Duygularınızı paylaşın,diyor ses.Ee,Marla,söyle bakalım elma sever misin?Duygularınızı sonuna kadar paylaşın.Bana bak Marla,çık git buradan.Çık git.Çık git.Marla gözlerini suratıma dikiyor.Gözleri kahverengi.Kulak memeleri küpe delikleriyle dolu,ama kulakları küpesiz.Çatlak dudaklarının üstünde pul pul kalkmış ölü deriler var.Kendinizi bırakın ve ağlayın.''Sen de ölmüyorsun'',diyor Marla.Çevremiz birbirine yaslanmış hıçkıran çiftlerle dolu.''Beni ele verirsen,''diyor Marla,''ben de seni ele veririm.''O zaman haftayı bölüşelim,diyorum.Kemik hastalığı,beyin parazitleri ve verem Marla'nın olsun.Ben de erbezi kanserini,kan parazitlerini ve organik bunamayı alayım..''Kalın bağırsak kanseri ne olacak'',diyor Marla.Kız dersini iyi çalışmış.Bağırsak kanserini bölüşürüz.Ayın birinci ve dördüncü pazarını o alır.''Hayır,''diyor Marla.Hayır,o hepsini istiyor.Kanserleri parazitleri.Marla'nın gözleri kısılıyor.Kendini bu kadar harikulade hissedeceğini hayal bile etmezmiş.Gerçekten yaşadığını hissediyormuş.Cildi düzelmekteymiş.Hayatı boyunca hiç ölü birini görmemişmiş.Eskiden hayat anlamsızmış,çünkü elinde hayatı karşılaştıracağı bir şey yokmuş.Ama şimdi ölüm varmış;ölüm,kayıp ve acı.Gözyaşları,titremeler,dehşet ve pişmanlık.Şimdi,hepimizi bekleyen sonu bildiği için,Marla hayatının her anını hissedebiliyormuş.Hayır,Marla hiçbir grubu bırakmayacakmış.''Hayatı eskisi gibi yaşamaya niyetim yok,''diyor Marla.''kendimi iyi hissetmek için bir cenaze evinde çalışıyordum,SIrF NeFeS ALıP VeRMekte OLuŞuma sevinmek için.Kendi alanımda iş bulamamışım,derdimdi sanki.''O zaman cenazecine geri dön,diyorum.''Cenazeler bunu yanında hiçbir şey,''diyor Marla.''Cenazeler soyut törenlerden başka bir şey değil.Burada ölümün ne olduğunu gerçekten anlıyorsun.''Etrafımızdaki çiftler gözyaşlarını siliyor,burunlarını çekiyor,birbirlerinin omzunu sıvazlıyor ve kendilerini koyveriyorlar.İkimiz birden gelemeyiz,diyorum ona.''O zaman gelme.''Buna ihtiyacım var.''O zaman cenazelere git.''Bizden başka herkes birbirinden ayrılmış,kapanış duası için el ele tutuşuyor.Marla'yı serbest bırakıyorum.''Buraya ne zamandır geliyorsun?''kapanış duası.İki senedir.Dua halkasındaki adamlardan biri elimi tutuyor.Bir başkası Marla'nın elini tutuyor.Bu dualar başladığında genellikle soluklarım sıklaşır.Allahım,bizi koru.Allahım koru bizi,öfkede ve korkuda.''İki sene mi?''diye fısıldıyor Marla,başını hafifçe eğerek.Allahım koru bizi,kolla bizi.İki sene içinde,beni farketmiş olabilecek kim varsa ya ölmüş,yada iyileşip bir daha hiç gelmemiştir.Bize yardım et,bize yardım et.''Peki,''diyor Marla,''peki tamam,erbezi kanseri senin olsun.''Koca Bob,kafamdan aşağı salla sümük ağlayan o tombalak gövde.Teşekkürler.Bizi kaderimize ulaştır.Bizi huzura kavuştur.''boş ver,önemli değil.''İşte MaRLa'yla böyle tanıştım..........