Неъматҷон Файзуллоев

Неъматҷон Файзуллоев (25 марти 1952, Ленинобод) — адабиётшинос ва мунаққид, доктори илмҳои филологӣ, профессор, Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷоизаи вилоятии ба номи академик Бобоҷон Ғафуров. Зиндагинома Файзуллоев Неъматҷон 25-уми марти соли 1952 дар шаҳри Хуҷанд таваллуд шудааст. Ӯ пас аз итмоми мактаби миёна ба факултаи таъриху филологияи ИДПЛ ба номи С. М. Киров (ҳоло Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон афуров) дохил шуда, онро соли 1973 бомуваффақият хатм намудааст. Солҳои дар Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон ифои вазифа кардааст. Солҳои дар сафи Қувваҳои мусаллаҳи собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ хидмат намуда, солҳои ба ҳайси муҳаққиқ-коромӯзи Институти адабиёти ҷаҳонии ба номи Горкийи АУ ИҶШС (Москва) фаъолият бурдааст. Файзуллоев Неъматҷон аз моҳи феврали соли 1982 дар ДДХ номи академик Бобоҷон Ғафуров ба ҳайси омӯзгор фаъолият мебарад. Ӯ солҳои раиси Кумитаи иттифоқи касабаи факултаи таъриху филология, муовини декани факултаи филологияи тоҷик оид ба қисми таълим, декани факултети филологияи тоҷик, мудири кафедраи адабиёти муосири тоҷики ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров буд. Ҳоло ба сифати профессор-мушовири кафедраи адабиёти муосири тоҷики ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров фаъолият мебарад. Фаъолиятҳои илмӣ Файзуллоев Неъматҷон соли 1984 дар Шӯрои диссертатсионии назди Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дар мавзӯъи "Нақши фолклор дар ташаккул ва инкишофи назми кӯдакони тоҷик" ва соли 2006 дар Шӯрои диссертатсионии назди Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дар мавзӯъи "Назми кӯдаки адабиёти тоҷик дар садаи ХХ (масоили мавзӯъ, жанр ва услуб)" рисолаи докторӣ ҳимоя намуда, дар соҳаи адабиёти бачагонаи тоҷик доктори илм мебошад. Дар ин тадқиқот нақши устод Садриддин Айнӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, Мирзо Турсунзода, Абдусалом Деҳотӣ, Мирсаид Миршакар, Аминҷон Шукӯҳӣ, Убайд Раҷаб, Гулчеҳра Сулаймонӣ, Ғаффор Мирзо, Абдумалик Баҳорӣ, Наримон Бақозода, Муҳаммад Ғоиб, Ҷӯра Ҳошимӣ ва дигар адибони маъруф дар ташаккул ва инкишофи адабиёти атфоли тоҷик дар заминаи мисолҳои мушаххас ва таҳлили амиқи эҷодиёти онҳо равшану возеҳ собит шудааст. Ӯ ҳамчунин аз нигоҳи арзишҳои ғоявию эстетикии даврони истиқлол ба масъалаи табақабандии таърихи адабиёти бачагон таҷдиди назар намуда, консепсияи нави даврабандии ин адабиётро аз ҷиҳати илмӣ асоснок кардааст, ки ба воқеияти реалӣ ва рушди табиии адабиёти мавриди назар комилан мувофиқат дорад. Осори илмӣ Муаллифи беш аз 10 монографияву брошюра, зиёда аз 300 мақолаву тақриз оид ба масъалаҳои гуногуни адабиёт ва осори адибони ҳамзамон аст, ки рисолаҳои "Чашмаи файёз", "Шеъри атфол дар қарни ", "Ҳамосаи кӯдакон", "Назми кӯдакон", "Моҳияти иҷтимоии санъати бадеӣ", "Адабиёти ИДМ", "Нахоҳам зист бе ёди шумо" (дар бораи маҷмӯаи ашъори М. Шералӣ), "Туҳфаи шоира" (дар бораи маҷмӯаи ашъори Гулрухсор), "Хоки пайвандӣ ва дили шоир" ва "Чашми дил" (дар бораи ду маҷмӯаи ашъори Қутбӣ Киром), "Қиссаи канори дарёча" (дар бораи маҷмӯаи қиссаву ҳикояҳои Мутеулло Наҷмиддинов), "Шеъри даврони истиқлол ва ҳамоҳангии он бо назми кишварҳои ҳамзабон" ва ғ. аз ҳамин қабиланд 1. Китобҳо (Монографияҳо) Ҷоизаҳо ва ҷоизаҳо.