# Cepteki Yumruklar
Cepteki Yumruklar 1965 İtalya yapımı dramatik filmdir. Özgün adı I Pugni in Tasca olan film ABD'de Fist in His Pocket, İngiltere'de ise Fist in the Pocket adıyla gösterilmiştir. Film Türkiye'de 3-13 Mart 2005 tarihleri arasında yapılan 16. Ankara Uluslararası Film Festivali kapsamında gösterilmiştir.
İtalyan sinemasının 'kendine özgü' sinemacısı, isyankar, militan, non-konformist gibi birçok lakaba sahip yönetmeni Marco Bellocchio'nun, senaryosunu yarı-otobiyografik sayılabilecek kendi öyküsünden uyarlayıp yazdığı ve yönettiği bu filminin müziklerini Ennio Morricone yapmıştır. Bu aile dramı, kariyeri boyunca ticari sinemayı reddetmiş olan 'solcu' sinemacı Marco Bellocchio'nun ilk uzun metrajlı filmidir. Filmi çektiğinde henüz 26 yaşındaydı.
Kendisi de sıkı bir din eğitimi almış olan Bellocchio, düşük bir bütçeyle çektiği bu ilk filminde aile ve toplumdaki dini ve ahlâki değerlerdeki aşınmayı, sosyal yozlaşmayı ve toplumsal çöküşü çarpıcı ve tuhaf bir biçimde gözler önüne sermektedir. Film eleştirmenleri ve sinema tarihçileri tarafından İtalyan sinemasının kayıp hazinelerinden biri olarak kabul edilen bu film uzun yıllar dikkatlerden kaçmış ve unutulmuştu. 2000 yılında New York Modern Sanatlar Müzesi'nin, "Savaş Sonrası İtalyan Sineması" retrospektif gösterileri için seçtiği 15 film arasında "Cepteki Yumruklar" da vardı. Filmde saralı bir gencin ciddi sosyal ve sağlık sorunları olan kalabalık ailesinin bireylerini kendine göre haklı gördüğü nedenlerle teker teker ortadan kaldırmaya karar vermesi anlatılmaktadır.
1965 yılında filmin ilk gösteriminin yapıldığı İsviçre'nin Locarno kentinde düzenlenen Locarno Uluslararası Film Festivali'nde "Gümüş Yelken" ödülüyle ödüllendirilen yönetmen Marco Bellocchio'ya ertesi yıl "İtalyan Sinema Yazarları Sendikası" tarafından da "en iyi özgün senaryo" dalında "Gümüş Kordela" ödülü verildi.
Film, 2008 yılında "İtalya Kültürel Miras Bakanlığı"'nın ""1942-1978 yılları arasında ülkenin kolektif hafızasını değiştiren" 100 filmden oluşan """ listesine dahil edildi.


## Konusu.
Filmin hemen başında, bir zamanlar hali vakti yerinde olduğu anlaşılan orta sınıftan bir ailenin bireylerini sırasıyla tanımaya başlarız. Konunun odağında, filmin anti kahramanı aynı zamanda da baş karakteri olan hırslı ve kurnaz Alessandro (Kolombiya asıllı aktör Lou Castel tarafından canlandırılıyor) vardır. Üç kardeşi ve annesi ile birlikte babadan kalma bir taşra evini paylaşırlar. Bu ailenin bütün fertleri birtakım kalıcı veya kalıtsal hastalıklardan muzdariptir.
Alessandro'nun erkek kardeşi Leone (Pierluigi Troglio) hem geri zekâlıdır hem de epilepsi hastasıdır. Alessandro da kardeşi gibi epileptiktir ama kullandığı ilaçlar sayesinde sara nöbetleri daha seyrek ortaya çıkar. Abisi Augusto (Marino Masé) ise ailenin tek sağlıklı bireyidir ve eve ekmek getiren de odur, babaları olmadığı için evin reisi konumundadır. Ancak o da bencil ve tamahkar bir insandır, ailesinden çok evlenmeye hazırlandığı nişanlısı Lucia (Jeannie McNeil)'ya daha çok zaman ayırmaktadır. Anneleri (Liliana Gerace) kördür. Kızkardeşi Giulia (Paola Pitagora) ise oldukça dengesiz bir kızdır. Üstüne üstlük Alessandro ile kızkardeşi Giulia arasında ensest bir ilişkinin var olduğu filmde sürekli üstü kapalı olarak ima edilmektedir.
Bu acayip karakterlerden oluşan aile, çocuksu davranışları ve moralsiz halleri ile durgun bir yaşantı sürdürürler, adeta ot gibi yaşarlar. Sadece yemek masası etrafında bir araya geldiklerinde yaptıkları hırgür ve ağız dalaşı, kısa bir süreliğine de olsa gerçek hayata dönmelerini sağlar. Nihayet ailenin dahi kötü çocuğu Alessandro, yozlaşan ve çökmekte olan ailenin tüm sorunlarına kökten bir çözüm bulur. Ailenin tüm bireylerini teker teker öldürecek ve tek sempati duyduğu kardeşi Augusto'nun sırtından bu ağır yükleri indirerek ona özgürlüğünü verecektir.