Синамои Бразилия

Синамои Бразилии — яке аз намудҳои санъат дар Ҷумҳурии Федеративии Бразилия. Таърих Пайдоиши аввалин филмҳои миллӣ дар Бразилия аз соли 1898 сар мешавад (онҳоро коргардонҳо А. Леал, А. ди Паз Гонсалвис, Ф. Серрадор, П.Бенедетти, В. ди Майо ва А. Сегрето сохтаанд). Соли 1912 як ширкати филмсозӣ таъсис ёфт, соли 1920 дар Ресифе, Кампинас, Белу Оризонти ва Катагуазис марказҳои истеҳсоли филмҳо ташкил карда шудааст 1. Солҳои 1920-ум фаъолияти В.Маура — яке аз асосгузорони синамои миллии Бразилия шурӯъ кард (Шлаки дағал, 1933; Фавелаи муҳаббати ман, 1935), ки дар ташаккули системаи тасвири аслии он саҳм гузоштааст; дар кори ӯ ҳуввияти миллӣ бо усулҳои экспрессионистии олмонӣ ва филмҳои мустанади шӯравии солҳои 1920-ум аввали солҳои 1930-юм якҷоя карда шудааст. Солҳои 1930-1940-ум Рио-де-Жанейро ба маркази истеҳсоли филмҳои миллӣ табдил ёфт: киностудияҳои,, ва дигарон. Дар байни филмҳои муҳим "Ҷоу Ҳечкас нест", ки онро соли 1937 коргардон О.Бастос, бо тахаллуси Мескитинха маъруфтар кардааст. Яке аз жанрҳои асосии миллӣ ба шаншада - мазҳакаи мусиқавӣ табдил ёфт, ки дар ниҳоят хусусияти стилизатсияро касб кард. Аз нимаи солҳои 1940-ум синамои миллии Бразилия мавқеи худро мустаҳкам кард, ки ба он дар Сан-Паулу таъсиси як ширкати синамои " " мусоидат кард (1949; солҳои 1950-54 таҳти роҳбарии коргардон Алберто Кавалкантӣ). Муваффақияти барҷастаи синамои Бразилия дар ин давра бо фаъолияти ӯ - филми В.Лима Баррето Кангасейу алоқаманд аст. Дар солҳои 1950-60-ум ҷунбиши Синамои нави Амрикои Лотинӣ тавлид шуд, ки мушкилоти муҳими иҷтимоӣ-сиёсиро ба миён гузошт: Иҷрои назр-и А.Дуарте (1962, дар лоиҳаи ватанӣ - Назр); Раскалҳо ва Ганс -и Р.Герра; Тӯфон, Худо ва Иблис дар замини офтоб, Замин дар транс ва Антонио дас Мортис -и Глаубер Роша, ки дар асарҳои назариявии худ мафҳуми синамои нав-ро таҳия кардааст. "Шарҳи интиқодии синамои Бразилия", "Эстетикаи гуруснагӣ" ва "Эстетикаи зӯроварӣ" (ҳарду 1965); Ҳаёти хушк -и Н.Перейра дос Сантос (1963, дар лоиҳаи ватанӣ - Ҳаёти вайрона); Дуэл -и П.Сарасени; Макунайма аз ҷониби Ж. П. ди Андради. Дар охири солҳои 1960-ум вобаста ба таъсиси диктатураи ҳарбӣ ва муҳоҷирати бисёре аз филмсозон синамои нав дар Бразилия амалан қатъ шуд. То миёнаи солҳои 1970-ум Бразилия истеҳсоли филмҳоро ба таври назаррас коҳиш дод, гарчанде ки он бузургтарин истеҳсолкунандаи филм дар Амрикои Лотинӣ боқӣ монд. Дар охири солҳои 1970-ум бо оғози ҷараёни либерализатсия вазъ дар синамои миллӣ тағир ёфт. Синамои Бразилия дар охири солҳои 70-80-ум гуногунии жанр ва сатҳи баланди касбӣ: Дона Флор ва ду шавҳари ӯ-и Б.Баррето, Алвидоъ Бразилия-и. Диегис, Хотираҳои зиндон-и Н.Перейра дос Сантос. Филмҳои Соати ситора -и С.Амарал ва Доджи Опера-и Герра шуҳрати байналмилалӣ пайдо карданд. Аз миёнаи солҳои 1980-ум бӯҳрони истеҳсоли филм бадтар шуд - коҳиши маблағгузории ҳукумат (солона 3-4 филм), бастани зиёди кинотеатрҳо, коҳиши шадиди дистрибутити миллӣ. Вазъ аз нимаи солҳои 1990-ум тадриҷан беҳтар шуд, ки бо дастгирии давлатии синамои миллӣ алоқаманд аст. Филми Маликаи Бразилия аввалин филме буд, ки дар бораи эҳёи саноати миллии синамо шаҳодат медиҳад. Бисёре аз филмсозон қобилияти ҳаёти анъанаҳои "синамои нав" -ро тасдиқ намуда, диққатро ба мушкилоти иҷтимоию сиёсӣ бо боигарии системаи тасвирсозӣ омезиш доданд, дигарон бошанд, ба фалсафа ва услуби синамои муосири ҷаҳонӣ наздик буданд. Кинофестивалҳо Дар Рио-де-Жанейро ва Сан-Паулу фестивалҳои байналмилалӣ баргузор мешаванд; фестивалҳои филмҳои миллӣ - дар Бразилиа, Грамадо ва ғ.