# Korku ve titreme
Korku ve Titreme (orijinal Danca başlığı: "Frygt og Bæven" ), Søren Kierkegaard'ın 1843'te "Johannes de silentio" (Latince "John of the Silence" ) takma adıyla yayınlanan felsefi bir eseridir. Başlık, Filipililer 2:12'den bir satıra göndermedir, "...korku ve titreme ile kurtuluşunuzu sağlamaya devam edin." - kendisi muhtemelen Mezmurlar 55:5, "Bana korku ve titreme geldi ..."
Kierkegaard, İshak'ın Bağlanması sırasında İbrahim'de mevcut olması gereken kaygıyı anlamak istedi. İbrahim'in görevi tamamlama ya da Tanrı'nın emirlerine uymayı reddetme seçeneği vardı. Üç buçuk günlük yolculuğa ve oğlunun kaybına razı oldu. " Sarah'ya hiçbir şey söylemedi, Eliezer'e hiçbir şey söylemedi. Ne de olsa onu kim anlayabilirdi, çünkü ayartmanın doğası ondan bir sessizlik sözü almadı mı? Odunları ayırdı, İshak'ı bağladı, ateşi yaktı, bıçağı çekti." Her şeyi kendine sakladığı ve duygularını açığa vurmamayı tercih ettiği için "evrenselden daha yüksek olarak kendini izole etti". Kierkegaard ", Korku ve Titreme" ve "Tekrarlama'da" iki tür insan tasavvur eder. Biri umut içinde yaşıyor olan İbrahim, diğeri hafızada yaşıyor olan Genç Adam ve Constantin Constantius. "Symparanekromenoi" ve "En Mutsuz Adam" önünde verilen derslerde bunları önceden tartıştı. Biri "dışarıdaki" bir şeyden mutluluk umarken diğeri kendi içindeki bir şeyden mutluluk bulur. Bunu, aynı tarihte yayınlanan yapıcı konuşmasında ortaya koydu.
Bir kişi bir şeyi gördüğünde ve bir diğeri aynı şeyde başka bir şey gördüğünde, o zaman biri diğerinin gizlediği şeyi keşfeder. Gözlemlenen nesne dış dünyaya ait olduğu sürece, gözlemcinin nasıl oluştuğu muhtemelen daha az önemlidir ya da daha doğru bir ifadeyle, gözlem için gerekli olan şey onun daha derin doğasıyla alakasız bir şeydir. Ancak gözlem nesnesi ruhun dünyasına ne kadar aitse, gözlemcinin kendi içsel doğasında nasıl oluştuğu da o kadar önemlidir, çünkü ruhani olan her şey yalnızca özgürlük içinde temellük edilir; ama özgürlük içinde temellük edilen şey de ortaya çıkar. O halde fark dışsal değil içseldir ve bir insanı ve onun gözlemini safsız kılan her şey içeriden gelir.
Kierkegaard, "Sonsuz teslimiyet, inançtan önceki son aşamadır, bu nedenle bu hareketi yapmayan hiç kimse inanç sahibi değildir, çünkü yalnızca sonsuz teslimiyette kişi kendi ebedi geçerliliğinin bilincine varır ve ancak o zaman kişi varoluşu kavramaktan söz edebilir. İman sayesinde." Daha önceki bir kitabında bu tür bir bilinçten bahsetmişti. "İnsanın hayatında öyle bir an gelir ki dolaysızlık olgunlaşır ve ruh daha yüksek bir forma ihtiyaç duyar, kendini ruh olarak ele geçirmek ister. Dolaysız ruh olarak, kişi tüm dünyevi yaşamla bağlantılıdır ve şimdi ruh kendini bu dağılmadan, tabiri caizse, bir araya toplamak ve kendi içinde başkaldırmak ister; kişilik ebedi geçerliliğinin bilincine varmak ister. Bu olmazsa, hareket durursa, bastırılırsa bunalım başlar." İbrahim, ebedî varlığının bilincine vardığında iman kapısına gelmiş ve imanına göre hareket etmiştir. Bu eylemde bir inanç şövalyesi oldu. Başka bir deyişle, kişi tüm dünyevi mallarından sonsuz bir teslimiyet içinde vazgeçmeli ve ayrıca Tanrı'dan daha çok sevdiği her ne varsa ondan vazgeçmeye istekli olmalıdır.
Kierkegaard, okuyucunun ruhun iç dünyası ile etik ve estetiğin dış dünyası arasındaki farkı anlamasına yardımcı olmak için Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in etik sistemini ve Agnes ve deniz adamı "Iphigenia at Aulis" ve diğerlerinin estetik öykülerini kullandı. .
Birkaç yetkili, çalışmayı otobiyografik olarak görüyor. Kierkegaard'ın nişanlısı Regine Olsen'i kaybetmesi üzerinden kendi kendine çalışma biçimi olarak açıklanabilir. Abraham, Kierkegaard olur ve Isaac, bu yorumda Regine olur.


## Yapı.
Kierkegaard'ın pseudonymous eserleri, Johannes de Silentio'nun bir önsözüyle başlar. Onun Yapıcı Söylemleri, bu çalışmada İbrahim haline gelen tek bireye adanmasıyla başlar.
Sırada onun "Exordium'u" var. Şöyle başlar: "Bir zamanlar bir adam vardı, çocukken Tanrı'nın İbrahim'i nasıl ayarttığını ve İbrahim'in nasıl ayartmaya karşı koyduğunu, inancını koruduğunu ve beklenenin aksine bir erkek çocuk sahibi olduğunu anlatan o güzel hikayeyi dinlemişti. ikinci kez." Ve şöyle bitiyor, "O adam tefsir alimi değildi. İbranice bilmiyordu; İbranice bilseydi belki de İbrahim'in kıssasını kolayca anlardı." 
Exordium'u "İbrahim Üzerine Eulogy" izler. İbrahim nasıl imanın babası oldu? Kierkegaard, "Dünyada büyük olan hiç kimse unutulmayacak, ama herkes kendi yolunda büyüktü ve herkes sevdiği şeyin büyüklüğü oranındaydı. Kendini seven, kendi erdemiyle büyük oldu ve başkalarını seven, bağlılığıyla büyük oldu, ama Tanrı'yı seven herkesten daha büyük oldu. Herkes anılacak ama herkes beklentisi oranında büyük oldu. "Biri mümkün olanı bekleyerek büyük oldu, diğeri sonsuzu bekleyerek; ama imkansızı bekleyen herkesten daha büyük oldu. Herkes hatırlanacak, ama herkes mücadele ettiği şeyin büyüklüğü oranında tamamen büyüktü. Çünkü dünyayla cihad eden dünyayı fethederek büyük oldu ve nefsiyle cihad eden kendi nefsini fethederek büyük oldu ama Tanrı ile cihad eden herkesten daha büyük oldu." 
Şimdi "Problemata'sını" (problemlerini) sunuyor: "İbrahim büyük bir adam olmak için kuralcı bir hak kazandı, öyle ki onun yaptığı harikadır ve aynı şeyi bir başkası yaptığında günahtır. (. . . ) İbrahim'in yaptığı şeyin etik ifadesi, İshak'ı öldürmeyi kastetmesi, dini ifadesi ise İshak'ı kurban etmeyi kastetmesidir. - ama tam da bu çelişkide bir insanı uykusuz bırakabilen kaygı vardır ve yine de bu kaygı olmadan İbrahim kendisi değildir." Bir katile imanın babası olarak nasıl saygı duyulabileceğini sordu.
  - "Problema 1" : Etiğin teleolojik bir askıya alınması var mı?
  - "Soru 2" : Tanrı'ya karşı mutlak bir görev var mıdır?
  - "Sorun 3" : İbrahim'in taahhüdünü Sarah'tan, Eliezer'den ve İshak'tan gizlemesi etik olarak savunulabilir miydi?


## Kierkegaard'ın yöntemi.
Kierkegaard, herkesin hayatta bir seçeneği olduğunu söylüyor. Özgürlük, bu seçimi kullanmaktan ibarettir. Her birimizin konuşma ya da konuşmama hakkı ve eylemde bulunma ya da eylemde bulunmama hakkı vardır. Kierkegaard'ın "Ya/Ya da" Tanrı ya da dünyadır. Diyor,
Geçicilik, sonluluk - işte bütün mesele bu. Kendi gücümle her şeyden vazgeçebilir ve acının içinde huzur bulup dinlenebilirim; her şeye katlanabilirim - o korkunç iblis, beni dehşete düşüren iskeletten daha korkunç olsa bile, delilik aptal kostümünü gözlerimin önünde tutsa ve onu giymesi gerekenin ben olduğumu yüzünden anlasam bile - Tanrı sevgimin içimde fethetmesi endişem dünyevi mutluluğa ulaşma endişemden daha büyük olduğu sürece ruhumu yine de kurtarabilirim.


### Etiğin teleolojik olarak askıya alınması.
Etik nedir? Kierkegaard, okuyucuyu Hegel'in "Elements of the Philosophy of Right" adlı kitabına, özellikle de "Yetkili olarak kabul ettiği şeyi iyi olarak kabul etmesi, öznel iradenin hakkıdır" diye yazdığı "İyilik ve Vicdan " üzerine olan bölüme yönlendirir. Bir eylemin, bir amacın dışsal gerçekleşmesi olarak, nesnel olarak gerçekleştiğinde sahip olduğu değer hakkındaki bilgisine göre doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü, yasal ya da yasa dışı sayılması da bireyin hakkıdır. (. . .) İyiye ilişkin içgörü hakkı, fiilin kendisine ilişkin içgörü hakkından farklıdır. Nesnellik hakkı, eylemin gerçek dünyada bir değişiklik olması, orada tanınması ve genel olarak orada geçerliliği olan şeye yeterli olması gerektiği anlamına gelir. Bu gerçek dünyada kim hareket edecekse, onun yasalarına boyun eğmiş ve nesnellik hakkını tanımıştır. Benzer şekilde, akıl kavramının nesnelliği olan devlette, yasal sorumluluk herhangi bir kişinin makul ya da mantıksız olarak kabul ettiği şeye kendini uyarlamaz. Doğruya veya yanlışa, iyiye veya kötüye ilişkin öznel kavrayışa veya bir kişinin inancını tatmin etmek için öne sürdüğü iddialara bağlı değildir. Bu nesnel alanda içgörü hakkı, neyin yasal neyin yasadışı olduğuna veya fiili yasaya ilişkin içgörü olarak kabul edilir. Kendisini en basit anlamıyla, yani meşru ve bağlayıcı olanın bilgisi veya bilgisi ile sınırlar. Devlet, kanunların aleniliği ve genel örf ve âdetler vasıtasıyla, uyruğunun içgörü hakkından resmi tarafını uzaklaştırır. Aynı zamanda, şu anki bakış açımızda hala ona bağlı olan şans unsurunu da ortadan kaldırır." 
İbrahim bu teoriyi takip etmedi. Kierkegaard, Hegel'in yanıldığını çünkü İbrahim'i imanın babası olarak protesto etmediğini ve ona katil demediğini söylüyor. Etiği askıya almış ve evrenseli takip etmekte başarısız olmuştu.
Kierkegaard'ın doğru ile yanlış arasındaki fark hakkında farklı bir teorisi vardır ve bunu "Ya/Ya da'nın" sonundaki küçük söylevde ifade etmiştir. Şöyle yazmıştı: "Eğer bir insan bazen haklı, bazen haksız, bir dereceye kadar haklı, bir dereceye kadar haksızsa, o halde bu kararı kişinin kendisinden başka kim verir; karar yine bir dereceye kadar doğru ve bir dereceye kadar yanlış olamaz mı? Yoksa eylemini yargıladığında, eylemde bulunduğu zamandan farklı bir kişi midir? O halde şüphe, sürekli olarak yeni zorluklar keşfetmeye mi hükmedecek ve ıstırap içindeki ruha eşlik edip geçmiş deneyimleri ona aktarmaya özen mi gösterecek? Yoksa irrasyonel yaratıklar gibi sürekli olarak haklı olmayı mı tercih ederiz? O zaman, Tanrı ile ilgili olarak bir hiç olmak ya da sonsuz azap içinde her an her şeye yeniden başlamak zorunda olmak arasında, ancak bir önceki ana ilişkin olarak kesin olarak karar verebilirsek ve böylece başlayamamak arasında bir seçim yaparız. daha ileri ve daha geri. Şüphe yeniden harekete geçirilir, kaygı yeniden uyandırılır; "Tanrı ile İlişkide Daima Yanlış Olduğumuz Düşüncesinde Yatan Olumlu Yapı üzerinde düşünerek onu sakinleştirmeye çalışalım." " 
Kierkegaard, "Hegelci felsefe, dışsal olanın içsel, içsel olanın da dışsal olduğu tezinde doruk noktasına ulaşır" der. Hegel, "iki temel düşünce: birincisi, mutlak ve nihai amaç olarak özgürlük fikri; ikincisi, onu gerçekleştirmenin araçları, yani yaşam hareketi ve etkinliğiyle birlikte bilginin ve iradenin öznel yanı. O zaman devleti ahlaki bütün ve özgürlüğün gerçekliği olarak ve dolayısıyla bu iki unsurun nesnel birliği olarak kabul ettik.” İbrahim, çevresinin etik gereklilikleri ile Tanrı'ya karşı mutlak görevi olarak gördüğü şeyler arasında seçim yapmak zorunda kaldı.
Hegel şöyle der: "Özgürlüğümün içsel tözsel gerçeklik olarak bilincinde olduğumda, eylemde bulunmam; yine de eylemde bulunur ve ilkeler ararsam, eylemim için belirli karakterler elde etmeye çalışmalıyım. Daha sonra, bu belirli bağlamın özgür irade kavramından çıkarılması talep edilir. Dolayısıyla, hakkı ve ödevi öznelliğe özümsemek doğruysa, öte yandan eylemin bu soyut temeli yeniden gelişmemişse yanlıştır. Yalnızca gerçekliğin içi boş, maneviyattan uzak ve gölgeli bir varoluş olduğu zamanlarda, gerçek olandan içsel bir yaşama geri çekilmeye izin verilebilir." 


### Tanrı'ya karşı mutlak görev.
Johannes de Silentio, Descartes'ın kendisi için bulduğu yöntem ile Hegel'in kurmak istediği sistem arasındaki farktan söz eder. Diyor ki, "Her sistematik yağmacının önünde derin bir teslimiyetle kendimi yere atıyorum: Bu [kitap] sistem değil, sistemle en ufak bir ilgisi yok. Bu omnibüste sistem ve Danimarkalı hissedarlar için iyi olan her şeye başvuruyorum, çünkü bir kuleye dönüşmesi pek mümkün değil. Hepsine ayrı ayrı başarılar ve bol kazançlar diliyorum." Saygılarımla, Johannes De Silentio Kierkegaard "korku ve titreme içinde kendi kurtuluşunu gerçekleştirmeyi" seçiyor . Başka bir takma adlı yazar olan Johannes Climacus, 1846'da Kierkegaard'ın başka bir sistem yaratmakla ilgilenmediğini yazdı. Diyor ki, "Mevcut yazar hiçbir şekilde bir filozof değildir. O, şiirsel ve incelikli bir şekilde, ne sistemi yazan ne de sistemle ilgili vaatler veren, sistemle kendini yormayan, sisteme bağlanmayan bir ek katiptir. Yazar, onun için bir lüks olduğu için yazar ve yazdıklarını satın alan ve okuyan kişi sayısı azaldıkça daha hoş ve görünür hale gelir." 
Çoğu sistem ve bakış açısı da dünden kalmadır ve sonuca, bir romanda aşık olmanın başarıldığı kadar kolay ulaşılır: Onu görmek ve sevmek eşanlamlıydı - ve felsefenin Descartes'tan Hegel'e kadar böylesine uzun bir tarihsel kuyruk edinmesi ilginç koşullar sayesinde olmuştur, ancak bu kuyruk dünyanın yaratılışından itibaren kullanılan kuyruğa kıyasla çok yetersizdir ve belki de doğa bilimcilere göre insanın sahip olduğu kuyrukla daha çok karşılaştırılabilir
Kierkegaard, "Korku ve Titreme'de" paradoks ve sıçrama fikrini ortaya atıyor. Diyor," Tevekkül iman gerektirmez, çünkü benim kazandığım şey ebedi bilincimdir. Bu, talep edildiğinde yapmaya cesaret ettiğim ve yapmak için kendimi disipline edebildiğim tamamen felsefi bir hareket, çünkü ne zaman bir sonluluk üzerimde iktidara gelse, hareketi yapana kadar kendimi aç bırakıyorum, çünkü ebedi bilincim benim Tanrı sevgisi ve benim için en yüksek sevgi bu. Teslim olma eylemi inanç gerektirmez, ama sonsuz bilincimden biraz daha fazlasını elde etmek için inanç gerekir, çünkü paradoks budur." Kendini Concluding Unscientific Postscript şöyle açıklıyor: "O kitapta [Korku ve Titreme] yazara göre, mükemmel bir kararın Hıristiyanlığın ne olduğu ve her dogmatik kategori için özellikle belirleyici hale gelmesiyle sıçramanın nasıl olduğunu algılamıştım. . Bu, ne Schelling'in entelektüel sezgisiyle ne de Schelling'in fikrini hiçe sayan Hegel'in onun yerine koymak istediği şeyle, yöntemin ters işleyişiyle elde edilebilir. "Korku ve Titreme'ye" göre tüm Hristiyanlığın kökleri paradoks içindedir -evet, korku ve titremeye dayanır (bunlar özellikle Hristiyanlığın ve sıçramanın umutsuz kategorileridir) - ister kabul edin (yani, bir inanan) ister reddedin. (paradoks olduğu için)." 
Kierkegaard'a göre etik dünyası ifşayı talep eder ve gizliliği cezalandırır, ancak estetik gizliliği ödüllendirir. Kierkegaard, " Yunan trajedisi kördür" der. Bir oğul babasını öldürür, ancak bunun babası olduğunu çok sonra öğrenir. Abla kardeşini feda edecek ama bunu kritik anda fark ediyor." 
İbrahim yaptığı her şeyi sakladı. Sarah, Eliezer ve Isaac'tan her şeyi sakladı. Ama İbrahim'in "açık olamaması" onun için "korkunç". Tüm olay hakkında mutlak sessizliğini koruyor. İbrahim gibi tek bir kişi, "imanın tüm içeriğini forma aktarabilir, ancak bu, onun inancı anladığı, ona nasıl girdiğini veya ona nasıl girdiğini anladığı anlamına gelmez." Abraham, Kierkegaard'ın " yansıtıcı keder " dediği şeyi yaşıyordu ama sadece keder değil, aynı zamanda bilinmeyen bir güçle yeni bir ilişki kurmaya başladığı için neşe de yaşıyordu. Hem keder hem de neşe, bir kişiyi içsel yansımada sessiz tutabilir, belki de İbrahim'in hissettiği her ikisinin bir karışımıdır.
Yansıtıcı kederin sanatsal bir şekilde tasvir edilmesini engelleyen şey, dinginlikten yoksun olması, asla kendisiyle uyuma girmemesi veya tek bir kesin ifadede durmamasıdır. Hasta bir adamın acı içinde kendini bir o yana bir bu yana savurması gibi, yansıtıcı keder de nesnesini ve ifadesini bulma çabası içinde savrulup durur. Keder ne zaman sükunet bulursa, o zaman içsel özü yavaş yavaş dışarıya doğru yol alır, dışsal olarak görünür hale gelir ve böylece sanatsal temsile de konu olur. Kendi içinde dinlenmeyi ve huzuru bulur bulmaz, içten dışa doğru bu hareket kaçınılmaz olarak başlar; yansıtıcı keder, kanın bedenin yüzeyinden çekilmesi gibi ters yönde hareket eder ve ani soluklukta varlığına dair yalnızca bir ipucu bırakır. Yansıtıcı kedere herhangi bir karakteristik dışsal değişim eşlik etmez; daha başlangıcında bile hızla içe döner ve sadece dikkatli bir gözlemci onun kayboluşundan şüphelenir; daha sonra mümkün olduğunca göze batmayacak şekilde dış görünüşü üzerinde dikkatli bir nöbet tutar. Bu şekilde içeriye çekilerek, sonunda kalabileceğini umduğu bir muhafaza, en içteki bir girinti bulur; ve şimdi monoton hareketine başlar. Bir sarkaç gibi ileri geri sallanır ve bir türlü durulamaz. Her zaman en baştan başlar ve her şeyi gözden geçirir, daha önce yüzlerce kez yaptığı gibi tanıkları prova eder, ifadelerini harmanlar ve doğrular, ama görev asla bitmez.Monotonluk zaman içinde zihin üzerinde uyutucu bir etki yaratır. Çatıdan damlayan suyun monoton sesi gibi, bir çıkrığın monoton uğultusu gibi, yukarıdaki katta ölçülü adımlarla ileri geri yürüyen bir adamın monoton sesi gibi, yansıtıcı kederin bu hareketi de sonunda ona belirli bir uyuşuk rahatlama hissi verir ve ilerleme yanılsaması sağlayan bir gereklilik haline gelir. Sonunda bir denge kurulur ve kendisi için dışsal bir ifade elde etme ihtiyacı, bu ihtiyaç bir ya da iki kez kendini göstermiş olsa da, artık sona erer; dışarıda her şey sessiz ve sakindir ve uzaklarda, küçük gizli girintisinde, keder, yeraltındaki bir zindanda sıkı bir şekilde korunan bir mahkum gibi yaşar ve yıllarca küçük muhafazası içinde monoton bir şekilde ileri geri hareket ederek, kederin uzun ya da kısa yolunu kat etmekten asla yorulmaz. 
— Hıristiyanlık dünyaya girdiğinde ne profesör ne de yardımcı doçent vardı - o zaman bu herkes için bir paradokstu. Şimdiki nesilde her on kişiden birinin yardımcı doçent olduğu varsayılabilir; sonuç olarak bu, on kişiden sadece dokuzu için bir paradokstur. Ve nihayet zamanın doluluğu geldiğinde, o eşsiz gelecek, kadın ve erkek yardımcı doçentlerden oluşan bir nesil yeryüzünde yaşayacaktır - o zaman Hıristiyanlık bir paradoks olmaktan çıkacaktır. Öte yandan, ne istediğini bildiği varsayımıyla paradoksu açıklamayı kendine görev edinen kişi, doğrudan bunun bir paradoks olması gerektiğini göstermeye odaklanacaktır. Tarifsiz sevinci açıklamak - bu ne anlama gelir? Bunun hem şu hem de bu olduğunu açıklamak mı? ... Her şeyin açıklayıcısı, performans başlamadan önce her şeyi hazırlamıştır ve şimdi başlar. Dinleyiciyi kandırır; sevinci unutulmaz olarak adlandırır ve sonra yeni bir sürpriz, gerçekten şaşırtıcı bir sürpriz - onu dile getirir. Bu unutulmaz neşenin, var olan bir insanın sonsuz ve sonlu olandan oluştuğu, zamanın içinde yer aldığı, dolayısıyla var olduğu için içindeki ebedi neşenin unutulmaz hale geldiği çelişkisine dayandığını varsayalım; bu, var olan kişi var olduğu için şekillenemeyen yüce bir nefes çekişi haline gelir. Bu durumda açıklama onun unutulmaz olduğu şeklinde olacaktır; başka bir şey olamaz - saçmalık yok.
Kierkegaard şöyle der: "Eğer Calchas değil de Agamemnon'un kendisi Iphigenia'yı öldürmek için bıçağı çekmiş olsaydı, son anda birkaç kelime söylemiş olsaydı, sadece kendini küçük düşürmüş olurdu, çünkü eyleminin anlamı zaten herkes için açıktı, saygı, sempati, duygu ve gözyaşı süreci tamamlanmıştı ve o zaman da hayatının ruhla hiçbir ilişkisi yoktu - yani ruhun öğretmeni ya da tanığı değildi.
İbrahim hakkında şöyle der: "Eğer görev farklı olsaydı, Rab İbrahim'e İshak'ı Moriya Dağı'na getirmesini emretseydi, böylece yıldırımını İshak'a çarptırabilir ve onu bu şekilde kurban olarak alabilirdi, o zaman İbrahim açıkça yaptığı gibi gizemli bir şekilde konuşmakta haklı olurdu, çünkü o zaman kendisi ne olacağını bilemezdi. Ancak İbrahim'e verilen görev göz önüne alındığında, kendisi harekete geçmek zorundadır; sonuç olarak, kritik anda kendisinin ne yapacağını bilmek zorundadır ve sonuç olarak İshak'ın kurban edileceğini bilmek zorundadır." Kierkegaard başka bir kitabında bunu şu şekilde ifade eder: "Vaiz ile birlikte şöyle dememeliyiz (Vaiz 4: 'Yalnız olanın vay haline; düşerse onu kaldıracak başka kimse yok' dememeliyiz, çünkü insanlarla birlikte yaşayan için de yalnız olan için de hem kaldıran hem de indiren Tanrı'dır; 'Vay haline' diye ağlamayacağız, ama kesinlikle 'Ah, yoldan çıkmasın' diye ağlayacağız, çünkü o gerçekten de tek başına, Tanrı'nın çağrısına mı uyuyor yoksa ayartıcı bir sese mi, çabasına meydan okuma ve öfkenin karışıp karışmadığını görmek için kendini sınıyor. "
Tanrı'nın İbrahim'e verdiği görev o kadar dehşet vericiydi ki, kimse onu anlamayacağı için bunu kimseye anlatamazdı. Estetik kadar etik de bunu yasaklıyordu.<ref name="Either/Or part 2 P. 348">Either/Or part 2 P. 348</ref> İbrahim bir iman şövalyesi oldu çünkü Tanrı'nın kendisinden istediğini yapmaya istekliydi. "Çektiği acılarla kimseyi rahatsız etmedi." İbrahim etik söz konusu olduğunda hatalıydı ama Mutlak söz konusu olduğunda haklıydı. Kierkegaard şöyle der: "Yanlışta olmayı istemek sonsuz bir ilişkinin ifadesidir ve doğruda olmayı istemek ya da yanlışta olmayı acı verici bulmak sonlu bir ilişkinin ifadesidir! Bu nedenle, her zaman yanlışta olmak geliştiricidir - çünkü yalnızca sonsuz olan geliştirir; sonlu olan geliştirmez!" İbrahim'in Tanrı'yla olan ilişkisinde yapabileceği en fazla şey neydi? Tanrı'ya olan bağlılığına sadık kalmak. Bunu, görevini yerine getirme niyetiyle bıçağı gerçekten kaldırarak başardı. Kısacası, harekete geçti. Burada niyet sonuçtan daha önemliydi. İmanı vardı ve Tanrı'yı hoşnut etmek için daha ileri gitmesine gerek yoktu.
İnanç, bir insanın içindeki en yüksek tutkudur. Belki her kuşakta imana gelmeyen pek çok kişi vardır, ama hiç kimse daha ileri gitmez. Günümüzde de bunu bulamayan pek çok kişi olup olmadığına ben karar veremiyorum. Yalnızca kendimden söz etmeye cüret ediyorum, daha gidecek uzun bir yolu olduğunu gizlemeden, bu nedenle önemsiz bir şey haline getirerek kendini büyük olandan kandırmak istemeden, bir an önce atlatmak isteyebileceği bir çocukluk hastalığı. Ancak yaşamın imana gelmeyen kişi için de yeterince görevi vardır ve bunları dürüstçe severse, yaşamı asla en yüce olanı algılayan ve kavrayanların yaşamlarıyla kıyaslanamayacak olsa bile boşa gitmeyecektir. Ancak imana gelen kişi (olağanüstü yetenekli ya da sade ve basit olması fark etmez) imanda durma noktasına gelmez. Gerçekten de, birisi ona aşkta durma noktasına geldiğini söylerse, tıpkı bir aşığın buna kızması gibi, buna kızacaktır; çünkü şöyle cevap verecektir: Ben hiçbir şekilde durmuyorum. Bütün hayatım onun içinde. Yine de daha ileri gitmez, başka bir şeye geçmez, çünkü bunu bulduğunda, o zaman başka bir açıklaması vardır.


## Regine.
Kierkegaard şöyle der: "Kendi gücümle sonluluğa ait en ufak bir şeyi elde edemem, çünkü gücümü sürekli olarak her şeyden vazgeçmek için kullanırım. Kendi gücümle prensesten vazgeçebilirim ve bu konuda surat asmayacağım, acımda neşe, huzur ve dinlenme bulacağım, ama kendi gücümle onu geri alamam, çünkü tüm gücümü boyun eğmek için kullanıyorum. Öte yandan, o muhteşem şövalye, inançla, onu saçma sapan erdemle elde edeceğini söylüyor. Ama bu hareketi yapamam. Başlamak istediğim anda her şey tersine dönüyor ve teslimiyetin acısına sığınıyorum. Hayatta yüzebilirim ama bu mistik havada süzülmek için çok ağırım." 
Prensesin ve "Agnes ile deniz adamının" hikâyesi otobiyografik olarak yorumlanabilir. Burada Kierkegaard, Regine Olsen ile olan ilişkisini anlamasına yardımcı olması için Abraham'ın öyküsünü kullanıyor. "Sonluluk" söz konusu olduğunda onun tek aşkıydı ve ondan vazgeçti. Kierkegaard, prensese âşık olan genç adamın "bir başkasını severken bile kişinin kendine yetmesi gerektiği şeklindeki derin sırrı" öğrendiğini söyler. Artık prensesin ne yaptığıyla sınırlı olarak ilgilenmez ve tam da bu onun [inanç] hareketini sonsuz bir şekilde yaptığını kanıtlar." 
Kierkegaard, Günlüklerinde Agnes ve Merman'dan da bahsetmiştir: "Agnes ve Merman [efsanesini] hiçbir şairin aklına gelmeyen bir açıdan uyarlamayı düşündüm. Deniz Adamı bir baştan çıkarıcıdır, ancak Agnes'in sevgisini kazandığında bundan o kadar etkilenir ki, tamamen ona ait olmak ister. - Ama bunu yapamaz, çünkü onu tüm trajik varoluşuna sokması gerekir, belirli zamanlarda bir canavara dönüşür, vb. Kilise onları kutsamaz. Umutsuzluğa kapılır ve çaresizliği içinde denizin dibine dalar ve orada kalır, ancak Agnes onun yalnızca onu aldatmak istediğini düşünür. Ama bu şiir, her şeyin gülünçlük ve saçmalık etrafında döndüğü o sefil, sefil çöp değil. Böyle bir karmaşıklık ancak (tüm büyücülükleri çözdüğü için bu adı almıştır) dinsel tarafından çözülebilir; Merman inanabilseydi, belki de inancı onu bir insana dönüştürebilirdi." 
Kierkegaard ilk aşkını Regine'de tattı ve bunun "güzel ve sağlıklı ama mükemmel olmadığını" söyledi. Regine, ilk aşkı ikinci aşkıydı; sonsuz bir aşktı. Ama Tanrı'ya hizmet etmek için istifa etti. Regine'e kendisinin nasıl değiştiğini, Cordelia'nın Baştan Çıkarıcının Günlüğü'nde onunla baştan çıkarıcı arasında geçenleri açıklayamayacağı kadar açıklayamıyordu. "Kimseye güvenemezdi, çünkü güvenecek kesin bir şeyi yoktu. İnsan bir rüya gördüğünde anlatabilirdi, o gerçekti ama yine de ondan bahsetmek ve sıkıntılı zihnini rahatlatmak istediğinde anlatacak hiçbir şey yoktu. Bunu çok keskin bir şekilde hissetti. Bunu kendisinden başka kimse bilemezdi, ama yine de bu, onun üzerine ürkütücü bir ağırlıkla yükleniyordu." Abraham, Sarah'ya da Eliezer'e de güvenemezdi.


## Eleştiri.
Bazıları bu kitabı varoluşçu hareketin temel taşlarından biri olarak övmüştür. Kierkegaard'ın kendi zamanında bu kitap eleştirilmiştir ve Kierkegaard'ın bu eleştiriye verdiği yanıt Kierkegaard'ın Günlükleri'nde yer almaktadır.
Kierkegaard'ın çağdaşı olan Hans Martensen, fikirleri hakkında şunları söylemiştir:
"Varoluş," "birey," "irade," "öznellik," "katıksız bencillik," "paradoks," "inanç," "skandal," "mutlu ve mutsuz aşk," - Kierkegaard bu ve benzeri varoluş kategorileriyle sarhoş olmuş, hatta kendinden geçmiş gibi görünür. Bu nedenle tüm spekülasyonlara karşı ve aynı zamanda inanç üzerine spekülasyon yapmaya çalışan ve vahyin hakikatlerini anlamaya çalışan kişilere karşı savaş ilan eder: çünkü tüm spekülasyonlar zaman kaybıdır, öznel olandan nesnel olana, gerçek olandan ideal olana götürür, tehlikeli bir dikkat dağınıklığıdır; ve tüm aracılıklar varoluşa ihanet eder, gerçek yaşamda kararlaştırılandan haince uzaklaştırır, fikir yardımıyla inancın tahrif edilmesidir. Kendisi hayal gücüyle fazlasıyla donatılmış olsa da, gelişiminin çeşitli aşamaları boyunca bireyselliğinin seyri, onun için gerçek olan ve değerini sadece ona ulaşmak için bir kenara atılması gereken ideal yüceliklerden alan gerçek olana ulaşmak için sürekli olarak ideale ölmek olarak tanımlanabilir. Kierkegaard'ın en derin tutkusu sadece etik değil, sadece etik-dinsel değil, etik-dinsel paradokstur; Hıristiyanlığın kendisidir - bu onun kavrayışına kendini böyle gösterir. Hıristiyanlık onun için sadece göreceli bir paradoks değil, ilahi olarak saçmadır (Credo quia absurdum), - Yani, Kutsal Yazıların ve Kilise'nin başından beri öğretisi olan, günaha ve dünyeviliğe kapılmış doğal insanla ilgili olarak - ama tüm akla meydan okuyarak inanılması gereken mutlak paradoks, çünkü her ideal, her bilgelik düşüncesi orada dışlanır ve her durumda insan için kesinlikle erişilemezdir. İman onun için, günah ve suçluluk bilinciyle heyecanlanan, anlayışa meydan okuyarak paradoksu kendine mal eden ve tamamen pratik bir doğaya sahip olduğu, sadece iradenin bir eylemi olduğu için her türlü kavrayışın, her türlü tefekkürün dışlandığı en yüksek gerçek tutkudur.
"Din ve Etik Ansiklopedisi" adlı kaynağın bir makalesinde şu ifadelere yer verilmiştir: "B'nin Papers'ını kaleme alırken [Kierkegaard], kişisel olarak Hıristiyanlığı daha derinlemesine anlamış ve B'nin etik-dinsel perspektifinden daha yüce bir yaşam aşamasını idrak etmeye başlamıştır. Daha üstün ve belirgin bir Hıristiyan biçimi, 'Korku ve Titreme' eserinde kendini gösterir. Bu eserin mesajı, İbrahim'e etik açıdan yanlış olanı yapması, yani İshak'ı kurban etmesi emredildiğinde, Tanrı'yla olan erdemi ve kişisel ilişkisi gereği itaat etmesiyle vurgulanır. Kendisine olan inancı, dünyevi riskleri göze alarak gerçekleştirmiş ve yine de bunun meyvesini yiyeceğine inanmıştır. Bu tür bir inanç sıradan ya da kolay elde edilen bir durum değildir; aksine, Mutlak olanla akıl arasında meydan okuyan bir bağıntıdır ve yalnızca sonsuz bir tutkulu özveriyle kazanılabilir ve sürdürülebilir."
1921'de David F. Swenson, "Korku ve Titreme, İbrahim'in oğlunu kurban etmesinin öyküsünü kullanır. İbrahim trajik bir kahraman değildir, çünkü o, Yeftah ya da Romalı konsolos gibi, eylemi için daha yüksek bir etik gerekçe gösteremez. Oğlunu kurban etme niyetinin tamamen kişisel bir motivasyonu vardır ve bunu hiçbir toplumsal etik kabul edemez; çünkü hayatının veya içinde bulunduğu durumun ortaya koyduğu en yüksek etik yükümlülük, babanın oğlunu sevme görevidir. İbrahim bu nedenle ya bir katildir ya da bir İnanç kahramanıdır. Ayrıntılı açıklama, İbrahim'in durumunu diyalektik ve lirik olarak aydınlatır, etiğin teleolojik olarak askıya alınmasını, Tanrı'ya karşı mutlak bir görev varsayımını ve İbrahim'in yönteminin tamamen özel karakterini sorunsal olarak ortaya koyar; böylece bireyin, tüm kuralların aksine, tam olarak bir birey olarak topluluktan daha yüksek olduğu bir ilişkinin paradoksal ve aşkın karakterini gösteriyor." İskandinav Çalışmaları ve Notları Cilt VI, No. 7 Ağustos 1921 David F. Swenson: Søren Kierkegaard s. 21
1923'te Lee Hollander, "Fear and Trembling'in" girişinde şunları yazdı:
İbrahim, istisnai bir duruma ve estetik bir bireyin perspektifine sığınmayı seçer; ancak bu seçim, "korku ve titreme" içinde ve Tanrı'nın açık buyruğuna dayanarak gerçekleşir! O, gerçek bir "iman şövalyesi"dir. Ancak, bu tanrısal ilişki, yalnızca İbrahim'in kendi bakış açısıyla kesin olabileceğinden, onun eylemi başkaları için tam anlamıyla anlaşılamaz. Mantık, genel yasayı aşmayı tercih eden bireyin mutlak paradoksuyla karşılaştığında geri çekilir.
Jean-Paul Sartre, Kierkegaard'ın fikirlerini 1948 tarihli "Varoluşçuluk ve Hümanizm" adlı kitabında şöyle ele aldı:
Gerçekte, kişi kendi kendine, herkes kendisinin yaptığı gibi yapsaydı ne olurdu diye sormalıdır; ne de kişi bu rahatsız edici düşünceden bir tür kendini kandırma dışında kaçabilir. "Herkes bunu yapmaz" diyerek kendini mazur göstermek için yalan söyleyen kişinin vicdanı rahat olmamalıdır, çünkü yalan söyleme eylemi inkar ettiği evrensel değeri ima eder. Bu kılık değiştirmiş haliyle onun ıstırabı kendini açığa vurur.
Bu Kierkegaard'ın "İbrahim'in ıstırabı" olarak adlandırdığı ıstıraptır. Hikayeyi biliyorsunuz: Bir melek İbrahim'e oğlunu kurban etmesini emretti: ve eğer gerçekten bir melek ortaya çıkıp "Sen İbrahim, oğlunu kurban edeceksin" dediyse, itaat etmek zorunluydu. Ancak böyle bir durumda herkes, ilk olarak, gerçekten bir melek olup olmadığını ve ikinci olarak da benim gerçekten İbrahim olup olmadığımı merak edecektir. Kanıtlar nerede? O halde, kendi seçimimle, kendi insan anlayışımı insanlığa empoze etmek için uygun kişi olduğumu kim kanıtlayabilir? Asla bir kanıt bulamayacağım; beni buna ikna edecek hiçbir işaret olmayacak.
1949'da Helmut Kuhn, Tanrı'yı takip etme seçiminin dehşetini yazdı. "Her şeyin kazanıldığı veya kaybedildiği belirleyici eyleme, Kierkegaard tarafından formüle edilen ve Varoluşçuların çoğunluğu tarafından sadakatle onaylanan bir kavram olarak seçim denir. Terimin genel anlamıyla seçim, çeşitli olasılıklar arasından birini tercih etme veya bir veya iki alternatif lehine karar verme eylemidir. Ve her seçim, en azından potansiyel olarak, ahlaki bir öneme sahip olduğundan, diğer tüm alternatiflerin altında yatan birincil alternatif, iyi ve kötü olacaktır. Bu sağduyu görüşüne göre seçim, iyi ile kötü arasında yer alır. Kierkegaard ve onun modern takipçileri tamamen farklı bir seçim fikrine sahipler. Her şeyden önce, söz konusu eylemin, uyanık varoluşumuzun her dakikasında hayatımızı sürdürdüğümüz o önemsiz kararlarla karıştırılmaması gerektiğinde ısrar ediyorlar. Bu "küçük seçimlerin" her biri, önceden belirlenmiş bir amaca yönelik bir araç seçimi olarak analiz altında kendini gösterecektir. Kendilerinin altında yatan ve onlara rehberlik eden bir önceki belirlemeyi yürürlüğe koyarlar. Ahlakçılar ve filozoflar olarak biz esas olarak bu yürütme faaliyetiyle ilgilenmiyoruz. Bunun yerine, tüm varoluşumuzun bağlı olduğu, bizi yol ayrımına getiren ana eylemlere odaklanmalıyız ve o zaman seçimimiz, Ya / Veya korkusu bizi ya kurtaracak ya da mahvedecek. Düzenleyici ilke olarak günlük hayatımızın küçük seçimlerini canlandıran bu Büyük Seçimdir." 
Bernard Martin sordu, "İncil'deki İbrahim'e oğlunu kurban etme ilahi emrinin vahiyi, (Kierkegaard'ı izleyerek) sorabiliriz, şeytani ele geçirme mi yoksa vecd mi? Ve "sıradan aklın etik ve mantıksal normlarının" açık ve kolay uygulanabilir ölçütler oluşturduğu kabul edilse bile, vahiydeki vecd aklının sıradan akıldan temelde nasıl bir farkı vardır, duygusal bir "sarsıntı" bir yana, yalnızca sıradan aklın ilkelerini onaylar ve yükseltir? Bununla birlikte, Kierkegaard için "duygusal sarsıntı", hiçbir şeyi veya her şeyi ifade edemeyecek dışsal bir olaydır.
Josiah Thompson, Kierkegaard'ın hayatının bir biyografisini yazdı ve içinde şöyle dedi:
Johannes de Silentio Korku ve Titreme'ye "Sadece ticaret alanında değil, fikirler dünyasında da çağımız düzenli bir açık artırma düzenliyor," diye başlar. Yüz sayfa sonra benzer şekilde ticari bir notla bitiriyor: "Hollanda'da bir keresinde pazar baharat için oldukça sıkıcıyken, tüccarlar fiyatları sabitlemek için birkaç kargoyu denize döktüler." Kitabın ticari metaforlarla örülü bu çerçevesi tesadüfi değil, temel bir kutupluluğa işaret etmeyi amaçlayan bir araçtır. Bir tarafta ticaret ve akıl dünyası - dolar hesapları yapan ticaret adamları ve Johannes Silentio'ya göre "iyi düzenlenmiş bir devlette sağlam bir emeklilik maaşı ve emin umutlarla (...) varoluş içinde güven içinde yaşarlar; varoluşun sarsıntılarıyla aralarında yüzyıllar ve hatta binyıllar vardır." Diğer tarafta ise, İsa'nın annesi Meryem, Havariler ve hepsinden önemlisi İbrahim gibi, kendi yaşamlarında bu tür sarsıntılara maruz kalmış tek tek bireyler yer almaktadır. Bu özel bireyler, ruhları belirsizliğin askısında gerilmiş, ateşli hale gelmişlerdir. Zihinleri absürdlükle alevlenmiş, hayatları doğaüstü bir parıltıyla yanmaktadır.
Fordham Üniversitesi'nden Mark C. Taylor şöyle yazıyor: "İbrahim Tanrısı, sadık hizmetkarlarının tam itaatinden daha azını talep etmeyen, her şeye gücü yeten Rab ve Efendidir. Tanrı'nın aşkın ötekiliği, dini bağlılık ile bireyin kişisel arzusu ve ahlaki görevi arasında bir çarpışma olasılığı yaratır. Böyle bir çatışma gelişirse, sadık benlik, arzusundan vazgeçmek ve görevi askıya almak konusunda İbrahim'i izlemelidir - bu, kişinin kendi oğlunu feda etmesi veya sevdiğini terk etmesi anlamına gelse bile. (. . . ) Mutlak Paradoks, mutlak ya-ya da'yı ortaya koyarak mutlak bir karara neden olur. Ya inan ya da gücen. Hristiyan bakış açısına göre, bu önemli karar sonsuz öneme sahiptir.
Başka bir bilgin şöyle yazıyor: "Kierkegaard, İbrahim hakkında yazarak, patriğin yolunda yürüme pandomimi yapabilir, ancak fedakarlığı gerçekleştirmek için gerekli olan inanç sıçramasından aciz kalacaktır. Şair, tanrıları yatıştırmak için kızını feda eden Agamemnon gibi trajik kahramanlar tarafından gerçekleştirilen sonsuz boyun eğme hareketine ulaşabilir, ancak bu jest sonsuza kadar yalnızca İbrahim'in mutlak inancının vekili olarak kalacaktır. İbrahim, imkansızın gerçekleşeceği ve tüm insan hesaplamalarının terk edildiği saçma sayesinde inandı. Yorumcu, şövalyenin absürt hareketine yaklaşmaya çalışır, ancak inancı olmadığı için aşkın sıçramayı gerçekleştirmesi yasaktır. Hikayeyi anlatmak için kavramların dolayımına zorunlu olarak güvenen yorumcu, İbrahim'in durumunun benzersizliğini arzulayamaz. Kierkegaard'ın açıklamasının ikinci ve dördüncü versiyonları, İncil'deki modelin aksine, hayali İbrahim'in eve döndüğünü açıkça belirtir. Yaratılış Kitabı'ndaki ata, eve doğru bir an bile bakmaz, yabancı bir ülkede yaşamaya devam eder. Beersheba'ya yerleşip orada bir mezar yeri satın aldığında, "Ben bir yabancıyım ve sizinle misafirim" diye itiraf ediyor. (Yaratılış 23.4) Sahip olduğu her şeyden, ailesinden ve komşularından vazgeçer ve imanla desteklendiği için, kaybının yasını asla tutmaz. Kierkegaard'ın belirttiği gibi, sadece insan olsaydı, geride bıraktıklarına ağlar ve özlerdi.
Bir eleştirmen, "Ya / Veya ile aynı yıl, 16 Ekim 1843'te çıkan Fear and Trembling adlı küçük kitapta Johannes de Silentio tarafından Regine ile olan ilişki tam bir orkestra ile oynanıyor" diyor. İbrahim'in İshak'ı sunmak için Moriah Dağı'na yaptığı yolculuğun öyküsü üzerine dört kez. Bu, Absürt sayesinde inanan "imanın babası" olarak İbrahim'e yapılan methiye ile devam eder. İkili anlam açıktır, İbrahim hem oğlunu adak olarak getiren baba, hem de Regine'i sunan Kierkegaard'dır." .
Julie Watkin ", Kierkegaard'ın Felsefesinin Tarihsel Sözlüğü" adlı kitabında Kierkegaard'ın Regine Olsen ile ilişkisi hakkında daha fazla bilgi verdi. Kierkegaard'ın Regine'i unutmanın bir yolu olarak "Ya/Ya da", "Korku ve Titreme" ve "Tekrar'ı" yazdığını söylüyor.
John Stewart'ın kitap eleştirisi, Hegel'i kitabın tüm yapısından uzaklaştırıyor, diye yazmıştı 2007'de, "... Hegel'e yapılan bu imalarda özlü bir felsefi tartışma bulmak isteyen bir yorumcunun önünde hiçbir şey duramaz ve kesinlikle Hegel'in ve Kierkegaard'ın din felsefesi veya siyaset teorisi hakkındaki görüşlerinin aynı veya birbiriyle tutarlı olduğunu düşünmek için hiçbir sebep yoktur. Ancak görüşlerinin bu soyut karşılaştırması, metinde neyin söz konusu olduğunu açıklamaz. Burada Hegel'e yapılan atıfların ana noktası, Hegel'in felsefesindeki belirli bir doktrini değil, Heiberg ve Martensen'i eleştirmektir." "Korku ve Titreme," "İroni Kavramı ile karşılaştırıldığında bunun daha net hale geldiğini söylüyor.
1838'de Kierkegaard şöyle yazdı:
Hıristiyanlıkla çok daha içsel bir ilişki kurmak için çalışacağım, çünkü şimdiye kadar onun hakikati için savaşırken bir bakıma tamamen dışında durdum; Kireneli Simon gibi (Luka 23:26), Mesih'in haçını tamamen dışsal bir şekilde taşıdım.
Fransa'da Emmanuel Levinas Kierkegaard'ı eleştirdiğinde ve Jacques Derrida onu savunduğunda ünlü bir tartışma çıktı. Tartışma, Korku ve Titreme metnine ve bir inanç uygulayıcısının etik olarak kabul edilip edilemeyeceğine odaklandı.
Walter Kaufmann, inanç ve ahlaka değinmiştir:Tanrı'nın vicdanımıza ve aklımıza asla aykırı gelemeyeceği gerçekten belit olsaydı -ahlaki yargılarımızı paylaşması gerektiğinden emin olabilseydik- Tanrı etik söz konusu olduğunda gereksiz olmaz mıydı? Sadece fazlalık mı? Kierkegaard, Tanrı gerçekten yaşamlarımızda ahlaki bir fark yaratacaksa, O'nun aklımıza ve vicdanımıza karşı gelebileceğini ve yine de O'na itaat edilmesi gerektiğini kabul etmemiz gerektiğinde ısrar eder. Walter Kaufmann 1962, "Günümüze" Giriş, Soren Kierkegaard 1846


## Kierkegaard'ın Türkçeye Çevrilmiş Eserleri.
  - "Günlüklerden ve Makalelerden Seçmeler,Dergah Y."
  - "Dolayımsız Erotik veya Müzikal Erotik Evreler, Pinhan Y."
  - "Ölümcül Hastalık Umutsuzluk, Doğu Batı Y."
  - "Korku ve Titreme, Ketebe"
  - "İtirazlara Cevaben Evlilik Üzerine Muhtelif Gözlemler, Pinhan Y. "
  - "Sevginin İşleri, Pinhan Y." 
  - " Ya / Ya Da, Alfa Y."
  - " Suçlu Mu? Suçsuz Mu?, Pinhan Y. "
  - " Tekerrür,Pinhan Y. "
  - " Hakikat Şaraptadır,Pinhan Y. "
  - "İroni Kavramı, İmge Y. "


## kaynaklar.
  - "Korku ve Titreme"   Telif Hakkı 1843 Søren Kierkegaard – Kierkegaard'ın Yazıları  6 – telif hakkı 1983 – Howard V.Hong
  - "Felsefi Fragmanların Bilimsel Olmayan Son Yazısı I. Cilt", Johannes Climacus, editör Søren Kierkegaard, Telif hakkı 1846 – Düzenleyen ve Çeviren Howard V. Hong ve Edna H. Hong 1992 Princeton University Press
  - "Ya/Veya Cilt I" Düzenleyen Victor Eremita, 20 Şubat 1843, çeviren: David F. Swenson ve Lillian Marvin Swenson Princeton University Press 1971
  - "Ya/Veya Cilt 2", Düzenleyen Victor Eremita, 20 Şubat 1843, Hong 1987


### İkincil kaynaklar.
  - "Christian Ethics" : (Genel kısım) Martensen, H. (Hans), 1808–1884  Spence, C., tr
  - "Søren Kierkegaard, A Biography", by Johannes Hohlenberg, Çeviren: TH Croxall, Pantheon Books, 1954
  - "Kierkegaard", yazan Josiah Thompson, Alfred A. Knopf, 1973
  - "Kendiliğe Yolculuklar: Hegel & Kierkegaard", yazan Mark C. Taylor Fordham University Press, 2000
  - "Kierkegaard Felsefesinin Tarihsel Sözlüğü", Yazan Julie Watkin, Scarecrow Press, 2001
  - "Kierkegaard'ın Hegel'le İlişkileri Yeniden Değerlendirildi", Cambridge University Press Jon Stewart 2007