Кунҷид

Кунҷид — гиёҳи яксолаи баландиаш то 1,5 м аст. Ватани ин рустанӣ Африқо ва Осиё мебошад ва яке аз зироатҳои қадимаи Африқою Осиё ба ҳисоб меравад. Ба Осиёи Марказӣ аз Панҷоб оварда шудааст. Дар Россия парвариши кунҷидро дар охирҳои асри сар кардаанд. Дар айни замон кунҷидро асосан дар Ҳиндустон, Покистон, Чин, Бирма, Мексика ва Африқою Осиёи Марказӣ, аз ҷумла Тоҷикистон парвариш мекунанд. Ҳамчун дору тухм, баргу поя ва равғани кунҷид истифода мешавад. Баргу пояи онро дар вақти гул чида дар соя хушк мекунанд. Тухми кунҷидро дар аввали тирамоҳ ҷамъоварӣ менамоянд. Дар таркиби тухми кунҷид 48-63 % равған, 16,3-19 % сафеда ва 15,7-17,5 % карбогидридҳо мувҷуданд. Инчунин, дар таркиби тухми кунҷид витаминҳои С. А.Е ва микроунсур ва макроунсурҳои гуногун муайян шудааст. Кунҷидро аз замонҳои қадим барои муолиҷаи бемории гуногуни буня истифода мебурданд. Аз ҷумла, Абӯмансури Муваффақ фармудааст, ки симсум (кунҷид) гарм ва нарм аст андар дараҷаи аввал. Часпак буда бемории меъдаро нофеъ аст. Асали кунҷид Асали кунҷид беҳтарин ғизо баҳри шифо. Дар ҳақиқати ин намуди асал асали табиӣ ва табобатӣ аз гули гиёҳи кунҷид аст. Асали кунҷидро танҳо занбӯри асал аз дохили гули ин зироати киштшаванда, яъне шарбат (нектар)-ро метавон ҷамъ кард. Асали кунҷид рангаш зардчатоби бӯй ва мазааш форам ва ба табиати гиёҳи кунҷид хос аст. Ҳамаи хосиятҳои шифобахшии гиёҳ аз он ҷумла микро ва макро — унсур (элемент)-ҳо ва витаминҳои гиёҳи кунҷид дар таркиби асали кунҷид низ мавҷуд буда, давои якхела доранд. Бояд донист, ки афзалияти асали кунҷид дар табобат муқоиса бо равған ва тухми кунҷид дар он аст, ки равған ва тухми кунҷид дар меъда коркард шуда, дар таркибашон унсурҳои дер ҳалшаванда доранд. Асали кунҷид акси он аст. Он ғизои хушҳазм буда, давои тайёр аст. Дар меъда зуд ҳазм шуда ба хун дохил мешавад ва аз он ба бофтаҳо меравад, зеро дар таркиби худ унсурҳои дер халшаванда надорад. Асали кунҷид дар буния (организм) мубодилаи моддаҳоро ба низом медарорад. Тарзи истифодабарии асали кунҷид Тарз ва меъёри истеъмоли асали табобатӣ ҳамчун дору нисбатан ба вазн, ҳолат ва мизоҷи шахси бемор вобаста аст. Барои табобат асалро бо тариқи маҳлул истемол кунед, фоидабахш аст. Оби ҷӯшонидашударо дар ҳолати 25-30 дараҷа буданаш асалро омехта карда, истеъмол кунед шифои ҳамаи бемориҳо аст. Шири модаговро пухта, дар ҳолати 25-30 дараҷа буданаш асалро омехта карда, гарм-гарм истеъмол кунед. Бо шарбати меваҳое, ки хос ба мизоҷу маъқул ба табъи Шумо бошад, асалро омехта карда, истеъмол кунед. Холис асалро истеъмол кунед. Як қошуқ асалро кам-кам ба даҳон нигаҳ дошта, оҳиста-оҳиста фурӯ баред. Як порча коғазро бо сӯзан сӯрохҳои бисёр карда, ба он асал молед, пас тарафи асалдорро болои пӯсти бадан (қафаси сина ё тахтапушт) гузоред. Асалро бо тариқи хӯрок истифода баред. Бо як хӯрдан аз 70 грамм зиёд набошад, ки ин миқдор дар организм дар як шабонарӯз басанда аст. Меъёри истеъмоли асал ба ҳисоби се тақсим дар як шабонарӯз барои калонсолон аз 80 то 150 грамм, барои хурдсолон аз 10 то 30 грамм аст. Баъд аз шустани мӯйи сар 15 гр. асалро ба зери мӯйи сар хуб бимолед. Пас аз 30-60 дақиқа бо оби 250 гарми дошта саратонро шӯед. Ғайр аз ин ҳар рӯз 1 қошуки калон аз асали кунҷид истеъмол кунед. Дар гармоба баъд аз шустушӯ кардан 20-50 гр. асалро ба тамом аъзои банди худ бимолед. Пас аз 30-60 дақиқа шустушӯй намоед.