Материализм

Материализм — як шакли монизми фалсафӣ мебошад, ки материяро ҷавҳари асосии табиат медонад ва ҳама чизҳо, аз ҷумла ҳолати рӯҳӣ ва шуур, натиҷаи таъсири мутақобилаи моддӣ мебошанд. Тибқи ақидаи материализми фалсафӣ, ақл ва шуур маҳсул ё эпифеноменҳои равандҳои моддӣ (ба монанди биохимияи майна ва системаи асаби инсон) мебошанд, ки бидуни онҳо вуҷуд дошта наметавонанд. Ин консепсия мустақиман бо идеализм мухолиф аст, ки дар он ақл ва шуур воқеиятҳои дараҷаи аввал мебошанд, ки материя ба онҳо вобаста аст, дар ҳоле ки таъсири мутақобилаи моддӣ дуюмдараҷа аст. Материализм бо физикизм зич алоқаманд аст. Физикизм ақидае, ки ҳама чизҳо дар ниҳоят ҷисмонӣ аст. Физикизми фалсафӣ аз материализм бо назарияҳои илмҳои физикӣ ба вуҷуд омада, мафҳумҳои мураккабтари физикиро нисбат ба материяи оддӣ (масалан, вақти фазоӣ, энергия ва қувваҳои ҷисмонӣ ва материяи торик) дар бар мегирад. Ҳамин тариқ, баъзеҳо истилоҳи физикиро аз материализм бартарӣ медиҳанд, дар ҳоле ки дигарон истилоҳҳоро ҳамчун синоним истифода мебаранд. Фалсафаҳое, ки ба таври анъанавӣ бо назарияҳои илмии материализм ё физикӣ мухолифанд ва ё аз нигоҳи таърихӣ оштинопазиранд, идеализм, плюрализм, дуализм, пансихизм ва дигар шаклҳои монизмро дар бар мегиранд. Баррасӣ Материализм ба синфи онтологияи монистӣ тааллуқ дорад ва аз ин рӯ аз назарияҳои онтологӣ бар дуализм ё плюрализм фарқ мекунад. Барои тавзеҳоти ягонаи воқеияти феноменалӣ, материализм дар муқоиса бо идеализм, монизми бетараф ва спиритизм хоҳад буд. Он инчунин метавонад бо феноменализм, витализм ва монизми дуҷониба муқобилат кунад. Модияти он метавонад аз баъзе ҷиҳатҳо бо консепсияи детерминизм, ки аз ҷониби мутафаккирони равшанфикр ҷонибдорӣ мешавад, алоқаманд бошад. Муайян кардани материя Табиат ва таърифи материя – мисли дигар мафҳумҳои калидии илм ва фалсафа – баҳсҳои зиёдеро ба бор овардаанд: Андешаҳои динӣ ва рӯҳонӣ масеҳият Тибқи навиштаи Константин Гутберлет дар Энсиклопедияи католикӣ, материализм ҳамчун системаи фалсафӣ, ки материяро ҳамчун воқеияти ягона дар ҷаҳон мешуморад.. мавҷудияти Худо ва рӯҳро рад мекунад таъриф шудааст. Ба ин назар, материализмро метавон бо динҳои ҷаҳонӣ, ки мавҷудиятро ба ашёҳои ғайримоддӣ нисбат медиҳанд, номувофиқ донистан мумкин аст. 4 Танқид ва алтернативаҳо Аз физикаи муосир Рудолф Пейерлс, физике, ки дар Лоиҳаи Манҳеттан нақши муҳим бозидааст, материализмро рад кард: Заминае, ки шумо метавонед тамоми функсияи инсонро аз нуқтаи назари физика тавсиф кунед, аз ҷумла дониш ва шуурро ғайри қобили қабул аст. Ҳанӯз чизе намерасад 5 Эрвин Шрёдингер гуфт: "Шуурро бо истилоҳи ҷисмонӣ ҳисоб кардан мумкин нест. Зеро шуур комилан асосист. Онро бо ягон чизи дигар ҳисоб кардан мумкин нест. 6 Вернер Ҳейзенберг, ки принсипи номуайяниро таҳия кардааст, навиштааст: Онтологияи материализм ба хаёли он такя мекард, ки навъи мавҷудият, воқеияти мустақими ҷаҳони атрофро метавон ба доираи атом экстраполясия кард. Аммо ин экстраполяция ғайриимкон аст.. Атомҳо чизҳо нестанд. 7 Баъзе физикҳои асри 20 исбот карданд, ки материализм аз сабаби бозёфтҳои муайяни илмии охирини физика, ба монанди механикаи квантӣ ва назарияи бесарусомонӣ, хатост. Мувофиқи Гриббин ва Дэвис: Пас аз он назарияи квантии мо пайдо шуд, ки симои мо дар бораи материяро комилан тағир дод. Фарзияи кӯҳна, ки ҷаҳони микроскопии атомҳо танҳо як варианти хурдшудаи ҷаҳони ҳаррӯза буд, бояд даст кашид. Мошини детерминистии Нютон бо пайвасти сояафкан ва парадоксали мавҷҳо ва зарраҳо иваз карда шуд, ки на қоидаҳои қатъии сабабият, балки аз ҷониби қонунҳои тасодуф идора карда мешаванд. Тавсеаи назарияи квантӣ аз ин ҳам фаротар аст; он расмеро тасвир мекунад, ки дар он моддаи сахт пароканда мешавад ва ба ҷои он бо ҳаяҷонҳои аҷиб ва ларзишҳои энергияи майдони ноаён меояд. Физикаи квантӣ материализмро вайрон мекунад, зеро он нишон медиҳад, ки материя нисбат ба он ки мо боварӣ дорем, хеле камтар модда дорад. Аммо таҳаввулоти дигар бо вайрон кардани симои Нютон дар бораи материя ҳамчун пораҳои ғайрифаъол боз ҳам бештар мешавад. Ин пешрафт назарияи бесарусомонист, ки дар вактхои охир диккати васеъ пайдо кардааст. Физики машҳур ва ҷонибдори физикаи рақамӣ Ҷон Арчибалд Уилер навиштааст, ҳама материя ва ҳама чизҳои физикӣ аз ҷиҳати пайдоиши иттилоотӣ-назариявӣ мебошанд ва ин коиноти иштироккунанда аст. 11 Эътирозҳои онҳоро инчунин баъзе асосгузорони назарияи квантӣ, ба монанди Макс Планк, навишта буданд: Ҳамчун шахсе, ки тамоми умри худро ба илмҳои равшантарин, ба омӯзиши материя бахшидааст, ман метавонам дар натиҷаи таҳқиқоти худ дар бораи атомҳо ба шумо ин қадар бигӯям: ҳеҷ чиз вуҷуд надорад. Ҳама материяҳо танҳо ба шарофати қуввае пайдо мешаванд ва вуҷуд доранд, ки заррачаи атомро ба ларзиш меорад ва ин системаи офтобии атомро бо ҳам нигоҳ медорад. Мо бояд дар паси ин қувва мавҷудияти Ақли бошуур ва соҳибақлро тахмин кунем. Ин ақл матритсаи ҳама материя аст. Ҷеймс Ҷинс бо Планк розӣ шуд, ки гуфт: Коинот бештар ба фикри бузург назар ба мошини бузург монанд мешавад. Ба назар чунин менамояд, ки ақл дигар як дахолати тасодуфӣ ба олами материя нест. 1.