[el] Σ'αυτή τη δουλειά βασισμένη σε μια πρωτογενή έρευνα και αρχειακό υλικό θα εξετάσουμε τη σημαντική συμβολή της Σαπφώ Λεοντίαδος σε τρεις τομείς, την Παιδεία, τον Τύπο και τα Ελληνικά Γράμματα. Αν και κυπριακής καταγωγής, η Λεοντιάς έζησε και δούλεψε στην Κωνσταντινούπολη από τη μέση ως το τέλος του 19ου αιώνα. Με μεγάλη μόρφωση και πολύγλωσση, ήταν πάντοτε απασχολημένη, "διδάσκοντας, διευθύνοντας, μελετώντας και γράφοντας".Η Σαπφώ ήταν η αδελφή της φημισμένης Αιμιλίας Κτένα-Λεοντιάδος, με την οποία δημοσίεψε το σημαντικό γυναικείο περιοδικό Ευρυδίκη [1870-1873]. Σαν διανοούμενη, η Σαπφώ είχε μια πολύπλευρη προσωπικότητα, λόγια και ποιήτρια [ την έλεγαν "το γλυκόλαλο αηδόνι της Ιονίας"], εκτός από την ποίηση, έγραψε και μετάφρασε πολλά παιδαγωγικά εγχειρίδια, διηγήματα και θεατρικά έργα. Ένα από τα σημαντικότερα έργα της ήταν η μετάφραση της Εσθήρ του Ρακίνα.Έπαιξε ένα ρόλο πρώτης σημασίας υποστηρίζοντας την γυναικεία ταυτότητα, την εκπαίδευση των γυναικών ταυτόχρονα με προοδευτικές ιδέες και μεθόδους στην διδασκαλία. Αυτός ο δραστήριος ρόλος για την υποστήριξη της ισότητας ανάμεσα στις κοπέλλες και στα αγόρια στην παιδεία την έφερε σε αντίθεση με επιφανείς διανοούμενους της εποχής της. Υποστήριξε επίσης και τους Έλληνες της Διασποράς. Σαν μεγάλη ηγετίδα της εποχής της, είναι από τις λίγες γυναίκες που άξισαν να τις λένε "πολίτες του Έθνους".

[fr] Dans ce travail, qui s'appuie sur une recherche originale et un matériel d'archives déjà constitué, nous nous pencherons sur le cas de la constantinopolitaine d'origine chypriote Sappho Léondias, et sur les domaines dans lesquelles elle a déployé son activité : presse, enseignement, lettres. Léondias a déployé l'essentiel de son activité à partir de la fin du xixe siècle, " toujours enseignant, dirigeant, étudiant, écrivant ".Pédagogue majeure et pionnière du xixe siècle, parlant plusieurs langues, extraordinairement cultivée, elle était la sœur d'Emilia Kténa‑Léondias avec laquelle elle édita le magazine féminin Eurydice. Personnalité à multiples facettes, érudite, poétesse (on l'a baptisée : " le rossignol d'Ionie au beau chant "), elle fut particulièrement prolixe puisque, outre la poésie, elle a écrit et traduit une foule de manuels pédagogiques, de nouvelles et de pièces de théâtre. On lui doit notamment la traduction d'Esther de Racine.Nous retiendrons surtout sa contribution à l'éducation des jeunes filles et le rôle qu'elle a joué pour instaurer de nouvelles idées et des méthodes d'avant-garde dans l'enseignement. Son discours, un discours de femme qui fait la part belle au genre sur des questions d'égalité des sexes dans l'éducation, la conduisirent à entrer en conflit avec des hommes de lettres prestigieux de son temps, par le biais de la presse.Il apparaît qu'elle n'a pas cessé un seul instant d'écrire et de lutter en faveur de l'égalité des sexes et d'une réforme de l'éducation des filles, principalement dans l'Hellénisme de l'Asie Mineure et qu'elle a été en quelque sorte un chef de file, ce qui la range dans l'élite de son époque, où elle fut érigée en modèle et devint une référence dans maints domaines. De l'aveu général, elle a laissé son empreinte de multiples manières et à ce titre a été qualifiée de " citoyenne majeure de la Nation ".