[en] After the Second World War, Dutch design attempted to respond to the ambitions of the public authorities to promote the country's industrialization. Inspiration was taken from the avant-garde of the inter-war period, for whom the endorsement of modern design was akin to a "civilising campaign." During the period of reconstruction, it was not difficult to reconcile these positions with the economic demands of industrialization and the production of consumer goods.Progressives and Modernists came together within the Goed Wonen foundation, which diffused new ideas via its magazine, on the occasion of events it organized or in its members' businesses. 1958 marked the accomplishment of this modernization strategy: that year, Goed Wonen's ideas were presented at the Stedelijk Museum in Amsterdam by the curator Willem Sandberg, in a work entitled Ik kan wonen by Johan Niegeman, a former Bauhaus instructor, and in the pavilion that the Netherlands presented at the World's Fair in Brussels.Beginning in 1960, however, the first critics of the ideology of progress, including modernist artists and designers, made themselves heard. The utopia of a radiant future gave way to idealization of the past. The designers at the Leerdam glassworks, for example, attempted to revive traditional handcrafts. In the mid-1960s, even a large business like Philips finished by taking these nostalgic tendencies seriously, trends that were already discernable in the midst of industrial society at start of the 1940s.

[nl] Het debat van de Nederlandse productvormgeving probeerde in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog aan te sluiten bij de ambitie van de overheid om het land te industrialiseren. Het kon daarvoor te rade gaan bij de vooroorlogse avant garde die een pleidooi voor moderne vormgeving gepaard liet gaan met een beschavingsoffensief. Tijdens de wederopbouw konden dergelijke ideeën ingepast worden in de economische noodaak van industrialisatie en productie van consumptiegoederen. Ontwerpers met progressieve maatschappelijke ideeën en modernistische opvattingen verenigden zich in de Stichting Goed Wonen, waarbinnen door ontwerpers en fabrikanten de nieuwe tijd gepropageerd werd in een tijdschrift, tijdens demonstraties en in winkels van leden. Het hoogtepunt van deze modernisering-strategie was het jaar 1958 waarin de ideeën van Goed Wonen vertegenwoordigd waren in een presentatie in het Stedelijk Museum te Amsterdam van directeur Willem Sandberg, in de publicatie Ik Kan Wonen van voormalig Bauhaus-docent Johan Niegeman en in de grote Nederlandse inzending tijdens de Expo 1958 te Brussel.Al spoedig na 1960 waren binnen de vooruitstrevende groepen kunstenaars en ontwerpers de eerste tegengeluiden tegen het vooruitgangs-denken te horen. De ideeën over een zonnige toekomst maakten voorzichtig plaats voor een idealisering van het verleden en bijvoorbeeld in kringen van modernistische ontwerpers van de glasfabriek Leerdam ontstond een voorliefde voor ambachtskunst ten voordele van de industriële productie. Uiteindelijk zou ook bij een technologisch bedrijf als Philips halverwege jaren zestig de nostalgische tendensen in de industriële samenleving, die aan het einde van de jaren veertig in gang werd gezet, serieus genomen worden.