BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Περίληψη: Για μακρό χρονικό διάστημα, κοινή πεποίθηση των μελετητών του υφάσματος διεθνώς υπήρξε το γεγονός ότι η τεχνική της βελονιάς κεντήματος "underside couching" ήταν σε χρήση κατά τον Μεσαίωνα αποκλειστικά στον Δυτικό κόσμο. Πρόκειται για τη βελονιά που αφορά τα σύρματα και μεταλλικά νήματα, όταν αυτά απλώνονται πάνω στην επιφάνεια του υφάσματος βάσης και στερεώνονται με μεταξωτό νήμα, το οποίο τραβά τόσο πολύ το μέταλλο προς τα κάτω, ώστε το σύρμα ή μεταλλικό νήμα από την πίσω όψη να σχηματίζει μια θηλειά σε κάθε βελονιά. Η Αγγλία, λοιπόν, αποτελεί το πλέον γνωστό κέντρο στη Δύση, όπου τα χρυσοκεντήματα παρουσιάζουν την προαναφερθείσα τεχνική, ακόμη κι αν σποραδικά άλλα κέντρα έχουν να επιδείξουν τέτοιου είδους παραδείγματα και, πιο συγκεκριμένα, στην Ιταλία. Κεντήματα αυτής της τεχνικής, επομένως, παρά την Βυζαντινή εξωτερική τους εμφάνιση, έχουν αποδοθεί σε εργαστήρια Δυτικά βάσει της αρχής ότι οι Βυζαντινοί αγνοούσαν την εν λόγω τεχνική. Αντίθετα ωστόσο, περιπτώσεις κεντημάτων που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα βορείως της Μαύρης Θάλασσας αποτελούν σοβαρές ενδείξεις ότι τόσον οι Βυζαντινοί, όσον και οι βόρειοι Σλάβοι γείτονές τους χρησιμοποιούσαν την τεχνική "underside couching" κατά τον 12ο αιώνα και στις αρχές του 13ου αιώνα.

[en] Abstract: It has long been a shared assumption of textile specialists that the underside couching technique was used exclusively in Western Europe in the Middle Ages. England is the most renowned medieval center of gold embroidery in this technique, although sporadic examples are known from other centers, particularly in Italy. Works of gold embroidery that employ underside couching, no matter how Byzantine their stylistic appearance, have been attributed to Western workshops based on the principle that the Byzantines were ignorant of the technique. New information, however, should prompt a reevaluation of this assumption. Several examples that have recently come to light from the regions north of the Black Sea suggest that the Byzantines and their Slavic neighbors may have experimented with the underside couching technique in the twelfth and early thirteenth centuries.
[el] Πώς να " σωθεί " η Μακεδονία από τους Βουλγάρους ; Ο πρόξενος της Ελλάδας στις Σέρρες, Σαχτούρης, το 1909 εντοπίζει ένα πρόβλημα τόσο αγροτικό όσο και εθνικό. Σ'αυτό το ερώτημα που βασανίζει τους έλληνες πολιτικούς της εποχής, πιστεύει ότι βρήκε τη λύση : την αγορά τσιφλικιών που κατόπιν θα μοιράζονταν σε αγρότες που οι έλληνες ιδιοκτήτες τους θα " εξελλήνιζαν ". Οι δύσκολες περιστάσεις, η αύξηση των τιμών, έλλειψη θέλησης από μέρους των χρηματιστών δεν επιτρέπουν την πραγματοποίηση του σχεδίου. Αντίθετα, οι Νεότουρκοι, θα αγοράσουν γη για να " εκτουρκίσουν " αυτοί τη Μακεδονία.

[en] How to " save " Macedonia from Bulgarians? The Greek consul at Serres, Sachtouris, sees in that question, in 1909, a problem that is national as much as it is agrarian. To this particular question, that obsesses Greek politician of his time, he believes that he has found a solution: buy tchifliks which would be then shared among farmers that the Greek owners would then try to turn into Hellenes. Due to the difficult economic situation, the rising prices, the lack of willingness on behalf of the financial contributors, his plans was never implemented, quite the contrary, it was the Young Turks who bought land in order to turn Macedonia...into a Turkish territory.
[el] Το 1963, οι ανασκαφές στη Νησίδα των Ηθοποιών στη ∆ήλο αποκάλυψαν θραύσµατα ενός ενιαίου ψηφιδωτού πίνακα από τον επάνω όροφο της Οικίας των Τριτώνων. Τότε, τα θραύσµατα αυτά δεν αναγνωρίστηκαν ως ανήκοντας σε έναν ρόδακα. Στο πλαίσιο της µελέτης µας " l'Îlot des comédiens, 50 ans après ", προτείνουµε µια γραφική αναπαράσταση αυτού του µεγάλου πολύχρωµου ρόδακα, διακοσµηµένου µε πολύχρωµα πουλιά σε στυλ ιλουζιονισµού. Η αποτύπωση αυτή βασίζεται στα θραύσµατα που βρίσκονται στο Μουσείο της ∆ήλου, σε έκθεση ή στα αποθέµατα, και στις πληροφορίες περιεχόµενες στην έκδοση και στα ανασκαφικά ηµερολόγια. Συµπληρώνουµε αυτά τα διαδεδοµένα µε µια στειροποίηση των 14 ψηφιδωτών ροδάκων που είναι γνωστοί στη ∆ήλο, επιτρέποντάς µας να επιλέξουµε αληθοφανείς υποθέσεις για να συµπληρώσουµε τα στοιχεία που λείπουν. Εξηγείται ολόκληρο το ακόλουθό σκεπτικό. Η αναπαράσταση αυτή καθιστά δυνατή την τοποθέτηση των δηλιακών ροδάκων – τόσο µε γεωµετρικά όσο και µε φυτικά µοτίβα – στο πλαίσιο όλων των ροδάκων που κοσµούσαν ψηφιδωτά από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως το τέλος της ελληνιστικής εποχής, τόσο στο ανατολικό όσο και στο δυτικό τµήµα της Μεσογειακής Λεκάνης, µέχρι την Άνω Αίγυπτο και το Αφγανιστάν.

[en] In 1963, excavations at the Insula of the comedians on Delos unearthed fragments of a single mosaic panel from the upper floor of the House of the tritons. Those fragments were not understood as belonging to a rosace at the time. As part of our study titled "l'Îlot des comédiens, 50 ans après", we propose a graphic restitution of this large polychrome rosace peopled by illusionist-style multicolored birds. This restitution is based on the fragments on display at the museum of Delos or in its reserves, and on information found in the publication as well as in the excavation diaries. We are supplementing this data by a serialization of the 14 mosaic rosaces known from Delos, allowing us to select plausible hypotheses to complete the missing data. The entire thought-process is explained. This restitution makes it possible to place the Delian rosaces – both the geometric and vegetal ones – in the context of all the rosaces adorning mosaics from the 5th century BC to the end of the Hellenistic period, in the east and west of the Mediterranean basin, as far as Upper Egypt and Afghanistan.
[el] Ο άνδρας το όνοµα του οποίου, Πασίων, γιος του Δικαιάρχου, είναι χαραγµένο σε µια µολύβδινη πινα­κίδα που δηµοσιεύτηκε από τον D. Jordan το 2003 (SEG LIII 256), είναι πράγµατι ο διάσηµος τραπεζίτης Πασίων, όπως ισχυρίστηκε ο εκδότης αλλά η ερµηνεία του κειµένου που πρότεινε εκείνος δε φαίνεται πειστική. Δεν πρόκειται για επιστολή αλλά για ένα κείµενο που επρόκειτο να χρησιµεύσει σε µια επιχείρηση µαγείας, για έναν κατάδεσµο εναντίον προσώπων, τρία από τα οποία είναι γνωστά χάρη στο λόγο Κατά Νικοστράτου, που εσφαλµένα αποδίδεται στο Δηµοσθένη. Οι συγκυρίες που οδήγησαν τον Πασίωνα στην απόφαση να ενεργήσει κατά των προσώπων αυτών χρησιµοποιώντας τη µαγεία είναι άγνωστες· µπορούµε όµως να υποθέσουµε ότι ήταν δυσαρεστηµένος από τις σχέσεις που διατηρούσαν µε τον πρωτότοκο γιο του Απολλόδωρο. Η προσφυγή στη µαγεία δε φαίνεται να είχε σχέση µε κάποια δίκη. Η διαπίστωση ότι ακόµη και ένας πολύ πλούσιος άνδρας, που διέθετε µεγάλη επιρροή, όπως ο τραπεζίτης Πασίων, µπορούσε να καταφύγει στη µαγεία είναι ενδιαφέρουσα, παρόλο που δεν προκαλεί έκπληξη.

[en] The man whose name, Pasion son of Dikaiarchos, is written on a lead tablet published by D. Jordan in 2003 (SEG LIII 256) is indeed, as the editor has maintained, the famous banker Pasion; however, the interpretation of the text proposed by Jordan does not seem convincing. Here we have not a letter but a text intended to be used in a piece of magic, in a katadesmos against certain persons, three of whom are known to us from Pseudo-Demosthenes' Against Nikostratos. The circumstances in which Pasion decided to act against these persons using magic cannot be established; it can be guessed, however, that he was worried about the relationship between them and his elder son, Apollodoros. This magic is not likely to have been connected with a judicial action. It is interesting, if not surprising, to see that a very rich and influential man like the banker Pasion could have recourse to magic.
[el] Στο Βίο του Λούκουλλου, ο Πλούταρχος αναφέρει ότι το νόμισμα που κόπηκε στην Πελοπόννησο με τη φροντίδα του Λ. Λούκουλλου κατά τη διάρκεια του πρώτου μιθριδατικού πολέμου, ονομάστηκε" λουκούλλειο ", ονομασία επιβεβαιωμένη από μια απελευθερωτική επιγραφή των Δελφών του τέλους του 1ου αι. π.Χ. Στο παρόν άρθρο υπάρχει πρόθεση καταρχήν να αποδοθεί η παραγωγή αυτών των νομισμάτων στο στρατιωτικό και οικονομικό πλαίσιο των επιχειρήσεων του Σύλλα στην ηπειρωτική Ελλάδα. Στη συνέχεια τα στοιχεία επανεξετάζονται συστηματικά υπέρ της παραδοσιακής ταύτισης των " λουκούλλειων " νομισμάτων με τα σύλλεια στεφανηφόρα. Αναμφισβήτητα, το κείμενο του Πλουτάρχου και τα μονογράμματα που παραπέμπουν στον " ταμία Μάρκο ", αδελφό του Λ. Λούκουλλου, αποδεικνύουν μια συνεργασία των δύο ανδρών σε διάφορα επίπεδα της νομισματικής παραγωγής. Τέλος, τα " λουκούλλεια " δεν είναι δυνατόν να ταυτιστούν με ορισμένες από τις τελευταίες εκδόσεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας, των οποίων η χρονολόγηση στον 1ο αι. είναι αμφίβολη.

[en] In his Life of Lucullus, Plutarch mentions that the coinage issued under the direction of L. Lucullus in the Peloponnese during the First Mithridatic War was called "Lucullan", a designation that was also used in a Delphic manumission inscription dating from the late 1st c. BC. First, this paper attempts to place the production of this coinage in the military and financial context of Sulla's operations in Greece. It then systematically examines the elements that support the traditional identification of "Lucullan" coins with Sullan stephanephoros coinage. Far from contradicting each other, Plutarch's text and the monograms referring to the "quaestor Marcus", L. Lucullus' brother, both indicate that the two men collaborated at different levels on coinage production. Finally, this paper stresses that the "Lucullan" coinage cannot be assimilated to some of the latest coin issues of the Achaean League, which were hardly struck in the 1st c. BC.
[el] Το 2016, η συστηματική εξέταση των σπαραγμάτων αρχαϊκών γλυπτών των Δελφών, που είχαν δημοσιευτεί παλιά στους τρεις πρώτους τόμους της σειράς FD IV επέτρεψε να γίνει ο απολογισμός των γνώσεών μας σχετικά με τις Καρυάτιδες, τα ανεξάρτητα αγάλματα και τον γλυπτό διάκοσμο του ναού των Αλκμεωνιδών. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη ενός τρίτου ζεύγους Καρυατίδων που κοσμούσαν την πρόσοψη ενός θησαυρού, κάτι που φαίνεται ότι ήταν ιδιαιτερότητα των Δελφών κατέστη δυνατόν να προταθούν νέες συγκολλήσεις και αναπαραστάσεις για τις λεγόμενες Καρυάτιδες της Κνίδου και για την πλίνθο της βόρειας Καρυάτιδας του θησαυρού των Σιφνίων. Τρία αδημοσίευτα γλυπτά συμπληρώνουν τις γνώσεις μας για την ανεξάρτητη μικρή πλαστική, που δεν αριθμεί πολλά παραδείγματα στους Δελφούς κατά την αρχαϊκή εποχή και κατά την εποχή του αυστηρού ρυθμού. Τέλος, η μελέτη των σωζόμενων σπαραγμάτων του ανατολικού και του δυτικού αετώματος του αρχαϊκού ναού του Απόλλωνα οδηγεί στην πρόταση νέων αναπαραστάσεων.

[en] In 2016, the systematic examination of the fragments of Archaic sculpture from Delphi, published in the past in the first three volumes of the series FD IV, allowed for a review of our knowledge regarding the Karyatids, the freestanding statues and the decorative sculpture of the Temple of the Alkmaeonids. It was determined that a third pair of Karyatids adorned the facade of a treasury, which appears to be particular to Delphi; it was also possible to add new joins to and propose new restorations for the so-called Cnidian Karyatids and the base of the north Karyatid of the Siphnian Treasury. Three unpublished sculptures add to our understanding of small independent statuary, so far represented by few examples at Delphi dating to the Archaic period and Severe Style. Finally, the study of surviving fragments of the west pediment of the Archaic Temple of Apollo leads to new proposed reconstructions.
[el] Ποικίλα Φιλιππικά.Στο άρθρο παρουσιάζονται τα αποτελέσµατα δύο ερευνών που δεν θα έβρισκαν εύκολα θέση στην τελική δηµοσίευση που ετοιµάζεται. Ι. Προσθήκες αρχαιολογικού περιεχοµένου στην δηµοσίευση της αναθηµατικής επιγραφής του πλακόστρωτου CIPh II 1, 66, και πρόταση για την επανατοποθέτησή της στην αρχική της θέση. Ήταν τοποθετηµένη κατά µήκος στη µέση της πλατείας, µε τρόπο ώστε να µπορεί να αναγνωστεί από το άνω άνδηρο. Όπως και η επόµενη, η πρώτη µνηµειώδης φάση πραγµατοποιήθηκε µε έξοδα των σηµαντικών προσώπων της αποικίας. ΙΙ. Δηµοσίευση ενός σηκώµατος που είναι γνωστό από έναν υπαινιγµό και µια φωτογραφία και ενός άλλου σπαράγµατος, που σώζεται σε πολύ κακή κατάσταση. Το σήκωµα βρίσκεται απέναντι από το tabularium. Δεν είναι δυνατόν να χρονολογηθεί και το κάτω µέρος του είναι λαξευµένο έτσι ώστε να πακτώνεται στα σκαλοπάτια του µνηµείου, τουλάχιστον από τα µέσα του 2ου αι. µ.Χ. Εξετάζονται οι δυσκολίες που προκαλεί η παρουσία του σε έναν χώρο που δεν είχε πλέον εµπορική χρήση την εποχή εκείνη.

[en] Varia Philippica.This article presents the results of two studies that would be out of place in the final publication under preparation. I. Additions of an archaeological nature to the publication of the dedicatory inscription of the pavement CIPh II 1, 66, and a proposal for restoring it to its original position. It was located lengthwise in the center of the square, in such a way that it could be read from the upper terrace. Just as in the following, the first monumental phase was built at the expense of the colony's notable members. II. Publication of a measuring table which is known from an inference and a photograph, and of another fragment, surviving in very poor condition. The measuring table was situated opposite the tabularium and is impossible to date; however, its lower part is cut so as to be inserted into the stairs of the monument, so it dates at least from the middle of the 2nd century AD. Also examined are the difficulties caused by its presence in an area that no longer served a commercial purpose during that period.
[el] To 2021, κατά τη µελέτη του κεραµικού υλικού που προέκυψε από την έρευνα που πραγµατοποίησε ο Olivier Pelon το 1978 και το 1985 στην αίθουσα IX b, που βρίσκεται στη βόρεια πτέρυγα του Ανακτόρου των Μαλίων, αναγνωρίστηκαν οκτώ λύχνοι τύπου "κηροπηγίου". Αυτοί οι λύχνοι που περιέχονται σε ένα σύνολο της ΠΜ ΙΙΙ - ΜΜ ΙΑ από το βορειότερο τµήµα του δωµατίου, αποτελούν προϊόντα τοπικής παραγωγής που κατασκευάστηκαν από έναν ηµι‑λεπτόκοκκο ερυθρό πηλό και µιµούνται τα περίτεχνα διακοσµητικά θέµατα της κεραµικής µε ανοιχτόχρωµα µοτίβα επί σκοτεινού βάθους, η οποία αποτέλεσε το σήµα κατατεθέν της ύστερης Προανακτορικής παραγωγής στην Ανατολική Κρήτη. Αυτοί οι περίτεχνοι λύχνοι µε τα ανοιχτόχρωµα διακοσµητικά θέµατα επί σκοτεινούς βάθους που προέρχονται από στρώµατα της Ύστερης Προανακτορικής περιόδου του ανακτόρου των Μαλλιών φαίνεται να αντιπροσωπεύουν το πρωτότυπο των µεταγενέστερων λύχνων τύπου "κηροπηγίου", που µαρτυρούνται σε όλη την περιοχή των Μαλίων από τη ΜΜ Ι έως την ΜΜ ΙΙ. Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να παρουσιάσει οκτώ λύχνους και το ανασκαφικό τους περιβάλλον, να παραθέσει παράλληλα τόσο από τα Μάλια όσο και από την Μινωική Κρήτη και να ανιχνεύσει την εξέλιξη του συγκεκριµένου σχήµατος από την Ύστερη Προανακτορική περίοδο έως την Παλαιονακτορική περίοδο σε ολόκληρο το νησί.

[en] In 2021, eight pricket lamps were identified during the study of pottery from the sounding undertaken by Olivier Pelon in 1978 and 1985 in Room IX b, located in the North Wing of the Malia Palace. These lamps, contained in an EM III–MM IA assemblage from the northern part of the room, are local productions in semi‑fine red fabric that imitate the elaborate patterns of the White‑on‑Dark Ware, the hallmark of the late Prepalatial productions of East Crete. These elaborate white‑on‑dark pricket lamps from the late Prepalatial levels of the Malia Palace seem to represent the prototype of the later pricket lamps, well-attested across the Malia site from MM I to MM II. This paper aims to present the eight lamps and their context, to provide parallels both from Malia and Minoan Crete, and to trace the development of this specific shape from late Prepalatial through the Protopalatial period in the whole island.
[el] Περίληψη: Η Νέα Κοκκινιά, η σημερινή Νίκαια, είναι μία πόλη που απέχει περίπου πέντε χιλιόμετρα από το λιμάνι του Πειραιά. Ιδρύθηκε το 1923 από πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και αποτελεί τον μεγαλύτερο οργανωμένο αστικό προσφυγικό οικισμό στον Πειραιά, που δημιουργήθηκε με τη συνεργασία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, του ελληνικού κράτους, ξένων φιλανθρωπικών οργανώσεων, αλλά και την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των προσφύγων μέσω των συλλόγων που δημιούργησαν. Οι προσφυγικοί σύλλογοι ιδρύθηκαν ταυτόχρονα με την εγκατάσταση των προσφύγων στην περιοχή. Η μελέτη της ένταξης των προσφύγων και οι προσπάθειες που κατέβαλαν για την αποκατάσταση και κοινωνική τους ένταξη αποτελούν μια αθέατη πτυχή του προσφυγικού ζητήματος. Ωστόσο, μια προσέγγιση "από κάτω προς τα πάνω" μετατρέπει τους πρόσφυγες σε ενεργά υποκείμενα της ιστορίας και συνδιαμορφωτές του τόπου και της ζωής τους, αφού μέσα στις πόλεις στα οποία ζουν, εργάζονται, διασκεδάζουν, αθλούνται και κοινωνικοποιούνται, διαμορφώνουν την ταυτότητά τους και διεκδικούν τα δικαιώματά τους και μάλιστα οργανώνονται. Αυτό το άρθρο παρουσιάζει αυτές τις αόρατες πτυχές της πολύπλοκης διαδικασίας της αστικής ανάπλασης και των συσχετισμών.

[en] Abstract: Nea Kokkinia, today's Nikaia, is a city that is about five kilometers from the port of Piraeus. It was founded in 1923 by refugees from Asia Minor and constitutes the largest organized urban refugee settlement in Piraeus, which was created through the collaboration of rehabilitation agencies, the Greek State, foreign charities, but also the active participation of the refugees themselves through the associations they created. The refugee associations were established simultaneously with the settlement of the refugees in the area. The study of the integration of refugees and the efforts they made for their rehabilitation and social integration constitute an invisible aspect of the refugee issue. However, a "bottom-up" approach transforms refugees into active subjects of history and co‑shapers of their place and life, since within the cities these individuals live, work, have fun, play sports, and socialize, they form their identities, and claim their rights and even organize themselves. This article presents these unseen aspects of the complex process of urban regeneration and associations.
[el] Η θέση του Ιωάννη Καποδίστρια για την παιδεία είναι γνωστή. Άγνωστη παραμένει όμως μία προσπάθειά του για την κοπή αναμνηστικού μεταλλίου για τους αριστεύσαντες μαθητές των σχολείων του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Παρόλο που το νομισματοκοπείο οργανώθηκε μέσα σε δύσκολες για την εποχή συνθήκες και ακόμα πιο δύσκολα βρέθηκε ασήμι για την κοπή 11.978 φοινίκων, εν τούτοις, η σκέψη του παρέμενε στη μόνη ελπίδα για το μέλλον, την παιδεία και την ανταμοιβή των αριστούχων μαθητών. Παρουσιάζουμε αναλυτικά την προσπάθεια αυτή, η οποία αντιστοιχεί και στην πρώτη κοπή μεταλλίου των νεοτέρων χρόνων στην Ελλάδα.

[en] Ioannis Kapodistrias' views on education are well known. However, unknown remains his attempt to issue a commemorative medal for the distinguished pupils of schools of the newly established Greek state. Even though the mint was organized under difficult conditions at the time and even more difficult was the silver to be found for striking 11 978 Phoinices, his thoughts were focused upon the only hope for the future, i.e. the education and reward of excellence among pupils. This effort is presented here in detail, which corresponds to the first issue of medal in Greece in modern times.
[el] Η ένταξη της Ελλάδας στην EOK/EE (1981) οδήγησε στην εφαρμογή ευρωπαϊκών οδηγιών σε όλους τους τομείς της δημόσιας δράσης. Από το 1989, οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες του ελληνικού Κράτους ενσωματώθηκαν πλήρως στα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (ΚΠΣ) και στα τομεακά επιχειρησιακά προγράμματα της Ε.Ε. Το άρθρο αυτό προτείνει μια ανάλυση της διαδικασίας του εξευρωπαϊσμού και των επιπτώσεών της στην ανάπτυξη των πολιτιστικών πολιτικών σε τοπικό επίπεδο, κατά την περίοδο 1980‑2010. Υπό το πρίσμα αυτό, βασική επιδίωξη είναι να προσεγγιστούν οι αλλαγές που εντοπίστηκαν στην ίδια την διαδικασία της λήψης αποφάσεων, δεδομένου ότι ένα νέο στοιχείο, το οποίο αφορά την Κοινοτική δράση, διαδραματίζει πλέον δυναμικό ρόλο στον καθορισμό του περιεχομένου των δημόσιων πολιτικών.

[en] The accession of Greece to the EEC/EU (1981) resulted in the application of European directives in all areas of public action. By 1989, Greek state-led development initiatives were fully integrated into Community Support Frameworks (CSFs) and sectoral EU funding programs. This article proposes an analysis of the Europeanization process and its impact on the evolution of local cultural policies during the period 1980‑2010. In this perspective, we wish to understand the nature of the changes identified in the process of decision-making, since a new component that of Community action, plays a dynamic role in defining the content of public policies.
[el] Στο άρθρο αυτό παρουσιάζεται η σχέση μεταξύ τελετουργικής μαγειρικής του Πάσχα στη σύγχρονη Ελλάδα και αναπαραστάσεων του έμφυλου σώματος, εστιάζοντας στην παραδοσιακά μεταγαμήλια εγκατάσταση, τον τόπο δηλαδή κατοίκησης του νιόπαντρου ζευγαριού. Οι τρεις αυτές υλικότητες, όπως είναι η τροφή, το σώμα και ο χώρος, απηχούν την ιδεολογία του φύλου. Στην παραδοσιακή ηπειρωτική Ελλάδα, και όπου η μεταγαμήλια εγκατάσταση είναι ανδρο-πατροτοπική, το πασχαλινό αρνί ψητό στη σούβλα αποτελεί στιγμή εορτασμού των ανδρογραμμικών δικτύων συγγένειας. Στον αντίποδα, στην Αιγαιακή Ελλάδα η μεταγαμήλια εγκατάσταη του ζευγαριού είναι γυναικο-μητροτοπική. Το εμβληματικό πασχαλινό πιάτο των νησιών του Αιγαίου, το γεμιστό κατσίκι, αποκαλύπτει σύμβολα του κύκλου της ζωής κοριτσιών και γυναικών ενώ είναι και θεμελιωδώς συνδεδεμένο με τον χώρο που παράγουν οι συγκεκριμένες πρακτικές κατοίκησης. Μαγειρική και χώρος υποδηλώνουν τις αναπαραστάσεις του σώματος, ειδικά του αναπαραγωγικού σώματος, γυναικείου και ανδρικού.

[en] This contribution aims at implementing the relationships between Easter ritual cooking in Greece and contemporary representations of gender, among others through the traditional way of post-marital residence, that is to say, the place of residence of the young pair. Those three materialities, food, body and space, do echo gender ideology. In mainland Greece, traditional post-marital residence is patri-virilocal and the Easter lamb, roasted on a spit, is a time of celebration of agnatic kinship networks. Conversely, Aegean Greece post-marital residence is matri-uxorilocal. The emblematic Easter dish of the Aegean islands, stuffed kid, appears to be linked to girls' and women's ages symbols while being also fundamentally linked to the space resulting of dwelling practices. Cooking and space are both evocative of representations of the body–including the reproductive body, male or female.