ArabovMK/tajik-wikipedia-corpus huggingface dataset:
Саидмурод Рабизода

Саидмурод Рабизода - рӯзноманигор.
Саидмурод Мардонов

Саидмурод Мардонов (5 январи соли 1940, ноҳияи Ҳисор, ҶШС Тоҷикистон) — ҳунарпешаи театру синамо, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон. Зиндагинома Саидмурод Мардонов 5 январи соли 1940 дар деҳаи Дурбати ноҳияи Ҳисор ба дунё омадааст. Баъди хатми мактаби миёна аз соли 1957 то соли 1959 дар Омӯзишгоҳи маданӣ-равшаннамоии маҳаллаи Сардор Қарахонов дониш омӯхта, аз соли 1959 то 1964 дар Донишкадаи театрӣ ва рассомии ба номи Островскии шаҳри Тошканд дар факултети актёрӣ таҳсил кард ва баъди хатми мактаби олӣ дар Театри мусиқавӣ-мазҳакавии ба номи Пушкин, ҳозира ба номи Камоли Хуҷандии шаҳри Хуҷанд, таи солҳои ба ҳайси актёр фаъолият намуд. Аз соли 1966 дар асоси фармони Вазорати маданияти Тоҷикистон ба Театри давлатии академии драмавии ба номи А. Лоҳутӣ ба ҳайси актёри драма кор карда, аз соли 1991 то ба имрӯз дар Театри намунавии миниётураи "Оина" фаъолият дорад. Эҷодиёт Саидмурод Мардонов дар зиёда аз 100 намоиши театрӣ ва дар 150 намоиши телевизионӣ нақш офаридааст. Аз ҷумла, Сганарел ("Табиби зӯракӣ"-и Ж. Б. Молйер), Нуруллобой ("Дарди бадро давои бад"-и Х. Хоҷаниёзов), Саид ("Дуртар аз сарҳад"-и М. Миршакар), Холназарота ("Дил дили Зайнаб"-и Ш. Қиёмов ва А. Марозов), Ҳалимамак ("Интихоби домод"-и Ҳоҷӣ Содиқ), Муҳаммад ("Роҳзан ва кӯзагар"-и М. Бахтӣ), Юсуфпиён ("Садо аз тобут"-и А. Қаҳҳор), Урунбой ("Исёни арӯсон"-и С. Аҳмад), Абдураҳим ("Ҳасудхӯр"-и У. Раҷабов) ва филмҳои телевизионии "Як тиру ду нишон", "Зумрад", "Шикори охирин", "Санам", "Номзад", "Марги бегуноҳ". Ҷоизаҳо.
Саидилҳом Аҳмадов

Саидилҳом Аҳмадов (Аҳмадов Саидилҳом Мухторович октябри 1960, деҳаи Пастиғави ноҳияи Кӯҳистони Масчо) — пизишк, ҷарроҳи ҷигарр, доктори илмҳои тиб, профессор, ҷарроҳи тахассуси дараҷаи олӣ, Аълочии тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи факултети муолиҷавии Институти давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино. Духтури интерни Беморхонаи клиникии 5-и шаҳри Душанбе — ҷарроҳи беморхонаи марказии ноҳияи Бохтари вилояти Хатлон — ординатор — аспиранти Донишкадаи ҷарроҳии ба номи А. В. Вишневскийи АИТ ИҶШС дар шаҳри Маскав — ассистенти кафедраи ҷарроҳии факултавии ДДТТ. Аз соли 1994 мудири кафедраи ҷарроҳии Донишкадаи такмили ихтисоси кормандони тибби Тоҷикистон. Дар ҷумҳурӣ аввалин шуда амалиёти бурриши қисми рости ҷигарро дар мавриди саратони талхадон бо гузариш ба ҷигар анҷом додааст. Муаллифи 126 мақолаи илмӣ, 3 гувоҳномаи ихтироӣ ва 28 пешниҳоди навоварона. Узви Ассотсиатсияи байналмилалии ҷарроҳон — гепатологҳои Россия ва ИДМ (аз соли 1996) — сармутахассиси Вазорати тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба ҷарроҳии шикам (аз соли 2007) — раиси Ассотсиатсияи ҷарроҳон-гепатологҳои Тоҷикистон (аз соли 2008). Ҷоизаҳо Бо ордени "Дӯстӣ" сарфароз гардидааст. Осор.
Саидмурод Самиев

Саидмурод Ҳайдарович Самиев (29.05.1944, деҳаи Ночии болои ноҳияи Ҳисор), физик ва кимиёшинос, номзади илмҳои химия. Зиндагинома Солҳои 1964–1969 дар факултети физика-математикаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.Ленин таҳсил намудааст. Соли 1969 ассистенти кафедраи физикаи назариявӣ, 1970–1975 ассистенти кафедраи физикаи умумии Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т.Г. Шевченко, 1975–1978 аспиранти Институти химияи умумӣ ва ғайриорганикии ба номи Н.С.Курнокови АИ ИҶШС, 1979–1989 муаллими калони кафедраи физикаи умумӣ ва назариявии Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченкобуд. Аз соли 1989 ҳамчун дотсенти кафедраи физикаи умумии донишкадаи омӯзгорӣ фаъолият дошт. Ҳамзамон, солҳои 1973–1974 коромӯзи Институти физикаю техникаи АИ ҶШС Тоҷикистон ба номи С.У. Умаров буд. Оид ба тадқиқоти физикӣ-химиявии фосфидҳои кадмий ва рӯҳ, инчунин физикаи кристаллҳо корҳои илмӣ анҷом дода, зиёда аз 40 номгӯи корҳои илмӣ ва илмию методӣ ба нашр расонидааст. Осор Тадқиқи хосиятҳои физикӣ-химиявии кристаллҳо, Д., 1991.
Саидмурод Фаттоҳзода

Саидмурод Фаттоҳзода (Фаттоҳзода Саидмурод Самад ноябри соли 1958, Кӯлоб, Тоҷикистон) — ходими давлатии Тоҷикистон. Номзади илмҳои сиёсатшиносӣ, доктори илмҳои фалсафа, Корманди шоистаи Тоҷикистон Зиндагинома Фаттоҳзода Саидмурод Самад 15-уми ноябри соли 1958 дар шаҳри Кӯлоб таваллуд шудааст. Соли 1981 Донишгоҳи давлатии ба номи Ломоносови шаҳри Маскавро хатм кардааст ва даҳ сол баъд, яъне соли 1991 Донишкадаи сиёсатшиносӣ ва идораи иҷтимоии Минскро бо ихтисосҳои журналист, ходими адабии рӯзнома, сиёсатшинос бо дипломати аъло хатм намудааст. Фаъолияти кориаш аз соли 1981 дар нашрияи Ҳизби коммунисти вақт "Тоҷикистони советӣ" (ҳоло "Ҷумҳурият") ба ҳайси мухбир оғоз шудааст. Баъдан, ба хидмати ҳарбӣ даъват мешавад, аз соли 1984 то соли 1986 дар сафҳои Артиши Иттиҳоди Шӯравӣ дар Афғонистон хидмат кардааст. Солҳои дар вазифаи мухбири калони рӯзномаи ҷумҳуриявии "Тоҷикистони советӣ" кор кардааст. Дар давоми солҳои 1991 то 1993 дар оғози Истиқлол дар вазифаҳои гуногуни давлатӣ (машваратчии маркази матбуоти КМ ҳизби коммунисти Тоҷикистон, ёрдамчии ноиби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, ёрдамчии муовини Раиси Шӯрои Вазирони Ҷумҳурии Тоҷикистон) фаъолият дошт. Солҳои дар вазифаи ёрдамчии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва солҳои дар вазифаи мудири Котиботи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон адои вазифа намудааст. 26 июли соли 2007 Мушовири давлатии Президенти Тоҷикистон оид ба рушди иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа таъйин шуд. Дар ин симат вай Кароматулло Олимовро иваз кардааст. Аз 22 январи соли 2014 бинобар таҷдид сохтори Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Ёрдамчии президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба масъалаҳои рушди иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа таъйин гардид. Аз моҳи декабри соли 2014 инҷониб муовини якуми раиси ҲХДТ мебошад. Номзади илмҳои сиёсатшиносӣ, доктори илмҳои фалсафа мебошад. Ҷоизаву орденҳо Бо ордени "Ситораи сурх", Грамотаи фахрии Президиуми Шӯрои Олии СССР, унвони фахрии "Корманди шоистаи Тоҷикистон" медали ҷашнии "20-солагии Истиқлолияти давлатии Тоҷикистон" ва медали ҷашнии "10-солагии иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон", медали "Собиқадори амалиётҳои ҳарбӣ", медали "Ба размандаи интернатсионалист аз мардуми сипосгузори Афғонистон", медали "20-солагии баровардани қӯшунҳои Шӯравӣ аз Афғонистон" ва медали тилоии "Ниҳоли дӯстӣ"-и Ассамблеяи байнипарлумонии Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил сарфароз гардонида шудааст. Оиладор соҳиби се фарзанд аст.
Саидмӯъмин Раҳимов

Саидмуъмин Раҳимов (Раҳимов Саидмӯъмин Муъминович июни 1946, деҳаи Ҷорубкул, ноҳияи Совет, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон — 13 феврали 2009, Душанбе, Тоҷикистон) — варзишгар, куштигири шӯравӣ ва тоҷик. Қаҳрамони сабои ҷаҳон Қаҳрамони дукаратаи самбои ИҶШС. Устоди варзиши дараҷаи байналмилалӣ, Мураббии шоистаи ҶШС Тоҷикистон, Корманди шоистаи Тоҷикистон. Зиндагинома Саидмӯъмин Раҳимов 15 июни соли 1946 дар ноҳияи Совети вилояти Кӯлоб дар хонаводаи деҳқон ба дунё омадааст. Аз хурдсолӣ ба куштгирӣ шуғл дошт. Аз солҳои дар варзиши сабук ва гӯштини тарзи озод машқ кард. Ҳангоми хидмат дар сафи артиш аз рӯи варзиши сабук рекордсмени дивизия шуд. Хатмкардаи Донишкадаи тарбияи ҷисмонии Тоҷикистон ва Университети давлатии Тоҷикистон. Аз соли 1974 баъди хатми Донишкадаи тарбияи ҷисмонии Тоҷикистон сармураббии Шӯрои марказии Ҷамъияти ихтиёрии спортии "Ҳосилот" буд. Саидмӯъмин Раҳимов оид ба гӯштини миллӣ, тарзи озод, ҷуду ва классикӣ қаҳрамони чандинкаратаи ҶШС Тоҷикистон мебошад. Аз соли 1972 таҳти роҳбарии Устоди варзиши ИҶШС, Мураббии шоистаи ҶШС Тоҷикистон И. Абдуллоев ба машқи куштии самбо пардохт ва дере нагузашта дар ин навъи куштӣ маҳорат зоҳир намуд. Солҳои дар мусобиқаҳои умумииттиҳодӣ ва Бозиҳои умумииттифоқии варзиши деҳот аз рӯи самбо борҳо ҷои якумро гирифтааст. Раиси Кумитаи тарбияи ҷисмонӣ ва варзиши назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҷоизаҳо Ба қатори 10 варзишгари беҳтарини Тоҷикистон дар садаи дохил гардид. Бо медали "Барои шуҷоати меҳнатӣ" сарфароз гардидааст 1. Даргузашт Саидмӯъмин Раҳимов ҷумъаи 13 феврали соли 2009 дар синни 63-солагӣ бар асари сактаи қалб даргузашт 2. Некдошт Донишкадаи тарбияи ҷисмонии Тоҷикистон ба номи Саидмӯъмин Раҳимов номгузорӣ шуда ва нимпайкараи Саидмӯъмин Раҳимов дар ноҳияи Темурмалик гузошта шудааст.
Саидмуъмин Шамсов (деҳа, н. Кӯлоб)

Саидмуъмин Шамсов (собиқ Калот)— деҳа дар ҷамоати деҳоти Даҳанаи ноҳияи Кӯлоб. Аз Саидмуъмин Шамсов то маркази ҷамоат 5 км, то маркази ноҳия 25 км. Аҳолиаш 1214 нафар, тоҷикон.
Саидмуъминобод

Саидмуъминобод (то соли 2024 — Ҳасанбегӣ 1) — деҳа дар ҷамоати деҳоти Саидмуъмин Раҳимови ноҳияи Темурмалик. Аз деҳа то маркази ҷамоат аз 1 км камтар, то маркази ноҳия 13 км. Аҳолиаш 1769 нафар, тоҷикон.
Саидназар Худойқулов (деҳа, н. Қубодиён)

Саидназар Худойқулов — деҳа дар ҷамоати деҳоти Тахти Сангини ноҳияи Қубодиён. Аз Саидназар Худойқулов то маркази ҷамоат 14 км, то маркази ноҳия 30 км. Аҳолиаш 4835 нафар, ӯзбекон.
Саидмуҳаммад Каримов

Саидмуҳаммад Носирович Каримов (20 майи1936, Ӯротеппа 17 январи 2012, Хуҷанд) — физикдон, доктори илмҳои физикаю математика, профессор, узви вобастаи АУ ҶТ, академики Академияи байналмилалии мактабҳои олӣ, Арбоби шоистаи илми ҶТ. Собиқадори меҳнат. Аълочии маорифи халқи ҶТ. Зиндагинома Саидмуҳаммад Носирович Каримов 20 майи соли 1936 дар шаҳри Ӯротеппа ба дунё омадааст. Днонишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин ро хатм кардааст. Аспирант, ходими хурди илмии лабораторияи проблемавии физикаи мустаҳкамии полимерҳо, мудири кафедраи физикаи ҷисмҳои сахт, декани факултаи физикаи Днонишгоҳи давлатии Тоҷикистон, ректори ДДОЛ ба номи С. М. Киров — Донишгоҳи давлатии Хуҷанд, сарвари Маркази илмии хуҷандии АУ ҶТ, мудири шуъбаи физикаи Маркази илмии хуҷандии АУ ҶТ (аз с.2005). Каримов муҳаққиқи барҷастаи соҳаи физика ва механикаи полимерҳо, бунёдгузори самти нави илмии "Кинетикаи вайроншавии полимерҳои шуозада" мебошад. Муаллифи 25 китоб ва 400 асари илмӣ, ки дар ҷумҳурӣ ва хориҷа ба нашр расидаанд. 1 Тадқиқоти илмиаш ба ҳалли масъалаҳои илмию амалии консепсияи кинетикии мустаҳкамӣ ва масъалаҳои мустаҳкамии радиатсионии полимерҳо бахшида шудааст. Дар давраи роҳбарии Каримов дар Донишгоҳи давлатии Хуҷанд якчанд кафедра ва факултаҳо, аз қабили иқтисодӣ, тиббӣ, техникӣ, филологияи ӯзбек, таърих, география ба фаъолият оғоз карданд, барои гузаштан ба усули таълими зина ба зина асос гузошта шуд. Таҳти роҳбарии Каримов чанд нафар рисолаҳои номзадӣ ва докторӣ ҳимоя намуданд. Вакили анҷумани -и омӯзгорони ҶТ ва анҷумани 1-уми коркунони маорифи халқи ИҶШС, анҷуманҳои ХХ-ХХ, Х-и ҲК Тоҷикистон, депутати шӯроҳои шаҳр, вилоят ва ШО Тоҷикистон (даъвати) интихоб шудааст. Соли 2000 ба узвияти "Рафоқати ҷаҳонии иттиҳоди заминдорӣ" (Канада) бо ҳуқуқи интихобӣ дар тамоми давраи мавҷудияти ин ташкилот пазируфта шуд. Соли 2001 бо қарори Шӯрои нашриёти Пажӯҳишгоҳи тарҷумаи ҳолии ИМА ҳамчун пешвои барҷаста дар соҳаи физикаи ҷисмҳои сахт ба нашри ёздаҳуми китоби "Маълумотномаи байналмилалии пешвоёни барҷаста" дохил шудааст. Ҷоизаҳо Барандаи Ҷоизаи ба номи Б.Ғафуров, бо нишони "Барои комёбиҳои шоиста дар соҳаи маълумоти олии ИҶШС", медали "Барои хидмати шоиста", медали ҷашнии "10-солагии Иҷлосияи Шӯрои Олии ҶТ" мукофотонида шудааст.
Фурқат Саид

Фурқати Саид (Саидов Фурқатулло Фатҳуллоевич; зод. 5 октябри 1967, деҳаи Қади Ҷӯйбор, ноҳияи Шаҳринав) — овозхон, мақомсаро 2, оҳангсоз ва мусиқидони тоҷик. Ҳунарпешаи шоистаи Тоҷикистон, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон 3, Ҳофизи халқии Ӯзбекистон 4. Зиндагинома Фурқати Саид соли 5 октябри соли 1967 дар деҳаи Қади Ҷӯйбори ноҳияи Шаҳринав ба дунё омадааст. Солҳои дар шуъбаи овозхонии анъанавӣ факултаи мусиқии тоҷикии Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода дониш омӯхтааст 5. Корнома Фаъолияти ҳунариашро аз соли 1992 ба сифати овозхон дар ансамбли "Ҷаҳоноро" оғоз намуда, солҳои ҳунарманди ансамбли "Дарё", сармуҳаррири идораи барномаҳои мусиқии Телевизиони Тоҷикистон ва аз соли 2007 то кунун ба ҳайси роҳбари бадеии ансамбли давлатии "Шашмақом" ба номи Фазлиддин Шаҳобови Кумитаи телевизион ва радиои Тоҷикистон кор мекунад. Таронаҳо Сурудҳои классикӣ ва халқиро хуб адо мекунад. "Ушшоқи Ҳисор", "Талқинчаи Сабо", "Мустазоди Рок", "Ушшоқи Хуқанд", "Савти Чоргоҳ" барин шохаҳои овозии "Шашмақом"-ро бо сабки хос суруда, ба хазинаи Радиои тоҷик ворид сохтааст. Мусаннифи чандин суруд, аз қабили "Зиндагӣ", "Эй Ватан", "Соҳибдилон", "Риштаи умр", "Ҳасрати дил", "Эй ёраки ҷон", "Интизорӣ", "Ба дӯст", "Дигар аст", "Ёди ту кунам", "Бекасӣ", "Сирри пинҳон", "Худо расид", "Эй санам", "Гули себ", "Танҳоӣ", "Бинои ишқ", "Шоми фироқ", "Масти шароб", "Ғарибӣ", "Шабнами гулҳо", "Риштаи ҷон", "Дил меравад", "Эй парӣ", "Янгамо", "Мутриби ишқ", "Шаби боронӣ", "Дили мо" ва ғайра мебошад 6. Маҷмӯъаи чанде аз оҳангҳояш бо номҳои "Мутриби ишқ" ва "Навои андалеб" ба нашр расидаст. Сафарҳои ҳунарӣ Ба кишварҳои Русия, Эрон, Озарбойҷон, Имороти Муттаҳидаи Қазоқистон ва Амрико сафари ҳунарӣ намудааст. Иштирокдори ҷашнвораи байналмилалии Шашмақом (Ню-Йорк, 2016) ва Фестивали байналмилалии Шашмақом (Конибодом, 2017) аст 5. Доварӣ дар "Навоҳанг" Фурқати Саид ба унвони довар дар фасли чаҳоруми мусобиқаи "Навоҳанг"- телевизиюни "2"-и Эрон дар поёни соли 2023 дар канори Ориф Ҷаъфарӣ ва Шоҳрасул Қосимӣ ҳузур дошт 7. Ҷоизаҳо Бо медали "Хидмати шоиста" 5, унвони ифтихории "Ҳунарпешаи шоистаи Тоҷикистон" 6 ва унвони ифтихории "Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон" 3 қадр шудааст.
Шавкат Саидов

Шавкат Саидов (Саидов Шавкат Норқузиевич, тахаллус Шавкат Симо 1; зод. 16 марти 1970, деҳаи Ҷавкандак, ноҳияи Ӯротеппа) — рӯзноманигор, нависанда, шоир ва ҳуқуқдони тоҷик, Мушовири давлатии дараҷаи. Зиндагинома Шавкат Саидов 16 марти соли 1970 дар деҳаи Ҷавкандаки шаҳри Истаравшан таваллуд шудааст. Солҳои факултаи журналистикаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ва солҳои факултаи ҳуқуқшиносии Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистонро хатм кардааст. Дар солҳои дар сафи Қувваҳои мусаллаҳи Иттиҳоди Шӯравӣ (Маҷористон) хидмат кардааст Корнома Шавкат Саидов аз январи соли 2022 ҳуқуқшиноси ҶДММ "Ободии Пойтахт" мебошад. Вакилӣ Вакили Маҷлиси вакили халқ солҳои ва вакили Маҷлиси вакилони халқи ноҳияҳои Фирдавсӣ ва Исмоили Сомонии шаҳри Душанбе Осор.
Шариф Саид

Шариф Саид (Шариф Саидов июни 1954, ноҳияи Балҷувон) — раиси Палатаи савдо ва саноати Ҷумҳурии Тоҷикистон Зиндагинома Шариф Саид 4 июни соли 1954 дар ноҳияи Балҷувон ба дунё омадааст. Хатмкардаи факултаи иқтисоди Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон 1. Корнома Фаъолияти кориашро соли 1971 оғоз кардааст. Вай ҳамчун иқтисоддон, сардори пойгоҳ, директори идораи омодагӣ кор кардааст. Соли 1989 раиси иттифоқи матлуботи ноҳияи Бохтар шуд. Соли 1993 муовини аввали раиси раёсати "Тоҷикпотребсоюз" таъйин шуд. Соли 1996 намояндаи ваколатдори ҳукумати Душанбе дар шаҳрдорӣ ва ҳукумати Маскав шуд. 16 октябри соли 2003 дар анҷумани Палатаи савдо ва саноати Ҷумҳурии Тоҷикистон раис интихоб шуд. Моҳи июли 2005 — Раиси Бахши миллии Шӯрои тиҷоратии Созмони Ҳамкории Шанхай (СҲШ).
Саидраҳмон Саидов

Саидраҳмон Саидов (зод. 22 декабри 1944, ноҳияи Варзоб) — адабиётшинос, номзади илмҳои филология, дотсент, профессор Зиндагинома Солҳои дар шуъбаи забон ва адабиёти тоҷики факултети таъриху филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко таҳсил кардааст. Солҳои дар сафҳои Артиши Шӯравӣ хидмат кардааст. Солҳои муаллими фанни адабиёт ва директори мактаби 8-солаи 121 ноҳияи Варзоб, аспирант, лаборанти калон, муаллими калони кафедраи адабиёти тоҷики донишгоҳи омӯзгорӣ буд. Ҳамзамон ҳамчун муовини декани факултети забон ва адабиёт ва декани шуъбаи ғоибонаи факултети номбурда кор кардааст. Солҳои вазифаи декани факултети забон ва адабиёти Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣро ба уҳда дошт. Аз соли 2005 муовини декани факултети филологияи тоҷик оид ба корҳои илмӣ ва мудири кафедраи адабиёти тоҷики Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ мебошад. Оид ба жанри Абулқосим Лоҳутӣ ҳамчун адиби бачагон корҳои илмӣ бурдааст. Муаллифи зиёда аз 200 асару мақолаҳои илмӣ, илмию методӣ, илмию оммавӣ ва дастурҳои таълимӣ мебошад. Бо роҳбарии ӯ якчанд нафарон рисолаҳои номзадии худро дифоъ намудаанд. Бо нишони сарисинагии "Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон", ифтихорномаҳои Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон ва донишгоҳи омӯзгорӣ мукофотонида шудааст. Осор Адабиёти қадим, Д., 1998, 2005; Адабиёти Юнону Рими бостон, Д., 1998, 2007; Корҳои санҷишӣ аз таърихи адабиёти тоҷики асрҳои І-, І-І ва ибтидои асри ХХ, Д., 2004; Корҳои санҷишӣ аз муқаддимаи адабиётшиносӣ ва адабиёти шифоҳии халқи тоҷик. Қисми 1, Д., 2005; Назмшиносӣ (дастури таълимӣ), Д., 2007; Абдусалом Деҳотӣ — адиби бачагон, Д., 2009; Тафсири шеър, моҳият ва асолати он, Д., 2009; Лоҳутӣ — тарҷумони асарҳои бачагона Чанд мулоҳизаи адабӣ (Маҷмӯаи илмӣ), Д., 1974; Мулоҳизаҳо роҷеъ ба тарҷумаи як афсонаи Пушкин Образ ва маҳорат (Маҷмӯаи илмӣ), Д., 1977; Назари устод Айнӣ ба санъат ва наоварӣ Образ ва маҳорат (Маҷмӯаи илмӣ), Д., 1979; Таълими "Ҳамсафарон"-и Лоҳутӣ дар синфи 6 Мактаби советӣ, 1990, 6; Баҳорияҳои Пайрав Паёми донишгоҳи омӯзгорӣ, 9, Д.,.
Ҷамила Суҳбатуллоевна Саидова

Аълочии маорифи Тоҷикистон Ҷамила Суҳбатуллоевна Саидова (01.02.1959, ш. Душанбе) — муаллими забони тоҷикӣ, номзади илмҳои филология. "Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон" Зиндагинома Ҷамила Саидова солҳои 1976-1980 донишҷӯи факултети филологияи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, солҳои 1980– 1984 мудири кабинет ва ассистенти кафедраи забони тоҷикии донишкадаи мазкур, 1984–1991 инструктори шуъбаи таблиғот ва ташвиқоти н. Октябри (имрӯза И. Сомонӣ) ш. Душанбе буд. Аз соли 1993 ҳамчун омӯзгори калони кафедраи умумидонишгоҳии забони тоҷикӣ ва солҳои 2014-2017 мудири кафедраи номбурдаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ буд. Оид ба мавзуи "Диалектизмҳо ва хусусиятҳои услубии онҳо дар асарҳои А. Самад" рисолаи номзадӣ ҳимоя карда, ба ҳайси дотсенти кафедра фаъолият дорад. Бо нишони сарисинагии "Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон" ва Ифтихорномаҳои Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфароз карда шудааст. Пайвандҳо Энсиклопедияи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ.
Ҷамила Самадовна Саидова

Ҷамила Саидова 23 октябри соли 1965 дар ноҳияи Восеъ таваллуд шудааст. Маълумоташ олӣ, соли 1988 Донишгоҳи аграрии Тоҷикистонро бо ихтисоси агроном-олим хатм кардааст. Фаъолияти кориашро соли 1988 ба ҳайси агроном - энтомологи хоҷагии ба номи А.Синои ноҳияи Восеъ оғоз намуда, баъд дар вазифаҳои мудири шуъбаи Институти боғпарварию сабзавоткорӣ, мутахассиси кишоварзии ташкилоти байналмилалии "Ҳайати шафқат", котиби илмии Институти боғпарварию сабзавоткории Академияи илмҳои ҷумҳурӣ кор кардааст. Аз моҳи январи соли 2012 дар вазифаи муовини Вазири кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият менамояд. Оиладор, соҳиби 1 фарзанд мебошад. Ба рӯйхати номзадҳо ба вакилӣ ба Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати панҷум аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ аз ҳисоби аъзои Ҳизби халқии демократии Тоҷикистон пешбари шуда буд.
Саидон (деҳа, н. Ҳисор)

Саидон — деҳа дар ҷамоати деҳоти Алмосӣи ноҳияи Ҳисор. Аз Саидон то маркази ҷамоат 5 км, то маркази ноҳия 30 км. Аҳолиаш 1137 нафар, тоҷикон.
Саидон (деҳа, н. Роғун)

Саидон — деҳа дар ҷамоати деҳоти Сичароғи ноҳияи Роғун. Аз Саидон то маркази ҷамоат 6 км, то маркази ноҳия 41 км. Аҳолиаш 180 нафар, тоҷикон.
Саидолим Комилҷон Саидмирзо

Саидолим Комилҷон Саидмирзо (10.05.1968, д. Падроғи н. Масчо) — адабиётшинос, номзади илмҳои филология. Зиндагинома Саидолим Комилҷон Саидмирзо хатмкардаи факултети забон ва адабиёти тоҷики Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ. Аспиранти кафедраи адабиёти ДДОТ, омӯзгори кафедраи забонҳои Академияи Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон, нозири калони шуъбаи кадрҳои Академияи ВКД ҶТ, ходими калони илмии шуъбаи илм ва табъу нашри Академияи ВКД ҶТ (2000-2004, сардори шуъбаи ташкилӣилмӣ ва табъу нашри Академияи ВКД ҶТ, мудири кафедраи забонҳои Академияи Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ноиби ректори ДИТ ба номи Имоми Аъзам-Абуҳанифа оид ба тарбия, ноиби ректори Донишкадаи исломии Тоҷикистон ба номи Имоми Аъзам Абӯҳанифа оид ба илм ва робитаҳои хориҷӣ. Аз соли 2017 инҷониб дар вазифаи омӯзгори калони кафедраи назария ва амалияи забоншиносии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ аст. Осор.
Саидраҳмон Сулаймонов

Сайидраҳмон Сулаймонӣ — забоншинос, доктори илми филологӣ, профессор, Арбоби илм ва техникаи Тоҷикистон. Зиндагинома Хатмкардаи шуъбаи арабии факултаи таърих ва филологияи Донишкадаи давлатии Тоҷикистон) ва дар Ҷумҳурии Ироқ. Ҷоизаву ҷоизаҳо Осор Тарҷумаҳои илмӣ аз арабӣ ба забони тоҷикӣ: Осори Ибни Сино:.
Сайидои Насафӣ

Сайидои Насафӣ — шоири форс-тоҷик. Зиндагинома Саййидои Насафӣ дар соли 1637 дар шаҳраки Насаф таваллуд шуда буд. Ӯ аз хурдӣ истеъдоди хуби шеърг ӯйи дошт. Аз ҳамин сабаб падараш Миробид фарзандашро ба шаҳри Бухоро барои илмомӯзӣ фиристод. Муаллифи девони ғазалиёт ва "Баҳориёт" мебошад. Дар ашъораш норозигӣ аз сатҳи иҷтимоияш бисёр во мехӯрад. Ғазалҳои ишқии бисёре низ сурудааст. Намунае аз эҷодиёти ӯ: Сайидо Насафӣ бузургтарин шоири асри ва ибтидои асри Х -и тоҷик аст. Соли таваллудаш маълум нест. Ачдоди ӯ аз Насаф (Қаршӣ) буда, вале худаш дар Бухоро дар оилаи ҳунарманди камбизоат ба дунё омадааст. Зиндагии Сайидо Насафӣ дар аиёми ҷавонӣ ниҳоят душвор ва пурмашаққат гузаштааст. Вай дар Бухоро ба таҳсил шурӯъ карда, дар яке аз ҳуҷраҳои мадрасаи Лаби Ҳавзи Нодир Девонбегӣ маскан гирифта, то охири умр дар он ҷо зиндагӣ кард. Ҳангоми таҳсил ба омӯзиши илмҳои фалсафа, ахлоқ, мусиқӣ, бадеъ машғул шудааст. Зиндагии Сайидо Насафӣ ҳангоми таҳсил дар мадраса ва солҳои аввали хатми он нисбатан осудаҳолона мегузашт, зеро он вақт дӯстони ҳунармандаш ба ӯ ёрии моддӣ мерасонданд. Маҳорати адабии ӯ дар ҳамин давра такмил ёфта, беҳтарин осори дилпазиру пурмазмунаш дар ҳамин айём офарида шудаанд. Ашъораш дар байни мардум паҳн гардида, ҳамчун шоири тавоно ном баровард. Сайидо Насафӣ шоири касбӣ гардид, вале ин боиси аз байн рафтани некуаҳволии ӯ шуд. Сайидо Насафӣ ба сабаби бенавоӣ ва мӯҳтоҷӣ мехост, ки бо кумаки соҳибдавлате ба "ному нон" соҳиб шавад. Ва ӯ бо баъзе амалдорони давлати робита пайдо карда, дар суҳбату маҷлисҳои онҳо иштирок мекунад. Сайидо Насафӣ бо ҳокими Самарқанд Раҳимбой робита дошта, аз ӯ кумаки моддӣ дидааст. Чунон ки аз тазкираи Малеҳо маълум мешавад, Сайидо Насафӣ бо даъвати Раҳимбой ду бор ба Самарқанд рафта, зимнан, бо шоирону фозилони он ҷо ҳамсуҳбат гаштааст. Вале мансабдорони мазкур он соҳибдавлатони суханшиносу ҳунарпарвар набуданд, ки шоир меҷӯст. Аз ин ҷост, ки Сайидо Насафӣ қарор медиҳад, аз арбобони давлат "дасти матлаб" -и худро кӯтаҳ кунад ва аз дари онҳо пояшро канад. Сайидо Насафӣ низ мисли бисёр аҳли илму адаби он замон аз тангии рӯзгор ба андешаи сафари Ҳиндустон афтод. Вале аз сабаби дил канда натавонистан аз ватан ва ҳамчунин фаро расидани пирӣ ба Ҳинд сафар накард. Беқадрии шеъру шоирӣ дар назди ҳукуматдорон Сайидоро дар айёми пирӣ ба гӯшанишинт водор кард. Вале гӯшанишинии ӯ маънии мардумгурезиро надошт. Шоир фақат бо табақаи ҳукумрон қатъи робита намуда, ба гӯшаи қаноат нишаст. Сайидо Насафӣ дар гӯшанишинӣ аз ризқу рӯзии "таваккалӣ" тадриҷан канда шуд ва шоир бе маблағ ва воситаи рӯзгузаронӣ монд. Аз тарафи дигар Сайидо Насафӣ аз ҳаёти хилватнишинии худ дилгир шуда буд, аз шавқи зиндагӣ ва иштиёқи дидори дӯстон, ба гуфти худаш "дилаш даруни сина метапид". Зеро Сайидо шоири зиндадил буд, бо ҳаёт ва аҳли ҷамъият пайванди зич дошт. Инак, шоир қарор медиҳад, ки гӯшанишиниро тарк карда, ба сӯи "бозор" равад, яъне ба ҷӯши зиндагӣ ворид шавад: Тибқи ахбори "Убайдуллонома" маълум мешавад, ки Сайидои Насафӣ соли 1707 ҳанӯз зинда буда, ҳамон сол дар мадҳи Убайдуллохон қасидае гуфтааст. Муаллифи ин.
Сайидшариф Муаммоӣ

Сайидшариф Муаммоӣ — шоир ва муаммосарои форс-тоҷик. Зиндагинома Дар муаммосозӣ ба дараҷаи устодӣ расида буд. Ӯ дар фаннии муамою якчанд китобу рисолаҳо аз қабили "Асрору-ш-Шариф", "Маҷмаъу-л-қавоид", "Рисолаи Шариф" (манзума), "Туҳфату-ш-Шариф" ва "Иҳому-ш-Шариф" таълиф кардааст.