# Gecikmiş seçim kuantum silgisi deneyi
İlk olarak Yoon-Ho Kim, R. Yu, S.P. Kulik, Y. H. Shih ve Marlan O. Scully tarafından gerçekleştirilen ve 1998'in başlarında rapor edilen gecikmiş seçim kuantum silgisi deneyi John Archibald Wheeler'ın gecikmiş seçim deneyi'nde ele alınan kavramları içeren kuantum silgisi deneyinin ayrıntılandırılmış bir türüdür. Deney, kuantum mekaniğindeki iyi bilinen çift yarık deneyinin kendine özgü sonuçlarının yanı sıra kuantum dolanıklığının sonuçlarını araştırmak için tasarlandı.
Gecikmeli seçimli kuantum silgi deneyi bir paradoksu araştırıyor. Eğer bir foton kendisini dedektöre tek bir yoldan gelmiş gibi gösteriyorsa, o zaman "sağduyu" (Wheeler ve diğerleri buna karşı çıkıyor), onun çift yarık cihazına bir parçacık olarak girmiş olması gerektiğini söylüyor. Eğer bir foton birbirinden ayırt edilemeyen iki yoldan gelmiş gibi görünüyorsa, çift yarıklı cihaza dalga olarak girmiş olmalıdır. Buna göre, foton uçuşun ortasındayken deney aparatı değiştirilirse, fotonun dalga mı yoksa parçacık mı olacağına ilişkin önceki "bağlılığını" gözden geçirmesi gerekebilir. Wheeler, bu varsayımlar yıldızlararası boyutlardaki bir cihaza uygulandığında, Dünya'da bir fotonun nasıl gözlemleneceğine dair son dakikada verilecek bir kararın, milyonlarca, hatta milyarlarca yıl önce gerçekleşmiş bir durumu değiştirebileceğine dikkat çekti.
Gecikmeli seçim deneyleri, günümüzde yapılan ölçümlerin geçmişte meydana gelen olayları değiştirmesine izin veriyor gibi görünse de, bu sonuç, kuantum mekaniğine standart olmayan bir bakış açısının varsayılmasını gerektirir. Uçuş halindeki bir fotonun sözde "durumların süperpozisyonu" içinde olduğu şeklinde yorumlanırsa - yani, bir parçacık veya dalga olarak tezahür etme potansiyeline izin verilirse, ancak uçuş sırasında ikisi de değilse - o zaman nedensellik paradoksu yoktur. Bu süperpozisyon kavramı kuantum mekaniğinin standart yorumunu yansıtır.


## Giriş.
Temel çift yarık deneyinde, bir ışık demeti (genellikle bir lazerden gelen), iki paralel yarık ile delinmiş bir duvara dik olarak yönlendirilir. Çift yarıklı duvarın diğer tarafına bir algılama ekranı (beyaz kağıttan CCD'ye kadar herhangi bir şey) yerleştirilirse (her iki yarıktan gelen ışığın üst üste gelmesine yetecek kadar uzak), açık ve koyu saçaklardan oluşan, "girişim deseni" adı verilen bir desen gözlemlenecektir. Elektronlar gibi diğer atom ölçeğindeki varlıkların, çift yarığa doğru ateşlendiğinde aynı davranışı sergiledikleri bulunmuştur. Kaynağın parlaklığı yeterince azaltıldığında girişim desenini oluşturan parçacıklar tek tek tespit edilebilir. Girişim deseninin ortaya çıkması, yarıklardan geçen her parçacığın kendisi ile girişimde bulunduğunu ve dolayısıyla parçacıkların bir anlamda her iki yarıktan da aynı anda geçtiğini gösteriyor. Bu, ayrı nesnelere ilişkin günlük deneyimimizle çelişen bir fikirdir.
Kuantum mekaniği tarihinde hayati bir rol oynayan iyi bilinen bir düşünce deneyi (örneğin, Einstein'ın bu deneyin versiyonu hakkındaki tartışmaya bakın), parçacık detektörlerinin, fotonun hangi yarıktan geçeceğini gösterecek şekilde yarıklara yerleştirilmesi durumunda, girişim deseninin ortadan kaybolacağını gösterdi. Bu "hangi yön" deneyi, fotonların parçacık ya da dalga olarak davranabileceği, ancak aynı anda hem parçacık hem de dalga olarak gözlemlenemeyeceği şeklindeki tamamlayıcılık ilkesini göstermektedir.
Ancak bu deneyin teknik olarak uygulanabilir gerçekleştirilmesi 1970'lere kadar önerilmedi.
Hangi yol bilgisi ve girişim saçaklarının görünürlüğü dolayısıyla tamamlayıcı niceliklerdir; bu, bir fotonun yolu hakkındaki bilginin gözlemlenebileceği veya girişim saçaklarının gözlemlenebileceği ancak ikisinin aynı anda gözlemlenemeyeceği anlamına gelir. Çift yarık deneyinde geleneksel inanış, parçacıkların yolunu gözlemlemenin onlara kaçınılmaz olarak, Heisenberg belirsizlik ilkesi sonucunda girişim desenini yok edecek kadar etki ettiğine inanıyordu.
Ancak 1982'de Scully ve Drühl bu yorumun etrafında bir boşluk buldular. Parçacıkları dağıtmadan hangi yol bilgisini elde etmek için bir "kuantum silgisi" önerdiler, ancak onlara kontrolsüz faz faktörleri eklediler (spontane parametrik aşağı dönüşüm veya SPDC ile). Her bir yarığa hangi fotonun girdiğini (böylece fotonlar etkilenmiş olur) "gözlemlemeye" çalışmak yerine, onları, en azından prensipte, fotonların yarıklardan geçtikten sonra ayırt edilmesine olanak sağlayacak bilgilerle "işaretlemeyi" önerdiler. Herhangi bir yanlış anlaşılma olmasın: girişim deseni ortadan kalkar çünkü fotonlar bu şekilde işaretlendiğinde faz ölçülemez. Bununla birlikte, hangi yol bilgisi, işaretli fotonlar çift yarıktan geçtikten sonra hangi yol işaretlerini gizlemek için daha fazla manipüle edilirse faz ölçülebilir. Faz değerlerine göre çıkarıldığında girişim deseni yeniden ortaya çıkar. 1982'den bu yana, çok sayıda deney kuantum "silgisinin" geçerliliğini kanıtladı.


### Basit bir kuantum silgisi deneyi.
Kuantum silgisinin basit bir versiyonu şu şekilde tarif edilebilir: Bir fotonu veya onun olasılık dalgasını iki yarık arasında bölmek yerine, foton bir ışın ayırıcıya tabi tutulur. Böyle bir ışın bölücü tarafından etkileşimden uzak iki yola doğru rastgele yönlendirilen bir foton akışı açısından düşünürsek, hiçbir fotonun bir başkasına ya da kendisine müdahale edemeyeceği görülür.
Şekil 1'deki iki diyagramda, sarı bir yıldızla simgelenen bir lazerden fotonlar birer birer yayılıyor. Fotonların 1/2'sini yansıtan veya ileten %50 ışın ayırıcıdan (yeşil blok) geçerler. Yansıyan veya iletilen fotonlar, kırmızı veya mavi çizgilerle gösterilen iki olası yol boyunca hareket eder.
Üstteki diyagramda sanki fotonların yörüngeleri biliniyor gibi görünüyor: Eğer bir foton aygıtın tepesinden çıkıyorsa, sanki mavi yoldan gelmiş gibi görünüyor; aparatın yan tarafından çıkıyorsa sanki kırmızı yoldan gelmiş gibi görünüyor. Ancak foton, tespit edilene kadar yolların süperpozisyonunda olduğunu akılda tutmak önemlidir. Yukarıdaki varsayım -her iki yoldan birinden "gelmiş olması gerektiği"- "ayrılma yanılgısının" bir biçimidir.
Alt diyagramda sağ üstte ikinci bir ışın ayırıcı eklenmiştir. İkinci ışın ayırıcının eklenmesiyle, genel düşünce şekli, yol bilgisinin "silinmiş olacağı" yönündedir. Ancak dikkatli olmalıyız çünkü fotonun 'gerçekten' şu ya da bu yoldan gittiği varsayılamaz. Işınların yeniden birleştirilmesi, her çıkış portunun hemen arkasına konumlandırılan algılama ekranlarında girişim deseni oluşmasına neden olur. Sağ tarafa doğru olanlar birleşimi, üst tarafa doğru olanlar ise iptali gösterir. Ancak gösterilen girişimölçer etkilerinin yalnızca saf durumdaki tek bir foton için geçerli olduğunu akılda tutmak önemlidir. Bir çift dolanık fotonla uğraşırken, interferometreyle karşılaşan foton karışık bir durumda olacak ve verilerin uygun alt kümelerini seçmek için tesadüf sayımı olmadan görünür bir girişim deseni olmayacaktır.


### Gecikmiş seçim.
Yukarıda açıklanan "basit kuantum silgisi" gibi mevcut kuantum silgisi deneylerinin temel öncüleri, basit klasik dalga açıklamalarına sahiptir. Aslına bakılırsa bu deneyde, özel olarak kuantum olarak değerlendirilebilecek hiçbir şeyin olmadığı ileri sürülebilir. Bununla birlikte Jordan, uyumluluk ilkesi temelinde, klasik açıklamaların varlığına rağmen, yukarıdaki gibi birinci dereceden girişim deneylerinin gerçek kuantum silgileri olarak yorumlanabileceğini savundu.
Bu öncüler tek foton girişimini kullanır. Bununla birlikte, dolanık fotonları kullanan kuantum silginin versiyonları doğası gereği klasik değildir. Bu nedenle, kuantum yorumuna karşı klasik yoruma ilişkin olası herhangi bir belirsizliği önlemek için deneycilerin çoğu, klasik analoğu olmayan kuantum silgilerini göstermek için klasik olmayan dolanık foton ışık kaynaklarını kullanmayı tercih etti. Ayrıca, dolanık fotonların kullanımı, bu makalenin konusu da olan, gecikmiş seçim kuantum silgisi gibi, tek foton girişimiyle elde edilmesi imkansız olan kuantum silgi versiyonlarının tasarlanmasını ve uygulanmasını sağlar.


## Kim "ve diğerleri"nin deneyi (1999).
Kim "ve diğerleri"nde ayrıntılı olarak açıklanan deney düzeneği Şekil 2'de gösterilmektedir. Bir argon lazeri, çift yarıklı bir aparattan (diyagramın sol üst köşesinde dikey siyah çizgi) geçen bireysel 351,1 nm fotonlar üretir. Tek bir foton iki yarıktan birinden (veya her ikisinden) geçer. Çizimde, foton yolları, fotonun hangi yarıktan geldiğini belirtmek için kırmızı veya açık mavi çizgilerle renk kodludur (kırmızı, yarık A'yı, açık mavi ise yarık B'yi belirtir).
Bu ana kadar deney geleneksel iki yarık deneyine benzer. Bununla birlikte, yarıklardan sonra, dolanık iki foton durumunu hazırlamak için spontane parametrik aşağı dönüşüm (SPDC) kullanılır.
Bu, fotonu (her iki yarığın birinden) orijinal fotonun 1/2 frekansına sahip iki özdeş, dik polarize dolanık fotona dönüştürme işlemi, doğrusal olmayan bir optik kristal BBO (beta baryum borat) tarafından yapılır. Bu dik polarize fotonların izlediği yollar, Glan-Thompson prizması tarafından birbirinden ayrılır. Bu dik polarize fotonların izlediği yollar, Glan-Thompson prizması tarafından birbirinden ayrılır.
"Sinyal" fotonu olarak adlandırılan bu 702,2 nm'lik fotonlardan biri (Glan-Thompson prizmasından "yukarı" doğru çıkan kırmızı ve açık mavi çizgilere bakın) "D"0 adı verilen hedef dedektöre doğru devam eder. Bir deney sırasında, "D"0 dedektörü "x" ekseni boyunca taranır ve hareketleri bir adımlı motor tarafından kontrol edilir. "D"0'a karşı "x" tarafından tespit edilen "sinyal" foton sayımlarının grafiği, kümülatif sinyalin bir girişim modeli oluşturup oluşturmadığını keşfetmek için incelenebilir.
"Avare" foton olarak adlandırılan diğer dolanık foton (Glan-Thompson prizmasından "aşağı" doğru inen kırmızı ve açık mavi çizgilere bakın), "A" yarığından mı yoksa "B" yarığından mı geldiğine bağlı olarak onu farklı yollara gönderen PS prizması tarafından saptırılır.
Yol bölünmesinin biraz ötesinde, boşta kalan fotonlar, her birinin, boştaki fotonun geçmesine izin verme şansı %50 ve yansımasına neden olma şansı da %50 olan "BS"a, "BS"b ve "BS"c ışın ayırıcılarıyla karşılaşır. Ma ve Mb aynadır.
Işın ayırıcılar ve aynalar, boştaki fotonları "D"1, "D"2, "D"3 ve "D"4 etiketli dedektörlere yönlendirir. Dikkat:
  - Eğer bir boş foton "D"3 detektöründe kaydedilmişse, yalnızca B yarığından gelmiş olabilir.
  - Eğer bir boş foton "D"4 detektöründe kaydedilmişse, yalnızca A yarığından gelmiş olabilir.
  - "D"1 veya "D"2 dedektöründe bir boşta foton tespit edilirse, bu foton A yarığından veya B yarığından gelmiş olabilir.
  - Yarıktan "D"1, "D"2, "D"3 ve "D"4'e kadar ölçülen optik yol uzunluğu, yarıktan "D"0'a kadar olan optik yol uzunluğundan 2,5 m daha uzundur. Bu, bir kişinin boştaki bir fotondan öğrenebileceği herhangi bir bilginin, onun dolaşık sinyal fotonundan öğrenebileceğinden yaklaşık 8 saniye sonra olması gerektiği anlamına gelir.
Boştaki fotonun "D"3 veya "D"4 tarafından tespiti, dolanık olduğu sinyal fotonunun A veya B yarığından geçip geçmediğini belirten gecikmiş "hangi yol bilgisini" sağlar. Öte yandan, boşta kalan fotonun "D"1 veya "D"2 tarafından saptanması, onun dolanık sinyal fotonu için bu tür bilgilerin mevcut olmadığına dair gecikmeli bir gösterge sağlar.
Hangi yol bilgisinin daha önce potansiyel olarak boş fotondan elde edilebildiği kadarıyla, bilginin "gecikmeli bir silmeye" tabi tutulduğu kabul edilir.
Bir tesadüf sayacı kullanarak, deneyciler dolanık sinyali foto-gürültüden izole etmeyi başardılar ve yalnızca hem sinyalin hem de boşta kalan fotonların tespit edildiği olayları kaydettiler (8 ns gecikme telafi edildikten sonra). Şekil 3 ve 4'e bakın.
  - Deneyciler, dolanık boşta olanları D1 veya D2'de tespit edilen sinyal fotonlarına baktıklarında girişim desenlerini tespit ettiler.
  - Bununla birlikte, dolanık boşta olanları D3 veya D4'te tespit edilen sinyal fotonlarına baktıklarında, hiçbir girişim olmadan basit kırınım desenleri tespit ettiler.


### Önem.
Bu sonuç, faz değerine (R01 or R02 göre çıkarıldığında girişim gözlendiğinden çift yarık deneyine benzer. Fotonun yolu (geçtiği yarık) biliniyorsa fazın ölçülemeyeceğini unutmayın.
Bununla birlikte, bu deneyi muhtemelen şaşırtıcı kılan şey, klasik çift yarık deneyinden farklı olarak, boşta olan dolanık fotonun hangi yol bilgisini koruma veya silme seçiminin, sinyal fotonunun konumunun zaten "D"0</sub tarafından ölçülmüş olduğu 8 ns sonraya kadar yapılmamış olmasıdır.
"D"0'daki sinyal fotonlarının tespiti doğrudan hangi yol bilgisi vermez. Hangi yol bilgisini sağlayan "D"3 veya "D"4'teki boş fotonların tespiti, "D"0'daki sinyal fotonlarının ortak olarak tespit edilen alt kümesinde hiçbir girişim modelinin gözlemlenemeyeceği anlamına gelir. Benzer şekilde, hangi yol bilgisini sağlamayan "D"1 or "D"2'deki boş fotonların tespiti, "D"0'daki sinyal fotonlarının ortak olarak tespit edilen alt kümesinde girişim desenlerinin gözlemlenebileceği anlamına gelir.
Başka bir deyişle, bir boşta foton, dolaşmış sinyal fotonunun "D"0'a optik yolunun daha kısa olması nedeniyle ulaşmasından çok sonrasına kadar gözlemlenmese de, "D"0'daki girişim, bir sinyal fotonuna ait, dolanık boşta olan fotonun hangi yol bilgisini koruyan bir detektörde ("D"3 or "D"4) veya hangi yol bilgisini silen bir detektörde ("D"1 or "D"2) tespit edilip edilmediğine göre belirlenir.
Bazıları bu sonucu, boştaki fotonun yolunu gözlemlemek veya gözlemlememek konusundaki gecikmeli seçimin geçmişteki bir olayın sonucunu değiştirdiği şeklinde yorumladı. Özellikle, bir girişim modelinin yalnızca boştaki fotonlar tespit edildikten "sonra" gözlemlenmek üzere alınabileceğini unutmayın.(yani "D"1 veya "D"2'de).
Dolanık boş eşleri, birden fazla farklı detektöre giden "D"0'daki tüm sinyal fotonlarının toplam modeli, boştaki eş fotonlara ne olursa olsun asla girişim göstermeyecektir. "R"01, "R"02, "R"03 ve "R"04'ün grafiklerine bakarak ve "R"01'in tepe noktalarının "R"02'nin çukurlarıyla aynı hizada olduğunu gözlemleyerek bunun nasıl çalıştığına dair bir fikir edinilebilir (yani iki girişim saçağı arasında bir π faz kayması mevcuttur). "R"03 tek bir maksimumu gösterir ve deneysel olarak "R"03 ile aynı olan "R"04 eşdeğer sonuçları gösterecektir. Tesadüf sayacının yardımıyla filtrelenen dolanık fotonlar, deneyden elde edilen kanıtların görsel bir izlenimini vermek üzere Şekil 5'te simüle edilmiştir. D0'da, ilişkili tüm sayımların toplamı girişim göstermez. Eğer "D"0'a gelen tüm fotonlar tek bir grafik üzerinde işaretlenecek olsaydı, yalnızca parlak bir merkez bant görülecekti.


## Sonuçlar.
### Geriye dönük nedensellik.
Gecikmiş seçim deneyleri, zaman ve zaman dizileri hakkındaki soruları gündeme getirir ve böylece alışılagelmiş zaman ve nedensel dizi fikirlerini sorgular. Eğer "D"1, "D"2, "D"3, "D"4'teki olaylar "D"0'daki sonuçları belirliyorsa, o zaman sonuç nedenden önce geliyor gibi görünüyor. Eğer boştaki foton ışık yolları, bir fotonun "D"1, "D"2, "D"3 veya "D"4'te ortaya çıkmasından önce bir yıl geçecek kadar büyük ölçüde uzatılırsa, daha sonra bu dedektörlerden birinde bir foton göründüğünde, bir yıl önce bir sinyal fotonunun belirmesine neden olacaktır. Alternatif olarak, boştaki fotonun gelecekteki kaderinin bilgisi, sinyal fotonunun kendi şimdiki zamanındaki aktivitesini belirleyecektir. Bu fikirlerin hiçbiri olağan insanoğlunun nedensellik beklentisine uymuyor. Ancak gizli değişken olan gelecek bilgisi deneylerle çürütüldü.
Dolanıklığı içeren deneyler, bazı insanların nedensel dizi hakkındaki sıradan fikirlerinden şüphe etmesine neden olabilecek fenomenler sergiler. Gecikmiş seçim kuantum silgisinde, girişim desenini oluşturan fotonlara ilişkin hangi-yol verileri birincil detektöre çarpan sinyal fotonlarından daha sonra silinse bile "D"0 üzerinde bir girişim deseni oluşacaktır. Deneyin sadece bu özelliği kafa karıştırıcı değil; "D"0, prensip olarak, en azından evrenin bir tarafında olabilir ve diğer dört detektör birbirlerine göre "evrenin diğer tarafında" olabilir.


### Fikir birliği: geriye dönük nedensellik yok.
Bununla birlikte, girişim deseni ancak boştaki fotonlar tespit edildikten ve deneyi yapan kişi onlar hakkında bilgi sahibi olduktan sonra geriye dönük olarak görülebilir. Girişim deseni, deneyci belirli dedektörlere giden boştaki fotonlarla eşleşen sinyal fotonlarının belirli alt kümelerine baktığında görülür.
Ayrıca, gözlemlerin dolanık sinyalin ve boşta kalan fotonların durumu üzerindeki etkilerinin tarihsel sırasına göre ele alınması durumunda, görünürdeki geriye dönük etkinin ortadan kalktığı gözlemlenmiştir. Spesifik olarak, hangi yön bilgisinin tespit edilmesi/silinmesinin "D"0'daki tespitten önce gerçekleştiği durumda, standart basit açıklama şu şekildedir: "Boştaki fotonun tespit edildiği dedektör "D"i, sinyal fotonunun "D"0'daki olasılık dağılımını belirler". Benzer şekilde, "D"0'ın boştaki fotonun tespitinden önce gelmesi durumunda, aşağıdaki açıklama da aynı derecede doğrudur: "Algılanan sinyal fotonunun "D"0'daki konumu, boştaki fotonun "D"1, "D"2, "D"3 veya "D"4'ten birine çarpma olasılığını belirler". Bunlar, dolanık fotonların gözlemlenebilirlerinin korelasyonlarını sezgisel nedensel bir şekilde formüle etmenin eşdeğer yollarıdır, dolayısıyla kişi bunlardan herhangi birini seçebilir (özellikle, nedenin sonuçtan önce geldiği ve açıklamada hiçbir geriye dönük eylemin görünmediği yol).
Birincil detektördeki sinyal fotonlarının toplam modeli hiçbir zaman girişim göstermez (bkz. Şekil 5), dolayısıyla yalnızca sinyal fotonlarını gözlemleyerek boşta kalan fotonlara ne olacağını anlamak mümkün değildir. Johannes Fankhauser'in bir makalesinde, gecikmiş seçim kuantum silgisi deneyinin, paradoksun çözümünün oldukça önemsiz olduğu ve dolayısıyla gerçekte hiçbir gizemin olmadığı Bell tipi bir senaryoya benzediği gösterilmiştir. Dahası, de Broglie-Bohm resmindeki deneyin ayrıntılı bir açıklamasını verir ve "zamanda geriye doğru bir etkinin" mevcut olmadığı sonucuna varan kesin yörüngeler sunar. Gecikmiş seçim kuantum silgisi, bilgiyi geriye dönük nedensel bir şekilde iletmez çünkü, sinyal fotonlarındaki üst üste bindirilmiş verileri dört ayrı algılama ekranındaki boşta fotonların durumlarını yansıtan dört akışa ayırmak için, başka bir sinyal alır; bu sinyalin, ışık hızından daha hızlı gidemeyen bir süreçle gelmesi gerekir.
Aslında Phillippe Eberhard tarafından kanıtlanan bir teorem, göreli kuantum alan teorisinin kabul edilen denklemleri doğruysa, kuantum etkilerini kullanarak nedenselliği deneysel olarak ihlal etmenin asla mümkün olmaması gerektiğini gösteriyor. (Koşullu olasılıkların rolünü vurgulayan bir uygulama için referans 'e bakın.)
Bu deney, neden-sonuç ilişkilerindeki zamansal sıralamaya ilişkin sağduyulu fikirlerimize meydan okumanın yanı sıra, yerellik hakkındaki fikirlerimize de güçlü bir şekilde saldıran deneyler arasında yer alıyor. Yerellik ilkesi "nesnelerin temas halinde olmadıkları sürece, doğrudan fiziksel temas halinde olmasalar bile en azından manyetik veya benzeri alan fenomenleri aracılığıyla etkileşime giremeyecekleri" fikrine atıfta bulunur.


### Fikir birliğine karşı.
Eberhard'ın ispatına rağmen bazı fizikçiler bu deneylerin daha önceki deneylerle tutarlı olacak şekilde değiştirilebileceğini ve deneysel nedensellik ihlallerine izin verebileceğini öne sürdüler.


## Diğer gecikmiş seçim kuantum silgisi deneyleri.
"Kim ve diğerleri. Gecikmeli seçimli kuantum silgisinin" birçok iyileştirmesi ve uzantısı gerçekleştirildi veya önerildi. Burada raporların ve tekliflerin yalnızca küçük bir örneği verilmektedir:
Scarcelli ve ark. (2007), iki fotonlu görüntüleme şemasına dayanan bir gecikmiş seçim kuantum silgisi deneyini bildirdi. Çift yarıktan geçen bir fotonun tespit edilmesinden sonra, uzak dolaşık ikizinin ölçümüne göre hangi yol bilgisini silmek veya silmemek için rastgele gecikmeli bir seçim yapıldı; fotonun parçacık benzeri ve dalga benzeri davranışı daha sonra eşzamanlı olarak ve sırasıyla yalnızca bir dizi eklem detektörü tarafından kaydedildi.
Peruzzo "ve diğerleri" (2012), parçacık ve dalga davranışlarının aynı anda araştırıldığı, kuantum kontrollü bir ışın bölücüye dayanan bir gecikmiş seçim kuantum silgisi deneyini rapor etmiştir. Fotonun davranışının kuantum doğası, gözlemcinin gecikmeli seçiminin yerini alan Bell eşitsizliği ile test edildi.
Rezai ve ark. (2018), Hong-Ou-Mandel girişimini gecikmiş seçim kuantum silgisiyle birleştirmiştir. İki uyumsuz fotonu bir ışın ayırıcıya empoze ederler, öyle ki hiçbir girişim deseni gözlemlenemez. Çıkış bağlantı noktaları entegre bir şekilde izlendiğinde (yani tüm tıklamalar sayıldığında), hiçbir müdahale meydana gelmez. Yalnızca ortaya çıkan fotonların polarizasyonu analiz edildiğinde ve doğru alt küme seçildiğinde, Hong-Ou-Mandel düşüşü biçiminde kuantum girişimi meydana gelir.
Katı hal elektronik Mach-Zehnder interferometrelerinin (MZI) yapımı, bunların kuantum silgi deneylerinin elektronik versiyonlarında kullanılmasına yönelik önerilere yol açtı. Bu, dedektör görevi gören ikinci bir elektronik MZI'ye "Coulomb bağlantısı" ile gerçekleştirilebilir.
Dolanık nötr kaon çiftleri de incelendi ve kuantum işaretleme ve kuantum silme teknikleri kullanılarak yapılan araştırmalara uygun bulundu.
Değiştirilmiş bir Stern-Gerlach kurulumu kullanılarak bir kuantum silgisi önerildi. Bu öneride tesadüf saymaya gerek yoktur ve kuantum silme, ek bir Stern-Gerlach manyetik alanı uygulanarak gerçekleştirilir.