# Joyce Carol Oates
Joyce Carol Oates (d. 16 Haziran 1938), Amerikalı yazardır. İlk kitabı 1963'te yayınlanan Oates'in 58 roman, bir dizi oyun ve roman ile birçok kısa öykü, şiir ve kurgu dışı kitabı yayınlanmıştır. "Black Water" (1992), "What I Lived For" (1994) ve "Blonde" (2000) adlı romanları ile "The Wheel of Love" (1970) ve "Lovely, Dark, Deep: Stories" (2014) adlı kısa öykü koleksiyonlarının her biri Pulitzer Ödülü'ne aday oldu. Them (1969) adlı romanıyla Ulusal Kitap Ödülü, iki defa O. Henry Ödülü, Ulusal Beşeri Bilimler Madalyası ve Kudüs Ödülü (2019) dahil olmak üzere birçok ödül kazandı.
Oates, 1978'den 2014'e kadar Princeton Üniversitesi'nde ders verdi ve Yaratıcı Yazarlık Programı ile Beşeri Bilimler alanında Roger S. Berlind '52 Fahri Profesörüdür. 2016'dan beri, bahar dönemlerinde kısa kurgu dersleri verdiği California Üniversitesi, Berkeley'de misafir öğretim üyesidir.
Oates, 2016 yılında Amerikan Felsefe Derneği'ne seçildi.


## Erken dönemi ve eğitimi.
Oates, Macar asıllı bir ev hanımı olan Carolina (doğumdaki soyadı Bush), ile alet ve kalıp tasarımcısı Frederic James Oates'in üç çocuğunun en büyüğü olarak Lockport, New York'ta doğdu. Kasabanın dışındaki ailesinin çiftliğinde büyüdü.
Erkek kardeşi Fred Jr. ve kız kardeşi Lynn Ann sırasıyla 1943 ve 1956'da doğdu. (Lynn Ann ciddi derecede otistiktir ve Oates onu 1971'den beri görmemiştir.) Oates, Millersport, New York'un işçi sınıfı çiftçi topluluğunda büyüdü ve ortamını "zamanımız, yerimiz ve ekonomik durumumuz için mutlu, birbirine bağlı ve sıra dışı bir aile" olarak nitelendirdi, ancak çocukluğu "varoluş için günlük bir çaba" olarak geçti. Babaannesi Blanche Woodside, ailesiyle birlikte yaşıyordu ve Joyce'a "çok yakındı". Blanche'ın ölümünden sonra Joyce, Blanche'ın babasının kendini öldürdüğünü ve ardından Blanche'ın Yahudi mirasını gizlediğini öğrendi; Oates sonunda "The Gravedigger's Daughter" (2007) romanını yazarken büyükannesinin yaşamının çeşitli yönlerini vurguladı.
Şiddet, Oates'in ve son atalarının hayatlarını gölgeledi: Oates'in annesinin biyolojik babası 1917'de öldürüldü, bu da Oates annesinin gayri resmi olarak evlat edinilmesine yol açtı; ve Oates'in babaannesi, on dört yaşında, kendi babasının elinde bir cinayet-intihar girişiminden kurtuldu. Çocukken, Oates'in kapı komşusu kundakçılık ve ailesini öldürmeye teşebbüs suçlamalarından suçlu bulundu ve Attika Islah Tesisinde hapis cezasına çarptırıldı.
Oates, annesinin çocukken gittiği aynı tek odalı okula gitti. Erken yaşta okumaya ilgi duydu ve Blanche'ın Lewis Carroll'un "Alice Harikalar Diyarında" (1865) adlı eserini “çocukluğumun en büyük hazinesi ve hayatımın en derin edebi etkisi” olarak hatırlıyor. Bu ilk görüşte aşktı!" İlk gençlik yıllarında Charlotte Brontë, Emily Brontë, Fyodor Dostoevsky, William Faulkner, Ernest Hemingway ve Henry David Thoreau gibi "etkileri çok derinde kalan" yazarların eserlerini okudu.
Oates, Blanche ona bir daktilo verdiğinde 14 yaşında yazmaya başladı. Oates daha sonra birkaç banliyö okuluna gönderildi ve 1956'da lise gazetesinde çalıştığı Williamsville Güney Lisesi'nden mezun oldu. Ailesinde liseyi bitiren ilk kişiydi.
Oates, gençliğinde, bir Scholastic Art and Writing Ödülü kazanarak yazılarıyla erken tanındı.


## Üniversite.
Oates, bir kadın kardeşlik örgütü olan Phi Mu'ya katıldığı Syracuse Üniversitesi'ne burs kazandı. Syracuse'u "akademik ve entelektüel olarak çok heyecan verici bir yer" olarak gördü. Bu noktada Oates, Franz Kafka, D. H. Lawrence, Thomas Mann ve Flannery O'Connor'ın eserlerini okumaya başladı ve "bu etkiler hala oldukça güçlü, yaygın" dedi. 19 yaşında "Matmazel" sponsorluğunda düzenlenen "üniversite öyküleri" yarışmasını kazandı. Oates, Phi Beta Kappa'ya üçüncü sınıf öğrencisi olarak seçildi ve Syracuse Üniversitesi'nden 1960 yılında İngilizce BA "summa cum laude derecesi" ile mezun oldu ve yüksek lisansını 1961'de University of Wisconsin-Madison'dan aldı. Doktora yaptı. Rice Üniversitesi'nde öğrenci ama tam zamanlı bir yazar olmak için ayrıldı.
Vanguard Press'in başkanı Evelyn Shrifte, Oates yüksek lisans derecesini aldıktan kısa bir süre sonra Oates ile tanıştı. Shrifte, "Okuldan yeni mezun oldu ve onun bir dahi olduğunu düşündüm" dedi. Vanguard, 1963'te Oates'in ilk kitabı olan "By the North Gate" adlı kısa öykü koleksiyonunu yayınladı.


## Kariyer.
Vanguard Press, 26 yaşındayken Oates'in ilk romanı "With Shuddering Fall'ı" (1964) yayınladı. 1966'da Bob Dylan'a ithafen ve onun "It's All Over Now, Baby Blue" adlı şarkısını dinledikten sonra yazdığı kısa öyküsü "Where Are You Going, Where Have You Been?" yayımladı. Hikâye gevşek bir şekilde "Tucson'ın Pied Piper'ı" olarak da bilinen seri katil Charles Schmid'e dayanmaktadır. Birçok kez antolojiye girdi ve Laura Dern'in rol aldığı 1985 yapımı "Smooth Talk" filmi olarak uyarlandı. 2008'de Oates, yayınlanan tüm çalışmaları arasında en çok dikkat çekeninin "Where Are You Going, Where Have You Been?" olduğunu söylemiştir.
Bir diğer erken dönem kısa öyküsü, "In a Region of Ice" ("The Atlantic Monthly", Ağustos 1966), genç, yetenekli bir Yahudi-Amerikalı öğrenciyi konu alır. Eğitim dünyasına ve ebeveynlerinin ayık, yerleşik toplumuna, depresyonuna ve nihayetinde cinayet-düşme-intiharına karşı protestoya sürüklenmesini dramatize eder. Kahramanının bir modeliyle de tanışan Oates, gerçek hayattaki bir olaydan esinlenir. Bu konuyu "Last Days: Stories" (1984) adlı koleksiyonunun başlık hikâyesinde tekrar ele alır. "In the Region of Ice" ile iki O. Henry Ödülünden birincisini kazandı.
İkinci romanı, Vanguard 1967-71 tarafından yayınlanan Wonderland Quartet'in ilki olan "A Garden of Earthly Delights" (1967) idi. Tamamı, yıllık Ulusal Kitap Ödülü için finalist oldu. Serinin üçüncü romanı, "them" (1969), 1970 National Book Award for Fiction'nı kazandı. Roman, 1930'lardan 1960'lara kadar olan bir zaman diliminde Detroit'te, çoğunluğu siyah getto mahallelerinde geçen ve açıkça suç, uyuşturucu, ırk ve sınıf çatışmaları ile ilgileniyordu. Yine, bazı önemli karakterler ve olaylar, Oates'in şehirde geçirdiği yıllarda tanıdığı veya duyduğu gerçek insanlara dayanıyordu. O zamandan beri yılda ortalama iki kitap yayınladı. Çalışmalarında sık görülen konular arasında kırsal yoksulluk, cinsel istismar, sınıfsal gerilimler, güç arzusu, kadın çocukluk ve ergenlik ve bazen de ' fantastik ' yer alır. Şiddet, çalışmalarında sabittir, hatta Oates'in "Yazınız Neden Bu Kadar Şiddetli?" sorusuna yanıt olarak bir makale yazmasına yol açmıştır.
1990'da, aynı zamanda ırksal gerilim temalarını da işleyen "Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart" adlı romanını tanıttı ve "yazma deneyimini" "o kadar yoğundu ki neredeyse elektrik gibiydi" olarak nitelendirdi. Şair ve romancı Sylvia Plath'ın hayranıdır ve Plath'in tek romanı "The Bell Jar'ı" "mükemmel bir sanat eseri" olarak tanımlar, ancak Oates sık sık Plath ile karşılaştırılmasına rağmen, Plath'in intihar hakkındaki romantizmini reddeder ve karakterleri arasında, hem kadınlardan hem de erkeklerden kurnaz, dayanıklı hayatta kalanları tercih eder. 1980'lerin başında, Oates Gotik ve korku türlerinde hikâyeler yazmaya başladı; Bu türlere girişinde Oates, Kafka'dan "derinden etkilendiğini" ve James Joyce ile "yazarlık boyutunda bir akrabalık" hissettiğini söyledi.
1996'da Oates, 2001'de Oprah's Book Club tarafından en çok satanlar arasına giren ve bir Amerikan ailesinin dağılmasının ardından yazdığı "We Were the Mulvaneys" adlı romanı yayımladı. "We We Were the Mulvaneys" sonunda birkaç ödüle aday gösterilen bir TV filmine dönüştürüldü. 1990'larda ve 2000'lerin başında, Oates, Rosamond Smith ve Lauren Kelly kalem adları altında, çoğunlukla gerilim romanları olmak üzere birkaç kitap yazdı.
En azından 1980'lerin başından beri, Oates, bahisçiler ve eleştirmenler tarafından Nobel Edebiyat Ödülü'nün favorileri arasında görsteriliyor. Syracuse Üniversitesi'nde düzenlenen makaleleri arasında 17 yayınlanmamış kısa öykü ve dört yayınlanmamış veya bitmemiş roman bulunmaktadır. Oates, erken yayınlanmamış çalışmalarının çoğunun "neşeyle atıldığını" söylemiştir.
Oates'in 1970 öykü koleksiyonu "The Wheel of Love'ın" bir incelemesi, onu "oldukça yetenekli" bir yazar olarak nitelendirse de, o zamanlar "büyük bir yazar olmaktan uzak"tı.
Oates'in 2006'daki kısa öyküsü "Landfill", 19 yaşındaki New Jersey'li bir üniversite öğrencisi olan John A. Fiocco Jr.'ın birkaç ay önceki ölümünü anlattığı için eleştirildi.
1998'de Oates, Amerikan edebiyatındaki olağanüstü başarıları takdir etmek için her yıl verilen Amerikan Edebiyatında F. Scott Fitzgerald Başarı Ödülü'nü aldı.


### "Ontario İnceleme".
Oates, 1974'te Kanada'da, kocası ve sonunda 18. yüzyıl edebiyatı profesörü olacak olan yüksek lisans öğrencisi Raymond J. Smith ile birlikte bir edebiyat dergisi "olan Ontario" Review'u kurdu. Smith bu girişimin editörlüğünü yaptı ve Oates yardımcı editör olarak görev yaptı. Editör Smith'e göre derginin misyonu, ABD ve Kanada'nın edebi ve sanatsal kültürü arasında köprü kurmaktı: "Bunu her iki ülkeden yazar ve sanatçıların yanı sıra kültürlerarası nitelikte makaleler ve incelemeler yayınlayarak yapmaya çalıştık" diyerek açıklar. 1978'de Sylvester & Orphanos tarafından A Sentimental Education yayınlandı.
1980'de Oates ve Smith, bağımsız bir yayınevi olan Ontario Review Books'u kurdu. 2004'te Oates, ortaklığı "benzer kafaların evliliği - hem kocam hem de ben edebiyatla çok ilgileniyoruz ve aynı kitapları okuyoruz; o bir kitap okuyacak ve ben onu okuyacağım - ticaret yapıyoruz ve yemek zamanlarında okumamız hakkında konuşuruz..." diyerek açıklar.


### Öğretmenlik kariyeri.
Oates, bir yıl boyunca Teksas, Beaumont'ta öğretmenlik yaptı, ardından 1962'de Detroit'e taşındı ve burada Detroit Mercy Üniversitesi'nde ders vermeye başladı. Vietnam savaşından, 1967 Detroit sokak ayaklanmalarından ve bir iş teklifinden etkilenen Oates, 1968'de, Ontario'daki Windsor Üniversitesi'nde öğretmenlik pozisyonuna kocasıyla birlikte Kanada'ya taşındı. 1978'de Princeton, New Jersey'e taşındı ve Princeton Üniversitesi'nde ders vermeye başladı.
Oates, 1995 yılında Princeton lisans öğrencisi olarak Oates ile giriş niteliğinde bir yazma dersi alan Jonathan Safran Foer'ı etkiledi. Foer daha sonra Oates'in onun yazılarına ve "yazarlık niteliklerinin en önemlisi olan enerjisine" ilgi duyduğunu hatırlatarak, onun "bana ciddi bir şekilde yazmaya çalışmam gerektiğini düşündüren ilk kişi. Ve bundan sonra hayatım gerçekten değişti." der. Oates, Foer'in romanı "Everything Is Illuminated"'ın (2002'de yayımlandı) erken bir versiyonu olan tezi için danışman olarak görev yaptı.
Oates, 2014 yılında Princeton'da öğretmenlikten emekli oldu ve o yılın Kasım ayında bir emeklilik partisiyle onurlandırıldı.
Oates, 2016'dan beri UC Berkeley'de yaratıcı kısa kurgu dersleri veriyor.


## Görüşleri.
### Din.
Oates Katolik olarak yetiştirildi ancak 2007 itibarıyla ateist oldu. "Commonweal" dergisine verdiği röportajda Oates, "Dini, her zaman bizimle olan derin güçlerin, derin hayal gücüne sahip, gizemli güçlerin bir tür psikolojik tezahürü olarak düşünüyorum" dedi.


### Siyaset.
Oates kendini liberal olarak tanımlar ve silah kontrolünü destekler. Hem kamuoyunda hem de Twitter'da eski ABD Başkanı Donald Trump ve politikalarının sesli bir eleştirmeni olmuştur.
Oates, Trump'ın göreve başlama gününde Başkan'a karşı bir protesto olarak kültür kurumlarının kapatılmasına karşı çıktı ve bunun "sadece sanatçılara zarar vereceğini" belirtti. Aksine, kültürel kurumlar, göreve başlamanın geri çevirdiği kişiler için kutsal alanlar olmalıdır."
Ocak 2019'da Oates, "Trump bir kukla gibi ve bence her şeyi gerçekten kontrol eden şey sadece birkaç gerçekten zengin aile veya şirket" dedi.


### Twitter (Sosyal medya platformu).
Oates, yayıncısı HarperCollins tarafından kendisine verilen hesabıyla Twitter'da düzenli bir paylaşımcıdır. Tweetlerinin bazıları İslamofobi algısı nedeniyle özel eleştiriler aldı. Oates, eleştirilen tweetinde, "Kadınların %99,3'ü cinsel tacize uğradığını ve tecavüzün salgın olduğunu bildiriyor. – Mısır – sorgulamak doğal: baskın din nedir?" Daha sonra bu ifadeden geri adım attı. Oates ayrıca, bir Mississippi okulunun "To Kill a Mockingbird"'ü sekizinci sınıf müfredatından çekmesine Mississippililerin okumadığını iddia eden bir tweet ile yanıt verdiği için eleştirildi.
Oates, Twitter'daki açıklamalarını savundu, "Gerçekten hissetmediğim bir şey söylediğimi düşünmüyorum ve bazen kalabalığın mutlaka doğru olmadığını düşünüyorum. Kierkegaard, 'Kalabalık bir yalandır' demişti. Twitter'daki bazı insanlar arasında bir tür linç çetesi zihniyeti ve birilerinin peşinden koşuyorlar – bu yönde acele ederler; buraya koşarlar; haber manzarasının etrafında koşuşturuyorlar".


## Üretkenlik.
Oates el yazısı kullanarak, "her gün 8'den 1'e, ardından akşamları iki ya da üç saat çalışarak" yazıyor. Üretkenliği, genellikle aşağılayıcı bir şekilde tartışılmasına rağmen, en bilinen özelliklerinden biri haline gelmiştir. "New York Times" 1989'da Oates'in "adının üretkenlik ile eşanlamlı olduğunu" yazdı ve 2004'te "The Guardian", "Bir Oates kitabının neredeyse her incelemesi, öyle görünüyor ki, [yayın toplamlarının] bir listesiyle başlıyor. "
1970'lerde yazılan bir günlük yazısında Oates, eleştirmenlerine alaycı bir şekilde hitap ederek, "Ne kadar çok kitap! Açıkçası JCO'nun arkasında tam bir kariyer var, eğer biri bu şekilde bakmayı seçerse; daha birçok unvan ve o da olabilir... ne?... bir 'ün' için tüm umutlarından vazgeçebilir mi? […] ama çok ve uzun süre çalışıyorum ve saatler geçtikçe beklediğimden daha fazlasını yaratıyor gibiyim; kesinlikle edebiyat dünyasının 'ciddi' bir yazara izin verdiğinden daha fazla. Oysa anlatacak daha çok hikayem ve daha çok romanım var […] ". 2007'de "The New York Review of Books'ta", Michael Dirda, Oates'e yönelik aşağılayıcı eleştirinin "eleştirmenin kaygısından kaynaklandığını ileri sürdü: Kişi, arka listenin çoğuna aşina olmadığında, Oates'in yeni bir kitabını nasıl değerlendirir? Nereden başlar?"
Bazı yayınevleri, okuyucuları yazarın göz korkutucu çalışmasıyla tanıştırmaya yardımcı olmak için tasarlanmış en iyi Joyce Carol Oates kitaplarının listelerini yayınlamıştır. "The Rocky Mountain News", "Aptallar için Joyce Carol Oates" başlıklı 2003 tarihli bir makalede, ilk kısa öyküleri ve "A Garden of Earthly Delights" (1967), "them" (1969), "Wonderland" (1971), "Black Water" (1992) ve "Blonde" (2000) romanlarıyla başlamayı önerdi. 2006'da "The Times", "them", "On Boxing" (fotoğrafçı John Ranard ile birlikte) (1987), "Black Water" ve High Lonesome: New & Selected Stories, 1966–2006 (2006) adlı kitaplarını "Joyce Carol Oates'in Seçimi" adıyla listeledi. 2007'de "Entertainment Weekly", Oates favorilerini "Wonderland", "Black Water", "Blonde", "I'll Take You There" (2002) ve "The Falls" (2004) olarak sıraladı. 2003'te Oates'in kendisi, hatırlanacağını düşündüğü ve onu ilk kez okuyan bir Oates okuyucusunun en çok "them" ve "Blonde"'u okumasını isteyeceğini söyledi.


## Bibliyografya.
Oates'in kapsamlı bibliyografyası; "Dövmeli Kız" ("The Tattooed Girl"), "Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart;" "Black Water;" "Mudwoman;" "Carthage;" "The Man Without a Shadow;" ve "A Book of American Martyrs" gibi şiir, oyun, eleştiri, kısa öykü, 11 novella ve 60 roman içerir. Rosamond Smith ve Lauren Kelly takma adları altında da birkaç roman yayınlamıştır.


## Ödüller ve onurlar.
### Kazandıkları.
  - 1955–1956: Scholastic Art & Writing Award
  - 1967: O. Henry Award – "In the Region of Ice"
  - 1968: M. L. Rosenthal Award, National Institute of Arts and Letters – "A Garden of Earthly Delights"
  - 1970: National Book Award for Fiction – "them"
  - 1973: O. Henry Award – "The Dead"
  - 1988: St. Louis Literary Award from the Saint Louis University Library Associates
  - 1990: Rea Award for the Short Story
  - 1996: Bram Stoker Award for Novel – "Zombie"
  - 1996: PEN/Malamud Award for Excellence in the Art of the Short Story
  - 1997: Golden Plate Award, American Academy of Achievement
  - 2002: Peggy V. Helmerich Distinguished Author Award
  - 2003: Kenyon Review Award for Literary Achievement ("The Kenyon Review")
  - 2005: Prix Femina Etranger – "The Falls"
  - 2006: Chicago Tribune Literary Prize ("Chicago Tribune")
  - 2006: Honorary Doctor of Humane Letters, Mount Holyoke College
  - 2007: Humanist of the Year, American Humanist Association
  - 2009: Ivan Sandrof Award for Lifetime Achievement, NBCC
  - 2010: National Humanities Medal
  - 2010: Fernanda Pivano Award
  - 2011: Honorary Doctor of Arts, University of Pennsylvania
  - 2011: World Fantasy Award for Best Short Fiction – "Fossil-Figures"
  - 2011: Bram Stoker Award for Best Fiction Collection – "The Corn Maiden and Other Nightmares"
  - 2012: Stone Award for Lifetime Literary Achievement, Oregon State University
  - 2012: Norman Mailer Prize, Lifetime Achievement
  - 2012: Bram Stoker Award for Best Fiction Collection – "Black Dahlia and White Rose: Stories"
  - 2019: Jerusalem Prize, Lifetime Achievement
  - 2020: Prix mondial Cino Del Duca, work as a message of modern humanism
  - 2023: Taobuk Ödülü, edebiyat, sanat ve sivil dünyanın yüksek profilli kişilikleri için


### Finalist.
  - 1970: Pulitzer Prize for Fiction – "The Wheel of Love and Other Stories"
  - 1993: Pulitzer Prize for Fiction – "Black Water"
  - 1995: Pulitzer Prize for Fiction – "What I Lived For"
  - 2001: Pulitzer Prize for Fiction – "Blonde"
  - 2015: Pulitzer Prize for Fiction – "Lovely, Dark, Deep: Stories"


### Adaylıkları.
  - 1963: O. Henry Award – Special Award for Continuing Achievement (1970), five Second Prize (1964 to 1989), two First Prize (above) among 29 nominations
  - 1968: National Book Award for Fiction – "A Garden of Earthly Delights"
  - 1969: National Book Award for Fiction – "Expensive People"
  - 1972: National Book Award for Fiction – "Wonderland"
  - 1990: National Book Award for Fiction – "Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart"
  - 1992: National Book Critics Circle Award, Fiction – "Black Water"
  - 1995: PEN/Faulkner Award – "What I Lived For"
  - 2000: National Book Award – "Blonde"
  - 2007: National Book Critics Circle Award, Fiction – "The Gravedigger's Daughter"
  - 2007: National Book Critics Circle Award, Memoir/Autobiography – "The Journal of Joyce Carol Oates: 1973–1982"
  - 2013: Frank O'Connor International Short Story Award for "Black Dahlia and White Rose: Stories"


## Kişisel hayatı.
Oates, Wisconsin-Madison Üniversitesi'nde bir yüksek lisans öğrencisi olan Raymond J. Smith ile 1961'de evlendi. Smith, 18. yüzyıl edebiyatı profesörü ve daha sonra bir editör ve yayıncı oldu. Oates, bu ortaklığı "aynı kafaların evliliği..." ve "çok işbirlikçi ve yaratıcı bir evlilik" olarak nitelendirdi.
Smith, 18 Şubat 2008'de zatürreden kaynaklanan komplikasyonlardan öldü ve ölüm Oates'i derinden etkiledi. Nisan 2008'de Oates bir görüşmeciye şöyle yazdı: "Kocamın beklenmedik ölümünden bu yana gerçekten çok az enerjim var [. . . ] Evliliğim – kocama olan aşkım – Hayatımda yazılarımdan ziyade ilk sırada yer almış gibi görünüyor. Ölümünün yanı sıra, yazılarımın geleceği şu anda beni pek ilgilendirmiyor."
Smith için altı ay boyunca neredeyse intihara meyilli bir yas tuttuktan sonra Oates, Princeton'daki Psikoloji Bölümü ve Sinirbilim Enstitüsü'nde profesör olan Charles Gross ile evinde bir akşam yemeğinde tanıştı. 2009 yılının başlarında, Oates ve Gross evlendi. 13 Nisan 2019'da Oates, Twitter üzerinden Gross'un 83 yaşında öldüğünü duyurdu.
Oates, 1973'te kişisel ve edebi yaşamını belgeleyen ayrıntılı bir günlük tutmaya başladı; sonunda "4000'den fazla tek aralıklı daktiloyla yazılmış sayfaya" ulaştı. 2008'de Oates, "resmi bir günlük tutmaktan uzaklaştığını" ve bunun yerine e-postalarının kopyalarını sakladığını söyledi.
1999 itibarıyla, Oates kendini koşmaya adadı ve bununla ilgili olarak "İdealde, bir yazar olan koşucu, gerçek bir ortamda bir hayalet gibi, kurgusunun arazi ve şehir manzaraları arasında koşar" şeklinde yazdı. Oates koşarken, romanlarındaki sahneleri zihninde canlandırıyor ve önceden yazılmış taslaklardaki yapısal sorunları çözüyordu; "You Must Remember This" (1987) adlı romanının yapısını koşarken, "bir demiryolu köprüsünün kalıntılarını gördüğünde" formüle etti, bu da ona "efsanevi bir New York şehrini doğru yerde" hatırlattı.
Oates, 1997'den 2016'ya kadar John Simon Guggenheim Memorial Foundation'ın mütevelli heyeti üyesiydi. Kariyerinin ortasında bir yazara yıllık 50.000$'lık Simpson/Joyce Carol Oates Edebiyat Ödülü veren Simpson Edebiyat Projesi'nin onur üyesidir.