# Mısır piramitlerinin inşası
Mısır piramitlerinin inşası köklü bilimsel gerçeklerle açıklanabilir, ancak bugün bile tartışmalı hipotezler olarak kabul edilen bazı hususlar vardır. Kullanılan inşaat teknikleri zaman içinde gelişmiş gibi görünüyor; daha sonraki piramitler öncekilerle aynı şekilde inşa edilmedi. Ocaklardan bakır keskilerle büyük taşların oyularak, bu blokların sürüklenerek yerine kaldırıldığı sanılıyor. Günümüzdeki anlaşmazlıklar ise esas olarak taşları taşımak ve yerleştirmek için kullanılan yöntemlerle ilgilidir.
İnşaat teknikleriyle ilgili çözülmemiş birçok tartışmanın yanı sıra, kullanılan işgücünün türü konusunda da anlaşmazlıklar var. Olaydan yıllar sonra Yunanlar piramitlerin köle emeği tarafından inşa edildiğine inanıyorlardı. Arkeologlar artık Büyük Giza Piramidi'nin, piramitlerin yakınında kamp kuran ve inşaat tamamlanana kadar maaş veya bir tür vergi ödemesi olarak çalışan on binlerce vasıflı işçi tarafından inşa edildiğine inanıyor.


## Tarihsel hipotezler.
### Herodot ve Diodorus Siculus'un Yazıları.
Piramit inşasının bilinmeyenleri esas olarak blokların üst yapıya nasıl taşındığıyla ilgilidir. Kesin olarak bu soruyu çözen bilinen doğru tarihsel veya arkeolojik kanıt yoktur. Bu nedenle, inşaat yöntemleriyle ilgili çoğu tartışma, sınırlı tarihsel ve arkeolojik kanıtla desteklenen işlevsel olasılıkları içerir.
Bu anıtların inşasına dair ilk tarihsel anlatımlar, piramit inşasından yüzyıllar sonra, MÖ 5. yüzyılda Herodot ve MÖ 1. yüzyılda Diodorus Siculus tarafından yapılmıştır. Herodot'un anlatımı, Mısırlıların bir makine (günümüzde yaygın olarak "Herodotus Makinesi" olarak anılır) kullandığını iddia ederek şunları belirtmektedir:


## Kullanılan Malzemeler.
### Üçüncü ila Beşinci Hanedanlar.
En erken dönemde piramitler tamamen taştan inşa ediliyordu. Yerel olarak çıkarılan kireç taşı, bu piramitlerin ana gövdesi için tercih edilen malzemeydi; dış kaplama için ise Tura'da (günümüz Kahire'sine yakın) çıkarılan daha kaliteli bir kireç taşı kullanıldı. Aswan yakınlarında çıkarılan granit, portcullis (bir tür kapı) ve mezar odasının çatıları ve duvarları gibi bazı mimari elemanların yapımında kullanıldı. Bazen, Menkaure Piramidi'nde olduğu gibi dış kaplamada da granit kullanıldı. İlk piramitlerde, piramit gövdesini oluşturan taş katmanları (sıralar olarak adlandırılır) içe doğru eğimli olarak döşenmişti; ancak, bu yapılandırmanın taşları yatay olarak üst üste istiflemekten daha az kararlı olduğu bulundu. Dahshur'daki Eğik Piramit, bu iki inşa tekniği arasındaki bir geçişte yeni bir tekniğin kabul edildiğini gösteriyor gibi görünüyor. Alt bölümü eğimli sıralardan inşa edilirken, üst bölümünde taşlar yatay olarak döşenmiştir


### Orta Krallık.
Orta Krallık döneminde piramit inşa teknikleri tekrar değişti. O zamanlar inşa edilen piramitlerin çoğu, cilalı kireç taşı kaplamasıyla kaplanmış kerpiç dağlarından biraz daha fazlasıydı. Birkaç durumda, daha sonraki piramitler, inşaatlarında ihtiyaç duyulan malzeme hacmini daha da azaltmak için doğal tepelerin üzerine inşa edildi. En erken piramitlerde kullanılan malzemeler ve inşaat yöntemleri, daha sonraki firavunların piramit anıtlarına göre genel olarak çok daha iyi bir koruma durumunda hayatta kalmalarını sağlamıştır.


## Taş ocağı işletimi.
Ocakların yeri, ocaklarda taş kesmek için kullanılan bazı aletler, taşın anıta taşınması, temelin tesviye edilmesi ve gelişmekte olan üst yapının sonraki katmanlarının tesviye edilmesiyle ilgili iyi bilgiler mevcuttur. İşçiler muhtemelen kireç taşının çoğu gibi daha yumuşak taşları kesmek için bakır keski, matkap ve testere kullanmışlardır. Granit, granodiyorit, siyenit ve bazalt gibi daha sert taşlar yalnızca bakır aletlerle kesilemez; bunun yerine, kuvars kumu gibi bir aşındırıcı yardımıyla dolerit ile dövme, delme ve kesme gibi zaman alıcı yöntemlerle işlenmiştir. Bu, kum aşındırma olarak bilinen bir işlemde meydana gelmiştir. Bloklar muhtemelen suyla yağlanmış bir kızakla taşınmıştır.


## Taş blokların taşınması.
İlk piramit inşaatçılarının karşılaştığı en büyük sorunlardan biri, büyük miktarda taşı taşıma ihtiyacıydı. Djehutihotep'in On İkinci Hanedan mezarında, 172 adamın bir kızak üzerinde onun bir alçı heykelini çektiği bir resim vardır. Heykelin 60 ton ağırlığında olduğu tahmin edilmektedir ve Denys Stocks, 16.300 kg (35.900 lb) ağırlığındaki yağlanmış bir bloğu hareket ettirmeye başlamak için 45 işçiye veya 2.750 kg (6.060 lb) ağırlığındaki bir bloğu hareket ettirmek için sekiz işçiye ihtiyaç duyulacağını tahmin etmiştir.Dick Parry ve Mladjov ve Mladjov, çeşitli yeni krallık tapınaklarında kazılmış beşik benzeri bir makine kullanarak taşları yuvarlamak için bir yöntem önermişlerdir. Bu nesnelerden dördü, kolayca yuvarlanabilmesi için bir bloğun etrafına yerleştirilebilir. Obayashi Corporation tarafından 0,8 metre (2 ft 7 inç) kare, 1,6 metre (5 ft 3 inç) uzunluğunda ve 2,5 ton (5.500 lb) ağırlığındaki beton bloklarla yapılan deneyler, 18 adamın bloğu 1'e 4 eğimli bir rampa üzerinden dakikada 18 metre (1 ft/s) hızla nasıl sürükleyebileceğini gösterdi. Bu fikir daha önce John Bush tarafından 1977'de açıklanmıştı ve Parry'nin kitabının Kapanış Açıklamaları bölümünde bahsedilmişti. Vitruvius De architectura'da düzensiz ağırlıkları hareket ettirmek için benzer bir yöntem açıklamıştı. Mısırlıların bu yöntemi kullanıp kullanmadıkları hala bilinmiyor ancak deneyler, bu boyuttaki taşlar kullanılarak işe yarayabileceğini gösteriyor. Mısır bilimciler genellikle bunu çoğunlukla kullanılan 2,5 tonluk bloklar için kabul ediyorlar ancak 15+ tonluk ve birkaç 70 ila 80 tonluk blok için kullanılan yöntemler konusunda hemfikir değiller.


### Rampa.
Çoğu Mısırbilimci, rampaların blokları yükseltmek için en savunulabilir yöntem olduğunu kabul eder, ancak bunun başka bir cihazla desteklenmesi gereken eksik bir yöntem olduğunu kabul ederler. Rampaların kullanımına ilişkin arkeolojik kanıtlar Giza'daki Büyük Piramit'te ve diğer piramitlerde bulunmuştur. Rampalara yardımcı olmak için en çok kabul gören yöntem kaldıraçtır. Arkeolojik kayıtlar yalnızca küçük rampalar ve eğimli geçitler olduğuna dair kanıt sunar, anıtın çoğunluğunu bile inşa etmek için kullanılabilecek bir şey değildir. Belirsizliğe ek olarak, piramit yapımında standart dışı veya özel yapım yöntemlerinin kullanıldığını gösteren önemli kanıtlar vardır.
Bu nedenle, önerilen birçok rampa vardır ve piramitleri inşa etmek için hangi rampa türünün kullanıldığı konusunda önemli miktarda tutarsızlık vardır. Yaygın olarak bilinen rampa yöntemlerinden biri büyük düz rampadır ve devasa boyutu, arkeolojik kanıt eksikliği, yüksek işçilik maliyeti ve diğer sorunları nedeniyle işlevsel gerekçelerle rutin olarak itibarsızlaştırılır. 
Diğer rampalar rampa boyutuyla ilgili bu sorunları düzeltmeye yarar, ancak işlevsellik eleştirilerine ve sınırlı arkeolojik kanıtlara rastlarlar. Zikzaklı rampalar, üst yapının tamamlanmamış kısmını kullanan düz rampalar (Arnold 1991), üst yapı tarafından desteklenen spiral rampalar ve anıta büyük bir birikim olarak yaslanan spiral rampalar önerilmektedir. Mark Lehner, güneydoğudaki taş ocağında başlayıp piramidin dış çevresinde devam eden spiral bir rampanın kullanılmış olabileceğini ileri sürmüştür. Ancak, spiral rampalar binayı onlarca yıl boyunca tamamen kaplamış olurdu ve kenarların ve yan mantoların tam geometrik şeklini korumak için tek yöntem olarak her bir taban köşe taşına eşit mesafede tam piramit karesinin düzenli yerleşimine izin vermezdi. İç basamak piramidine yerleştirilen birkaç rampa yoluna sahip rampa modelleri nispeten daha az malzeme gerektirir. Taş bloklar, suyla yağlanan rampalar boyunca kızaklara çekilmiş olabilir.


### Kaldıraç sistemi.
Kaldıraç yöntemleri, kısmen Herodot'un tanımı ve kısmen de Yeni Krallık döneminde Mısır'da ilk kez tasvir edilen ve Mezopotamya'da Eski Krallık ile eş zamanlı olarak bulunan kaldıraçlı sulama cihazı olan shadoof nedeniyle rampa yöntemlerini tamamlamak için en uygun çözüm olarak kabul edilir. Lehner'in bakış açısına göre, kaldıraçlar üst yapının malzemesinin en üstteki %3'ünü kaldırmak için kullanılmalıdır. Bu malzemenin en üstteki %4'ünün anıtın toplam yüksekliğinin 1⁄3'ünü oluşturduğunu belirtmek önemlidir. Başka bir deyişle, Lehner'in görüşüne göre, kaldıraçlar az miktarda malzemeyi ve anıtın dikey yüksekliğinin büyük bir kısmını kaldırmak için kullanılmalıdır.
Kaldıraç yöntemleri ortamında, bloğu kademeli olarak kaldıranlar, yani bloğun dönüşümlü kenarlarını tekrar tekrar kaldırıp taşı kademeli olarak bir sıra yukarı hareket ettirmek için tahta veya taş takozlar yerleştirenler vardır; ve bloğu tek bir kaldırma prosedüründe bir sıra yukarı hareket ettirmek için daha büyük bir kaldıraç kullanan diğer yöntemler vardır. Blokları kaldırmak için inşaat tekniklerinin tartışılması, arkeolojik ve tarihsel kayıtlardaki bir boşluğu makul bir işlevsel açıklama ile çözmeye çalıştığından, Isler, Keable ve Hussey-Pailos tarafından verilen aşağıdaki örnekler deneysel olarak test edilmiş yöntemleri listeler. Isler'in yöntemi (1985, 1987) kademeli bir yöntemdir ve Nova deneyinde (1992) tahta takozlar veya destek kullanılmıştır. Isler bir bloğu yaklaşık bir saat 30 dakikada bir kat yukarı kaldırabilmiştir. Peter Hodges ve Julian Keable'ın[32] yöntemi Isler'in yöntemine benzerdir ve bunun yerine küçük üretilmiş beton blokları takoz olarak, tahta paletler ve deneysel testlerinin gerçekleştirildiği bir çukur kullanmıştır. Keable, yöntemini yaklaşık 2 dakikada gerçekleştirebilmiştir. Scott Hussey-Pailos'un (2005) yöntemi, bir bloğu tek bir hareketle bir sıra yukarı kaldırmak için basit bir kaldıraç cihazı kullanır. Bu yöntem, tarihi analoglardan daha az mukavemete sahip malzemelerle (antik Mısır'da bulunanlardan daha zayıf malzemelerle test edilmiştir), 2 emniyet faktörüyle test edilmiş ve 1.100 kg (2.500 lb) ağırlığındaki bir bloğu bir dakikadan kısa sürede bir sıra yukarı kaldırmıştır. Bu yöntem, Mark Lehner'in birleşik rampa ve kaldıraç teknikleri fikriyle tamamlayıcı olarak çalışmak üzere bir kaldıraç cihazı olarak sunulmuştur.