# Asana
Āsana (Sanskritçe : ), yogadaki her bir vücut duruşuna denir. Başlangıçta, oturarak yapılan meditasyon duruşlarını ifade etmek için kullanılmıştır. Zamanla hatha ve modern yogada pratiklerinde kapsamı genişleyerek, uzanma, ayakta durma, ters duruş, kıvrılma ve denge gibi çeşitli duruşları da içermeye başlamıştır. Yoga felsefesinin klasik metinlerinden "Patanjali'nin Yoga Sutraları", asanaları "sabit ve rahat [bir pozisyon]" olarak tanımlar. Patanjali, kendi geliştirdiği sistemin sekiz basamağından biri olarak uzun süre oturma yeteneğinden bahsetmektedir. Türkçede asanalar, "yoga pozları" veya "yoga duruşları" olarak da bilinmektedir.
10. veya 11. yüzyıla tarihlenen "Gorakşa Sataka" ve 15. yüzyılda yazılan "Hatha Yoga Pradipika" gibi klasik hatha yoga metinleri, 84 farklı asanadan bahsetmektedir. 17. yüzyıl metni "Hatha Ratnavali" ise bu listeye alternatif bir 84 duruşluk grup sunmuş ve bunların bir kısmını detaylı olarak açıklamıştır. 20. yüzyılda, Hint milliyetçiliğinin sömürgeciliğe tepki olarak kültürel kimliği yeniden canlandırma çabaları sırasında Yogendra, Kuvalayananda ve Krişnamaçarya gibi öncüler, modern egzersiz sistemleriyle geleneksel hatha yogayı birleştiren yeni bir asana sistemi geliştirmişlerdir. Krişnamaçarya'nın öğrencileri arasında Aştanga vinyasa yoganın kurucusu Pattabhi Jois ve Iyengar yoganın kurucusu B.K.S. Iyengar gibi önemli Hint yoga eğitmenleri de yer almaktaydı. Bu isimler yüzlerce yeni asana daha tanımlayarak yogayı hem yeniden popüler hale getirmiş, hem de Batı dünyasına taşımışlardır. Iyengar'ın 1966'da yayımladığı ve yaklaşık 200 asanayı anlatan "Yogaya Işık" adlı eserden bu yana çok sayıda yeni asana geliştirilmiş, yüzlercesi daha Dharma Mittra tarafından görselleştirilmiştir.
Orta Çağ hatha yoga metinleri, asanaların hem ruhsal hem de fiziksel faydalar sağladığını öne sürmüşlerdir. Yakın zamanda yapılan bilimsel çalışmalar, asana pratiklerinin fiziksel esneklik, güç ve dengeyi artırdığını; stresi ve bununla ilişkili sorunları azalttığını; astım ve diyabet gibi bazı hastalıkların etkilerini hafifletebileceğini göstermiştir.
Asanalar, yüzyıllar boyunca dini ve sanatsal geleneklerden günlük yaşama kadar geniş bir kültürel alanda yer bulmuştur. Dini Hint sanatında Buda, Jain tirthankaraları ve Şiva figürleri sıklıkla lotus duruşu gibi bazı meditasyon pozisyonlarında ya da "kraliyet rahatlığı" anlamına gelen Lalitasana duruşunda tasvir edilmiştir. Yoganın bir egzersiz olarak popülerleşmesiyle birlikte asanalar, roman ve filmlerde sıkça yer almaya başlamış, hatta zaman zaman reklamlarda da kullanılmıştır.


## Tarihçe.
### Antik dönem.
Yaklaşık M.Ö. 2500'lere tarihlenen İndus Vadisi Uygarlığı'na ait Paşupati mühründe yer alan figür, 1931'de Sir John Marshall tarafından Şiva'nın erken bir prototipi olarak yorumlanmıştır. Marshall, bu sonuca figürün şu özelliklerinden yola çıkarak ulaşmıştır: Figürün üç yüzlü olması; yoga tanrısı Mahayogin gibi bir yoga duruşunda oturması; Paşupati, yani "Hayvanların Efendisi" olarak dört hayvanla çevrili olması; tahtının altında geyik bulunması (Orta Çağ Şiva tasvirlerindeki benzerliklere dayanarak); Şiva'nın üç çatallı mızrağını anımsatan bir başlığa sahip olması ve yine Şiva gibi ithifallik betimlenmiş olması. Eğer bu yorum doğruysa, mührün üzerindeki tasvir, bir asananın tarihteki en eski kaydı olabilir. Ancak, Şiva'nın İndus Vadisi kökenli olduğuna dair başka kanıtın bulunmaması, Paşupati mührüyle ilgili farklı teorilerin varlığı ve bu teoriler arasında net bir ayrım yapılamaması nedeniyle, mühürde tasvir edilen duruşun bir asana olup olmadığı konusunda fikir birliği sağlanamamıştır.
Asanalar ilk olarak Hindistan'da ortaya çıkmıştır. Patanjali (MS 2.-4. yüzyıl), "Yoga Sutraları" adlı eserinde asanayı, klasik veya raja yoganın sekiz basamağından (Sanskritçe: अष्टाङ्ग, "aṣṭāṅga", अष्ट् "aṣṭ", sekiz ve अङ्ग "aṅga", uzuv) biri olarak tanımlamıştır. Asana (Sanskrit: आसन, romanize: āsana) kelimesi, Sanskritçe'de "oturmak" anlamındadır ve as+ (Sanskrit: आस्, romanize: ās")" fiil köküne dayanır.Sekiz basamak, sırasıyla:
  - Yama – Sosyal davranış kuralları,
  - Niyama – Kendini gözlemleme,
  - Asana – Duruşlar,
  - Pranayama – Nefes çalışmaları,
  - Pratyahara – Duyuların geri çekilmesi veya bağlanmama,
  - Dharana – Konsantrasyon,
  - Dhyana – Meditasyon,
  - Samadhi – Gerçek benlik ("Atman") farkındalığı ve nihai hakikat ("Brahman") ile bir olma hâlidir.
Asanalar, pranayama nefes egzersizleriyle birlikte, hatha ve modern yoganın fiziksel kısmını oluşturmaktadırlar. Patanjali, asanaları "sabit ve rahat bir duruş" olarak tanımlarken bunları, pranayama ve meditasyon sırasında kullanılan oturma pozisyonları olarak ele almıştır. Meditasyonun nihai amacı, samadhi denilen transpersonal öz-gerçekleşme haline ulaşmaktır.


### Ortaçağ metinleri.
10.-11. yüzyıla ait "Vimanarcanakalpa" adlı el yazması, Mayurasana (Tavus kuşu duruşu) adlı denge duruşunu, yani oturmadan yapılan bir asanayı tanımlayan en eski yazılı kaynaktır. Araştırmacı James Mallinson'a göre bu tür duruşlar, Nath yoga geleneğinin evi olan Şaivizmin dışında kalan çileci geleneklerle ilişkilendirilse de daha sonra Nath yogileri tarafından benimsenmiştir. Erken dönem bir hatha yoga metni olan "Gorakşa Sataka" veya "Gorakşa Paddhathi" (10-11. yüzyıl), Hindu tanrısı Şiva tarafından vahyedildiği söylenen 84 klasik asananın kökenini anlatmaktadır. Metne göre, dünyada var olan 84 lakh (8.400.000) varlık türüne karşılık 84 asana bulunmaktadır; yani Şiva, her lakh için bir asana oluşturmuştur. Ancak metinde bunların yalnızca ikisi ayrıntılı olarak açıklanmaktadır: Siddhasana ve Padmasana. Burada "84" sayısı gerçek bir anlamda bir sayıdan ziyade, bütünlük ve kutsallığı sembolize eder.15. yüzyıl metni "Hatha Yoga Pradipika", bu 84 pozdan ilk dördünün önemli olduğunu belirtir; bunlar oturma pozları olan Siddhasana, Padmasana, Bhadrasana ve Simhasana'dır.
Hampi'deki 16. yüzyıla tarihlenen Açyutaraya tapınağının sütunları, bir değnek üzerinde Siddhasana, Çakrasana, kayış kullanımı gerektiren bir Yogapattasana ve değnek üzerinde bir amut pozu gibi çok sayıda asana tasviriyle süslenmiştir.
17. yüzyılda, asanalar Hatha yoga pratiğinin önemli bir bileşeni haline geldi ve oturma olmayan asanaların sayısında artış görülmeye başlandı. "Hatha Ratnavali" adlı 17. yüzyıl metni, 84 asananın gerçek bir listesini amaçlasa da 4 asana Sanskritçeden çevrilemez ve en az 11 tanesine dair herhangi bir açıklama yapılmadan sadece bahsedilir. Bu asanaların görünümü diğer metinlerden bilinmektedir.
"Gheranda Samhita" (17. yüzyıl sonu) yine Şiva'nın 84 lakh asana öğrettiğini, bunlardan 84'ünün önemli olduğunu ve "32'sinin ölümlüler dünyasında yararlı" olduğunu belirtir. Yoga eğitmeni Mark Singleton, asanaların Hindistan'daki başlıca yoga geleneklerinin merkezi bir özelliği olmadığını; hatta bazı durumlarda hiç yer almadığını belirtir. Araştırmacı Norman Sjoman ise, Orta Çağ yoga metinlerinden modern döneme uzanan kesintisiz bir asana geleneğinin izlenemediğini ifade eder.


### Çağdaş öncüler.
1850'lerden itibaren Hindistan'da, Hintlerin Britanyalılara kıyasla sözde "yozlaşmış" olduğu yönündeki sömürgeci stereotipe karşı koymak amacıyla bir fiziksel egzersiz kültürü gelişti. Bu inanç, o dönemde yaygın olan Lamarckçılık ve öjeni fikirleriyle destekleniyordu. 1880'lerden 20. yüzyılın başlarına kadar bu fiziksel kültür, Tiruka gibi yoga kisvesi altında egzersiz ve silahsız dövüş teknikleri öğreten bazı Hint milliyetçileri tarafından benimsenmiştir. Bu sırada, Hint fiziksel kültürünün savunucularından K. V. Iyer, Bangalore'deki spor salonunda bilinçli bir şekilde "hatha yoga" ile vücut geliştirmeyi birleştirmiştir.
Singleton, Parighasana, Parsvottanasana, Navasana ve buna benzer duruşların Niels Bukh'un 1924 tarihli Danca metni "Grundgymnastik eller primitiv gymnastik'te" tanımlandığını belirtmektedir. Bu duruşlar da, kökleri Pehr Ling'e kadar uzanan 19. yüzyıl İskandinav jimnastik geleneğinden türetilmiş olup 20. yüzyılın başlarında Hindistan'a ulaşmıştır.
Yoga asanaları, bazen "Modern Yoga Rönesansının Babası" olarak anılan Yogendra tarafından 1919'da Amerika'ya getirilmiştir. Sistemini kurarken, Max Müller'in fiziksel kültüründen etkilenmişti.
1924 yılında Swami Kuvalayananda, Maharaştra'da Kaivalyadhama Sağlık ve Yoga Araştırma Merkezi'ni kurarak asanaları Hint egzersiz sistemleri ve modern Avrupa jimnastiğiyle birleştirmiş ve araştırmacı Joseph Alter'e göre, yoganın evrimi üzerinde "derin" bir etki bırakmıştır.
1925 yılında Hindistan'dan Amerika'ya taşınan Paramahansa Yogananda, Los Angeles'ta Öz-Gerçekleştirme Bursu'nu kurdu ve 1946 tarihli Bir "Yogi'nin Otobiyografisi'nde" anlattığı gibi, asanalar, nefes alma, ilahiler ve meditasyon dahil olmak üzere yogayı on binlerce Amerikalıya öğretmiştir.
Tirumalai Krişnamaçarya (1888–1989), 1930'larda Kuvalayananda'nın öğrencisi olarak, "hatha yogayı, güreş egzersizlerini ve modern Batı jimnastik hareketlerini birleştirerek yoga geleneğinde daha önce görülmemiş bir sentez" oluşturdu. Sjoman, Krişnamaçarya'nın Mysore Sarayı yoga sistemini oluştururken "Vyayama Dipika" adlı jimnastik egzersiz kitabından yararlandığını öne sürmektedir. Singleton ise Krişnamaçarya'nın, döneminin İskandinav jimnastik kültürüne aşina olduğunu belirtmektedir. Singleton'a göre, Krişnamaçarya'nın asanalar üzerine yaptığı deneyler ve pozlar arasında jimnastik sıçramalarını yenilikçi bir şekilde kullanması, modern ayakta duruş asanaları ile İskandinav jimnastiği arasındaki benzerlikleri açıklayabilir. Modern yoganın babası olarak bilinen Krişnamaçarya'nın öğrencileri arasında, daha sonra etkili yoga eğitmenleri haline gelen birçok isim bulunmaktadır: Rus asıllı Eugenie V. Peterson, bilinen adıyla Indra Devi; 1948'de Aştanga Vinyasa Yoga'yı kuran Pattabhi Jois; Krişnamaçarya'nın kayınbiraderi ve Iyengar Yoga'nın kurucusu B.K.S. Iyengar; Viniyoga geleneğini sürdüren oğlu T.K.V. Desikaçar; Srivatsa Ramaswami ve Svastha Yoga & Ayurveda'nın kurucu ortağı A.G. Mohan. Bu isimler birlikte yogayı yeniden popülerleştirerek Batı dünyasına taşımışlardır.
1960 yılında, Sivananda yoga okulundan Vişnudevananda Saraswati, "The Complete Illustrated Book of Yoga" adlı kitabında 66 temel duruş ve bunların 136 varyasyonundan oluşan bir derleme yayımladı.
1966 yılında, Iyengar yaklaşık 200 asanayı sergilediği 600 kadar fotoğrafla zenginleştirilmiş "Light on Yoga: Yoga Dipika" ("Yogaya Işık: Yoga Dipika") adlı kitabını yayımladı. Asanaların fiziksel pratiğini sistematik hale getiren eser, üç milyon kopya satarak büyük bir başarı yakalamış ve Türkçe dahil yaklaşık 17 dile çevrilmiştir.
1984 yılında Dharma Mittra, her bir pozda kendisinin fotoğraflarıyla birlikte, antik ve modern kaynaklardan türetilen yaklaşık 1.300 asana ve bunların varyasyonlarından oluşan bir liste derledi ve Dharma Yoga web sitesinde, bunlardan yaklaşık 300 tanesini kendisinin oluşturduğunu öne sürmektedir


### Asanaların kökenleri.
Asanalar farklı zamanlarda oluşturulmuştur; bazıları antik, bazıları Orta Çağa tarihlenirken ve giderek artan bir kısmı ise modern pozlardır. Örneğin, Virabhadrasana I (1. Savaşçı Pozu) görece yenidir; muhtemelen Krişnamaçarya tarafından 1940 civarında tasarlanmış ve öğrencisi Iyengar tarafından popülerleştirilmiştir. Bundan kesinlikle daha yeni bir poz olan Parivritta Parsvakonasana, (Genişletilmiş Yan Açı Duruşu) 1962'de Pattabhi Jois'in "Yoga Mala" kitabının ilk baskısında bulunmamaktaydı. Viparita Virabhadrasana (Ters Savaşçı Pozu) ise çok daha yeni olup muhtemelen 2000'lerden sonra oluşturulmuştur. Günümüzde yaygın olarak uygulanan Köpek Pozu ve Trikonasana (Üçgen duruşu) gibi bazı ayakta asanalar ve Surya Namaskar (Güneşi Selamlama) asana dizisi de ilk olarak 20. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Modern formuyla Surya Namaskar Aundh Raja'sı Bhawanrao Şriniwasrao Pant Pratinidhi tarafından yaratılmış; Pattabhi Jois ise, Aştanga Yoga için Surya Namaskar A ve B varyasyonlarını tanımlamış ve bunların muhtemelen Krişnamaçarya'dan türediğini belirtmiştir.
1966'da Iyengar'ın klasik eseri "Yogaya Işık", yaklaşık 50 temel asana ve bunların varyasyonlarından oluşan toplamda 200 civarında asanayı tanımlayabilmiştir. Sjoman, geleneksel birçok asananın isimlerini nesnelere (örneğin Vrikşasana, Ağaç Duruşu), efsanevi figürlere (örneğin Matsyendrasana, Bilge Matsyendra Duruşu) veya hayvanlara (örneğin Kurmasana, Kaplumbağa Duruşu) göre aldığını gözlemlerken, Iyengar'ın asanalarının "ezici bir çoğunlukla 83 tanesinin" vücudun pozisyonunu basitçe tanımlayan isimlere sahip olduğunu belirtir (örneğin Utthita Parsvakonasana, "Genişletilmiş Yan Açı Pozu"). Sjoman bu tür asanaların, "daha sonradan geliştirildiklerini" öne sürmektedir. 2015'te tanımlanan Şatkonasana (Altı Üçgen Duruşu) bu kalıba uyan bir diğer örnektir. Mittra, 1984 tarihli "Master Yoga Chart" adlı eserinde 908 adet poz ve varyasyonlarını resmetmiş olup, o zamandan beri çok daha fazlası oluşturulmuştur.
Sjoman, asanaların isimlerinin yüzyıllar boyunca "birleştirme ve ödünç alma" geleneği içinde "rastgele" kullanıldığını ve bu durumun tarihlerinin izini sürmeyi zorlaştırdığını belirtmektedir. Eşleşen isimler sürekliliğin kanıtı değildir, çünkü aynı isim farklı zamanlarda farklı duruşları ifade ediyor olabilir ve aynı duruş farklı zamanlarda birden fazla isimle anılıyor olabilir.


## Amaçlar.
### Manevi.
Hatha yoga asanaları Hinduizm'de başlangıçta manevi bir amaca, meditatif bir bilinç hali olan samadhi'ye ulaşmaya yönelikti. Din araştırmacısı Andrea Jain’e göre, ortaçağ Hatha Yogasının, Şaivite Nath'lardan Vaişnava'lara, Jain'lere ve Sufi'lere kadar uzanan birçok yoga geleneği arasında paylaşıldığını ve amaçlarında da oldukça çeşitlilik göstermektedir. Ona göre bu amaçlar, "enerji bedeninin tantrik manipülasyonu" gibi manevi hedeflerin yanı sıra daha fiziksel düzeyde zehirleri yok etmeyi de içermekteydi. Singleton, Hatha Yoga'nın amacını "insan bedenini ölümcül çürümeye bağışık bir kaba dönüştürmek" olarak tanımlar ve "Gheranda Samhita'nın" onu kullanılabilir hale getirmek için yoga ateşine ihtiyaç duyan çömlek metaforuna atıfta bulunur. Mallinson ve Singleton, asana pratiğinin 14. yüzyıla kadar iki ana amacı olduğunu belirtir: öncelikle pranayama, mantra tekrarı (japa) ve meditasyon gibi manevi hedefleri olan pratikler için istikrarlı bir temel oluşturmak; ikinci olarak da karma birikimini durdurup bunun yerine "doğaüstü yetenekler" bahşeden çileci güç (tapas) kazanmaktı. Hatha Yoga bu listeye hastalıkları iyileştirme yeteneğini de eklemiştir. Ancak tüm Hindu kutsal metinleri, asanaların faydalı olduğu konusunda hemfikir değildi. Örneğin 10. yüzyıl metni "Garuda Purana," "duruş teknikleri yogayı desteklemez. ‘Temel’ olarak adlandırılsalar da, hepsi kişinin ilerlemesini geciktirirler." derken, erken dönem yogiler ise özgürleşme yolunda bir engel olarak gördükleri bedeni aşmak için aşırı çileler (tapas) çekerlerdi. 
Satyananda Saraswati'ye göre asanalar, "fiziksel bedeni, farkındalık, rahatlama ve konsantrasyonu besleyen pozisyonlara sokarak" geleneksel fiziksel egzersizlerden farklı biçimde çalışır. Leslie Kaminoff'un "Yoga Anatomi" adlı kitabında, bir bakış açısına göre, "tüm asana pratiklerinin, yoginin uzun süreler boyunca oturma pozisyonunda kalabilmesi için omurgayı, uzuvları ve nefesi serbest bırakmanın metodik bir yolu olarak görülebileceğini" yazmaktadır.
Iyengar, asana pratiğinin "sağlamlık, sağlık ve uzuvlarda hafiflik sağladığını; sabit ve rahat bir duruşun zihinsel dengeyi getirip zihnin kararsızlığını önlediğini" gözlemlemiştir. Ayrıca, çeviklik, denge, dayanıklılık ve canlılık kazandırarak bedeni, "kasların sınırlamadığı, güçlü ve esnek bir forma" dönüştürdüğünü ekler. Ancak ona göre, asanaların asıl önemi, bedeni "fethederek" ve onu "ruh için uygun bir araç" haline getirmeleridir.
Iyengar, asanaların bitkiler, böcekler, balık ve amfibiler, sürüngenler, kuşlar ve dört ayaklı hayvanların yanı sıra "efsanevi kahramanlar", bilgeler ve Hindu tanrı avatarlarının adını taşımasını "manevi evrimi gösteren" önemli bir şey olarak görür. Örneğin aslan duruşu (Simhasana), "Bhagavata Purana'da" geçen ve Vişnu avatarı Narasimha mitini hatırlatır. Iyengar'a göre asanaları uygulayan yogi, en düşükten en yükseğe kadar farklı varlıkların formunu alarak hiçbirini küçümsemez; "çünkü yaratılışın tüm yelpazesinde ... aynı Evrensel Ruh'un solunduğunu bilir." Ayrıca ona göre, asanalarda ustalaştıkça, kazanç ve kayıp, şan ve utanç gibi ikilikler ortadan kalkar.
Sjoman, yogadaki esneme kavramının Patanjali'nin "Yoga Sutraları'ndan" 2.47 üzerinden ele alınabileceğini ileri sürer. Bu sutra, ancak çabanın "(prayatna)" gevşetilip ("śaithilya") sonsuzluğa ("ananta)" odaklanarak [asanaların] gerçekleştirilebildiğini belirtir. Sjoman, bu fiziksel gevşemenin zihnin kısıtlamaları bırakmasıyla ilgili olduğunu ve doğal bir "engellenmemiş kusursuz denge” halinin ortaya çıkmasını sağladığını belirtir. Ayrıca, ancak çalıştırılan bir kasın gevşeyebileceğini, yani hareketsizlik ve rahatlama arasında bir fark olduğunu ifade eder. Böylece asanalar, bilinçli ve bilinçdışı zihni keşfetmeye yönelik ruhsal bir amaca da hizmet eder.


### Egzersiz.
20. yüzyılın ortalarından itibaren, asanalar özellikle Batı dünyasında fiziksel egzersiz olarak kullanılmaktadır. Bu bağlamda, onların "açıkça Hindu" hedefleri maskeleniyor ve buna karşın "coşku dolu ...aşkın ...hatta muhalif" unsurları varlığını sürdürmektedir. Bu durum, Hıristiyanlar arasında fikir ayrılığına yol açmıştır. Kimileri kökenlerinin farkında oldukları sürece yoganın kabul edilebilir olduğunu ileri sürerken diğerleri hatha yoganın amacının doğası gereği Hindu olduğunu ve Hristiyan yogasının açık bir çelişki veya hatta "Hıristiyanlığa taban tabana zıt" olduğunu belirtmişlerdir. Benzer bir tartışma Müslüman bağlamda da yaşanmıştır. 2019 yılında Suudi Arabistan Veliaht Prensi Muhammed bin Selman döneminde, daha önce Hindu kökenli olduğu gerekçesiyle yasaklanmış olan yoga yasallaştırılmıştır. Hinduların çoğunlukta olduğu Bali'de ise Endonezya Müslüman Ulema Konseyi'nin fetvasına rağmen bir yoga yarışması düzenlenmiştir.
Seküler bir bağlamda, The Guardian gazetesinde Nell Frizzell ve Reni Eddo-Lodge Batı'daki yoga derslerinin bir kültür yağmacılığı örneği olup olmadığını tartıştılar. Frizzell'e göre yoga, Patanjali'nin Yoga Sutralarından çok uzaklaşarak yeni bir kimlik kazanmış ve bazı uygulayıcılar kültürel açıdan duyarsız olsalar da, diğerleri daha saygılı bir tutum sergilemektedir. Eddo-Lodge ise Batı yogasının artık Patanjali'den çok uzak olduğunu kabul etse de insanların onu "kendini üstün görme aracı, aşırı uyuşturucu kullanımını dengeleme taktiği olmasına veya kökenlerine benzer şekilde ruhani öğelerle uygulanmasına" bakılmaksızın, değişimlerin herhangi bir şekilde geri çevrilemeyeceğini savunmaktadır.
Hindu bakış açısından Batı dünyasındaki asanaların fiziksel bir egzersiz olarak uygulanışı, bazen yolundan sapmış bir yoga olarak görülebilmektedir. Örneğin, 2012 yılında Hindu Amerikan Vakfı, yoganın Hinduizmdeki kökenlerini vurgulamak için bir "Yogayı Geri Kazanalım" kampanyası yürütmüştür.


## Etkileri.
### Kas Aktivasyonu ve Fiziksel Etkiler.
2014 yılında yapılan bir çalışmada, farklı seviyelerdeki yoga uygulayıcılarının belirli kas gruplarını nasıl kullandığı incelenmiştir. Elektromiyografi yöntemi kullanılarak yapılan bu çalışmada, yeni başlayanların pektoral kasları daha fazla kullandığı, ileri seviyedeki eğitmenlerin ise deltoid ve diz stabilizasyonunu sağlayan "vastus medialis" kaslarını daha fazla aktive ettiği tespit edilmiştir. Yoga eğitmeni Grace Bullock'a göre bu tür aktivasyon örüntüleri, asana pratiğinin zamanla bedensel farkındalığını artırıp egzersizi daha faydalı ve güvenli hale getirmektedir.
Bir diğer çalışma, düzenli yoga pratiğinin esneklik, gövde stabilitesi ve kas koordinasyonunu geliştirdiğini, bu sayede kas-iskelet sistemi yaralanmalarını önlediğini ve fonksiyonel hareket kabiliyetini artırdığını ortaya koymuştur.


### Sağlık Faydaları.
Asanalar, Batı dünyasında, egzersiz ve esnemenin vücuttaki fiziksel ve psikolojik etkileri sonucu ortaya çıkan yararları hakkındaki iddialarla popüler hale getirilmiştir. Modern bilimsel araştırmalar, asanaların hem zihinsel hem de fiziksel sağlık üzerinde olumlu etkileri olduğunu göstermektedir. Çeşitli araştırmalarda asana pratiğinin, kortizol seviyelerini düşürerek stres ve anksiyete bozukluklarını hafiflettiği, bel ağrısını azaltma ve artritli bireylerde hareket kabiliyetini artırmada etkili olduğu, majör depresyon semptomlarını iyileştirdiği, özellikle yaşlı bireyler ve uykusuzluk sorunu yaşayanlarda uyku bozukluklarını azaltabileceği, diyabetli bireylerde kan şekeri seviyelerini düzenlemeye ve metabolik fonksiyonu iyileştirmeye yardımcı olabileceği gösterilmiştir.