# Girişimcilik
Girişimcilik, ekonomik değerin ortaya çıkarılması veya elde edilmesidir. Bu tanımla girişimcilik, genellikle bir iş kurarken normalde karşılaşılanın ötesinde risk içeren ve sadece ekonomik olanlardan başka değerleri de içerebilen bir değişim olarak görülür.
Girişimci, bir veya daha fazla iş kuran ve/veya bunlara yatırım yapan, risklerin çoğunu üstlenen ve ödüllerin çoğundan yararlanan kişidir. İş kurma süreci ise "girişimcilik" olarak bilinir. Girişimci genellikle bir yenilikçi, yeni fikirlerin, malların, hizmetlerin ve iş/veya yöntemlerin kaynağı olarak görülür.
Daha dar tanımlar girişimciliği, genellikle küçük bir işletmeye benzer şekilde yeni bir işletmeyi tasarlama, başlatma ve işletme süreci veya ("İşletme Sözlüğü" 'ne göre) "kâr elde etmek için bir işletme girişimini tüm riskleriyle birlikte geliştirme, organize etme ve yönetme kapasite ve isteği" olarak verilmiştir. Bu işletmeleri kuran kişilere genellikle "girişimci" denir.
Girişimcilik tanımları, bir start-up kurmanın getirdiği yüksek riskler nedeniyle tipik olarak işletmelerin kurulmasına ve işletilmesine odaklanırken, yeni kurulan işletmelerin önemli bir kısmı "fon eksikliği, kötü iş kararları, hükümet politikaları, ekonomik kriz, pazar talebinin olmaması, trend değişimleri veya tüm bunların birleşimi" nedeniyle kapanmak zorundadır.
Ekonomi alanında, "girişimci" terimi, buluşları veya teknolojileri ürün ve hizmetlere dönüştürme yeteneğine sahip bir varlık için kullanılır. Bu anlamda girişimcilik, hem kurulu firmaların hem de yeni işletmelerin faaliyetlerini tanımlar.


## Girişimciliğe bakış açıları.
21. yüzyılda ulus devletlerin hükûmetleri, ekonomik büyümeyi ve rekabeti iyileştireceği veya teşvik edeceği umuduyla girişimciliği ve girişim kültürünü desteklemeye çalıştı. Arz yönlü ekonominin sona ermesinden sonra, girişimciliğin ekonomiyi canlandırması gerekiyordu.
Akademik bir alan olarak girişimcilik farklı düşünce okullarını bünyesinde barındırır. Yönetim, ekonomi, sosyoloji ve ekonomi tarihi gibi disiplinler içinde incelenir. Bazıları girişimciliğin "girişimciye" tahsis edildiğini düşünür. Bu akademisyenler girişimcinin ne yaptığına ve girişimcinin hangi özelliklere sahip olduğuna odaklanma eğilimindedir. Buna bazen girişimciliğe işlevsel yaklaşım denir. Diğerleri, "girişimcilik süreci"ne ışık tutmak ve faaliyet ve bağlam arasındaki etkileşime dalmak için bireysel bakış açısından saparlar. Bu yaklaşıma bazen süreçsel yaklaşım veya girişimciliğe bağlamsal dönüş/yaklaşım denir.


## Öğeler.
Girişimcilik, ekonomik değer yaratmayı veya çıkarmayı içerir.
Girişimcilik, risk ve inisiyatifle kar elde etmeye çalışan işletmenin sahibi veya yöneticisi olma eylemidir. Girişimciler yönetici olarak hareket eder ve bir girişimin başlatılmasını ve büyümesini denetler. Girişimcilik, bir bireyin veya ekibin bir iş fırsatını tanımladığı ve bunun kullanılması için gerekli kaynakları edindiği ve dağıttığı süreçtir.
19. yüzyılın başlarında Fransız iktisatçı Jean-Baptiste Say, "ekonomik kaynakları daha düşük bir alandan daha yüksek üretkenlik ve daha fazla verim alanına kaydırdığını" söyleyerek girişimciliğin geniş bir tanımını yaptı. Girişimciler yeni ve benzersiz bir şey yaratırlar; değeri değiştirirler veya dönüştürürler.
Firma büyüklüğü büyük ya da küçük fark etmeksizin girişimcilik fırsatlarında yer alabilir. Girişimci olmak için dört kriter vardır. Birincisi, kar elde etmek için kaynakları yeniden birleştirmek için fırsatlar veya durumlar olmalıdır. İkincisi, girişimcilik, belirli bireylere tercihli erişim veya fırsatlar hakkındaki bilgileri tanıma yeteneği gibi insanlar arasındaki farklılıkları gerektirir. Üçüncüsü, bir düzeyde risk almak bir zorunluluktur. Dördüncüsü, girişimcilik süreci, insanların ve kaynakların organizasyonunu gerektirir.
Girişimci, zamanını, enerjisini ve kaynaklarını başkalarına değer yaratmak için kullanır. Bu çabaları için parasal olarak ödüllendirilir ve bu nedenle yaratılan değerden hem tüketicisi hem de girişimcisi faydalanır.
Girişimci bir faktördür ve girişimcilik çalışması Richard Cantillon ve Adam Smith'in 17. yüzyılın sonu ve 18. yüzyılın başındaki çalışmalarına kadar uzanır. Ancak girişimcilik, 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başına kadar teorik olarak büyük ölçüde ve 1970'lerin sonundan bu yana iş ve ekonomide derin bir canlanmaya kadar deneysel olarak göz ardı edildi.
20. yüzyılda girişimcilik anlayışı, 1930'larda ekonomist Joseph Schumpeter'in ve Carl Menger, Ludwig von Mises ve Friedrich von Hayek gibi diğer Avusturyalı ekonomistlerin çalışmalarına çok şey borçludur.
Schumpeter'e göre girişimci yeni bir fikri veya buluşu başarılı bir inovasyon’a dönüştürmeye istekli ve bunu yapabilen kişidir. Girişimcilik, Schumpeter'in "yaratıcı yıkım fırtınası" olarak adlandırdığı şeyi, piyasalar ve endüstriler genelindeki az kaliteli yenilikleri tamamen veya kısmen değiştirmek için kullanır ve aynı anda yeni iş modelleri de dahil olmak üzere yeni ürünler yaratır.
Yaratıcı Yıkımın, endüstrilerin dinamizminden ve uzun vadeli ekonomik büyümeden büyük ölçüde sorumlu olduğu ileri sürülmüştür. Girişimciliğin ekonomik büyümeye yol açtığı varsayımı, içsel büyüme teorisindeki kalıntının bir yorumudur ve bu nedenle akademik ekonomide tartışılmaktadır. Israel Kirzner tarafından öne sürülen alternatif fikir, yeniliklerin çoğunun, pipet yapımında kağıdın plastikle değiştirilmesi gibi, çok daha aşamalı iyileştirmeler olabileceğini öne sürer.


## Girişimcilik fırsatları.
Girişimcilik fırsatları kullanımı şunları içerebilir:
  - İş planı geliştirmek
  - İnsan kaynaklarını işe almak
  - Finansal ve maddi kaynaklar edinmek
  - Liderlik yapmak
  - Girişimin hem başarısından hem de başarısızlığından sorumlu olmak
  - Riskten kaçınmak
Ekonomist Joseph Schumpeter (1883–1950), girişimcinin ekonomideki rolünü "Yaratıcı Yıkım" olarak gördü ve bunu, aynı anda hem eski endüstrileri yok eden hem de yeni endüstriler ve yaklaşımlar getiren yenilikler başlatmak olarak tanımladı. Schumpeter'e göre, yenilikçi girişimcinin getirdiği değişimler ve "dinamik ekonomik denge sağlıklı bir ekonominin normuydu".
Girişimcilik genellikle yeni, küçük, kâr amacı güden yeni kurulan şirketlerle ilişkilendirilirken, girişimci davranışı küçük, orta ve büyük ölçekli firmalarda, yeni ve yerleşik şirketlerde ve gönüllü sektör grupları, hayır kurumları ve hükûmet dahil olmak üzere kâr amacı güden ve kâr amacı gütmeyen kuruluşlarda görülebilir.
Girişimcilik, genellikle aşağıdakileri içeren bir girişimcilik ekosisteminde çalışır:
  - Girişimciliği destekleyen ve girişimcileri ve yeni kurulan şirketleri destekleyen hükûmet programları ve hizmetleri
  - Girişimcilere tavsiye ve rehberlik sunan küçük işletme dernekleri ve kuruluşları gibi sivil toplum kuruluşları (ör. girişimcilik merkezleri veya web siteleri aracılığıyla)
  - Girişimcilik programlarına daha çok destek verilmesi ve daha küçük işletmelere uygun yasalar ve düzenlemeler için hükûmetlere lobi yapan küçük işletme çıkar grupları
  - Girişimcilik kaynakları ve tesisleri (ör. iş kuluçka merkezi ve tohum hızlandırıcıları)
  - Okullar, kolejler ve üniversiteler tarafından sunulan girişimcilik eğitim ve öğretim programları
  - Finansman (ör. banka kredileri, risk sermayesi finansmanı, melek yatırım ve hükûmet ve özel vakıf hibeleri)
2000'lerde, "girişimcilik" teriminin kullanımı, bazı bireylerin (veya ekiplerin) fırsatları nasıl ve neden tanımladığını, bunları uygulanabilir olarak değerlendirdiğini ve sonra bunları kullanmaya karar verdiğini kapsayacak şekilde genişledi. Terim aynı zamanda insanların bu fırsatları yeni ürünler veya hizmetler geliştirmek, yeni firmalar veya endüstriler kurmak ve servet yapmak için nasıl kullanabileceklerini tartışmak için de kullanılmıştır. Girişimcilik süreci belirsizdir çünkü fırsatlar ancak bunlardan yararlanıldıktan sonra tanımlanabilir.
Girişimciler, yeni olasılıklar bulmaya ve karşılanmamış pazar ihtiyaçlarını görmeye yönelik olumlu önyargılar sergilerler ve iş fırsatlarından yararlanma olasılıklarını artıran risk alma eğilimi gösterirler.


## Tarihçe.
### Tarihsel kullanım.
"Girişimci" anlamına gelen "Entrepreneur" Fransızcadan gelen ödünç bir kelimedir. Bu kelime ilk kez Jacques des Bruslons tarafından derlenen ve 1723 yılında yayımlanan adlı Fransızca sözlükte yer almıştır. Özellikle Britanya'da aynı anlamı ifade etmek için "maceracı" teriminin karşılığı olan sıklıkla kullanılırdı.
Girişimciliğin incelenmesi, klasik ekonominin temelini oluşturan 17. yüzyılın sonu ve 18. yüzyılın başında İrlandalı-Fransız ekonomist Richard Cantillon'un çalışmalarına kadar uzanır. Cantillon, terimi ilk olarak, William Stanley Jevons 'un "siyasal ekonominin beşiği" olarak kabul ettiği veya "Genel Olarak Ticaretin Doğası Üzerine Deneme" adlı kitabında tanımladı. Cantillon, terimi, bir ürün için belirli bir fiyat ödeyen ve onu belirsiz bir fiyata yeniden satan, "kaynakları elde etme ve kullanma konusunda kararlar alan ve sonuç olarak girişimin riskini kabul eden" kişi olarak tanımladı. Cantillon, girişimciyi, finansal getiriyi maksimize etmek için fırsatları değerlendirmek üzere kaynakları kasıtlı olarak tahsis eden bir risk alıcı olarak görüyordu. Cantillon, girişimcinin riski üstlenme ve belirsizlikle başa çıkma isteğini vurgulayarak, girişimcinin işlevine dikkat çekmiş ve girişimcinin işlevi ile parayı sağlayan sahibinin işlevini birbirinden ayırmıştır.
Jean-Baptiste Say ayrıca girişimcileri ekonomik kalkınmanın itici gücü olarak tanımlamış ve onların daha az kaynaktan daha üretken alanlara kaynak tahsis eden üretim faktörlerinden biri olarak rollerini vurgulamıştır. Hem Say hem de Cantillon Fransız düşünce okuluna mensuptu ve fizyokratlar olarak biliniyorlardı.
Almanya'daki Orta Çağ loncalarının zamanına kadar uzanan bir geçmişe sahip bu dönemde, bir zanaatkarın girişimci olarak faaliyet gösterebilmesi için özel izin gerekiyordu. Bu, çıraklık eğitimini Meister sertifikasına sahip zanaatkarlarla sınırlayan küçük yeterlilik kanıtıydı (). Bu kurum, Alman İmparatorluğu'nda sözde ticaret özgürlüğü (, 1871'de tanıtıldı) döneminden sonra 1908'de tanıtıldı. Ancak, bir işletme kurmak için yeterlilik kanıtı gerekmiyordu. 1935 ve 1953'te, zanaatkarların yeni bir iş kurmalarına izin verilmeden önce bir Meister çıraklık eğitim sertifikası almalarını gerektiren daha kapsamlı bir yeterlilik kanıtı () yeniden getirildi.
Ashanti İmparatorluğu'nda büyük servet biriktiren adamlar ve kahramanca işlerle kendilerini öne çıkaran başarılı girişimciler büyük adamlar anlamına gelen "Abirempon" olarak adlandırılarak sosyal ve politik tanınma ile ödüllendiriliyordu. MS on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda "Abirempon" unvanı, tüm devletin faydalandığı ticareti yürütenleri kapsayacak şekilde resmîleşti ve siyasallaştı. Devlet, bu tür başarılara ulaşan girişimcileri "arma rozeti" olan Mena (fil kuyruğu) ile ödüllendirdi.


## Girişimciliğin İçeriği.
Girişimcilik spesifik olarak bazı görevleri içerir. Bu görevlerde başarılı olmak girişimcilikte başarılı olmanın temelini oluşturur. Girişimciler:
  - Hedef odaklı hareket eder,
  - Risk alır,
  - Yeni ürünler (mal veya hizmet) bulur veya geliştirir.
  - Yeni süreçler geliştirir.
  - Yeni ihracat pazarları bulur veya genişletir,
  - Yeni hammadde, yarı mamul arz kaynakları bulur.
  - Yeni bir organizasyon yapısı oluşturur.


## Girişimci davranışlar.
### Belirsizlik algısı ve risk alma.
Teorisyenler Frank Knight ve Peter F. Drucker girişimciliği risk alma açısından tanımladılar. Girişimci, kariyerini ve finansal güvenliğini tehlikeye atmaya ve bir fikir adına risk almaya, belirsiz bir girişim için zaman ve sermaye harcamaya isteklidir. Ancak girişimciler genellikle çok fazla risk aldıklarına inanmazlar çünkü belirsizlik seviyesinin diğer insanlar kadar yüksek olduğunu algılamazlar. Knight belirsizliği üç türe ayırmıştır:
  - İstatistiksel olarak ölçülebilen risk (örneğin beş kırmızı ve beş beyaz top içeren bir kavanozdan kırmızı renkli bir top çekme olasılığı)
  - İstatistiksel olarak ölçülmesi zor olan belirsizlik (örneğin beş kırmızı top içeren ancak sayısı bilinmeyen bir beyaz top içeren bir kavanozdan kırmızı bir top çekme olasılığı)
  - İstatistiksel olarak tahmin edilmesi veya öngörülmesi imkansız olan gerçek belirsizlik veya Knightian belirsizliği (örneğin içeriği, renkli top sayısı açısından tamamen bilinmeyen bir kavanozdan kırmızı bir top çekme olasılığı)
Girişimcilik, daha önce var olmayan pazar için yeni bir mal veya hizmet oluşturmayı içerdiğinden, mevcut ürün veya hizmette kademeli iyileştirme yapmak yerine, yeni bir mal veya hizmetin oluşturulmasıdır. ETH Zürich'te 2014 yılında yapılan bir araştırma, tipik yöneticilerle karşılaştırıldığında girişimcilerin daha yüksek karar alma verimliliği ve daha önce keşifsel seçimle ilişkilendirilen frontopolar korteks (FPC) bölgelerinde daha güçlü etkinlik gösterdiğini buldu.


### Bireysel/fırsat bağlantısını tasarlamak.
Shane ve Venkataraman'a göre girişimcilik hem "girişimci bireyler" hem de "girişimci fırsatlar"ı kapsar bu nedenle araştırmacılar, başkalarının yapamadığı fırsatları belirleyen bireylerin doğasını, fırsatların kendisini ve bireyler ile fırsatlar arasındaki bağlantıyı incelemelidir. Öte yandan, Reynolds ve diğerleri, bireylerin girişimcilik çabalarına girmeye motive olmasının temel olarak zorunluluk veya fırsat tarafından yönlendirildiğini, yani bireylerin girişimciliği temel olarak hayatta kalma ihtiyaçları nedeniyle veya başarı ihtiyaçlarını karşılayan iş fırsatlarını belirledikleri için sürdürdüğünü savunmaktadır. Örneğin, daha çok ekonomik eşitsizlik, bireysel düzeyde zorunluluk temelli girişimcilik oranlarını artırma eğilimindedir.


### Fırsat algısı ve önyargılar.
Bir çalışma, kişiliği etkileyen belirli genlerin serbest meslek sahiplerinin gelirini etkileyebileceğini bulmuştur. Bazı insanlar kamuoyunu ve yeni ürün veya hizmetlere yönelik pazar talebini ölçmek için "doğuştan gelen bir yetenek" veya yarı istatistiksel bir anlayışı kullanabilirler. Girişimciler karşılanmamış pazar ihtiyaçlarını ve yeterince hizmet alamayan pazarları görme yeteneğine sahip olma eğilimindedir. Bazı girişimciler başkalarının ne düşündüğünü hissedebileceklerini ve anlayabileceklerini varsaysalar da, kitle iletişim araçları görüşleri ve talebi şekillendirmede önemli bir rol oynar.#YÖNLENDİRME Ramoglou, girişimcilerin o kadar da farklı olmadığını ve "girişimci olmayanlar"ın temelde zayıf kavramsallaştırmalarının, "girişimcilerin" olağanüstü yenilikçiler veya liderler olarak övgü dolu portrelerini sürdürdüğünü savunur Girişimciler genellikle aşırı özgüvenlidir, iş veya yeni ürün/hizmetler açarken/büyütürken kontrol yanılsaması sergilerler.


### Tarzlar.
Girişimci örgütlerdeki farklılıklar genellikle kurucularının heterojen kimliklerini kısmen yansıtır. Fauchart ve Gruber girişimcileri Darwinciler, toplulukçular ve misyonerler olarak üç türe ayırmıştır. Bu girişimci türleri öz görüşlerinde, sosyal motivasyonlarında ve yeni firma yaratma kalıplarında temel şekillerde farklıdır.


### İletişim.
Girişimciler, girişim başlatmak, büyütmek ve devam ettirmek için hem kendi firmalarında hem de dış ortaklar ve yatırımcılarla etkili iletişim yapmalıdır. Girişimcinin, firma personelini birbirine ve firmayı dış firmalara ve müşterilere bağlayan bir iletişim sistemine ihtiyacı vardır. Girişimciler karizmatik lider olmalı, böylece bir vizyonu ekiplerine etkili şekilde iletebilir ve güçlü bir ekip kurmaya yardımcı olabilirler. Vizyonu takipçilere iletmek, dönüşümsel liderin en önemli eylemi olabilir. İkna edici vizyonlar çalışanlara amaç duygusu verir ve bağlılığı destekler. Baum, Kouzes, Posner ve diğerlerine göre vizyon yazılı ifadeler ve yüz yüze iletişimle iletilmelidir. Girişimci liderler vizyonlarını başkalarına ifade etmek için etkili konuşmalı ve dinlemelidir.
İletişim, girişimcilik rolünde çok önemlidir çünkü liderlerin olası yatırımcıları, ortakları ve çalışanları girişimin uygulanabilirliği konusunda ikna etmelerini sağlar. Girişimcilerin hissedarlarla etkili şekilde iletişim kurmalıdır. Konuşmadaki sözsüz unsurlar, ses tonu, gönderenin gözlerindeki bakış, beden dili, el hareketleri ve duygu durumu da önemli iletişim araçlarıdır. İletişim Uyum Kuramı, iletişim boyunca insanların konuşma yöntemlerini başkalarına göre ayarlamaya veya uyum sağlamaya çalışacaklarını varsayar. Yüz Yüze Müzakere Teorisi, farklı kültürlerden insanların "yüzlerinin etkisini" korumak için çatışma müzakerelerini nasıl yönettiklerini açıklar. Hugh Rank'in "yoğunlaştırma ve önemsizleştirme" iletişim modeli, yeni bir ürün veya hizmet geliştiren girişimciler tarafından kullanılabilir. Rank, girişimcilerin yeni ürün veya hizmetlerinin avantajlarını yoğunlaştırabilmeleri ve dezavantajlarını önemsizleştirebilmeleri gerektiğini, böylece başkalarını girişimlerini desteklemeye ikna edebilmeleri gerektiğini savunur.


#### Deniz korsanlığıyla bağlantılar.
2014'teki araştırma, girişimcilik ile tarihi deniz korsanlığı arasında bağlantılar buldu. Bu bağlamda, korsanlığın tarihine, girişimcilik eğitimi, girişimcilik ve iş modeli oluşturma araştırmaları için ilham kaynağı olarak bakmanın ahlaki olmayan bir yaklaşım olduğu iddia edilir.