[el] Τον 7ο αιώνα, η έκταση της επικράτειας του Άργους και της Σπάρτης στην Πελοπόννησο ήταν τέτοια, ώστε το όρος Πάρνωνας να αποτελεί τη ζώνη επαφής των δύο πόλεων-κρατών: µετά την προσάρτηση της Θυρεάτιδας στη Σπάρτη τον 6ο αιώνα, η κλασική περίοδος συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από τις συγκρούσεις των δύο κρατών, µε το Άργος να προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής. Οι αρχαίοι συγγραφείς δεν συνεισφέρουν ιδιαίτερα στην διασαφήνιση της πολιτικής ιστορίας της περιοχής, η οποία βρίσκεται στα όρια της αργείας, σπαρτιατικής και αρκαδικής επικράτειας κατά τη διάρκεια του 5ου και 4ου αιώνα. Οι µνείες για την περιοχή είναι σπάνιες, καθώς βρίσκεται εκτός του πεδίου των µεγάλων συγκρούσεων. Επιπροσθέτως, οι αρχαιολογικές πηγές καθίστανται σηµαντικές. Η παρούσα συµβολή επιχειρεί να επεκτείνει τις τοπογραφικές έρευνες, που διεξήγαγαν παλαιότεροι µελετητές, στρέφοντας την προσοχή στις οχυρώσεις, ως πηγών για την κατανόηση της τοπικής ιστορίας. Έτσι, η µελέτη των οχυρωµατικών έργων της Θυρεάτιδας (οχυρωµατικοί περίβολοι οικισµών, µεµονωµένοι πύργοι) φωτίζει την τοπική ιστορία αυτής της διεκδικούµενης περιοχής, καθώς επίσης και ορισµένα σηµεία της ιστορίας της Πελοποννήσου κατά την κλασική περίοδο. Από την αρχαϊκή έως την ελληνιστική περίοδο, η Θυρεάτιδα υπήρξε ένα συνεκτικό σύνολο αλλά και τµήµα των ορίων (εσχατιαί) ενός µεγαλύτερου πολιτικού συνόλου, µια µεθοριακή περιοχή, στα σύνορα της επικράτειας Λακεδαιµονίων και Αργείων, το οποίο οδήγησε στην δηµιουργία ενός δικτύου οχυρωµένων πόλεων και φρυκτωριών. Μετά τη σύνταξη του ευρετηρίου των εν λόγω οχυρώσεων, η αρχιτεκτονική τους ανάλυση, καθώς και ο τοπογραφικός τους προσδιορισµός, µας επέτρεψαν συχνά, να διακρίνουµε κατ' αρχήν περισσότερες οικοδοµικές φάσεις, εν συνεχεία να εντάξουµε τις κατασκευές αυτές στο οχυρωµατικό δίκτυο στο οποίο ανήκουν. Τέλος, µπορέσαµε να προτείνουµε ορισµένες φορές, ποιος εκ των Σπάρτης και Άργους, κατασκεύασε αυτά τα οχυρωµατικά έργα και εναντίον ποιου αντιπάλου στρέφονταν αυτά. Επίσης, µπορέσαµε να δείξουµε ότι πολλά από τα έργα που αποδίδονταν στη Σπάρτη, πρέπει να αντιµετωπίζονται µάλλον ως έργα των Αργείων.

[en] In the 7th century, Argos and Sparta expanded their territories in the Peloponnese to such an extent that Mount Parnon became the contact zone between the two cities. After the annexation of Thyreatis by Sparta in the 6th century, the Classical period continued to be punctuated by conflicts between the two cities, Argos seeking to regain control. Ancient authors are of little help to unravel the skein of the political history of this region, located on the borders of the territories of Argos, Arcadia and Sparta, in the 5th and 4th centuries: they rarely mention it, as it remained outside of the great conflicts of the age. In this regard, archaeological sources take on particular importance. This paper strives to extend the topographical surveys conducted by previous scholars using the study of the fortifications as a source to understand regional history. Thus, the study of the fortified works at Thyreatis (city walls and isolated towers) illuminates the history of this coveted region as well as some points in the history of the Peloponnese in the Classical period. From the Archaic to the Hellenistic period, Thyreatis was both a coherent entity and a part of the margins (eschatiai) of a larger political group, a border region, on the edges of the Lacedaemonian or Argive territory, which led to the establishment of a network of fortified cities and watchtowers. After making an inventory of these fortifications, their architectural analysis as well as their topographical location often allow us to first distinguish several phases of construction, and second to place these structures in the fortified network to which they belong. Finally, it was sometimes possible to propose which city, Sparta or Argos, was responsible for the fortified works and towards which enemies these were oriented. We have thus been able to show that many of those attributed to Sparta are in fact to be considered the work of Argos.