# Balıkçı Yüzüğü
Balıkçı Yüzüğü (Latince: Anulus "piscatoris"; İtalyanca: "Anello Piscatorio"), Katolik uygulama ve geleneğine göre Katolik Kilisesi'nin başı ve mesleği balıkçılık olan Aziz Petrus'un halefi olan papa tarafından takılan resmi bir nişan ve yüzüktür. Eskiden, havarilerin "insan balıkçıları" olduğu geleneğinden türetilen bir sembolizm olan Petrus'un bir tekneden balık tuttuğu bir kabartma yer alırdı (Markos 1:17). Balıkçı Yüzüğü, papa tarafından imzalanan resmi belgeleri mühürlemek için 1842'ye kadar kullanılan bir mühürdür ancak artık yalnızca törensel olarak kullanılmaktadır. En azından Orta Çağ'dan beri Katoliklerin papayla buluşup bağlılıklarını göstermek için yüzüğü öpmeleri bir gelenek olmuştur.


## Tarihçe.
Papa IV. Clemens'in yeğenine 13. yüzyılda yazdığı bir mektupta, papanın özel yazışmalarını mühürlemek için kullanılan Balıkçı Yüzüğü'nün bilinen en eski bahsi yer alır. Buna karşılık, resmi belgeler, belgeye iliştirilen kurşun üzerine farklı bir papalık mührü damgalanarak mühürlenirdi. Bu tür belgelere tarihsel olarak kurşundan damgalanmış "bulla'dan" (mühür) sonra papalık fermanları denirdi. 15. yüzyılda, balıkçı yüzüğü resmi ancak daha az resmi belgeler olan papalık yazılarını mühürlemek için kullanılmaya başlandı. Bu uygulama, mühür mumunun kırmızı mürekkeple aynı cihazı yapıştıran bir damga ile değiştirildiği 1842'de sona erdi. Kurşun mühürler, havari mektuplarında kullanılmaya devam etti. 
Yüzük çeşitli zamanlarda kaybolmuş veya çalınmıştır. 1588 tarihli bir mektupta, Roma'daki İspanyol elçisi Kont Olivares, IV. Felipe'Ye bir papalık sakisinin Balıkçı Yüzüğünü V. Sixtus'tan çaldığını bildirmiştir. 1797'de, Napolyon'un birlikleri Roma'yı işgal ettikten sonra, VII. Pius'un yüzüğü General Berthier komutasındaki Fransız askerler tarafından kısa bir süreliğine ele geçirildi. Yüzük, ertesi gün VI. Pius'a iade edildi, ancak Valence'de zorunlu sürgünde öldü. Fransızlar VII. Pius'u kaçırmadan önce, papanın yüzüğü iki parçaya böldüğü ve XVIII. Louis onları Roma'ya geri gönderene kadar Paris'te tutulduğu bildirilmektedir. 1899'da, Balıkçı Yüzüğü'nün, bir alt hizmetkar tarafından kurtarılıp XIII. Leo'ya iade edilmeden önce kaybolduğu bildirilmektedir; Ancak Leo'nun 1903'teki ölümünden sonra yüzük eşyaları arasında bulunamadı. 
Piskoposluk yüzüğünü (yani papa da dahil olmak üzere bir piskoposun yüzüğü) öpme geleneği, diz çökme veya baş eğme eşliğinde, Orta Çağ'da kesin bir şekilde yerleşmiştir. Balıkçı Yüzüğü'nü öpmeyle ilişkili kısmi bir endüljans, 20. yüzyılın başlarında Papa X. Pius tarafından bahşedilmiştir. Ancak, VI. Paulus bu geleneği ve papanın ayağını ve yanağını öpmek gibi papaya itaat etme eylemlerini de ortadan kaldırmıştır. Yüzüğü öpme uygulaması devam etmiştir, ancak Francis (Buenos Aires başpiskoposu ve daha sonra papa olarak) bunu genellikle caydırmıştır, çünkü ritüelin ruhbanlık ve dünyevi güç çağrışımları vardır. 


## Üretim ve tasarım.
Geleneksel olarak her papa için yeni bir yüzük dökülür ve tasarımda Aziz Petrus'un bir resmi ve papanın adının Latince bir yazısı bulunur. ("XVI. Benedictus" gibi) Geçmiş papalar kendi zevklerini yansıtan çeşitli tasarımlarda yüzükler kullandılar. IX. Pius'un süslü yüzüğünde yüzlerce elmas vardı; XXIII. Ioannes'in yüzüğü basit bir kabartmaydı ve II. John Paul dövülmüş altın kullandı. XVI. Benedictus'un yüzüğü, Romalı bir kuyumcu olan Claudio Franchi'nin yönetiminde sekiz zanaatkar tarafından yaratıldı ve 35 gram altından oluşuyordu. Balıkçı Yüzüğü geleneksel olarak altından yapılsa da Franciscus (2013-2025 yılları arasında hüküm sürdü) altın kaplama gümüş yüzüğü tercih etti. Alışılmadık bir şekilde, Franciscus'un yüzüğü, İtalyan heykeltıraş Enrico Manfrini'nin (ö. 2004) VI. Paulus için tasarladığı daha önceki bir yüzüğe dayanıyordu. 


## Sunum ve kullanım.
Papalık taç giyme töreni veya papalık göreve başlama töreni sırasında, Camerlengo geleneksel olarak yüzüğü yeni papanın sağ elinin yüzük parmağına takar. XVI. Benedictus, Kardinaller Koleji dekanı Angelo Sodano'dan yüzüğü kendisine vermesini istedi ve ardından yüzüğü kendi parmağına taktı. Papa Franciscus'a da göreve başlaması sırasında Sodano tarafından yüzüğü verildi. 
XVI. Benedictus Balıkçı Yüzüğü'nü günlük olarak takıyordu, ancak Benedictus'un halefi Franciscus da dahil olmak üzere diğer çağdaş papalar onu yalnızca belirli törenlerde takıyordu. Papa VI. Paulus, İkinci Vatikan Konsili'ni anmak için rutin olarak farklı bir yüzük takıyordu. 


## İmha.
Tarihsel olarak, bir papanın ölümü üzerine, Camerlengo, Kardinaller Koleji'nin huzurunda bir çekiç kullanarak yüzüğü (ve bulla'yı) törenle imha ederdi. Merhum bir papanın mühür yüzüğünü imha etme uygulaması, "sede vacante" (bir papanın ölümü ile bir başkasının seçilmesi arasındaki ara dönem) sırasında sahte belgelerin verilmesini önlemenin bir yolu olarak ortaya çıkmıştır. 
"Sede vacante" sırasında prosedürleri yöneten apostolik anayasa Universi Dominici gregis, Kardinaller Koleji'ne"," kardinallerin genel toplantısı sırasında "balıkçı yüzüğünün ve Apostolik Mektupların gönderildiği kurşun mührün imhasını ayarlamasını" emreder, ancak imhanın ne zaman gerçekleşeceğine dair belirli bir zaman belirlemez. Ancak ritüel, genellikle halefi seçmek için toplantıdan önce kardinallerin genel toplantısı sırasında gerçekleşir. 
IX. Pius'un kırık Balıkçı Yüzüğü, Zürih'teki İsviçre Ulusal Müzesi'ndeki 2.500 yüzükten oluşan Alice ve Louis Koch Koleksiyonu'nun bir parçasıdır. 
Papa XVI. Benedictus'un 2013'teki istifası üzerine (altı yüz yıldan uzun bir süredir ilk papalık istifası), Benedictus'un mühür yüzüğü yok edilmedi, bunun yerine bir keski kullanılarak haç şeklinde iki derin kesik uygulanarak tahrip edildi. Papa Franciscus'in yüzüğü ve mühürleri, 21 Nisan 2025'teki ölümünün ardından, 6 Mayıs 2025'te (Vatican News tarafından yayınlanan bir videoda görüldüğü gibi) Kardinaller Koleji'nin son Genel Kongresi'nde bir laik kadın tarafından bir keski ile kesildi.