# II. Dauíd
II. Dauíd ya da David (d. 5 Mart 1324 - ö. 22 Şubat 1371), 1329'dan ölümüne kadar İskoçya kralı ve Bruce Hanedanının son hanedan üyesidir.
David 5 Mart 1324'ten 22 Şubat 1371'e kadar yaşamış ve 7 Haziran 1329'dan 22 Şubat 1371'e kadar İskoçya Kralı olarak görev yapmıştır: ancak bu süre zarfında kısa sürelerle İngiltere Kralı Edward III tarafından desteklenen ve aynı zamanda İskoçya Kralı olarak taç giymiş olan Edward Balliol ülkenin bazı bölgelerini etkin bir şekilde kontrol etmiştir.
David, Robert the Bruce'un tek oğluydu ve kısmen annesinin hapsedilmesi ve ebeveynlerinin ayrılması nedeniyle Robert'ın hayatının sonlarına doğru doğdu. Edinburgh & Northampton Antlaşması'nın şartları uyarınca David, henüz dört yaşındayken Edward III'ün kız kardeşi İngiltere Prensesi Joanna ile evlendirildi. Babasının 7 Haziran 1329'da ölümü üzerine İskoçya'nın 2. David'i olduğunda henüz dört yaşındaydı.
Onun tahta geçmesi hemen sorunlara yol açtı. İngilizler Edinburgh ve Northampton Antlaşması'nın şartları uyarınca 20.000 mark ödenmesinden oldukça memnundu, ancak daha sonra Edward III'ün antlaşmanın imzalandığı tarihteki yaşı göz önüne alındığında diğer şartların uygulanabilir olup olmadığını sorgulamaya başladılar. Antlaşmada öngörüldüğü gibi Kader Taşı'nı İskoçlara geri vermeyi reddettiler. Daha da önemlisi, Edward III, John Balliol'un en büyük oğlu Edward Balliol'un İskoç tacı üzerindeki hak iddiasını, David II'nin hak iddiasına tercih ederek desteklemeye karar verdi.
İngiliz desteğiyle Balliol İskoçya'yı işgal etti, 12 Ağustos 1332'de Perthshire'daki Dupplin Savaşı'nda İskoçları yendi ve 24 Eylül'de Scone'da İskoç Kralı ilan edildi. Temmuz 1333'te Balliol ve İngiliz destekçileri bu kez Haildon Hill savaşında yine galip geldiler. David ve Joanna Fransa'ya sığınmak üzere Dumbarton Kalesi'ne kaçtılar. David'in yokluğunun büyük bölümünde, David'in adına hareket eden İskoçya Muhafızı Sir Andrew Murray ile Edward III tarafından desteklenen John Balliol arasındaki mücadele bir ileri bir geri aktı. Balliol ancak 1337'de, Edward III'ün Balliol'un taht iddiasını desteklemek için İskoçya'yı bir kez daha işgal etmektense Fransa ile savaşa daha fazla ilgi duyduğunu gördüğünde Sir Andrew Murray tarafından ülkeden kovuldu.
David Haziran 1341'de İskoçya'ya döndü ve ülkenin kontrolünü kişisel olarak ele aldı. 1346'da Fransa'yı desteklemek için İngiltere'yi işgal etti. David 17 Ekim 1346'da Neville's Cross Savaşı'nı kaybetti ve esir alındı. Ekim 1357'de Berwick Antlaşması kabul edilene kadar on bir yıl boyunca İngiltere'de oldukça rahat bir şekilde esir olarak kalacaktı. Bu antlaşma David'in taksitler halinde ödenecek 100.000 marklık büyük bir fidye karşılığında İskoçya'ya dönmesine izin veriyordu. David muhtemelen esaret altındayken Edward III'ü feodal üstü olarak kabul etmiş ve böylece babasının ana başarısını geri almıştı.
İskoçlar zaten kırılgan olan ekonomilerini ağır vergilendirerek fidyenin birkaç taksitini ödeyebildiler ancak David borcun silinmesi karşılığında Kral 3. Edward'ı ya da oğullarından birini İskoç tahtının varisi olarak göstermeyi teklif edince ülkede isyana neden oldu. David'in, Clarence Dükü Lionel'i varisi ilan ettirmek için Edward'la gizli görüşmelere devam etmesi muhtemel görünüyor: ve bu arada fidyesini ödemek için toplanan vergileri kendi amaçları için kullandığına dair iddialar var.
David 22 Şubat 1371'de Edinburgh Kalesi'nde bir varis bırakmadan öldü. Tarih boyunca İskoçya'nın karışık hükümdarları oldu: David'in babası Robert the Bruce gibi bazıları mükemmel, bazıları çok daha az mükemmeldi. Muhtemelen hükümdarlık döneminde ülkesi için David'inki kadar az şey yapan çok az kişi vardır. Ancak 4 yaşında evlendirilip taç giydirildiği ve 9 yaşında güvenlik için Fransa'ya gönderildiği göz önüne alındığında, etkili bir kral olma şansı hiç olmadı, hatta iyi bir kral bile olamadı. David'in yerine Stewart Hanedanı'nın ilk kralı olan yeğeni Robert II geçti.