# Reggio Emilia eğitim yaklaşımı
Reggio Emilia Yaklaşımı, 1970 yılında İtalya'daki okulöncesi eğitim kurumlarında reform yapmak ve yeni yaklaşımları uygulamak amacıyla geliştirilen okul öncesi eğitim programı.
İtalyan hükûmeti tarafından belediyelere verilen okul öncesi eğitimi yaygınlaştırma görevi sırasında ortaya çıkmış ve Loris Malaguzzi tarafından geliştirilmiştir. Malaguzzi; Piaget, Vygotsky, Bruner ve diğerlerinin sosyal yapılandırmacılığa ilişkin görüşlerinden etkilenmiştir. Reggio Emilia Yaklaşımı çocukların nasıl öğrendikleri ile ilgilenir. Bu nedenle Reggio Emilia Yaklaşımının uygulandığı okullarda aktif eğitim yaklaşımı kullanılır. Bu okullar çocukların bağımsız ve hareketli olmasını aynı zamanda yoğun bir etkileşimi desteklediği için Malaguzzi tarafından “sevimli” olarak nitelendirilmişlerdir.


## Tarihçe.
Reggio Emilia yaklaşımı, II. Dünya Savaşı'nın ardından İtalya'da yaşanan toplumsal ve ekonomik dönüşümlerin etkisiyle ortaya çıkmıştır. Bu dönemde, özellikle eğitim alanında "değişim yaratma ve yeniden kurma arzusu" toplumu öne çıkaran bir tema haline gelmiştir. 1976 yılında Reggio Emilia belediyesinin ilköğretim politikalarına yönelik gelişen muhalefet, okul öncesi kurumların kamuoyunca daha fazla tartışılmasına yol açmış ve toplumsal desteğin artmasıyla Reggio modelinin yayılmasına zemin hazırlamıştır.
1981 yılında İsveç'in Stockholm kentindeki Modern Museet'te açılan "Bir Çocuğun 100 Dili Vardır" başlıklı sergi, yaklaşımın uluslararası tanınırlığını arttırmış ve Malaguzzi'nin felsefesini eğitim dünyasında yaygınlaştırmıştır. Bu gelişmenin ardından, Erken Yaş Grubu Merkezleri Ulusal Çalışma ve Araştırma Grubu kurulmuş ve 1991 yılında Newsweek dergisi, Reggio Emilia'daki okul sistemini dünyanın en iyi modellerinden biri olarak göstermiştir.
24 Mayıs 1994 tarihinde kurulan Reggio Children Dostları Uluslararası Derneği, Malaguzzi'nin çalışmalarını yaymak ve profesyonel gelişim etkinlikleri düzenlemek amacıyla faaliyet göstermeye başlamıştır. 2002 yılında Chicago'da düzenlenen Yüksek Çocukluk Eğitimi Derneği (NAEYC) konferansında ise Kuzey Amerika Reggio Emilia Birliği (NAREA) resmen kuruldu.
2003 yılında Reggio Emilia Belediyesi, okul ve okul öncesi hizmetleri yönetimini bağımsız bir yapıya kavuşturarak "Scuole e Nidi d'Infanzia Kurumu"nu oluşturmuştur. 2006 yılında ise Reggio Emilia kentinde Loris Malaguzzi Uluslararası Merkezi kurulmuş, 2011 yılında bu merkezde Reggio Children-Loris Malaguzzi Centre Foundation adlı vakıf hayata geçirilmiştir.


## Temel ilkeleri.
Genel anlamda Reggio Emilia Yaklaşımı dokuz temel ilke ile açıklanabilir.
  - Çocuk bir lider olarak algılanır: Çocukların doğuştan yetenekli, kendini yönetebilir, dinlenebilir, üretebilir, güçlü, değerli oldukları ve her çocuğun çevresindekileri araştırarak, inceleyerek merakı ve ilgisi ile kendi öğrenmesini gerçekleştirdiği varsayılır. Çocukların dinlenmesi gereken, bilgiye sahip bireyler olduğu görüşü yaygındır. Reggio Emilia yaklaşımında çocuk  bir ‘kişiliktir’. Çocukların yapamayacaklarına değil, yapabileceklerine yönelim söz konusudur. Çocukların keşifler yapmaları sağlanmaktadır.
  - Çocuk bir işbirlikçi (ortak) olarak algılanır. Çocukların birbirleri, aileleri, öğretmenleri ve toplumdaki diğer bireylerle etkileşim ve işbirliği içinde olması önemlidir.
  - Çocuk bir iletişimci olarak algılanır. Çocukların yaptıkları etkinlikler ile(boyama, resim, dramatik oyun, heykel, gölge oyunları, müzik vb.) entelektüel gelişimleri desteklenir. Çocuğun değişik materyaller kullanarak araştırması, sorgulaması, hayal etmesi ve yapması onun kendisini kendi "farklı doğal dilleri" ile ifade etmesini sağlar.
  - Çevre üçüncü öğretmendir. Çevre çocukların gelişimini desteklemek üzere amaçlı bir biçimde zengin materyallerle düzenlenmeli ve etkileşimi destekler nitelikte olmalıdır. Çünkü çevre kendi başına çocuk için bir öğretmen görevini görür.
  - Öğretmen bir ortak, bir rehberdir. Öğretmenler problem durumları yaratarak, farklı projeler geliştirerek çocuklarla birlikte öğrenme yaşantıları oluştururlar. Aynı zamanda, çocukları yakından gözleyerek, sorular sorarak onların fikirleri, teorileri hakkında bilgi sahibi olmaya çalışarak öğrenme yaşantıları düzenlerler.
  - Öğretmen aynı zamanda bir araştırmacıdır. Öğretmen kendisini çocuklarla ilgili dokümanları oluşturmada, okuldaki diğer öğretmenler, çalışan personel ve ailelerle etkileşimde bir araştırmacı olarak görür.
  - Belgelendirme bir iletişim aracıdır. Belgelendirme, aileleri çocuklarının gelişimleri hakkında bilgi sahibi yapmak, öğretmenlerin çocuklarını daha iyi tanımalarını sağlamak, çocuklara kendi çalışmalarının değerli olduğunu göstermek gibi pek çok amaçla gerçekleştirilir. Aynı zamanda çocukların öğrenme deneyimleri ile ilgili geniş bir arşivin oluşması da sağlanmış olur.
  - Aile bir ortak olarak algılanır. Ailenin çocuğun öğrenme deneyimlerine ve okul yaşantısına katılımı önemsenir.
  - Organizasyon temeldir. Reggio Emilia Yaklaşımı'nın uygulandığı okullarda günlük etkinlikler, belgelendirme ve çocukların değerlendirilmesi çok iyi bir organizasyonu gerektirir.
Reggio Emilia Yaklaşımı'na göre eğitimin amacı; büyüme sürecindeki çocuğun gelişimini engelleyen “duvar”ın ortadan kaldırılmasıdır. Eski ve katı kurallar, güncelliğini yitirmiş kavramlar, yetişkinlerce benimsenmiş anlaşılması güç davranış ve tutumlar, geleneksel eğitim yöntemleri bu "duvar"ı oluşturmaktadır. Reggio Emilia Yaklaşımına göre, çocuğun gelişim sürecinde yaşayan toplumdaki yeni kültürel değerler ve rolleri öğrenmesi desteklenmeli böylece gelişimini engelleyen ve eski değer yargılarından oluşan "duvar" ile karşılaştığında bunu kendi kendine aşması sağlanmalıdır. Bu yaklaşıma göre çocuk, teoriler geliştiren, verileri elde etmede ve hipotezler oluşturmada kendi yolları olan bir bireydir. Bu süreçte öğretmenin görevi çocuklara yapılandırılmamış ortamlar sunmak ve çocukların hazırlanan ortam sayesinde kendi kendilerine öğrenmelerini desteklemektir.