BILGEM-AI/BILGE-Wiki-Tr-Plus huggingface dataset:
# Çayırçimen, Posof
Çayırçimen, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Çayırçimen köyünün eski adı Lamiani'dir. Gürcüce bir yer adı olan Lamiani (ლამიანი), "ırmak kumu" anlamındaki "lami" (ლამი) kelimesinden türemiş olup "kumlu" anlamına gelir. Rus idaresi de bu yer adını 1886 yılında Lamian (Ламіанъ) veya Lomian (Ломіанъ) şeklinde kaydetmiştir.
Lamiani, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında bu bölgeyi Gürcülerden ele geçirmiştir. 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterinde komşu köy Şuatzkali (bugün Gönülaçan) yer aldığı halde Poshov livasının Güney nahiyesi köyleri arasında Lamiani geçmemektedir.
Osmanlı Devleti, Doksanüç Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Ardahan bölgesini Rusya'ya bırakınca, Lamiani köyü de Osmanlı egemenlik alanının dışında kaldı. Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde Lamian köyü Ardahan sancağının Poshov kazasına ("uçastok") bağlıydı. Köyün nüfusu "Türk" olarak kaydedilmiş olan 81 kişiden oluşuyordu.
Lamiani, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Lamiani Türkiye'ye bırakıldı.
Lamiani, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Lamyan (لامیان) olarak kaydedilmiştir. Bu tarihte Lamyan, Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. Köy 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 164 kişiden oluşuyordu. Lomiani veya Lamyan Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Çayırçimen olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Çayırçimen köyünün nüfusu 272 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 42 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 98 km, Posof ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.
# Derindere, Posof
Derindere, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Derindere bu yerleşimin bilinen en eski adıdır. Ancak erken dönem kayıtlarda köyün adı geçmemektedir. Derindere 19. yüzyılda ortaya çıkmış olabilir. 93 Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'ya Ardahan bölgesine hakim olan Ruslar, 1886 nüfus tespiti sırasında köyü Darindara (Дариндара) olarak kaydetmiştir. Bu sırada köy, Ardahan sancağının Poshov kazasına bağlıydı. Köyün nüfusu, "Kürt" olarak kaydedilmiş 153 kişiden oluşuyordu.
Derindere, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Derindere Türkiye'ye bırakıldı.
Bu yerleşim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Derin Dere (دەرین دەرە) olarak kaydedilmiştir. Bu sırada köy Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında ise köy Cilvana nahiyesine bağlanmıştı. Bu tarihte köyün nüfusu 225 kişiden oluşuyordu. 1965 genel nüfus sayımında Derindere köyünün nüfusu 446 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 29 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 108 km, Posof ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır.
# Erim, Posof
Erim, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Erim köyünün eski adı Erema veya İrema'dır. Gürcüce bir yer adı olan Erema (ერემა), 1595 tarihli Osmanlı tahrir defterinde İremi (ایرمی) biçiminde kaydedilmiştir. Erema veya İrema (ირემა) adının Osmanlı tahrir defterinde geçtiği gibi "geyik" anlamına gelen Gürcüce "iremi"den (ირემი)değişime uğradığı tahmin edilmektedir. Türkçede köyün adı zaman içinde değişime uğramış ve Erim (ۀریم) biçimini almıştır.
Erema'daki kiliseden kalma Gürcüce yazıtlı taştan kullanılan Gürcü alfabesi, köyün erken orta çağda da bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Gürcü krallıkları ve Gürcü prensliği Samtshe-Saatabago idaresinde kalan köy, 16. yüzyılın ortasında Osmanlıların eline geçti. 1595 tarihli Osmanlı kaydına göre bu tarihte köy boştu. Bununla birlikte Erema, İremi adıyla Çıldır Eyaleti içinde Ahısha livasının Ude nahiyesinde bir köy olarak kaydedilmiştir. Sonraki dönemde yeniden meskun hale gelen köyde 1878 yılında 8 hane yaşıyordu.
Uzun süre Osmanlı egemenliğinde kalan Erema'yı 93 Harbi'nde Ruslar ele geçirdi. Rusların Erema (Эрема) olarak kaydettiği köyde 1886 yılında 88 kişi yaşıyordu. Rus idaresinde Erema, Ardahan sancağının ("okrug") Poshov kazasına ("uçastok") bağlı Badela nahiyesinin köylerinden biriydi Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Rus idaresinin son bulmasıyla bir süre bağımsız Gürcistan’ın sınırları içinde kalan Erema, Kızıl Ordu’nun Gürcistan’ı işgali sürerken Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında 16 Mart 1921’de imzalanan Moskova Antlaşması’yla Türkiye’ye bırakıldı. 1928 yılında Erim adıyla kaydedilmiş olan Erema, Kars vilayetinin Poshov kazasına bağlı Cilvana nahiyesinde yer alıyordu.
Erim köyünde bir kilise ve bir kale bulunuyordu. Erema Kilisesi yıkılmış, taşları bir çeşme ile sınırda nöbetçi kulesinin inşasında kullanılmıştır. Kiliseden geriye haç kaidesi ile taşlarında Gürcü alfabesinin Asomtavruli harfleriyle yazılmış Gürcüce yazılar kalmıştır. Köyün 400 metre kuzeydoğusunda yer alan Erema Kalesi'nden geriye duvar bölümleri kalmıştır.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 103 km, Posof ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.
# Gümüşkavak, Posof
Gümüşkavak, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Gümüşkavak köyünün eski adı Zeindari'dir. Zeindari (ზეინდარი), Gürcistan'da bugün de var olan bir yer adıdır. Bu yer adı Türkçeye Zeyindar şeklinde girmiştir. Nitekim 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde de Zeyindar (زیندار) biçiminde geçer. Zeindari adı daha sonra Türkçede Zindar'a dönüşmüştür.
Zeindari köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe bölgesinin Türkiye'de kalan kısmında yer alır. Nitekim Osmanlılar bu yerleşimi 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyün bugünkü sınırları içindeki kilise de bu dönemden kalmış olmalıdır.
Zeindari köyü, 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Nüfusu 11 Hristiyan haneden oluşuyordu. İspenç vergisi vermekle yükümlü erkekler İoseb, Gogiça, Enuka, Eliazar, İasa, Maharebel, Elia, Basila gibi Gürcü adları taşıyordu. Köyde buğday, arpa, çavdar ve yonca tarımı ile arıcılık yapılıyor, domuz ve koyun besleniyordu.
Zeindari köyü, Çıldır Eyaleti'nin 1694-1732 dönemini kapsayan cebe defterinde de Zeyindar (زیندار) olarak geçer. Hicri 1126 (1714/1715) tarihinde aynı idarî konuma sahip olan köyün hasılası 5.000 akçe idi ve burası Ali vadında birine tahsis edilmişti.
Zeindari köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Zeindara (Зеиндара) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Sakire nahiyesinin 12 köyünden biriydi. Nüfusu, 61'i erkek ve 47'si kadın olmak üzere, 11 hanede yaşayan 108 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak yazılmıştır.
Zeindari, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Zeindara Türkiye'ye bırakıldı.
Zeindari, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde de Zeyindar (زیندار) olarak kaydedilmiştir. Bu tarihte Zindar, Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. Köy 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 373 kişiden oluşuyordu. Zindar veya Zeindara Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Gümüşkavak olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Çayırçimen köyünün nüfusu 515 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 200 kişi okuma yazma biliyordu.
Gümüşkavak köyünde köyün Hristiyanlık döneminden kalma bir kilisenin kalıntısı bulunmaktadır. Zeindari Kilisesi, köyün 700 metre batısında, tek nefli bir yapıdır. Kilisenin çevresinde başka yapıların temelleri tespit edilmiştir.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 88 km, Posof ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.
# Günbatan, Posof
Günbatan, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Günbatan köyünün eski adı Banarhevi'dir. Bu yer adının Gürcüce Balnarhevi'den (ბალნარხევი) değişime uğradığı tahmin edilmektedir. "Balnari" (ბალნარი) kirazlı / kirazlık, "hevi" (ხევი) vadi / dere anlamına gelir. Balnarhevi adı "kirazlı dere" biçiminde çevrilebilir. Bu yer adı Türkçeye Banarhev şeklinde girmitir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Banarhev (بنارخیو) olarak geçer.
Banarhevi köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Günbatan köyünün bugünkü sınırları içinde tespit edilen kilise de bu dönemden kalmış olmalıdır.
1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterinde komşu bazı köyler yer aldığı halde Poshov livasının Güney nahiyesi köyleri arasında Banarhevi geçmemektedir.
Banarhevi köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Banarhev (Банархевъ) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Digur nahiyesinin 21 köyünden biriydi. Nüfusu, 84'ü erkek ve 61'i kadın olmak üzere, 22 hanede yaşayan 145 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak yazılmıştır.
Banarhevi köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Banarhev Türkiye'ye bırakıldı.
Banarhevi köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. Köy 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 240 kişiden oluşuyordu. Baharhev Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Günbatan olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Günbatan köyünün nüfusu 396 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 103 kişi okuma yazma biliyordu.
Banarhevi'nin Hristiyanlık dönemine ait kilisesi, köyün güneyindeki mezarlıkta yer alır. Yıkılmış olan bu kiliseden geriye, iki metre yüksekliğinde iki duvar parçası kalmıştır.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 95 km, Posof ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.
# Gürarmut, Posof
Gürarmut, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Gürarmut köyünün eski adı Kvelistzkali veya Kvelitzkali'dir. Kvelistzkali (ყველისწყალი) veya Kvelitzkali (ყველიწყალი), peynir anlamındaki "kveli" (ყველი) ile su / dere anlamındaki "tzkali" (წყალი) kelimelerinden oluşur. Kvelistzkali, "peynir deresi" anlamına gelir. Bu yer adı 1928 tarihli Osmanlıca köy listesine, Gürcüceye uygun biçimde Kveliskal (قولیسقال) olarak girmiştir. Ancak Türkçe yazılışında "kveli/kvel" kelimesi, Kvelistsihe adında olduğu gibi "kol" şeklinde okunmuştur.
Kvelistzkali, Orta Çağ'da Gürcistan'ın güneybatı bölümünü oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'nin bir köyüydü. Osmanlılar bu köyü 16. yüzyılın ortasında, birleşik Gürcistan Krallığı'ından sonra bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden (1268-1625) ele geçirdi. Tarihsel Gürcü coğrafyasında, bir yer adı olarak "Kveli" yaygın biçimde kullanılıyordu. Bu ad Türkçeye "Kol" veya Osmanlıcanın okunuşuna bağlı olarak Kvel (قول) olarak girmiştir. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde "Kol Manastırı", "Kol" ve "Zeda Kol" (Yukarı Kol) olmak üzere üç yerleşme kaydedilmiştir. Ne var ki bu defterde, hemen yakınındaki Çorçevani (bugün Kopuzlu) geçtiği halde, Kvelistskali köyü kaydına rastlanmamaktadır. Bugün Gürarmut köyünün bir mahallesi olan ve adı Gürcüce uçurum anlamındaki Kapani (კაპანი) gelen Kapan/Kaban (قبان) bu defterde Çorçevani köyünün mezrası olarak görünmektedir.
Kvelistzkali köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Kolis-tshali (Колис-Цхали) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Digur nahiyesinin 21 köyünden biriydi. Nüfusu, 48'i erkek ve 43'ü kadın olmak üzere, 15 hanede yaşayan 91 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak yazılmıştır.
Kvelisskali, Birinci Dünya Savaşı sonuna doğru bölgede Rus idaresinin sona ermesinin ardından Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcü askerlerinin Ardahan bölgesinen çekilmesiyle köy fiilen Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Kvelisskali Türkiye'ye bırakıldı.
1928 tarihli Osmanlıca köy listesine Koliskal / Kveliskal olarak kaydedilmiş olan yerleşme, Kars vilayetinin Poshof kazadının merkez nahiyesine bağlı bir köydü. 1935 nüfus sayımı sırasında da aynı idari konuma sahipti ve köyde 284 kişi yaşıyordu. Kvelisskali veya Koliskal, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Gürarmut olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Gürarmut ("Koliskal")" biçiminde resmî kayıtlarda kullanılmıştır.


## Coğrafya.
Gürarmut köyü, Ardahan kentine 91 km, Posof kasabasına 10 km uzaklıktadır.
# İncedere, Posof
İncedere, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
İncedere köyünün eski adı Çuanteli'dir. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre bir Gürcü köyü olan Çuanteli (ჭუანთელი), bu defterde Çuantel / Çvantel (چوانتل) adıyla kaydedilmiştir. Bu tarihte Poshov livasının Güney nahiyesine bağlı olan köyde 25 hane (125 kişi) yaşıyordu. Köyde vergi vermekle yükümlü erkekler Batata, Tevdore, Gogiça, Laşkara, Elisa, Papuna, Bidzina, Datuna, Elia gibi Gürcü adları taşıyordu. Bir hane reisi yeni Müslüman olmuştu ve kendisine Ahmed adı verilmişti.
Çuanteli, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından Rusların eline geçti. Rus idaresince Çuantel (Чуантель) olarak kaydedilmiştir. 1886 yılında Ardahan Okrugu'nun Poshov kazasına ("uçastok") bağlı olan köyde, "Türk" olarak kaydedilmiş 231 kişi yaşıyordu. I. Dünya Savaşı'nın ardından Çuanteli, Demokratik Gürcistan Cumhuriyeti sınırları içinde bulunuyordu. Nitekim Sovyet Rusya, 1920 yılında Moskova Antlaşması'yla Ardahan Okrugu'nu bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde tanımıştı. Ertesi yıl Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'ya Çuanteli Türkiye'ye bırakıldı.
Çuanteli, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Cuvantel (جووانتەل) olarak kaydedilmişti. Bu sırada köy Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. Köyün adı 1935 yılında “Civantel” biçiminde yazılmış, nüfusu da 456 kişiye yükselmişti. Türkçe kaynaklarda farklı biçimlerde yazılmış olan Çuanteli "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla köyün adı İncedere olarak değiştirilmiştir.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 91 km, Posof ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.
# Kayınlı, Posof
Kayınlı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Kayınlı köyünün eski adı Türkçe kaynaklarda Şuğlaver (شوغلاوەر) olarak geçer. Ancak daha sonra köyün adı Türkçe "Şulgavur" biçiminde yazılmıştır. Köyün eski adı Gürcüce kaynaklarda Şuğlauri (შუღლაური) olarak geçer. Bu yer adı Gürcüce bir sülale adı olan Şuğladze'yle ilişkili olabilir. Gürcüce "şuğli" (შუღლი) husumet anlamına gelir.
Şuğlauri, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında bu bölgeyi Gürcülerden ele geçirmiştir. 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterinde komşu bazı köyler yer aldığı halde Poshov livasının Güney nahiyesi köyleri arasında Şuğlaver geçmemektedir.
Osmanlı Devleti, Doksanüç Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Ardahan bölgesini Rusya'ya bırakınca, Şuğlaver köyü de Osmanlı egemenlik alanının dışında kaldı. Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde köyün adı, Gürcücesine uygun biçimde Şuglauri (Шуглаури) biçiminde kaydedilmiştir. Bu sırada köy Ardahan sancağının Poshov kazasına ("uçastok") bağlıydı. Nüfusu "Türk" olarak kaydedilmiş olan 126 kişiden oluşuyordu.
Şuğlauri, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Şuğlauri Türkiye'ye bırakıldı.
Şuğlaver, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. Köy 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 224 kişiden oluşuyordu. Şuğlaver Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Kayınlı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Kayınlı köyünün nüfusu 312 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 121 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 97 km, Posof ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.
# Kırköy, Posof
Kırköy, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Kırköy köyünün eski adı Türkçe kaynaklarda Ker (قەر) olarak geçer. Ancak daha sonra köyün adı Türkçe "Kır" biçiminde yazılmıştır. Bu yer adının Gürcüce "Keri"den geldiği tahmin edilmektedir. Gürcüce "keri" (ქერი) arpa anlamına gelir.
Ker köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında bu bölgeyi Gürcülerden ele geçirmiştir. Bununla birlikte 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterinde komşu bazı köyler yer aldığı halde Poshov livasının Güney nahiyesi köyleri arasında Ker / Keri geçmemektedir.
Osmanlı Devleti, Doksanüç Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Ardahan bölgesini Rusya'ya bırakınca, Ker köyü de Osmanlı egemenlik alanının dışında kaldı. Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde köyün adı, Gürcücesine uygun biçimde Ker (Кер) biçiminde kaydedilmiştir. Bu sırada köy Ardahan sancağının Poshov kazasına ("uçastok") bağlıydı. Nüfusu "Türk" olarak kaydedilmiş olan 45 kişiden oluşuyordu.
Keri, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Keri Türkiye'ye bırakıldı.
Keri, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahip olan köyün adı sehven "Kırk" olarak yazılmıştır. Bu tarihte köyün nüfusu 133 kişiden oluşuyordu. Köyün adı 1955 genel nüfus sayımında "Kır", 1960 genel nüfus sayımında ise "Kırköy" olarak yazılmıştır. 1965 genel nüfus sayımında Kırköy'ün nüfusu 237 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 65 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 83 km, Posof ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.
# Kopuzlu, Posof
Kopuzlu, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Kopuzlu köyünün eski adı Çorçevan / Çorçovan'dır. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde de Çorçevan / Çorçovan (چورچوان) olarak geçer. Gürcüce kaynaklarda Çorçovani (ჩორჩოვანი) biçiminde yazılmıştır. Gürcüce "çorço" (ჩორჩო) dört köşeli, "vani" (ვანი) ev, mesken anlamına gelir. Bu defterde ayrıca Ahasiha livasına bağlı Çaçarak nahiyesinde Çorço (چورچو) adını taşıyan bir köy bulunuyordu.
Çorçevan, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alıyodur. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında bu bölgeyi Gürcülerden ele geçirmiştir. Bu yerleşim 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterine göre Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Bu tarihte köy tamamen boşalmıştı.
Osmanlı Devleti, Doksanüç Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Ardahan bölgesini Rusya'ya bırakınca, Çorçovan köyü de Osmanlı egemenlik alanının dışında kaldı. Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde köyün adı Çorçovan (Чорчован) biçiminde kaydedilmiştir. Bu sırada köy Ardahan sancağının Poshov kazasına ("uçastok") bağlıydı. Nüfusu "Türk" olarak kaydedilmiş olan 91 kişiden oluşuyordu. 1595 tarihinde köyün mezrası olarak kaydedilmiş olan Karan'da, 1889 yılında 4 hane yaşıyordu.
Çorçovan, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Çorçovan Türkiye'ye bırakıldı.
Çorçovan köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Çorçovan" (چورچووان) adıyla Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında "Çorçuvan" olarak yazılmış olan köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 227 kişiden oluşuyordu. Çorçovan / Çorçuvan Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Kopuzlu olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Kopuzlu köyünün nüfusu 239 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 64 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 94 km, Posof ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.
# Kurşunçavuş, Posof
Kurşunçavuş, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Kurşunçavuş köyünün eski adı Seca veya Secavi'dir. Seca (სეჯა) ve Secavi (სეჯავი), 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde de Seca / Sica (سیجا) veya Secav (سجاو) olarak kaydedilmiştir.
Seca veya Secavi köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alıyodur. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında bu bölgeyi Gürcülerden ele geçirmiştir. 
Seca veya Secavi köyü, 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterine göre Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Bu tarihte köy tamamen boşalmıştı. Bu defterde aynı idari konuma sahip bir başka köy Secav (سجاو) olarak kaydedilmiştir. Bu köyün nüfusu 7 Hristiyan haneden oluşuyordu. İspenç vergisi vermekle yükümlü hane reisleri Elia, Ağdgomel, Simona, Narika, Basila gibi Gürcü adları taşıyordu. Bugünkü Kurşunçavuş köyünün bu defterde Secav olarak kaydedildiği tahmin edilmektedir. Söz konusu Hritiyan nüfusun ibadet yeri olan kilise, günümüzde tamamen ortadan kalkmıştır.
Seca veya Secavi köyü, Çıldır Eyaleti’nin 1694-1732 dönemini kapsayan Osmanlı cebe defterinde Hicri 1129 (1716/1717) tarihinde "Secav" (سیجاو) olarak geçer. Bu tarihte köyün hasılası 7.220 akçe idi. Hicri 1138 (1725/1726) tarihinde ise, "Seca" (سیجا) şeklinde kaydedilmiş olan köyün köyün hasılası 3.500 akçe olarak belirlenmiştir. Bu tarihlerde de köy, Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı.
Seca veya Secavi köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Bu yerleşim Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde Seca (Седжа) olarak kaydetmiştir. Bu sırada köy Ardahan sancağının Poshov kazasına ("uçastok") bağlıydı ve nüfusu "Türk" olarak kaydedilmiş olan 66 kişiden oluşuyordu.
Seca veya Secavi, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Seca Türkiye'ye bırakıldı.
Secavi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Seca" (سەجە) Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. Köy 1940 genel nüfus sayımında "Sece" olarak yazılmış olan köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 171 kişiden oluşuyordu. Seca, Secavi veya Sece Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Kurşunçavuş olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Kurşunçavuş köyünün nüfusu 271 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 35 kişi okuma yazma biliyordu.
Gürcü tarihçi Aleksandre Proneli 1914 yılında Seca köyündeki kilisenin yıkık halde olduğunu yazmıştır. Bu yapı günüzde tamamen ortadan kalkmıştır.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 94 km, Posof ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.
# Özbaşı, Posof
Özbaşı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Özbaşı köyünün eski adı Ğvinia'dır. Gürcüce bir yer adı olan Ğvinia (ღვინია), Gürcüce şarap anlamındaki "ğvino" (ღვინო) kelimesinden türemiştir ve şarap rengi anlama gelir. 1595 tarihli Osmanlıca mufassal defterinde ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde, "Ğina" (غینا) şeklinde yazılmıştır.
Ğvinia köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alıyodur. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyde bir evin duvarında tespit edilen ve bir kiliseye ait Gürcüce yazılı taş da 15-16. yüzyıldan kalmıştır.
Ğvinia köyü, Bu yerleşim 1595 tarihli ve "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Köyün nüfusu 16 Hristiyan haneden oluşuyordu. İspenç vergisi vermekle yükümlü hane reisleri Maharabel, Varsima, Giorgi, Nadira, Goça, Gogiça, Anania, Badura gibi Gürcü adları taşıyordu. Köyde buğday, arpa, çavdar ile yonca tarımı yapılıyor ve domuz besleniyordu.
Ğvinia köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Gvinia (Гвиниа) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Digur nahiyesinin 21 köyünden biriydi. Nüfusu, 96'sı erkek ve 89'u kadın olmak üzere, 21 hanede yaşayan 185 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak yazılmıştır.
Ğvinia köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Ğvinia Türkiye'ye bırakıldı.
Ğvinia, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında "Ginya" olarak yazılmış olan köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 409 kişiden oluşuyordu. Ğvinia veya Ginya Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Özbaşı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Özbaşı köyünün nüfusu 447 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 184 kişi okuma yazma biliyordu.
Özbaşı köyünde, köyün Hristiyan döneminden kalma bir kilise ile bir kalenin kalıntıları bulunmaktadır.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 88 km, Posof ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.
# Sarıçiçek, Posof
Sarıçiçek, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Sarıçiçek köyünün eski adı Hertvisi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Hertvisi (ხერთვისი), iki akarsuyun birleştiği noktada arada kalan yeri ifade eder. Bu yer adı Türkçeye Hertvis olarak girmiştir. Nitekim 1595 tarihli Osmanlı mufassal defteri ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Hertvis (خرتوس) olarak geçer.
Hertvisi, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel Samtshe bölgesinin yerleşim yerlerinden biriydi. Osmanlılar Hertvisi, birleşik Gürcistan Krallığı'nın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ikinci yarısında ele geçirmiştir. Varlığı bilinen kilise de bu dönemden kalmış olmalıdır.
Hertvisi köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Hertvis (Хертвисъ) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Badela nahiyesinin 13 köyünden biriydi. Nüfusu, 28'i erkek ve 27'si kadın olmak üzere, 8 hanede yaşayan 55 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak yazılmıştır. Rus idaresi sırasında köyün nüfusu artmış, 1896'da 59 kişiye, 1906'da da 84 kişiye yükselmişti. Bu tespitlerde de nüfusun tamamı Türk olarak kaydedilmiştir.
Hertvisi, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükûmeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Hertvisi köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Hertvisi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Hertus" olarak yazılmış olan köy, ayni idari konuma sahipti ve nüfusu 113 kişiden oluşuyordu. Hertvisi veya Hertvis, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Sarıçiçek olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte resmî kayıtlarda "Sarıçiçek ("Hırtuz")" biçiminde bir süre daha kullanılmıştır.


## Coğrafya.
Sarıçiçek, Ardahan il merkezine 105 km, Posof ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır.
# Savaşır, Posof
Savaşır, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Savaşır köyünün eski adı, Çançahi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Çançahi (ჭანჭახი), "balçık" anlamına gelir ve Gürcistan coğrafyasında bugün de yaygın bir yer adıdır. Bu yer adı Türkçeye Cancak olarak girmiştir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Cancak (جانجاق) olarak geçer. Ruslar ise, 1886 yılındaki nüfus tespiti sırasında köyün adını Gürcüce yazılışına uygun biçimde Çançah (Чанчах) olarak kaydetmiştir.
Çançahi, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel Samtshe bölgesinin yerleşim yerlerinden biriydi. Osmanlılar köyü, birleşik Gürcistan Krallığı'nın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ikinci yarısında ele geçirmiştir. Köyün Hristiyan nüfusunun ibadet mekânı olan Çançahi Kilisesi de bu dönemden kalmış olmalıdır.
Çançahi köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarıca, savaş tazminatı kapsamında Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 nüfus sayımında Ardahan sancağının Poshov kazasına bağlı Sakire nahiyesinin 12 köyünden biriydi. Nüfusu, 114'ü erkek ve 104'ü kadın olmak üzere, 23 hanede yaşayan 218 kişiden oluşuyordu. Rus idaresi sırasında köyün nüfusu artmış, 1896’da 306 kişiye, 1906’da da 340 kişiye yükselmişti. Bu tespitlerde nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir.
Çançahi, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükûmeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Çançahi köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Çançahi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında Cilvana nahiyesine bağlı olan köyde 525 kişi yaşıyordu. Çançahi veya Cancak Türkçe olmadığı için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Savaşır olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Savaşır köyünde 530 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 99 kişi okuma yazma biliyordu.
Savaşır köyünde üç tarihsel yapının kalıntıları bulunmaktadır. Bunlardan biri köyün eski kilisesi olan Çançahi Kilisesi'dir. Bu yapı tamamen yıkılmıştır. Diğer iki yapı ise, Çançahi Kalesi olarak adlandırılmaktadır.


## Coğrafya.
Savaşır köyü, Ardahan il merkezine 101 km, Posof ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.
# Sütoluk, Posof
Sütoluk, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Sütoluk köyünün eski adı, Satkepela'dır. Gürcüce bir yer adı olan Satkepela (სატყეპელა), yün çırpmada kullanılan sopanın adıdır. Bu yer adı Türkçeye Satkabel olarak girmiştir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Satkabel (صاتقابەل) olarak geçer.
Satkepela köyü, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Ancak Satkepela erken dönem Osmanlı tahrir defterlerinde bir köy olarak yer almamıştır.
Satkepela köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Satkepel (Саткепель) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Sakire nahiyesinin 12 köyünden biriydi. Nüfusu, 27'si erkek ve 21'i kadın olmak üzere, 4 hanede yaşayan 48 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Kürt olarak yazılmıştır. Satkepela'nın nüfusu Rus idaresi sırasında artmış, 1896'da 62 kişiye, 1906'da da 84 kişiye yükselmiştir.
Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, köyün adını Satkebeli (სატყებელი) olarak yazmış ve bu yer adının Gürcüce olduğunu belirtmiştir.
Satkepela, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükûmeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Satkepela köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Satkepela, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Satkabel" olarak yazılmış olan köy, bu tarihte Cilvana nahiyesine bağlanmıştı ve nüfusu 149 kişiden oluşuyordu. Satkepela / Satkabel "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Sütoluk olarak değiştirilmiştir. Sütoluk köyünün nüfusu 1965 yılında 252 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 26 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Sütoluk köyü, Ardahan il merkezine 108 km, Posof ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır. Köy, Posof'un en yüksekte bulunan köyüdür.
# Taşkıran, Posof
Taşkıran, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Taşkıran köyünün eski adı Giorgisubani'dir. Gürcüce bir yer adı olan Giorgisubani (გიორგისუბანი), iki kelimeden (გიორგი: erkek adı; უბანი: köy) oluşan bir tamlamadır ve "Giorgi’nin köyü” anlamına gelir. Bu yer adı Türkçeye Gorgisuban şeklinde girmiştir. Nitekim 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Gorgisuban (كوركيسوبان) olarak geçer.
Giorgisubani, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'de yer alır. Köyde eskiden kilisenin varolması, buranın Osmanlı döneminden önce de bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Nitekim Osmanlıların Gürcü atabeglerin yönetimindeki Samtshe-Saatabago topraklarının ele geçirmesinden sonra yapılan 1595 tarihli "Defter-i Mufassal Vilayet-i Gürcistan" adlı tahrirde, Giorgisubani Poshov livasına bağlı Güney nahiyesinde bir köy olarak kaydedilmiştir. Bu tarihte köy beş haneden oluşuyordu ve Enuka veled-i …(?), Ğvinia veled-i …(?), Lazare torunu, İvane veled-i Kvirika, İlya veled-i Ardaşez köydeki kayıtlı erkek adlarıydı. Köyde buğday, arpa, çavdar, keten ve sebze tarımı yapıldığı, domuz ve koyun beslendiği, arıcılık yapıldığı kayıtlardan anlaşılmaktadır. Köyün beş haneden ibaret olması, buranın gerçekten de Giorgi adında birinin ve yakınlarının yaşadığı bir köy olduğunu düşündürmektedir. 
Giorgisubani köyü, Çıldır Eyaleti'nin 1694-1732 dönemini kapsayan cebe defterinde aynı idari konuma sahipti. Hicri 1119 (1707/1708) tarihinde köyün hasılası 12.000 akçe idi ve köy Derviş adında birine verilmişti.
Giorgisubani köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus sayımında Georges-ubani (Георгис-Убани) şeklinde kaydettiği yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasına bağlı Badela nahiyesinin 13 köyünden biriydi. Nüfusu, 111'i erkek ve 89'u kadın olmak üzere, 20 hanede yaşayan 200 kişiden oluşuyordu. Bu nüfusun tamamı Türk olarak kaydedilmiştir.
I. Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru Rus ordusunun bölgeden çekilmesinin ardından Giorgisubani bağımsız Gürcistan sınırları içinde yer aldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti tarafından fiilen yeniden Türkiye’ye katıldı. Ekim 1921’de imzalanan Kars Antlaşması’yla Giorgisubani’nin de içinde yer aldığı Ardahan ve Artvin bölgeleri Türkiye’ye bırakıldı.
Giorgisubani köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Gergisuban (كەركیسوبان) şeklinde geçer. Bu sırada köy, Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı.
Giorgisubani köyünde eski bir kilisenin olduğu bilinmektedir. Tamamen ortadan kaldırılmış olan kilisenin yerinde bugün cami bulunmaktadır. 19. yüzyılda inşa edilmiş olan caminin hemen yakınında bulunan evin duvarında kiliseye ait bezemeli pembe taşın varlığı, Giorgisubani Kilisesi’nin yıkılıp yerine caminin inşa edildiğini, kilise taşlarının da başka yapılarda kullanıldığını göstermektedir.


## Coğrafya.
Köy, Ardahan il merkezine 95 km, Posof ilçe merkezine ise 14 km uzaklıktadır.
# Yaylaaltı, Posof
Yaylaaltı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Yaylaaltı köyünün eski adı, Satlel'dir. Nitekim 1595 tarihli Osmanlı mufassal defteri ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Satlel / Satlil (صاتلیل / صاتلەل) olarak geçer. Bu yer adı tarihsel Gürcü coğrafyasından rastlanan Satleli'den (სათლელი) Türkçeye girmiştir.
Satleli, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'deki Potshovi Vadisinde yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü, 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Şavşeti bölgesinde, Osmanlıların Gürcülerden ele geçirdiği başka bir yerleşim de Satleli adını taşıyordu.
Satleli köyü, "Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan" adlı ve 1595 tarihli Osmanlı tahrir defterinde Gürcistan Vilayeti içinde, Ahasiha livasının Ude nahiyesine bağlı bir köydü. Bu defterde köy boş olarak kaydedilmiştir..
Satleli köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus sayımında Satlel (Сатлель) şeklinde kaydedilmiş olan yerleşim,Ardahan sancağının Poshov kazasına bağlı Badela nahiyesinin 13 köyünden biriydi. Bu sırada köyde, 108'i erkek ve 75'i kadın olmak üzere, 22 hanede yaşayan 183 kişi yaşıyordu. Nüfusu tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir. Köyün nüfusu Rus idaresi sırasında armış, 1896'da 236 kişiye, 1906'da da 298 kişiye yükselmiştir. Birinci Dünya Savaşı yıllarında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, Satleli köyünde 20 hanede 345 Müslüman Gürcünün yaşadığını yazmıştır.
Satlel köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Rusların bölgeden çekilmesinin ardından Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 7 Mayıs 1920 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması'yla Sovyet Rusya, Artvin sancağını Gürcistan'ın bir parçası olarak tanıdı. Ancak Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında 16 Mart 1921 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması'yla Satlel köyünü de kapsayan Ardahan bölgesi Türkiye'ye bırakıldı.
Satleli, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında ayni idari konuma sahipti ve nüfusu 463 kişiden oluşuyordu. Satleli / Satlel, "yabancı kökten geldiği" için köyün 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yaylaaltı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Yaylaaltı köyünün nüfusu 559 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 192 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Yaylaaltı köyü, Ardahan il merkezine 105 km, Posof ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır. Arazisinin içinden Mangala Deresi denen küçük bir dere geçer. Komşuları; Erim, Gönülaçan, Sarıçiçek köyleridir.
# Yeniköy, Posof
Yeniköy, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Yeniköy'ün eski adı bilinmemektedir. Bununla birlikte Gürcü Türkolog Sergi Cikia, 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Poshov linasının Kuzey nahiyesinde üçüncü sırada yer alan ve adı okunamamış olan yer adının Yeniköy'ün eski adı olabileceğini, bu köye Osmanlı döneminde Yeniköy denmiş olabileceğini yazar.
Yeniköy, tarihsel Gürcistan'ın güneybatı topraklarını oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyde yıkıntıları günümüze ulaşmış olan kilise de bu dönemden kalmış olmalıdır.
Bugünkü Yeniköy olabileceği varsayılan ve adı "Duba", "Duna", "Tuta", "Tuba" gibi farklı biçimlerde okunan köy, 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti'nin Poshev livasının Kuzay nahiyesinde yer alıyordu. Köyün nüfusu 7 haneden (yaklaşık 35 kişi) oluşuyordu. Elia, Varazgula, İordane gibi adlar taşıyan hane resileri, Osmanlı Devleti'nin Hristiyan köylülerden aldığı ispenç vergisi vermekle yükümlü kılınmıştı.
Yeniköy, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitinde Enikev (Еникёвъ) adıyla kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasının Sakire nahiyesinin 12 köyünden biriydi. Nüfusu, 61'i erkek ve 47'si kadın olmak üzere, 20 hanede yaşayan 210 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak yazılmıştır. Köyün nüfusu 1896'da 275 kişiye, 1906'da da 397 kişiye yükselmişti.
Yeniköy, Birinci Dünya Savaşı sonlarında Rus egemenliğinin sona ermesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'nın sınırları içinde kaldı.Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcü hükûmeti Ardahan bölgesinden çekilince Yeniköy fiilen Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla Türkiye'ye bırakıldı.
Yeniköy, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde, "Yeni Köy" (یكی كوی) adıyla Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında Cilvana nahiyesinde yer alan köyün nüfusu 735 kişi olarak tespit edilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Yeniköy'ün nüfusu 1.153 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 267 kişi okuma yazma biliyordu.
Yeniköy'ün 800 metre güneydoğusunda eski bir kilisenin yıkıntıları bulunmaktadır. Bu eski kilise, köyün eski sakinlerinin Hristiyan olduğunu göstermektedir. Orta büyüklükte (9,3×5,3 m) yapıdan geriye, sunağın üç metre yüksekliğe ulaşan, ancak kaplama taşları sökülmüş olan duvarları kalmıştır.


## Coğrafya.
Yeniköy, Ardahan il merkezine 97 km, Posof ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Atyolu ve Kavaz dağlarının eteklerinde kurulmuştur.
# Yolağzı, Posof
Yolağzı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Yolağzı köyünün eski adı Tzitelsatibi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Tzitelsatibi (წითელსათიბი), kızıl anlamındaki “tziteli” (წითელი) ile biçilecek çayır anlamındaki “satibi” (სათიბი) kelimelerinden oluşur. Bu yer adı “Kızıl Çayırlık” şeklinde çevrilebilir. Köyün adı 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Zitel Satib (زتیل صاتب) olarak kaydedilmiştir. Bu yer adı zaman içinde Tzinsatibi'ye (წინსათიბი) dönüşmüştür. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde köyün adı "Zinsatib" (زینسەتیب) olarak geçer. "Tzinsatibi" ise, "ön çayır" anlamına gelir.
Tzitelsatibi köyünün bulunduğu tarihî Samtshe bölgesi, bir kısmı hariç bugün de Gürcistan sınırları içindedir. Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü 1578 yılında tamamen ele geçirmiştir.
Tzitelsatibi köyü, 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Zitelsatib (زتیل صاتب) olarak geçer. Bu sırada bu yerleşim Gürcistan Vilayeti içinde, Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Söz konusu defterde Tzitelsatibi köyünün Çorçevani köyünün yakınında olduğu belirtilmiştir. Bu sırada köy boş olarak kaydedilmiş, bununla birlikte 2.000 akçe vergi öngörülmüştür. Tzitelsatibi, zaman içinde yeniden meskun hale gelmiş olmalı ki, burada 1834 yılında 4 hane, 1878 yılında da 6 hane tespit edilmiştir.
Tzitelsatibi, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakılmıştır. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus sayımında Tsinsatib (Цинсатиб) şeklinde kaydettiği yerleşim, Ardahan sancağının Poshov kazasına bağlı Digur nahiyesinin 21 köyünden biriydi. Nüfusu, 31'i erkek ve 27'si kadın olmak üzere, 9 hanede yaşayan 58 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak kaydedilmiştir. Köyün nüfusu 1896'da 79 kişiye, 1906'da da 102 kişiye yükselmişti.
Tzitelsatibi, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcüler Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Tzinsatibi köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Tzitelsatibi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Zinsatib" adıyla, Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımıdan aynı idari konuma sahipti ve "Sinsatip" olarak kaydedilmiş olan köyde 208 kişi yaşıyordu. Tzinsatibi, Zinsatib ve Sinsatip olarak yazılan köyün adı, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yolağzı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Yolağzı köyünde 375 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 53 kişi okuma yazma biliyordu.


## Coğrafya.
Yolağzı köyü, Ardahan il merkezine 96 km, Posof ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
# Yurtbaşı, Posof
Yurtbaşı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.


## Tarihçe.
Yurtbaşı köyünün eski adı, Sakabalo'dur. Gürcüce bir yer adı olan Sakabalo (საკაბალო), Türkçeye Sakabol (سقابول) biçiminde girmiştir. Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, Sakabalo'nun Gürcüce bir yer adı olduğunu belirtmiş, ama anlamını vermemiştir. Ruslar ise, 1886 yılındaki nüfus tespiti sırasında köyün adını Sakabolo (Сакаболо) olarak kaydetmiştir.
Sakabalo, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Samtshe'de yer alır. Osmanlılar bu bölgeyi, Gürcü atabagilerin yönetimindeki Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. Sakabalo, üç yüz yılı aşkın bir süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nın ardından Rusların eline geçti.
Rus idaresinde Sakabalo, Ardahan sancağının ("okrug") Poshov kazasına ("uçastok") bağlıydı. Bu kaza içinde Digur nahiyesinin (маркяз: merkez) köylerinden biriydi. 1886 yılında köyün nüfusu 76 kişiden oluşuyordu. Rus idaresi sırasında Sakabalo'nun nüfusu artmış, 1896’da 109 kişiye, 1906’da ise 127 kişiye yükselmişti. Bu tespitlerde nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli ise, Sakabalo'da 9 hanede 136 Müslüman Gürcünün yaşadığını yazmıştır.
Sakabalo, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükûmeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, "Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Sakabalo köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Sakabalo, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımıda "Sakabul (Sakalbal)" biçiminde kaydedilmiş olan Sakabalo, aynı idari konuma sahipti ve köyde 153 kişi yaşıyordu. Sakabalo / Sakabul "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yurtbaşı olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Yurtbaşı ("Sakabol")" biçiminde resmî kayıtlarda kullanılmıştır.


## Coğrafya.
Yurtbaşı köyü, Ardahan il merkezine 95 km, Posof ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.
# Portulacaceae
Portulacaceae Caryophyllales takımına bağlı bir bitki familyasıdır.