ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Мирзо Абдулазими Сомӣ

Мирзо Абдулазим Сомии Бӯстонӣ (1838, Бухоро —?) — шоир ва таърихнигор и тоҷик. Зиндагинома Баъд аз хатми мадраса дар хидмати амир Музаффар ва амир Абдулаҳад буд. Ба тақозои хидмат ӯ маҷбур буд, ки дар сафарҳои ҳарбии амирон ҳамроҳӣ кунад. Ӯ шоҳиди ҷанги байни Россияи подшоҳӣ ва аморати Бухоро буда, ин воқеаро дар китоби худ "Таърихи салотини манғития" ба тафсил навиштааст. Дар китоб муаллиф ҷаҳолат, ақибмонӣ ва бемаърифатии амалдорону сарлашкаронро бо тамасхур баён карда, баъзе тартиботи аморатро танқид менамояд. Сомӣ бо Аҳмади Дониш ва Садри Зиё барин шахсони пешқадами давр робита доштааст, Дар пириаш аз дарбор ронда шуд. Бо китобати дастхатҳо рӯз мегузаронид. Сомӣ дар манзумаи "Миръоту-л-хаёл" (як нусхааш дар китобхонаи Институти шарқшиносии АИ Узбекистон маҳфуз аст) аз ҳаёти фозилон ва шоирони ҳамзамонаш ривоёти аҷоиб ва маълумоти пурқимат овардааст. Асарҳои дигари машҳури ӯ "Санъати маҳзун", "Туҳфаи шоҳӣ" мебошанд. Ашъорашро асосан ба забони тоҷикӣ ва як қисмашро ба ӯзбекӣ навиштааст. Дар ғазалҳои ӯ ба ғайр аз мавзӯи анъанавии ишқ оҳангҳои сиёсӣ, шикоят аз замона низ ҳис мешаванд.
Мирзо-Подшоҳ

Мирзо-Подшоҳ (Мырза-Патча) — деҳа дар ноҳияи Лайлаки вилояти Бодканд, Қирғизистон Аҳолӣ — 770 нафар дар соли 2009 1, 921 нафар дар соли 2020.
Мирза Алборов

Мирза Бакурович Алборов — футболбози русӣ, нимҳимоятгар.
Мирзо-Ариқ

Мирзо-Ариқ (Мырза-Арык) — деҳа (айыл) дар ҳайати деҳистони Қаравули ноҳияи Ӯзгани вилояти Ӯш, Ҷумҳурии Қирғизистон. Аҳолӣ — 7438 нафар дар соли 2023.
Мирзо Анвар Ҳамидов

Мирзо Анвар Ҳамидов 65 сол дошта, касби аслиаш муҳандисист. Ӯ аз соли 1990 узви ҳизби мухолифи Эрк ба раҳбарии Муҳаммад Солеҳ буда, як сол пеш маҷбур шудааст, тарки Ӯзбекистон кунад. 1 Пуштибонии НБО Роғун.
Мирзоато

Мирзоато (қарни — қарни) — шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Дар Бухоро касби камол кардааст. Бо тахаллусҳои "Мирзоато" ва "Ато" шеър гуфтааст. Аз Мирзо Ато танҳо як нусха девони ғазалиёт боқист, ки солҳои китобат шуда, 547 ғазалро дар бар мегирад. Ғазалиёти ӯ соддаву равон буда, бештар дар пайравии Ҳофиз ва Соиб супурда шудаанд. Дар ашъори Мирзо шикоят аз беадолатиҳои замона ва ифшои нуқсонҳои иҷтимои бисёр аст. Ҷараёни зиндагии Мирзо Ато хеле бад гузаштааст. Дар девони ғазалиёти ӯ шеърҳои зиёде ҳаст, ки пайваста аз фақирию тангдастиҳои худ шикоят менамояд. Мирзо сабаби ин фақирию нотавониҳои худро аз сахтию тангӣ ва бенизомиҳои замонаи зулмбунёд медонад. Аз ҷумла дар ин чанд байти ғазал мегуяд: Намегӯи, фалак, бо ман ту хасми аз чи рӯ орӣ, Ки ҳар дам пур кунӣ аз бодаи ғам ҷоми сабҳоям? Зи доги дил задам оташ, бар аъзоям кард таъсире, Гуле бар сар ниходам хори ӯ берун шуд аз поям. Ба як охи сахар афлокро зеру забар созам, Агар берун барояд як шарар аз санги хороям. Мирзо дар ғазалиёти худ бо тасвири ҳаёти вазнини табақаи поёнӣ иҷтимои маҳдуд намегардад. Ӯ бо сӯзу гудоз сабабгорони ин ҳама бадбахтиҳоро тавассути образҳои шинам ва гуногуни бадеи сахт маҳкум месозад. Чунончи шоир гуфтааст: Лағаткуби ҳаводис ҷону дил ҳар лаҳза мегардад. Кашам аз дасти абнои замон хар лаҳза хориҳо. Ба мотамхонаи гардун зи гардиш чарх бемор аст, Фалак пушад либоси нили аз беҷойгардиҳо. Харчанд ин шеърхо хузноваранд, вале аз онҳо садои эътирози шахсони помоли ходисоту бедодиҳои рузгоргардида баланд шунида мешавад. Мирзо захирае дар гирдоби ноумедихо ба дасти қисмат аст, аммо ботинан кахрамони лирикии ӯ азми матин ва рухияи некбинонае дорад:.
Мирзо Ахмедов

Мирзо Ахмедов (20. 07. 1931, ш. Конибодом) — риёзидон и тоҷик, номзади илмҳои физика-математика, дотсент. Зиндагинома Соли 1947 мактаби миёнаро бо медали тило ва соли 1954 факултети физика-математикаи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Сталинобод ба номи Т. Г. Шевченкоро бо дипломи аъло хатм кардааст. Солҳои донишҷӯи гирандаи стипендияи Сталинӣ буд. Дар давоми таҳсил дар донишкада дар мактабҳои миёнаи ноҳияи Ҳисор дарс гуфтааст. Солҳои 1954–1958 муаллими кафедраи математикаи Донишкадаи омӯзгории ш. Кӯлоб, 1958–1964 муаллими калони кафедраи математикаи олии Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, 1964–1967 аспиранти кафедраи математикаи олии Донишкадаи кӯҳшиносии ш. Ленинград буд. Солҳои 1967–1977 ҳамчун декани шуъбаи ғоибона, 1977 – 1980 мудири кафедраи таҳлили математикӣ, 1980–1988 дотсенти кафедраи мазкур дар донишкадаи омӯзгории пойтахт, 1988–2007 муаллими фанҳои физика ва математикаи литсейи техникиву алоқаи Душанбе кор кардааст. Аз соли 2007 дотсенти кафедраи таҳлили математикии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ мебошад. Муаллифи 2 китоб ва зиёда аз 60 мақолаву фишурдаҳои илмӣ ва илмию методӣ аст. Бо нишони "Ғолиби мусобиқаи сотсиалистӣ", нишони сарисинагии "Аълочии маорифи Тоҷикистон" ва ифтихорномаи Вазорати меҳнат ва шуғли аҳолии Тоҷикистон сарфароз карда шудааст.
Мирзо Ашӯр (деҳа, н. Шоҳин)

Мирзо Ашӯр — деҳа дар ҷамоати деҳоти Саричашмаи ноҳияи Шамсиддин Шоҳин. Аз Мирзо Ашӯр то маркази ҷамоат 2 км, то маркази ноҳия 72 км. Аҳолиаш 561 нафар, тоҷикон.
Мирзо Аҳмадзода

Мирзо Аҳмадзода (Мирзо Аҳмадов майи 1930, Падроғи ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ, вилояти Суғд ваф. 5 апрел, 2018) — адабиётшинос ва шарқшиниси тоҷик. Доктори илми филология, профессор. "Аълочии маорифи Тоҷикистон". Зиндагинома Аз оилаи марди донишманд ва шоирпеша Аҳмад Мираминзода. Хатмкардаи Омӯзишгоҳи муаллимтайёркунии шаҳри Ӯротеппа (ҳоло Истаравшан, 1950) ва Универститети Давлатии Тоҷикистон. Муҳаррири Нашриёти давлатии Тоҷикистон, ходими хурди илмӣ, аспирант, ходими илмӣ ва ходими калони илмии Шуъбаи шарқшиносии АИ ҶТ, дотсенти кафедраи адабиёти тоҷик, омӯзгор ва декани факултети таъриху филология, баъдтар декани факултети филологияи тоҷики Институти давлатии педагогии Душанбе (ҳоло ДДОТ ба номи Садриддин Айнӣ—1986) буд. Аз соли 1987 мушовири кафедраи адабиёти тоҷики ҳамин донишгоҳ. Фаъолияти илмӣ Мақолаҳои илмиаш аз соли 60 садаи чоп шудаанд. Мирзо Аҳмадзода зиёда аз 100 мақолаи илмӣ ва илмӣ-оммавӣ, рисолаҳо доир ба масъалаҳои гуногуни адабиёти классикӣ ва муосири тоҷик таълиф намудааст. "Дарвеши Деҳакӣ" ва ғайра аз ҷумлаи онҳоанд. Мирзо Аҳмадзода дар омӯзиши ҳаёт ва эҷодиёти адиб ва мутафаккири садаи -и форс-тоҷик Ҳусайн Воизи Кошифӣ саҳми арзанда дорад. Ҳаёт ва эҷодиёти ин шахсиятро таҳқиқ намуда, бадин васила масъалаҳои ахлоқи ҳамида, усулҳои давлатдорӣ ва ғайраро матраҳ намудааст. Мирзо Аҳмадзода мураттиби мунтахаби ашъори Шавкати Бухороӣ, Убайди Зоконӣ, Адиб Собири Тирмизӣ, Дарвеши Деҳакӣ, Аҳмад Мираминзода ва дигарҳо мебошад. Осор Ҷоизаҳо.
Мирзо Бобоҷонов

, Шаблон:Ордени Парчами Сурхи Ҷангӣ, 7 медал, Корманди хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон. Мирзо Бобоҷонов — ходими ҷамъиятӣ ва ҳизби коммунистӣ. Корманди хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон. Зиндагинома Мирзо Бобоҷонов 25 феврали соли 1925 ба дунё омада, зодаи шаҳри Ӯротеппа мебошад. Пас аз хатми омӯзишгоҳи педагогӣ муаллими синфҳои ибтидоӣ буд. Феврали соли 1943 ба сафи Артиши Шӯравӣ даъват шуд. Ӯ дар ҳайати дивизияи 110 тирандозии гвардияи фронти Степной дар убури дарёи Днепр иштирок кардааст. Баъд аз маҷруҳшавӣ табобат ёфта ба дивизияи 97 тирандозӣ фиристода шудааст. Дар ҳайати ин дивизия аз апрели с. 1944 то марти с. 1945 ҳамчун командири дастаи пулемётчиён ва комсорги рота хидмат менамояд. Барои корнамоиҳояш дар фронтҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ бо ордени Шараф (дараҷаи 1), ду ордени Парчами Сурхи Ҷангӣ, 7 медал мукофотонида шудааст. Аз майдони ҷанг баргашта ӯ дар зодгоҳаш Ӯротеппа ба корҳои ҷамъиятиӣ мағул мешавад, котиби якӯми кумитаи комсомолии шаҳр интихоб мешавад. Мирзо Бобоҷонов мактаби дусолаи ҳизбии назди КМ Ҳизби коммунистии Тоҷикистон ва Донишгоҳи давлатии омӯзгории ш. Душанберо хатм кардааст. Соли 1959 ӯро ба дастгоҳи КМ Ҳизби коммунистии Тоҷикистон аввал ба сифати инструктор, сонӣ-ҷонишини мудири шуъба ва дар як вақт мудири хона маорифи сиёсӣи КМ Ҳизби коммунистии Тоҷикистон таъйин мекунанд. Ӯ дар ин вазифа то соли 1989 яъне то ба нафақа баромаданаш бо самар фаъолият менамояд. Мирзо Бобоҷонов борҳо узви Кумитаи шаҳрии Душанбегии Ҳизби коммунистии Тоҷикистон, вакили мадуми дар Шӯрои халқии пойтахт, дар Шӯрои олии ИҶШС, узви КМ Ҳизби коммунистии Тоҷикистон интихоб шудааст. Аз соли 1972 Раиси шуъбаи Душанбегии ветеранҳои ҷангу меҳнат буд. Ӯ соли 1973 сазовори унвони "Корманди хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон" гардидааст. Соли 1987 хидматҳои ӯро дар ҳаракати ветеранҳои Тоҷикистон ба назар гирифта ӯро нахуст раисии Шӯрои ветеранҳои ҷангу меҳнати Тоқикистон интихоб намуданд. Яке аз ташаббускорони таъсиси ин ташкилоти ҷамъиятии ҷумҳурӣ — Шӯрои ветеранҳои ҷангу меҳнати Тоқикистон, Мирзо Бобоҷонов буданд. Соли 1992 ин марди шуҷоъ дунёи фониро падруд гуфт. 1 Ҷоизаҳо Нигаред.
Мирзо Бекматов

Мирзо Бекматов (22 августи 1924, деҳаи Зардолувак, ноҳияи Шӯрообод — 2 феврали 2021, Кӯлоб) — давлатмард ва сиёсатмадор и тоҷик, иштирокдори Ҷанги Бузурги Ватанӣ. Корманди шоистаи Тоҷикистон. Зиндагинома Мирзо Бекматов 22 августи соли 1924 дар деҳаи Зардолуваки ноҳияи Шӯроободи вилояти Кӯлоб дар оилаи деҳқон ба дунё омадааст 1. Дар синни даҳсолагӣ дар як рӯз аз падару модар маҳрум гаштааст. Дар хонаи ятимони ноҳияи Шӯрообод тарбия гирифта, ӯ бо роҳхат ба Комбинати педагогии шаҳри Кӯлоб дохил шуда ва баъди хатми он чун аълочии хониш ба техникуми роҳсозии Душанбе барои идомаи таҳсил рафтааст. Хонавода Мирзо Бекматов 8 фарзандро ҳамроҳи хамсараш, муаллимаи хидматнишондодаи ҶТ Соҷида Аккалаева ба воя расонидааст. Корнома Соли 1950 баъд аз хатми Мактаби олии КМ ВЛКСМ дар шаҳри Маскав бо дархости Кумитаи марказии Ҳизби коммунисти Тоҷикистон ба ҷумҳурӣ баргашта, дар вазифаҳои гуногуни комсомолӣ, ҳизбӣ, фарҳангӣ кор мекунад. Солҳои ба сифати ҷонишини якуми раис, раиси Комиҷроияи шаҳри Кӯлоб, аз соли 1965 то соли 1974 котиби якуми кумитаи Ҳизби коммунист дар шаҳри Кӯлоб 2, солҳои раиси Кумитаи назорати халқии вилояти Кӯлоб кор кардааст. Фаъолияти бисёрсолаи бенуқсон, хизматҳои Мирзо Бекматов дар назди Ватан аз ҷониби давлат бо мукофотҳои давлатӣ ва сипосномаю ифтихорномаҳо қадрдонӣ гардидааст. Ӯ ду маротиба намояндаи мардумӣ дар Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон интихоб шуда, инчунин иштирокдори 23-юмин Анҷумани ҲКИШ буд. Аз соли 1987 то охири умр раиси Шӯрои собиқадорони ҷангу меҳнати минтақаи Кӯлоби вилояти Хатлон, узви Президиуми Шӯрои собиқадорони ҷанг ва меҳнати Тоҷикистон ва узви Шӯрои собиқадорони ИДМ буд 3. Ифтихороту ҷоизаҳо Бо "Ордени Инқилоби Октябр" ва даҳҳо медалу ифтихорномаҳо, унвони ифтихории "Корманди шоистаи Тоҷикистон" медали ҷашнии "20-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон" қадр шудааст. Мирзо Бекматов шаҳрванди ифтихории шаҳри Кӯлоб, "Шаҳрванди фахрӣ"-и Ҷумҳурии Беларус ва Ҷумҳурии Литва мебошад. Чанд сол қабл ба Мирзо Бекматов рутбаи низомии "Полковники гвардия" дода шуд 4. Таълифот Муаллифи китобҳои "Таърихи ташкилёбии Ҳокимияти Шӯравӣ дар шаҳру ноҳияҳои гурӯҳи Кӯлоб", "Комбриг Томин", "Раиси ревком Саидҷон Назаров", қиссаи ҳуҷҷатии "Ёди он айёми пурошӯб", "Ғолибон", "Назаре ба гузаштаи айём", "По зову времени" 5, "Паҳлӯҳои зиндагӣ" ва "Умри босамар" инчунин даҳҳо мақолаҳои публитсистӣ мебошад. Даргузашт Мирзо Бекматов 2 феврали 2021 соли 2021 дар шаҳри Кӯлоб даргузашт.
Мирзо Довуд Ҳусейнов

Мирзо Довуд Боқир оғлӣ Ҳусейнов (озарбойҷонӣ:; марти 1894, Баку — 21 марти 1938) — ходими ҳизби ва давлатии озарбойҷонӣ, солҳои 1930-1933 роҳбари дараҷаи аввали ҷумҳурӣ - Котиби якуми Ҳизби коммунистии ҶШС Тоҷикистон. 1, Комиссари халқии молияи ҶШС Озарбойҷон ва ҶШФСЗ, Раиси Президиуми КМ ҲК ҶШС Озарбойҷон, Комиссари халқии корҳои хориҷии ҶШС Озарбойҷон. Зиндагинома Мирзо Довуд Ҳусейнов моҳи марти соли 1894 дар шаҳри Боку ба дунё омадааст. 21 марти соли 1938 бо қарори Коллегияи низомии Суди Олии ИҶШС (СССР) ба марг маҳкум гардида парронда шудааст. Дар соли 1958 Мирзо Довуд Ҳусейнов бо қарори Коллегияи Суди Олии ИҶШС авф шудааст. Нигаред.
Мирзо Боқӣ

Мирзо Боқӣ (Мирзоамон Боқиев; зод. 19.12.1944, деҳаи Эсизи ноҳияи Кӯҳистони Масчо) — шоир ва нависанда и тоҷик. Узви ИЖТ (аз соли 1984). Зиндагинома Хатмкардаи УДТ (ҳоло ДМТ). Пас аз хатми таҳсил дар студияи Телевизиони Тоҷикистон, редаксияи рӯзномаҳои "Маориф ва маданият", "Адабиёт ва санъат", "Омӯзгор" ва маҷ. "Маорифи Тоҷикистон" кор кардааст. Аз соли 2002 сармуҳаррири нашриёти "Бухоро". Таълифот Ба қалами Мирзо Боқӣ китобҳои "Ҳамосаи модар ва кӯдак". Асарҳои "Фурӯғи хирад" ва "Ҷовидоннома" на танҳо ҳаҷман бузурганд, балки аз ҷиҳати мазмуну мундариҷа ва мавзӯъҳо мукаммалу мураттабанд. Ин асарҳо як тарзи навҷӯию навгӯиҳои ба худ хоссе доранд, ки хонандаро ба андеша водор мекунанд, масъулияти ӯро нисбат ба ҷаҳони гузарони одамӣ ва ҷовидона будани хиради ҷаҳон фузун менамоянд, то ин ки дар торикшаби печидаи дунё гумроҳ нагардад. Муҳтавиёти осор Муҳтавиёти ин китобҳо худшиносии инсон дар моварои замин ва кайҳони беинтиҳост. Мирзо Боқӣ инсонро як вуҷуди худогоҳ, асил, офаранда, дорои иродаи мустақил, "худ"-и мустақил, ҷавҳари навъи шариф, қудрати хориқулода тавсиф намудааст. Нигоштаҳои Мирзо Боқӣ фалсафаи ахлоқӣ, дарси зиндагӣ, ойини беҳзистӣ, расидан ба дараҷаи инсони комилро доранд, масъулияти инсонро нисбат ба тақдири миллат, ватандорӣ афзун мекунанд. Мирзо Боқӣ чунин мешуморад, ки ҳеч чиз арзандатар аз озодию огоҳӣ нест, ҳеч чиз шоистатару волотар аз хирад нест. Даргузашт Мирзо Боқӣ 15 сентябри соли 2019 дар манзилаш дар шаҳри Душанбе аз олам даргузашт. Тибқи васияти шоир ӯро дар зодгоҳаш деҳаи Эсизи Кӯҳистони Масчо ба хок супурданд 1. Осор.
Мирзо Мухаммадризои Калҳур

Мирзо Муҳаммадризои Калҳур (1, Гелони ғарб, Устони Кирмоншоҳ — 19 август 1892, Теҳрон) — нависанда, шоир, хушнавис ва аз устодони хатти настаълиқ 2. Зиндагинома Мирзо Муҳаммадризои Калҳур соли 1829 дар Кирмоншоҳ таваллуд шудааст. Ӯ яке аз машҳуртарин хушависони асри -и форс ҳисобида мешавад ва ӯро аксар вақт бо устодони бузурги настаълиқ, ба монанди Миралии Ҳиравӣ ва Миръимод Сайфии Қазвинӣ муқояса мекунанд.
Мирзо Муҳаммад Фохири Макин

Мирзо Муҳаммад Фохири Макин (—1815) — ориф 1 ва шоир и форсизабони Ҳиндустон.
Мирзо Муҳаммад Рафеъи Савдо

Мирзо Муҳаммад Рафеъи Савдо (1 2 — 1781 1 3 2, Лакҳнав) — шоир и форсизабони Ҳиндустон.
Мирзо Муҳаммад Ҳайдари Дуғлот

Мирзо Муҳаммад Ҳайдари Дуғлот (август 1499, Тошканд — 1551, Кашмир) — ҳокими Кашмир, таърихнигор ва шоир и форсизабони муаллифи "Таърихи Рашидӣ".
Мирзо Муҳаммадраҳим Табиби Исфаҳонӣ

Мирзо Муҳаммадраҳим Табиби Исфаҳонӣ — пизишки форс-тоҷик, ҳакимбошии шоҳ Султон Ҳусайн, падари Абдулбоқӣ Табиби Исфаҳонӣ ва аз аъзои хонадони Ҳаким Салмон буд. Зиндагинома Вай дар зилҳиҷҷаи соли 1105 ба ин мақом мансуб шуд 1. Мирзо Муҳаммадраҳим бар шоҳ нуфузи фаровон дошт ва дасисаҳои ӯ ва соири дарборён мунҷар ба азли Фатҳалихони Доғистонӣ шуд ва дар сарнагуни Сафавиён ҳамроҳ бо Абдуллоҳхон (фармондеҳи кулли сипоҳ) нақш дошт.
Мирзо Муллоаҳмад

Мирзо Муллоаҳмад (20 феврали 1948, деҳаи Дардар, ноҳияи Айнӣ — 25 январи 2023 1, Душанбе) — адабиётшинос ва эроншиноси тоҷик, доктори илмҳои филология. Узви вобастаи АИ ҶШС Тоҷикистон. Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон.
Мирзо Низомуддин

Низом Мирзо Низомуддин ибни Мирзокамолуддини Ансори тавалудаш номаълум-вафоташ 1921 дар Бухоро. Шоири тоҷик дар Афғонистон тавалуд шудааст.
Мирзо Муҳиддин Мансурзода

Мирзо Муҳиддин Мансурзода (1862, Бухоро — 1934) — тоҷири бухороӣ, давлатмард ва сиёсатмадори тоҷик, яке аз пешвоёни ҷадидии Бухоро ва ҷунбиши ҷавонбухороиён, падари Абдулқодир Муҳиддинов.
Мирзо Наимов

Мирзо Наимов — доктори илмҳои таърих, профессор, академики АПСН Русия. Зиндагинома Фаолияти илмӣ Муаллифи зиёда аз 150 асару мақолаҳои илмӣ оид ба проблемаҳои таърихи муосири халқи тоҷик, дӯстӣ ва ҳамкории халқи тоҷик бо халқҳои дигари Иттиҳоди Шӯравӣ ва робитаҳои байналмилалии Тоҷикистон бо Русия. Осор Ҳамчунин нигаред.
Мирзо Наймон

Мирзо Наймон (Мырза-Найман) — деҳа дар ҳайати деҳистони Он-Экибели ноҳияи Навкати вилояти Ӯш, Ҷумҳурии Қирғизистон. Аҳолӣ — 1439 нафар дар соли 2023.
Мирзо Остонақул Дабирӣ

Мирзо Остонақул Дабирӣ — шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Ба гуфтаи Айнӣ дар замони таълифи "Намунаи адабиёти тоҷик" дар қайди ҳаёт будааст. Дабирӣ аз ӯ бо нисбаи "Каттақӯрғонӣ", Ҳоҷӣ Неъматуллоҳи Муҳтарам "Миёнколӣ" ёд кардаанд. Ҷузъиёти тарҷумаи ҳолаш оварда нашудааст. Зоҳиран, аз зодгоҳаш ба Бухоро омада, таҳсили илм намуда, сокини ҳамин шаҳр гардидааст. Шоири хушбаёну "суханнигори хуштақрир, тӯтии шакаргуфтори боғи ширинмақолӣ, булбули ҳазордастони гулзори хушхаёлӣ" (Муҳтарам) буд. Чанде бо тахаллуси Мино эҷод мекард, вале боз ба тахаллуси Дабирӣ баргашт. Намунаҳои ашъораш дар анвои гуногуни шеър дар тазкираҳову баёзҳо зикр шудаанд. Абёти зер аз ӯст: Мурғи дил то ба хами зулфи ту маъво дорад, Ҳаваси сунбули соро накунад, ҷо дорад. Баҳри ташрифи ту, эй сарвқади лолаузор, Ҷон ба каф ошиқи дилхаста муҳайё дорад. Зуд биштоб ба болини ман, эй сарви равон, Ҷони ман орзуи бӯси кафи по дорад. Ҷойи он аст, Дабирӣ, ки ба назми ту фалак Сарф созад ҳама, гар иқди Сурайё дорад.
Мирзо Олимов

Мирзо Раҳимович Олимов (18 июни 1935, ноҳияи Сӯх — 10 феврали 2001) — табиби варзидаи тоҷик, бунёдгузори осоишгоҳи Зумрад. Зиндагинома Мирзо Олимов 18 июни соли 1935 дар ноҳияи Сӯхи ҶШС Узбакистон дар оилаи деҳқон таваллуд шудааст. Мирзо пас аз итмоми мактаби ҳафтсола ба шаҳраки Сӯх рафту дар интернат манзил гирифт. Шароити вазнини оилавӣ ӯро маҷбур намуд, ки баъди таҳсили мактаби миёна дар колхоз ба сифати подабон ба кор дарояду пеш аз ҳама зиндагии хонаашонро дуруст кунад. Пас аз як соли кор модараш ӯро намонда, хоҳиш кард, ки таҳсилашро давом диҳад. Ба нияти пизишк шудан соли 1953 ӯ роҳи пойтахти Тоҷикистонро пеш гирифт ва соли 1959 вай Донишгоҳи тиббиро ба охир расонд. Корнома Асосгузори осоишгоҳи Зумрад Бунёди осоишгоҳ дар шаҳри Исфара бо иқдом ва ташаббуси бевоситаи Ортиқбой Қурбонов оғоз шуд, ки барои фардои дурахшон ҳамчун шаҳри курортӣ асос гардид. Декабри соли 1975 Мирзо Олимовро сардухтури осоишгоҳи байниколхозии "Зумрад" тасдиқ намуданд. Ӯ ҳамеша кӯшиш мекард, ки "Зумрад" ҷойи дӯстдоштаи мардуми Тоҷикистон гардад. Барои ин заҳматҳои зиёд кашид. Дар муддати роҳбарии ӯ биноҳои нав комат афрохт. Чойхонаи Сино, Қасри "Шифокорон" ва ахиран "Осорхонаи тибби тоҷик" 1 ба намуди осоишгоҳ ҳусни абадият бахшид. Маҳз бо шарофати кордонии Мирзо Олимов 11 километр болотар дар ҷойи хушбоду ҳаво осоишгоҳи мавсимии "Зумрад-2" ташкил ёфт ва соли 1990 аввалин беморони худро қабул кард. Осор Мирзо Олимов дар тӯли умри худ зиёда аз 50 мақалои илмӣ-оммавӣ, 3 китоби алоҳида бо номи "Курорт Исфара — санаторий Зумрад", "Меҳрномаи Сино", "Уринамуолиҷа" ва ду филми мустанаде дар ситоиши "Зумрад" эҷод намуда, дар бобати омилҳои табобатӣ, усул ва тарзи гирифтани табобатҳо, роҳҳои пешбурди ояндаи кор дар шифогоҳ таври илмӣ маслихатҳои судманд додааст. Дар ҷашни 60 — солагиаш чун эҳтиром бар кору бори "Зумрад" ва ахли кормандон ду китоби дигар бо номи "Дуои модар" ва "Ошёни булбулон" нашр шуд. Ҷоизаҳо Хидматҳои арзандаи сардухтури осоишгоҳи "Зумрад" Мирзо Олимов аз тарафи ҳизбу ҳукумат бо ордени "Байрақи Сурхи Меҳнат", медали "Барои меҳнати шоён", бахшида ба 100-солагии В. И. Ленин, "Аълочии нигаҳдории тандурустии Иттиҳоди Шӯравӣ", медалҳои ба номи Пирогов, ба номи Боткин ва ниҳоят унвони баланди соҳаи тандурустии Тоҷикистон "Ходими шоистаи сиҳатии оммаи Тоҷикистон" қадр шудааст.
Мирзо Раҳматов

Мирзо Раҳматов (1 май 1914, Ҷафр — 20 август 1998, Душанбе) — давлатмард ва дипломати тоҷику шӯравӣ. Раиси Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Точикистон. Корнома Фаъолияти корияшро соли 1925 ба ҳайси деҳқон дар хоҷагии шахсиаш оғоз кард. Колхозчии колхози "Зарбдор"-и ноҳияи Ғарм ва Ҷумҳурии Исломии Мавритания. Вакилӣ Депутати Шӯрои Олии ИҶШС (даъватҳои 4-6) ва ҶШС Тоҷикистон (даъватҳои 3-6). Узви Комиссияи марказии тафтишоти ҲКИШ, КМ ва бюрои КМ ҲК Тоҷикистон интихоб гаштааст. Ҷоизаву орденҳо Бо ордени Ленин, 4 ордени Байрақи Сурхи Меҳнат, орденҳои Дӯстии халқҳо, "Нишони Фахрӣ", медалҳо ва Грамотаҳои Фахрии Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон қадр шудааст.
Мирзо Оқохони Нурӣ

Мирзо Оқохони Нурӣ — дувумин садриаъзами Носируддиншоҳи Қоҷор. Зиндагинома Мирзо Насруллоҳхони Нурӣ (баъдан маъруф ба Мирзо Оқохон ва мулаққаб ба Эътимодуддавла) дар соли 1807 ба дунё омад. Падараш Мирзо Асадуллоҳ аз аҳолиии Нури Мозандарон ва хонадони Хоҷа Нурӣ ва ҷузъи аввалин касоне буд, ки ба ҳангоми ҷамъовари сипоҳ тавассути Оқомуҳаммадхон дар Мозандарон ба вай пайваст ва роҳи рушду тараққиро паймуд то ба мансаби "лашкарнависибошӣ" (вазири лашкар) расид. Ҳангоме, ки Мирзо Асадуллоҳхон аз дунё рафт, чанд тан аз фарзандони ӯ дар хидмати Фатҳъалишоҳ машғули анҷоми вазифа буданд, кӯчактарини онҳо Мирзо Оқохон буд. Гарчи вай навҷавоне беш набуд, аммо ба сабаби ҷавҳари зотӣ ва фитрӣ, аршаду болотар аз соирин буд. Вай дар дарбори Қоҷор оризи сипоҳ ва лашкарнависи даргоҳ гардид ва баъд аз чанде ба мансаби визорати лашкар расид.
Мирзо Салимбек

Мирзо Салимбек ибни Муҳаммадраҳим мутахаллис ба Салимӣ — таърихнигор, шоир, адиб ва давлатмарди тоҷик. Зиндагинома Дар нимаи дуюми асри 19 ва ибтидои асри 20 зиндагӣ ва эҷод кардааст. Гузаштагони Мирзо Салимбек аз Ӯротеппаанд. Мирзо Ризо барои таҳсили илм ба Бухоро омада, сокини ин шаҳр гардидааст. Чанд гоҳ дар мансабҳои расмии аморати Бухоро буда, солҳои охири умраш аз кор дур карда шуд. Аз таълифоти ӯ доир ба таърих китобе бо унвони "Кашкули Салимӣ" боқӣ мондааст, ки он доир ба таърихи Бухоро маълумоти гуногунро дар бар мегирад. Муҳимтарин хидмати Мирзо Ризо дар ҷабҳаи адабиёт ин аст, ки тазкираи "Туҳфату-л-аҳбоб фӣ тазкират-ил-асҳаб"-и Возеҳро бо "Замима"-и худаш ба чоп расонд. Дар "Замима" шарҳи ҳол ва намунаи эҷодиёти адибони давраи охири Б, чун Айнӣ, Ҳамдӣ, Мунзим, Фитрат ва дигарон, инчуннн намунаҳои осори худашро илова кардааст. Тазкираи Возеҳ бо "Замима"-и Мирзо Ризо соли 1914 дар Тошканд нашр гардидааст. Матни "Кашкули Салимӣ" низ дар Тошканд ба табъ расидааст.
Мирзо Сироҷи Ҳаким

Мирзо Сироҷуддин Ҳакими Бухороӣ — пизишк, шоир, рӯшанфикр, чандзабондон ва гардишгари тоҷик. Зиндагинома Мирзо Сироҷуддини Ҳаким соли 1877 дар Бухоро дар оилаи савдогар ба дунё омадааст. Падараш дар баробари таълим дар мактаби ибтидоӣ ба фарзандаш забонҳои аврупоиро омӯхтааст. Баъд аз худ кардани маълумоти ибтидоӣ ба тиҷорат машғул мешавад. Фаннҳои дақиқро аз худ мекунад ба омӯзиши мустақилонаи забони арабӣ ва адабиёти гузаштаамон машғул мешавад. Ба мамлакатҳои Осиёву Аврупо сафар мекунад. Дар ин вақт мақолаҳояш дар газетаи "Бухорои шариф" ва "Тӯрон" дар бораи мактаб чоп мекунад. Яке аз муассисони нахустин рӯзномаи сирф тоҷикии "Бухорои шариф" ҳам бу шумор меравад. Соли 1907 асараш "Туҳафи аҳли Бухоро"-ро таълиф мекунад. Ин асар натиҷаи сафари ӯ ба Маккаи мукаррама ва мамлоики аврупоӣ мебошад. Мирзо Сироҷ мехост бо ин асар ақибмондагии аҳли Бухороро аз пешрафтҳои замонаш дар муқоиса нишон диҳад. Сироҷи Ҳаким дар синни 36 солагӣ даргузашт. Намунае аз ашъор.
Мирзо Содиқи Муншӣ

Мирзо Содиқи Муншӣ — муншӣ, таърихнигор ва шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Мирзо Содиқи Муншӣ тахминан солҳои 1166 — 1758 дар деҳаи Ҷондори Бухоро таваллуд шудааст. Бо тахаллуси Содик шеър мегуфтааст. Хаёти шоир Мирзо Содики Мунши дар дарбори хукмронони мангит: амир Дониёл, амир Шохмурод ва амир Хайдар гузаштаааст. Як маротиба дар синни 63 солагиаш аз вазифа маъзул карда шуда ба Дарвоз бадарга карда шуда будааст. Шоир Мирзо Содиқи Мунши моҳи 1-и мухаррами таърихи 1235 ҳиҷрӣ (20-октябри соли 1819) дар Карши вафот кардааст. Мирзо Содиқи Мунши аз худ мероси гаронбахо гузоштааст, ки аз ғазалиёт, касоид, китъаот, мухаммасот, рубоиёт, фардиёт иборат аст. Маснавиҳои "Дахмаи шоҳон", "Қазову кадар", "Рафъи тумани охугир ва Хайробод", "Манзумаи Ошик шудани дарвеш ба духтаре" ва чанде ашъоре, парокандае боки гузоштааст, ки то ҳанӯз 41 нусхаи хатти он маълум аст. Газалиет дар эчодиети Содик макоми мухим ва махсусро ишгол мекунад. Ва чи тавре маълум аст аз шоир ба мо 345 газал, 14 мусаммат, 34 муаммо, 59 рубои, 20 китъа, 2 касида ва 20 фард боки мондааст Аз ғазалиёт.