# Fukuşima I Nükleer Santrali kazaları
Fukuşima I Nükleer Santrali kazaları; 2011 Tōhoku Depremi ve Tsunamisi sonrasında, 11 Mart 2011 tarihinde Fukuşima I Nükleer Santrali'nde atmosfere radyoaktif maddelerin denize karışmasına sebep olan olaylar dizisidir. Uzmanlar kazayı Çernobil Felaketinden sonra dünyanın en büyük ikinci nükleer kazası olarak tanımlamakla birlikte, tüm reaktörlerde sorun yaşanması kazaları bugüne kadarki en karmaşık Nükleer kazalardan biri yapmaktadır.
Fukuşima 1 Nükleer Santrali kazası 9.0 büyüklüğündeki 11 Mart 2011 tarihinde Tōhoku depremi ve tsunamisi sonrasında meydana geldi. Honşu Adası açıklarında meydana gelen bu deprem, Japonya'da büyük bir tsunamiye yol açtı. Tsunami, nükleer santraldeki üç etkin reaktörün kapatılmasına sebep oldu. Santralde Tokyo Elektrik Güç Şirketi (TEPCO) tarafından işletilen altı tane kaynar su reaktörü bulunmaktadır.
Tsunami, elektrik şebekesine zarar verdi ve santralin jeneratörlerini su bastı. Bu da santralde bir elektrik kesintisine neden oldu. Bunu takip eden soğutma eksikliği santralde kısmi erime ve patlamalara neden oldu, altı reaktörün tamamında ve merkezi kullanılmış yakıt tankında sorunlar meydana geldi.
Deprem meydana geldiğinde 4, 5 ve 6 numaralı reaktörler yapılması planlanan bakımlar nedeniyle kullanılmamaktaydı. Diğer reaktörler depremden sonra otomatik olarak kapatıldı ve acil durum jeneratörleri, reaktörleri soğutmak için su pompalarını çalıştırdı. Santralin 5.7 metrelik bir tsunamiye dayanabilecek önlem amaçlı bir duvarı vardı; fakat depremden 15 dakika sonra santral 14 metrelik bir tsunamiye maruz kaldı ve duvarın herhangi bir koruyucu etkisi olmadı. Tesisin elektrik şebekesiyle olan bağlantısı ciddi hasar aldı. Aşağıda bulunan jeneratörlerde dahil olmak üzere tüm santral sular altında kaldı. Bunun sonucu olarak jeneratörler devre dışı kaldı ve santraldeki nükleer yakıt radyoaktivitenin bir etkisi olarak aşırı ısınmaya başladı. Tsunami nedeniyle meydana gelen su baskınları başka bölgelerden yardım gelmesini zorlaştırdı.
Kısa sürede 1, 2 ve 3 numaralı reaktörlerde kısmi erimenin kanıtları ortaya çıktı; hidrojen patlamaları sonucu 1, 3 ve 4 numaralı reaktörleri barındıran binaların tepe kısımları havaya uçtu; 2 numaralı reaktörün içindekiler bir patlama sonucu zarar gördü ve 4 numaralı reaktörde yangınlar meydana geldi. Bunun yanı sıra, 1 ve 4 numaralı reaktörlerde saklanan kullanılmış yakıt tanklarındaki su seviyesinin düşmesi sonucu tanklarda aşırı ısınma meydana geldi. Radyasyon sızıntısından kaynaklanan korkular santralin etrafındaki 20 kilometre çapındaki alanın çok hızlı bir şekilde tahliye edilmesine sebep oldu. Bu sırada 170 ila 200 bin kişi tahliye edildi. Santraldeki işçiler aşırı radyasyona maruz kaldı.
Kaza, JNES (Japonya Nükleer Enerji Güvenliği Örgütü) tarafından hazırlanan bir raporun ardından NISA tarafından INES'te (Uluslararası Nükleer Olay Ölçeği) 7 (maksimum şiddet) olarak derecelendirildi. 1986'daki Çernobil faciasından bu yana en kötü nükleer olay olarak kabul edilir, bu da INES'te yedi olarak derecelendirilmiştir.
Birleşmiş Milletler Atomik Radyasyonun Etkileri Bilimsel Komitesi'ne göre; işçi olmayan Fukushima sakinleri arasında, kazadan kaynaklanan radyasyona maruz kalmaya doğrudan atfedilebilecek hiçbir olumsuz sağlık etkisi belgelenmemiştir. Akciğer kanserinden bir ölüm için sigorta tazminatı ödendi. Ancak bu radyasyon ile kanser arasında nedensel bir ilişki olduğunu kanıtlamıyor. Diğer altı kişinin kanser veya lösemi geliştirdiği bildirilmiştir. Kaza sonucunda iki işçi radyasyon yanıkları nedeniyle hastaneye kaldırıldı ve birkaç kişi de fiziksel olarak yaralandı.
Kazalardan kaynaklanan radyolojik tehlikelerin kamuoyu algısı ve tahliyelerin uygulanması (Çernobil nükleer kazasına benzer şekilde) hakkında, önlediklerinden daha fazla zarara neden olmakla suçlandıkları için eleştiriler yapıldı. Kazanın ardından, çevredeki en az 164.000 kişi kalıcı veya geçici olarak yerinden edildi (gönüllü olarak veya tahliye emriyle). Yer değiştirmeler en az 51 ölümün yanı sıra radyolojik tehlikelerden kaynaklanan stres ve korku ile sonuçlandı.
Soruşturmalar, güvenlik ve gözetimdeki gecikmeleri, yani risk değerlendirmesi ve tahliye planlamasındaki hataları hatalı buldu. Bir zamanlar reaktörü soğutmak için kullanılan arıtılmış atık suyun bertarafını çevreliyor ve bu da komşu ülkelerde çok sayıda protestoya neden olmuştur.


## Arka plan.
Fukushima Daiichi Nükleer Santrali, 6 General Electric (GE) hafif su ve kaynar su reaktöründen (BWR) oluşuyordu. Ünite 1, bir GE tip 3 BWR idi. Ünite 2-5 tip 4 idi. Ünite 6 bir tip 5 idi.
11 Mart 2011'deki Tōhoku depremi sırasında, 1-3 numaralı üniteler çalışıyordu. Bununla birlikte, tüm ünitelerin hala soğutmaya ihtiyaç duyuyordu.


### Malzemeler.
İç bileşenlerin ve yakıt düzeneği kaplamasının çoğu, düşük nötron kesiti için bir zirkonyum alaşımından (Zircaloy) yapılmıştır. Normal çalışma sıcaklıklarında (~300 °C) . Bununla birlikte, 1.200 °C'nin üzerinde, Zircaloy, hidrojen gazı oluşturmak için buharla veya uranyum metali oluşturmak için uranyum dioksit ile oksitlenebilir. Bu reaksiyonların her ikisi de ekzotermiktir. Bor karbürün paslanmaz çelik ile ekzotermik reaksiyonu ile birlikte, bu reaksiyonlar bir reaktörün aşırı ısınmasına sebep olabilir.


### İzole soğutma sistemleri.
Acil bir durumda, türbinlerden ve otomatik olarak izole edilir ve bunun yerine harici güç veya jeneratörlerle çalışan pompalara ihtiyaç duymadan reaktörü soğutmak için tasarlanmış ikincil bir kondenser sistemine geçer. İzolasyon kondansatörü (IC) sistemi, özel bir kondenser tankında bir ısı eşanjörü ile basınçlı kaptan kapalı bir soğutma sıvısı döngüsü içermektedir. Buhar, reaktör basıncı ile ısı eşanjörüne zorlanacak ve yoğunlaştırılmış soğutucu, yerçekimi ile kaba geri beslenecektir. Her reaktör başlangıçta, her biri reaktörü en az 8 saat soğutabilen iki yedek IC ile donatılacak şekilde tasarlandı (bu noktada, kondenser tankının yeniden doldurulması gerekecekti). Bununla birlikte, IC sisteminin kapatıldıktan kısa bir süre sonra reaktörü çok hızlı bir şekilde soğutması mümkündü ve bu da muhafaza yapıları üzerinde istenmeyen neden olabilirdi. Bunu önlemek için protokol, reaktör operatörlerinin elektrikle çalışan kontrol vanaları kullanarak kondenser döngüsünü manuel olarak açıp kapatmasını istedi.
1'inci ünitenin inşasından sonra, aşağıdaki üniteler yeni açık çevrim reaktör çekirdeği izolasyon soğutma (RCIC) sistemleri ile tasarlandı. Bu yeni sistem, reaktör kabındaki su seviyesini korumak için harici bir depolama tankından basınçlı kaba su enjekte etmek için bir pompaya güç sağlayacak bir türbini çalıştırmak için reaktör kabından gelen buharı kullandı ve en az 4 saat çalışacak şekilde tasarlandı (soğutma sıvısının tükenmesine veya mekanik arızaya kadar). Ek olarak, bu sistem, depolama tankının tükenmesi durumunda, soğutma sıvısını depolama tankı yerine bastırma odasından (SC) çeken kapalı döngü bir sisteme dönüştürülebilir. Bu sistem harici bir enerji kaynağı olmadan (reaktörden gelen buharın yanı sıra) otonom olarak çalışabilmesine rağmen, uzaktan kontrol etmek ve parametreleri ve göstergeleri almak için DC gücüne ihtiyaç vardı ve izolasyon vanalarına güç sağlamak için AC gücü gerekiyordu.
Sahadaki yedek gücün kısmen hasar gördüğü veya saha dışı güce şebeke bağlantısı yeniden sağlanana kadar dayanamayacak kadar yetersiz olduğu bir acil durumda, reaktörü güvenilir bir şekilde soğutmak için bu soğutma sistemlerine artık güvenilemezdi. Böyle bir durumda beklenen prosedür, sahada kalan elektriği kullanarak elektrikle veya pnömatik olarak çalıştırılan valfler kullanarak hem reaktör kabını hem de birincil muhafazayı havalandırmaktı. Bu, buharlaşma nedeniyle kaybedilen suyu yenilemek için yangından korunma sistemini kullanarak reaktöre düşük basınçlı su enjeksiyonuna izin vermek için reaktör basıncını yeterince düşürecektir.


### Yerinde yedek güç.
Saha dışında güç kaybı olması durumunda, AC gücü sağlamak için acil durum dizel jeneratörleri (EDG) otomatik olarak başlayacaktır. 1-5 ünitelerinin her biri için iki EDG ve 6. ünite için üç EDG mevcuttu. EDG'den 31'i su soğutmalıydı ve yer seviyesinin yaklaşık 7–8 m altındaki bodrum katlarına yerleştirildi. EDG'ler için soğutma suyu, kıyı şeridine yerleştirilen ve aynı zamanda ana kondansatör için su sağlayan bir dizi deniz suyu pompası tarafından taşındı. Bu bileşenler barındırılmamıştı ve sadece deniz duvarı tarafından korunuyordu. Diğer üç EDG hava soğutmalıydı ve ünite 2, 4 ve 6'ya bağlandı. Ünite 2 ve 4 için hava soğutmalı EDG'ler, kullanılmış yakıt binasının zemin katına yerleştirildi, ancak anahtarlar ve diğer çeşitli bileşenler aşağıda, bodrum katında yer aldı. Üçüncü hava soğutmalı EDG, iç kesimlerde ve daha yüksek rakımda bulunan ayrı bir binadaydı. Bu EDG'lerin ilgili reaktörlerle birlikte kullanılması amaçlanmış olsa da, ünite çiftleri (1 ve 2, 3 ve 4 ve 5 ve 6) arasındaki değiştirilebilir ara bağlantılar, ihtiyaç duyulması halinde reaktörlerin EDG'leri paylaşmasına izin verdi.
Güç istasyonu ayrıca, istasyona EDG'ler olmadan yaklaşık 8 saat güç sağlayabilecek şekilde tasarlanmış, her zaman AC gücüyle şarj edilmiş yedek DC pillerle donatıldı. 1, 2 ve 4'üncü ünitelerde piller, EDG'lerin yanı sıra bodrum katlarına yerleştirildi. 3, 5 ve 6'lı ünitelerde piller, yer seviyesinin üzerine çıkarıldıkları türbin binasına yerleştirildi.


### Yakıt envanteri.
Birimler ve merkezi depolama tesisi aşağıdaki sayıda yakıt demetini içeriyordu:


### Deprem toleransı.
Orijinal tasarım temeli, (0,18 g, 1,4 m/s2, 4,6 ft/s2) dayalı olarak 250 Gal'lik bir sıfır noktası yer ivmesi ve 470 Gal'lik bir statik ivmeydi. sonra, yer ivmesi 30 saniye boyunca 0,125 g'a (1,22 m/s2, 4,0 ft/s2) ulaştığında, reaktörün kritik kısımlarında herhangi bir hasar bulunmadı. 2006 yılında, reaktörlerin tasarımı, reaktörlerin 412 Gal ile 489 Gal arasında değişen ivmelere dayanacağını bulan yeni standartlarla (dikey ivme ve farklılaştırılmış E/W ve N/S hareketini içeren) yeniden değerlendirildi.


## Fukuşima I nükleer santrali kazası.
Santral, Japonya'da, Fukushima bölgesinin Futaba yöresindeki Okuma kasabasında bulunmaktadır.
Birim, Fukushima I santralini dünyadaki en büyük 25 nükleer santralden biri yapan, 4.7GW gücünde birleştirilmiş, altı adet soğutma ve sıcak su reaktöründen oluşmaktadır. Fukuşima I, Tokyo Elektrik Gücü Şirketi (TEPCO) tarafından kurulmuş ve çalıştırılan ilk nükleer reaktördür.
Japon nükleer güvenlik komisyonundan Ryohei Şiomi; çalışanların, 1. ünitenin dış kısmında kısmen sızıntı olabileceği yönünde uyarıldığını açıklamıştır. Ertesi gün Bakanlar Kurulu sekreteri Yukio Edano, ünite 3'te de "erime"nin yüksek olasılığa sahip olduğunu belirtmiştir.


### Deprem.
11 Mart 2011'de merkez üssü Japonya'nın Tōhoku bölgesinin kuzeydoğu kıyılarında Japon Standart Zamanına göre saat 14:46'da 9.0 şiddetinde deprem meydana geldi. Ünite 2, 3 ve 5'te sırasıyla 0.56, 0.52, 0.56 maksimum zemin g-kuvveti üretti. Bu, devam eden çalışma için 0,45, 0,45 ve 0,46 g'lık sismik reaktör tasarım toleranslarını aştı, ancak sismik değerler ünite 1, 4 ve 6'daki tasarım toleransları dahilindeydi.
Aynı gün 1.2. ve 3. reaktörler çalışırken, 4, 5 ve 6. reaktörler sırayla devre dışı kaldı. Deprem tespit edildikten sonra, çalışan üç reaktörün tümü (ünite 1, 2 ve 3) otomatik olarak kapanmıştır. Sonrasında reaktör elektrik üretimini kapattı. Normalde, reaktör, soğutma ve kontrol sistemleri için dış desteği kullanması gerekiyordu. Fakat, deprem dış elektrik desteğini kesti. Acil durum yakıtlı-jeneratörleri doğru şekilde çalışmaya başladı fakat büyük çoğunlukla deprem sonrası tsunami nedeniyle hasar gördükleri için yaklaşık olarak 1 saat sonra aniden durdular.
Japonya Nükleer Acil Durumlarda Hazırlığa ait Özel Ölçümler kanunun 10. maddesince, "arttırılmış tehlike durumu"nun otorite sahibi kişilere bildirilmesi gerekmekteydi: TEPCO anında bir basın açıklaması yaparak "Birinci Derecede Alarm" konumu olduğunu açıkladı.
Soğutma sistemleri, reaktör kapatıldığı anlarda bile kullanılmış ısıyı düşürmek için gereklidir. Suyla baskılanan reaktörlerden farklı olarak; kaynayan su reaktörü bazı sistemlere sahiptir; acil durum soğutma sistemleri, buhar-türbiniyle güdümlenen çekirdek soğutma acil sistemlerine sahiptir ve bunlar reaktörün kapatılmasıyla ortaya çıkan buhar tarafından doğrudan yönetilebilirler ve elektrikle çalışan türbinlere gerek kalmaz. Bu, acil durum yakıtlı-jeneratörlerine en az bağımlı olmayı sağlamaktadır. Yine de, bir miktar elektriğe valfleri çalıştırmak için gerek duyulmaktadır. Soğutma sağlansa dahi, motor-güdümlü pompalar ortaya çıkan sıcak ısıyı atmak için gereklidir.
Yakıtlı jeneratörlerin arızasından sonra, bu elektrik en azından 8 saat kadar elektrik sağlayabilen aküler tarafından sağlandı. Bu sürede, diğer nükleer reaktörlerden jeneratörler ve aküler bölgeye getirildi.


### Tsunami ve güç kaybı.
En büyük tsunami dalgası 13–14 m yüksekliğindeydi ve ilk depremden yaklaşık 50 dakika sonra vurdu, deniz duvarını aştı ve deniz seviyesinden 10 m olan tesisin zemin seviyesini aştı.
Dalgalar ilk olarak kıyı şeridindeki deniz suyu pompalarına, tesisin acil durum dizel jeneratörleri (EDG) için 13 soğutma sisteminden 10'una zarar verdi. Dalgalar daha sonra tüm türbin ve reaktör binalarını sular altında bırakarak EDG'lere ve zemin veya bodrum katlarında bulunan diğer elektrikli bileşenlere ve bağlantılara zarar verdi. Yamaçta daha yüksekte bulunan üç EDG'den güç sağlayan anahtarlama istasyonları da onları barındıran bina su bastığında arızalandı. Ünite 6'nın hava soğutmalı bir EDG'si selden etkilenmedi ve çalışmaya devam etti. Ünite 1, 2 ve 4'ün DC pilleri de selden kısa bir süre sonra çalışmaz hale geldi.
Sonuç olarak, ünite 1-5 AC gücünü kaybetti ve ünite 1, 2 ve 4'te DC gücü kayboldu. Buna karşılık, operatörler ünite 1 ve 2'de bir soğutma sıvısı kaybı olduğunu varsaydılar ve birincil muhafazayı havalandıracakları ve yangınla mücadele ekipmanıyla reaktör kaplarına su enjekte edecekleri bir plan geliştirdiler. Kamu hizmeti operatörü ve sahibi TEPCO, yetkilileri "birinci seviye acil durum" konusunda bilgilendirdi.
Tsunaminin etkisiyle iki işçi hayatını kaybetti.


### Reaktörler.
#### Soğutma problemleri ve 1. ünitede olası kısmen erime.
11 Mart 2011 (JST), 16:36'da, 1. ve 2. ünitelerin acil çekirdek soğutma sistemlerinde soğutmanın sağlanmaması nedeniyle "Nükleer Acil Durumu" ilan edildi.
Uyarı, reaktör su seviyesi görüntüleme fonksiyonu 1. ünite için eski haline getirildiği anda yapıldı, ancak sorun 17.07'de (JST) tekrar başladı. Muhtemelen radyoaktif buhar, birinci turun, sınırlandırılmış olan ikinci alanın artmış basıncı düşürmek için yaptığı turda salınmıştı.
12 Mart 2011, (JST) gece yarısından sonra, Tokyo Elektrik Şirketi, radyasyon sızıntısıyla anlamına gelen, ünite 1 reaktörünün duvarından sıcak gaz kaçışına olduğunu açıkladı. Tokyo Elektrik Şirketi, ünite 1 türbinlerinde radyasyon seviyesinin yükseldiğini de açıkladı.
Saat 02.00 (JST) sularında, reaktörün içindeki basıncın, 600 kPa (6 bar or 87 psi), 200 kPa (2 bar ya da 29 psi) civarlarında, normal koşulların üzerinde olduğu rapor edildi.
05:30'da (JST), reaktör 1'in içindeki basıncın, "plan kapasitesi"nin 2.1 katı olduğu; 820 kPa (8.2bar ya da 120 psi) açıklandı. 06:10'da (JST), IAEA, ünite 2'nin bozuk soğutma sistemine güç veren taşınabilir elektrik desteklerinin bölgeye ulaştığını belirtti
Bir basın açıklamasında, Japon nükleer yetkililerinden bir konuşmacının İngilizceye çevirisi; nükleer bir erimenin mümkün olabileceği ve ünite 1'de bir fitilin yanmış olabileceği yönündeydi. Yine de, Japon başbakanı, daha sonrasında nükleer erimenin olduğunu yalanladı ve ünite 1'in halen bütün olduğunu belirtti.
13 Mart 2011, saat 01:00 (JST) civarında, Japon yetkililer, birimdeki Sezyum ve İyodin miktarlarında güçlü bir artış olduğunu ölçtüler ve soğutucuların kaybının zararlı maddelerin salınıma neden olabileceğini belirttiler. Toshihiro Bannai, Japonya Nükleer ve Endüstriyel Güvenliği uluslararası ilişkiler yetkilisi yöneticisi, CNN ile yapılan bir telefon görüşmesinde, bir erimenin mümkün olabileceğini bildirdi. Japon gazetesi "Asahi Shimbun" soğutma suyunun çok azaldığını ve nükleer yakıt çubuklarının patladığını bildirdi. Japon yetkililer içerideki basıncın hala çok yüksek olduğunu fakat sıcaklığın düşürüldüğünü söyledi.
Bakanlar Kurulu Sekreteri şefi Yukio Edano olası radyasyon miktarının az olabileceğini ve esen rüzgarların denize doğru savurduğunu belirtti.
12 Mart 2011, saat 07.00'da açıklanan bir yayında, TEPCO; "radyoaktif materyalin (iyodin vb.) görüntüleme aracı vasıtasıyla normal seviye ile kıyaslayarak, artmış olduğunu açıkladı. Ayrıca görüntüleme gönderilerinden biri de radyasyon seviyesinin normalden daha yüksek olduğunu gösterdi."
Saat 13.30'da (JST), reaktör 1'in yakınlarında çekirdeğin bir kısmının havaya uçtuğunu ve kısmen bir erimenin olduğunu gösteren radyoaktif Sezyum-137 saptandı. Kyodo Haber Servisi daha sonrasında kısmi erimenin meydana geldiğini açıkladı. 
15:29'da (JST) (06:29 GMT) TEPCO radyasyon seviyesinin düzenleme seviyesi sınırlarını aştığını belirtti.
TEPCO'nun bir duyurusunda, ana girişteki gamma ışınlı radyasyonun 69 nanogray/saat (nGy/h)'den (04:00 JST,12 Mart) 866 nGy/h seviyesine çıktığı açıklandı ve 40 dakika sonra, 10.30'da, en yüksek seviye olarak 385.5 mikrogray/saat (1 μGy = 1000 nGy) değeri ölçüldü. Japonya başbakanı Naoto Kan, bir açıklama yapmak için 12 Mart 2011'de santrali ziyaret etti. Tokyo itfaiye bölümü Fukushima'ya özel bir nükleer kurtarma takımı gönderdi.


#### Ünite 2.
Ünite 2, toplam AC ve DC güç kaybı yaşayan diğer tek işletme reaktörüydü. Elektrik kesintisinden önce RCIC, operatör müdahalesine gerek kalmadan tasarlandığı gibi çalışıyordu. Emniyet tahliye valfi (SRV), tasarım basıncında buharı aralıklı olarak doğrudan PCV bastırma torusuna bırakır ve RCIC, kaybolan soğutma sıvısını uygun şekilde doldurur. Bununla birlikte, ünite 2'nin tamamen kesilmesinin ardından, tesis operatörleri (ünite 1'e benzer şekilde) en kötü durum senaryosunu üstlendi ve bir LOC olayına hazırlandı. Bununla birlikte, ertesi sabah (02:55) ünite 2'nin RCIC'sinin durumunu araştırmak için bir ekip gönderildiğinde, RCIC'nin tasarım sınırlarının çok altında PCV basıncıyla çalıştığını doğruladılar. Bu bilgilere dayanarak, çabalar ünite 1'e odaklandı. Bununla birlikte, RCIC'nin su çektiği yoğuşma suyu depolama tankı sabahın erken saatlerinde neredeyse tükenmişti ve bu nedenle RCIC, suyu bastırma odasından yeniden dolaştırmak için saat 05:00'te manuel olarak yeniden yapılandırıldı.
Ayın 13'ünde ünite 2, PCV'yi otomatik olarak tahliye edecek şekilde yapılandırıldı (tüm valfleri manuel olarak açarak, sadece yırtılma diski bırakarak) ve ihtiyaç duyulması halinde valf çukurundan deniz suyunu FP sistemi aracılığıyla enjekte etmek için hazırlıklar yapıldı. Ancak ertesi gün 3'üncü ünitede meydana gelen patlama sonucunda deniz suyu enjeksiyon düzeneği hasar gördü ve PCV menfezi için izolasyon vanasının kapalı ve çalışmaz durumda olduğu tespit edildi.
Ayın 14'ünde saat 13:00'te, ünite 2 için RCIC pompası 68 saatlik sürekli çalışmanın ardından arızalandı. PCV'yi havalandırmanın bir yolu olmadığından, yanıt olarak, reaktör kabına deniz suyu enjeksiyonuna izin vermek için SRV kullanarak reaktör kabını PCV'ye havalandırarak muhafaza arızasını geciktirmek için bir plan tasarlandı.
Ertesi sabah (15 Mart 06:15), bastırma odası basıncının atmosferik basınca hızlı bir şekilde düşmesiyle aynı zamana denk gelen ve bastırma odası basınç ölçümünün bir arızası olarak yorumlanan başka bir patlama duyuldu. Sahada artan radyolojik tehlikeyle ilgili endişeler nedeniyle, neredeyse tüm işçiler Fukushima Daini Nükleer Santrali'ne tahliye edildi.


#### Ünite 3.
AC gücü kesilmiş olsa da, ünite 3'te bir miktar DC gücü hala mevcuttu ve işçiler RCIC sisteminin reaktörü soğutmaya devam ettiğini uzaktan doğrulayabildiler. Bununla birlikte, DC beslemelerinin sınırlı olduğunu bilen işçiler, 13'ü sabahı komşu bir elektrik santralinden yedek piller getirilene kadar (DC gücünün kaybı ve restorasyonu arasında 7 saat ile) gereksiz ekipmanın bağlantısını keserek yedek DC beslemesini yaklaşık 2 güne uzatmayı başardılar. Ertesi gün saat 11:36'da, 20,5 saatlik çalışmadan sonra RCIC sistemi arızalandı. Buna karşılık, işçiler RCIC'yi yeniden başlatmaya çalışırken soğutma eksikliğini hafifletmek için yüksek basınçlı soğutma sıvısı enjeksiyonu (HPCI) sistemi etkinleştirildi. Ek olarak, FP sistemi, PCV'nin tırmanma sıcaklıklarını ve basınçlarını yavaşlatmak için PCV'ye (esas olarak SC) su püskürtmek için kullanıldı.
Ayın 13'ü sabahı (02:42), DC gücü yeni pillerle geri yüklendikten sonra HPCI sistemi arıza belirtileri gösterdi. HPCI izolasyon valfi, belirli bir basınca ulaşıldığında otomatik olarak devreye giremedi. Buna karşılık, işçiler HPCI'yi kapattı ve düşük basınçlı yangın söndürme ekipmanı aracılığıyla su enjeksiyonuna başladı. Ancak işçiler, SRV'nin DDFP tarafından su enjeksiyonuna izin vermek için reaktör kabından gelen basıncı tahliye etmek için çalışmadığını buldular. Buna karşılık, çalışanlar HPCI ve RCIC sistemlerini yeniden başlatmaya çalıştı ancak her ikisi de yeniden başlatılamadı. Bu soğutma kaybının ardından işçiler, 2. ünitenin yanındaki reaktöre deniz suyu enjekte etmek için vana çukurundan bir su hattı kurdular. Ancak, pompa kapasitesini aşan RPV basınçları nedeniyle su enjekte edilemedi. Benzer şekilde, ünite 3 PCV'yi boşaltmak için de hazırlıklar yapıldı, ancak PCV basıncı yırtılma diskini patlatmak için yeterli değildi.
O sabahın ilerleyen saatlerinde (9:08), işçiler yakındaki otomobillerden toplanan pilleri kullanarak emniyet tahliye valfini çalıştırarak reaktörün basıncını düşürebildiler. Bunu kısa bir süre sonra havalandırma hattı yırtılma diskinin patlaması ve PCV'nin basıncının düşürülmesi izledi. Ne yazık ki, basınçlı hava eksikliği nedeniyle havalandırma yolunda kapanan bir pnömatik izolasyon valfi tarafından havalandırma, hızlı bir şekilde durduruldu ve harici bir hava kompresörü takıldıktan 6 saatten fazla bir süre sonrasına kadar havalandırmaya devam edilmedi. Buna rağmen reaktör basıncı, tatlı su FP tankları tükenene kadar FP sistemi kullanılarak su enjeksiyonuna (TEPCO tarafından sipariş edildiği gibi boratlı tatlı su) izin verecek kadar düşüktü ve bu noktada enjekte edilen soğutucu, valf çukurundan deniz suyuna geçirildi.
Valf çukuru boşaldığında soğutma kaybedildi, ancak iki saat sonra yeniden başlatıldı (ünite 1 soğutması, valf çukuru dolana kadar ertelendi). Bununla birlikte soğutulmasına rağmen, PCV basıncı yükselmeye devam etti ve RPV su seviyesi, bir su seviyesi göstergesinin belirttiği gibi 14'ü sabahı (6:20) yakıt ortaya çıkana kadar düşmeye devam etti ve bunu ünite 1'e benzer olası bir ikinci hidrojen patlamasıyla ilgili endişelerle bölgeyi tahliye eden işçiler izledi.
Soğutma sıvısı hatlarının yeniden kurulması için çalışmaların yeniden başlamasından kısa bir süre sonra, 14 Mart günü saat 11:01'de ünite 3 RB'de bir patlama meydana geldi ve bu da ünite 1'in soğutmasını daha da geciktirdi ve ünite 3'ün soğutma sıvısı hatlarına zarar verdi. Deniz suyu soğutmasını doğrudan okyanustan yeniden kurma çalışmaları iki saat sonra başladı ve ünite 3'ün soğutması öğleden sonra (yaklaşık 16:00) yeniden başladı ve 15'inde saha tahliyesinin bir sonucu olarak soğutma bir kez daha kaybolana kadar devam etti.


#### Ünite 4.
Ünite 4'e o sırada yakıt ikmali yapılmamıştı, ancak ünite 4 kullanılmış yakıt havuzu (SFP) bir dizi yakıt çubuğu içeriyordu.
15 Mart'ta, saha tahliyesi sırasında ünite 4 RB'de bir patlama gözlendi. Bir ekip daha sonra ünite 4'ü incelemek için elektrik santraline geri döndü, ancak mevcut radyolojik tehlike nedeniyle bunu yapamadı. Patlama, Ünite 4'ün dördüncü kat çatı alanına zarar verdi ve RB'nin bir duvarında iki büyük delik oluşturdu. Patlamaya muhtemelen hidrojenin 3. üniteden 4. üniteye paylaşılan borular yoluyla geçmesi neden oldu.
Ertesi gün, ayın 16'sında, SFP'de yeterli su kaldığını doğrulayan helikopterle havadan bir inceleme yapıldı. 20'sinde, ortaya çıkarılan SFP'ye su püskürtüldü, daha sonra 22'sinde bomlu bir beton pompası kamyonu ile değiştirildi.


#### Ünite 5.
Ünite 5'e yakıt verildi ve kaza anında bir RPV basınç testinden geçiyordu, ancak basınç harici bir hava kompresörü tarafından sağlandı ve reaktör başka şekilde çalışmıyordu. Reaktör yeterli buhar üretmediği için RCIC kullanılarak bozunma ısısının uzaklaştırılması mümkün değildi. Bununla birlikte, RPV içindeki su, SRV'nin PCV'ye havalandırılmasıyla yakıtı soğutmak için yeterli olduğunu kanıtladı ta ki 13 Mart'ta ünite 6 ara bağlantısı kullanılarak AC gücü geri yüklenene kadar, artık ısı giderme (RHR) sisteminin düşük basınçlı pompalarının kullanılmasına izin verene kadar. Ünite 5, 20'sinde öğleden sonra soğuk kapatmayı başaran ilk kişi oldu.


#### Ünite 6.
Ünite 6 çalışmıyordu ve bozunma ısısı düşüktü. Biri hariç tüm EDG'ler tsunami tarafından devre dışı bırakıldı ve ünite 6'nın olay boyunca AC ile çalışan güvenlik işlevlerini korumasına izin verdi. Bununla birlikte, RHR hasar gördüğü için işçiler, RHR 20'sinde eski haline gelene kadar reaktör su seviyesini korumak için tamamlama suyu kondens sistemini etkinleştirdi. Soğuk kapatma 20'sinde, ünite 5'ten bir saatten kısa bir süre sonra gerçekleştirildi.


#### Ortak Kullanılmış Yakıt Havuzu.
21 Mart'ta, yakıt havuzundaki sıcaklıklar hafifçe artarak 61 °C'ye yükseldi ve havuzun üzerine su püskürtüldü. 24 Mart'ta soğutma sistemlerine güç geri verildi ve 28 Mart'a kadar sıcaklıkların 35 °C'ye düştüğü bildirildi.


### Radyonüklid salınımı.
Serbest bırakılan materyalin miktarları, salınan üç baskın ürün cinsinden ifade edilir: , iyot-131 ve . Atmosferik salınımlar için tahminler Cs-137 için 7-20 PBq, I-131 için 100-400 PBq ve Xe-133 için 6.000-12.000 PBq arasında değişmektedir. Atmosfere salındıktan sonra, gaz halinde kalanlar atmosfer tarafından basitçe seyreltilecek ancak çökelen bazıları sonunda karaya veya okyanusa yerleşecektir. Atmosferik sezyum-137'nin yaklaşık% 40-80'i okyanusta birikmiştir. Bu nedenle, biriken radyonüklidlerin çoğunluğu (% 90 ~ 99), düşük buhar basınçları nedeniyle çekirdekten neredeyse tamamen buharlaşan küçük bir kısmı tellür ile birlikte iyot ve sezyum izotoplarıdır. Biriken radyonüklidlerin geri kalan kısmı, baryum, antimon ve niyobyum gibi daha az uçucu elementlerdir ve bunların yüzde birinden daha azı yakıttan buharlaştırılır.
Atmosferik birikime ek olarak, yakıtla doğrudan temas halinde olan soğutma sıvısı sızıntıları yoluyla yeraltı suyuna (ve nihayetinde okyanusa) önemli miktarda doğrudan salınım da vardı. Bu sürüm için tahminler 1 ila 5.5 PBq ve 10-20 PBq iyot-131 arasında değişmektedir.
 göre, kazadan kaynaklanan salınım, şimdiye kadar gözlemlenen en önemli bireysel okyanus yapay radyoaktivite emisyonlarını temsil ediyor. Fukushima kıyıları dünyanın en güçlü akıntılarından birine sahiptir (Kuroshio Akıntısı). Kirlenmiş suları Pasifik Okyanusu'na kadar taşıdı ve radyoaktiviteyi dağıttı. 2011'in sonlarından itibaren hem deniz suyu hem de kıyı çökeltilerinin ölçümleri, deniz yaşamı için sonuçların küçük olacağını gösterdi. Kirlenmiş toprağı geçen yüzey suyu ile denize taşınan radyoaktif maddenin sürekli gelişi nedeniyle, tesisin yakınındaki kıyı boyunca önemli kirlilik devam edebilir. veya plütonyum gibi diğer radyoaktif maddelerin olası varlığı yeterince araştırılmamıştı. Son ölçümler, Fukushima kıyılarında yakalanan bazı deniz türlerinin (çoğunlukla balık) kalıcı kirlenmesini göstermektedir.


## Sonuçlar.
### Tahliye.
#### Anında yanıt.
Kazanın ilk saatlerinde, istasyon kesintisi ve ünite 1 ve 2'nin soğutma durumuna ilişkin belirsizliğe yanıt olarak, saat 20:50'de 1.900 kişinin 2 km yarıçaplı tahliyesi emredildi. Bununla birlikte ulusal hükûmetle koordinasyon zorluğu nedeniyle, ~6.000 sakin için 3 km'lik bir tahliye emri ve 45.000 sakin için 10 km'lik bir yerinde barınma emri neredeyse aynı anda saat 21:23'te oluşturuldu. Tahliye yarıçapı 5:44'te 10 km'ye genişletildi ve daha sonra 18:25'te 20 km'ye revize edildi. Farklı yetkililer arasındaki iletişim dağıldı ve birkaç kez yerel yönetimler televizyonda yayınlanan haber medyası aracılığıyla tahliye durumunu öğrendi. Telsiz, megafonlu tırlar ve kapı kapı dolaşılarak vatandaşlara bilgi verildi. Bu son tahliye emrinin yanlış iletilmesi, 20 km içindekilerin yerinde sığınmasına neden oldu. Ek olarak birçok belediye, yetkililerle iletişimin kesilmesi nedeniyle ulusal hükûmetten gelen emirlerden önce bağımsız olarak tahliye emri verdi; 3 km'lik tahliye emri sırasında, bölgedeki sakinlerin çoğu zaten tahliye edilmişti.
Birden fazla örtüşen tahliye emri nedeniyle birçok sakin, kısa süre içinde tahliye alanları olarak belirlenecek alanlara tahliye edilmişti. Bu, birçok sakinin son 20 km'lik tahliye bölgesinin dışındaki bir alana ulaşana kadar birden çok kez taşınmak zorunda kalmasına neden oldu. İlk 2 km'lik yarıçap içinde bulunan sakinlerin %20'si altı defadan fazla tahliye etmek zorunda kaldı.
Ek olarak, 15'inde 30 km'lik bir sığınak emri tebliğ edildi ancak bu bölgedeki bazı belediyeler sakinlerini tahliye etmeye karar vermişti. Bu emri, 25'inde gönüllü bir tahliye tavsiyesi izledi ancak o zamana kadar sakinlerin çoğu 30 km'lik bölgeden tahliye edilmişti. Sığınak yerinde emri 22 Nisan'da kaldırılırken tahliye tavsiyesi kaldı.


#### Ölümler.
20 km'lik tahliye bölgesi içindeki hastanelerde ve bakım evlerinde ikamet eden tahmini 2.220 hasta ve yaşlıdan 51 ölüm tahliye sırasından kaynaklandığı düşünülmektedir. Bir kişi 4 yıl sonra muhtemelen radyasyonun tetiklediği bir akciğer kanserinden öldüğü için radyasyon nedeniyle şüpheli bir ölüm vardı. Bir tahmine göre 1700'den fazla ölüm, büyük çoğunluğu 65 yaşın üzerinde olan tahliyeyle ilgili stresten kaynaklandığı düşünülmektedir.


#### İletişim hataları.
Kaza müdahalesinin başlarında, kazayla ilgili verilerin düzgün bir şekilde ele alınmadığı birkaç örnek bulunuyordu. Ulusal hükümet, yalnızca Fukushima valilik hükûmetine veri gönderdi ve daha sonra verilerin ABD ordusuna iletilmesini geciktirdiği için eleştirildi. Ek olarak, ABD ordusu uçakları kullanarak ayrıntılı bir harita hazırladı ve bunu 18 Mart'ta Ekonomi, Ticaret ve Sanayi Bakanlığı'na (METI) ve iki gün sonra Eğitim, Kültür, Spor, Bilim ve Teknoloji Bakanlığı'na (MEXT) sağladı ancak kazadan bir hafta sonra yeni bir tahliye planı yapılmadı. Veriler iletilmedi ancak 23'ünde Amerika Birleşik Devletleri tarafından kamuoyuna açıklandı.
TEPCO yetkililerine, kazadan iki ay sonra resmi olarak tanıyana kadar erimeyi gizlemek için "çekirdek erimesi" ifadesini kullanmamaları talimatı verildi.
Japon hükûmeti kriz sırasında önemli toplantıların kayıtlarını tutmadı. 12 Mart 23:54'ten 16 Mart 9:00'a kadar tahliye ve sağlık tavsiyeleri de dahil olmak üzere Fukushima vilayet hükûmetine gönderilen e-postalar okunmadı ve silindi.


#### Akıl sağlığı ve tahliyenin yan etkileri.
Ocak 2015'te, kaza nedeniyle yerinden edilen sakinlerin sayısı 119.000 civarındaydı ve Haziran 2012'de 164.000'e ulaştı. Aylarca kaybedilen yaşam açısından, tüm sakinler hiçbir şey yapmamış olsaydı veya tahliye edilmek yerine yerinde korunmuş olsaydı, can kaybı çok daha küçük olurdu.
Eski Sovyetler Birliği'nde, Çernobil kazasından sonra ihmal edilebilir derecede radyoaktif maruziyeti olan birçok hasta, radyasyona maruz kalma konusunda aşırı endişe gösterdi. Kaderci anlayışla alkolizmde artış oldu ve radyofobi de dahil olmak üzere birçok psikosomatik sorun geliştirdiler. Japon sağlık ve radyasyon uzmanı Shunichi Yamashita'nın belirttiği gibi:Çernobil'den biliyoruz ki bunun psikolojik sonuçları çok büyük. Tahliye edilenlerin yaşam beklentisi 65'ten 58 yıla düştü (kanser nedeniyle değil, depresyon, alkolizm ve intihar nedeniyle). Yer değiştirmek kolay değil, stres çok büyük. Bu sorunları sadece takip etmekle kalmamalı aynı zamanda tedavi etmeliyiz. Aksi takdirde, araştırmamızda insanlar kendilerini sadece kobay gibi hissedeceklerdir.
 yerel yönetimi tarafından 2012 yılında yapılan bir anket, tahliye bölgesindeki yaklaşık 1.743 tahliyeden yanıt aldı. Anket, birçok sakinin artan hayal kırıklığı, istikrarsızlık ve önceki yaşamlarına geri dönememe yaşadığını gösterdi. Ankete katılanların %60'ı tahliyeden sonra sağlıklarının ve ailelerinin sağlığının bozulduğunu belirtirken, %39,9'u kaza öncesine göre daha fazla tahriş hissettiğini bildirdi.Tahliye edilenlerin mevcut aile durumlarıyla ilgili sorulara verilen tüm yanıtları özetleyerek, ankete katılan tüm ailelerin üçte biri çocuklarından ayrı yaşarken, %50,1'i felaketten önce birlikte yaşadıkları diğer aile üyelerinden (yaşlı ebeveynler dahil) uzakta yaşıyor. Anket ayrıca tahliye edilenlerin %34,7'sinin nükleer felaketin patlak vermesinden bu yana %50 veya daha fazla maaş kesintisine maruz kaldığını gösterdi. Toplam% 36.8'i uyku problemi yaşadığını belirtirken% 17.9'u tahliye edilmeden öncekinden daha fazla sigara içtiğini bildirdi.Stres genellikle kötü beslenme seçimleri, egzersiz eksikliği ve uyku yoksunluğu gibi davranış değişiklikleri de dahil olmak üzere fiziksel rahatsızlıklarda kendini gösterir. Evlerini, köylerini ve aile üyelerini kaybedenler de dahil olmak üzere hayatta kalanların, zihinsel sağlık ve fiziksel zorluklarla karşı karşıya kalma olasılığı yüksek bulundu. Stresin çoğu bilgi eksikliğinden ve yer değiştirmeden kaynaklandı.
PubMed, ve tarafından indekslenen 48 makalenin 2014 yılında yapılan bir meta incelemesi; Miyagi, Iwate, Ibaraki, Tochigi ve Tokyo'daki sakinler arasında çeşitli psikofiziksel sonuçların altını çizdi. Meta inceleme; Fukushmia sakinleri arasında depresif belirtiler, anksiyete, uyku bozukluğu, travma sonrası stres bozukluğu, anne sıkıntısı ve işçiler arasında sıkıntı ile ilişkili kitlesel korku buldu. Tahliye edilen insanlar arasındaki psikolojik sıkıntı oranları, kaza ve tahliye deneyimi nedeniyle Japon ortalamasına göre beş kat arttı. Kazadan sonra bölgede çocukluk çağı obezitesindeki artış, çocukların oynamak için dışarı çıkmak yerine içeride kalmaları yönündeki tavsiyelere de bağlanmıştır.


### Enerji politikası.
Kazadan önce, Japonya'daki yerel elektrik üretiminin %25'inden fazlası nükleer enerji kullanıyordu. Japonya, 2020 yılına kadar 1990 seviyelerinin %25 altında oldukça iddialı bir sera gazı azaltma hedefi belirlemişti ve bu da nükleer enerjinin elektrik üretimindeki payını %30'dan %50'ye çıkarmayı içeriyordu. Ancak bu plandan vazgeçildi ve hedef, kazanın ardından hızla 2020 yılına kadar emisyonları %3 oranında artıracak şekilde revize edildi; bunun yanı sıra, fosil yakıt enerjisi kullanımında termal verimliliğin iyileştirilmesi ve nükleer enerjiye olan bağımlılığın azaltılması ve fosil yakıt enerjisinin payının artırılarak yenilenebilir enerjiye odaklanıldı. Kazanın ardından nükleer enerjinin katkısı %1'in altına düştü ve ülkedeki tüm nükleer reaktörler 2013 yılına kadar kapatıldı. Bu, 2015 yılına kadar ~% 94'e yükselen fosil yakıt enerji kullanımının payında bir artışa neden oldu (herhangi bir IEA üye devletinin en yükseği, geri kalan ~% 6'sı yenilenebilir enerji kaynakları tarafından üretildi, 2010'da% 4'ten bir artış). 2011 yılında gerekli fosil yakıt ithalatı, on yıllardır ilk kez bir ticaret açığı ile sonuçlandı ve bu durumun önümüzdeki on yılda da devam etmesi ön görülüyor.
Hemen ardından, TEPCO'nun hizmet verdiği dokuz ilde güç karnesi uygulandı. Hükûmet, büyük şirketlerden güç tüketimini %15 oranında azaltmalarını istedi ve bazıları güç talebini yumuşatmak için çalışma saatlerini değiştirdi. 2013 itibarıyla, TEPCO ve diğer sekiz Japon enerji şirketi, eksik gücü telafi etmek için 2010 yılına kıyasla birleşik ithal fosil yakıt maliyetlerinde yaklaşık 3,6 trilyon JPY (821 milyar TRY) daha fazla ödüyordu.


#### Seçimler.
16 Aralık 2012'de Japonya'da genel seçimler yapıldı. Liberal Demokrat Parti (LDP), Şinzo Abe'nin yeni Başbakan olmasıyla açık bir zafer kazandı. Abe, santralleri kapalı bırakmanın ülkeye yılda 4 trilyon yen'e mal olduğunu ve daha yüksek maliyetlere mal olduğunu söyleyerek nükleer enerjiyi destekledi. Bu yorum, Abe'yi başbakan olarak halefi olarak seçen Juniçiro Koizumi'nin hükûmeti nükleer enerji kullanımına karşı bir duruş sergilemeye çağıran bir açıklama yapmasının ardından geldi. 2013 yılında Yomiuri Şimbun gazetesi tarafından yerel belediye başkanları hakkında yapılan bir anket; nükleer santrallere ev sahipliği yapan şehirlerden çoğunun, hükûmetin güvenliklerini garanti edebilmesi koşuluyla reaktörleri yeniden başlatmayı kabul edeceğini ortaya koydu. 2 Haziran 2013'te Tokyo'da 30.000'den fazla kişi nükleer santrallerin yeniden başlatılmasına karşı yürüyüş düzenledi. Yürüyüşçüler, nükleer enerjiye karşı 8 milyondan fazla dilekçe imzası topladılar.
Daha önce daha fazla reaktör inşa etmenin savunucusu olan Başbakan Naoto Kan, kazanın ardından giderek daha fazla nükleer karşıtı bir duruş sergiledi. Mayıs 2011'de, yaşlanan Hamaoka Nükleer Santrali'nin deprem ve tsunami endişeleri nedeniyle kapatılmasını emretti ve bina planlarını donduracağını söyledi. Temmuz 2011'de Kan, "Japonya'nın nükleer enerjiye olan bağımlılığını azaltması ve nihayetinde ortadan kaldırması gerektiğini" söyledi.


#### Uluslararası etki.
Mayıs 2011'de, Birleşik Krallık nükleer tesisler baş müfettişi Mike Weightman, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (IAEA) uzman misyonunun lideri olarak Japonya'ya gitti. Bu misyonun ana bulgusu, o ay IAEA bakanlar konferansına bildirildiği gibi; Japonya'daki çeşitli bölgelerde tsunamilerle ilişkili risklerin hafife alınmış olmasıydı.
Eylül 2011'de IAEA Genel Müdürü Yukiya Amano, Japon nükleer felaketinin "dünya çapında derin bir kamuoyu endişesine neden olduğunu ve nükleer enerjiye olan güveni zedelediğini" söyledi. Kazanın ardından IAEA, 2035 yılına kadar inşa edilecek ek nükleer üretim kapasitesi tahminini yarıya indirdi. 
Sonrasında Almanya, nükleer enerji reaktörlerini kapatma planlarını hızlandırdı ve geri kalanını 2022 yılına kadar aşamalı olarak kaldırmaya karar verdi (ayrıca bakınız Almanya'da nükleer güç). Alman medyasında yer alan haberler, deprem ve tsunamideki can kayıplarını, nükleer olaydaki kayıplarla aynı hizaya getirdi. Belçika ve İsviçre de tüm nükleer enerji operasyonlarını aşamalı olarak durdurmak için nükleer politikalarını değiştirdi. İtalya, hükûmetin yeni nükleer santraller inşa etme planına karşı oy kullananların %94'ün oy kullandığı ulusal bir referandum düzenledi. Fransa'da Cumhurbaşkanı Hollande, hükûmetin nükleer kullanımını üçte bir oranında azaltma niyetini açıkladı. Bununla birlikte, hükûmet kapatılması için yalnızca bir elektrik santrali tahsis etti (Almanya sınırındaki eskiyen Fessenheim Nükleer Santrali) bu da bazılarının hükûmetin Hollande'ın vaadine olan bağlılığını sorgulamasına neden oldu. Sanayi Bakanı Arnaud Montebourg, Fessenheim'ın kapanacak tek nükleer santral olacağını belirtti. Aralık 2014'te Çin'e yaptığı bir ziyarette, dinleyicilerine nükleer enerjinin "geleceğin sektörü" olduğu ve Fransa'nın elektrik üretiminin "en az %50'sine" katkıda bulunmaya devam edeceği konusunda güvence verdi. Hollande'ın Sosyalist Partisi'nin bir başka üyesi olan milletvekili Christian Bataille, Hollande'ın parlamentodaki Yeşil koalisyon ortaklarının desteğini almak için nükleer kısıtlamayı ilan ettiğini söyledi.
Çin, takip eden on yılda nükleer enerji geliştirmeye devam etti. 2015 yılında Çin, 2050 yılına kadar 400-500 gigawatt nükleer kapasiteye sahip olmayı umuyordu (2015'te olduğundan 100 kat daha fazla).
Bazı ülkelerde yeni nükleer projeler devam etmektedir. Danışmanlık firması KPMG, 2018 yılında 653 yeni nükleer tesisin 2030 yılına kadar tamamlanmasının planlandığını veya önerildiğini bildirdi. 2019'da Birleşik Krallık, bazı kamuoyu itirazlarına rağmen büyük bir nükleer genişleme planlıyordu. Rusya'nın da benzer planları vardı. 2015'te Hindistan da Güney Kore gibi büyük bir nükleer program için baskı yapıyordu. Hindistan Devlet Başkan Yardımcısı M. Hamid Ansari, 2012 yılında Hindistan'ın enerji kaynaklarını genişletmek için "nükleer enerjinin tek seçenek" olduğunu söylemiş ve Başbakan Modi, 2014 yılında Hindistan'ın Rusya ile işbirliği içinde 10 nükleer reaktör daha inşa etmeyi planladığını açıklamıştır.


### İnsanlarda radyasyon.
Kaza mahalline yakın yaşayanların radyasyona maruz kalma miktarı, kazayı takip eden yıl içinde 12-25 mSV olarak tahmin edilmiştir. Fukushima Şehri sakinlerinin aynı zaman diliminde 4 mSv aldığı tahmin ediliyordu. Buna karşılık, bir ömür boyu alınan arka plan radyasyonunun dozu 170 mSv'dir. Birikmiş radyasyon maruziyetlerinin bir sonucu olarak çok az kanser beklenmektedir ve tahliye edilen sakinler o kadar az radyasyona maruz kaldılar ki radyasyonun neden olduğu sağlık etkilerinin tespit edilebilir seviyelerin altında olması muhtemeldi. Kaza sonrası doğan bebeklerde düşük, ölü doğum veya fiziksel ve ruhsal bozukluklarda artış olmaz.Radyasyondan en çok etkilenen coğrafi bölgelerin dışında, Fukushima vilayetindeki yerlerde bile, tahmin edilen riskler düşük kalmaktadır ve kanserde başlangıç oranlarındaki doğal varyasyonun üzerinde gözlemlenebilir bir artış beklenmemektedir.
Dünya Sağlık Örgütü, 2013Japonya dışındaki tahmini etkili dozların, uluslararası radyolojik koruma topluluğu tarafından çok küçük olarak kabul edilen seviyelerin altında (veya çok altında) olduğu düşünülmektedir. Kanadalı akademik çalışmalar, Kanada'nın batı kıyısındaki kıyı sularında önemli miktarda radyasyon göstermedi. Raporun yazarı, "Kuzey Amerika'da bir kanser ölümü dalgası" fikrini destekleyen destekçilerden ölüm tehditleri aldı.
Dünya Sağlık Örgütü, BM ve diğer araştırmacılar özellikle radyasyonun bir sonucu olarak tiroid kanseri konusunda endişeliydiler. 2022'de, kaza sırasında çocuk olan bu tür altı hasta, tiroid kanseri geliştirdikten sonra TEPCO'ya 616 milyon yen dava açtı.
Lösemi, meme kanseri ve diğer katı kanserler DSÖ tarafından incelenmiştir. Bebekler için başlangıç riskine göre yaşam boyu kanserde artış bildirilmiştir, çünkü bunlar kanserle ilişkili sağlık riskleri için bir üst sınırı temsil etmektedir. Dünya Sağlık Örgütü, tiroid kanserindeki büyük artışın kısmen son derece düşük başlangıç oranlarından kaynaklandığını belirtmektedir.


#### Doğrusal eşiksiz modeller (LNT).
LNT modelleri, kazanın büyük olasılıkla 130 kanser ölümüne neden olacağını tahmin ediyor. Bununla birlikte, LNT modelleri büyük belirsizliklere sahiptir ve radyasyonun sağlık etkilerini tahmin etmek için yararlı değildir. Özellikle radyasyonun insan vücudu üzerindeki etkileri doğrusal olmadığında ve bariz eşiklerle olduğunda. Dünya Sağlık Örgütü, kazadan kaynaklanan radyasyon seviyelerinin radyasyondan kaynaklanan deterministik etkiler için eşiklerin altında olduğunu bildirmektedir.


### İnsan olmayanlarda radyasyon etkileri.
21 Mart 2011 tarihinde, kontamine ürünlerin dağıtımı ve tüketimine ilk kısıtlamalar getirildi. Bununla birlikte, hem deniz suyu hem de kıyı çökeltilerinin ölçümlerinin sonuçları, kazanın radyoaktivite açısından sonuçlarının 2011 sonbaharından itibaren deniz yaşamı için küçük olacağı varsayımına yol açmıştır. Japonya açıklarındaki sulardaki sezyum izotopik konsantrasyonları, kazadan önceki normal konsantrasyonların 10 ila 1000 kat üzerinde olmasına rağmen, radyasyon riskleri genellikle deniz hayvanları ve insan tüketiciler için zararlı olarak kabul edilenin altındadır.
Kazadan bu yana deniz yaşamı sezyum ve diğer radyonüklidler için test edildi. Bu çalışmalar, 2011'den 2015'e kadar deniz yaşamında yüksek seviyelerde sezyum buldu. Göçmen pelajik türler aynı zamanda okyanus boyunca kirleticilerin oldukça etkili ve hızlı taşıyıcılarıdır. Kazadan önce görülmeyen Kaliforniya kıyılarındaki göçmen türlerde yüksek Cs-134 seviyeleri ortaya çıktı.
Nisan 2014'te yapılan çalışmalar, Pasifik ABD kıyılarında radyoaktif ton balığının varlığını doğruladı. Araştırmacılar, 2011 santral kazasından önce yakalanan 26 albacore ton balığı ve sonrasında yakalanan 26 orkinos üzerinde testler yaptı. Bununla birlikte radyoaktivite miktarı, tek bir muzda doğal olarak bulunandan daha azdır. Cs-137 ve Cs-134, 2016 yılı itibarıyla Tokyo Körfezi'ndeki Japon mezgitinde kaydedilmiştir. "Japon mezgitindeki radyosezyum konsantrasyonu, deniz suyundakinden bir veya iki kat daha yüksekti ve tortudakinden daha düşük bir büyüklük sırasıydı." Hala gıda güvenliği sınırları içindeydiler.
Haziran 2016'da, "Nükleer Savaşın Önlenmesi için Uluslararası Doktorlar" adlı siyasi savunuculuk grubu, 174.000 kişinin evlerine dönemediğini ve ekolojik çeşitliliğin azaldığını ve ağaçlarda, kuşlarda ve memelilerde malformasyonlar bulunduğunu iddia etti. Kaza bölgesinin yakınında fizyolojik anormallikler bildirilmiş olsa da bilim camiası, radyasyonun neden olduğu bu tür genetik veya mutajenik hasar bulgularını büyük ölçüde reddetti, bunun yerine deneysel hataya veya diğer toksik etkilere atfedilebileceğini gösterdi.
Şubat 2018'de Japonya, Fukushima'nın kıyıya yakın bölgesinde yakalanan balıkların ihracatını yeniledi. Valilik yetkililerine göre, Nisan 2015'ten bu yana Japonya güvenlik standartlarını aşan radyasyon seviyelerine sahip hiçbir deniz ürünü bulunamadı. 2018'de Tayland, Japonya'nın Fukushima vilayetinden taze balık sevkiyatı alan ilk ülke oldu. Küresel ısınmayı önlemeye yardımcı olmak için kampanya yürüten bir grup, Gıda ve İlaç İdaresi'nden Fukushima'dan balık ithal eden kişinin ve Bangkok'ta bu balığı servis eden Japon restoranlarının adını açıklamasını talep etti. Küresel Isınmayı Durdur Derneği'nin başkanı Srisuwan Janya, FDA'nın Fukushima balığı sunan restoranlara bu bilgileri müşterilerine sunmalarını emrederek tüketicilerin haklarını koruması gerektiğini, böylece onu yiyip yememeye karar verebileceklerini söyledi.
Şubat 2022'de Japonya, Soma'dan bir balığın yasal olarak izin verilenden 180 kat daha fazla radyoaktif Sezyum-137 içerdiğinin keşfedilmesinin ardından Fukuşima'dan siyah kaya balığı satışını askıya aldı. Yüksek düzeyde radyoaktivite, araştırmacıların, balıkların bölgeyi terk etmesini önlemeyi amaçlayan ağlara rağmen, kaza mahallindeki bir dalgakırandan kaçtığına inanmalarına neden oldu. Kaza mahallindeki diğer kırk dört balık da benzer seviyeler göstermiştir.


## Soruşturmalar.
Kazayla ilgili üç soruşturma, felaketin insan yapımı doğasını ve köklerinin bir "yolsuzluk, gizli anlaşma ve adam kayırma ağı" ile ilişkili düzenleyici ele geçirmeye dayandığını gösterdi. Bir New York Times raporu, Japon nükleer düzenleyici sisteminin, üst düzey düzenleyicilerin bir zamanlar denetledikleri şirketlerde yüksek ücretli işleri kabul ettiği amakudari ('cennetten iniş') kavramına dayalı olarak sürekli olarak nükleer endüstrinin yanında yer aldığını ve teşvik ettiğini buldu.
Ağustos 2011'de, birkaç üst düzey enerji yetkilisi Japon hükûmeti tarafından işlerinden kovuldu; etkilenen pozisyonlar arasında Ekonomi, Ticaret ve Sanayi Bakan Yardımcısı; Nükleer ve Endüstriyel Güvenlik Ajansı başkanı ve Doğal Kaynaklar ve Enerji Ajansı başkanı.
2016 yılında üç eski TEPCO yöneticisi, başkan Tsunehisa Katsumata ve iki başkan yardımcısı, ölüm ve yaralanmayla sonuçlanan ihmalle suçlandı. Üçü suçsuz olduğunu iddia etti ve Eylül 2019'da mahkeme kabul etti.


### NAIIC.
Fukuşima Nükleer Kaza Bağımsız Soruşturma Komisyonu (NAIIC), Japonya'nın anayasal hükûmetinin 66 yıllık tarihinde Ulusal Diyet tarafından hazırlanan ilk bağımsız soruşturma komisyonuydu.
NAIIC panelinin başkanı, Tokyo Üniversitesi profesörü emeritus Kiyoshi Kurokawa, soruşturma raporunda kaza "doğal bir felaket olarak kabul edilemez" diye yazdı. "Bu, son derece insan yapımı bir kazaydı ve etkileri daha etkili bir insan tepkisi ile hafifletilebilirdi."  Komisyon, "Hükümetler, düzenleyici makamlar ve Tokyo Electric Power [TEPCO] insanların hayatlarını ve toplumu korumak için sorumluluk duygusundan yoksundu" dedi. "Ulusun nükleer kazalardan korunma hakkına etkili bir şekilde ihanet ettiler. Kazanın belirli kültürel özelliklerin bir tezahürü olduğu için Japonya'da yapıldığını" belirterek şunları söyledi:"Temel nedenleri, Japon kültürünün kökleşmiş geleneklerinde bulunabilir: refleksif itaatimiz; otoriteyi sorgulama konusundaki isteksizliğimiz; 'programa bağlı kalmaya' olan bağlılığımız; grupçuluğumuz; ve bizim tecritimiz."Komisyon, etkilenen sakinlerin hala mücadele ettiğini ve "radyasyona maruz kalmanın sağlık etkileri, yerinden edilme, ailelerin dağılması, yaşamlarının ve yaşam tarzlarının bozulması ve çevrenin geniş alanlarının kirlenmesi" dahil olmak üzere ciddi endişelerle karşı karşıya olduğunu kabul etti.


### ICANPS.
Fukuşima Nükleer Santrallerindeki Kaza Soruşturma Komitesi'nin (ICANPS) amacı, kazanın nedenlerini belirlemek ve hasarı en aza indirmek ve benzer olayların tekrarlanmasını önlemek için tasarlanmış politikalar önermekti.  Hükûmet tarafından atanan 10 üyeli panelde akademisyenler, gazeteciler, avukatlar ve mühendisler yer aldı. Savcılar ve hükûmet uzmanları tarafından desteklendi ve 448  nihai soruşturma raporunu 23 Temmuz 2012'de yayınladı.
Panelin raporu, nükleer kriz yönetimi için yetersiz bir hukuk sistemini, hükûmet ve TEPCO'nun neden olduğu bir kriz komuta kargaşasını ve Başbakan Naoto Kan'ın ofisinin krizin erken aşamasında olası aşırı müdahalesini suçladı. Panel, nükleer güvenlik ve kötü kriz yönetimi konusundaki kayıtsızlık kültürünün nükleer kazaya yol açtığı sonucuna vardı.