# Al Pacino
Alfredo James Pacino (p ; it; d. 25 Nisan 1940), Amerikalı oyuncu. Pacino, bir Akademi Ödülü, iki Tony Ödülü ve iki Primetime Emmy Ödülü de dâhil olmak üzere birçok ödül alarak Oyunculuğun Üçlü Tacı'nı elde etti. Ayrıca dört Altın Küre Ödülü, bir Britanya Akademisi Film Ödülü, iki Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü aldı ve 2001 yılında Cecil B. DeMille Ödülü, 2007 yılında AFI Yaşam Başarı Ödülü, 2011 yılında Ulusal Sanat Madalyası ve 2016 yılında Kennedy Center Onur Ödülü ile onurlandırıldı.
Bir metot oyuncusu olan Pacino, Charlie Laughton ve Lee Strasberg'den ders aldığı HB Studio ve Actors Studio'da eğitim gördü. Pacino, "Kadın Kokusu" (1992) filmindeki rolüyle En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü'nü aldı. Oscar'a aday gösterilen diğer rolleri arasında "Baba" (1972), "Serpico" (1973), "Baba II" (1974), "Köpeklerin Günü" (1975), "...Ve Herkes İçin Adalet" (1979), "Dick Tracy" (1990), "Glengarry Glen Ross" (1992) ve "The Irishman" (2019) bulunmaktadır. Diğer önemli rolleri arasında "Esrar Bitti" (1971), "Korkuluk" (1973), "Devriye" (1980), "Yaralı Yüz" (1983), "Baba III" (1990), "Carlito'nun Yolu" (1993), "Büyük Hesaplaşma" (1995), "Köstebek" (1997)"," "Şeytanın Avukatı" (1997), "The Insider" (1999), "Kazanma Hırsı" (1999), "Uykusuz" (2002), "Ocean's Thirteen" (2007), "Bir Zamanlar... Hollywood'da" (2019) ve "Gucci Ailesi" (2021) yer almaktadır.
Al Pacino, HBO için "Angels in America" (2003) ve Jack Kevorkian biyografisi "Doktor Ölüm" (2010) dâhil olmak üzere birçok televizyon yapımında rol aldı ve her biri için bir Mini Dizi veya Filmde En İyi Başrol Oyuncusu dalında Primetime Emmy Ödülü kazandı. Pacino, Amazon Prime Video dizisi "Hunters"'da (2020-23) rol aldı. Ayrıca sahnede de kapsamlı bir kariyere sahiptir. "Does a Tiger Wear a Necktie?" (1969) oyunuyla En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ve The Basic Training of Pavlo Hummel (1977) oyunuyla En İyi Erkek Oyuncu ödüllerini kazanarak iki kez Tony Ödülü kazandı.


## İlk yılları ve eğitimi.
Alfredo James Pacino, Sicilya asıllı Amerikalı İtalyan ebeveynler Rose Gerardi ve Salvatore Pacino'nun tek çocuğu olarak, 25 Nisan 1940'ta Manhattan, New York'taki East Harlem semtinde doğdu. Babası San Fratello'dan göç etti.&hairsp; Anne ve babası, o iki yaşındayken boşandı.&hairsp; Annesi onu Güney Bronx'a götürdü ve ailesi Kate ve James Gerardi ile birlikte yaşamaya başladılar. Onlar da gençken Corleone'den göç etmişlerdi.&hairsp; Pacino'nun babası, Covina, Kaliforniya'da sigorta satıcısı ve restoran işletmecisi olarak çalışmak üzere Kaliforniya'ya taşındı.
Pacino, gençlik yıllarında arkadaşları arasında “Sonny” olarak bilinirdi. Beyzbol oyuncusu olma hevesi vardı ve lakabı da “Aktör”dü.&hairsp; Herman Ridder Ortaokulu'na gitti, ancak kısa süre sonra İngilizce dışındaki derslerinin çoğunu bıraktı. Daha sonra seçmelerle kabul edildikten sonra Sahne Sanatları Lisesi'ne devam etti. Annesi onun bu kararına karşı çıktı ve bir tartışmadan sonra evi terk etti. Oyunculuk çalışmalarını finanse etmek için kurye, komi, hademe ve posta memuru olarak düşük ücretli işlerde çalıştı ve bir keresinde "Commentary" dergisinin posta odasında çalıştı.
Pacino, dokuz yaşında sigara ve içki içmeye başladı ve 13 yaşında gelişigüzel esrar kullandı, ancak ağır uyuşturuculardan uzak durdu.&hairsp; En yakın iki arkadaşı 19 ve 30 yaşlarında uyuşturucu bağımlılığından öldü. Güney Bronx'ta büyüyen Pacino, zaman zaman kavgalara karıştı ve okulda bir tür baş belası olarak görüldü.&hairsp; New York'un yeraltı tiyatrosunda bodrum oyunlarında rol aldı, ancak gençliğinde Actors Studio tarafından reddedildi. Daha sonra Pacino, akıl hocası ve en iyi arkadaşı olan oyunculuk öğretmeni Charlie Laughton ile tanıştığı HB Studio'ya katıldı.&hairsp; Bu dönemde genellikle işsiz ya da evsizdi ve bazen sokakta, tiyatrolarda ya da bir arkadaşının evinde uyuyordu.
1962 yılında Pacino'nun annesi 43 yaşında öldü.&hairsp; Ertesi yıl anne tarafından büyükbabası da öldü. Pacino bu dönemleri hayatının en dip noktası olarak adlandırdı ve bir röportajda “22 yaşındaydım ve hayatımdaki en etkili iki insan ölmüştü, bu da beni dibe vurmama neden oldu.” dedi. HB Studio'da geçirdiği dört yılın ardından Pacino, Actors Studio'nun seçmelerine başarıyla katıldı.&hairsp; Actors Studio, Manhattan'ın Hell's Kitchen semtinde profesyonel oyuncular, tiyatro yönetmenleri ve oyun yazarlarından oluşan bir üyelik organizasyonudur. Sonradan "Baba II" ve "...Ve Herkes İçin Adalet" filmlerinde birlikte rol alacağı oyuncu koçu Lee Strasberg'den “metot oyunculuğu” eğitimi aldı.


## Kariyeri.
### 1967-1971: Tiyatro rolleri ve sinemaya ilk çıkışı.
1967 yılında Pacino, Boston'daki Charles Playhouse'da bir sezon geçirerek Clifford Odets'in "Awake and Sing!" adlı oyununda sahne aldı. Haftada 125 Amerikan doları kazanarak, ilk büyük maaşını bu dönemde kazandı. Ayrıca Jean-Claude Van Itallie'nin "America Hurrah" adlı oyununda da rol aldı. Bu oyun sırasında oyuncu Jill Clayburgh ile tanıştı. Beş yıl süren bir ilişki yaşadılar ve birlikte New York'a taşındılar. 1968'de Pacino, Astor Place Tiyatrosu'nda sahnelenen Israel Horovitz'in "The Indian Wants the Bronx" adlı oyununda Murph adında bir sokak serserisini canlandırdı. Oyun, ilk kez 17 Ocak 1968'de sahnelendi ve 177 gösterim yapıldı; Clayburgh'un rol aldığı Horovitz'in "It's Called the Sugar Plum" adlı oyunuyla birlikte sahnelendi. Pacino, bu rolüyle En İyi Erkek Oyuncu dalında Obie Ödülü'nü kazandı; John Cazale, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülünü, Horovitz ise En İyi Yeni Oyun ödülünü aldı. Martin Bregman, oyunu izledikten sonra Pacino'nun menajeri oldu ve bu ortaklık ilerleyen yıllarda çok verimli hale geldi.
Pacino, "The Indian Wants the Bronx" oyununu İtalya’ya götürerek Spoleto’daki Festival dei Due Mondi’de sahneledi. Bu, Pacino’nun İtalya’ya yaptığı ilk yolculuktu. Pacino ve Clayburgh, ABC televizyon dizisi "NYPD"’nin "Deadly Circle of Violence" adlı bölümünde rol aldılar. Bölüm, 12 Kasım 1968’de yayınlandı. O dönemde Clayburgh, "Search for Tomorrow" adlı pembe dizide Grace Bolton karakterini canlandırıyordu. Çiftin mali durumuna yardımcı olmak için Clayburgh'un babası her ay onlara para gönderiyordu.
25 Şubat 1969'da Pacino, Don Petersen'in "Bir Kaplan Kravat Takar mı?" adlı oyunuyla Broadway'deki ilk çıkışını Belasco Tiyatrosu'nda yaptı. Huntington Hartford tarafından yapımcılığı üstlenilen oyun, 29 Mart 1969'da, 39 gösterimden sonra kapandı. Ancak Pacino, eleştirmenlerden övgüler aldı ve 20 Nisan 1969'da Tony Ödülü'nü kazandı. Pacino, 1970'lerde sahne performanslarına devam ederek "Pavlo Hummel'in Temel Eğitimi" oyunundaki performansıyla ikinci Tony Ödülü'nü kazandı ve "III. Richard" oyununda başrolü üstlendi. 1980'lerde de sahnede büyük başarı elde etti ve David Mamet'in "American Buffalo" adlı oyunundaki performansıyla Drama Desk Ödülü’ne aday gösterildi. 1990'dan itibaren Pacino’nun sahne çalışmaları arasında Eugene O'Neill’in "Hughie", Oscar Wilde'ın "Salome" ve 2005’te Lyle Kessler'in "Orphans" adlı oyunlarının yeniden sahnelenmesi yer aldı. Pacino, The Actors Studio'da eğitim alırken oyunculuğu keyifli buldu ve bu alanda yeteneği olduğunu fark etti. Ancak kariyerinin başlarındaki işleri maddi açıdan tatmin edici değildi. Sahnedeki başarısının ardından, 1969’da Patty Duke’un başrolünde olduğu bağımsız film "Ben, Natalie"'de kısa bir rol alarak sinema kariyerine başladı. Pacino, 1970 yılında Creative Management Associates (CMA) adlı yetenek ajansıyla anlaştı. Pacino, ilk uzun metrajlı filmini "Esrar Bitti"'de (1971) bir eroin bağımlısını canlandırarak yaptı.


### 1972-1983: Şöhrete kavuşması.
Francis Ford Coppola, Pacino'yu 1972 yapımı, gişe rekorları kıran mafya filmi "Baba"’da Michael Corleone rolüne seçti. Jack Nicholson, Robert Redford, Warren Beatty ve o dönemde pek tanınmayan Robert De Niro gibi isimler de rol için düşünülse de, Coppola stüdyo yöneticilerinin daha ünlü birini istemesine rağmen Pacino'da karar kıldı. Pacino’nun performansı ona En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü adaylığı kazandırdı ve Halliwell’s Film Rehberi tarafından "yoğun" ve "sıkı bir şekilde kontrol altında" olarak tanımlanan erken dönem oyunculuk tarzının öne çıkan bir örneği olarak değerlendirildi. Ancak Pacino, yardımcı oyuncu kategorisinde aday gösterilmesine tepki olarak Akademi Ödülleri törenine katılmadı, çünkü rol arkadaşı ve En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazanan Marlon Brando'dan daha fazla ekran süresine sahip olduğunu belirtti. Pacino, 1973'te Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan "Korkuluk" filminde Gene Hackman'la birlikte rol aldı. Aynı yıl içinde Pacino, New Yorklu polis memuru Frank Serpico’nun meslektaşları arasındaki yolsuzluğu ortaya çıkarmak için gizli göreve girişini konu alan gerçek bir hikâyeye dayanan "Serpico" filmiyle En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü’ne aday gösterildi. 1974’te Pacino, Michael Corleone rolünü "Baba II" filminde yeniden canlandırdı. Film, En İyi Film Akademi Ödülü'nü kazanan ilk devam filmi oldu ve Pacino, Corleone rolüyle bu kez başrol kategorisinde olmak üzere üçüncü kez Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. "Newsweek", Pacino’nun "Baba II"’deki performansını "büyük olasılıkla sinema tarihindeki en etkileyici kalp katılaşması portresi" olarak tanımladı.
1975'te Pacino, banka soyguncusu John Wojtowicz'in gerçek hikâyesine dayanan "Köpeklerin Günü" filmiyle büyük bir başarı daha elde etti. Filmin yönetmenliğini, birkaç yıl önce "Serpico"'da da birlikte çalıştığı Sidney Lumet üstlendi. Pacino, bu filmle bir kez daha En İyi Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. 1977'de Sydney Pollack'ın yönettiği "Bobby Deerfield" filminde bir yarış pilotunu canlandırdı ve bu rolüyle En İyi Erkek Film Oyuncusu - Dram dalında Altın Küre adaylığı kazandı. Bir sonraki filmi, bir mahkeme draması olan "...Ve Herkes İçin Adalet" oldu. Pacino, geniş oyunculuk yelpazesi nedeniyle eleştirmenler tarafından övgüyle karşılandı ve dördüncü kez En İyi Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Ancak ödülü, o yıl "Kramer Kramer'e Karşı" filmindeki rolüyle kazanan Dustin Hoffman'a kaptırdı. 1970'ler boyunca Pacino, toplam beş Akademi Ödülü adaylığı aldı; bunlardan dördü "Serpico", "Baba II", "Köpeklerin Günü" ve "...Ve Herkes İçin Adalet" filmleriyle En İyi Erkek Oyuncu kategorisindeydi.
Pacino'nun kariyeri 1980'lerin başında düşüşe geçti; New York'un eşcinsel toplumunun protestolarına neden olan tartışmalı "Devriye" filminde ve komedi-drama "Yazar! Yazar!", eleştirmenlerce beğenilmedi. Ancak Brian De Palma'nın yönettiği "Yaralı Yüz" (1983) filmindeki performansı kariyerinin en önemli ve belirleyici rolü oldu. İlk gösterime girdiğinde, film şiddet içeriği nedeniyle eleştirel olarak yasaklandı, ancak daha sonra eleştirmenlerin beğenisini kazandı. Film gişede başarılı oldu ve yurt içinde 45 milyon Amerikan dolarının üzerinde hasılat elde etti. Pacino, Kübalı uyuşturucu baronu Tony Montana rolüyle Altın Küre adaylığı kazandı.
1983'te Pacino, Dustin Hoffman ve Paul Newman ile birlikte The Mirror Theater Ltd. için büyük bir bağışçı oldu ve Laurance Rockefeller'dan gelen hibe miktarına eş değer bir katkıda bulundu. Üçü de, tiyatronun kurucusu ve yapımcı sanat yönetmeni olan Sabra Jones ile bağlantıları nedeniyle bu yatırıma ilham aldı; Sabra Jones, aynı zamanda Lee Strasberg’in geliniydi. 1985'te Pacino, tiyatro topluluğuna Eugene O'Neill'in "Hughie" adlı oyununu sunmayı teklif etti, ancak küçük oyuncu kadrosu nedeniyle oyun o dönemde sahnelenemedi. Aynı yıl kişisel bir projeye yöneldi ve İngiliz yazar Heathcote Williams'ın 1969’da Off-Broadway’de sahnelenen "The Local Stigmatic" adlı oyununu ele aldı. Oyunun yeniden sahnelenmesinde başrolü üstlendi ve Boston Tiyatro Topluluğu ile yönetmen David Wheeler iş birliğinde 50 dakikalık bir film versiyonunu çekti. Film sinemalarda gösterime girmedi, ancak 2007'de "Pacino: An Actor’s Vision" adlı koleksiyon setinin bir parçası olarak yayımlandı.


### 1984-1999: Kariyer dalgalanmaları.
1985 yılında Pacino, Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında geçen bir kürk avcısının hikâyesini anlatan "Devrim" filminde rol aldı. Ancak film, hem ticari hem de eleştirel açıdan başarısız oldu. Pacino, bu durumu aceleye getirilmiş bir yapım sürecine bağladı ve bu başarısızlığın ardından dört yıl boyunca sinemadan uzaklaştı. Bu dönemde yeniden tiyatroya döndü. "Crystal Clear", "National Anthems" ve diğer bazı oyunları sahnelemek için atölye çalışmaları düzenledi. 1988'de yapımcı Joseph Papp'ın New York Shakespeare Festivali kapsamında "Julius Caesar" oyununda sahne aldı. Pacino, 1989'da "Aşk Denizi" filmiyle sinemaya geri döndü. Filmde, kurbanlarını gazetedeki yalnızlar ilanı aracılığıyla bulan bir seri katilin peşine düşen bir dedektifi canlandırdı. Film olumlu eleştiriler aldı. 1990 yılında gişe başarısı yakalayan "Dick Tracy" filminde Big Boy Caprice karakterini canlandırdı ve bu performansıyla Akademi Ödülü’ne aday gösterildi. Ünlü eleştirmen Roger Ebert, Pacino’yu "sahneyi çalan oyuncu" olarak tanımladı. Aynı yıl, sinema tarihindeki en ünlü rollerinden biri olan Michael Corleone karakterine geri döndü ve "Baba III" filminde rol aldı.
Pacino, 1991 yılında "Frankie ve Johnny" filminde, "Yaralı Yüz" filminde Pacino ile birlikte rol alan Michelle Pfeiffer ile birlikte rol aldı. Pacino, çalıştıkları lokantada bir garson kızla (Pfeiffer) ilişki yaşamaya başlayan, kısa süre önce şartlı tahliye edilmiş bir aşçıyı canlandırdı. Film, Terrence McNally tarafından, Kenneth Welsh ve Kathy Bates'in rol aldığı "Clair de Lune'daki Frankie ve Johnny" (1987) adlı Broadway dışı oyundan uyarlandı. Pacino daha sonra rolü oynamaktan keyif aldığını söylese de film karışık eleştiriler aldı. Pacino, Martin Brest’in "Kadın Kokusu" (1992) filminde, sinirli ve kör Amerikan Ordusu Yarbayı Frank Slade'yi canlandırarak ertesi yıl En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı. Aynı yıl, "Glengarry Glen Ross" filmiyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında da aday gösterildi. Böylelikle Pacino, aynı yıl iki farklı filmde iki oyunculuk dalında aday gösterilen ve başrolüyle Akademi Ödülü'nü kazanan ilk erkek oyuncu oldu.
1993'te Pacino, Sean Penn ile birlikte "Carlito'nun Yolu" adlı suç dramasında başrol oynadı. Pacino, hapse girmesinin ardından yozlaşmış avukatı (Penn) tarafından serbest bırakılan ve doğru yola girmeye karar veren gangster Carlito Brigante'yi canlandırdı. Pacino, Michael Mann'ın "Büyük Hesaplaşma" (1995) filminde rol aldı ve bu filmde Robert De Niro ile ilk kez birlikte rol aldı. İkili daha önce "Baba II" filminde birlikte yer alsalar da, sahneleri hiç kesişmemişti. 1996 yılında, William Shakespeare'in "III. Richard" oyunundan seçilmiş sahnelerin gösterildiği ve Shakespeare'in popüler kültürde devam eden rolünün ve ilgisinin daha geniş bir incelemesi olan "Richard'ı Ararken" adlı tiyatro belgeselinde rol aldı. Performans için bir araya gelen oyuncular arasında Alec Baldwin, Kevin Spacey ve Winona Ryder da yer aldı.
Pacino, Keanu Reeves ile birlikte başrol oynadığı 1997 yapımı doğaüstü gerilim filmi "Şeytanın Avukatı"’nda Şeytan'ı canlandırdı. Film, dünya çapında 150 milyon dolar gişe hasılatı elde ederek büyük bir başarı yakaladı. Roger Ebert, "Chicago Sun-Times"'da şöyle yazdı: “Şeytani karakter, Pacino tarafından neşeye varan bir zevkle canlandırılıyor.” Aynı yıl Pacino, "Donnie Brasco" filminde Lefty adlı gangsteri canlandırdı. Film, gizli FBI ajanı Donnie Brasco'nun (Johnny Depp) mafyayı içeriden çökertme çabalarını anlatan gerçek bir hikâyeye dayanıyordu. Pacino, 1999 yılında Russell Crowe ile başrol oynadığı "Köstebek" filminde 60 Minutes yapımcısı Lowell Bergman'ı canlandırdı. Ayrıca, Oliver Stone’un "Kazanma Hırsı" filminde de rol aldı.


### 2000-2018: Televizyon rolleri ve Broadway'e dönüşü.
Pacino, 2000 yılından bu yana üç Altın Küre kazandı; bunlardan ilki 2001 yılında sinema filmlerinde yaşam boyu başarı dalında Cecil B. DeMille Ödülü'ydü. 2000 yılında Pacino, Ira Lewis'in "Çin Kahvesi" adlı oyununun film festivallerinde gösterime giren düşük bütçeli bir uyarlamasında Jerry Orbach ile birlikte rol aldı.