ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Абдумаҷид Сафоев

Абдумаҷид Сафоев (Сафоев Абдумаҷид Каримович майи 1985, ноҳияи Хуросон, ҶШС Тоҷикистон) — иқтисодшинос, номзади илмҳои иқтисодӣ, дотсент. Зиндагинома Абдумаҷид Каримович Сафоев 8 майи соли 1985 дар ҷд. ба номи С.Айнии ноҳияи Хуросони вилояти Хатлон, дар оилаи деҳқон ба дунё омадааст. Миллаташ тоҷик. Соли 1992 ба мактаби миёнаи таҳсилоти ҳамагонии 10-и ноҳияи Хуросон қадам ниҳода, мактаби миёнаи номбурдаро соли 2003 хатм намудааст. Соли 2003 баъди хатм намудани мактаби миёна дар заводи пахтатозакунии ҶСШК "Файзалӣ" н. Хуросон фаъолият намуда, дар баробари ин дар маркази таълимотии "Ожонсии Инкишофи Осиёи Марказӣ"-и шаҳри Қурғонтеппа бо номи " курсҳои кӯтоҳмуддат аз забони англисӣ ва барномасозӣ – компютер гузашта, соҳиби сертификат гардидааст. Соли 2004 ҳуҷҷатҳои худро ба Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмати Тоҷикистон, ба факултети соҳибкорӣ ва менеҷмент, ихтисоси "Иқтисодчии байналхалқӣ донандаи забони англисӣ" супорида, ихтисоси мазкурро соли 2009 бо дипломи аълочӣ ва тахассуси "Иқтисодчии байналхалқӣ" хатм намудааст. Сар карда аз соли 2010 ба шуъбаи аспирантура ва магистратураи донишкадаи соҳибкорӣ ва хидматӣ Тоҷикистон дохил гардидааст. Фаъолияти илмӣ Фаъолияти кории Сафоев Абдумаҷид дар Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат ба ҳайси ассистенти кафедраи "Иқтисодиёти ҷаҳон ва бизнеси байналмилалӣ" аз соли 2009 оғоз гардидааст. Аз соли 2009 то соли 2017 дар вазифаҳои Раиси созмони ҷавонони донишкада, ассистент, омӯзгори калон, дотсенти кафедраи иқтисодиёти ҷаҳон ва бизнеси байналмилалӣ, муовини декан оид ба қисми таълимӣ ва декани факултети соҳибкорӣ ва иқтисодиёти ҷаҳон фаъолият намудааст. Дар соли 2015 рисолаи номзадии худро дар мавзӯъи "Мукамалнамоии механизми идоракунии лоиҳаҳои инвеститсионӣ (дар мисоли вилояти Хатлони Ҷумҳурии Тоҷикистон)" 1 дар Донишгоҳи миллии Тоҷикистон аз рӯи равияи иқтисодиёти минтақавӣ ҳимоя намудааст. Осор Сафоев Абдумаҷид муаллифи бештар аз 50 асару мақолаҳои илмӣ, аз ҷумла 3 монография ва ду китоби дарсӣ мебошад. Китобҳо (Монографияҳо) Китобҳои дарсӣ.
Абдумаҷид Усмон

Корманди шоистаи Тоҷикистон медали "Хидмати шоиста" Абдумаҷид Усмон Ҳакимзода — рӯзноманигор, узви ҳақиқии Академияи Телевизион ва Радиои АвруОсиё, Корманди шоистаи Тоҷикистон Зиндагинома Абдумаҷид Усмон Ҳакимзода 1 январи соли 1957 дар шаҳри Душанбе таваллуд шудааст. Соли 1979 факултети Забонҳои Шарқи Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро бо ихтисоси филолог-шарқшинос хатм намудааст. Солҳои дар Ҷумҳурии исломии Афғонистон ба сифати тарҷумон иҷрои вазифа кардааст. Солҳои дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Иттиҳоди Шӯравӣ ба сифати тарҷумони низомӣ хидмат намудааст. Фаъолияти журналистиро соли 1982 ба ҳайси муҳаррири Сардирексияи барномаҳои Телевизиони Тоҷикистон оғоз намудааст. Аз соли 1986 то соли 1996 ба ҳайси муҳаррир, муҳаррири калон, мудири шуъба, муовини сармуҳаррири Идораи барномаҳои иттилоотӣ ва ҷамъиятӣ-сиёсии Телевизиони Тоҷикистон фаъолият кардааст. Аз соли 1996 то 2004 ба сифати сармутахассис ва машваратчии калони Хадамоти матбуоти Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон иҷрои вазифа кардааст. Солҳои дар вазифаи сармуҳаррири идораҳои иттилотӣ, сиёсӣ ва муовини директори Телевизиони Тоҷикистон фаъолият дошт. Бо қарори Ҳукумати ҶТ 1 марти соли 2006 ба вазифаи муовини директори Муассисаи давлатии "Телевизиони Сафина" таъйин карда шуд. 3 ноябри соли 2008 бо қарори Ҳукумати ҶТ ба вазифаи директори Муассисаи давлатии "Ҷаҳоннамо" таъйин гардид. Муаллифи як силсила барномаҳои телевизионӣ ва филмҳои ҳуҷҷатӣ. Дар шабакаҳои телевизионии С, РТР Федератсияи Русия ва "Ал-Ҷазира" ихтисосашро такмил додааст. Ҷоизаҳо.
Абдумуталлиб Абдусатторов

Абдусатторов Абдумуталлиб (25 декабр 1947, шаҳри Исфара — 20.06.2002, ҳамон ҷо) иқтисодшинос, узви вобастаи Академияи муҳандисии ҶТ. Аз оилаи хизматчӣ. ИПТ, Академияи хоҷагии халқи Шӯрои Вазирони СССР дар шаҳри Москва. Абдусатторов фаъолияти кориашро аз корхонаи сохтмону роҳсозии 5 ш. Душанбе ҳамчун устои роҳ, прораб, сармуҳандис оғоз намудааст. Сармуҳандиси идораи сохтмони асосии кумиҷроияи ш. Душанбе, ҷонишини раиси идораи дар ҶТ будаи бонки саноату сохтмони СССР, раиси садорати "Тоҷикпромстройбанк", сипас бнки саҳҳомиву тиҷоратӣ ва саноату сохтмони Тоикистон "Ориёнбонк". Дар бораи зиндагиномаи Абдусатторов таърихшинос А.Азимов бо номи "Шарораи меҳр" (Душанбе, 1997) таълиф кардааст. Ба ифтихори Абдусатторов дар маҷмааи фарҳангиву тиҷоратии "Ориён"-и шаҳр лавҳаи ёдгорӣ гузошта шудааст.
Абдумаҷид Қодиров

Абдумаҷид Қодиров (20.05.1929 - 22.03.1997, Хуҷанд) - таърихнигор, доктори илми таърих, профессор.
Абдуназар Каримов

Абдуназар Абдураҳимович Каримов (16.07.1965, деҳаи Навободи ноҳияи Фархор — 12.07.2006, ноҳияи Фархор) — сиёсатшинос, номзади илмҳои сиёсӣ, дотсент. Зиндагинома Соли 1990 факултети географияи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченкоро хатм кардааст. Солҳои муаллими мактаби таҳсилоти умумии 25 ш. Душанбе, аспиранти кафедраи сиёсатшиносӣ, ассистент, муаллими калони кафедраи сиёсатшиносӣ, муовини декани факултети таърих оид ба тарбия, декани факултети таърихи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ буд. Муаллифи зиёда аз 30 мақолаҳои илмӣ ва илмию методӣ мебошад. Оид ба масъалаҳои ташаккулёбии сиёсати экологӣ кори илмӣ бурдааст.
Абдуназар Раҳмонқуллов

Абдуназар Уралович Раҳмонқуллов (18.01.1966) ноҳияи Мастчоҳ, вилояти Суғд) — олим, омӯзгор, номзади илмҳои филологӣ, дотсент. Зиндагинома Соли 1992 ДДОЛ ба номи С.М.Кировро хатм кардааст. Ихтисос муаллими забон ва адабиёти ӯзбек. Солҳои 1992-1993 — Лаборанти кафедраи забоншиносии ӯзбек факултети филологияи ӯзбек ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 1993-1996 — Муаллими кафедраи забоншиносии ӯзбек факултети филологияи ӯзбек ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 1998-2007 — Ноиб декани шӯъбаи ғоибонаи факултети филологияи ӯзбек ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 1999-2000 — Сармуаллими кафедраи забоншиносӣ ӯзбек факултети филологияи ӯзбек ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 2002-2012 — Дотсенти кафедраи усули таълими забон ва адабиёти ӯзбек факултети филологияи ӯзбек ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 2012-2016 — Дотсенти кафедраи забон ва адабиёти ӯзбек ва методикаи таълими он-и факултети филологияи ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Аз сентябри соли 2016 то ҳоло — Дотсенти кафедраи забон ва адабиёти ӯзбек ва методикаи таълими он дар факултети филологияи ӯзбеки Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров.
Абдуназар Ҳақназаров

Абдуназар Ҳақназаров (01.05.1945, деҳаи Лангараки н. Рашт) - таърихнигор, доктори илми таърих. Зиндагинома Соли 1969 Университети давлатии Тоҷикистонро фаъолият намуда, давоми беш аз чил сол вазифаҳои муаллим, муаллими калон, дотсенти кафедраи таърих, раиси иттифоқҳои касабаи донишгоҳ, сарнозири шуъбаи таълим, роҳбари шуъбаи магистратураро иҷро кардааст. Ковиши илмиаш асосан ба масъалаи муборизаи мардуми тоҷик алайҳи истилоҳгарони араб бахшида шудааст, сари ин мавзӯъ таълифоти ҷолиб ба хидмат овардааст. Ҳамзамон мавриди таърихи маданияти аҷдодии кишоварзии тоҷик, ҳаёти мардумамон дар даврони навин низ асару мақолаҳо зиёд навиштааст. Осор.
Абдуназар Хисрав

Абдуназар Хисрав - вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати.
Абдуннабӣ Фахруззамонии Қазвинӣ

Абдуннабӣ Фахруззамонии Қазвинӣ (1; садаи — садаи) — шоир ва адиби форс-тоҷик. Зиндагинома Дар зодгоҳаш — Қазвин илмҳои мутадовилаи замонашро омӯхт ва ба шеъру шоирӣ дар синни камолот майлу рағбат пайдо намуд. Дар 19-солагӣ ба Машҳад омад ва аз он ҷо ба Ҳиндустон рафт. Ба шаҳрҳои Лоҳур, Кашмир сафар кардааст. Соли 1619 дар шаҳри Патна ба дарбори Сардорхон Хоҷа Ёдгор роҳ ёфт. Осори боқимонда Аз Абдуннабӣ то замони мо осори манзуму мансур боқӣ мондааст. Дар навъҳои адабии шеъри адабиёти форс-тоҷик — рубоӣ, ғазал, қаси- да ва ғайра бо тахаллусҳои "Иззатӣ" ва "Набӣ" шеърҳо эҷод кардааст. Яке аз муҳимтарин асарҳои Абдуннабӣ тазкираи "Майхона" мебошад. Мувофиқи маълумоти тазкираҳо Абдуннабӣ ҳофизаи хубе дошта, қиссаву ривоятҳои бисёри халқиро медонистааст. Ин қиссаву ривоётро ӯ дар китобе бо номи "Наводиру-л-ҳикоёт" (номи дигараш "Баҳру-н-наводир"; таълифаш 1632) ҷамъ овардааст. Ба қалами ӯ асарҳои мансур бо номи "Дастуру-л-фусаҳо", "Тироз-ул-ахбор" низ тааллуқ доранд.
Абдунаим Бобоев

Бобоев Абдунаим (1 августи 1936, ҷамоати деҳоти Ёваи ноҳияи Хуҷанд) — духтури муолиҷагар, доктори илми тиб, профессори, Аълочии тандурустии Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи факти муолиҷавии Институти давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино. Ходими хурди илмӣ, мудири лаб. беҳдошти меҳнат ва мудири шуъбаи гигиенаи Институти таҳқиқоти илмии эпидемиология ва беҳдошт, профессориессори кафедраи беҳдошти умумӣ ва мудири кафедраи беҳдошти умумӣ ва экология, ҳамзамон солҳои декани факти пешгирии бемориҳои ДДТТ буд. Оид ба масъалаҳои беҳдошти меҳнат ва физиологияи одамоне, ки дар шароити иқлими гарм кор мекунанд, зиёда аз 90 мақолаи илмӣ ва доир ба масоили муҳимми беҳдошти меҳнат ва ҳифзи муҳити зист зиёда аз 40 тавсияи методӣ ба табъ расондааст. Муаллифи 4 китоби дарсӣ. Таҳти роҳбарии Бобоев 3 нафар рисолаҳои докторӣ ва 25 нафар рисолаҳои номзади илмро дифоъ намудаанд. Осор.
Абдуннабӣ Завқӣ

Абдуннабӣ Завқӣ (қарни) — шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Шахси таҳсилкарда, огоҳ аз улуми динӣ будааст. Дар манбаъҳои адабӣ ӯро устоди комили шеър тавсиф намудаанд. Ғазалу қасида месурудааст. Дар як қасидааш таърихи сохта шудани бинои масҷидеро дар Кӯлоб ва ояҳоро аз Қуръон овардааст. Абёти зер намунае аз навиштаҳои ӯст: Малоф, наргиси берангубӯ, ту бо гули сурх, Ки ҳаст мазҳари анвори Мустафо гули сурх. Чӣ сон ба рутбаи файзаш расад дигар, ар боз Диҳад ба гулшани ҷон бӯи Муртазо гули сурх. Агарчи лолаву райҳон муфарриҳи дилҳост, Бувад ба чашми яқин нури дидаҳо гули сурх.. Зи сайри ӯ ҳамаро ғунчаи мурод шукуфт, Ба кори бастаи мардум гиреҳкушо гули сурх. Ба мавсимаш ҳама халқи надида дида шаванд, Ки ҳаст сурати ҷоми ҷаҳоннамо гули сурх.
Абдураззоқ Махдум

Махдум Абдураззоқ (соли таваллуд ва вафот номаълум) — хушнавис ва хаттоти тоҷик (охири садаи – аввали садаи). Зиндагинома Зодгоҳаш Шош. Дар навиштани анвои хати арабӣ маҳорати баланд дошта, осори классикони адабиёти форс-тоҷикро китобат кардааст. Аз намунаи осори китобаташ то имрӯз маҷмӯаҳои ашъори "Девони Юсуф" (китобаташ 1908, таҳти рақами 902), "Девони Фирӯз" (китобаташ 1908, таҳти рақами 3442) ва "Гулистон"-и Саъдии Шерозӣ (китобаташ 1904, таҳти рақами 7768) боқӣ мондаанд, ки дар Ганҷинаи дастнависҳои шарқии Институти шарқшиносии АИ Ҷумҳурии Ӯзбекистон маҳфузанд.
Абдурраззоқи Боштинӣ

Абдурраззоқ ибни Шиҳобуддини Фазлуллоҳи Боштинӣ — аввалин амири сарбадорони Хуросон. Лақаби "Аминуддавла" доштааст. Зиндагинома Дар дарбори хони муғул Абусаидхон шуғли девонӣ дошт. Абдураззоқ шахси нерӯманду ҷанговар буд. Хони муғул Абусаидхон қабл аз маргаш барои ҷамъ кардани амвол аз вилояти Кирмон Абдураззоқро ба унвони намоянда фиристод, лек Абдураззоқ хирочи ҷамъкардаро барои худ харҷ кард ва ба зодгоҳаш Боштин баргашт. Марги Абусаидхон ӯро аз ҷазо халос кард. Пас аз ин Абдураззоқ вазъияти мардуми шӯридаро фаҳмида, бар он сарварӣ кард ва ин шӯриш номи "қиёми сарбадория" ё тоифаи "Сарбадорон"-ро гирифт. Шӯриши "Сарбадорон" бо сардории Абдураззоқ хеле низом пайдо карда, овозаи он саро-сари Хуросон паҳн шуд. Абдураззоқ соли 1337 Сабзаворро тасарруф карда, ба маркази давлати нави худ табдил дод. Дар кӯтоҳтарин муддат Родкон, Ҷувайн, Исфароин, Ҷоҷарм ва шаҳрҳои атрофро яке паси дигаре гирифт. Тақрибан дуюним сол дар сари қудрат қарор дошт ва ниҳоят аз тарафи бародараш Ваҷеҳуддини Масъуд кушта шуд. Сабаби қатли ӯро муаррихон натиҷаи ифрот ва фасод донистаанд.
Абдуразоқ Салимзода

Абдуразоқ Салимзода - рӯзноманигори тоҷик.
Абдурасул Ҳомидов

Абдурасул Абдуқодирович Ҳомидов (2.11.1962, ноҳияи Ҷаббор Расулов) — омӯзгор, номзади илмҳои таърих. Зиндагинома Соли 1985 факултаи таърихи Донишгоҳи давлати омӯзгори Ленинобод ба номи С.М. Кировро хатм кардааст. Ихтисос, таърих ва педагогика. Пайвандҳо Кафедраи методикаи таълими таърих ва ҳуқуқ. Ҳомидов Абдурасул Абдуқодирович.
Абдурасул Насимов

Насимов Абдурасул Нишанкулович - ҳуқуқшинос, узви Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон Зиндагинома Насимов Абдурасул Нишанкулович 24 октябри соли 1970 дар ноҳияи Ҷалолиддини Балхӣ таваллуд шудааст. Миллат: ӯзбек. Соли 2007 Донишкадаи андоз ва ҳуқуқи Тоҷикистонро хатм намудааст. Ихтисос: ҳуқуқшинос.
Абдурраззоқи Лоҳиҷӣ

Мулло Абдураззоқ Алӣ ибни Ҳусайни Лоҳиҷӣ, мутахаллис ба Файёз — шоир ва донишманди форс-тоҷик, намояндаи мактаби фалсафаи Исфаҳон ва ҳикмати мутаолиҳаи Эрон Зиндагинома Яке аз шогирдон ва домоди Садруддини Шерозӣ. Абдураззоқ Лоҳиҷӣ улуми замонаашро дар Мароға омӯхт, сипас ба маркази ҳавзаи илмии аҳди Сафавия — Исфаҳон омада, ба омӯзиши улуми ақлию нақлӣ пардохт. Ҳикмати мутаолиҳаро аз Садруддини Шерозӣ омӯхт. Масоили асосии ҳикмати машшоъ ва ишроқро хуб медонист ва муҳаққиқи машҳури илми калом низ шуда буд. Дар шоирӣ низ қувваозмоӣ кардааст. Шеър ҳам менавишт. Ин абёт аа ӯст: Вақте ки тарки пиру устод диҳем, Омӯхтаҳоро ҳама аз ёд диҳем. Бо ҷоми майи дусола дар майкадаҳо Номуси ҳазорсола барбод диҳем. Таълифот Абдураззоқ Лоҳиҷӣ асарҳои бисёре таълиф намудааст, ки муҳимтаринашон "Шавориқ", "Таълиқот бар шарҳи ишорот" ва "Гавҳари мурод" мебошанд. Шарҳу ҳошияҳои бисёре ба осори пешгузаштагону ҳамасронаш дорад. Яке аз онҳо "Ҳошия бар ҳавошии Урфӣ бар таҷрид" ном дорад. Бино ба маълумоти муҳаққиқон, ашъори Абдурразоқи Лоҳутӣ ба сабки Соиби Табрезӣ шабоҳати зиёд доштааст. Гавҳари мурод "Гавҳари мурод" роҷеъ ба илми калом баҳс мекунад. Муаллиф дар он масъалаҳои асолати моҳият ва вуҷудро шарҳ дода, ба баёни афкори ирфонӣ мепардозад ва таносуби маърифати зоҳирию ботиниро таҳқиқ намуда, навъҳои гуногуни кашфу завқи тасаввуфиро мавриди баррасӣ қарор медиҳад. Аз мазмуни ин асар чунин бармеояд, ки Абдураззоқ Лоҳиҷӣ ба ҳикмати ишроқу афкори тасаввуфӣ бештар майл дошта, шеваи онҳоро аз ақоиди аҳли назар (машшоиён) дар дарки ҳақиқат муассиртар медонистааст. Ӯ дар "Гавҳари мурод" дар ин бора менависад: "Одамиро ба Худои таоло ду роҳ аст — яке роҳи зоҳир ва дигаре роҳи ботин. Роҳи ботин роҳест, ки аз он ба Худо тавон расид. Роҳи зоҳир роҳест, ки ба-д-ӯ Худойро тавон донист. Аз донистан роҳ бисёр аст то расидан. Таййи тариқаи ботин суубат дорад, вале роҳи зоҳир, ки роҳи истидлол бошад барои ҳамаи уқало маълум аст". Таълимот Дар фалсафа Абдураззоқ Лоҳиҷӣ таълимоти устоди худро пайравӣ карда, қоил ба ҳақиқати вуҷуд ва ваҳдати ҳақиқати он будааст. Дар осори фалсафиаш масоили иллату маълул, исботи ташкики (гумон) хоси вуҷуд, шиддату заъф ва ғайраро баррасӣ намудааст. Дар "Шавориқ" роҷеъ ба навъҳои ҳаракат таваққуф намуда, ҳаракати ҷавҳариро инкор кардааст. Дар ин бора ӯ менависад: "Ҳаракат дар мақулаи гавҳар мумкин нест, чун ҷавҳар зоти ҷисм аст ва ҳаракат дар зотиёт ҷоиз набошад". Дар ҳамин асараш Абдураззоқ Лоҳиҷӣ назари машшоиён, ишроқиён, мутакаллимон ва орифонро доир ба мавҷудияти олами барзах, сувари муртасима, нақши қувваи воҳима ва хаёл дар ҷараёни маърифат баён намудааст. Абдураззоқ Лоҳиҷӣ дар солҳои охири фаъолияташ дар мактаби Исфаҳон аз "Шавоҳид-ур-рабубия" ва "Мабдаъ ва маод"-и Мулло Садро ва "Шарҳи ҳикмати ишроқ" ба шогирдон дарс мегуфт. Шогирдони бисёре тарбия намудааст, ки Қозӣ Саиди Қумӣ аз машҳуртарини онҳо мебошад.
Абдурасул Раҳмонов

Абдурасул Раҳмонов (Раҳмонов Абдурасул Абдуқодирович сентябри 1956 1) — донишманди соҳаи астрофизика.
Абдураззоқ Раззоқов

Абдураззоқ Ашурович Раззоқов (26.03.1972, д. Ёрии н. Панҷакент) — олим, риёзидон, номзади илмҳои педагогӣ, дотсент, шоир, рӯзноманигор, узви Конфедератсияи байналмилалии Иттифоқи журналистони Тоҷикистон. Зиндагинома Баъди хатми мактаби миёнаи 9-и зодгоҳ соли 1989 ба ҳамин мактаб фаъолияти меҳнатиро оғоз намудааст. Соли 1990 ба шуъбаи рӯзонаи факултети математика, ихтисоси математика-информатикаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ дохил шуда, онро соли 1995 хатм кардааст. Аз соли 1999 узви шурои олимон ва муҳаққиқони ҷавон дар назди Кумитаи кор бо ҷавонони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, Солҳои 1998–2003 ҳамчун ассистент, аз соли 2003 муаллими калони кафедраи геометрия, солҳои 2001-2011 муовини декани факултети математика оид ба таълим фаъолият кардааст. Солҳои 2006-2011 ҳамчун аввалин эдвайзер, ташкилкунанда ва танзимгари ҳуҷҷатҳои Низоми кредитии таҳсилот дар ДДОТ ба номи Садриддин Айнӣ дар симои факултети математика мебошад. Соли 2011 зери роҳбарии Узви вобастаи АТТ, доктори илмҳои педагогӣ, профессор Нугмонов М. рисолаи илмии худро дифоъ намудааст. Солҳои 2011-2015 котиби Шурои таълимӣ-методии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, солҳои 2011-2013 ва боз такроран солҳои 2017-2017 вазифаи мудирии кафедраи геометрияро ба уҳда дошт. Аз соли 2013 ба вазифаи декани факултети математика таъин шуда, аз 20.02.2017 то ҳол ба ҳайси мудири кафедраи Методикаи таълими математика Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ фаъолият дорад. Муаллиф, мусанниф, мураттиб, муқарриз ва муҳаррири беш аз 60 китобу дастурҳои илмиву адабиву соҳавӣ буда, беш аз 345 номгӯйи мақолаҳои илмиву методиву оммавиаш дар матбуоти даврӣ чоп ва тавассути садову симо пешкаши мардум гаштааст. Ҳамчун шоир якчанд маҷмуаҳои шеърӣ ба чоп расонидааст, ки "Хонаи умед", "Дурахши ишқ", "Эй ишқ, эй қиёмат", "Баёзи риёзӣ", "Шукрона", "Баҳори ишқ" "Замзамаи диёру ишқ", "Нӯшбоди Хайём" аз ҷумлаи онҳоянд. Бо ифтихорномаи Кумитаи кор бо ҷавонони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон бо ифтихорномаҳои Вазорати Маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Донишгоҳ сарфароз гардонида шудааст. Осор Пайвандҳо Энсиклопедияи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ.
Абдурасул Сатторов

Абдурасул Эшбекович Сатторов (18. 03. 1950, ноҳияи Ҷилликули вилояти Хатлон) — риёзидон, номзади илмҳои физика ва математика, дотсент. Зиндагинома Солҳои 1966–1971 дар факултети математикаи Донишкадаи давлати омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т.Г. Шевченко таҳсил намудааст. Солҳои 1971–1972 ассистенти кафедраи асосҳои истеҳсолот, 1972–1974 ассистенти кафедраи геометрияи донишкадаи номбурда, 1974–1978 коромӯзи илмӣ ва аспиранти Донишгоҳи давлатии шаҳри Қазон (Федератсияи Россия) буд. Солҳои 1978– 1993 ҳамчун муаллими калон ва дотсенти кафедраи геометрия, ҳамзамон 1984–1988 муовини декани факултети математикаи донишкадаи омӯзгории пойтахт оид ба таълим кор кардааст. Солҳои 1993–1997 вазифаи мудири кафедраи алгебра ва геометрия, 1997–2002 муовини ректори Донишгоҳи давлатии Қурғонтеппа ба номи Носири Хисрав оид ба масъалаҳои иқтисодӣ ва таҳсили ғоибона, 2002–2005 муовини ректори донишгоҳи номбурда оид ба корҳои илмӣ, 2005–2007 директори маркази имтиҳонгирии компютерии донишгоҳи мазкурро ба уҳда дошт. Аз соли 2007 мудири кафедраи алгебра ва геометрияи Донишгоҳи давлатии Қурғонтеппа мебошад. Оид таъриху таълими математика ва дигар масъалаҳои муҳими соҳаи математика кори илмӣ бурдааст. Муаллифи зиёда аз 120 мақолаҳои илмӣ, илмию методӣ ва китобу дастурҳои таълимӣ мебошад. Дорандаи ордени "Шараф" буда, бо нишонҳои сарисинагии "Аълочии маорифи Тоҷикистон" ва "Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон" сарфароз карда шудааст. Осор.
Абдурауф Ҳошимов

Абдурауф Ҳошимов (19.05.1933, деҳаи Хистеварзи н. Б. Ғафуров – 2003, Душанбе) — доктори илмҳои фалсафа, профессор. Зиндагинома Абдурауф Ҳошимов шуъбаи тарҷумонии факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленин) соли 1956 хатм карда, дар Нашриёти давлатии Тоҷикистон ба сифати муҳаррир фаъолияташро шурӯъ кардааст. Солҳои 1959-1965 ходими хурди илмӣ ва ходими калони илмии шуъбаи фалсафаи АИ Тоҷикистон буд. Аз соли 1965 то поёни умр дар Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М. Осимӣ заҳмат кашида, вазифаҳои дотсент, профессор, мудири кафедраи илмҳои ҷамъиятиро адо намудааст. Ташаккул ва инкишофи муносибатҳои нави оилавӣ ва маишии халқҳои Осиёи Миёна мавзӯи асосии таҳқиқоташро ташкил додааст. Теъдоди таълифоташ аз 150 мегузарад. Бо Грамотаи Фахрии Президиуми Совети Олии Тоҷикистон қадр ёфтааст. Осор.
Абдурасулӣ

Абдурасулӣ — деҳа дар ҷамоати деҳоти Раҷаб Исмоилови ноҳияи Ваҳдат. Ҷуғрофиё Аз Абдурасулӣ то маркази шаҳр 10 км; роҳ автомобилгард. Аҳолиаш 1415 нафар, тоҷикон. Деҳа мактаби таҳсилоти миёнаи умумӣ, бунгоҳи тиббӣ ва нуқтаҳои савдои хусусӣ дорад. Соҳаҳои асосии хоҷагӣ: пахтакорӣ, боғдорӣ, чорводорӣ ва зироаткорӣ. Заминҳо аз дарё Кофарниҳон обёрӣ мешаванд.
Абдурауф Бенаво

Абдурауф Бенаво — шоир, публисист, олим, ходими ҷамъиятии Афғонистон. Зиндагинома Маълумоти ибтидоиро дар хонавода ва мактаби маҳаллӣ гирифт. Ба забонҳои пашту ва дарӣ ва маҷаллаи илмии "Кобул" буд. Ӯ соли 1987 аз олам даргузаштааст. Осори манзум (маҷм. "Афкори парешон", 1957; "Хушҳол ва Псарлай", 1958), ҳикояҳо ба қалами ӯ тааллуқ доранд. Китобҳои "Назарияи адабиёт", "Нависандагони муосир" осори илмӣ-адабиётшиносии Бенаво мебошанд.
Абдураҳим

,,, -, Абдураҳим озарбойҷонӣ: ҳамаи мақолаҳо бо "Абдураҳим" Абдураҳим - номи мардона, аз арабӣ ба вуҷуд омадааст. Ин ном дар байни мусулмонҳо ва дигар халқҳое, ки исломро таърихан пайравӣ мекунанд, васеъпаҳншуда мебошад. Аз калимаҳои арабии Абд, ал - ва Раҳим таркиб ёфтааст. Ном маънои бандаи Раҳмдил - ро дорад. Ар-Раҳим яке аз номҳои Худо дар Қуръон мебошад. 1 2 3 Ҳарфи а дар ал- безада мебошад 4 ва бо дилхоҳ садонок транслитератсия шуда метавонад, бештар бо у. Аз сабаби оне, ки ҳарфи р ҳуруфҳои шамсӣ мебошад 5, ҳарфи л дар ал- ба р мушобеҳ мешавад. Бо вуҷуди оне, ки навишти ном дар арабӣ бо ҳарфҳои Абд ал-Раҳим мувофиқ меояд, транскрипсияи одатӣ Абд ар-Раҳим. Транслитератсияҳои алтернативӣ Абдул Раҳим, Абдур Раҳим ва ғайраҳо, аз варианти фосилагузорӣ ва ҷобаҷогузории дефисҳо вобаста мебошад. Дорандагони номи Абдураҳим Насабҳои аз ном ташкил ёфта Нигаред ба Абдураҳимов Ҳаволаҳо Сарчашмаҳо.
Абдурасули Ҳофиз

Абдурасули Ҳофиз (Қодирӣ) - сароянда, мутриб-таронасаро, намоянда ва идомадиҳандаи ҳавзаи иҷроии Истаравшан. Мусиқиро аз падараш, устоди мусиқӣ Абдуқодири Ҳофизи Истаравшанӣ омӯхтааст. Зиндагинома Абдурасули Ҳофиз дар овозхонӣ, сознавозӣ (танбӯр) сабки падараш ва анъанаи иҷроии Истаравшанро идома дода, баъди хатми Инс-ти хореография ва мусиқии Самарқанд, ибтидо сарояндаи театри халѕии шаҳри Истаравшан, сарояндаи Филармонияи давлатии Тоҷикистон, роҳбари маҳфили драмавии театри ба номи Камол (Хуҷанд, 1945-1949), сарвари дастаи мақомхонони Истаравшан, хонаи маданияти шаҳр хидмат ва ҳунарна-моқ карда, шогирдони зиёдеро (Акбар Пӯлодов, Маҳкам Ғафуров, Саъдулло Азизбоев, Додобой Қодиров ва диг.) тарбия намудааст. Абдурасули Ҳофиз баробари ин ба ашъори шоирони тоҷик таснифоти гуногунмавзӯъ офаридан, дар иҷрои шохаҳои мақомҳо Муғулчаи Дугоҳ, Қашқарчаи Муғулчаи Дугоҳ, Соқиномаи Ироқи Бухоро, Чапандози Наво, Нимчӯпонӣ, Сарахбори Сегоҳ, Муҳайяр, Чоргоҳ, Наврӯзи Сабо, Савти Сарвиноз ва ғ. салиқаи баланди иҷроҷ ба харӣ додааст. Абдурасули Ҳофиз иштирокдори Даҳаи адабиёт ва санъати тоҷик (Москва, 1941), Симпозиуми байналмилалии мусиқӣ (Самарқанд, 1987) ва ғ. буда, барои хид-матҳои арзандааш дар тарғибу рушди мусиқии тоҷик ба Ифтихорномаҳои ҶШС Тоҷикистон мукофотонида шудааст. 1 Адабиёт Ҳамчунин нигаред Шашмақом.
Абдурашид Мирзоалиев

Абдурашид Абдунабиевич Мирзоалиев (6.10.1973, ноҳияи Панҷакенти вилояти Суғд), иқтисоддон, н.и.и., дотсент Зиндагинома Мирзоалиев А.А. 6 октябри соли 1973 дар ноҳияи Панҷакенти вилояти Суғд таваллуд шудааст. Соли 1995 Донишкадаи давлатию кооперативии тиҷорати Тоҷикистонро бо ихтисоси иқтисодиёт ва идоркунӣ дар савдо ва хроки омма хатм намудааст. Баъди хатми донишкадаи мазкур ҳамчун ассистенти кафедраи менеҷмент ва ҳуқуқи Донишгоҳи давлатию кооперативии тиҷорати Тоҷикистон кор кардааст. Аз соли 1998 ба ҳайси ассистент, муаллими калони кафедраи иқтисодиёт ва ташкили соҳибкории Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон кор ва фаъолият кардааст. Соли 2004 ба вазифаи муовини декани факултети иқтисодиёт ва менеҷмент оид ба тарбия таъйин шудааст. Соли 2005 Мирзоалиев А.А. рисолаи номзадии худро дифо намуда, сҳиби дараҷаи илмии номзади илмҳои иқтисод гардид. Аз соли 2006 ҳамчун мудири кафедраи менеҷменти Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон кор кардааст. Соли 2009 ба Мирзоалиев А.А. аттестати дотсенти супурда шуд. Аз соли 2013 то ҳол вазифаи декани факултети иқтисодиёт ва менеҷменти Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистонро иҷро менамояд.