Нокомӣ

Нокомӣ, сархӯрдагӣ, фрутсратсия (— "бетартибии нақшаҳо", "вайроншавии ниятҳо") — ҳолати рӯҳиест, ки дар вазъияти воқеӣ ё эҳтимолии номумкинӣ қонеъ нашудани ин ё он эҳтиёҷот (ниёзот)-и муайян ба вуҷуд меояд 1, ё соддатар, дар ҳолате, ки хоҳишҳо ба имкониятҳои мавҷуда номутобиқанд. Ин вазъро то андозае осебпазир ҳисобидан мумкин аст. Тавсиф Фрустратсия дар ҳолате ба амал меояд, ки субъект онро ҳамчун таҳдид (потенсиал, воқеӣ) барои қонеъ кардани ин ё он ниёзҳои худ мешуморад. Он дар як қатор равандҳои эҳсосӣ, аз қабили ноумедӣ, изтироб, хашмгинӣ ва ҳатто дилбойдиҳӣ зоҳир мешавад 1. Мисли ноумедӣ, он дар сурати мавҷуд набудани баъзе натиҷаҳои чашмдошт ва дилхоҳ ба миён меояд, аммо дар ҳолати фрустратсия, мардум то ҳол муборизаро барои ба даст овардани чизи дилхоҳ идома медиҳанд, ҳатто агар онҳо аниқ намедонанд, ки барои ба даст овардани муваффақият чӣ кор кардан лозим аст 2. Фрустатор ва фрустратсия Фрустратор ашё ё унсурест, ки ҳолати фрустратсия ба вуҷуд меорад. 3 Фрустратсия аз се намуди фрустатор вобаста аст: Дараҷаи таъсири фрустратор аз хусусиятҳои фардии инсон вобаста аст. Як фрустратор метавонад дар одамони гуногун аксуламалҳои тамоман гуногунро ба вуҷуд орад. 3 Таснифоти ҳолатҳои фрустатсиякунанда Мешавад синфтақсимкунии фрустатсияро ба ду навъ ҷудо кард. Аввалан, аз рӯи табиати ангезаҳои ноумедӣ (яъне он чизе, ки барои расидан ба ҳадаф тела медиҳад): Дуввум аз рӯи табиати монеаҳо (яъне он чизе, ки барои расидан ба ҳадаф монеъ мешавад) мебошад: Ҳамчунин монеаҳои дохилӣ ва берунии Т. Дембо мавҷуданд: аввалӣ барои расидан ба ҳадаф монеа эҷод мекунанд, дуюмӣ намегузоранд, ки шахс аз вазъият берун ояд. 5 Типологияи ҳолатҳои рафтор ҳамчун оқибати фрустатсия Рафтор дар вазъияти фрустатсия бо ду параметр тавсиф мешавад: Дар ин ҳолат, параметрҳо ҳангоми ноумедӣ дар қутбҳои гуногун зоҳир мешаванд: ё рафтор аз рӯи мақсад ташкил карда шудааст, ё номуташаккилона; ва дар айни замон пайваста ба мотив монанд бошанд ё набошанд. Дар натиҷа, чор намуди рафтор ташаккул меёбанд: Вазъҳои маъмулӣ дар зери амали фрустатор Давомнокии фрустатсия Намудҳои зерини фрустатсия тавсиф мешаванд, ки аз рӯи давомнокӣ фарқ мекунанд: Омӯзиши таҷрибавии фрустатсия 6 Т. Дембо вазифаҳоеро гузошт, ки ҳалли худро наёфтаанд: Навъи якум: ба шумо лозим аст, ки 10 маротиба пай дар пай ба шишаҳо аз масофаи 3,5 метр ҳалқаҳоро тир карда, дароред, ки ин ғайриимкон аст. Намуди дуюм: бе баромадан аз як мураббаъи 2,5 2,5 м, ба шумо гул гирифтан лозим аст (дар баландии 110 см ва дар масофаи 120 см аз мураббаъ). Дар дохили майдон курсӣ ҳаст. Агар таҷрибачӣ роҳи иҷрои ин корро ёбад, озмоишгар ба ӯ мегуфтаст, ки роҳи дигареро биёварад. Ҷустуҷӯи усул метавонад аз 1-2 соат то 2-3 рӯз давом кунад. Ин тадқиқот ба шумо имкон медиҳад, ки раванди пайдоиши хашм (шиддат, таҳаммулнопазирӣ) -ро омӯзед. Хашм зиддияти байни ду монеа аст: дохилӣ — он чизе, ки барои расидан ба ҳадаф монеъ мешавад (ашё, мураккабӣ, нотавонӣ); берунӣ — он чизе, ки ба боздоштани вазифа халал мерасонад (талаботи озмоишгар). 7 Таҳқиқоти дигаре, аз тарафи Р. Баркер,. Дембр, К. Левин омӯзиши ноумедӣ чунон регрессияи равона шуда буд гурӯҳ (2-5 сола) аз томактаби таври доимӣ анҷом 3 ҳолатҳои бозӣ. Дар рӯзи аввал, кӯдакон дар нимаи утоқ 30 дақиқа як ба як бозӣ мекунанд. Дар рӯзи дуюм, онҳо дастрасӣ доранд дар нимаи дигари ҳуҷра бо як бозича ҷолибтар дар тӯли 15 дақиқа бозӣ кунанд. Пас аз гузашти вақт, дастрасӣ бо тақсимоти шаффоф маҳдуд мешавад ва кӯдак метавонад танҳо дар нимаи аввали ҳуҷра бо як бозичаи камтар ҷолиб бозӣ кунад (30 дақиқа). Дар асоси миқёси "рушди кӯдак ба моҳҳо дар давоми бозӣ", ки онро муҳаққиқон сохтанд, маълум шуд, ки бинобар пайдо шудани маъюсӣ (маҳрум сохтан аз бозичаҳои ҷолиб), кӯдакон "примитивизатсия" -и бозиро нишон доданд, ки ин аст, ки амалҳо, манфиатҳои онҳо маҳдуд буданд, манипулясияҳо бо бозичаҳо бефаҳмӣ шуданд, бозӣ камтар воқеӣ шуд. Инчунин, регрессияи амиқ дар кӯдакони дорои норозигии зиёд ба мушоҳида мерасад ва дар кӯдаконе, ки дараҷаи паст доранд, хашмгинӣ камтар ба назар мерасад. 8 Таъсири созанда Фрустатсия ва муноқиша метавонад барои ноил шудан ба ҳадаф кумак кунад, зеро диққат ба ангезаи асосӣ равона карда шудааст ва ниёзҳои дигар аз паҳлӯ мегузаранд. Кӯшишҳо метавонанд шиддат гиранд: монеаҳо зиёдтар сафарбар кардани қувваҳо барои рафъи онҳо зиёдтар мешавад. Агар монеае вуҷуд дошта бошад, пас қувваи ангеза ҳадди аксар аст. Инчунин иваз кардани василаҳо барои расидан ба ҳадаф (нигоҳи тоза ба мушкилот, бознигарии амали худ), иваз кардани худи ҳадаф (афзалият ба ҳадафи дигаре, ки ниёзро қонеъ мекунад), арзёбии вазъ (дарки гуногуни контексти масъала барои расидан ба ҳадаф дар натиҷаи шиддат) метавонанд рӯй диҳанд 9 Таъсири харобиовар Агар таъсири созанда ба мушоҳида нарасад, шиддат бо фрустатсия ва муноқиша меафзояд ва таъсири харобиовар ба амал меояд, ки харобкор аст. Сабабҳо: Оқибатҳои харобиовар, ки боиси афзоиши ҳадди таҳаммулпазирии инфиродӣ барои фрустатсия мешаванд (яъне бо баланд шудани сатҳи стресс, ба тавозуни рӯҳӣ оварда мерасонанд): Ниг. инчунин.