[en] maggot therapy is a technique to treat chronic wounds using sterile Lucilia Sericata larvae for debridement, disinfection and wound healing. These larvae secrete proteolytic enzymes that break down the necrotic slough for further digestion and inhibit the growth of pathogens responsible for ulcer infections. Currently, it may be a suitable alternative to other treatments because of its speed, effectiveness and, related to increasing antibiotic resistance, its antimicrobial capacity. Objective: to know the scientific evidence of maggot therapy in the treatment of chronic wounds. Methodology: a systematic review was made. A search for systematic reviews and clinical trials was carried out in major databases (PubMed, Web of Science and Scopus). The studies selection was made by title, abstract and full text. A total of 9 research studies and 2 systematic reviews were selected. The variables studied were debridement capacity, antimicrobial activity, promotion of granulation tissue, promotion of healing and pain. Results: larval therapy is a fast and effective method for the treatment of chronic wounds. The three most prominent mechanisms of action are debridement (12,6 days on average), antimicrobial activity (inhibits the growth of pathogens) and promotion of granulation tissue (promotes fibroblast formation). Although it is a psychologically accepted technique by the patient, in some cases it may increase pain. Conclusion: maggot therapy is a safe, effective, fast and cost-effective method, which improves the quality of life of patients. Nurses should be aware of the current scientific evidence in order to raise awareness of this type of treatment and take it into account among the different options for dealing with chronic wounds.

[gl] a terapia larval é unha técnica que permite tratar feridas crónicas mediante o uso de larvas estériles de Lucilia Sericata e cuxo fin é o desbridamento, desinfección e cicatrización destas. Estas larvas segregan encimas proteolíticas que desfán a escara necrótica para ser posteriormente dixerida e, ademais, inhiben o crecemento de patóxenos responsables de infeccións nas úlceras. Na actualidade, pode ser unha alternativa adecuada a outros tratamentos pola súa rapidez, a súa efectividade e, relacionado co aumento das resistencias a antibióticos, a súa capacidade antimicrobiana. Obxectivo: coñecer a evidencia científica sobre a terapia larval no tratamento de feridas crónicas. Metodoloxía: realizouse unha revisión sistemática. Levouse a cabo unha procura de revisións sistemáticas e ensaios clínicos nas principais bases de datos (Pubmed, Web of Science e Scopus). A selección de estudos realizouse mediante unha lectura do título, resumo e texto completo. Seleccionáronse un total de 9 estudos de investigación e 2 revisións sistemáticas. As variables clínicas de estudo foron a capacidade de desbridamento, a actividade antimicrobiana, a promoción do tecido de granulación, a promoción da cicatrización e a dor. Resultados: a terapia larval é un método rápido e eficaz para o tratamento de feridas crónicas. Os tres mecanismos de acción máis destacados son a capacidade de desbridamento (12,6 días de media), a actividade antimicrobiana (inhibe o crecemento de patóxenos) e a promoción do tecido de granulación (favorece a formación de fibroblastos). Aínda que é unha técnica psicoloxicamente aceptada polo doente, nalgúns casos pode aumentar a dor. Conclusión: a terapia larval é un método seguro, eficaz, rápido e custo-efectivo, polo que mellora a calidade de vida dos doentes. A enfermería debe coñecer a evidencia científica actual para dar a coñecer este tipo de tratamento e telo en conta entre as diferente opcións de abordaxe dunha ferida crónica.