ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Гургсорон

Гургсорон — номи қавме ғайриориёӣ, ки дар шимоли Эрон мезистанд. Пас аз рӯ овардани эрониён ба сарзаминҳои шимолӣ гургсорон ба кӯҳҳо кӯчиданд. Баъдан, онҳо ҳам тамаддуни эронӣ ва ойини маздаясноро пазируфтанд. Дар "Шоҳнома"-и Фирдавсӣ аз ин қавм гоҳе чун сокинони Мозандарон, гоҳе сокинони Турон ёд шудааст.
Ҷурҷон

Гургон, Ҷурҷон — иёлат ва шаҳре дар сарҳадди миёни Дайламону Хуросон. Вожаи Гургон дар осори паҳлавӣ ба номи, дар юнонӣ зикр шудааст. Ба қавли Истахрӣ Гургон аз ҷиҳати маъмурӣ ва зебоӣ танҳо аз Ироқ камӣ дошта, гармои сахт дошт. Ба қавле номи минтақаи Гургон аз вожаи "гург" муштақ шуда, мардум онро "гургон" (ҷамъи гург) меномиданд. Гурӯҳе аз таърихнигорон бинои шаҳри Гургонро ба Язид ибни Муҳаллаб ва дар асотир ба Анӯшервон нисбат додаанд. Гургон солҳои 900 ба тасарруфи Сомониён даромада, дар даврони баъдӣ борҳо ба майдони кашмакашиҳои Бувайҳиёну Зиёриён табдил ёфта, бар асари он дижи шаҳр хароб гардид. Пас аз ҳуҷуми муғул осеби зиёд дида, маркази баромади қабилаи қоҷорӣ буд. Муаллифони осори асримиёнагӣ Гургонро бузургтар аз Омул ва ба андозаи Рай тасвир кардаанд. Маркази иёлати Гургон ш. ҳамномаш — Гургон ё Ҷурҷон ҳисоб ёфта, ба сабаби убури рӯд аз миёни шаҳр дар ду соҳили он ҷойгир буд. Доир ба ду бахши Гургон байни ахбори муаллифони осори ҷуғрофиёӣ ихтилофи назар мушоҳида мегардад. Ҷайҳонӣ як бахши онро Ҷурҷон ва қисми дигарро Бакробод номида, Истахрӣ онҳоро мутаносибан Мадина ва Бакробод, муаллифи "Ҳудуду-л-олам" Шаҳристон ва Бакробод ном бурдааст. Ҳар ду тарафи Гургон ба воситаи пуле пайваст мешуданд. Масҷидҳо ва дорулимораи Гургон дар бахши Шаҳристон воқеъ шуда буданд. Дар Гургон анвои гуногуни меваҷот ва сабзавот: анор, зайтун, харбуза, бодинҷон, норанҷ, лиму, ангур парвариш меёфтанд. Шаҳри Гургон нуҳ дарвоза дошт. Бакробод масоҷид дошта, биноҳояш дар соҳили рӯдхона ва чанд фосила дуртар аз бахши ғарбии рӯд воқеъ буданд. Хонаҳо аз гил сохта шуда, хокаш аз хоки Омули Табаристон хубтар ва борону нами Гургон нисбат ба Табаристон камтар буд. Азбаски дар Гургон пилапарварӣ ривоҷ дошт, матоъҳои абрешимин аз шаҳр ба соири минтақаҳои дигар фиристода мешуданд. Муомилот бо динору дирҳам сурат гирифта, вазни як мани Гургон ба сесад дирҳам баробар буд. Аз қасабаҳои Гургон метавон Астаробод, Ҷурҷон, Обаскун ва Деҳистонро ном бурд. Гургон дар Роҳи бузурги абрешим қарор дошта, шаҳр ба воситаи роҳҳо ба минтақаҳои дигар пайваст буд. Роҳи нахуст ба воситаи Омул, Ҳибла, Турҷӣ, Сорӣ, Расб, Астаробод, Ҷурподақон гузашта, Гургонро бо Табаристон мепайваст. Ду роҳи дигар, Гургонро аз як тараф бо Хуросон ва аз ҷониби дигар бо Қумис мепайваст. Бандари Обаскун Гургонро бо Дайламон ва дигар соҳилҳои Баҳри Хазар пайваст карда, дар баробари хатари туркманҳо хатти дифоӣ буд. Гургон имрӯз маркази шаҳристони Гургон ва устон (вилоят)-и Гулистон буда, дар қисмати шарқу шимоли Эрон қарор дорад ва то соли 1938 Астаробод ном дошт. Шумораи аҳолии Гургон — 329563 ҳазор нафар (соли 2012), аксарашон форсизабонанд. Дар даҳаҳои охири асри 20 қисме аз туркманҳо дар ш. Гургон сокин шудаанд. Дар солҳои 1931-33 қисме аз қазоқҳо аз Иттиҳоди Шуравӣ ба Гургон рафта, баъзеашон аз нав баъди солҳои 1992 ба Қазоқистон баргаштанд.
Гургсорон (Турон)

Гургсорон, Гургсор — номи шаҳрест дар Турон, гоҳе дар Мозандарон низ гуфта шудааст, ки Фирдавсӣ дар "Шоҳнома" аз он ёд мекунад. Афросиёб Бежанро асир гирифта, дар Чоҳи аржанг зиндонӣ кард ва ба сари чоҳ санги вазнинеро, ки гӯё Аквондев ба сӯи бешаи Чин андохта буд, гузошт. Кайхусрав ба Ҷоми гетинамой ба сӯи шаҳри Гургсорон нигарист: Ба ҳар ҳафт кишвар ҳаме бингарид, Ки ояд зи Бежан нишоне падид. Сӯи кишвари Гургсорон расид, Ба фармони Яздон мар ӯро бидид, Бад-он гоҳ баста ба банди гарон, Зи сахтӣ ҳаме марг ҷуст андар он.
Гурдаи гови хуфакӣ

Гурдаи гови хуфакӣ — навъе аз ангурҳои маҳаллӣ, селексияи халқист. Баргаш калони серчок, чоки байни парраҳояш амиқ, рангаш сабзи сиёҳтоб, рӯяш бепашмак. Гулаш дуҷинса, хӯшааш калони махрутшакл (дарозиаш 22-28 см, бараш 16-18 см, вазнаш г), сершингил, шингилҳои болоияш инкишофёфта. Ғужбаш калон (вазни 100-тоаш г), зарди сабзтоб, ғужмаш ғафс ва чандир. Гӯшташ хамираки карсосӣ, серобу ширин, хуштаъм ва хушбӯй, 2-3 дона тухми калони қаҳваранг дорад. Дар таркиби ангури пухта расидааш 19-21 % қанд ва 3,8-4,6 гл ҷавҳар мавҷуд аст. Токаш тезсабз, 28-30 дарсади навдаҳояш самаровар. Дар заминҳои лалмӣ низ хуб месабзад. То охири тирамоҳ 80-85 дарсади навдаҳояш мерасанд. Давраи нашваш рӯз. Охири май гул карда, меваш нимаи сентябр мепазад. Ҳосилашро асосан тар мехӯранд, мехушконанд, дар майкашӣ истифода мебаранд. Ҳангоми хушконидан 23-44 % мавизи хушсифат ҳосил мешавад. Асосан дар деҳаи Хуфаки ноҳияи Рашт ва деҳаҳои гирду атрофи он мепарваранд. Токаш ба сармо, камобӣ тобовар буда, аз касалиҳои гарда ва қарасон зарар мебинад.
Чаманзор (деҳа, н. Ваҳдат)

Чаманзор (пешина Гургхӯрда) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Карим Исмоилови ноҳияи Ваҳдат. Аз Чаманзор то маркази шаҳр 9 км; роҳ асфалтпӯш. Аҳолиаш 1383 нафар, тоҷикон. Солҳои ташкил шудааст. Иқтисод Деҳа мактаби таҳсилоти миёнаи умумӣ, бунгоҳи тиббӣ, масҷиди панҷвақта ва нуқтаҳои савдои хусусӣ дорад. Соҳаҳои асосии хоҷагӣ: чорводорӣ, ғаллакорӣ ва боғдорӣ. Заминҳо аз рӯди Элок ва чашмаҳо обёрӣ мешаванд. Дар ҳудуди Чаманзор 11 хоҷагии хурди деҳқонӣ ва хоҷагиҳои деҳқонии "Абдулҳафиз" ва "Бобоҷон" мавҷуд аст.
Гурдаи гов

Гурдаи гов — номи умумии чанд навъи ангури маҳаллӣ, масалан., Гурдаи гови турконӣ, Гурдаи гови хуфакӣ ва Гурдаи гови ҳисорӣ. Гурдаи гови турконӣ дар деҳаи Турконии ноҳияи Муъминободи вилояти Хатлон ва деҳаҳои гирду атрофи он, Гурдаи гови хуфак асосан дар деҳаи Хуфаки ноҳияи Рашт ва деҳаҳои гирду атрофи он ва Гурдаи гови ҳисорӣ асосан дар деҳаҳои Хонақоҳи Кӯҳӣ ва Бедаки ноҳияи Ҳисор, инчунин деҳаи Қаратоғи ноҳияи Турсунзода ва баъзе навоҳии вилояти Сурхондарё (бо номи "Гурдаи гов" ё "Дили гов") ва ноҳияи Китоби вилояти Қашқадарё (бо номи "Сагал қаро")-и Узбакистон парвариш меёбад.
Гурд

Дар фарҳангҳои тафсирии тоҷикӣ мафҳуми "гурд" - шуҷоъ, баҳодур, паҳлавону ғаюр, ифода гардида, хислатҳои ҷавонмардию содиқ будан ба ватанро таҷассум менамояд. Маънои калимиа гвардияи миллӣ, ки воҳиди махсуси низомӣ эътироф мешавад, аз истилоҳи қадимаи тоҷикии "гурд".
Гургунак

Гургунак — навъе аз тутҳои бедонаи маҳаллӣ; селексияи халқист. Баргаш байзашакли нӯгтез (дарозиаш 9,5 см, бараш 6,5 см), бечок, дандонаҳояш майда, рӯяш суфтаи тӯр-тӯр, пушташ пашмакдор. Навдаҳояш кӯтоҳ, ғафс ва сурхи сафедтоб. Мевааш (дарозиаш 17-23 мм, бараш 12-13 мм) лунда ё устувонашакл, сафеди гулобитоб, сероб ва ширин. Гургунакро баъзан саҳван "Қандак" мегӯянд. Ҳосилаш нимаи аввали июл мепазад. Меваашро асосан тар мехӯранд, ширинӣ мепазанд ва хушконда тутмавиз мекунанд. Тутмавизаш бесифат аст. Дарахташ зудсабзи серҳосил. Дарахти 50-солааш 7,5 м қад мекашад. Бештар дар деҳаи Дардари ноҳияи Айнӣ ва баъзе деҳаҳои ноҳияи Кӯҳистони Масчо дучор меояд.
Гурдаи гови ҳисорӣ

Гурдаи гови ҳисорӣ — навъе аз ангурҳои дерпазаки маҳаллӣ, селексияи халқист. Баргаш миёнаҳаҷм ва ноҳияи Китоби вилояти Қашқадарё (бо номи "Сагал қаро")-и Узбакистон парвариш меёбад. Токаш нисбат ба дигар навъҳои дерпази Осиёи Марказӣ ба сармову камобӣ тобовар буда, аз қарасон бештар зарар мебинад.
Гурдаи сунъӣ

Гурдаи сунъӣ — дастгоҳ барои ҳемодиализ. Соли 1913 олими амрикоӣ Ҷон Абел дастгоҳи ҳемодиализро ихтироъ кард, ки шабеҳ ба гурдаи сунъӣ буд. Соли 1944 олими ҳолландӣ Вилям Колф бори аввал дар амал гурдаи сунъиро истифода бурд. гурдаи сунъиро бо мақсади пок кардани хун аз моддаҳои заҳрнок, ҳамчунин танзими мувозанати обу электролитҳо ва кислотаю ишқорҳо дар бадан ба кор мебаранд. гурдаи сунъӣ дар мавриди заҳролудии шадид барои аз бадан дур кардани заҳр ва ҳангоми уремия барои муваққатан ба ҷо овардани вазифаи гурда муҳим аст. Дар аснои нақси музмини гурдаҳо ҳемодиализ мунтазам ва бардавом гузаронида мешавад. Истифодаи гурдаи сунъӣ барои беморони гирифтори ҳипотензияи шараёнӣ, хунравии узвҳои дарунӣ, ихтилоли модарзоди лахтабандии хун тавсия намешавад. Вазифаи асосии гурдаи сунъӣ диализ буда, дар ҳангоми он ҳаҷми умумии хун тағйир намеёбад. Диализ имкон медиҳад, ки аз плазмаи хун моддаҳои массаи молекулаашон хурд ва монитор иборат аст. Диализатор аз мембранаи нимнуфузпазири селлюлозӣ ё синтезӣ таркиб ёфта, қисми асосии гурдаи сунъӣ мебошад. Маҳлули диализӣ аз ионҳои натрий, калий, калсий, магний, атсетат ё гидрокарбонат, хлор, баъзан глюкоза иборат аст; фишори осмосии он ба фишори осмосии плазмаи хуни одами солим наздик мебошад. Аз хун ба маҳлули диализӣ гузаштани заррачаҳо ба тафовути консентратсияи моддаҳо дар ду ҷониби мембрана (диффузия), ҳамчунин ба фарқи байни фишори гидравликии хун ва маҳлули диализӣ (ултраполоиш) вобаста аст. Соли 2013 як гурӯҳ олимони амрикоӣ аз Маркази тибби таҷдидии Беморхонаи шаҳри Массачусет зери роҳбарии Х. Отто бо усули биомуҳандисӣ гурдаи сунъӣ ихтироъ намуданд. Барои ин кор аз узви калламуши фавтида истифода карда шуд. Ҳуҷайраҳои гурдаи калламушро бо маҳлули махсус шуста, фақат "қолаб"-и онро, ки аз бофтаҳои пайвандӣ ташаккул ёфтааст, маҳфуз монданд. Барои таҳияи рагҳои хунгард ва ҳуҷайраҳои полоишии гурда ба қолаб ҳуҷайраҳоеро, ки аз ҷанини калламуш гирифта буданд, ҷой доданд. Чунин узви сунъӣ берун аз ҷисми ҳайвон ва ҳангоми дар ҷои гурда пайванд намудан, хунро тоза ва ба миқдори муайян пешоб ҳосил кард. Вале кори он нисбат ба кори гурдаи аслӣ бад буд. Эҳтимол ин аз он сабаб рух дода бошад, ки ҳуҷайраҳо аз организми ноболиғ гирифта шуда буданд. Ба ҳамин усул гурдаи сунъии хуку одам низ ба вуҷуд оварда шудааст ва дар оянда имкони аз ҳуҷайраҳои худи бемор таҳия сохтани чунин гурда низ вуҷуд дорад. Т. Қодирӣ.
Гурдаи гови турконӣ

Гурдаи гови турконӣ — навъе аз ангурҳои маҳаллии миёнсол, селексияи халқист. Баргаш калони гирда (андозааш 16,8 х 16 см), панҷпарра, чоки байни парраҳояш рӯякӣ (канори парраҳо қифмонанд), сабзи сиёҳтоб, пушташ каме пашмакдор. Гулаш дуҷинса, хӯшааш (вазнаш г) миёнаҳаҷми дукшакл, камшингил; ғужбаш зич, калони гирда (вазни 100-тоаш 520 г), зарди сабзтоб. Ғужмаш ғафсу шаффоф, мумпардааш маҳин. Гӯшташ хамираки сароб, ширин, андак нордон, таъми ангури обаки сабзро дорад. Тухмаш (2-3 дона) калони нӯгборик. Дар таркиби ангури нағз расидааш 20-22 % қанд ва 4-5 гл ҷавҳар мавҷуд аст. Токаш миёнасабз, 24-28 дарсади навдаҳояш самаровар. Дар заминҳои лалмӣ низ хуб мерӯяд. Ҳангоми ба хавоза бардоштан ва 6-8 буғум монда буридани навдаҳояш ҳосил зиёд мешавад. Даври нашваш рӯз; охири май гул карда, мевааш аввали сентябр мепазад. Аз ҳар га 80-100 сентнер ҳосил меғундоранд. Асосан тар мехӯранд; дар майкашӣ низ истифода мекунанд. Дар деҳаи Турконии ноҳияи Муъминободи вилояти Хатлон ва деҳаҳои гирду атрофи он парвариш меёбад. Токаш ба сармо ва камобӣ тобовар буда, бештар ба касалиҳои гардаву қарасон гирифтор мешавад.
Гурдондеҳ (деҳа, н. Темурмалик)

Гурдондеҳ (то соли 2024 — Қазоқон, Қазоқ 1) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Саидмуъмин Раҳимови ноҳияи Темурмалик. Аз деҳа то маркази ноҳия км. Аҳолиаш 2876 нафар, тоҷикон.
Гурдия

Гурдия — зани ашрофзода ва ҷанговари эронӣ аз хонадони Меҳрон, духтари Баҳроми Гушнасп ва хоҳари Баҳроми Чӯбин, ҳамсари Баҳроми Сиёвушон, сипас ҳамсари Вистаҳм ва дар охир ҳамсари Хусрави Парвиз, яке аз шахсиятҳо дар "Шоҳнома"-и Фирдавсӣ. Зани бо рою тадбир, дар дониш аз Ҷомосп — ҳакими замони Луҳроспу Гуштосп бартар буд. Борҳо ба бародараш Баҳроми Чӯбина панд дода, ӯро аз роҳи пешгирифтааш — ҳавою ҳаваси соҳиб шудан ба тоҷу тахти Эрон нигоҳ доштан мехост. Баҳроми Чӯбинаро барои шоҳи Эрон шудан сарварони сипоҳ, дабири бузург — мубади зардуштия ва дигарон ташвиқ мекарданд. Гурдия онҳоро низ сарзаниш мекард, яъне ӯ зане буд, ки панди мардон медод. Гурдия бо далелҳо сухан мегуфт, таърихи ниёгонро ба ёд меовард. Ба гуфтаи ӯ, баъзе шахсон Рустаму Золу Гударзро сазовори тахти шоҳӣ медонистанд, вале ин паҳлавонон ба сабаби надоштани фарри шоҳӣ (каёнӣ) ин даъватро намепазируфтанд. Аксари атрофиён Гурдияро чун зани покдоман, некусухан эътироф мекарданд ва гуфторашро мувфиқ ба дафтари ниёгон медонистанд. Гурдия дар "Шоҳнома"-и Фирдавсӣ инчунин зани ҷанговар, гурзбардору теғбадаст мебошад. Вай ба муқобили фиристодаи хоқони Чин — Тувург ҷанг карда, ӯро ба қатл мерасонад. Инчунин ба дасти Гурдия хол (бародари модар)-и Хусрави Парвиз — Густаҳам кушта шуд. Бо даъвати Гурдӯй — бародари дигари Гурдия, ки дар даргоҳи Хусрави Парвиз хидмат мекард ва ба миёнаравии завҷаи ӯ Гурдия ба назди Хусрави Парвиз омад ва завҷаи ӯ шуд. Гурдия чораю тадбир меҷуст, ки ҳукмронии шаҳри Райро, ки ниёгонаш дар он ҷо ҳоким буданд, ба даст биёварад. Боре ӯ гурбаеро зебу оро дода, ба зини асп нишонд. Гурба дар болои зин чун кӯдаке ба назар мерасид. Ӯ ин аспро бо гурба аз пеши Хусрави Парвиз гузаронд. Хусрав аз ин манзара ба завқ омада, бисёр бихандид ва ба Гурдия ҳукмронии шаҳри Райро бахшид.
Олу

Олу — ҷинси бутта ё дарахт мевадорест аз оилаи настараниҳо. Тавсифоти гиёҳшинохтӣ Баландиаш аз 1 то 12 метр. Баргаш мудаввар, дарозрӯя ё нештаршакл, гулаш сафед, сабзтоб ё гулобӣ, ҷудогона ё -тоӣ дар навдаи кӯтоҳ воқеъ шудааст. Мевааш зард, сабз, сурх, қирмизӣ ё сиёҳи кабудтоб (аз 6 то 100 грамм) мудаввар ё тухмшакл. Густариш Дар Аврупо, Осиё ва Амрикои Шимоли беш аз 30 гунаи олу мерӯяд. Дар Тоҷикистон 3 гунаи худрӯй ва 5 гунаи мазрӯъ (олуи маъмулӣ, кӯксултон — Р., заролу—Р., сурхолу —., Р.) месабзад. Махсусан олуи маъмулӣ дар бисёр кишварҳои ҷаҳон мепарваранд. Корбурдҳо Олуро барои тайёр кардани компот, мураббо, шарбат, рубъ (повидло), мармелад ва тару тоза истифода мебаранд. Хушк ҳам мекунанд. Олу дар таркибаш аз 9 то 20 % қанд, 0,4—Зп"о ҷавҳар, қариб 1 % моддаҳои пектинӣ, то 1 % моддаҳои даббогӣ, витаминҳои, 2, С, К, РР, каротин (провитамини А) ва ғайраҳо дорад.
Гурдофарид

Гурдофарид — паҳлавони зани эронӣ ва аргбади Дижи Сапед, духтари Гаждаҳам дар "Шоҳнома"-и Фирдавсӣ. Мувофиқи ривояти "Шоҳнома", Гурдофарид духтари Гаждаҳам аст, ки нигаҳбони Дижи Сапед (қалъае дар марзи Эрон ва Турон) буд. Ҳангоми ба ин диж расидани лашкари Турон бо сарварии Суҳроб писари Гаждаҳам — Ҳаҷир ба ҷанги Суҳроб баромад, вале асир афтод. Гурдофарид ҷомаи разм пӯшида, аз паси Ҳаҷир ба ҷанги Суҳроб рафт, вале ба муқобилати Суҳроб тоб наоварда, майдонро тарк кард. Суҳроб ҳангоми таъқиби Гурдофарид фаҳмид, ки бо духтар сарикор дорад. Гурдофарид бо рӯю мӯи зебо ва забони хуш Суҳробро мафтун кард ва бо фиребу найранг аз асорати ӯ раҳо ёфт. Гурдофарид мувофиқи тасвири Фирдавсӣ бо андешаву гуфтор ва кирдор таҷассуми шуҷоату далерӣ, ватандӯстӣ, матонату зебоӣ ва вафодорӣ мебошад. Гурдофариди Фирдавсӣ яке аз образҳои дӯстдоштаи мардуми Шарқу Ғарб гаштааст. Дар эҷодиёти аксари адибон, шоирони гузашта ва имрӯза сухан аз мардонагиву матонат чун образи Гурдофарид тазаккур ёфтааст. Дар байни образи занон, ки адибони олам офаридаанд, Гурдофариди Фирдавсӣ дар мавқеи аввал аст. Мунаққиди рус Н. Гурдофарид Чернишевский бо "Шоҳнома"-и Фирдавсӣ шинос шуда, ба образи Гурдофарид баҳои баланд додааст ва ӯро аз образҳои офаридаи Шекспир (Дездемона, Ҷулетта) баландтар мегузорад: "Гурдофарид андоми зебо ва қавӣ дошта ва агар ҷавшан пӯшад, аз байни ҳамаи лашкари Турон дар ҷанги тан ба тан бо ӯ фақат Суҳроб тоб оварда метавонад; ҳарчанд дасти ӯ аз дасти Ҳаҷир камқувваттар аст, дили ӯ мустаҳкамтар, нигоҳаш бебоктар, ҳаракатҳояш чобуктар, зарбаҳояш нишонрастаранд. Вай аз занҳо аввалин ҳимоятгари Эрон аст. Ҳатто дар осори Шекспир аз симои ӯ латифтар нест. Дездемона ва ҳатто Ҷулетта дар зебоию нафосат аз ӯ поёнтаранд". (Н. Гурдофарид Чернышевский. Повести в повести. Полн. собр. соч., Т. М., 1979, саҳ. 132).
Нодин Гурдимер

Ҷоизаи Нобел дар бахши адабиёт - Нодин Гурдимер (ноябр 1923 1 2 3, Спрингс, устони Тронсфол, Иттиҳодияи Африқои Ҷанубӣ 5 — 13 июл 2014 4 1 2, Йоҳаннесбург 2) — нависанда и ингисизабон ва ходими сиёсии Африқои Ҷанубӣ. Зиндагинома Хатмкардаи донишгоҳи Ёҳаннесбург; дар донишгоҳҳои ИМА таърихи адабиёту ҳунарро дарс медод. Аз наврасӣ ба навиштан пардохт ва нахустин ҳикояаш "Эй фардо, баргард" дар маҷаллаи "Форум" ба табъ расид. Дар маҷмӯаи ҳикояҳои "Рӯ ба рӯ", "Забони ширини мор", "Шаш фут аз деҳкада" таъсири модернизм (М. Пруст, В. Вулф ва дигарон) ба назар мерасад. Дар ин ҳикояҳо муноқишаҳои равоние тасвир карда шудаанд, ки дар партави онҳо воқеияти опортеид (табъизи нажодӣ) ҳувайдост. Дар романҳои "Рӯзҳои фиребанда", "Сарзамини бегонагон", "Охирин дунёи буржуазӣ" ба буҳрон дучор омадани ғояҳои либерализми сафедпӯстон инъикос ёфтааст. Романҳои дигари Г. "Меҳмони фахрӣ", "Духтари Бургер", "Хонаводаи Жулия" шомили эътироз аз сиёсати давр мебошанд. Дар онҳо нигориши лирикию психологӣ нисбат ба таҳкивӣ ва ҳамосӣ камтар аст. Дорандаи мукофоти Нобел.
Гуревская (ноҳияи Красноборский)

Гуревская — деҳаест дар Русия, ки дар ҳайати ноҳияи Красноборский, вилояти Архангелск медарояд.
Михаил Гуревич

Михаил Иосифович Гуревич (31 декабр 1892 12 январ 1893,, 1 — 25 ноябр 1976, Санкт-Петербург) — авиаконструктори шӯравӣ, доктори илмҳои техникӣ. Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ. Зиндагинома Хатмкардаи Институти технологии Харков, Мукофоти сталинӣ (1941, 1947, 1948, 1949, 1953). Бо 4 ордени Ленин ва дигар ордену медалҳо сарфароз гардидааст.
Гурез (адабиёт)

Гурез — яке аз қисмҳои қасидаи мадҳист, ки байни тахаллус ва мадҳ меояд. Шоир пас аз сурудани насиб, ташбиб ё тағаззул як ё якчанд байтро меоварад, ки воситае барои гузаштан ба мадҳия гардад. Абёти гурез, бинобар тақозои сабки нигориши қасида, бояд дар камоли латофат ва салосати лафзу услуби баён суруда шаванд ва низ набояд таносуби маъноию мантиқии қасидаро халалдор кунанд. Гурез, вақте ки дар ниҳояти балоғату фасоҳати шеърӣ меояд, онро ҳусни тахаллус меноманд. Қасидасароёни номӣ Манучеҳрӣ, Фаррухӣ, Муиззӣ, Заҳири Форёбӣ, Анварӣ, Амъақи Бухороӣ, Салмони Соваҷӣ ва дигарон дар нигоштаҳои хеш аз гурез фаровон истифода кардаанд. Дар адабиёти муосири тоҷик, ки қасидаи мадҳӣ маъмул нест, истилоҳоти зиёди адабиёти классикӣ сифати нав дар бар кардаанд. Ҳоло адибон аз гурез барои аз як фикр ба фикри дигар гузаштан истифода мебаранд. Ин намунаро дар силсилаи шеърҳои "Қиссаи Ҳиндустон"-и Мирзо Турсунзода метавон дид. Гурезро баъзан гурезгоҳ, байти гурез ва байти тахаллус низ меноманд.
Семён Гурев

Гурев Семён Емелянович — риёзидон ва механик и академики ординарии АИ Петербург, узви АИ Русия. Зиндагинома Хатмкардаи Корпуси артиллерӣ ва инженерии Санкт-Петербург. Илми ҳидравликаро дар Англия омӯхтааст. Дар муассисаҳои олии таълимии Санкт-Петербург омӯзгори фанҳои математика, артиллерия ва навигатсия буд. Аз 1798 профессор математика дар Омӯзишгоҳи меъмории киштисозӣ. Таҳқиқоти ӯ ба геометрияи таҳлилӣ ва дифференсиалӣ, таҳлили математикӣ ва механика бахшида шудаанд. Бори нахуст исботи муодилаҳои асосиро дар хатҳои каҷи ҳамвор дар координатаҳои қутбӣ анҷом додааст. Дар ин соҳа китобҳои бисёри таълимӣ таълиф карда, ба масъалаҳои таълими илми математика диққати ҷиддӣ додааст. Дар асарҳои илмиаш Семён Гурев дар таҳлили математикӣ ва геометрия татбиқ намудани назарияи ҳудудҳоро тарғиб намудааст.
Гуревская (ноҳияи Вожегод, Вологда)

Гуревская — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад. Деҳа дар ҳайати ноҳияи Вожегод, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Гурез Абдураҳмонов

Гурез Абдураҳмонов (1915, Ёвон — 2 феврали 1974, ноҳияи Куйбишев, вилояти Хатлон) — сарояндаи тоҷик, Коркуни хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон. Иштирокчии ҶБВ. Зиндагинома Санъати сарояндагиро худомӯзӣ карда, сипас яке аз пайравони услуби Ҷӯраев Шариф гардидааст. Дар тӯли фаъолияти эҷодиаш узви бисёр дастаҳои ҳаваскорони санъат ва роҳбари клубу хонаҳои маданияти ноҳияҳои Ёвону Куйбишев (ҳоло Абдураҳмони Ҷомӣ) буд. Абдураҳмонов сарояндаи ҳасос ва нозуктабъ буда, ҳар як сурудро бо услуби хос ва самимияти том иҷро мекард. Эҷодиёт Сурудҳои ӯ бештар таронаҳои ишқиро дар бар гирифта, меҳри Ватан ва диёри маҳбуб, меҳнату мардонагӣ, ишқу ҷавонӣ ва ғайраро васф мекунанд. Сурудҳои "Гулиҷони ҷон", "Зи ноз бошад" (шеъри халқӣ), "Оҳиста мегӯем мо" (шеъри Мушфиқӣ), "Ҳанӯз" (шеъри Сайидо), "Водии Вахш", "Саҳарноз" (шеърҳои халқӣ) ва ғайра аз беҳтарин офаридаҳои ӯ буда, дар Фонди мусиқии радиои Тоҷикистон маҳфузанд. Абдураҳмонов иштирокчии Фестивали 6-уми умумиҷаҳонии донишҷӯён ва ҷавонон (Москва, 1957) буд. Ордену медалҳо Бо 2 ордени "Шараф", медалҳо ва Грамотаи Фахрии Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардидааст.
Гурезгоҳ

Гурезгоҳ — иншооти махсуси сохта ё муҷаҳҳаз, ки ҳайати шахсии лашкар ё аҳолиро аз зарбаҳои гулӯлаҳои артиллерӣ, бомбаҳо, мавҷи инфиҷорӣ, аз ҳамлаи ҳастаӣ, моддаҳои радиоактивӣ ва заҳролудкунанда ҳифз мекунад. Мувофиқи дараҷаи муҳофизатиашон гурезгоҳҳо сабук, тақвиятдодашуда, вазнин, ҳаҷман хурд, миёна ва калон мешаванд. гурезгоҳҳо бори аввал дар Ҷанги якуми ҷаҳонӣ истифода шудаанд. Таҷрибаи ҳосилшударо ба назар гирифта, солҳои Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ аз гурезгоҳҳо хеле васеъ истифода бурданд. Тамоми таҳхонаҳои манзилҳои иқоматӣ ва биноҳои ҷамъиятии шаҳрҳои бузурги мамлакатҳои Аврупо ба гурезгоҳ табдил дода шуданд. Инчунин дар мавқеъҳои мудофиавӣ ҳангоми бунёди мавзеъҳо ва хатҳои истеҳкомӣ гурезгоҳҳои махсус сохта мешуданд. Дар давраи Ҷанги ҷаҳонии дувум навъҳои гуногуни гурезгоҳҳо дар майдони ҷанг барои аз зарбаи гулӯлаҳои артиллерӣ, бомбаҳо ҳифз намудани ҳайати шахсӣ, ситодҳо, нуқтаҳои тиббӣ ва дар шаҳрҳову маҳаллаҳои аҳолинишин барои ҳифзи аҳолӣ истифода мегардиданд. Нигар низ Паноҳгоҳ.
Гурез Зарипов

Гурез Зарипов (1947–2016) — ходими давлатӣ, генерал-лейтенанти хадамоти гумрук, Корманди шоистаи Тоҷикистон. Солҳои таҳсил Хатмкардаи Институти хоҷагиии қишлоқи Тоҷикистон (ҳоло Донишгоҳи аргарии Тоҷикистон, 1970) ва Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон (1999, ғоибона). Солҳои фаъолият Хидмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи ИҶШС (1970–1972), аграноми калони ҳифзи рустаниҳо (1973–1975), сарнозири нозироти давлатӣ оид ба карантини русаниҳои вилояти Қурғонтеппа (1975–1993), сардори Раёсати Кумитаи гумруки назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вилояти Хатлон (1993–1998), муовини аввали раиси Кумитаи гумруки назди Ҳукуати Ҷумҳурии Тоҷикистон (1998–2002), муовини сардори Департаменти гумруки Вазорати даромадҳо ва пардохтҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон (2002–2003), сардори шуъбаи ташкили назорати гумрукӣ дар Майдони ҳавоии Идораи Вазорати даромадҳо ва пардохтҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон (2003–2004), муовини директори Агентии назорати маводди нашъаовари назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон (2004–06), муовини аввали Вазири даромадҳо ва пардохтҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, сардори Хадамоти гумруки назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон (2006–13). Аз соли 2014 дар нафақа буд. Бо ордени "Шараф" сарфароз гардидааст.
Гурез Иброҳимов

Гурез Иброҳимов (зод. 3.5.1942, ноҳияи Муъминобод) — омӯзгор, номзади илмҳои педагогӣ, профессор. Корманди шоистаи Тоҷикистон. Узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи факултаи забон ва адабиёти тоҷики Институти давлатии педагогии Кӯлоб (ҳоло ДДК ба номи А. Рӯдакӣ). Муаллими Институти давлатии педагогии Кӯлоб (1969-72-92), муовини директори мактаби миёнаи 3 ноҳияи Қумсангир (ҳоло Ҷайҳун-75), дотсенти кафедраи педагогика ва психология, сардори шуъбаи таълиму тарбия, муовини ректор оид ба тарбия, декани факултаи филологияи тоҷик ва журналистикаи ДДК ба номи А. Рӯдакӣ, мудири кафедраҳои фанҳои ҷомеашиносӣ (2013 17) ва гуманитарии Донишкадаи технология ва менеҷменти инноватсионӣ дар ш. Кӯлоб (аз 2017). Муаллифи 4 рисола, беш аз 70 мақолаи илмӣ ва 10 дастуру барномаи таълимӣ. Унвону медалҳо Аълочии маорифи Тоҷикистон. Бо медалҳои "20-солагии Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватании солҳои", "100-солагии Инқилоби Октябр" ва Ифтихорномаи Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфароз гардидааст. Осор.