# Klasik çalışmalar
Klasik çalışmalar, klasik antik dönem hakkında çalışmalardır. Greko-Romen dünyasının, özellikle dilleri ve edebiyatları ve aynı zamanda Greko-Romen felsefesi, tarihi ve arkeolojisi hakkındaki çalışmaları da kapsamaktadır. Geleneksel olarak Batı'da, Yunan ve Roma klasikleri incelemesi beşeri bilimin temel taşlarından biri ve yuvarlak bir eğitimin gerekli bir parçası olarak görülüyordu. Klasik çalışması geleneksel olarak seçkin bir eğitimin temel taşıdır.
Çalışma, özellikle M.Ö. 2. binyılın ortalarından MS 6. yüzyıla kadar olan bir tarih dönemini kapsamaktadır.


## Altdisiplinler.
Klasik çalışmaların en dikkat çekici özelliklerinden biri, alanın çeşitliliğidir. Geleneksel olarak antik Yunan ve Roma'ya odaklanmış olsa da, günümüzde bu çalışma alanı tüm antik Akdeniz dünyasını kapsayacak şekilde Kuzey Afrika ve Orta Doğu'nun bazı bölgelerini de içerecek şekilde genişlemiştir.


### Filoloji.
 - YÖNLENDİR 
Filoloji, yazılı kaynaklarda korunmuş dillerin incelenmesidir; bu nedenle Klasik Filoloji, klasik dönemden kalma Latince ve Grekçe metinleri anlamakla ilgilenir. Klasik filolojinin kökleri, hümanist aydınların özellikle Cicero'nun klasik dönem Latince'sine dönmeye çalıştığı ve bilim insanlarının antik metinlerin daha doğru baskılarını üretmeye gayret ettiği Rönesans'a dayanır.
Günümüzde hala kullanılan bazı filoloji prensipleri bu dönemde geliştirilmiştir. Örneğin, Angelo Poliziano tarafından 1489 gibi erken bir tarihte, bir el yazmasının daha eski ve mevcut bir el yazmasının kopyası olduğu gösterilirse, orijinal metin hakkında başka bir kanıt sunmayacağı gözlemi yapılmıştır. Diğer filolojik araçların geliştirilmesi ise daha uzun sürmüştür. Örneğin, daha zor bir okumanın daha basit bir okumaya tercih edilmesi ilkesi, ilk kez 1697'de Jean Le Clerc tarafından ifade edilmiştir.
Klasik filolojinin modern disiplini, 19. yüzyılın başında Almanya'da ortaya çıkmıştır. Bu dönemde, bilim insanlarının en doğru el yazmalarını belirlemesine yardımcı olacak kurallar bütünü oluşturulmuş ve filolojinin bilimsel ilkeleri tutarlı bir bütün haline getirilmiştir. "Yeni filoloji" olarak bilinen bu yaklaşım, el yazmalarının bir soy kütüğünü oluşturmaya odaklanmıştır. Bu sayede, mevcut herhangi bir el yazmasından orijinal metne daha yakın olan, varsayımsal ortak bir atanın yeniden inşası mümkün olmuştur.


### Arkeoloji.
 - YÖNLENDİRME 
Klasik arkeoloji, arkeolojinin en eski dalıdır. Kökleri, J. J. Winckelmann'ın 1760'larda antik İtalyan yarımadasında eski bir Roma kenti olan Herculaneum üzerine yaptığı çalışmalara kadar uzanmaktadır.
Ancak, klasik arkeolojinin Batı klasik bilim geleneğinin bir parçası haline gelmesi 19. yüzyılın son on yıllarına kadar gerçekleşmemiştir. Cambridge Üniversitesi'nin ""Classical Tripos" programına ilk kez 1880'lerdeki reformlardan sonra dahil edilmiş, ancak Oxford Üniversitesi'nin "Greats"" programına çok daha sonra katılmıştır.
19.yüzyılın ikinci yarısında, Schliemann'ın Troya ve Miken'deki kazıları, Olimpia ve Delos'taki ilk kazı çalışmaları ve Arthur Evans'ın Girit'te, özellikle de Knossos'ta yaptığı çalışmalar gerçekleşmiştir. Bu dönemde ayrıca, 1879'da kurulan Amerika Arkeoloji Enstitüsü ("Archaeological Institute of America") gibi önemli arkeoloji derneklerinin yanı sıra, Atina ve Roma'da birçok yabancı arkeoloji enstitüsü de kurulmuştur. Bunlar arasında 1881'de Atina Amerikan Klasik Çalışmalar Okulu ("American School of Classical Studies at Athens"), 1886'da Atina İngiliz Okulu ("British School at Athens"), 1895'te Roma Amerikan Akademisi ("American Academy in Rome") ve 1900'de Roma İngiliz Okulu ("British School at Rome") yer almaktadır.
Daha yakın zamanlarda, klasik arkeoloji disiplininin geri kalanındaki teorik değişimlere pek katılmamıştır. Bu durum, 1960'larda maddi kültürün incelenmesinden türetilen genel yasaların geliştirilmesini vurgulayan "Yeni Arkeoloji" akımının popülerliğinin büyük ölçüde göz ardı edilmesinden kaynaklanmaktadır. "Yeni Arkeoloji", temel teknikleri geniş çapta kabul görmesine rağmen, hâlâ klasik arkeolojinin geleneksel görüşlü akademisyenleri tarafından eleştirilmektedir.


### Sanat tarihi.
 - YÖNLENDİRME 
Bazı sanat tarihçileri, çalışmalarını klasik dünyadaki sanatın gelişimine odaklar. Gerçekten de, antik Roma ve Yunan sanat ve mimarisi oldukça değerlidir ve günümüz sanatının çoğunun temelinde yer almaktadır. Örneğin, antik Yunan mimarisi bize Dor, İyon ve Korint gibi klasik düzenleri vermiştir. Parthenon, hâlâ klasik dünyanın mimari sembolü olarak kabul edilir.
Antik Yunan heykeli de oldukça iyi bilinir ve Phidias gibi bazı antik Yunan sanatçılarının isimlerini bilinmektedir.


### Antik tarih.
Filoloji, arkeoloji ve sanat tarihi gibi disiplinlerle bilim insanları, antik dünyanın ve halklarının sürekli bir tarihi anlatısını oluşturmak ve yerleştirmek amacıyla, mevcut edebi ve fiziksel eserlerin eleştirel bir incelemesi yoluyla bir medeniyetin tarihini ve kültürünü anlamaya çalışır. Bu görev, fiziksel kanıtların yetersiz olması nedeniyle zordur. Örneğin; Sparta, önde gelen bir Yunan şehir devleti olmasına rağmen, incelenecek çok az kanıtı günümüze ulaşmıştır ve mevcut olanlar da Sparta'nın baş rakibi olan Atina'dan gelmektedir. Benzer şekilde, Roma İmparatorluğu da Etrüskler gibi daha önceki fethettiği medeniyetlerin kültürel eserlerinin çoğunu yok etmiştir.


### Felsefe.
 - YÖNLENDİRME 
"Felsefe" sözcüğü Türkçeye; Arapça "Rumi bilgelik geleneği" anlamına gelen "falsafa" (فلسفة) sözcüğünden geçmiştir. Arapçaya ise Eski Yunancadaki "bilgelik sevgisi" anlamına gelen "philosophía" (φίλος, phílos: "sevmek"; ve σοφία, sophía: "bilgelik") sözcüğünden geçmiştir ve muhtemelen Pythagoras tarafından kullanılmıştır. Kelimenin kendisiyle birlikte, bugün anladığımız şekliyle felsefe disiplininin kökleri de antik Yunan düşüncesine dayanır. Martin West'e göre, "anladığımız şekliyle felsefe bir Yunan yaratımıdır."
Antik felsefe geleneksel olarak üç ana dala ayrılmıştır: mantık, fizik ve etik. Ancak, tüm antik filozofların eserleri bu üç daldan birine tam olarak uymamaktadır. Örneğin, Aristoteles'in Retorik ve Poetika adlı eserleri Batı'da geleneksel olarak "etik" kategorisinde sınıflandırılırken, Arap dünyasında mantık ile gruplandırılmıştır. Gerçekte ise bu eserler, her iki kategorinin de sınırlarını aşmaktadır.
18.yüzyılın son on yılından itibaren, antik felsefe üzerine çalışan akademisyenler bu disiplini tarihsel olarak incelemeye başlamıştır. Bundan önce, antik felsefe üzerine yazılan eserlerde kronolojik sıra ve antik düşünürlerin akıl yürütme biçimlerini yeniden inşa etme kaygısı yoktu. Wolfgang-Ranier Mann'ın "Yeni Felsefe" olarak adlandırdığı bu yaklaşım ile durum değişmiştir.


## Literatür.
 -  
 -  
 -