ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Иброҳим Бозоров (деҳа, н. Турсунзода)

Иброҳим Бозоров (то 14.12.2012 Свердлов) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Сешанбеи ноҳияи Турсунзода. Аз деҳа то маркази ҷамоат 5 км, то маркази ноҳия 1 км; роҳ асфалтпӯш. Аҳолиаш 3154 нафар, тоҷикон. Иқтисод Деҳа муассисаи таҳсилоти миёнаи умумӣ, бунгоҳи тиббӣ, масҷиди ҷомеъ, 2 нуқтаи савдои хусусӣ, осиёби хусусӣ, чойхона, ҳаммом, нонвойхона ва ошхона дорад. Дар ҳудуди деҳа қисми ҳарбии 051059-и Гвардияи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон воқеъ аст. Заминҳо аз рӯди Ширкент обёрӣ мешаванд. Дар ҳудуди деҳа 25 хоҷагии деҳқонии инфиродӣ фаъолият дорад. Шахсиятҳои маъруф Рӯзноманигору ходими давлатӣ Хуҷааҳмад Хидиралиев ва Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон Ҳаётой Муъминова дар ҳамин деҳа таваллуд шудаанд.
Иброҳим Девона

Иброҳим Девона — хаттоти форс-тоҷик. Зиндагинома Зодгоҳаш Шаҳрисабз. Дар мадрасаҳои Шаҳрисабз таҳсил кардааст. Ривояте ҳаст, ки Мирзо Содиқи Муншӣ бо вуҷуди хаттоти номвар буданаш ошиқу шефтаи ҳусни хатти Иброҳим Девона будааст. Иброҳим Девона дар зебо навиштани анвои хатти маъмули арабӣ моҳир будааст. Ӯ шогирдони бисёре тарбия намудааст, ки машҳуртаринашон Бобобеки Иштибар ва Юнусхоҷаи Шаҳрисабзӣ мебошанд. Муфрадот ва баъзе қитъаҳои китобаткардаи Иброҳим Девона дар китобхонаҳои шахсӣ маҳфузанд.
Иброҳим Кобулӣ

Иброҳим Кобулиев (10 июли 1926, ноҳияи Тоҷикобод — 19 ноябри 2000, Тоҷикистон) — сарояндаи шинохтаи тоҷик. Ҳофизи халқии ҶШС Тоҷикистон. Аълочии маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон. Дорандаи ордени Байрақи Сурхи Меҳнат. Зиндагинома Иброҳим Кобулӣ соли 1926 дар деҳаи Кичикизии ноҳияи Тоҷикобод ба дунё омадааст. Зиёда аз 40 сол муаллим буд. Дар мусобиқаҳои ҳунарии ноҳия ва ҷумҳуриявии истеъдодҳои халқ мунтазам иштирок мекард. Мавзӯи сурудҳои К. ватан, меҳнат, табиати дилрабо, ишқу ҷавонӣ ва ғ. Аз мусиқии анъанавии халқӣ моҳирона истифода бурда, ба бисёр сурудҳо оҳанг бастааст, ки "Марҳабо" (ш. М. Ҳакимова), "Тоҷикистон" (А. Шарифӣ), "Баҳр" (Б. Раҳимзода), "Ба пахтакори номдор" (Б. Расо), "Вохӯрем", "Эй ҷӯраи дуторӣ" (шеърҳои халқӣ) ва ғ. 1 Ҷоизаҳо Соли 1960 ӯро сазовори унвони "Ҳофизи халқии ҶШС Тоҷикистон" ва соли 1961 "Аълочии маорифи халқи Ҷумҳурии Тоҷикистон" гаштааст. Бо ордени Байрақи Сурхи Меҳнат, чандин маротиба ба ифтихорномаҳои Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфароз гардид. Соли 1999 бо амри Президенти ҷумҳурӣ Эмомалӣ Раҳмон бо ордери "Дӯстӣ" сарфароз гардидааст.
Иброҳимбек

Мулло Муҳаммад Иброҳимбек — яке аз роҳбарони ҳаракати босмачигӣ дар Ҷумҳурии Халқии Шӯравии Бухоро ва ҶШС Тоҷикистон, ки бар зидди Ҳокимияти Шӯравӣ муқобала нишон дод. Зиндагинома Падараш оқсақоли деҳа — Чақабой унвони туқсоба дошт. Соли 1919 дар бекии Ҳисор ба унвони қаровулбегӣ соҳиб шуда, сипас амир Олимхон ба ӯ унвонҳои мири девонбегӣ, сардори сипоҳи тӯпзан — тӯпчибошӣ, сарлашкари муборизи зиддишӯравӣ, "сардори лашкари ислом"-ро тақдим кард. Иброҳимбек дар гуселонидани амир Олимхон ба Афғонистон, қатли муҳофизони қалъаи Кӯлоб, муҳосираи Душанбе (сентябри 1921) ва набардҳои водии Ҳисор, Вахш, Кӯлоб ширкат дошт. Аввали декабри 1921 дар қароргоҳи Иброҳимбек (деҳаи Кӯктош) бо ташаббуси Анварпошо роҳбарони дастаҳои зиддишӯравӣ нақшаи забти Душанберо тарҳрезӣ кардандоктори илмҳои 10 декабри 1921 ба Душанбе ҳуҷум намуда, то миёнаҳои моҳи феврал шаҳрро муҳосира кард. Солҳои дар водиҳои Ҳисору Вахшу Кӯлоб бедодгариҳои зиёд анҷом дод ва аксари ҳамроҳонаш аз ӯ ҷудо шуданд. 23 июни соли 1926 ба Афғонистон фирор кард, амир Олимхон 1500 рупия ва Амонуллоҳхон 500 рупия барои ӯ ёрдампулӣ муқаррар кардандоктори илмҳои дар аҳди ҳукмронии Ҳабибуллоҳи Калаконӣ аз Кобул ба Хонобод кӯч баста, баъдан дар амалиёти зидди дастаҳои муштараки афғонӣ ва аскарони сурхи шӯравӣ дар Афғонистон, ки зери фармондеҳии Ғуломнабихони Чархӣ ва атташеи низомии Руссия дар Кобул — Виталий Примаков сурат гирифт, ширкат дошт. Баъди сарнагун шудани Ҳабибуллоҳи Калаконӣ (ноябри 1929) Иброҳимбек аз ҷониби Нодиршоҳ (ҳукумат) ҷонишини волии Қундуз таъйин гардид. Иброҳимбек баъдан зери фишори доираҳои ҳукмрон Афғонистонро тарк карда, соли 1931 дубора ба қаламрави ҶШС Тоҷикистон ворид шуд. Артиши Сурх ва дастаҳои ихтиёриён дастаҳои нави Иброҳимбекро торумор карданд. 23 июли 1931 Иброҳимбек дар назди деҳаи Хоҷабулбулон ба дастаи ихтиёрии Муқим Султонов таслим шуда, дар шаҳри Тошканд бо қарори Суди Олии ИҶШС ба қатл маҳкум гардид.
Иброҳим Исмоилов

Иброҳим Исмоилов (1901, ноҳияи Ишкошими, Вилояти мухтори Кӯҳистони Бадахшон — 20 октябр 1938, Сталинобод) — сиёсатмадор ва давлатмарди тоҷик. Падари Лола Исмоилова. Зиндагинома Иброҳим Исмоилов соли 1901 дар деҳаи Нуди волости Ишкошим дар оилаи хизматчии Русияи подшоҳӣ ба дунё омадааст. Муҳассили мактаби русии Хоруғ. Хидмат дар сафи Артиши Сурх ва мақомоти Идораи муттаҳидаи давлатию сиёсӣ (1918 1923, ОГПУ). Корнома Узви ҲКИШ, раиси Кумитаи инқилобии волости Ишкошим (1923 1924), ҷонишини раиси Кумитаи инқилобии ВМКБ, раиси Кумитаи иҷроияи ВМКБ, ҷонишини комиссари халқии Инспексияи коргару деҳқон, комиссари халқии молияи ҶШС Тоҷикистон, котиби дуввуми КМ ҲК (б) Тоҷикистон, мудири Шуъбаи маданият ва тарғиботи Бюрои осиёимиёнагии КМ ҲК (б). Шунавандаи мактаби олии ташкилоти ҳизбии назди КМ ҲК (б) дар шаҳри Маскав, Комиссари халқии савдои ҶШС Тоҷикистон. Вакили съездҳои ҲК (б), узви КМ ҲК (б) Тоҷикистон, узви бюрои КМ ҲК (б) Тоҷикистон. Иброҳим Исмоилов барои бунёди корхонаҳои саноатӣ дар Тоҷикистон, маҳви бесаводӣ кӯшиш карда, бо роҳбарии ӯ чандин китоб аз забонҳои дигар ба забони тоҷикӣ тарҷума шуданд. Ордену ҷоизаҳо Бо ордени Байрақи Сурхи Меҳнат қадр шудааст. Ҳабс ва эъдом Соли 1937 ҳабс шуда, ба қатл маҳкум гардид. Пас аз марг дар соли 1956 сафед карда шуд. Некдошт Дар ноҳияи Ишкошим осорхонаи таърихӣ-кишваршиносӣ 1, мактаби миёнаи 21 ва як кӯчаи шаҳри Хоруғ ба шарафи Иброҳим Исмоилов номгузорӣ шудаанд.
Иброҳим Махлаб

Иброҳим Маҳлаб (апрели 1949, Қоҳира, Миср) — ходими давлатӣ ва сиёсии Миср, Сарвазири Миср аз 25 феврали соли 2014 то 19 сентябри соли.
Иброҳим Мирзо

Иброҳим Мирзо ибни Шоҳрух Мирзо (26 август 1394 1 — 3 май 1435, Шероз) — шоҳзодаи донишдӯст ва ҳунарманди Темурӣ, дувумин писари Шоҳрух. Вай аз сиёсатмдорон, ҳомиёни бузурги ҳунар, меъморӣ ва фарҳанг ва ҳамчунин аз ҳунармандони матраҳ ва хушнависони тирози аввали аҳди худ бавежа дар хатти сулс ва муҳаққиқ ба шумор меравад. Зиндагинома Аз авлоди Темуриёни Дар машқи хат аз хаттоти машҳури давр, олим ва муаррихи ҳамадонӣ Шарафуддин Алии Яздӣ таълим гирифтааст. Дар навиштани шаш навъи хат шуҳрат ёфта, сараввал ба тақлиди хатти Ёқути Мустаъсимӣ пардохт, баъдтар дар катибаи хутути тазйинӣ бартарӣ ёфтааст. Намунаи катибаҳои ӯ ёдгориҳои меъмории биноҳои қадимии Шерозро зеб медиҳанд.
Иброҳим Муҳаммад Ҳамдӣ

Иброҳим Муҳаммад ал-Ҳамдӣ — арбоби низомӣ ва давлатдори Яман; Президенти сеюми Ҷумҳурии Ямани Араб.
Султон Иброҳиммирзо

Абулфатҳ Султон Иброҳиммирзо, мутахаллис ба Ҷоҳӣ — хушнавис, музаҳҳиб, мусаввир, дуредгар, навозанда ва шоири форс-тоҷик, шоҳзодаи сафавӣ ва фарзанди Баҳроммирзо. Зиндагинома Пас аз издивоҷ бо духтари шоҳ Таҳмосб — Гавҳарсултон ҳокими Хуросон таъйин гардид ва 12 сол дар ин мақом буд. Шоҳ Исмоили баъди ба тахт нишастан ӯро дар Қазвин ба қатл расонд. Турбаташро баъд ба Машҳад бурданд. Ба илму фан ва ҳунарҳо дилбастагии зиёд дошт. Султон Иброҳиммирзо улуми роиҷи замони худ — тиб, риёзӣ, фалсафа, сарфу наҳв, аҳодис ва ансобро медонист, дар хушнависӣ, наққошӣ ва таҳзиб забардаст буд. Дар китобхонааш, ки беш аз 4 ҳазор китоби нафис дошт, ҳунармандон ҷамъ меомаданд. Ба забони форсӣ ва туркӣ шеър мегуфт. Аз Султон Иброҳиммирзо осори гуногун, аз ҷумла: "Хутути хушнависон", "Тасовири мусаввирон", "Ҷавоҳирот", "Зуруфи чинӣ" боқӣ мондаанд, ки бо як нусхаи мусаввар ва зарҳалкоришудаи девонаш (бо 3 ҳазор байт) дар Китобхонаи миллии Эрон нигоҳдорӣ мешаванд.
Иброҳим Обидов

Иброҳим Обидович Обидов (20 июни 1923, деҳаи Пулодони ноҳияи Конибодом — 2015) — педагоги маъруфи тоҷик, академики Академияи илмҳои педагогии ИҶШС, доктори илмҳои педагогӣ, профессор, иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ. Зиндагинома Соли 1941 Омӯзишгоҳи омӯзгории шаҳри Конибодом, 1951 Донишкадаи давлатии омӯзгории Ленинободро хатм намудааст. Соли 1939 дар курсҳои маҳви бесаводӣ муаллимӣ кардааст. Солҳои муаллим, инспектор, мудири кабинети педагогии шуъбаи маорифи халқи ноҳияи Конибодом, аспиранти АИ ҶШС Тоҷикистон, ходими калони илмии Институти таърихи АИ ҶШС Тоҷикистон, ҷонишини директор, директори Институти илмҳои педагогии ҶШС Тоҷикистон, дотсенти Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, мудири кафедраи педагогика ва психологияи Институти марказии такмили ихтисоси муаллимони ҶШС Тоҷикистон буд. Солҳои ҳамчун декани факултети такмили ихтисоси директорони мактабҳои миёна дар назди Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, мудири кафедраи педагогикаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ кор кардааст. Фаъолияти илмӣ Муаллифи зиёда аз 300 асару мақолаҳои илмӣ ва илмию методӣ мебошад. Таълифотҳояш масъалаҳои таърихи инкишофи маорифи халқи Тоҷикистон, илми педагогика, мактабҳои олӣ ва миёнаи махсус, омӯзишгоҳҳои касбию техникиро дар бар мегиранд. Оид ба инкишофи маданияти тоҷик, методикаи таълими фанни таърих, ҳаёти педагогҳои намоён, нахустин муаллимони ҷумҳурӣ, масъалаҳои соҳаи маориф ва маданият як қатор мақола ва рисолаҳо навиштааст. Муҳаррир ва муаллифи бисёр асарҳои коллективӣ мебошад. Бо роҳбарии ӯ даҳҳо нафар рисолаҳои докториву номзадӣ ҳимоя кардаанд. Ҷоизаҳо Барои хидматҳояш бо ордени "Ситораи Сурх", ифтихорномаҳои Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон ва якчанд медалҳо сарфароз гаштааст. Осор.
Иброҳим Рабимов

Иброҳим Рабимов (зод. 3 август 1987 1, ИҶШС) — бозингари футболи Тоҷик. Соли таваллуд 3 август 1987, Душанбе. Иштирокчи ва нимҳимоятгари дастаи миллии футболи Тоҷикистон аз Истиқлол дар Қатар.
Иброҳим Ниёзович Исмоилов

Иброҳим Ниёзович Исроилов — олим, номзади илмҳои сиёсатшиносӣ, дотсент, муовини ректор оид ба илм ва муносибатҳои байналмилалии Донишкадаи омӯзгории Тоҷикистон дар ноҳияи Рашт, Аълочии маорифи Тоҷикистон. Зиндагинома Иброҳим Исроилов соли 1989 Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ -ро бо ихтисоси муаррих, муаллими таърих ва ҳуқуқ хатм намудааст. Соли 2012 рисолаи номзадии худро дар Донишгоҳи миллии Тоҷикистон дифоъ намудааст. Исроилов солҳои 1978-1980 дар Омӯзишгоҳи маданӣ-равшаннамоии н. Ленин (Рӯдакӣ) таҳсил намудааст. Солҳои 1982-1984 мудири шуъбаи методии китобхонаи марказии н. Москва (н. Ҳамадонӣ) фаъолият намудааст. Солҳои 1989-1991 ассистенти кафедраи фалсафаи ДДОТ ба номи Т.Г. Шевченко. Солҳои 1991-1993 аспиранти шуъбаи рӯзонаи кафедраи фалсафаи донишкадаи мазкур. Солҳои 1993 – 2007 корманди Вазорати амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон. Солҳои 2007- 2008 ҳонишини ректор оид ба корҳои тарбиявии Донишгоҳи омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ. Солҳои 2008 – 2011 директори филиали Донишкадаи омӯзгории Тоҷикистон дар ноҳияи Рашт. Солҳои 2011- 2012 сардори шуъбаи таҷрибаомӯзӣ ва кор бо мутахассисони ҷавони Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ. Солҳои 2012 – 2014 муовини ректор оид ба корҳои иқтисодиёт ва хоҷагии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ. 2014-2015 декани факултети иқтисодиёт ва идоракунӣ дар соҳаи маорифи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ. 2015-2018 муовини ректор оид ба таълими Донишкадаи омӯзгории Тоҷикистон дар ноҳияи Рашт. Аз сентябри соли 2018 то имрӯз дар вазифаи муовини ректор оид ба илм ва муносибатҳои байналмилалии Донишкадаи омӯзгории Тоҷикистон дар н. Рашт кор ва фаъолият менамояд. Дар давраи фаъолияти худ ба мукофотҳои давлатии СССР ва Ҷумҳурии Тоҷикистон мукофотонида шудааст. Ифтихорномаи фахрии Комитети марказии комсомоли Тоҷикистон соли 1988, Медали 10-солагии Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 2003, ифтихорномаи раиси Комитаи давлатии амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 2004, Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 2012, медали 80-солагии Вазорати амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 2004. медали 80-солагии Донишгоҳи омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ соли 2011. Вакили Анҷумани Х1 Ҳизби халқии демократии Тоҷикистон соли 2020. Осор.
Иброҳим Халил

Иброҳим Халил — хаттоти форс-тоҷик. Зиндагинома Зодгоҳаш Бухоро. Аз осори китобаткардаи ӯ як нусха китоби "Меҳру Муштарӣ"-и Ассори Табрезӣ (фонди -и Порис, таърихи китобат — 1522) боқист.
Иброҳим Раисӣ

100 Сайид Иброҳим Раисӣ (декабр 1960, Машҳад — 19 май 2024 1,, Устони Озарбойҷони шарқӣ) — сиёсатмадор, рӯҳонии шиъа ва давлатмарди эронӣ, ҳаштумин Раисҷумҳури Эрон аз 3 августи соли 2021 5 то 19 майи соли 2024. Зиндагинома Сайид Иброҳим Раисӣ ас-Содотӣ 14 декабри 1960 (23 озари 1339) дар маҳалла Навғони шаҳри Машҳад ба дунё омадааст. Падараш Сайид Ҳоҷӣ дар 5-солагии ӯ даргузашт 6.
Иброҳими Гелонӣ

Иброҳими Гелонӣ — донишманд, шоир ва хушнависи форс-тоҷик, писари Шайх Абдуллоҳ Зоҳиди Гелонӣ 1. Зиндагинома Муқаддамоти улумро дар Лоҳиҷон назди падараш ва "Хулосату-л-ҳисоб"-и Шайх Баҳоиро дар 10-солагӣ назди амакаш фаро гирифтааст. Дар санъати шоирӣ ва хушнависӣ маҳорати комил дошт. Ӯ 7 навъи хатро неку менавишт ва хушнависони Исфаҳон аз намунаҳои хатти ӯ, ки ба он ҷо мерасид, баҳра мебурданд. Аз осори ӯ "Кошифу-л-ғавошӣ" (ҳошия бар китоби "Кашшоф"), "Рисолае дар тавзеҳи китоби Уқлидус", "Рофеъу-л-хилоф" (ҳошия ба китоби "Мухталиф"-и Аллома Ҳиллӣ; як нусхаи он таҳти 71 дар Китобхонаи умумии маорифи Эрон мавҷуд аст) боқӣ мондаанд. Ба гуфтаи Ҳазини Лоҳиҷӣ, Иброҳими Гелонӣ дар сурудани анвои шеър, мадҳия, марсия, муаммо ва луғз маҳорат дошт. Аммо аз тамоми осораш танҳо ду рубоӣ ва бархе аз абёт ва қитъаҳои парокандаи ӯ дар "Таърих" ва "Тазкира"-и Ҳазин оварда шудаанд.
Иброҳим Усмонов

Иброҳим Усмонов — (10 сентябри соли 1948 дар деҳаи Понғози ноҳияи Ашт), узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, Доктори илмҳои таърих, профессор Зиндагинома Иброҳим Усмонов 10 сентябри соли 1948 дар деҳаи Понғози ноҳияи Ашт ба дунё омадааст. Мактаби миёнаро дар зодгоҳаш ва соли 1971 шуъбаи журналистикаи Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро хатм мекунад. Фаъолияти кориро дар нашрияи "Тоҷикистони советӣ" оғоз кардааст. Соли 1976 аспирантураро дар Донишгоҳи давлатии Москва ба номи Ломоносов ба анҷом расонида ва худи ҳамон сол рисолаи номзадиашро дифоъ мекунад. Аз соли 1981 то 1984 дар Донишгоҳи шаҳри Кобул фаъолият мекард. Соли 1988 декани факултети филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон интихоб мешавад. Дар соли 1993 муовини раис ва сипас раиси Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин мегардад. Солҳои 1995-1996 Мушовири давлатии Президенти кишвар оид ба илм ва масъалаҳои иҷтимоӣ буда, аз соли 1995 то 2000 вакили парлумони Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси Кумита оид ба муносибатҳои байналмилалӣ ва маданияти Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон буд. Дар давраҳои музокароти сулҳи тоҷикон фаъолона иштирок кардааст ва аз моҳи июли соли 1997 то соли 2000 вазифаи раиси Комиссия оид ба масъалаҳои сиёсии Комиссияи оштии миллиро ба уҳда дошт. Аз 6 январи соли 2004 то декабри соли 2006 муовини якуми вазири фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон буд. Соли 2009 раиси Шӯрои ВАО-и Тоҷикистон интихоб гардид. 1 Оиладор, соҳиби чаҳор фарзанд.
Иброҳим ибни Абдуллоҳ Номайрӣ

Иброҳим ибни Абдуллоҳ Номайрӣ — маълум аст, бо номи (- -). Шоир ва муаллифи як маъруфи ҳаштум асри мелодӣ буд. Ба Ғарб сафар карда буд. Сафир ва қозӣ буд. Дар соли 768 пеш аз милод, баҳр ба рафт, аммо аврупоиҳо ӯ забт шуда буд, пас аз чоп пули бисёр. Шеърҳо ва навиштаҳои ӯ захира гузошта шудааст. 2 Пайванди беруна.
Иброҳим ибни Борас

Иброҳим ибни Борас — сипаҳсолори Нӯҳ ибни Насри Сомонӣ, ки дар ҳангоми фурӯ нишондани исёни амири Хоразм дар роҳ вафот кард.
Иброҳим ибни Марзбон

Иброҳими ибни Марзбон — амири Озарбойҷони Эрон, писар ва вориси Марзбон ибни Муҳаммад.
Иброҳим ибни Мумшод

Иброҳим ибни Мумшоди Исфаҳонӣ — шоир и арабинависи эронитабор, дабир ва муншии даврони Мутаваккили халифаи Аббосӣ.
Иброҳими Ғазнавӣ

Иброҳим ибни Масъуд ибни Маҳмуд ибни Сабуктегин (1032 ё 1033, Афғонистон — 25 август 1099, Афғонистон), Иброҳими Ғазнавӣ — писари султон Масъуди, амири понздаҳуми Ғазнавиён. Щукумат Дар аҳди ҳукмронии Абдуррашид ибни Маҳмуд, минтақаи Панҷобро ишғол карданд. Дар аҳди Иброҳим ибни Масъуд суботи сиёсӣ дар давлати Ғазнавиён таҳким ёфта, чандин шаҳрҳои харобшуда барқарор шуданд. Иброҳим ибни Масъуд дуввумин амири ғазнавӣ буд, ки бо пайравӣ аз Туғрали Салҷуқӣ унвони худро дар сиккаҳо ("султон") зарб зад. Вазорат дар аҳди Иброҳим ибни Масъуд ба Абусаҳли Хуҷандӣ ва Абдулмаҷид Аҳмад ибни Аб-дусамад тааллуқ гирифт. Доираи адабии Ғазна дар аҳди Иброҳим ибни Масъуд дубора эҳё шуд. Ҳамзамон дар ин давра дои-раи адабии Лоҳур равнақ ёфта, бузургоне чун Абулфараҷи Рунӣ, Масъуди Саъди Салмон ва дигарон он ҷо ба воя расиданд. Иброҳим ибни Масъуд худ низ дар хушнависӣ маҳорат дошта, чанд бор Қуръонро рӯйнавис карда буд.
Иброҳим ибни Таҳмон

Иброҳим ибни Таҳмони Ҳиравӣ — ҳофизи Қуръон ва муҳаддиси форс-тоҷик. Ӯ аз бузургони илми ҳадис дар рӯзгори худ дар Хуросон буд.
Иброҳим ибни Шайбони Кирмоншоҳӣ

Иброҳим ибни Шайбони Кирмоншоҳӣ — сӯфӣ, зоҳид ва орифи аҳли суннати форс-тоҷик, пайрави силсилаи тасаввуфи тайфурия, устоди Абулқосими Насрободӣ ва Абуязиди Марғазӣ.
Иброҳим ибни Ҷабраили Хуҷандӣ

Иброҳим ибни Ҷабраили Хуҷандӣ — муҳандис ва меъмори тоҷик дар аҳди Сомониён.
Иброҳим ибни Ҷарир

Иброҳим ибни Ҷарир (1;? — баъди 1550) — таърихнигор и форсизабон ва ходими дарбори Темуриёни муаллифи "Таърихи Ҳумоюнӣ".
Иброҳим ибни Юсуф ал-Ариф

Иброҳим ибни Юсуф ал-Ариф — сардори сипоҳ дар замони Аҳмад ибни Исмоили Сомонӣ.
Иброҳим Қавоми Форуқӣ

Шайх Иброҳими Қавоми Форуқӣ — луғатнавис, сӯфӣ 1 ва шоир и форсизабони Ҳиндустон. Зиндагинома Форуқӣ дар вилояти Биҳори Ҳиндустон ба дунё омадааст. Форуқӣ муаллифи фарҳанги "Шарафномаи Манярӣ" мебошад. Дар тазкираҳо ва дар фарҳанги зикрёфта шеърҳои ӯ (қасидаҳо, манзумаҳои хурд, ғазалҳо ва ғайра) ҷой дода шудаанд. Номаҳо ва ваъзҳои Форуқӣ дар китоби "Маъдану-л-маонӣ" фароҳам омадаанд. Оромгоҳи ӯ дар шаҳри Лакҳнав зиёратгоҳи омму хос аст.
Иброҳим Ҳасанов

Иброҳим Ҳасанов (Ҳасанов Иброҳим Ризоевич ноябри 1937, Душанбе — 2 марти 2010, Теҳрон) — варзишгар -мураббӣ (заврақронӣ), Устоди шоистаи варзиши ИҶШС, Мураббии шоистаи варзиши ИҶШС, номзади илмҳои тиб, профессор, дорандаи Мукофоти комсомоли Тоҷикистон. Таҳсил Иброҳим Ҳасанов аввал Донишкадаи омӯзгории Душанбе ва сипас Донишгоҳи тиббии Тоҷикистонро хатм намуда, номзади илми тиб ва профессор аст. Ӯ 11 карат қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ дар заврақронӣ (дар заврақи навъи байдарка) буда, аввалин варзишгари тоҷик аст, ки дар ҳайати дастаи мунтахаби ИҶШС оид ба заврақронӣ дар Бозиҳои тобистонаи олимпии соли 1960 дар Рим ва соли 1964 дар Токио ҳунарнамоӣ кардааст. Иброҳим Ҳасанов, унвонҳои баланди Устоди шоистаи варзиш ва Мураббии шоистаи Итиҳоди Шӯравиро дошт. Вай барандаи медалҳои нуқраи мусобиқоти заврақронии ҷаҳонӣ ва аврупоӣ буд. Иброҳим Ҳасанов солҳои раиси Донишкадаи тарбияи ҷисмонӣ, солҳои раиси Кумитаи давлатии тарбияи ҷисмонӣ ва варзиши Тоҷикистон ва аввалин раиси Кумитаи миллии олимпии Тоҷикистон буд. Вай ду маротиба депутати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон интихоб шудааст. Иброҳим Ҳасанов, ки дар тарбияи шогирдон саҳми арзанда гузоштааст, мураббии барҷастаи Тоҷикистон дар асри ХХ эътироф шудааст. Аз ҷумлаи шогирдонаш Юрий Лобанов, қаҳрамон ва барандаи медали биринҷии олимпӣ, қаҳрамони 8-каратаи ҷаҳон ва Михаил Лобанов қаҳрамони дукаратаи ҷаҳон мебошанд. Ҷоизаҳо Бо ордени "Нишони фахрӣ", Устоди шоистаи варзиши ИҶШС, Мураббии шоистаи варзиши ИҶШС, Корманди шоистаи фарҳанги Тоҷикистон, Мукофоти комсомоли Тоҷикистон ва дигар ҷоизаҳои давлатӣ сарфароз шудааст. Беморӣ ва марг Иброҳим Ҳасанов, ки чанд соли ахир тими мунтахаби қаиқронии Эронро машқ медод, 2 марти соли 2010 бар асари ҳамлаи қалбӣ дар синни 73 солагӣ дар Теҳрон аз олам даргузашт 1. Ҷасади Иброҳим Ҳасанов аз Теҳрон ба Душанбе интиқол шуда, рӯзи 7 марти соли 2010 дар оромгоҳи Лучоби Душанбе ба хок супурда шуд.
Иброҳими Астарободӣ

Иброҳими Астарободӣ (1; Гургон — 1557) — муншӣ, хаттот ва шоир и форс-тоҷик, падари Султонмаҳмуди Ҳиравӣ. Зиндагинома Настаълиқро хуб ва таълиқро устодона менавиштааст. Ба қавли Қозӣ Аҳмади Қумӣ, вай таълиқро "бағоят нозук ва соф сохт", ки ӯро устодони хатти таълиқ Савмихоҷа Абдулҳай ва Дарвеш Абдуллоҳ эътироф кардаанд. Иброҳими Астарободӣ муддате котиби девони дарбори Разавӣ дар Машҳад буда, замоне дар Қум ба китобат машғул шудааст. Тазкиранависони мутааххир аҳвол ва осори Иброҳими Астарободӣ-ро аз сабаби он ки нисбаи "Астарободӣ"-ро дар осори худ истифода намебурдааст, бо аҳвол ва осори хушнависони ҳамноми ӯ даромехтаанд. Масалан, он чи Мирзо Ҳабиби Исфаҳонӣ зери номи Иброҳими Муншӣ овардааст, баргардони нодурусте аз шарҳи аҳвол ва осори Иброҳими Астарободӣ дар китоби "Гулистони ҳунар" аст, ки баъдан ба ҳамон гуна дар "Аҳвол ва осори хушнависон" омадааст. Нусхаи "Искандарнома"-и ки дар Китобхонаи миллии Эрон таҳти унвони "ал-Фақир Иброҳим ал-Муншӣ ал-Ҳазрати-р-Разавӣ бо таърихи шаҳр (моҳ)-и рамазони мубораки 937" вуҷуд дорад, ба қалами Иброҳими Астарободӣ марбут аст. Ду қитъаи хатти мавҷуд дар мураққаъи Баҳром Мирзоро, ки ҳар ду дар Китобхонаи Авқофи Истанбул нигоҳдорӣ мешаванд, низ бо сабаби ҳамсонии шеваи рақам ва наздикии замон бо "Искандарнома"-и ёдшуда метавон ба Иброҳими Астарободӣ мансуб донист. Иброҳими Астарободӣ шеър низ мегуфт. Фарзандонаш Исмоил ва Султон Маҳмуди Наҷот низ аз хушнависони хатти таълиқ буданд.
Иброҳим Ҳаққии Арзурумӣ

Иброҳим Ҳаққии Арзурумӣ (май 1703, Вилояти Ерзурум — 22 июн 1780, Сиирт) — шоир, ориф, файласуф, ҷомеашинос ва донишманди Зиндагинома Падараш аз орифони маъруфи Арзурум буд. Таҳсилоти муқаддамотиро дар Арзрум фаро гирифта, дар 9-солагӣ ба деҳаи Тило рафт ва он ҷо ба ҳалқаи шогирдони Исмоил Ҳақируллоҳ пайваст. Муддате баъд ба Арзрум баргашта, аз шоир ва муфтии номдори замон Ҳозиқ Муҳаммад забонҳои форсӣ ва арабиро омӯхт. Сипас ба деҳаи Тило бозгашт ва пас аз фавти Исмоил Фақируллоҳ ба унвони халифаи вай ба иршоди мардум ва таҳқиқу таълифи осори илмӣ пардохт. Иброҳим Ҳаққии Арзурумӣ соли 1737 барои адои ҳаҷ ба Ҳиҷоз сафар кард. Соли 1753 бо даъвати подшоҳи усмонӣ Султон Муҳаммад (ҳукмронӣ 17301755) ба Истанбул омад ва дар китобхонаи "Ҳумоюн"-и он ҷо ба мутолиаву такмили дониш машғул шуд. Баъдҳо ду бори дигар (солҳои 1743 ва 1747) ба ҳаҷ рафт ва дар Мисру Арабистон бо донишмандону уламо мулоқот кард. Иброҳим Ҳаққии Арзурумӣ дар улуми мухталиф, аз ҷумла ҳайат, ҷомеашиносӣ, риёзиёт, тиб, ахлоқиёт ва фарҳанги исломӣ соҳибназар буд. Муҳимтарин асари Иброҳим Ҳаққии Арзурумӣ "Маърифатнома" буда, он як навъи доиратулмаориф ба забони туркӣ аст. Дар муқаддимаи китоб муаллиф мавзӯъҳои Ҷаҳон, Биҳишт, Дӯзах, Барзах, Осмон, Замин ва чигунагии таквини онҳоро мутобиқи эътиқоди исломӣ матраҳ кардааст. Дар фанни якум доир ба масъалаҳои ҷаҳони моддӣ, сайёраҳо, манзумаи шамсӣ, кусуф, хусуф, дарёҳо, кӯҳҳо, рӯдхонаҳо ва ғ. сухан рафтааст. Фанни дуввум роҷеъ ба инсон, ҳавосси панҷгона, вазифаҳои узвҳо, бемориҳо ва масоили таббӣ баҳс мекунад. Фанни севвум муфассалтарин бахши китоб буда, дар он ба баҳсҳо дар боби тасаввуф, марҳалаҳо ва мақомоти соликон, зикр, таваккул, тафвиз, сабр, ризо, дараҷаҳои нафс (мулҳама, мутмаинна, розия, марзийя, комила) ва ғ. пардохтааст. Фанни мазкур фарогири фасле дар бораи зиндагӣ ва каромоти шайх Исмоил Фақируллоҳ ва падари муаллиф (Дарвеш Усмон) аст. Дар хотимаи китоб чигунагии робитаҳои иҷтимоӣ, рафтор бо дигарон, робитаҳои хонаводагӣ ва амсоли ин гуна мавзӯъҳо баррасӣ шудаанд. "Девони илоҳиёт", "Тазкирату-л-аҳбоб", "Ҳисну-л-орифин", "Калимоти Фақируллоҳ", "Ирфония", "Рознома", "Иқболнома", "Туҳфату-л-киром", "Инсони комил", "Мунтахаботи манзума" ва "Ҳайъати исломия" аз ҷумлаи осори дигари ӯ мебошанд.