Меъёрҳои муносибатҳои шаҳвонӣ дар Ислом

Меъёрҳои муносибатҳои шаҳвонӣ дар ислом — ин маҷмӯи қонунҳо ва тавсияҳо, ки ҳайёти ҷинсии мусалмонро фаро мегирад. Муносибати шаҳвонӣ дар ислом танҳо дар доираи оила (никоҳ) иҷозат дода шудааст ва дар боқимонда ҳолатҳо ҳамчун зинокорӣ (зино, гуноҳ) дида баромада мешавад. Инчунин алоқаи ҷинсии аналӣ, алоқаи ҷинсӣ ҳангоми менструатсия (ҳайзбинӣ), баъди ҳомиладорӣ (муддати муайян), беморӣ, гирифтани рӯза (моҳи рамазон) ва ҳангоми зиёрати Каъба. Шаби аввали никоҳ марди мусалмон бояд ҳамсари худро хӯрок диҳад ва муомилаи хубу нигоҳубин кунад, инчунин ҳамроҳи ӯ намоз хонад. Дар оянда ӯ бояд накамтар якмаротиба дар чор моҳ алоқаи ҷинсӣ кунад (ё талаботи шаҳвонии ӯро қонеъ кунад). Баъд аз оиладор шудан, агар зани ӯ бокира бошад, пас бояд дар давоми 7 шаб бо ӯ бошад, агар зан пеш аз ин оиладор шуда бошад, 3 шаб. Инчунин пеш аз алоқаи ҷинсӣ бояд дуои махсусро хонад. Дар дини ислом муносибатҳои шаҳвонии аналӣ, гомосексуалӣ, анонизм (мастурбатсия), зоофилия ва алоқаи ҷинсии гурӯҳӣ ё ғайриникоҳӣ гуноҳи азим (Кабира) шуморида шуда, манъ карда мешавад. Меъёрҳои муносибатҳои шаҳвонӣ дар ислом Ислом ҳамаи соҳаҳои фаъолияти инсонро фаро мегирад. Мақсаде, ки шариат назди оила, хусусан алоқаи ҷинсӣ мегузорад, ин қонеъ кардани талаботи модарзодию табиӣ бо ҷинсӣ муқобил, наздикшавии одамон, зиёд кардани насли мусалмон ва дур нигоҳдоштани шахс аз рафторҳои ғайриахлоқию зинокорӣ мебошад. Мафҳуми арабии "никоҳ" маънои луғавии "ҷимоъ"-ро дорад, моҳияти онро бошад, шартномае, ки мувофиқи он "ҳаловатбарӣ"-и дутарафа иҷозат дода мешавад. Назар ба дигар динҳои ҷаҳонӣ дар дини ислом масъалаҳои тарбияи ҷинсӣ ва муносибатҳои шаҳвонӣ ба таври пурраву возеҳ шарҳ дода шудааст. Никоҳ барои шахси мусалмон ҳатмӣ ва зарур шуморида мешавад (ба ғайр аз ҳолатҳое, ки дар шахс вайроншавии психикӣ ва ё ҷинсӣ мавҷуд бошад). Чуноне, ки Муҳаммад (с.а.в) мефармоянд: инчунин фармудаанд: "Ай ҷамоъаи ҷавонон! Шахсе, ки аз шумо қодир бошад, яъне ба додани маҳру нафақа пас зан бигирад! ба дурусти, ки зан гирифтан чашмро аз назари харом ва олатро аз зино нигоҳ медорад, аммо шахсе, ки ба зан гирифтан қодир набошад бар вай лозим аст, ки рӯза бигирад, яқин аст, ки рӯза аз барои чунин шахсон шиканандаи шаҳват аст" Мустаҳаббот дар муносибатҳои шаҳвонӣ Бағайр аз дастурҳои ҳатмӣ, инчунин амалҳои матлубе (мустаҳабб) низ мавҷуданд, ки ҳангоми иҷрои онҳо шахс савоб мегирад ва агар иҷро накунад ҳам ягон гуноҳ намегирад, аз ҷумла. Ҳангоми алоқаи ҷинсӣ ба таври пурра бараҳна ва урён нашудан. Пайёмбари Худо (с) мефармоянд. Пас аз анҷоми алоқаи ҷинсӣ агар мард хоҳиши боз алоқа карданро дошта бошад, пас ӯ бояд ё таҳорат ва ё ғусл кунад. Паёмбар (с) мефармояд. Паёмбар (с) (с) фармудаанд: агар касе ҳангоми ҳамбистар шудан бо ҳамсараш ин дуоро бихонад ва Худованд барояш фарзанде бидиҳад, шайтон ба он фарзанд зараре расонда наметавонад 3: Алоқаи ҷинсӣ Барои мард дар шаби аввал никоҳ мустаҳабб аст, кии ҳамсари худро бо ягон намуди ширинӣ (масалан, асал) ва нӯшокиҳои ҳалол (шир) зиёфат диҳад ва пеш аз ба алоқаи ҷинсӣ шурӯъ кардан, дасташро дар пешонаи ҳамсараш гузошта, бо "Бисмиллоҳ" чунин дуоро хонад: Баъд аз ин тавсия дода мешавад, ки ҳамсарон якҷоя ду ракат намозро ба ҷо оварда ин дуоро хонанд: Оиди алоқаи ҷинсӣ дар Қуръон чунин омадааст: Агар муҷамоъат (алоқаи ҷинсӣ) кунад ва вақти инзол (оргазм) ояд, мустаҳабб ин аст, ки дар дилаш гуяд: Баъд аз оиладор шудан, агар зани ӯ бокира бошад, пас бояд дар давоми 7 шаб бо ӯ бошад, агар зан пеш аз ин оиладор шуда бошад, 3 шаб. Паёмбар (с) фармудаанд: Илова бар он чӣ гузашт, шавҳар бояд донад, ки ҳамхоба шудан бо ҳамсараш ибодат аст, аҷру савоб дорад, пас набояд ниятро фаромӯш кунад. Пас бояд шавҳар ба нияти хушнуд сохтан (қонеъ кардани талаботи физиологӣ)-и худ ва ҳамсараш ба алоқаи ҷинсӣ машғул шавад. Паёмбар (с) фармудааст: Ба ақидаи М.Ғазолӣ шарти асосии муносибати шаҳвонӣ бояд қонеъшавии талаботи ҳам зан ва мард бошад. Имом Ғаззолӣ мегӯяд: Паёмбар (с) мардонро барои шарики хуб ба ҳамсаронашон буданро амр карда фармудаанд: Дар Қуръон барои ин масъала омадааст: Амалҳои манъшуда ва номатлуб дар муносибатҳои шаҳвонӣ Алоқаи ҷинсии берун аз никоҳӣ Дар дини ислом ҳамагуна муносибатҳои шаҳвонии берун аз никоҳӣ манъ карда шуда, алоқаи ҷинсии берун аз никоҳи ҳамчун гуноҳи азим (зино) қабул карда мешавад. Оиди ин дар сураи Нур, ояти 30 омадааст: Боз дар сураи Ал-Аҳзоб ояти 35 омадааст: Инчунин дар сураи Нисо ояти 27 чунин омадааст: Пинҳон нигоҳ доштани ҳама гуна ҷузъиёти муносибатҳои шаҳвонӣ Ислом ба таври қатъӣ ифшои ҳама гуна ҷузъиётро дар бораи муносибатҳои маҳрамона манъ мекунад. Истисно ҳолате, ки масалан, бемор ба духтур дар бораи ин бо мақсади тиббию табобатӣ хабар медиҳад. Аз ҷумлаи дар ояти 187-и сураи Бақара чунин омадааст: Инчунин Паёмбар (с) мефармояд: Инчунин дар ҳадисе дигаре оварда шудааст:.