# Vesta Bakiresi Tuccia
“Vesta Bakiresi Tuccia” (İtalyanca: "La Vestale Tuccia") ya da “Peçeli Kadın” ("La Velata"), 1743 yılında Venedikli Rokoko heykeltıraş Antonio Corradini tarafından yapılmış bir mermer heykeldir. Corradini, ince tül ve peçelerin altındaki kadın figürlerinin detaylarını ustalıkla yansıtan yanılsamalı eserleriyle tanınır. Bu heykel günümüzde Roma’daki Palazzo Barberini’de sergilenmektedir.


## Özellikleri ve tarihçesi.
Corradini’nin eseri, iftira sonucu iffetsizlikle suçlanan antik Roma’daki Vesta Bakiresi Tuccia’yı konu alır. Tuccia, masumiyetini kanıtlamak için Tiber Nehri’nden aldığı suyu bir elekten tek damla dökmeden Vesta Tapınağı’na taşımayı başararak mucizevi bir şekilde suçsuzluğunu göstermiştir. Corradini’nin yorumunda Tuccia, eleği sol kalçasında tutarken betimlenmiştir.
Sanatçı, Viyana’dan Roma’ya geldikten kısa süre sonra Tuccia heykeli üzerinde çalışmaya başlamıştır. Corradini, Tuccia’nın ve genel olarak Vestal rahibelerinin Roma için taşıdığı sembolik önemin farkındaydı. Antik dönemde bir Vestal’ın bekâreti, Roma Cumhuriyeti’nin düzeninin ve istikrarının korunması için hayati görülürdü. Bir Vestal cinsel ilişkiye girdiğinde, bu “arınmamışlık” hali Cumhuriyet için doğrudan bir tehdit sayılırdı; bu nedenle iffetsiz bulunan Vestal rahibeler diri diri gömülerek cezalandırılırdı.
Bu eser, Corradini’nin Tuccia temasına ilk kez değindiği çalışma değildir. Sanatçı daha önce, 1724’te bir Vestal rahibesinin büstünü yapmıştı; bu büst bugün Dresden’deki Skulpturensammlung koleksiyonunda yer alıyor. Ayrıca 1733 tarihli bir gravür albümünde, Dresden koleksiyonundaki heykelleri gösteren çizimler arasında Corradini’ye ait olduğu düşünülen peçeli bir Tuccia tasviri de bulunuyor.
Tamamlanan heykel, Corradini’nin Palazzo Barberini yakınındaki atölyesinde sergilenmiş ve kısa sürede dikkat çekerek ün kazanmıştır. Öyle ki, İngiliz tahtının Jacobit varisi James Stuart ile Papa XIV. Benedictus bile bu ünlü “Peçeli Tuccia”yı görmek için atölyeye gelmiştir.
Heykel hiçbir zaman satılmamıştır. Corradini Napoli’ye taşınıp Cappella Sansevero’daki çalışmalarına başladığında, Tuccia heykeli Palazzo Barberini’de kalmış ve bugün hâlâ orada sergilenmektedir. Corradini’nin dostu, ressam ve karikatürist Pier Leone Ghezzi, bu duruma şöyle bir yorum getirmiştir: “Roma’nın soyluları, kıskançlıklarından dolayı eserin elden gitmesine razı olmadı."


## Sembolizm ve etkileri.
Corradini’nin Tuccia heykelinde üç belirgin sembol göze çarpar: peçe, elek ve sol elindeki gül. Vestal’ların tarihi betimlemelerinde genellikle "suffibulum" denilen, başı örten ama yüzü kapatmayan omuz boyu peçeler kullanılır; oysa Corradini’nin favorisi olan, vücuda yapışan geniş peçeler onlara pek benzemez. Geleneksel olarak peçe haya ve bekâretin simgesidir. Örneğin İbranî kutsal metinlerinde Rebeka, İshak’la karşılaşmadan önce örtünür. Fakat Corradini burada tam tersi bir etki yaratır: ince peçe, altındaki bedenin, özellikle karın ve göğüslerin hatlarını belirginleştirir; böylece görünürdeki temanın sınırlarını aşar ve izleyicide çelişkili bir bakış uyandırır. Elekler ise Tuccia efsanesiyle özdeşleşmiş bir simgedir; bu yüzden bekâretin temsilcisi olarak geleneksel ikonografide sıkça yer alırlar. Rönesans döneminde I. Elizabeth’in “elek portreleri” onun ‘Bakire Kraliçe’ kimliğini vurgulamak için aynı sembolü kullanır. Gülün anlamı ise duruma göre değişir, zafer, gurur veya aşkı çağrıştırabilir ama Tuccia bağlamında en uygun okuma, gülün Bakire Meryem’in saflığıyla kurduğu bağlantıdır.
Corradini, neredeyse on yıl sonra Napoli’deson eseri "La Pudicizia"’yı yaparken yine peçe ve gül ögelerini kullandı. Yeni heykel grubu "Tuccia"’ya kıyasla daha karmaşık olsa da, sanatçı bu eseri de benzer bir anlayışla, figürün gövdesinin ön kısmını ince ve saydam bir peçeyle örterek biçimlendirmişti.
Innocenzo Spinazzi, 18. yüzyılın sonlarında Floransa’daki Santa Maria Maddalena dei Pazzi şapeli için sipariş edilen İman Alegorisi heykelinde "Tuccia"’yı bir modello olarak kullandı. Heykelde benzer bir kontrapposto duruş, burularak dönen bir üst gövde ve bedeni saran uzun bir örtü dikkat çeker.
19. yüzyılın ortalarında, Corradini’nin etkisiyle peçeli kadın temasına olan ilgi yeniden canlandı. Bu dönemde peçeli kadın imgesi, kısmen İtalyan birliğinin alegorisi olarak görülmeye başlanmıştı. Giovanni Strazza, Raffaelle Monti, Pietro Rossi ve Giovanni Maria Benzoni gibi sanatçılar bu türün gelişimine katkıda bulundular. Monti’nin diz çökmüş "Veiled Vestal" (Peçeli Vestal) heykeli ise, Vestal Bakiresi temasına daha sade ve ölçülü bir yaklaşım sunuyordu.


### Genel.
 -  
 -  
 -  
 -