[ca] A la zona submergida de les platges de sorra apareixen típicament una varietat de patrons morfològics que resulten de les interaccions entre les onades, els corrents i el fons marí. Els més comuns són barres de sorra que poden ser paral·leles a la costa o crescèntiques (amb ondulacions longitudinals). Les barres crescèntiques sovint s'acoblen a patrons similars a la riba (megacúspides). L'evolució d'aquests patrons afecta significativament la morfologia i la hidrodinàmica a prop de la costa. Les barres crescèntiques s'han estudiat àmpliament, però principalment a platges amb marees importants i onatge d'energia mitjana-alta. La dinàmica de les megacúspides i el seu acoblament amb les barres crescèntiques es coneixen molt menys. Aquesta tesi utilitza gairebé 8 anys d'imatges horàries de vídeo per estudiar el desenvolupament i les interaccions de barres crescèntiques i megacúspides a Castelldefels (nord-oest del mar Mediterrani, Espanya), una platja oberta de baixa energia i sense marees. Això requereix dades precises d'onatge direccional en aigües poc profundes que es poden obtenir de diverses maneres. Aquí es va avaluar la precisió de dos models d'onatge a gran escala i la propagació d'onatge mesurat (paràmetres d'onatge i espectres 2D en direcció i freqüència) utilitzant la teoria de rajos o el model SWAN. La comparació dels diferents mètodes amb un conjunt de dades a curt termini de mesures in situ va mostrar que la propagació d'espectres 2D amb SWAN produeix les prediccions més precises. Els altres mètodes van donar com a resultat errors més grans en la direcció, a causa de la subestimació de la refracció durant climes d'onatge bimodal i oblic a la costa. Les imatges de vídeo juntament amb les dades d'onatge en aigües poc profundes davant de la platja de Castelldefels (obtingudes amb el mètode òptim) es van utilitzar per investigar la dinàmica de barres crescèntiques i megacúspides, així com l'acoblament corresponent. Les barres crescèntiques van estar presents un 48% del període d'estudi, però només quan la distància entre la riba i la barra excedia els 10 m. Van mostrar una gran variabilitat en longituds d'ona (100–700 m), velocitats de migració longitudinal (0–50 m/dia) i amplituds transversals (5–20 m). Durant la formació de les barres crescèntiques, va dominar l'onatge d'energia mitjana-baixa amb obliqüitat limitada (θ ≲ 20○ a 10 m de profunditat), mentre que l'onatge d'energia mitjana-alta amb obliqüitat forta (θ ≳ 15○) va prevaldre durant la desaparició. Aquests rangs d'angles observats contradiuen els resultats dels models existents. Les megacúspides van ocórrer durant un 24% del període d'estudi i les barres crescèntiques estaven presents durant un 91% dels dies amb megacúspides, mentre que les megacúspides només es van observar durant un 50% dels dies amb barres crescèntiques. Les longituds d'ona de les megacúspides i les barres crescèntiques eren semblants (100–700 m), però les amplituds (3–8 m) i les velocitats de migració (0–15 m/dia) de les primeres eren més petites. La dinàmica de les megacúspides no va estar fortament relacionada amb l'onatge i es van desenvolupar principalment uns dies després de la formació d'una barra crescèntica, confirmant que la seva presència genera les megacúspides. Es va observar un acoblament significatiu entre la riba i la barra durant un 74% del temps en què van ocórrer simultàniament megacúspi des i barres crescèntiques. El tipus d'acoblament era variable i depenia de l'alçada i l'angle de l'onatge, ja que probablement determinen el patró de corrent sobre la barra crescèntica. En general, aquesta tesi mostra que la dinàmica de les barres crescèntiques depèn molt de la direcció d'onatge i la configuració inicial de la batimetria, destaca la forta relació entre el desenvolupament de les megacúspides i la presència d'una barra crescèntica i proporciona idees sobre els mecanismes físics d'acoblament.

[nl] De ondiepe (< 10 m) wateren van zandige kusten worden meestal gekenmerkt door een grote verscheidenheid aan morfologische patronen, welke ontstaan als gevolg van de interacties tussen golven, stromingen en de morfologie. Veelvoorkomende patronen zijn een of meerdere kustnabije zandbanken die qua configuratie variëren van parallel langs de kust tot crescentisch, waarbij de laatste gekenmerkt worden door een kustlangse ritmische (golvende) periodiciteit. Crescentische zandbanken zijn vaak morfologisch gekoppeld aan soortgelijke ritmische patronen in de kustlijn die megacusps worden genoemd. Het begrijpen van de evolutie van kustnabije zandbanken en hun koppeling met de kustlijn is belangrijk aangezien ze de morfologie en hydrodynamica in ondiep water aanzienlijk beïnvloeden. De kustlangse variabiliteit van zandbanken is in het verleden al uitgebreid bestudeerd, maar vooral op stranden met aanzienlijke getijden en gemiddeld tot hoog-energetische golven. Daarnaast zijn er nog veel open vragen omtrent de dynamica van megacusps en hun koppeling met crescentische zandbanken. Dit proefschrift maakt gebruik van bijna 8 jaar aan uurlijkse videobeelden om de ontwikkeling en interacties van crescentische zandbanken en megacusps te bestuderen op het open, laag-energetische strand met verwaarloosbaar getij van Castelldefels (noordwestelijke Middellandse Zee, Spanje). Om dit te doen zijn nauwkeurige golfcondities op ondiep water noodzakelijk die op verschillende manieren kunnen worden verkregen. Voor Castelldefels werd de nauwkeurigheid bepaald van twee beschikbare grootschalige golfmodellen en het propageren van gemeten golfcondities (geïntegreerde golfparameters en 2D spectra in frequentie en richting) met behulp van golfstraaltheorie of het SWAN-golfmodel. Door de resultaten van de verschillende methoden te vergelijken met een korte-termijn dataset van metingen ter plaatse bleek dat het propageren van gemeten 2D spectra in richting en frequentie met behulp van SWAN de meest nauwkeurige voorspellingen opleverde voor alle golfparameters. De andere methodes resulteerden in grotere fouten in golfrichting, doordat refractie tijdens bimodale golfklimaten en schuin-invallende golven werd onderschat. De videobeelden en de golfcondities per uur in ondiep water voor het strand van Castelldefels (verkregen met de optimale propagatiemethode) werden vervolgens gebruikt om de dynamica van crescentische zandbanken en megacusps en de gerelateerde morfologische koppeling te onderzoeken. Crescentische zandbanken kwamen vaak voor tijdens de studieperiode (48% van de tijd), maar alleen wanneer de gemiddelde kustlangse afstand tussen de zandbank en de kustlijn groter was dan 10 m. Ze vertoonden een grote variatie in golflengtes (100–700 m), kustlangse migratiesnelheden (0–50 m/dag) en kustdwarse amplitudes (5– 20 m). Laag tot gemiddeld-energetische golven met een relatief kleine invalshoek (θ ≲ 20○ op 10 m diepte) domineerden tijdens de vorming van crescentische zandbanken, terwijl gemiddeld tot hoog-energetische golven met een grote invalshoek (θ ≳ 15○) dominant waren bij het rechttrekken van crescentische zandbanken. Deze waargenomen reikwijdtes in golfhoek zijn in tegenspraak met de resultaten van bestaande morfologische modellen. Megacusps waren aanwezig gedurende 24% van de studieperiode en crescentische zandbanken waren aanwezig gedurende 91% van alle dagen met megacusps, terwijl megacusps slechts gedurende 50% van alle dagen met crescentische zandbanken voorkwamen. De golflengtes van de megacusps en de crescentische zandbanken waren vergelijkbaar (100–700 m), maar de kustdwarse amplitudes (3–8 m) en de kustlangse migratiesnelheden (0–15 m/dag) van de megacusps waren aanzienlijk kleiner. De dynamica van de megacusps was niet sterk gerelateerd aan de golfcondities en ze ontstonden meestal een paar dagen na de vorming van een crescentische zandbank, wat aangeeft dat megacusps afhankelijk zijn van de aanwezigheid van een crescentische zandbank. Significante morfologische koppeling tussen zandbank en kustlijn was aanwezig gedurende 74% van de tijd waarin megacusps en crescentische zandbanken gelijktijdig voorkwamen. Het koppelingstype was variabel en hing af van de golfhoogte en golfhoek, aangezien deze vermoedelijk het stromingspatroon over de binnenste crescentische zandbank bepalen. Alles overziend toont dit proefschrift aan dat de dynamica van crescentische zandbanken sterk afhangt van de golfrichting en de initiële bathymetrische configuratie, benadrukt het dat de ontwikkeling van megacusps sterk afhangt van de aanwezigheid van een crescentische zandbank en geeft het enkele ideeën betreffende de onderliggende fysische mechanismen die van invloed kunnen zijn op het ontstaan van de verschillende koppelingstypes