# Whataboutism
Whataboutery olarak da bilinen Whataboutism, "(Türkçe: Peki Şunun Hakkındacılık") karşı argümanları doğrudan çürütmeden, rakibini ikiyüzlülükle suçlayarak gözden düşürmeye çalışan "tu quoque" safsatasının bir çeşididir.
Whataboutism, özellikle Sovyet ve Rus propagandasıyla ilişkilidir. Soğuk Savaş sırasında Sovyetler Birliği'ne eleştiriler yöneltildiğinde Sovyet tepkisi genellikle, Batı dünyasındaki bir olayı göstererek, "Peki ya ... olayı hakkında ne düşünüyorsunuz" olurdu. Rus yazar ve politik aktivist Garry Kasparov'a göre, bu sözcük, Sovyet savunucuları ve diktatörlerinin retorik bir saptırmanın sık sık kullanılmasını, onların "baskı, katliamlar, gulaglar ve zorla sürgünler" suçlamalarına karşı koymak için icat edilmiş bir sözcüktür. Amerikan köleliğine, ırkçılığına, linç olaylarına vb. Whataboutism diğer politikacılar ve ülkeler tarafından da kullanılmıştır.


## Köken bilimi.
Whataboutism terimi, neyin neyin neyle ilgili olduğunun bir portmanteusudur, ne ile eşanlamlıdır ve eleştiriyi ilk eleştirmene geri döndürmek anlamına gelir.
Önce whataboutizmin mi yoksa neyin ortaya çıktığı belirsizdir; Whataboutery, whataboutism'den birkaç yıl önce kaydedilmiş olsa da. "Sözlükbilimci" Ben "Zimmer'e" göre, bu yazı 1970'lerde benzer bir anlamla kullanılmıştır. Sean O'Conaill'in The Irish Times'da yayınlanan ve 'Geçici IRA'nın her kınamasına "düşmanın" daha büyük ahlaksızlığını kanıtlamak için bir argümanla cevap veren Whatabout'lara atıfta bulunan 1974 tarihli bir mektubundan alıntı yapıyor ve 'Backbencher'ın (İrlandalı Gazeteciler John Healy) 'Kültürel İngiliz Ordusuna Girin' başlıklı bir köşe yazısı, aynı makalede 'whataboutery' terimini kullanan temayı ele aldı. Healy'nin O'Conaill'in mektubuna verdiği "yanıttan" türetilmiş olması muhtemeldir.
Healy, bu mektuba verdiği yanıtta "whataboutery" terimini ortaya "koyuyor" gibi görünüyor: "Bir muhabirin yakın zamanda bu makaleye yazdığı bir mektupta belirttiği gibi, Ahlak Hakkında Çok önemliyiz, bir tarihi adaletsizliği başka bir haklı adaletsizlikle eşleştiriyoruz. Bu öldürme günlerinde Whataboutery'nin göbeği var ve ortaya çıkan tek gerçek, Orange ve Green insanların bunun sonucunda ölüyor olmasıdır. Bir bardaki erkekler gibi ölüm mermileri üretiyor, bir tur diğerini çağırıyor, bir Yeşil mermi yanıt veren bir Turuncu mermi, bir Yeşil mezar eşleşen bir Turuncu mezar için çağırıyor."
Zimmer, bunun çatışmayla ilgili yorumlarda geniş yer kazandığını söylüyor. Zimmer ayrıca, "whataboutism" varyantının aynı bağlamda Tony Parker tarafından yazılmış bir 1993 kitabında kullanıldığını da not eder.
"Merriam-Webster" sözlüğü, Whataboutism teriminin The Age'den gazeteci Michael Bernard'ın bir parçasında daha önce kaydedilmiş bir kullanımını tanımlar, ancak yine de 1978'den - Healy'nin köşesinden dört yıl sonra. Bernard şöyle yazdı: "Whataboutism'in zayıf yönleri - hiç kimsenin Güney Afrika'ya birkaç tuğla fırlatmadan Kremlin'in suistimallerine karşı bir saldırıdan kurtulmamasını, hiç kimse Başkan Park'ı kınamadan Küba polis devletini suçlamamalı, kimse Irak, Libya ya da FKÖ İsrail'e darbe yapmadan."


## Tarih.
Rus gazeteci Konstantin von Eggert'e göre, terim 1960'larda "Sovyetler Birliği'nin Batı eleştirisine karşı koyma çabalarının" ironik bir tanımı olarak ortaya çıktı. Ancak, terimin 1978'de "The" Age'de kullanılmasından önce Sovyetler Birliği'ne uygulanan hiçbir örnek yoktur.
İngiliz gazeteci Edward Lucas, "The Economist" dergisinin 2 Kasım sayısında basılan Rusya hakkında bir günlüğün parçası olarak, 29 Ekim 2007 "tarihli" bir blog yazısında "whataboutism" kelimesini kullandı. 'Whataboutism', 31 Ocak 2008'de The Economist'te Lucas'ın yazdığı bir makalenin başlığıydı: "Soğuk savaş sırasında Sovyet propagandacıları, batılı muhataplarının "whataboutism" lakaplı bir taktikle eğitildi." Zimmer, Lucas'a terimi 2007-2008'de popülerleştirdiği için itibar etti. St Petersburg'da Uluslararası İlişkiler doçenti olan Ivan Tsvetkov, whataboutism pratiğini "siyahların linç edilmesi " argümanıyla 1950 yılına dayandırıyor, ancak aynı zamanda Lucas'a terimin son zamanlarda popülaritesini de veriyor.


### Sovyet ve Rus liderlerinin kullanımı.
1986'da The New York Times'dan Serge Schmemann Çernobil felaketi hakkında haber yaparken şunları bildirdi
Gazeteci Luke Harding, Rus whataboutizmini "fiilen ulusal bir ideoloji" olarak nitelendirdi. Gazeteci Julia Ioffe, "Sovyetler Birliği'ni okumuş olan herkes" tekniğin farkındaydı ve Sovyet eleştirisine yanıt verdiğini yazdı. "Siz zencileri", taktiğin "klasik" bir örneği olarak "linç ediyorsunuz". "Bloomberg News" için yazan Leonid Bershidsky, whataboutizmi bir "Rus geleneği" olarak nitelendirirken "The New Yorker", tekniği "yanlış ahlaki eşdeğerlikler stratejisi" olarak tanımladı. Ioffe, whataboutism'i "kutsal bir Rus taktiği" olarak adlandırdı ve onu çaydanlığı siyah olarak adlandırmakla suçlamakla karşılaştırdı.
"The Economist'e" göre, "Soğuk savaş sırasında Sovyet propagandacıları, batılı muhataplarının 'whataboutism' lakaplı bir taktikle eğitildi. Sovyetler Birliği'ne yönelik herhangi bir eleştiri (Afganistan, Polonya'da sıkıyönetim, muhaliflerin hapis cezası, sansür) bir "Peki ya..." ile karşılandı (apartheid Güney Afrika, hapisteki sendikacılar, Nikaragua'daki Kontralar vb.)" Teknik, rakibin dikkatini orijinal eleştirisinden uzaklaştırmak için bir saptırıcı taktik olarak işlev görür. Bu nedenle, teknik, rakibin ilk argümanını doğrudan çürütmekten veya çürütmekten kaçınmak için kullanılır. Taktik, ahlaki görecelik girişimidir ve bir tür sahte ahlaki eşdeğerliktir.
"The Economist", neyle karşı karşıya gelmek için iki yöntem önerdi: Batı'ya uygulanmamaları için "Rus liderlerin kendileri tarafından yapılan noktaları kullanmak" ve Batı uluslarının kendi medyası ve hükûmeti hakkında daha fazla özeleştiri yapmaları için. "Euromaidan Press", stratejiyi, Rus propagandası üzerine üç bölümlük bir eğitim serisinin ikincisi olan whataboutism üzerine bir metinde tartıştı. Dizi, whataboutism'i Rusya'ya yönelik ciddi eleştirilerden uzaklaşan kasıtlı bir dikkat dağıtma olarak tanımladı. Parça, whataboutism deneklerine duygusal manipülasyona ve tepki verme cazibesine direnmeleri için tavsiyelerde bulundu.
Taktiğin Sovyet yetkilileri tarafından kullanılması nedeniyle, Batılı yazarlar Sovyet dönemini tartışırken sıklıkla has terimini kullanırlar. Teknik, hükûmet tarafından alışılmış bir uygulama haline gelene kadar, Sovyet halkla ilişkilerinde giderek daha yaygın hale geldi. ABD'nin itibarını lekelemek umuduyla whataboutizmi kullanan Sovyet medyası, bunu gazeteciliğin tarafsızlığı pahasına yaptı. Ottawa Citizen'a göre, Sovyet yetkilileri, dikkati Sovyetler Birliği'ne yönelik eleştirilerden uzaklaştırmak amacıyla, 1940'ların ikinci bölümünde taktiği daha fazla kullandılar.
Tekniğin Sovyetler tarafından ilk kullanımlarından biri, 1947'de William Averell Harriman'ın bir konuşmasında "Sovyet emperyalizmi" ni eleştirmesinden sonra oldu. Ilya Ehrenburg'un "Pravda'daki" cevabı, Amerika Birleşik Devletleri'nin ırk ve azınlıklarla ilgili yasalarını ve politikalarını eleştirerek, Sovyetler Birliği'nin onları "insan onuruna hakaret" olarak gördüğünü, ancak bunları savaş için bir bahane olarak kullanmadığını yazdı. Whataboutism, Soğuk Savaş sırasında Sovyet halkla ilişkilerinde daha fazla kullanıldı.
Soğuk Savaş boyunca, taktik öncelikle Sovyetler Birliği adına konuşan medya figürleri tarafından kullanıldı. Soğuk Savaş'ın sonunda, ABD sivil haklar reformlarının yanı sıra, taktik yok olmaya başladı.


#### Sovyet Sonrası Rusya.
Taktik, Sovyet sonrası Rusya'da, Rus hükûmeti tarafından işlenen insan hakları ihlalleri ve diğer eleştirilerle ilgili olarak kullanıldı. Whataboutism, Kremlin'in favori taktiği haline geldi. Rus halkla ilişkiler stratejileri, "dezenformasyon" ve "aktif önlemler" dahil olmak üzere whataboutizmi diğer Sovyet taktikleriyle birleştirdi. Whataboutism, Rus devletine yönelik eleştiriyi karartmak ve söylem düzeyini Rusya'nın rasyonel eleştirisinden küçük çekişmelere indirgemek amacıyla bir Rus propagandası olarak kullanılmaktadır.
"The Economist'e" göre whataboutism'in kullanımı herhangi bir ırk veya inanç sistemiyle sınırlı olmasa da, Ruslar taktiği genellikle aşırı kullandılar. Rus hükûmetinin whataboutism kullanımı, Vladimir Putin'in önderliğinde büyüdü. Putin, George W. Bush’un Rusya’ya yönelik eleştirisine şu cevabı verdi: "Size karşı dürüst olacağım: elbette Irak’taki gibi bir demokrasiye sahip olmak istemeyiz." "Dış Politikadan" Jake Sullivan, Putin, tekniğin "özellikle becerikli bir uygulayıcısı" olduğunu yazdı. "Business Insider" bu değerlendirmeyi yineledi ve "Putin'in Rusya'yı nasıl yönettiğine dair eleştirilere neredeyse temerrüde düşmüş yanıtı neyden ibarettir" diye yazd. "The Economist'ten" Edward Lucas, modern Rus siyasetindeki taktiği gözlemledi ve bunu Rus liderliğinin Sovyet dönemi zihniyetine dönüşünün kanıtı olarak gösterdi.
Yazar Miriam Elder, "The Guardian'da" Putin'in sözcüsü Dmitry Peskov'un taktiği kullandığını söyledi; insan hakları ihlallerine yönelik çoğu eleştirinin cevapsız kaldığını ekledi. Peskov, Elder'ın Moskova'da kuru temizlemenin zorluğuyla ilgili makalesine Rusların İngiltere'ye vize almada güçlük çektiğinden söz ederek yanıt verdi. Peskov, aynı yıl "Financial Times'a" yazdığı bir mektupta whataboutism taktiğini kullandı.


#### Rusya'nın Kırım'ı ilhak etmesinden sonra artan kullanım.
Taktik, Rusya'nın 2014'te Kırım'ı ilhak etmesi ve Ukrayna'ya askeri müdahalesi sırasında yeni ilgi gördü. Rus yetkililer ve medya sık sık "ne hakkında" ifadesini kullandı ve ardından 2014 Kırım statü referandumunu, Donbass statü referandumlarını ve Donbass askeri çatışmasını meşrulaştırmak için örnek olarak Kosova'nın bağımsızlığını veya 2014 İskoç bağımsızlık referandumunu sağladı. Jill Dougherty, 2014'te, taktiğin, "Russia Today" de dahil olmak üzere Rus propagandasında daha fazla kullanım gören "Sovyet hükümeti tarafından kullanılan zaman içinde kullanılan bir propaganda tekniği" olduğunu belirtti. "Russia Today'in" whataboutizm ile uğraştığı değerlendirmesi "Financial Times" ve "Bloomberg News" tarafından da yinelenmiştir.
"Washington Post" 2016'da Rusya'nın medya kuruluşlarının whataboutism'i kullandıkları için "ünlü" hale geldiğini gözlemledi. Maxine David'e göre, tekniğin kullanımının ABD Başkanı Barack Obama'nın ikinci döneminde Rusya-ABD ilişkileri üzerinde olumsuz bir etkisi oldu. "Wall Street Journal", Putin'in taktiği NBC News gazetecisi Megyn Kelly ile 2017 röportajında kullandığını belirtti.


### Amerikalı politikacılar tarafından kullanımı.
#### Donald Trump.
ABD Başkanı Donald Trump, kendisine yöneltilen eleştirilere, politikalarına veya tartışmalı dünya liderlerine verdiği desteğe cevaben whataboutizmi kullandı. National Public Radio (NPR), "Başkan Trump eleştirildiğinde tutarlı bir taktik geliştirdi: başka birinin daha kötü olduğunu söyle." NPR, Trump'ın, 2017 tarihli Amerikan Sağlık Hizmetleri Yasası ile ilgili eleştirilerle karşı karşıya kaldığında Uygun Bakım Yasasını eleştirmeyi seçtiğini belirtti: "Gerekçeli bir savunma yapmak yerine, neyin varlığının ayırt edici özelliği olan künt saldırıya geçti." NPR, Putin ve Trump'ın taktiği kullanımındaki benzerliklere dikkat çekti, "Putin'in Rusya'sı, Trump yönetimine bu kadar çok sorun çıkarırken, yine de Trump'ın çoğu zaman Putin'e çok benziyor."
Eleştirildiğinde veya davranışını savunması istendiğinde, Trump sıklıkla Hillary Clinton, Obama Yönetimi ve Uygun Bakım Yasası'nı eleştirerek konuyu değiştirdi. Rusya'nın insan hakları ihlalleri sorulduğunda, Trump, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin'in kullandıklarına benzer taktikler kullanarak odak noktasını ABD'ye kaydırdı.
Fox News, Bill O'Reilly ve MSNBC sunucusu Joe Scarborough'un Putin'i katil olarak adlandırmasının ardından, Trump, ABD hükûmetinin de insanları öldürmekten suçlu olduğunu söyleyerek yanıt verdi. Garry Kasparov, "Columbia Journalism" Review'e Trump'ın whataboutism'i kullanmasıyla ilgili yorum yaptı: "Ahlaki görecilik, 'whataboutizm' her zaman liberal olmayan rejimlerin favori silahı olmuştur. Bir ABD başkanının bunu kendi ülkesine karşı kullanması trajik. "
Charlottesville'deki 2017 Sağ Miting'i Birleştirin ardından Trump Tower'da altyapı konulu bir basın toplantısında, bir muhabir alternatif hakkı, karşı göstericilere karşı yapılan ölümcül araç çarpma saldırısına bağladı ve Trump'ın muhabirden talepte bulunarak yanıt verdi. "bana alt-sağı tanımla" ve ardından muhabirin sözünü keserek, "[alt-sağ] noktasından şarj olan alt-sol ne olacak?" Çeşitli uzmanlar, ilerici solun hiçbir üyesinin kendisini tanımlamak için bu terimi kullanmadığını ve ayrıca Trump'ın bu terimi uydurduğunu iddia ederek Trump'ın " alt-sol " terimini kullanmasını eleştirdiler. alternatif hakkı yanlış bir şekilde eşitlemek için bu terimi uydurmuştur.


### Diğer eyaletler tarafından kullanımı.
Taktik, insan hakları siciline yönelik eleştirilere Amerika Birleşik Devletleri'ndeki meselelerle ilgili parlamento oturumları düzenleyerek yanıt veren Azerbaycan tarafından uygulandı. Aynı zamanda Azerbaycan yanlısı internet trolleri, dikkatleri ülkenin eleştirisinden uzaklaştırmak için whataboutism kullandılar. Benzer şekilde Türkiye, Türkiye'yi eleştiren diğer hükûmetlerin eleştirilerini sıralayan resmi bir belge yayınlayarak whataboutism'e girişti.
"The Washington Post'a göre", "Whataboutism'in resmi bir belgesi olarak, Türk bildirisi, başarısız bir darbe girişiminin ardından devlet kurumlarını ve sivil toplumu dramatik bir şekilde tasfiye ettiği için şimdi Türkiye'yi şu anda azarlayan çeşitli hükümetlerin sözde ihlallerinin bir listesini listeledi."
Taktik ayrıca Suudi Arabistan ve İsrail tarafından da uygulandı. İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu 2018'de, "İsrail işgali saçmalıktır, nüfusları işgal eden ve değiştiren birçok büyük ülke var ve kimse onlardan bahsetmiyor." dedi
Eşanlamlı bir Çince metafor, "Stinky Bug Argümanı" (Geleneksel Çince: 臭蟲論), 1933'te modern Çin edebiyatının önde gelen isimlerinden Lu Xun tarafından, Çinli meslektaşlarının Avrupalıları, ne zaman yabancılar Çin'in iç sorunları hakkında yorum yaptığında "eşit derecede kötü sorunlar yaşamakla" suçlama ortak eğilimini tanımlamak için icat edildi. Lu, Çinli bir milliyetçi olarak bu zihniyeti, edebi eserlerinde sık sık alay ettiği 20. yüzyılın başlarında Çin'in modernleşmesinin önündeki en büyük engellerden biri olarak gördü.
İran Dışişleri Bakanı Mohammad Javad Zarif, taktiği 17 Şubat 2019 Zürih Güvenlik Konferansı'nda kullandı. BBC'den Lyse Doucet tarafından ülkesinde hapsedilen sekiz çevrecşye baskı yapıldığında, Cemal Kaşıkçı'nın öldürüldüğünden bahsetti. Doucet yanlışlığı anladı ve "bunu bir kenara bırakalım" dedi.
Hindistan başbakanı Narendra Modi hükûmeti, özellikle 2015 Hint yazarların protestosu ve eski Baş Yargıç Ranjan Gogoi'nin parlamentoya aday gösterilmesi ile ilgili olarak whataboutizmi kullanmakla suçlanıyor.


## Analiz.
### Psikolojik motivasyonlar.
Filozof Merold Westphal, yalnızca kendilerini bir şeyden suçlu bulan kişilerin "başkalarını da aynı derecede kötü veya daha kötü bulmada rahatlayabileceğini" söyledi. Bishop (daha sonra Kardinal) Cahal Daly'ye göre, Kuzey İrlanda'daki Sorunlar'da her iki tarafın da diğer tarafın kendilerine yaptıklarını vurgulamak için uyguladığı şey, "kişisel ahlaki sorumluluktan kaçmanın en yaygın biçimlerinden biriydi". Gazeteci Chuck Todd, 2017'de bir beyzbol maçında siyasi bir atış yaptıktan sonra siyasi tartışmanın gidişatını eleştirerek, "What-about-ism hakkında her iki taraftaki partizanların en kötü içgüdüleri arasında yer alıyor" yorumunu yaptı.


### Kasıtlı olarak kendini kötülemek.
Whataboutism, genellikle rakibin suçlarına onları itibarsızlaştırmak için işaret eder, ancak bu olağan yönün tersine çevrildiğinde, kişi bir müttefiki eleştirmeyi reddederken kendini itibarsızlaştırmak için de kullanılabilir. 2016 ABD başkanlık kampanyası sırasında "The New York Times", Donald Trump'a Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın gazetecilere, öğretmenlere ve muhaliflere yönelik muamelesini sorduğunda, Trump, ABD'nin sivil özgürlükler konusundaki eleştirisiyle yanıt verdi. "The Diplomat" için yazan Catherine Putz şunları söyledi: "Temel sorun, bu retorik aygıtın tek bir ülke (örn: Birleşik Devletler) tarafından, eğer bu eyalette mükemmel bir sicile sahip değilse, konuların tartışılmasını (örneğin, medeni haklar) engellemesidir." Masha Gessen, "The New York Times'a", Trump'ın taktiği kullanımının Amerikalılar için şok edici olduğunu yazdı ve "Yaşayan hafızadaki hiçbir Amerikalı politikacı, Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere tüm dünyanın çürümüş olduğu fikrini geliştirmedi."


### Etkilerle ilgili endişeler.
Joe Austin, 1994 tarihli "The Obdurate and the Obstinate adlı makalesinde" Kuzey İrlanda'da whataboutism'in uygulanmasını eleştiriyordu: "Ve 'What aboutism' için hiç zamanım olmazdı... eğer içine girersen savunuyordun savunulamaz." 2017'de "The New Yorker", taktiği "yanlış ahlaki eşdeğerlikler stratejisi" olarak tanımladı ve Clarence Page tekniği "mantıksal jiu-jitsu biçimi" olarak adlandırdı. İçin Yazma "Ulusal Review", yorumcu Ben Shapiro o savunan kişiler tarafından kullanılıp kullanılmadığı, uygulama eleştirdi sağcı siyaset veya sol görüşlü siyaset; Shapiro şu sonuca vardı: "Hepsi aptalca. Ve bu hepimizi aptal yapıyor." İsrail Politika Forumu'ndan Michael J. Koplow, whataboutizmin kullanımının bir krize dönüştüğünü yazdı; Taktiğin herhangi bir fayda sağlamadığı sonucuna varan Koplow, "sağdan veya soldan gelen şeylerin, yalnızca hiçbir şeyin kaçamayacağı öfkeli suçlamalarla dolu bir kara deliğe yol açtığını" suçladı.


### SSCB ve Rusya'da WA-izm kullanımının analizi.
Edward Lucas "The New Cold War" (2008) adlı kitabında whataboutizmi "Sovyet propagandacılarının favori silahı" olarak nitelendirdi. Juhan Kivirähk ve meslektaşları bunu "politik teknolojik" bir strateji olarak adlandırdıla. 2013'te The National Interest'te yazan Samuel Charap, taktiği eleştirdi ve şu yorumu yaptı: "Bu arada Rus politika yapıcılar, 'whataboutism'in huysuz nöbetlerinden çok az şey kazanıyorlar." Ulusal güvenlik gazetecisi Julia Ioffe, 2014 tarihli bir makalesinde, "Sovyetler Birliği'ni okumuş olan herkes, 'whataboutizm' adlı bir fenomeni biliyor." Dedi. Ioffe, Sovyetlerin eleştiriye verdiği yanıtı, "Ve siz zencileri linç ediyorsunuz", whataboutizmin 'klasik' bir biçimi olarak gösterdi. "Russia Today'in" "yalnızca whataboutism görevine adanmış bir kurum" olduğunu söyledi ve whataboutism'in "kutsal bir Rus taktiği" olduğu sonucuna vardı. Garry Kasparov, "Winter Is Coming" adlı kitabında Sovyet taktiğini tartıştı ve bunu bir tür "Sovyet propagandası" ve Rus bürokratlarının "Sovyet katliamlarına, zorla sürgünlere ve gulaglara yönelik eleştirilere yanıt verme" yolu olarak adlandırdı. Mark Adomanis, 2015'te "The Moscow Times" için "Whataboutism, Komünist Parti tarafından öylesine sıklıkta ve utanmazlıkla uygulandı ki, etrafında bir tür sözde mitoloji büyüdü" yorumunu yaptı. Adomanis, "Sovyet tarihinin herhangi bir öğrencisi, neyden ibaret kanonunun bazı kısımlarını tanıyacaktır."
"Bloomberg News" için 2016'da yazan gazeteci Leonid Bershidsky, whataboutizmi bir "Rus geleneği" olarak nitelendirirken, "The National" taktiği "etkili bir retorik silah" olarak nitelendirdi. Forsberg ve Haukkala, "The European Union and Russia" (2016) adlı kitaplarında whataboutizmi "eski bir Sovyet pratiği" olarak nitelendirdiler ve stratejinin "Rusların Batı eleştirisini saptırma girişimlerinde önem kazandığını" gözlemlediler. Yazar Elizaveta Gaufman, "Güvenlik Tehditleri ve Halkın Algısı" adlı kitabında whataboutizm tekniğini "Liberal Amerikan karşıtlığı üzerine bir Sovyet / Rus dönüşü" olarak adlandırdı ve bunu Sovyetlerin tepkisiyle karşılaştırarak, "Ve siz zencileri linç ediyorsunuz." dedi "Dış Politika" bu değerlendirmeyi destekledi. 2016'da Kanadalı köşe yazarı Terry Glavin, "Ottawa Citizen'da" Noam Chomsky'nin ABD dış politikasını eleştiren 11 Eylül saldırılarından sonra yaptığı Ekim 2001 konuşmasında taktiği kullandığını iddia etti. Daphne Skilln ", Rusya'da Konuşma Özgürlüğü" adlı kitabında taktiği tartıştı ve bunu bir "Sovyet propagandacı tekniği" ve "ortak bir Sovyet dönemi savunması" olarak tanımlad. Jill Dougherty, CNN için yazdığı bir makalede, tekniği su ısıtıcısını "siyah olarak adlandıran pota" benzetti. Dougherty şöyle yazdı: "Pek çok Rus'un paylaştığı başka bir tutum daha var... Sovyetler Birliği'nde 'whataboutism' denen şey, başka bir deyişle, 'çaydanlık siyahı kimsin?"
Rus gazeteci Alexey Kovalev, 2017'de "GlobalPost'a" taktiğin "eski bir Sovyet numarası" olduğunu söyledi. Who Lost Russia? Kitabının yazarı Peter Conradi, whataboutizmi "eleştiriye basit bir yanıtla yanıt veren bir ahlaki görecelik biçimi:" Ama sen de yap 'dedi. Conradi, Gaufman'ın taktiği Sovyet cevabıyla karşılaştırmasını yineledi: "Orada zencileri linç ediyorlar". 2017'de "Forbes" için yazan gazeteci Melik Kaylan, Rus propaganda taktiklerine atıfta bulunarak terimin artan yaygınlığını şöyle açıkladı: "Son yılların Kremlinologları buna 'whataboutism' diyorlar, çünkü Kremlin'in çeşitli ağızlıkları bu tekniği ABD'ye karşı çok kapsamlı bir şekilde kullanıyordu" Kaylan, "Kremlin propagandası ile Trump propagandası arasında şüpheli bir benzerlik" üzerine yorum yaptı. "Foreign Policy", Rus whataboutizminin "ulusal ruhun bir parçası" olduğunu yazdı. "EurasiaNet", "Moskova'nın jeopolitik yeteneklerinin eşsiz olduğunu" belirtirken, "Paste," whataboutizmin yükselişini sahte haberlerin artan toplumsal tüketimi ile ilişkilendirdi.
ABD'nin eski Rusya Büyükelçisi "The Washington Post" için yazan Michael McFaul, Trump'ın taktiği kullanışını eleştirel bir şekilde yazdı ve onu Putin ile karşılaştırdı. McFaul, "Bu, Rus propagandacılarının Putin'in en acımasız politikalarından bazılarını haklı çıkarmak için yıllardır kullandıkları türden bir argüman" yorumunu yaptı. "Los Angeles Times" yazarı Matt Welch, taktiği "Trump savunuculuğunun altı kategorisi" arasında sınıflandırdı. "Jones Ana", taktiği "geleneksel bir Rus propaganda stratejisi" olarak nitelendirdi ve "whataboutizm stratejisi bir geri dönüş yaptı ve Başkan Vladimir Putin'in Rusya'sında gelişti" dedi.


## Savunma.
Bazı yorumcular, belirli bağlamlarda whataboutism ve "tu quoque'un" kullanımını savundular. Whataboutism, belirli bir eleştiri çizgisinin alakalı veya adil olup olmadığı konusunda gerekli bağlamı sağlayabilir. Örneğin, uluslararası ilişkilerde uluslararası standartlara göre kusurlu olabilecek davranış, belirli bir jeopolitik mahalle için oldukça iyi olabilir ve bu şekilde tanınmayı hak eder.
Stockholm'de Gazetecilik Profesörü Christian Christensen, kendi davranışına yönelik eleştirilerin bir başkasının eylemlerine odaklanmak yerine odaklanmak için bir çifte standart oluşturması nedeniyle, kendi davranışına yönelik eleştirileri reddettiği için, whataboutizm suçlamasının kendisinin de bir tür "tu quoque" yanlışlığı olduğunu savunuyor. Whataboutizmi kullananlar, mutlaka boş veya alaycı bir sorumluluk saptırmasına girmezler: Whataboutism, çelişkileri, çifte standartları ve ikiyüzlülüğü ortaya çıkarmak için yararlı bir araç olabilir.
Diğerleri, ABD veya müttefikleri tarafından işlenen insan hakları ihlallerine yönelik eleştirileri basitçe saptırmak için ne hakkında yapılan suçlamaların kullanıldığını savunarak Amerikan haber kaynakları tarafından whataboutism suçlamalarının kullanılmasını eleştirdiler. Terimin neredeyse yalnızca Amerikan kuruluşları tarafından kullanılmasının çifte standart olduğunu ve güçlü ülkeler tarafından yapılan ahlaki suçlamaların jeopolitik rakiplerini kendi yanlışları karşısında cezalandırmak için bir bahane olduğunu iddia ediyorlar.
Akademisyenler Kristen Ghodsee ve Scott Sehon, popüler söylemde kapitalizmin kurbanlarının olası varlığından söz etmenin genellikle "whataboutizm" olarak reddedildiğini öne sürüyorlar ve bunu "yalnızca komünistler tarafından işlenen zulümlerin dikkate alınacağını ima eden bir terim" olarak tanımlıyorlar. Ayrıca, komünizme karşı kullanılan aynı argümanların kapitalizme karşı da kullanılabileceği için bu tür "whataboutism" suçlamalarının geçersiz olduğunu iddia ediyorlar.


## Konuyla ilgili yayınlar.
 -  
 -