ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Абдураззоқ Турсунов

Абдураззоқ Турсунов (31.01.1920 - 02.01.1998, Хуҷанд) - муаррих, доктори илми таърих, профессор. Корманди шоистаи фарҳанги ЧШС Тоҷикистон. ДДОЛ ба номи С.М.Кировро хатм кардааст. Колхозчи, табелчи, хисобчии колхози н.Хуҷанд, мудири шуъбаи кумитаи комсомоли н.Хуҷанд, котиб, котиби якуми ИЛКЧУ в.Ленинобод, шунавандаи мактаби хизбии чумхурияви дар назди КМ ХК Тоҷикистон, мудири сектори кумитаи вилоятии ХК Тоҷикистон, омузгори асосҳои марксизм-ленинизм дар донишкадаи занонаи муаллимтайёркунии Ленинобод, котиби якуми кумитаи хизби коммунистии ноҳиявии Ленинобод, мудири шуъбаи мактабҳои кумитаи хизби коммунистии в.Ленинобод, мудири кафедраи марксизм-ленинизми донишкадаи занонаи муаллимтайёркунии Ленинобод, ноибректори илми ДДОЛ, мудири шуъбаи ташвикот ва таргиботи кумитаи Хизби коммунистии в.Ленинобод, дотсент, профессори кафедраи таърихи ХКИШ, профессори кафедраи таърихи сиёсии асри ХХ-и ДДОЛ-ДДХ. Муаллифи зиёда аз 80 асару маколаи илми оид ба масълаҳои таърихи комсомоли Тоҷикистон, фаъолияти ХК ЧШС Тоҷикистон дар бобати электриконии чумхуриҳои Осиёи Миёна ва ғайра. Иштироккунандаи як катор конфронсҳои илми. Бо ордени "Нишони Фахри", медалхо ва Ифтихорномаи ШО ЧТ мукофотонида шудааст. Осор: Торжество ленинских идей электрификации в республиках Средней Азии. - Д. 1974.
Абдурауф Муродӣ

Абдурауф Муродӣ — рӯзноманигор, шоир, нависанда, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Зиндагинома Абдурауф Муродӣ 1 апрели соли 1961 дар деҳаи Хоҷапанҷи ноҳияи Панҷакент таваллуд ёфтааст. Дар мактаби деҳа таҳсил карда, баъдан Оӯзишгоҳи омӯзгории Панҷакент ва факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Душанберо бо дипломи аъло хатм кардааст. Дар шаҳри Роғун ба сифати омӯзгори мактаби миёна ва ҷонишини сармуҳаррири нашрияи "Нурафшон" оғози фаъолият намудааст. Солҳои 1992-2001 дар Панҷакент омӯзгори гимназия, мушовири шуъбаи маориф ва раиси бахши Бунёди байналмилалии форсии тоҷикӣ будааст. Дар кори таъсис ва нашри маҷаллаҳои "Дайри муғон" ва "Сомониён" (нашрияҳои ҳукумати Панҷакент) фаъолона ширкат варзида, соле чанд ҷонишинии сармуҳаррири ин маҷаллаҳоро иҷро кардааст. Аз соли 2002 ҷонишини сармуҳаррири ҳафтаномаи "Омӯзгор" мебошад.Соли 1996 ба узвияти Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон пазируфта шудааст. Эҷодиёт Аз овони донишҷӯӣ ба эҷоди бадеӣ машғул шуда, навиштаҳояш пайваста тавассути маҷаллаву рӯзномаҳо ба табъ расидаанд. Муаллифи китобҳои "Дили гарм" (ҳикояҳо, 1997), "Мӯйлаб" (ашъори ҳаҷвӣ), "Ҷасорат" (қиссаи ҳуҷҷатӣ), "Аз нешханд то нӯшханд" (ҳаҷвияҳо, 1999), "Лутфи Худованд" (назму наср 2000), "Шукуфти ғунчаи лабҳо" (ҳикояҳои ҳаҷвӣ, 2006 "Анори дона-дона", "Чошнӣ" (ашъори ҳаҷвӣ, 2009) ва қиссаи ҳаҷвии "Ману занам" мебошад. Силсилаи бардавоми навиштаҳои ҳаҷвии ӯ "Анори дона-дона" аз ҷониби хонандагон истиқболи гарм ёфтаанд. "Биё, то қадри якдигар бидонем!" сафарнома буда, бо сабки хосу ҷолибе нигориш ёфтааст. Китобҳои "Дилнавоз", "Посдори ҳақиқат" ва "Анҷумани дӯстон"-аш аз кору пайкори бархе ҳамдиёрони маъруфамон ҳикоя мекунанд. Мақолаҳои илмию методии ӯ дар авроқи китобҳои "Дурахши вожаҳо", "Ҷашнномаи мактаб" ва "Паёми мушовир" дастраси умум гардидаанд. Як силсила ашъори ҷавон шоирони ӯзбекзабони Тоҷикистонро ба тоҷикӣ гардондааст. Намунаҳое чанд аз эҷодиёташ ба забонҳои русиву ӯзбекӣ тарҷума ва чоп шудаанд. Ҷоизаҳо.
Абдураҳим Азимов

Абдураҳим Ҷалолович Азимов шаҳри Хуҷанд, вилояти Суғд) — олим, омӯзгор, номзади илмҳои биологӣ, дотсент. Зиндагинома Абдураҳим Ҷалолович Азимов соли 1971 Донишгоҳи давлатии ба номи В.И. Ленинро хатм кардааст. Ихтисос: биолог-физиологи растаниҳо.
Абдураҳим Исмоилов

Абдураҳим Исмоилов (Исмоилов Абдураҳим Ахматович июни 1967, Деҳаи Ругунд, ноҳияи Истаравшан, ҶШС Тоҷикистон) — иқтисодшинос. Номзади илмҳои иқтисодӣ, дотсент, Аълочии маорифи Тоҷикистон. Зиндагинома Исмоилов Абдураҳим Ахматович 26 июни соли 1967 дар д.Ругунд, н. Истаравшан, вил.Ленинобод таваллуд шудааст. Миллаташ тоҷик. Соли 1985 баъди хатми мактаби миёна ба Донишкадаи нақлиётӣ-роҳии шаҳри Харков (Украина) дохил шуда, онро соли 1992 бо ихтисоси инженер-механик хатм намудааст. Аз соли 1992 то 1996 дар техникуми политехникии ш.Душанбе дар вазифаи устоди фанҳои тахассусӣ кор кардааст. Аз соли 1996 то соли 2004 дар Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба ҳайси устоди кафедраи Информатикаи факултети иқтисодӣ фаъолият кардааст. Дар ин давра дар факултаи иқтисодии донишгоҳи мазкур, шуъбаи ғоибона таҳсил намуда, онро соли 2000 аз рӯи ихтисоси "Иқтисодчӣ-ташкилотчии истеҳсолоти кишоварзӣ" хатм намудааст. Соли 2004 рисолаи номзадиро дар мавзӯъи "Особенности использования инвестиций в отраслях АПК в условиях становления рыночных отношений" 1 дифо намуда, соҳиби дараҷаи илмии номзади илмҳои иқтисодӣ гардидааст. Аз сентябри соли 2005 то имрӯз дар Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат дар вазифаҳои гуногун (мудири кафедра, декани факултет ва проректори донишкада оид ба корҳои таълим ва тарбия) кору фаъолият намуда, алҳол дотсенти кафедраи "Иқтисодиёти ҷаҳон ва муносибатҳои байналмилалӣ" мебошад. Фаъолияти илмӣ Соли 2004 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзӯъи "Хусусиятҳои хоси истифодабарии сармоягузориҳои хориҷӣ дар соҳаҳои КАС дар шароити ташаккулёбии муносибатҳои бозорӣ" ҷамъбаст намуда, дар шаҳри Душанбе рисолаи номзадиро дифоъ намудааст. Фаъолиятҳои илмии ӯ ба масоили ҷалби сармоягузориҳои хориҷӣ ба соҳаҳои гуногуни иқтисодиёти Тоҷикистон, самаранок истифодабарии онҳо, мушкилотҳои мавҷуда дар раванди беҳтарсозии муҳити сармоягузорӣ дар Тоҷикистон равона шудааст. Осор Дотсент Исмоилов Абдураҳим муаллифи бештар аз 92 мақолаву корҳои илмӣ, аз ҷумла 3 монографияи илмӣ ва 2 китоби дарсӣ мебошад. Монография ва китобҳои дарсии ӯ роҳнамои аспирантону унвонҷӯён ва китоби рӯимизии донишҷӯён гардидаанд, ки инро дастоварди муҳими ин олими тоҷик ҳисобидан мумкин аст. Китобҳо (Монографияҳо) Китобҳои дарсӣ Ҷоизаҳо.
Абдураҳим Неъматов

Абдураҳим Неъматов (30 апрели 1942, деҳаи Ғозиён, ноҳияи Хуҷанд) — овозхон, ҳунарпешаи театру синамо, Ҳунарпешаи шоистаи ҶШС Тоҷикистон, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон. Зиндагинома Омӯзишгоҳи мусиқии Хуҷанд ба номи Содирхон Ҳофиз ва Институти педагогии ш. Хуҷанд (ҳоло ДДХ ба номи Б. Ғафуров)-ро ба итмом расонда, дар Театри мусиқӣ-мазҳакаи шаҳри Хуҷанд фаъолият доштааст. Аз соли 1995 корманди раёсати фарҳанги вилояти Суғд мебошад. Лаёқаташ дар мазҳака бештар зуҳур кардааст, саҳначаҳои ҷолибе дар намоишҳои "Ханда, ханда, ханда", "Кам-кам чақ-чақ аз ҳар ҷо" пешкаши бинандагон гардонидааст. Дар спектаклҳое чун "Модар нигарон буд", "Бедорӣ", "Шабҳои фироқ", "Дар меҳмонии ҳофиз", "Харгӯшаки доно" ва ғайраҳо нақш бозидааст, дар филмҳои "Марҳабо ба Зумрад", "Номзад", "Салом, Гулнора Раҳимовна", "Ҳодиса дар фурудгоҳ", "Камоли Хуҷандӣ", "Падари маҳтобӣ" ҳунараш падид омадааст. Зиёда аз бист суруди ҳаҷвӣ сароида, дар ин жанри душвор устод буданашро собит сохтааст. Коргардон ва барандаи барномаи ҳаҷвии "Як табассум" ва телетеатри "Насриддин Афандӣ" дар телевизиони вилоятӣ буд, ки муштоқони зиёд пайдо кардаанд.
Абдураҳим Кеиб

Абдураҳим Кеиб (- 2 март 1950, Таробулус-ал-Ғарб — 21 апрел 2020 1,, Алабама) - сиёсатмадор ва муҳандиси Либиё. Зиндагинома Ӯ Донишгоҳи Триполиро бо дараҷаи бакалаврӣ дар соҳаи муҳандисии барқ хатм карда, таҳсилашро дар Иёлоти Муттаҳида, дар Донишгоҳи Калифорнияи Ҷанубӣ ва Донишгоҳи Каролинаи Шимолӣ идома дод ва дар соли 1984 дар он ҷо унвони доктории худро гирифт 2. Аз соли 1985 дар Донишгоҳи Алабама ба ҳайси ассистенти кафедраи муҳандисии электрикӣ кор мекард, соли 1996 профессор шуд. Шаҳрвандии Амрико дорад. Муаллифи мақолаҳои сершумори илмӣ буда, таҳти роҳбарии ӯ дар соҳаи электротехника як қатор рисолаҳо дифоъ шудаанд. Соли 2005 ширкати либиёвии таъсис дод. Аз соли 2006 то соли 2011 ӯ мудири шӯъбаи электрикии Донишкадаи нафти АМА буд ва тобистони соли 2011 ба Либиё рафт ва дар он ҷо узви роҳбарияти Шӯрои миллии гузори Либиё шуд. 31 октябри соли 2011 сарвазири Шӯрои миллии гузори Либиё интихоб шуд 3. Рӯзи 26 ноябр сӯиқасд ба ҷони ӯ сурат гирифт. Абдулраҳим Кеиб ва як гурӯҳи ҳамроҳонаш дар ҳошияи шаҳри Триполи ҳангоми ворид шудан ба бинои радиои давлатии воқеъ дар он ҷо аз сӯи афроди ношинос тирборон шуданд. Дар натичаи суиқасд сарвазир осеб надидааст, вале ду узви хайати вакилони у кушта ва 5 нафари онхо ярадор шудаанд. 4 21 апрели соли 2020 даргузашт.
Абдураҳим Каҳҳоров

Абдураҳим Қаҳҳоров (Қаҳҳоров Абдураҳим Абдуаҳадович ноябри 1951, Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон) — ходими давлатии тоҷик, котиби Шӯрои амнияти Тоҷикистон (аз 5 январи 2012), Вазири корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон, генерал-полковники милитсия. Номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ. Зиндагинома Хатмкардаи факултаи ҳуқуқии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин. Пас аз хатми донишгоҳ то соли 1979 — ваколатдор, ваколатдори калон, сардори шуъбаи кофтукови ҷиноят дар ВКД-и ҶШС Тоҷикистон. Солҳои — дар Академияи ВКД ИҶШС таҳсил мекард, пас аз тамомшавӣ ба вазифаи сардори ШКД ноҳияи Октябр (ҳозира шаҳраки Сомониён). Баъд аз солҳои 1985 то 1987 дар вазифаи ҷонишини сардори РКД-и шаҳри Душанбе. Дар — ҷонишин, ва дар солҳои — ҷонишини якуми вазири корҳои дохилии ҶШС Тоҷикистон. Аз соли 1991 — генерал майори милитсия. Солҳои — сардори Академияи ВКД-и Тоҷикистон. Аз соли 2000 то 2006 сол — ҷонишини якуми вазири корҳои дохилии Тоҷикистон. Аз 2006 сол — сардори раёсати корҳои дохилии вилояти Суғд. Аз январи соли 2009 то январи соли 2012 дар вазифаи вазири корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон. 5 январи соли 2012 ба вазифаи котиби Шӯрои амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин шудааст.
Абдураҳим Акбаров

Абдураҳим Ахмедович Акбаров (10.02.1944, ш. Қурғонтеппа) — иқтисоддон, номзади илмҳои иқтисодӣ, дотсент. Зиндагинома Солҳои 1961–1966 дар факултети иқтисодии Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленинтаҳсил намудааст. Солҳои 1966–1968 коромӯзи илмии Институти иқтисодиёти Академияи илмҳои ИҶШС дар ш. Москва, 1968– 1973 аспиранти институти мазкур, 1971–1972 афсари Артиши Шӯравӣ буд. Солҳои 1973–1975 ҳамчун корманди илмии Институти иқтисодиёти Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон, 1975–1980 мудири шуъбаи Тоҷикистонии Институти умумииттифоқии тадқиқоти сифат ва стандарт, 1981–1984 сариқтисодчии совхози "Навбаҳор"-и ноҳияи Коммунистӣ (имрӯза Бохтар), 1985–1986 корманди калони илмии филиали Институти илмӣ-тадқиқотии умумииттифоқии истеъмолӣ ва копператсия (ВНИИПК), 1986–1991 мудири шуъбаи ояндабинии филиали Тоҷикистонии институти номбурда, 1991–1993 сардори шуъбаи Вазорати робитаҳои иқтисоди хориҷии Тоҷикистон, 1993–2008 сармутахассиси шуъбаи иқтисодӣ, шуъбаи сохтмон ва шуъбаи экология ва ҳолатҳои фавқулодаи Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, 2008–2009 сардори Раёсати макроиқтисодии Маркази тадқиқоти стратегии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон буд. Аз соли 2010 дотсенти кафедраи иқтисодиёт дар соҳаи маориф ва муовини декани факултети иқтисодиёт дар соҳаи маорифи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ оид ба корҳои илмӣ мебошад. Оид ба масъалаҳои талаботи аҳолӣ, истеъмоли молҳо, идораву мудирияти қарзҳои беруниву дохилӣ ва дигар масъалаҳои муҳими иқтисодӣ кори илмӣ анҷом додааст. Муаллифи зиёда аз 15 таълифотҳои илмӣ аз ҷумлаи рисолаҳо ва мақолаҳои илмӣ мебошад.
Абдураҳим Раҳимов

Абдураҳим Раҳимов (5 январ 1952, ноҳияи Рӯдакӣ — 8 сентябр 2001, Душанбе) — библиограф ва китобшинос, доктори илмҳои педагогӣ, профессор. Вазири фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон. Зиндагинома Абдураҳим Ҳамроевич Раҳимов 5 январи соли 1952 дар деҳаи Қосимободи ноҳияи Рӯдакӣ чашм ба ба дунё омдаааст. Пас аз таҳсил дар мактаби миёнаи деҳа ӯ Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии маданӣ-маърифатии ноҳияи Ленин ва факултаи китобдории Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистонро хатм кардаст. Корнома Дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон аз омӯзгорӣ то проректорӣ ифои вазифа мекунад. Солҳои дар аспирантураи назди Донишкадаи давлатии фарҳанги шаҳри Санкт-Петербург таҳсил мекунад ва дар мавзӯи "Системаи ахбори библиографӣ оид ба илмҳои ҷомеашиносӣ дар Тоҷикистон" рисолаи номзадӣ дифо намуда, сазовори унвони илми педагогӣ мегардад. Ӯ боз ба Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон баргашта, ба кори таълиму тарбияи донишҷӯён мепардозад ва дар ҳамин даргоҳ ба унвонҳои дотсент ва профессор мушарраф мегардад. Абдураҳим Раҳимов дар соли 1997 директори Пажӯҳишгоҳи илмӣ тадқиқотии фарҳанг ва иттилооти Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон, солҳои мудири шуъбаи фарҳанги Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон буд. Моҳи январи соли 1997 Вазири фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон то кушта шудан дар ҳамин мансаб кор кардааст. Фаъоияти илмӣ Библиограф ва китобшиноси варзидаи халқи худ Абдураҳим Раҳимов барои таҳқиқу рушди соҳа ва хусусиятҳои хоси миллии он, таҳқиқи осори қаламӣ ва чопии халқи тоҷик, илми соҳаи китобдории кишвар саҳми босазое гузоштааст. Осор К вопросу о периодизации истории библиорафической информации в Таджикистане Библиотеке имени Фирдоуси 50 лет: Сб. статей. — Душанбе: Ирфон, 1983. — С.116-127. Даргузашт Абдураҳим Раҳимов 8 сентябри соли 2001 ҳангоми берун шудан аз манзили худ дар маҳаллаи Зарафшони шаҳри Душанбе ҳадафи тири афроди номаълум қарор гирифта, аз захми панҷ тири туфангча ба кушта шуд.
Абдураҳим Холиқзода

Холиқзода Абдураҳим Ғафор (Холиқов Абдураҳим Ғафорович майи 1968, ноҳияи Вахш) — ҳуқуқшинос, доктори илмҳои ҳуқушиносӣ, вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ Ҳизби халқии демократии Тоҷикистон даъвати 1 ва. Зиндагинома Холиқзода Абдураҳим Ғафор 2 майи соли 1968 дар ноҳияи Вахш, дар оилаи хидматчӣ таваллуд шудааст. Миллаташ тоҷик, маълумоташ олӣ, соли 1994 Университети давлатии Тоҷикистонро (Донишгоҳи миллии Тоҷикистон) ҳамчун ҳуқуқшинос бо дипломи аъло хатм намудааст. Оиладор, соҳиби шаш фарзанд. Корнома Солҳои мутахассиси хурд, парастор ва сарпарасти мактаб-интернати ёрирасони ноҳияи Вахш; олҳои 1987-1989-хидмат дар сафи Қувваҳои мусаллаҳ; олҳои донишҷу, аспиранти ДМТ. Солҳои — муаллими калон, дотсенти кафедраи назария ва таърихи давлат ва ҳуқуқи факултети ҳуқуқшиносии Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон; олҳои муовини декани факултети ҳуқуқшиносӣ оид ба тарбия ва илм, солҳои муовини декан оид ба таълим кор кардааст. Соли 2006 ба вазифаи мудири нахустин кафедраи ҳуқуқи инсон ва ҳуқуқшиносии муқоисавӣ интихоб шудааст. 6 июни соли 2007 бо Амри Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Сардори Раёсати танзими анъана ва ҷашну маросимҳои Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин гардид. Аз 20 январи то 11 майи соли 2010 бо Амри Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вазифаи мудири шуъбаи кафолатҳои конститутсионии ҳуқуқи шаҳрвандони Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон кор кардааст. Аз 11 майи соли 2010 то 6 январи соли 2014 бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вазифаи Раиси кумитаи оид ба корҳои дини назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз 6 январи соли 2014 то 13 феврали соли 2015 дар вазифаи Раиси кумитаи оид ба корҳои дин, танзими анъана ва ҷашну маросимҳои миллии назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон кор ва фаъолият намудааст. 1 — марти соли 2015 вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шудааст. 1 — марти соли 2020 вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шудааст. 27 апрели соли 2021 бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон директори Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин шудааст. 2 Фаъолияти илмӣ Рисолаи номзадиро дар соли 1997 ва рисолаи докториро дар соли 2004 шаҳри Маскав ҳимоя кардаст. Муаллифи беш аз 270 асару мақола ва 40 китобу рисола мебошад.
Абдураҳим Шерматов

Абдураҳим Шерматов (зод. 19 сентябри 1953, Исфара) — овозхон ва мақомсаройи тоҷик, омӯзгор, сароянда, Ҳофизи халқии Тоҷикистон. Зиндагинома Аз оилаи коргар. Фориғуттаҳсили Донишкадаи давлатии омӯзгории Ленинобод. Омӯзгори мактаби 43, мудири клуби сайёр, роҳбари бадеии коҳи фарҳанг, директори хонаи маданияти 2, роҳбари ансамбли "Шашмақом"-и шуъбаи фарҳанг, директори қасри "Шифокорон"-и осоишгоҳ, ҷонишини сардухтур оид ба корҳои маданию равшаннамоии осоишгоҳи "Зумрад", аз соли 1996 сармуаллими факултаи санъати ДДХ. Роҳбари бадеии ансамбли бачагонаи "Шашмақом" мебошад. Сирру асрори Шашмақом ва навову сурудҳои классикиро аз ҳунарпешаи хидматнишондодаи ҷумҳурӣ Мирзоқурбон Солиев омӯхт. Бо ҳунармандони маъруфи Шашмақом Боймуҳаммад Ниёзов, Ҷӯрабек Муродов ва Камолиддин Раҳимов ҳамкории эҷодӣ дорад. Беш аз 30 оҳанг эҷод намуда, устоди зиёда аз 20 наф. сарояндагони сурудҳои классикӣ мебошад. Иштирокдори симпозиумҳои байналхалқии мақомхонон дар Самарқанд, Исфара ва Душанбе ("Аржанг-2001"), ғолиби озмуни шашмақомхонони ҷумҳурӣ ва дорандаи медали "Хидмати шоиста" аст. Филми мустанади "Марди ҳунар" (ТВ Тоҷикистон, 1993, реж. И. Самадов, 50 даҷ.) ба фаъолияти ҳунарвариаш бахшида шуда, фонди тилоии радиои тоҷик зиёда аз 20 савту сурудҳои классикиро дар иҷрои Шерматов маҳфуз медорад.
Абдураҳим Ғаффоров

Корманди шоистаи фарҳанги Тоҷикистон Абдураҳим Ғаффоров (21 майи 1947, деҳаи Зиракӣ, ноҳияи Ҳисор) — арбоби фарҳангӣ, Корманди шоистаи фарҳанги Тоҷикистон. Зиндагинома Соли 1967 Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии маданӣ-равшаннамоии ноҳияи Ленин (ҳоло Коллеҷи фарҳанги Тоҷикистон) ва 1986 ғоибона Донишкадаи давлатии санъати ба номи М. Турсунзодаро ба охир расондааст. Солҳои нозир, роҳбари бадеӣ ва директори хонаи маданияти ноҳияи Шаҳритус кор карда, аз соли 1975 дар шуъбаи фарҳанги ноҳияи Ҳисор аввал чун методист, баъдан директори хонаи маданият ва солҳои охир ҳамчун мушовири шуъбаи фарҳанг фаъолият доштааст. Дар театри халқии ноҳияи Ҳисор намоишномаҳои зиёдро таҳия намуда, дар аксарашон ба ҳайси актёр ҳунар озмудааст. Ба Маскав, Новосибирск, Вилнюс, Берлину Лейпсиги Олмон, Торонтаи Канада ва дигар шаҳрҳо сафарҳои ҳунарӣ анҷом додааст. Иштирокдори се даври озмуни ҷумҳуриявии "Бӯстон-1,2,3", "Андалеб- 96,99", дигар ҷашнвораҳо мебошад.
Мушфиқӣ

Мавлоно Абдураҳмони Мушфиқӣ, машҳур ба Мулло Мушфиқӣ — шоир ва мутоибасарои форс-тоҷик. Зиндагинома Ӯ дар шаҳри Бухоро соли 947 ҳиҷрӣ (1525 мелодӣ) дар оилаи камбағале таваллуд ёфтааст. Ватани аслии Мушфиқӣ Марв буда, падару бобояш баъдтар ба Бухоро омада, муқимӣ мешаванд. Аз ин рӯ, Абдураҳмон дар бисёр мавридҳо аз Марв будани худро ба хотир овардааст. Падари шоир аз мардуми миёнаҳоли шаҳр буда барои тарбияи фарзанд кӯшиши зиёде кардааст. Вале, мутаассифона, ӯ хеле барвақт вафот мекунад. Муддате нагузашта модари Абдураҳмон Мушфиқӣ ҳам аз олам чашм мепӯшад ва Абдураҳмон Мушфиқӣ дар хурдсолӣ бепарастор мемонад: Сипас ба ҳунарманде дастёр шуда хидмат мекунад ва бо кумаки ин ҳунарманди бухороӣ дар мактаб хонда, маълумоти ибтидоӣ мегирад. Баъдан дар мадрасаҳо таҳсили илм карда, дар баробари сарфу наҳви арабӣ ва фиқҳ илмҳои таъриху фалсафа, ҳайату ҳикмат ва ҳисобу рамалро низ фаро мегирад ва мадрасаро бомуваффақият хатм карда, боз адабиёту мусиқиро меомӯзад. Дар мадраса Мушфиқӣ бо лавандони Бухоро, ки гурӯҳи ҷавонони олуфтаи маишатпараст буданд, ошно шуда, як қисми вақти холигии худро дар суҳбату анҷуманҳои ин гурӯҳ мегузаронад. Ҳангоми таҳсил дар мадраса Мушфиқӣ ба машқи шеъргӯӣ машғул шуда, дере нагузашта чун шоири ҷавони ҳаҷвнавис шуҳрат меёбад ва соли 965 ҳиҷрӣ вомехӯрад. Аммо ғаму дарди ғурбатро бардошта натавониста, баъди як сол ба Бухоро бармегардад ва ба дарбори Абдуллохони Шайбонӣ роҳ ёфта, мансаби маликушшуароро соҳиб мешавад ва то охири умр дар ҳамин вазифа мемонад. Мушфиқӣ соли 996 ҳиҷрӣ (1588 мелодӣ) дар Бухоро вафот кардааст. Қабри ӯ то солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ дар гӯристони Хоҷа Исмат маълум будааст, аммо ҳоло аз байн рафтааст. Осор Мушфиқӣ аз худ мероси адабии бойи гаронбаҳое гузоштааст, ки аз "Девони мутойибот" ду "Девони ғазалиёт", "Девони қасоид", достони "Гулзори Ирам" ва маснавиҳои "Соқинома" ва "Ҷаҳоннамо" иборат аст ва бисёриҳо мухаммаси тӯлонии "Саду як банд"-ро ҳам ба ӯ нисбат медиҳанд. Аз ғазалиёт.
Абдураҳим Ғозиевич Ҳоҷибоев

Абдураҳим Ғозиевич Ҳоҷибоев (02.10.1934, деҳаи Хистеварзи н. Хуҷанд – 2003, Душанбе) — доктори илми иқтисодӣ, профессор. Зиндагинома Соли 1957 Институти планкашию иқтисодии Саратовро ба итмом расонда, дар Шӯрои таҳқиқотии қувваҳои истеҳсолкунандаи Академияи илмҳои Тоҷикистон ба сифати ходими илмӣ, ходими калони илмӣ, мудири шуъба кор кардааст. Солҳои 1978-1985 мудири шуъба, муовини директори Институти илмӣ-таҳқиқотии зироаткории Тоҷикистон, 1985-1993 директори Институти илмӣ-таҳқиқотии иқтисодиёт ва ташкили истеҳсолоти кишоварзии ҷумҳурӣ буд. Аз соли 1994 то поёни умр вазифаи ноиби Президенти Академияи кишоварзии Тоҷикистонро иҷро намудааст. Бобати масоили инкишофу ҷойгиронии қувваҳои истеҳсолкунанда, демография, иқтисодиёти соҳаҳои гуногуни Тоҷикистон, истифодаи захирсадаҳои меҳнатӣ, ташкили хоҷагии деҳқонӣ, иҷораи пудратӣ ва ғайра беш аз шаст кори илмӣ нашр намудааст. Осор.
Абдураҳим Ҳасанов

Абдураҳим Ҳасанов (01.01.1933, Душанбе) — доктори илмҳои геология ва минералогия, профессор, Ходими шоистаи илми Тоҷикистон. Зиндагинома Абдураҳим Ҳасанов хатмкардаи факултаи геологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленин аст. Фаъолияташ пурра дар ҳамин боргоҳи илм ҷараён гирифтааст. Давоми беш аз ним аср вазифаҳои лаборант, ассистент, муаллим, муаллими калон, дотсенти кафедраи минералогия ва петрография, мудири ҳамин кафедра, декани факултаи геология Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленинро иҷро кардааст. Аз соли 1985 то 2008 ба кафедраи минералогия ва петрология сарварӣ намудааст. Оид ба масоили мухталифи геология, минералогия, нетрология ва пайдоиши маъдан дар Тоҷикистони Марказӣ ва навоҳии атрофи он беш аз 120 таълифот ба табъ расондааст.Осораш барои омӯзиши қонуниятҳои пайдоиши сарватҳои зеризаминӣ дорои аҳамияти хос мебошад. Бо медали "Барои меҳнати шуҷоатнок" қадр ёфтааст. Осор.
Абдурраҳим Ҳоҷибоев

Абдурраҳим Ҳоҷибоев — сиёсатмадор, ходими ҳизбӣ Зиндагинома Абдурраҳим Ҳоҷибоев соли 1890 дар Хуҷанд дар оилаи деҳқони миёнаҳол таваллуд ёфта, дар мактаби русию маҳаллии Хуҷанд таҳсил кардааст. Баъди ғалабаи Инқилоби Октябр дар шуъбаи зироати Университети давлатии Туркистон дониш омӯхтааст. Соли 1918 дар вилояти Закаспии ҶМШС Туркистон, солҳои 1919 - 1922 дар уездҳои Қуқанд фаъолият меварзад. Солҳои 1925 - 1928 ба ҳайати комиссари зироати ҶМШС Ӯзбекистон кор кард. Сипас чун Раиси Шӯрои Нозирони тоҷик дар пеш бурдани хоҷагии халқи Тоҷикистон саҳми калон гузошт. Соли 1929 очерки иқтисодии ӯ "Тоҷикистон" дар Маскав нашр шуд. Мувофиқи қарори КМ ВКП(б) ва Пленуми КМ ВКП(б), комиссияи марказии назорати ҳизбии ҲК(б) Тоҷикистон соли 1933 Абдурраҳим Ҳоҷибоев чун "миллатчии буржуазӣ" айбдор гардида аз вазифаи раиси ШКХ Тоҷикистон озод шуда ҳамроҳ бо Нусратулло Махсум ба Москва фиристонда шуд. 8 июли соли 1937 бо баҳонаи алоқаи наздик доштанаш бо гурӯҳи зиддишӯравии Н.И. Бухарин ва хато баровардани роҳи стахановӣ ба ҳабс гирифта шуда, ниҳоят ба қатл расид. (Рӯзномаи "Тоҷикистони Советӣ", 27.1990).
Хайриддин Абдураҳимов

Хайриддин Абдураҳимов (Абдураҳимов Хайриддин Саидович августи 1956, ноҳияи Вахш, вилояти Қурғонтеппа, ҶШС Тоҷикистон) — арбоби низомӣ, Сипаҳсолор (генерал-полковник). Раиси Кумитаи давлатии амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи факултети забонҳои хориҷии Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко. Аз соли 1982 дар мақомоти амнияти СССР ва Тоҷикистон. Дар вазифаҳои ваколатдор, ваколатдори калон, сардори шӯъба, муовини сардори раёсат, сардори раёсати амнияти Вазорати амнияти Тоҷикистон дар вилояти Хатлон кор кардааст. Солҳои вазири амнияти ҶТ, раиси Комитети давлатии амнияти миллии ҶТ буд. Аз сентябри 2010 дар истеъфо. Ордену ҷоизаҳо Бо ордени Спитамен мукофотонида шудааст.
Абдураҳимбий

Абдураҳимбий (1700, Хуҷанд – 1733, ҳамон ҷо), Абдураҳимхон — фарзанди Шоҳрухбийи Атолиқ, хони Хӯқанд. Солҳои ҳукуматаш 1721 – 33, аз сулолаи ӯзбакзабони 1 мингҳо. Зиндагинома Соли 1725 аз вазъи нобасомонии хонигарии Бухоро истифода бурда, бо сипоҳи 20 ҳазорнафараи худ Хуҷанд, ӯротеппа ва сипас Самарқандро тасарруф намуд. Абдураҳимбий духтари ҳокими Шаҳрисабз Олимбекро, ки Ойчучук-ойим ном дошт, ба никоҳи худ даровард. Абдураҳимбий бо кумак ва тарафдории ашрофи Шарҳрисабз ба муддати шаш моҳ дар Самарқанд иқомат ихтиёр кард ва сипас бо сипоҳаш ба Фарғона баргашт ва дар Хӯқанд қарор гирифт. ӯро бархе аз муаррихин ба унвони поягузори шаҳри Хӯқанд донистаанд. Абдураҳимбий дар ободии шаҳри Хӯқанд иқдомотеро низ анҷом додааст. Чунончи, дар аҳди ӯ қалъае бино шудааст, ки ҳам акнун дар миёни мардум ба номи "Қӯрғони куҳна" маъруф аст. Абдураҳимбий соли 1733 дар натиҷаи сӯиқасд дар Хуҷанд ба қатл расид. Баъд аз қатли ӯ тахти хонии Хӯқанд насиби бародараш Абдулкаримбийи Минг шуд.