ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Сайдуллоҳи Амин

Сайдуллоҳи Амин (7 декабри 1940, деҳаи Гузари Боло, ноҳияи Қубодиён) — шоир, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон. Зиндагинома Сайдуллоҳи Амин 7 декабри соли 1940 дар деҳаи Гузари Болои ноҳияи Қубодиёни вилояти Хатлон таваллуд шудааст. Дар овони тифлӣ шиканҷаи қисмат ба ӯ фишор оварда, аз лутфу навозишҳои падар маҳрумаш сохтааст. Дар мактаби деҳа толибилми ҷӯянда буда, бо баҳоҳои хубу аъло таҳсил кардааст. Аз хурдсолӣ ошиқи каломи бадеъ ва шеъру сухан гардида, ба хотири такмилу рушди истеъдоди шоирӣ донишҷӯи факултаи филологияи тоҷики Донишгоҳи миллии Тоҷикистон шудааст. Бар асари мушкилоти рӯзгор таҳсилотро ба анҷом расонида натавониста, муддате ба наҷҷорию замбӯрпарварӣ пардохтааст. Эҷодиёт Китоби нахустини ашъораш "Тахти Қубод" соли 1984 бо ҳидояти Мирсаид Миршакар ба табъ расидааст. Солҳои минбаъда маҷмӯаҳои ашъори ӯ "Тахти сангин", "Таронаҳо", "Рубоиёт ва дубайтиҳо", "Чаҳорҷӯи мавзун", "Чаҳорбарга", "Роғун", "Тӯмори ишқ", "Ғазалҳои муосири Қубодиён" интишор ёфтаанд. Дар тӯли даҳ соли охир ба эҷоди романи манзуми "Спитамон" шуғл варзидааст, ки мураттаб аз ҳазор байт буда, қисми якуми онро соли 2014 нашриёти "Адиб" аз чоп баровард. Дар ин асар муборизаи қаҳрамононаи ниёгони моро бо сарварии Спитамон бар зидди истилои Искандари Мақдунӣ инъикос намуда, аз ғояҳо ва андешаҳои олии ватандӯстӣ саршор аст.
Сайдулло Қувватзода

Сайдулло Зувайд Қувватзода, номзади илмҳои сиёсӣ, дотсент. Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон. Барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Исмоили Сомонӣ дар риштаи илми сиёсатшиносӣ. Зиндагинома Сайдулло Қувватзода хатмкардаи факултети забон ва адабиёти руси Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, мудири шуъбаи кор бо ҷавонони ДДОТ ба номи С. Айнӣ (2013 – 27.08.2020), ассистент, муаллими калон, дотсенти кафедраи сиёсатшиносии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, муовини раиси ташкилоти ибтидоии ҳизбии "Омӯзгор"-и ҲХДТ дар Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, сардори раёсати корҳои тарбиявии Академияи идоракунии давлатии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, дотсенти кафедраи сиёсатшиносӣ ва робита бо ҷомаеи Академияи идоракунии давлатии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон (2020 то ҳол), сардори раёсати кадрҳо, коргузорӣ ва корҳои махсуси Академияи идоракунии давлатии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, нозири давлатии раёсати коргузорӣ ва назорати Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мудири бахши маориф ва илми раёсати маориф, фарҳанг ва иттилооти Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон (2022 то ҳол) фаъолият намудааст. Фаъолияти илмӣ Рисолаи номзадиро дар мавзуи "Водная политика Республики Таджикистан в годы государственной независимости: проблемы и перспективы" дифоъ намуд. Мукофоту ҷоизаҳо Бо нишони Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ва чандин ифтихорномаҳои Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон, мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии н. Исмоили Сомонӣ қадрдонӣ гардидааст. Барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Исмоили Сомонӣ дар риштаи илми сиёсатшиносӣ гардидааст. Пайвандҳо Энсиклопедияи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ.
Сайид

Саид, Сайид (— сардор, ҷаноб, сарвари асосӣ) — унвони фахрии мусалмонон барои насли пайғамбар Муҳаммад (дар шиа — Алӣ) тавассути духтараш Фотима бинти Муҳаммад ва наберааш Ҳусайн ибни Али 1. Насли набераи Ҳасан — шарифҳоянд. Насли сайидҳо дар Эрон ва умуман дар Ховари Миёна зиёданд. Дар кишварҳои исломӣ сайидҳо аз имтиёзҳои махсус бахравар буданд: онҳо ҳуқуқи шафоъат кардани ҷинояткоронро доштанд ва аз ҷазои ҷисмонӣ ва ҳукми қатл озод карда мешуданд. Фарқияти Сайидҳо дар уммаи мусалмонон, чун қоида, саллаи сабз дар байни сунниҳо ва саллаи сиёҳ дар байни шиаҳо буд. Сайидҳо аз эҳтироми хос баҳравард буданд 2. Сайидҳоро дар ҷаҳони ислом насли Паёмбар Муҳаммад аз духтараш Фотима ва халифаи чорум ва амакбача Алӣ ибни Абутолиб номиданд. Сайидҳо дар иерархияи иҷтимоии ҷомеаи мусулмонӣ як гурӯҳи алоҳида буданд. Сайидҳо аксар вақт бо муқаддасот (авлиё) шинохта мешуданд. Сайидҳо намояндагони асосии ғояҳои динии ислом ҳисобида мешуданд.
Сайид Абдуллоҳ Сайидхокии Самарқандӣ

Сайид Абдуллоҳ Сайидхокии Самарқандӣ (? — 1690, Бухоро) — шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Мувофиқи ахбори Малеҳои Самарқандӣ Сайид Абдуллоҳ аз хурдсолӣ ба омӯзиши илму адаб камар баста будааст; баъдтар дар бозори Самарқанд бо ҷамъоварӣ ва фурӯши китоб машғул шудааст. Дар ибтидо "Сайидо" тахаллус мекардааст, вале баъди он, ки Сайидои Насафӣ низ бо ин тахаллус шеър эҷод мекунад, байни онҳо дар Самарқанд баҳсе баргузор гардид ва Сайид Абдуллоҳ "Сайид" тахаллус мекунад. Мероси адабӣ Аз Сайид Абдуллоҳ мероси зиёде боқӣ намондааст. Дар бораи девонаш сарчашмаҳои адабӣ иттилое надодаанд. Абдулғанӣ Мирзоев муътақид аст, ки ду нусхаи дастнависи девоне, ки яке дар Китобхонаи миллии Тоҷикистон ва дигаре дар китобхонаи Институти шарқшиносии АИ Узбекистон маҳфузанд, моли Сайид Абдуллоҳ мебошанд. Ба қавли Малеҳо маҳорати шоирии Сайид Абдуллоҳ баланд набудааст. Асарҳои ӯ асосан дар пайравии осори гузаштагон иншо шудаанд.
Сайид Абдулло

Сайид Абдулло - шоир, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Зиндагинома Сайид Абдулло 15 августи соли 1935 дар деҳаи Фаркаки ноҳияи Ховалинг ба ҷаҳон омадааст. Соли 1953 Омӯзишгоҳи тиббии Душанбе, соли 1965 Донишгоҳи дорусозии Пятигорскро хатм кардааст. Солҳои тӯлонӣ дар соҳаҳои дорусозӣ ва доруфурӯшии ҷумҳурӣ фаъолият бурдааст. Эҷодиёт Дар ашъораш, асосан, манфиати гиёҳҳо ва хосияти шифобахшии онҳоро меситояд. Муаллифи маҷмӯаҳои шеърии "Дармони ҷон" "Мардумгиёҳ", "Дунёи дил", "Обшорон", "Дорухонаи табиат" "Даври ҳазору як дард" (1995 бо ҳамкории Ҷ. Азонзод), "Хоби равшан" ва ғ. мебошад.
Сайид Алии Сорӣ

Сайид Алии Сорӣ — подшоҳи Маръашиёни Табаристон, писари Камолуддини Маръашӣ.
Сайид Муртазо Аламулҳудо

Абулқосим Алӣ ибни Ҳусайн ибни Мӯсо машҳур ба Сайид Муртазо Аламулҳудо (1, Бағдод — 1044 2, Бағдод) — фақеҳ, ориф, мутакаллим ва шоир и эронитабор, бародари Сайиди Разӣ, муаллифи "аз-Зариъат ила-л-усули шариъат" ва "аш-Шофӣ".
Сайид Муҳаммад Боқир Дарчайӣ

Сайид Муҳаммад Боқир Дурчаӣ — олим ва муҷтаҳиди мазҳаби шиа. Зиндагинома Сайид Муҳаммад Боқир Дурчаӣ яке аз фақиҳони шиаи асри нуздаҳум ва бистум ва аз устодони ҳавзаи илмияи Исфаҳон буд. Ӯ дар Наҷаф назди Мирзои Шерозӣ ва Мирзо Ҳабибуллоҳ Раштӣ ва дар Исфаҳон назди Муҳаммад Боқир Хонсорӣ таҳсил кардааст. Аз шогирдони ӯ метавон ба оятуллоҳ Сайид Абулҳасан Исфаҳонӣ ва оятуллоҳ Ҳусайн Буруҷердӣ ишора кард. 1 Сайид Муҳаммад Боқир Дурчаӣ соли 1848 дар деҳаи Дурчаи ноҳияи Ланҷон дар шаҳри Исфаҳон таваллуд шудааст. Наслу насби ӯ ба Имом Мусо Казим (а) мерасад. Падараш Муртазо ва бародаронаш Муҳаммад Ҳусейн ва Муҳаммад Маҳдӣ аз олимҳои дин буданд. Маҳдӣ аз донишҷӯёни ҳавзаи Наҷаф ва аз устодони машҳури фиқҳу усули ҳавзаи Исфаҳон ба шумор мерафт. Падарбузурги ӯ Муҳаммад Мирлавҳии Сабзаворӣ аз олимони бузурги Исфаҳон дар давраи Сафавиён ва ҳамзамон бо Муҳаммад Тақии Маҷлисӣ буд. Дурчаӣ дар соли 1923 дар Дурча вафот кард.Ҷасади ӯ аз Дурча ба Исфаҳон интиқол дода шуд ва дар қабристони Тахтифулод ба хок супурда шуд. 2 Шогирдон Баъзе аз шогирдони оятуллоҳ Дурчаӣ инҳоянд:.
Сайид Фахруддини Маръашӣ

Сайид Фахруддини Маръашӣ — сипаҳсолор ва амирзода аз дудмони Маръашиён дар Табаристон.
Шиҳобуддини Бурзишободӣ

Сайид Шиҳобуддин Абдуллоҳи Бурзишободӣ — ориф 1, яке аз пешвоёни тариқати заҳабия, мурид ва халифаи Хоҷа Исҳоқи Хатлонӣ.
Сайид Сироҷуддин

113157343? 113157344? 113157344? 113157345? 113157348? Сайид Сироҷиддин (Сайд Сироҷиддин ибни Сайид Путра Ҷамолуллайл, 1943) — сиёсатмадори маъруфи Малайзия, Раҷаи 7-уми Перлис (аз 17 апрели 2000), Подшоҳи 12 аст., (13 декабри 2001 - 12 декабри 2006). 13 декабри соли 2001 Сайд Сироҷиддин подшоҳи 12-уми Малайзия интихоб шуд. Ин ба он сабаб рух дод, ки 21 ноябри соли 2001 султони Селангор ва 11-умин шоҳи Малайзия Салоҳиддин Абдулазизшоҳ ибни ал-Марҳум Султон Хизомуддини Аламшоҳ, ки мӯҳлати ваколаташ бояд соли 2004 ба охир мерасид, даргузашт. Ҳукмронии Сироҷиддин 12 декабри соли 2006 ба поён расид. Сайид Сироҷиддин ба бисёре аз кишварҳои ҷаҳон, аз ҷумла Бритониё, Фаронса, Олмон, Дания, Утриш, Итолиё, Швейтсария, Миср, Испониё, Либия, Нидерланд, Белжик, Тайланд ва Арабистони Саудӣ сафар кардааст. Сайид Сирочиддин ба варзиш фаъолона машғул аст. Дар байни варзишҳои дӯстдоштаи ӯ голф, теннис, футбол мебошанд (ӯ мухлиси бошгоҳи футболи Тоттенҳем Ҳотспур аст). Вай аз моҳи майи соли 1971 раиси клуби голфи Путра дар Перлис ва сарпарасти Анҷумани доварони футболи Перлис аз соли 1967 буд, инчунин 18 сол раиси Анҷумани футболи Перлис буд.
Сайида Маликхотун

Сайида Маликхотун, Шириндухти Испаҳбад (асри, Табаристон — 1028, Рай) — фармонравои эронӣ аз хонадони Бовандиёни Табаристон, ҳамсари Фахруддавла, модари Шамсуддавла ва Маҷдуддавла.
Сайидалӣ ибни Азизуллоҳи Таботабо

Сайидалӣ ибни Азизуллоҳи Таботабо — донишманд ва таърихнигор и дарбори Бурҳон Низомшоҳи, муаллифи "Бурҳони маосир".
Ҳасани Ғазнавӣ

Ҳасани Ғазнавӣ — шоир, хатиб ва воизи форс-тоҷик Зиндагинома Баъди дар шоирӣ ном баровардан ба дарбори Баҳромшоҳи Ғазнавӣ (ҳукмр. 1118-52) роҳ ёфт. Дар чанд сафар ҳамроҳи ӯ ба Ҳиндустон рафт. Ҳангоми хидмат дар дарбор ду маротиба ба туҳмати дарбориён дучор шуда, аз бими ғазаби шоҳ тарки диёр карда, дар Хуросон, Нишопур, Ҳиҷоз, Ҳамадон, Бағдод паноҳ бурдааст. Дар ҳамин гуна мусофиратҳо азоб кашида, оқибат дар ғарибӣ вафот кардааст. Аз Ашраф девоне мондааст, ки тақрибан 5 ҳазор байт қасоид, ғазалиёт, тарҷеот ва рубоиётро дар бар мегирад. Ашраф ба қисми тағаззули қасида бештар аҳаммият додааст. Мавзуъҳои тағаззулоташ тавсифи ишқу ошиқӣ, манзараҳои дилкаши табиат, ёди ёру диёр ва ғ. мебошанд. Ривоҷи қисми фахрияи қасидаи классикӣ ба номи Ашраф сахт марбут аст. Дар фахрияҳо ӯ худро чун подшоҳи олами ақлу хирад тавсиф кардааст. Бад-ин васила шоир дар назди ҳокимон қадри аҳли илму адабро бардоштааст. Матонати сухан, назокати бадеии қасидаҳои Ашраф низ баланд аст. Аз ташбеҳу истиораҳои пӯшида бештар истифода кардааст. Ашрафяке аз шоиронест, ки дар пайдоишу ташаккули сабки ироқӣ замина гузоштааст. Шоирон Фалакии Шервонӣ, Ҷамолуддини Исфаҳонӣ, Камолуддини Исфаҳонӣ ва дигарон дар ғазал ва қасидасароӣ ба Ашраф пайравӣ кардаанд. Девони Ашраф соли 1950 дар Теҳрон ба табъ расидааст. Намунаи ашъор Абёти зерин намунае аз шеъри Ашраф мебошанд:.
Сайиданвар Камолов

Сайиданвар Камолов (Камолов Сайиданвар Қосимович сентябри 1950, деҳаи Мунки ноҳияи Ховалинг, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 14 майи 2020, Душанбе, Тоҷикистон) — ходими низомӣ ва давлатии тоҷик, Вазири амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон, генерал-лейтенант. Узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ва Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон. Зиндагинома Сайиданвар Камолов 16 сентябри соли 1950 дар деҳаи Мунк (ҳоло Гулзор)-и ноҳияи Ховалинг таваллуд шудааст. Хатмкардаи факултети ҳуқуқшиносии Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин мебошад. Фаъолияти корӣ Фаъолияти кориашро ҳамчун коргари савхози "Ховалинг"-и ноҳияи Восеъ шурӯъ карда, солҳои дар саффи Қувваҳои Мусаллаҳи Иттиҳоди Шӯравӣ адои хидмати ҳарбӣ кардааст. Солҳои вакили Шӯрои вакилони меҳнаткашони ш. Душанбе ва аз соли 1975 дар мақомоти Кумитаи амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба хидмат пардохтааст. Фаъолияти хидматиро аз муфаттишӣ сар карда, то соли 1994 дар вазифаҳои сармуфаттиш оид ба корҳои махсус, сардори шуъбаи тафтишот, сардори раёсати тафтишот ифои вазифа кардааст. Соли 1994 ҷонишини вазири амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон, солҳои Вазири амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз феврали соли 1997 то 2002 раиси Кумитаи ҳифзи сарҳадоти давлатии кишварро ба уҳда дошт. Солҳои раиси Кумитаи марказии Ташкилоти ҷамъиятии мададгори мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон будааст. Ҳамзамон сардабири рӯзномаи "Инсон ва қонун" ва маҷаллаи "Сарбоз" фаъолият кардааст. Эҷодиёт Муаллифи китобҳои "Дар ҳифзи марзу буми кишвар", "Граница", "Сангар", "Противостояние", "Тайна Пещеры Дракона", "Бозгашт", "Ситораи умед" ва "Гиреҳ дар гулӯ" мебошад. Ҷоизаҳо.
Сайидмуродхон Мамадов

Сайидмуродхон Валиевич Мамадов (07.07.1969) ноҳияи Мастчоҳ, вилояти Суғд) — олим, омӯзгор, номзади илмҳои иқтисодӣ, дотсент. Зиндагинома Соли 1995 Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров -ро хатм намудааст. Соли 2002 Донишкадаи андоз ва ҳуқуқ -ро хатм кардааст. Ихтисос математика ва иқтисодчӣ.
Сайиди Разӣ

Абулҳасан Муҳаммад ибни Ҳусайни Мӯсо маъруф ба Сайиди Разӣ ё Шарифи Разӣ (970 1 ё тақрибан 970 2, Бағдод — 27 июн 1015 ё 1016 2, Бағдод) — шоир, нависанда, ориф ва фақеҳи эронитабор, муаллифи "Талхису-л-баён ъан маҷозоту-л-Қуръон" ва "Маъонию-л-Қуръон".
Сиддиқ Ҳасанхон

Сиддиқ Сайидмуҳаммади Ҳасанхон (октябр 1832 1, Барейлӣ — 26 май 1890 1, Бҳупол, Роҷи Бритониё) — тазкиранавис ва шоир и форсизабони Ҳиндустон. Зиндагинома Дар Бҳупол зиндагӣ ва эҷод кардааст. Ба забонҳои форсӣ "Наввоб" тахаллус кардааст. Ин шеърҳои ӯ бештар дар пайравии классикони форс-тоҷик Саъдӣ, Ҳофиз, Ҷомӣ, Урфӣ, Назирӣ, Соиб ва дигарон гуфта шудаанд. Сиддиқ дар инкишофи адабиёти форсизабони Ҳиндустон (Бҳупол) саҳми арзандае дорад.
Сайидо Қурбонов

Сайдо Бобоевич Қурбонов — (06.06.1947), ҳунарпеша ва коргардони синамо, дорандаи ҷоизаҳои кинофестивалҳои байналмилалӣ ва умумиитифоқӣ. Узви Иттифоқи киноматографистони Тоҷикистон ва СССР. 1 Аз соли 1965 дар "Тоҷикфилм" ба ҳайси коргардон кор кардааст. Филмҳои ба навор гирифтаи ӯ соҳиби ҷоизаҳои умумиитифоқӣ шудаанд.
Сайидалӣ Маъмур

Сайидалӣ Маъмур (28 декабри 1944, деҳаи Яккабоғ, Истаравшан, ҶШС Тоҷикистон — ваф. 24.07.2021 Душанбе) — шоир, тарҷумон, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Зиндагинома Сайидалӣ Маъмур 28 декабри соли 1944 дар деҳаи Яккабоғи ноҳияи Истаравшан ба ҷаҳон омадааст. Соли 1966 факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро ба итмом расонда, дар Радиои тоҷик, рӯзномаи "Комсомоли Тоҷикистон", раиси Хазинаи адабиёт, сармуҳаррир ва ҷонишини директори Нашриёти "Адиб" будааст. Ҳоло мудири Шӯрои назми Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон мебошад. Офаридаҳояш аз соли 1963 чоп шуда, дар адабиёти муосир мақоми шоиста пайдо кардаанд. Аз соли 1972 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст. Эҷодиёт Муаллифи маҷмӯаҳои шеърии "Заврақи умед", "Солгиреҳ", "Зелёные ветры" (Маскав, 1982), "Берег сердца" (Маскав, 1987), "Середина лета" (Душанбе, 1987), "Сейсмограф сердца" (Маскав, 1990), "Четыре времени любви" (Душанбе, 1992), "Газель сердца" (Маскав, 1994) ба табъ расидаанд. Китобҳои Т. Зумакулова "Ширмаҳтоб". А.Орифов "Ихлос", А. Оғобоев "Акси садо", Р.Бородулин "Ситораи дидор", Л. Шипахина "Ёдгори шаб", А. Атабоев "Як шоха гул", баёзи шеъри "Сози муғул", "Созҳои бародарӣ" ва намунаҳое аз ашъори Г. Лорка, И. Анненский, Я. Полонский ва дигаронро ба тоҷикӣ гардондааст. Шеърҳояш ба бисёр забонҳои мардуми шӯравӣ ва дунё тарҷума ва чоп шудаанд. Маҷмӯаҳои алоҳидааш "Турналар", "Қуёш фарзанди" ва "Лаҳзаҳои ҷовид" ба забонҳои ӯзбекӣ ва забонҳои белорусӣ чоп шудаанд. Соли 2009 "Гулчини ашъор"-аш ба ҳуруфи форсӣ чоп шуда, шеърҳои алоҳидааш дар маҷмӯаҳои дастҷамъӣ ва матбуоти даврии Эрону Афғонистон борҳо мунташир гардидаанд. Саидалӣ Маъмур, шоири шинохтаи тоҷик рӯзи 24 июли сол 2921 дар сини 77 - солагӣ дар шаҳри Душанбе даргузашт. 1 Ҷоизаҳо Пайвандҳо.
Сайидюнуси Истаравшанӣ

Сайидюнуси Истаравшанӣ (Бурҳонов Юнус Аббосович 1 декабри 1969, Ӯротеппа, ҶШС Тоҷикистон) — донишманди дин, устоди фалсафа ва ҳикмат ва коршиноси масоили сиёсӣ мебошад. Зиндагинома Сайидюнуси Истаравшанӣ 13 декабри соли 1969 дар шаҳри Истаравшани Тоҷикистон зода шудааст. Ӯ пас аз хатми мактаби миёна, вориди Донишкадаи рассомии шаҳри Саратови Русия шуд, вале соли 1989 онро нотамом гузошта озими шаҳри Тошканди Ӯзбекистон шуд ва дар маҳзари Домулло Маъруфҷони Истаравшанӣ чанд соле ба таҳсили улуми динӣ пардохт 2. Истаравшанӣ аз соли 1994 то соли 1999 дар Донишгоҳи байналмилалии Мустафо (с)-и Эрон дар риштаи фалсафа ва маорифи исломӣ таҳсил ва дар соли 2001 вориди Донишгоҳи Димишқи Сурия дар риштаи "Фалсафа ва ҳикмат" шуд ва то соли 2007 машғули таҳсил дар ин маркази илмӣ буд ва ноил ба дарёфти мадраки коршиносии аршад (фавқуллисонс)-и ҳамин ришта шуд. Ӯ аз соли 2008 то охирҳои соли 2014, ҳамзамон бо таҳсил дар риштаи Иҷтиҳоди исломӣ, ҳамчунин дар Донишгоҳи байналмилалии Мустафо (с)-и Эрон ба ҳайси устоди фалсафа машғул ба кор шуд. Алон Сайидюнуси Истаравшанӣ устоди фалсафа ва ҳикмат дар яке аз донишгоҳҳои машҳури Ховари Миёнаанд. Таълифот Истаравшанӣ дорои беш аз 21 таълиф ва низ мақолоти илмӣ ва таълиқот бар кутуби мухталифи динӣ ва фалсафӣ мебошад 2. Фаъолияти сиёсӣ Анҷумани Озодандешони Тоҷик Дар 12-уми феврали соли 2018, 6 нафар аз зиёиёни тоҷик, ки Сайидюнуси Истаравшанӣ ҳам байни онҳо буд, хабар аз таъсиси Анҷумани Озодандешони Тоҷик доданд.
Саййид Алӣ Хоманаӣ

Саййид Алӣ ҳусаинӣ Хомана маъруф ба Саййид Алӣ Хоманаӣ (зодаӣ 24 тир 1318, машҳад) раҳбар кунунӣ в дувумин раҳбарӣ ҷумҳурӣ исломӣ эрон аст. Ӯ аз мароҷиъ тақлидӣ шиъаион ба шумор миравад. вӣ савумин раъис ҷумҳурӣ эрон аз солӣ 1360 то 1368 дар ду дураӣ паиопӣ буд. Раҳбар эрон ё валӣ фақиҳ тебқӣ қонун ръис ҳукумат в бартарин мақомӣ кешвар маҳсуб мишавад в фармондеҳ кул нируҳоӣ мусалаҳ аст. Зодруз Саййид Алӣ Хоманаӣ дарсолӣ 1318 дар машҳад бе дунио омад.дар шиноснома,торихӣ тавалуд вӣ 24 тир моҳ 1318 сабт шуда аст ка бо 16 жуъие 1939 баробар аст. аммо худ зодруз саҳиҳаш ро дар 29 фарвардин моҳ мидонад. анбаъ ВикипедиА Форси.
Саййидалӣ ибни Маҳмуди Ҳусайнӣ

Саййидалӣ ибни Маҳмуди Ҳусайнӣ 1 — адиб ва тазкиранависи форсизабони Ҳиндустон, муаллифи тазкираи "Базморой".
Сайидсултон Сайидмуродов

Сайидсултон Сайидмуродов (5 майи 1905, Исфара — 1979, Душанбе) — ҳунарманд, режисёр, нависанда, драманавис, ходими давлатӣ ва ҷамъиятӣ. Орденҳои Байрақи Сурхи Меҳнат, Нишони Фахрӣ. Ходими хизматнишондодаи санъати ҶШС Тоҷикистон. Зиндагинома Соли 1927 факултаи коргарии ба номи М. И. Калинин (Маскав)-ро хатм кардааст. Мудири шуъбаи маорифи халқи ноҳияи Исфара, инструктори шуъбаи ташкилии КИМ-и ҶШС Тоҷикистон, яке аз барпокунандагони Театри драмавии тоҷик, аз ҷумлаи нахустин актёрон ва режисёрони кишвар будааст. 1 Эҷодиёт Фаъолияти эҷодияш аз солҳои сиюми асри гузашта сар шудааст. Пйесаҳои "Шӯриши Восеъ" ва "Муаллими драма", мазҳакаҳои "Духтари рангуборчӣ", "Рӯзҳои гузашта", "Хари ҷаннатӣ" ва ғ. ба қалами ӯ тааллуқ доранд. Пйесаҳои "Саодат" (1949, ҳамроҳи М.Рабиев), "Зафар ва Заррина" аз ҳаёти деҳқонон ва фотеҳони заминҳои навкорам, "Гаҳвораи заррин" "Ситорадуздон" (1975; ҳамроҳи А. Симаков), "Тиру камон" ва "Оилаи пурмоҷаро" аз рӯзгори ангиштканони Шӯроб ҳикоят мекунанд. Драмаву мазҳакаҳои "Хари ҷаннатӣ", "Духтари рангуборчӣ", "Фарҳод дар Норак" ва ғ. дар театрҳои Ӯзбекистон, Туркманистон, Қазоқистон, Украина, Доғистон ва ғ. ба саҳна гузошта шудаанд. Драмаи "Қиссаи Зайнаббибӣ" (1965; таҳрири наваш.1974), ки аз қаҳрамонӣ ва диловарии зани тоҷик ҳикоят мекунад, ба репертуари Театри давлатии драмаи русии ба номи Владимир Маяковский дохил гардидааст. Муаллифи намоишномаҳои "Раъно", дар ҳамқаламии С. Ҷавҳаризода ва "Пионер Содиқ" аст, ки барои бачагон офарида шудаанд. 2 Ҷоизаҳо Пайванди беруна.
Сайлигул Назарова

Сайлигул Назарова (1.05.1930, шаҳри Душанбе), муаррих, номзади илмҳои таърих, дотсент. Зиндагинома Соли 1953 факултети таърихи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленинро хатм кардааст. Солҳои 1953–1954 дар курсҳои яксолаи муаллимони фанҳои ҷамъиятӣ дар назди Донишгоҳи давлатии Осиёи Миёна таҳсил кардааст. Солҳои 1954–1957 муаллими калони кафедраи таърихи ҲКИШ-и Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, 1957–1974 муаллими калон, дотсенти кафедраи таърихи ҲКИШ, 1974–1987 мудири кафедраи коммунизми илмӣ буд. Аз соли 1987 ба нафақа баромада, фаъолияти омӯзгориашро давом дод. Муаллифи якчанд рисола ва мақолаҳои илмӣ мебошад, ки дар онҳо масъалаҳои тарбияи коммунистии деҳқонони колхозӣ, занони Осиёи Миёна дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ баррасӣ шудаанд. Бо ордени "Дӯстии Халқҳо", нишони "Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон", ифтихорномаҳои Президиуми Шӯрои Олии Тоҷикистон ва Вазорати маорифи Тоҷикистон мукофотонида шудааст. Осор.
Сайлӣ Раҳмонова

Сайлӣ Раҳмонова (6 январи 1947, деҳаи Сасиқбулоқ, ноҳияи Ҷиргатол) — картошкапарвар, Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ. Узви КПСС аз соли 1969. Зиндагинома Сарпионервожатийи мактаби миёнаи 12 ва мудири яслӣ. Аз соли 1971 аввал сардори бригадаи картошкапарварии комсомолону ҷавонони совхози "Лахш" ва баъд совхози "Қизилсӯ" — и ноҳияи Ҷиргатол. Бригадаи ӯ солҳои аз 120 га замин ба ҳисоби миёна 297 сентнерӣ ҳосили картошка рӯёнд. Депутати Совети Олии СССР (даъватҳои) ва вакили Съезди 20 — уми ПК Тоҷикистон. Ҷоизаву орденҳо Бо орденҳои Ленин, Револютсияи Октябр ва Байрақи Сурхи Меҳнат қадрдонӣ шудааст. Некдошт Дар соли 2022 деҳоти Алғаи ноҳияи Лахш ба деҳоти Сайлиобод барои хотироти ӯ номгузорӣ шуд.
Саймасой

Саймасой Саймасай) — деҳа дар ноҳияи Енбекшиқазоқи вилояти Алмаатои Қазоқистон, ки дар соли 2009 4341 нафар аҳолӣ дошт.
Сайликӯл

Сайликӯл Сайлыкөл) — деҳа дар вилояти Алмаатои Қазоқистон. Дар ноҳияи Қарбулоқ ҷойгир аст. Дар соли 2009 152 нафар аҳолӣ дошт.
Саймуддин Бурҳонов

Саймуддин Бурҳонов (24 майи 1907, деҳаи Ҳоит, ноҳияи Ғарм — 4 марти 1993, Рашт) — овозхони тоҷик, Ҳофизи халқии Тоҷикистон. Зиндагинома Саймуддин Бурҳонов соли 1928 дар деҳаи Ярхичи ноҳияи Ҳоит дар оилаи деҳқон ба дунё омадааст 1. Соли 1933 модараш ва соли 1934 падараш аз дунё гузаштанд. Ӯ дар тарбияи модаркалонаш монд. Овози хушу дилкаш ва истеъдоди худододи ҳофизӣ дошт. Тағояш Мудин Бадриддин, ки дар деҳаи Ярхич зиндагӣ мекарду дар қатори ҳофизони шинохтаи ҳамон давра ном бароварда буд, гоҳ — гоҳе ӯро наздаш хонда, машқи навохтан ва сурудхониаш медод. Аз пайравони сабки Шариф Ҷӯраев буд, ботадриҷ сабкашро ёфт ва аз тақлид канор ҷуст. Умре дар макотиби миёнаи ноҳияи Ғарм аз фанни мусиқӣ дарс гуфта, ба дастаҳои ҳунарии маҳаллӣ роҳбарӣ намудааст, борҳо дар ҷашнвораҳои мусиқии ҷумҳуриявӣ ҳаваскорони санъати раштӣ бомуваффақият ҳунар озмудаанд. ӯ овози ширадор ва форам дошт, аз эҷодиёти халқ, ашъори шуарои пешину муосир таронаҳои зиёд сурудааст. "Оҳуи дар кӯҳсор", "Муборак бод", "Гул ба боғ", "Дӯстонро чӣ шуд", "Ёд бод", "Зиндагӣ", "Афсонаи нав", "Хандаи иқбол", "Асрори дил", "Ханҷар ба ҷонам", "Ба партия", "Сулҳ" аз зумраи онҳоанд. Дар саҳнаи Театри халқии ноҳияи Рашт композитсияҳои мусиқӣ ва адабӣ, драмаҳои якпардагиро таҳия кардааст. Ҷоизаҳо Бо ду Грамотаи Фахрии Президиуми Совети Олии Тоҷикистонқадр шудааст.
Сайлау (деҳа)

Сойлау Сайлау) — деҳа дар вилояти Туркистони Қазоқистон. Дар ноҳияи Ҷетисой ҷойгир аст. Аҳолӣ Дар соли 2009 918 нафар аҳолӣ дошт.
Сайлӣ

Сайлӣ Сайлы) — деҳа дар вилояти Алмаатои Қазоқистон. Дар ноҳияи Қарбулоқ ҷойгир аст. Дар соли 2009 13 нафар аҳолӣ дошт.
Саймумин Ятимов

Саймумин Ятимов (Ятимов Саймумин Сатторович июли 1955, ноҳияи Фархор, ҶШС Тоҷикистон) — сиёсатмадори тоҷик, дипломат, генерал-полковник, раиси Кумитаи давлатии амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон 1, сафири собиқи Тоҷикистон дар Белгия. Доктори илмҳои сиёсатшиносӣ, узви пайвастаи АИҶТ.