ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Бемористони Ибни Сино

Бемористони Ибни Сино — яке аз бузургтарин бемористонҳо дар шаҳри Душанбе Таъсис Бемористони Ибни Сино моҳи сентябри соли 2009 бо ҷалби пизишкони ботаҷриба аз кишварҳои Эрон, Олмон, Русия ва Тоҷикистон ба фаъолият шурӯъ намуд. Дар расми ифтитоҳи Бемористон Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон ва сафири Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон доктор Алиасғари Шеърдӯст ширкат ва суханронӣ намуданд. Пойгоҳи фаннӣ Ин бемористон дар маркази шаҳри Душанбе — пойтахти Тоҷикистон бино шудааст ва шомили бахшҳои ҷарроҳии дил, ангиографӣ, ҷарроҳии гурда ва роҳҳои пешоб, ёрии таъҷилӣ, амрози занон, ҷарроҳии умумӣ, ортопедӣ, ҷарроҳии тармимӣ ва пластикӣ, дандонпизишкӣ, дармонгоҳ, озмоишгоҳ, рентген ва дорухона мебошад. Бемористони Ибни Сино бо стандарти тибби аврупоӣ таъсис шуда, бо таҷҳизоти навтарини сохти кишварҳои пешрафтаи ҷаҳонӣ муҷаҳҳаз аст ва пизишкони эронӣ ва тоҷик аз усулҳои дақиқи ташхиси дастгоҳию озмоишгоҳӣ ва усулҳои навтарини дармону ҷарроҳӣ истифода мекунанд. Бахшҳои бемористон Бемористон дорои чунин бахшҳо мебошад: ангиография ва ангиопластика, ёрии таъҷилӣ,ҷарроҳии пластикӣ, ташхиси ултрасадо, эндогинекология, ташхиси рентгенӣ, дандонпизишкӣ, ултрасадои дил, эндоурология, амрози занон, ҷарроҳии дил, кардиология, эндоҷарроҳӣ, осебшиносӣ, ортопедия, дорухона ва ташхис. Пизишкон ва мутахассисони бахшҳо ба таври шабонарӯз ва рӯзҳои истироҳат омодаи хидматрасонӣ ба беморон ҳастанд. Дар ҳамаи бахшҳои бемористон бо истифода аз навтарин дастгоҳҳои замонавии муосир хидматрасонӣ дар сатҳи аврупоӣ ба роҳ монда мешавад 1. Кӯмаки беғарази Эрон Ба гузориши сомонаи Вазорати тандурустии Тоҷикистон, Абдулхалил Холиқзода, раиси ҳайати мудирони бемористони Ибни Синои Тоҷикистон дар ёддоште аз кишвари дӯст ва ҳамзабон, Ҷумҳурии Исломии Эрон ва пизишкони эронӣ барои кумак ва мусоидат дар мубориза бо вируси корона ба ин бемористон ташаккур кард.
Бемориҳои дил

Бемориҳои дил — як гурӯҳи бемориҳои марбут ба дилу раг, ки бо вайрон шудани кори муқаррарии дил пайдо мешаванд. Нигаред низ.
Бемориҳои ангалӣ

Бемориҳои ангалӣ, бемориҳои паразитӣ — касалиҳое, ки онҳоро кирмҳои паразит (гелминтҳо), содатаринҳо (амёбаҳо, лейшманияҳо, лямблияҳо, токсоплазмаҳо, плазмодияҳо ва ғайра) ва бандпойҳо (ҳашарот ва канаҳо) ба вуҷуд меоваранд. Дар организми одам тақрибан 50 намуди содатаринҳо мавҷуданд. Онҳо ангезандаи бемориҳои протозоӣ, масалан, амёбиаз, лейшманиозҳо, лямблиоз, вараҷа, токсоплазмоз ва ғайра мебошанд. Ҳашарот ва канаҳои паразит мутобиқан ангезандаи энтомозҳо ва акарозҳо маҳсуб мешаванд. Ба энтомозҳо миазҳо (узву бофтаи ҳайвоноту одамро иллатнок кардани кирминаи пашша) ва дерматозоонозҳо (бемориҳои пӯст, ки аз газидани шабуш, пашша, хомӯшак ва ғайра сар мезананд) дохил мешаванд. Ангезандаҳои бемориҳои ангалӣ муваққатӣ ва доимианд. Ангезандаҳои муваққатӣ дар табиат ё манзили одамон зиндагӣ карда, фақат барои ғизо аз чанд соат (пашша, хомӯшак, мағилмак ва ғайра) то якчанд рӯз (канаҳо) ба одамон дармеафтанд. Ангезандаҳои доимӣ дар берун ё андаруни ҷисми одам (шабуш, киҷҷаҳо, содатаринҳо) зиндагӣ мекунанд. Ангезандаҳои бемориҳои ангалӣ вобаста ба ҷойгириашон дар организм эктопаразит (берунӣ) ва эндопаразит (дарунӣ) мешаванд. Эктопаразитҳо муваққатан (пашшаҳо, ғурмагас, хомӯшакҳо ва ғайра) ё доимӣ (шабуш) дар пӯст ё мӯйи одам ҷой мегиранд. Эндопаразитҳо дар узву бофтаҳо, масалан, шуш, ҷигар, рӯда, хун, майна, мушакҳо сокин мешаванд. Паразитҳои пӯст дар қабати пӯст (канаи хоришак, кирминаи ғурмагаси меъда — дар марҳалаи аввали инкишоф), паразитҳои дарунӣ дар ҷавфи бадан, масалан, бинӣ, гӯш, даҳон, роҳи пешоб ва ғайра зиндагӣ мекунанд. Ангезандаҳои бемориҳои ангалӣ ба организми одам ба воситаи пӯст, даҳон, мақъаду маҳбал, сӯрохи пешоброҳа ва бинӣ роҳ меёбанд. Вобаста ба тарзи интиқоли ангезанда бемориҳои ангалӣ ғизоӣ, тамосӣ, интиқолӣ ва ғайра мешаванд. Ҳангоми бемориҳои ангалии ғизоӣ ангезандаҳо (киҷҷаҳо, амёбаҳо, лямблияҳо ва ғайра) ба организм дар аснои истеъмоли хӯроки бо паразитҳо сироятёфта (масалан, гӯшти бо кирминаи трихинелла ё моҳии бо кирминаи тасмакирм олуда) ё ошомидани оби ифлос ворид мегарданд. Онҳо ба организм метавонанд аз косаву табақ ва дасти ифлос низ дохил шаванд. Бемориҳои ангалии тамосӣ аз шахси бемор (ё ҳайвон), об, хок ва асбобу анҷоми рӯзгор мегузаранд (хоришак, шабушнокӣ, анкилостомидоз). Бемориҳои ангалии интиқолиро мағмилакҳо (ангезандаи лейшманиоз) ва пашшаи вараҷа паҳн мекунанд. Ангезандаи Бемориҳои ангалӣ бофтаю узвҳоро иллатӣ месозад; организмро заҳролуд карда, боиси пайдоиши аллергия ва вазнин гузаштани бемориҳои дигар мегардад: Бемориҳои ангалиро бо доруҳои бактериякуш, инчунин гемотерапия, витаминҳо ва ғайра муолиҷа мекунанд. Барои пешгирии Бемориҳои ангалӣ иҷрои чунин тадбирҳо ногузир аст: ошкор ва муолиҷа кардани беморон ва ҳомилони паразитҳо; бо роҳи дезинфексия ва дизенсексия нобуд кардани паразитҳо; ҳифзи муҳит аз пасафканди одам ва ҷонвароне, ки ангезандаи Бемориҳои ангалӣ доранд; ҳифзи одамон аз ҳуҷуми бандпойҳои паразит (истифодаи репеллентҳо, либоси муҳофиз, пашшахона) ва ғайра.
Бемориҳои дарунӣ

Бемориҳои дарунӣ — иллати узвҳои нафас, аъзои ҳозима, дилу раг, гурда, бофтаҳо, ғадудҳои усораи дохилӣ (эндокринӣ) ва мубодилаи моддаҳо. Фанни таълимӣ Бемориҳои дарунӣ ҳамчун фанни таълимӣ ("клиникаи бемориҳои дарунӣ", "тибби дарунӣ", "терапия"), ки дар донишгоҳҳои тиббӣ дарс дода мешавад. Гастроэнтерология, гематология, кардиология, нефрология, пулмонология, ревматология ва ғайра бахшҳои бемориҳои дарунӣ мебошанд. Таърихи бемориҳои дарунӣ то садаи бо таърихи тиб тавъам меояд, чунки дар давоми ҳазорсолаҳо фақат илми ҷарроҳӣ ва акушерӣ фаслҳои мустақили тиб маҳсуб мешуданду бас. Бемориҳои бачагона, занона, амрози асабу рӯҳ ва ғайра бошанд, дар таркиби бемориҳои дарунӣ боқӣ монданд. Аз ин лиҳоз Буқрот, Ҷолинус ва Абуалии Синоро метавон асосгузорони бемориҳои дарунӣ номид. Дар садаи комёбиҳои анатомияи эътилолӣ (патологӣ; тағйири морфологии узвҳоро, ки барои бемориҳои муайян хосанд, муқаррар мекунад), физиологияи эътилолӣ (қонунияти пайдоиш ва ҷараёни бемориро меомӯзад), бактериология (барангезандаи бисёр бемориҳоро кашф намуд), таҳияи усулҳои муоинаи беморон (ангуштзанӣ, гӯшкунӣ ва ғайра) барои инкишофи бемориҳои дарунӣ заминаи мусоид фароҳам оварданд. Дастовардҳои физика, кимиё, биология ва тибби назариявӣ боиси рушди бемориҳои дарунӣ гардид. Дар нимаи дуюми садаи — нимаи якуми садаи педиатрия, невропатология, психиатрия, дерматовенерология чун фасли мустақили бемориҳои дарунӣ ҷудо шуданд.
Бемориҳои асаб

Бемориҳи асб — маҷмӯи бемориҳое, ки дар силсилаи асаб ба мушоҳида мерасанд. Аломатҳои зоҳирии бемориҳои асаб ихтилоли ҳаракат. Бемориҳои узвии асаб дар натиҷаи таъсири зиёновари бактерияву вирусҳо, моддаҳои заҳрнок, обу ҳаво, киҷҷаҳо ва кирми меъда, лат хӯрдани асабҳо ва ғайра ба вуҷуд меоянд. Бемориҳои вазифавии асаб асосан дар натиҷаи таъсири манфии зиндагиву рӯзгор пайдо мешаванд. Қисми зиёди чунин бемориҳо мансуби неврозҳо — неврастения (хастагии асаб), психостения (хастагии рӯҳӣ) ва истерия (ғашён) мебошанд. Бемориҳои асабро аз рӯйи сабаб ва зуҳурот ба гурӯҳҳои зерин тақсим мекунанд: бемориҳои илтиҳобӣ — газаки пардаи майна (сарсом), мағзи сар (энсефалитҳо), ҳароммағз (миелит), майнача (серебелит), решачаҳои асаб (радикулит), асабҳои канорӣ (неврит, полиневрит); бемориҳои омосӣ — омоси пардаҳои майна (менингиома), омоси рагҳои хуни майна (ангиома, гемангиома), омоси мағзи сар ва ҳароммағз (глиома, эпендимома), омоси асабҳои канорӣ (невринома); бемориҳои хунрезӣ — хуншории майнапарда, мағзи сар ва меъдачаҳои он, ҳароммағз, камхунии майна, аневризма; бемориҳои таназзуловар (миопатия, миотония ва ғайра). Гурӯҳҳои дигари бемориҳои асаб низ мавҷуданд, ки тағйироти рӯҳиро ба амал меоваранд (ниг. Бемориҳои рӯҳӣ). Бемориҳои асабро невропатология меомӯзад.
Бемориҳои касбӣ

Бемориҳои касбӣ — касалиҳое, ки сирфан ё асосан дар натиҷаи ба организм таъсир расондани шароити номувофиқи кор ва зиёни касбӣ пайдо мешаванд. Авомил Бемориҳои касбӣ дар натиҷаи таъсири омилҳои физикавӣ, кимиёӣ ва биологӣ сар мезананд. Масалан, ҳангоми кор дар шароити фишори баланди атмосферӣ ва риоя накардани қоидаҳои гузариш аз муҳити фишори баланд ба муътадил бемории пастфишорӣ рух менамояд; шавқун ва навасон (вибратсия)-и доимӣ дар истеҳсолот боиси гӯшвазнинӣ ва бемории навасонӣ мегардад; дар натиҷаи муддати дароз фурӯ бурдани гарду чанг пневмокониоз ё дигар бемориҳои шуш ба вуҷуд меоянд; тамос бо моддаҳои радиоактив ва зери таъсири радиатсияи ионофар бемории шуоӣ инкишоф меёбад; моддаҳои кимиёӣ, масалан, заҳрҳои саноатӣ (сурб, симоб, арсен, анилин ва ҳосилаҳои он, пайвастҳои фосфор, бензин, бензол ва ғайра) муҷиби заҳролудии организм ва баъзе касалиҳои пӯст мегарданд ва ғайра. Шахсоне, ки бо беморон ё ашёи сироятёфта, инчунин бо ҳайвони касал сарукор доранд, ба бемориҳои сироятӣ (брутселлёз, сӯхтанӣ) ва ғайра гирифтор мешаванд. Такмили технология, муҷаҳҳаз гардондани истеҳсо ташкили дурусти меҳнату истироҳат, рӯзи кӯтоҳи кор дар истеҳсолоти зарарнок, ғизои шифоӣ (наҳории гарм, шир ё дигар маҳсулоти ширӣ, витаминҳо) ва ғайра боиси коҳиш ёфтани бемориҳои касбӣ мегарданд. Дар сурати риоя кардани тадбирҳои пешгирӣ ва бехатарии кор бемориҳои касбӣ рӯй намедиҳанд.
Бемориҳои кӯдакон

Бемориҳои кӯдакон — гурӯҳи бемориҳое, ки бештар дар кӯдакон дучор меоянд. Ба ҳар синни кӯдак бемориҳои муайян хос мебошанд. Дар давраи навзодӣ организми тифл ба шароити нави ҳаёт мувофиқ мешавад. Дар ин давра фаъолияти узвҳои ӯ ноустувор буда, зуд халал меёбад. Бинобар ин, дар организми кӯдак тағйироте ба амал меоянд, ки сабаби онҳо ноҷӯриҳои инкишофи ҷанин дар батн (бемориҳои модар, амрози ирсӣ ва ғайра) мебошанд. Ба сирояти микробҳо ҳассос будани кӯдакони навзод боиси тез-тез ба бемориҳои римнок, уфунии пӯст ва ноф, амрози шадиди вирусӣ ва бактериявии роҳи нафас гирифтор шудани онҳо мегардад. Дар давраи ширхорагӣ аз сабаби зиёд шудани талаботи кӯдак ба ғизо фаъолияти узвҳои ҳозима, ки ҳанӯз пурра такмил наёфтаанд, якбора меафзояд. Аз ин рӯ, кӯдаки ин синну сол тез-тез ба бемориҳои аъзои ҳозима (диспепсия, исҳоли хунин, дистрофия ва ғайра) гирифтор мешавад. Дар ҳамин синну сол бемориҳои илтиҳобии шуш (вирусӣ ва батериявӣ) ва рахит (дар натиҷаи тағзияи номураттаб ва нарасидани ҳавои тозаю нури офтоб) низ авҷ мегиранд. Дар давраи аз 1 то 3-солагӣ ва аз 3 то 7-солагӣ бинобар паст шудани титри подтанҳо, ки кӯдак аз модар гирифтааст, инчунин бо зиёд гаштани тамоси кӯдак бо ҳамсолон ва калонсолон бемориҳои сироятии шадид (сурхча, сурфакабудак, махмалак ва тарбод) зиёд мешаванд, бемориҳои марбут ба аллергия тез-тез сар зада меистанд. Дар кӯдакони аз 7 то 12-сола, ғайр аз бемориҳои шадиди сироятӣ, ихтилоли фаъолияти усораи дарунӣ, бемориҳои дил, системаи асаб ва ғайра рух менамоянд. Дар бачагони 12-15-сола ва 15-17-сола дар давраи ба балоғат расидани онҳо имкон дорад инҳирофи узвҳои ҷинсӣ ба вуҷуд ояд; дар ин синну сол тарбод, асабоният, бемориҳои дилу раг бештар вомехӯранд. Муҳофизати ҷанин ҳангоми ҳомилагӣ, ваксинатсия бар зидди бемориҳои сироятӣ (сил, гулӯзиндонак, нағзак, сурхча ва ғайра), машғулиятҳои ҷисмонӣ, обутоби организми кӯдак ва ғайра барои пешгирии бемориҳои кӯдакон аҳаммияти калон доранд.
Сурхак

Сурхак — ба гурӯҳи бемориҳои хавфноки сироятӣ дохил шуда, сабабгори фавти зиёди кӯдакон ва боиси ташвиши табибони ҷаҳон гардидааст. Барои пешгирии он бо ибтикори Вазорати тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва дастгирии созмонҳои байналмилалӣ дар саросари кишвар маъракаи Рӯзҳои миллии эмкунӣ бар зидди бемории сурхакон ва гулафшон мегузарад. Барангезандаи ин бемориҳо вирусе мебошад, ки қобилияти тавонои сирояткунӣ дорад. Аз он 90-95 фоизи кӯдакони ба бемор алоқаманд, сироят меёбанд. Зиёда аз 10 фоизи фавти кӯдакони то 5 — сола аз бемории сурхакон аст. Нишонаҳои беморӣ Беморӣ пеш аз ҳама газаки шуш, гӯш ва таъсири ҷиддӣ ба хунро ба амал меоварад. Гулафшон бемории шадиди сирояткунанда буда, дар пӯсти бадани бемор доғҳои сурх пайдо мешаванд. Он бо роҳи нафаскашӣ, атсазанӣ ва сулфа ба одамони дигар мегузарад. Ҳарчанд бачагони хурдсол бемории гулафшонро хеле сабук мегузаронанд, онҳо дар давраи беморӣ манбаи паҳншавӣ, барангезандаҳои он буда метавонанд. Бемории гулафшон хусусан ба занони ҳомила хавфи ҷиддӣ дорад, зеро вируси барангезандаи гулафшон метавонад ба тамоми узвҳои ҷанин зарари калон расонад. Зани ҳомиладори сироятёфта тифли нобино, ношунаво ва нуқсони дил доштаро таваллуд карданаш мумкин аст. Роҳҳои пешгирии ин бемориҳо Пеш аз ҳама бо мақсади паст кардани шиддати паҳншавӣ ва дар ояндаи наздик тамоман нест кардани онҳо вақти эмкунии даврагӣ бар зидди бемории сурхакон дар 12-моҳагӣ ва 6-солагӣ, барои пурра аз байн бурдани ҳар ду беморӣ дар қадами аввал маъракаи оммавии эмгузаронӣ, баъдан, тадбири ба тақвими миллӣ ворид намудани эмкунии доимӣ бар зидди сурхакон ва гулафшон амалӣ мегарданд. Тадбири эмкунӣ имкон медиҳад, ки эҳтимоли сар задани беморӣ, шароити гузаришу паҳншавии он маҳдуд карда шавад. Барои пешгирии сурхакон ва гул тадбире беҳтар аз эмкунӣ нест. Бузургтарин дастоварди тиб бар зидди сурхакон ва гулафшон эмкунист.
Бемориҳои ҷигар

Бемориҳои ҷигар — як гурӯҳи бемориҳои марбут ба ҷигар. Нишонаҳои бемории ҷигар Аҳамияти ҷигар барои организми одамӣ аз касе пӯшида нест. Тағйир дар кор ва таркиби ҷигар ба узвҳо ва системҳои гуногуни организм таъсир мегузорад. Зуҳуроти гуногун метавонанд нишонгари бемории ҷигар бошанд, ки асоситаринашон иборатанд аз:.
Бемориҳои чашм

Бемориҳои чашм — бемориҳои узвҳои чашм (пилк, аъзои ашк, косаи чашм). Тарбод, сил, сифилис, вараҷа, брутселлёз ва ғайра, инчунин ихтилоли мубодилаи моддаҳо, бемориҳои силсилаи асаб ва рагҳо, авитаминоз ва ғайра мумкин аст муҷиби бемориҳои чашм шаванд. Ин гуна бемориҳо аз таъсири механикӣ (зарбу лат), кимиёӣ (кислотаҳо, ишқорҳо) ва физикӣ (гармӣ, рӯшноӣ, афканишоти радиоактив) низ сар мезананд. Ихтилоли фаъолияти босира — наздикбинӣ, дурбинӣ ва астигматизм низ ба бемориҳои чашм тааллуқ доранд. Баъзе бемориҳои чашм, масалан, глаукома, кӯчидани тӯрпарда, харобии асаби босира, трахома ва ғайра мумкин аст боиси нобиноӣ гарданд. Бемориҳои чашмро соҳаи махсуси тиб — офталмология меомӯзад.
Бемориҳои пӯст

Бемориҳои пӯст, дерматозҳо (аз маънояш "пӯст") — номи умумии бемориҳое, ки дар сатҳи бадан ва андомҳо пайдо мешаванд. Сабаб Бемориҳои пӯст сабабҳои гуногун доранд. Такрибан 2 ҳазор бемориҳои пӯст мавҷуданд. Хусусан псориаз, экзема, нейродермит бештар паҳн шудаанд. Бемориҳои пӯст таснифи ягона надоранд. Ҳангоми тартиб додани як таснифот аз нишонаҳои пайдоиш ё ҷараёни бемориҳо истифода мекунанд (масалан, фотодерматозҳо, аллергодерматозҳо, бемориҳои занбӯруғӣ); дар мавриди таҳияи таснифоти дигар аломатҳои морфологии ҳасба (доначаҳое, ки дар пӯст медаманд) ба назар гирифта мешаванд. Дар робита ба ин, бемориҳои обилачадор (буллозӣ), кератозҳо ва ғайра мавҷуданд. Гурӯҳи нисбатан калонро бемориҳои аллергии пӯст ташкил медиҳанд (ниг. Аллергия). Онҳо зери таъсири омилҳои аллергияовари берунӣ ба вуҷуд меоянд (масалан, дерматитҳои аллергӣ, токсидермия, экземаи касбӣ ва ғайра). Омилҳои аллергияовари дохилӣ ба пайдоиши экзема, нейродермит, хоришак ва дигарон. бемориҳо мусоидат мекунанд. Аз бемориҳои сироятии пӯст бештар бемориҳои фасоддор (пиодермияҳо) ба мушоҳида мерасанд. Бемориҳои занбӯруғии пӯст низ маъмуланд (масалан, микроспория, трихофития, ҷараб). Гурӯҳи ҷудогонаи бемориҳои пӯстро бемориҳое ташкил медиҳанд, ки занбӯруғҳои хамирмояшакл ба вуҷуд меоваранд (масалан, кандидозҳо); ба ин гурӯҳ бемориҳои занбӯруғӣ (онихомикоз, эпидермофития, шукуфа) низ дохил карда мешаванд. Сабаби пайдоиши онҳо серарақӣ, кори вазнини ҷисмонӣ, риоя накардани беҳдошти шахсӣ, пӯшидани либоси номувофиқ ва ғайра мебошанд. Ба ин гуна бемориҳо дар ҳаммом, душ, ҳавзу кӯлҳо сироят ёфтан мумкин аст. Аз бемориҳои сироятии пӯст хусусан озах, моллюски сироятӣ, табхол бештар густариш ёфтаанд. Хоришак ва лейшманиоз бемориҳои маъмули ангалии пӯст мебошанд. Лейшманиоз дар ҷумҳуриҳои Осиёи Марказӣ бисёр дучор меояд. Пӯст дар мавриди баъзе бемориҳои дигар, масалан, сил, склеродермия, диабети қандӣ ва ғайра низ осеб меёбад. Баъзе бемориҳои пӯст бадфарҷом буда, то ҳол табобати онҳо ёфт нашудааст (масалан, меланома, саратон, лимфосаркома ва ғайра). Ттабобатии бемориҳои пӯст дар Тоҷикистон Дар Тоҷикистон аввалин муассисаҳои табобатии бемориҳои пӯст дар шаҳри Душанбе ва Хуҷанд таъсис ёфта будаанд. Дар таҳқиқи бемориҳои пӯст саҳми олимони ҷумҳурӣ И. И. Бондарев, А. И. Горожанина, Б. Р. Раҳматов, Исоева Е. Т., Зоиров П. Т., Исоева М. С. ва дигарон арзанда аст. Нигаред низ Эзоҳ Адабиёт.
Бенаво

Бенаво — бетӯша, фақир; мискин, нотавон, бечора.
Бен Тре

Бен Тре — яке аз билоятҳои Вилояти Вилояти Бен Тре, Виетнам аст.
Бемуҳраҳо

Бемуҳраҳо ҳашарот мебошанд; содатаринҳо 25, исфанҷҳо 5, рӯдаковокҳо 9 ҳазор, кирмҳо 20, нармбаданҳо 107, бандпойҳо (бе ҳашарот) тақрибан 79 ҳазор намудро ташкил медиҳанд. Бемуҳраҳо дар обҳои ширин, баҳру уқёнус, хушкӣ, қабати хок паҳн шудаанд; бисёрии онҳо паразити ҳайвоноту наботот мебошанд. Аҳаммияти бемуҳраҳо дар табиат хеле калон аст. Боқимондаи бемуҳраҳои қадимӣ ба таркиби ҷинсҳои таҳшинӣ дохил мешаванд. Баъзан онҳо қисми асосии ҷинси таҳшинро ташкил медиҳанд (масалан, оҳаксанг қариб пурра аз скелети бемуҳраҳои мунқариз иборат аст). Қисме аз бемуҳраҳо ё маҳсуле, ки онҳо ҳосил мекунанд, чун озуқаи инсон (масалан, асал, харчангшаклҳо, нармбаданҳо ва ғайра), хӯроки ҳайвонот, парандаҳо ва моҳиҳо, ашёи техникӣ (пиллаи кирмаки абрешим, марворид, скелети марҷонҳо ва ғайра) муҳим аст. Барои мубориза бар зидди ҷонварони зараррасон аз бемуҳраҳои паразит ва даранда истифода мекунанд. Дар байни бемуҳраҳо паразити одаму ҳайвонот низ бисёранд. Баъзе бемуҳраҳо ангезандаҳои бемориҳои сироятӣ ва паразитиро паҳн мекунанд.
Хасинто Бенавенте-и-Мартинес

Ҷоизаи Нобел дар бахши адабиёт Хасинто Бенавенте-и-Мартинес — драматурги испониёӣ. Таълифот Зиёда аз 150 пйеса дар жанрҳои гуногун: маишӣ, психологӣ, ахлоқӣ-фалсафӣ, рамзӣ ва ғайра офаридааст. Дар баъзе асарҳояш ("Шахсони маъруф", 1896; "Ғизои ҳайвоноти ваҳшӣ", 1898) нисбат ба ашрофияи ҷамъияти буржуазӣ назари манфӣ, мазамматкунанда дорад, вале дар баробари ин Бенавенте-и-Мартинес нисбат ба халқ маъюсона сухан мегӯяд, қобилияту фаъолияти онро инкор менамояд. Дар пйесаҳои беҳтаринаш — мазҳакаҳои "Манфиатҷӯйҳо" ва идомаи он "Шаҳри хушҳолу фориғбол", ки ба танқиди тамаъкории табақаи буржуазия нигаронда шудаанд, бо тарғиби такомули ахлоқӣ иктифо намудааст. Пйесаҳои дар мавзӯъҳои ахлоқӣ-фалсафӣ нигоштаи ӯ "Кадбону", "Бадбахт" ҳамин гуна хусусиятро дороянд. Солҳои 40-50 садаи бештар мазҳакаҳои дилхушкунанда эҷод намудааст. Дар соҳаи адабиёт сазовори Мукофоти Нобел гаштааст.
Бен Аффлек

Ҷоми Волпӣ барои беҳтарин нақши мардона Ҷоизаи Сезар Бенҷамин Геза (Бен) Аффлек-Болдт (англисӣ: " -) 4 ҳунарпешаи кино, ҳунарпешаи телевизион, ҳунарпешаи театр ва синамо, продюсери филм, коргардон. Бародари ҳунарпешаи амрикоӣ Кейси Аффлек Барандаи ду ҷоизаи Оскар, барои сенарияҳои филмҳо (ҳамроҳи Мэттом Дэймон), Ҷорҷ Клуни ва Грант Хеслов).
Беназир

Беназир — навъи бодиринг. Дар Институти таҳқиқоти илмии "Боғпарвар" дар натиҷаи дурага кардани навъҳои Марғелонӣ 822 ва Дамаскус рӯёнда шудааст (М. Т. Потапова). Дар ҷумҳурӣ аз соли 1994 мепарваранд (асосан дар ноҳияҳои Тоҷикистони Марказӣ). Беназир навъи намидӯст аст. Ҳосилаш ангуштшакли дарозрӯя, сабзи баланд, вазнаш 85-118 грамм. Давраи нашваш — 87 рӯз. Барои кишти Б. фасли баҳор ва тобистон мувофиқ аст (меъёри кишти тухмӣ — 5-6 кгга). Аз ҳар га 350 сентнер ҳосил медиҳад. Дар таркиби беназир 5,3 % моддаҳои хушк, 2,9 % қанд, 11,3 мг% витамини С, 68,1 мгкг нитрат мав ҷуд аст. Ба беназир тортанаккана осеб намерасонад. Ҳосили беназир барои таҳияи консерв ва очоронидан мувофиқ мебошад.
Беназоратӣ

Беназоратӣ чунин мафҳум аст, ки рафтори кӯдак ва ё наврас аз тарафи калонсолони масъул (волидайн, намояндагони қонунии ба назорат ва тарбияи кӯдак ва наврас масъул ва ё аз тарафи шахсони мансабдори масъул) назорат карда намешавад, ки дар оқибат вазифаҳои ба зиммаи шахсони масъул вогузоршуда ба таври бояду шояд нисбати тарбия, таълим ва инкишофи зарурии кӯдак татбиқ намешаванд. Боз нигаред Адабиёт Пайвандҳои беруна.
Шоҳхалил Бенаво

Бенаво. Зиндагинома Дар Ҳиндустон ба дунё омадааст. Пас аз касби камол ба Хоразм омад. Аз Хоразм ба Бадахшон сафар карда, то охири умр дар ин ҷо зиндагӣ ва эҷод намуд. Мувофиқи маълумоти тазкиранигори тоҷик Нисории Бухороӣ ("Музаккиру-л-аҳбоб") Бенаво шоири хуштабъ буд. Бо Нисорӣ дӯстӣ доштааст. Намунаҳои осораш ба тавассути тазкираҳо расидаанд. Абёти зерин аз ӯст: Ман об шудам, сароб дидам худро, Дарё гаштам, ҳубоб дидам худро. Огоҳ шудам, тамом дидам ғафлат, Бедор шудам, ба хоб дидам худро.
Бенаслии чорво

Бенаслии чорво — насл дода натавонистани чорвои калон ва моли майда. Сабабҳо Сабаби бенаслии чорво ғизои нокифоя ва пастсифат, нигоҳубини нодуруст, риоя накардани қоидаҳои бордоркунии сунъӣ ва табиӣ, касалиҳои узвҳои ҷинсӣ, сирояти ангезандаҳои трихомоноз, вибриоз, бруселлёз, аз ҳад зиёд кор фармудани ҳайвони корӣ ва ғайра мебошад. Бенаслии чорво ба синну сол ва тағйироти узвҳои ҷинсии ҳайвон низ вобаста аст, масалан, модиён баъди 17-25, модагов 14-15, бузу гӯсфанд 6-8, ва харгӯш 4-5-солагӣ дигар насл намеорАд. Нутфаи ҳайвоноти бенасл қобили бордоркунӣ нест. Сабаби бенаслии наринаи чорво бештар ғизои пастсифат, бад будани шароити парвариш, кам ба гардиш баровардани чорво ва ғайра мебошад. Барои муқаррар кардани сабабҳои бенаслии чорво. организми ҳайвон, узвҳои ҷинсӣ, нутфа, шароити парвариш, ғизодиҳӣ ва ғайраро санҷидан лозим аст. Пешгирӣ Тамоми сол ба чорво додани хӯроки хушсифат, парвариши хуб, сари вақт ва дуруст ҷуфтӣ кардани чорво (фақат пас аз болиғ шудан), дуруст санҷидани бордорӣ (дар модагов баъди 2-3 моҳи бордор кардан), расондани ёрии ветеринарӣ ҳангоми зоидан ва ғайра. Муолиҷа Табобат кардани касалии узвҳои ҷинсӣ. Ба чорвои модинае, ки майли ҷуфт шуданро надорад ё пеш чандин бор ҷуфт гашта, вале бордор нашудааст, доруҳои махсус (проверин, карбаҳолин, фолликулин, питуитрин, синэстрол, пролан) мефармоянд. Ба бачадони модаговҳои бенасл фиристодани 1-1,5 мл нутфа; бо маҳлули гарми (40-430С) глюкозаю сода (глюкоза 15 грамм, сода 3-5 грамм, об 500 мл) шустани маҳбал ва гарданаи бачадон. Ба наринаи чорвое, ки бенасл гардидааст, хӯроки серғизо, тухми мурғ, шир, равғани моҳӣ, майсаи ҷаву гандум, хамиртуруш, сабзии сурх, орди устухон, консентрати витаминҳои А, Е, Д медиҳанд.
Бене

Бенедито Лакерда Рибейро — футболбози бразилӣ, ҳамлагар.
Бенвенист, Эмил

Бенвенист Эмил, забоншиноси Зиндагинома Дар донишгоҳи Сорбонна ва дар Мактаби олии пажӯҳишҳои амалии Париж дар назди А. Мейе таҳсил кардааст. Аз соли 1937 профессор Коллеж де Франс (ба ҷойи устодаш А. Мейе мудири кафедра шуд). Аз соли 1959 то охири умр котиби илмии Ҷамъияти забоншиносони Париж буд. Бенвенист ба таҳқиқи забонҳои ҳиндуаврупоӣ (аз нуқтаи назари структурализм, ки онро яке аз равияҳои муҳим дар забоншиносӣ медонист), забоншиносии умумӣ (китоби "Масъалаҳои забоншиносии умумӣ". М.,1966; таснифи забонҳо, сохти сатҳҳои забон, сохтори ҷумла ва ғайра), таносуби тафаккур ва забон (мақолаи "Категорияҳои тафаккур ва категорияҳои забон", 1958), семантика, робитаи забон ва маданият, синтаксис (наҳв)-и муқоисавӣ ва ғайра машғул шудааст. Аксар пажӯҳишҳои Бенвенист ба масъалаҳои забонҳои гурӯҳи эронии ҳиндуориёӣ, Авесто, осори адабиёти паҳлавӣ баргардон шудаанд. Яке аз асарҳои динии будоия – "Вессантра ҷатака"-ро бо тарҷумаву тафсир чоп кардааст. Бенвенист узви чанде аз академияҳо ва ҷамъиятҳои илмии ҷаҳон буд. Осор Адабиёт.