Çingeneler Zamanı ve Arizona Dream gibi şapka çıkartılacak filmlerden sonra böyle bir filmin ciddi anlamda hayalkırıklığı yarattığını belirtmeliyim. Filmin zaten en başından itibaren geçen bir saatin asıl anlatılan hikayeyle doğrudan bir bağlantısı yok.Gerçekten film bitince o ilk bir saatin neden izlediğini sorguluyor insan.Süregiden bir dağınıklık,birbiriyle ilgisiz sahneler ortalığa saçılmış gibi,toparlanamıyor,sadede gel Kusturica diye bağırası geliyor insanın.Bunun dışında her bir sahneye komedi unsuru katmak için Kusturicanın adeta kastığını görmek zor değil. Filmin başları (yani takrar ilk bir saate döndüm.Bakın nasıl dağınık yazıyorum,filmin etkisi benim yoruma da yansıdı iyi mi?) zaten film değil belgesel gibi çünkü insanlardan çok hayvanlara rol verilmiş kapıyı kıran ayılar falan vs.. Netice itibariyle Kusturicanın kendini ,hem de gittikçe zayıflayarak tekrar ettiğini görmek,üzücü.