ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Иброҳими Бадахшӣ

Иброҳими Бадахшӣ ё Абулқосим Мирзоиброҳими Бадахшӣ (1534, Деҳлӣ — 1560, Балх) — шоир и форс-тоҷик, фарзанди Сулаймоншоҳ. Зиндагинома Волидайнаш аз Бадахшон ба Ҳиндустон рафтанд. Иброҳими Бадахшӣ дар назди шахсиятҳои маъруф, ба монанди Мирҷалолуддин Ҳусайнии Бадахшӣ илм омӯхтааст. Чанд муддат дар дарбори шоҳони Ҳинд хидмат кард. Соли 1560 ҳамроҳи падараш Сулаймонмирзо бо қасди гирифтани Балх ба он ҷо лашкар кашид ва бо ҳукмрони узбек Пирмуҳаммадхон ҷангид. Сулаймонмирзо аз майдон фирор кард, аммо Иброҳиммирзо асир афтод ва сипас кушта шуд. Иброҳими Бадахшӣ ба аҳли фазл эҳтиром дошт ва пайваста онҳоро ташвиқ мекард. Ҳамчунин худ бо тахаллуси "Вафоӣ" ба форсӣ ва туркӣ шеър месуруд. Аз ҷумла дар пайравии Ҷалолуддини Балхӣ маснавие (иборат аз 6 ҳазор байт) таълиф кардааст, ки порчае аз он то замони мо расидааст. Ӯ асарҳои илмӣ низ таълиф кардааст (аз ҷумла шарҳ бар "Нукот"-и Шоҳнеъматуллоҳи Валӣ). Намунае аз маснавии Иброҳими Бадахшӣ: Мову ман ҳам гуфтан аз амрат бихост В-арна моро ин қадар қудрат куҷост? Рӯҳи ман бо ҷони ҷон андар тан аст, Ҳарчӣ мегӯям, на ин гуфти ман аст! Гуфт най бошад замоне дар ниҳон, Лек аз най бишнаванд аҳли ҷаҳон. Беҳтар аз най нест кас бо роз ҷуфт, Ҳар кӣ чун най гашт холӣ, роз гуфт!.
Иброҳими I Дарбандӣ

Иброҳими Дарбандӣ (Шакӣ — 15 сентябр 1417, Шамохӣ) — амири Шервон, асосгузори сулолаи Шервоншоҳиёни Дарбанд. Зиндагинома Аз оилаи ашрофи маҳаллӣ. Баъди фавти Ҳушанг ибни Ковуси Шервоншоҳ ҳоким таъйин шуд. Иброҳими Дарбандӣ дар давраи тохтутози амир Темур ба Қафқоз ҳукумати Темуриёнро эътироф карда, маншури ҳокимияти минтақаи ҷануби Қафқозро соҳиб шуд. Ӯ дар давраи шиддати муборизаҳои Темур ва хони Ӯрдуи Тилоӣ — Тухтамиш аз аввалӣ пуштибонӣ карда, қаламрави аморати Шервонро васеъ кард. Соли 1387 Темур дар иттиҳод бо Иброҳими Дарбандӣ сипоҳи Тухтамишхонро дар набарди назди д. Кура шикаст дод. Иброҳими Дарбандӣ дар тохтутозҳои Темур ба Аштархон ва Осиёи Хурд ширкат дошт. Баъди фавти Темур ш. Табрезро ишғол карда, чандин ҳуҷуми амирони Қароқуюнлуро ба Гурҷистон ва Доғистон боздошт. Дар ибтидои асри 15 Иброҳими Дарбандӣ бо шоҳи Кахетӣ — Константини ва ҳокими Шикӣ — Сайид Аҳмад ба муқобили Қароюсуфи Қароқуюнлу иттиҳоди ҳарбӣ баст. Соли 1412 Қароюсуф сипоҳи муттаҳидаи рақибонашро дар набарди назди Чалаган шикаст дод ва Иброҳими Дарбандӣ асир афтод. Ӯ пас аз пардохти товони ҷанг озод шуд ва аморати Шервон ба Қароқуюнлуҳо тобеъ гардид. Иброҳими Дарбандӣ дар ш. Боку масҷиди ҷомеъ бунёд карда буд, ки ба шарафи ӯ номгузорӣ шудааст.
Иброҳими Карминӣ

Амир Иброҳими Карминӣ (номи аслиаш Амир Иброҳим, Кармина — 1561, Бухоро) — мусиқидон, хонанда, навозанда, оҳангсоз ва суханвари форс-тоҷик. Зиндагинома Нозукиҳои санъати мусиқиро аз падараш омӯхтааст. Сипас барои такмили маҳорат ва дониши мусиқии худ ба ш-ҳои Марв, Ҳирот, Балх, Самарқанд ва Бухоро сафар карда, бо донандагону нухбагони созу овоз (Хоҷа Нисорӣ, Кавкабии Бухороӣ, Хоҷа Ҷаъфари Қонунӣ, Устод Султонмуҳаммади Удӣ ва дигарон) аз наздик шинос шуда, аз онҳо сабақ гирифтааст. Чанд муддат дар дарбори Шайбониён чун мутриб хидмат карда, аз ҳунари Кавкабии Бухороӣ баҳраманд гардидааст. Иброҳими Карминӣ дар овозхонӣ ва сознавозӣ сабки хосса дошта, пайрави сабки мусиқии бостонӣ буд. Суннатҳои мусиқии мардумиро идома дода, корҳои зиёди ҳунарӣ кардааст. Дар шаклу навъҳои мусиқии "савт", "амал", "қавл", "нақш", "рехта" ва "сунбулӣ" асарҳо эҷод ва дар тазмини усули мақомҳои "Ҳусайнӣ", "Исфаҳон", "Рост" таснифоти зиёд кардааст. Ғазалро неку мегуфт ва бад-ин сабаб дар ҳавзаҳои ҳунарии Бухорову Самарқанд бо номи "Булбули карминӣ" машҳур буд.
Иброҳими Исфаҳонӣ

Мирзо Иброҳими Исфаҳонӣ (1;? — 1581, Қазвин) — шоир, хаттот ва фарҳангнависи форс-тоҷик. Зиндагинома Падараш Мирзо Шоҳҳусайни Исфаҳонӣ аз мансабдорони дарбори Шоҳ Исмоили буд. Бо дастгирии падараш илмҳои замонашро омӯхта, ба ҳунари хушнависӣ бештар рағбат пайдо кард. Пас аз қатли падар ба Қазвин рафта, бо фазилат, зеҳни бурро ва истеъдоди фавқулодааш зуд машҳур шуд. Хонаи ӯ маркази ҷамъомад ва маҳфилҳои шоирону донишмандон буд. Дар навиштани хатти настаълиқ ҳамто надошт. Хаттотони маъруф Ҳасаналии Машҳадӣ, Сайидаҳмади Машҳадӣ, Мирмуиззии Кошонӣ ва Шоҳмуҳаҳаммад пайравони ӯ буданд. Иброҳими Исфаҳонӣ фарҳанги тафсирие ба форсӣ низ навиштааст.
Иброҳими Мустамлӣ

Иброҳим Исмоил ибни Аҳмад Мустамлии Балхӣ (1; зод. Балх) — муҳаддиси форс-тоҷик, муаллифи "Муъҷаму-ш-шуюх".
Иброҳими Лудӣ

Иброҳими Лудӣ — охирин султони Деҳлӣ аз сулолаи Лудиҳо. Зиндагинома Иброҳими Лудӣ бар хилофи сиёсати падараш — Искандари Лудӣ (ҳукмронӣ) хост ҳукумати марказии Салтанати Деҳлиро устувор ва нуфузи ашрофи афғонро маҳдуд кунад. Аммо баръакси сиёсати Иброҳими Лудӣ дарбориёни соҳибҷоҳ бародараш Ҷалолхонро дар Ҷавнпур ба сари қудрат оварданд ва дар Деҳлӣ низоми дуҳокимиятӣ ба вуҷуд омад. Муборизаи дохилии бародарон бо ғолибияти Иброҳими Лудӣ анҷом ёфта, Ҷалолхон ҳамроҳи се бародараш — Исмоилхон, Ҳусайнхон ва Маҳмудхон дар Ҳонсӣ зиндонӣ шуданд. Баъдан Иброҳими Лудӣ фишорро нисбат ба ходимони соҳибнуфузи дарбор зиёд кард ва гурӯҳе аз онҳо, аз қабили Исломхон (дар Карра), Баҳодурхони Лудӣ (дар Биҳор), Давлатхони Лудӣ (дар Панҷоб) ва дигарон ба муборизаи зидди ӯ бархостанд. Дар натиҷаи шиддати муборизаҳои дохилӣ Давлатхони Лудӣ писараш Диловархонро ба назди Бобур фиристода, аз ӯ мадад хост. Иброҳими Лудӣ дар набарди Понипат (26.4.1526) аз Бобур шикаст хӯрда, ба қатл расид. Шоирони ҳамзамони Иброҳими Лудӣ Ҷамолии Деҳлавӣ ва Гадоии Деҳлавӣ машҳур буданд. Китобҳои "Фарҳанги Иброҳимшоҳӣ" ва "Фиқҳи Иброҳимшоҳӣ" ба номи Иброҳими Лудӣ таълиф шудаанд.
Иброҳими Сомонӣ

Фалакуддин Иброҳими Сомонӣ — шоир и форс-тоҷик аз оли Сомон. Зиндагинома Дар замони Салҷуқиҳо баъд аз аҳди Санҷар (ҳукмронӣ) зистааст. Аслан аз Мовароуннаҳр буда, дар Ироқи Аҷам зиндагӣ кардааст. Муҳаммади Авфӣ аз ӯ се ғазал овардааст, ки ҳар се ишқӣ буда, радиф доранд. Ташбеҳу истиораҳои онҳо аз ин қабил санъатҳои шеърии шоирони ғазалнависи асрҳои баъдӣ фарқ мекунанд. Ғазали зер намунае аз ашъори ӯст: Зиҳӣ, савдои ту сарҳо гирифта, Зиҳӣ, ишқи ту ҷон дар по гирифта. Ба доми зулф дар дарёи хубӣ Ҳазорон моҳии дилҳо гирифта. Ту бо ёрон раҳи савдо гузида, Маро дар кунҷи ғам савдо гирифта. Раҳи заҳри фироқатро чашида, Ту ҷоми бодаи саҳбо гирифта. Хаёлат ҳар шабе сад иқди гаҳвар Аз он дар чашми шаб паймо гирифта. Ба даврони ҷамоли ту хирадҳо Чу аз маскан раҳи Анқо гирифта.
Иброҳими Омулӣ

Иброҳими Омулӣ, мулаққаб ба Садрулкуттоб — хаттоти эронӣ. Осор Осори бисёреро китобат кардааст. Аз осори ба назар намоёни ӯ як нусха девони Абуабдуллоҳи Рӯдакист, ки бо хатти ҷалӣ китобат шуда, дар Теҳрон ба табъ расидааст.
Иброҳими Урдубодӣ

Иброҳими Урдубодӣ — шоир и форсигӯ, домоди риёзидони маъруфи он давра Муҳаммадбоқири Яздӣ. Зиндагинома Дар миёнаҳои умр ба Ҳиндустон рафта, ба дарбори Шоҳҷаҳон роҳ ёфт ва масъули тарбияту тадриси фарзандони Ҷаъфархон — вазири Шоҳҷаҳон таъйин шуд. Пас аз чанде ба молу сарвати фаровон расид, аммо дере нагузашта дил аз тааллуқоти дунявӣ бурид ва ба суфигарӣ рӯ овард. Аз Ҳинд ба Исфаҳон баргашта, дар он ҷо вафот кард. Аз девонаш маълумоте дар даст нест, аммо дар тазкираҳо аз чанд рубоиву байти парокандаи ирфониаш ёд мешавад. Рубоии зер аз ӯст: Ҳар зиндадиле, ки ӯ зи аҳли дард аст, Дониста зи асбоби тааллуқ фард аст. Ҳар пирзане марги табиӣ дорад, Марде, ки ба ихтиёр мирад, мард аст!.
Иброҳими Мавсилӣ

Иброҳими Мавсилӣ (Иброҳим ибни Моҳон ибни Баҳман ибни Наск,, Куфа — 804, Бағдод) — навозанда, овозхон, шоир ва мусиқидони эронитабори аҳди хилофати асосгузори Фарҳангистони ҳунари Бағдод. Зиндагинома Падараш Маймун пури Моҳон сарварии мутрибони хилофатро ба уҳда дошт. Бо кӯшиши ӯ Фарҳангистони ҳунари Бағдод таъсис ёфт, ки он монанди Фарҳангистони Гунди Шопури Сосониён буд ва ба он бештар мусиқидонони эронитабор (Залзали Розӣ, Муҳризи Нашити Соҳиби Хинсир ва дигарон) шомил будан. Иброҳими Мавсилӣ дар ҳунари иҷроӣ бештар ба сабки қадимӣ ("ат-тариқату-л-қадима", "ат-тариқату-л-аҷамӣ") такя намуда, дар фаъолияти эҷодиву иҷроии мактаби Бағдод ин равияро ҷорӣ намуд. Гурӯҳе аз ромишгарони Бағдод (Зарёби Басрӣ) хилофи ин сабк буданд, лекин Иброҳими Мавсилӣ ва пайравонаш анъанаҳои мусиқии бостони (сосонӣ)-ро идома додаанд. Дар таҳким ва рушди сабки иҷроии Иброҳими Мавсилӣ бародарзанаш Мансури Залзал, ки ромишгар ва мусиқидон буд, мусоидат кардааст. Мактаб, сабки эҷодиву иҷроӣ ва таҳқиқотии Иброҳими Мавсилӣ, ки заминаҳои устувор доштанд, сарфи назар аз зиддияти дигар гурӯҳҳои ҳунарӣ дар Бағдод ва берун аз он (дар ҳавзаҳои ҳунарии Мовароуннаҳру Хуросон) дар ҳаёти мадании хилофати Аббосиён эътибори шоиста пайдо кар. Иброҳими Мавсилӣ чун мусанниф зиёда аз 900 суруду оҳанг эҷод намуда, бо номи "Китобу мухтори-л-ағонӣ" асар нигоштааст. Ӯ дар санъати сарояндагӣ тағйирот ба вуҷуд оварда, ба ҷои дубайтӣ таронаву рубоӣ тасниф ва оҳанги "рамал"-ро эҷод кардааст. Табъи баланди шеъргӯӣ дошт ва матни аксари асарҳояшро худаш эҷод кардааст. Баъдан мактаби Иброҳими Мавасилиро писараш Исҳоқи Мавсилӣ бо тозакориҳои эҷодиву иҷроӣ ва таҳқиқотӣ идома дода, дар Бағдод ва берун аз он як равияи устувори ҳунариву таҳқиқи мусиқиро ба вуҷуд овард. Инчунин осори мусиқии Иброҳими Мавасилиро дар "Китобу-л-ағонии Иброҳим ал-Мавсилӣ" гирдовариву таҳқиқ намудааст.
Иброҳими Фазорӣ

Иброҳими Физорӣ — риёзидон, ахтаршинос ва тарҷумон и аҳди Аббосиён ва муосири Маъмуни Аббосӣ, муаллифи "Синдҳанати кабир", "ал-Қасида фӣ-л-илму-л-нуҷум", "Қасида фӣ-л-ҳаракот-ил-нуҷум".
Иброҳими Теҳронӣ

Иброҳими Теҳронӣ, машҳур ба Мирзо Аму (қарни — қарни) — хушнавис, настаълиқнавис ва катибанависи форс-тоҷик, шогирди Мирзо Ғуломризои Исфаҳонӣ. Зиндагинома Дар катибанависӣ машҳур буд ва осори барҷастае аз худ боқӣ гузоштааст. Осори таърихдори ӯ дар солҳои 1874-96 навишта шудаанд. Катибаҳои бозмонда аз ӯ дар биноҳои мазҳабӣ: катибаи атрофи айвони оинаи Имомзода Ҳамза дар ш. Рай (1291 қ.1874 м.), ки аз беҳтарин осори ӯ ба шумор меравад; катибаи ҳафтбайтӣ аз Абдулмаҷиди Қумӣ мутахаллис ба "Сайид" дар камарбанди айвони шимолии саҳни куҳнаи остонаи ҳазрати Маъсума бар кошии хиштии лоҷувардӣ (1301 қ. 1883 м.); катибаи дубайтии кандашуда бар санги мармари остонаи даре, ки миёни равоқ ва айвони оинаи ҳазрати Маъсума қарор дорад (1301қ.1883 м.); катибаи пояи гулдастаи шарқии пеши айвони мақсураи Масҷиди Сипаҳсолори Эрон (1302 қ.1884 м.); катибаи дари даромадгоҳи ҳарами Имомзода Тоҳир дар остонаи ҳазрати Абдулазим (1308 қ.1890 м.); катибаи ҳаждаҳбайтӣ дар дари нуқраии самти шарқии ҳарами ҳазрати Маъсума (1319 қ.1892 м.); катибаи чордаҳбайтӣ аз Шӯрида дар дари дигари нуқраӣ дар ҳамон ҷо миёни равоқ ва айвони оина (1314 қ.1896 м.) ва ғ. Аз Иброҳими Теҳронӣ осоре низ ба сурати мураққаъ ё қитъаҳо боқӣ мондаанд, ки дар маҷмааҳои шахсӣ нигоҳдорӣ мешаванд. Иброҳими Теҳронӣ дар поини осораш "Мирзо Иброҳими Теҳронӣ машҳур ба Мирзо Аму", "Муҳаммад Иброҳими Теҳронӣ машҳур ба Мирзо Аму" ва гоҳе танҳо "Мирзо Аму" навиштааст.
Иброҳими Қаҳҳор

Иброҳими Қаҳҳор — мусаввир ва минётурнигори форс-тоҷик. Зиндагинома Дар Ҳиндустон дар дарбори Акбаршоҳ зиндагӣ ва эҷод кардааст. Иброҳими Қаҳҳор дар сатҳи хурд композитсияҳои мураккабу комиле офаридааст. Минётурҳояш табиӣ ва ҷозибанд. Мавзӯи онҳо тасвири воқеаҳои таърихӣ, саҳнаҳои маишӣ ва размист. Барои асарҳои "Оини Акбарӣ", "Акбарнома", "Бобурнома" ва ғайра расмҳо (минётураҳо) офаридааст.
Иброҳими Қонунӣ

Амир Иброҳими Қонунӣ (1478, Хуросон — 1542, ҳамонҷо) — мусиқидон, навозанда, хонанда, шоир ва хаттоти форс-тоҷик. Зиндагинома Дар зодгоҳаш — Ҳирот камол ёфта, барои такмили ҳунар ба Сабзвор, Табрез, Рай рафт ва дар мусиқӣ (қонуннавозӣ), хаттотӣ ва сурудани асарҳои мусиқии тасаввуфӣ ва ҳамосӣ ном баровард. Азбаски сози қонунро хуб менавохт, "Қонунӣ" тахаллус кардааст. Ӯ дар дарбори Сафавиён ва Шайбониён ба сифати котиб, дафтардори наққорахона, ромишгар (навозанда ва сароянда) хидмат кардааст. Дар шаклу анвои шеърию мусиқии "савт", "нақш", "амал", "қавл", "кор", "сунбулӣ", "рехта" таснифоти рангини созию овозӣ сохтааст. Дар усули мақомҳои "Бузург" ва "Рост" нақши "Лаъли ту"-ро сохта, дар ҳаёти мусиқӣ шуҳрати зиёд пайдо кардааст. Матни ин нақш ба қалами худи Иброҳими Қонунӣ тааллуқ дорад. Дар шеъру шоирӣ табъи равон дошта, бо тахаллуси "Қонунӣ" ғазалу рубоиёт гуфтааст. Рубоии зер аз ӯст: То лаъли ту дилфурӯз хоҳад будан, Корам ҳаме оҳу сӯз хоҳад будан. Гуфтӣ, ки ба хонаи ту оям рӯзе, Он рӯз кадом рӯз хоҳад будан? Бино ба маълумоти "Маҷолису-н-нафоис"-и Алишер Навоӣ ва "Туҳфаи Сомӣ"-и Сом Мирзои Сафавӣ, Иброҳими Қонунӣ аз аксари фазоилу фунун баҳраманд буда, хатти зебое доштааст.
Иброҳимов

Иброҳимов, Ибрагимов ё Иброҳимова, Ибрагимова насаби умумӣ дар забонҳои тоҷикӣ, русӣ ва тоторӣ мебошад. Нигаред.
Солеҳҷон Иброҳимов

Иброҳимов Солеҳҷон Иброҳимович (зод. 16 апрели 1952, Исфара) — ҳуқуқшинос, доктори илмҳои ҳуқуқшиносӣ, профессор, академики шуъбаи тоҷикистонии АИ байналмилалии мактабҳои олӣ. Зиндагинома Хатмкардаи факултаи ҳуқуқшиносии УДТ ба номи В. И. Ленин (ҳоло ДМТ). Хидмат дар сафи артиши ИҶШС дар Олмон, аспиранти Институти давлат ва ҳуқуқи АИ ИҶШС, ассистент, муаллими калони кафедраи ҳуқуқи давлатии УДТ, судя, раиси суд, судяи Суди Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, докторанти Донишгоҳи дӯстии халқҳои Русия, ходими пешбар, сарходими илмӣ, мудири шуъбаи ҳуқуқи давлатии Институти фалсафа, сиёсатшиносӣ ва ҳуқуқи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон (аз 2006), ҳамзамон дотсент, мудири кафедра, проф. кафедраи ҳуқуқи тиҷорати Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон (аз 2007). Пажӯҳишҳо Самти фаъолияти илмӣ-таҳқиқотии Солеҳҷон Иброҳимов ҳуқуқи маъмурӣ ва мурофиаи маъмурӣ буда, масоили ислоҳоти судӣ-ҳуқуқӣ ва такмили падидаи илмии адлияи маъмурӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ва давлатҳои Осиёи Марказиро фаро гирифтааст. Муаллифи 6 китоби дарсӣ (маҷмӯаҳои таълими низоми кредитӣ), 5 барномаи таълимӣ, 8 рисола, зиёда аз 90 мақолаи илмӣ. Солеҳҷон Иброҳимов бо кафедраҳои ҳуқуқи маъмурӣ ва молиявии Донишгоҳи давлатии Маскав ва Донишгоҳи дӯстии халқҳои Русия, бахши ҳуқуқи маъмурии Институти давлат ва ҳуқуқи АИ Руссия, ҳуқуқи маъмурӣ ва мунисипалии Донишгоҳи давлатии Воронеж, ҳуқуқи маъмурӣ ва мурофиаи маъмурии Академияи ҳуқуқи ш. Омск, ҳуқуқи маъмурии Донишгоҳи давлатии Латвия, ҳуқуқи маъмурӣ ва мурофиаи маъмурии Донишгоҳи давлатии Қазоқистон ба номи ал-Форобӣ, Институти давлат ва ҳуқуқи Вазорати адлияи Ҷумҳурии Қазоқистон, ҳуқуқи конститутсионии Донишгоҳи Қирғизистон, АИ Ҷумҳурии Қирғизистон ва ғ. ҳамкории илмӣ дорад. Ширкатдори барномаҳои байналмилалии созмони олмонии, аз ҷумла барномаи "Бунёд ва инкишофи падидаи адлияи маъмурӣ ва расмиёти маъмурӣ дар давлатҳои Осиёи Марказӣ". Осор.
Ихтиёр Иброҳимов

Ихтиёр Иброҳимов (11.01.1907, деҳаи Пӯлодон, ноҳияи Конибодом — 27.12.1989, ҳамон ҷо) — агроном. Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ. Агрономи хидматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон. Корнома Ихтиёр Иброҳимов фаъолияти меҳнатии худро соли 1918 ҳамчун чӯпон сар карда, баъдтар дар мактабҳои ибтидоӣ савод омӯхт. Солҳои 1926-28 донишҷӯи Техникуми педагогии Фарғона, 1929 мудири шуъбаи маориф ва муаллими синфҳои ибтидоии мактабҳои н. Попи ҶШС Ӯзбекистон, 1930-35 донишҷӯи Институти хоҷагии қишлоқи Самарқанд, 1935-36 директор ва сарагрономи МТС-и ноҳияи Зомини ҶШС Узбекистон, 1936-40 агроном ва муаллими мактаби хоҷагии қишлоқ, 1941-75 сарагрономи МТС, мудири шуъбаи пахтакории комиҷроияи Шӯрои ноҳиявӣ, сардори иттиҳодияи "Тоҷикселхозтехника", 1975-83 агроном-ҳашаротшинос ва сарагрономи З-ди пахтатозакунии н. Конибодом. Аз соли 1984 нафақагири шахсӣ. Ордену медалҳо Бо орденҳои Ленин, Байрақи Сурхи Меҳнат, 8 медал, Грамотаи Фахрии Президиуми Шӯрои Олии ИҶШС ва ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардидааст.
Иброҳимов, Холназар Исломович

Холназар Иброҳимов (Иброҳимов Холназар Исломович; зод. 19.12.1960, деҳаи Зулмобод, ноҳияи Ёвон) — доктори илмҳои техникӣ, профессор. Зиндагинома Хатмкардаи Институти политехникии Тоҷикистон (1986, ҳоло ДТТ ба номи акад. М. С. Осимӣ, 1986). Лаборанти калон, ёвар (ассистент), муаллими калон (баъди хатми аспирантураи Институти бофандагӣ ва саноати сабуки ш. Тошканд, 1993), дотсенти кафедраи технология ва дастгоҳҳои коркарди пахтаи донишгоҳи мазкур. Директори Донишгоҳи технологии Тоҷикистон дар шаҳри Кӯлоб буд. Аз 2014 декани факултаи технология ва дизайни Донишгоҳи технологии Тоҷикистон. Таълифот Муаллифи зиёда аз 200 кори илмӣ оид ба назарияи равандҳои технологии коркарди пахта, технологияи тарҳрезии маснуоти нассоҷӣ, беҳбуди кори дастгоҳҳои истеҳсоли нахи табиӣ, истифодаи босамар аз технологияи хушккунӣ ва тару намкунии пахта ва ғ. Холназар Иброҳимов соҳиби 14 патент оид ба ихтироот буда, баъзе пешниҳодҳои илмиаш дар истеҳсолот амалӣ шудаанд. Осор.
Розия Иброҳимова

Иброҳимова Розия Иброҳимовна (зод. 27.10.1932, Хуҷанд) — табиб. Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ. Духтури хидматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи Омӯзишгоҳи тиббии шаҳри Ленинобод. Солҳои ҳамшираи шафқати таваллудхонаи Ленинобод, таҳсил дар ординатураи клиникӣ. Хатмкардаи Институти давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино. Солҳои 1961 87 духтури беморхонаи 2 шаҳри Душанбе, духтури қисми санитарию тиббии Вазорати сохтмони Тоҷикистон буд. Аз соли 1989 нафақагир. Ҷоизаҳо Бо медали "Барои меҳнати шуҷоатнок. Ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди В. И. Ленин" сарфароз гардидааст.
Иброҳимҷон Дӯстализода

Иброҳимҷон Дӯстализода (1991, деҳаи Варзикандаи ноҳияи Панҷакент) — шоир ва тарҷумони тоҷик, узви Иттиҳодияи нависандагони Тоҷикистон 1. Зиндагинома Иброҳимҷон Дӯстализода соли 1991 дар деҳаи Варзикандаи Панҷакент ба дунё омадааст. Хатмкардаи факултети филологияи ДМТ аст. Чанд муддат омӯзгорӣ намуда, айни ҳол дар ширкати байналмилалии роҳу кӯпруксозии "Синдзиян Бейсин"-и ҶМ Чин фаъолият мекунад 2. Эҷодиёт Намунаи шеърҳояш дар матбуоти даврӣ интишор ёфтаанд. То имрӯз се маҷмуаи шеър — "Дуруд, фардо", "Мусиқии нафас" ва "Пайи имдоди гул" ба нашр расонидааст. Ҳамчунин, маҷмӯаҳои илмӣ-публитсистии ӯ — "Чашмандози фолклори баъзе деҳаҳои Панҷакент", "Тулуъи беғуруб" ва "Аз пайроҳаи пурхатар то шоҳроҳи бузург" ба қалами ӯ тааллуқ доранд. Осор.
Муродалӣ Иброҳимов

Муродалӣ Иброҳимов (Иброҳимов Муродалӣ Файзалиевич; зод. 8 марти 1964, ноҳияи Рӯдакӣ, ҶШС Тоҷикистон) — таърихнигор и тоҷик, доктори илмҳои таърих, профессор, узви вобастаи Академияи муҳандисии Тоҷикистон. Зиндагинома Муродалӣ Файзалиевич Иброҳимов 8 марти соли 1964 дар ҷамоати деҳоти Гулистони ноҳияи Рӯдакӣ ба дунё омадааст. Таҳсил: мактаб-интернати 1 ноҳияи Рӯдакӣ, мактаби 2 шаҳри Ваҳдат. Хатмкардаи факултети технологии филиали Донишкадаи политехникии Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷанд. Фаъолияти меҳнатӣ: Устои басти сехи ресмономодасозии Фабрикаи бофандагии 1 Иттиҳодияи истеҳсолии матоъҳои пахтагини Душанбе, ассистент, муаллими калон, мудири кафедраи технологияи саноати сабук, декани факултети саноати нассоҷӣ ва сабук, сардори шуъбаи таълим, проректор оид ба тарбия ва тарғибот, профессор ва мудири кафедраи дизайни либос ва санъати мӯди Донишгоҳи технологии Тоҷикистон. муовини ректори Донишкадаи давлатии санъати тасвирӣ ва дизайни Тоҷикистон оид ба таълим, профессори кафедраи санъатшиносии Донишкадаи давлатии санъати тасвирӣ ва дизайни Тоҷикистон. Аз январи соли 2023 — ҷонишини директори Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши АМИТ. 1 Фаъолияти илмӣ Муаллифи 7 монография, 4 луғати соҳавӣ, 18 китоби дарсӣ ва дастурҳои таълимӣ, зиёда аз 120 мақола ва 3 пантенти ихтироот. Соли 2003 дар Пажӯҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши Академияи миллии илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон рисолаи номзадиро дар мавзӯъи "Таърихи бофандагии анъанавии тоҷикон" дифоъ намудааст. Соли 2013 бошад, рисолаи докториро бо мушовирии яке аз олимони маъруфи тоҷик, академик Раҳим Масов дар мавзӯъи "Таърихи санъати нассоҷии тоҷикон" ҳимоя намудааст. Бори нахуст ба таври мукаммал таърихи санъати нассоҷии тоҷиконро аз давраи қадимтарин то давраи навин таҳқиқ намудааст Доир ба равияҳои таърихи санъат ва таърихи либоси миллӣ тадқиқот мебарад. Таҳти роҳбарии ӯ 2 нафар (Дилафрӯз Раҷабова ва Давлатёр Шералиев) оид ба таърихи фарҳанги маънавӣ ва моддии тоҷикон рисолаҳои номзадӣ ҳимоя намудаанд. Осор Профессор Муродалӣ Иброҳимов муаллифи бештар аз 120 асару мақолаҳои илмӣ, аз ҷумла 5 монография, зиёда аз 80 мақолаи илмӣ, 3 фарҳанги соҳавӣ, 4 китоби дарсӣ, 5 дастури таълимӣ-методӣ, 3 патенти ҶТ оид ба ихтироот мебошад. Китобҳо Ҷоизаҳо Эзоҳ Адабиёт.
Муътабар Иброҳимова

Муътабар Иброҳимова (2 январи 1930, Конибодом — 18 майи 2008, Хуҷанд) — ҳунарпешаи театр ва синамо, Ҳунарпешаи шоистаи ҶШС Тоҷикистон, Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Ленинобод. Ҳамзамон дар Театри тамошобини ҷавони Ленинобод ҳунарнамоӣ кардааст. Аз соли 1947 ҳунарпеша ва сарояндаи Театри вилоятии драмаи мусиқӣ (ҳоло Театри ҷумҳуриявии мазҳакаи мусиқии ба номи Камоли Хуҷандӣ). Дар ҳайати эҷодии театр ба Афғонистон (1963, 1966, 1972) ва Покистон сафарҳои ҳунарӣ кардааст. Театр Муътабар Иброҳимова ҳунарпешаи ҳассос буда, маҳорати баланд ва истеъдоди хуби иҷрокунандагӣ дошт. Аксари образҳо, хусусан симои занҳои шуҷоу матиниродаро бо тамоми паҳлуҳои бадеӣ ва хислатҳои фардиашон таҷассум мекардоктори илмҳои дар аксари намоишномаҳо нақшҳои асосиро иҷро кардааст. Ӯ беш аз 150 нақш офаридааст, ки беҳтаринашон инҳоянд: Зулхумор ва Нурхон ("Равшан ва Зулхумор" ва "Нурхон"-и К. Яшин), Ширин ("Фарҳод ва Ширин"-и Н. Ҳикмат), Дездемона ("Отелло"-и У. Шекспир), Гулбаҳор ("Духтари кӯҳистон"-и М. Миршакар), Шамсинисо ("Супориши ЧК"-и А. Сидқӣ), Гулрӯ ("Пӯлод ва Гулрӯ"-и Р. Ҷалил), Садбарг ("Дили шоир"-и Р. Ҷалил), Модар ("Модар нигарон буд"-и Ф. Ансорӣ), Фармонбибӣ ("Исёни арӯсон"-и Саид Аҳмад), Мандхара ("Рамаяна"-и Н. Гусева) ва ғ. Синамо Муътабар Иброҳимова дар синамо низ ҳунарварзӣ кардааст: Фариштахола ("Вақте ки осиё бозмонд", 1973), Модари Шокир ("Ғуломони сарсахт ёфтанд раҳи бахт", 1976), Шарофатхола ("Сандуқ барои арӯс", 1978), завҷаи генерал ("Гирдбод", 1983), Шарофатхола ("Агар дӯст дорӣ", 1984) ва ғайра. Ҷоизаҳо Бо ордени "Нишони Фахрӣ", медалҳо ва Грамотаҳои Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон қадр шудаааст. Осор.
Иброҳимҷон Ғаниев

Иброҳимҷон Ғаниев - арбоби фарҳангӣ, дорандаи унвони Арбоби ҳунари Тоҷикистон Нигаред.
Мирзо Иброҳимов

Иброҳимов Мирзо Аждар-уғлӣ (озарбойҷонӣ: 28 октябр 1911,, Устони Озарбойҷони шарқӣ — 17 декабр 1993, Боку) — адиб, дараматург, мунаққид, тарҷумон ва ходими давлатию ҷамъиятии Озарбойҷон, академики АИ Озарбойҷон, Нависандаи халқии Озарбойҷон, Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ. Зиндагинома Аз хонаводаи кишоварз. Дар 7-солагӣ ҳамроҳ бо хонаводааш ба Боку муҳоҷират кард. Осори адабияш аз солҳои 1930 нашр шудааст. Нахустин таълифоташ — очеркҳо, ҳикояҳо, ашъор дар мавзӯи иҷтимоиву сиёсӣ, намоишномаҳои "Ҳаёт" (1935, оид ба вуруди ақидаҳои сотсиалистӣ ба рустоҳо), "Мадрид" (1938, дар боби муборизаи қаҳрамононаи мардуми Испания ба муқобили фашизм) ва ғ. Дар силсилаи "Ҳикояҳои ҷануб" мавзӯъҳои бедодгариву истибдод ва бозёфти демократия дар Эрон матраҳ шудааст. Дар романи "Рӯзе мерасад" (1948, тарҷумаи тоҷикияш 1953) нависанда натиҷаи мушоҳида ва бардошташро аз ҷунбишҳои озодихоҳӣ дар Эрон бозтоб кардааст. Намоишномаи "Муҳаббат" оид ба заҳмати мардуми ақибгоҳ дар солҳои ҶБВ буда, мазҳакаи "Духтари рустоӣ", "Инсони хуб", драмаи "Шуълаҳои тобон" низ ҳамчун осори маърифатию миллӣ маъруфанд. Мазҳакаи "Духтараки деҳотӣ"-и Мирзо Иброҳимов дар театрҳои Тоҷикистон (тарҷумаи С. Улуғзода; Театри давлатии академии драмаи ба номи Абулқосим Лоҳутӣ, 1967; Театри драмаи мусиқии ш. Хоруғ, 1969) ба саҳна гузошта шудааст. Аз дигар осори муҳимми ӯ романи "Такягоҳи бузург", роман-эпопеяи "Парвона", "Китоби ҳаёти ман", "Суруди зиндагӣ", мақолаҳои публитсистӣ ва нақду баррасиҳои адабӣ мебошанд. Ӯ осори А. Чехов, Н. Островский, Шекспир, Молйер ва Б. Шоуро ба озарӣ баргардонидааст. Мирзо Иброҳимов ҳамчун раиси Шӯрои олии ҶШС Озарбойҷон талош кард, ки дар канори забони забони озарӣ низ ба унвони забони расмӣ дар ин кишвар шинохта шавад. Дар ин замина тавонист Кумитаи марказиро мутмаин гардонад ва соли 1956 бо ворид кардани тағйиру илова бар Қонуни асосӣ, забони озарӣ дар Озарбойҷони шӯравӣ расмият пайдо кардоктори илмҳои солҳои 1965-76 раиси ИН Озарбойҷон буд. Дорандаи Мукофоти давлатии ИҶШС. Бо се ордени Ленин сарфароз гардидааст.