# Stokes sayısı
Stokes sayısı (Stk), George Gabriel Stokes'un adını taşıyan ve parçacıkların bir akışkan akışı içerisinde süspansiyonda gösterdiği davranışı karakterize eden bir boyutsuz sayıdır. Stokes sayısı, bir parçacığın (veya damlanın) karakteristik zamanı ile akışın veya bir engelin karakteristik zamanı arasındaki oran olarak şu şekilde tanımlanır:
Stk = t_0 u_0/l_0
Burada, t_0 parçacığın relaksasyon süresi (İng. "relaxation time"; sürüklenme nedeniyle parçacık hızının üstel olarak azaldığı zaman sabiti), u_0 engelden uzakta akışın akışkan sürati ve l_0 engelin karakteristik boyutu (genellikle çapı) veya akıştaki karakteristik bir uzunluk ölçeğidir (örneğin sınır tabakası kalınlığı). Düşük Stokes sayısına sahip bir parçacık akış çizgilerini takip eder (mükemmel adveksiyon), oysa büyük Stokes sayısına sahip bir parçacık ataletinin etkisi altındadır ve başlangıç yörüngesini izlemeye devam eder.
Stokes akışı durumunda, yani parçacık (veya damlacık) Reynolds sayısı yaklaşık olarak birden küçük olduğunda, parçacığın sürükleme katsayısı Reynolds sayısının kendisiyle ters orantılıdır. Bu durumda, parçacığın karakteristik zamanı şu şekilde ifade edilebilir:
 t_0 = ρ_p d_p^2/18 μ_g
Burada, ρ_p parçacığın yoğunluğu, d_p parçacık çapı ve μ_g akışkanın dinamik viskozitesidir.
Deneysel akışkan dinamiğinde, Stokes sayısı, parçacık görüntü velocimetrisi (PIV) deneylerinde, çok küçük parçacıkların türbülanslı akışlara katılması ve akışkan hareketinin hızını ve yönünü (aynı zamanda akışkanın hız alanı olarak da bilinir) belirlemek amacıyla optik olarak gözlemlenmesi durumunda bir akış izleyici doğruluğu ölçütüdür. Kabul edilebilir izleme doğruluğu için, parçacık yanıt süresi, akışın en küçük zaman ölçeğinden daha hızlı olmalıdır. Küçük Stokes sayıları daha iyi izleme doğruluğunu gösterir; Stk ≫1 durumunda, parçacıklar özellikle akışın ani bir şekilde yavaşladığı yerlerde akıştan ayrılacaktır. Stk ≪1 durumunda, parçacıklar akış çizgilerini yakından takip eder. Eğer Stk lt; 0.1 ise, izleme doğruluğu hataları yüzde 1'in altında kalır.


## Parçacık görüntü velocimetrisinde (PIV) relaksasyon süresi ve izleme hatası.
Stokes sayısı, daha önce tartışıldığı gibi, PIV veri setlerinin kalitesini değerlendirmek için bir ölçüt sunar. Ancak, her uygulamada karakteristik bir hız veya uzunluk ölçeğinin tanımı açık olmayabilir. Bu yüzden, izleme gecikmesinin nasıl ortaya çıktığını daha iyi anlamak için, Stokes rejimindeki bir parçacığın diferansiyel denklemlerinin tanımlanması gereklidir. Belirli bir hızla v_p(t) hareket eden bir parçacık, akışkanın değişken hız alanıyla karşılaşacaktır. Parçacığın Lagrangian referans çerçevesinde akışkanın hızının v_f(t) olduğunu varsayalım. Bu hızlar arasındaki fark, parçacığın yolunu düzeltmek için gerekli sürükleme kuvvetini oluşturur:
Δv(t)=v_f(t)-v_p(t)
Stokes sürükleme kuvveti şu şekilde tanımlanır:
F_D=3πμd_p Δv
Parçacığın kütlesi ise şu şekilde hesaplanır:
m_p=ρ_p 4/3 π(d_p/2)^3 = ρ_p πd_p^3/6 
Bu bağlamda, Newton'un ikinci yasasına göre parçacığın ivmesi şu şekilde bulunabilir:
d v_p(t)/dt = F_D/m_p = 18 μ/= 1/2πt_0
Kesim frekansı ve parçacık transfer fonksiyonu, yan panelde çizilen grafikte, dengesiz akış uygulamalarında PIV hatasının ve bu hatanın türbülans spektral nicelikleri ve kinetik enerji üzerindeki etkisinin değerlendirilmesini sağlar.


## Şok dalgası üzerinden geçen parçacıklar.
Önceki bölümde tartışılan parçacık izleme yanılma hatası, frekans alanında belirgindir, ancak parçacık hareketinin akış alanı ölçümleri yapmak amacıyla izlendiği durumlarda (örneğin, parçacık görüntü velocimetrisinde) bunu değerlendirmek zor olabilir. Yukarıda belirtilen diferansiyel denklemin basit fakat anlamlı bir çözümü, zorlama fonksiyonu v_f(t)=V_u-ΔV H(t) bir Heaviside basamak fonksiyonu olduğunda mümkündür; bu, bir şok dalgası üzerinden geçen parçacıkları temsil eder. Bu durumda, V_u şokun yukarısındaki akış hızıdır; ΔV ise şok boyunca meydana gelen hız düşüşüdür.
Bir parçacığın basamak yanıtı basit bir üstel fonksiyondur:
v_p(t)=(V_u-ΔV) + ΔV e^-t/t_0
Hızı zamanın bir fonksiyonu olarak, parçacık hız dağılımını mesafenin bir fonksiyonu olarak dönüştürmek amacıyla, x yönünde 1 boyutlu bir hız sıçraması olduğunu varsayalım. Şok dalgasının x=0 konumunda olduğunu varsayalım ve ardından önceki denklemi entegre edelim:
x_particle=∫_0^Δt v_p(t) dt = ∫_0^Δt (V_u-ΔV) dt + ∫_0^Δt ΔV e^-t/t_0 dt
x_particle=Δt (V_u-ΔV) + Δt ΔV (1-e^-Δt/t_0)
Δt=3t_0 (hızın \% 95 değişim süresi) relaksasyon süresini dikkate alarak, şu sonucu elde ederiz:
x_particle, 95%=3t_0 (V_u-ΔV) + 3t_0 ΔV (1-e^-3)
x_particle, 95%=3t_0 (V_u-0.05ΔV)
Bu durum, parçacık hızının, şok dalgasından itibaren x_particle, 95% mesafede aşağı akış hızının % 5'ine yerleşeceği anlamına gelir. Pratikte bu, bir PIV sistemi için şok dalgasının yaklaşık olarak bu x_particle, 95% mesafesi kadar bulanık görüneceği anlamına gelir.
Örneğin, durgunluk sıcaklığı 298 K ve Mach sayısı M=2 olan normal bir şok dalgasını düşünelim. d_p=1 μm çapındaki bir propilen glikol parçacığı, akışı x_particle, 95%=5 mm kadar bulanıklaştıracaktır; oysa d_p=10 μm çapındaki bir parçacık, akışı x_particle, 95% =500 mm kadar bulanıklaştıracaktır (bu, çoğu durumda kabul edilemez PIV sonuçları verecektir).
Bir şok dalgası, akışın ani yavaşlamasının en kötü senaryosu olmasına rağmen, PIV'deki parçacık izleme hatasının etkisini ve bu hatanın hız alanlarının x_particle, 95% mertebesindeki uzunluk ölçeklerinde bulanıklaşmasına neden olduğunu gösterir.


## Non-Stokesian sürükleme rejimi.
Önceki analiz, ultra-Stokesian rejiminde doğru olmayacaktır, yani parçacık Reynolds sayısı birden çok daha büyük olduğunda geçerli değildir. Mach sayısının birlikten çok daha küçük olduğunu varsayarak, Israel ve Rosner tarafından genelleştirilmiş bir Stokes sayısı formu gösterilmiştir.
Stke = Stk 24/Reo ∫^Re_o_0 d Re^'/C_D(Re^') Re^' 
Burada Re_o, "parçacık serbest-akış Reynolds sayısı" olarak tanımlanır,
Re_o = ρ_g |𝐮| d_p/μ_g 
Ek olarak tanımlanan fonksiyon ψ(Re_o) ise; non-Stokesian sürükleme düzeltme faktörünü ifade eder,
Stke = Stk ·ψ(Reo) 
Bu fonksiyon şu şekilde tanımlanır,
ψ(Reo) = 24/Reo ∫^Re_o_0 d Re^'/C_D(Re^') Re^' 
Sınırlandırıcı parçacık serbest-akış Reynolds sayıları dikkate alındığında, Reo →0 olduğunda C_D(Reo) →24 / Re_o ve dolayısıyla ψ→1 olur. Bu nedenle, beklenildiği gibi Stokesian sürükleme rejiminde düzeltme faktörü birdir. Wessel & Righi ψ'yi Schiller & Naumann'ın bir küre üzerindeki sürükleme için ampirik korelasyonundan C_D(Re) kullanarak değerlendirmiştir.
ψ(Reo) = 3(√(c)Reo^1/3-arctan(√(c)Reo^1/3))/c^3/2Reo
Burada sabit c = 0.158 olarak alınmıştır. Geleneksel Stokes sayısı, büyük parçacık serbest-akış Reynolds sayıları için sürükleme kuvvetini önemli ölçüde küçümseyecektir. Bu da parçacıkların akış yönünden sapma eğilimini fazla tahmin edecektir. Bu durum, sonraki hesaplamalarda veya deneysel karşılaştırmalarda hatalara yol açacaktır.


## Anizokinetik parçacık örneklemesinin uygulanması.
Örneğin, Belyaev ve Levin tarafından tanımlanan hizalanmış, ince duvarlı dairesel bir nozul aracılığıyla parçacıkların seçici olarak yakalanması şu şekilde ifade edilmektedir:
c / c_0 = 1 + (u_0 / u -1) (1-1/1 + Stk (2 + 0.617 u / u_0))
burada c parçacık konsantrasyonu, u hız ve alt simge 0, nozulun oldukça yukarısındaki koşulları belirtir. Karakteristik mesafe nozulun çapıdır. Bu durumda Stokes sayısı şu şekilde hesaplanır,
Stk = u_0 V_s/d g
burada V_s parçacığın çökelme hızı, d örnekleme tüpünün iç çapı ve g yerçekimi ivmesidir.


## Diğer okumalar.
 -  
 -  
 - YÖNLENDİRME