# Arta (Zerdüştî dini)
Arta veya Aşa (Avesta: 𐬀𐬴𐬀 Aṣ̌a / Arta), karmaşık ve son derece incelikli bir anlam yelpazesine sahip bir Zerdüştî kavramıdır. Genellikle "hakikat" ve "doğru" veya "doğruluk", "düzen" ve "doğru çalışma" gibi bağlamsal çıkarımlarına uygun olarak özetlenir. Zerdüştî teolojisi ve doktrini açısından büyük öneme sahiptir. Ahlaki alanda Arta veya Aşa, "Zerdüştî dininde belirleyici günah çıkarma kavramı"nı temsil eder. Avesta'da Arta'nın karşıtı Durc (𐬛𐬭𐬎𐬘), "aldatma" ve "yalan"dır.
Arta (Avestaca: "aṣ̌a" veya "arta"), Zerdüştî inanç sisteminde "hakikat", "doğruluk", "kozmik düzen" ve "evrenin ahlaki yasası" anlamlarını taşıyan en temel kavramlardan biridir. Kavram, insanın evrende Tanrısal düzenle uyumlu yaşaması gerektiği fikrini temsil eder. Arta’nın karşıtı "Druj" (yalan, kaos, bozulma) olup, Zerdüştî ikili evren anlayışının merkezinde bu iki kavramın mücadelesi yer alır.


### Etimoloji ve kavramsal köken.
Arta/Aşa sözcüğü, Eski Farsça "arta" ve Sanskritçe "ṛtá" kelimeleriyle aynı Hint-İran kökene sahiptir; bu kök "*hṛtá-" biçiminden gelir ve “doğru, düzenli, yerli yerinde olan” anlamlarını taşır. Vedik gelenekte "ṛtá" kavramı kozmik düzenin ve kurban ritüellerinin temelini oluştururken, Zerdüştîlikte bu fikir ahlaki bir boyut kazanmış, “Tanrısal hakikat” olarak kişiselleştirilmiştir.


### Kozmolojik ve etik anlam.
Zerdüştî kozmolojide evren, Arta’nın (düzen ve hakikat) ve Druj’un (kaos ve yalan) sürekli mücadelesi üzerine kuruludur. Ahura Mazda Arta’nın, Angra Mainyu (Ehrimen) ise Druj’un güçlerini temsil eder. Arta, hem fiziksel dünyanın yasalarını hem de ahlaki düzeni ifade eder. Bu nedenle güneşin doğuşu, mevsimlerin dönüşü veya insan davranışlarının doğruluğu Arta’nın tezahürleridir. Etik açıdan Arta, Zerdüştîliğin ünlü öğreti üçlüsü olan “iyi düşünce” ("Humata"), “iyi söz” ("Hukhta") ve “iyi eylem” ("Hvarshta") ile doğrudan bağlantılıdır. Arta’ya uygun yaşamak, insanın ruhunu saflaştırır ve ölümden sonra Cennet köprüsünü ("Chinvat Bridge") geçmesini sağlar. Zerdüştî kutsal metinlerinde Arta yalnızca bir kavram değil, aynı zamanda Tanrısal bir varlık - "Aša Vahišta" (“En İyi Hakikat”) - olarak kişileştirilmiştir. Aša Vahišta, Ahura Mazda’nın yarattığı altı "Ameša Spənta"dan biridir ve kozmik düzenin sürekliliğini sağlar. Ateş ("Atar") Aša Vahišta’nın dünyevi tezahürü olarak kabul edilir; çünkü ateşin saflaştırıcı ve aydınlatıcı doğası hakikati simgeler. Zerdüştî ibadetinde her sabah edilen “Ashem Vohu” duası, Arta’ya adanmış en kutsal metinlerden biridir. Bu dua, “Hakikat en yüce iyiliktir; hakikat yoluyla iyilik gelir” sözleriyle başlar. Zerdüştî takviminde hem yılın ikinci ayı hem de ayın üçüncü günü Arta’ya (Aša Vahišta) adanmıştır. Bu günlerde hakikat, düzen ve arınma temaları vurgulanır; ateş tapınaklarında dua ve temizlenme ritüelleri yapılır. Arta aynı zamanda toplumsal ilişkilerde doğruluk ve sözünde durma erdemini temsil eder; Zerdüştî ahlak anlayışında yalan, hırsızlık veya adaletsizlik doğrudan Druj’a hizmet olarak değerlendirilir. Arta kavramı, Vedik gelenekteki "ṛtá" ile kökensel bir paralellik taşır: her iki terim de kozmik ve ahlaki düzenin sembolüdür. Yunan düşüncesinde "Logos", Çin’deki "Dao" ve Hıristiyanlıkta "Aletheia" (Hakikat) kavramlarıyla felsefi benzerlikler gösterir. Bu benzerlikler, “doğru düzenin evrenselliği” fikrinin farklı kültürlerde de var olduğunu gösterir. Modern İran kültüründe “Arta” veya “Aşa” adı hâlen kişisel isim olarak kullanılmaktadır. Ayrıca günümüz Zerdüşt topluluklarında Arta, ekolojik ve etik bilinçle ilişkilendirilerek doğaya zarar vermemek, suyu ve toprağı kirletmemek gibi çevresel görevlerle birleştirilir.