# Sahte Isidorus Kararnameleri
 - YÖNLENDİRME 
Sahte İsidorus Kararnameleri, kapsamlı bir sahtecilik külliyatının arkasındaki bilinmeyen Karolenj dönemi yazarı (veya yazarları) için kullanılan geleneksel isimdir. Sahte Isidorus'un temel amacı, suçlanan piskoposlara yargılama ve mahkûmiyetten fiili dokunulmazlık gibi bir dizi yasal koruma sağlamak; başpiskoposluk içinde piskoposluk özerkliğini güvence altına almak; ve kilise mülkünün bütünlüğünü savunmaktı. Sahtecilikler, kısmen Roma Piskoposu'nun yasal yargı yetkisini genişletmeyi hedefleyerek bu hedefe ulaşmıştır.


## Tarihsel arka plan.
Sahte İsidorus, dokuzuncu yüzyılın ikinci çeyreğinde Reims başpiskoposluk bölgesinde çalıştı. Muhtemel adaylardan biri, o zamanlar Reims başpiskoposu olan Ebbo'nun rahip olmasıdır. Onun sempatisi sıradan Frank piskoposlarıylaydı. Kraliyet tarafından desteklenen on yıllar süren kilise reformu, Frank piskoposlarının öne çıkmasına ve siyasi önemine önemli ölçüde katkıda bulunmuştu; aynı zamanda, Dindar I. Louis'nin saltanatında bir dizi sansasyonel piskoposluk davası ve görevden alınma görüldüğü için, yasal açıdan savunmasız olmalarına da katkıda bulundu. Sahte Isidore aynı zamanda uzun bir Karolenj kilise reformu geleneğinin de varisiydi ve sahte eserleri arasında Frank ayin, doktrin, eğitim ve idari özlemlerini yansıtan çok çeşitli temalar da yer alıyordu.


## İçerik.
Sahte Isidorus'un çalışmalarının önemli bir bölümünü, Şarlman ve Dindar Louis'ye atfedilen sahte kapitüler yasalarından oluşan bir koleksiyon oluşturur. Çoğunlukla gerçek İncil, kilise babaları ve yasal kaynaklardan alıntılardan oluşan bu Sahte Kapitülerler, esas olarak neredeyse hiçbirinin Frank kralları tarafından çıkarılmamış olması anlamında sahtedir. Birçok gerçek öğe arasında, Sahte Isidore programını ilerleten seçilmiş sahte kapitülerler de bulunmaktadır. Bir önsözde, takma adlı derleyici Benedictus Levita (Diyakoz Benedict), bu ihmal edilmiş kapitülerleri Mainz Katedrali arşivlerinde bulduğunu ve eski Mainz Başpiskoposu Otgar'ın kendisine bu materyali gelecek nesiller için toplamasını emrettiğini iddia eder. Benedict, Otgar'ın yazdığı sırada ölmüş olduğunu kabul ediyor gibi göründüğü için, önsözünün 847'den sonraki yıllara tarihlenmesi mümkün olmuştur. 
Sahte Isidorus ayrıca, Sahte Kararnameler'in el yazmalarında ekler olarak bulduğumuz daha küçük bir sahtecilik serisi de geliştirdi. Bunlar arasında, Papa I. Hadrianus tarafından Metz Piskoposu Angilram'a verildiği iddia edilen ceza muhakemeleri üzerine kısa bir derleme olan Capitula Angilramni ve Kalkedon Konsili'nin Rusticus versiyonundan bir dizi alıntı yer alıyor.
Ayrıca kolleksiyon şunları da içeriyor:
  - İznik Konsili'nden (325) önce gelen papalardan I. Clemens'in Miltiades'e yazdığı mektuplar, hepsi sahte.
  - Çoğu gerçek olan konsil kararnamelerinden oluşan bir koleksiyon, ancak sahte Konstantin Bağışı da bunlara dahildir.
  - I. Sylvester'den (ölümü 335) II. Gregorius'a kadar (ölümü 731) yazılan büyük bir papa mektupları koleksiyonu, aralarında 40'tan fazla sahtecilik var.


## Yazar.
Sahte İsidorus'un aldığı isimler arasında Isidorus Mercator (Sevillalı İsidor ve Marius Mercator'un isimlerinden türetilmiştir) da bulunmaktadır. Çünkü yazma genellikle "Isidorus Mercator, servus Christi lectori salutem" (Tüccar Isidore, Mesih'in hizmetkarı, okuyucuyu selamlar) sözleriyle başlar. Klaus Zechiel-Eckes, Sahte İsidore'un Amiens'in yardımcı piskoposluğundaki Corbie manastırının kütüphanesinde önemli araştırmalar yaptığını iddia etmektedir. 
Zechiel-Eckes, Corbie'nin önde gelen ilahiyatçısı ve başrahibi Paschasius Radbertus'un (başrahip 842-847) Sahte Isidore ile özdeşleştirileceğine; ve Sahte Kararnamelerin bir alt kümesini oluşturan sahtecilikler üzerindeki çalışmanın en erken aşamasının 830'ların sonlarında tamamlandığına inanıyordu. Bu teoriler bir zamanlar geniş destek görüyordu, ancak bugün giderek daha fazla tartışılıyorlar. Eric Knibbs, Sahte Kararnameleri 840'lara veya 850'lerin başına yerleştiren daha eski, geleneksel tarihleme şemalarının esasen doğru olduğunu savundu. Birkaç sahte kararname, Ebbo'nun 845'ten sonra Hildesheim piskoposluğuna yaptığı piskoposluk çevirisini haklı çıkarmayı amaçlayan materyaller içeriyor. Ayrıca, sahte kararnamelerin, Pavialı Ennodius'un eserlerinin 9. yüzyıl ortalarına ait bir Corbie el yazmasından birçok öğeyi içerdiği ortaya çıktı; bu da sahte kararnameler için 840'lardan çok öncesine ait herhangi bir tarihin bulunmasını engelliyor gibi görünüyor.


## El yazmaları.
Sahte İsidorus materyali içeren yüzden fazla Orta Çağ el yazması günümüze ulaşmıştır. Bunların büyük çoğunluğu (yaklaşık 100 tanesi) Sahte Kararnamelerin kopyalarını taşımaktadır.


## İfşa.
Sahte Kararnameler, bir derleme olarak ilk olarak 853'teki Soissons Konseyi'nde kullanılmış gibi görünüyor. 9. yüzyılın sonunda İtalya'da biliniyorlardı, ancak 10. yüzyılın sonuna kadar orada çok az etkileri oldu. Sonraki birkaç yüzyıl boyunca, kilise hukukçuları, ilahiyatçılar ve konseyler tarafından genel olarak gerçek kabul edildiler. 12. yüzyıldan itibaren bazı eleştirmenler tarafından gerçekliğinden şüphe duyuldu ve o zamandan beri araştırmalar, sahteciliğin kökeni, kapsamı ve amacı üzerine yoğunlaştı.
Sahteciliğin son kanıtı, ilk yüzyıllardaki papaların çok daha sonraki yazarlardan çok sayıda alıntı yaptığı aykırılığını keşfeden ve bulgularını ("Pseudoisidorus et Turrianus vapulantes") 1628'de yayınlayan Kalvinist vaiz David Blondel tarafından ortaya çıkarıldı.


## Sahteciliğin etkileri.
Sahte Kararnamelerin kilise hukukunda devrim yarattığını söylemek doğru olmasa da, sahtecilerin hatırı sayılır bir etkisi olmuştur. "Chorepiscopi"'lerin (o dönemde piskoposların veya piskoposluk yöneticilerinin yardımcıları olan tam yetkili piskoposlar) ortadan kaldırılmasına, başpiskoposların yetkilerinin sınırlandırılmasına, din adamlarının pasif ayrıcalıklarının yeniden canlandırılmasına ve yerel piskoposların papaya başvurma hakkının yeniden canlandırılmasına yardımcı olmuş gibi görünüyorlar.


## Konuyla ilgili yayınlar.
 - Fuhrmann, Horst. (1972–73). "Einfluß und Verbreitung der pseudoisidorischen Fälschungen". Schriften der Monumenta Germaniae Historica 24/I–III (1972–73).
 - Fuhrmann, Horst. "The Pseudo-Isidorian Forgeries", in Wilfried Hartmann and Kenneth Pennington, eds. "Papal Letters in the Early Middle Ages." History of Medieval Canon Law (2001), s. 135–195.
 - Harder, Clara. "Pseudoisidor und das Papsttum: Funktion und Bedeutung des aposotlischen Stuhls in den pseudoisidorischen Fälschungen" (Cologne, 2014).
 - Hartmann, Wilfried and Gerhard Schmitz, eds. "Fortschritt durch Fälschungen? Ursprung, Gestalt und Wirkungen der pseudoisidorischen Fälschungen. MGH Studien und Texte" 31 (2002).
 - Knibbs, Eric. "Ebo of Reims, Pseudo-Isidore and the Date of the False Decretals," "Speculum" 92 (2017), s. 144–183.
 - Knibbs, Eric. "Pseudo-Isidore's Ennodius," "Deutsches Archiv" 74 (2018), s. 1–52.
 - Patzold, Steffen. "Gefälschtes Recht aus dem Frühmittelalter: Untersuchungen zur Herstellung und Überlieferung der pseudoisidorischen Dekretalen" (2015).
 - Schon, Karl-Georg. "Die" "Capitula Angilramni: Eine prozessrechtliche Fälschung Pseudoisidors." MGH Studien und Texte 39 (2006).
 - Ubl, Karl and Daniel Ziemann, eds. "Fälschung als Mittel der Politik? Pseudoisidor im Licht der neuen Forschung." MGH Studien und Texte 57 (2015).
 - Zechiel-Eckes, Klaus. “Ein Blick in Pseudoisidors Werkstatt: Studien zum Entstehungsprozeß der Falschen Dekretalen mit einem exemplarischen editorischen Anhang,” "Francia" 28 (2001), s. 37–90.
 - Zechiel-Eckes, Klaus. "Fälschung als Mittel politischer Auseinandersetzung: Ludwig der Fromme (814–840) und die Genese der pseudoisidorischen Dekretalen" (2011).