ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Анафилаксия

Анафилаксия (аз - "аз нав" ва "беҳимоятӣ") — як намуди реаксияи аллергӣ, ки ҳангоми такроран ба организм ба воситаи пӯст ё мушак (на ба воситаи узвҳои ҳозима) ворид намудани баъзе моддаҳои аллергиязо ба вуҷуд меоянд. Анафилаксия дар намуди реаксияи умумӣ ё ҷузъӣ (мас., чун иллати пӯст) зоҳир мешавад. Реаксияи умумию хеле аёни организмро сактаи анафилаксӣ меноманд. Зуҳуроти гуногуни анафилаксия, аз ҷумла сактаи анафилаксӣ, дар натиҷаи истеъмоли баъзе доруҳо, неш задани занбӯри асал, орую говзанбӯр, ба роҳи нафас афтодани гарди рустаниҳо (агар баъди тадохули пештараи аллерген организм нисбат ба он ҳассос шуда бошад) ба вуҷуд меояд. Душвор гардидани нафаскашӣ, паст шудани фишори хун ва беҳушӣ аломатҳои асосии сактаи анафилаксӣ мебошанд. Ҳангоми сактаи анафилаксӣ бемор ба ёрии таъҷилии тиббӣ мӯҳтоҷ аст. Пешгирӣ Бе тавсияи духтур истеъмол накардани доруҳо (беназорат истеъмол кардани онҳо боиси баланд шудани ҳассосияти организм мегардад); агар ҳангоми истеъмоли дору ин ё он реаксияи аллергӣ (обварам, саглес ва ғайра) рӯй диҳад, албатта ба духтур муроҷиат кардан лозим аст. Бо мақсади табобати анафилаксия адреналин, эфедрин, доруҳои гормонӣ ва ғайраро кор мефармоянд. Ҳамчунин нигаред Эзоҳ Адабиёт.
Аноҳито

Аредвисура Аноҳита (авестоӣ:), Аноҳито, Ноҳид 1 — дар асотири эронии бостон, офаридаҳои мардуми ориёӣ эзид (олиҳа)-и обҳо (рӯдҳо) ва фаровонҳосилӣ, ки ба сурати дӯшизаи зебое тасвир шудааст. Дар Авесто Дар Авесто яшти 5-ум буд. Аредвисура Аноҳита пас аз лашкаркашиҳои Искандари Мақдунӣ дар Юнон ва Византия ва хушию хурсандӣ, ситораи ромишгарон ва хунёгарон аст.
Анба (мева)

Анба, манго — меваи дарахти анба. Хосияти шифоӣ Аз мева ва пусти анба илова бар туршӣ (намаккарда) ва мураббо афшурае низ дуруст мекунанд, ки дорои асари қабзкунандагӣ (нигаҳдорандагӣ) аст. Ҳамчунин ғарғараи ин афшура ба сурати омехта бо каме об барои гулудард муфид аст.
Анашкино (ноҳияи Холмогор)

Анашкино — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад. Деҳа, дар ҳайати ноҳияи Холмогор, ки дар вилояти Архангелск қарор дорад, ва ба ҳамин вилоят итоат мекунад, дохил мешавад 2. Ҷуғрофия Ин деҳа дар ноҳияе қарор дорад, ки ба ноҳияҳои Шимолгони Русия дохил мешавад.
Организмҳои анаэробӣ

Анаэробҳо — микробҳое, ки дар муҳити беоксиген инкишоф меёбанд. Анаэробҳо ду хел – воҷиб ва новоҷиб мешаванд. Анаэробҳои воҷиб дар муҳити беоксиген зиндагӣ мекунанд. Анаэробҳои новоҷиб ҳам дар муҳити оксигендор ва ҳам дар муҳити беоксиген афзоиш меёбанд (мас., қаламчамикроби рӯда, иерсинияҳо, стафилококкҳо, стрептококкҳо, шигеллаҳо ва ғайра). Анаэробҳо воҷибро, ки ангезандаҳои бемориҳои одаму ҳайвонот мебошанд, метавон ба ду гурӯҳ ҷудо кард: спорадор (кластридияҳо) ва беспора. Ба анаэробҳои спорадор ангезандаи ботулизм, сирояти анаэробӣ, кузоз мансубанд. Анаэробҳои беспора ду хел – грамманфӣ ва граммусбат мешаванд (бактероидҳо, фузабактерияҳо, вейлолнеллаҳо, пептококкҳо, эубактерияҳо ва ғайра). анаэробҳои воҷиб дар организм ҳамеша вуҷуд доранд. Онҳо як қисми микрофлораи мӯътадили одам мебошанд, вале дар мавриди фароҳам омадани шароити мусоид метавонанд боиси сар задани бемориҳои гуногун (мас., перитонит, думбали шуш ва майна, пневмония, эмпиемаи плевра, уфунат ва ғайра) шаванд. Сабаби бисёр бемориҳое, ки анаэробҳои беспора меангезанд, заиф гаштани таассури организм дар натиҷаи осебҳои гуногун, амалиёти ҷарроҳӣ, хунук хӯрдан, ихтилоли масуният (иммунитет) ва ғ. аст. Барои ҷудо намудани анаэробҳои воҷиб аз таҷҳизоти махсус, муҳити ғизоӣ, усулҳои кишти анаэробҳо ва ғ. истифода мекунанд. Ҳамчунин нигаред.
Анба

Анба, манго — як навъ дарахти ҳамешасабзи кишварҳои гарми Осиё, ки меваи ширину хушбӯ дорад 1. Тавсифоти гиёҳшиносӣ Муҳимтарин рустании ҳосилдеҳи кишварҳои тропикист. Анба дарахти сершоху барг буда, то 45 м қад мекашад. Баргаш тасмашакл ё эллипсӣ, бӯи зифтро дорад; гулаш ҷорӯбак, мевааш донакдор, сершира, хушбӯй, нордон ё ширин (вазнаш 200 – 900 г). Анба ҳазорҳо навъ дорад. Баъзе навъҳои он соле 3–4, навъҳои дигар як маротиба гул мекунанд. Парвариш Анбаро дар Ҳиндустон, Мянма, Малайзия, Покистон ва дигар кишварҳо мепарваранд. Дар Ҳиндустон тақрибан 600 ҳазор га анбазор мавҷуд аст. Дар Африқои Шимолӣ низ майдони анбазорҳо беш аз пеш зиёд шуда истодааст. Дар Америкаи Ҷанубӣ низ онро парвариш мекунанд. Ниҳоли анбаро аз рӯи тартиби 1212 ё 1414 м шинонда мешавад. Ниҳолҳои пайвандии анба соли 4–6-уми баъди шинондан ҳосил медиҳанд (ниҳоли аз тухм рӯидааш баъди 7–12 сол самар меорад). Аз ҳар га анбазор 7–15 т ҳосил гирифтан мумкин. Аз меваи анба шарбат, компот, мармелад, пюре ва хӯришҳои гуногун таҳия месозанд. Ҳамчунин нигаред.
Анбар

Анбар (— хушбӯ) — моддаи нарми хушбӯи муммонанд, ки дар аъзои ҳозимаи анбарзо ҳосил мешавад. Мувофиқи маълумоти баъзе маъхазҳо анбар мумест муаттар, ки дар кӯҳистон занбӯри асал аз гиёҳҳои хушбӯ ҳосил мекунад ва сел шуста ба баҳр меоварад. Онро ҷонвари баҳрӣ фурӯ бурда, ҳазм карда наметавонад ва гашта берун меафканад. Беҳтарини он анбарҳои ашҳаб, соро, кабуд, зард ва ғайра, навъи бадтаринаш манд ё набари сиёҳ мебошад. Хосиятҳои физикӣ Зичии анбар кгм 3, ҳарорати гудозишаш 60°С; дар об ҳал намешавад; дар равған, спирт ва эфир нағз ҳал мешавад. Аз анбари тару тоза бӯи нохуш меояд, вале ҳар қадар куҳна шавад, хушбӯтар мегардад. Корбурд Анбар бештар дар атторӣ барои тақвияти накҳат ва табхир нашудани бӯйи атр истифода мешавад. Анбар ҷузъи таркибии "анбарина" ном хушбӯӣ ва доруи машҳури қадимист. Абуалӣ ибни Сино анбарро дар муолиҷаи нуқсҳои дил, мағзи сар ва дигар бемориҳо истифода мекард. Унсурҳои таркибӣ Унсурҳои асосии анбар пайвастҳои политерпении бухорнашаванда — амбреин (%), эпикопростанол (%) ва ғ. мебошанд. Онҳо ба анбар хосияти тасбити бӯйро мебахшанд. Бӯи анбар аз пайвастҳои камбухор (камтар аз 0,3 %) — амброксид, кетонҳои сиклӣ, алдегидҳо, спиртҳо ва ғ. вобаста аст. Ҳамаи ин моддаҳо ҳангоми дар ҳаво оксид шудани амбреин ҳосил мегарданд. Анбарро аз дитерпеноидҳои бисиклии рустанигӣ, мас., аз склареола низ ҳосил мекунанд. Ҳамчунин нигаред.
Мулло Муҳаммадшарифи Бухороӣ

Анбар Мулло Муҳаммадшарифи Бухороӣ (? – 1914, Бухоро), шоир и тоҷик. Зиндагинома Дар шаҳри Бухоро ба камол расидааст. Аз чанде дониИМАндони давраш илм омӯхта, чун олиму фозили давр шуҳрат ёфтааст. Дар дарбор хидмат намекард, вале баъзан қасидаҳову мадҳияҳо менавишт. Дар васфи амир Абдулаҳад (ҳукмр. 1885 – 1910) қасидае гуфта, ба инъомҳо сазовор ва ба мансаби давлатӣ соҳиб шудааст (китобдори мадрасаи Говкушон таъйин гардид). Илмҳои давраш – фароиз, ҳисоб, арӯзу қофия, санъатҳои бадеиро хуб медонист; муаммо, луғз менавишт, дар кушоданашон низ маҳорат дошт. Намунаҳои ашъораш дар тазкираҳову баёзҳои садаи 19, дар "Намунаи адабиёти тоҷик"-и С. Айнӣ оварда шудаанд. Байтҳои зерин аз ӯст: Эзоҳ Адабиёт.
Анбарин

Анбарин (то 2012 Анбаргаз 1) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Муҷуни ноҳияи Деваштич. Аз Анбарин то маркази ҷамоат 5 км, то маркази ноҳия 20 км. Аҳолиаш 408 нафар, тоҷикон.
Анашкино (ноҳияи Череповетс, Вологда)

Анашкино — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад. Деҳа дар ҳайати ноҳияи Череповетс, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Анбарғаз

Анбарғаз — деҳа дар ҷамоати деҳоти Ғазантараки ноҳияи Деваштич. Аз Анбарғаз то маркази ҷамоат 35 км, то маркази ноҳия 36 км. Аҳолиаш 1133 нафар, тоҷикон.
Анбарзо

На видовом уровне: На родовом уровне: суша места обитания Анбарзо, гови анбарзой, кашалот 1 — ҷонварест обӣ. Бино ба таснифоти зоологӣ ба гурӯҳи китҳои дандондор мансуб аст. Намуди зоҳирӣ Дарозии анбарзои нарина 20 м (анбарзои модина то 15 м), вазнаш то 70 т (анбарзои модина то 30 т) мешавад. Анбарзо сари хеле калон (то 13 ҳиссаи дарозии тан) дорад. Сӯрохи чапи бинии анбарзо дар нӯги фук ҷойгир буда, сӯрохи рости он дар зери пӯст қарор гирифтааст. Анбарзоҳо дар пешонӣ халтаи ҳавоӣ доранд, ки барои муддати дароз дар зери об истодан хидмат мекунад. Дар байни устухонҳои ҷоғи боло халтаи калони равған (то 6 т) ҳаст, ки спермасет ном моддаи сафед захира менамояд. Ҷоғи поёни анбарзо ҷуфт дандон дорад, ҷоғи болояш бедандон аст. Боли шиноварии зери синаи анбарзоҳо паҳн ва нӯгаш муддавар буда, боли тахтапушт ба шакли кӯҳони дарозрӯя аст. Ранги анбарзо бӯр ва қаҳвагуни сиёҳ мебошад. Ҳаёт Анбарзои нарина дар ҳама уқёнусу баҳрҳои кушод (ғайр аз Арктика) ва анбарзои модина дар минтақаҳои гарм (байни 40° арзи ҷанубӣ ва 40° арзи шарқӣ) дучор меояд. Анбарзо дар ҳолатҳои муқаррарӣ бо суръати кмсоат шино мекунад. Ғизои анбарзо нармбаданҳои сарпо, калмарҳо, тюлен, парандаҳои обӣ ва моҳист. Мушакҳои анбарзо миоглобини бисёр доранд ва дар хун захира шудани дуоксиди карбон ба нафасгирии вай халал намерасонад. Бинобар ин анбарзо дар зери об то 1,5 соат истода метавонад. Ба як анбарзои нарина анбарзои модина ҷуфтӣ мешавад. Баъди моҳ бачаҳои анбарзо ба дунё меоянд, ки дарозиашон 3, м аст. Модинаҳо -сарӣ ҳамроҳ шино мекунанд. Анбарзо дар 5 сол болиғ шуда, то 50 сол умр мебинад. Корбурд То солҳои наздик анбарзо барои гӯшт, равған (т), сперматсет, анбар шикор карда мешуд. Ҳоло онро шикор намекунанд.
Анбаробод

Анбаробод — шаҳр ва маркази Шаҳристони Анбаробод, ки дар Устони Кирмони, Эрон воқеъ аст. Дар саршумории соли 2006, аҳолии он 18,590 нафар, дар 3997 оила буд. Он дар ҷанубу ғарби Ҷеруфт, ҷойгир аст. Иқтисоди маҳаллӣ ба кишоварзӣ асос ёфта, дар атрофи Анбаробод майдонҳои васеъ мавҷуданд. Дар соли 2003, Анбаробод ҳамчун як воҳиди зерминтақавӣ (шаҳристон) шинохта шуд ва аз Шаҳристони Ҷеруфт, ки ба он тааллуқ дошт, ҷудо шуд. 2 Қисми зиёди заминҳои атрофи Анбаробод биёбони даштӣ ё регӣ мебошанд, аммо дар мобайни шаҳристон ва хатсайри роҳи 91 майдонҳои васеъи кишоварзӣ мавҷуд аст, ки аҳамияти иқтисодӣ доштани ин минтақаро нишон медиҳанд.
Зирк

Зирк, зилол, зиришк, анбарборис — ҷинси буттаест аз оилаи зиркиҳо. Тавсифоти гиёҳшинохтӣ Буттаи зирк сершохи хордор, баландиаш аз 50 см то 2,5 м мешавад. Пустлохи шохаҳояш зардча ё чигарии сурхтоб. Барги дурушти бемуяк, гули зард ё норанчи, гучуммеваи сурх, зард ё сиёхи дарозруя дорад. зирк дар чойҳои санглоху буттазори сохили дарё, нишебиҳои серсангу шахи кух, фарқу арчазор (дар баландии 1000 – 4300 м аз с.б.) мерӯяд. Хосиятҳои шифоӣ Зирк давои қадимист. Бо максади табобат асосан пустлох, реша ва барги онро истифода мебаранд. Решаи зиркро бахорон ё тирамох ҷамъ меоранд. Пустлохи зирк дар давраи об давондани шохчахо (апр. – май) гундошта мешавад. Барги онро дар давраи гулшукуфт дасти мечинанд. Бояд гуфт, ки факат зирки мазруъ кимати баланди табобати дорад. зиркро Абуали ибни Сино чун доруи зардарон ва хунбанд ба калам додааст. Мувофики маълумоти "Эхёу-т-тибби Субхони" гизое, ки ба он зирк андохтаанд, хангоми зардпарвин муфид аст. Мухаммад Хусайн дар "Махзану-л-адвия" оварда, ки зирк зардаро бартараф сохта, ба кори меъдаю чигар ва дил таквият мебахшад, галаёни хунро суст мекунад, барои муоличаи бавосир муфид аст. Дар тибби мардуми аз реша, пустлоху шохчаи зирк киём тайёр мекунанд ва онро хангоми иллати узвҳои дарун, дарди по ё миён ва шикасти устухон, амрози чашм ва гуш ба кор мебаранд (онро шаб истеъмол мекунанд). Бо киёми зирк ҳамчунин табларза, радикулит, тарбод, хала, бемориҳои меъдаю руда дармон бахшида мешаванд. Чушоби хунуккардаи зиркро бинушанд, тасфи меъда ва чигарро таскин медихад, фишори баланди хунро ба эътидол меорад, хуншории узвҳои дарунро манъ мекунад, барои бавосир ва рафтани рутубат аз бачадон нофеъ аст. Самари зиркро куфта гузошта банданд, чойҳои сахтгаштаи баданро мулоим мекунад, оби меваашро бинушанд, кай ва беҳузур шудани дилро манъ месозад, тухмашро махин куфта бихуранд, захми рудахоро шифо мебахшад, исхолеро, ки аз сустии аъзои шикам ходис шуда бошад, бозмедорад. Аз реша ва чуби зирк киём тайёр мекунанд. Бо ин максад решаи зиркро бо теша тароша карда, дар дег мегиранд ва аз болояш об рехта, муддате мечушонанд. Сипас онро ба зарфи тоза гирифта хунук мекунанд. Баъди ин чушобро дубора ба дег андохта, дар оташи паст то киём шуданаш мечушонанд. Киёми зиркро ба андозаи нахуд ё гандум рузе 2 – 3 маротиба барои муоличаи устухони шикаста, дарди банду мушакхо истеъмол мекунанд. Киёми зирк давои хеле маъмул аст. Агар андак киёми зиркро дар гулоб хал карда, дар чашм кашанд ё чаконанд, рутубати онро хушк менамояд. Киёми хушки зиркро махин ос карда, чун сурма ба чашм кашанд, биноиро таквият мебахшад. Агар онро дар об хал карда он обро дар дахон гардонанд, бадтарин дарди дахон ва чушиши милки дандонҳоро шифо мебахшад. Дар тибби муосир давоҳои зиркро чун воситаи талхарон хангоми гепатитхо, гепатохолесистит, бемории санги талхадон кор мефармоянд. Бо накеъи зирк хунравиҳои баъди таваллуд ва вобаста ба илтихобро муолича менамоянд.
Анбиқ

Анбиқ — асбобест барои бо роҳи тақтир ба ҷузвҳои таркибӣ ҷудо кардани омехтаи моеъҳо. Дар А. омехтаи моеъҳоро то ҷӯшидан гарм мекунанд. Моеъҳое, ки ҳарор. ҷӯшишашон гуногун аст, аз омехта тадриҷан буғ шуда, пас аз сард шудан дар конденсатор боз ба моеъ табдил меёбанд. Дар Осиёи Миёна, Эрон, Афғонистон, Покистон ва дигар мамлакатҳои Шарқ А. чун асбоби гулобкашӣ маъмул аст. А. дар саноати хӯрокворӣ (барои ҳосил кардани равғанҳои эфир, спиртҳо ва ғайра), коркарди нефт, химияи чӯб ва ғ. низ истифода мешавад.
Анбоз (рӯзнома)

"Анбоз" (пештара "Пионери Тоҷикистон") — рӯзномаи Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон. Таърих 23 феврали соли 1932 Шӯрои Комиссариати Халқии Тоҷикистон масъалаи ҷудо кардани маблағро барои нашрияи мактабиён баррасӣ намуд. Бо пешниҳоди устод Сотим Улуғзода рӯзнома номи "Пионери Тоҷикистон" — ро гирифт. Шумораи нахустин 5 апрели соли 1932 ба табъ расид ва чанд сол бо ҳуруфи лотинӣ чоп шуд. Саҳифае ба забони русӣ ҳам дошт 1. "Пионери Тоҷикистон" солҳои 30-юми асри гузашта дар ташвиқу тарғиби маҳви бесаводии аҳолӣ – бачаҳову хонаводаҳои онҳо, саҳми худи бачаҳо дар босаводкунии калонсолон хидмат намуд. Дар бораи наврасоне менавишт, ки ба бунёдкорони қисмати тоҷикистонии Канали калони Фарғона вақти танаффуси корӣ рӯзномаву маҷалла мехонданд, алоқачии байни қитъаҳои сохтмон буданд, корҳои дигари ёрирасониро иҷро менамуданд. Солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ рӯзнома муваққатан аз нашр бозмонд. Баъди Ғалаба, 9 майи соли 1946, чопаш барқарор шуд ва шумора ба шумора дар бораи қаҳрамониву фидокориҳои бачаҳо дар солҳои ҷанг мақола чоп мекард. Ҳамзамон, мардумро ба барқарорсозии хоҷагии халқ даъват менамуд. Устод Садриддин Айнӣ бо хоҳиши ҳайати эҷодӣ барои нашрия гоҳ-гоҳ мақола менавиштанд. "Шумоён забону адабиёти модарӣ ва русро нағз омӯзед!.". Ин насиҳати устод, ки тавассути "Пионери Тоҷикистон" моҳи августи соли 1950 чоп шуд, имрӯз ҳам арзиши худро гум накардааст. Рӯзнома дар байни бачаҳо ташкилотчии корҳои судманд буд. Масалан, барои сохтани экскаватори "Пионери Тоҷикистон" соли 1959 дар байни мактабиён 20 рӯзи оҳанпораҷамъкунӣ эълон кард. Экскаватор барои Комбинати масолеҳи сохтмони шаҳри Сталинобод сохта шуд. Солҳои 60-ум аз оҳанпораи ҷамъовардаи мактабиёни собиқ шаҳри Ленинобод (ҳоло Хуҷанд) ҳайкали Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ Домулло Азизовро тайёр карда, дар шаҳр гузоштанд. Солҳои -ум низ ташаббусҳои наҷиби "Пионери Тоҷикистон" зиёд буданд. Масалан, соли 1981 иқдоми рӯзнома "Китобҳои хуб — барои бачаҳо"-ро на танҳо мактабиён, балки калонсолон, аз ҷумла адибон, дастгирӣ намуданд. Солҳои 80-ум рӯзнома ҳафтае ду маротиба ва бо теъдоди беш аз 300000 нусха ба табъ мерасид. Варианти русии он, ки адади нашраш тақрибан 20 000 нусха буд, бо шумораи тоҷикӣ дар як рӯз аз чоп мебаромад. Сармуҳаррирон Солҳои гуногун Ғ. Ализода, Қ. Муҳаммадиева, Н. Почоҷонов, А. Будкевич, Ҳ. Обидӣ, Р. Болтаев, А. Қаҳҳорӣ, В. Асрорӣ, Қ. Наимӣ, И. Раҳматов, А. Баҳорӣ, Б. Шарифов, Б. Маҳкамов, М. Ҳакимова, Г. Сафиева, Т. Нигорӣ, Ҳ. Хушқадамова, Т. Султонӣ сармуҳаррири рӯзнома буданд. 12 марти 1982 рӯзнома барои фаъолияти пурсамараш дар тарбияи наврасон бо ордени "Нишони Фахрӣ" сарфароз гардидааст. Адади нашр Аз сентябри 1991 номи "Анбоз"-ро гирифт. Адади нашраш 5000. Сармуҳаррираш Х. Ҷумъазода.
Анбори мол

Анбори мол — ташкилоте мебошад, ки нигаҳдошти мол ва хидматрасонии вобаста ба онро ба сифати фаъолияти соҳибкорӣ анҷом медиҳад. Мувофиқи шартнома анбори мол ӯхдадор мешавад бо пардохти подоши муайян молеро, ки соҳиби он барои нигахдошт супурдааст, нигаҳбонӣ кунад ва беосеб дар муҳлати дар шартнома пешбинишуда ба соҳиби мол баргардонад. Анбори мол барои тасдиқи барои нигоҳдошт қабул кардани мол яке аз ҳуҷҷатҳои зеринро дошта метавонад: Нигаред низ Қонун (дар ҳуқуқ).
Анбори озод

Анбори озод - низоми гумрукие мебошад, ки мувофиқи он моли хориҷӣ дар биноҳои махсус бидуни ситонидани боҷи гумрукӣ ва андозҳо ва бе татбиқ намудани тадбирҳои сиёсати иқтисодӣ ба ин мол ҷой дода шуда, мавриди истифода қарор мегиранд. Моли ватанӣ бошад, мутобиқи шартҳое, ки ба низоми гумрукии содирот татбиқ мешаванд, бо тартиби муайянкардаи КГ ҶТ ҷой дода шуда, мавриди истифода қарор мегиранд. Анбори озод дар асоси литсензияи мақомоти гумрукии ҶТ таъсис дода мешавад. Соҳиби анбори озод танҳо шахсони муқимӣ шуда метавонанд. Дар анбори озод мол бе муҳлати махдуд нигоҳ дошта мешавад. Бино ва ҷои дигаре, ки барои таъсиси анбори озод таъйин шудааст, бо мақсади назорати гумрукӣ бояд ба таври лозимӣ сохта шуда, дар ҳолатҳои зарурӣ бо ду василаи маҳкумкунӣ, ки яке аз онҳо бояд дар ихтиёри мақомоти гумрукии ҶТ бошад, муҷаҳҳаз гардад. 1. Нигаред низ Қонун (дар ҳуқуқ).
Анбори ғалла

Анбори ғалла — иморатест барои нигоҳ доштани ғалладона ва орд. Анбори ғалла бояд маҳсулотро аз бориш, хояндаю парандаҳо эмин дорад, барои фуровардану бор кардани ғалла ва назорати ҳолати он мувофиқ бошад. Анбори ғалла се хел мешавад: Дар ғӯла ғалларо рӯи фарш нигоҳ медоранд. Гунҷоиши ғӯла т буда, онро бештар дар ҷойҳои қабули ғалла месозанд. Ғӯла аксар дар шакли биноҳои якошёнаи бомашон нишеб ё гумбазшакл сохта мешавад. Баъзан ду долон (болоӣ ва поёнӣ) дорад. Дар анбори ғаллаи хамбадор тухми зироати гуногунро нигоҳ медоранд. Ин навъи анбор ғӯламонанд буда, аз хамбаҳои алоҳида ё бордонҳои фаршашон моил ё махрутшакл иборат аст. Анбори ғаллаи манорашакл гунбазмонанд ё росткунҷаи васеъ аст. Элеватори ғалла анбори манорашакли нисбатан мукаммал мебошад. Ғӯла ва анбори ғаллаи хамбадори бомашон нишебро, одатан, синҷкорӣ мекунанд. Бо ин мақсад конструксияҳои оҳанубетонӣ, чӯб ё оҳан истифода мешаванд, деворҳоро аз конструксияҳои оҳанубетонӣ, хишт ва дигар масолеҳи сохтмон, бомро аксар аз тахтаҳои асбестусементӣ месозанд. Анбори ғаллаи гунбазшакл низ аз конструксияҳои оҳанубетонӣ сохта мешавад. Дар ғӯла ва анбори ғаллаи хамбадори хурд ғалларо ба тавассути таҳвилнавор бор мекунанд ва мефуроранд. Дар анборҳои калон ғалларо бо таҳвилнаворе, ки дар долони боло гузошта шудааст, бор мекунанд. Барои қабули ғалла ва бо таҳвилнавор ба боло додани он дар паҳлуи анбори ғалла манора месозанд, ки чиғир, дӯли ғаллагирӣ ва мошини болобардор дорад. Ғалларо ба воситаи таҳвилнавори зеризаминии долони поёнӣ мефуроранд. Қисми зиёди ғалла худ аз худ ба таҳвилнавор мерезад; қисми боқимондаашро бо мошинҳо ҷамъ меоваранд. Барои бо таҷҳизоти гуногун қабул, тоза ва хушк карда ба анбор рехтани ғалла, инчунин дар хоҷагиҳои калон дар паҳлуи анбори ғалла манораҳои ғаллахушконӣ ва ғаллатозакунӣ месозанд. Хонаҳои анбори ғалла бо манораҳо ба воситаи таҳвилнаворҳои болоӣ ва поёнӣ алоқа доранд. Барои нигоҳ доштани ғаллаи зиёд паҳлу ба паҳлу чанд анбори ғалла месозанд. Бо мақсади напӯсидани ғалла анборро ба воситаи шахтаҳои ғалақадоре, ки дар кунгураи бом гузошта шудаанд, ё бо новаҳои дохили бино шамол медиҳанд. Ҳарорати анбори ғалларо бо ҳароратсанҷҳои электрикӣ назорат мекунанд.
Анвар, Сулаймонхоҷаи Бухороӣ

Анвар Сулаймонхоҷаи Бухороӣ (с. ва ваф. номаълум) — шоир и тоҷик. Дар тазкираҳо (мас., "Тазкират-уш-шуаро"-и Муҳтарам) аз ин шоир чун шахси баркамол ва пиронсол сухан меравад. Ҷузъиёти тарҷумаи ҳолаш дода нашудааст. Таҳсили улуми мутадовилаи мадрасагиро дар Бухоро гирифта будааст. Дар шеъру шоирӣ маҳорати баланд доштааст ва худаш ҳам дар ин боб сухан ронда, худро аз шоирони ҳамнавъаш баландтар мегирифт. Аз девони ашъор доштанаш иттилое дастрас нагардидааст. Дар тазкираҳову баёзҳои садаи 19 намунаҳои ашъораш ҷой гирифтаанд. Ин ғазал аз ӯст:.
Анвар Азизов

Анвар Азизов (Азизов Анвар Маҳмадалиевич; зод. 1982, Душанбе) — варзишгар (таэквон-до), соҳиби камарбанди сиёҳ, дан, Устоди шоистаи варзиш. Хатмкардаи Донишгоҳи Истанбул. Дорандаи медалҳои биринҷии чемпионатҳои ҷаҳон байни наврасон дар Полша, Маскав, Ҳиндустон ва чемпионатҳои ҷаҳон дар Буэнос-Айрес ва Итолиё, ду карат чемпиони ҷаҳон (Итолиё, 2001; Юнон, 2003).
Анвар Газимагомедов

Анвар Анасович Газимагомедов — футболбози русӣ, нимҳимоятгар.
Анвар Бобоев

Анвар Бобоев (1914, деҳаи Чорчироғи ноҳияи Ғарм — 1994, деҳаи Турдибобои ноҳияи Ҳисор) — пахтакор. Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ, иштирокдори Ҷанги Бузурги Ватанӣ. Зиндагинома Солҳои колхозчии хоҷагии "Тоҷикистони Сурх", сардори бригадаи пахтакории хоҷагии ба номи Дзержинскийи ноҳияи Ҳисор. Бригадааш ба гирифтани ҳосили фаровони пахта муваффақ шудааст. Ордену медалҳо Бо ордени Ленин, медалҳо ва Ифтихорномаҳои Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон сазовор гардидааст.
Анвар Ваҳҳобов

Анвар Ваҳҳобов (19 декабри 1936, Хуҷанд — 15 сентябри 2005, Душанбе) — физикдон, шимидон ва филиззшиноси тоҷик, доктори илмҳои техникӣ, профессор, барандаи Мукофоти давлатии ҶШС Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино дар соҳаи илм ва техника. Зиндагинома Пас аз хатми Институти политехникии ба номи М. И. Калинини шаҳри Ленинград, 1992-96 президенти Академияи муҳандисии Тоҷикистон, мудири кафедраи шуъба (филиал)-и Институти энергетикии Маскав дар ш. Волжск. Пажӯҳишҳо Таҳқиқоти Анвар Ваҳҳобов ба омӯзиши хосиятҳои физикию кимиёии филиззҳои ниҳоят холис ва хӯлаҳои дақиқ бахшида шудаанд. Таҳти роҳбарии ӯ бори нахуст дар ИҶШС калсий, стронсий, барий ва алюминий дар намуди холис ба даст оварда шуда, истеҳсоли саноатии алюминийи холис шурӯъ гардид. Анвар Ваҳҳобов диаграммаҳои ҳолати низоми ду ва сеҷузваи стронсий, барий, алюминийро бо дигар аносири Ҷадвали даврии унсурҳои Менделеев тартиб додааст, ки барои ба вуҷуд овардани хӯлаҳои гуногунхосият заминаи илмӣ гузоштанд. Анвар Ваҳҳобов муаллифи зиёда аз 300 асари илмӣ, 76 шаҳодатномаи муаллифӣ ва 4 монография мебошад. Таҳти роҳбарии ӯ 32 нафар рисолаҳои номзадию докторӣ дифоъ намудаанд. Ӯ узви шӯроҳои диссертатсионии Руссия ва Тоҷикистон, роҳбари Ҷамъияти хадамоти ҷумҳуриявӣ оид ба муҳофизати филиззот аз зангзанӣ, Шӯрои Президиуми Академияи байналхалқии муҳандисӣ ва Ассотсиатсияи муассисаҳои муҳандисии кишварҳои исломӣ буд. Ҷоизаҳо Бо ордени "Нишони фахрӣ" ва медалҳо сарфароз гардидааст. Осор.
Анвар Ибрагимгаджийев

Анвар Иманалиевич Ибрагимгаҷийев — футболбози русӣ, муҳофиз.
Анварпошшо

Исмоил Анвар, маъруф ба Анварпошшо ё ва табаддулоти давлатии апрели 1913-и ҷавонтуркон дар Туркия. Бо лақабҳои "Домоди халифа" ва "Наполеончики турк" машҳур буд. Зиндагинома Роҳ ба ҳокимият Соли 1903 Академияи Штаби генералии Истамбулро хатм кардааст. Моҳи феврали 1914 ба унвони "пошо" (генерал) соҳиб гардида, вазири ҳарбии Туркия таъйин шуд. Солҳои Ҷанги якуми ҷаҳонӣ сарфармондеҳи Қувваҳои мусаллаҳи Туркия буд. Дар сиёсати худ ба пантуркизм ва панисломизм содиқ буда, бо Германия ҳамкорӣ дошт. Моҳи сентябри 1918 дар Боку алайҳи болшевикон мубориза бурда, баъди шикасти Туркия дар Ҷанги якуми ҷаҳонӣ ба Германия гурехт. Аз ҳамон вақт ба муқобили ҳаракати миллии озодихоҳии туркҳо мубориза мебурд. Соли 1920 ба Москва омада, бо В. И. Ленин вохӯрд ва худро тарафдори Инқилоб вонамуд кард. Ӯ чун инқилобчии матин 1 сентябри 1920 ба Боку фиристода мешавад. Аммо нақшаҳояш дар он ҷо барор нагирифта, моҳи октябри 1921 ба Ҷумҳурии Халқии Бухоро омад. Лашкаркашӣ ба Бухоро Дар Бухоро бо қувваҳои зиддишӯравии Осиёи Миёна ва мамолики хориҷ қотеъона талош намуд. Моҳи ноябри 1921 бо кумаки қувваҳои аксулинқилобӣ ба Бухорои Шарқӣ лашкар кашид, ки он бебарор анҷомид. Баъди муҳосираи Душанбе 22 марти 1922 амири собиқи Бухоро Олимхон Анварпошшоро сарфармондеҳи нерӯҳои аксулинқилобӣ таъйин намуд, ки сабаби норозигии сардори босмачиёни маҳаллӣ Иброҳимбеки лақай гардид. Анварпошшо худро муборизи истиқлол ва озодии мусулмонони Шарқ эълон кард. Ӯ мехост бо ин роҳ қувваҳои зиддишӯравии хориҷӣ ва дастаҳои босмачиёни дохилиро муттаҳид намуда, ба мақсади ниҳоии худ ноил гардад, вале Артиши Сурх бо ёрии меҳнаткашони маҳаллӣ нақшаҳои Анварпошшоро барбод доданд. Марг Анварпошшо ҳамроҳи чанд тан ҳаммаслаконаш 4 августи 1922 дар арафаи Иди Қурбон дар задухӯрди назди деҳаи Обдараи минтақаи Кӯлоб ба қатл расид. Ҷасади ӯро дар баландии Чаган ба хок супурданд. Бо ташаббуси расмии Ҳукумати Туркия боқимондаи ҷасади Анварпошшо баъди 74 сол 31 июли 1996 ба Туркия интиқол дода шуд.