# Güç politikaları
Güç politikası, uluslararası ilişkilerde güç ve ulusal çıkar dağılımlarının veya bu dağılımlardaki değişikliklerin savaşın ve sistem istikrarının temel nedenleri olduğunu iddia eden bir güç teorisidir.
Güç politikası kavramı, uluslararası ilişkiler sistemlerini anlamanın bir yolunu sunar. Bu görüşe göre, devletler dünyanın sınırlı kaynakları için rekabet eder ve başkalarına açıkça zarar verebilmek her bir devletin avantajınadır. Güç siyaseti, ulusal çıkarları diğer ulusların veya uluslararası toplumun çıkarlarından üstün tutar ve bu nedenle bir ulusun kendi çıkarlarını korumak için askeri, ekonomik veya siyasi saldırganlıkla tehdit etmesini içerebilir.


## Teknikleri.
Güç politikası teknikleri şunları içerir:
  - Caydırıcılık teorisi, zayıf bir devletin savunma kabiliyetlerini saldırıyı olanaksız kılacak kadar güçlendirerek saldırıyı caydırmasıdır
  - Dikkat çekici silah geliştirme (nükleer geliştirme dahil)
  - Önleyici saldırılar
  - Şantaj
  - Suikast
  - Askerî birliklerin konuşlanma veya tatbikat amacıyla bir sınıra yığılması
  - Gümrük vergileri veya ekonomik yaptırımların uygulanması (muhtemelen bir ticaret savaşı başlatmak için)
  - Vekâlet savaşı
  - Yıpratma stratejisi
  - Sert ve yumuşak dengeleme
  - Sorumluluk yükleme, bir devletin kendi kabiliyetlerini korumak ve muhtemelen daha sonra müdahale etmek için başka bir devleti bir tehditle yüzleşmeye zorlamaya çalışması
  - Başka bir devletin yeteneklerini içeriden yıkmak için casusluğun kullanılması
  - Devletlerin bir operasyondaki rollerini gizledikleri veya operasyonu gizlice yürüttükleri gizli ve örtülü askeri operasyonlar
  - Bir devletin olası bir saldırıyı caydırmak için gerçek (veya oynanmış) bir güç gösterisi kullandığı şok ve dehşet
  - Bir devletin diğerinin zayıflıklarından yararlanmak için geleneksel olmayan savaş yöntemlerini kullandığı asimetrik savaş
  - Propaganda, bir devletin veya kurumlarının bir başkasının itibarını zayıflatmak için olumsuz yanlış bilgiler kullanması.


### Machtpolitik.
Ulusal iradeyi ortaya koymanın ve devleti güçlendirmenin bir aracı olarak uluslar arasındaki çatışma fikrini yüceltir. Bu fikir bir şekilde "Realpolitik" ile ilişkilidir ancak özellikle Alman İmparatorluğu'nun Prusya ordusu ve Otto von Bismarck'ın diplomasisi tarafından güç kullanılarak kurulduğunu kabul eder. Aynı zamanda askeri erdemlerin romantize edilmiş bir görüşünü ve uluslararası çatışmaların ahlaki bir amacı olduğu inancını da yansıtır. Örneğin, Prusya'nın Danimarka, Avusturya ve Fransa'ya karşı kazandığı zaferlerde etkili olan Helmuth von Moltke, bir keresinde "savaş dünyanın ilahi düzeninin bir parçasıdır" diyerek Machtpolitik duygusunu ifade etmiştir. Bu kavram aynı zamanda militarizm ve sosyal Darwinizm ile de bağlantılıdır.


## Döngüsel güç politikası teorileri.
### George Modelski.
Modelski, küresel düzeni "lider bir birime ve liderlik için yarışanlara odaklanan, küresel düzeyde kolektif eylem (peşinde koşan) bir yönetim ağı" olarak tanımlamaktadır. Sistemi döngüsel olduğunu iddia eder. Her döngü yaklaşık 100 yıl sürmekte ve her seferinde yeni bir hegemonik güç ortaya çıkmaktadır:
1, Portekiz 1492-1580; Keşifler Çağı
2,Hollanda 1580-1688; Seksen Yıl Savaşları ile başlar, 1579-1588
3, Birleşik Krallık (1) 1688-1792; XIV. Louis savaşları ile başlar
4, Birleşik Krallık (2) 1792-1914; Fransız Devrimi ve Napolyon Savaşları ile başlar
5, Amerika Birleşik Devletleri 1914'ten (tahmin edilen) 2030'a; Birinci ve İkinci Dünya Savaşı ile başlar
Her döngünün dört aşaması vardır;
  - Küresel savaş, a) neredeyse tüm küresel güçleri içerir, b) "karakteristik olarak deniz gücü belirleyicidir", c) bir sistem çöküşünden kaynaklanır, d) son derecede ölümcüldür, e) küresel sorunlarla başa çıkabilecek yeni bir küresel liderle sonuçlanır. Savaş, ulusal seçimlere benzer bir "karar sürecidir". Otuz Yıl Savaşları, uzun süreli ve yıkıcı olmasına rağmen bir küresel savaş değildi.
  - "Yaklaşık bir nesil" süren dünya gücü. Yeni iktidar, "küresel sorunlara öncelik verir", bir koalisyonu harekete geçirir, kararlı ve yenilikçidir. Modern öncesi topluluklar hegemonik güce bağımlı hale gelir.
  - Delegitimizasyon. Bu aşama 20-27 yıl sürebilir, rakip güçler yeni milliyetçi politikalar öne sürdükçe hegemonik güç zayıflar.
  - Merkezsizleşme. Hegemonyanın sorun çözme kapasitesi azalır. Savaşan rakiplerden oluşan çok kutuplu bir düzene teslim olur. Modern öncesi topluluklar daha az bağımlı hale gelir. Bir meydan okuyucu ortaya çıkar (sırasıyla İspanya, Fransa, Fransa, Almanya ve SSCB) ve yeni bir küresel savaş başlar.
Hegemonik uluslar şu özelliklere sahip olma eğilimindedir: "kapalı bir coğrafya"; istikrarlı, açık bir toplum; güçlü bir ekonomi; stratejik örgütlenme ve güçlü siyasi partiler. Buna karşılık, "meydan okuyan" uluslar şunlara sahiptir: kapalı sistemler; mutlak yöneticiler; iç istikrarsızlık ve kıtasal coğrafi konumlar.
Uzun döngü sistemi tekrarlayıcı olmakla birlikte aynı zamanda evrimseldir. Modelski'ye göre, yaklaşık 1493 yılında a) Venedik deniz gücünün gerilemesi, b) Çin'in deniz keşiflerini terk etmesi ve c) Hindistan ve Amerika'ya giden deniz yollarının keşfedilmesiyle ortaya çıkmıştır. Ulus devletin, siyasi partilerin, deniz hakimiyetinin ve "modern öncesi toplulukların bağımlılığının" büyümesine paralel olarak gelişmiştir. Sistem kusurludur, tutarlılıktan, dayanışmadan ve Kuzey-Güney ayrımını ele alma kapasitesinden yoksundur. Modelski, "nükleer silahlar konusunda acilen işbirliğine ihtiyaç duyulduğundan" ABD'nin merkezsizleşmesinin yerini "Pasifik kenarına" dayalı bir gücün veya açık bir uluslar koalisyonun alabileceğini düşünmektedir.
Modelski 'uluslararası ilişkilerin anarşik olduğu fikrini reddeder'. Peter J. Taylor, Immanuel Wallerstein'dan etkilenen araştırmasının 'on yıllarla ölçülen... büyük bir başarı' olduğunu söyler.


### Joshua S. Goldstein.
Goldstein 1988'de, 1494'ten bu yana dört hegemonik güç olmak üzere 150 yıllık bir 'hegemonya döngüsü' ortaya koymuştur;
  - Habsburg İspanyası, 1494-1648  İspanya'nın kendisinin 'meydan okuyan' olduğu Otuz Yıl Savaşları ile sona erdi  Vestfalya Antlaşması ve ulus-devletin başlangıcı.
  - Hollanda, 1648-1815  devrim ve Napolyon savaşlarında Fransa'nın meydan okuması, Viyana Antlaşması ve Kongre Sisteminin yürürlüğe girmesiyle sona erdi
  - Büyük Britanya, 1815-1945  Almanya'nın iki Dünya Savaşı'ndaki meydan okuması ve Dünya Bankası, IMF, GATT, Birleşmiş Milletler ve NATO dahil olmak üzere savaş sonrası çözüm ile sona erdi
  - Amerika Birleşik Devletleri, 1945'ten beri devam ediyor.
Goldstein, ABD hegemonyasının "belirsiz bir zamanda" Çin ("en uygun"), Batı Avrupa, Japonya veya (1988'de yazmıştı) SSCB tarafından sorgulanabileceğini ve sona erdirilebileceğini öne sürüyor. Makyavelist güç politikalarının devam etmesi ve nükleer silahların konuşlandırılması nedeniyle durum istikrarsızdır. Seçim, "küresel işbirliği ya da küresel intihar" arasındadır. Böylece "hegemonyanın kendisinin de sonu gelebilir."
Goldstein, 1494 yılında İspanya'ya devredilen Venedik hegemonyasının 1350 yılında başlamış olabileceğini de düşünmektedir.


## Bibliyografya.
  - Hans Köchler, "The United Nations Organization and Global Power Politics: The Antagonism between Power and Law and the Future of World Order," in: "Chinese Journal of International Law", Vol. 5, No. 2 (2006), pp. 323–340. ABSTRACT
  - Michael Mann, "The Sources of Social Power", voll. 1–4, Cambridge University Press, Cambridge-New York, 1986–2012.
  - John Mearsheimer, "The Tragedy of Great Power Politics". New York: W.W. Norton & Company, 2001.
  - Hans J. Morgenthau, "Scientific Man vs. Power Politics". Chicago: The University of Chicago Press, 1946.
  -  —, "". New York NY: Alfred A. Knopf, 1948.
  - Geoff Mulgan, "Good and Bad Power", Penguin, 2005.
  - Martin Wight, "Power Politics", 2nd ed., Pelican Books, 1979.
  - Abraham Zaleznik, “Power and Politics in Organizational Life”, Harvard Business Review, May-June 1970