Митраизам

во митреумот во Каробург. Извештаите за суровоста на царот Комод ја опишуваат неговата забава со донесувањето на митраични искушенија за иницијација во убиствена форма. До крајот на 3 век, донесените судења се чини дека биле строго намалени, бидејќи "измачувачките јами“ биле поплочени. Приемот во заедницата се вршел со ракување со патер, исто како што Митра и Сол се ракувале. Така, иницијантите се нарекувале синдексиои (оние што ги обединува ракувањето). Терминот се користи во натпис на Профицентиј и го исмејува Фирмик Матернус во De errore profanarum religionum, христијанско дело кое го напаѓа паганството. Во стар Иран, ракување со десна рака било традиционален начин на склучување договор или означување на некое свечено разбирање меѓу две страни. Жените биле исклучени од мистериите на Митра. Што се однесува до мажите, не се чини дека е потребна минимална возраст и да се примаат деца. Јазикот што се користел во ритуалите бил грчки, измешан со некои формули на персиски (секако неразбирлив за мнозинството верници). Потоа, латинскиот јазик се воведувал постепено. Главниот обред на митрајската религија се чини дека бил ритуален банкет, кој можеби имал некои сличности (по својот надворешен изглед) со Евхаристијата на христијанството, или поточно со агапе- оброк. Наводно, храната што се нудела за време на банкетот било леб и вода но сепак, археолошките откритија покажуваат дека тоа можеби било и месо од жртвуваните животни и либерации на вино, или можеби леб и вино, како во христијанскиот обред. Оваа церемонија се славела во централниот дел на митреумот, во која две клупи паралелно нудат доволно простор за легнување на верниците, според римскиот обичај. "Гавраните“( Коракс ) ја служеле светата храна. Другите обреди биле поврзани со церемонијата на иницирање. Секое ниво на иницијација одговара на некој ритуал. Благодарение на Тертулијан, го знаеме обредот на започнувањето на нивото "Војник"( Милји ) : кандидатот е "воведен" (Веројатно со потопување), обележан со врело железо и конечно тестиран со "обред на круната". === Потеклото . === Во Ахеменидска Персија официјална религија била зороастризмот, што претпоставува постоење на бог поважен од другите, Ахура Мазда . Тоа е единственото божество споменето во зачуваните натписи од времето на Дариј I (521-485 п.н.е.). Сепак, во Суса има зачуван натпис од времето на Артаксеркс Втори (404-358 п.н.е.), во која Митра е насликан заедно со Ахура Мазда и божицата наречена Анахита. За Франц Кумонт постои врска помеѓу овој персиски Митра, неговите индиско-ирански претходници и оној мистериозен култ на Римската Империја. Во кралствата на Партија и Понт, голем број кралеви го носеле името Митридат, што може да биде етимолошки поврзано со Митра : првично Митрадат или, датум Митра на персиски јазик значи , даден од Митра. Зборот дат или тат значи “да се даде“ (како амертат, на авестиски кој станува амордад на персиски и значи бесмртен или оној кој добива вечен живот). Најраната референца за култот на Митра во грчко-римската историографија се наоѓа во делото на историчарот Плутарх, кој споменува дека пиратите на Киликија, поранешни војници на Митридат VI, славеле тајни обреди во врска со Митра во 67 година п.н.е === Историски контекст: Источните религии во Рим === Индоиранскиот култ на Митра е меѓу култовите увезени од Исток, "последниот дојден на римската сцена “, по фригискиот култ Кибела (божица на Мала Азија, во денешна Турција, исто така наречен Голема божица на "Магна Матер“) и култот на Египет на Серапис и Изида кои биле широко распространети во Рим, како и пошироко во многу провинции на Римската Империја. Култот на Изида навлегол - како што било случај и со митраизмот - во Галија, во Германија, во Белгија. Сепак, според Л. Брикол, додека Кибела и Изида биле добредојдени во римското јавно обожавање и "интегрирани“ во официјалната религија, Митра од властите на Империјата се сметал за егзотично божество и не можел да се интегрира. Ова е случај и со Сабазиос (фригиски или тракиски бог) и Доликенус (анадолски бог, на денешна Турција) во периодот на принципатот (првите три века по Христа.) === Почетоците на римскиот митраизам === За потеклото и ширењето на Тајните се дискутирало интензивно меѓу научниците кои имаат радикално различни ставови за овие прашања. Според Клаус, мистериите на Митра се практикувале до 1 век. Според Уланси, најраните докази за митрајските мистерии се во средината на 1 век п.н.е. Историчарот Плутарх вели дека во 67 г. п.н.е. пиратите од Киликија (провинција на југоисточниот брег на Мала Азија) практикувале "тајни обреди“ на Митра. Сепак, според Даниелс, не е јасно дали нешто од ова се однесува на потеклото на мистериите. Уникатните подземни храмови или митреуми се појавуваат одеднаш во археологијата во последниот квартал на 1 век од нашата ера. === Митраизмот во Римската Империја === Легионерите кои работеле на источните граници на Империјата се веројатно оние кои го вовеле митраизмот во Римското Царство. Најраните физички докази за култот на Митра датираат од 71 и 72 година од христијанската ера : ова се натписи направени од римски војници од гарнизонот Карнунтум, во провинцијата Горна Панонија, веројатно отидени на исток, како дел од воените походи против Партите и немирите во Ерусалим. Околу 80 година, римскиот автор Стациј ја спомнува сцената на тауроктонијата во својот Тебаид (I, 719-720). Плутарх, во Животот на Помпеја, појаснува дека култот на Митра бил познат уште во негово време. На крајот на 2 век митраизмот бил широко распространет во римската војска, како кај бирократите, трговците, па дури и меѓу робовите. Повеќето археолошки докази доаѓаат од германските граници на Империјата. Мали предмети за обожување поврзани со Митра биле откриени за време на ископувањата извршени на многу голема географска област (од Романија до Ѕидот на Адријан). Императорите од 3 век генерално биле заштитници на митраизмот: уште од времето на Комод, кој започнал да се поклонува, следбениците на митраизмот потекнувале од сите општествени класи. На крајот на 3 век функционирал синкретизам помеѓу митраизмот и одредени сончеви култови од источно потекло, кои се кристализирале во новата религија на Сол Инвиктус : "Непобедливото сонце". Оваа религија била официјализирана во Империјата во 274 година од страна на царот Аурелијан, кој подигнал во Рим прекрасен храм посветен на новото божество и создал тело на државно свештенство за да обезбеди богослужба (водачот се

Source: original