ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Муҳра (бадан)

Муҳра, устухонҳое, ки дар якҷоягӣ сутунмуҳраро ба вуҷуд меоваранд. Муҳра-ҳо новобаста аз мансубият ба қисмҳои гуногуни сутунмуҳра сохти умумӣ доранд. Муҳра аз тана ва камонак иборат аст. Танаи Муҳра аз қисми пеш ҷойгир буда, вазифаи такягоҳро иҷро мекунад. Камонак аз қафо ба воситаи пояча ба танаи Муҳра пайваст мебошад. Байни тана ва камонак сӯрохӣ мавҷуд аст, ки баъди болоиҳам ҷой гирифтани Муҳра-ҳо гузаргоҳи сутунмуҳраро ба вуҷуд меоваранд. Дар гузаргоҳ (канал)-и сутунмуҳра ҳароммағз ҷойгоҳ дорад. Дар сатҳи қафои танаи Муҳра сӯрохии ғизогирӣ дида мешавад. Тавассути он рагҳои хунгард (артерия ва венаҳо), ҳамчунин асабҳо мегузаранд. Аз камони Муҳра-ҳо шохачаҳо мебароянд, ки ба онҳо ниём (мушакпарда) ва мушакҳо устувор гаштаанд. Аз сатҳи мобайн ҷониби қафо бо ном шохаи шавкӣ (нӯгтез), аз камонак ба чапу рост бошад, шохаҳои кӯндаланг вуҷуд доранд. Аз камони Муҳра ба боло ва поён як ҷуфт шохаҳои забарӣ ва зерии бандҳо ба чашм мерасанд. Асоси шохаҳои бандҳо аз комаҳои болоӣ ва поёнии Муҳра иборат аст. Ҳангоми ба ҳамдигар васл шудани Муҳра-ҳо комаҳои болоӣ ва поёнӣ сӯрохиҳои рост ва чапи байнимуҳравиро пайдо мекунанд. Ба воситаи ин сӯрохӣ рагҳои хунгард ва асабҳои ҳароммағз мегузаранд. Дар баробари ин Муҳра-ҳои қисмҳои гуногуни сутунмуҳра сохт ва хусусиятҳои махсуси худро доранд. Ниг. низ Сутунмуҳра, Устухон, Ҳароммағз. КЛ Расми 1. Муҳраи сина. А – намуд аз пҳлӯ – танаи муҳра – ҷойгоҳи болоии қабурға – комаи болоии муҳра – шохачаи болоии банд – шохаи кӯндаланг – шохаи шавкӣ – шохаи поёнии банд – комаи поёнии муҳра – ҷойгоҳи поёнии қабурға. Б – намуд аз боло – камони муҳра – шохаи кӯндаланг – сӯрохи муҳра – шохаи болоии банд – ҷойгоҳи қабурғавии шохаи кӯндаланг – шохаи шавкӣ (нӯгтез). Расми 2. Муҳраи гардан; намуд аз боло. 1 – танаи муҳра – ҷойгоҳи қабурға – шохаи кӯндаланг – шохаи болоии банд – шохаи шавкӣ – сӯрохи шохаи кӯндаланг (сӯрохи артерияи сутунмуҳра). Расми 3. Муҳраи аввали гардан – атлант; намуд аз боло. 1 – камони пеш – ғафсии канорӣ – шохаи қабурға – сӯрохи шохаи кӯндаланг (сӯрохи артерияи сутунмуҳра) – шохаи кӯндаланг – ҷӯяки артерияи муҳра – камони ақиб – дӯнгичаи ақиб – сатҳи болои банд – дӯнгичаи пеш.
Муҳсин Аминзода

Муҳсин Аминзода (Аминзода Муҳсин Муҳиддинович марти 1954, Хуҷанд) — шоири тоҷик. Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон. Зиндагинома Муҳсин Аминзода 10 марти соли 1954 дар шаҳри Хуҷанд, дар хонадони шоир ва тарҷумони маъруфи тоҷик Муҳиддин Аминзода, ба ҷаҳон омадааст. Соли 1968 мактаби ҳаштсолаи 1 шаҳри Хуҷандро хатм карда, таҳсилашро дар мактаби миёнаи 5 идома додааст. Баъди хатми мактаби миёна дар Комбинати овозадори "Абрешим" ба фаъолияти меҳнатӣ пардохта, пайваста шеър ҳам офаридааст. Аслан, шавқи навиштани шеър дар дилаш аз овони мактабхонӣ ҷой гирифта, маслиҳатгари аввалинаш дар ҷодаи эҷод хоҳараш — шоираи маҳбуб Озод Аминзода будааст. Нахустин шеъри ӯ "Муаллим" солҳои мактабхонияш дар рӯзномаи вилоятии "Ҳақиқати Ленинобод" чоп шудааст. Баъди панҷ соли кор дар комбинати мазкур, соли 1976, донишҷӯи факултаи филологияи Институти давлатии педагогии Ленинобод шудааст ва таҳсил дар донишгоҳи олӣ ба фаъолияти эҷодии ӯ таъсири мусбат расондааст. Солҳои донишҷӯӣ дар курс-конфаронсҳои ҷумҳуриявии адибони ҷавон ширкат варзида, аз маслиҳату машварати устод Лоиқ Шералӣ, Бозор Собир, Сайидалӣ Маъмур, Камол Насрулло, Фарзона ва диг. бархурдор гаштааст. Эҷодиёт Нахустин маҷмӯаи ашъори ӯ "Чашма" соли 1989 ба чоп расидааст. Китоби дувуми ӯ "Сояи хаёл" соли 1998 интишор ёфтааст. "Занҷираи заррин" савумин китоби шеърҳои Муҳсин Аминзода мебошад, ки соли 2007 мунташир гардидааст. Китоби чоруми ашъорашро "Қаламам Ватан навишт" номгузорӣ кардааст, ки саршори андешаҳои миллату ватандӯстии ӯст. Аз соли 1981 дар Кумитаи телевизион ва радиои вилояти Суғд фаъолият мебарад. Бештар бо таҳияи барномаҳои адабию фарҳангию ахлоқӣ ва филмҳои мустанад машғул аст. Барои офаридани панҷ филми мустанад дар бораи ҳаёт ва маҳсули эҷоди Аминҷон Шукӯҳӣ, Боймуҳаммад Ниёзӣ, Муҳиддин Аминзода ва Озод Аминзода сазовори Ҷоизаи ба номи Камоли Хуҷандӣ гардидааст. Филми мустанади ӯ дар бораи ҳаёт ва фаъолияти Нависандаи халқии Тоҷикистон Раҳим Ҷалилро дӯстдорони адабиёт хуш пазируфтанд. Очеркномаҳои ӯ "Диловарони Ёва" ва "Ӯ аввалин буд" аз қаҳрамонию шуҷоати зодагони деҳаи Ёва дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва маҳсули кору ҷустуҷӯҳои пурсамари олими зардолушинос Аҳмадҷон Пӯлодов нақл мекунанд. Ҷоизаҳо.
Муҳриддин Сабурӣ

Муҳриддин Сабурӣ (Муҳриддин Ҳамзаев; зод. 25 августи 1988, деҳаи Зидеҳ, ноҳияи Варзоб) — шоир ва мунаққиди 1 тоҷик. Ӯзви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Зиндагинома Муҳриддин Сабурӣ 25 августи соли 1988 дар деҳаи Зидеҳи ноҳияи Варзоб таваллуд шудааст. Дастпарвари факултаи филологияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон мебошад. Аз соли 2013 то соли 2015 хабарнигори нашрияи "Мароми пойтахт"-и КИ ҲХДТ дар шаҳри Душанбе буд. Аз нимаи дуюми соли 2016 то соли 2017 ба сифати мусаҳеҳ ва баъдан ба сифати мудири шуъбаи санъати ҳафтавори "Адабиёт ва санъат" кор карда, сипас бо тавсияи Раёсати Итифоқи нависандагон вазифаи мудирияти бахши нақди ин созмони ҷамъиятиро ба уҳда гирифтааст. Мавсуф то кунун масъули ин бахш дар Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст. Дар баробари ин солҳои 2019, 2020, 2021 дар ҳамкорӣ бо Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Лоиҳаи "Ҳамроҳ бихонем" дар таҳия, таҳрир ва таълифи китобҳо барои бачагон саҳм гузоштааст. Эҷод Намунаҳои ашъораш дар матбуоти даврӣ, аз ҷумла маҷаллахои "Садои Шарқ", "Паёми Суғд", "Истиқбол", ҳафтаномаи "Адабиёт ва санъат", "Тоҷикистон", "Варзоб" ва ғайра интишор ёфтаанд. Нахустин маҷмуаи шеърҳояш "Субҳи милод" соли 2014 нашр шудааст. Маҷмуаи дуюми шеъраш соли 2020 аз тарафи нашриёти "Адиб" таҳти номи "Накҳати овешан" дастраси хонандгон гардид. Оид ба нақду адабиётшиносӣ як силсила мақолаҳо ба табъ расонидааст. Маҷмуи мақолоти нақду адабиётшиносиаш бо номи "Шеър дар мизони ҳунар" интишор гардид. Мавсуф, инчунин ба нақду баррасии адабиёти хурдсолон низ машғул буда, дар ин бахш мақолаҳои зиёде интишор додааст. Дар баробари ин барои кӯдакон асарҳои илмӣ-иттилоотӣ бо номҳои "Иттиҳоди мурчагон" ва "Дунёи рангини зери об" тартиб дода, дастраси хонандагони хурдсол гардондааст. Ҷоизаҳо Дорандаи ҷоизаи Кумитаи ҷавонон ва варзиши назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, барандаи ҷоизаи "Килки сабз"-и ТВ "Сафина" ва рӯзномаи "Тоҷикистон" мебошад. Дар соли 2020 барандаи Ҷоизаи адабии ба номи Мирзо Турсунзода аз рӯйи китоби "Шеър дар мизони ҳунар" гардид. Аз соли 2016 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.
Муҳсин Аҳмад ал-Айнӣ

Муҳсин Аҳмад ал-Айнӣ (20 октябри августи 2021 2) — сиёсатмадор ва дипломати Ямани Шимолӣ. Ал-Айнӣ панҷ маротиба вазири корҳои хориҷӣ буд. Солҳои,, ва намояндаи доимии Ҷумҳурии Ямани Араб дар СММ ва ҳамзамон солҳои сафир дар Иёлоти Муттаҳида буд. Вай инчунин сафири Ҷумҳурии Ямани Араб дар Иттиҳоди Шӯравӣ, Фаронса (август-сентябри 1971,), Бритониёи Кабир ва Олмон буд. То соли 1997 сафири Яман дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико буд.
Муҳсин Барозӣ

Муҳсин ал-Барозӣ (1904–1949) - сарвазири Сурия аз 27 июн то 13 августи 1949. Муҳсин ал-Барозӣ солҳои 1948 ва 1949 ду маротиба вазири корҳои хориҷии Сурия буд. 14 августи соли 1949 ӯро шӯришчиён дастгир карданд. Якҷоя бо пешгузаштаи худ Ҳуснӣ ал-Заим аз ҷониби афсарони сафҳои Ҳизби Сотсиалистии Миллии Сурия 2 ба қатл расонида шуд.
Муҳтавои боз

Муҳтавои боз метавонад ба унвони пардоими ҷойгузин, ҷалви истифода аз қонуни копирайт ҳуқуқи муаллиф барои ихтикори дониш-ро бигирад. Муҳтавои боз ба ҷойи мунҷар ба ихтикор, фароянд демократисозии дониш-ро осон мекунад. Бузургтарин лоиҳа бо Муҳтавои боз — Википедия аст. 1. Нигаред низ.
Муҳсин Навбоғчиёнӣ

Ҳоҷӣ Муҳсин Навбоғчиёнӣ (1879, Самарқанд — 1911, Бухоро, генерал-губернатории Туркистон) — омӯзгор, рӯзноманигор, ҷадидӣ ва рӯшанфикри тоҷик. Зиндагинома Муҳсини Навбоғчиёнӣ соли 1879 дар деҳаи Навбоғчиёни дар канори ҷанубу ғарбии шаҳри Самарқанд дар оилаи деҳқони тоҷик ба дунё омадааст. Падари Муҳсин Саидҷалол соҳиби замини калон ва боғе буд, ки дар он сабзавоту тарбузу мева кишт мекард. Муҳсин аз хурдсолй ба падараш дар кораш ёрӣ мерасонд. Ӯ дар яке аз мадрасаҳои Самарқанд таҳсил карда, дар он ҷо улуми исломӣ ва бархе аз улуми дунявӣ омӯхта, забони арабиро омӯхта, ба забони узбакӣ ҳам гап мезад. Дар синни 19-солагӣ ҳамроҳи падар ва чанде аз хешовандонаш ба Маккаву Мадина ба ҳаҷ рафта, дар роҳ ба Арабистон аз бисёре аз шаҳрҳои машҳури ҷаҳони Ислом, аз қабили Марв, Машҳад, Нишопур, Исфаҳон, Шероз, Карбало, Бағдод, Ҷидда дидан кардааст. Ӯ унвони ҳоҷиро гирифт ва бо номи Ҳоҷӣ Муҳсин низ машҳур шуд. Пас аз бозгашт ба Самарқанд таваҷҷуҳи ҷиддие ба илм пайдо кард ва бо чанде аз рӯшанфикрони самарқандӣ, аз ҷумла Ҳоҷӣ Муин, ки баъдан ҳамчун ҷадидӣ маъруф шуд, вохӯрд. Вай дар мактабхои усули нав ба таҳсил шурӯъ намуда, дар таълифи китобхои дарсӣ иштирок намуд. Соли 1906 ба Бухоро, пойтахти аморати Бухоро кӯчид ва дар яке аз мадрасаҳои шаҳр муаллим шуд. Дар Бухоро бо Садриддин Айнӣ шинос шуд. Он вақтҳо дар рӯзномаҳои махфии ҷадидиёни Бухоро мақолахои Муҳсин бо тахаллус чоп мешуданд. Сарфи назар аз оғози таъқиби ҷадидиён ӯ дар Бухоро монд. Вай дар соли 1911, дар синни 32-солагӣ бар асраи бемрӣ даргузашт. Тибқи баъзе маълумот, ӯ издивоҷ накардааст.
Муҳтавои озод

Муҳтавои озод, Иттилооти озод, Маводи озод — матнҳо, аксҳо, мусиқӣ, барномаҳои компутарӣ ва корҳое мебошанд, ки иҷозатномаашон истифодаи бемонеаъи онро, ҳамчунин барои тиҷорат иҷозат медиҳад (яъне барои нусхагирӣ, ворид кардани тағйирот ва паҳн кардани намуди тағйирёфтаи он). Ҳамаи асарҳое, ки моликияти ҷамъиятӣ гаштаанд, муҳтавои озод мебошад. Паҳн гардидани муҳтавои озоде, ки моликияти ҷамъиятӣ нашудаанд, аз рӯи иҷозатномаҳои махсус амалӣ мегардад. Нигаред.
Муҳтарама Хонсуварова

Муҳтарама Хонсуварова (Хонсуварова Муҳтарама Ҷалиловна, ноҳияи Панҷакент, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 7 апрели 1990, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — муаррих, номзади илмҳои таърих, дотсент. Зиндагинома Соли 1940 факултети таърихи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Сталинобод ба номи Т. Г. Шевченкоро хатм кардааст. Солҳои лаборанти калон, аспиранти кафедраи таърихи ИҶШС-и донишкадаи номбурда, мудири кафедраи таърихи ИҶШС-и мактаби ҳизби коммунистии Тоҷикистон, муаллими калони кафедраи таърихи ИҶШС, декани факултети таърих, 1953 дотсенти кафедраи таърихи ИҶШС, 1954 декани факултети таъриху география, декани факултети таърих, мудири кафедраи таърихи ИҶШС, дотсенти кафедраи таърихи ИҶШС-и Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко буд. Муаллифи як силсила мақолаҳои илмӣ ва илмию методӣ мебошад, ки дар онҳо масъалаҳои иштироки занони Тоҷикистонро дар иҷрои нақшаи панҷсолаи якум баррасӣ кардааст. Ҷоизаҳо Бо унвони фахрии "Муаллими хизматнишондодаи мактаби ҶШС Тоҷикистон", нишонҳои сарисинагии "Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон" ва "Аълочии мактаби олии ИҶШС" қадр карда шудааст.
Муҳтавои тавлидии корбар

Контент ё муҳтавои — муҳтавои иттилоотие, ки онро создаваемое корбар месозад. Яке аз мафҳумҳои асосии "Веб 2.0". Мафҳуми "маводи иттилоотии корбар" аз он вақт инҷониб дар нашрияҳои интернетӣ аз соли 2005 васеъ истифода мешавад, қаблан он асосан дар муошират байни маъмурияти манбаъҳои интернет ҳангоми кор бо маълумоти дорои аҳамияти иттилоотӣ истифода мешуд. Контенти корбар — ин сомона ё саҳифаҳои суолу ҷавобҳо (ЧаВо), рӯзмараҳои интернетӣ (блогҳо), подкастҳо, хостингҳои акс- ва видеомаводҳо, Вики -лоиҳаҳо ва монанди онҳоянд. Маълумоте, ки корбарон тавлид мекунанд, танҳо як қисми мундариҷаи манбаъро ташкил дода метавонанд. Масалан, қисми зиёди мундариҷа дар. аз ҷониби соҳибони амвол сохта шудааст ё иҷозат дода шудааст, аммо баррасиҳо ва рейтингҳои маҳсулотро корбарони мустақил нашр мекунанд.
Муҳсин Човушӣ

Муҳсин Човушӣ (— Муҳсин Човушии Ҳусайнӣ июл 1979 (1979-07-30) 2, Хуррамшаҳр, Эрон) — хонанда, таҳиякунандаи мусиқӣ, оҳангсоз, таронасаро ва танзимкунандаи сабки поп ва роки аҳли Эрон аст. Зиндагинома Муҳсин Човушӣ зодаи Хуррамшаҳри Эрон аст ва асолати курдтабор дорад 3. Кӯдакии ҳамзамон бо оғози ҷанги таҳмилӣ буд. Баъд аз ишғоли Хуррамшаҳр хонаводаи ӯ ба шаҳрҳои мухталиф Кирмоншоҳ, Машҳад, Қазвин, Караҷ ва ниҳоят Теҳрон ҳиҷрат карданд. Ӯ зиндагии сахтеро пушти сар гузошт ва дар он тамъи фақрро низ чашид. Фаъолияти ҳирфаӣ Муҳсин Човушӣ пас аз дарёфт дипломи ҳисобдорӣ ва итмоми давра сарбозӣ, фаъолияти ҳирфаии худро дар заминаи мусиқӣ дар сол 1382 бо олбуми "Нафрин" оғоз кард ва пас аз гирифтани муҷаввиз дар соли 1387 олбум "Як шоха нилуфар"-ро мунташир кард. Ӯ хонанда ва оҳангсози таронаҳои филми синамоии "Сантурӣ" сохтаи Дориюши Меҳрҷӯӣ буд. Човушӣ ҳамчунин як қитъа барои титрожи поёни филми синамоии "Ламп 100" ба коргардонии Саиди Оқохонӣ хонд. Муҳсин Чвушӣ хонандаи таронаҳои сериёли шабака хонагии "Шаҳрзод" сохтаи Ҳасани Фатҳӣ мебошад, ки нақши босазое дар маҳбубияти такоҳанги "Куҷоӣ"-и ӯ дошт 4. Таронашиносӣ Муҳсин Човушӣ муаллифи зиёда аз 100 суруд ва 12 олбум мебошад. Ӯ ҳамчунин муаллифи мусиқии филми "Сантурӣ" (Дориюши Меҳрҷӯй, 2007) мебошад.: Ин қитъаҳо барои харидорони хориҷ аз кишвари Эрон ва аз самти сомонаи 780 ва Биптунз, бидуни муҷаввизи Иршод ирсол шуд. Олбумҳо Такоҳанг.
Оли Муҳтоҷ

Оли Муҳтоҷ, Муҳтоҷиён — силсилае мансуб ба Муҳтоҷ ибни Аҳмад, ки дар солҳои зери назару нуфузи Сомониён ва муддати кӯтоҳе низ ба истиқлол, дар бахшҳое аз Хуросону Рай фармон ронд.
Муҳтарам Ҳотам

Муҳтарам Ҳотам (10 апрели 1950 — деҳаи Аскалон, ноҳияи Рашт) — шоир ва нависандаи тоҷик, Шоири халқии Тоҷикистон 1. Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон. Зиндагинома Муҳтарам Ҳотам 10 апрели соли 1950 дар деҳаи Аскалони ноҳияи Рашт зода шудааст. Соли 1968 Омӯзишгоҳи омӯзгории Навобод, соли 1972 Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанберо хатм кардааст. Корнома Баъди хатми Донишгоҳи мазкур, то соли 1990, дар нашриёти "Ирфон"-у "Адиб" ба ҳайси муҳаррир ва мудири шуъба кор кардааст. Солҳои раиси муассисаи нашаротии "Ориёно", сардабири ҳафтавори "Роҳи умед" (ҳозира "Нақлиёт"), муовини сардабири маҷаллаи "Садои Шарқ" ва ходими ҳафтавори "Адабиёт ва санъат" будааст. Солҳои дар Афғонистон тарҷумонӣ кардааст. Аз моҳи апрели соли 2000 мудири Котиботи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии ҷумҳурӣ мебошад. Аз соли 1988 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст 2. Таълифот Муаллифи китобҳои ашъори "Камароб", "Дилафшон", "Сапеда", "Як қалам сарнавишт — як қадам саргузашт", "Садуяксола шавӣ!", "Чашморӯ" мебошад. Ҳамчунин, намунаҳои ашъораш дар зиёда аз 50 маҷмӯаи дастҷамъӣ, аз ҷумла, "Тысяча родников" ("Ҳазор чашма"; Маскав, 1999) "Бозгашти Ироншаҳр" (Ереван, 2003) ба чоп расидаанд. Роҷеъ ба таърихи роҳи оҳани Тоҷикистон даҳҳо мақола ба табъ расондааст. Ҳаммуаллифи таърихномаи роҳи оҳан — "Роҳ дар масири асрҳо" мебошад. Солҳои охир ба таҳқиқи масоили сукунат ва муҳоҷирати ориёиҳо машғул буда, дар ин мавзӯъ асарҳои "Ориётоҷикон сол пеш" ва Канобад (Конибодом) ва Райбат (Работ) дар "Шоҳнома", "Фасли пайванди вижаҳо" -ро мунташир сохтааст. Силсилаи мақолаҳояш "Муҳоҷирати бузурги ориёиҳо", ҳамчунин, рисолаи таҳқиқотиаш "Ҳувийяти миллӣ ва Ватани воқеӣ" дар ҳафтавори "Адабиёт ва санъат", маҷаллаи "Фарҳанг" ва маҷмӯаҳои дастҷамъӣ ба табъ расидаанд. Гулчини ашъори шоирони тоҷику арман "Дасти дӯст", дуоҳои тоҷикии "Сад дуову салом" ва "Толеъномаи хонавода" -ро мураттаб ва мунташир намудааст. Чанде аз ашъораш ба забонҳои гурҷӣ, эстонӣ ва арманӣ тарҷума шудаанд. Як идда шеъру ҳикоя ва осори манзуми адибони дигар кишварҳоро ба тоҷикӣ гардондааст. Тарҷумаи чанд достони "Илиада"-и Ҳомер, чанде аз шеърҳо ва достони "Фариштаи марг"-и М. Ю. Лермонтов, "Биҳишти муҳаббат"-и Р. Бёрнс, афсонаҳои мардуми русу Шарқи Дур — "Афсонаҳои даврони қадим" ба қалами ӯ тааллуқ доранд. Дар тарҷумаи ашъори А. С. Пушкин, И. Н. Некрасов, шоирони дигари молдовӣ, ӯзбек, гурҷӣ ва ғ. ширкат варзидааст. Ширкатвари Конфаронси байналмилалии шоирон ва тарҷумонҳои адабиёти Литва дар шаҳри Вилнюс, Конфаронси адибони Осиёи Марказӣ дар шаҳри Чимкент, ҳамоиши адибони ҷавони Иттиҳоди Шӯравӣ — "Вохӯрии кӯчаки Иссиқӯл", конфаронси тарҷумонҳо дар Маскав мебошад. Ҷоизаҳо Бо нишони фахрии "Аълочии матбуоти Тоҷикистон", медали "Хидмати шоиста" ва унвони "Шоири халқии Тоҷикистон" қадр шудааст. Осор.
Муҷассамаи «Водии Вахш»

Муҷассамаи "Водии Вахш" — дар ноҳияи Хуросони вилояти Хатлон воқеъ гаштааст. 1 Таърих Аз давраҳои қадим бошандагони ин водӣ ба кишоварзӣ машғулияти васеъ доштанд. Гувоҳии ин нуктаҳо дар китоби "Тоҷикони"-и Бобоҷон Ғафуров дарҷ гаштааст: "Каналҳои қадимаи давраи кушониён дар хоки Тоҷикистон ҳам масалан дар водии Вахш ёфт шудаанд. Барои обёрӣ на фақат оби дарё, балки оби чашмаҳо низ, ки дар он давра бешак хеле бисёр буданд, истифода мешуданд. Масалан, дар шимоли водии Вахш заминҳо асосан аз канали дарёи Вахш об мехӯрданд, вале якчанд манзилҳо, масалан Ҳалқаҷар қарибии посёлкаи Уялӣ аз дарё хеле боло ҷой гирифта буд, ки ҳозир ба инҷо фақат ба насос об мебароранд. Дар давраи кушониён тамоми заминҳои ин манзилҳо аз оби чашмаҳои ин манзилҳо, аз оби чашмаҳои куҳӣ шодоб буданд". Майдонҳои васеъ ва корами ин диёрро ба назар гирифта, солҳои 1970-1972 аз маҷрои дарёи Вахш ба заминҳои имрӯза ҷамоати деҳоти Ҳилолӣ канали обӣ барпо намуданд, ки то ҳол аз он истифода мебаранд. Ба ин хотир, соли 1972 дар баландии деҳаи Хуросон (Уялӣ) муҷассамаи "Вахшская долина" барпо карда шуд. Баландии муҷассама 6 метр ва паҳноияш 18 метрро ташкил медиҳад.
Муҳу Алиев

Муҳу Гимбатович Алиев. Раиси Маҷлиси мардумии Ҷумҳурии Доғистон. Президенти Ҷумҳурии Доғистон. Сенатори Федератсияи Русия. Кавалери пурраи ордени "Нишони хидмат дар назди Ватан". Зиндагинома Аз рӯи миллат — авар.
Муҷасамаи зану мард бо ситораҳо

Муҷасамаи зану мард бо ситораҳо — дар ноҳияи Хуросони вилояти Хатлон воқеъ гаштааст. 1 Таърих 12 апрели соли 1961 инсон бори нахуст ба кайҳон парвоз намуд. Ин ба Юрий Гагарин муяссар гардид. Олимону муҳандисони соҳаи кайҳоннавардӣ ба оламу оламиён қудрати шуури инсоро нишон доданд ва бо ин ба хулосае омаданд, ки на танҳо қуллаҳои баланди сайёра, қаъри уқёнусу баҳрҳо ва ғорҳои беканор, балки инсон метавонад фазои сайёраи Замин ва коинотро тадқиқ кунад. Имрӯзҳо бо тараққиёти чунин техникаи муосир ва технологияи давраи панҷум мо шоҳиди он ҳастем, ки инсоният дар бораи дигар ситора ва сайёраҳои системаи офтобӣ галактикаро аз худ карда истодааст. Ба хотири тараққиёти инсоният дар соҳаи кайҳоншиносӣ соли 1972-1973 дар яке аз мавзеъҳои баланд (1500 метр аз сатҳи баҳр) ва зебои ноҳияи Хуросон, ки номи Фахрободро гирифтааст, муҷассамаи "Зану мард бо ситорагон"-ро бунёд карданд. Баландии муҷассама 12 метр буда, дар майдони 0,01 га сохта шудааст.
Муҷассамаи ишқ

"Муҷассамаи ишқ" — филми тоҷикии соли 2003 бо коргардонии Умед Мирзоширинов ва филмноманависии Аброр Зоҳир, истеҳсоли киностудияи Тоҷикфилм 1. Достони филм Достони филм дар бораи писаре бо номи Неъмат қисса мекунад, ки падару модар надораду дар хонаи аммааш Санам зиндагӣ дорад. Неъмат ба Зебӣ, духтари аз худаш чанд сол бузургтар ошиқ мешавад, аммо Зебӣ бо номзади худаш, як муаллим издивоҷ мекунад. Дар ҳамсоягии Санам пирмарде бо номи Ғаффор хона дорад, ки ӯ ба Санам ошиқ аст ва ҳар гоҳ гӯсфандони Неъмат ба боғи ӯ медароянд, ӯ гӯсфандонро дар ҳавлииаш маҳкам карда аммаи Неъмат, Санамро даъват мекунаду ба як нози Санам гӯсфандонро дубора раҳо месозад. Дар нақшҳо Ҷоизаҳо Умед Мирзоширинов дар нахустин кинофестивали байналмилалии "Дидор", ки соли 2004 баргузор шуда буд, бо филми маъруфи "Муҷассамаи ишқ" ғолиби озмун шуда буд.
Муҷируддини Байлақонӣ

Муҷируддини Байлақонӣ (1130, Байлақон — 1194, Табрез) — шоир и қасидасарои форс-тоҷик, шогирди Хоқонии Шервонӣ. Зиндагинома Муҷириддин дар шаҳри Байлакони тобеи Шервон дар аввалҳои асри ба дунё омадааст. Роҷеъ ба соли мавлуд ва рӯзгори ӯ маълумоти муфассал дар сарчашмаҳо ҷой надорад. Танҳо маълум аст, ки модараш аз канизакони ҳабашӣ будааст. Дар замони худ Байлақонӣ шогирди Хоқонӣ буд ва дар пайравии ӯ шеърҳо менавишт. Муҷириддин аз худ девоне боқӣ гузоштааст, ки аз ғазал у рубоӣ ва қасида ву қитъа иборат аст. Соли вафоти шоирро байни 1190 1193 тахмин мекунанд. Меросӣ адабии шоир Аз ғазалиёт Аз муқаттаот Пайвандҳо:..
Муҷихарфи Калон

Муҷихарфи Калон — деҳа дар ҷамоати деҳоти Муҷихарфи ноҳияи Нуробод. Аз Муҷихарфи Калон то маркази ҷамоат 3 км, то маркази ноҳия 52 км. Аҳолиаш 1370 нафар, тоҷикон.
Муҷибахон Ҷавҳарӣ

Ҷавҳарӣ Муҷибахон Одил (30 январи 1971, деҳаи Чоркӯҳ, шаҳри Исфара, Ҷумҳурии Тоҷикистон) — ходими давлатӣ, Вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, номзади илмҳои филологӣ 1 2, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон. Зиндагинома Ҷавҳарӣ Муҷибахон Одил 30 январи соли 1971 дар деҳаи Чоркӯҳи шаҳри Исфара, вилояти Суғд, дар оилаи омӯзгор таваллуд ёфтааст. Соли 1993 Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон (ҳоло Донишгоҳи миллии Тоҷикистон)-ро бо ихтисоси рӯзноманигор хатм намудааст. Фаъолияти меҳнатиашро аз соли 1993 ба ҳайси омӯзгори фанни забон ва адабиёти тоҷик дар мактаби миёнаи умумии рақами 27-и деҳаи Чоркӯҳ оғоз намуда, соли 2005 сарвари таълимгоҳи мазкур ва соли 2010 сардори раёсати маорифи шаҳри Исфара таъйин гардидаст. Соли 2014 ба ҳайси сармутахассиси шуъбаи кадрҳои дастгоҳи раиси шаҳри Исфара, соли 2016 муовини директори филиали Донишгоҳи технологии Тоҷикистон дар шаҳри Исфара, соли 2018 директори ҳамин муассисаи олии касбӣ ва аз соли 2020 то соли 2021 мудири бахши фарҳанги шаҳри Исфара фаъолият намудааст. Аз 22 декабри соли 2021 вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардидааст. Фаъолияти илмӣ ва адабӣ Муҷибахон Ҷавҳарӣ соли 2020 диссертатсияи илмиашро барои дарёфти номзади илмҳои филологӣ дар мавзуи "Юсуф ва Зулайхо"-и Ховарии Шерозӣ ва муқоисаи он бо достони ҳамноми Абдураҳмони Ҷомӣ дар Шӯрои диссертатасионии 6 КОА-28 назди Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ ҳимоя намудааст. Ҳамчунин, муаллифи як монография ва зиёда аз чил мақолаҳои илмӣ буда, мақолаҳои публисистиаш пайваста дар рӯзномаву маҷаллаҳои ҷумҳуриявӣ интишор мешаванд. Асарҳои бадеии ӯ бо номи "Зани даруни чашма ва Дарди фироқ" дар нашриёти "Адиб" ба чоп расидаанд 3. Инчунин ӯ муаллифи дарстурҳои тарбиявӣ барои сарпарастони гуруҳҳои академикӣ бо унвони "Раҳнамои тарбият" ва "Ислом — зидди ифрот" мебошад. Бо забонҳои русӣ ва англисӣ озодона сухан мекунад 4. Фаъолияти сиёсӣ ва ҷамъиятӣ Аз 22 декабри соли 2021 то 1 марти соли 2025 Муҷибахон Ҷавҳарӣ ҳамчун вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати фаъолият намудааст. 5 Ҷоиза ва мукофотҳо.
Муҷтамаи ҷумҳуриявии осорхонаҳои Кӯлоб

Муҷтамаи ҷумҳуриявии осорхонаҳои Кӯлоб — дар шаҳри Кӯлоби вилояти Хатлон воқеъ аст. Тавзеҳ Муҷтамаи ҷумҳуриявии осорхонаҳои Кӯлоб 7 сентябри соли 2006 бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти 412 ва қарори ҳайати мушовараи Вазорати фарҳанги Ҷумҳурӣ аз 19 декабри соли 2006 дар арафаи ҷашни 2700 солагии Кӯлоб дар заминаи Осорхонаи таъриху кишваршиносии ба номи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ бо тобеияти се осорхона – Осорхонаи мероси адабӣ ва осори хаттии ба номи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ, хона – музейи ба номи шоир ва ҳофизи халқ Саидалӣ Вализода ва осорхонаи таъриху кишваршиносии 2700 – солагии Кӯлоб ба фаъолият оғоз намуд. Осорхонаи 2700 – солагии Кӯлоб Осорхонаи 2700 – солагии Кӯлоб иборат аз панҷ шуъба: шуъбаҳои таърих ва археология, этнография (мардумшиносӣ), санъати тасвирӣ ва амалӣ, табиати кишвар ва Кӯлоби 2700 сола иборат мебошад. Дар фонди осорхона беш аз 5572 нигора маҳфуз мебошад. Осорхонаи мероси адабӣ ва осори хаттии ба номи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ Осорхонаи мероси адабӣ ва осори хаттии ба номи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ аз шӯбаҳои Пирони кӯҳистони Хатлон, Ганҷинаи ҳазрати Амирҷон, аз таърихи сохтмони мақбараи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ, Шӯҳрати ҷаҳонии Алии Ҳамадонӣ иборат мебошад. Дар шафати Осорхонаи мазкур мақбараи адиб ва файласуфи машҳур Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ, санги сипоснома, сағонаи шахси номаълум ва боқимондаҳои хумдони мутааллиқ ба даврони Ҳахоманишиҳо (асрҳои 7-6 пеш аз мелод) ҷой доранд. Инчунин, дар ошёнаи якуми осорхона китобхонаи Амири Кабир мавҷуд аст, ки дар он зиёда аз 5000 китоб бо ҳуруфи ниёгон, ки аз бахшҳои адабиётшиносӣ, ҷомеъашиносӣ, луғатнигорӣ, риёзӣ, ҷуғрофиё, нигоҳдорӣ мешавад. Фонди нигораҳои осорхонаи мазкур беш аз 1120 ададро ташкил медиҳад. Хона-музейи Саидалӣ Вализода Хона-музейи шоир ва ҳофизи халқ Саидалӣ Вализода аз чаҳор бахш иборат аст. Фонди хона-музей 3000 нигора дорад, ки аз ин миқдор зиёда аз 1800 адади он дар намоиш мебошанд. Дар фонди Муассиса алҳол беш аз 10000 нигора маҳфуз мебошад.
Муҷихарфи Майда

Муҷихарфи Майда — деҳа дар ҷамоати деҳоти Муҷихарфи ноҳияи Нуробод. Аз Муҷихарфи Майда то маркази ҷамоат 3 км, то маркази ноҳия 52 км. Аҳолиаш 803 нафар, тоҷикон.