# Azizleştirme
Azizlik mertebesine yükseltme, azizleştirme veya kanonlaştırma (Latince: "Canonizatio"), Katoliklerin kiliseye bağlı ölen belirli bir üyeye karşı saygı/hürmet duyabileceğine ("veneratio") dair bir papalık beyanı. Papalar bu kararnameleri 10. yüzyılda yapmaya başlamıştır. Bu noktaya kadar, yerel piskoposlar saygı duyulacak kişileri belirlemiş, azizlerin resmi bir kararnamesi olmamıştır.
Sonraki yüzyıllarda, prosedür giderek düzenli hale gelmiş ve papalar birisini Katolik azizi ilan etme hakkını kısıtlamaya başlamıştır. Çağdaş kullanımda bu terim, herhangi bir Hristiyan kilisesinin, ölen bir kişinin bir aziz olduğunu beyan ettiği ve bu kişinin “kanon” adı verilen tanınmış azizler listesine dahil edildiği eylemi ifade etmek için kullanılmaktadır.
Günümüzde, Roma Katolik Kilisesi'ne ek olarak, Doğu Ortodoks Kilisesi, Oryantal Ortodoks Kilisesi ve Anglikanlar da azizleştirme gerçekleştirmektedir.


## Süreç.
Hristiyanlıkta azizleştirme işlemi 4 kategoride yapılmaktadır. Katolik Kilisesi'ne göre "Aziz" seçilmiş bir kişi Doğu Ortodoks Kilisesi'ne göre "Aziz" sayılmayabilir. Örneğin; Papa Liberius Doğu Ortodoks Kilisesi tarafından aziz kabul edilirken, Katolik Kilisesi tarafından azizler listesine konmamıştır. Azizliğe aday olanlar aşağıdaki süreçten geçerler:


### Tanrı'nın hizmetkârı.
Tanrı'nın hizmetkârı, Kanonlaştırma süreci piskoposluk düzeyinde başlar. Yetkisi olan bir piskopos, genellikle adayın öldüğü veya gömüldüğü yerin piskoposu (başka bir piskoposa da bu yetki verilebilir), inananların bir dilekçesine yanıt olarak, bireyin erdemleriyle ilgili bir soruşturma açılmasına izin verir, fiilen veya "pro forma" (resmi) "olarak". Bu soruşturma genellikle soruşturulan kişinin ölümünden itibaren beş yıldan daha erken başlamaz. Papa, Roma Piskoposu "sıfatıyla" da bir süreç açabilir ve beş yıllık bekleme süresinden feragat etme yetkisine sahiptir, örneğin Papa II. John Paul tarafından Rahibe Teresa için ve Papa XVI. Benedictus tarafından Lucia dos Santos ve Papa II. John Paul için yapıldığı gibi. Normalde, adayın davasını desteklemek için bir dernek kurulur, adayın yazıları, konuşmaları ve vaazları kapsamlı bir şekilde araştırılır, ayrıntılı bir biyografi yazılır ve görgü tanığı ifadeleri toplanır. Yeterli kanıt toplandığında, yerel piskopos, "Tanrı'nın Hizmetkarı" (Latince: "Servus Dei)" unvanını taşıyan adayın soruşturmasını Roman Curia Azizleri Davaları Cemaati'ne sunar; burada davaya, görevi Tanrı'nın Hizmetkarı'nın yaşamı hakkında daha fazla kanıt toplamak olan bir postülatör atanır. Cemaatle düzenli olarak ilgilenen dini tarikatlar genellikle kendi Genel Postülatör'lerini belirler. Bir noktada, Tanrı Hizmetkarı'nın bedeninin mezardan çıkarılıp incelenmesi için izin verilir. Tanrı Hizmetkarı'na veya onun mezarına yönelik herhangi bir batıl inanç veya sapkın ibadetin veya uygunsuz bir kültün ortaya çıkmadığına dair bir "kült olmayan" sertifika verilir ve kalıntılar alınır ve saklanır.


### Saygıdeğer.
Saygıdeğer veya "Erdemli Kahraman": Yeterli kanıt toplandığında, Cemaat Papa'ya Tanrı Hizmetkarı'nın kahramanca erdemini ilan etmesini önerir; yani Tanrı'nın hizmetkarı'nın inanç, umut ve sevgi gibi teolojik erdemleri ve basiret, adalet, metanet ve ölçülülük gibi temel erdemleri "kahramanca bir derecede" kullandığını. Bu tarihten itibaren "erdemli kahraman" olduğu söylenen kişiye "Saygıdeğer" (Latince: "Venerabilis") unvanı verilir. "Saygıdeğer" bir kişinin henüz bir bayramı yoktur, onuruna kilise inşa etme izni henüz verilmemiştir ve Kilise henüz Cennet'te muhtemel veya kesin varlığı hakkında bir açıklama yapmamıştır; ancak inananları, kişinin aziz ilan edilmesi yönündeki Tanrı iradesinin bir işareti olarak, şefaatleriyle bir mucize gerçekleşmesi için dua etmeye teşvik etmek amacıyla dua kartları ve diğer materyaller basılabilir.


### Kutsanmış.
Kutsanmış ilan edilme, Kilise'nin, Saygıdeğer Kişi'nin Cennette olduğuna ve kurtulduğuna "inanmaya değer" olduğunu ifade eden bir ifadesidir. Bu dereceye ulaşmak, Saygıdeğer Kişi'nin şehit olup olmamasına bağlıdır:
  - Bir şehit için Papa'nın yapması gereken tek şey, o kişinin İnancın bir şahidi olarak veya başkaları için kahramanca bir hayırseverlik eylemi olarak gönüllü olarak hayatını verdiğini onaylayan bir şehitlik beyanı yayınlamaktır.
  - Şehit olmayan biri için, hepsi "itirafçı" olarak adlandırıldığından, çünkü "itiraf ettikleri", yani yaşam tarzlarıyla İnanca tanıklık ettikleri için, Saygıdeğer'in şefaati aracılığıyla bir mucizenin gerçekleştiğinin kanıtı gerekir  yani Tanrı, Saygıdeğer'in şefaat ettiği bir mucizeyi gerçekleştirerek kişinin kutlu bir vizyondan yararlandığına dair bir işaret vermiş olmalıdır. Günümüzde, bu mucizeler neredeyse her zaman hastalıkların mucizevi bir şekilde iyileştirilmesidir, çünkü Kilise'nin mucizeler için kanıt gereklilikleri göz önüne alındığında, bunlar hakkında hüküm vermek en kolay olanlardır  örneğin, bir hasta, tedavisi bilinmeyen bir hastalığa yakalanmıştı  dualar Saygıdeğer'e yöneltilmişti  hasta iyileşmişti  tedavi kendiliğinden, anında, eksiksiz ve kalıcıydı  ve doktorlar tedavi için doğal bir açıklama bulamamışlardı. Uygulanabilir koşulların yerine getirilmesi, kutsanmaya izin verir ve bu da Saygıdeğer'e "Kutsanmış" (Latince: "Beatus" veya "Beata") unvanını verir. Bir bayram günü belirlenir, ancak bu bayramın kutlanmasına genellikle yalnızca Kutsanmış'ın ev piskoposluğu, onlarla ilişkili belirli yerler veya Kutsanmış'ın dini tarikatına bağlı kiliseler veya evler için izin verilir. Cemaatlere normalde "Beati" onuruna isim verilemez.


### Aziz.
Aziz olarak kanonlaştırılmak için, genellikle ölümlerinden sonra Kutsanmışlar'ın şefaati aracılığıyla en az iki mucize gerçekleştirilmiş olmalıdır; ancak şehit ilan edilmeyen "Beati" itirafçıları için, genellikle "kutsama" esasına dayanan tek bir mucizeye ek olarak yalnızca bir mucize gereklidir. Çok nadiren, bir Papa, kendisi, Kardinaller Kutsal Koleji ve Azizler Davaları Cemaati, Kutsanmışlar'ın belirli eylemlerle kanıtlanmış büyük bir erdemle dolu bir hayat yaşadığı konusunda hemfikir olursa, kutsama sonrası ikinci bir mucize gerekliliğinden feragat edebilir. Bu olağanüstü prosedür, Papa Franciscus'un İkinci Vatikan Konsili'nin ilk bölümünü toplayan Papa XXIII. İoannes'i kanonlaştırmasında kullanılmıştır.