ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Қорҷимбой

Қорҷимбой Қоржымбай) — деҳа дар вилояти Алмаатои Қазоқистон. Дар ноҳияи Аскалдӣ ҷойгир аст. Дар соли 2009 288 нафар аҳолӣ дошт.
Қорғас (деҳа)

Қорғас Қорғас) — деҳа дар вилояти Алмаатои Қазоқистон. Дар ноҳияи Панфилов ҷойгир аст. Дар соли 2009 875 нафар аҳолӣ дошт.
Қорӣ

Оятҳо: Бисмиллоҳ Муташабиҳот Ояталкурсӣ Таблиғ Насх Қорӣ — шахсест, ки китоби Қуръонро бо қоидаҳои таҷвид мутолиа менамояд.
Қорун

Қорун, Қорун ибни Ясҳур — аз афроди машҳур ва сарватманди банӣ Исроил дар аҳди Мусо (а). Бар пояи бархе ривоёт, Қорун писарамаки Мусо (а) будааст. Номи Қорун 4 бор дар Қуръон зикр шудааст. Қуръон ӯро дар бадкорӣ дар радифи Фиръавн ва Ҳомон қарор додааст. Қорун дар ҳифзи Таврот аз аксари банӣ Исроил муқаддам ва дорои садои зебое буд ва онро ба зебоӣ барои яҳудиён мехонд. Ӯ моли фаровон дошт ва дар ҷоҳталабӣ ифрот мекард. Дар Қуръон сарвати Қорун чунин тавсиф шудааст: "ва Мо ба ӯ аз ганҷҳо он қадар ато карда будем, ки бардоштани калидҳои он барои як гурӯҳи зӯрманд мушкил буд". Ба тафсири Ибни Аббос, чил марди неруманд он калидҳоро ҳамл мекарданд. Қорун нахуст мухолифи ашадии Мусо (а) буд, аммо дар ниҳоят ба ӯ имон овард ва ҳамроҳи банӣ Исроил Мисрро тарк кард. Бо гузашти замон Қорун ба сарпечӣ шурӯъ кард. Кори банӣ Исроилро пайваста ошӯфтаву бесомон мехост. Чун атрофиён Қорун-ро панд доданд, то аз дунёпарастӣ, кибру ғурур, бухлу нофармонӣ боз истад, вале ин насиҳатҳо ба ӯ таъсир намекарданд. Чун Мӯсо (а) Қорун-ро барои пардохти закот даъват кард, вале ӯ напазируфт ва мардумро бар зидди ӯ шӯронид. Аъмоли фасоду бадкории Қорун ба ҳадде идома кард, ки муҷиби азоби илоҳӣ ва марги ӯ гашт. Рӯзе Қорун худороста, мутакаббирона ва бо шаҳомати азим ба назари атрофиён намоён шуд, ҳамин ҳангом ки замин бо амри илоҳӣ ӯро ҳамроҳи тамоми қасру сарваташ фурӯ бурд. Моҷаро ва ҷидоли Мӯсо (а) бо Қорун ва банӣ Исроилро Китоби муқаддас (Ададҳо, 15, 16442, 1750) батафсил матраҳ кардааст. Дар Китоби муқаддас Қорун бо номи Қӯраҳ ибни Йисҳор ибни Қаҳот ибни Левӣ (Ададҳо, 15, 16) ва минбаъд Қӯраҳ (Ададҳо, 166, 8, 16, 19, 24, 27, 32, 40, 17) ёд шудааст. Бино бар маълумоти Китоби муқаддас, 250 тан аз сардорони ҷамоат, даъватшавандагони маҷлисҳо, шахсони номдори банӣ Исроил назди Мусо (а) ҳозир ва бар муқобилаш ҷамъ омада буданд. Қорун ва пайравонаш муътақид ба он буданд, ки тамоми ҷамоаҳо муқаддасанд ва Худованд дар миёни банӣ Исроил аст ва ба риёсату нубуввати Мусо ва Ҳорун эҳтиёҷ нест (Ададҳо, 15, 163). Кибру ғуруру сарпечии Қорун ва тамасхур дар баробари даъвату дастуроту пандҳои Мусо (а) боиси нобудии ӯ шуд. Ҳамаи афроди ба Қорун нисбатдошта ва тамоми он чиро, ки мутааллиқ ба онҳо буд, замин фурӯ кашид. (Ададҳо, 1633). Маҳалли вуқӯи ин ҳодиса, тибқи бархе аз ривоёт, тафсирҳо ва Таврот, дар Саҳрои Сино иттифоқ афтодааст. Дар адабиёти форс-тоҷик Қорун ва сарвати ӯ ҳамчун намоде аз сарватмандӣ ба қалам дода мешаванд: Қорун ҳалок шуд, ки чиҳил хона ганҷ дошт, Нӯширавон намурд, ки номи наку гузошт. (Саъдӣ) Илм доданд ба Идрису ба Қорун зару мол, Шуд яке фавқи самову дигаре зери самак. (Ибни Ямин).
Қорӣ Камол

Қорӣ Камол,машҳур ба Қорӣ Камоли Хонанда (1862, Бухоро — 1942, ҳамон ҷо) — хонанда, навозанда, оҳангсоз ва таронасарои тоҷик. Зиндагинома Санъати овозхонӣ, сознавозиро аз падараш омӯхта, овози хуб ва сомеаи нотакрор дошт. Ба шогирдии Бобо Ҷалол Носирзода ворид шуда, аз шогирдони беҳтарини ӯ буд. Муддате назди Қорӣ Каромати Дилкаши Танбӯрӣ сознавозӣ (танбӯр) омӯхта, бо ҳамроҳии устодаш дар маҳфилҳои адабӣ, ҳунарии Аҳмади Дониш ширкат меварзид. Бо барномаҳои ҳунарӣ дар шаҳрҳои Марв, Кармина, Фарғона, Самарқанд, Тошканд ҳунарнамоӣ карда, "Қуръон", достони ҳамосиро дар пояи баланд иҷро менамуд. Дар иҷрои шохаҳои овозии мақомҳо "савт", "қашқарча", "муғулча", "талқин" маҳорати баланди иҷроӣ ба харҷ медод. Қорӣ Камол солҳои зиёд дар мактаби мусиқии Шар-қи Бухоро ба сифати устод фаъолият намуда, сарояндаю оҳангсозон Шоҳназар Соҳибов, Фазлиддин Шаҳобов ва диг. аз ӯ асосҳои амалии созу овозро фаро гирифтаанд. Қорӣ Камол назди аҳли ҳунар бо номи "Камоли Савтхон" ҳам шуҳрат доштааст.
Қорӣ Каромати Дилкаш

Қорӣ Каромати Дилкаш — мусиқидон, танбӯрӣ ва шоир и тоҷик. Зиндагинома Дилкаш дар шеъру мусиқӣ шогирди Аҳмади Дониш аст. Дар аҳди Аҳмад-махдум ва баьд аз он ба ҳурмат зиндагонӣ мекард. Марди озодалибос, нозукмизоҷ ва ҳуртабиат буд. Мардуми Бухоро бинобар камоли таваққуфаш дар мусиқӣ нози ӯро ба ҷои ниёз қабул карда, ба хурсандии хотираш мекӯшиданд. Амир Абдулаҳадро ба тарзи ҳаёти Дилкаш рашк омада, вайро мулозими рикоб карда, аз зиндагонии озодонааш маҳрум сохт. Бечора Дикаш соле ба хориву зории дарбори амир базърӣ муқовамат намуда, оқибат ба бемории силӣ гирифтор омада, вафот ёфт. Тазкиранависони муосираш мисли Афзал ва Муҳтарам мумоилайҳиро "бинобар худписандиаш аз умр бархурдор нашуда мурд" гуфта қайд кардаанд (барои хушомади амир).
Тамҳиди Самарқандӣ

Қорӣ Масеҳо Тамҳиди Самарқандӣ (1892, Самарқанд, генерал-губернатории Туркистон — 1976, Самарқанд) — шоир ва нависанда и тоҷик. Зиндагинома Истеъдоди адабии Тамҳид аз наворид аст, ҳоло тамоми қщбилияти худро изҳор накарда, дар дохили чорчӯбаи тақлиди Бедил ба муҳосира мондааст. Агар ин истеъдоди фавқулода аз ин муҳосира халосӣ ёбад, аз наводири рӯзгор шуданаш муқаррар аст. Чунончи аз тарзи баён маълум аст, ду ғазалаи нахустин ба тарзи хеле кӯҳна ва танҳо ба нияти тақлиду пайравии Бедил иншод шудааст.
Қорӣ Неъмати Савтӣ

Қорӣ Неъмати Савтӣ (с. 1890, Самарқанд, с.ваф. 1947, Самарқанд), сароянда, навозанда, оҳангсоз-таронасаро, намояндаи боҳунари мактаби иҷроии Самарқанд. Санъати мусиқӣ, шеърро ибтидо аз падараш омӯхта, минбаъд назди Ҳоҷӣ Абдулазиз асосҳои амалии созу овозро андӯхт. Қорӣ Неъмати Савтӣ дар рушд, идомаи анъанаи иҷроии мактаби иҷроии Самарқанд саҳми арзанда дорад.Шохаҳои созию овозии "мушкилот", "тасниф", "тарҷеъ", "гардун", "савт", "талқин", "сувора"-ро дар ҳамовозии дутор бо тозакориҳои ҳунарӣ анҷом медод. Қорӣ Неъмати Савтӣ дар таъсиси дастаҳои ҳунарӣ, тадриси осори мусиқии мардумӣ ва устодона дар Самарқанд, Панҷакент корҳои зиёди ҳунарӣ намуда, зумраи сарояндагони боҳунари мақомро (Искандар Бобоев, Шариф Акрам ва диг.) рӯи саҳнаи иҷроӣ овардааст. Адабиёт Таджикская музыка, Душ., 2003; Ҳакимов Н. Шашмақом дар қарни ХХ, Хуҷанд, 2006. 1 Ҳамчунин нигаред.
Қорӣ Наҷм

Қорӣ Наҷм (Қорӣ Наҷмуддини Хонанда, 1854, ноҳияи Рометан, Бухоро — 192627, Бухоро) — хонанда, навозанда, таронасаро ва оҳангсози тоҷик. Зиндагинома Ибтидо созу овозро дар зодгоҳаш омӯхта, барои такмили маҳорат ба Бухоро омада, ба доираи устодони мусиқӣ ворид шуда, аз Қорӣ Каромати Дилкаш ҳамчун мутриб хидмат карда, амир Абдулаҳад ба ҳунари иҷроияш эътимод дошт. Баёзи "Шашмақом"-ро тартиб дода, Домулло Ҳалим, Устод Шодӣ ва дигарон аз ӯ ҳунари мақомхонӣ омӯхтаанд. Қорӣ Наҷм "савт", "талқин", "муғулча"-ро бо камоли тозаҳунарӣ иҷро мекард, табъи баланди шеърдонӣ дошт ва дар баёзҳои "Шашмақом" чанд ғазалворааш дохил шудааст.
Қосағаш (ноҳияи Тӯлебӣ)

Қосағаш Қосағаш) — деҳа (ауыл) дар вилояти Туркистони Қазоқистон. Дар ноҳияи Тӯлебӣ ҷойгир аст. Дар соли 2009 тибқи барӯйхатгирии аҳолӣ 583 нафар аҳолӣ дошт.
Қорӣ Сулаймон

Қорӣ Сулаймон (Сулаймон Сиддиқов, Хуҷанд — 1968, Хуҷанд) — хонанда, навозанда ва оҳангсози тоҷик. Зиндагинома Санъати сознавозӣ, овозхониро назди Содирхон фаро гирифтааст. Қорӣ Сулаймон баробари мутрибӣ дар заводу корхонаҳои саноатӣ ба сифати сардори гурӯҳи коргарон (Харков, 1916), аз фаъолони зидди босмачиён, корманди шуъбаи корҳои дохилию амнияти вилояти Ленинобод хидмат кардааст. Қорӣ Сулаймон аз шогирдони боҳунари Содирхон буда, бисёр паҳлӯҳои иҷроиро аз ӯ андӯхта, ҳатто пешопеши тобути устодаш бо суруд ӯро ба хонаи охират мегуселонад. Қорӣ Сулаймон зиёда аз 60-суруду навоҳои классикиро ҳифз намуда, бо сабки хоси иҷроӣ (бештар бо сабки Содирхон) манзури сомеон намудааст. Қорӣ Сулаймон бо сарояндагони саршиноси ҳавзаи иҷроии Хуҷанд Абдуқодир Каримов, Мадамин Назиров "ашӯлаи калон"-ро бисёр мусиқивору рангин месуруд ва дар инкишофи анъанаи иҷроии шаклу анвои шеърию мусиқии "нақш" бештар саҳм дошта, дар ин замина корҳои зиёди ҳунарӣ кардааст.
Қосбулоқ (ноҳияи Сайрам)

Қосбулоқ Қосбұлақ) — деҳа (ауыл) дар вилояти Туркистони Қазоқистон. Дар ноҳияи Сайрам ҷойгир аст. Дар соли 2009 2247 нафар аҳолӣ дошт.
Қорӣ Саиди Ҳисорӣ

Қорӣ Саиди Ҳисорӣ (с.1911, деҳаи Қаротоғ, ноҳияи Шаҳринав, с.ваф. 1987, ҳамон ҷо), сароянда, навозанда, марвисаро. Ба шеъру мусиқӣ аз овони ҷавонӣ дар муҳити хонаводагӣ аз падараш омӯхта, бештар дар сознавозӣ (дутор), иҷрои қисм, шохаҳои созию овозии мусиқии устодона, мардумӣ ҳунарашро такмил медиҳад. Фаъолияти эҷодию иҷроии Қорӣ Саид дар дастаҳои ҳунарии сайёр, Филармонияи давлатии ҶШС Тоҷикистон, хонаҳои маданияти Ҳисор, Шаҳринав сурат гирифта, дар рушди анъанаҳои иҷроии ҳавзаҳои ҳунарии Самарқанду водии Ҳисор саҳми босазо дорад. Қорӣ Саид аз шогирдон ва мубаллиғони сабки иҷроии Ҳоҷӣ Абдулазиз, Саидхон Тӯхтаи Ҳисорӣ буда, дар рушди анъанаҳои иҷроии бадоҳасароӣ, марвисароӣ корҳои зиёди ҳунарӣ анҷом дода, шогирдони зиёде-ро тарбия намудааст. Дар иҷрои Қорӣ Саид намунаҳои гуногунмавзӯи бадеҳа, марвигӣ, шохаҳои созии "Шашмақом", оҳангҳои устодонаи "Курт", "Эшбой", "Дилхироҷ", "Муноҷот", "Тановар", "Сарахбори дилангезон", "Ташниз", "Мискин" ва ғ. бо сози дутор сабт шудаанд. Адабиёт Тадж.искусство, М., 2002; Таджикская му-зыка, Душ., 2003; Ҳакимов Н. "Шашмақом" дар қарни ХХ, Хуҷанд, 2006. 1 Ҳамчунин нигаред.
Қосағаш (ноҳияи Қарбулоқ)

Қосағаш Қосағаш) — деҳа дар вилояти Алмаатои Қазоқистон. Дар ноҳияи Қарбулоқ ҷойгир аст. Дар соли 2009 492 нафар аҳолӣ дошт.
Қосбулоқ (ноҳияи Бойдибек)

Қосбулоқ Қосбұлақ) — деҳа (ауыл) дар вилояти Туркистони Қазоқистон. Дар ноҳияи Бойдибек ҷойгир аст. Дар соли 2009 нафар аҳолӣ дошт.
Қосими Машҳадӣ

Мирзо Муҳаммад Қосими Машҳадӣ, маъруф ба Қосими Девона — шоири форсизабон дар сабки ҳиндӣ аст, аз шогирдони Соиби Табрезӣ.
Қосағоч

Қосағоч Қосағаш) — деҳа (ауыл) дар вилояти Туркистони Қазоқистон. Дар ноҳияи Қозиғурт ҷойгир аст. Дар соли 2009 1234 нафар аҳолӣ дошт. Дар соли 1999 бошад — 1115 нафар.
Қосим Ахмедов

Қосим Роҳбариевич Ахмедов (15.04.1909, шаҳри Машҳади Эрон — 25.09.1996, Душанбе) — биолог, номзади илмҳои биология, дотсент. Зиндагинома Соли 1940 факултети биологияи Донишгоҳи Осиёи Миёнаро аз рӯи ихтисоси зоологияи муҳрадорон хатм намудааст. Соли 1947 ба аспирантураи Институти зоология ва паразитология филиали тоҷикистонии Академияи илмҳои ИҶШС дохил шуда, соли 1951 дар мавзӯи "Паррандаҳои мавзеъҳои аҳолинишини водии Ҳисор" рисолаи номзадӣ дифоъ кардааст. Аз соли 1954 дар кафедраи биологияи Донишкадаи занонаи омӯзгорӣ ва баъдтар дар натиҷаи муттаҳид кардани донишкадаи мазкур бо Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанбе ба номи Т.Г.Шевченко то соли 1969 дар вазифаи мудири кафедраи биология ва зоология кор кардааст. Ташкилкунандаи кафедраи зоология ва осорхонаи зоологӣ дар назди донишкадаи омӯзгории пойтахт мебошад. Солҳои 1969–1977 (то ба нафақа баромадан) дотсенти кафедраи зоологияи донишкадаи омӯзгории пойтахт буд. Муаллифи зиёда аз 30 кори илмӣ-тадқиқотӣ, аз ҷумла китобҳои "Птицы населёных пунктов Гиссарской долине", "Птицы Юго-западного Таджикистана", "Воробьи Таджикистана", "Вредителей зерновых посевах и мери борьбы с ними" мебошад. Ҳамчун олим дар берун аз Тоҷикистон низ маълум буд, зеро орнитологҳои хориҷӣ ба корҳои илмии ӯ мароқи калон доштанд. Барои хидматҳояш бо нишони "Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон" сарфароз гардида буд. Осор.
Қосим-Ҷомарт Тоқаев

Қосим-Ҷомарт Тоқаев 2 Қасым-Жомарт Кемелұлы Тоқаев майи 1953, Алматӣ, ҶШС Қазоқистон, ИҶШС) — ходими давлатӣ, сиёсатмадор ва дипломати қазоқ. Президенти Ҷумҳурии Қазоқистон аз 20 марти соли 2019 3. Зиндагинома Интихоботи пеш аз муҳлати президентӣ 20 ноябри соли 2022 дар Қазоқистон интихоботи пеш аз муҳлати президентӣ баргузор шуд. Мутобиқи Конститутсияи нави ин кишвар, сарвари давлат ба муҳлати ҳафт сол бидуни ҳаққи интихоби дубора ба давраи дуюм интихоб карда мешавад. Барои иштирок дар интихобот шаш номзад ба қайд гирифта шуда буд. Онҳо президенти амалкунанда Қосим-Жомарт Токаев, вакили маслиҳати Остона (мақомоти қонунбарори маҳаллӣ) Каракат Абден, намояндаи Ҳизби умумимиллии сотсиал-демократ Нурлан Ауесбаев, роҳбари Ассотсиатсияи фермерҳои Қазоқистон Жигули Дайрабаев, иқтисодчӣ Мейрам Кажикен ва ҳомии ҳуқуқи башар Салтанат Турсинбекова буданд. 4. Мутобиқи рӯихатҳои муайяншудаи интихобкунандагон, шумораи умумии шаҳрвандони Қазоқистон 11 953 465 нафарро ташкил дод. 8 346 000 ё 69,44 фоиз бюллетен гирифтаанд. Дар рӯзи овоздиҳӣ раванди интихоботро беш аз 11 ҳазор нафар шахсони боэътимоди номзадҳо ба мансаби Президенти Ҷумҳурии Қазоқистон, 641 нафар аз давлатҳои хориҷӣ ва созмонҳои байналмилалӣ, 15,5 ҳазор нафар аз ҳизбҳои сиёсӣ ва беш аз 30 ҳазор нафар аз иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ мушоҳида намуданд",- хабар дод раиси КМИ Қазоқистон Нурлан Абдиров зимни нишасти матбуотӣ. Комиссияи марказии интихоботи Қазоқистон (КМИ) натиҷаҳои пешакии интихоботи президентиро эълон кард. Бино ба маълумоти пешакии Комиссияи маркази интихоботии Ҷумҳурии Қазоқистон, дар интихобот ҳудуди 70 дарсади овоздиҳандагон иштирок кардаанд. Президенти феълӣ Қосим-Ҷомарт Тоқаев бо гирифтани 6 миллиону 456 ҳазору 392 ё 81,31% овоз дар интихобот пирӯз шуд.
Қосим Осимӣ

Қосим Усмонзода Осимӣ (15.09.1921, ш. Хуҷанд – ваф. 24.03.2007, ш. Душанбе), риёзидон, номзади илмҳои педагогӣ, профессор, иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ. Зиндагинома Соли 1941 факултети физика-математикаи Донишкадаи давлатии омӯзгории Ленинобод ба номи С.М.Кировро хатм кардааст. Солҳои 1941–1942 дар мактабҳои миёнаи ш. Хуҷанд ва ноҳияи Исфара аз фанни физика ва математика дарс гуфтааст. Солҳои 1942–1945 дар сафҳои Артиши Шӯравӣ хидмат карда, дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ иштирок дошт. Солҳои 1945–1946 курсанти омӯзишгоҳи ҳарбию сиёсии Иваново-Вознисенский, 1946–1951 муаллим ва директори мактаби миёнаи 1 ноҳияи Нов буд. Солҳои 1951–2005 ҳамчун муаллим, муаллими калон, дотсент ва профессори Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Қ. Ҷӯраев кор кардааст. Ҳамзамон солҳои 1957– 1959 вазифаи декани факултети физика-математика, 1974–1977 декани факултети математика, 1963–1968 ва 1977–1982 мудири кафедраи методикаи таълими математикаи донишкадаи омӯзгориро ба уҳда дошт. Солҳои 1968–1971 муовини ректори Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, 1971–1972 директори Институти тадқиқотии илмҳои педагогии Тоҷикистон буд. Муаллифи 10 асари илмӣ, мақолаву фишурдаҳои зиёди илмӣ ва илмию методӣ мебошад. Аз ҷумла, асарҳои ӯ "Масъалаҳои математикӣ доири истеҳсолоти хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон", "Баъзе проблемаҳои методикаи таълими математика дар мактабҳои тоҷикӣ", "Масъалаҳои арифметикӣ ва тарзҳои ҳал кардани онҳо", "Методикаи тартиб додани масъала дар протсеси таълими математика", "Назария ва амалияи ҳисоббарорӣ" арзиши зиёди илмиву таълимӣ доранд. Ӯ дар конференсияҳои илмии ҷумҳуриявӣ ва минтақавӣ бо маърӯзаҳо баромад кардааст. Ҷоизаҳо Ҳамчун иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ бо орденҳои "Ситораи сурх", "Ҷанги Бузурги Ватанӣ", медалҳои "Барои шуҷоат", "Ҳимояи Қафқоз", "Озодкунии Белград", "Барои Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ" ва барои хидматҳои шоёнаш дар соҳаи илму маориф бо унвонҳои фахрии "Муаллими хизматнишондодаи мактаби ҶШС Тоҷикистон", "Корманди шоистаи Тоҷикистон", нишони сарисинагии "Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон", инчунин ифтихорномаҳои Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфароз карда шудааст.
Қосим Роҳбар

Қосим Роҳбар (Қосимов Қосим Роҳбарович; зод. 3 октябри 1964, шаҳри Хуҷанд, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) — ходими давлатӣ, сиёсӣ ва ҷамъиятӣ. Зиндагинома Қосим Роҳбар 3 октябри 1964 дар шаҳри Хуҷанди вилояти Ленинобод дар хонаводаи арбоби ҳизбӣ ва давлатӣ Роҳбар Қосимов ба дунё омадааст. Соли 1986 факултаи агрономии Донишгоҳи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистонро хатм намудааст. Корнома Ҷоизаҳо Барои хидматҳои шоён аз тарафи давлату ҳукумат бо ҷоизаҳо ва унвонҳои зиёд сарфароз гардидааст.
Қосим Саидов

Қосим Ҳасанович Саидов (27 декабри 1928, Бухоро — 19 июни 1995, Душанбе) — физикдон, номзади илмҳои физика ва математика, дотсент. Зиндагинома Солҳои дар факултети физика-математикаи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Сталинобод ба номи Т. Г. Шевченко таҳсил намудааст. Солҳои аспиранти АИ Тоҷикистон дар назди Донишгоҳи ш. Одесса буд. Солҳои ҳамчун ходими илмии обсерватория, муаллими калони кафедраи физикаи Донишкадаи политехники Тоҷикистон, дотсент ва мудири кафедраи физикаи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, мудири озмоишгоҳи Институти астрофизикаи АИ Тоҷикистон кор кардааст. Солҳои ба ҳайси дотсент ва мудири кафедраи астрофизикаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин, дотсенти кафедраи физикаи назариявии Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко фаъолият дошт. Муаллифи зиёда аз 50 корҳои илмӣ ва 100 мақолаҳои илмию оммавӣ мебошад.
Қосим Сулаймонӣ

Қосим Сулаймонӣ (марти 1957, Кирмон, Эрон — 3 январи 2020, Бағдод, Ироқ) — фармондеҳи сипоҳи эронӣ буд, ки ба унвони фармондеҳи Нерӯи қудси Сипоҳи посдорони Инқилоби исломӣ фаъолият мекард.
Қосималӣ Чеҳракушой

Қосималии Чеҳрагушой — нигоргар 1 ва музаҳҳиби форс-тоҷик, аз наққошони мактаби Ҳироту дарбори Мир Алишери Навоӣ ва аз шогирдони Камолуддин Беҳзод.
Қосими Қонунӣ

Қосими Қонунии Ҳиротӣ (1; Устод Қосими Созанда;?, Ҳирот — 1602, Машҳад) — мусиқидон, навозанда, оҳангсоз, хонанда ва шоир и форс-тоҷик Зиндагинома Ибтидои ҳунари шеъру мусиқиро аз падараш омӯхт, назди устодони мусиқии Ҳирот, Бухоро, Марв ҳунарашро такмил медиҳад, Дар овозхонӣ, сознавозӣ, хаттотӣ нобиғаи замон буд ва муддате дар дарбори Шоҳ Таҳмосб ба сифати мутриб ва хаттот хидмат намуда, чандин таснифоти со-зию овозиашро ба Иброҳим Мирзои Сафавӣ ва диг. шоҳзодагони сафавӣ тақдим мекунад. Қосими Қонунӣ дар шаклҳои шеърию мусиқии "амал", "савт", "нақш", "қавл", "навбат", "кор", "пешрав" ва ғ. ба зарбу навоҳои "Рост", "Исфаҳон", "Ироқ" таснифоти гуногунмавзӯъ тасниф намуда, асарҳояш "Пешрави Қонунӣ", "Савти Қонунӣ", "Амали Қонунӣ", "Рехтаи Рост", "Амали Қосим", "Кор ба Уззол", "Саҷъ ба Ҳусайнӣ" дар ҳавзаҳои ҳунарии Ҳироту Машҳад, Бухорою Самарқанд, Марв шуҳрати зиёд касб карда, ба қисме аз онҳо "Амали доруи сар" (дар усули Фохта, ба мақоми "Рост", шуъбаи "Нишобурак") устодони мусиқӣ назираҳои рангин сохтаанд. Шеърро (ғазал, рубоӣ) низ некӯ мегуфтааст.
Қосимбек датқа

Қосимбек датқа Қасымбек датқа) — деҳа (ауыл) дар вилояти Туркистони Қазоқистон. Дар ноҳияи Сайрам ҷойгир аст. Дар соли 2009 4342 нафар аҳолӣ дошт.
Қосими Ардистонӣ

Шайх Абулқосими Ардистонӣ — шоир и форс-тоҷик. Зиндагинома Дар шеър "Қосим", гоҳе "Қосимӣ" тахаллус мекард. Дар манбаъҳои адабӣ, хусусан дар тазкираҳо, дар бораи ӯ маълумот кам аст. Соли таваллудаш номаълум ва соли фавташро тазкиранигорон – Озари Бекдилӣ, Музаффар Ҳусайни Сабо, Алӣ Иброҳимхони Халил ва Авҳадии Балёнӣ тахмин зикр кардаанд. Қосими Ардистонӣ дар зодгоҳаш касби илму фазл намуда, сипас ба Исфаҳон рафт ва то поёни умр он ҷо зиндагӣ кард. Муосири Тақиюддини Авҳадӣ буд, муддате шоҳ Аббоси Сафавӣ (ҳукмронӣ 1588–1639)-ро мадҳ намуд, баъдан тарки дарбор ва узлатнишиниро ихтиёр кард: Азбас вафо намудаму дидам ҷафову ҷавр, Бар ҳеч офарида сари ёриям намонд. Алӣ Иброҳимхон Халил ӯро "марди дарвешсират ва узлатгузин", Волаи Доғистонӣ "аз гӯшанишинон ва номдорон" тавсиф кардаанд. Аз Қосими Ардистонӣ девони ғазалиёт (ҳовии қасида, ғазал, мухаммас, фард, қитъа ва ғ.) ва маснавии "Анису-л-орифин" боқӣ мондаанд. Сафо нусхае аз девони ӯро (бо шумораи 1765) ҳамроҳ бо девони Абутуроббеки Фурқатӣ дар Китобхонаи миллии Фаронса хондааст: "Шомили қасида, ғазал, рубоӣ ва чанд маснавии кӯтоҳ дар баҳрҳои мухталиф аст". Қасидаҳояш дар ситоиши паёмбар (с) ва шоҳ Аббоси Сафавӣ мебошанд. Дар ашъораш аз беқадрии аҳли рӯзгори худ шикоят кардааст. Ба қавли баъзе тазкиранигорон маснавии "Анису-л-орифин", ки Сабо онро ба Қосими Ардистонӣ нисбат додааст, ҳамон "Анису-л-орифин"-и Қосими Анвор аст, ки бо ҳам омехта шудаанд. Ин порча аз ӯст: Ман ринди хароботи муғонам, чӣ тавон кард? Ошуфтаву савдои ҷаҳонам, чӣ тавон кард? Носеҳ хабаре гӯяду пайғому нишоне, Ман бехабар аз ному нишонам, чӣ тавон кард? Бар мазҳаби ишқ аст дили Қосими мискин, Чун хуштар аз он роҳ надонам, чӣ тавон кард?.
Қосими Коҳӣ

Наҷмуддин Муҳаммад Абулқосими Миёнколӣ, маъруф ба Қосими Коҳӣ (1, Самарқанд — 1580, Агра) — шоир ва донишманди форс-тоҷики Ҳиндустон, муаллифи маснавии "Гулафшон", "Муаммооти Коҳӣ" ва "Мифтоҳу-л-абвоб".
Қосими Рӯҳдамӣ

Қосими Рӯҳдамӣ, Қосими Рӯҳӣ (қарни) — мусиқидон, танбӯрӣ ва мусаннифи форс-тоҷик. Зиндагинома Зодгоҳаш Ҳирот. Нозукиҳои санъати сарояндагию навозандагиро дар Ҳирот омӯхта, баъдан ҳунарашро назди Ҳофизи Басир, Мири Хонанда, Ҳофизи Меросӣ, Хоҷа Абдуллоҳи Марворид, Хоҷа Аҳмади Кеҳситӣ такмил додааст. Дар Самарқанд низ муддате аз Хоҷа Аҳмади Нойӣ дарси ҳунар андухтааст. Бино ба гуфтаи Восифӣ, Қосими Рӯҳдамӣ созҳои танбӯру найро моҳирона менавохт. Азбаски сабки навозиш (навоҳои ҷонафзову нағмаҳои дилрабо)- и ӯ сомеонро ба ваҷд меоварду ба онҳо рӯҳи тоза мебахшид, дар ҳавзаи ҳунарии Ҳироту берун аз он бо номи Рӯҳдамӣ, Рӯҳӣ машҳур шуд. Зани Ҳусайн Бойқаро — Хадичабегим мухлиси Қосими Рӯҳдамӣ буд ва ба ӯ инъоми бисёр медод. Қосими Рӯҳдамӣ дар навъҳои созию овозии "Нақш", "Савт", "Амал", "Пешрав" ва зарбу авзони "Дувоздаҳмақом" чандин тасниф сохт, ки дар доираҳои ҳунарии Ҳироту Самарқанд маъмул буданд.
Муҳаббат Қосимов

Муҳаббат Қосимов (7.05.1938, ноҳияи Сариосиёи вилояти Сурхондарёи ҶШС Ӯзбекистон), номзади илмҳои педагогӣ, дотсент. Зиндагинома Солҳои 1958–1959 муаллими мактаби 3 ноҳияи Сариосиёи Ӯзбекистон, 1959–1963 донишҷӯи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе, 1964–1969 инспектори Вазорати маорифи Тоҷикистон, 1969– 1972 аспиранти кафедраи педагогика, 1972–1973 муаллими калони кафедраи педагогика, 1973–1980 дотсент ва декани факултети педагогикаи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе, 1970–1980 директори филиали Донишкадаи омӯзгории ба номи Т.Г. Шевченко дар ш. Қурғонтеппа, 1980–1988 муаллими калони кафедраи педагогикаи донишкадаи омӯзгории пойтахт, 1988–1998 ходими калони илмӣ ва мудири лабораторияи педагогикаи Пажӯҳишгоҳи илмҳои педагогии Тоҷикистон буд. Аз соли 1998 ҳамчун дотсенти коллеҷи омӯзгории Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Қ.Ҷӯраев кор кардааст. Бо ифтихорномаҳои Президиуми Шӯрои Олии Тоҷикистон, Вазорати маорифи ҷумҳурӣ ва нишонҳои сарисинагии "Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон" ва "Аълочии маорифи халқи ИҶШС" қадр карда шудааст.
Нӯъмон Қосимов

Нӯъмон Қосимов (01.09.1933, ш. Ӯротеппа – ваф. 5.08.2009, ш. Душанбе), муаррих, номзади илмҳои таърих, дотсент. Зиндагинома Солҳои 1955–1959 донишҷӯи факултети таърихи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Сталинобод ба номи Т.Г. Шевченко, 1959–1961 ходими илмии Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии АИ ҶШС Тоҷикистон, 1961–1964 аспиранти Институти таърихи АИ ҶШС Тоҷикистон, 1964–1981 ходими хурди илмӣ, ходими калони илмии институти мазкур, 1981–1992 дотсенти кафедраи таърихи ИҶШС ва таърихи ватани Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Қ.Ҷӯраев, 1993–2001 мудири кафедраи таърихи ватан – давраи қадим, асрҳои миёна, 2001–2009 дотсенти кафедраи методикаи таълими таърих ва ҳуқуқи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ буд. Муаллифи 3 асар ва зиёда аз 50 мақолаҳои илмӣ ва илмию оммавӣ мебошад. Оид ба аҳамияти прогрессивии ташкилёбии деҳаҳои руснишин дар уезди Хуҷанд, аҳамияти прогрессивии ташкилёбии қисмҳои низомии Рус дар шаҳрҳои Хуҷанд ва Ӯротеппа корҳои илмӣ бурдааст. Бо нишони сарисинагии "Аълочии маорифи Тоҷикистон" сарфароз карда шудааст. Осор.
Қосимобод (деҳа, н. Рӯдакӣ)

Қосимобод — деҳа дар ҷамоати деҳоти Лоҳури ноҳияи Рӯдакӣ. Аз Қосимобод то маркази ҷамоат 6 км, то маркази ноҳия 15 км. Аҳолиаш 2149 нафар, тоҷикон. Мардум Деҳаи Қосимобод соли 1960-уми садаи оғоз ба ободшавӣ кардааст. Деҳаи мазкур дорои 300 хонаи истиқомати мебошад. Иқтисод Деҳа дорои як мактаби таҳсилоти ҳамагонӣ, як бунгоҳи тиббӣ ва як китобхона мебошад. Маркази имтиҳонсупори ва таълимии Коллеҷи Ҳарбии Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ҳамин деҳа ҷойгир аст.