# Marcel Lefebvre
Marcel François Marie Joseph Lefebvre FSSPX (29 Kasım 1905 – 25 Mart 1991), 1955’ten 1962’ye kadar Dakar Başpiskoposu olarak görev yapan Fransız Katolik başpiskopostur. Modern gelenekçi Katoliklik üzerinde büyük etkisi olan Lefebvre, 1970 yılında gelenekçi rahipleri yetiştirmek amacıyla Aziz X. Pius Cemaati’ni (SSPX) kurdu. 1988’de Papa II. Ioannes Paulus, Lefebvre’nin o yıl papanın açık yasağına rağmen dört piskoposu izinsiz olarak takdis etmesi nedeniyle kendiliğinden (latae sententiae) aforoz edildiğini ilan etti.
1929’da rahip olarak atanan Lefebvre, misyonerlik çalışmaları için Kutsal Ruh Babaları tarikatına katıldı ve 1932’de Gabon’daki bir seminerde öğretmenlik yapmakla görevlendirildi. 1947’de Dakar Apostolik Vekili olarak atandı, ertesi yıl ise Fransız Batı Afrika’sına apostolik nuncio olarak gönderildi. Avrupa’ya döndükten sonra Lefebvre, Kutsal Ruh Babaları’nın genel başkanı seçildi ve II. Vatikan Konsili için belgelerin hazırlanmasında görevlendirildi. Konsil çalışmaları sırasında muhafazakâr grubun önde gelen liderlerinden biriydi. Daha sonra Konsil ile ilgili bazı değişikliklere karşı çıkmada öncü bir rol üstlendi. Kutsal Ruh Babaları’nın talep ettiği Konsil kaynaklı reformları uygulamayı reddetti ve 1968’de tarikattan istifa etti.
1970 yılında Lefebvre, yerel piskoposun izniyle İsviçre’nin Écône köyünde küçük bir rahip adayı topluluğu olarak Aziz X. Pius Cemaati’ni (SSPX) kurdu. 1975’te Kutsal Makam ile yaşanan gerginliklerin artmasının ardından Lefebvre’ye topluluğu dağıtması emredildi, ancak o bu kararı görmezden gelerek topluluğun faaliyetlerini ve varlığını sürdürdü. 1988’de Papa II. Ioannes Paulus’un açık yasağına rağmen SSPX’in çalışmalarını devam ettirebilmek için dört piskoposu takdis etti. Vatikan, bu törene katılan tüm tarafların kendiliğinden (latae sententiae) aforoz edildiğini hemen ilan etti, ancak Lefebvre bunu kabul etmedi. Bu aforozlar 2009’da Papa XVI. Benedict tarafından kaldırıldı, ancak SSPX hâlâ “kanonik açıdan düzensiz” konumunu sürdürmektedir.


## Erken yaşamı ve ailesi.
Marcel Lefebvre, Nord bölgesindeki Tourcoing kentinde doğdu. Tekstil fabrikası sahibi René Lefebvre ve 1938’de vefat eden Gabrielle Watine’in sekiz çocuğunun ikinci oğlu ve üçüncü çocuğuydu.
Ailesi, çocuklarını her gün ayine götüren dindar Katoliklerdi. Babası René, açık sözlü bir monarşistti ve hayatını Fransız hanedanının davasına adamıştı. Monarşiyi, ülkesinin geçmişteki ihtişamını ve Hristiyanlığın yeniden canlanmasını sağlayacak tek yol olarak görüyordu.
I. Dünya Savaşı sırasında Tourcoing Almanlar tarafından işgal edildiğinde René, İngiliz İstihbaratı için bir casus şebekesini yönetiyordu. Bir yıl önce idama mahkûm edilmişti ve 1944’te 65 yaşındayken Sonnenburg’da hayatını kaybetti.


## Rahiplik.
1923’te Lefebvre rahiplik eğitimine başladı. Babasının ısrarıyla, piskoposluk seminerlerinin liberal eğilimli olduğunu düşündüğü için ağabeyinin izinden giderek Roma’daki Fransız Semineri’ne girdi. Daha sonra muhafazakâr görüşlerini, rektörlüğünü Breton rahip Henri Le Floch’un yaptığı bu seminere atfetti. 1926 ve 1927’de askerlik hizmetini yapmak için eğitimine ara verdi.
25 Mayıs 1929’da Roma’daki Aziz Yuhanna Lateran Bazilikası’nda Kardinal Basilio Pompili tarafından diyakoz olarak atandı. 21 Eylül 1929’da ise Lille Piskoposu Achille Liénart tarafından rahip olarak takdis edildi. Atanmasının ardından Roma’da eğitimine devam etti ve Temmuz 1930’da teoloji doktorasını tamamladı.
Lefebvre, Kutsal Ruh Babaları tarikatının bir üyesi olarak misyonerlik çalışması yapmasına izin verilmesini istedi; ancak Ağustos 1930’da Lille Piskoposu Liénart, önce Lille’in bir banliyösü olan Lomme’deki bir cemaatte yardımcı rahip olarak görev yapmasını istedi. Temmuz 1931’de Liénart onu piskoposluktan serbest bıraktı ve Lefebvre, Eylül ayında Orly’deki Kutsal Ruh Babaları novitiate’ine katıldı. 8 Eylül 1932’de üç yıllık basit yemini etti.
Lefebvre’nin Kutsal Ruh Babası olarak ilk görevi, Gabon’un Libreville kentindeki Aziz Yuhanna Semineri’nde profesörlük yapmaktı. 1934’te seminerin rektörü oldu. 28 Eylül 1935’te sonsuz yeminini verdi. Gabon’da Kutsal Ruh Babaları’nın çeşitli misyonlarında üst düzey görevler üstlendi. Ekim 1945’te Lefebvre, Mortain’daki Kutsal Ruh Babaları seminerinin rektörü olmak üzere Fransa’ya döndü.


## Afrika'da piskoposluk.
12 Haziran 1947’de Papa XII. Pius, onu Senegal’in Dakar kentinde Apostolik Vekil ve Anthedon’un fahri piskoposu olarak atadı. 18 Eylül 1947’de, artık kardinal olan Liénart tarafından Tourcoing’deki ailesinin cemaat kilisesinde piskopos olarak takdis edildi; piskoposlar Jean-Baptiste Fauret ve Alfred-Jean-Félix Ancel de törende hazır bulundu. Lefebvre, yeni görevinde üç buçuk milyonluk bir nüfustan sorumluydu ve bu nüfusun yalnızca 50.000’i Katolikti.
22 Eylül 1948’de Lefebvre, Dakar Apostolik Vekili olarak görevine devam ederken, Fransız Batı Afrika’sına Apostolik Delege olarak ek sorumluluklar aldı ve unvanı Avrupa’daki Arcadiopolis Başpiskoposu olarak değiştirildi. Fransız yönetimindeki kıta ve ada Afrika’sındaki 46 piskoposluk ile Reunion Piskoposluğu, Madagaskar adasının tamamı ve Fransız yönetimi altındaki diğer komşu adalar, ancak Kuzey Afrika’daki Kartaca, Konstantin, Cezayir ve Oran piskoposlukları hariç, Kutsal Makam’ın çıkarlarını kilise yetkililerine temsil etmekten sorumlu oldu.
1940’ların sonunda Lefebvre, Afrika’daki Fransız kolonilerinden gelen Katolik öğrencilere destek olmak amacıyla Paris’te bir bakanlık kurdu. Kendisi ve Afrika’daki diğer misyonerler, aksi takdirde genç Afrikalıların sömürgecilik karşıtlığı ve ateizm gibi radikal ideolojilere yöneleceğini düşünüyordu. “Yükselen Afrika elitinin Katolikliğini korumak” fikri, daha sonra Papa XII. Pius tarafından 1957’de yayımlanan "Fidei donum" genelgesinde benimsendi.
Lefebvre’nin başlıca görevi, Fransız Afrika’sında kilise yapısını oluşturmaktı. Papa XII. Pius, vicariate ve apostolik prefektörlükler yerine piskoposluklardan oluşan bir kilise yapısına hızla geçmek istiyordu. Lefebvre, bu yeni piskoposları seçmekten, rahiplerin ve rahibelerin sayısını artırmaktan ve çeşitli piskoposluklardaki kiliselerin sayısını çoğaltmaktan sorumluydu. 14 Eylül 1955’te Papa XII. Pius, Fransız Afrika’sındaki dini yargı yetkilerini tamamen yeniden düzenledi. Dakar Apostolik Vikaryası bir başpiskoposluk hâline getirildi ve Lefebvre ilk başpiskoposu oldu.


## Geçiş yılları.
Lefebvre’nin kariyeri, Papa XII. Pius’un ölümüyle birlikte hızla değişti ve görevleri misyonlardan Roma’ya kaydırıldı; ancak bu geçiş doğrudan değildi ve yeni papa tarafından bazen desteklendiği, bazen de gözden düştüğü işaretleri görüldü. Papa XXIII. Ioannes, 9 Temmuz 1959’da Lefebvre’yi Dakar’daki Apostolik Delege olarak atadı. Bu pozisyon, 1960’larda kolonilerin bağımsızlıklarını kazanmasıyla birlikte önem kazanacaktı. Ertesi yıl, Papa Ioannes Lefebvre’yi 120 üyeli II. Vatikan Konsili Merkez Hazırlık Komisyonu’na atadı.
Senegal, Haziran 1960’ta bağımsızlığını ilan ettikten sonra, ilk cumhurbaşkanı Léopold Sédar Senghor, ülkenin kendi sosyalizm biçimini benimsemesini önerdi. Katolik olan Senghor, bu sosyalizm biçimini Kilise doktriniyle uyumlu buluyordu. Hâlâ Dakar Başpiskoposu olan Lefebvre, Mart 1961’de bir pastoral mektupta ve ardından Senghor ile yaptığı kişisel görüşmede, Papa XI. Pius’un 1931 tarihli "Quadragesimo anno" genelgesinden sosyalizmi kınayan bölümleri alıntı yaparak Senghor’un görüşlerini eleştirdi.
Artık hükümetle anlaşmazlık içinde olan Lefebvre, Kutsal Makam’ın Avrupalı misyoner piskoposları Afrikalılarla değiştirmesini izledi ve bir yardımcı piskopos atanmasını talep ederek görevden alınmasını geciktirmeye çalıştı; ancak bu talebi yanıt bulmadı. Papa XXIII. Ioannes’e “Afrikalılar henüz olgunlaşmadı” dedi ve sorumluluk almak istemediğini belirtti. Papa Ioannes ise sorumluluğu üstlendiğini ve Lefebvre’nin uygun şekilde ilgileneceğini söyledi.
23 Ocak 1962’de Lefebvre, Fransa’nın en küçük piskoposluklarından biri olan Tulle Piskoposluğu’na transfer edildi; ancak başpiskopos unvanını korudu. 4 Nisan 1962’de ise İnanç Yayılması için Kutsal Kongregasyon’un danışmanı olarak atandı.
26 Temmuz 1962’de, yerel toplulukların temsilcilerinin sayısının az olduğu, liderlik pozisyonundaki üyelerin ağırlıkta olduğu Kutsal Ruh Babaları Genel Kurulu, Lefebvre’yi 12 yıllık bir dönem için Genel Üstü olarak seçti. İlk oylamada 75 oyun 53’ünü kazandı; ancak bazı delegeler “güçlü şüpheler” duyuyordu. Bu toplantıda ayrıca tarikatın merkezi Paris’ten Roma’ya taşındı. Genel Üstünlük görevine seçildikten sonra Lefebvre, Tulle Piskoposluğu’ndan istifa etti; Papa XXIII. Ioannes 7 Ağustos’ta istifasını kabul etti ve onu Frigya’daki Synnada’nın fahri başpiskoposu olarak atadı.


## İkinci Vatikan Konsili.
Merkez Hazırlık Komisyonu üyesi olarak Lefebvre, Haziran 1961 ile Haziran 1962 arasında yedi oturumda toplanan Konsil Babaları için belgelerin hazırlanmasına katıldı. Konsilin ilk oturumunun ilk iki haftasında (Ekim-Aralık 1962) Konsil Babaları tüm taslakları reddetti.
Lefebvre ve aynı görüşteki bazı piskoposlar, Konsil müzakerelerinin gidişatından endişe duymaya başladılar. Diamantina Başpiskoposu Geraldo de Proença Sigaud'un önderliğinde, görüşlerinin her Konsil tartışmasında yer almasını sağlamak amacıyla Coetus Internationalis Patrum (CIP) yani Uluslararası Pederler Grubu olarak bilinen bir blok oluşturdular.
CIP özellikle din özgürlüğü ilkesiyle ilgileniyordu. Konsilin üçüncü oturumu sırasında (Eylül-Kasım 1964), Konsil’in sekreteri ve önde gelen bir Curial muhafazakarı olan Başpiskopos Pericle Felici, Lefebvre’nin, aynı görüşteki diğer iki piskoposla birlikte, bu konuyla ilgili taslak belgenin yeniden yazılması için görevli dört üyeli özel bir komisyona atandığını duyurdu. Ancak kısa sürede bu önlemin papanın onayı olmadığı anlaşıldı ve taslak belgenin hazırlanmasından büyük ölçüde Hristiyan Birliği Teşvik Sekreterliği sorumlu tutuldu.
CIP, belgeye ilişkin ön oylamanın (değişiklik önerileriyle birlikte) Konsil’in dördüncü oturumuna ertelenmesini sağladı ve 7 Aralık 1965’te ezici bir çoğunlukla Dignitatis humanae bildirgesinin nihai metni onaylandı. Lefebvre, bildirgeye karşı oy kullanan 70 kişiden biri, yani yaklaşık %3’üydü. Bazıları imzalarını çekmiş olsa da, papa’nın imzasından sonra belgeye kendi imzasını da ekledi.


### Konsil ve Kutsal Ruh Babaları.
Konsil sırasında bir ara, Kutsal Ruh Babaları’nın üyeleri olan yaklaşık 40 piskopos Lefebvre ile görüşerek, onun görüşlerine ve Konsil’de oynadığı role karşı olduklarını ifade ettiler. Lefebvre, onların görüşlerini dinledi ancak diyaloğa girmedi. Kapanış konuşmasında, “Hepimizin bir vicdanı var; herkes kendi vicdanını takip etmelidir” dediği için piskoposlar tatmin olmadı. Birisi şöyle dedi: “O, tıkanmış gibiydi; düşünce tarzını gözden geçiremiyor gibiydi.”
Lefebvre, Kutsal Ruh Babaları Konsili’nin etkisini, Konsil’e yanıt vermek üzere düzenlenen Olağanüstü Genel Kurul toplantısında doğrudan hissetti. Tarikatın liderleri, görev sürelerinin bitmesine henüz yıllar kalmış olmasına rağmen, geleneklere uygun olarak toplantının kapanışıyla birlikte istifalarını sundular. Üyeler, seçilmiş delegelerin daha büyük bir rol oynaması konusunda ısrar etmişti ve delegeler, meclisin yarısını oluşturuyordu.
Lefebvre’nin muhalifleri iyi organize olmuştu ve Lefebvre başkanlığı üstlenmeye çalıştığında, Genel Kurul’un kendi görevlilerini seçme yetkisine sahip bir yasama organı olduğunu ısrarla savundular. 11 Eylül 1968’de Genel Kurul, 63’e 40 oyla bu görüşü destekledi ve Lefebvre toplantılara katılmayı bıraktı. Kongre daha sonra liderlerini seçti ve tarikatın dini yaşamının kısıtlamaları ile misyonerlik görevinin yerine getirilmesi arasındaki denge gibi kritik bir konu üzerinde yoğun ama saygılı bir tartışma yürüttü.
Lefebvre 28 Eylül’de geri döndü ve bu konuyu tavizsiz bir dille ele aldı. Herhangi bir değişikliğin “anarşi, düzensizlik ve bireysel inisiyatifin serbestçe hüküm sürdüğü bir topluluk yaşamının karikatürüne” yol açacağını öngördü. Tonu ve argümanları ona hiçbir destek kazandırmadı; Konsil, 26 Ekim’de Fransız teolog Joseph Lécuyer’i genel başkan olarak seçti.


## Teolojik ve politik pozisyonlar.
### Arkaplan.
Lefebvre, 1789 Fransız Devrimi’nden sonra yenilgiye uğrayan kraliyetçilerin arasında ortaya çıkan ve Fransız toplumunda belirgin bir sağcı siyasi ve dini görüş akımına mensuptu. Lefebvre’nin siyasi ve teolojik görüşleri, Fransız Üçüncü Cumhuriyeti (1870-1940) döneminde Fransız toplumunun önemli bir kısmını oluşturan muhafazakar kesimin görüşlerini yansıtıyordu. Üçüncü Cumhuriyet, seküler sol ile Katolik sağ arasındaki çatışmalarla parçalanmıştı ve her iki tarafta da birçok kişi belirgin şekilde radikal pozisyonlar savunuyordu (örneğin ünlü Dreyfus olayıyla ilgili makalelere bakınız). Bu nedenle, Lefebvre için “Fransız Devrimi’nden Vichy rejimine kadar Fransız toplumu ve kültüründeki çatışma hatlarını belirleyen acı nefretlerle şekillenen bir adamdı” denilmiştir.
Lefebvre’nin ilk biyografi yazarı, İngiliz gelenekçi yazar Michael Davies, "Apologia Pro Marcel Lefebvre" adlı kitabının ilk cildinde şöyle yazmıştır:
Fransa’da siyasi duygular, İngiltere’ye göre daha kutuplaşmış, daha aşırı ve çok daha derin hissedilir. Bu durum, ancak Fransız Devrimi ve sonraki tarih ışığında anlaşılabilir. Ciddi bir basitleştirme riski olsa da, İkinci Dünya Savaşı’na kadar Fransa’da Katolikliğin sağcı siyasetle, anti-Katolikliğin ise sol siyasetle özdeşleştirilme eğiliminde olduğunu söylemek mantıklıdır. Lefebvre’nin kendi iddia ettiği sağcı siyasi felsefesi, bir asırdan fazla bir süredir papalar tarafından açıklanan basit Katolik sosyal öğretisinden başka bir şey değildir.
Benzer şekilde, SSPX yanlısı İngiliz rahip Michael Crowdy, Lefebvre’nin "Kafası Karışık Katoliklere Açık Mektubu" adlı kitabının çevirisinin önsözünde şöyle yazmıştır:
Lefebvre’nin, fikirlerin genel olarak Büyük Britanya’dakinden daha net olduğu Fransa’yı arka plan olarak ele aldığını unutmamalıyız. Örneğin, “sosyalizm” kelimesini ele alalım; bu kelime bazıları için her şeyden önce kardeşlik ve adalet gibi sosyal bir ideali ifade eder. Bizim de Hristiyan sosyalistlerimiz vardı. Ancak kıta Avrupası’nda sosyalizm, tavizsiz bir şekilde din karşıtıdır ya da neredeyse dinin yerini almıştır ve komünizm, sosyalizmin doğal bir uzantısı olarak görülür. Başpiskoposun yazdığı sosyalizm budur. Liberalizmi reddederken ise, İngiliz Liberal Partisi’ni değil, insan özgürlüğünü Tanrı’nın ya da Kilise’nin taleplerinin üstünde tutan dini liberalizmi kastetmektedir.


### Teolojik pozisyonlar.
Lefebvre aşağıdaki pozisyonlarla ilişkilendirilmiştir:
  - Katolik münhasırcılığı lehine ‘yanlış’ veya ‘sapkın’ ekümenizmin reddi 
  - Dini özgürlük ilkesi yerine pragmatik dini hoşgörünün benimsenmesi 
  - Sıkı papalık üstünlüğü lehine kilise içindeki kolegyalitenin reddi 
  - Tridentine Ayini'nin VI. Paulus Ayini ile değiştirilmesine karşı çıkılması.
Lefebvre'nin savunduğu siyasi görüşler şunlardı:
  - 1789 Fransız Devrimi'ni ve onun “Masonik ve anti-Katolik ilkeleri” olarak adlandırdığı şeyleri kınama.
  - Mareşal Philippe Pétain'ın otoriter Fransız Vichy hükümetinin (1940-1944) “Katolik düzenini” destekleme.
  - Jean-Marie Le Pen liderliğindeki Ulusal Cephe'yi destekleme.
  - Müslümanların Avrupa'ya göçüne karşı çıkması. 1990 yılında Lefebvre, bir Fransız mahkemesinde suçlu bulunarak 5.000 frank para cezasına çarptırıldı. Lefebvre, bu konuyla ilgili olarak “Casablanca'da olduğu gibi, kaçırılıp belirli yerlere sürüklenecek olanlar sizin eşleriniz, kızlarınız ve çocuklarınızdır” demişti.


## Aziz X. Pius Topluluğu.
### Yasal kuruluş.
Kutsal Ruh Rahipleri'nin Genel Başkanı görevinden emekli olduktan sonra, Lefebvre, 1973 yılına kadar bir seminer öğrencisinin rahip olabilmesi için gerekli olan tonsür töreninin reddedildiği Roma'daki Fransız Semineri'nden gelen gelenekçiler tarafından ziyaret edildi. Onlar, eğitimlerini tamamlamak için muhafazakar bir seminer talep ettiler. Onları İsviçre'deki Fribourg Üniversitesi'ne yönlendirdikten sonra, Lefebvre bu seminer öğrencilerine bizzat ders vermesi için ısrar edildi. 1969'da, yerel piskoposun izniyle Fribourg'da bir seminer kurdu ve dokuz öğrenciyle açılan seminer, 1971'de İsviçre'nin Écône kentine taşındı.
Lefebvre, seminer öğrencilerine yemin etmeyen rahiplerden oluşan bir topluluk kurmayı önerdi. Kasım 1970'te, Fribourg Piskoposu François Charrière, altı yıllık geçici (ad experimentum) bir süre için, “dindar bir birlik” olarak Uluslararası Aziz X. Pius Rahipler Topluluğu'nu (SSPX) kurdu. Topluluğun koruyucu azizi olarak Papa Aziz X. Pius'un adını seçti, çünkü papanın modernizm konusundaki tutumuna hayranlık duyuyordu.


### Erken muhalefet.
1972 yılının Kasım ayında, Lourdes'da Fransız Piskoposlar Genel Kurulu olarak toplanan ve Lefebvre'nin teolojik görüşlerinden oldukça farklı görüşlere sahip olan Fransız piskoposlar, o dönemde yasal olan Écône seminerini şüpheyle karşıladılar ve onu Séminaire sauvage veya “Kanun Dışı Seminer” olarak adlandırdılar. Piskoposlar, seminer öğrencilerinin hiçbirini incardinate etmeyeceklerini belirttiler. Kardinal Devlet Bakanı Jean-Marie Villot, Lefebvre'yi Papa VI. Paulus'un huzurunda, seminer öğrencilerine Papa'yı kınayan bir belge imzalatmakla suçladı, ancak Lefebvre bunu şiddetle reddetti.


### Apostolik Ziyaretçiler.
1974 yılının Kasım ayında, iki Belçikalı rahip, kardinaller komisyonunun talimatıyla sıkı bir denetim gerçekleştirdi ve SSPX'in iddiasına göre olumlu bir rapor hazırladı. Lefebvre, daha sonra “şüphesiz aşırı öfke” olarak tanımladığı bir ruh hali içinde, 21 Kasım 1974'te, o dönemde kilise içinde yürütülen reformlarda gördüğü modernist ve liberal eğilimleri eleştirdiği bir “Bildiri” yazdı:
Katolik inancının ve onu korumak için gerekli geleneklerin koruyucusu olan Katolik Roma'ya ve bilgelik ve hakikatin efendisi olan Ebedi Roma'ya tüm kalbimizle ve ruhumuzla bağlıyız. Öte yandan, İkinci Vatikan Konsili'nde ve Konsil'den sonra ondan kaynaklanan tüm reformlarda açıkça görülen neo-modernist ve yeni Protestan akımın Roma'sını takip etmeyi reddediyoruz ve her zaman reddetmişizdir.
Kardinaller Komisyonu, bu bildirinin “her açıdan kabul edilemez” olduğunu açıkladı. Aynı zamanda, Fransız piskoposlar, Lefebvre'nin rahiplerini piskoposluklarına kabul etmeyeceklerini belirtti.
Ocak 1975'te, 1970'te Fribourg'da Charrière'in yerine geçen Piskopos Pierre Mamie, SSPX'in “dindar birlik” statüsünün sona ermesi gerektiğine karar verdi. 24 Ocak 1975'te, Dini İşler Kutsal Kongregasyonu'nun başkanı Kardinal Arturo Tabera'dan, SSPX'in “dindar birlik” statüsünü sona erdirmesini istedi.
13 Şubat'ta Lefebvre, kardinal komisyonu ile bir toplantı için Roma'ya davet edildi ve bu toplantıyı, “Beyannamesi”nin içeriği ile ilgili “yargı türünde sıkı bir çapraz sorgulama” olarak nitelendirdi. Bu toplantıyı 3 Mart'ta ikinci bir toplantı izledi. Mayıs ayında komisyon, Mamie'nin planını onayladığını açıkladı. Lefebvre, kanon hukukunun dini cemaatleri bastırma yetkisini yalnızca papaya verdiğini ve bunun da sadece onun doğrudan emriyle mümkün olduğunu savundu.
Tabera Nisan ayında tam olarak aynı fikirde olduğunu belirterek Mamie'ye kendisi devam etmesini söyledi ve Mamie 6 Mayıs 1975'te SSPX'i derhal yürürlüğe giren bir kararla feshetti. Bu karar, Haziran 1975'te Lefebvre'ye mektup yazan Papa Paul tarafından onaylandı. Bununla birlikte Lefebvre, kanon hukukçularının, Cemiyetin “yasal olarak feshedilmediğini” ve Cemiyetin kendi rahiplerini atama ayrıcalığından yararlanmaya devam ettiğini belirten hukuki görüşünü gerekçe göstererek çalışmalarına devam etti. Lefebvre ayrıca, Komisyonun kendi itirafına göre Apostolik Ziyaretçilerin olumlu bir rapor sunduğu ve Bildirisi İnanç Doktrini Kongregasyonu tarafından kınanmadığı için, kilisenin temyiz mahkemesi olan Apostolik Signatura'ya iki kez temyiz başvurusunda bulundu. Lefebvre daha sonra Kardinal Villot'un bu hareketi engellediğini yazdı ve destekçilerinden biri, Villot'un temyiz başvuruları reddedilmezse Apostolik Signatura Prefekti Kardinal Dino Staffa'yı görevden almakla tehdit ettiğini yazdı.
1976 yılında Mamie, Lefebvre'ye, Katolik Kilisesi yetkilileri onun rahiplik görevlerini yerine getirmesini yasaklamış olmasına rağmen ayin yapmasının Roma ile ilişkilerini daha da kötüleştireceği konusunda uyarıda bulundu.


### Vatikan ile anlaşmazlık.
24 Mayıs 1976 tarihli konsistoryumda, Papa VI. Paulus Lefebvre'yi ismen eleştirdi ve kendisine ve takipçilerine fikirlerini değiştirmeleri için çağrıda bulundu.
29 Haziran 1976'da Lefebvre, yerel piskoposun onayı olmadan ve Roma'dan bunu yasaklayan mektuplar almasına rağmen planlanan rahiplik törenlerini gerçekleştirdi. Sonuç olarak Lefebvre, collatione ordinum, yani rahiplik töreni yapma yasağı ile cezalandırıldı. Bir hafta sonra, Piskoposlar Kongregasyonu Başkanı, durumunun düzeltilmesi için papadan af dilemesi gerektiğini bildirdi. Lefebvre, kilisenin modernleşmesinin, konsil öncesinde kilisenin yüksek rütbeli yetkilileri ile üst düzey masonlar arasında yapılan gizli bir anlaşmadan kaynaklanan “modern insanın fikirleriyle uzlaşma” olduğunu iddia eden bir mektupla yanıt verdi. Lefebvre'ye, papadan özür dilemediği için bir divinis, yani artık yasal olarak hiçbir kutsal ayini yönetemeyeceği bildirildi. Lefebvre, yeni ayin törenini kutlamasının yasaklandığını belirtti. Papa Paul bunu ciddiye almış ve Lefebvre'nin “önceki formülleri kullanarak kutsal ayinleri yöneterek cezadan kurtulduğunu sandığını” belirtmiştir. Askıya alınmasına rağmen Lefebvre, ayinleri kutlamaya ve seminerindeki öğrencilere kutsal emirleri vermek de dahil olmak üzere diğer kutsal ayinleri yönetmeye devam etmiştir.
Papa Paul, 11 Eylül 1976'da Lefebvre'yi kabul etti ve bir ay sonra ona sert bir şekilde uyaran ve kabul sırasında yaptığı çağrıyı tekrarlayan bir mektup yazdı. Lefebvre'ye yazdığı mektupta, VI. Paulus, ona İkinci Vatikan Konsil belgelerini açık anlamlarıyla (sensu obvio) ve sonraki reformları kabul etmesini, Roma Piskoposu ve işbirlikçilerine yönelik suçlamalarını geri çekmesini ve yerel piskoposların otoritesini tanımasını emretti; ayrıca, Lefebvre'den FSSPX'in tüm faaliyetlerini Kutsal Makam'a devretmesini talep etti. Papa, Lefebvre'ye Petrus'un Makamı'na itaat etme görevini hatırlatarak, Pastor aeternus (1870, Birinci Vatikan Konsil) ve Lumen gentium (1964, İkinci Vatikan Konsil) dogmatik anayasalarından alıntılar yaptı.
Paul VI'nın ölümünün ardından, hem Papa I. Ioannes Paulus hem de Papa II. Ioannes Paulus, FSSPX ile Kilise'yi uzlaştırmak için çeşitli girişimlerde bulundu; ikincisi, 1978'deki seçilmesinden altmış gün sonra Lefebvre'yi kabul etti ve Lefebvre, barış arzusunu defalarca dile getirdi.


## Écône kutsamaları.
1987 yılında verdiği bir vaazda, 81 yaşında sağlığı bozulan Lefebvre, ölümünden sonra çalışmalarını sürdürmesi için bir piskopos atama niyetini açıkladı. Katolik kanon hukukuna göre, papanın izni olmadan bir piskoposun atanması aforozla sonuçlanır: “Papalık emri olmadan birini piskopos olarak atayan piskopos ve ondan atanma alan kişi, Apostolik Makam'a ait latae sententiae aforozuna çarptırılır”.
1987 yılında Lefebvre, İnanç Doktrini Kongregasyonu Başkanı Kardinal Joseph Ratzinger ile bir anlaşmaya varmaya çalıştı. Ancak 4 Eylül 1987'de Écône'da Lefebvre, Vatikan'ın sapkınlık içinde olduğunu ve Ratzinger ile artık işbirliği yapmayacağını açıkladı.
5 Mayıs 1988'de Lefebvre, Aziz X. Pius Topluluğu'nin durumunu düzeltmek için Ratzinger ile bir anlaşma imzaladı. Ratzinger, papanın onayıyla Cemiyet için bir piskoposun kutsanmasını kabul etti.


### Anlaşmanın ihlali, kutsamalar.
Ancak anlaşmanın imzalanmasından kısa bir süre sonra Lefebvre, Ratzinger'den “hataları için af dilemesi”ni isteyen bir not aldığını açıkladı ve bunu, İkinci Vatikan Konsili'nin öğretilerini ve “Assisi ruhunu” kabul etmek zorunda kalacağı anlamına geldiği şeklinde yorumladı. Lefebvre, La Salette'deki Meryem Ana'nın “Roma inancını yitirecek” şeklindeki sözde kehanetine atıfta bulunarak, gerekirse papanın onayı olmadan bir halefi kutsamak zorunda olduğunu açıkladı. Anlaşma, piskoposluk kutsamasının tarihini belirtmediğinden, Lefebvre kutsama yapılmadan önce ölürse, Cemiyet hiçbir seminer öğrencisini rahip olarak atayamayacak ve Kutsal Makam'a boyun eğmek zorunda kalacaktı.
Lefebvre planına “Hayatta Kalma Operasyonu” adını verdi:
Bu nedenle, mevcut Roma yetkililerinin Geleneği yok etmeye, dünyayı Vatikan II ruhuna ve Assisi ruhuna toplamaya yönelik güçlü iradesini göz önünde bulundurarak, geri çekilmeyi ve devam edemeyeceğimizi söylemeyi tercih ettik. Bu mümkün değildi. Açıkça, bizi yönlendirecek olan Roma Komisyonu Başkanı Kardinal Ratzinger'in otoritesi altında kalacaktık; kendimizi onun ellerine teslim ediyorduk ve dolayısıyla bizi Konsil ruhuna ve Assisi ruhuna çekmek isteyenlerin ellerine teslim ediyorduk. Bu kesinlikle mümkün değildi.
Papa II. Ioannes Paulus, ona “teolojik ve kanonik sonuçlar” konusunda uyarıda bulunarak “bölücü bir eylemde” bulunmamasını rica etti.
30 Haziran 1988'de Lefebvre, Brezilya'nın Campos kentinden emekli piskopos Antônio de Castro Mayer'in yardımcısı olarak, dört SSPX rahibini piskopos olarak atadı: Bernard Tissier de Mallerais, Richard Williamson, Alfonso de Galarreta ve Bernard Fellay.
Kutsamadan kısa bir süre önce Lefebvre şu vaazı verdi:...
görünüşte Roma'nın iradesine aykırı olarak gerçekleştirilen bu tören hiçbir şekilde bir bölünme değildir. Biz bölünmüşler değiliz! Roma'dan ayrılıp Çin hükümetine bağlı olan Çin piskoposlarına aforoz cezası verilmişse, Papa XII. Pius'un onları neden aforoz ettiğini anlamak çok kolaydır. Bizim Roma'dan ayrılmamız, yabancı bir hükümetin himayesine girmemiz veya İspanya'da Palmar de Troya piskoposlarının yaptığı gibi bir tür paralel kilise kurmamız söz konusu değildir. Onlar bir papa bile seçmişler, bir kardinal koleji kurmuşlar... Bizim böyle şeyler yapmamız söz konusu olamaz. Roma'dan ayrılmak gibi bu sefil düşünce bizden uzak olsun!
Ertesi gün, 1 Temmuz'da, Piskoposlar Kongregasyonu, bunun bir şizmatik eylem olduğunu ve doğrudan katılan altı kişinin otomatik olarak aforoz edildiğini belirten bir kararname yayınladı.


### Sonuçlar.
2 Temmuz'da Papa II. Ioannes Paulus, Ecclesia Dei adlı apostolik mektubunda bu kutsamayı kınadı ve kutsamanın bir bölünme eylemi olduğunu ve bu eyleme katılan piskopos ve rahiplerin otomatik olarak aforoz edildiğini belirtti:
Bu eylem, apostolik halefiyetin kutsal bir şekilde sürdürüldüğü piskoposların atanması gibi, kilisenin birliği için çok ciddi ve son derece önemli bir konuda Roma Piskoposuna itaatsizlik anlamına geliyordu. Dolayısıyla, pratikte Roma'nın üstünlüğünün reddedilmesi anlamına gelen bu itaatsizlik, bir bölünme eylemi oluşturuyordu. 17 Haziran'da Piskoposlar Kongregasyonu Kardinal Prefekti tarafından kendilerine gönderilen resmi kanonik uyarıya rağmen, Mons. Lefebvre ve rahipler Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais, Richard Williamson ve Alfonso de Galarreta, bu eylemi gerçekleştirerek, kilise hukuku tarafından öngörülen ağır aforoz cezasına çarptırılmışlardır (bkz. Kanon Hukuku Kanunu, kan. 1382).
Lefebvre, Papa II. Ioannes Paulus'a karşı çıkarak, kendisinin ve diğer rahiplerin “Roma'dan ayrılmadıklarını” ve şizmatik olmadıklarını söyledi. 1983 Kanon Hukuku Kanunu'nun 1323. maddesine atıfta bulunarak, İkinci Vatikan Konsil'den bu yana “Kilise'de meydana gelen bu değişimin” ‘Katolik’ olmadığını “Roma”ya anlatmakta başarısız olduklarını ve “zorunlu bir durumda” olduklarını belirtti. Lefebvre, piskopos olarak kutsayacağı dört rahibe hitaben yazdığı mektupta şöyle yazdı: " Roma'nın inancını kaybetmediğini söyleyebileceğimizi sanmıyorum."
18 Temmuz'da, Josef Bisig liderliğindeki on iki rahip ve bazı ilahiyat öğrencileri, Écône'deki piskoposluk atamaları nedeniyle SSPX'ten ayrıldılar. Bisig, Kutsal Makam ile bir anlaşmaya varan, yeni kurulan Aziz Petrus Rahipler Kardeşliği'nin (FSSP) ilk genel başkanı oldu.


## Ölümü.
Lefebvre, 25 Mart 1991'de 85 yaşında İsviçre'nin Martigny kentinde kanserden öldü. Sekiz gün sonra, Écône'daki derneğin uluslararası seminerinin mezarlığına gömüldü. İsviçre'nin Apostolik Nuncio'su Başpiskopos Edoardo Rovida ve yerel piskoposluktan Sion Piskoposu Henri Schwery gelerek cenazesinin başında dua ettiler.


## 1988 kutsamalarının mirası.
10 Mart 2009'da, hayatta kalan dört piskoposun talebi üzerine, Papa XVI. Benedictus onların aforozlarını kaldırdı. Benedictus, tüm Kilise piskoposlarına yazdığı bir mektupta şu açıklamayı yaptı:
Aziz X. Pius Topluluğu'nin Kilise'de kanonik bir statüye sahip olmaması, nihayetinde disiplinle ilgili değil, doktrinsel nedenlere dayanmaktadır. Cemiyet Kilise'de kanonik bir statüye sahip olmadığı sürece, rahipleri Kilise'de meşru bir görev yapamazlar.
Dört piskoposdan biri olan Richard Williamson, 2012 yılında FSSPX'ten ihraç edildi ve 2015 yılında Papa Francis tarafından Kutsal Makam'ın izni olmadan bir piskopos atadığı için tekrar aforoz edildi.