# Giuseppina Strepponi
Clelia Maria Giuseppa (Giuseppina) Strepponi (Lodi, 8 Eylül 1815 - Villanova sull'Arda, 14 Kasım 1897) 19. yüzyıl İtalyan operasıydı. Soprano büyük şöhrete sahip ve besteci Giuseppe Verdi'nin ikinci eşi.
Çoğunlukla Verdi'nin ilk başarılarına katkıda bulunduğuna inanılır; 1842 yılında "Nabucco"nun dünya prömiyerinde Abigaille rolü de dahil olmak üzere, ilk operalarının bir dizisinde rol aldı. Bel canto repertuarında yer aldı ve kariyerinin çoğunu Vincenzo Bellini, Gaetano Donizetti ve Gioachino Rossini'nin operalarındaki rollerini canlandırarak geçirdi ve sıklıkla sahneyi tenor ile paylaştı. Napoleone Moriani ve Bariton, Giorgio Ronconi Donizetti, "Adelia" operasının başrolünü özellikle Strepponi için yazdı. Onun "berrak, etkileyici, pürüzsüz bir sese, görünüşte aksiyona, hoş bir figüre sahip olduğu ve doğanın liberal bağışlarına mükemmel bir teknik kattığı" olarak tanımlandı; onun "derin iç hissi" de övgüyle karşılandı.
Hem kişisel hem de profesyonel hayatı, aşırı çalışma, bilinen en az üç hamilelik ve 1846 yılında şarkı öğretmeni olmak için Paris'e taşındığında 31 yaşında sahneden emekli olmasına neden olan sesindeki bozulma nedeniyle karmaşıktı. Verdi'nin 1839 yılındaki ilk operası "Oberto"dan itibaren profesyonel bir ilişkisi olduğu bilinse de, 1847 yılında Paris'te birlikte yaşamaya başlayınca çift oldular. Daha sonra 1849 yılında Busseto'ya taşındı, 1859 yılında evlendi ve hayatının sonuna kadar birlikte kaldı.


## Erken dönem.
8 Eylül 1815 tarihinde İtalya'nın Lombard bölgesindeki Lodi şehrinde doğdu. Monza Katedrali'nde orgcu ve orta derecede başarılı bir opera bestecisi olan Rosa Cornalba ve Feliciano Strepponi'nin (1797-1832) en büyük çocuğuydu; eserleri Milano, Torino ve Trieste'deki tiyatrolarda sahnelendi. İlk müzik derslerini, esas olarak ona piyano çalmayı öğretmeye odaklanan babasından aldı, ancak 1830'da, 15 yaşının biraz üzerinde olmasına rağmen Milano Konservatuarı'na kaydoldu. Babasının 1832'de 35 yaşında beyin iltihabından ölmesinin ardından, Konservatuar'da ücretsiz öğrenci olarak şan ve piyano çalışmalarına devam edebildi ve burada 1834'teki son yılında bel canto dalında birincilik ödülünü kazandı.


## Opera sanatçısı olarak kariyer.
### 1830'lar.
Strepponi profesyonel operasına ilk çıkışını Aralık 1834'te Teatro Orfeo'da Luigi Ricci'nin "Chiara di Rosembergh" eserinde Adria rolüyle yaptı. İlk büyük başarısını bir sonraki baharda Trieste'deki Teatro Grande'de, Rossini'nin "Matilde di Shabran' adlı eserinde başrolü söyleyerek elde etti.
Bu başarı, kısa sürede İtalya'daki büyük opera binalarında çok sayıda etkileşime yol açtı ve Giuseppina kısa sürede ailesinin geçimini sağlayan en büyük kişi haline geldi. 1835 yazında, Bellini'nin "Norma" eserinde Adalgisa'yı ve Bellini'nin "La sonnambula' eserinde Amina'yı söylemek için Theater am Kärntnertor'da Avusturya'ya gitti. Viyana'da izleyiciler ve eleştirmenler tarafından büyük övgüler aldı. Oldukça yetenekli olmasına rağmen 1835'ten sonra İtalya dışında hiç şarkı söylemedi.
Strepponi, 1830'ların sonlarında opera sanatçıları arasında ünlü oldu ve İtalya'daki performanslarda fanatik bir coşku uyandırdı. 1836'da Rossini'nin "La gazza ladra" şarkısında Ninetta'nın, Bellini'nin "I puritani" şarkısında Elvira'nın rollerini seslendirdi. ve Rossini'nin Venedik'teki Teatro La Fenice'deki "La Cenerentola" filminde başrol oynadı. 
1837 Baharında, o zamanlar "empresaryoların kralı" olarak bilinen , sonraki yıllarda kendisi için önemli anlaşmalar sağlayabilecek olan Floransalı Alessandro Lanari ile sözleşme imzaladı. Ancak çok kısa bir süre sonra kendini hamile buldu ve Lanari'yle birlikte olduğu süre boyunca üç hamileliği atlatmak zorunda kaldı.
Aynı yıl Teatro Comunale di Bologna'da Elvira rolünü yeniden canlandırdı ve Donizetti'nin Marino Faliero'sunda Elena rollerini ve Donizetti'nin Lucia di Lammermoor'unda başrolü canlandırdı. 1838'de Livorno'daki Imperial Regio Teatro degli Avvalorati'de Donizetti'nin Maria di Rudenz'inde, Bellini'nin Beatrice di Tenda'sında ve Carlo Coccia'nın Caterina di Guisa'sında başrolleri seslendirdi. Giuseppe Verdi'nin ilk operası Oberto'nun ilk prodüksiyonunda eserin ilk performansında uygunsuz bulunan Antonietta Marini-Rainieri'nin yerine Leonora rolüyle La Scala'daki ilk çıkışını 1839'da yaptı. Strepponi'nin performansı, bu prodüksiyonun en güçlü yönlerinden biri ve eserin iyi karşılanmasının ana nedenlerinden biri olarak kabul edildi.
1830'ların sonlarında Strepponi'nin diğer önemli rolleri arasında Saverio Mercadante'nin Il giuramento'sunda Elaisa, Donizetti'nin L'elisir d'amore'unda Adina ve Luigi Ricci'nin Un'avventura di Scaramuccia'sında Sandrina yer alır. Bununla birlikte, birkaç yıldır aralıksız devam eden performans kayıtları, bunun daha sonraki yıllarda sesinin kalitesine ne gibi etkileri olabileceği konusunda spekülasyonlara yol açtı.


### 1840'lar.
"Nabucco"nun provaları için Milano'ya dönen sanatçı, hastalığının gelecekte Viyana'da gerçekleştirilecek performanslara engel olacağını iddia ederek bu yükümlülüğün yerine getirilmesini istedi. Lanari, "dayanıklılığının sınırlarına ulaştığı" ve kariyerinden vazgeçmek zorunda kalacağı, aksi takdirde verem hastası olacağı sonucuna varılan tam bir tıbbi muayene yapılmasını istedi. Verdi'nin operasının sekiz performansını da seslendirerek “Nabucco”da ısrar etti: Lanari'ye kendi ifadesiyle, "Kendimi gösterilerin sonuna kadar sürükledim" ve sonra ona bu ihtimalin olduğunu söyledi. Doktorların vardığı sonuç bunu yapmasına olanak tanıdı ancak iyileşmesi bir yıldan fazla sürdü.
Strepponi, 1840'ların başında oldukça popüler bir şarkıcı olmaya devam etti. Özellikle 1841'de Roma'daki Teatro Apollo'da Donizetti'nin "Adelia" adlı eserinde, bestecinin kendisi için özel olarak yazdığı başrolü seslendirdi. Bunu, 1842'de La Scala'da Verdi'nin "Nabucco" adlı eserinin dünya prömiyerinde Abigaille rolüyle eleştirmenlerce beğenilen bir tasvir izledi. Ertesi yıl, Abigaille rolünü İtalya'daki çeşitli opera binalarında yeniden canlandırdı. Teatro Regio di Parma ve Teatro Comunale di Bologna, bu da eserin popülaritesine önemli ölçüde yardımcı oldu. Ayrıca 1843'te Bologna'da Donizetti'nin "Roberto Devereux" adlı eserinde Elisabetta'nın ve Bellini'nin "Il pirata" eserinde Imogene rollerini seslendirdi.
Strepponi'nin 1840'ların başındaki diğer önemli rolleri arasında Bellini'nin "Norma" adlı eserindeki başrol, Verdi'nin "Un giorno di regno" eserindeki Marchesa del Poggio ve Giovanni Pacini'nin "Saffo" adlı eserinde başrol.
1844 civarında Strepponi, büyük olasılıkla aralıksız performans programının neden olduğu önemli ses sorunları yaşamaya başladı; bu, 1845'te Palermo'da izleyiciler tarafından yuhalandığı feci bir sezonla sonuçlandı. Sesi bir daha düzelmedi ve daha sonra Şubat 1846'da emekli olana kadar ara sıra operalarda yer aldı. Son performanslarının çoğu Verdi'nin operalarındaydı.


### Strepponi'nin çocukları.
Camillo Cirelli (Verdi'nin birkaç yıl önce Lavigna'nın öğrencisiyken tanıştığı), 1837'nin ilk aylarından itibaren Milan'dan Strepponi'nin sorumluluğunu üstlenen Lanari yönetimindeki üç tiyatro ajanından biriydi. Ayrıca onu Teatro San Benedetto için görevlendirdi. Venedik'teydi ama başka impresaryoların yanında çalışması da alışılmadık bir durum değildi. Ancak Mart/Nisan 1837 civarında hamile kaldı ve ilk çocuğu Camillo Luigi Antonio'nun Ocak 1838'de Torino'da doğup "Sterponi" "(sic)" olarak vaftiz edilmesinden yalnızca bir ay kadar önce şarkı söylemeyi bıraktı. Frank Walker, bu iki yıla ait performans kayıtlarından yaklaşık üç ay boyunca sahneden uzak kaldığı gerçeğini doğruluyor, ve ardından Lanari ile Şubat 1838'de duyurulan özel bir sözleşme kapsamında başka bir heyecanlı performans turu başladı. Cirelli babanın kendisi olduğuna inanıyordu, ancak Frank Walker onun çok iyi bir arkadaş olduğunu kanıtladığını ve "Camillino'nun vaftiz babası olması ve ona parasını vermesi mümkün" dedi".
Bununla birlikte, 1838 baharında Strepponi tekrar hamile kaldı ve 9 Şubat 1839'da Floransa'da, Teatro Alfieri'deki gösterisini tamamladıktan sadece birkaç saat sonra ve bir konsere gitmeden önce ikinci çocuğu Giuseppina Fausta'yı doğurdu. Venedik'te nişan. Çocuk, Floransa'daki 'Ospedale degli Innocenti'de "Sinforosa Cirelli" adı altında terk edilmiş bebekler için turnikeye yerleştirildi. Bu çocuklar "esposti", "açıkta kalan" veya Phillips-Matz'ın tanımladığı şekliyle "toplumun çöpü" olarak biliniyordu. Milano'ya dönen Cirelli, başka bir sevgili edindiğine inanarak başlangıçta babalığını reddetti. Ancak Cirelli, çocuğun erken doğması ve doğum için özel bir yere götürülmesine zaman kalmaması nedeniyle babalığı kabul etti.
1838'in sonlarında, Lanari ve La Scala'nın impresaryosu Bartolomeo Merelli, Strepponi, Moriani ve Ronconi'nin bir sonraki bahar sezonunda La Scala'da sahneye çıkması için pazarlık yapmışlardı, ancak ikisi de bunu erken öğrenince dehşete düşmüşlerdi. Ocak ayında beş aylık hamile olduğu, ve bunun onun müsait olmamasına neden olacağını söyledi. Ancak Şubat 1839'da Floransa'da "Il giuramento"yu o kadar dramatik bir yoğunlukla söyledi ki, bu onun düşük yapmasına ve zorunlu olarak bir süre daha performanslardan çekilmesine neden olmuş gibi görünüyor. Lanari tarafından giderek daha fazla baskı altına alınınca, sonunda Mart ayında zafer kazandığı La Fenice'de görünmekten vazgeçti. Nisan 1839'da bu taahhütleri yerine getirmek için Milano'daydı ve 20'sinde "I Puritani" ile La Scala'daki ilk performansı başka bir zaferdi. Mart 1840'a gelindiğinde, Phillips-Matz, çalışma programından alınan zamanın birleşiminin, yaşadığı mahallede ebeveynlerin onu terk ettiğini gösteren 22 Mart kayıtlarına karşılık geldiğini belirttiğinden beri, ölü doğmuş bir kız çocuğu doğurmuş olabileceği anlaşılıyor.
Mart ayında Floransa'da ve 1841 Nisan başında "I Puritani" performansları, Strepponi'nin hem Ronconi hem de Moriani ile birlikte verdiği son performanstı; Moriani daha sonra Viyana ve Dresden'e doğru yola çıktı, o ve Ronconi diğer İtalyan kasabalarına gittiler. Yılın ilerleyen aylarında, 1841-42 sezonu planlanırken Walker, "yine hamile olduğu için bu programın tamamını gerçekleştiremeyeceğini çok iyi bildiğini" belirtiyor. Sonraki birkaç ay boyunca, Strepponi ile Lanari'nin açıkça sırlarını paylaştığı mektuplar ve meblağı nazikçe hatırlatmasını ister." 16 Ağustos'ta Lanari'ye tekrar yazarak şunu belirtti: "Aşk kisvesi altında bana çok zalimce davranıldı ... Ama onun hasta olmasını istemiyorum."
Frank Walker'ın hayatında yer alan farklı kişilerin mektuplarını ve performans geçmişlerini kullanan tüm araştırmaları, Strepponi'nin üç çocuğun hamile kaldığı dönemde yalnızca bir erkekle birlikte olduğunu ortaya koydu. İlk iki çocuğun babası olması gereken ve üçüncüsünün müstakbel babası olması gereken tek kişinin o olduğu sonucuna varır: Bu kişi, Napolyon Moriani'dir. Giuseppina, 4 Kasım 1841'de Trieste'de Adelina Rosa Maria Carolina Strepponi adında bir kız çocuğu dünyaya getirmişti. Daha sonra bebeği, gayri meşru çocukları alan Vianellos çiftine bıraktığı anlaşılıyor. Ancak çocuk 4 Ekim 1842'de dizanteri nedeniyle öldü. Strepponi, Milano'da nikahsız eş olarak birlikte yaşadığı Cirelli ile birlikte Venedik'e gitti.
Verdi'nin 20. yüzyılın başlarından kalma bir biyografisi ve 1938'de Mercede Mandula tarafından Strepponi'nin hayatı hakkında yazılan bir biyografi, Strepponi'nin 1840'ların başında Merelli'nin sevgilisi olduğunu öne sürüyor ve bu ilişkinin başka bir gayri meşru çocukla sonuçlandığı iddia ediliyor. Ancak bu açıklamaya hem Frank Walker hem de "fakat bu doğru değil: bu bir kurgu" diyen Frank Walker tarafından şiddetle karşı çıkılmaktadır, Bu sayfalarda ayrıntılı bir performans geçmişi ortaya koymanın yanı sıra biyografi yazarı Gabriele Baldini de Giuseppina'nın Merelli'nin sevgilisi olmadığının ve ondan hiçbir oğlunun olmadığının "kesin olduğunu" belirtiyor. Verdi'nin biyografi yazarı Mary Jane Phillips-Matz, Strepponi'nin, Verdi'nin ortağı ve ardından eşi olmadan önceki ve sonraki hayatını anlatırken, şarkıcının " zamanına kadar olan geçmişini ayrıntılı olarak ortaya koyuyor. Nabucco" ve araştırmaları ilk senaryonun doğruluğuna dair hiçbir kanıt ortaya koymadı.


## Paris'te Emeklilik.
### Verdi ile, 1847'den 1849'a.
Ekim 1846'da Strepponi Paris'e taşındı ve şarkı öğretmeni oldu. Pek iyi karşılanmayan Comédie-Italienne'de son bir opera gösterisi için sahne emekliliğinden kısa bir süre sonra çıktı. Temmuz 1847'de "I masnadieri" operasının galası için İngiltere'de bulunan Verdi, Paris üzerinden geri döndü ve ikili romantik bir ilişkiye başladı; besteci iki yıl (kısa sürelerle de olsa) orada kaldı. İtalya'da, oradaki milliyetçi ayaklanmanın ardından ilk olarak Nisan 1848'de Milano'ya dönecek ve daha sonra 1849'un başlarında Roma'daki yeni operası "La battaglia di Legnano"nun yapımını denetleyecekti.


## Verdi ile İtalya'ya dönüşü, Temmuz 1849.
Çift, Temmuz 1849'da İtalya'ya döndü ve Verdi'nin memleketi olan ve ilk kez Palazzo Orlandi'de yaşadıkları yer olan başladılar. Pek çok Busseto halkının, besteciyle bekar bir halde açıkça yaşayan tiyatro kadını Giuseppina'ya tepkisi Verdi'yi endişelendirdi ve bu nedenle kasabada ve kilisede dışlandı. Verdi "Bussetani'ye aşağılayıcı davranabilirken ... Giuseppina önümüzdeki birkaç yıl içinde çok acı çekti."
Mayıs 1851'den itibaren , bugün Villa Verdi olarak bilinen kasabanın hemen dışında.
1859 yılına kadar evlenmemiş olmalarına rağmen çift, hayatlarının geri kalanında birlikte kaldı ve kocasına kariyerinde birçok yönden destek oldu; özellikle Fransızca ve İngilizce bilgisi çok faydalıydı. Hatta Antonio García Gutiérrez'in 1836 tarihli "El trovador" adlı orijinal oyununu çevirenin kendisi olduğu ve 1853'te "Il trovatore' haline geldiği düşünülüyor. Julian Budden , prömiyerden iki hafta önce Verdi'ye yazdığı bir mektubun onu "acele edip [şapkalarımızı] "Trovatore"mizi vermeye" çağırdığını belirtiyor.
Diğer açılardan, ona pek çok tavsiyede bulundu ve Walker'ın, Verdi beste yaparken yakınlardaki bir koltukta kıvrılıp bir yandan yorum ve eleştiri yaptığını anlattığından hatırladığı kadarıyla, "bu dünyanın pek çok şarkısını söylemiş olmalı" yorumunu yapıyor. -el yazması eskizlerinden ilk kez ünlü melodiler." Bir noktada, belirli bir tarihe kadar sipariş üzerine beste yapmak zorunda kalmaması, uygun bir konu bulması, ardından müziği kendi isteğine göre bestelemesi ve ardından uygun bir mekan ve uygun şarkıcılar bulması tavsiyesine uydu ve Bologna'lı tiyatro menajeri Corticelli'ye bunu bildirdi.
Evlilikleri mutluydu ve Verdi, onun 1897'de Sant'Agata'da ölmesinden derin üzüntü duydu.


## Son yılları.
1894 yılında Verdi ve eşi Paris'e son seyahatlerini yaptılar. O zamanlar onları tanıyan Macar yazar Dezső Szomori, Verdi'yi küçük gözlü bir adam ve onun yanında daha çok yaşlı bir kuşa benzeyen Giuseppina adlı bir kadın olarak tanımladı ancak sonunda şu sonuca vardı: "büyüyen güzel ve çekici bir çift olarak birlikte büyüdük ve müzik dünyasında yaşlandık."
O yıllarda Strepponi sık sık mide problemleri ve artritten yakınıyordu ve hayatının son yılında yatağından zar zor hareket edebiliyordu. 1897 sonbaharında çift bir kez daha kışı Cenova'da, denize yakın ve daha sağlıklı bir iklimde geçirmeye hazırlanırken Verdi, karısının yatalak olması nedeniyle Sant'Agata'da kalma kararı aldı. Giuseppina Strepponi, o yıl 14 Kasım'da Zatürre nedeniyle Sant'Agata'da uzun bir hastalıktan sonra öldü. Başlangıçta Milano'ya gömüldü. Giuseppina'nın ölümüyle ikinci kez dul kalan Verdi, hayatının en önemli isimlerinden birini kaybetmenin acısını bir kez daha yaşadı. Verdi 1901'de öldüğünde vasiyetinde Giuseppina'nın yanına gömülmesi talimatını bıraktı, ancak Milano'nun ana mezarlığına gömüldü. Çifti öbür dünyada bir arada görme arzusu, sonunda 26 Şubat 1901'de her ikisinin de bedenlerinin, Verdi'nin müzisyenler için yarattığı huzurevi olan Milano'daki Casa di Riposo'nun hitabına nakledilmesine yol açtı. Arturo Toscanini "Nabucco"dan ünlü "Va, pensiero"da 900 şarkıcıdan oluşan bir koroyu yönetti.