# Birmingham Kur'an el yazması
Birmingham Kur'an el yazması, parşömen bir materyal üzerine el yazısıyla yazılmış, her iki yüzünde de mushaftan ayetler bulunan bir Erken dönem Kur'an el yazması sayfasıdır. 2015 yılında, Birmingham Üniversitesi tarafından sayfa üzerinde yapılan radyokarbon tarihlendirmesinde, sayfanın 568 ile 645 (Hicri takvimde hicretten önce 54 ile hicretten sonra 23 yılları arası) arasında yazılmış olduğu belirlendi. Sayfa, üniversitenin Cadbury Araştırma Kütüphanesi tarafından muhafaza edilen Mingana Orta Doğu El Yazmaları Koleksiyonu'nun bir parçasıdır.
El yazması parşömen üzerine mürekkeple Arapça Hicazi yazısı kullanılarak yazılmıştır ve hala açıkça okunabilmektedir. Sayfada 19. sure olan Meryem suresinden ve 20. sure olan Taha suresinden ayetler yer almaktadır. Sayfa, 2015 yılında Birmingham Üniversitesi'nde ve ardından 5 Ağustos 2016'ya kadar Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi'nde sergilendi. Cadbury Araştırma Kütüphanesi, el yazmasının multispektral analizini ve mürekkeplerin XRF analizini gerçekleştirdi.


## Arkaplan.
3.000'den fazla belgeden oluşan Mingana Koleksiyonu, Birmingham merkezli çikolata üreticisi Cadbury ailesinden hayırsever ve iş adamı Edward Cadbury tarafından finanse edilen Alphonse Mingana tarafından 1920'lerde Orta Doğu'ya yapılan üç gezi sırasında toplandı.


## Tanımı.
Bu el yazması yaprak, Paris'teki Bibliothèque Nationale de France'da BnF Arabe 328 olarak kataloglanan Codex Parisino-petropolitanus isimli el yazması Kur'an parçasının 16 yaprağından birisidir. Nitekim bu yapraklar içinde sözkonusu yaprağın olduğu kısım boştur.
Müzede Mingana 1572a olarak kataloglanan Birmingham yaprağı folyo boyutundadır (en geniş noktada 343 mm x 258 mm) ve her iki tarafına da dikkatlice ölçeklendirilmiş ve okunaklı bir yazıyla yazılmıştır. Sure sıralaması ve metni günümüz Kur'an metniyle tamamen aynı olan yaprağın bir yüzünde 18. sure Kehf'in 17-31 ayetleri, diğer yüzünde 19. sure Meryem'in sonundaki 91-98. ayetler ve 20. sure olan Taha'ın ilk 40 ayeti yer almaktadır. Yaprak, Kehf ve Meryem surelerinin yazıldığı kısmın bir parçasıdır. Kısa ünlüleri belirtmek için herhangi bir hareke işareti yoktur, ancak ünsüzler bazen eğik çizgilerle ayırt edilir. Metin, tam Kur'an el yazmaları için standart hale gelecek formatta düzenlenmiştir; sure araları süslü bir çizgiyle gösterilmiş ve ayet sonları metinlerarası kümelenmiş noktalarla gösterilmiştir.
Her ne kadar iki Birmingham yaprağında görülen Kur'an metni neredeyse tamamen standart metne uysa da sessiz elif (ألف) harfinin yazımı (veya ihmali) açısından yazımları farklılık gösterir. O dönemde Arap alfabesi sessiz elifleri yazmama eğilimindeydi. Yaprağın daha sonra yapılan ultraviyole testlerinde herhangi bir düzeltmenin olmadığı doğrulandı ve metnin başka bir metin üzerine tekrar yazılmadığı kanıtlandı.


## Önemi.
Yaprağı inceleyen batılı uzmanlar bu el yazmasının Muhammed hayattayken veya onun ölümümün ilk yirmi yılı içinde yazıldığını belirtirler. Daha sonraki süreçte standart bir mushaf belirleyen halife Osman eldeki tüm el yazması Kur'an nüshalarını yaktırarak imha ettirdi. Bu da bu el yazmasının değerini artırmaktadır. 
Metnin Muhammed'in yaşadığı veya ölümünden hemen sonraki zamana ait olamayacağına dair eleştiriler de gelmiştir. Riyad'daki İslami Araştırmalar Merkezi yöneticisi Suud el-Sarhan daha şüpheci davranarak parşömenin palimpsest olarak yeniden kullanılıp kullanılmadığını sorgular ve ayrıca yazının bölüm ayırıcıları ve noktalı ayet sonları içerdiğine dikkat çeker. Çünkü bu tarz yazımlar daha geç dönemlerde ortaya çıkmıştır. Palimpsest olasılığı daha sonra ultraviyole testiyle çürütüldü. Suud'un eleştirileri, el yazmasının Muhammed'in yaşadığı dönemde yazılmış olabileceğini reddeden, Kur'an tarihi konusunda Suudi kökenli bazı uzmanlar tarafından da desteklendi. Muhammed hayattayken Kur'an metinlerinin herhangi bir sure ayrıcı işaret olmadan, ayet sonları işaretlenmeden veya renkli mürekkep kullanılmadan yazıldığını ve herhangi bir standart sure sıralaması takip etmediğini vurguluyorlar. Bazıları yazının halife Osman dönemine tarihlenebileceğini öne sürerken diğerleri Emevi dönemine kadar geç bir tarih öne sürüyor.