ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Мирзо Солеҳов

Мирзо Солеҳов – олим, адабиётшинос, номзади илмҳои филология, дотсент, "Аълочии маорифи Тоҷикистон". Зиндагинома Мирзо Солеҳов 15 марти соли 1950 дар ноҳияи Ваҳдат ба дунё омадааст. Хатмкардаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленин. Фаъолияташ ба ҳайси муҳаррири илмӣ дар сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Советии тоҷик оғоз гардида, баъд ба Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон гузашта, солҳои 1975-1985 мудири кабинет, 1985-1987 ассистенти кафедраи таърихи адабиёти тоҷик, 1987-1989 муаллими калон, 1989 дотсент ва аз соли 2009 мудири кафедраи факултаи филогияи тоҷики Донишгоҳи миллии Тоҷикистон кор кардааст. Ӯ ҳамзамон дар макотиби олии Душанбе ва Академияи илмҳои Тоҷикистон ба ҳайси ҳамкор фаъолият намудааст. Фаъолияти илмӣ Муаллифи зиёда аз 80 таълифоти илмӣ мебошад. Ҳамчун муҳаррир, якчанд асару таълифоти адабӣ ва илмии адибону олимонро бо шарҳу тавзеҳот ва таҳияи мутун мунташир сохтааст. Осори илмӣ Теъдоди мақолаҳои илмӣ, илмии омавӣ, методӣ, ки дар маҷмӯаҳои дастҷамъӣ ва маҷаллаю рӯзномаҳо ба табъ расонидааст, бештар аз 200. Барои макотиби олӣ ва дабистонҳо китобҳои дарсӣ, васоити таълиму дастурҳои методӣ таълиф намудааст. Аз ҷумла: Манобеъ.
Мирзо Турсунзода (деҳа, н. Абдураҳмони Ҷомӣ)

Мирзо Турсунзода — деҳа дар ҷамоати деҳоти Яккатути ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ. Аз Мирзо Турсунзода то маркази ҷамоат аз 1 км камтар км, то маркази ноҳия 6 км. Аҳолиаш 1141 нафар, тоҷикон.
Хушманзар (ноҳияи Қубодиён)

Хушманзар (то 30.08.2024 — Мирзо Турсунзода 1) — деҳа дар ҷамоати деҳоти 20-солагии Истиқлоли ноҳияи Қубодиён. Аз Хушманзар то маркази ҷамоат 4 км, то маркази ноҳия 5 км. Аҳолиаш 1300 нафар, тоҷикон.
Мирзо Турсунзода (деҳа, н. Хуросон)

Мирзо Турсунзода — деҳа дар ҷамоати деҳоти Фахрободи ноҳияи Хуросон. Аз Мирзо Турсунзода то маркази ҷамоат 35 км, то маркази ноҳия 14 км. Аҳолиаш 217 нафар, тоҷикон.
Мирзо Турсунзода (шаҳрак)

Мирзо Турсунзода (Октябр) — шаҳрак, ва маркази ҷамоати шаҳраки Мирзо Турсунзодаи ноҳияи Шаҳринав. Аз шаҳраки Мирзо Турсунзода то маркази ноҳия 5 км ва то Душанбе 47 км. Аҳолӣ.
Мирзо Турсунзода (шаҳрак, н. Рӯдакӣ)

Мирзо Турсунзода — шаҳрак дар ноҳияи Рӯдакӣ. Дар байни дарёҳои Кофарниҳон ва Элок ҷойгир аст. Масофа то ш. Душанбе — 10 км, то маркази ноҳия — 5 км. Аз деҳаҳои Истиқлол, Коргар, Мавҷӣ, Ҳоҷиён, Косибон, Турдиев ва Румӣ иборат аст.
Мирзо Устоев

Мирзо Устоев — биологи тоҷик, доктори илмҳои биология, профессор.
Шедрӯд (ноҳияи Кӯшониён)

Шедрӯд (то 30.08.2024 — Мирзо Турсунзода 1) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Заргари ноҳияи Кӯшониён. Аз деҳа то маркази ҷамоат 8 км, то маркази ноҳия 34 км. Аҳолиаш 3407 нафар, тоҷикон.
Мирзо Ғуломризои Исфаҳонӣ

Мирзо Ғуломризои Исфаҳонӣ — хушнавис, устоди хатти настаълиқ ва шоир и форс-тоҷики давраи Қоҷор. Зиндагинома Мирзо Ғуломризоро шахсе ориф, адиб ва аҳли маънӣ тавсиф кардаанд. Ғуломризо дар 5-солагӣ ба мактаб рафт ва пас аз ду сол қодир ба хондани Қуръон ба таври комил шуд ва дар 9-солагӣ ҳамчун хушнавис маъруф шудааст. Дар баробари хушнависӣ илмҳои замонашро низ аз худ карда, шеър ҳам эҷод мекард. Аз Мирзо Ғуломризои Исфаҳонӣ осори зиёди хаттотӣ боқӣ мондааст, ки бархе аз онҳо дар осори миллии ҳунари Эрон сабт шудаанд. Дар хаттотӣ сабку шеваи хосси худро дошт. Рисолаи "Туҳфату-л-вузаро", "Гулистон"-и Саъдии Шерозӣ ва чандин рисолаи диниро китобат намуда, аз худ катибаҳо, қитъаву баёзҳои зиёдро бо хатҳои шикаста ва настаълиқ ба мерос гузоштааст. Катибаҳои мадрасаи Сипаҳсолор (мадрасаи Олӣ Шаҳид Мутаҳҳарӣ дар майдони Баҳористони Теҳрон) аз беҳтарин намунаи ҳунари хаттотии Мирзо Ғуломризои Исфаҳонӣ мебошанд.
Мирзо Улуғбек

Мирзо Муҳаммад ибни Шоҳрух ибни Темур (март 1394, Султоние, Устони Занҷон — 27 октябр 1449 1, Самарқанд) — султони хонадони Темуриён, ахтаршинос, риёзидон, писари Шоҳрух ва набераи Темур. Зиндагинома Мирзо Улуғбек дар ҷавонӣ илмҳои замонашро азхуд намуда дар шаҳри Мароға бо расадхонаи Насруддини Тӯсӣ аз наздик шинос шудааст ва шуғли ситорашиносиро пеҳа намудааст. Солҳои Улуғбек дар Самарқанд мадрасае (Мадрасаи Улуғбек) сохтааст, ки бинои аввалини ансамбли Регистон буд. Соли 1428 году сохтмони расадхонаи Улуғбек ба итмомм расид, асбоби асосии он "квадрант" бо радиуси 40 метров, бо масоҳати аз 20° то 80° буд, ки дар ҷаҳон он вақт ингуна асбоби астрономӣ набуд. Ҳамроҳи Улуғбек олимони замон — Қозизодаи Румӣ, Ғиёсиддини Кошӣ, Алии Қушчӣ кашфиёти илмӣ менамуданд. Соли 1437 рисолаи "Зиҷи Гургонӣ" — феҳристи ситораҳои осмонӣ тартиб дода шуд, ки 1018 ситораро иншо намудааст. Инчунин солшумории рӯз, 6 соат, 10 дақиқа, 8 сония (каму беш то + 58 сония) кашф карда шуд. Нигаред низ Эзоҳ Адабиёт.
Мирзо Шоҳҳусайни Исфаҳонӣ

Мирзо Шоҳҳусайни Исфаҳонӣ ва падари Мирзо Иброҳими Исфаҳонӣ.
Мирзо Файзалӣ

Мирзо Файзалӣ (9 майи 1942, деҳаи Чиртак, ноҳияи Орҷоникидзеобод — 6 декабри 2016, ноҳияи Ваҳдат, Тоҷикистон) — рӯзноманигор, шоир ва нависандаи тоҷик. Шоири халқии Тоҷикистон 1, Барандаи Ҷоизаи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Зиндагинома Мирзо Файзалӣ 9 майи 1942 дар деҳаи Чиртаки ноҳияи Орҷоникидзеобод ба дунё омадааст. Соли 1959 мактаби миёнаи ба номи М. Горкийро хатм кардааст. Соли 1966, баъди адои хидмати ҳарбӣ, дар рӯзномаи "Коммуна" (ҳозира "Шаҳриёр") ба фаъолияти рӯзноманигорӣ пардохта, солҳои дароз дар вазифаҳои мухталиф адои вазифа намудааст. Соли 1973 шуъбаи шабонаи факултаи филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм кардааст. Чанд муддат котиби масъули рӯзномаи "Меҳнати коммунистӣ" (ҳозира "Набзи Файзобод") ва беш аз даҳ сол мудири шуъбаи маҷаллаи ҳаҷвии "Хорпуштак" будааст. Солҳои сармуҳаррири рӯзномаи "Шаҳриёр"-и шаҳри Ваҳдат буд. Аз соли 1970 узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, аз соли 1991 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон буд. Эҷодиёт Беш аз 40 сол аст, ки ба кори эҷодӣ машғул буда, дар ин давра маҷмӯаҳои назмию насрияш "Шери тағош", "Кӯршапарак", "Бозёфти ҳайратовари доктор Сомонӣ", "Кайф аз Самак то бар Само", "Қотили қотилон", "Сангари номус", "Бо додҳо, фарёдҳо", "Чамани ёдҳо", "Ману Ватан", "Ба шумо дурӯғу ба Худо рост", "Шов-шови мардум", "Гӯри гумшуда", "Гулхори чида-чида", "Адлу дод асли ҷавонмардии ӯст" аз чоп баромадаанд. Иддае аз шеърҳояш дар зиёда аз 20 маҷмӯаи дастҷамъӣ ва матбуоти даврии Эрону Афғонистон, Узбакистону Туркманистон, Озарбойҷону ғайри он интишор ёфтаанд. Дар байни ҳаводорони каломи бадеъ ҳамчун шоири ҳаҷвнигор шуҳрат дошта, ба шеърҳои зиёда аз 100 шоири замон нақиза навиштааст, ки дар адабиёти муосири тоҷик рухдоде нодир аст. Чанде аз шеърҳояшро сарояндагон ба оҳанг дароварда, ба воситаи радиову телевизион ва дар базму маъракаҳо тараннум мекунанд. Даргузашт Мирзо Файзалӣ 6 декабри соли 2016 пас аз бемории кӯтоҳмуддат дар шаҳри Ваҳдат, дар синни 75-солагӣ аз даргузашт 2. Унвону ҷоизаҳо.
Мирзо Шукурзода

Мирзо Шукурзода — нависанда, Узви Иттифоқҳои нависандагон, Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Корманди шоистаи ҶТ Зиндагинома Мирзо Шукурзода 1 сентябри соли 1949 дар деҳаи Худгифи Сояи ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ ба ҷаҳон омадааст. Соли 1966 мактаби миёнаи зодгоҳашро ба поён расонда, дар ҳамин мактаб ду сол омӯзгорӣ кардааст ва нахустин навиштаҳояш аз ҳамон айём дар васоити ахбори оммаи ҷумҳурӣ ба табъ расидаанд. Ишқи сухан, муҳаббати адабиёту матбуот ӯро ба машҳуртарин даргоҳи маърифати кишвар — Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин овард. Соли 1973 бахши рӯзноманигории факултаи филологияи тоҷики донишгоҳи мазкурро ба поён расонд ва дар бахши гуфторҳои адабию драмавии Радиои ҷумҳурӣ, рӯзномаи овозаманди "Тоҷикистони Советӣ", интишороти "Адиб" ба фаъолияти журналистӣ ва адабӣ пардохтааст. Эҷодиёт Нахустин очерки ҳуҷҷатияш "Баҳодури Дилварзин" (дар ҳамкорӣ бо Мулло Боқӣ) соли 1976 ва китоби очерку мақолаҳояш "Ситораҳои рахшанда" соли 1986, маҷмӯаи ҳикояву қиссаҳои мусаннадаш "Теғи ҷонбахш" соли 1989 дар нашриёти "Адиб" интишор ёфтаанд. Дувоздаҳ сол дар Ҷумҳурии Исломии Эрон, "Размоварони Ҳиндукуш" ва "Тӯшаи умри падар" аз он ҷумлаанд. Ҳамчунин, "Наводири Зиёия"-и Шарифҷон Махдуми Садри Зиё беш аз 500 мақола навиштааст. Дар соли 2014 таълифи романеро таҳти унвони "Тӯфони тавсан" ба поён расонд, ки бобҳое аз ин роман дар моҳномаи "Садои Шарқ" интишор ёфт. Навиштаҳои Мирзо Шукурзодаро хонандагону донишмандони тоҷик ва мамолики форсизабон самимона пазироӣ карда, баҳои баландашон додаанд. Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Корманди шоистаи ҷумҳурӣ аст. Ба осори илмӣ, пажӯҳишӣ ва бадеии Мирзо Шукурзода дар маҷмӯаи "Сӯхтаҷони шуълаи бедорӣ" олимони барҷастае чун академикҳо М.Шакурӣ, К.Айнӣ, докторҳо А.Шеърдӯст, М.Муллоаҳмад, Ш.Солеҳ, А.Насриддинов, М.Аҳмадов, А.Маликзод, устодон Кӯҳзод, Сорбон, А.Самад, Гулрухсор ва ғ. баҳои баланд додаанд. Аз ҷумла, китоби "Тоҷикон дар қаламрави Ориёно"-ро соли 2007 ҳафтавори "Варорӯд" "Китоби беҳтарини сол" эълом карду барои маҷмӯаи "Ҷонпайванд" сазовори Ҷоизаи ба номи Садриддин Айнӣ гардидааст. 1 Ҷоизаҳо.
Мирзо Ҳабиби Исфаҳонӣ

Мирзо Ҳабибуллоҳи Исфаҳонӣ (ё 1836,, Устони Чаҳормаҳолу Бахтиёрӣ — 1893 ё 1897, Бурса,) — муаллим, адиб, шоир, тарҷумон, виростор, феҳристнавис, муҳаққиқ, дастурнавис, рӯзноманигор, равшанфикр ва фаъоли сиёсии эронӣ.
Мирзо Ҷалол Юсуфзода

Мирзо Ҷалол Юсуфзода —рӯзноманигор, шоир ва нависандаи Озарбойҷон. Зиндагинома Мирзо Ҷалол Юсуфзода соли 1862 дар шаҳри Шушаи вилояти Карабаг таваллуд ёфта. Падар ва бобои Юсуфзода мардони бофазлу дониш буданд. Таҳсили ибтидоиро дар Шуша гирифтааст. Баъд аз ин Мирзо Ҷалол дар Кирмон, дар мадрасаи Низомия таҳсили илмро давом медиҳад. Дар нашри рӯзнома ("Бухорои Шариф") равшанфикрони тоҷик Мирзо Муҳиддин ва Мирзо Ҷалол саҳми асосӣ доранд. Аз Боку Мирзо Ҷалол Юсуфзода даъват гардид ва масъулияти муҳарририи рӯзномаро бар дӯш гирифт. Эҷодиёт.
Мирзо Ҷонибек Сомии Бадахшӣ

Мирзо Ҷонибек Сомии Бадахшӣ (қарни) — шоир и форсизабони Ҳиндустон. Зиндагинома Падараш аз Осиёи Миёна ба Ҳиндустон рафта буд; Сомӣ дар Кашмир ба дунё омадааст. Дар Деҳлӣ зиндагӣ ва эҷод кардааст, баъзан бо нисбаи "Деҳлавӣ" низ ёд мешавад. Аз осори ӯ абёти пароканда аз қасидаҳо, ғазалҳо ва ғайра ба воситаи тазкираҳо боқӣ мондаанд. Мавзӯъи ашъори Сомӣ ишқ, ҳасби ҳол ва ғайра мебошанд.
Мирзо Ҳайити Саҳбо

Мирзо Ҳайити Саҳбо (1850, Вобканд, вилояти Бухоро —1918, Қубодиён) — шоир ба рӯшанфикри тоҷик. Зиндагинома Саҳбо тақрибан соли 1850 дар Вобканди вилояти Бухоро таваллуд ёфтааст. Таълими ибтидоиро дар зодгоҳаш гирифта, пас барои илмомузи ба Бухоро рафтааст. Дар дарбори амир Абдулахад (хукмронияш1885-1910) вазифаҳои дарбони ҳузури амир, мироби ва миршабиро ба ухда дошта, унвони "туксабо" ва "би"-ро соҳиб шудааст. Сахбо дар баробари соҳибмансаб буданаш камбудиҳои дарбор ва дарбориёнро нотарсона фош месохт. Аз ин ру, амир Сахборо барои хакгуиҳояш аз ҳама мансаб маъзул кард ва ин боиси гушанишини ихтиёр кардани шоир гардид. Сахбо дар солҳои гушанишини хам аз танкиди аморат ва амиру дарбориён даст накашид. Уро соли 1915 Кушбеги барои ҷадиди -газетахониаш (рӯзномахониаш) истинток кард. Апрели соли 1917, баъди намоиши ҷавонбухориён дар арки Бухоро махбус гардид. Баъдтар бо бахонаи ҳоким тайин шудан ба Кубодиён бадарга шуда, нихоят апрели соли 1918 баъди вокеаи Колесов аз дасти одамони амир ба қатл расид. Садриддин Айни дар "Намунаи адабиёти тоҷик" рочеъ ба Сахбо маълумот дода, уро соҳибдевон, "пири курбони роҳи тачаддуд, инкилоб ва хакгуй" ёд карда, зарурати нашри девонашро таъкид кардааст. Вале девони Сахбо то хол дастрас нест. Ашъораш дар баёзу тазкираҳои ибтидои садаи зиёд ба назар мерасад. Сахбо асосан шоири лирик буда, ғазалу мухаммасҳояш равону дилчаспанд ва аз махорати баланди шоирии ӯ гувоҳи медиханд. У дар ашъораш аз санъатҳои бадеи ва лафзи моҳирона истифода бурдааст. Якчанд ғазали Сахбо ба репертуари ҳофизони касбии тоҷик дохил гардидааст. Намунаҳо аз ашъори Саҳбо Муҳамасот Хотира.
Мирзо Ҷалолуддини Саёдат

Мирзо Ҷалолуддини Саёдат (қарни) — шоир и форсизабони Ҳиндустон, ҳамзамони Бедил ва Зебуннисо. Зиндагинома Дар зодгоҳаш — Лоҳур илмҳои расмии замонашро омӯхта, ба шоирӣ пардохтааст (се бародари ӯ низ шоир будаанд). Садат дар чанд тазкира ("Калимоту-ш-шуаро", "Риёзу-ш-шуаро" ва ғайра) чун шоири забардаст, баландтабъ ва маънипарвару хубгӯ ёд мешавад. Ҳақиқати суханони тазкиранигоронро сурудаҳои Садат, ки тавассути тазкираҳо ва баёзҳо то замони мо расидаанд, тасдиқ менамоянд. Садат шоири соҳибдевон будааст, вале аз девонаш иттилое нест. Садат дар мавзӯъҳои ишқ, ҳасби ҳол, панду насиҳат, накӯҳиши шоирони сухандузд ва ғайра дар навъҳои адабии анъанавии адабиёти классикон форс-тоҷик шеър гуфта, ба қавли худаш, кӯшидааст дар сухан оини наве пеш бигирад. Абёти зерин аз сурудаҳои Садат мебошанд: Барқи чашмак чун он тарфи кӯҳсорон мерасад, Соқиё, сомони ғ кун, ки борон мерасад. Маҷӯ рифъат, агар чун мӯр мехоҳӣ сари худро, Макун миқроз умри хештан, болу пари худро Ин сухандуздони сангдил, ки даъво мекунанд, Чун нигин аз шеъри мардум ном пайдо мекунанд.
Мирзо Ҳусайни Лоҳиҷӣ

Мирзо Ҳусайни Лоҳиҷӣ (— 1709) — файласуфи форс-тоҷики давраи сафавия, писари Абдурраззоқи Лоҳиҷӣ. Зиндагинома Мувофиқи маълумоти маъхазҳо ӯ асаре бо номи "Шамсу-л-яқин" дорад. "Завоҳиру-л-ҳикам" қисме аз "Шамсу-л-яқин" аст. Дар "Завоҳиру-л-ҳикам" масъалаҳои таърифу тақсими вуҷуди моҳият ва вуҷуд, ваҳдат ва касрат, ҳодис ва қадим, моҳияти ҷисм, моддаву сурат, навъҳои ҳаракат, замон, макон, хало, ҳаракати афлок, нафс ва намудҳои гуногуни он баён гаштаанд.
Мирзоалии Табрезӣ

Мирзоалии Табрезӣ (тақрибан 1510, Табрез — на дертар аз 1576) — мусаввир ва минётурнигори форс-тоҷик, фарзанди Султонмуҳаммади Табрезӣ. Матни унвон Санъати наққошиву хаттотиро аз падар омӯхт. Мирзоалии Табрезӣ дар манзаранигорӣ офаридаҳои зиёде дорад. Ороиши "Лавоеҳ"-и Ҷомӣ, як нусхаи "Хамса"-и Низомӣ ба қалами ӯ мансубанд. Махсусан минётурҳои "Хамса"-и Низомӣ аз ҷиҳати гуногунии мавзӯъ, рангораигии тасвир, услуби нигориши воқеот қобили қайданд (минётурҳои "Нишон додани Шопур акси Ширинро ба Хусрав", "Ҳунарнамоии Борбад дар ҳузури Хусрави Парвиз"). Ин асарҳо дар Китобхонаи оммавии Ленинград ба номи Салтыков-Щедрин ва Китобхонаи Бритониё (Лондон) маҳфузанд.
Шоҳиён (н. Шоҳин)

Шоҳиён (то соли 2024 — Мирзоалӣ 1) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Саричашмаи ноҳияи Шамсиддин Шоҳин. Аз деҳа то маркази ноҳия 70 км. Аҳолиаш 1112 нафар, тоҷикон.
Мирзоалии Чангӣ

Мирзоалӣ Чангии Самарқандӣ (151618, Миёнколот — 1589, Бухоро) — мусиқидон, навозанда ва шоир и форс-тоҷик, падари Дарвешалии Чангӣ. Зиндагинома Дар Миёнколоти Самарқанд дар оилаи донишманд таваллуд ёфта, дар ҷавонӣ ба Самарқанд омад. Аз падараш илмҳои фалсафа, ахлоқ, шеъру мусиқӣ, ах Хоҷа Ҷаъфари Қонунии Самарқандӣ таркиботи мусиқиро мукаммал омӯхт. Мирзоалии Чангии Самарқандӣ дар навохтани созҳои мусиқии чанг, қонун, барбат, танбӯр ва сурудхонӣ ба дараҷаи санъаткорони машҳури замонаш расид Мирзоалии Чангии Самарқандӣ дар бораи чанг рисолае таълиф намуд ва ин сози мусиқиро ҳарҷониба тадқиқ карда, ба устоди худ Хоҷа Ҷаъфари Қонунӣ бахшид. Ба писараш — Дарвешалии Чангӣ пешаи худро омӯзонида, дар таълифи рисолаи ӯ "Туҳфату-с-сурур" ҳаматарафа кумак расонидааст. Мирзоалии Чангии Самарқандӣ дар иншои шеър низ соҳибзавқ буда, девоне мураттаб кардааст. Ҳабиби Чангӣ, Маҳмуди Чангӣ аз ҷумлаи шогирдони ӯ мебошаид.
Мирзоаҳмади Камонча

Мирзоаҳмади Камонча — мусиқидон, оҳангсоз, навозанда ва шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Ҳунари мусиқиро дар зодгоҳаш Ҳирот омӯхта, бо бародараш ба Ҳиндустон рафт ва он ҷо муддати дароз зиндагӣ кард. Аз санъаткорони Ҳинд нозукиҳои мусиқиро омӯхт. Дар назарияи мусиқӣ низ пешдасти замони худ гардид. Аз созҳои мусиқӣ ғижжакро накӯ навохта, бо номи "Камонча" шӯҳрат ёфт. Шеъру рубоиро накӯ месурудааст. Ба маномҳои "Ушшоқ", "Наво" таснифоти зиёде, мисли "Пешрави Камонча", "Амали Камонча", "Савти Камонча" эҷод кардааст.
Мирзобек Ҳоҷиев

Ҳоҷиев Мирзобек (5 январи 1946, ноҳияи Айнӣ) — узви Кумитаи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба тартиботи ҳуқуқи, мудофиа ва амният, аз 17 марти соли 2005. Зиндагинома Мирзобек Ҳоҷиев 5 январи соли 1946 дар ноҳияи Айнӣ таваллуд шудааст. Таҳсилот — олӣ. Донишгоҳи омӯзгории Хучандро соли 1966, мактаби ҳизбии Тошкандро соли 1980 ва Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро соли 1985 хатм кардааст. Ихтисос аз рӯи таҳсилот — муаллим, иқтисодчӣ сиёсатшинос.
Мирзобаҳодур

Мирзобаҳодур — деҳа дар ҷамоати деҳоти Хистеварзи ноҳияи Ғафуров. Аз Мирзобаҳодур то маркази ҷамоат 1 км, то маркази ноҳия 9 км. Аҳолиаш 24 нафар, тоҷикон.
Шоаҳмад Мирзоаҳмадов

Шоаҳмад Раҷабматович Мирзоаҳмадов (11.04.1953, н. Бӯстонлиқи Узбекистон), доктори илми ветеринарӣ, профессор. Зиндагинома Соли 1974 Институти давлатии хоҷагии қишлоқи Тоҷикистонро хатм намуда, дар ҳамин ҷо ба сифати ассистент, аспирант, муаллими калону дотсенти кафедраи ҷарроҳӣ ва қобилагӣ декани факултаи тибби ветеринарӣ кор кардааст. Солҳои 2005-2007 менеҷери барномаи ташкилоти озуқа ва кишоварзии СММ, 2007-2008 директори Институти чорводории Тоҷикистон буд. Аз соли 2009 профессори кафедраи ҷарроҳӣ, қобилагӣ ва касалиҳои дарунии сирояткунандаи Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Ш. Шоҳтемур мебошад. Оид ба геникологияи ветеринарӣ, қобилагӣ, бартарафсозии ҷароҳати гӯсфанди қароқулӣ, касалиҳои дарунии сирояткунандаи чорво ва ғайра ковиши илмӣ ба анҷом расондааст. Бо Медали "Хидмати шоиста" қадр шудааст. Осор Травматизм овец каракульской породы в условиях отгонного содержания (Этиология, организация профилактической мероприятий). – Ленинград, 1986; Қобилагӣ, гинекологияи ветеринарӣ ва биотехнологияи афзоиш. – Д., 2011 (ҳаммуаллиф).
Мирзобег Шарипов

Мирзобег Мирзоевич Шарипов (11.03.1966, ноҳияи Ёвони вилояти Хатлон), биолог, номзади илмҳои педагогӣ. Зиндагинома Солҳои 1987– 1992 дар Донишкадаи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Қ.Ҷӯраев таҳсил намуда, онро бо ихтисоси муаллими фанни химия ва биология хатм намудааст. Солҳои 1993–1994 асистенти кафедраи методикаи таълими биология ва химия, 1994–1997 аспиранти Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Қ. Ҷӯраев, 1994–1998 раиси Созмони ҷавонони донишгоҳи номбурда буд. Соли 1999 дар асоси озмун муаллими калони кафедраи методикаи таълими биологияи донишгоҳи омӯзгорӣ интихоб шуд. Солҳои 2002–2003 ҳамчун муовини декани факултети биология оид ба таълим, 2003–2005 муовини ректори донишгоҳи омӯзгорӣ оид ба тарбия кор кардааст. Аз соли 2005 то ба имрӯз муаллими калони кафедраи методикаи таълими биология ва ҳамзамон аз соли 2010 муовини декани факултети биологияи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ оид ба таълим мебошад. Муаллифи зиёда аз 27 мақолаҳои илмӣ, илмию методӣ ва оммавӣ аст. Тадқиқотҳояш масъалаи корҳои беруназсинфӣ дар дарсҳои биология ва усулҳои фаъолгардонии раванди таълимро дар бар мегирад. Бо ифтихорномаи КМ ЛКСМ Тоҷикистон ва ИҶШС, нишони "Аълочии маорифи Тоҷикистон" сарфароз гардидааст. Осор.
Мирзобобо Аҳмадов

Мирзобобо Аҳмадов (1897, деҳаи Қазоқони ноҳияи Конибодом — 1973, Душанбе) — сароянда ва навозанда, Ҳофизи халқии Тоҷикистон. Фаъолият Сароянда ва навозандаи Театри драмаи мусиқии шаҳри Конибодом (1931-39-55) — Филармонияи давлатии Тоҷикистон (1939-43-57). Аз соли 1958 нафақагири шахсӣ. Сурудҳои классикӣ ва халқиро бо маҳорати баланд месароид, донишу таҷрибаашро ба ҳунарварони ҷавон ёд медод. Сурудҳои "Мепарварам", "Боди сабо", "Эй гули хандон, биё", "Ёбам туро", "Аз фироқи ёр нолонам", "Зи тоби ҷаъди мушкинаш", "Адабгоҳи муҳаббат" ва ғайра дар барномаи Аҳмадов мавқеи хос доштанд. Ордену ҷоизаҳо Бо ордени "Нишони Фахрӣ" ва медалҳо сарфароз гардидааст.
Мирзоватан Миров

Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон Мирзоватан Миров (зод. 8 декабр 1949, Даштиҷум, ноҳияи Шамсиддин Шоҳин) — ҳунарпеша ва коргардони театр, овозхон ва оҳангсози тоҷик. Ходими шоистаи ҳунари ҶШС Тоҷикистон, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон. Барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Рӯдакӣ 1. Зиндагинома Хатмкардаи факултаи санъати Институти давлатии педагогии ш. Душанбе (ҳоло ДДОТ ба номи С.Айнӣ), солҳои актёр ва саркоргардони Театри мусиқӣ-мазҳакаи ш. Кӯлоб, муҳассили курси коргардонии Театри академии мазҳакаи Маскав, саркоргардон ва роҳбари бадеии Театри мусиқӣ-мазҳакаи ш. Кӯлоб, коргардон ва роҳбари бадеии Театри давлатии академӣ- драмавии ба номи Лоҳутӣ, сардори раёсати санъати Вазорати фарҳанги Тоҷикистон, солҳои раиси Иттифоқи ходимони театрии Тоҷикистон буд. Ба сифати актёр дар намоишномаҳои "Писари калонӣ", "Се нафар хушдор", "Табиби зӯракӣ", "Раиси сездаҳум", "Падаршоҳи вопасин", "Ҳуррият", "Салом падарони азиз" ва ғайра нақшҳои асосӣ бозида, ҳамчун коргардон спектаклҳои "Карим — Девона", "Сафар Амиршоев", "Шамшер ва рангинкамон", "Қатораи охирин", "Дар чорсӯ", "Фишор", "Чамбули Мастон", "Зани оҳанин", "Ромео ва Ҷулйетта", "Раъно", "Найрангҳои Скапен" ва ғайраро рӯи сахна овардааст. Барои якчанд намоишнома мусиқӣ навиштааст. Ҳарчанд аз мактаби ҳунари Одина Ҳошим гузаштааст, сабки хоси хониш дорад, аз осори шуарои пешину муосир ва мероси халқӣ сурудҳои зиёд бо лаҳни хуш иҷро кардааст. Ба ҳайси оҳангсоз "Саҷда ба деҳқон", "Ғофил мабош", "Ошиқ шудаам", "Сабзина", "Ман ҷавонам", "Имшаб", "Қадри шоир", "Ситораи ман", "Назира", "Кӯҳнадиёро", "Дастат нагирам", "Лолагун бод", "Асар накард" барин сурудҳо эҷод кардааст, ки овозхонони шинохта мехонанд. Ба Афғонистон, Эрон, Покистон, Аморати Муғулистон, Голландия, Олмон, Фаронса ва дигар давлатҳо сафари ҳунарӣ анҷом додааст. Осор Адабиёт.
Мирзода Ишқӣ

Мирзода Ишқӣ (22 декабр 1894 1, Ҳамадон — 3 июл 1924, Теҳрон 2) — шоир, рӯзноманигор, нависанда, намоишноманавис ва офаринандаи нахустин операи эронӣ. Зиндагинома Сайид Муҳаммадризо Ишқӣ аз пурҷӯшу хурӯштарин шоирони даврони машрутият аст. Вай дар соли 1894 дар шаҳри Ҳамадон таваллуд шудааст. Дар кӯдакӣ ва навҷавонӣ забони фаронсаро омӯхт ва аз овони ҷавонӣ ба шоирӣ ва рӯзноманигорӣ рӯй овард. Дар авоили ҷанги ҷаҳонии аввал роҳи Истанбул (Туркия). Ки маркази фаъолиятҳои миллиюн ва озодихоҳони Эрон буд, шуд ва нахустин осори худ "Наврӯзнома" ва "Операи растохези шаҳриёрони Эрон" -ро халқ кард ва дар бозгашт ба Эрон, ба сафи пайравони ҳизби сотсиалистӣ папйваст ва бо интишори рӯзномаи "Қарни бистум" муборизоти сиёсии худро густариш дод ва хусусан алайҳи қарордоди истеъмории 1919, ки байни Эрон ва Ингилистон дар замони нахуствазирии Вусуқуддавлат баста шуда буд, ба по хост ва баъдҳо алайҳи Ризохон мухолифат намуд. Матолиб, корикотурҳо ва ашъори тунду интиқодии рӯзномаи "Қарни бистум"-ро тавқиф ва Ишқиро террор карда, ба қатл расонданд. Дар бораи ин шоири миллӣ метавон гуфт. Ки вай дар ашъори сиёсӣ ва иҷтимоии худ бо баёне тунду асабонӣ бо ҷаҳлу хурофот, фақру фасод, ақибмондагӣ ва тирарӯзиҳо метозад ва ба ҳимояи маҳрумон ва ситамдидагон бармехезад. Ҳарчанд ки дар ин ашъор ҳамвора ҷомеагароии сатҳӣ бар ҷаҳонбинии амиқ ва шуури инқилобӣ бар шуури ҳунарӣ ғолиб аст, Ишқӣ монанди дигар сарояндагони мардумгарои Машрутият мисли Орифи Қазвинӣ, Сайидашрафуддини Гелонӣ ва дигарон шеърро васила ва абзоре барои мубориза ва ситез бо истибдод ба кор мебурд ва чандон дар қайду банди зебоишиносонаи шеър ва сохтори ҳунарӣ ва эстетикии он набуд ва ин амр реша дар авзоъ ва аҳволи иҷтимоию сиёсӣ дошт ва дар ҳақиқат як зарурати таърихӣ буд ва паёму маъноро бар сохтор ва инсиҷому истеҳкоми шеър муқаддам мешуморид. Бо ин ҳол, гузашта аз ғазалиёт, ҳаҷвиёт ва ҳазлиёт бархе талошҳои таҷаддудталабонаи ӯ назири қитъаоти "Кафани сиёҳ", "Эҳтиёҷ" ва бавежа "Се тоблуи Марям", ки Ишқӣ онро "Дебочаи инқилоби адабии Эрон" меномад, қобили тааммул аст. Ин осор, ки ҳосили талоши Ишқӣ дар офариниши шеавъи шеъри намоишӣ бо баёни реалистӣ аст ва баъзан мутассир аз навҷӯиҳои Тақии Рафъат ва Ҷаъфари Хоманӣ, нишонгари истеъдоди билқувваи ӯ дар суннатшиканӣ ва навҷӯист ва аз нахустин шуароест, ки роҳу равиш ва сабки Ниморо пазируфт ва таҳти таъсири сабки нимоӣ ва мазомини он буд, ки шеъри "Се тоблуи Марям" натиҷа ва ҳосили пайравӣ аз Нимост. Ишқӣ ҳамчунин муттасир аз адабиёти навини Туркия, ба бархе навовариҳо дар ҳавзаи корбурди қофия низ тамоил нишон додааст. Ашъори ӯ ҳам аз назорати қолиб ва наҳваи тавсиф, тасвирпардозӣ ва ҳам аз назари маънӣ нав ва тоза менамояд ва ҳамчунин вай барои аввалин бор дар таърихи адабиёти Эрон шеваи тозаеро дар шеър ироа дод ва шеъри арӯзиро бо сабки аврупоӣ даромехт. Ишқӣ дар соли 1925 ба шаҳодат расид. Абёте аз "Се тоблуи Марям" Машриқзамин.