# Rusya Federasyonu'nun ekonomik tarihi
Sovyetler Birliği'nin dağılması (1991) ve planlı ekonominin sona ermesinin ardından Boris Yeltsin döneminde Rusya Federasyonu kuruldu. Rusya hükümeti, ekonomiyi piyasa ekonomisine dönüştürme sürecinde şok terapi politikaları uyguladı. Bu süreç, uzun süreli bir ekonomik durgunluka yol açtı. Kişi başına düşen GSYİH seviyeleri, ancak 2000’li yılların ortalarında 1991 düzeyine geri dönebildi.
Rusya ekonomisi günümüzde 1990’lı yılların başına göre çok daha istikrarlıdır, ancak enflasyon hâlen önemli bir sorun olmaya devam etmektedir. Tarihsel olarak ve günümüzde, Rus ekonomisi; zayıf hukuk sistemi, modern ekonomik faaliyetlerin yetersiz gelişimi, teknolojik geri kalmışlık ve düşük yaşam standartları nedeniyle, büyük gelişmiş ekonomilerden belirgin biçimde farklılık göstermektedir.


## Tarihsel arka plan.
### Rus İmparatorluğu'nun ekonomik tarihi.
Rusya’nın kişi başına düşen millî geliri, 17. yüzyılın sonlarından 1740’lara kadar artış göstererek Kuzey ve Batı Avrupa’nın en gelişmiş ekonomilerine yaklaşmıştır. 1740’lardan sonra ise Rus ekonomisi duraklamış ve gerilemeye başlamıştır. 18. yüzyılda Rusya’nın kişi başına düşen millî geliri, Britanya’nın kişi başına gelirinin %40–70’i seviyesindeydi; ancak Polonya’dan yüksekti. 1860’a gelindiğinde Rusya’nın kişi başına düşen GSYİH’si Japonya ile benzer, Amerika Birleşik Devletleri veya Birleşik Krallık’ın üçte biri, Çin ve Hindistan’ın ise yaklaşık iki katı seviyesindeydi. Rusya, sanayileşmede geç kalmış bir ülkeydi.
Serflik, ücretli işgücü piyasasının gelişimini engellemiş ve sanayi için işgücü kıtlığı yaratmıştı. 1861’de kaldırılan serfliğin ardından, kişi başına düşen GSYİH dalgalı seyretmiş ve kayda değer bir artış göstermemiştir. 1890’larda düzenli ekonomik büyüme başlamış, Rus ekonomisi yapısal dönüşüm sürecine girmiştir. Birinci Dünya Savaşı başladığında Rus ekonomisinin yarısından fazlası hâlen tarıma dayalıydı. 20. yüzyılın başlarında Rus ekonomisi, Amerikan ve Britanya ekonomilerinin daha da gerisinde kalmıştı. 19. yüzyılın sonlarından 20. yüzyılın başlarına kadar Rus ekonomisi, Japon ekonomisiyle benzer hızda; Brezilya, Hindistan ve Çin’den ise daha hızlı büyümüştür.
II. Nikolay’ın tahta çıkışıyla birlikte Rusya İmparatorluğu’nda ekonomik alanda büyük değişimler yaşanmaya başlamıştır. Bu dönemde Rusya, dünyanın en hızlı büyüyen ekonomisi hâline gelmiş, ortalama GSYİH artışı Batı Avrupa’nın üzerindeydi ve kişi başına üretim hacmi Batı Avrupa ile eşit seviyeye ulaşmıştı. Yaşam standardı da belirgin biçimde yükselmiştir.


### Sovyetler Birliği'nin ekonomik tarihi.
Yaklaşık 69 yıl boyunca Rusya ekonomisi ve Sovyetler Birliği’nin geri kalanı, neredeyse tüm üretim araçları ile yatırım, üretim ve tüketim kararlarının devlet kontrolünde olduğu planlı ekonomi temelinde işledi. Ekonomi politikası Sovyetler Birliği Komünist Partisi tarafından belirleniyor ve ekonomik faaliyetlerin tüm yönleri bu parti tarafından denetleniyordu. 1990’ların başındaki komünizmin çöküşünün ardından Rusya, planlı ekonomiden piyasa temelli ekonomiye geçiş sürecinde zorluklarla karşılaştı.
1987 yılına kadar işleyen Sovyet ekonomik yapısının büyük kısmı Josef Stalin döneminde şekillenmişti ve 1953–1987 arasında yalnızca sınırlı değişiklikler yapılmıştı. Beş yıllık planlar ve yıllık planlar, ekonomik politikaların programlara dönüştürülmesinde başlıca mekanizmalardı. Bu doğrultuda Devlet Planlama Komitesi ("Gosudarstvennyy planovyy komitet" — Gosplan), ülke genelinde belirlenen dönemler için üretim hedefleri koyuyordu. Bölgesel planlama organları, bu hedefleri devlet sanayi işletmeleri ve sovhoz (devlet çiftlikleri) ile kolhoz (kolektif çiftlikler) gibi ekonomik birimlere göre uyarlıyordu. Merkezi planlama, her birimin hedeflerini yerine getirmesi veya aşması durumunda arz ve talebin dengeleneceği varsayımına dayanıyordu.
Hükûmetin görevi, planların uygulanmasını sağlamaktı. Üretim sorumluluğu yukarıdan aşağıya doğru ilerliyordu. Ulusal düzeyde, yaklaşık yetmiş bakanlık ve devlet komitesi, kendi alanlarındaki üretim faaliyetlerini denetliyordu. Bölgesel düzeydeki bakanlık organları ise ulusal bakanlıklara bağlıydı ve kendi bölgelerindeki ekonomik birimleri kontrol ediyordu.
Planlar, yalnızca nihai malları ve hizmetleri değil, aynı zamanda hammadde ve ara mallar için de üretim hedeflerini içeriyordu. Teorik olarak bu sistem, sektörler arasında denge sağlamayı amaçlıyordu. Ancak uygulamada fiyat mekanizması işlevini yitirmişti. Sovyet ekonomisinde fiyatlar yalnızca muhasebe aracı olarak kullanılıyor, tüm fiyatlar hükûmet tarafından ürünün plandaki rolüne ve ekonomik olmayan kriterlere göre belirleniyordu. Bu durum çeşitli çarpıklıklara yol açıyordu: Örneğin, Rus beslenme kültürünün temel gıdası olan ekmeğin fiyatı, buğday maliyetinin altındaydı; bazı çiftçiler bu nedenle hayvanlarını tahıl yerine ekmekle besliyordu. Yine sosyal eşitlik amacıyla daire kiraları çok düşük tutulmuş, fakat buna rağmen ciddi bir konut sıkıntısı yaşanmıştı. Sovyet sanayisi, petrol, doğal gaz ve kömür gibi hammaddeleri dünya piyasası fiyatlarının çok altında elde ederek aşırı israfa yöneliyordu.
Merkezi planlama sistemi, Sovyet liderlerine kriz dönemlerinde kaynakları hızla seferber etme olanağı tanıdı. Bu sayede Nazi işgaline karşı savaş yürütüldü ve savaş sonrası dönemde ülke yeniden sanayileştirildi. II. Dünya Savaşı sonrası savunma ve sanayi temelinin hızlı gelişmesi, Sovyetler Birliği’nin bir süper güç hâline gelmesini sağladı.
Mihail Gorbaçov döneminde (1985–1991) uygulanan perestroyka (yeniden yapılanma) reform girişimlerinin başarısız olması, bu dönüşümün zorluklarını açık biçimde göstermiştir.


## Piyasa ekonomisine geçiş.
1991 sonrasında Boris Yeltsin liderliğinde ülke, piyasa tarafından belirlenen fiyatlar gibi temel ilkeleri uygulayarak piyasa ekonomisi geliştirme yönünde önemli bir dönüşüm yaşadı. Bu süreçte iki temel ve birbirine bağlı hedef öne çıktı: makroekonomik istikrar ve ekonomik yeniden yapılanma. İlki; fiyatların ve döviz kurlarının istikrarlı olduğu bir ortamda ekonomik büyümeyi destekleyen maliye ve para politikalarının uygulanmasını içeriyordu. İkincisi ise bankalar, özel mülkiyet ve ticaret hukukları gibi ticari ve kurumsal yapıların tesis edilmesini gerektiriyordu. İç pazarların uluslararası ticaret ve yatırımlara açılması, ekonominin dünya ile bütünleşmesine ve bu hedeflere ulaşılmasına katkı sağladı. Bu temel hedefler Gorbaçov rejimi döneminde ele alınmamıştı. Sovyetler Birliği’nin dağılması sırasında Yeltsin yönetimi, makroekonomik istikrar ve yeniden yapılanma sorunlarıyla mücadele etmeye başlamıştı. 1996 ortalarına gelindiğinde sonuçlar karmaşık bir tablo ortaya koyuyordu.
1991’deki Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana Rusya, bir piyasa ekonomisi geliştirmeye ve istikrarlı ekonomik büyüme sağlamaya çalıştı. Ekim 1991’de Yeltsin, ABD ve IMF’nin tavsiyeleri doğrultusunda Rusya’nın “şok terapi” benzeri radikal piyasa reformlarına gideceğini duyurdu. Ancak 1990’ların başında fiyat kontrollerinin kaldırılması ve merkez bankasının politikaları nedeniyle hiperenflasyon yaşandı. Ekonomist Jeffrey Sachs, Rusya hükümetine danışmanlık yaptığı dönemde bu reformların başarısız olduğunu, iki yıl önce Polonya’da başarılı olan modelin Rusya’da gevşek para politikaları ve Batı’nın mali destek sağlamaması nedeniyle işlemediğini belirtmiştir. Ona göre, ABD yönetimi Polonya’yı müttefik, Rusya’yı ise rakip olarak gördüğü için destek sınırlı kalmıştır.
Rusya, Sovyetler Birliği’nin devamı olan tüzel kişilik sıfatıyla Sovyetler Birliği'nin dış borçlarının ödenmesi sorumluluğunu üstlendi.
1991–1998 arasında Rusya’nın GSYİH’sı tahminen %40 oranında daraldı. Bu, ülkenin zengin doğal kaynaklarına, eğitimli nüfusuna ve çeşitli fakat giderek yıpranan sanayi temelinin varlığına rağmen gerçekleşti. Ancak bazı ekonomistler bu oranın yanıltıcı olduğunu savundu; zira Sovyet GSYİH’sının önemli bir kısmı askerî harcamalar ve talep görmeyen ürünlerden oluşuyordu. Bu harcamaların sona ermesi, gerçekte olduğundan daha büyük bir ekonomik daralma izlenimi yarattı.
Özelleştirme ve yabancı yatırımlar gibi kritik unsurlar, Sovyet sonrası dönemin ilk yıllarında hızla uygulamaya konuldu. Ancak ticari banka sistemi ve kapsamlı ticaret yasaları gibi temel ekonomik altyapı unsurları 1996’ya kadar eksik veya yetersiz kaldı. 1990’ların ortalarında Sovyet dönemine ait merkezi planlamaya dönüş ihtimali zayıflamış olsa da, geçiş sonrası ekonominin yapısı hâlâ öngörülemezdi.
7 Kasım 1990’da Mihail Gorbaçov’a hitaben otuzdan fazla Batılı akademisyen tarafından imzalanan bir açık mektup yayımlandı. Mektupta, Sovyet ekonomisinin planlı ekonomiden serbest piyasa temelli bir karma ekonomiye geçmesinin olumlu olduğu, ancak Batı’da feodalizmin sona ermesinden sonra yapılan toprak özelleştirmelerinin aynısının uygulanmaması gerektiği vurgulandı. Bunun yerine, Georgist bir sistemin benimsenmesi ve kamu gelirlerinin arazi değeri vergisi üzerinden toplanması önerildi. Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri Franco Modigliani, James Tobin, Robert Solow ve William Vickrey de mektubu imzalayanlar arasındaydı. Günümüzde Rusya belirli düzeyde arazi değeri vergisi uygulamaktadır. İngiliz ekonomist Fred Harrison, 1990’larda vergi reformu konusunda Rusya’nın Devlet Duması ile yakın çalışmıştır. Ancak uygulanan arazi değeri vergisi, mektupta önerilen seviyelerin oldukça altında kalmıştır.


### Para ve maliye politikaları.
Ocak 1992’de hükûmet, fiyat kontrollerini kaldırdığı sırada para ve kredi yaratımını da sıkı şekilde sınırladı. Ancak Şubat ayından itibaren Rusya Merkez Bankası başkanı Viktor Geraşçenko yönetimindeki banka, para arzı üzerindeki kısıtlamaları gevşetti. 1992’nin ikinci ve üçüncü çeyreklerinde para arzı sırasıyla %34 ve %30 oranında arttı. 1992 sonunda Rusya’nın para arzı on sekiz katına çıkmıştı. Bu durum, doğrudan yüksek enflasyona ve ruble kurunun değer kaybetmesine yol açtı.
Para arzındaki keskin artış, devlet işletmeleri ve bireylerin biriktirdiği büyük döviz mevduatlarından ve rublenin değer kaybından etkilendi. İşletmeler, hükûmetin para emisyonlarına getirdiği sınırlamalar sonrasında ücretleri ve diğer giderleri karşılamak için bu döviz mevduatlarını kullandı. Ticari bankalar, yurtdışındaki hesaplarını kullanarak ve Merkez Bankası’ndaki ayrıcalıklı hesaplara erişim sağlayarak işletme borçlarını finanse etti.


### Enflasyon.
1992’de, yani ekonomik reformların ilk yılında, Rusya’daki perakende fiyatlar %2.520 oranında arttı. Bu artışın başlıca nedeni, Ocak 1992’de fiyatların çoğunun serbest bırakılmasıydı. Bu adım, sadece o ayda ortalama %245’lik bir fiyat artışına yol açtı. 1993’te yıllık enflasyon %240’a geriledi; bu oran hâlâ çok yüksekti. 1994’te ise enflasyon %224 olarak kaydedildi.
Yıllık enflasyon oranları, aylık dalgalanmaları tam olarak yansıtmamaktadır. Örneğin 1994’te hükûmet, Ocak ayında %21 olan aylık enflasyonu Ağustos’ta %4’e indirmeyi başardı; ancak Aralık’ta oran yeniden %16,4’e, Ocak 1995’te ise %18’e yükseldi. Bu dalgalanmalara Rus para politikasındaki istikrarsızlık neden oldu. 1994’ün başında para arzını sıkılaştıran hükûmet, tarım, Uzak Kuzey’deki sanayiler ve bazı büyük işletmelerin kredi talepleri üzerine kısıtlamaları gevşetti. 1995’te ise yıl başında benimsenen sıkı para politikası ve görece katı bir bütçe sayesinde bu dalgalanmaların önüne daha başarılı bir şekilde geçildi. Böylece yılın son çeyreğinde aylık enflasyon oranı %5’in altında kaldı. 1996’nın ilk yarısında enflasyon oranı %16,5 oldu. Ancak uzmanlar, devlet işletmelerindeki işçilere maaşların ödenmemesinin talebi baskılayarak fiyat artışlarını düşük tuttuğunu belirtmektedir.
Rusya’daki makroekonomik istikrarsızlığın önemli bir göstergesi, rublenin döviz kurundaki sert dalgalanmalar olmuştur. Temmuz 1992’de rublenin ABD dolarıyla serbestçe değiştirilebilmesinden Ekim 1995’e kadar kur, 1 ABD doları = 144 rubleden yaklaşık 5.000 rubleye geriledi. Temmuz 1992 öncesinde kur yapay olarak yüksek tutuluyordu. Nominal kurdaki bu hızlı değişimler, makroekonomik istikrarsızlığı yansıtıyordu. Bunun en çarpıcı örneği, 1994 Kara Salısı’nda rublenin %27 değer kaybetmesiydi.
Temmuz 1995’te Merkez Bankası, Ekim 1995’e kadar kuru 1 ABD doları = 4.300–4.900 ruble bandında tutma niyetini açıkladı; daha sonra bu süreyi Haziran 1996’ya uzattı. Bu duyuru, maliye ve para politikalarının güçlendirilmesini ve rublenin savunulmasını sağlayacak rezervlerin artırıldığını gösteriyordu. Ekim 1995 sonunda ruble istikrar kazandı ve reel olarak değer kazandı. 1996’nın ilk yarısında istikrarını korudu. Mayıs 1996’da “sürünerek dalgalanan kur” ("crawling band") uygulaması başlatıldı; yıl sonunda kurun 5.500–6.100 ruble/dolar aralığına kademeli olarak düşmesine izin verildi.
Bir diğer istikrar göstergesi, Haziran 1996 itibarıyla rublenin cari işlemler temelinde tam olarak konvertibl olacağının duyurulmasıydı. Bu karar, Rus vatandaşlarının ve yabancıların ticaret işlemleri için rubleyi diğer para birimlerine çevirebilmesini sağladı.


### Özelleştirme.
Sovyet döneminde tüm işletmeler devlete aitti ve tüm vatandaşlar arasında eşit şekilde paylaşıldığı varsayılıyordu. Özelleştirme süreci, bu servetin büyük bölümünü az sayıda kişinin eline geçirdi ve onları son derece zengin yaptı. Devlete ait işletmelerin hisseleri çıkarıldı ve bu yeni halka açık şirketler hızla Nomenklatura üyelerine veya bilinen suç örgütü liderlerine devredildi. Örneğin Sovyet döneminde bir fabrikanın müdürü olan kişi, çoğu kez aynı işletmenin sahibi hâline geldi. Aynı dönemde şiddet yanlısı suç grupları da sık sık devlet işletmelerini ele geçiriyor, suikastlar veya şantaj yoluyla alanı temizliyordu. Siyasal yolsuzluk, devlet görevlilerinin gündelik yaşamının bir parçası hâline geldi. Devletin koruması altında, iş dünyası ve devlet kademelerinde kilit noktalardaki dar bir grubun zenginleşmesini sağlayan olağanüstü finansal manipülasyonlar yapıldı. Milyarlarca dolar değerindeki nakit ve varlık ülke dışına çıkarılarak büyük çaplı bir sermaye kaçışı yaşandı.
En büyük devlet işletmeleri, Başkan Boris Yeltsin tarafından içeriden kişilere, gerçek değerlerinin çok altında fiyatlarla tartışmalı bir biçimde özelleştirildi. Birçok Rus, bu ünlü “oligarşileri” hırsız olarak görmektedir.


## 1991–1992.
Geçişin ilk yıllarında, kredi genişlemesini denetim altına alma çabaları kısa ömürlü oldu. 1991 sonu ile 1992 arasında iç kredi yaklaşık dokuz kat arttı. Kredi genişlemesi kısmen işletmelerin borç birikiminden ve Rusya Merkez Bankası’nın (RCB) bu borçları finanse etmesinden kaynaklandı. Ocak 1992’de fiyat kontrolleri kaldırıldıktan sonra hükûmet devlet işletmelerine finansmanı sınırladı, ancak fiyatların serbest bırakılması ürünlere olan talebi azalttığı için işletmeler nakit sıkıntısıyla karşılaştı. Üretimi kısmak yerine çoğu işletme stoklarını artırmayı seçti. Üretimin sürdürülmesi için işletmeler birbirlerinden borç almaya başladı. 1992 ortasında ödenmemiş işletmeler arası borçlar 3,2 trilyon rubleye (yaklaşık 20 milyar ABD doları) ulaşınca, hükûmet bu borçları dondurdu. Kısa bir süre sonra da borcu devam eden işletmelere 181 milyar ruble (yaklaşık 1,1 milyar ABD doları) kredi sağladı.
Bu dönemde hükûmet, kendi harcamalarını da sınırlayamadı. Bunun nedeni kısmen, Sovyet sonrası Rusya Yüksek Sovyeti’nin, Sovyet tarzı biçimde bazı sektörlerin finansmanını teşvik etmesiydi. 1992 sonunda Rusya’nın bütçe açığı, GSYİH’nin %20’sine ulaştı; bu oran ekonomik programda öngörülen %5’in ve Uluslararası Para Fonu (IMF) koşullarında belirtilen seviyenin çok üzerindeydi. Bu bütçe açığı büyük ölçüde para arzının genişletilmesiyle finanse edildi. Söz konusu para ve maliye politikaları, fiyat serbestleştirmesiyle birlikte 1992’de %2.000’in üzerinde enflasyona yol açtı.
1992’nin sonlarında kötüleşen ekonomik koşullar ve parlamento ile yaşanan keskin çatışma sonucunda Yeltsin, neoliberal reform yanlısı başbakan Yegor Gaydar’ı görevden aldı. Yerine, devlet doğal gaz şirketi Gazprom’un eski başkanı Viktor Çernomırdin atandı.


## 1993.
Çernomırdin, ekonomi reformcusu Boris Fyodorov’u başbakan yardımcısı ve maliye bakanı olarak görevlendirdi. Fyodorov, makroekonomik istikrarı Rusya’nın ekonomik politikasının öncelikli hedefi olarak gördü. Ocak 1993’te, enflasyonu sıkı para ve maliye politikalarıyla kontrol altına almayı amaçlayan bir “kriz karşıtı program” açıkladı. Program kapsamında hükûmet, RCB’den kredi faiz oranlarını artırmasını, devlet tahvilleri ihraç etmesini, bütçe açıklarını kısmen finanse etmesini ve verimsiz devlet işletmelerini kapatmaya başlamasını istedi. Bütçe açıkları; devlet işletmelerinde ücret artışlarının sınırlandırılması, üçer aylık bütçe açığı hedefleri konulması ve işsizler ile emekliler için daha verimli bir sosyal güvenlik ağı kurulmasıyla kontrol altına alınacaktı.
1993’te para basımı ve iç kredi genişlemesi kısmen yavaşladı. Parlamento ile yaşanan açık bir çekişmede Yeltsin, ekonomik reform politikaları hakkında yapılan referandumu kazandı. Bu da reformculara, devlet harcamalarını dizginlemede bir miktar siyasi güç sağladı. Mayıs 1993’te Maliye Bakanlığı ve Merkez Bankası, ekonomiyi istikrara kavuşturmak amacıyla sübvansiyonların azaltılması ve gelirlerin artırılması gibi makroekonomik tedbirler konusunda anlaştı. Merkez Bankası, enflasyonu yansıtacak şekilde iskonto oranını yükseltecekti. Bu politikanın olumlu ilk sonuçlarına dayanarak IMF, Temmuz ayında Rusya’ya Özel Sistemik Dönüşüm Fonu’ndan (STF) 1,5 milyar ABD doları tutarında ilk ödemeyi yaptı.
Fyodorov’un kriz karşıtı programı ve hükûmetin Merkez Bankası ile yaptığı anlaşma kısmen etkili oldu. 1993’ün ilk üç çeyreğinde Merkez Bankası, para arzı genişlemesini aylık %19 oranında tuttu. Aynı dönemde kredi genişlemesi de önemli ölçüde sınırlandı. 1993 yıllık enflasyon oranı yaklaşık %1.000 oldu; bu 1992’ye göre keskin bir iyileşmeydi, ancak hâlâ çok yüksekti. Ayrıca bu iyileşme, devlet harcamalarının 1993’ün son çeyreğinden 1994’ün ilk çeyreğine ertelenmesi nedeniyle olduğundan daha güçlü göründü. Örneğin, 1993’te devlet işletmelerinin borçları yaklaşık 15 trilyon rubleye (1993 ortası kuru üzerinden yaklaşık 13 milyar ABD doları) ulaşmıştı.


## 1994.
Haziran 1994’te Başbakan Viktor Çernomırdin, hükûmet ve parlamentodaki muhafazakâr unsurları yatıştırmayı, aynı zamanda reformcular ve Batılı kreditörleri memnun etmeyi amaçlayan ılımlı reformlar paketi sundu. Başbakan, ekonomiyi yeniden yapılandırma ve makroekonomik istikrara elverişli maliye ve para politikaları uygulama taahhüdünde bulundu. Ancak bu istikrar çabaları, işletmelere sübvansiyonlu krediler sağlayan Merkez Bankası ve ek krediler isteyen sanayi ve tarım lobilerinin baskısıyla zayıfladı.
Ekim 1994’te, yılın başlarında daha sıkı maliye ve para politikalarıyla düşürülen enflasyon yeniden yükselmeye başladı. 11 Ekim’de, “Kara Salı” olarak bilinen günde, bankalar arası piyasalarda rublenin değeri %27 oranında düştü. Uzmanlar, bu sert değer kaybını açıklamak için çeşitli teoriler ortaya attı (örneğin bir komplo teorisi ihtimali), ancak kredi ve para politikalarının gevşetilmesi, Rus ekonomisine ve para birimine duyulan güvenin azalmasının başlıca nedeni olarak görüldü.
1994’ün sonlarında Yeltsin, makroekonomik istikrara bağlılığını yeniden vurgulayarak Merkez Bankası başkanı Viktor Geraşçenko’yu görevden aldı ve yerine Tatyana Paramonova’yı aday gösterdi. Reformcular ve IMF gibi Batılı destekçiler bu atamaya şüpheyle yaklaşsa da, Paramonova ucuz kredileri sonlandıran ve faiz oranlarını kontrol altına alan sıkı bir para politikası uygulamayı başardı (1995’te para arzında dalgalanmalar yaşansa da). Ayrıca parlamento, devlet borcunun para politikasıyla finanse edilmesine sınırlamalar getirdi ve Maliye Bakanlığı bütçe açıklarını finanse etmek için piyasa faiz oranlarıyla devlet tahvilleri çıkarmaya başladı.
Resmî verilere göre, 1994’te Rusya’nın gayrisafi yurt içi hasılası (GSYİH) 604 trilyon rubleydi (o dönemin kuru ile yaklaşık 207 milyar ABD doları) ve bu, ABD’nin aynı yılki GSYİH’sinin yaklaşık %4’üne karşılık geliyordu. Ancak bu rakam Rus ekonomisinin gerçek büyüklüğünü olduğundan küçük göstermektedir. Satın alma gücü paritesine göre düzeltilmiş GSYİH, yaklaşık 678 milyar ABD dolarıydı; bu da Rus ekonomisini ABD ekonomisinin yaklaşık %10’u seviyesine getiriyordu. Kişi başına GSYİH ise 4.573 ABD dolarıydı ve bu, ABD’nin kişi başına gelirinin yaklaşık %19’una denk geliyordu.


## 1995.
1995’in büyük bölümünde hükûmet, sıkı maliye politikalarına bağlılığını sürdürdü ve bütçe açıkları belirlenen sınırlar içinde kaldı. Ancak bu dönemde devlet işletmelerinde kronikleşen ücret borçlarını hafifletmek ve giderek zayıflayan sosyal güvenlik ağını güçlendirmek için harcamaların artırılması yönünde baskılar arttı. Aslında 1995 ve 1996’da devletin bu tür ödemeleri (ve çoğu devlet çalışanının maaşlarını) yerine getirmemesi, Rusya’nın bütçe açığını ılımlı seviyelerde tutan başlıca etken oldu. 1995’in ikinci yarısında ise siyasi koşullar değişti: Devlet Duması üyeleri Aralık seçimlerine hazırlanırken Yeltsin de 1996’daki başkanlık seçimlerinde yeniden seçilme şansını düşük görüyordu. Bu nedenle hem Duma milletvekilleri hem de başkan, harcama artırma vaatlerinde bulundu.
1995’in sonlarında Yeltsin, ekonomik reform savunucularından biri olan Anatoli Çubays’ı başbakan yardımcılığı görevinden aldı. Yerine, eski bir otomobil fabrikası yöneticisi ve reform karşıtı görüşleriyle bilinen Vladimir Kadannikov atandı. Bu gelişme, Rusya ve Batı’da Yeltsin’in reformlara bağlılığı konusunda endişelere yol açtı. Aynı siyasi atmosferin bir sonucu olarak, Paramonova’nın Merkez Bankası başkanlığı da Duma ile hükûmet arasında bir tartışma konusu hâline geldi ve Kasım 1995’te Yeltsin onu görevden almak zorunda kaldı. Yerine, Çernomırdin’in desteklediği Sergey Dubinin atandı. Dubinin, Paramonova’nın başlattığı sıkı para politikasını sürdürdü.


## 1996.
1996 ortasına gelindiğinde, Sovyet sonrası ekonomik reformların başlamasından dört buçuk yıl sonra, sonuçlar umut verici olmakla birlikte karmaşıktı. Rus ekonomisi uzun ve sancılı bir durgunluktan geçmişti. Resmî istatistikler, 1990–1995 arasında Rusya’nın GSYİH’sinin yaklaşık %50 oranında düştüğünü gösteriyordu; bu, Büyük Buhran sırasında ABD’nin yaşadığı gerilemeden çok daha büyüktü. (Ancak Batılı neoliberal analistler, Sovyet dönemi verilerinin yukarı yönlü, Sovyet sonrası verilerin ise aşağı yönlü yanlılığını dikkate alarak düşüşün daha az şiddetli olduğunu öne sürdüler. Örneğin IMF tahminleri bu yöndedir.)
Üretimdeki düşüşün büyük kısmı, Sovyet planlamasının öncelikli alanlarından olan askeri-sanayi kompleksi ve diğer ağır sanayi kollarında yaşandı; ancak serbest piyasa koşullarında bu alanlarda talep daha zayıftı. Tarım, enerji ve hafif sanayi gibi diğer büyük sektörler de geçiş sürecinde zarar gördü. Bu sektörlerin piyasa ekonomisinde işleyebilmesi için verimsiz işletmelerin kapatılması ve işçilerin işten çıkarılması gerekti; bu da üretim ve tüketimde düşüşlere yol açtı.
Analistler, Rusya’nın GSYİH’sinin 1996’da artmaya başlayacağını öngörüyordu; ancak yılın ilk altı ayındaki veriler gerilemenin sürdüğünü gösterdi ve bazı Rus uzmanlar yılın ikinci yarısında yeni bir kriz aşamasının yaşanabileceğini öngördü.
Yapısal dönüşümün sancıları kısmen yeni özel sektörün ortaya çıkışıyla hafifledi. Batılı uzmanlar, Rusya verilerinin ülkenin ekonomik çöküşünü olduğundan büyük gösterdiğini; bunun nedeninin özel sektör faaliyetlerinin istatistiklerde yeterince yansıtılmaması olduğunu belirtti. Hizmet sektörü, özellikle perakende ticaret, ekonomide giderek daha önemli bir rol üstlendi ve 1995’te GSYİH’nin neredeyse yarısını oluşturdu. Ancak sektör performansı, Rus vergi yasalarının teşvik ettiği eksik raporlama veya hiç rapor etmeme nedeniyle istatistiklere tam olarak yansımadı. Batılı analistlere göre 1995 sonunda GSYİH’nin yarısından fazlası ve işgücünün %60’ından fazlası özel sektöre dayanıyordu.
Rus ekonomisinde önemli ama geleneksel olmayan bir hizmet de “bavul ticareti”ydi. 1996’da 5 ila 10 milyon girişimcinin bu işle uğraştığı tahmin ediliyordu. Tüccarlar, Çin, Türkiye ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi ülkelerden ya da Rusya’nın farklı şehirlerinden tüketim malları satın alıyor, sonra da talebin en yüksek olduğu iç pazarda satıyordu. Ekonomi bakanı Yevgeniy Yasin, 1995’te bu yolla Rusya’ya yaklaşık 11 milyar ABD doları değerinde mal girdiğini tahmin etmişti. Bavul ticareti, geleneksel piyasalardan tüketim mallarını alamayan Rusların yaşam standartlarını korumada hayati rol oynadı. Ancak bu kontrolsüz, vergisiz ve çoğu kez mafya bağlantılı mal akışı, tekstil gibi yerli sektörlere zarar verdi.
Rusya’daki servet dağılımı, en az Sovyet dönemindeki kadar dengesizdi. 1990’ların ortalarında ekonomik güç, federal hükûmetin taşradaki siyasi gücünü kaybetmesinden daha hızlı bir şekilde Moskova’da yoğunlaştı. Enerjik ve popüler belediye başkanı Yuri Lujkov yönetiminde, Moskova’da siyasetçiler, bankalar, iş insanları, güvenlik güçleri ve belediye kurumlarından oluşan bir ekonomik oligarşi ülkenin mali varlıklarının büyük bir kısmını kontrol ediyordu. Ancak organize suç da kentin büyümesinde güçlü bir rol oynadı. Zayıf polis gücünün karşısında, mafya korumaları ("kryşa"), sözleşmeli cinayetler, rüşvet ve haraçlar Moskova’nın ekonomik yapısının ayrılmaz bir parçası hâline geldi. Çoğu işletme, mafya koruması için ödeme yapmadan faaliyet gösteremedi.
Lujkov, kentin meşru güç merkezleriyle yakın bağlara sahipti ve Moskova’da spor stadyumları, alışveriş merkezleri, tarihi anıtlar ve görkemli Kurtarıcı İsa Katedrali’nin inşasını denetledi. 1994’te Yeltsin, Moskova’daki tüm devlet mülkleri üzerinde Lujkov’a tam yetki verdi. 1996’nın ilk yarısında kent, yılda 1 milyar ABD doları tutarında devlet işletmesini özelleştirdi; bu hız, aynı dönemdeki ulusal özelleştirme sürecinden daha yüksekti. Moskova yönetimi ayrıca bankacılık, otelcilik, inşaat, fırıncılık ve güzellik salonları gibi çok çeşitli işletmelerde tam veya kısmi hisseler elde etti. Bu sahiplik, kaynakların az rekabetle verimli biçimde yönlendirilmesine olanak sağladı. Aynı zamanda Moskova, yabancı yatırımların da merkezi hâline geldi; bu yatırımlar çoğunlukla diğer bölgelerin dışında tutuldu. Örneğin, 1990’da Moskova’da açılan McDonald's büyük başarı elde etti, ancak ülke çapında yayılmadı. Bankacılık sektörünün Moskova’da yoğunlaşması da kentin yabancı ticari faaliyetlerde büyük avantaj elde etmesine yol açtı.
1996 ortasında, merkezi hükûmet belli bir makroekonomik istikrar sağlamış görünüyordu. Ancak uzun vadeli istikrar, politika yapıcıların başarısız işletmelere ve çıkar gruplarına yönelik devlet sübvansiyonları ve ucuz kredi taleplerinden kaynaklanan enflasyonist baskılara direnme yeteneğine bağlıydı. (Çubays, Yeltsin’in seçim kampanyası sırasında verdiği vaatlerin kişi başına 250 ABD doları harcama anlamına geldiğini, bunun da gerçekleşmesi hâlinde ulusal bütçe açığını neredeyse ikiye katlayacağını, ancak vaatlerin çoğunun seçimden kısa süre sonra unutulduğunu belirtmiştir.)
1996 itibarıyla Rusya’nın ekonomik üretim yapısı, Sovyetler döneminin çarpıtılmış merkezi planlama modelinden çok, gelişmiş bir piyasa ekonomisinin yapısına benzemeye başlamıştı. Savunma sanayi ürünlerine olan talebin azalmasıyla birlikte üretim, ağır sanayiden tüketim mallarına kaydı. Ancak 1990’ların ortalarında yerli tüketim mallarının düşük kalitesi, işletmelerin kârlarını ve dolayısıyla üretimlerini modernize etme kapasitelerini sınırlamaya devam etti. Bu “kısır döngü”nün diğer tarafında ise, modası geçmiş üretim sistemlerine bağımlılık, ürün kalitesinin düşük ve rekabet gücünün zayıf kalmasını garanti ediyordu.
Çoğu fiyat piyasa tarafından belirleniyordu; ancak bazı temel ürünlerin fiyatları yerel ve bölgesel yönetimlerce kontrol edilmeye devam etti. Enerji fiyatları hâlâ devlet kontrolündeydi; ancak hükûmet, bu fiyatları kademeli olarak artırarak dünya piyasası fiyatlarına yaklaştırıyordu.
1996 tarihli bir hükûmet raporu, “kayıt dışı ekonomi”nin ülke ekonomisinin yaklaşık %51’ini ve nakit dolaşımının %40’ını oluşturduğunu ortaya koydu.


## 1997–1998.
1997 sonunda Rusya bazı ilerlemeler kaydetmişti. Enflasyon kontrol altına alınmış, ruble istikrara kavuşmuş ve iddialı bir özelleştirme programı kapsamında binlerce işletme özel mülkiyete devredilmişti. Ayrıca, ticari ilişkileri düzenleyen bir ticaret yasası ve ekonomik anlaşmazlıkları çözmek için bir tahkim mahkemesi kurulması gibi bazı piyasa odaklı yasalar da kabul edildi.
Ancak 1998’de devlet gelirlerini artırmaya yönelik mali reformların uygulanmasında yaşanan güçlükler ve bütçe açıklarının kısa vadeli borçlanmalarla finanse edilmesine bağımlılık, ciddi bir finansal krize yol açtı. Bu kriz, Rusya’nın petrol ihracatından elde ettiği gelirlerde keskin bir düşüşe katkıda bulundu ve yabancı yatırımcıların ülkeden çıkışını hızlandırdı. Hükûmet, rublenin hızla değer kaybetmesine izin verdi ve yabancı yatırımcıların elinde yaygın olarak bulunan 40 milyar dolarlık kısa vadeli devlet tahvillerinin (GKO) ödemesini durdurdu.


## 1999.
1999’da üretim, 1991’den bu yana yalnızca ikinci kez artış gösterdi ve resmî tahminlere göre %6,4 büyüyerek 1998’deki %4,6’lık daralmayı telafi etti. Bu artış, üç başbakanın görev yaptığı ve yıl sonunda Başkan Boris Yeltsin’in istifasıyla sonuçlanan çalkantılı bir döneme rağmen gerçekleşti. En büyük etkenlerden biri, 1999’un ikinci yarısında uluslararası petrol fiyatlarının üç katına çıkmasıydı; bu durum, ihracat fazlasını 29 milyar dolara yükseltti.
Olumsuz tarafta ise, enflasyon 1997’deki %11’lik ortalama seviyeden 1998’de %85’e, 1999’da beklenen %36 yerine çok daha yüksek bir orana çıktı. Halkın maaşları yaklaşık %30, emekli maaşları ise %45 azaldı. Vladimir Putin hükûmeti, düşük gelirleri telafi etmeye öncelik vererek maaş ve emekli maaşı borçlarını ödemeye başladı.


## 2000–2007.
Vladimir Putin’in devlet başkanlığı döneminde Rusya ekonomisinin nominal GSYİH’si iki katına çıkarak dünyada 22. sıradan 11. sıraya yükseldi. Ekonomi, yıllık ortalama %7 büyüme sağladı (2000: %10, 2001: %5,1, 2002: %4,7, 2003: %7,3, 2004: %7,2, 2005: %6,4, 2006: %8,2, 2007: %8,5, 2008: %5,6) ve SAGP’ye göre dünyanın 6. büyük ekonomisi hâline geldi. Kişi başına düşen GSYİH 2008’de 11.339 ABD dolarına ulaştı ve bu, Rusya’yı hem SAGP hem de nominal bazda 57. sıraya yerleştirdi.
Gerçek gelirler iki kattan fazla arttı ve ortalama maaş 80 dolardan 640 dolara yükseldi. 2000–2006 arasında tüketici kredilerinin hacmi 45 kat arttı, ve aynı dönemde orta sınıf 8 milyondan 55 milyona çıkarak yedi kat büyüdü. Yoksulluk sınırının altında yaşayan nüfusun oranı ise 2000’de %30 iken 2008’de %14’e düştü.
Enflasyon ise bir sorun olmaya devam etti. 1999–2007 arasında enflasyon yalnızca iki kez hedeflenen üst sınırda tutulabildi; 2007’de enflasyon 2006’nın üzerine çıktı ve 2008’in başında da artış eğilimini sürdürdü.
Haziran 2002’deki G8 Zirvesi’nde, sekiz ülkenin liderleri, Rusya’nın bazı eski Sovyet borçlarının iptali karşılığında bu tasarrufların teröristlerce kullanılabilecek malzemelerin güvenliğini sağlamada kullanılmasını öngören bir bildiri imzaladı. Bu plan kapsamında, 10 yıl içinde 10 milyar dolar ABD’den, 10 milyar dolar da diğer G8 ülkelerinden gelecekti.
2003’te borç, Maliye Bakanlığı ve Eurobond ödemelerinin artmasıyla 19 milyar dolara yükseldi. Ancak bu borcun 1 milyar doları önceden ödendi ve özel sektör borçlarının bir kısmı geri satın alındı. Rusya, borç takası ve değişim fırsatlarını araştırmaya devam etti.
1 Ocak 2004’te Rusya Federasyonu İstikrar Fonu, federal bütçenin bir parçası olarak Rusya hükûmeti tarafından, petrol fiyatı düşmesi hâlinde bütçeyi dengelemek amacıyla kuruldu. Daha sonra bu fon modernize edildi. 1 Şubat 2008’de İstikrar Fonu ikiye ayrıldı. İlk kısım, GSYİH’nin %10’una (yaklaşık 200 milyar ABD doları) eşit olan ve İstikrar Fonu ile benzer şekilde yatırılan bir rezerv fonu oldu. İkinci kısım ise Rusya Federasyonu Ulusal Refah Fonu’na dönüştürüldü. Ulusal Refah Fonu, yabancı şirket hisseleri dâhil olmak üzere daha riskli araçlara yatırılmak üzere tasarlandı.
Rus ekonomisi büyümeye rağmen emtia odaklı kaldı. Yakıt ve enerji sektöründen alınan gümrük vergileri ve vergiler, federal bütçe gelirlerinin neredeyse yarısını oluşturuyordu. Rusya’nın ihracatının büyük çoğunluğunu hammadde ve gübreler oluşturuyordu, ancak ihracatın GSYİH içindeki payı 2000’de %20 iken 2007’de %8,7’ye düştü.
2000–2007 arasında Rusya’da zengin ve yoksul arasındaki gelir uçurumu da büyüdü. Bu dönemde zenginlerin gelirleri yoksullarınkinden yaklaşık 14 kat fazlayken bu oran 17 kata yükseldi. Gelir farklılık oranı, Rusya’nın en zengin %10’unun, çoğunluğunu emekliler ve vasıfsız işçilerin oluşturduğu en yoksul %10’a kıyasla giderek daha iyi yaşadığını göstermektedir (bkz. Gini katsayısı).
Rusya’da 2007 başından itibaren sermaye yatırımı patlaması yaşandı. Sermaye yatırımları, Haziran ayında bir önceki yılın aynı ayına göre reel olarak (fiyat değişiklikleri hesaba katıldığında) %27,2 artarak 579,8 milyar rubleye ulaştı; inşaat sektörü başı çekti. Bu, nominal olarak %58’lik bir artışa ve Çin’den daha iyi bir performansa karşılık geliyordu. Modern Rusya daha önce böyle bir büyüme oranı görmemişti. 2007’nin ilk yarısında yatırımlar, bir önceki yılın aynı dönemine göre %22,3 arttı; 2005’teki artış sadece %11’di. Bu istatistikler, hem Ekonomik Kalkınma ve Ticaret Bakanlığı’nın muhafazakâr öngörülerini hem de bağımsız analizleri aştı.
2007 itibarıyla reel GSYİH, Sovyetler Birliği’nin dağılmasından bu yana en yüksek oran olan %8,1 arttı; ruble istikrarlı kaldı, enflasyon ılımlı seyretti ve yatırımlar yeniden artmaya başladı. 2007’de Dünya Bankası, Rus ekonomisinin “benzeri görülmemiş makroekonomik istikrar” elde ettiğini açıkladı. Rusya, dış borçlarını ödeme konusunda ilerleme kaydediyordu. 2000–2001’de Rusya sadece borç servislerini yerine getirmekle kalmadı, aynı zamanda IMF kredilerinin anapara ödemelerini de erkenden yaptı ve ticaret, bütçe ve cari işlemler fazlaları sayesinde Merkez Bankası rezervlerini artırdı. 2002 bütçesi, yaklaşık 14 milyar ABD doları resmî borç servisi ödemesini öngörüyordu. Cari fazla, rublenin hızla değer kazanmasına yol açtı; bu da, 1998 krizinde %60 değer kaybeden rublenin sağladığı dış ticaret avantajını ortadan kaldırdı. Rusya ihracatında petrol ve gaz hâlâ baskındı, dolayısıyla ülke enerji fiyatlarına yüksek derecede bağımlıydı. Faiz oranlarının düşük seyretmesi, bankacılık sisteminin büyümesini ve sermaye tahsisini engelledi.
21. yüzyılın ilk on yılının sonunda Avrupa Merkez Bankası, ülkenin yeni bir Hollanda hastalığı türüne yakalandığını bildirdi.


## 2008–2009 Küresel Durgunluk.
Silah satışları öyle bir seviyeye ulaştı ki, Rusya dünyada ABD’nin ardından ikinci sıraya yükseldi. BT sektörü, algoritma tasarımı ve mikroelektronik gibi yüksek teknoloji alanlarında rekor büyüme kaydederken, daha düşük maliyetli işleri Hindistan ve Çin’e bıraktı. Rusya, yazılım dış kaynak kullanımı açısından Hindistan ve Çin’in ardından üçüncü sırada yer aldı. Uzay fırlatma sanayisi, Ariane 5’ten sonra dünyanın ikinci büyük sektörü hâline gelirken, nükleer enerji şirketleri Çin ve Hindistan’a santral satıyor ve Toshiba ile ortak girişim kurarak yeni nesil santraller geliştiriyordu. Sivil havacılık sanayisi ise Sukhoi Superjet ve MS-21 projeleriyle Boeing ve Airbus ile rekabet etmeyi hedefledi.
Rusya’daki Büyük Durgunluk, 2008–2009 yıllarında finans piyasalarında yaşanan kriz ile ekonomik durgunluktan oluşuyordu. Kriz, Rus-Gürcü Savaşı’nın ardından yaşanan siyasi kaygılar ve 4 Temmuz 2008’de varil başına 147 ABD doları ile zirveye çıkan Urallar tipi ham petrolün %70’ten fazla değer kaybetmesiyle daha da derinleşti. Dünya Bankası’na göre Rusya, güçlü kısa vadeli makroekonomik temellere sahip olduğu için birçok yükselen ekonomiden daha hazırlıklıydı; ancak yapısal zayıflıkları ve tek bir emtiaya olan bağımlılığı, krizin etkilerini daha şiddetli hâle getirdi.
2008 sonlarında krizin başlamasıyla birlikte Rus piyasaları çöktü ve Rusya’nın hisse değerinden 1 trilyon dolardan fazlası silindi, ancak 2009’da Rus hisseleri toparlandı ve MICEX Endeksi değerini ikiye katlayarak 2008’deki kayıplarının yarısını geri aldı.
Eylül 2009’da Rus hükûmeti, bütçe açığını kapatmak ve ülkenin yaşlanan altyapısını iyileştirmek için enerji ve ulaştırma sektöründeki devlet hisselerini satma planlarını açıkladı. Bu kapsamda yaklaşık 5.500 işletme özelleştirmeye ayrıldı ve Rosneft gibi zaten borsada işlem gören şirketlerdeki devlet hisselerinin satılması planlandı.
Temmuz 2008 – Ocak 2009 arasında Rusya’nın döviz rezervleri 210 milyar dolar azalarak 386 milyar dolara düştü. Merkez Bankası, keskin ruble değer kaybıyla mücadele için kademeli devalüasyon politikası benimsedi. Ruble, krizin başlangıcından Ocak 2009’a kadar dolara karşı %35 değer kaybetti. Ancak ruble Ocak 2009’da istikrar kazandıkça rezervler yeniden artmaya başladı ve yıl sonunda 452 milyar dolara ulaştı.
Rus ekonomisi, 2009’un üçüncü çeyreğinde iki çeyrek üst üste yaşanan rekor daralmanın ardından durgunluktan çıktı. Ancak GSYİH, 2009’un tamamında %7,9 oranında daraldı.


## 2010–2014.
Mart 2010’da Dünya Bankası raporu, Rusya’nın ekonomik kayıplarının krizin başında beklenenden daha düşük olduğunu belirtti. Dünya Bankası’na göre bunun nedenlerinden biri, hükûmetin aldığı geniş kapsamlı kriz karşıtı önlemlerdi.
2010’un ilk çeyreğinde GSYİH büyüme oranı %2,9, sanayi üretimi artışı ise %5,8 oldu; bu sonuçlarla Rusya, Büyük Sekiz ülkeleri arasında Japonya’nın ardından ikinci sırada yer aldı.
2010’da nominal GSYİH %4,0, 2011’de %4,3 ve 2012’de %3,4 büyüdü. 2012 itibarıyla nüfusun %12,5’inden fazlası yoksulluk sınırının altında yaşıyordu. Rosstat’a göre kişi başına ortalama net gelir aylık 22.691 rubleydi.


## 2014-2017 finansal krizi.
2014–2017 finansal krizi, 2014’ün ikinci yarısında Rus rublesinin değer kaybıyla başladı. Güven kaybı, yatırımcıların Rus varlıklarını satmasına ve rublenin değer kaybetmesine yol açarak olası bir finansal kriz korkularını tetikledi.
Bu güven kaybının iki ana nedeni vardı. Birincisi, 2014’te petrol fiyatındaki düşüştü. Rusya’nın başlıca ihracat ürünü olan ham petrol, 2014 Haziran’ındaki yıllık zirveden 16 Aralık’a kadar yaklaşık %50 değer kaybetti. İkincisi ise, Rusya’nın 2014’te Rusya'nın Kırım'ı ilhakı ve ardından başlayan Rusya-Ukrayna Savaşı nedeniyle uygulanan uluslararası ekonomik yaptırımlardı. Kriz, hem tüketiciler hem şirketler hem de bölgesel finans piyasaları üzerinde etkili oldu; ayrıca Vladimir Putin’in Avrasya Ekonomik Birliği ile ilgili hedeflerini de sekteye uğrattı. Özellikle Rus borsası ciddi kayıplar yaşadı; RTS Endeksi, Aralık başından 16 Aralık 2014’e kadar %30 düştü.


## 2022’de Ukrayna’nın işgali.
İşgâlin ilk gününden itibaren Rusya, ekonomik yaptırımlardan etkilenmeye başladı; RTS Endeksi %39’a kadar düşerken, Moskova Borsası büyük kayıplar yaşadı. Rus rublesi tarihi dip seviyelere inerken, halk döviz bürolarına akın etti. Moskova ve St. Petersburg borsaları 18 Mart’a kadar kapatıldı ve bu, Rusya tarihindeki en uzun süreli kapanış oldu. 26 Şubat’ta S&P Global Ratings, Rusya’nın kredi notunu “çöp” seviyesine düşürdü; bu da yatırım yapılabilir tahvillere yatırım zorunluluğu olan fonların Rusya tahvillerini satmasına yol açarak ülkenin yeni borçlanmasını son derece zorlaştırdı.
Rusya Merkez Bankası, 2014 ilhakından bu yana ilk kez piyasa müdahalesi yapacağını açıkladı. 28 Şubat’ta faiz oranı %20’ye yükseltildi ve yabancıların yerel menkul kıymetlerini satması yasaklandı. Eski bir merkez bankası başkan yardımcısına göre, yaptırımlar Rusya Ulusal Refah Fonu’nun yok olma riskiyle karşı karşıya kalmasına yol açabilirdi. Rublenin ve Rus hisse senetlerinin değer kaybı nedeniyle Moskova Borsası önce bir günlüğüne, ardından bir haftadan uzun süreyle kapatıldı. 28 Şubat itibarıyla Rusya’nın kredi temerrüt takası fiyatlaması yaklaşık %56’lık bir temerrüt olasılığına işaret ediyordu. Fitch Ratings, Rusya’nın borçlarını kısa sürede ödeyemez hâle gelebileceği uyarısında bulundu.
27 Şubat’ta, dünyanın en büyük yedi petrol ve gaz şirketinden biri ve Rusya’daki en büyük yabancı yatırımcı olan BP, Rosneft’ten çekileceğini açıkladı. BP’nin Rosneft’teki hissesi şirketin kanıtlanmış rezervlerinin yarısını ve üretiminin üçte birini oluşturuyordu. Çekilmenin şirkete 25 milyar dolara kadar maliyeti olacağı tahmin edildi. Aynı gün, dünyanın en büyük egemen varlık fonu olan Norveç Hükûmet Emeklilik Fonu, Rusya’daki yatırımlarından çıkacağını açıkladı. Fonun Rus şirketlerinde ve devlet tahvillerinde yaklaşık 25 milyar Norveç kronu (2,83 milyar ABD doları) değeri vardı.
28 Şubat’ta Shell de Rusya’daki yatırımlarını sonlandıracağını duyurdu. 1 Mart’ta İtalyan enerji şirketi Eni, Mavi Akım boru hattındaki yatırımlarını iptal edeceğini açıkladı. Aynı gün dünyanın en büyük deniz taşımacılığı şirketleri Maersk ve Mediterranean Shipping Company, gıda, ilaç ve insani yardım malzemeleri hariç olmak üzere Rusya’ya tüm konteyner sevkiyatlarını durdurdu.