Seyrettiğim en kötü filmler listesinde ilk sıraları zorlayan bir film . Bazı arkadaşlar filmin toplum eleştirisi yaptığından ve psikolojik bir derinliği olduğundan söz etmişler. Belki doğru olabilir fakat işleniş öylesine kötü ki tahammül sınırlarını zorluyor . Şiddetin meşrulaştırılması ve bunu sinema diliyle gerçekleştirmek bir çok kişiyi rahatsız etse de şayet bu başarılırsa yönetmenin dehası ve sinemanın ne kadar güçlü bir silah olabileceği fikri güçlendirilmiş olur . Bu mesaj kaygısı taşıyan izleyiciler için şiddeti yada toplumun normlarına aykırı gelen durumları özendirdiğinden ötürü bir tehdit olarak kabul edilebilir. Ama benim bu filmi eleştirirken böyle bir kaygımda yok. Zaten bence sanatın her dalı için eser mesajı ile değil , niteliği , bizde uyandırdığı etki ile değerlendirilmelidir. Film bunların dışında medyaya da saldırmıyor değil fakat bunu öylesine inandırıcılıktan uzak yapıyor ki seyrederken böylesine kötü bir film yaptığı için ben Oliver Stone adına utandım . Garip ve tuhaf bir dürtü ile bu rezaleti görmemek için filmi kapatmak istedim . Seyirciyi aptal yerine koyan(Mesajı gözümüze sokarak) ve eline yüzüne bulaştırdığı mesaj kaygısı ile medya eleştirisini de ayaklar altına alan komik , çocukça ,sahte ve basit bir filmdi.Son olarak Tarantino’nun kendi senaryosunu böylesine gerçeklikten koparıp komik bir film haline getiren Oliver Stone ile kanlı bıçaklı olduğunu ve bir daha hiçbir filmde ortak çalışmama kararı aldığını da küçük bir not olarak düşürmek isterim. Tarantino’dan ötürü gözü kapalı bu filme hayranlık duyanlar tekrar düşünsünler ... Puanı : 1/10