# Büyük Fransız Şarap Hastalığı
Büyük Fransız Şarap Hastalığı, 19. yüzyılın ortalarında Fransa'daki birçok üzüm bağını yok eden ve şarap endüstrisini mahveden ciddi bir hastalıktı. Kuzey Amerika'da ortaya çıkan ve 1850'lerin sonlarında Atlantik'in ötesine taşınan bir yaprak biti tarafından meydana getirildi. Yaprak bitinin gerçek cinsi hala tartışılıyor, ancak büyük ölçüde asma biti (grape phylloxera) olarak bilinen "Daktulosphaira vitifoliae" türü olduğu düşünülüyor. Fransa'nın en kötü etkilenen ülke olduğu düşünülürken, küllenme diğer Avrupa ülkelerindeki üzüm bağlarına da büyük zarar verdi.
"Filoksera" yaprak bitinin Avrupa'ya nasıl getirildiği hala tartışılmaktadır: Amerikan asmaları, aşılama denemeleri ve deneyler gibi nedenlerle, salgın hastalık olasılığı dikkate alınmadan daha önce birçok kez Avrupa'ya götürülmüştü. "Filoksera"'nın 1858 civarında geldiği düşünülürken, ilk olarak Fransa'da, eski Languedoc bölgesinde 1863'te kaydedildi. Bazıları, filoksera gibi zararlıların getirilmesinin, okyanusta daha hızlı bir yolculuk sağlayan ve dolayısıyla "Filoksera" gibi zararlıların yolculuktan sağ çıkmasına izin veren buharlı gemilerin icadından sonra sorunun ortaya çıktığını ileri sürmektedir.
Sonunda, Jules-Émile Planchon'un "filoksera'yı" hastalığın nedeni olarak keşfetmesinin ve Charles Valentine Riley'nin Planchon'un teorisini doğrulamasının ardından, iki Fransız şarap üreticisi Leo Laliman ve Gaston Bazille, Avrupa asmalarının "filoksera'ya" duyarlı olmayan dirençli Amerikan anaçlarına aşılanmasını önerdiler. Fransız şarap üreticilerinin çoğu bu fikirden hoşlanmasa da, birçoğu başka seçenek bulamadı. Yöntemin etkili bir çözüm olduğu kanıtlandı. Kaybedilen birçok bağın "Yeniden Oluşturulması" yavaş bir süreçti, ancak sonunda Fransa'daki şarap endüstrisi göreceli olarak normale dönebildi.


## Arka plan.
Fransa'daki hasarın merkezi kaynağı olan yaprak biti, ilk olarak 16. yüzyılda Fransız sömürgeciler tarafından Florida'da Avrupa asması "Vitis vinifera"'nın yetiştirilmesinin ardından fark edildi. Bu plantasyonlar başarısızlıkla sonuçlandı ve daha sonra ilgili asma türleriyle yapılan deneyler de başarısız oldu, ancak bu başarısızlıkların nedeni Fransız sömürgeciler için bir gizem gibi görünüyordu. Bugün, bu erken üzüm bağlarının başarısızlığa uğramasına neden olanın Kuzey Amerika üzüm filokserasının bir türü olduğu biliniyor; filokseranın enjekte ettiği zehir, "Avrupa" asma çeşitleri için hızla ölümcül olan bir hastalığa neden oluyor. Yaprak bitleri, büyük sayılarına ve o dönemde Amerika'da başarılı bir şekilde bir bağ kurma baskısına rağmen, başlangıçta sömürgeciler tarafından fark edilmedi.
Yerleşimciler arasında, "vinifera" çeşidi olan Avrupa asmalarının Amerikan topraklarında yetişemeyeceği yaygın bir bilgi haline geldi ve yerli Amerikan bitkileri yetiştirmeye başladılar ve bu yerli asmaların plantasyonlarını kurdular. İstisnalar vardı; yaprak bitleri oraya ulaşmadan önce Kaliforniya'da "vinifera" plantasyonları kurulmuştu.


### Filoksera.
Birçok bağın başarısızlığına yol açan hastalığın olası nedeni olarak filokseranın neden göz ardı edildiğine dair birkaç teori öne sürülmüştür; bunların çoğu böceğin beslenme davranışı ve köklere saldırma şekliyle ilgilidir. Üzüm filokserasının hortumunda ölümcül zehrini enjekte ettiği bir zehir kanalı, hem de asma özsuyunu ve besinleri aldığı bir beslenme borusu bulunur. Zehirden gelen toksin asmanın kök yapısını aşındırdıkça özsu basıncı düşer ve bunun sonucunda filoksera "hızla" beslenme borusunu geri çeker ve başka bir besin kaynağı arar. Bu nedenle, hastalıklı ve ölmekte olan bir asmayı kazıp çıkaran hiç kimse bitkinin köklerine yapışmış "filoksera" bulamaz.


### Avrupa'ya Yolculuk.
Avrupalılar birkaç yüzyıl boyunca topraklarında Amerikan asma ve bitkileriyle deneyler yaptılar. Birçok çeşidi zararlıların taşınması ve ilgili sorunlar olasılığı göz ardı edilerek Amerika'dan düzenleme yapılmadan ithal edildi. 1860'larda "Filoksera'yı" tanımlayan Fransız biyolog Jules-Emile Planchon, Amerikan asma ve bitkilerinin Avrupa'ya transferinin yaklaşık 1858 ile 1862 arasında büyük ölçüde arttığını ve yanlışlıkla "Filoksera'yı" 1860 civarında Avrupa'ya getirdiğini ileri sürdü. Diğerleri yaprak bitinin Fransa'ya 1863 civarına kadar girmediğini söylüyor. Buharlı gemilerin gelişi bir etken olabilir: yelkenli gemilerden daha hızlı oldukları için "Filoksera" daha kısa okyanus yolculuğunda hayatta kalabildi.


## Çürüme.
### İlk görünüm.
"Fransa'da Phylloxera'nın" ilk bilinen belgelenmiş saldırısı, 1863'te eski Languedoc eyaletinin Gard bölümündeki Pujaut köyündeydi. Oradaki şarap üreticileri, tıpkı Amerika'daki Fransız sömürgecilerin fark etmediği gibi, yaprak bitlerini fark etmediler, ancak asmalarına zarar veren gizemli hastalığı fark ettiler. Bu şarap üreticilerinin hastalıkla ilgili tek açıklaması, "onlara üzücü bir şekilde tüberkülozu hatırlattığı"ydı. Hastalık hızla Fransa'nın her yerine yayıldı, ancak hastalığın nedeninin belirlenmesi birkaç yıl sürdü.


### Zarar.
Fransız asmalarının ve üzüm bağlarının %40'tan fazlası 1850'lerin sonundan 1870'lerin ortasına kadar geçen 15 yıllık bir süre içinde harap oldu. Fransız ekonomisi bu felaketten çok kötü etkilendi: birçok işletme kaybedildi ve şarap endüstrisindeki ücretler yarıdan da aza düştü. Ayrıca Cezayir ve Amerika gibi yerlere göçte de dikkat çekici bir eğilim vardı. Ucuz kuru üzüm ve şeker şaraplarının üretimi, yerel endüstride felaketten sonra bile devam etme tehdidi oluşturan çeşitli sorunlara yol açtı. Fransız ekonomisine verilen zararın 10 milyar Frank'ın biraz üzerinde olduğu tahmin ediliyor.


### Keşif.
Hastalığın nedenine ilişkin araştırmalar, 1868 yılında Pujaut yakınlarındaki Roquemaure'deki üzüm yetiştiricilerinin Montpellier'deki tarım topluluğundan yardım istemeleriyle başladı. Topluluk, botanikçi Jules Émile Planchon, yerel yetiştirici Felix Sahut ve topluluk başkanı Gaston Bazille'den oluşan bir komite atadı. Sahut kısa süre sonra ölmekte olan asmaların köklerinin bitkilerden özsu emen "bitlerle" "istila edildiğini fark etti." Komite yeni böceğe "Rhizaphis vastatrix" adını verdi. Planchon, Fransız entomologlar Victor Antoine Signoret ve Jules Lichtenstein'a (Planchon'un kayınbiraderi) danıştı. Signoret, meşe yapraklarını etkileyen "Phylloxera quercus'a" benzerliği nedeniyle böceğin adının "Phylloxera vastatrix" olarak değiştirilmesini önerdi.
1869'da İngiliz böcek bilimci John Obadiah Westwood, 1863 civarında İngiltere'de üzüm yapraklarına musallat olan böceğin, Fransa'da üzüm asmalarının köklerine musallat olan böcekle aynı olduğunu öne sürdü. Yine 1869'da "Lichtenstein", Fransız böceğinin, 1855'te Amerikalı böcek bilimci Asa Fitch tarafından tanımlanan ve "Pemphigus vitifoliae" adını verdiği bir Amerikan "asma biti" olduğunu öne sürdü. Ancak bu önerilerde bir sorun vardı: Fransız üzüm bitlerinin yalnızca asmaların köklerini istila ettiği biliniyordu, oysa Amerikan üzüm bitlerinin yalnızca yapraklarını istila ettiği biliniyordu.
İngiltere doğumlu Amerikalı böcek bilimci Charles Valentine Riley, Fransa'daki salgınla ilgili haberleri takip ediyordu. Signoret'ye Amerikan üzüm biti örnekleri gönderdi ve Signoret bunların – 1870'te Fransa-Prusya Savaşı sırasında Paris'te kuşatma altındayken – gerçekten de Fransız üzüm bitleriyle aynı olduğu sonucuna vardı. Bu arada, Planchon ve Lichtenstein, hastalıklı yaprakları olan asmalar buldular; bu yapraklardan sağlıklı asmaların köklerine aktarılan bitler, diğer Fransız üzüm bitlerinin yaptığı gibi, asmaların köklerine yapıştı. Yine 1870'te Riley, Amerikan üzüm bitlerinin, böceklerin zarar verdiği Amerikan üzüm asmalarının köklerinde kışladığını, ancak Fransız asmalarındakinden daha az zarar verdiğini keşfetti. Riley, Planchon ve Lichtenstein'ın deneyini Amerikan üzüm asmaları ve Amerikan üzüm bitleri kullanarak tekrarladı ve benzer sonuçlar elde etti. Böylece Fransız ve Amerikan üzüm bitlerinin özdeşliği kanıtlandı.
Yine de, üç yıl boyunca, Fransa'daki güçlü çoğunluk, "Filoksera'nın" asma hastalığının nedeni olmadığını; bunun yerine, zaten hasta olan asmaların "Filoksera" ile istila edildiğini savundu. Dolayısıyla, onların görüşüne göre "Filoksera", yalnızca bulunması gereken "gerçek" hastalığın bir sonucuydu. Buna rağmen, Riley, "Filoksera'ya" özellikle dirençli Amerikan üzüm çeşitlerini keşfetmişti ve 1871'de Fransız çiftçiler bunları ithal etmeye ve Fransız asmalarını Amerikan anaçlarına aşılamaya başladılar. (Leo Laliman, 1869 gibi erken bir tarihte Amerikan asmalarının ithal edilmesini önermişti, ancak Fransız çiftçiler geleneksel çeşitlerinden vazgeçmeye isteksizdi. Gaston Bazille daha sonra geleneksel Fransız asmalarının Amerikan anaçlarına aşılanmasını önerdi.) Ancak, Amerikan asmalarının ithal edilmesi sorunu tamamen çözmedi: bazı Amerikan üzüm çeşitleri Fransa'nın tebeşirli topraklarında zorlandı ve "filoksera" hastalığına yenik düştü. Deneme yanılma yoluyla, tebeşirli topraklara dayanabilen Amerikan asmaları bulundu. Bu arada, entomologlar "filokseranın" garip yaşam döngüsünü çözmek için çalıştılar ve bu proje 1874'te tamamlandı.


### Çözüm.
Birçok yetiştirici sorunu çözmek için kendi yöntemlerine başvurdu. Kimyasallar ve böcek ilaçları işe yaramadı. Çaresizlik içinde bazı yetiştiriciler her asmanın altına kurbağalar yerleştirdi ve diğerleri kümes hayvanlarının böcekleri yemeleri umuduyla serbestçe dolaşmasına izin verdi. Bu yöntemlerin hiçbiri başarılı olmadı.
Missouri eyaletinin entomologu Charles Valentine Riley, Planchon'un teorisini doğruladıktan sonra, iki Fransız şarap üreticisi Leo Laliman ve Gaston Bazille, her ikisi de "vinifera asmalarının" aşılama yoluyla yaprak bitlerine dayanıklı Amerikan asmalarıyla birleştirilebilmesi durumunda sorunun çözülebileceği olasılığını öne sürdüler. Thomas Volney Munson'a danışıldı ve aşılama için yerli Teksas anaçları sağlandı. Munson'un rolü nedeniyle, Fransız hükûmeti 1888'de kendisine Fransız Legion of Honor Chevalier du Mérite Agricole nişanını vermek üzere, Teksas'a bir heyet gönderdi.
Neosho, Missouri'den bir diğer bağcı Hermann Jaeger de Fransız bağlarının kurtarılmasında önemli rol oynadı. Missouri eyalet böcek bilimcisi George Hussman ile çalışan Jaeger, zararlıya karşı dirençli asmalar yetiştirmişti. Gerçekten de, T.V. Munson'ın Teksas'ta geliştirdiği kök saplı çeşitlerden birkaçı (Mrs Munson, Muench ve Neva Munson), Jaeger'ın Missouri'de geliştirdiği dayanıklı Neosho melezleriyle aşılanmıştı. Jaeger, dirençli anaçlarından 17 vagonu Fransa'ya ihraç etti. 1893'te, Fransa'nın üzüm ve şarap endüstrilerine yaptığı katkılardan dolayı Jaeger'a Fransız Onur Lejyonu - Légion d'honneur Şövalyesi ödülü verildi.
Aşılama yöntemi test edildi ve başarılı olduğu kanıtlandı. İşlem, Fransız şarap üreticileri tarafından halk arasında "yeniden oluşturma" olarak adlandırıldı. Hastalığın tedavisi şarap endüstrisinde büyük bir bölünmeye neden oldu: "kimyagerler" olarak bilinen bazıları aşılama çözümünü reddetti ve böcek ilaçları ve kimyasallar kullanmaya devam etti. Aşı yapanlar "Amerikalılar" veya "odun tüccarları" olarak biliniyordu. 1870'lerde ve 1880'lerde aşılamanın kanıtlanmış başarısının ardından, Fransa'nın üzüm bağlarının çoğunu "yeniden oluşturma" gibi muazzam bir görev başladı.


#### Ödül.
Fransız hükûmeti, hastalığa çare bulan kişiye 320.000 Frank'tan fazla ödül teklif etmişti. Dirençli Amerikan anaçlarını kullanma olasılığını ilk öneren kişi olduğu bildirilen Leo Laliman, parayı talep etmeye çalıştı ancak Fransız hükûmeti, hastalığı tedavi etmediği, aksine hastalığın ortaya çıkmasını engellediği gerekçesiyle parayı vermeyi reddetti. Ancak hükûmetin Laliman'a ödülü vermemesinin başka nedenleri de olabilir: Birkaç önemli tarafça güvenilmiyordu ve birçok kişi tarafından zararlıyı ilk getirenin o olduğu düşünülüyordu.


## Günümüz.
"Filoksera" veya beraberinde getirdiği hastalık için hâlâ bir çare yoktur ve aşılanmış anaç ekilmemiş her bağ için hâlâ önemli bir tehdit oluşturmaktadır." Filoksera"'ya dirençli olduğu bilinen tek bir Avrupa üzüm asması vardır, o da volkanik Yunan adası Santorini'de yetişen Assyrtiko asmasıdır; ancak bu direncin gerçek kaynağının asmaların yetiştiği volkanik külden kaynaklandığı ve asmanın kendisinden kaynaklanmadığı yönünde spekülasyonlar vardır.
Madeira ve Kıbrıs adası başta olmak üzere, Fransa'da Bollinger, Portekiz'de Quinta do Noval'a ait olanlar da dahil olmak üzere, filoksera tarafından ne tahrip edilmiş ne de aşılanmış bazı asmalar hala mevcuttur.