ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Абдул Сабур Фарид Кӯҳистонӣ

Абдул Сабур Фарид Кӯҳистонӣ - сиёсатмадори афғон. Аз 6 июли 1992 то 15 августи 1992 сарвазири Афғонистон буд. Аввалин сарвазири Давлати Исломии Афғонистон баъди барҳам додани Ҷумҳурии Афғонистон. Кӯҳистонӣ дар замони ҷанги дохилии кишвар байни гурӯҳҳои даргир пас аз хуруҷи нерӯҳои шӯравӣ дар мақоми нахуствазир буд. узви ҳизби тундрави исломии Ҳизби исломии Афғонистон бо раҳбарии Гулбиддин Ҳикматёр 1, ки дар мавқеъҳои зиддиғарбии худ алайҳи ҳукумати раисиҷумҳур Ҳомиди Карзай истода буд. Дар солҳои охири умраш узви Сенати порлумони Афғонистон аз вилояти Кописо, воқеъ дар шимолу шарқи кишвар. 2 майи соли 2007 дар наздикии хонааш дар Кобул ҳангоми ба намозхонӣ рафтанаш ба масҷид 2 аз ҷониби шахси ношинос кушта шуд. Сабаби содир кардани ҷиноят маълум нест.
Абдураҳим Ғафурзай

Абдул Раҳим Ғафурзай ё Абдураҳим Ғафурзай (1947 – 21 августи 1997) сиёсатмадор ва дипломати афғон буд. Ӯ аз қавми пашту буда, аз қабилаи Муҳаммадзай аст 1. Вай дар вазифаи сарвазири Афғонистон ва вазири корҳои хориҷӣ кор кардааст.Абдураҳим Ғафурзай соли 1947 таваллуд шудааст. Дар солҳои 1970-ум ӯ ба Хадамоти хориҷии Афғонистон пайваст. Вай ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико барои намояндагии маъмурияти сиёсии аз тарафи Иттиҳоди Шуравӣ дастгирӣшаванда фиристода шуд. Ғафурзай ҳамчун сафири СММ дар Созмони Милали Муттаҳид вазифаи худ медонист, ки аз шарикони ҷаҳонӣ даъват кунад, ки вуруди нерӯҳои Шӯравӣ ба Афғонистон дар соли 1979-ро маҳкум кунанд. Аз он вақт то соли 1992 ӯ барои ташвиқи мухолифати байналмилалӣ ба режиме, ки Иттиҳоди Шуравӣ дар Афғонистон насб кардааст, кор кардааст. Вақте ки Ҷумҳурии Демократии Афғонистон дар соли 1992 суқут кард, Ғафурзай ҳамчун миёнарав барои муттаҳид кардани ҷиноҳҳои рақиби мушоҳидин баромад кард. Вай то соли 1995 дар Созмони Милали Муттаҳид кор кард, муовини вазири умури хориҷаи кишвар шуд. Пас аз он дар моҳи июли соли 1996 вазири умури хориҷа шуд 2. Ғафурзай то 11 августи соли 1997 вазири умури хориҷаи Афғонистон буд. 11 августи соли 1997, ҳамагӣ даҳ рӯз пеш аз маргаш, сарвазири ҳукумати Давлати Исломии Афғонистон таъин шуд. Ӯ 21 августи соли 1997 бар асари суқути ҳавопаймо дар вилояти Бомиён даргузашт, ки дар он ҷо мехост бо иттифоқчиён дар бораи ташкили кобинаи вузарои хеш музокира кунад.
Абдул Кабир

Муҳаммад Абдул Кабир (пушту) — узви Толибон. Иҷрокунандаи вазифаи муовини сеюми сарвазири Афғонистон оид ба масъалаҳои сиесӣ аз 4 октябри Соли 2021 қаблан ӯ иҷрокунандаи Вазифаи сарвазири Нахустин Аморати Исломии Афғонистон аз 16 апрели Соли 2001 то 13 ноябри Соли 2001 ва аз 17 май то 17 июли Соли 2023 буд. Абдулқодир вазифаи иҷрокунандаи вазифаи сарвазирро аз 17 май то 17 июли соли 2023 иҷро мекард, Дар ҳоле Ки Ҳасан Ахунд аз беморӣ шифо меефт. 1.
Абдул Салам Харсийев

Абдул Салам Султанович Харсийев — футболбози русӣ, муҳофиз.
Абдукарим Ғанизода

Абдукарим Ғанизода (13.04.1936, д. Хоҷа Аҳрори Валии ноҳияи Самарқанд) — филолог, осорхонашинос, адиб. Зиндагинома Абдукарим Ғанизода факултаи филологияи тоҷикии УДСам (ҳоло – ДДСам) ба номи А. Навоиро хатм кардааст. Муаллими забон ва адабиёти тоҷикии мак. таҳсилоти умумии вилоятҳои Тошканд ва Самарқанд (1960–1966), ходими илмии Осорхонаи таърихи санъат ва маданияти Ўзбекистон дар ш. Самарқанд (1966–1967). Дар таъсиси Осорхонаи Садриддин Айнӣ дар Самарқанд иштирок карда, минбаъд мудири осорхона таъйин гардидааст (1967–2013). Дар бунёди Осорхонаи Алишер Навоӣ, Фотеҳ Ниёзӣ, Ориф Гулханӣ ва диг. саҳми бориз дорад. Эҷодиёт Беҳтарин чакидаҳояш дар китоби "Меҳрнома" (Самарқанд, 2003) ҳамчунин дар китоби "Донишномаи забон ва адабиёти форсии Ўзбекистон" (Теҳрон, 2006), "Гулистони адаб" (мураттиб А. Қамарзода, Тошкент, 2007), "Нигаҳбони мулки ҳаҳон" (Самарқанд, 2005), "Даргоҳи муқаддаси фарҳанг" (муаллиф ва мураттиб Н. Маҳмудов, Самарқанд, 2009), "Истиқлол ва истиқбол" (Тошканд, 2011), "Мадҳи Самарқанд" (мурат. А. Қамарзода, Тошкент, 2013), "Таронаҳои Самарқанд" (мураттиб Аслиддин Қамарзода, Тошканд, 2013), "Кошонаи бахт" (Тошканд, 2014), "Турон замин зиё" (Тошканд, 2014), "Махзани илҳом" (Тошканд, 2016), "Турон замин зиё" (Тошканд, 2016) ва ғ. чоп шудааст. Як теъдод шеърҳояш ба устод С. Айнӣ бахшида шудаанд ("Манзили устод", "Хомаи Айнӣ", "Шукри сандалӣ", "Тоқи Айнӣ" ва ғайра). Хотираҳояш дар бораи Раззоқ Ғаффоров дар кит. "Эҳёи нур" (Самарқанд, 2002), Тӯрақӯл Зеҳнӣ дар. кит. "Зеҳнӣ дар дилу дидаи дӯстон" (Д., 2007), Ориф Гулханӣ дар кит. "Нутқи тома, зеби ҳома, мақбули омма" (Самарқанд, 2006) гирд оварда шудаанд. Мақолаҳои сершумораш солҳои гуногун дар рӯзнома ва маҷаллаҳои "Садои Шарқ", "Машъал", "Адабий мерос", "Ӯзбекистон" чоп шудаанд. Эшон қаҳрамони қиссаи ҳуҷҷативу бадеии нависанда Насим Раҷаб "Даргаҳи меҳру вафо" (Душанбе, 2011) дар бораи зиндагӣ ва фаъолияти қариб 50-солаи Осорхонаи устод С. Айнӣ мебошад. Хидматҳояш бо Ифтихорномаи Вазорати маданияти Ӯзбекистон ва диг. ташкилотҳои давлатӣ қадр карда шудааст. Аз с. 2013 – бознишаста.
Абдул Чяри

Абдул Энрике Чяри Катуй (январи 1971 (2011-07-15) 15 Июл 2011, Колон, Панама) — футболбози панамӣ, ҳамлагар.
Абдул Муис

Абдул Муис (июли июни 1959) — қаҳрамони миллии Индонезия, нависанда, рӯзноманигор ва тарҷумони индонезигӣ. Яке аз иштирокчиени ҷунбиш барои истиқлоли Индонезия аз Нидерландия. Зиндагинома Дар Сунгаи-Пуари Суматраи Ғарбӣ ба дунё омадааст. Мактаби олии тиббии Ҷакартаро хатм кардааст. Абдул Муис яке аз роҳбарони нахустин ташкилоти оммавии индонезиягии "Шарикати ислом" буд. Романи Абдул Муис "Тарбияи нодуруст" яке аз муҳимтарин асар дар адабиёти индонезиягӣ ба шумор меравад. Дар ин асар Абдул Муис нодуруст фаҳмидани маданияти Ғарбро аз ҷониби баъзе ҷавонон тасвир намудааст. Мавзӯи дигари роман танқиди таъқиби нажодӣ мебошад. Ба қалами Абдул Муис инчунин романҳои "Сурапати", "Роберт, писари Сурапати" тааллуқ доранд. Асари панду ахлоқии "Бахтиёрнома"-ро, ки аз адабиёти форс-тоҷик ба адабиёти индонезиягӣ гузашта, ба забони малайӣ тарҷума шуда буд, бо таҳриру тавзеҳот ба табъ расонидааст. Ба забони малайӣ асарҳои нависандагони машҳури дунё – Сервантес, Марк Твен ва дигаронро тарҷума кардааст. Соли 1959 аз олам даргузашта, дар шаҳри Бандунг дафн шудааст. Китобшиносӣ Романҳо.
Абдулазиз Махдум

Абдулазиз Махдум (охири садаи – ибтидои садаи) — хаттоти тоҷик. Зиндагинома Зодгоҳаш Бухоро. Абдулазиз Махдум дар хаттотӣ услуби хос дошта, шумораи асарҳои китобаткардааш ба 100 мерасад. Осор Китоби "Ал-фавоид-уз-зиёия"-и Абдурраҳмони Ҷомӣ аз беҳтарин намунаҳои хаттотии Абдулазиз Махдум мебошад, ки дар Ганҷинаи дастнависҳои Институти шарқшиносии АИ Ӯзбекистон маҳфуз аст.
Абдулазиз Абдулғанӣ

Абдулазиз Абдулғанӣ (4 июли августи 2011) — сарвазири Ҷумҳурии Ямани Араб аз 25 январи 1975 то 15 октябри 1980 ва аз 13 ноябри 1983 то 22 майи 1990, инчунин Ямани муттаҳид — аз 6 октябри 1994 то 14 майи 1997. Зиндагинома Соли 1962 Донишгоҳи Колорадо (ИМА)-ро хатм кардааст, иқтисодчӣ. Солҳои муаллими забони англисӣ ва ҷомеашиносӣ дар Одоно буд. Солҳои вазири нигахдории тандурустии Ҷумҳурии Ямани Араб буд. Дар соли 1968 дар Санъо директори Бонки таҷдид ва рушди Яман буд. Дар солҳои — вазири иқтисодиёт, солҳои — раиси бонки марказии Яман. Аз соли 1979 аъзои шӯрои машваратии Ҷумҳурии Ямани Араб буд. Солҳои ноиби президент Ҷумҳурии Ямани Араб буд. Аз соли 2003 — раиси Шӯрои машваратии Ҷумҳурии Яман буд. 2 Абдулазиз Абдулғанӣ дар Риёз бар асари захмҳои рӯзи 3 июни соли 2021 ҳангоми тирборон кардани қароргоҳи президенти ҷумҳур Алӣ Абдулло Солеҳ ба ҳалокат расид. 3 Ӯ оиладор ва соҳиби панҷ писару як духтар буд. Ба варзиш дилбастагӣ дошт.
Абдулазиз ибни Нӯҳ

Абдулазиз ибни Нӯҳ (соли таваллуд ва вафот дар асри 10) — амири хонадони Сомониён. Писари Нӯҳи (ҳукмронӣ), бародари Абдулмалик ибни Нӯҳи, амаки Нӯҳи (хукмронӣ), набераи Насри (хукмронӣ), абераи Аҳмад ибни Исмоил (хукмроннӣ).
Абдул Қодир (Президент)

Абдул Қодир номи пурра Абдулқодир Дагарвол пашту: (1944, музофоти Гур (аз рӯи маълумоти дигар Ҳирот) 22 апрели 2014, Кобул) — ходими давлатӣ ва низомии Афғонистон, генерал-полковник, аз рӯи мансубияти этникӣ — тоҷик 1.
Абдулъазиз ибни Аҳмади Бухорӣ

Абдулъазиз ибни Аҳмади Бухорӣ — шореҳ ва фақеҳи ҳанафии форс-тоҷик. муаллифи шарҳи "ал-Ҳидоя"-и Бурҳонуддини Марғинонӣ ва шарҳи "Усули фиқҳ"-и Байзовӣ.
Абдулазиз ибни Абдулваҳоб

Абдулазиз ибни Абдулваҳоб (соли таваллуд ва вафот номаълум) — мусаввир ва хаттоти тоҷик (асри 16). Зиндагинома Бино ба маълумоти муаллифи китоби "Гулистони ҳунар" Қозӣ Аҳмад Абдулазиз аслан аз Кошон будааст. Маҳсули ҳунарашро ба шоҳ Таҳмосби Сафавӣ (ҳукмронӣ 1524 76) бахшида, асосан дар китобхонаи ин шоҳ ба мусаввирӣ машғул будааст. Тибқи баъзе аз маълумотҳо шоҳ Таҳмосб Абдулазизро барои муҳри бардурӯғ сохтанаш ҷазо дода, гӯшу биниашро буридааст. Абдулазиз чун мусаввир ва минётуранигори боистеъдод сабку услуби Беҳзодро пайравӣ менамуд ва худро дар ин ҳунар аз ҷумлаи шогирдони ӯ медонистааст. Дар китобхонаи Топкапуи Туркия (албоми рақами 47930) яке аз минётураҳои Абдулазиз мавҷуд аст, ки дар он шоҳзода дар пироҳани сиёҳ ва чакмани сурх тасвир шудааст. Дар ин наққошии Абдулазиз таъсири сабки Беҳзод возеҳ ба назар мерасад. Осор Аз осори Абдулазиз минётураҳои "Шоҳ Таҳмосб", "Ҷамшед андар тахти хеш", "Завдок" (ҳар се дар Музейи миллии Париж) боқӣ мондаанд, ки барои омӯзиши сабки наққошӣ ва минётуранигории ӯ аҳамияти калон доранд. Минётураи машҳури ӯ "Султон дар қасри худ" (Музейи миллии Париж) басо нозуку табиӣ баромада, дорои таносуби устувори рангҳо ва банду басти мукаммал мебошанд. Абдулазиз дар ҳунари хаттотӣ низ муваффақ буда, навъҳои хати арабиро зебо менавиштааст.
Абдулазиз ибн Ҳабтур

Абдулазиз Солеҳ ибн Ҳабтур 8 августи 1955, Гарир Шабва, Протекторати Аден) — сиёсатмадори яманӣ аст. Ҳабтур узви Конгресси умумихалқӣ буда, аз соли 1995 дар кумитаи доимии он кор мекунад. Ҳамчун як шарики президент Ҳодӣ, вай табаддулоти давлатиро дар солҳои 2014-2015 маҳкум кард. Вай инчунин як мухолифи қавии ҷунбиши ҷудоихоҳ дар ҷануби Яман аст ва мегӯяд, ки ин ҷунбиш барои расидан ба аҳдофи худ хеле пароканда ва хурд аст. Моҳи октябри соли 2016 Абдулазиз Ҳабтур дар ҳукумати ҷонибдори Ҳусиҳои Яман, ки дар пойтахти ин кишвар Санъо ҷойгир аст, Сарвазири Яман таъин шуд. 5 апрели соли 2017 маълумоте пайдо шуд, ки Ҳабтур истеъфо додааст. Ин гуё баъди он рӯй дод, ки дастаҳои "Ансоруллоҳ" ба қароргоҳи Идораи генералии таъмини иҷтимоӣ ва нафақа ба Санъо зада даромаданд ва тақсими маблағҳои барои нафақахӯрон пешбинишударо ба дасти худ гирифтанд. Бо вуҷуди ин, аз 26 апрели соли 2017 ӯ ба СММ пешниҳод кардааст, то бандари Ҳудайда, воқеъ дар Баҳри Сурхро таҳти назорат бигирад, то қочоқи силоҳро маҳдуд кунад. Ҳамин тариқ, ӯ дар вазифаи худ корашро идома медиҳад 1.
Абдулазизи Махсум

Абдулазизи Махсум (Махсуми Абдулазиз;?, Бухоро — 1897, Бухоро) — сароянда, навозанда, шоир ва мусиқидони тоҷик. Зиндагинома Абдулазизи Махсум аз овони ҷавонӣ ба шеъру мусиқӣ рағбати зиёд дошт. Ғазалро некӯ мегуфт ва ба онҳо оҳанг эҷод мекард ва месуруд (сурудаҳояш орифона буданд, мардум ӯро ҳофизи Махсум ном мебурданд). Абдулазизи Махсум барои такмили пешаи овозхонӣ, сознавозӣ, фарогирии қавонини шеърию мусиқӣ назди Аҳмади Дониш, Қорӣ Каромати Дилкаш ва дигар устодони мусиқӣ дониш андӯхтааст. Абдулазизи Махсум чун созанда "Шашмақом"-ро хуб иҷро мекардааст ва дар такмили қисмҳои "Савт", "Талқин", "Уфар" ҳисса гузоштааст. Абдулазизи Махсум чун устоди мусиқидон ва навозандаи бомаҳорат дар байни аҳли ҳунари Бухоро ва берун аз он бо номи "Абдулазизи Савтӣ" маъруф будааст. Абдулазизи Махсум ғазалҳои некӯ низ сурудааст. Дар доираҳои адабӣ бо тахаллуси "Савтӣ" маъруф буд.
Абдулазиз Ҷарод

Абдулазиз Ҷарод — сиёсатмадори Алҷазоир, сарвазири Алҷазоир аз 28 декабри 2019 то 30 июни 2021. Зиндагинома 12 феврали соли 1954 дар Ҳеншела таваллуд шудааст, соли 1976 Донишкадаи сиёсатшиносӣ ва муносибатҳои байналмилалии Алҷазоирро хатм кардааст, соли 1981 доктори илмҳои сиёсатшиносии Донишгоҳи Парижро ба даст овард. Аз соли 1992 дар донишгоҳҳои гуногуни Алҷазоир ва хориҷи он дарс медод 2. Дар солҳои 1989-1992, ӯ директори Мактаби миллии идора, котиби генералии Вазорати корҳои хориҷии Алҷазоир 3. Ҳамчун узви Кумитаи Марказии Ҷабҳаи Миллии Озодкунӣ, дар маъракаи интихоботи президентии соли 2004 вай Алӣ Бенфлисро дастгирӣ мекард 4. Бо сабаби ҳамкории сиёсӣ бо Бенфлис, вай аз роҳбарияти ҶМО хориҷ карда шуд ва аз хидмати давлатӣ рафт. Дар соли 2016 ӯ ба Кумитаи марказии ҳизб баргашт, аммо пас аз интихоби Ҷамол Улд Аббос чун котиби генералӣ боз аз он баромад. Дар с. 2019, ӯ ба таври оммавӣ эътирозҳоро алайҳи президент Бутефлика дастгирӣ кард 5. 28 декабри соли 2019, президенти нав, Абдулмаҷид Теббун Абдулазиз Ҷародро сарвазири кишвар таъйин кард (пешгузаштаи, Сабрӣ Букадум буд, ки сарвазири муваққати баъд аз истеъфои Нуриддин Бедуӣ буд) 6. 4 январи соли 2020 ҳукумати Ҷарод, аз ҷумла 7 намояндаи вазирон ва 4 котиби давлатӣ ташкил карда шуд. Панҷ вазифаи хурд ба занон дода шуданд, портфоли асосӣ дар дасти вазирони собиқ боқӣ монданд: Сабрӣ Букадум вазири корҳои хориҷӣ ва Белқосим Зағматӣ — вазири адлия; якчанд постро на шахсони сиёсӣ, балки мутахассисон ишғол карданд. Президент Теббун вазифаи муовини вазири мудофиаро, ки чанд сол боз Аҳмад Гайд Салоҳ дӯш дошт, бекор кард ва худи ӯ вазири дифоъ шуд 7. 23 июни соли 2020, Ҷарод ҳукумати дуюмро ташкил кард, ки вазирони таҳсилоти олӣ, энергетика ва молияро иваз кард.
Абдулазиз Ғаффоров

Абдулазиз Абдулофизович Ғаффоров (02.08.1960, Душанбе) — доктори илми техникӣ Зиндагинома Абдулазиз Абдулофизович Ғаффоров Донишкадаи давлатии хоҷагии қишлоқи Тоҷикистонро соли 1982 ба поён оварда, дар ин ҷо ба сифати мудири лабораторияи стансияи озмоиши мошинҳо фаъолияташро шурӯъ кардааст. Солҳои 1985-1988 аспиранти Институти кишоварзии шаҳри Ленинград (ҳоло шаҳри Санкт-Петербург) буд, солҳои 1989-2011 вазифаҳои ходими илмӣ, ассистенти кафедраи муҳофизати меҳнат ва идоракунии техникаи кишоварзӣ, иҷрокунандаи мудир ва мудири кафедраи мошинҳои кишоварзӣ ва дар ДАТ ба номи Ш. Шоҳтемур мелиоративиро иҷро кардааст. Аз соли 2012 дотсенти кафедраи ҳаракатдиҳандаи роҳи оҳани Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи Муҳаммад Осимӣ ДТТ ба номи М. Осимӣ, аз соли 2013 сардори идораи илм ва инноватсияи ҳамин донишгоҳ ДТТ ба номи М. Осимӣ мебошад. Муҳандис – механики соҳаи кишоварзӣ мебошад, теъдоди таълифоташ аз сад мегузарад. Осор.
Абдулазизи Наққош

Абдулазизи Наққош. Зиндагинома Аслан аз Кошон будааст. Дар китобхонаҳои Исмоили Сафавӣ ва Шоҳ Таҳмосб кор кардааст. Шогирди Беҳзод. Абдулазизи Наққош дар эҷодиёти худ сабки Беҳзодро идома дода, бештар чун мусаввири манзараҳои табиат ва лаҳзаҳои разму муҳориба шуҳрат пайдо мекунад. Абдулазизи Наққош хаттоти моҳир низ будааст, вале аз осори хаттотиаш то замони мо чизе боқӣ намондааст.
Абдулазизи Мароғаӣ

Абдулазизи Мароғаӣ — оҳангсоз, сароянда, навозанда ва мусиқишиноси форс-тоҷик, писари Нуруддин ибни Абдураҳмон. Зиндагинома Дар деҳаи Нойини вилояти Исфаҳон таваллуд шуда, дар Исфаҳон фавтидааст. Набераи устоди бузурги мусиқӣ Абдулқодири Гӯянда. Асосҳои илмию амалии мусиқиро аз падараш омӯхтааст. Аз ҷавонӣ дар сурудхонӣ, сознавозӣ (барбат, най, қонун ва ғайра) маҳорати хуб пайдо намуда, сабки бобояшро идома медиҳад. ӯ муддате дар Шероз, Мароға, Исфаҳон, Ҳирот зиста, таркиботи мусиқии назариявӣ ва амалиро омӯхтааст. Поёни умр ба Рум рафта дар боргоҳи сулолаи Оли Усмон аввал чун котибу китобдор, баъд чун созандаву сароянда хидмат кардааст. Осор Абдулазизи Мароғаӣ баробари такмили санъати мусиқии амалӣ, инчунин оид ба қоида, масъалаҳои муҳими иҷрокунандагӣ, тартиботи мақомҳо асари назариявие бо унвони "Нақавоту-л-адвор" иншо намуда, онро ба Султон Сулаймон (Оли Усмон) бахшидааст. Ӯ дар асараш нуқтаю андешаҳои таҳқиқии бобо ва падарашро идома дода, аз ҷумла дар таснифоти созҳо, фосилаю зарб, тартиби мақомҳо, инчунин баъзе гуфтаҳои носаҳеҳи Абулмуъмини Сафиуддинро пурра кардааст. Масалан ӯ дар асоси асарҳои бобояш Абдулқодири Гӯянда "Мақосиду-л-алҳон", "Ҷомеъу-л-алҳон", "Лаҳния", "Канзу-л-алҳон" ва рисолаи падараш "Мақосиду-л-адвор" сохт, тартиби пурраи 84 доираи Абулмуъмини Сафиуддин ва 7 доираи афзудаи бобояшро тафсир дода, нуҳ доираи дигар илова кард ва адади онро ба сад расонид. Абдулазизи Мароғаӣ дар сохти торию пардавии созҳои тории мизробӣ низ тағйироте дароварда, онро дар мисоли уд таҳқиқ намуд ва ба теъдоди торҳои он тори иловагиеро бо номи "мукаммал" афзуд. "Нақавоту-л-адвор"-и Абдулазизи Мароғаӣ дар китобхонаҳои Туркия ва Британияи Кабир маҳфуз аст.
Парвиз Пӯлодӣ

Парвиз Пӯлодӣ (Абдулазизов Парвиз Пӯлодович декабри 1970, деҳаи Қалъаи Ҳисор, ноҳияи Ҳисор, ҶШС Тоҷикистон) — оҳангсоз, овозхон, ҳунарпешаи театру синамо 1 2 3 4. Зиндагинома Институти киною театри ба номи М. Шепкини шаҳри Маскавро соли 1992 ба итмом расондааст. Солҳои ҳамчун актёри Театри давлатии ҷавонони ба номи М. Воҳидов, коргардони идораи драмавии телевизиони тоҷик, овозхони ансамбли давлатии рақсии "Лола", овозхони ансамбли "Сипар"-и Вазорати корҳои дохилии ҷумҳурӣ, овозхони Филармонияи халқии ноҳияи Ҳисор заҳмат кашидааст. Солҳои мудири шуъбаи фарҳанги ноҳияи Ҳисор буд. Чун овозхон "Дӯст медорам туро", "Ассалом", "Ишқи аввал", "Бори ғам", "Арӯсӣ", "Модар", "Ватан", "Ман чаро дил ба ту додам", "Ту куҷоӣ", "Омадам" барин сурудҳои дилнишин ба хидмат овардааст. Бисёр сарояндагони касбию ҳаваскор дар ҳавои оҳангҳояш таронаҳо замзама мекунанд. Дар спектакли театрҳо нақш бозида, ҷаҳони қаҳрамононашро хуб мекушод. Аз истеъдодаш дар студияю ширкатҳои филмбарории Русия ва Қазоқистон борҳо истифода шудааст. Ҷоизаҳо Бо медали "Хидмати шоиста" шарафёб гардидааст.
Абдулазизхон

Абдулазиз (1614 – 1683, солҳои ҳукмронӣ 1645 – 1681) — панҷумин хони Бухоро аз сулолаи Аштархониёни ӯзбек 1. Ҳукмронӣ Соли 1645 бекҳову феодалони аз сиёсати Нодирмуҳаммад норозӣ Абдулазизхонро хони Бухоро эълон карданд. Нодирмуҳаммад аз Шоҳиҷаҳон ёрӣ талабид. Шоҳиҷаҳон аз ин пешниҳод истифода бурда ба Балх лашкар кашид. Соли 1647 Абдулазизхон ба муқобили Шоҳиҷаҳон бархост ва аҷнабиёнро бартараф карда, бародараш Субҳонқулихонро ҳокими Балх таъйин намуд. Дасткашӣ аз ҳокимият Дере нагузашта бародарон барои тахт бо ҳамдигар мубориза сар карданд. Аз чунин шароит хонҳои Хева Абулғозӣ ва Анӯшахон истифода бурда, ба Бухоро ҳуҷум карданд, вале соли 1657 Абдулазизхон ба Абулғозӣ зарбаи сахт зад. Тохтутози Абулғозиро Анӯшахон давом дод. Ҷанги дуру дароз барои Хева обрӯи Абдулазизхонро паст кард ва ӯ маҷбур шуд, ки соли 1680 тахтро ба бародараш Субҳонқулихон супорад. Сиёсати хориҷӣ Замони ҳукмронии Абдулазизхон муносибатҳои дипломатию тиҷоратии хонии Бухоро бо Русия, Эрон ва Ҳиндустон ривоҷ ёфтанд Дар соли 1669 Абдулазизхон сафоратро бо сарварии мулло Фаррух ба Русия ба назди подшоҳ Алексей Михайлович фиристод 2. Дар ҷавоб соли 1670 дар Бухоро сафорати Русия бо сарварии бародарон Пазухинҳо фиристода шуд. Сиёсат дар соҳаи фарҳанг Ҳангоми ҳукмронии Абдулазизхон мадраса ба номи ӯ дар Бухоро ва мадрасаи Тиллокорӣ дар Самарқанд сохта шуд. Бухороиҳо ӯро чун "хони шуҷоъ, саховатманд, дӯстдорони илм" тавсиф кардаанд. Ӯ китобхонае аз нусхаҳои дастхатҳои зебо ҷамъоварӣ кардааст 3. Марг Абдулазизхон соли 1683 ҳангоми адои ҳаҷ дар Макка аз дунё даргузашт.
Абдулазизхон (Шайбонӣ)

Абдулазизхон — шашумин ҳоким аз сулолаи Шайбониён дар Хонигарии Бухоро. Солҳои 1540 – 1550 ҳукмронӣ кардааст. Зиндагинома Абдалазизхон, писари калонии Убайдуллохон соли 1513 дар Бухоро ба дунё омадааст 1. Соли 1526-27 Абдулазизхон ҳокими Астрабод, ки аз тарафи Убайдуллохон забт шуда буд, таъйин гардид 2. Баъди вафоти Абдуллоҳхони худро хони Бухоро эълон карда, аз итоат ба ҳокимияти марказии Мовароуннаҳр сар печид ва боиси дар Мовароуннаҳр ба вуҷуд омадани дуҳокимиятӣ гардид. Сиёсати дохилӣ Бо мақсади ба худ ҷалб кардани таваҷҷуҳи омма ва мустаҳкам намудани ҳокимият соли 1541 баъзе андозҳоро бекор кард. Дар аҳди Абдулазизхон сохтмони қалъаи нави Бухоро сар шуда, дар замони Абдуллоҳхони анҷом ёфт. Сиёсат дар соҳаи фарҳанг Дар садаи Бухоро ба яке аз марказҳои санъати меъморӣ ва илму маърифат табдил ёфт. Абдулазизхон дар ин ҷо китобхонае таъсис кард, ки ба он рассом ва хаттоти номӣ Султон Мирак сардорӣ мекард. Дар он на танҳо китобҳои нодирро ҷамъ мекарданд, балки хаттотони беҳтарин, ба монанди Миралӣ, шогирдони вай Хоҷа Маҳмуд ва Саид Аҳмади Машҳадӣ асарҳои бисёрро китобат намуда, бо минётураҳо ороиш медоданд. Устоди Абдулазиз шайх Ҷалол буд 3. Ӯ аз шоирону олимон ҳимоят мекард. Худи Абдулазизхон бо тахаллуси Азизӣ ба забони туркӣ шеърҳо навиштааст 4. Марг Абдулазизхон дар Бухоро 16 майи соли 1550 аз олам даргузашта ва дар канори падараш дар мадрасаи Мири Араби Бухоро дафн шудааст.
Абдулатиф Азизов

Абдулатиф Азизов (Азизов Абдулатиф Абдуҳалимович ноябри 1957, шаҳри Хуҷанд, вилояти Суғд) — номзади илмҳои педагогӣ, доктори илмҳои педагогӣ, профессор, Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон. Зиндагинома Абдулатиф Абдуҳалимович Азизов 12 ноябри соли 1957 дар шаҳри Хуҷанд таваллуд шудааст. Азизов Абдулатиф соли 1976, пас аз хатми мактаби миёна ба Донишкадаи давлатии омӯзгории Хуҷанд ба номи С.М. Киров -ро бо ихтисоси муаллими нақша, расм ва меҳнат хатм намудааст. Аз соли 1981 то соли 1983 дар мактаби миёнаи 8 ноҳияи Ғафуров ҳамчун омӯзгори фанни "Нақша, расм ва меҳнат" фаъолият бурдааст. Истеъдоди омӯзгорӣ шавқу рағбат нисбат ба кори илмӣ доштани А. Азизовро ба назар гирифта, соли 1983 ӯро ба вазифаи муаллими кафедраи Асосҳои истеҳсолоти Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров қабул менамоянд. Мавсуф аз соли 1987 дар вазифаи сармуаллими кафедраи Асосҳои истеҳсолот ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров фаъолият бурдааст. Солҳои 1988-1999 - сармуаллими кафедраи Асосҳои истеҳсолот ва Услуби омӯзиши таълими меҳнат ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 1995-1997 - моҳи ноябр ҳимояи рисолаи номзадӣ дар шаҳри Брянск, дар Федератсияи Русия. Солҳои 1998- 2013 - дотсенти кафедраи Асосҳои истеҳсолот ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 2003-2008 - муовини декан оид ба корҳои таълимии факултети физикаю техникаи ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 2008-2012 - декани факултети Физикаю техника ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Солҳои 2012-2015 - мудири кафедраи Технология ва методикаи таълими он, факултети физикаю техникаи ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров. Аз соли 2014-2015 - доктори илмҳои педагогӣ, профессори кафедраи технология ва методикаи таълими он, факултети физикаю техникаи Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров. Аз соли 2015 то 2020 - декани факултети санъати тасвирӣ ва технологияи Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров. Аз соли 2020-ҳол - профессори кафедраи технология ва методикаи таълими он, факултети санъти тасвирӣ ва технологияи Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров 1 Фаъолияти илмӣ Абдулатиф Азизов соли 1995 рисолаи номзадии худро таҳти мавзӯи "Методикаи таълими кандакорӣ аз чӯб барои хонандагони синфҳои 8-9 (аз рӯи маводи ҳунарҳои халқии Тоҷикистони Шимолӣ) дар Донишгоҳи давлатии педагогии шаҳри Брянски Россия ҳимоя намуда, соҳиби дараҷаи номзади илмҳои педагогӣ ва соли 1998 унвони илмии дотсентиро сазовор гашт. Азизов А. соли 2006 дорандаи нишони Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон гардид. Дар давоми фаъолият соли 2012 мудири кафедраи Технология ва методикаи таълими он ва соли 2013 ҳимояи рисолаи докторӣ дар мавзӯи "Асосҳои дидактикии ташаккулёбии эҷодиёти техникӣ дар хонандагони мактабҳои таҳсилоти умумӣ" ҳимоя намуда, соли 2014 ӯ соҳиби унвони илмии профессор гашт. Профессор Азизов А. муаллифи бештар аз 245 асару мақолаҳои илмӣ, аз ҷумла 4 монография, 32 китоби дарсӣ ва Стандарти синфҳои 5-11 мебошад. Осор Китобҳо (Монографияҳо) Китобҳои дарсӣ Ҷоизаҳо Пайвандҳо.
Абдулатиф Раҳимов

Абдулатиф Раҳимов — муҳандис-технолог, доктори илмҳои иқтисодӣ. Зиндагинома Донишкадаи олии техникии ба номи Н.Э.Баумани ш. Маскавро хатм кардааст. Мухдандис-технолог дар заводи таъмири худрави ш. Чкалов, мудири шуъбаи ташкилии кумитаи комсомол, котиби дуюми кумитаи комсомоли ш. Чкалов, раиси Кумитаи хифзи табиати ш.Чкалов, сармуаллими кафедраи биологияи умуми Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров, сармуаллими кафедраи назарияи иқтисодӣ, дотсенти кафедраи назарияи иқтисодӣ Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров, мудири кафедраи назарияи иқтисодӣ, декани факултаи молия ва иқтисодиёти бозори Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров (с.2007). Муаллифи бештар аз 40 мақолаи илмӣ, дастурҳои методӣ ва 3 монография мебошад. Тадқиқоташ ба масъалаҳои баландбардории сатҳи ракобатпазирии иқтисодиёти миллӣ бахшида шудааст. Осори илмӣ Пайвандҳои беруна.