# İsa eleştirisi
İsa, M.S. birinci yüzyılda Ferisiler ve Katipler tarafından Musa'nın kanunlarına uymadığı için eleştirildi. İsa, Yahudilikte başarısız bir Mesih iddiacısı olarak tanındığı için pek çok Yahudi mezhebi tarafından sahte bir peygamber olarak kınandı. Aynı zamanda Yahudilik, herhangi bir kişiye tapınmayı da putperestliğin bir türü olarak kabul eder ve İsa'nın kutsal birisi olduğunu reddeder. Bazı psikiyatristler, dindar araştırmacılar ve yazarlar; İsa'nın ailesinin, takipçilerinin ve çağdaşlarının İsa'nın delüzyonlar, posesyonlar geçirdiğine yahut delirdiğine inandığını aktarmaktadır.
Hristiyanlığa dair erken eleştirilerde 2. Yüzyıldan Celsus'un ve 3. Yüzyıldan Porfirios'un yazdığı reddiyeler bulunmaktadır. 19. Yüzyılda ise Friedrich Nietzsche; İsa'yı "fıtrata uygun olmayan" bir biçimde vaazlar vermesini, cinselliği yasaklaması gibi, şiddetli bir biçimde eleştirdi. Ayn Rand, Hector Avalos, Sita Ram Goel, Christopher Hitchens, Bertrand Russell ve Dayananda Saraswati gibi çağdaş düşünürler de onu dikkate değer bir biçimde eleştirdi.


## İsa'nın çağdaşlarının eleştirisi.
### Musa kanununa itaatsizlik.
Ferisiler ve din bilginleri, İsa'yı ve öğrencilerini Musa Kanunu'na uymadıkları için eleştirdiler. Öğrencilerini yemekten önce ellerini yıkamadıkları için eleştirdiler. (Dinî liderler, yemek yemeden önce dirseklere kadar yıkamak ve bardak ve tabakları vaftiz etmek gibi törensel temizlikler yaptılar - Markos 7:1–23, Matta 15:1–20.)  İsa ayrıca "publicanus"'lar "("vergi görevlilsi) ile yemek yediği için de eleştirildi (Markos 2:15). Ferisiler ayrıca İsa'nın öğrencilerini Şabat günü tahıl topladıkları için eleştirdiler (Markos 2:23–3:6).
İlk kilisede Centillerin (Yahudi olmayanlar) dahil edilmesi konusunda bazı anlaşmazlıklar vardı, buna Musa antlaşmasının (Hristiyanlar tarafından Eski Antlaşma olarak adlandırılır) durumu ve Hristiyanların hala buna bağlı olup olmadığı da dahildi. Havari Pavlus, Yeni Antlaşmanın eskisinin yerini aldığına ve Hristiyanların artık ikincisinin tüm kısımlarına bağlı olmadığına inanıyordu. Pavlus Hristiyanlığı olarak adlandırılan görüşleri, sonraki yüzyıllarda baskın hale gelecekti ve bugün çoğu Hristiyan mezhebi, İsa'nın takipçilerini Musa Kanununu tümüyle takip etme yükümlülüğünden kurtardığına inanıyordu.


### İlahi otorite iddiası.
Dört kanonik İncil boyunca, İsa Mesih olarak ilahi otorite iddiasıyla karakterize edilir, çeşitli şekillerde ya öğrencilerine bu statüyü gizli tutmalarını emanet eder (Markos'ta olduğu gibi) ya da statüsünü ve misyonunu açıkça ilan eder (Yuhanna'da olduğu gibi). İsa yalnızca Yuhanna İncili'nde, yedi "Ben" ifadesi aracılığıyla ilahi otoriteyi değil, kesin bir şekilde ilahiliği iddia eder. İncil'de, bazı Yahudilerin onu taşlamaya çalışmasına ve sonunda İsa'yı küfür suçlamasıyla çarmıha gerilmek üzere Pontius Pilatus'a teslim etmelerine yol açan bu iddiadır:Yahudiler, "Seni iyi bir iş yaptığın için değil, küfür ettiğin için taşlıyoruz" dediler.
"Çünkü sen insansın ve kendini Tanrı olarak ilan ediyorsun."
— Yuhanna İncili 10:33 İncillerin başka yerlerinde İsa, ilahi otorite, cinleri kovma yeteneği, günahları bağışlama yetkisi ve ruhsal barış ve kurtuluşun onun liderliğini kabul etmede bulunabileceği konusunda çok sayıda iddiada bulunur. İddialar, yerel Yahudi topluluğu arasında tartışmalara yol açtı, çünkü bu tür iddialarda bulunan herkes Tesniye'deki birkaç ayete göre sahte peygamberdir.


### Sahip olma ve delilik suçlamaları.
İsa'nın ailesi ve çağdaşları onu sanrılı, cinlerin musallat olduğu ya da deli olarak görüyorlardı. Ve ailesi bunu duyduğunda, onu yakalamak için dışarı çıktılar, çünkü insanlar, "Kendinden geçti" diyorlardı. Ve Yeruşalim'den gelen yazıcılar," Beelzebul tarafından ele geçirildi ve cinlerin prensi tarafından cinleri kovuyor" dediler.<br>
—  Markos 3:21–22 Yuhanna İncili'nde yer alan suçlama ise daha gerçekçidir:Bu sözler yüzünden Yahudiler arasında yine bir ayrılık çıktı. Birçoğu, "Onun içinde cin var ve deli; neden onu dinliyorsunuz?" dedi.<br>
—Yuhanna 10:19–20  


### Büyü ile yapılan mucizeler ve şeytan çıkarmalar.
Birinci yüzyılın ikinci yarısında ve ikinci yüzyılda, Hıristiyanlığın Yahudi ve putperest muhalifleri, İsa ve takipçilerinin mucizelerinin ve şeytan çıkarmalarının, şeytanlar ve okültizmle ilişkilendirilen büyünün sonucu olduğunu ileri sürdüler.


## Sonraki eleştiri.
### İsa'nın ruh sağlığına yönelik eleştiriler.
David Strauss, Lemuel K. Washburn, Oskar Panizza, Samsatlı Lukianos ve Friedrich Nietzsche dahil olmak üzere bir dizi yazar, İsa'nın Tanrı ve/veya mesih olduğuna inandığı için deli olduğunu iddia ederek onun akıl sağlığını sorguladılar. Psikologlar ve psikiyatristler Georg Lomer, Charles Binet-Sanglé, William Hirsch, Georges Berguer, YV Mints, Władysław Witwicki, William Sargant, Raj Persaud ve Anthony Storr, İsa'nın dini sanrılar ve paranoyadan muzdarip olduğunu söylediler.


### İsa'nın öğretilerinin eleştirilmesi.
#### Kölelik.
Avery Robert Dulles, "İsa, günahı bir tür ahlaki kölelik olarak defalarca kınamış olsa da, köleliğe toplumsal bir kurum olarak karşı tek bir söz söylemedi" görüşündedir ve Yeni Ahit yazarlarının da köleliğe karşı çıkmadığına inanmaktadır. Kevin Giles, "Evangelical Quarterly'de" yayınlanan makalesinde, İsa'nın kölelikle sık sık karşılaştığını, "ancak Rab'bin köleliğe karşı tek bir eleştiri sözcüğü bile söylemediğini" belirtmektedir. Giles, bu gerçeğin İsa'nın köleliği onayladığı yönünde bir argüman olarak kullanıldığını belirtmektedir.


#### Cinsellik ve tevazu.
19. yüzyıl filozofu Friedrich Nietzsche, İsa ve Hristiyanlık hakkında birçok eleştiride bulunmuştur; hatta kendisine "Deccal" demiştir. Örneğin; "İnsan, Çok İnsan" ve "Putların Alacakaranlığı"'nda Nietzsche, Kilise'nin ve İsa'nın öğretilerini tutkuların, özellikle de cinselliğin ele alınışında doğaya aykırı olmakla suçlar: "Orada [Dağdaki Vaaz'da] örneğin, özellikle cinsellikle ilgili olarak şöyle denir: 'Eğer gözün seni günaha sokuyorsa, onu çıkar.' Neyse ki, hiçbir Hristiyan bu ilkeye göre hareket etmez... bu tavsiyeyi uygulayan ve şehvetini öldürdüğüne inanan Hristiyan kendini kandırıyordur: şehveti ürkütücü bir vampir biçiminde yaşamaya devam eder ve iğrenç kılıklarda işkence eder." Nietzsche, İsa'yı açıkça bir ölümlü ve dahası, Dionysosçu bir kahraman kavramıyla öne sürdüğü gerçek bir kahramanın antitezi olarak görür. Nietzsche, İsa'nın alçakları yüceltmesinden iğrenmiştir: "Her şey acınası, her şey kendinden muzdarip, her şey aşağılık duygularla işkence görüyor, ruhun tüm getto dünyası aniden zirveye çıkıyor!"
Ancak Nietzsche, İsa'ya itiraz etmedi ve onun "tek gerçek Hıristiyan" olduğunu söyledi. Kendi iç yaşamı "barışta, yumuşaklıkta, düşmanlıktan "uzak olmada" kutsanmışlıktan" oluşan bir Mesih sundu. Nietzsche, Hıristiyanlığın örgütlü kurumu ve onun ruhban sınıfı hakkında çok eleştiride bulundu. Mesih'in evanjelizmi, Tanrı'nın krallığının içinizde olduğu iyi haberinden oluşuyordu. "'Müjde' nedir? Gerçek yaşam, sonsuz yaşam bulunur - vaat edilmemiştir, buradadır, içinizdedir":" sevgiyle yaşanan yaşam gibi... 'Günah', Tanrı ile insan arasındaki her türlü mesafeli ilişki ortadan kaldırılır - "tam da bu 'müjde'dir." 'Müjde' tam da artık karşıtlıkların olmamasıdır..."


#### Cehalet ve öfke.
19. yüzyıl filozofu ve Arya Samaj'ın kurucusu Dayananda Saraswati, "Satyarth Prakash" adlı kitabında Hıristiyanlığı eleştirerek İsa'yı "eğitimsiz vahşilerin ülkesinde büyük bir şey" olarak tanımlamıştır:Tüm Hıristiyan misyonerler İsa'nın çok sakin ve barışsever bir kişi olduğunu söylerler. Fakat gerçekte o, bilgiden yoksun, öfkeli bir kişiydi ve bir vahşi gibi davranıyordu. Bu, İsa'nın ne Tanrı'nın oğlu olduğunu ne de mucizevi güçlere sahip olduğunu gösterir. Günahları bağışlama gücüne sahip değildi. Dürüst insanlar İsa gibi bir arabulucuya ihtiyaç duymazlar. İsa, dünyanın her yerinde devam eden anlaşmazlığı yaymak için geldi. Bu nedenle, Mesih'in Tanrı'nın Oğlu, geçmişi ve geleceği bilen, günahları bağışlayan olduğu aldatmacasının öğrencileri tarafından sahte bir şekilde kurulduğu açıktır. Gerçekte, o çok sıradan cahil bir adamdı, ne eğitimli ne de bir yogiydi. Saraswati, İsa'nın da aydınlanmış bir adam olmadığını, eğer İsa Tanrı'nın oğlu olsaydı, Tanrı'nın onu ölüm anında kurtaracağını ve son anlarda şiddetli zihinsel ve fiziksel acı çekmeyeceğini ileri sürdü.<br> 
Bazı yazarlar, Tanrı'nın İsa'yı kurtarmamak için geçerli nedenleri olduğunu ileri sürüyorlar: Eğer baş kendini kurtarsaydı, başkalarını kurtaramazdı; başkalarını kurtarabilmesinin tek yolu tam da kendini kurtarmamasıydı. 


#### İkinci gelişin gerçekleşmemiş kehanetleri.
1927 tarihli "Neden Hristiyan Değilim" adlı makalesinde Bertrand Russell, İsa'nın ikinci gelişinin bazı dinleyicilerinin yaşam süresi içinde gerçekleşeceği şeklinde yorumlanabileceği İncil'in bazı kısımlarına işaret etti (Luka 9:27). Bundan, İsa'nın kehanetinin yanlış olduğu ve dolayısıyla İsa'nın "diğer bazı insanların olduğu kadar bilge olmadığı ve kesinlikle üstün derecede bilge olmadığı" sonucuna varıyor.
Russell ayrıca İsa'nın tarihsel varlığına dair şüphelerini dile getirir ve dinin ahlakını sorgular: "Kiliselerinde örgütlenmiş olan Hristiyan dininin, dünyadaki ahlaki ilerlemenin başlıca düşmanı olduğunu ve olmaya devam ettiğini bilerek söylüyorum."


#### Erdemi yasaklamak ve kötülüğü yasaklamak.
Romancı ve filozof Ayn Rand, İsa'nın öğrencilerine aktardığı diğerkamlık reçetesini ve onunla birlikte dolaylı kurtuluş fikrini kınadı. İsa'yı olabilecek en yüksek terimlerle düşünen Hıristiyanların bile erdemi kötülüğe kurban etme fikrinden öfke duymaları gerektiğini düşünüyordu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, onun sevgiyi, bedenlenmiş değerlere bakan rasyonel zihnin bir sonucu olarak anlaması, İsa'nın en ünlü olduğu fikirleri ahlaksız olarak görüyor. Mike Wallace tarafından 1959'da yapılan bir röportajdan aşağıdaki alıntıyı düşünün:Wallace: İsa, insanlık tarihindeki her önemli ahlaki lider, bize birbirimizi sevmemiz gerektiğini öğretti. Öyleyse bu tür bir sevgi neden sizin zihninizde ahlaksız?<br>Rand: Eğer bu sevgi kişinin kendisinden üstün tutuluyorsa ahlaksızdır. Ahlaksızdan da öte, imkansızdır. Çünkü herkesi ayrım gözetmeksizin sevmeniz istendiğinde. Yani insanları herhangi bir standart olmaksızın sevmek. Onları herhangi bir değere veya erdeme sahip olup olmadıklarına bakmaksızın sevmek için, sizden kimseyi sevmeniz istenmiyor. İnancın değeri ve ahiretin varlığı konusundaki anlaşmazlıklar olmasına rağmen Rand, İsa'nın bireylerin sonsuz mutluluğunu sağlama konusundaki ısrarını, Hıristiyan fedakarlığı da dahil olmak üzere, dini etiğin çoğunun işlediği ahlaki karışıklığın ve tutarsızlığın teyidi olarak gördü.
Rand, "For the New Intellectual"'da, göze çarpan ahlaksızlığı nedeniyle Hristiyan orijinal günah doktrinini daha da alaya alır. "Onu [insanı] lanetledikleri kötülükler akıl, ahlak, yaratıcılık, sevinçtir - varoluşunun tüm temel değerleri. İnsanın düşüşü mitinin açıklamak ve kınamak için tasarlandığı şey onun kötü huyları değildir. Buna merhamet ahlakı ve insana duyulan sevgi doktrini derler." Rand daha sonra dini liderleri bir ölüm tarikatı beslemekle suçlamaya devam eder: "Hayır, diyorlar ki, insanın kötü olduğunu vaaz etmiyorlar, kötülük sadece o yabancı nesnedir: bedeni. Hayır, diyorlar ki, onu öldürmek istemiyorlar, sadece bedenini kaybetmesini istiyorlar."


#### Batı emperyalizminin ve Holokost'un temeli.
Tarihçi ve Hindutva aktivisti Sita Ram Goel, İsa'yı Batı emperyalizminin ve Holokost'un arkasındaki entelektüel yazar olmakla suçladı. Goel ayrıca İsa'nın "kasıtlı emperyalist saldırganlığı meşrulaştırmak için bir hileden başka bir şey olmadığını" yazıyor. O, manevi gücü veya ahlaki doğruluğu sembolize etmiyor.
Davasını, henüz iman etmemiş Yahudiler üzerinde çok karanlık bir gölge bıraktığını düşündüğü İnciller'e dayandırdı (örneğin bkz. Yuhanna 8:38–47). Oradan, Goel'in sözleriyle, "İncillerdeki İsa'nın Yahudilere verdiği hükmü tamamen kavrayan" ilk kişi olan Adolf Hitler ile İsa arasında paralellikler kurdu.
Ram Goel ayrıca, Hristiyan revizyonizminin İsa figürünü, onun ilham verdiği korkunç tarihi sonuçlardan ve yalnızca kötü olanlardan kurtarmaya çalıştığı, "bağlantısı çözülmüş Mesih kültü" olarak adlandırdığı şeyi de alaya aldı; sanki misyonerlik ve Batı yayılmacılığı ayrı ayrı, sadece tesadüfler olarak algılanmalıymış gibi.


#### Cehennemin sonsuz cezası.
Ünlü Amerikalı mizah yazarı Mark Twain, uzun süre yayımlanmayan "Dünya'dan Mektuplar" adlı eserinde şöyle yazmıştır:
 Şimdi burada ilginç bir şey var. Herkes [Tanrı] cennetteyken sert, katı, kin dolu, kıskanç ve zalim olduğuna inanır; ancak yeryüzüne indiğinde ve İsa Mesih adını aldığında daha önce olduğunun tam tersi oldu: yani tatlı, nazik, merhametli, affedici oldu ve doğasından tüm sertlik kayboldu ve zavallı insan çocuklarına karşı derin ve özlem dolu bir sevgi onun yerini aldı. Oysa cehennemi tasarlayan ve ilan eden İsa Mesih'ti! Yani uysal ve nazik Kurtarıcı olarak Eski Ahit'te olduğundan bin milyar kat daha zalimdi - oh, o eski günlerde en kötü halindeyken olduğundan kıyaslanamayacak kadar daha iğrençti! 
Yazar ve gazeteci Christopher Hitchens, "Yeni Ateizm" hareketinin önde gelen temsilcilerinden biri, İsa'ya, Hristiyanlığa ve genel olarak herhangi bir dine karşı aşırı eleştireldi. İsa'nın cehennem hakkındaki öğretileri hakkında Hitchens şunları yazdı:Musa'nın tanrısı, en sevdiği kabile de dahil olmak üzere diğer kabilelerin katliam, salgın ve hatta yok edilmelerini isterdi, ancak kurbanlarının üzerine mezar kapandığında, onların sonraki nesillerini lanetlemeyi hatırlamadığı sürece onlarla işi bitmişti. Barış Prensi'nin gelişine kadar ölüleri daha fazla cezalandırma ve işkence etme gibi korkunç bir fikir duymadık. Hitchens ayrıca, ilahi bir İsa'nın kötülük sorunu nedeniyle ahlaki açıdan daha sorunlu olacağını düşünerek şunu sordu:Eğer İsa tesadüfen karşılaştığı kör bir kişiyi iyileştirebildiyse, neden körlüğü iyileştirmesin? Russell, İsa'nın 'çok yüksek derecede ahlaki iyiliğe sahip olduğuna' inansa da, karakterinde bazı dikkate değer kusurlar olduğunu da düşünüyordu.  Denemesinde şunları yazmıştı:
 Mesih'in ahlaki karakterinde zihnimde çok ciddi bir kusur var ve o da cehenneme inanması. Ben kendim, gerçekten derin bir şekilde insancıl olan herhangi bir kişinin sonsuz cezaya inanabileceğini düşünmüyorum. İncillerde tasvir edildiği gibi Mesih kesinlikle sonsuz cezaya inanıyordu ve vaazlarını dinlemeyen insanlara karşı tekrar tekrar bir kindar öfke buluyoruz - vaazcılar arasında alışılmadık bir tutum değil, ancak bir şekilde üstün mükemmellikten uzaklaştırıyor. Örneğin, Sokrates'te böyle bir tutum bulamazsınız. Kendisini dinlemeyen insanlara karşı oldukça yumuşak ve nazik bulursunuz; ve bana göre, bir bilgenin bu çizgiyi izlemesi, öfke çizgisini izlemekten çok daha değerlidir. 


#### İnanmayanlara karşı tutum.
"The End of Faith" kitabının yazarı Sam Harris, İsa'nın öğretileri hakkında çelişkili görüşler dile getirmiştir. İsa'nın zaman zaman anlayışlı bir şefkatli ruhsallık ustası olabileceğini, ancak takipçilerine Eski Ahit'in 'barbarca' yasasını yerine getirmeyi öğrettiğini ve takipçilerine sapkınları nasıl idam edeceklerine dair ayrıntılar verdiğini savunmaktadır. Harris'e göre, İsa'nın çözülemeyen hayal kırıklığı ve Hristiyan olmayanlara karşı nefreti, çağdaş dindar ılımlıların hayal gücüne aykırıdır ve aslında kurtuluş ve cehennemin daha köktenci yorumlarına dürüstlük katmaktadır. Şöyle yazmıştır:
 İsa, Eski Ahit Yasası'nın her "noktasını" ve "küçük noktasını" yerine getirmemizi talep etmenin yanı sıra, Yuhanna 15:6'da, sapkınları ve inanmayanları öldürme uygulamasında daha fazla iyileştirme önermiş gibi görünüyor: "Bir kimse bende kalmazsa, bir dal gibi dışarı atılır ve kurur; ve insanlar onları toplar ve ateşe atarlar ve yanarlar." İsa'yı mecazi olarak yorumlamak isteyip istemediğimiz, elbette, bizim işimiz. Ancak kutsal yazılardaki sorun, olası yorumlarının çoğunun (kelimenin tam anlamıyla çoğu dahil) inancın savunulması için vahşeti meşrulaştırmak için kullanılabilmesidir. 
İsa'yı cehennem doktrini ile ilgili olarak ifşa etme amacıyla Harris, Luka'nın yetenekler benzetmesinin versiyonunu alıntılıyor ve bu benzetme soylu karakterin şu sözleriyle sona eriyor:
 Fakat benim üzerlerinde hüküm sürmemi istemeyen düşmanlarımı buraya getirin ve önümde öldürün. 
İsa'nın kendi portresi ve kendi eskatolojik görüşleri olarak kabul edilmektedir.


#### Modern etik standartlar ışığında etik öğretiler.
Hector Avalos", Kötü İsa: Yeni Ahit Etiğinin Etiği (The Bad Jesus: The Ethics of New Testament Ethics)" adlı kitabında İsa'nın etiğine dair sistematik bir eleştiri yazan ilk açık ateist İncil bilginidir. Güney Kore'deki Reform Lisansüstü Üniversitesi'nde Eski Ahit doçenti olan Koowon Kim, "Kötü İsa" adlı kitabının incelemesinde şu yorumu yapar: "Yazarın sonuçlarına katılıp katılmamanıza bakılmaksızın, bu kitap, İbranice İncil'e ve onun eski Yakın Doğu bağlamına sıkı sıkıya bağlı ve Yeni Ahit ve Erken Hristiyanlık konusunda bilgili bir ateist bilginin Yeni Ahit etiğine yönelik ilk sistematik meydan okumasıdır."
"Rhodes College"'da Yeni Ahit uzmanı olan Sarah Rollens, "Biblical Theology Bulletin" dergisindeki bir incelemede şu yorumu yapıyor: "Hector Avalos, yalnızca Yeni Ahit metinlerine dayalı İsa tasvirlerinin çoğunun ahlaki veya etik açıdan sorunlu olduğuna bizi ikna etmeyi değil, aynı zamanda bilginlerin modern etik standartlarla uyuşmayabilecek herhangi bir metinsel kanıtı en aza indirmek, açıklamak veya başka şekillerde görmezden gelmek için nasıl şüpheli çarpıtmalara başvurduklarını da göstermeyi amaçlıyor."


### İsa'nın hayatına yönelik eleştiri.
#### Tarihsellik.
Çoğu bilgin İsa'nın vaftizinin ve çarmıha gerilmesinin gerçekten yaşandığı konusunda hemfikir olsa da İncillerin tarihsel güvenilirliği konusunda hemfikir değiller. David Strauss, İsa'nın mucizelerinin mitler olduğunu söyledi. Johannes Weiss ve William Wrede, ikisi de İsa'nın mesih sırrının bir Hristiyan icadı olduğunu söyledi. Albert Kalthoff, İsa'nın ilahilik iddialarının ve mütevazı başlangıçlarının iki farklı anlatı olduğuna inanıyordu. Arthur Drews, İsa'nın hiç var olmadığını, sadece bir tarikat tarafından uydurulmuş bir mit olduğunu söyledi.


#### Enkarnasyon.
Neoplatonist filozof Tyreli Porfirios (y.232–y.304), İmparatorlar Konstantin ve II. Theodosius tarafından yasaklanan ve yalnızca parçaları günümüze ulaşan ve Adolf von Harnack tarafından derlenen 15 ciltlik "Hıristiyanlara Karşı" adlı incelemenin yazarıdır. Seçilmiş parçalar 1957'de J. Stevenson tarafından İngilizce çevirisiyle yayımlandı; bunlardan biri şudur:
 Hatta bazı Yunanlıların tanrıların heykellerde yaşadığını düşünecek kadar aptal olduklarını varsaysak bile, bu bile İlahi Gücün Meryem Ana'nın rahmine inmesi, bir embriyo haline gelmesi ve doğduktan sonra paçavralara sarılıp kan ve safra ile kirletilmesi ve hatta daha da kötüsünün yapılması gerektiğini kabul etmekten çok daha saf bir (din) kavramı olurdu. 


#### İsa'nın hayatına dair İncil anlatımları.
2. yüzyıl Yunan filozofu ve Erken Hristiyanlığın muhalifi Celsus, İsa'nın Hristiyan inancının kurucusu olarak geniş bir eleştiride bulunur. İsa'nın soyunu, gebe kalmasını, doğumunu, çocukluğunu, hizmetini, ölümünü, dirilişini ve devam eden etkisini küçümser veya aşağılar. Celsus'a göre, İsa'nın ataları bir Yahudi köyünden geliyordu. Annesi, geçimini kumaş eğirerek sağlayan fakir bir taşralı kızdı. Mucizelerini büyücülükle gerçekleştiriyordu ve ufak tefek, çirkin bir adamdı. Bu Haham İsa, Kudüs'teki Tapınak'ta kurban kesme dahil olmak üzere tüm Yahudi geleneklerini yerine getirdi. Sadece birkaç takipçi topladı ve onlara para dilenmek gibi en kötü alışkanlıklarını öğretti. "On kayıkçı ve birkaç vergi tahsildarı"ndan oluşan bu öğrenciler saygın değildi. Dirilişine dair haberler histerik bir kadından geliyordu ve dirilişe olan inanç İsa'nın büyücülüğünün ve takipçilerinin çılgın düşüncelerinin bir sonucuydu, hepsi başkalarını etkilemek ve başkalarının dilenci olma şansını artırmak amacıylaydı.
Celsus'a göre İsa, zulmü hak eden gizli isyancılar için ilham kaynağıydı.
Celsus, İsa'nın Romalı asker Panthera veya Pantera'nın piç çocuğu olduğunu belirtti. Bu gayri meşruluk suçlamaları, İsa'nın zina sonucu gebe kaldığına dair Yahudi suçlamasının (bkz. Talmud'daki İsa[Jesus in the Talmud]) ve gerçek babasının Panthera adlı bir Romalı asker olduğuna dair en erken tarihlenebilir ifadesidir. Panthera, o dönemdeki Romalı askerler arasında yaygın bir isimdi. İsmin, "bakire" anlamına gelen Yunanca sıfat "parthenos ile" bazı benzerlikleri vardır. Almanya'nın Bingerbrück kentinde bulunan Tiberius Julius Abdes Panthera adlı bir Romalı askerin mezarı, bazı bilim insanları tarafından Celsus'un adını verdiği Pantera'ya atıfta bulunmak için alınmıştır.
Celsus'a göre İsa'nın İbranice İncil kehanetlerinde hiçbir yeri yoktu ve onun dirilişinden bahsetmek aptallıktı.


#### Yahudilikte eleştiri.
Ortodoks Yahudilik, Haredi Yahudilik, Hasidik Yahudilik, Reform Yahudiliği, Muhafazakar Yahudilik, Yeniden Yapılanmacı Yahudilik, Karaim Yahudiliği ve Samiri Yahudiliği'ni içeren Yahudilik, İsa'nın bir tanrı, Teslis'in bir üyesi veya Tanrı ile özel bir ilişkisi olan ve bu nedenle İsa'yı bir şekilde "ilahi" yapan bir aracı olduğu fikrini tamamen reddeder. Dahası, bir insanı Tanrı olarak görmek veya ona tapınmak "Avoda Zara"'dır ("yabancı tapınma", putperestlik anlamına gelir); Yahudilikte ve İslam'da Tanrı yalnızca Bir'dir, tamamen aşkındır ve insan olamaz (Çıkış 20:1–19, Tesniye 6:4–9, 11:13–32 ).
Yahudilik ayrıca İsa'nın Yahudi Mesihi olamayacağını savunur ve Tanah'ta önceden bildirilen Mesih kehanetlerinden hiçbirini yerine getirmediğini ve Peygamberler tarafından önceden bildirilen Mesih'in kişisel niteliklerini bünyesinde barındırmadığını savunur. Yahudi geleneğine göre, İsa'dan yüzyıllar önce yaşamış ve kehanetlerini M.Ö. 420 civarında iletmiş olan Malaki'den sonra başka peygamber gelmemiştir. Bu nedenle Yahudilik, İsa'nın iddia edilen mesihliği ve Yeni Ahit'te sunulduğu şekliyle "Tanrı'nın oğlu" olarak tanımlanması hakkındaki iddialarını ve imalarını eleştirir ve İsa'yı Mesih olduğunu iddia eden ancak Mesih kehanetlerinden hiçbirini yerine getirmeyen birçok kişiden biri olarak görür; bu nedenle hepsi sahtekârdı.
Yahudi hukukunun en yetkili eserlerinden biri olan ve Musa İbn Meymun tarafından yazılan "Mişneh" "Tora", Yahudi toplumunun son yerleşik fikir birliğini, "Hilkhot Melakhim" 11:10–12'de İsa'nın "dünyanın çoğunluğunun Tanrı dışında bir tanrıya hizmet etme hatasına düşmesine" neden olan bir "tökezleme taşı" olduğu görüşünü sunar.Hatta Mesih olacağını hayal eden ve mahkeme tarafından öldürülen Nasıralı İsa bile Daniel tarafından önceden kehanet edilmişti. Öyle ki, "Ve milletinizin haydutlarının üyeleri, bir (peygamberlik) vizyonu ayakta tutmak için taşınacaktı. Ve tökezlediler." Çünkü, bundan daha büyük bir tökezleme taşı var mıdır? Öyle ki, bütün peygamberler Mesih'in İsrail'i kurtaracağını, onları kurtaracağını, sürgün edilenleri toplayacağını ve emirlerini güçlendireceğini söylediler. Ve bu, (milletlerin) İsrail'i kılıçla yok etmesine, kalıntılarını dağıtmasına, onları aşağılamasına, Tevrat'ı değiştirmesine ve dünyanın çoğunluğunun Tanrı'nın dışında bir tanrıya hizmet etmek için hata yapmasına neden oldu. Ancak, dünyanın Yaratıcısı'nın düşünceleri - bir insanda onlara ulaşmak için hiçbir güç yoktur çünkü yollarımız Tanrı'nın yolları değildir ve düşüncelerimiz Tanrı'nın düşünceleri değildir. Ve Nasıralı İsa'nın ve ondan sonra gelen İsmaili (Muhammed) 'in bütün bu şeyleri, Kral Mesih'in yolunu düzeltmekten ve bütün dünyayı birlikte Tanrı'ya hizmet etmeye geri döndürmekten başka (amaç) yoktur. Öyle ki, "Çünkü o zaman milletlere doğru döneceğim (onlara) açık bir dudak vereceğim, hepsini Tanrı'nın adıyla çağıracağım ve Tanrı'ya (omuz omuza) tek omuz olarak hizmet edeceğim." Bakın, bütün dünya Mesih'in şeyleriyle, Tevrat'ın şeyleriyle ve emirlerin şeyleriyle nasıl da doluyor! Ve bu şeyler uzak adalar arasında ve yürekleri sünnet edilmemiş birçok millet arasında yayılıyor. 


## Konuyla ilgili yayınlar.
  - "Toledoth Yeshu", translation of Morris Goldstein ("Jesus in the Jewish Tradition") and Alan Humm.
  - Avalos, Hector. "The Bad Jesus: The Ethics of New Testament Ethics" (Sheffield, UK: Sheffield Phoenix Press, 2015)