines of fragmentation that divide and structure the Muslim population in Brussels.

[nl] Het wordt algemeen aanvaard dat 160 000 Brusselaars van moslimafkomst zijn, hetzij 17% van de bevolking van het Gewest. Aangezien de nationale statistieken geen gegevens vermelden betreffende geloofsovertuiging zijn dit noodzakelijkerwijs benaderende cijfers. Om bij te dragen tot een betere kennis van de feitelijkheid van de moslimaanwezigheid in Brussel stelt Corinne Torrekens hier een analyse voor (aantal, lokalisatie, structurering) van het netwerk aan moslimverenigingen (vzw's) in Brussel. Ze levert op die manier, met nieuwe gegevens, een cartografische voorstelling van de verschillende moslimconcentraties in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest maar ook een voorstelling van de breuklijnen die de Brusselse moslimbevolking opdelen en structureren.
[en] Opera from out of Purgatory. In the previous edition of Testimony, we devoted our chronicle to The Emperor of Atlantis by Viktor Ullmann. This time, we would like to look at another opera, again one that is not very well-known: The Passenger by Mieczyslaw Weinberg. Its last performance, in London, aroused a few debates.

[nl] Opera vanuit het vagevuur. In het vorige nummer van Getuigen besteedden we aandacht aan Der Kaiser von Atlantis van Viktor Ullmann. Dit keer hebben we het over een andere opera, die eveneens minder bekend is: The Passenger van Mieczyslaw Weinberg. De laatste voorstelling, in Londen, zorgde voor wat polemiek.
[en] In Ist die Zeit aus den Fugen? (2013), Aleida Assmann takes a step back from her work on collective memory after the Second World War by placing "memory culture", which characterizes Western society today, within a wider perspective of our relation to time. Through a demonstration which draws on the experiences and thoughts of writers from Shakespeare to Virginia Woolf, from Baudelaire to Tolstoy, Aleida Assmann reveals the whole complexity of the relation between time and Modernity. This article proposes, in the form of a critical review, to explore the richness of Assmann's book as well as the questions it raises: why decide to pause on the historicity regime of Modernity? Why tackle historians' point of view on our current relation to the past, present and future, without considering a tradition of philosophical reflection? Finally, what issues emerge for memorial studies, the leading figure of which is the author?

[nl] In Ist die Zeit aus den Fugen? (2013) neemt Aleida Assmann afstand van haar onderzoek over het collectieve geheugen na de Tweede Wereldoorlog. Ze beschrijft de 'herinneringscultuur' die de hedendaagse westerse samenleving typeert en situeert die in een breder perspectief, waarbij ze een analyse maakt van onze verhouding tot de tijd. Haar studie ent zich op ervaringen en ideeën van Shakespeare, Virginia Woolf, Baudelaire en Tolstoj, en legt de complexe relatie bloot tussen tijd en Moderniteit. Het artikel van Clotilde Coueille benadrukt de waarde van het werk en overloopt de vragen die het oproept: wat is er zo bijzonder aan het historiciteitsregime van de Moderniteit? Waarom beroept Assmann zich op historici om onze verhouding tot het verleden, het heden en de toekomst te duiden, en niet op een eerder filosofische traditie? Wat is het belang van haar werk voor de memory studies, waarbinnen zij in Duitsland een toonaangevend figuur is?
[en] This article looks into the future of Brussels in the hypothesis of Belgium's move towards confederalism. After defining this term and making a distinction between its legal and political usage, the authors explore various scenarios that could lead from federalism to confederalism, showing that the latter is not a mere continuation of the former and that the path is strewn with heady questions. They then review the statuses that could be envisaged for Brussels in the hypothetical wake of such a move, and call for an interdisciplinary and citizen-based reflection in reaction to their analyses.

[nl] Dit artikel buigt zich over de toekomst van Brussel ingeval de Belgische staat omgevormd wordt in een confederatie. Eerst geven de auteurs een definitie van de term "confederatie", waarbij ze een onderscheid maken tussen het juridische gebruik en het politieke gebruik ervan. Vervolgens verkennen ze de verschillende scenario's die van federalisme naar confederalisme kunnen leiden. Ze tonen daarbij aan dat het confederale model geen voortzetting van de federale structuur is en dat die overgang netelige kwesties aan de orde stelt. Daarna geven ze een overzicht van de mogelijke statuten voor Brussel ingeval België een confederale structuur zou krijgen. Tot slot formuleren ze de wens dat hun analyse de burgers en het maatschappelijk middenveld tot een interdisciplinaire reflectie aanzet.
[en] Based on BXL Universel – the first part of the trilogy of exhibits on Brussels proposed by CENTRALE for contemporary art – we explore the concept of an "exhibit/portrait of a city". The 2017 exhibit met the challenge of presenting a city by making Brussels a "creative home port", by showing the continuity between its past and its present, and by making portraits of it which were diverse as well as subjective. The exhibit created by Carine Fol is put into perspective, both in the context of other exhibits devoted to Brussels in recent years, and of recent research on portraits of territories. This article thus intends to lay the foundations for an analysis of exhibits/portraits of cities in general, and proposes several approaches to the specificity of Brussels as a city being presented, by insisting in particular on the significance of folklore, the foreign perspective and the collective dynamic.

[nl] Het eerste deel van de tentoonstellingstrilogie over Brussel, voorgesteld door de CENTRALE for contemporary art, BXL Universel, vormt ons uitgangspunt om te reflecteren over wat een "expositie-stadsportret" is. De expositie van 2017 was een antwoord op de uitdaging om een stad te tonen en Brussel daarbij voor te stellen als een "creatieve thuishaven" door de continuïteit tussen zijn verleden en heden te tonen en er even diverse als subjectieve portretten van te maken. De door Carine Fol ontworpen expositie wordt zowel vergeleken met andere exposities die de laatste jaren aan Brussel werden gewijd als getoetst aan de recente onderzoeken over portretten van territoria. Dit artikel strekt er aldus toe de grondslagen te leggen voor een reflectie over exposities-stadsportretten in het algemeen en verschillende mogelijkheden voor te stellen om het specifieke karakter van Brussel te tonen en daarbij de nadruk te leggen op het belang van folklore, de blik van buitenaf en de collectieve dynamische processen.
[en] The church of Saint-Amand in Spiennes (Mons, Hainaut) houses a piece of a Romanesque baptismal font carved in Tournai stone during the twelfth century. In 1952, it was extracted from a wall in the local cemetery and was the subject of short-lived attention before being thought lost for a very long time. This article attempts to shed some light on this little-known piece by providing a detailed description. More generally, it examines the history of the village church, which has been very poorly documented, and raises two precise questions. Could a sculpted work of this calibre have been made for a modest village like this? Could the Hospitaller Order of Saint John of Jerusalem (later the Order of Malta) which received the church of Spiennes and neighbouring church of Saint-Symphorien in 1177, have played a role in the existence of this baptismal font?

[nl] In de Sint-Amandskerk in Spiennes (Bergen, Henegouwen) bevindt zich een fragment van een romaanse doopvont, vervaardigd in Doornikse steen tijdens de twaalfde eeuw. De vont werd in 1952 uit een muur van de plaatselijke begraafplaats gehaald en kreeg toen even wat aandacht, waarna hij lang als verloren werd beschouwd. Dit artikel wil een licht werpen op dit weinig bekende stuk door er een gedetailleerde beschrijving van te geven. Meer in het algemeen gaat deze tekst dieper in op de geschiedenis van de plaatselijke kerk, die zeer slecht gedocumenteerd is, en stelt hij twee specifieke vragen. Kan een gebeeldhouwd werk van deze kwaliteit bedoeld geweest zijn voor zo'n bescheiden plattelandsdorp ? Kan de Hospitaalorde van Sint-Jan van Jeruzalem (de latere Orde van Malta), waaraan zowel de kerk van Spiennes als de kerk van het naburige Saint-Symphorien in 1177 werden geschonken, een rol hebben gespeeld bij de aanwezigheid van deze doopvonten ?
[en] In Belgium, the Brussels-Capital Region constitutes the main gateway for international migration. Like everywhere in Europe, the challenge of immigration and in particular what happens afterwards, namely the integration of new immigrants in the host society, is particularly palpable in Brussels. Within the Belgian federal state, the federated entities have implemented different integration policies. Recently, these policies have experienced major upheavals, especially in Brussels where the result raises questions. Different (and possibly competing) institutions are competent, and today there are two civic integration programmes in the same territory: one from the Dutch-speaking community and the other from the French-speaking community. The aim of this article is to examine these policies by placing them in the particularly complex institutional context of Brussels. This involves studying and understanding the institutional labyrinth in which these policies exist, as well as describing them in order to compare them. This institutional puzzle has consequences for the stakeholders, i.e. the authorities and the migrants themselves.

[nl] In België is het Brussels Hoofdstedelijk Gewest de belangrijkste toegangspoort voor internationale migranten. Zoals overal in Europa zijn migratie en vooral postmigratie, namelijk de integratie van de nieuwkomers in de gastsamenleving, zeer delicate kwesties. Binnen de Belgische federale Staat hebben de deelgebieden een verschillend integratiebeleid opgezet, dat onlangs ingrijpend gewijzigd werd, vooral in Brussel, waar de situatie interpellerend is. Er zijn immers verschillende instellingen (die met elkaar kunnen concurreren) bevoegd voor het integratiebeleid. Vandaag bestaan er op hetzelfde grondgebied twee inburgeringstrajecten: een Nederlandstalig en een Franstalig. Het artikel strekt ertoe die trajecten in detail te beschrijven binnen de uitermate complexe Brusselse institutionele context. Het is niet enkel de bedoeling om het institutionele labyrint waarin het inburgeringsbeleid wordt gevoerd, te bestuderen en te begrijpen, maar ook om de trajecten te vergelijken. Die institutionele puzzel heeft gevolgen voor de actoren, zowel voor de overheden als voor de migranten zelf.
[en] The historiography of the figurative arts, applied arts, and architecture of the northern Netherlands, at the end of the fifteenth and throughout the sixteenth centuries, is as old as the period in question. Initially, no distinction was established between the northern and southern parts of the Netherlands, as shown, for example, in Karel van Mander's Schilder-Boeck (Haarlem, 1604) or Dominicus Lampsonius's Pictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies (Antwerp, 1572). It was only in the nineteenth century that the history of northern Netherlandish art was separated from that of the country's southern provinces. The distinction seemed clear for the seventeenth century, the Dutch Golden Age, because the Northern and Southern parts of the Netherlands had followed different paths since the Eighty-Years War. This situation was now extended to earlier periods, those of the late Gothic and the Renaissance. During the twentieth century, the artistic and cultural unity of the Low Countries was newly emphasized, especially for the fifteenth and sixteenth centuries. Works dedicated to symbolism and iconology, inaugurated by Erwin Panofsky's Early Netherlandish Painting (Cambridge, 1953), underlined their territorial unity. The results of recent technical studies (X-rays, infra-red photography and reflectography, macrophotography and dendrochronology) lead us in the same direction. In this context, it is therefore all the more surprising that recent publications and exhibitions have newly introduced the northern Netherlands as a separate, more or less isolated cultural entity.

[nl] De historiografie van de beeldende kunst, kunstnijverheid en architectuur uit de latere vijftiende en de zestiende eeuw van de Noordelijke Nederlanden reikt terug tot in de tijd zelf. Bijvoorbeeld Karel van Mander, het Schilder-Boeck (Haarlem, 1604), enDominicus Lampsonius, Pictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies (Antwerpen, 1572), behandelden zonder enig onderscheid zowel Noord- als Zuid-Nederlandse schilders. Pas in de negentiende eeuw werd de kunstgeschiedenis van de Noordelijke Nederlanden losgemaakt van die van de Zuidelijke gewesten. Voor de zeventiende eeuw, de 'Hollandse Gouden Eeuw', leek dit evident en de voorgeschiedenis van de twee sinds de Tachtigjarige Oorlog van elkaar geïsoleerde kunst- en cultuurgeschiedenissen werd probleemloos geprojecteerd op de late gotiek en de renaissance. Tegelijkertijd werd in de loop van de twintigste eeuw de kunst- en cultuurhistorische eenheid van de Nederlanden juist benadrukt, zeker voor de vijftiende en zestiende eeuw. Dit gebeurde ondermeer door de meer op betekenis en symboliek gerichte benaderingen die met name sinds Panofsky's Early Netherlandish Painting (Cambridge, 1953) opgang maakten, en blijkt ook uit recent technisch onderzoek (röntgenfoto's, infrarood fotografie en -reflectografie, macrofotografie, dendrochronologie). Des te verbazingwekkender is dat in recente kunsthistorische publicaties en tentoonstellingen de Noordelijke Nederlanden opnieuw als zelfstandig, min of meer geïsoleerd cultuurgebied worden gepresenteerd.
[en] This article will examine two very accomplished paintings, in terms of their size and quality: the Death of Seneca and Apollo flaying Marsyas, two works that can be directly connected to those by 'Wautier', having been recorded in the collection of the City of Brussels architect, Pierre de Doncker in 1764. Stylistically, the first relates to works by Charles Wautier, whilst the second is more connected to the paintings of Michaelina, making it possible to identify each of the artists as authors of one and the other works. Inviting us to make comparisons as well as observe differences, that enable us to better understand their practice and approach, in an attempt to distinguish the oeuvre of the sibling painters whose vital and artistic fusion cannot be refuted, and undeniably remains a challenge for today's scholars.

[nl] In deze bijdrage worden twee doeken onderzocht, die zowel qua omvang als wat hun kwaliteit betreft ambitieus zijn : De dood van Seneca en Marsyas gevild door Apollo. Ze worden in verband gebracht met twee schilderijen met dezelfde onderwerpen die in 1764 in de collectie van Pierre de Doncker, toezichter en architect van de werken van de stad Brussel, toegeschreven werden aan 'Wautier'. Door hun stilistische overeenkomst met werken van Charles en Michaelina Wautier kunnen beide doeken met zekerheid respectievelijk aan beide schilders toegeschreven worden. Deze twee werken laten toe om verbanden te leggen en verschillen te observeren, waardoor we de werkwijze van beide kunstenaars beter kunnen onderscheiden. Ze maken het ook mogelijk om de productie te ontwarren van deze twee schilders – broer en zus – wier levens, ook op artistiek vlak, onmiskenbaar door elkaar lopen, een probleem voor de hedendaagse kunstkritiek.
[en] The role of big cities in the evolution of languages has held the attention of linguists for decades. As places of constant coming and going, mixing and exchanging, urban centres are real hubs for linguistic innovation, with an impact which extends far beyond the city limits. The influence of major urban centres on the evolution of French in Belgium has not yet been studied in detail as regards the present or the past. This article is in keeping with this theme, with an examination of the French spoken today in Brussels. Following a short review of the history of the languages spoken in the capital and a clarification of the sometimes misleading label "Brussels French", this study discusses the Germanic component of the "Brussels" vocabulary, by distinguishing between the forms and idioms specific to the capital and those which are shared with Wallonia. Through these examples, we shall attempt to better understand the status of the French spoken in Brussels and the role of the capital in the dynamics of the French used in Belgium.

[nl] De rol van grote steden in de evolutie van talen trekt de aandacht van taalkundigen al sinds een aantal decennia. Als doorreisplaats, ontmoetingsplaats en discussieplaats zijn stedelijke centra echte linguïstische innovatiepolen, en hun invloed laat zich ook gevoelen buiten de grenzen van de agglomeratie. De invloed van de grote stedelijke centra op de evolutie van het Frans in België werd nog niet grondig bestudeerd, niet wat betreft het heden, noch het verleden. Deze bijdrage sluit aan bij deze thematiek en richt zich op het Frans dat vandaag in Brussel gebruikt wordt. Na een korte herhaling van de geschiedenis van de talen van de hoofdstad en een scherpstelling van de – soms misleidende – noemer "Brussels Frans", behandelt deze bijdrage de "Brussels Franse" woordenschat en zijn Germaanse component en onderscheidt ze vormen en zegswijzen die specifiek zijn voor de hoofdstad van degene die gedeeld worden met Wallonië. Aan de hand van een aantal voorbeelden, proberen we het statuut van het Frans dat in Brussel gebruikt wordt beter te begrijpen alsook de rol van de hoofdstad in de dynamiek van het Frans dat gebruikt wordt in België.