BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Ο θησαυρός που δημοσιεύεται βρέθηκε σε σωστική ανασκαφή στην Κάτω Αχαγιά (αρχαία Δύμη), νοτιοδυτικά της Πάτρας. Περιλαμβάνει 801 νομίσματα στη συντριπτική πλειοψηφία τους συμμαχικές δραχμές, εκτός από 2 βοιωτικά συμμαχικά δίδραχμα του 2ου αι. π.Χ. και 3 χάλκινα μελών του Κοινού. Αποτελεί ένα απόλυτα ομοιογενές σύνολο συμμαχικών δραχμών. Από αυτές, οι 617 είναι εκδόσεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας και οι υπόλοιπες 181 αυτόνομες εκδόσεις πόλεων της κεντρικής Ελλάδος και Πελοποννήσου. Από τις αχαϊκές συμμαχικές δραχμές οι 211 ανήκουν στους τύπους Early και Late της M. Thompson και οι υπόλοιπες 406 σε νεότερες κοπές, απούσες από το Αγρίνιον. Οι νεότερες εκδόσεις του θησαυρού, αχαϊκές και αυτόνομες, είναι της αρχής του Γ´ Μακεδονικού πολέμου. Το τιμητικό ψήφισμα για τον Κάσσανδρο Μενεσθέως (Syll.3 653) εξηγεί ότι οι αυτόνομες εκδόσεις μελών της Συμπολιτείας θα μπορούσαν να προέρχονται από τα χρήματα, που μοίρασε ο Ευμένης εξυπηρετώντας τα σχέδια της Ρώμης, για διάσπαση του Κοινού. Τα ανασκαφικά δεδομένα μαρτυρούν ότι ο θησαυρός κρύφτηκε στο πλαίσιο της εξορίας χιλίων Αχαιών στην Ιταλία μετά την Πύδνα (167 π.Χ.).

[fr] Le trésor Dymé I fut mis au jour lors d'une fouille de sauvetage à Katô Achaïa (ancienne Dymé), au Sud-Ouest de Patras. Il contient 801 monnaies, dont l'écrasante majorité sont des drachmes d'étalon symmachique, excepté 2 didrachmes béotiens du même étalon du iie s. et 3 bronzes des membres du Koinon. De cette somme, 617 monnaies représentent des émissions de la Confédération achéenne et 181 des émissions autonomes des poleis de la Grèce centrale et du Péloponnèse. Parmi les exemplaires achéens, 211 font partie des catégories Early et Late de M. Thompson et 406 appartiennent à des émissions plus récentes, absentes du trésor d'Agrinion. Les émissions les plus récentes du trésor, achéennes et autonomes, datent du début (172-171) de la 3e guerre de Macédoine. Le décret honorifique d'un Cassandre fils de Menestheus (Syll.3 653) donne à supposer que les émissions autonomes de certains membres du Koinon furent produites avec l'argent distribué par Eumène, selon les plans des Romains, dans le but de briser le front des Achéens à la veille de la guerre. Les données de la fouille indiquent que le trésor fut enfoui au moment de la déportation en Italie de 1 000 Achéens après Pydna (167 av. J.-C.).
[el] Μελέτη της χρονολόγησης της θητείας του Δαμασία στο αξίωμα του επωνύμου άρχοντος στην Αθήνα και του πρώτου ιερού πολέμου στους Δελφούς.Οι πηγές προτείνουν δύο χρονολογήσεις για την θητεία του Δαμασία στο αξίωμα του επωνύμου άρχοντος : το 582/1 και το 580/79. Η μελέτη αυτή επιχειρεί αρχικά να αποδείξει ότι και οι δύο αυτές προτάσεις είναι ορθές. Πράγματι, το όνομα του Δαμασία πρέπει να υπήρχε στους καταλόγους των αρχόντων τις τρεις χρονιές κατά τις οποίες άσκησε αυτό το αξίωμα και όχι μόνο την πρώτη. Στο δεύτερο μέρος του άρθρου προτείνεται μια νέα ερμηνεία για τις χρονικές υποδιαιρέσεις της περιόδου που, στο κεφάλαιο ΧΙΙΙ της Αθηναίων Πολιτείας, χωρίζει την αποχώρηση του Σόλωνα από τον διορισμό του Δαμασία, ώστε να αντιστοιχηθούν με τα δύο termini που ορίστηκαν παραπάνω. Μια τέτοια προσέγγιση μας υποχρεώνει να επενεξετάσουμε τη χρονολόγηση της θητείας του Σόλωνα στο αξίωμα του άρχοντος, που αποτελεί και το σημείο εκκίνησης του υπολογισμού, ζήτημα που θα προσεγγίσουμε μέσω της ανάμειξης του νομοθέτη στον πρώτο ιερό πόλεμο.

[fr] Les sources proposent deux dates concurrentes pour l'archontat de Damasias : 582/1 et 580/79. Cette étude tente premièrement d'établir que ces propositions sont toutes deux correctes. En effet, le nom de Damasias devait figurer sur la liste des archontes pour les trois années durant lesquelles il exerça cette charge, et non uniquement pour la première. La seconde partie de l'étude propose une interprétation nouvelle des intervalles de temps qui, dans le chapitre XIII de la Constitution d'Athènes, scandent la période séparant le départ de Solon de la désignation de Damasias, afin de les faire correspondre avec les deux termini établis plus haut. Pareille démarche oblige à remettre sur le métier la chronologie de l'archontat solonien qui constitue le point de départ du comput, question que nous aborderons à travers l'implication du législateur dans la première guerre sacrée.
[el] Η ποιητική συλλογή του Κυρ. Χαραλαμπίδη, Κυδώνιον μήλον, ολοκληρώνεται με τέσσερα δημοτικοφανή ομοιοκατάληχτα δίστιχα, τα οποία προσιδιάζουν προς τις κρητικές μαντινάδες. Tο φαγητό είναι η αφορμή για να μας μιλήσει ο ποιητής για την ποιητική του θεώρηση, εξ' ου και η παρείσφρηση του Κορνάρου που, ας σημειωθεί, λειτουργεί ως περσόνα του κύπριου ποιητή. Ο ποιητής μηχανεύεται "ένα γιορτάσι λαϊκό με τραγούδια του έρωτα και του τραπεζιού, έτσι ώστε να συντελείται και το φαγοπότι των λέξεων."

[fr] Le recueil poétique de Kyriakos Ηaralambidis, Pomme de Cydon, se clôt sur quatre distiques rimés qui ont à voir avec les mantinadès crétoises. La nourriture est, pour le poète, prétexte à nous parler de sa conception de la poésie, d'où l'intrusion de Cornaros qui, notons-le, fonctionne comme la persona du poète chypriote. Le poète invente " une fête populaire avec des chansons d'amour et de table, de façon à ce qu'advienne aussi un festin de mots ".
[el] Το παρόν άρθρο εξετάζει τις ενδείξεις που επιτρέπουν να χρονολογηθεί η πρώτη εγκατάσταση των Σεραπείων A και B στη ∆ήλο, µε βάση τα ευρήµατα των πρόσφατων ανασκαφικών ερευνών. Η µελέτη της κεραµεικής οδηγεί στην αναθεώρηση απόψεων που φαίνονταν εδραιωµένες: η χρονολόγηση της κατασκευής του Σεραπείου B ειδικότερα, πρέπει να τοποθετηθεί περίπου έναν αιώνα αργότερα, ενώ του Σεράπειου A φαίνεται πως αντιστοιχεί µε αυτή που γίνεται γενικά αποδεκτή µε βάση τη χρονολόγηση των επιγραφικών δεδοµένων. Τίθεται συνεπώς το πρόβληµα της ασυµφωνίας µεταξύ των δύο τύπων δεδοµένων, επιγραφικών και κεραµεικών, όσον αφορά τη χρονολόγηση του Σεραπείου B.

[fr] L'article examine les indices permettant de situer chronologiquement la première installation des Sarapieia A et B à Délos, en s'appuyant sur le matériel des fouilles récentes. L'étude céramique conduit à réviser des positions qui semblaient établies : la date de construction du Sarapieion B notamment doit être abaissée d'environ un siècle, tandis que celle du Sarapieion A paraît correspondre à celle généralement admise, à partir de la datation des textes épigraphiques. Se pose alors le problème de la discordance entre les deux séries de données, épigraphiques et céramiques, pour la datation du Sarapieion B.
[el] Το άρθρο παρουσιάζει τις γαστρονομικές εμπειρίες τεσσάρων ξένων γυναικών εγκαταστημένων στην Όθωνική Ελλάδα. Στην αλληλογραφία και τα ημερολόγιά τους (1834-1853) περιγράφουν τις καθημερινές τους φροντίδες και τις προσπάθειές τους να προσαρμοστούν στις διατροφικές συνήθειες και τα τοπικά προϊόντα μιας φτωχής χώρας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

[fr] Cette contribution examine les expériences culinaires de quatre femmes d'origine allemande et danoise dans la Grèce du roi Othon. Dans leurs écrits intimes (1834-1853) elles dépeignent leurs soucis quotidiens et leurs efforts pour s'adapter aux produits alimentaires et aux goûts orientaux d'un pays pauvre de l'Europe du Sud.
[el] Αυτό το άρθρο είναι το πρώτο µιας σειράς που στόχος της είναι να αναφερθεί στις έρευνες που πραγµατοποιούνται στη ∆ήλο, σε τοµείς της πόλης που µέχρι τώρα δεν είχαν ανασκαφεί. Αναφέρεται στην περιοχή που βρίσκεται βόρεια και ανατολικά του σταδίου, σε επαφή µε τη χερσόνησο του Πατινιώτη. Οι παρατηρήσεις που έγιναν κατά την επιφανειακή έρευνα δείχνουν πως έχουµε να κάνουµε µε µια συνοικία κατοικιών διαταγµένη σε νησίδες γύρω από µια κεντρική οδό µε κατεύθυνση Βορρά-Νότο, η οποία φαίνεται να αποτελεί τη συνέχεια της συνοικίας του Σταδίου που είχε ανασκάψει ο A. Plassart και που πιθανώς χρονολογείται στη δεύτερη περίοδο της αθηναϊκής κυριαρχίας µετά το 167 π.Χ. Στις παρυφές κοντά στην ακτή, στα Ανατολικά και ∆υτικά, οι οικίες είναι κατασκευασµένες κάθετα στην ακτογραµµή, υποχρεώνοντας τους κατασκευαστές να προχωρήσουν σε σηµαντικά έργα µηχανικής. Οι δοµικές διαφορές που παρατηρούνται µεταξύ αυτών των δυο συστηµάτων µας κάνουν να διερωτηθούµε πάνω στη σχετική χρονολογία που επικράτησε κατά την ανάπτυξη αυτού του τοµέα της πόλης.

[fr] Cet article est le premier d'une série de contributions dont l'objectif est de rendre compte des investigations menées à Délos sur les différents secteurs de la ville qui n'ont jusqu'à présent fait l'objet d'aucune fouille. Celui‑ci est consacré à la région située au nord et à l'est du stade, au contact de la presqu'île de Patinioti. Il ressort des observations réalisées en surface du terrain naturel qu'on a affaire à un quartier d'habitations organisé en îlots autour d'une voie principale nord-sud, qui semble être la continuité du quartier du Stade fouillé par A. Plassart et pourrait dater de la seconde période de la domination athénienne après 167 av. J.‑C. Sur les franges littorales est et ouest, les maisons sont construites perpendiculairement à la ligne du rivage, obligeant les constructeurs à réaliser d'importants travaux de génie civil. Les différences structurelles observées entre ces deux systèmes conduisent à se poser la question de la chronologie relative qui a présidé au développement de ce secteur.
[el] Παρουσιάζεται η δοµή και η ιστορία τεσσάρων µνηµειωδών καταλόγων αξιωµατούχων της Θάσου. Οι δύο πρώτοι χαράχθηκαν γύρω στο 360 και συµπληρώνονταν για σαράντα περίπου έτη. Οι δύο επόµενοι χαράχθηκαν γύρω στο 320· επαναλάµβαναν το περιεχόµενο των πρώτων καταλόγων και ενηµερώνονταν ως την αυτοκρατορική περίοδο. Οι επιγραφές θα επανεκδοθούν. Ο λίθος Recherches I, 36, που ανήκει στο Μεγάλο Κατάλογο των θεωρών, ανήκει στον 4ο αι. Το άρθρο πραγµατεύεται ένα τµήµα που χρονολογείται από το 334 έως το 326 και προτείνει µια προσωπογραφική ανάλυση. Ανάµεσα αυτούς τους θεωρούς υπάρχει κάποιος Αριστόλεως, που πρέπει να είναι ο ηγέτης των οπαδών του Φιλίππου Β΄ (Δηµ. XVIII 197). Δηµοσιεύεται βωµός του "Βασιλέως Φιλίππου Σωτήρος", που τεκµηριώνει την υπαγωγή της Θάσου στη µακεδονική κυριαρχία. Η χάραξη των δύο µεγάλων καταλόγων αξιωµατούχων εντάσσεται πιθανώς στο ίδιο πλαίσιο.

[fr] L'article présente la structure et l'histoire des quatre listes monumentales de magistrats de Thasos. Les deux premières furent gravées vers 360 et complétées pendant une quarantaine d'années. Les deux suivantes furent gravées vers 320, reprenant le contenu des précédentes, et tenues à jour jusqu'à l'époque impériale. Ces inscriptions font l'objet d'un projet de republication. Le bloc Recherches I, 36, appartenant à la Grande Liste des théores, doit se placer dans les colonnes du ive s. L'article étudie une section datée de 334‑326 et propose une analyse prosopographique. Parmi ces théores figure un certain Aristoleôs, qui doit être le leader des partisans de Philippe II (Dém. XVIII 197). Un autel du " Roi Philippe Sauveur ", publié ici, illustre l'entrée de Thasos dans l'hégémonie macédonienne. La gravure des deux grandes listes de magistrats pourrait se placer dans le même contexte.
[el] Παράλληλα με την επανέναρξη των ανασκαφών, παρουσιάζουμε νέα δεδομένα σχετικά με τα τρία πιο δυτικά μνημεία του ανδήρου της Μαρμαριάς, τα οποία συλλέξαμε με την ευκαιρία της καταγραφής των διάσπαρτων λίθων, που βρίσκονται στο χώρο, και μιας νέας ανάγνωσης των αρχαίων γραπτών πηγών. Επιβεβαιώνεται έτσι η χρήση του SD 44 ως εστιατορίου. Προτείνεται μια νέα χρονολόγηση για το κτήριο από ασβεστόλιθο SD 43, του οποίου η αρχιτεκτονική δεν συνάδει με εκείνη ενός ναού αλλά μάλλον με μιας αίθουσας συνέλευσης. Προτείνεται επίσης χαμηλότερη χρονολόγηση για την θόλο SD 40, πράγμα που τη συσχετίζει με το Φιλιππείον της Ολυμπίας. Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να συγκεκριμενοποιηθούν από τη συνέχεια της αρχιτεκτονικής μελέτης αλλά μας προτρέπουν ήδη να επαναπροσδιορίσουμε την θέση που κατείχε η Μακεδονία των Αργεαδών στους Δελφούς.

[fr] En accompagnement de la reprise des fouilles, nous présentons de nouvelles données relatives aux trois monuments les plus occidentaux de la terrasse de la Marmaria, obtenues à l'occasion de l'inventaire des blocs hors œuvre, présents sur le site, et d'une relecture des sources textuelles antiques. La fonction d'hestiatorion de SD 44 est ainsi confirmée. Une nouvelle datation est proposée pour l'édifice de calcaire SD 43 dont l'architecture ne correspond pas à celle d'un temple, mais plutôt à celle d'une salle d'assemblée. La date de la tholos SD 40 est également abaissée, ce qui la met en relation avec le Philippéion d'Olympie. Ces acquis auront à être précisés par la poursuite de l'étude architecturale, mais ils invitent déjà à réévaluer la place que la Macédoine des Argéades tenait à Delphes.
[el] Περίληψη : Αυτό το άρθρο ασχολείται με την εκδοτική ιστορία μιας γραμματικής για τη βλάχικη/αρωμουνική γλώσσα που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1813 και πενήντα χρόνια αργότερα στο Βουκουρέστι. Σε μια πρώτη φάση εξετάζεται το κοινωνικοπολιτικό και κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο μέσα από το οποίο αναδύθηκε η θέληση για την προώθηση της βλάχικης/αρωμουνικής γλώσσας, κυρίως απέναντι στην πολιτιστική ηγεμονία της ελληνικής γλώσσας στους κόλπους των χριστιανικών κοινοτήτων στα Βαλκάνια καθώς και στα μέλη του Ρουμ μιλέτ που είχαν εγκατασταθεί στην Κεντρική Ευρώπη. Στη συνέχεια, το άρθρο μας καλεί να αναλογιστούμε πώς το ζήτημα της γλώσσας εργαλειοποιήθηκε από τις χριστιανικές βαλκανικές μοναρχίες προκειμένου να οριοθετήσουν σφαίρες επιρροής στην Οθωμανική Μακεδονία κατά τη διάρκεια των αντικρουόμενων εδαφικών τους διεκδικήσεων.

[fr] Résumé : cet article s'intéresse à l'histoire éditoriale d'une grammaire de la langue valaque/aroumaine, initialement publiée à Vienne en 1813 et rééditée en 1863 à Bucarest. Dans un premier temps, il s'agit d'étudier le contexte sociopolitique et socioculturel dans lequel voit le jour la volonté de promouvoir l'enseignement de la langue valaque/aroumaine, notamment vis-à-vis de l'hégémonie culturelle du grec, au sein des communautés chrétiennes dans les Balkans ainsi qu'auprès d'une diaspora ottomane issue du Rum millet et installée en Europe centrale. En second lieu, cet article nous invite à comprendre comment la question linguistique est instrumentalisée dans le cadre des revendications territoriales conflictuelles opposant les royaumes balkaniques chrétiens dans leur lutte pour délimiter des sphères d'influence en Macédoine ottomane.
[el] Είναι κοινώς αποδεκτό στην επιστηµονική βιβλιογραφία ότι οι ∆ελφοί, όπως και η ∆ήλος, είχαν τον "Απόλλωνα ως προπύργιο". Από την άφιξη των Αµφικτυόνων, το αργότερο την εποχή του λεγόµενου Πρώτου Ιερού Πολέµου (αρχές του 6ου αι. π.Χ.), έως το τέλος του παγανισµού (αρχαίας λατρείας), το ιερό και η πόλη των ∆ελφών προστατεύονταν από τη θρησκευτική εντολή, την οποία τα µέλη της διεθνούς ένωσης είχαν δεσµευτεί να τηρούν. Αυτή η πολιτικό-θρησκευτική συνθήκη απάλλαξε την µικρή πόλη των ∆ελφών από το βάρος της ευθύνης της υπεράσπισης του πλούσιου ιερού. Αυτό το αρχαίο ιδεώδες είχε ως αποτέλεσµα ένα επιστηµονικό και βιβλιογραφικό κενό, παρά το γεγονός ότι οι µελέτες για οχυρώσεις, ή γενικότερα για αµυντικά συστήµατα, ήταν πολυάριθµες τις τελευταίες δεκαετίες. Οι ανασκαφές που έλαβαν χώρα το 2017 και 2018 επέτρεψαν µέσα σε λίγες εβδοµάδες να ανανεώσουµε συνολικά το ερώτηµα γύρω από τις αρχαίες οχυρώσεις των ∆ελφών.

[fr] Il est convenu de considérer dans la littérature scientifique que Delphes a eu, comme Délos, " Apollon pour rempart ". De l'arrivée des Amphictions, au plus tard au moment de ce qu'il est convenu d'appeler la Première Guerre sacrée (début du vie s. av. J.‑C.), jusqu'à la fin du paganisme, le sanctuaire et la cité de Delphes ont en effet été protégés par l'interdit religieux que les membres de l'Association internationale étaient chargés de faire respecter. Cette configuration politico-religieuse a évité à la petite cité des Delphiens d'avoir à assumer la charge de défendre le riche sanctuaire. De cet idéal antique a résulté un vide scientifique et bibliographique, alors même que les études sur les fortifications ou, plus largement, sur les systèmes défensifs, ont été nombreuses ces dernières décennies. Les fouilles menées en 2017 et 2018 ont cependant permis en quelques semaines de renouveler entièrement le questionnement sur les fortifications de Delphes dans l'Antiquité.
[el] Στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράµµατος "Αρχέπολις: αρχαιολογία και ιστορία του δηµόσιου χώρου στη Θάσο", το οποίο επικεντρώνεται στην αγορά της Θάσου, το παρόν άρθρο παρουσιάζει αρχικές προτάσεις για το ιερό που προσδιορίζεται ως GTh 34 στην ονοµατολογία του Οδηγού της Θάσου. Παρουσιάζει τα αποτελέσµατα της αρχιτεκτονικής µελέτης του βωµού και προτείνει µια νέα ερµηνεία της επιγραφής IG XII 8, 361, η οποία επέτρεψε την ταυτοποίηση του ιερού. Τέλος, σκιαγραφεί τις προκλήσεις της µελέτης αυτού του ιερού χώρου, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του βορειοανατολικού τοµέα της αγοράς.

[fr] S'inscrivant dans le programme de recherche " Archépolis : archéologie et histoire de l'espace public à Thasos " qui porte sur l'agora thasienne, cet article livre de premières propositions sur le sanctuaire identifié sous le numéro GTh 34 dans la nomenclature du Guide de Thasos. Il présente les résultats de l'étude architecturale menée sur l'autel et propose une nouvelle interprétation de l'inscription IG XII 8, 361, qui permit l'identification du sanctuaire. Il expose enfin les enjeux de l'étude de cet espace sacré qui joue un rôle de premier plan dans le développement du secteur nord‑est de la place publique.
[el] Τα Γίτανα, αρχαία πόλη της Ηπείρου, ελάχιστα γνωστή από φιλολογικές πηγές, ανεφάνησαν ως καίριος χώρος αρχαιολογικής έρευνας σχετικά πρόσφατα μέσω των διενεργούμενων ανασκαφών. Η σημασία της πόλεως ως έδρας των Θεσπρωτών και κομβικού κέντρου για τα ηπειρωτικά πράγματα αναδεικνύεται σταδιακά από εντυπωσιακά ευρήματα που έχουν έλθει στο φως. Η μελέτη των ανασκαφικών νομισμάτων των ετών 1986-1997 προσφέρει ένα καλό δείγμα για τη διερεύνηση της νομισματικής κυκλοφορίας στα Γίτανα. Σε συνδυασμό με μια συνολικότερη εικόνα της διάχυσης πελοποννησιακών νομισμάτων στην ευρύτερη περιοχή αποκομίζονται αξιόλογες παρατηρήσεις. Εξετάζεται η σπάνις των συγκεκριμένων νομισμάτων σε σύγκριση με κοπές που κατεξοχήν κυκλοφορούν στην Ήπειρο, καταδεικνύονται εκδίδουσες αρχές και ανιχνεύονται αθέατες επαφές μεταξύ των δύο περιφερειών. Επιπλέον, στο σημαντικό σύνολο περίπου 3.000 πήλινων σφραγισμάτων του αρχείου αλληλογραφίας των Γιτάνων εντοπίστηκε ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος ενεπίγραφο σφράγισμα με μορφή Αθηνάς, που προέρχεται από τη Δύμη της Αχαΐας. Σε συνάρτηση με τα ιστορικά δεδομένα, επιχειρείται η χρονολόγηση του σφραγίσματος μέσω αναζήτησης νομισματικών και επιγραφικών παραλλήλων.

[fr] Antique cité d'Épire peu connue des sources écrites, Gitana est devenue, grâce aux fouilles, un centre majeur de recherches archéologiques. L'importance de la ville comme siège des Thesprotes et centre névralgique des affaires épirotes se révèle progressivement par les trouvailles spectaculaires qui y sont réalisées. Les monnaies trouvées entre 1986 et 1997 autorisent une étude fine de la circulation monétaire de Gitana et se prêtent à d'intéressantes remarques sur la diffusion dans la région des monnaies péloponnésiennes. Le nombre relativement limité de ces dernières, comparé aux espèces circulant habituellement en Épire, n'en rend que plus évidentes les relations ponctuelles entre les deux régions. On relève aussi, parmi les 3 000 sceaux récupérés qui attestent des échanges épistolaires de Gitana, un document particulièrement intéressant provenant de Dymè, au type d'Athèna, que l'on s'efforce de dater, en tenant compte des sources historiques et par comparaison avec la documentation numismatique livrée par la cité achéenne.
[el] Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται οι εργασίες συντήρησης που έγιναν στους τοίχους ιδιωτικών κυρίως κτηρίων της ∆ήλου από το 2013 έως το 2019 από τη Γαλλική Σχολή Αθηνών σε συνεργασία µε την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων. Αναλύονται τα αίτια και οι συνέπειες της φθοράς των µνηµείων. Γίνεται µια σύντοµη αναδροµή στις εργασίες συντήρησης στη ∆ήλο κατά τον 20ο αιώνα. Παρουσιάζεται η προετοιµασία των πρόσφατων εργασιών και εξηγείται η µέθοδος συντήρησης που ακολουθήθηκε. Οι εργασίες που πραγµατοποιήθηκαν περιγράφονται αναλυτικά και στο τέλος γίνεται ένας απολογισµός. Το άρθρο συνοδεύεται από ένα παράρτηµα, το οποίο αναφέρεται στην ανάλυση του πηλοκονιάµατος που χρησιµοποιείται ως συνδετικό υλικό στους τοίχους των κτηρίων της ∆ήλου. Από την ανάλυση αυτήν προέκυψε το κονίαµα που προτάθηκε και χρησιµοποιήθηκε για τις εργασίες συντήρησης.

[fr] Cet article présente les travaux de restauration de murs de bâtiments essentiellement privés de Délos réalisés entre 2013 et 2019 par l'École française d'Athènes et l'Éphorie des Cyclades. Les causes et les conséquences de la dégradation des monuments sont décrites. On trouve un bref historique des travaux de restauration à Délos au xxe siècle, suivi par la présentation des travaux récents et de la méthode employée. Les travaux réalisés sont décrits en détail et la conclusion en dresse un bilan. L'article est accompagné d'une annexe où l'on trouve l'analyse du mortier de terre qui a été utilisé comme liant dans les murs des bâtiments antiques de Délos. Le mortier employé dans les travaux de restauration moderne est issu de cette analyse.
[el] Περίληψη: Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται τα αποτέλεσμα της τεχνικής ανάλυσης μεταλλικών νημάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί στην διακόσμηση Βυζαντινών και μετά-Βυζαντινών κεντητών εκκλησιαστικών υφασμάτων. Η μελέτη μικρών δειγμάτων από κεντητά υφάσματα που χρονολογούνται μεταξύ του 14ου και τον 19ο αιώνα από ελληνικά ιδρύματα έδωσε πληροφορίες σχετικά με τους τύπους των μεταλλικών νημάτων, καθώς και τις τεχνικές κατασκευής και τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τους.Μόνο σύρματα και ελάσματα περιελιγμένα γύρω από έναν μεταξωτό πυρήνα καταγράφονται από τον 14ο μέχρι τον 17ο αιώνα. Στη συνέχεια χρησιμοποιούνται περισσότερα είδη, όπως επίπεδα ελάσματα, τιρτίρια (tir-tir), πούλιες (διακοσμητικά μεταλλικά στοιχεία) και πολυάριθμα σύνθετα νήματα, ενώ η χρήση των συρμάτων μειώνεται. Η εισαγωγή των νέων αυτών νημάτων σχετίζεται με τις γενικότερες στιλιστικές αλλαγές που επήρθαν εκείνη την εποχή στην εκκλησιαστική χρυσοκεντητική από την επιρροή της Δυτικοευρωπαϊκής και Ανατολικής παράδοσης.

[fr] Résumé : cet article présente le résultat de l'analyse technique des fils métalliques utilisés dans la décoration de broderies byzantines et post-byzantines de textiles à usage religieux. L'étude de petits échantillons de tissus brodés datés du xive au xixe siècle par des fondations grecques a fourni des informations sur les types de fils métalliques ainsi que sur les techniques de fabrication et les matériaux utilisés pour les fabriquer.Seuls les fils et les rubans métalliques enroulés autour d'un noyau de soie (filé) sont enregistrés du xiveau xviie siècle. Ensuite, davantage de genres sont utilisés, tels que des rubans métalliques plats, des fils tir-tir, des sequins (éléments métalliques décoratifs) et de multiples fils composites, tandis que l'utilisation de fils diminue. L'introduction de ces nouveaux fils est liée aux changements stylistiques plus généraux intervenus à l'époque dans la broderie d'or à usage religieux sous l'influence des traditions d'Europe occidentale et orientale.