# Tetrakloroetilen
 
Tetrakloroetilen ya da perkloroetilen (kısaca PCE veya perk, sistematik adı: tetrakloroeten, eski yaygın adları: etilen tetraklorür ve karbon diklorür), formülü C2Cl4 olan bir organik bileşik. Renksiz, eter benzeri hafif kokulu, uçucu ve ağır bir sıvıdır. Kuru temizlemede giysilerin yıkanması, sanayide metallerden yağ alınması ve çeşitli soğutucu gazların üretimi için kullanılır. Uzun yıllar boyunca kullanıldığı kuru temizleme ile özdeşleștiği için çoğu zaman halk arasında "kuru temizleme ilacı" olarak anılır. Geçmişte insanlar ve evcil hayvanlar için kurt düşürücü olarak sıkça kullanılmıştır. Günümüzde endüstriyel olarak hidrokarbonların klorlanması ile üretilen tetrakloroetilen, ilk kez 1839'da Fransız kimyager Victor Regnault tarafından hekzakloroetanın termal bozunmasından elde edildi.
Tetrakloroetilen, normal koşullar altında yanıcı veya patlayıcı değildir. Benzer bileşiklere kıyasla daha kararlıdır; kolayca tepkimeye girmez, polimerleşme eğilimi göstermez ve daha düşük toksisiteye sahiptir. Solunması, merkezî sinir sistemini etkileyerek rehavete, uyuşmaya, halüsinasyonlara ve bilinç kaybına neden olabilir. Yüksek konsantrasyonlarda maruziyet cilt ve solunum yollarını rahatsız edebilir. İnsan sağlığı üzerinde uzun vadede olumsuz etki göstermez. Sanayi kaynaklı bir organik kirletici olarak kabul edilir, sorumsuz kullanım ve bertaraf nedeniyle geçmişte su ve toprak kirliliğine neden olmuştur.


## Fiziksel ve kimyasal özellikleri.
Tetrakloroetilen, yapısıyla, etilenin tüm hidrojenlerinin klorla değiştirilmiş bir türevidir ve bir perklorokarbon olarak sınıflandırılır.
Normal atmosfer basıncı altında 121,1 °C'de kaynayan ve –22,3 °C'de donan, 50 ppm gibi çok düşük konsantrasyonlarda bile alınan eter benzeri hoş ve hafiften keskin kokulu, tatlı bir tada sahip, sudan ağır, renksiz bir sıvıdır. Oda sıcaklığında (yaklaşık 20 °C) yoğunluğu 1,623'tür. Buhar yoğunluğu ise 5,76'dır. Bir sıvı için yüksek sayılabilecek kırılma indisi 1,505'tir. İlişkin bileşik trikloroetilenden yaklaşık 3 kat daha az uçucudur.
Tetrakloroetilen yanıcı veya patlayıcı değildir. Diğer organoklorürler gibi, çok yüksek sıcaklıklarda oksijen ve morötesi (UV) radyasyon varlığında çok zehirli olan fosgen gazına bozunma riski vardır. Tetrakloroetilen, 260 nanometre dalgaboyundan büyük UV ışığını (örneğin, güneş ışınları) emmediğinden direkt fotolize uğramaz. Havada foto-oksidasyon haftalar, hatta aylar sürebilir. Bunun haricinde tetrakloroetilen 400 °C'ye kadar termal olarak stabildir (bu, herhangi bir katalizör bulunmadığında 500 °C'ye kadar çıkabilir) ve kuru temizleme işlemleri sonrasında defalarca kez damıtılmaya dayanabilir.
Su ile karışabilirliği sınırlıdır ve sudaki çözünürlüğü önemsiz kabul edilir. Sudaki aşırı düşük çözünürlüğü ve suya oranla %62 daha ağır olması nedeniyle suya katıldığında dibe çöker. Sıcaklık arttıkça, tetrakloroetilenin sudaki çözünürlüğü artar ve suyun tetrakloroetilen içindeki çözünürlüğü artar:
Tetrakloroetilen birçok organik çözücüde çözünür. Bazı çözücüler tetrakloroetilenle azeotropik karışımlar oluşturur. "(bakınız: Azeotrop tablosu)"


## Kullanımları.
Tetrakloroetilen apolar olduğu için yağlar gibi suda çözünmeyen diğer apolar organik malzemeler için uygun bir çözücüdür. Uçucudur, kararlıdır ve yanıcı değildir. Tetrakloroetilenin KB değeri 90'dır. Bu nedenlerin yanında, zehirli olmaması ve neredeyse bütün doğal lifler ve birçok sentetik elyaftan yapılmış kumaşları zarar vermeden temizleyebildiği için 1930'lardan bu yana kuru temizlemede kullanılır. Günümüzde sektördeki en yaygın çözücüdür ve birçok farklı alanda da kullanılıyor olmasına rağmen en çok kuru temizleme ile özdeşleştirilir.
Tetrakloroetilen, birçok metal için etkili bir yağ çözücüdür. Özellikle alüminyum, magnezyum, çinko, pirinç ve diğer alaşımlar gibi kolaylıkla aşınabilen ve lekelenebilen metaller için uygundur. Yüksek kaynama noktası sayesinde, buharla metal parçalarının temizlenmesi esnasında, erime noktası yüksek yağlar, balmumları ve reçinelerin erimesine de yardımcı olur. Ayrıca yüksek kaynama noktası, buhar ağırlığı ve düşük buhar basıncı ile tetrakloroetilen, diğer çözücülere kıyasla, malzeme üzerinde daha yoğun şekilde kullanılabilir. Metal üretiminde, metali zayıflatabilecek safsızlıkların temizlenmesinde kullanılır. Otomotiv ve diğer metal işleme sanayilerinde metal parçaların yağını gidermek için bazen diğer klorlu çözücülerle karışım hâlinde de kullanılır.
Kömür sanayiindeki testler de dâhil olmak üzere, petrol rafinerilerinde yapılan katalitik reformasyon işlemlerinde klor kaynağı olarak, film baskılarının ve negatiflerinin temizlenmesinden düzeltme sıvısına, leke çıkarma ürünlerinden boya sökücülere ve aerosol preparatlarına kadar birçok alanda kullanım alanı bulur. Pestisit formülasyonlarında da kullanılmıştır. İletken olmaması, 500 °C'ye kadar yüksek sıcaklıklara dayanabilmesi, uzun süre bozunmaması ve yanmamasından ötürü, kapasitörler, transformatörler ve devre kesicilerde bulunan, toksik ve kanserojen etkileri olan poliklorlu bifenillere alternatif bir dielektrik ısı transfer akışkanı ve soğutucu olarak kullanılabilir. Eski transformatörler, içlerinde bulunan poliklorlu bifenil bileşiklerinin çıkarılması için tetrakloroetilenle yıkanır. Devre kartlarındaki kalıntı yağlar da tetrakloroetilenle temizlenebilir. Fotoğraf filmlerinin yıkanmasında kullanılan trikloroetanın ozon tabakasının incelmesinde rol oynadığı keşfedilince, yerine tetrakloroetilen kullanılmaya başlandı. Tekstil endüstrisinde kumaş ve dokuma işleme sırasında kalıntı yağlar ve organik artıklar tetrakloroetilen ile temizlenir. Özellikle yün dokuma esnasında yündeki yağı almada tercih edilir. Spandex elyafı dokumadan önce kuru temizlemeye benzer bir işlemde tetrakloroetilen içinde yıkanır. 20. yüzyılın başlarında selüloz asetat üretiminde fenolle birlikte, çözücü olarak kullanılmıştır.
Tetrakloroetilen; 2,2-Dikloro-1,1,1-trifloroetan (HCFC-123), asimetrik tetrafloroetan (HFC-134a) ve pentafloroetan (HFC-125) gibi hidrokloroflorokarbon ve hidroflorokarbonların üretiminde kullanılır. 
1950'lerde tetrakloroetilenin yaklaşık %80'i kuru temizlemede, %15'i ise metal temizleme ve buharla yağ giderme işlemlerinde kullanıldı. 2008'de tetrakloroetilenin %60'ı kimyasal ara madde olarak, %18'i kuru temizleme ve tekstil işlemede, geri kalan %22'si petrol rafinerileri, metal sanayii ve diğer alanlarda kullanıldı. Yıllar içinde kuru temizleme sektöründe, kullanılmış tetrakloroetilenin geri dönüştürülmesinin benimsenmesi ve genel olarak tekstil sektöründeki kumaş trendlerinin değişmesi nedeniyle tetrakloroetilenin bu alandaki kullanım miktarı düşmüştür. Günümüzde tetrakloroetilenin kullanımları arasında en büyük pay, hammadde olarak hidrokloroflorokarbon ve hidroflorokarbonların üretimidir. 2007 yılında, tetrakloroetilenin en büyük tüketicisi, o yıl üretilen miktarın %43'ünü kullanan ABD oldu. Onu %19'ar oranla Batı Avrupa ile Çin ve Japonya izledi.


### Kuru temizleme.
Su içeren çözücüler, kumaş lifleri üzerindeki hidrofilik gruplarla etkileşimde kumaşta kırışma ve çekmeye neden olurken, kuru temizlemede kullanılan tetrakloroetilen gibi çözücüler kumaşta kırışma ve çekmeye neden olmaz. Ayrıca suyla yıkamanın aksine, tetrakloroetilenle yıkama, düşük sıcaklıklarda yapılır. Yün, kadife, pamuk, deri/süet ve ipek gibi doğal kumaşlar, naylon, viskon ve poliester gibi çeşitli sentetik kumaşlar tetrakloroetilende yıkanabilir, ancak PVC ve poliüretandan yapılma giysilere kuru temizleme yapılması önerilmez. Tetrakloroetilen, özellikle yüksek sıcaklıklarda kumaşlar üzerinde renk akmasına/kaybına neden olabilir. Bazı durumlarda giysilerdeki plastikten yapılma süslemelere, düğmelere ve boncuklara veya deri ya da süet parçalara zarar verebilir. 1950’lerde kuru temizleme sektörü, o dönem yaygın olan çözücülerin istenmeyen özellikleri nedeniyle (trikloroetilenin asetat kumaşların boyasını akıtması, karbon tetraklorürün hem karaciğer için toksik olması hem de nemle temasında asitleşerek makinelerin aksamına zarar vermesi ve white spirit’in yanıcı olması gibi), giderek tetrakloroetilene yöneldi.
Kuru temizlemede giysiler, bir kuru temizleme makinesinde tetrakloroetilen ile yıkanır. Modern kuru temizleme makineleri aynı ünitede hem yıkama, hem de kurutma yapabilmektedir ve bu sayede kullanılmış tetrakloroetilen en az kayıpla geri dönüştürülebilir. Kullanılmış tetrakloroetilen, kuru temizleme işlemleri sonrasında filtrelerden geçirilip damıtılarak temizlenir ve ileriki işlemlerde tekrar kullanılır. Yıkama işlemi ortalama 5-10 dakika sürer, yıkamadan sonra giysilerdeki kalıntı tetrakloroetilenin büyük bir kısmının alınması için santrifüjleme yapılır ve sonrasında giysiler, 10-25 dakika boyunca 50-65 derece civarında sıcak havaya tutularak aynı makine içinde kurutulur. Ekstraksiyonda giysilerden alınan tetrakloroetilen filtrelenerek, kurutma esnasında buharlaşan tetrakloroetilen ise yoğuşturularak kullanılmış çözücü deposuna alınır. Eski model kuru temizleme makineleri, yıkama/ekstraksiyon ve kurutma için iki ayrı üniteden oluşuyordu ve çözücüyle ıslanmış giysilerin manuel olarak kurutma ünitesine taşınması yüksek miktarlarda çözücü kaybına neden oluyordu. Bu kurutma üniteleri, makine içindeki havada bulunan tetrakloroetileni geri dönüştürmek yerine egzozla dışarıya atıyordu; bu unsurlar da, emisyonları artırmaktaydı. Kullanılan tetrakloroetilenin geri dönüştürülmesi, daha az çözücü kullanımı ile daha fazla giysinin temizlenmesini ve çevresel etkisinin azaltılmasını sağladı. 
Kuru temizlemede hidrokarbon bileşimli yanıcı çözücülere sektör temsilcilerinin talepleri üzerine alternatif olarak kullanılmasını önerenler, 1930 yılında bir Dow Chemical'dan kimyagerler Sylvia Stoesser, John Grebe ve J. Lawrence Amos'tu. Araştırma ve testler amacıyla laboratuvara bir çamaşır makinesi alınmış ve tüm kauçuk aksamları, organik çözücülere dayanıklı neopren ile değiştirilmişti. Bundan önce tetrakloroetilen 1910'lu ve 1920'li yıllarda özel tekstil sabunlarında kullanıldı. 1912 patentli bir tekstil sabununun bileşiminde 1,1,2,2-tetrakloroetan, pentakloroetan ve trikloroetilenle birlikte bulundu. Tetrakloroetilenin kuru temizlemede kullanımı 1933 gibi kabul görmüş, zamanının "ideal kuru temizleme çözücüsü" olarak kabul edilmişti. Aynı yıl, özel olarak tetrakloroetilen ve trikloroetilen ile kullanım için bir kuru temizleme makinesi geliştirilmiştir.


### Antihelmintik olarak.
Tetrakloroetilen insanlar ve hayvanlar için etkili bir kurt düşürücüdür (antihelmintik). İnsanlarda özellikle "Necator americanus" parazitinden kurtulmak için ağızdan sıvı ya da kapsüller hâlinde, sulu magnezyum sülfat (ya da sodyum sülfat) çözeltisi veya sirken otu yağı ile birlikte verilirdi. Ayrıca Trematoda türleri "Fasciolopsis buski", "Heterophyes heterophyes", "Metagonimus yokogawai" ve "Gastrodiscoides hominis"e karşı da etkilidir. Tetrakloroetilenin insanlardaki "Ancylostoma duodenale" ve "Necator americanus" parazitlerine karşı etkinliği %75-95 civarı bulunmuştur ve karbon tetraklorürde olduğu gibi tetrakloroetilen de "Ancylostoma" türlerine kıyasla "Necator" türlerine karşı daha etkilidir. Tenyalar üzerindeki anestezik etkileri sayesinde atılmalarında yardımcı olur. Kıl kurtlarına karşı etkinliği sınırlıdır. 
Yetişkinler için tavsiye edilen tetrakloroetilen dozu 3 mL kadardı. 1925-1943 yılları arasında yaklaşık elli bin kişiye ağızdan verildi; görülen en ciddi yan etkiler mide yollarının tahrişine bağlı bulantı ve kusmaydı, bildirilen zehirlenmelerin çoğu narkotik etkileriydi. Kendisinden önce kullanılan karbon tetraklorür gibi karaciğer ve böbrekler üzerinde yan etkileri olmuyordu. 1960'lardan sonra daha etkili ve uygulaması daha kolay ilaçların çıkması ile tetrakloroetilenin antihelmintik kullanımı yavaştan son buldu.
Antihelmintikler üzerinde çalışan Amerikalı veteriner Maurice Crowther Hall (1881-1938) 1925'te, kancalı kurt istilasının insanlar ve çiftlik hayvanlarında neden olduğu ankilostomiyaz (bir tür solucan enfeksiyonu) hastalığının tedavisinde tetrakloroetilenin etkili olduğunu, kendi üzerinde deneyerek gösterdi. Hall, bu çalışmadan önce 1921 yılında, karbon tetraklorürün bağırsak parazitleri üzerindeki güçlü etkisini keşfetti ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'ne aday gösterildi ancak daha sonra tetrakloroetilenin daha etkili ve sağlık yönünden güvenli olduğunu buldu. Hall'un keşfi tıp alanında bir atılım olarak kabul edildi. Hall'un geliştirdiği tetrakloroetilen tedavisi, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve yurtdışında ankilostomiyaz hastalığının bitirilmesinde hayati bir rol oynamıştır.


### Alternatifler.
Kuru temizleme ve diğer endüstriyle uygulamalarda tetrakloroetilenin yerine kullanılması için çeşitli organik çözücüler önerilmiştir. Bu alternatif çözücülerin, tetrakloroetilenle kıyaslandığında, kendilerine özgün iyi ve kötü yönleri bulunmaktadır. Teknik bakımdan bu alternatiflerin bazılarının temizleme yeteneği genellikle yeterince güçlü değildir. Örneğin, kuru temizlemede bir alternatif olarak sunulan süperkritik karbon dioksitin çözücü yeteneği tetrakloroetilene kıyasla oldukça daha düşüktür. Bununla birlikte, yüksek basınç altında tutulan süperkritik veya sıvı karbon dioksit patlama riski barındırır. Kuru temizlemede tetrakloroetilenden sonra tarihî önemi bulunan ve en uygun alternatif olarak görülen hidrokarbon karışımları ise yanıcıdır ve özel önlemler gerektirir. Hidrokarbonlar tetrakloroetilen kadar güçlü değildir. Hidrokarbon çözücülerin kurutma süreleri, tetrakloroetilenden daha uzun sürmektedir. Ayrıca genel olarak sağlık yönünden tetrakloroetilenden daha güvenli olduğu görülen hidrokarbon bazlı çözücüler, nemle birleştiklerinde bakteriyel oluşumu desteklemekte ve bundan ötürü kuru temizleme yapılmış giysiler üzerinde de kötü koku bırakmaktaydı. Siloksanların temizleme kabiliyeti tetrakloroetilene kıyasla çok zayıftır ve özel leke çıkarma işlemleri gerektirir. Organik çözücülerin çözme gücünü ifade eden Kauri-bütanol değeri tetrakloroetilen için 90 iken; hidrokarbon karışımları için 27-45 arası, dekametilsiklopentasiloksan için 13 ve triklorotrifloroetan içinse 30'dur.
Bu çözücülerin bazılarının çevre ve insan sağlığı üzerinde olumsuz etkileri olduğu bilinmektedir ya da uzun vadeli etkileri henüz tam olarak bilinmemektedir. Bu durum özellikle de şu anda kuru temizleme sektöründe alternatif olarak sunulan ve tetrakloroetilenden çok daha pahalı olan siloksanlar (dekametilsiklopentasiloksan, "GreenEarth" gibi lisanslı ürünler) için geçerlidir. Siloksanların insan dokusundaki biyoakümülatif etkisi tetrakloroetilenden daha fazladır ve sucul yaşam için tetrakloroetilenden daha toksik olabilir. 2000'lerin başında tetrakloroetilene alternatif, düşük sıcaklıklarda daha etkili ve hızlı temizleme sağlayan ancak tetrakloroetilenden çok daha pahalı olan "n"-propil bromür piyasaya sürüldü. Daha sonra en çok ABD'de kullanımı benimsenen "n"-propil bromürün işçilerde aylardan yıllara kadar süren kalıcı-yarı kalıcı sinir uyuşması gibi etkileri olduğu keşfedildi Tetrakloroetilene kuru temizleme ilk alternatif olarak 1960'ların başında piyasaya sürülen kloroflorokarbon çözücü triklorotrifloroetan ise ticari olarak başarı yakalayamamış ve daha sonrasında ozon tabakasını incelttiğinden ötürü yasaklanmıştır.


## Üretimi.
### Endüstriyel üretim.
Tetrakloroetilen günümüzde hafif (az karbon sayısına ve düşük moleküler ağırlığa sahip) hidrokarbon karışımlarının yüksek sıcaklıklarda klorla parçalanmasıyla üretilir. "Klorinoliz" adı verilen bu işlem yanmaya benzer, ancak oksijen yerine klor ile yapılır. Bu işlemde en fazlaca oluşan yan ürünler arasında karbon tetraklorür, hidrojen klorür ve hekzaklorobütadien gibi önemli kimyasallar bulunur. Karbon tetraklorür ve hekzaklorobütadien piroliz gibi çeşitli ısıl işlemlerden geçirilerek tetrakloroetilene dönüştürülebilir.
Uzun yıllar boyunca toplam verimin %90-94 kadar yüksek olduğu, asetilenden trikloroetilen yoluyla elde edildi:
1970'lerde asetilen hammaddesinin fiyatının artmasıyla, diğer hidrokarbonların doğrudan klorlanması veya oksiklorinasyonunu içeren daha yeni yöntemler geliştirilmiştir. Bunun yanında, 1,2-dikloroetanın oksiklorinasyonunu temel alan başka bir yöntem daha geliştirilmiştir:
Bu yöntemde de ortaya çıkan trikloroetilen, damıtma yoluyla ayrılan önemli bir yan üründür.
Tetrakloroetilen ayrıca, 1,1,2,2-tetrakloroetanın oksijenle reaksiyonuyla da üretilebilir. 1944 yılında ABD'de patentlenen bu yöntem, 300-600 °C civarlarında bakır oksit katalizörlüğünde gerçekleşir:
Tetrakloroetilende görülebilecek en yaygın safsızlıklar diklorometan, vinil klorür, 1,1-dikloroetilen, trikloroetilen, trikloroetanlar, tetrakloroetanlar, pentakloroetan, hekzakloroetan ve hekzaklorobenzendir.
Özdeşleştirildiği kuru temizlemedeki kullanımı giderek azalmakta iken üretimi her geçen yıl artmaktadır. Tetrakloroetilenin üretimi 1980'lerde Japonya, Batı Avrupa ve ABD'de zirveye ulaştı: 1982'de ABD'deki üretimi 249 bin tondu, 1985 yılında dünya genelinde toplam üretim yaklaşık 1 milyon ton civarındaydı. 1992'de yıllık üretimin en yüksek olduğu ülke, 223.000 ton ile ABD oldu. O yıl; Birleşik Krallık'ta 130 bin ton, Almanya ve İtalya'da 100 bin ton, Japonya'da 96 bin ton, Fransa'da 62 bin ton, Belçika'da 30 bin ton, İspanya'da 21 bin ton ve Avusturya'da 10 bin ton yıllık kapasiteyle tetrakloroetilen üretildi. Kanada'daki tek tetrakloroetilen üreticisi ise 1992'de üretimi durdurdu. Tetrakloroetilen üretimi yapmış diğer ülkeler arasında Avustralya, Brezilya, Çek Cumhuriyeti, Çin, Güney Afrika, Hindistan, Meksika, Polonya, Romanya ve Rusya bulunmaktadır.


### Laboratuvar eldesi.
Tetrakloroetilen birkaç yöntemle laboratuvar ortamında üretilebilir. Karbon tetraklorürün termal bozunması sonucunda bir miktar tetrakloroetilen elde edilebilir. Bir diğer yöntemde ise pentakloroetan kalsiyum, sodyum veya potasyum hidroksitlerden biriyle çalkalanır. Alkaliler, bir pentakloroetan molekülünden bir mol hidrojen klorür alarak tetrakloroetilen oluşturur ve geriye alkali metal klorür ve su kalır:
Hekzakloroetan veya 1,2-dibromotetrakloroetanın ısı veya çesitli katalizörler eşliğinde bozunması da saf tetrakloroetilen verir. Hekzakloroetanın ısıtılmış bir tüpten hidrojenle geçirilmesi, tetrakloroetilen ve hidrojen klorür verir:
Hekzakloroetanın çinko ile reaksiyonu tetrakloroetilen verir. Karbon tetraklorür üzerinde alkolde çözünmüş potas ile de elde edilebilir. 1,2-Dibromotetrakloroetanın potasyum sülfürle reaksiyonu tetrakloroetilen, potasyum bromür ve kükürt açığa çıkarır:


### Diğer oluşumları.
Tetrakloroetilen, çok küçük miktarlarda olsa da volkanlarda trikloroetilen ile birlikte doğal yollarla oluşur. Bazı ılıman, subtropikal ve tropikal algler ve bir kırmızı mikroalg tarafından üretildiği bilinmektedir. Trikloroetilen üretebilen bazı yosunların ayrıca daha düşük miktarlarda tetrakloroetilen de üretebildiği bulundu. Tetrakloroetilen üretebildiği varsayılan yosun türlerinin kültürlerini laboratuvarda inceleyen bir araştırma sonucunda hiç tetrakloroetilen oluşmadığı gözlemlendi. Bu nedenle, tetrakloroetilenin aslında doğada canlılar tarafından üretilip üretilmediği kesin değildir.
Hekzakloroetan içeren sisbombalarındaki ("HC smoke" olarak bilinir) çinko oksit, hekzakloroetanla reaksiyona girdiğinde tetrakloroetilen ortaya çıkarır. Tetrakloroetilen ayrıca hekzakloroetanın ana metabolitidir.


## Tarihçe.
Tetrakloroetilenin keşfi, çoğu zaman Michael Faraday'e atfedilir. Faraday 1820 yılında, etilenin klorlanmasından "karbon perklorür" (hekzakloroetan) ve onun ısıtılarak bozunması ile de "karbon protoklorür" (karbon tetraklorür) adını verdiği iki bileşik elde etti. Başka bir deneyinde Faraday, hekzakloroetanı iyot ile ısıtarak iyot klorür ve "karbon protoklorür" olduğunu varsaydığı bir miktar sıvı elde etti. Elde ettiği sıvı, bu sefer karbon tetraklorür değil, tetrakloroetilendi:
Faraday'in bulduğu "karbon protoklorür" bileşiği sıklıkla karbon tetraklorür yerine tetrakloroetilen olarak tanımlandı. Bununla beraber tetrakloroetilen ve karbon tetraklorür, 19. yüzyılın ortalarına kadar aynı bileşik kabul ediliyordu; tetrakloroetilen bir süre boyunca "karbon protoklorür" adıyla anıldı ve aynı şekilde o dönemlerde karbon tetraklorüre, bileşiğin 1 karbon ve 2 klordan oluştuğunu ima eden "karbon biklorür" (tetrakloroetilende olduğu gibi karbon başına iki klordan oluşan bir bileşik) adı verilmiştir. Örneğin, Leopold Gmelin 1840'larda yazdığı "Handbuch Der Chemie" kitabında iki bileşik de aynı ad altında geçmektedir. Tetrakloroetilen uzun bir süre için "karbon diklorür" adıyla da biliniyordu.
1835 tarihli bir yazısında Fransız kimyager Auguste Laurent o yıllarda henüz keşfedilmemiş tetrakloroetileni, • şeklinde tanımladı. Bu bileşik, 2 mol kloroformdan 2 mol hidrojen klorür çıkmış gibi düşünülebilecek bir yapıdaydı; Laurent, bu bileşiği, bir diklorokarben çifti gibi değerlendirerek formülünü ve "kloreteroz" (Fransızca: "chlorétherose") adını vererek tanımladı.
Bundan dört yıl sonra, 1839'da, tetrakloroetilen Fransız kimyager Victor Regnault tarafından Michael Faraday'in 1820 tarihli "karbon protoklorür" sentezine dayanarak hekzakloroetanın termal bozunması yoluyla ilk kez başarıyla elde edilmiştir: 
Regnault, Faraday'in "karbon protoklorür"ünü yapmaya çalışırken elde ettiği bileşiğin farklı olduğunu fark etti ve şöyle yazdı: 
"Faraday'e göre, karbon klorür 77 derecede kaynar. Elde ettiğim ürün, atmosfer basıncında 120 dereceye kadar kaynamaya başlamadı."
Regnault, elde ettiği yeni bileşiği tüm hidrojenlerinin klorla değiştirilmiş olan bir etilen türevi olarak tanımladı ve formülünü verdi.
1840'larda Auguste Laurent ya da Faustino Malaguti, tetrakloroetilenden, "kloreteroz" adının kısaltması gibi görünen "kloretoz" (Fransızca: "chloréthose") adıyla bahsetti. Laurent, "-oz" sonekinin, etilendeki hidrojenlerin yerinin dört kez değiştirilmiş olduğunu ifade ettiğini açıkladı. Tetrakloroetilenin brom ile tepkimesinden elde edilen 1,2-dibromotetrakloroetan, , bileşiğine "kloretoz bromür" (Fransızca: "bromure de chloréthose"), klor ile tepkimesinden elde edilen hekzakloroetana ise "kloretoz klorür" ("chlorure de chloréthose") adları verildi. Aynı yıllarda Leopold Gmelin, formülünü verdiği tetrakloroetilene kendi adlandırma sistemine göre "Vinok" adını vermiştir. Gmelin tarafından da tetrakloroetilen türevi olarak görülen hekzakloroetan "Kevinok", dibromotetrakloroetan da "Mevinok" ve trikloroasetil klorür ise "Nevinok" olarak adlandırıldı.
Tetrakloroetilene verilen ilk adların arasında "trikloroasetil klorür" de yer alır, burada kullanılan "asetil" terimi vinil grubunun eski adıdır ve bileşiğin üç klorlu vinil köküne bağlı klorürden oluştuğunu ifade eder. Jöns Jakob Berzelius'un adlandırma sistemine göre, bileşiğin dört klorlu bir etilen ("") türevi olduğu belirten "Quadrichlorelayl" adı verildi. "Tetrakloroetilen" adı ilk kez 1857'de İngiliz kimyager William Odling tarafından kullanıldı. 
"Perkloroetilen" adı ise ilk kez 1860 yılında kullanıldı.
1875'te Fransız hekim ve kimyager Edmé Bourgoin tetrakloroetileni, hekzakloroetanı kütlesinin iki katı anilin ile 130-145 °C'ye ısıtarak elde etti. Bourgoin, elde ettiği tetrakloroetileni asitle yıkadı, kalsiyum klorürle kurutup damıtarak saflaştırdı; kaynama noktasının önceden Anton Geuther tarafından bulunduğu gibi 116,7 °C değil de, Regnault'un bulduğuna (120 °C) daha yakın olan 121 °C olduğunu not etti. Bourgoin, ayrıca 1,2-dibromotetrakloroetanın anilin ve toluidin ile 140-150 °C'ye kadar ısıtılmasıyla hidrobromik asit, rozanilin (fuksin) ve tetrakloroetilen elde etti:
Tetrakloroetilen, 1880'li yılların başında tıbbi antiseptik olarak denenmiştir ancak başarısız bulunmuştur.
1886'da tetrakloroetilenin, kloroform buharının kızdırılmış bir tüpten geçirilmesiyle, hekzaklorobenzen ve hekzakloroetanla birlikte elde edilebildiği keşfedildi. Benzer şekilde tetrakloroetilen, anestezik kloroformda üretim kaynaklı bir safsızlık olarak da tespit edilmiştir. 1887'de A. Combes, kloralin susuz alüminyum klorür ile uzun süre ısıtılması sonucunda az miktarlarda tetrakloroetilen elde edilebileceği keşfetti. Combes, tetrakloroetilenin kloralden elde edilmesinden yola çıkarak; onun, "trikloroaseten" adını ve formülünü verdiği, 125-135 °C arasında kaynayan bir izomeri olabileceğini öne sürdü. Bunu doğrulamak için elindeki bileşiğin brom ile bir karışımın güneş ışığına bıraktığında 1,2-dibromotetrakloroetan oluştuğunu gözlemleyince, aslında başta elde ettiği bileşiğin saf olmayan tetrakloroetilen olduğunu fark etti.
At kalp kaslarının tetrakloroetilen ve etanol ekstraktı, frengi gibi hastalıkların teşhisinde kullanıldı. "Péréthynol" adı verilen bu kolloidal çözelti, frengi üzerinde araştırmalar yapan Fransız doktor Arthur Vernes tarafından 1917'de geliştirildi.
Tetrakloroetilen, geçmişte inhalasyon anesteziği olarak denenen maddelerden biridir. Çeşitli hayvanlar üzerinde tetrakloroetilenle genel anestezi deneyleri yapıldı, ancak hiçbiri doktorlar için ikna edici sonuçlar vermedi. Hermann Eulenberg, 1870'lerde tetrakloroetileni kobaylar ve güvercinler üzerinde anestezik olarak denedi. İnsanları içeren son ve en kapsamlı deney, 1943 yılında Virginia Apgar tarafından yapıldı. Apgar'ın araştırmasının sonuçları tetrakloroetilenin anestezik potansiyelinin yüksek olduğu, ancak düşük uçuculuğu ve solunum yollarını tahriş etmesinden dolayı anestezide kullanılmaya uygun olmadığını gösterdi. 1943 deneyinde tetrakloroetilen, on dört hasta üzerinde küçük ameliyatlarda anestezik olarak (bazen nitröz oksit ile birlikte, bazen tek başına) denenmiştir. Hatta deneysel tetrakloroetilen anestezisi altında iki oğlan çocuğu sünnet edildi ve bir kadın doğum yaptı. Apgar'ın deneyinde anestezi verilen insan deneklerin hiçbirinde zehirlenme görülmedi.


### Homestake deneyi.
Tetrakloroetilen 1960'larda, Amerikalı fizikçiler Raymond Davis, Jr. ve John N. Bahcall tarafından yürütülen, temel parçacık fiziğinde öncü bir deney olan Homestake deneyinde ana reaktan olarak kullanıldı. Burada, uzun süredir var olduğu düşünülen ancak tespit edilmesi çok zor olan nötrinoyu bulmak için bir nükleer reaksiyonda kullanmak üzere klor bakımından zengin olduğu için 614 ton (yaklaşık 380 bin litre) tetrakloroetilen, dışarıda güneşten gelebilecek kozmik ışınlardan korunması için yerin 1478 metre altındaki Homestake Altın Madeninde (Lead, Güney Dakota) depolandı. 
Bir elektron nötrinosu ile etkileşime girdiğinde bir 37Cl atomu elektron kaybederek, sonradan tanka verilen helyum akışıyla toplanıp sayılabilecek radyoaktif 37Ar izotopuna dönüşür: 
ν_e + ^37Cl ⟶ ^37Ar^+ + e^-


## Reaksiyonları.
Yapısında yalnızca karbon ve klor bulanan bir organoklorür bileşiği olan tetrakloroetilenin molekül ağırlığının yaklaşık %14,5'i karbondan, geri kalan yaklaşık %85,5'i ise klordan oluşur. Moleküldeki karbonun yükseltgenme seviyesi +2 (türevi olduğu etilenin -2 değerinin tersidir); klorunki ise -1'dir. Etan ve etilenin bütün klorlu türevleri arasında en kararlı bileşiktir. Hidrolize karşı dirençlidir, asitleşme yatkınlığı düşüktür ve bu yüzden de diğer klorlu çözücülere göre daha az aşındırıcıdır. Flor analoğu tetrafloroetilen, , gibi polimerleşme eğilimi göstermez. Tetrakloroetilen, alkali metaller, toprak alkali metaller, alkaliler (sodyum hidroksit ve potasyum hidroksit gibi), nitrik asit, berilyum ve baryum ile şiddetli reaksiyona girebilir. Alüminyum ile reaksiyona girmez. Saf çinko ile temasında dikloroasetilene bozulabilir ve yan ürün olarak çinko klorür oluşturur:
 
Tetrakloroetilene diklorokarben eklenmesi, hekzaklorosiklopropan oluşturur. Bu reaksiyonda diklorokarben kaynağı olarak fenil(bromodiklorometil)cıva ve fenil(triklorometil)cıva kullanıldığında verim en yüksek olurken kloroform ve sodyum trikloroasetat kullanıldığında ise verim çok daha düşük olur.
Tetrakloroetilenin, alüminyum klorür katalizörlüğünde kloroform ile reaksiyonu 1,1,1,2,2,3,3-heptakloropropan verir:
Sodyum etoksit ile reaksiyonu, bir klorunun etoksi radikali ile değişimiyle sonuçlanır ve reaksiyonun ana ürünü trikloroetoksietilen ve sodyum klorürdür:
100 °C'de sodyum etantiyolat ile reaksiyonu etilen tetraetantiyolat verir:


### Yükseltgenme ve indirgenme.
Tetrakloroetilenin havada morötesi (UV) radyasyon ile oksidasyonu trikloroasetil klorür ve fosgen üretir:
Bu reaksiyonun istemsiz gelişimi, tetrakloroetilen içine stabilizatör olarak aminler ve fenoller (genellikle "N"-metilpirol ve "N"-metilmorfolin) katılması ile engellenebilir. Reaksiyon, kasıtlı olarak trikloroasetil klorür üretmek için de kullanılabilir.
Tetrakloroetilene 60 °C'den daha düşük sıcaklıklarda UV radyasyon eşliğinde oksijen ile müdahalede, trikloroasetil klorür ile onun izomeri tetrakloroetilen oksit adlı epoksitin eşit karışımı elde edilir. 60 °C üzerine ısıtıldığında bu epoksit, trikloroasetil klorüre dönüşür.
Tetrakloroetilen, paladyum/alüminyum oksit gibi katalizörler varlığında hidrojenle indirgenebilir. Hidrojen, aşama-aşama klor alır ve en sonda etilen kalır. Eğer tetrakloroetilen paladyum ve hidrojen ile indirgenirse etilenle beraber etan verir. Tetrakloroetilenin, siyanokobalamin katalizörlüğünde ditiyotreitol ve titanyum(III) sitrat ile indirgenmesi büyük oranda (%94'e kadar) trikloroetilen ve daha az miktarda 1,2-dikloroetilen verir. Nikel/paladyum katalizörlüğünde, havasız ortamda tetrakloroetilenin hidrojenle indirgenmesi ise asetilen, etilen ve etan verirken diğer klorlu etilen türevleri oluşmaz. Tetrakloroetilen, klorlu etilen türevleri arasında indirgenmeye en az yatkın olandır.


### Halojenlenmesi.
İlk olarak Fransız kimyager Camille Chabrié tarafından 1890'da keşfedilen bir reaksiyonda, tetrakloroetilenin gümüş(II) florür ile ısıtılmasıyla tetrafloroetilen elde edilir:
1960'larda DuPont tarafından kuru temizlemede tetrakloroetilene alternatif olarak piyasaya sürülen ve daha sonrasında ozon tabakasına olumsuz etkileri nedeniyle yasaklanan CFC-113 de, tetrakloroetilenin antimon pentaflorür varlığında klor ve hidrojen florür (HF) ile reaksiyonuyla üretilir:
Bazı yangın söndürücülerde kullanılan 2,2-dikloro-1,1,1-trifloroetan (HCFC-123), katalizör gerektiren ekzotermik bir reaksiyonla sıvı veya gaz fazda tetrakloroetilen ve HF'den üretilir. Reaksiyonun ilk adımında HF, tetrakloroetilendeki karbon çift bağına eklenir ve 1,1,2,2-tetraklorofloroetan oluşturur, daha sonrasında gerçekleşen halojen değişimiyle 2,2-dikloro-1,1,1-trifloroetan ve daha az miktarda 1,1-dikloro-2,2,2-trifloroetan elde edilir:
Tetrakloroetilen, katalizör olarak az miktarda demir(III) klorür varlığında 100-140 °C arasında klor ile reaksiyona girdiğinde hekzakloroetan oluşur:
Tetrakloroetilenin bromlanması 1,2-dibromotetrakloroetan verir:
1,2-Dibromotetrakloroetan, ısıtıldığında tetrakloroetilen ve broma ayrıştığı için laboratuvarlarda brom kaynağı olarak kullanılır. Bu bileşik 1844 yılında İtalyan kimyager Faustino Malaguti tarafından keşfedildi. Malaguti, brom ve o zamanlar "kloretoz" olarak bilinen tetrakloroetilen karışımını güneş ışığına maruz bıraktı. Sentez yönteminden dolayı "kloretoz bromür" ("Bromure de chloréthose") olarak adlandırıldı.


### Nitrasyon.
Tetrakloroetilenin dumanlı (konsantre) nitrik asit veya diazot tetroksit ile nitrasyonu ile tetraklorodinitroetan elde edilebilir:
Bu kristalik katı bileşiğin tetrakloroetilen ve diazot tetroksitten eldesi ilk olarak Hermann Kolbe tarafından 1869'da "dinitrokarbonklorür" ve "dinitroperkloroetilen" adları verilerek tanımlandı. Tetraklorodinitroetan, benzer bir yöntemle kloroformdan elde edilen başka bir nitroalkan kloropikrinden altı kat daha zehirli bir göz yaşartıcı ajandır. Kolbe ayrıca tetrakloroetilenin disiyano türevi olan disiyanotetrakloroetanı ()tanımladı.
Tetrakloroetilenin, kırmızı dumanlı nitrik asit ve sülfürik asit karışımıyla reaksiyonu kararsız, keskin kokulu ve göz yaşartıcı, sarı renkli bir sıvı olan trikloronitroetilen ve yan ürün olarak nitril klorür verir.


### Termal bozunma ve oligomerleşme.
Tetrakloroetilen 400 °C'de bozunmaya başlar, 600 °C civarında bozunma hızlanır ve 800 °C'de tamamen parçalanır. Organik bozunma ürünleri arasında hekzakloroetan, tetrakloropropen, pentakloropropen, hekzakloropropen, triklorobüten, tetraklorobütadien, hekzaklorobütadien, diklorosiklopentan, triklorosiklopentan, dikloropenten, trikloropenten, 1,3-dikloroaseton, tetrakloroaseton ve metil trikloroasetat bulunur.
Flor analoğu tetrafloroetilen gibi polimerleşmez. Klor atomlarının, flor atomlarından daha büyük olmasından dolayı oluşacak sıkışma ve bağ gerilimi nedeniyle "politetrakloroetilen" () polimerinin tetrakloroetilenden başlanarak üretilmesi mümkün değildir. Tetrakloroetilenin, 5000 atm gibi yüksek bir basınçta bile polimerleşme eğilimi göstermediği ve 30000 atm gibi aşırı bir basınçta dahi 200 °C'ye kadar stabil olduğu bulunmuştur. 300-350 °C aralığında 2000 atm civarı bir basınçta az miktar hekzaklorobütadien ve hekzakloroetan oluşumu tespit edilmiştir. Tetrakloroetilen 300 °C'de günler boyunca bekletildiği takdirde dodekaklorosiklohekzan trimerini oluşturabilir:
Bu trimer bozunur ve klorlarını kaybederek hekzaklorobenzene dönüşürken, kalan tetrakloroetilenin de klorlanmasını sağlar:
Tetrakloroetilen, verilen nedenlerden ötürü kendi başına polimer oluşturamasa da, başka monomerlerle benzoil peroksit katalizörlüğünde kopolimerizasyonları araştırıldı. Tetrakloroetilen kopolimerlerinde, trikloroetilenle yapılan kopolimerlere nazaran daha fazla sterik (açısal) gerilim oluşması nedeniyle, bu kopolimerlerin sentezi zor ve yavaştır. Tetrakloroetilen, klorlu etilen türevleri arasında polimerizasyon reaksiyonlarına karşı en az reaktif olandır. Etilen-tetrakloroetilen kopolimerleri ve telomerlerinin yapısında klor arttıkça moleküler ağırlığı azalır ve zincirler kısalır. Zincirlerin, bir ucunda triklorovinil, diğer ucunda klorür ile bittiği bilinmektedir. Akrilonitril-tetrakloroetilen kopolimerleri aynı şekilde triklorovinil ve klorür ile biter ve oluşan kopolimerlerdeki klor oranı en fazla %1,63 olarak ölçülmüştür. Tetrakloroetilenin vinil asetat ve stiren ile kopolimer oluşturabildiği de bilinmektedir. Tetrafloroetilen ile kopolimerizasyonu da araştırılmıştır.


## Maruziyet.
Tetrakloroetilenin toksisitesinin, diğer klorlu çözücülere nazaran düşük olması önemli bir avantaj olarak kabul edilir. İnsanlar üzerinde herhangi bir kalıcı etkisi bilinmemektedir. Kuru temizleme ve diğer sektörlerde sıklıkla kullanılmasına rağmen tetrakloroetilen zehirlenmeleri ve ölümler nadirdir. Tetrakloroetilenin insanlarda kansere neden olabileceğine dair kanıt bulunmamaktadır ve uzun yıllar boyunca bu kimyasalı işyerinde kullanan insanlardaki kanser oranlarında artış tespit edilememiştir. Uzun sürede yüksek konsantrasyonlarda tetrakloroetilene maruz bırakılan deney hayvanlarının büyük bir çoğunluğunda ise kanser oluşumu gözlenmemiştir.
Tetrakloroetilenle çalışanların kimyasala en çok maruziyeti solunum ve ciltle teması yoluyla gerçekleşir. Diğer klorlu çözücüler gibi, tetrakloroetilenin de buharlarının uzun süre solunması bilinç kaybına neden olabilir. Uçuculuğu düşük olsa da tetrakloroetilen buharlarının solunması hâlinde güçlü anestezik etkileri vardır. Lipofilik yapısı nedeniyle kan-beyin bariyerini geçer ve sinirsel iletimi aksatır. İnsanlar üzerinden yapılan gönüllü kontrollü deneylerde, solunan havada en az 200 ppm konsantrasyonda tetrakloroetilen bulunmasının, hızla gelişen sarhoşluk benzeri semptomların görülmesi için yeterli olduğunu gösterilmiştir. Tetrakloroetilen, sarhoşluk benzeri rehavet ve sedasyon gibi merkezî sinir sistemi üzerindeki güçlü baskılayıcı etkileri için insanlar tarafından keyfî kullanılabilmektedir. Tetrakloroetilenin çoğu sıvı hâlde kullanıldığından ve modern makinelerde herhangi bir buhar kaçışını önlemek için kapalı sistemler bulunduğundan maruziyet riski minimum düzeydedir. Tipik kuru temizleme dükkânlarında tetrakloroetilen maruziyeti, tehlike oluşturabilecek seviyelerin çok altındadır. Kuru temizleme işlemi görmüş ürünlerin üzerinde çok düşük miktarlarda tetrakloroetilen kalabilir ancak insan sağlığı üzerinde herhangi bir risk teşkil etmez.
Tetrakloroetilen, yağları çözme özelliği nedeniyle ciltle devamlı teması hâlinde tahrişe yol açabilir. Ciltle temasta alerjik reaksiyonlar nadirdir ve genellikle görülmez. Uzun süreli ve yoğun cilt temasında, ikinci veya üçüncü derece kimyasal yanıklar, kabarcıklar ve deri soyulmaları meydana gelebilir. Ciltten emilim oranı %1 kadar düşük bir miktardır. Deri altı enjeksiyonu ölümcül olabilir.
Çoğu klorlu çözücü yutulduğunda en az toksiktir. Tetrakloroetilenin yutulması miktara bağlı olarak mide bulantısı, kusma ve uyuşmaya neden olabilir. İnsanlarda üreme ve gelişim üzerinde olumsuz etkileri bilinmemektedir, ancak anne sütünden bebeğe geçebilir.


### Metabolizma.
Tetrakloroetilenin insan vücudundaki biyolojik yarı ömrü yaklaşık 3 gündür. Solunan tetrakloroetilenin yaklaşık %98'i değişmeden solunumla vücuttan atılırken geri kalanı, hızla trikloroasetil klorüre () izomerleşen tetrakloroetilen epoksite metabolize olur. Trikloroasetil klorür vücuttan atılmadan önce trikloroasetik asite (TCA, ) hidrolize edilir. Tetrakloroetilenin çok düşük oranda metabolize olması, reaktif olmaması ve metabolitlerinin kolayca atılması nedeniyle, en yoğun veya uzun süreli maruziyet sonucunda bile DNA alkilasyonu gerçekleşmez. Bu nedenle tetrakloroetilenin, benzer bileşikler (karbon tetraklorür ve 1,1,2,2-tetrakloroetan) gibi, karaciğer üzerinde güçlü bir hepatotoksik etkisi olmadığı kabul edilmektedir.
Tetrakloroetilen maruziyeti, alkol ölçümlerine benzer bir nefes testiyle değerlendirilebilir. Ayrıca, akut maruziyetlerde solunumla vücuttan atılan havadaki tetrakloroetilen ölçülebilir. Tetrakloroetilen ve onun metaboliti TCA kanda tespit edilebilir.
Karaciğer üzerindeki etkileri genellikle zayıftır ve çoğu zaman karaciğerde belirgin bir hasara neden olmaz. Yüksek konsantrasyonlarda tetrakloroetilene maruz kalmış kuru temizleme çalışanlarında karaciğer enzimi aktivitesinde değişiklik görülmemiştir. Özellikle hâlihazırda cilt, böbrek ve karaciğer rahatsızlıkları olan bireyler için kronik maruziyet riskli olabilir. Tetrakloroetilene akut aşırı maruziyet sonucu idrarda protein (proteinüri) veya kan (hematüri) görülebilir ki bu trikloroasetik asit kaynaklı böbrek hasarına işarettir. Metabolizması ve atılımı yavaş olduğundan, yüksek dozda tetrakloroetilen alımından sonra karaciğer, böbrekler ve yağ dokularında günlerce yüksek miktarlarda kalabilir. Kaydedilmiş en ağır akut tetrakloroetilen maruziyeti, bir kuru temizleme çalışanının yaklaşık 12 saat boyunca tetrakloroetilen birikintisinde bilinçsiz hâlde kaldığı vakaydı. Maruziyet kaynaklı hafif karaciğer ve böbrek hasarı, sıvıyla temas eden yerlerde birinci ve ikinci derece yanıklar görüldü. Maruziyetten 21 gün sonra tamamen iyileşti.


### Kanserojenlik.
Tetrakloroetilenin insanlarda kansere yol açabileceğine dair şüpheler vardır ancak mevcut kanıtlar kısıtlıdır. Uluslararası Kanser Araştırmaları Ajansı (IARC), 1995 yılında, tetrakloroetileni 2A Grubunda "insanlar için muhtemelen kanserojen" olarak sınıflandırdı. IARC değerlendirmesine göre, kanser teşhisi almış kuru temizleme çalışanlarının çoğunda sigara ve alkol kullanımı yaygın olmakla birlikte, kuru temizleme işlemlerinde tetrakloroetilen dışında birçok kimyasalın (leke çıkarıcılar, deterjanlar gibi) da kullanılması nedeniyle, tetrakloroetilenin bu vakalardaki rolüne ilişkin kesin kanıt bulunmamaktadır. Bununla birlikte, yıllar boyunca çeşitli sektörlerde tetrakloroetilen ile çalışmış işçilerde kanser görülme oranlarının, bu kimyasala maruz kalmamış kişilerle karşılaştırıldığında benzer olduğu görülmüştür.
Tetrakloroetilenin insanlar için kanserojen olabileceğine dair şüpheler, ilk olarak 1977'de Amerikan Ulusal Kanser Enstitüsü tarafından yapılan araştırmalar sonrasında başladı. Şüpheler, 1980'lerin başından itibaren kamuoyu, medya ve hükûmetler tarafından gündeme getirilmiş ve bazı kurumlarca, Tetrakloroetilenin kesin bir kanserojen olduğu bile iddia edilmiştir. Bu iddialar, her gün yüksek konsantrasyonlarda tetrakloroetilene maruz bırakılan laboratuvar hayvanları üzerinde yapılan deneylerin sonuçlarına dayanmaktadır. Söz konusu deneylerde yalnızca erkek sıçanlarda tetrakloroetilen maruziyeti ile böbrek tümörleri arasında ilişki saptandı; ancak aynı durumdaki dişi sıçanlarda aynı etki görülmedi. Ağız yoluyla yüksek dozlarda tetrakloroetilen verilen sıçanlarda tümör artışı görülmedi. Ayrıca, bir yıl boyunca haftada beş gün solunum yoluyla tetrakloroetilen verilen deney hayvanlarında kanser oluşmadı. Ulusal Kanser Enstitüsü'nün verilerine göre, tetrakloroetilenin ağızdan verilmesi sonucunda B6C3F1 ırkı erkek ve dişi farelerde karaciğer kanseri görülürken, aynı şekilde tetrakloroetilen verilmiş Osborne-Mendel ırkı erkek ve dişi sıçanlarda hiçbir kanser oluşumu tespit edilmedi. Solunumla tetrakloroetilen verilen fareler, maymunlar, tavşanlar, sıçanlar ve kobaylarda herhangi bir kanser oluşumuna rastlanmadı.
Araştırmalar, tetrakloroetilenin yalnızca yüksek dozlarda alındığında trikloroasetik aside (TCA) metabolize olduğunu ve bunun farelerde insanlara kıyasla daha şiddetli etkilere yol açtığını göstermektedir. Tetrakloroetilenin metabolizması ve etkileri, insanlar ve kemirgenlerde farklılık göstermektedir. 
Tetrakloroetilenin insanlarda tümör oluşumuna neden olmadığı bilinmektedir. Ayrıca, hayvan hücrelerinde kanser oluşumunda büyük rol oynayan kontrolsüz DNA sentezini de tetiklemez. Çoğu epoksit metabolitinin aksine, tetrakloroetilen epoksit mutajenik veya kanserojenik etki göstermez. Bunun yanı sıra, trikloroasetik asidin (TCA) de insanlarda kansere yol açtığına dair kanıt bulunmamaktadır.
1999 yılında yayınlanan ve 36 yıllık bir zaman zarfında ABD'de uçak üretiminde çalışmış işçiler arasındaki kanser vakalarını konu alan bir araştırma sonucunda; tetrakloroetilenle çalışan kişiler ile bu kimyasalı kullanmamış işçiler arasındaki kanser görülme oranları arasında anlamlı bir fark bulunamadı. Şüphelenilen lenfoma, lösemi ve karaciğer kanseri vakalarının görülme sıklığında ise herhangi bir artış görülmedi. Buna ek olarak, İsveç'te 2011 yılında yayınlanan, toplam dokuz binden fazla kişiye dayanan, uzun yıllar boyunca tetrakloroetilene maruz kalmış kuru temizlemeciler ve kontrol grubu olarak bu kimyasalı kullanmadan ıslak temizleme yapan çamaşırhane çalışanlarında kanser oranlarını karşılaştıran bir çalışma sonucunda iki grup arasında çeşitli kanserlerin görülme olasılığında fark olmadığı bulundu. İki grup arasında, tetrakloroetilenin neden olduğundan şüphelenilen yemekborusu, rahimağzı, karaciğer, böbrek ve mesane kanserlerinin görülme sıklığında ise artış bulunamadı.
Tetrakloroetilen ile kirlenmiş içme suyu tüketmiş insanlarla ilgili beş çalışma yapıldı. Araştırmaların dördünde herhangi bir spesifik kansere yönelik tutarlı bir risk artışı bulunmadı. Kohort çalışmalarında lösemi riskinin arttığına dair tutarlı ve geçerli kanıtlar bulunamadı. Böbrek kanserine ilişkin sonuçların bildirildiği üç çalışmada da tutarlı bir risk modeli görülmedi. Kanada'da gerçekleştirilen bir vaka-kontrol çalışması ise istatistiksel olarak anlamlı olmayan bir artış göstermiştir; araştırmada söz konusu maruziyet yalnızca tetrakloroetilene değil, genel olarak yağ çözücülerine yönelik olup, bu tür çalışmalarda hangi kimyasalın uzun vadede hastalığa neden olduğunu saptamak neredeyse imkânsızdır. Tetrakloroetilen ile çalışan işçilerdeki kanser oranlarını inceleyen birçok araştırma yanlış yorumlanmış ve tetrakloroetilenin kanserojen olabileceğine dair şüphelerin artmasına neden olmuştur. Bu çalışmaların çoğunda, maruziyet miktarındaki farklılıkların dikkate alınmaması, özellikle sigara ve alkol gibi bilinen kanserojenlerin hesaba katılmaması ve diğer kimyasalların varlığı (özellikle de kuru temizlemede yüksek miktarlarda kullanılan çeşitli başka kimyasallar) gibi önemli faktörler göz ardı edilmiştir.


## Çevresel etkileri.
Çevrede bulunan tetrakloroetilenin tamamı endüstriyel kaynaklıdır (antropojenik). Sanayide kullanılmış tetrakloroetilenin çoğu toprağa ya da suya atıldığından çevre kirliliğine neden olabilmektedir. Çevreye yayılımını önlemek için atık tetrakloroetilen yakıtla karıştırılıp yakılmalıdır. Toprak ve suya atılan tetrakloroetilenin çoğunluğu buharlaşarak havaya karışır ve havada kısa bir süre içerisinde bozunur. Atık yağ veya gresle kirlenmiş tetrakloroetilen kolayca buharlaşamadığından toprağa ve yeraltı sularının dibine taşınır. Yoğunluğunun sudan %62 kadar fazla olması ve suda çözünmeden suyun dibine çökmesinden ötürü tetrakloroetilenle kirlenmiş yeraltı sularının temizlenmesi zordur. Yoğunluğundan ötürü, topraktan kolayca yeraltı sularına geçer ve dibe çöker. Buharlaşma, tetrakloroetilenin sudan ayrışmasının sık görülen yoludur ancak yeraltı sularının dibinde buharlaşmadan aylarca, hatta yıllarca kalabilir. Tetrakloroetilen, suda çözünmediğinden ötürü gerçekten bir su kirliliğine neden olamaz. Sucul yaşam üzerinde kısa ve uzun vadede orta düzeyde toksik etki gösterirken; bitkiler, kuşlar ve kara hayvanları üzerinde uzun vadede kayda değer olumsuz etkileri olmadığı bulunmuştur. Prensip olarak, tetrakloroetilen kirliliği kimyasal işlemlerle giderilebilir. Kimyasal işlemler, tetrakloroetilenin demir tozu gibi metallerle indirgenmesini içerir.
Biyoremediasyona ek olarak, tetrakloroetilen toprakla temas ettiğinde yavaş ve sınırlı ölçüde hidrolize olur. Ozon tabakasının incelmesinde rol oynamaz ve küresel ısınmaya katkısı yoktur.
Tetrakloroetilen emisyonlarıyla ilgili endişeler genellikle yalnızca çözücünün toksikolojik profiliyle değil, aynı zamanda kuru temizleme makinelerinin tasarımı ve işletimiyle ve kimyasalın bertarafıyla da bağlantılıdır. Geçmişte kuru temizlemeciler, kullanılmış ve kirlenmiş tetrakloroetileni geri dönüştürmek yerine atarlardı. Bunun yeraltı sularında birikmeye neden olduğu ve çözücü israfı olduğu anlaşılınca daha yeni kuru temizleme makinesi modellerinde, kirlenmiş tetrakloroetileni filtreleyerek ve damıtarak geri dönüştürmek için kazanlar ve mekanizmalar kullanıldı. Önceki nesil kuru temizleme makineleri, kaçan tetrakloroetilen buharlarını egzozla atmosfere salıyordu ve bu da yüksek mesleki ve çevresel emisyonlara yol açıyordu. 1990'lardan itibaren üreticiler, çözücüyü geri kazanıp geri dönüştürerek emisyonları önemli ölçüde azaltan "kapalı devre" ve "dördüncü nesil" makineler geliştirdiler ve bu da çözücünün kimyasal özellikleri kadar kullanım şeklini de önemli hale getirdi.


### Biyoremediasyon.
Tetrakloroetilen ve diğer klorlanmış etilen türevlerinin mikroplar tarafından bozunması üç ana yolla gerçekleşir: (1) kloroetilenleri elektron alıcısı olarak kullanan anaerobik organohalojenür solunumu, (2) kloroetilenleri elektron vericisi olarak kullanan anaerobik ve aerobik metabolik bozunma ve (3) enerji kazanımı olmayan bir yan ürün olarak kloroetilenlerle anaerobik ve aerobik ko-metabolik bozunma. Son çalışmalar, biyoremediasyon için bu süreçleri geliştirmeyi hedefleyerek klor giderici bakterilerin çeşitliliği ve rolleri ile halojen gidermede rol oynayan enzim ve genlerin tespitine odaklanmaktadır. Tetrakloroetilenin biyoremediasyonu genellikle anaerobik (havasız) koşullar altında "Dehalococcoides" türleri tarafından indirgeyici klorsuzlaştırmayı gerektirir. Aerobik koşullar altında ise, "Pseudomonas" türleri tarafından başka bileşiklerle birlikte ko-metabolizma yoluyla bozunabilir. Yeni keşfedilmiş bir aerobik bakteri olan "Sphingopyxis ummariensis VR13", substrat olarak glukoz ve maya ekstraktı kullandığında daha hızlı bir şekilde tetrakloroetileni bozar. Tetrakloroetilenin yeraltı suyunda olası anaerobik biyokütle granülleri kullanılarak deklorinasyonunda elektron verici olarak asetat, propiyonat, bütirat, laktat, metanol ve etanol substratlar denenmiştir. Propiyonat ve bütirat ile tetrakloroetilen tamamen etilene indigenirken, metanol ve etanol kullanımında tetrakloroetilen, yalnızca trikloroetilene indirgenebilmiştir. Yapılan diğer çalışmalarda, dört katmanlı anaerobik/aerobik geçirgen reaktif bariyer sisteminin, tetrakloroetilen ile kirlenmiş yeraltı sularının arıtımında %99'a varan giderim sağlayarak etkili olduğu gösterilmiştir. Sistem ayrıca, trikloroetilen, dikloroetilen ve vinil klorür gibi yan ürünleri de %98 oranına kadar parçalayarak yerinde ("in situ") biyoremediasyon potansiyelini gösterdi.
Tetrakloroeten indirgeyici dehalojenaz (EC 1.21.99.5) enzimi tetrakloroetileni trikloroetilen ve klorüre indirgeyebilir. Bu reaksiyonda elektron verici olarak metil violojen kullanılabilir. Biyolojik indirgeyici klorsuzlaştırma ürünleri arasında trikloroetilen, "cis"-1,2-dikloroetilen, vinil klorür, etilen ve serbest klorür iyonları bulunur.


## Kısıtlamalar.
Tetrakloroetilenin kullanımı, çevresel etkilerinden ötürü dünyanın bazı yerlerinde kısıtlanmış veya yasaklanmıştır. 1980'lerden beri tetrakloroetilenin olası risklerinin araştırılması ve kanserojen olabileceğine dair şüpheler, insanlarda korkuya neden olmuştur. Tetrakloroetilenle ilgili endişelerin en yaygını tetrakloroetilenle yıkanmış giysilerin eve getirildiğinde, üzerinde kalan tetrakloroetileni salacağı ve onların sağlığını tehlikeye sokabileceğiydi. Tetrakloroetilenle ilgili şüpheler (olası kanserojenlik ve çevre kirliliği gibi) medya kuruluşları tarafından abartılı biçimde ele alınmış ve insanlarda endişe ve korkuya neden olmuştur. Bu durum, bazı devletlerin kimyasal güvenliği üzerine kararlarını etkilemiştir.
Fransa'da 2012 yılında imzalanan ve 2022'de yürürlüğe giren 2345 sayılı yasa kapsamında, endüstriyel kuru temizleme tesisleri haricindeki evsel binalarda tetrakloroetilen kullanımı yasaklandı. Danimarka'da kuru temizleme çözücülerine yönelik getirilen kısıtlamanın başta yalnızca tetrakloroetileni kapsadığı yönünde yanlış bir algı oluşmuşsa da bütün çözücüleri kapsıyordu ve 2020 itibarıyla Danimarka'daki kuru temizlemecilerin üçte ikisi ana çözücü olarak tetrakloroetilen kullanıyordu.
2007 yılında ABD'nin Kaliforniya eyâletindeki California Air Resources Board kurulu, kuru temizlemede tetrakloroetilenin kullanımının aşamalı olarak durdurulması yönünde oy kullandı, 2008'den sonra yeni makinelerin kurulumunu yasakladı ve 2023 yılına kadar tüm kullanımın durdurulmasını şart koştu. Böylece Kaliforniya, bu sektörde çözücüyü yasaklayan ABD'deki ilk yargı bölgesi oldu. Haziran 2023'te ABD Çevre Koruma Kurumu, tetrakloroetilenin insan sağlığına ve çevreye zararlı olduğunu öne sürerek ABD genelinde 2 yıl içinde tüketici ürünlerinden ve 10 yıl içinde kuru temizleme sektöründe kullanımını yasaklamayı hedeflediğini açıkladı.


## Popüler kültürde.
  - "Ghostwriter" dizisinin "Over A Barrel" (27-30. bölümler, 1993) hikâye örgüsünde, tetrakloroetilen kirliliği konu odağı olarak kullanıldı.
 - "Yıldız Geçidi SG-1" dizisinin üçüncü sezonunun 14. bölümünde ("Foothold", 5 Kasım 1999) bir uzaylı istilası tetrakloroetilen sızıntısı ile saklanıyor ve buhara maruz kalan kişiler halüsinasyon görmeye başlıyor.
 - "American Dad!" adlı animasyon dizisinin "Wild Women Do" bölümünde ailenin uyuşturucu satıcısı Del Monaco'nun kuru temizlemecisi tetrakloroetilen buharlarını soluyarak paranoyaklaşıyor ve bu da onun çamaşır makinelerinden korkmasına neden oluyor.