# Merkezi yer teorisi
Merkezi yer teorisi (İngilizce: "Central place theory"), şehirlerin ve kasabaların mekânda neden ve nasıl dağıldığını, büyüklüklerini ve sundukları hizmetlerin çeşitliliğini açıklamaya çalışan evrensel bir mekânsal analiz kuramıdır. Teori, 1933 yılında Alman coğrafyacı Walter Christaller tarafından geliştirilmiş ve kentsel coğrafyanın temel taşlarından biri olmuştur. Christaller'in çalışması, yerleşimlerin ve hizmetlerin dağılımında düzenli bir hiyerarşi olduğunu ve bu düzenin ekonomik ve fonksiyonel gerekçelere dayandığını öne sürer.


## Temel varsayımlar ve kavramlar.
Christaller, araştırmasına başlarken yerleşimlerin büyüklüklerinin neye göre değiştiğini, aralarındaki karşılıklı ilişkilerin nasıl şekillendiğini ve şehirlerin büyüklük ile dağılışlarının hangi istatistiksel düzen içinde olduğunu anlamaya çalışmıştır. Christaller'in teorisi, ideal koşullarda (homojen ve engelsiz bir arazi, eşit dağılmış nüfus ve kaynaklar, ulaşımın her yöne eşit kolaylıkta olması) şehirlerin ve kasabaların belirli bir hiyerarşiyle dağıldığını varsayar. Teorinin iki ana kavramı vardır: eşik (bir hizmetin veya malın sunulabilmesi için gerekli minimum nüfus veya talep düzeyi) ve yayılma alanı (tüketicilerin bir hizmet veya mal için kat etmeye razı oldukları maksimum mesafe). Düşük sıralı ("low-order") mallar sık ve yakın yerleşimlerde sunulurken, yüksek sıralı ("high-order") mallar daha büyük ve az sayıda merkezde bulunur.


## Hiyerarşi ve mekânsal düzen.
Christaller, merkezi yerlerin altıgen ("hexagonal") bir ağ ile ideal olarak dağıldığını ve bu modelin hizmet alanlarının çakışmasını ve boşluk oluşmasını önlediğini savunmuştur. Küçük yerleşimler sık ihtiyaç duyulan temel hizmetleri sunarken, daha büyük merkezler daha çeşitli ve seyrek ihtiyaç duyulan hizmetleri sağlar. Teoride üç temel ilke öne çıkar: pazarlama ilkesi (K=3), ulaşım ilkesi (K=4) ve idari ilke (K=7); bu ilkeler, merkezlerin ve hizmetlerin bölgeye dağılımındaki farklı mantıkları ifade eder.


### Pazarlama ilkesi (K=3).
Bu ilkeye göre, merkezi yerler birbirine en yakın biçimde konumlanır ve her bir üst düzey merkez, çevresindeki alt düzey merkezlerin pazar alanlarının bir bölümünü kapsar. Böylece, tüketicilerin ihtiyaç duyduğu mallara ve hizmetlere ulaşmak için kat ettiği mesafe en aza indirilmiş olur. Alt düzey merkezler, üst düzey merkezin çevresinde altıgen bir düzen oluşturur ve her bir alt merkez, pazar alanının bir kısmını üst merkeze bırakır. Bu yapı, hizmetlerin en ekonomik şekilde dağıtılmasını sağlar.


### Ulaşım ilkesi (K=4).
Ulaşım ilkesinde, merkezi yerler ve bunları birbirine bağlayan yolların uzunluğu en aza indirilecek şekilde düzenlenir. Alt düzey merkezler, üst düzey merkezleri birbirine bağlayan yollar boyunca yer alır. Böylece, ulaşım ağının verimliliği artırılır ve ulaşım maliyetleri minimize edilir. Bu ilkeye göre, alt merkezlerin pazar alanları üst merkezlerin etrafında yol hatları boyunca dizilir ve her üst düzey merkez, dört alt düzey merkezle doğrudan bağlantı kurar.


### İdari ilke (K=7).
İdari ilkeye göre, alt düzey merkezlerin pazar alanları tamamen bir üst düzey merkezin pazar alanı içinde yer alır. Bu yapı, idari ve yönetsel işlevlerin daha etkin bir şekilde yürütülmesini sağlar. Alt merkezlerin tamamı, tek bir üst merkeze bağlı olacak şekilde düzenlenir ve idari sınırlar çakışmaz. Böylece, her bir alt merkez yalnızca bir üst merkeze bağlıdır ve yönetimde karmaşıklık önlenir.


## Kuramın evrensel eleştirileri ve gelişimi.
Merkezi yer teorisi, ilk olarak Güney Almanya'daki yerleşimlerin analizinde uygulanmıştır. Christaller'e göre şehirler, çevrelerindeki yerleşim alanlarına mal ve hizmet sunan merkezler olarak görülür ve her yerleşim biriminin kendine özgü bir işlevi bulunur. Yerleşim birimleri, üstlendikleri bu fonksiyonlara göre Christaller tarafından yedi ayrı düzeyde sınıflandırılmıştır. August Lösch tarafından geliştirilen model, ekonomik faaliyetlerin ve şehirlerin mekânsal dağılımını daha esnek biçimde açıklamaya başlamıştır. Teori, özellikle tarımsal alanlarda(Hollanda'daki polderler) ve yeni kurulan şehirlerde ideal dağılımı açıklamada başarılı olmuştur. Ancak, gerçek dünyada arazinin homojen olmaması, ulaşımın farklılık göstermesi ve nüfusun eşit dağılmaması gibi nedenlerle kuramın varsayımları tam olarak karşılanmaz. Modern şehirlerin karmaşık yapısı ve dinamik gelişimi, teorinin bazı yönlerden yetersiz kalmasına yol açmıştır.
Merkezi yer teorisi, Türkiye'de özellikle bölgesel planlama ve kent hiyerarşisinin belirlenmesinde kullanılmıştır. 1982 yılında Devlet Planlama Teşkilatı tarafından yürütülen "Türkiye'de Yerleşme Merkezlerinin Kademelenmesi" (YER-MEK) çalışması, ülke genelinde illerin ve alt yerleşim birimlerinin hiyerarşik yapısını ortaya koymuştur. Ayrıca, güncel Türk akademik literatüründe de merkezi yer teorisinin kent planlaması, bölgesel kalkınma ve hizmet dağılımı analizlerinde kullanıldığı görülmektedir.