Бемориҳои гӯш

Бемориҳои гӯш — ҳар навъ беморӣ ва ё ихтилолоте, ки бар гӯши инсон таъсир мегузорад. Гӯши одам аз се қисм (қисми берунӣ, миёна ва дарунӣ) иборат ёфтааст. Қисмати берунии гӯшро суфраи гӯш ва роҳи шунавоӣ ташкил медиҳанд, ки бо пардаи гӯш ӯатм мегардад. Қисми берунии гӯш садоҳоро дарёфт карда, ба қисмати миёнаи гӯш ирсол мекунад. Қисмати миёна аз таҷвифи пардагӣ ташкил гардида, дар миёни шикофии устухони чакка ва пардаи гӯш воқеъ гардидааст. Кори ин қисмати гӯш гузаронидани садо ба ҳисоб меравад. Қисмати дарунии гӯш аз системи мураккаби ҷӯякчаҳо, ки онро "улитка" меноманд, дар дохили устухони чакка ташкил гардидааст. Дохили ҷӯякчаҳо (улитка) бо моеъ пур кардашуда, бо торҳои мӯйчадори махсус кошта шудааст, ки онҳо лаппишҳои механикиро ба импулсҳои асабӣ табдил медиҳанд. Ин импулсҳо бошанд дар навбати худ ба василаи асаби шунавоӣ ба қисатҳои зарурии мағзи сар ирсол мегарданд. Ташаккулёбӣ ва вазоифи қисматҳои гӯш аз ҳамдигар фарқи зиёде дорад. Дардҳои илтиҳобии ҳар се қисмат низ ҳар кадом ба таври худ мегузаранд. Бинобар ин дар илми тиб дардҳои илтиҳобии гӯшро ба се намуд: отити берунӣ, отити миёна ва отитӣ дарунӣ тақсимбандӣ намудаанд. Аломатҳои асосии отити дарунӣ аз инҳо иборат мебошанд: чархзадани сар, садо дар гӯшҳо, дарди гӯшҳо ва кам гаштани қобилияти шунавоӣ. Дар мавриди чарх задани сар, ин аломат метавонад нишонаи бемориҳои зиёде бошад. Дар ҳолати отити дарунӣ чарх задани сар баъди ҳафта аз гузаронидани сирояти бактериявӣ пайдо мешавад. Дар ин муддат микроорганизмҳои сироятӣ бо ҷараёни хун ба ковокии қисмати дарунии гӯш ворид мегарданд ва инкишофи илтиҳобиро ба вуҷуд меоранд. Бояд қайд кард, ки чарх задани сар метавонад бо дилбеҳузурӣ ва партофтан ҳамроҳ бошад. Одатан чарх задани сар дар зарфи чанд рӯз ё ҳафта мегузарад. Аммо агар ҳаракатҳои тунди бо сар ҷой дошта бошанд, сарчарзанӣ метавонад дубора домангири бемор гардад. Ғайр аз аломатҳои асосӣ инчунин дигар аломатҳо низ дар беморони отити дарунӣ дида мешаванд. Монанди баланд гардидани ҳарорат, паридани чашм ва кам гардидани нерӯи шунавоӣ. Дар ҳолати ҷараёни мусоиди беморӣ, моеи илтиҳобӣ (экссудат) худ аз худ ҷафида мешавад. Дар ҳолати акс дар қисати дарунии гӯш зардоб ғун гардида, бемор метавонад пурра нерӯи шунавоияшро аз даст диҳад. Ҳангоми мушоҳидаи аломатҳои номбаршуда ва шикояти бемор, таҳқиқоти клиникии хун гузаронида мешавад. Инчунин барои муайян намудани сабабҳои асосии сарчархзанӣ тестҳои махсус гузаронида мешаванд. Агар духтур натавонад бо ин амалҳо сабаби сарчархзаниро муайян намояд, он гоҳ таҳқиқотҳои зерин гузаронида мешаванд: электронистагмография — ин таҳқиқот ҳаракати мардумаки чашмро назорат мекунад. Чун сарчархзание, ки сабабаш отити дарунӣ ба шумор меравад, ҳаракати мардумаки чашм низ як шакли муайянеро дорад; Дар бештари мавридҳо аломатҳои отити қисмати дарунии гӯш худ ба худ мегузаранд. Дар ҳолатҳое, ки сабаби ин беморӣ сирояти бактериявӣ мебошад ба бемор табобати доругиро таъйин мекунанд. Дар ҳолати сирояти вирусӣ антибиотикҳо таъйин карда намешаванд. Бояд қайд намуд, ки табобати доругии отити дарунӣ, ба табобати бемории Менер сахт шабоҳат дорад. Ба беморон намуди зерини доруҳо таъйин карда мешаванд: Дар шуъбаи ЛОР и Бемористони Ибни Сино отити даруниро ба тезӣ муайян карда, бо муваффақият табобат мекунанд. Шуъбаи ЛОР и бемористон бо тамои таҷҳизоти зарурӣ муҷаҳҳаз гардонида шудааст ва дар он мутахассисони варзидаи ватанӣ ва хориҷӣ фаъолият мекунанд. Ба хотири дастрасии хидматрасониҳои муосири тиббӣ ба қишрҳои бештари аҳолии кишвар, дар назди бемористон ташкилоти суғуртавии "Суғуртаи миллӣ" таъсис дода шудааст. Шумо метавонед худ ва наздиконатонро суғурта намуда, ба маротиб хароҷоти худро кам кунед.