BSC-LT/ACAData huggingface dataset:
[el] Από τα τέλη του 6ου αι. π.Χ., τo νόμισμα έχει μια σημαντική παρουσία στα ιερά της Πελοποννήσου, καθώς συνδέεται με λατρευτικές πρακτικές και δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα σε αυτά. Τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στο οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο αξιών και κανόνων που εφαρμόζονται καταρχήν στην πόλη-κράτος, και κατ' επέκταση στο λατρευτικό θρησκευτικό περιβάλλον. Το νόμισμα προσφέρεται στις θεότητες αφενός ως έκφραση ευλάβειας και αφετέρου ως μέσο ανταπόδοσης με στόχο την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείο, την εξαργύρωση της θεϊκής ευμένειας και την επίτευξη της κοινωνικής προβολής. Παράλληλα, ο ρόλος του είναι λειτουργικός σε πληθώρα περιστάσεων, όπως είναι αναμενόμενο για μια κοινωνία με εγχρήματη οικονομία, η οποία αντανακλάται, πρωτίστως, στη χρήση νομίσματος. Σχετίζεται με τη διεξαγωγή πανελλήνιων αγώνων και πανηγύρεων προς τιμήν των θεών. Χρησιμοποιείται σε συναλλαγές που πραγματοποιούνται στα όρια των ιερών. Ανιχνεύεται στην υλοποίηση μεγαλόπνοων οικοδομικών προγραμμάτων και στην ανάθεση καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Τέλος, αποτελεί έμμεση μαρτυρία για την προέλευση όσων – αντιπροσώπων, ταξιδιωτών, προσκυνητών, στρατιωτών, εμπόρων – επισκέπτονται τα ιερά.

[fr] Depuis la fin du vie s. av. J.-C., la présence de monnaies est bien attestée dans les sanctuaires du Péloponnèse en lien avec les pratiques cultuelles et les activités qui s'y déroulent. Il faut en chercher les raisons dans le contexte socio-économique des valeurs qui s'incarnent essentiellement dans la cité-État, avant de s'étendre plus généralement à la sphère religieuse en général. Les monnaies sont offertes aux dieux, d'une part comme témoignage de piété et, de l'autre, comme mode d'expression de la reconnaissance en vue d'établir des relations entre l'homme et la divinité, de s'assurer la faveur divine et d'acquérir le prestige social. En même temps, la monnaie a une fonction concrète dans de nombreuses situations, comme l'on peut s'y attendre dans une société fondée sur une économie d'échange, qui se reflète essentiellement dans l'usage de la monnaie. Elle est en relation avec l'organisation de concours panhelléniques et de fêtes en l'honneur des dieux. Elle est également utilisée dans les échanges qui ont lieu dans le cadre des sanctuaires. Elle est investie dans la réalisation de vastes programmes édilitaires et dans la commande de créations artistiques. Enfin, les monnaies constituent un témoignage indirect sur les origines de tous ceux – représentants, voyageurs, pèlerins, soldats, marchands – qui visitent ces sanctuaires.
[el] Δύο ΜΜ ΙΙ Α αποθέτες στον τομέα Π των Μαλίων.Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται δυο αποθέτες υλικού, που δε βρίσκεται στην αρχική του θέση, οι οποίοι ήρθαν στο φως το 2008 και το 2010 στο βόρειο τµήµα του τοµέα Π των Μαλίων, όπου η κύρια φάση που αναγνωρίστηκε αντιστοιχούσε στον ορίζοντα καταστροφής της Συνοικίας Μ (ΜΜ ΙΙΒ). Ωστόσο, η κεραµική των αποθετών αυτών ανήκει σε µια πρωιµότερη φάση, που µπορεί να χρονολογηθεί στη ΜΜ ΙΙΑ, µια φάση για την οποία διαθέτουµε ακόµα ελάχιστα στοιχεία στα Μάλια. Αν και πρόκειται προφανώς για αποθέτες, που δε συνδέονται µε κανενός είδους αρχιτεκτονικό κατάλοιπο, η δηµοσίευσή τους φαίνεται χρήσιµη στον καθορισµό της χρονοτυπολογίας της κεραµικής των Μαλίων. Η παρουσίαση των άλλων κατηγοριών υλικού που βρέθηκαν σε αυτούς τους αποθέτες προσφέρει άλλωστε λίγες γνώσεις για τον τρόπο ζωής στα Μάλια κατά την πρωτοανακτορική περίοδο.

[fr] Cet article présente deux dépôts de matériel en position secondaire mis au jour en 2008 et 2010 dans la partie nord du secteur Pi de Malia, où la principale phase reconnue correspondait à l'horizon de destruction du Quartier Mu (MM IIB). Or la céramique de ces dépôts appartient à une phase antérieure que l'on peut placer au MM IIA, une phase encore très mal documentée à Malia. Bien qu'il s'agisse manifestement de dépotoirs et qu'aucune structure architecturale ne leur soit clairement associée, leur publication apparaît ainsi utile à la définition de la chrono-typologie céramique maliote. La présentation des autres catégories matérielles composant ces dépôts apporte en outre un modeste éclairage sur les modes de vie à Malia pendant la période protopalatiale.
[el] Περίληψη: μεταξύ 1866 και 1924, δεκάδες χιλιάδες Κρήτες, αποστάτες που αφομοιώθηκαν στη συνέχεια στους Τούρκους λόγω του εξισλαμισμού τους, έπρεπε να εγκαταλείψουν το νησί τους και να γίνουν "μισοί άπιστοι" στην Τουρκία, όπου ο Κεμάλ έκανε τα πάντα για να τους τουρκοποιήσει. Από τα τέλη του 20ου αιώνα όμως, διαπιστώνουμε την αναζωπύρωση μιας κρητικής ταυτότητας που ωθεί τα εγγόνια τους να παρουσιάζονται ως Τούρκοι και Κρήτες Μουσουλμάνοι ταυτόχρονα, ενώ καλλιεργούν αυτό που είναι, ή αυτό που φαντάζονται ότι είναι, η Κρητική κληρονομιά. Η σιωπή που κάλυψε αυτούς τους "άπιστους" προς τις δύο χώρες εξαφανίζεται, οι μελέτες και οι ανταλλαγές πολλαπλασιάζονται. Αυτό το ταξίδι ταυτότητας είναι το θέμα αυτού του άρθρου.

[fr] Résumé : entre 1866 et 1924, des dizaines de milliers de Crétois, renégats puis assimilés à des Turcs en raison de leur conversion à l'islam, doivent quitter leur île et deviennent des " moitiés d'infidèles " en Turquie où Atatürk travaille à les turquifier. Depuis la fin du xxe siècle, on assiste cependant à la résurgence d'une identité crétoise qui pousse leurs petits-enfants à se présenter comme Turcs et Crétois musulmans à la fois, tout en cultivant ce qui est, ou ce qu'ils imaginent être, leur héritage crétois. Le silence qui recouvrait ces " infidèles " aux deux pays disparaît, les études et les échanges se multiplient. C'est ce parcours identitaire qui est l'objet de cet article.
[el] Η αρχαιολογική εξερεύνηση της Αρχιεπισκοπής στην παλαιά πόλη της Λευκωσίας, που διεξήχθη από την Φρύνη Χατζηχριστοφή και την οµάδα της (Τµήµα Αρχαιοτήτων Κύπρου) από το 2009 έως το 2011 και στη συνέχεια το 2016, έφερε στο φως τα κατάλοιπα ενός µαγγανοπήγαδου που ονοµάζεται στην Κύπρο αλακάτιν και είναι γνωστό στο µεσογειακό κόσµο ως sakieh. Αν και υπάρχουν αρχαιότερα πηγάδια αυτού του είδους στο νησί, είναι το πρώτο υδραυλικό ζωοκίνητο µηχάνηµα, που επιτρέπει την άντληση νερού από ένα βαθύ πηγάδι, που έχει ανασκαφεί στη Λευκωσία για τη λατινική, οθωµανική και βρετανική περίοδο. Η µελέτη αυτή επιχειρεί αρχικά να εξετάσει και να ερµηνεύσει τα κατάλοιπα αυτών των κατασκευών µε βάση τις πληροφορίες που προσφέρουν αρχειακά έγγραφα και διηγήσεις περιηγητών, σχέδια του τέλους του 16ου και των αρχών του 17ου αιώνα, µια κάτοψη του 1882 και το κτηµατολόγιο του 1948, ώστε να κατανοήσουµε καλύτερα το περιβάλλον µέσα στο οποίο λειτούργησε σε µια µακρά χρονική περίοδο. ∆ιαθέτει επίσης πήλινα αγγεία στερεωµένα στον τροχό για την άντληση του νερού και τα οποία, µε σπάνιες εξαιρέσεις, δεν απασχόλησαν καθόλου τις µελέτες κεραµεικής που διεξήχθησαν στο νησί.

[fr] L'exploration archéologique du site de l'Arkipiskopi dans la vieille ville de Nicosie, conduite par Fryni Hadjichristofi et son équipe (Département des Antiquités de Chypre) de 2009 à 2011 puis en 2016, a mis au jour les vestiges d'un puits à roue élévatrice appelé à Chypre αλακάτιν/alakatin et plus habituellement connu dans le monde méditerranéen sous le nom de sakieh. S'il en existe des exemplaires plus anciens dans l'île, c'est la première machine hydraulique à traction animale permettant de puiser l'eau dans un puits profond fouillée à Nicosie pour les époques latine, ottomane et anglaise. Cette étude entend d'abord examiner et interpréter les vestiges de ces structures au regard des informations livrées par des documents d'archives et des récits de voyageurs, des dessins de la fin du xvie et du début du xviiie siècle, un plan de 1882 et le cadastre de 1948, afin d'en mieux saisir les contextes de fonctionnement sur une longue durée. Elle présente aussi les godets de terre fixés sur la roue pour le puisage de l'eau et qui, à de rares exceptions, ont complètement échappé aux études céramologiques conduites dans l'île.
[el] Μια σειρά κειμένων, τα οποία παρέχουν πληροφορίες για την Πελοπόννησο από τον 9ο αι. μέχρι τον 11ο αι., πιστοποιούν ότι ο γενικός κανόνας της είσπραξης των φόρων από το κράτος σε χρυσό νόμισμα εφαρμοζόταν επίσης σε περιπτώσεις περιθωριακών πληθυσμών, όπως ήταν οι Σλάβοι και μάλιστα με αρκετή αυστηρότητα. Η μελέτη και ο συνδυασμός κειμενικών μαρτυριών δείχνουν ότι ένα τμήμα, τουλάχιστον, των περιθωριακών αυτών ομάδων είχαν προσγραφεί, όσο αφορά στη φορολογία, σε εκκλησιαστικές δομές. Αυτό που γνωρίζαμε ότι ίσχυε με τη μητρόπολη Πατρών, ίσχυε φαίνεται και για τη μονή του οσίου Νίκωνος στη Σπάρτη και πιθανώς και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις. Οι ίδιες πηγές οδηγούν στο συμπέρασμα περί υψηλού βαθμού εξαργυρισμού της οικονομίας και σημαντικής οικονομικής ευρωστίας στην Πελοπόννησο κατά τους 9ο-11ο αι. Από αυτή την άποψη, η Πελοπόννησος αποτελεί, τόσο για τον ιστορικό της οικονομίας, όσο και για το νομισματολόγο, ενδιαφέρουσα περίπτωση μελέτης του φαινομένου της ανακύκλωσης του νομίσματος μέσω της φορολογίας.

[fr] Un ensemble de documents qui nous fournissent des informations sur le Péloponnèse du ixe s. au xie s. confirment que la règle générale qui consistait à lever l'impôt de l'État en monnaie d'or s'appliquait également, avec une relative sévérité, aux populations marginales, comme les Slaves. L'étude, qui s'appuie sur une comparaison des témoignages écrits, révèle qu'une partie au moins de ces groupes marginaux étaient enregistrés au titre de l'impôt sur des registres ecclésiastiques. Ce que nous savons être valable pour la métropolis de Patras l'est aussi apparemment pour le monastère de Hosios Nikon à Sparte et peut-être aussi ailleurs. Les mêmes sources amènent à constater le haut degré de monétarisation de l'économie et le réel dynamisme économique du Péloponnèse entre les ixe s. et xie s. qui, de ce point de vue, se révèle être, aussi bien pour l'historien de l'économie que pour le numismate, un cas particulièrement intéressant du phénomène de recyclage de la monnaie par le biais de l'impôt.
[el] Τα έξι ειδώλια του τύπου γνωστού ως " Αφροδίτη με το βιβλίο ", που συλλέχθηκαν σε τάφους και ιερά, οργανώνονται σε μια κοροπλαστική σειρά τριών γενεών, με ευρεία γεωγραφική διανομή μέσω τοπικών δευτερογενών εκμαιεύσεων. Ορισμένα ειδώλια που έχουν στο παρελθόν λανθασμένα συσχετιστεί με αυτή την σειρά πρέπει να απορριφθούν. Πρόκειται πράγματι για αττικό επίτευγμα, αλλά η χρονολόγησή του, που τελικά τοποθετήθηκε στο δεύτερο τέταρτο του 4ου αιώνα, πρέπει να αναχθεί, με βάση αρχαιολογικά και στιλιστικά κριτήρια, στον πρώτο κλασικισμό, στο τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα. Το ένα ή το άλλο στοιχείο της μοναδικής και πολύπλοκης εικονογραφίας της αντιτίθεται στην ταύτισή της με κάθε μια από τις Αφροδίτες που έχουν προταθεί μέχρι σήμερα ή ακόμη και με την ποιήτρια Σαπφώ. Από την άλλη πλευρά, σωστά ερμηνευμένα, όλα τα σύμβολα αυτής της εικόνας μιας νεαρής γυναίκας –η χειρονομία της αποκάλυψης, ο Έρωτας που τη συνοδεύει, το δέντρο δίπλα της, ο βράχος που χρησιμεύει ως κάθισμα και το δίπτυχο που κρατάει, μεταφορά του γυναικείου εφηβαίου– συνθέτουν την γενική αναπαράσταση μιας νύμφης, μιας νεαρής συζύγου και μελλοντικής μητέρας. Αυτή η ανάγνωση είναι κατάλληλη τόσο για αναθηματική όσο και για ταφική χρήση. Πολύ της εποχής της, αλλά πολύ μαθημένη, αυτή η εικονογραφία δεν ήταν προφανώς πολύ επιτυχημένη.

[fr] Les six figurines désormais connues du type de l'" Aphrodite au livre ", recueillies dans des tombes et des sanctuaires, se classent en une série coroplathique de trois générations, géographiquement largement diffusée par surmoulages locaux ; il faut en écarter quelques objets anciennement rapprochés de façon erronée. Il s'agit bien d'une création attique, mais sa datation, que l'on avait fini par situer dans le deuxième quart du ive siècle, doit être remontée, sur critères archéologiques et stylistiques, au premier classicisme, dans le dernier quart du ve siècle. L'un ou l'autre des composants de son iconographie unique et complexe s'oppose à son identification avec chacune des Aphrodites proposées jusqu'à maintenant ou même avec la poétesse Sappho. En revanche, correctement déchiffrés, tous les symboles de cette image de jeune femme – son geste du dévoilement, l'Éros qui l'accompagne, l'arbre à côté d'elle, le rocher qui lui sert de siège, le diptyque enfin qu'elle tient, métaphore du sexe féminin – font sens ensemble pour composer une représentation générique de nymphè, de jeune épouse et mère en puissance. Cette lecture s'accommode d'un usage votif aussi bien que funéraire. Bien de son époque mais trop savante, cette iconographie n'a manifestement guère connu de succès.
[el] Στο παρόν άρθρο εξετάζονται οι κοινωνικές διαστάσεις ορισμένων πρακτικών που συνδέονται με την τροφή σε μια σειρά γυναικοκεντρικών μυθιστορημάτων που προέρχονται από την ελληνική, σερβική και ρουμανική λογοτεχνία του τέλους του δέκατου ένατου και των αρχών του εικοστού αιώνα. Στην μελέτη αυτή, η τροφή λαμβάνεται ως δείκτης των μετασχηματισμών που σημειώνονται στο επίπεδο των οικονομικών και κοινωνικών δομών των υπό συζήτηση κοινωνιών, καθώς και της κοινωνικής θέσης που κατέχει μέσα σε αυτές η γυναικεία μορφή.

[fr] Cet article propose d'explorer les dimensions sociales des pratiques qui sont liées à l'alimentation dans une série d'œuvres romanesques féminocentriques provenant des cultures grecque, serbe et roumaine du tournant du xixe au xxe siècle. Il conçoit la nourriture en tant que marqueur des transformations qui ont lieu au niveau des structures économiques et sociales des sociétés en question, ainsi que de la position sociale que la figure féminine occupe au sein de celles-ci.
[el] Το παρόν κείμενο παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά των καλιαρντά, μιας ΛΟΑΤΚI+ κοινωνιολέκτου, και τους προβληματισμούς που σχετίζονται με την μετάφραση της και πιο συγκεκριμένα με την γαλλική μετάφραση του μυθιστορήματος Ο Γύρος του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη.

[fr] Ce texte développe les caractéristiques du kaliarda, sociolecte grec LGBTQI+, et les enjeux posés par sa traduction, et plus spécifiquement concernant la traduction du roman Le Cycle de la mort de Thomas Korovinis.
[el] Ο Αδαμάντιος Κοραής ήταν ένας κοσμοπολίτης λόγιος του Διαφωτισμού ο οποίος μετάφρασε, σχολίασε και εξέδωσε, μεταξύ άλλων, πολλά αρχαία έργα. Ο Κοραής πιστεύει ότι η Παιδεία είναι το κλειδί για το καλό ενός ανθρώπου και ενός εθνούς. Η μελέτη των μεγάλων κλασσικών έργων της ελληνικής λογοτεχνίας του φαίνεται κατάλληλη για την πραγματοποίηση αυτού του δύσκολου έργου.Σ΄αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσω να διευκρινίσω τις θέσεις του για το πως η μελέτη των "κλασσικών" συγγραφέων μπορεί να συμβάλει στην ηθική και πολιτική εκπαίδευση των Ελλήνων κατά τον πόλεμο Ανεξαρτησίας και μετά την ίδρυση του μοντέρνου Ελληνικού Κράτους. Και μπορεί οι ιδέες του Κοραή να παρουσιάσουν κάποιο ενδιαφέρον ακόμη και σήμερα για οποιοδήποτε άνθρωπο και μια ευτυχισμένη ζωή.

[fr] Adamantios Koraïs est un érudit cosmopolite de l'âge des Lumières qui, entre autres travaux, a traduit, commenté et publié de nombreux textes anciens. Koraïs pense que l'éducation est la clé du bien-être d'une personne et d'une nation. L'étude des grandes œuvres classiques de la littérature grecque lui semble appropriée pour réaliser cette tâche, difficile parmi toutes.Dans le présent article, je tenterai de mieux clarifier ses positions sur la manière dont l'étude des auteurs " classiques " pouvait contribuer à l'éducation éthique et politique des Grecs, pendant la guerre d'indépendance et après la création de l'État néohellénique. Il est possible que les idées de Koraïs soient encore intéressantes aujourd'hui, pour tout être humain désirant une vie heureuse.
[el] Το άρθρο αυτό εξετάζει τους τρόπους λειτουργίας του κρατικού φεμινισμού στην Ελλάδα και την Τουρκία κατά την διάρκεια δύο κρίσιμων περιόδων: την δεκαετία 1920‑1930 που σφραγίστηκε από τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ Ατατούρκ αλλά και τον εκμοντερνισμό του κρατικού μηχανισμού στις δύο χώρες, και την δεκαετία του 1980 που επέφερε σημαντικές αναθεωρήσεις στον αστικό κώδικά τους υπό την επίρρεια του φεμινιστικού κινήματος. Αυτές οι αντιπαραθέσεις, από την μια, δείχνουν πως ο νόμος αποτελεί μια κοινωνική και πολιτικά εύπλαστη κατασκευή, και από την άλλη διαφωτίζουν τις σχέσεις μεταξύ κρατικού φεμινισμού και γυναικείου κινήματος. Τέλος, μια ΜΚΟ, η Winpeace, η οποία ιδρύθηκε το 1996 και στελεχώθηκε από ακτιβίστριες από την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο, επιτρέπει να επεκταθεί η ανάλυση μέχρι την δεκαετία του 2000, δεκαετία που καθορίστηκε από την ανάδυση ενός φεμινιστικού κινήματος πιο γραφειοκρατικού και "ρεαλιστικού".

[fr] Cet article examine les variations du fonctionnement du féminisme d'État dans deux pays " frères‑ennemis ", la Turquie et la Grèce, pendant deux périodes charnières : les années 1920‑1930, marquées par les réformes législatives kémalistes et la modernisation de l'État dans ces deux pays, et les années 1980 qui apportent des révisions au Code civil sous la pression du mouvement féministe. Ces juxtapositions montrent non seulement comment le droit constitue une construction sociale et politique malléable, mais aussi les rapports entre le féminisme d'État et le mouvement des femmes. Enfin, Winpeace, une ONG créée en 1996, qui rassemble des militantes grecques, turques et chypriotes, permet d'étendre cette analyse jusqu'aux années 2000 – décennie définie par l'émergence d'un militantisme féministe pragmatique et bureaucratisé.
[el] Το 1975 ανασκάφηκε ένας λαξευτός θαλαμοειδής τάφος στη Γαλιά Καινουρίου, στην πεδιάδα της Μεσαράς. Στον τάφο βρέθηκαν τέσσερις νεκροί από τους οποίους οι τρεις (I, II, III) είχαν αποτεθεί σε ξύλινα φορεία. Η νεκρή γυναίκα της ταφής IV είχε τοποθετηθεί σε μια ακόσμητη πήλινη λάρνακα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ταφή I ('ταφή πολεμιστή') καθώς ο νεκρός συνοδευόταν από ένα εγχειρίδιο, μια αιχμή, ένα μαχαίρι, ένα ξυράφι, μια οστέινη ψήφο και δύο πήλινα αγγεία. Τα ξύλινα φορεία και τα χάλκινα κτερίσματα του τάφου στη Γαλιά αποτελούν ένδειξη ότι οι ταφικές πρακτικές της Tελικής Ανακτορικής φάσης εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται στη μετανακτορική Κρήτη και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες ότι οι τοπικές elites με αυτό τον τρόπο ήθελαν να εκφράσουν την ανώτερη κοινωνική τους θέση.

[fr] En 1975 a été fouillée une tombe à chambre taillée, à Galia Kainourgiou, dans la plaine de la Messara. Dans cette tombe ont été découverts quatre défunts dont trois (I, II, III) avaient été déposés sur des brancards en bois. La défunte de la sépulture IV avait été placée dans une larnax en terre cuite sans décor. La sépulture I (" sépulture de guerrier ") présente un intérêt tout particulier, du fait que le défunt était accompagné d'un poignard, d'une pointe, d'un couteau, d'un rasoir, d'une perle en os et de deux vases en terre cuite. Les brancards de bois et le mobilier funéraire en bronze de la tombe de Galia montrent que les pratiques funéraires de la phase palatiale finale se poursuivaient dans la Crète post-palatiale et prouvent de façon indéniable que les élites locales voulaient, de cette manière, afficher leur statut social.
[el] Η παρούσα εισήγηση προσεγγίζει το αφηγηματικό έργο του ποιητή της γενιάς του 1970 Μιχάλη Γκανά και επικεντρώνεται στις έννοιες της εξορίας, του εκπατρισμού και της μετανάστευσης, ως βιογραφικά γεγονότα και ως ψυχικά και λογοτεχνικά αποτυπώματα. Ο Γκανάς και η οικογένειά του ανήκουν στην ομάδα των ηπειρωτών που κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, το 1948, εκτοπίστηκαν στις σοσιαλιστικές χώρες και κατέληξαν στο χωριό Μπελογιάννης της Ουγγαρίας, απ' όπου επέστρεψαν στην Ελλάδα το 1954. Στο αφήγημά του Μητριά πατρίδα (1981) αφηγείται μνήμες από τα παιδικά χρόνια της εξορίας αλλά και δύσκολες καταστάσεις από την επιστροφή του σε μια "μητριά πατρίδα" στιγματισμένη από πολιτικές διώξεις, οικονομική ανέχεια και τη μετανάστευση. Στόχος της εισήγησής μας είναι να διερευνηθούν οι πολλαπλές πτυχές της ξενότητας και της εντοπιότητας στο έργο του Μιχάλη Γκανά: εκπατρισμός, επιστροφή, εσωτερική μετανάστευση, υπαρξιακή ξενιτιά. Καταστάσεις πραγματικές και λογοτεχνικές, οι οποίες συνδέονται με τους τόπους, αλλά, ταυτόχρονα, επιβάλλονται και από την πορεία του ποιητικού εγώ μέσα στον χρόνο, την ηλικιακή και ποιητική του ωρίμανση.

[fr] Cet article aborde l'œuvre narrative du poète de la génération des années soixante-dix Michalis Ganas et se concentre sur les concepts d'exil, d'expatriation et de migration en tant qu'événements biographiques et en tant qu'empreintes psychiques et littéraires. Ganas et sa famille font partie du groupe des Épirotes qui, lors de la guerre civile en 1948 furent déplacés vers les pays socialistes et se fixèrent finalement dans le village de Beloyannis en Hongrie. Ils reviendront en Grèce en 1954. Dans son récit Marâtre patrie (1981), il évoque des événements et des souvenirs de son enfance d'expatrié mais aussi les conditions pénibles du retour dans une patrie " marâtre ", marquée par les persécutions politiques, par l'indigence et l'émigration. L'objectif de notre étude est d'explorer les multiples aspects de I'étrangeté et de la localité dans l'œuvre de Michalis Ganas : expatriation, retour, migration interne, exil existentiel. Des situations à la fois réelles et littéraires, qui sont liées à des lieux mais, en même temps, imposées par le parcours du moi-poétique à travers le temps, son âge et sa maturation poétique.
[el] Οι Ρωμοιοί-Πόντιοι της Ανατολικής Τουρκίας αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα μετά τη συνθήκη της Λωζάννης το 1923. Από τότε η χαμένη πατρίδα έγινε ένα κεντρικό σημείο του φανταστικού πλαίσιου μέσα στο οποίο δημιουγείται η σύχρονη ποντιακή ταυτοποίηση. Μετά τον Εμφύλιο, ο προσκυνηματικός-τουρισμός, στα 60, έγινε πιο εύκολος και πρόσιτος για τους 'Ελληνο-Ποντίους. Αυτό το άρθρο ασχολείται με τις συνέπειες αυτού του γυρισμού, με το πώς αλλάζει τη σχέση ανάμεσα στην φανταστική πατρίδα και την ορατή πραγματικότητα. Υπογραμμίζει επίσης το ρόλο των ποντικόφωνων μουσουλμάνων σ'αυτή τη ψυχική εξέλιξη.

[fr] Les Gréco-Pontiques de la Turquie orientale ont été installés en Grèce à la suite du Traité de Lausanne (1923). Depuis lors, la " Patrie perdue " a constitué un élément central du cadre imaginaire où se réalisent les identifications de la ponticité contemporaine.Après la guerre civile, le tourisme de pèlerinage en Turquie est devenu, dans les années 60, de plus en plus facile pour les Grecs. Le retour au territoire d'origine a pour conséquence de modifier le lien existant entre l'imaginaire et la réalité actuelle que tout un chacun peut observer. L'étude de ce processus souligne, entre autres, le rôle que les musulmans ponticophones jouent dans l'élaboration de représentations nouvelles.
[el] Η υπεράσπιση πρότεινε ένα κατάλογο με 200 μάρτυρες, βιομηχάνους, επίσκοπους και ακόμη και μαχητές της εθνικιστικής αντίστασης. Τελικά, για να επιταχύνεται η διαδικασία, ακούστηκαν μόνο 40 και η ετυμηγορία εκδόθηκε στις 31 Μαΐου 1945. Η υπεράσπιση χρησιμοποίησε το επιχείρημα της ασπίδας μέσα και έξω: η συνεργασία με τους κατακτητές προστάτεψε τη χώρα από τους Γερμανούς και τους κομμουνιστές. Οι κατηγορούμενοι έζησαν ένα σωστό Γολγοθά, που υπήρξαν θύματα βίας από τον κατοχό και από τους κομμουνιστές. Έτσι ολόκληρο το έθνος έχει αγωνιστεί και έζησε το μαρτύριο!

[fr] La défense proposa une liste de 200 témoins, des industriels, des évêques, et même des combattants de la Résistance nationaliste ; finalement, pour accélérer la procédure, seuls 40 furent entendus et le verdict fut rendu le 31 mai 1945. La défense utilisa l'argument du bouclier extérieur et intérieur : collaborer a protégé le pays des Allemands et des communistes. Les accusés ont vécu un calvaire, victimes des violences de l'occupant et des communistes. Donc toute la nation a combattu et vécu le martyre !
[el] Συνδυάζοντας την ομηρική λέξη νόστιμον, υπό την έννοια της επιστροφής, και τη σύγχρονη σημασία μιας ευχάριστης γεύσης, όπου η λειτουργία της μνήμης παραμένει ενεργή, η προσέγγιση αυτή εξετάζει μια ελάσσονα μορφή δραματικής σύνθεσης ως κινητήριο άξονα δράσης στο θέατρο του Δ. Δημητριάδη και του W. Mouawad.

[fr] En combinant le terme homérique nostimon évoquant l'idée du retour, dans une perspective mémorielle inhérente au goût savoureux, selon son acception actuelle, cette approche étudie une forme mineure de composition en tant que déclencheur d'une action dans le théâtre de Dimitris Dimitriadis et de Wajdi Mouawad.