# Yetmiş Hafta Kehaneti
 - YÖNLENDİRME 
Yetmiş Hafta Kehaneti (eski İbranice שבעים שבעים Shavoím shavoím = ""yedilerin yedisi", "yetmiş yedi" veya "yetmiş kere yedi"," Daniel Kitabı'nın 9. bölümü), Danyal'ın (veya Daniel) Tanrı'ya halkı ve şehri (Yahudiler ve Kudüs) adına harekete geçmesi için nasıl dua ettiğini ve melek Cebrail'den ayrıntılı ama anlaşılması güç bir "yetmiş hafta" kehaneti aldığını anlatır. Kehanet, İkinci Tapınak döneminden bu yana "yoğun bir yorum faaliyetinin" konusu olmuştur. James Alan Montgomery, bu kehanetin yorumlanma tarihini eleştirel yorumun "kasvetli bataklığı" olarak adlandırmıştır.


## Özet.
Daniel Kitabı'nda Danyal, "kitaplarda" Yeruşalim'in ıssızlığının Yeremya'nın kehanet sözlerine göre yetmiş yıl süreceğini okur (Daniel 9:2) ve Tanrı'nın halkı (Yahudiler) ve şehri (Kudüs) adına harekete geçmesi için dua eder (Daniel 3-19). Melek Cebrail belirir ve Danyal'a bilgelik ve anlayış vermek için geldiğini söyler, çünkü Danyal'in duasının başında bir "söz" duyulmuş ve Cebrail bu vahiyi duyurmak için gelmiştir (Daniel 9:20-23):24 Halkın ve kutsal kentin için yetmiş hafta belirlendi: Suçu ortadan kaldırmak, günaha son vermek, suçları bağışlatmak, sonsuz doğruluğu getirmek, hem görümü hem de peygamberliği mühürlemek ve en kutsal yeri meshetmek için.
25 Bil ve anla: Yeruşalim'in yeniden kurulması için buyruğun çıktığı andan, meshedilmiş bir prensin zamanına kadar yedi hafta geçecek; altmış iki hafta boyunca sokaklar ve hendeklerle yeniden kurulacak; ancak sıkıntılı bir zamanda.
26 Altmış iki haftadan sonra, meshedilmiş olan öldürülecek ve hiçbir şeyi kalmayacak. Gelecek olan prensin orduları şehri ve kutsal yeri yerle bir edecek. Sonu tufanla gelecek ve sonuna kadar savaş çıkacak. Yıkımlar kararlaştırıldı.
27 Bir hafta boyunca birçoklarıyla güçlü bir antlaşma yapacak ve haftanın yarısında kurban ve sunuyu durduracak; ve onların yerine, yıkıcı olanın üzerine kararlaştırılan son dökülünceye dek yıkıcı iğrenç bir şey konacak.— Daniel 9:24–27


## Tefsir.
Daniel'in 70 haftalık kehanetleri, Babil esareti sırasında başlayıp dünyanın sonuyla sona eren kronolojik bir bulmacayı oluşturur; burada gökler ve yer, Mesih'in gelişiyle ortadan kalkacak ve yeni bir gök ve yeni bir yerde hüküm sürecek, günah ve kötülüğün varlığına son verecektir. Zaman hesabının akan tarihe uymadığı görülmektedir; bunun başlıca nedeni şudur:
Büyük Kral Kiros'un (bazıları Kral Artakserkses olarak kabul eder) Yahudi halkının Babil esaretinden kurtuluşunu ilan etmesinden bu yana geçen yıl sayısı, Kudüs şehrinin yeniden inşa edileceği, Mesih'in geleceği ve "kesileceği" ve ardından zamanın sonuna kadar sürecek bir yıkımın geleceği 70 hafta kehanetinden (veya 490 yıldan) oluşan tam bir dönemin başlangıç noktasını oluşturacaktır. Cümlenin başlangıcı geleneksel olarak M.Ö. 536 (Yahudi halkının Perslerden kurtuluşu) olarak kabul edilir ve yaklaşık M.S. 30 yılına tarihlenen İsa'nın vaftiziyle aynı zamana denk gelmelidir, böylece 69. haftanın (483 yıl) sonunu oluşturur, ancak sayım büyük ölçüde Yeşua'nın (İsa) hizmet süresini aşarak M.S. 56'ya (yaklaşık 25 yıl sonra) kadar uzanır. Bu durum, 70 haftalık yılları saymak için başlangıç noktası olarak II. Kiros'un kararnamesine (çünkü 3 kararname vardı) alternatifler içeren veya ayrıca ilk 7 haftalık grup ile ikinci 62 haftalık grup arasına ve/veya 62 haftalık grubun sonu ile 70. ve son hafta arasına belirsiz zaman "duraklamaları" ekleyerek "araya boşluklar" serpiştirmeyi içeren çözümlerin aranmasına yol açtı.
70 hafta kehanetinin kelimesi kelimesine yorumlanması gerektiğine inananların çoğu, bu nedenle II. Kiros'un kararnamesini " "Kudüs'e gitme (dönme) emri"" olarak reddediyor ve bu kehanetin zamanlamasına mükemmel bir şekilde uyması için tarihte birkaç yıl sonrasına ait alternatif kararnamelerle değiştirmeye çalışıyor. II. Kiros'un kararnamesi gerçekten de Kudüs'ün yeniden inşası için "gitme (dönme) emri" oluşturuyorsa ve dolayısıyla kehanetin 490 yıllık süresinin başlaması gereken noktaysa ve Kiros'un kararnamesi için M.Ö. 536 tarihini doğru kabul edersek, kehanetteki Mesih'in Yeşua olmadığı sorunuyla karşı karşıya kalırız. Yoksa 70 hafta, yalnızca sembolik çağrışımları olan bir zaman göstergesi midir? Öyleyse, kehanet neden bu kadar belirli bir zaman cümlesine sahip? Zamanda boşluklar veya duraklamalar eklemeli miyiz? Peki bu zaman boşluklarını nasıl haklı çıkarabiliriz? Öte yandan, II. Kiros'un fermanının M.Ö. 536 tarihini yanlış kabul edersek, tüm tarihin yeniden gözden geçirilmesi gerekecektir. Birçok yazar (Donovan Courville, Immanuel Velikovsky, David Rohl, Peter James, Emmet Sweeney ve diğerleri) halihazırda revizyonist önerilerde bulunmuş olsa da, bunlar akademik çevrelerde pek kabul görmemiştir. 
Pastör Gerhard F. Hasel'in yorumuna göre, "yetmiş haftanın" başlangıç noktası Kudüs'ün yeniden inşası emri olmalı, bu da Artaserhas'ın yedinci yılında (Ezra, Ezra 7:7,8) Ezra'nın M.Ö. 457/458'de geri dönmesiyle gerçekleşmiş olmalı; sonuç olarak, 483 yılın sonu M.S. 26'da, yani Ürdün Nehri yakınında vaftizi sırasında Yeşua'nın Kutsal Ruh tarafından meshedilmesi ve kamu hizmetine başlamasıyla tutarlı bir yılda gerçekleşti. 
Kitab-ı Mukaddes metninin yorumu, tüm Hristiyan ve Yahudi mezhepleri arasında eşit olarak paylaşılmamıştır. Ancak, çoğunluk görüşüne göre, kehanetin, eski İbranilerin beklediği Mesih'in tecelli zamanına ve insanlığın nihai yargısına işaret ettiği söylenebilir.
Bazı kronolojik çalışmalar, bunun Yeşua'nın vaftizi (M.S. 26/27), ölümü (M.S. 29/30) ve Yahudilerin "Tanrı halkı" veya "gerçeği elinde tutan halk" olarak ayrıcalıklı statüsünün sona ermesiyle mükemmel bir şekilde örtüştüğünü ve böylece Kitab-ı Mukaddes'in (Brit Hadasha) (yeni antlaşma) dünyadaki centil halklara (Yahudi olmayanlara) vaaz edilmesi döneminin başladığını savunuyor; yani kehanet, İbrani halkından bahsettiğini söylediğinden, tam da yeni antlaşmanın ortaya çıkışı ve Hristiyan halkının ortaya çıkışıyla birlikte kısa bir süre sonra bir "duraklama" yaşanacak ve kehanet ancak Hristiyan halkının göğe alınmasından sonra yeniden başlayacak ve o zaman Tanrı, özellikle Yahudi halkıyla ilgili yargısını 70. sayının son haftasında kesinleştirecektir. Daniel 7:13'e dayanan Hristiyan yorumları, Tanrı önünde yüceltilen Mesih'in "İnsanoğlu" (İbranice: "בן אדם, "ben Adam" "Adem'in oğlu", "insan"") olarak adlandırıldığını ve "bulutlar içinde geleceğini"; ve Eski Ahit'e (veya Tanah'a) göre "bir eşeğin üzerinde oturan alçakgönüllü bir adam" olarak geleceğini, bunun peygamber Zekeriya 9:9 kitabına göre aynı Mesih'in iki kez gelişine bir gönderme olduğunu, her iki kehanetin de Yeşua'nın Mesih olduğunu kesin olarak doğruladığını doğrular. Ancak tam da Zekeriya'nın bu mesihsel kehaneti, Yahudi Talmud yorumunun önerdiği gibi, dünyanın sonunda bir kral, savaşçı ve ölümsüz Mesih'e ilişkin Yahudi yorumuyla çelişmektedir; bu yüzden birçok Yahudi'nin bu kehaneti incelemesi yasaktır.


## Hesaplama.
24. ayette Cebrail, "En Kutsal'ı meshetmek için senin halkına ve kutsal kentine yetmiş hafta kadar zaman saptanmıştır." der. Hemen hemen tüm yorumcular, yetmiş "yedilerin" yetmiş "hafta" yıl, yani 490 yıllık bir dönem olarak anlaşılması gerektiği konusunda hemfikirdir. Bu ayetler, Mesih'in ne zaman geleceği ve O'nun ortaya çıkışına eşlik edecek bazı olaylar hakkında fikir veren bir tür "saat" işlevi görür.
Kehanet, 490 yılı üç küçük birime böler: 49 yıllık bir birim, 434 yıllık bir birim ve 7 yıllık bir birim. 7 yıllık son "hafta" ise daha da ikiye bölünür. 25. ayette şöyle deniyor: "Yeruşalim'in yeniden inşası ve onarımı için söz çıktığı andan, Mesih, yönetici gelene kadar yedi yedi ve altmış iki yedi olacak." Yedi "yedi" 49 yıl, altmış iki "yedi" ise 434 yıl daha eder:
49 yıl + 434 yıl = 483 yıl


## Dipnotlar.
 }}>


## Konuyla ilgili yayınlar.
 -  
 -  
 -  
 -