[en] Introduction and objective. The percentage of older people in our society has increased exponentially in recent decades, and it is expected that this increase will continue over the years. In relation to this, health policies are increasingly focusing on the prevention of dependence and increasing the autonomy and quality of life of the elderly. For this reason, acting on the adult frailty syndrome can be one of the key pieces of present and future health. The objective of this work is to identify effective interventions in the treatment of frailty in the elderly population. Methodology. A systematic review on the subject under study has been carried out. A search of publications on this topic was carried out in different databases (PubMed, Scopus, Cinahl and Web of Science). The publications found were selected, through a reading in three phases: title, summary and full text. A total of 11 publications were reviewed, of which 2 were systematic reviews, 5 were randomized clinical trials and 4 were clinical practice guidelines. Results. The main intervention that we have located for the treatment of frailty in the elderly, have been those based on physical exercise. However, other treatment measures found, even without clear evidence, have been the modification of the habitual diet, the monitoring of functionality, pharmacotherapy, relaxation or meditation, the review of the usual medication, the multidisciplinary approach of the co-existing geriatrics syndromes and the adaptation of the physical environment. Conclusion. We conclude that all the interventions recommended in the literature to treat the frailty syndrome of the elderly are reflected in the NIC toxonomy, so they can be carried out by nursing professionals. The intervention with the greatest evidence is the promotion of physical activity, but more research is needed to clarify the effectiveness of each of the interventions described.

[gl] Introdución e obxectivo. A porcentaxe de persoas maiores na nosa sociedade incrementouse exponencialmente nas últimas décadas, e prevese que ese aumento continúe nos vindeiros anos. En relación con isto, as políticas sanitarias estanse a centrar cada vez máis na prevención da dependencia e o aumento da autonomía e calidade de vida dos máis maiores. Por este motivo, a actuación sobre o síndrome de fraxilidade dos anciáns pode ser unha das pezas chave da sanidade do presente e o futuro. O obxectivo deste traballo é identificar as intervencións eficaces no tratamento da fraxilidade na poboación maior. Metodoloxía. Levouse a cabo unha revisión sistemática sobre o tema a estudo. Realizouse unha busca de publicacións sobre dito tema en diferentes bases de datos (PubMed, Scopus, Cinahl e Web of Science). Seleccionáronse as publicacións atopadas mediante unha lectura en tres fases: título, resumo e texto completo. Revisáronse un total de 11 publicacións, das cales 2 eran revisións sistemáticas, 5 eran ensaios clínicos aleatorizados e 4 eran guías de práctica clínica. Resultados. As principais intervencións que se localizaron para o tratamento da fraxilidade nos anciáns, foron aquelas baseadas no exercicio físico. Porén, outras medidas de tratamento atopadas, aínda que sen evidencia clara, foron a modificación da dieta habitual dos fráxiles, o seguimento da súa funcionalidade, a farmacoterapia, a meditación ou relaxación, a revisión da medicación habitual, a abordaxe multidisciplinar dos síndromes xeriátricos coexistentes e a adaptación do ambiente físico. Conclusión. Concluímos que todas as intervencións recomendadas na literatura para tratar o síndrome de fraxilidade do ancián aparecen reflectidas na toxonomía NIC, polo que poden ser levadas a cabo por profesionais da enfermería. A intervención con maior evidencia actualmente é o fomento da actividade física, pero precísanse máis investigacións para esclarecer a eficacia de cada unha das intervencións descritas na literatura.