# Psikoloji ve Simya
Psikoloji ve Simya, "C. G. Jung'un Toplu Eserleri"'nin 12.cildidir, Carl Jung'un simya, Hıristiyan dogması ve psikolojik sembolizm arasındaki analojileri incelemesidir.
Simya, Jung'un kolektif bilinçdışı hipotezinin merkezinde yer alır. Bu kitap, psikoterapi sürecinin ve amaçlarının Jung'un gördüğü şekliyle ana hatlarıyla başlıyor. Daha sonra, yukarıda sözü edilen analojileri ve onun analitik sürece ilişkin kendi anlayışını ortaya çıkarmaya devam ediyor. Jung, hem kimyasal süreci hem de paralel bir mistik bileşeni içeren simyanın ikili doğasını bize hatırlatır. Ayrıca simyacıların görünüşte kasıtlı olarak gizemli hale getirilmesini de tartışıyor. Son olarak, bireyselleşmeye dair içgörüler sağlamak için simya sürecini kullanan Jung, psişenin aşkın doğasını bizimle ilişkilendirmede simyanın önemini vurgular.
Her bölümün ayrıntılı özetleri çevrimiçi olarak mevcuttur. (Kapak resmi Mohammed Derbala'ya aittir)


## Genel bakış.
Bu kitapta Jung, psikanalitik süreçle yakından ilişkili olarak Simya sembolizminin yeniden değerlendirilmesini savunuyor. Hastalarından birinin rüya döngüsünü kullanarak, Simyacıların kullandığı sembollerin, bireyin rüya hallerinde çizdiği mitolojik imgeler deposunun bir parçası olarak psişede nasıl meydana geldiğini gösterir. Jung, Simyacıların Büyük Eseri ile modern psikiyatri hastasında psişenin yeniden bütünleşme ve bireyselleşme süreci arasında bir benzetme yapar.
Bu paralellikleri çizerek Jung, arketip teorisinin evrensel doğasını pekiştiriyor ve modern insanın ruh sağlığında maneviyatın önemi konusunda ateşli bir tartışma yapıyor. Simya ve Hıristiyanlık da dahil olmak üzere diğer mitolojik kaynaklardan gelen görseller, çizimler ve resimlerle cömertçe resmedilen kitap, Jung'un maneviyatın ezo- ve ekzoterik ifadeleri ile din ve mistisizmdeki psişe konusundaki muazzam bilginliğinin ve büyüsünün bir başka örneğidir.
Ethan Allen Hitchcock ve Herbert Silberer'in (kendisi de Jung'dan etkilenmiştir) öncü çalışmalarından etkilenen "Psikoloji ve Simya", Batı felsefi ve ezoterik kültüründe ciddi bir güç olarak Simyaya olan ilgiyi canlandırmak için çok şey yapan, unutulmuş bir düşünce sisteminin yeniden değerlendirilmesine yönelik ufuk açıcı bir çalışmadır.
Bu kitapla ilgili bir başka ilginç nokta da, ikinci bölümde rüyaları analiz edilen hastanın, eşzamanlılığın nedensel olmayan bağlantı ilkesi gibi fikirler üzerinde Jung'la işbirliği yapacak olan fizikçi Wolfgang Pauli olmasıdır. Rüyalar, tekrar eden motiflerin ve sembollerin anlamlarını aydınlatmak için bir dizi olarak yorumlanır. Bu dizi, aslında Pauli'nin bir büyük kozmik düzenin bilinçsiz kavrayışının bir sembolü olarak farklı ölçeklerde ve renklerde çalışan farklı düzlemlerde birkaç saat olan bir 'dünya saati' vizyonuyla sonuçlanır. Bu rüyaların en iyilerinden üçü Jung tarafından Terry'nin "Din Psikolojisi" derslerinde de bahsedilmiştir.


## İçerik.
Jung'un Simya ve Psikoloji arasındaki ilişki hakkında öne sürdüğü temel tez, bilim öncesi insanlar için özne ve nesne arasında keskin bir ayrım olmadığı ve bu nedenle bilinçsizce kendi iç durumlarını dış nesnelere (özellikle de en az tanıdıkları nesnelere) yansıtmalarına yol açtığıdır. Bu nedenle simya sembollerinin derinlemesine bir analizi, bu zaman diliminin bilinçdışı psişik yaşamı hakkında aydınlatıcı olur. Bu rasyonel deneyim ayrımından önce, insanlar algıladıkları nesnenin nitelikleri ile kendi değerleri, duyguları ve inançları arasında ayrım yapmadıkları için dünya fenomenolojik olarak tamamen farklıydı. Kısmen bu nedenle simyacılar, felsefe taşının gerçekte ne 'olduğunu' ve iş için neden bu kadar çok farklı sembol olduğunu yüksek sesle tam olarak söyleyemezler.
Maddeyi anlamaya ve baz metalleri en saf halleri olan altına dönüştürmeye çalışan simyacı için, maddeler algılanan değerlerine göre benzer olarak gruplandırılır. Jung belgeleri, bu simyacıların toplu olarak, materyallerinde gerçekleştirmeyi umdukları değişikliği somutlaştırmaları gerektiğini anlamaları olarak ortaya çıkıyor: örneğin, 'adi' veya 'kaba' metalleri kullanabilen felsefe taşını elde etmeyi umuyorlarsa, o zaman simyacı bir kurtarıcı figür haline gelmelidir. Simyacılar, Mesih'in insanı kurtardığı gibi doğayı da kurtarmaya çalıştıklarını anladılar, dolayısıyla "Lapis Philosophorum'un" Kurtarıcı İsa ile özdeşleştirilmesi. Simyanın Opus'u (çalışması), bu yorum aracılığıyla bakıldığında, insan ruhunun değer sistemini yeniden yönlendirirken ve kaostan anlam yaratırken geçirdiği temel sürecin sembolik bir açıklaması haline gelir. Opus, manipüle edilebilir "prima materia'ya" geri inmek için nigredo (kararma, depresyona veya nihilist değer kaybına benzer) ile başlayan ve bilincin yeni seviyelerine ulaşmak için görünüşte uzlaşmaz karşıtları (coniunctio) birleştirmesi gereken bir ruhsal arınma sürecinden geçer.


## Bölüm I. Simyanın Dini ve Psikolojik Sorunlarına Giriş.
Jung, kitabın ana tezini şöyle ortaya koyuyor: Simya, Kolektif Bilinçaltından alınan çok çeşitli semboller, imgeler ve kalıplardan yararlanıyor. Jung, Psişe ve Ruh keşfini, bakış açılarına bağlı olarak onu hem dindar hem de din karşıtı olmakla suçlayan çeşitli eleştirmenlere karşı savunur. Batı ruhani geleneklerinin daha derin bir şekilde anlaşılmasını savunur, örneğin Ezoterik Hristiyanlık ve Simya, örneğin Doğulu olanların incelenmesiyle birlikte Budizm, Hinduizm vb. Jung, Batı'nın ruhsal tembelliğini, içsel bir dönüşüm yolculuğu olarak Hristiyan Efsanesini gerçekten benimsememekle teşhis ediyor. Simyanın bunu kolaylaştırmak için tasarlanmış bir "Batı Yogası " olduğunu savunuyor. Kitap, Jung tarafından arketipik ve mitolojik anlamlarıyla yorumlanacak olan, isimsiz bir hasta tarafından (gizliliği korumak için) tarif edilen bütün bir rüya döngüsünün tanımıyla başlayacak. Bu, Jung'un Kolektif Bilinçdışı teorisinin varlığını ve psikolojik hedefi veya zihin durumunu etkileyen bireyselleşme süreci yoluyla psişik ve ruhsal bütünleşme veya bütünlüğün Büyük Çalışmasını göstermek için tasarlanmıştır.


## Bölüm II. Simyada Bireysel Rüya Sembolizmi.
Jung gündemini belirler ve yöntemini açıklar. Aşağıdaki metin, bir hasta tarafından Jung'un bir öğrencisine anlatılan birkaç rüya döngüsünü içerecektir. Her rüya tanımlanacak ve ardından analiz edilecek ve simyasal imgeler ve psikanalitik teori referans alınarak yorumlanacaktır. Jung, hastanın Jung'un yorumlarından hiçbir şey bilmediğini ve bu nedenle rüya sürecinde hiçbir şekilde etkilenmediğini açıklamaya çalışıyor.
Jung, hastanın rüyalarının bütün bir döngüsünü detaylandırır, her birinin detaylarını özetler ve ardından psikolojik içeriklerini ortaya çıkarmak için onları simyasal imgelerle paralellikleri açısından yorumlar.


## Bölüm III. Simyada Dini Fikirler.
  - Bölüm 1 - Simyanın Temel Kavramları
  - Bölüm 2 - Simya Çalışmasının Psişik Doğası
  - Bölüm 3 - İş
  - Bölüm 4 - Prima Materia
  - Bölüm 5 - Lapis-Mesih Paraleli
  - Bölüm 6 - Din Tarihinde Simya Sembolizmi


### Alıntılar.
Gerçek gizem, gizemli ya da gizlice davranmaz; gizli bir dil konuşur, hepsi onun gerçek doğasını gösteren çeşitli imgelerle kendini küçük düşürür. İçeriği sahibi tarafından bilinen bir kişi tarafından kişisel olarak korunan bir sırdan değil, bir sırdan, "sır" olan, yani yalnızca belirsiz imalarla bilinen ama özünde bilinmeyen bir meseleden veya durumdan söz ediyorum. Maddenin gerçek doğası simyacı tarafından bilinmiyordu: onu sadece ipuçlarından biliyordu. Onu keşfetmeye çalışırken, onu aydınlatmak için bilinçdışını maddenin karanlığına yansıttı. Maddenin gizemini açıklamak için başka bir gizemi - kendi psişik arka planını - açıklanacak olana yansıttı: Obscurum per obscurius, ignotum per ignotius! Bu prosedür elbette kasıtlı değildi; istemsiz bir olaydı.
Bu nedenle, simyanın gerçek kökünün felsefi doktrinlerde değil, bireysel araştırmacıların tahminlerinde aranması gerektiğini varsayma eğilimindeyim. Bununla, operatörün kimyasal deneyleri üzerinde çalışırken kendisine kimyasal sürecin özel davranışı gibi görünen bazı psişik deneyimler yaşadığını kastediyorum. Bu bir yansıtma sorunu olduğu için, doğal olarak deneyimin maddenin kendisiyle (yani bugün bildiğimiz şekliyle maddeyle) hiçbir ilgisi olmadığı gerçeğinin bilincinde değildi. Projeksiyonunu maddenin bir özelliği olarak deneyimledi; ama gerçekte deneyimlediği şey kendi bilinçdışıydı. Bu şekilde, insanlığın doğa hakkındaki bilgisinin tüm tarihini özetledi ... Bu tür yansıtmalar, insan boş bir karanlığı keşfetmeye çalıştığında ve onu istemeden canlı formla doldurduğunda kendini tekrar eder.
— Simyacı Mercurius'tan söz ettiğinde, görünüşte cıva anlamına gelir, ama içten, maddede gizlenmiş veya hapsedilmiş dünyayı yaratan ruhu kasteder. Ejderha muhtemelen simyadaki belgesel kanıtlara sahip olduğumuz en eski resimli semboldür. Onuncu veya on birinci yüzyıldan kalma Codex Marcianus'ta 'Bir, Hepsi' efsanesiyle birlikte kuyruk yiyen Ouroboros olarak görünür. Simyacılar defalarca opus'un bir'den ilerlediğini ve bir'e geri döndüğünü, kendi kuyruğunu ısıran bir ejderha gibi bir tür daire olduğunu yinelerler. Bu nedenle opus genellikle dairesel (dairesel) veya rota (tekerlek) olarak adlandırılırdı. Mercurius işin başında ve sonunda durur: o prima materia, caput corvi, nigredo'dur; ejderha olarak kendini yutar ve ejderha olarak ölür, lapislerde yeniden yükselmek için. O, cauda pavonis'teki renklerin oyunu ve dört elemente bölünmesidir. O, başlangıçta var olan, klasik erkek kardeş-kardeş ikiliğine ayrılan ve coniunctio'da yeniden birleşen, sonunda bir kez daha lumen novum'un parlak biçiminde, taşta ortaya çıkan hermafrodittir. O metalik ama sıvı, madde ama ruh, soğuk ama ateşli, zehirli ama yine de iyileştirici bir esinti - tüm karşıtları birleştiren bir sembol.
— Şimdi, tüm bu mit-resimler, insanı hem kurtarılacak olan hem de kurtarıcı olarak gösteren, bilincin öte tarafındaki insan ruhunun bir dramasını temsil ediyor. İlk formülasyon Christian, ikinci simyadır. İlk durumda insan, kurtuluş ihtiyacını kendisine atfeder ve kurtuluş işini, asıl yapıtı özerk tanrısal figüre bırakır; ikinci durumda insan, kurtarıcı opus'u yerine getirme görevini üstlenir ve acı çekme durumunu ve bunun sonucunda ortaya çıkan kurtuluş ihtiyacını maddeye hapsedilmiş anima mundi'ye yükler. Her iki durumda da kurtuluş bir iştir. Hıristiyanlıkta, kurtuluşu arzulayan ve maddeselliğe gömülmüş insanın Tanrı ile barışmasını eşsiz bir fedakarlıkla sağlayan, Tanrı-insanın yaşamı ve ölümüdür. Tanrı-insanın kendini feda etmesinin mistik etkisi, geniş anlamda tüm insanlara uzanır, ancak bu yalnızca iman yoluyla boyun eğenler veya ilahi lütufla seçilenler için etkilidir; ama Pavlus'un kabulünde bir apocatastasis işlevi görür ve genel olarak, kusurlu durumunda salt doğal insan gibi kurtarılmayı bekleyen insan olmayan yaratılışlara kadar uzanır.
— Bu açıdan simya, bilinçdışının yeraltı karanlığında sürdürülen Hıristiyan gizemciliğinin bir devamı gibi görünür... Ancak bu bilinçdışı devam, bilinçli zihnin onunla baş edebileceği yüzeye asla ulaşmadı. Bilinçte ortaya çıkan her şey, bilinçdışı sürecin simgesel belirtileriydi. Simyacı, bilinçdışı içeriği hakkında somut bir fikir oluşturmayı başarmış olsaydı, İsa'nın yerini aldığını - ya da daha doğrusu ego olarak değil, benlik olarak gördüğü için Mesih'in yerini aldığını kabul etmek zorunda kalacaktı. insanı değil, Tanrı'yı kurtarma işinin üzerine. O zaman sadece kendisini Mesih'in eşdeğeri olarak değil, Mesih'i benliğin bir sembolü olarak kabul etmesi gerekecekti. Bu muazzam sonuç, ortaçağ zihninde aydınlanamadı.


## Edisyonlar.
  - Jung, CG 1968. "Psikoloji ve Simya", CG Jung'un Toplu Eserleri. Princeton, NJ: Princeton University Press.
  - Jung, CG 1980. "Psikoloji ve Simya" (2. baskı.), CG Jung'un Toplu Eserleri. Londra: Routledge.ISBN 
  - Jung, CG 1980, Psychology and Alchemy Arabic version 2023 Çeviri: Salma Elsharkawy ElRawy yayınevinden (Kapak resmi Muhammed Derbala)