[fr] Après la Seconde Guerre mondiale, le design néerlandais tenta de répondre à l'ambition des pouvoirs publics de soutenir l'industrialisation du pays. On s'inspira de l'avant-garde de l'entre-deux-guerres, pour qui le plaidoyer en faveur d'un design moderne était inséparable d'une " offensive civilisatrice ". À l'époque de la reconstruction, il n'était pas difficile de concilier ces positions avec l'exigence économique de l'industrialisation et de la production de biens de consommation.Les progressistes et les modernistes se retrouvèrent au sein de la fondation Goed Wonen, qui diffusa les idées nouvelles à travers une revue, à l'occasion de démonstrations ou dans les commerces de ses membres. L'année 1958 fut le couronnement de cette stratégie de modernisation : cette année-là, les idées de Goed Wonen furent présentées au Stedelijk Museum d'Amsterdam par le conservateur, Willem Sandberg, dans l'ouvrage Ik kan wonen de Johan Niegeman, qui avait enseigné au Bauhaus, et dans le pavillon que les Pays-Bas présentèrent à l'Exposition universelle de Bruxelles.Dès 1960, cependant, les premières critiques de l'idéologie du progrès se firent entendre parmi les artistes et les designers modernistes. L'utopie d'un avenir radieux fit place à l'idéalisation du passé. Les designers de la verrerie Leerdam, par exemple, tentèrent de renouer avec la tradition artisanale. Au milieu des années 1960, même une grande entreprise comme Philips finit par prendre au sérieux les tendances nostalgiques qui, au sein de la société industrielle, s'étaient manifestées dès le début des année 1940.

[nl] Het debat van de Nederlandse productvormgeving probeerde in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog aan te sluiten bij de ambitie van de overheid om het land te industrialiseren. Het kon daarvoor te rade gaan bij de vooroorlogse avant garde die een pleidooi voor moderne vormgeving gepaard liet gaan met een beschavingsoffensief. Tijdens de wederopbouw konden dergelijke ideeën ingepast worden in de economische noodaak van industrialisatie en productie van consumptiegoederen. Ontwerpers met progressieve maatschappelijke ideeën en modernistische opvattingen verenigden zich in de Stichting Goed Wonen, waarbinnen door ontwerpers en fabrikanten de nieuwe tijd gepropageerd werd in een tijdschrift, tijdens demonstraties en in winkels van leden. Het hoogtepunt van deze modernisering-strategie was het jaar 1958 waarin de ideeën van Goed Wonen vertegenwoordigd waren in een presentatie in het Stedelijk Museum te Amsterdam van directeur Willem Sandberg, in de publicatie Ik Kan Wonen van voormalig Bauhaus-docent Johan Niegeman en in de grote Nederlandse inzending tijdens de Expo 1958 te Brussel.Al spoedig na 1960 waren binnen de vooruitstrevende groepen kunstenaars en ontwerpers de eerste tegengeluiden tegen het vooruitgangs-denken te horen. De ideeën over een zonnige toekomst maakten voorzichtig plaats voor een idealisering van het verleden en bijvoorbeeld in kringen van modernistische ontwerpers van de glasfabriek Leerdam ontstond een voorliefde voor ambachtskunst ten voordele van de industriële productie. Uiteindelijk zou ook bij een technologisch bedrijf als Philips halverwege jaren zestig de nostalgische tendensen in de industriële samenleving, die aan het einde van de jaren veertig in gang werd gezet, serieus genomen worden.