AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
Свобода (Хустскый район)

Свобода́, укр. Свобо́да; мад. Szvoboda - село в бывшом Межгорском районѣ (од року 2020 - Хустском) Закарпатской области Украины. == Сельска рада == Синевирсько-Полянська сільська рада укр. 90046, Закарпатська обл., Міжгірський р-н, с.Синевирська Поляна, 147 Тел. (03146)2-76-73 Ку сельской радѣ належать еще три села. Тоты суть: Берегы, Загорб, Синевирска Поляна. Оддалѣня сельской рады од села Свобода чинить 9 км. == История == Перва упоминка походить з року 1864 (Szloboda). Село взяло назву од потока, на берегах котрого было заложене (Слобода потокъ, Слободянска Рѣка, Слобода). В основѣ русинской назвы - слобода́ з вызнамом ‘колония’, ‘осада’. В чехословацкой добѣ перемѣнили назву на Свобода з вызнамом ‘вольность’, а в украинской добѣ тоту перемѣну перебрали. В Чехословацкой добѣ Свобода не мала статус села, административно была приселком Синевирской Поляны. == Днешность == Село в сучасности (2004) мать 81 газдовство и 239 обывательох. Державны инштитуции: зачаточна школа и фелчарско-акушерска станиця. В роках 2000-2003 збудовали перву православну церкву Преображения Господнього. В року 2018 ку селу первый раз протягли асфалтку од Синевирской Поляны. == Интересны факты == В року 1999 в резултатѣ небывалого снѣгопада од 8. фебруара 1999 до 6. марца 1999 дорога ку селу была непроѣздна, хоть каждый день на росчищѣню робили 40 людей. Ани пѣшо не мож было перейти за два тыжднѣ. == Жерела и одказы == Sebestyén Zsolt: Máramaros megye helységneveinek etimológiai szótára. Bessenyei könyvkiadó. Nyíregyháza, 2012. ISBN 978-615-5097-53-9 мад. Достал, Ярослав. Підкарпатська Русь (Закарпаття періоду Чехословацької республіки: 1919-1938). Ужгород, «Карпати», 2014. ISBN 978-966-671-374-5 укр. Тронько П. и др. (ред.) Історія міст і сіл України. Том 7. Закарпатська область. К. 1969. укр. Федака Сергій. Населені пункти і райони Закарпаття. Історично-географічний довідник. "Ліра". Ужгород, 2014. ISBN 978-617-596-158-2 укр. Свобода (Межгорскый район) (по украинскы). Верховна Рада Украины. [перевірено 2019-08-08]. Свобода (Межгорскый район) - информер (по украинскы). Weather in UA. 2025-04-28. [перевірено 2019-08-08]. На Міжгірщині капітально відремонтували дорогу районного значення «Синевирська Поляна - Свобода» (по украинскы) ((ФОТО)). Перший.com.ua. 2018-12-04. [перевірено 2019-08-09].

Source: original
Мудрость

Мудростёв ся звычайно розуміть згорнуте практічне розуміня о світови і чоловікови, разом суверенне і тактно скромне, што давать певно і рішіня і поступы. К мудрости повинно належыть розвага, скусеность і одступ о беспосереднїх імпулзів і условій. Людьскы громады єй высоко оцїнёвали, клали єй до пословіць, росповіданя і реліґійных списів а у велё културах ся бере як добродительство.. === Повязаны статї === Філозофія Книга мудрости === Література === F. L. Čelakovský, Mudrosloví národu slovanského ve příslovích: připojena je též sbírka prostonárodních českých pořekadel. Praha: LIKA KLUB, 2000 - 917 s. ISBN 80-86069-04-4 M. Fermine, Konfuciova moudrost. Praha: Portál, 2004 - 143 s. : obr. ISBN 80-7178-841-4 Knihy tajemství a moudrosti: mimobiblické židovské spisy: pseudoepigrafy. Díl 1. Praha: Vyšehrad, 1995 - 381 s. ISBN 80-7021-144-X J. A. Komenský, Moudrost starých Čechů. In: Dílo Jana Amose Komenského, sv. 1. Praha: Academia, 1969 - 414 s. Lexikon východní moudrosti: buddhismus, hinduismus, taoismus, zen. Olomouc : Votobia, 1996 - XI, 565 s. ISBN 80-7198-168-0 P. Law (vyd.), Moudrost Ježíšova. Kostelní Vydří: Karmelitánské nakladatelství, 1997 - 48 s. : ilustr. ISBN 80-7192-216-1 M. Merleau-Ponty, C. Lévi-Strauss, R. Barthes, Chvála moudrosti. Bratislava: Archa 1994 - 99 s. ISBN 80-7115-077-0 K. Neradová (vyd.), Komenský kontra Gracián: Pansofie prodromus aneb O pravé a plné moudrosti: Příruční orákulum aneb Umění moudrosti. Praha: Evropský literární klub, 2006 - 99, 134 s. : il. ; 16 cm ISBN 80-86316-67-X H. J. M. Nouwen, Chléb na cestu: deník moudrosti a víry. Kostelní Vydří: Karmelitánské nakladatelství, 2000 - 159 s. ISBN 80-7192-475-X J. J. Petuchowski, Kniha rabínské moudrosti: příběhy mistrů staré židovské tradice. Praha: Portál, 2003 - 148 s. ISBN 80-7178-691-8 E. Wiesel, Příběhy proti smutku: moudrost chasidských mistrů. Praha: Portál, 1998 - 240 s. ISBN 80-7178-259-9 === Референції === Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Moudrost на чеській Вікіпедії.

Source: original
Гыд (компютерный червак)

Гы́д авадь Уробо́рос - компютерный червак на операчнӯв сістемі Windows. == Информація == Изслідникы британьской фірмы BAE Systems Applied Intelligence зафіксовали у 2013-2014 роках шлюбовсаня уявленых припадкӯв подобенкы информаційных сістем приватных діл и державных установ Украйины компютерным черваком (из руткітом), якый они назвали «Гыд» (анґл. snake). Изслідникы из німицькой фірмы GData назвали сёго червака «уроборос», анґл. uroborus (також анґл. ouroborus - гадюка у ґрецькӯв міфолоґії, авадь анґл. sengoku и анґл. snark). На думаня изслідникӯв обох фірм, сись червак може быти споєный и быв сотвореный на основі червака Agent.BTZ, якый у 2008 році урази́в информаційны сістемы Централного Командованя ВС ЗША. == Назва == Даный пробник хыбливого програмного обезпечіня одержав разні назвы уд разных компаній, изокреме, вӯн изнамый ге: «Уроборос», анґл. uroborus, тоже анґл. ouroborus - гадюка у ґрецькӯв міфолоґії анґл. Sengoku и анґл. snark) анґл. Turla. == Удкликованя == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Змія (комп'ютерний хробак) на Украйиньскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).

Source: original
Перигелий

Перигелий, од гр. περί 'около', ήλιος 'сонце', найближа ку Сонцю точка орбиты небесного тѣла, обѣгаючого доокола Сонця. Одстояня перигелия од центра Сонця называть ся перигелийным одстояньом. Формов орбиты може быти еден зоз коничных перерѣзох: елипса, парабола або гипербола. Перигелий в просторѣ може ся перемѣщовати вод вплывом збурюючых гравитачных сил. Такы перемѣщѣня зафиксованы у найблизшой ку Сонцю планеты - Меркура, котры мож объяснити подля уточненого закона гравитации, выплываючого з общой теории релативиты. == Жерела и одказы == Климишина І.А., Корсунь А.О. (ред.) Астрономічний енциклопедичний словник - Львів : Голов. астроном. обсерваторія НАН України : Львів. нац. ун-т ім. Івана Франка, 2003. - 548 c. ISBN 966-613-263-X. Перигелий. //Большая Советская Энциклопедия

Source: original
Документ (історія)

Історічный документ є документ в котрім суть інформації о історічній подїї, о даякій історічній добі, о особі входячій до історічных дїй ці о даякім місцї в даякім часї. Найславнїшыма історічныма документами суть або опублікованы законы, або мелдованя о выгратых войнах ці другых успіхах володарїв і політічных держав. Їх выповідне значіня о жывотї людей в даякій добі або о способі функціонованя тогочасовой громады але бывать маленька. Про історіка суть зато общо інтереснїшы документы описуючі звычайны жывот чоловіка, соціалны одношіня, мыслїня, навыкы стравованя і подобны факты, з якых годен поскладати што найповнїшый образ даной добы і културы. == Референції == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Historický dokument на чеській Вікіпедії.

Source: original
Хорваты

Хорва́ты, хорв. Hrvati - южнославянскый народ, представителѣ котрого жиють переважно в Хорватии ай Боснии и Герцеговинѣ. == История и култура == Походжѣня Хорваты появляють ся на Балканском полуостровѣ в VI. сторочу. Поважуе ся, же их предкы сформовали ся яко племя в Прикарпатю (горный ток Днѣстра) в V. - VI. сторочах. Писемство Хорватске писемство основане на латинской графицѣ. Основу литературного языка чинить икавскый поддиалект штокавского диалекта, найвеце росширеного в Хорватии; иншы диалекты суть: в Австрии, Далмации, Истрии и на островах - чакавскый; в околици Загреба и Вараждина - кайкавскый. Диаспора Од 1880-х рокох зачала ся перва габа емиграции, друга и третя - по свѣтовых войнах, найновша- по роспадѣ Югославии. В сучасности около 3 000 000 особ популации жиють в диаспорах, з котрых найвекша в США: поважуе ся, же там суть 1 200 000 емигрантох и их потомкох. Култура Исторично и географично склали ся три етнографично шпецифичны области: Ядранска (Приморска), Динарска и Паннонска, меджи котрыма не екзистують тверды границѣ. Приморска култура дознала вплывы италианской, а Динарска и Паннонска - мадярской културы. Характерны занятя: в Паннонской области - зернове земледѣлство, овоцинарство, винарство, скотарство; в Динарской области - горске скотарство; в Приморской области - овоцинарство (субтропичны културы), винарство. Выразно шпецифичны знакы несуть хорватске чипкарство, горчарство, выробкы з дерева, метала и кожи, архитектура и планованя осад середоморского типа. == Жерела и одказы == Всемирная история в датах и событиях. Москва: ОАО Изд-во «Радуга», 2002 ISBN 5-05-005005-7 - Chronologie universelle/ Paris: Larousse, 1997 ISBN 03-521229-0 русс. Кашуба М.С.: Хорваты. //Народы и религии мира: Энциклопедия / Гл. ред. В. А. Тишков, Редкол.: О. Ю. Артемова, С. А. Арутюнов, А. Н. Кожановский и др. - М.: Большая Российская энциклопедия, 1999. - 928 с: ил. ISBN 5-85270-155-6 Сс. 600-603. русс. Мартынова М. Ю. ХОРВАТЫ // Большая российская энциклопедия. Том 34. Москва, 2017, сс. 164-165 Хорваты (по русскы). Большая российская энциклопедия. 2004. [перевірено 2020-01-14].

Source: original
Нострадамус

Нострадамус, властным именом Мишел де Нострдам (* 14. децембер 1503, Сен-Реми-де-Прованс, Франция - † 2. юл 1566, Салон-де-Прованс) - французскый дохтор, астролог и поет, широко познатый своима предповѣдями будучности. == Биография == Року 1518 иде до Авиньона, намѣряючи учити ся так званый тривиум - грамматику, реторику и логику, а пак квадривиум - геометрию, аритметику, музыку и астрологию. Уж року 1519 там пришла чума, и мусѣв лишити науку, але намѣрив стати ся дохтором и зачав гледати жерела, студовати лѣчебны ростины и способы. Од року 1529 студуе медицину на универзитѣ Монпелье. В часѣ студий там ся доставать до конфликту з поводу острых выречень о профессорах и свого интереса о заказану тогды фармацевтику. Ишло аж о выказаня з универзиты. Року 1534 зыскуе докторат и одтогды ся именуе на латинскый способ: Nostradamus. Первый раз добыв собѣ славу вынаходливым хоснованьем лѣков и новых лѣчебных поступов при чумовых морах в роках 1545-1547. Року 1547 в Салон-де-Прованс оженив ся з богатов вдовов Аннов Понсард, з котров мав шестеро дѣтей: три дѣвкы и три сына. Его дом в том городѣ, в котром он и умер, заховав ся доднесь. Его слава дошла до краля и зыскав у него приязень. Року 1560 достав Нострадамус пост кралевского дохтора од Карла IX. == Пророцтва == Первое пророцтво, зробив Нострадамус року 1538, коли стрѣтив монаха зо стадом свинь и ословив го "Ваша Святость". Тот монах быв Феличе Перетти (1521-1590), а року 1585 зостав выбраный на Папу и взяв имя Сикстус V. Другое пророцтво Нострадамуса збыло ся еще за его живота: "Младый лев побѣдить старого на боевом поли в особном двобою. Пропихне му очи в золотой клѣтцѣ, двѣ раны нараз, а пак умре крутов смертьов." За рок до смерти краля Генриха II. Нострадамус му межи иншым писав: О рок позднѣйше краль умер од двоитой раны одломками копии, котра ся зломила при ударѣ о кралёвы бронѣ и пропихла му раз чоло, а другый раз око. По смерти краля пророцтво Нострадамуса зачали розумѣти, и принесло му еще векшу славу. Пророцтва Нострадамуса много раз перевыдавали ся и трактовали ся. Астрологы и ясновиды и днесь находять пророцтва Нострадамуса цѣнным жерелом про свою профессию. Католицка Церковь року 1781 засудила пророцтва Нострадамуса. Официална наука поважуе тоты пророцтва за обычайный прояв середновѣкой мистикы и бабонства. Первым наремным критиком Нострадамуса быв уже его учитель, дохтор Скалигер, котрый твердив, же тоты пророцтва суть купов лжи и выгадок. Изгодя слово "нострадамус" стало ся высмѣшным апеллативом зо значѣньем: ворожиль, маг, астролог.) == Одказы == [Обкладка первого выданя Пророцтв] [Апеллатив "нострадамус" во французском словнику] == Жерела == Fekete Sándor Pál: Nostradamus titokzatos könyve: A Próféciák. Média Kiadó, 1991. ISBN 963-7905-14-6 Leroy, Edgar. Nostradamus: Ses origines, sa vie, son oeuvre. Jeanne Laffitte. 1993. ISBN 978-2-86276-231-9 Петров В., Разумов И. Датировка катренов Нострадамуса и акварелей Потерянной книги. Издательство Д.Стрельбицкого, 2015.

Source: original
Атлетік Клуб

Атлетик Клуб Билбао - е испанскый фотбаловый клуб зоз резиденциов в Билбау в краю Баскох в Испании. == История == Клуб основаный року 1898. Клуб быв еден из трех членох-закладательох Первой Лигы (Primera División), два другы - Реал Мадрид и Барцелона. == Позиция == Клуб никда не одпав од высшой дивизии, выграв Лигу восемь раз, и е четвертый в истории лиги. В клубе тыж грать една из найуспѣшнѣйшых женскых дружин в Испании, котра выграла пять шампионаты Первой Лигы Жен (Primera División Femenina). == Одказы == Официалный сайт (баск.) (исп.) (англ.) (фр.)

Source: original
Німицька инвазия у Люксембурґ

Німицька инвазия у Люксембурґ - воєнная операція Вооруженых сил Тритёго Рейха по захватови території Люксембурґа; составна часть Французькой кампанії у 1940 рокови. == До во̄йны == У яри 1940 рока начали ся роботы выбудованя ряда блокпостӯв на выходнӯв граници Люксембурґа и Німицька. Укріпленя, знамы ге лінія Шустера, у основі были учинены из сталі и бетона. По звекшіню числа люксембурзькых вӯйськ на німицькӯм гатарови 9 мая 1940 року укріпленя лінії Шустера были демонтованы. == Хӯд инвазиї == У 6:35 рана 10 мая 1940 року німицькый Вермахт, начав єдночасно инвазию на територію Люксембурґа, Нидерландӯв и Белґії по плану операції «Ґелб». Почти ниякого одпора на території Люксембурґа німцям не было дано. У 8:00 рана у Люксембурґ зашли французькі вӯйська - 3. кавалерійска дивізія, 1. бриґада, спагы и танкова рота. Єднако, через пару годин французькі вӯйська лишили Люксембурґ, не вступив у бої против німцю̄в. За динь німці окуповали крайну. Файта монарха и управа утікли у Францию. Німицькі вӯйська скоро прӯйшли по території крайны и уйшли ид границям из Белґіёв, на наступаня на Францию. == Удкликованя == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Немецкое вторжение в Люксембург на Російськӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).

Source: original
Принстонска универзита

Принстонска универзита, англ. Princeton University, лат. Universitas Princetoniensis - четверта найстарша универзита в Споеных Штатах Америцкых, една з восьмох елитных универзит США, што суть познаты як Давна Восѣмка або Блющова лига. == История == Закладена в року 1746 в Елизабет, Ню Джерзи яко Коледж провинции Ню Джерзи, в року 1756 пересунула ся до Принстона, а од року 1896 коледж достав статус универзиты. == Штруктура == В року 2013 в штруктурѣ универзиты были 34 фа­кул­ты, 75 инштитуты и цен­тры, 6 колед­жѣ, Шко­ла сполоченскых и ме­джи­народных одношѣнь Вудро Вил­со­н ( од року 1930), Шко­ла ин­же­нер­ных и ужитковых на­ук (1875), Шко­ла ар­хи­тек­ту­ры (1919), Умѣлецкый му­зей (1882), Библиотека Гарви Файр­сто­уна, 10 шпе­циа­лных биб­лио­тек, ре­гио­нал­ный те­атер Мак­кар­те­ра (1930). == Интересны факты == Од року 1902 ректором быв Томас Вудро Вилсон, будучый Президент США. До року 1969 на Принстонской универзитѣ не могли ся учити жены. == Жерела и одказы == Принстонский университет // Большая российская энциклопедия. Том 27. Москва, 2015, стр. 511-512 [1][2] Princeton University (по англицкы) (официалный сайт). [перевірено 2020-01-28].

Source: original
Сонцестояня

Сонцесто́яня, синонимы: сонцезворóт, слункóви преóбрат (бачванске) солнцеворóт (давноруске), солсти́ций (латинске solsticium) - астрономична подѣя, коли Сонце над горизонтом в полудне досягне максималну (влѣтѣ) або минималну (взимѣ) вышку. == В астрономии == Лѣтня и зимушна точкы сонцестояня Понеже земна ось нахылена односно еклиптикы о 23,5° (приблизно) Сонце бывать раз в року в зенитѣ на зворотнику Рака (точка лѣтнього сонцестояня), а другый раз - на зворотнику Козорога (точка зимушного сонцестояня), котры мають приблизно тоту географичну широкость на сѣвер и на юг од земного екватора. Перва точка досягать ся 20-21. юна, друга - 21-22. децембра. Тоты точкы поважують зачатком лѣта и зимы. Часова неточность спричинена тым, же тропичный рок и рок григорианского календаря суть не цѣлком еднакы, а тыж суть нерегуларности в руху Землѣ. Етимология и обсервация Кедь в указаный час будеме даколькы днѣ по собѣ позоровати, як высоко подниме ся Сонце в полудне (углова величина), увидиме, же вышка каждый день росте, пак на день-два стане, аж наконець зачне малѣти. Од того станя в кулминачной точцѣ походить назва сонцестояня. Около 21. юна в середных широкостях сѣверной полукулѣ день найдовжый, а около 21. децембра - найкуртшый (на южной полукули обернено). == В обрядах == Около точок сонцестояня находять ся свята Рождества Христова (взимѣ) и Рождество Иоанна Крестителя, Ивандень/Яна, Русаля (влѣтѣ). == Жерела и одказы == Климишин І.А., Корсунь А.О. (ред.) Астрономічний енциклопедичний словник - Львів : Голов. астроном. обсерваторія НАН України : Львів. нац. ун-т ім. Івана Франка, 2003. - 548 c. ISBN 966-613-263-X укр. Климишин І.А., Корсунь А.О. (2003). Сонцестояння, с. 431 (по украинскы) (PDF). Львів. нац. ун-т ім. Івана Франка. [перевірено 2019-12-25]. Жаров В. Е.: Солнцестояние. // Большая российская энциклопедия. Том 30. Москва, 2015, с. 660. [1][2]русс. ЭСБЕ/Солнцестояния //Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона, т. XXXa (1900): Слюз - София Палеолог, с. 779/ [3] русс.

Source: original
Слёзы

Слё́зы, Слёза́ (лат. lacrima) - жыдкӯсть, уроблена слёзными желізами на змочованя и ухаріня поверхности ока. == Слёзоотворіня == При реві путёви всасованя и самотёка слёзы стікавут у нӯс, так ся отворявуть смолі, тым ся объяснят ош чоловік годен пудтягати смолі при реваню. Иппен слёзы ся отворявуть при роздражіню ока авадь кідь вас "про́тягне" (уд слова Про̄тяг), слёзоотворіня годно ити уд 3-5 минут (даколи и менше) до многых го̄дин. == Удкликованя == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Слеза на Російськӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).

Source: original
Мала етіка

Мала етіка (укр. Мала етика) - книжка україньского філософа і оратора Миколы Овчарова. Опублікована в 2024 році. == Зміст == Мала етіка - філософско-етична праца Миколы Овчарова, котра розкрывать вічны етічны вопросы, такы як добро і зло, щастя, свобода, почливость ку собі і другым. Окрем того, автор обертать ся ку сучасным етічным выкликам, такым як толерантность, фемінізм, раціоналне споживаня, а тыж представлять етікет в діловім і особистім спілкованю, правила діґіталной комунікації і справованя в громадскых містах. Кажда глава кінчить ся даскількома порадами і етічныма вправами, котры поможуть чітателю вдосконалити етічны аспекты в каждоденнім жывоті. Книжка дає можливость задумати ся над складныма вопросами, котры не мають єднозначных одповідей, але їх обговоріня є ключом ку проґресу і розвою. Цільом книжкы є підпора взаємодії чоловіка на основах почливости із собов, сполочностьов, природов і Всесвітом - жебы досягнути гармонію і щастя. == Жерела и одказы == Офіційна страниця у Facebook

Source: original
Иван Фирцак “Кротон”

Иван Фирцак “Кротон”, * 28. юл 1899, Бѣлкы, Мадярске кральовство - † 10. новембер 1970, Бѣлкы, Украина - шпортовець, циркусовый артиста. == Шпортова и циркусова чинность == Од зачатку 1920-х рокох выступовав в Празѣ яко пасовач тяжкой вагы, двигач куль, боксер, циркусовый артиста. Участнив ся в указовых суперѣнях в 64 державах свѣта, в том числе и яко тореадор в Испании. В тых выступлѣнях фурт быв найлѣпшый, завойовав множество наград. Од кральовны Великой Британии достав за оцѣнѣня честный борецкый пояс, манджеты и декоративну гелму, инкрустовану драгоцѣнныма камѣнями. В старшом вѣку працовав тыж шпортовым инштруктором, выховав цѣлый ряд шпортовцьох в тяжкой атлетицѣ. Интересны факты Подля основных жерел: 1899 - родив ся яко десята дѣтина в родинѣ середнього селянина 1919 - одыйшов до Прагы за роботов, зачав яко неквалификованый фабричный роботник 1922 - шампион Чехословакии з тяжкой атлетикы, по часѣ тыж з вольного бою 1928 - в часѣ туры в США достав титул наймоцнѣйшого чоловѣка Землѣ 1930 - в Лондонѣ выграв бой з шампионом Англии, в резултатѣ чого тот закончив самогубством, а обожателѣ английского шампиона проломили Кротонови голову 1970 - умер од раны, котру достав в Лондонѣ == Оцѣнѣня == В совѣтской добѣ “Кротон” быв в немилости, понеже его сын быв засудженый як участник ОУН. Але по смерти тота немилость была забыта и, напротив, о “Кротонѣ” зачали выдавати книгы, ширити легенды и небылицѣ. В добѣ независимой Украины героизация “Кротона” еще набрала на силѣ, были одкрыты «новы факты», написаны новы статьи и книгы, накрученый филм. В Бѣлках на домѣ, де жив, установлена памятна табла, а в центрѣ села 26. юла 2009 сяточно быв отвореный памятник. == Жерела и одказы == Федак В. В.: Фірцак Іван //Енциклопедія Закарпаття. Визначні особи ХХ століття. Закарпатський осередок НТШ. Під наук. ред. Довганича О.Д. - Ужгород: «Гражда», 2007 - 400 c. ISBN 978-966-8924-33-0 укр. Поп Д.: Фирцак Иван //Иван Поп: Энциклопедия Подкарпатской Руси. Ужгород: Изд-во В.Падяка, 2001. 431 с. ISBN 966-7838-23-4 русс. Закарпатець Іван Фірцак - він же "Іван Сила", найсильніший у світі (по украинскы). 2014-12-14. [перевірено 2019-12-10]. "про нього вигадували різні небилиці" Олександр Рудченко (2018-07-28). Фірцак. Легенда батярської вдачі (по украинскы) (ФОТО). УКРІНФОРМ. [перевірено 2019-12-11]. Василь Шкіря (2014-11-24). Як силач Фірцак став Кротоном? (по украинскы). karpatnews.in.ua. [перевірено 2019-12-10]. "Про Івана Фірцака із Білок написано багато. Першу пробу і найбільш вдалу, як на мене, зробив відомий письменник і журналіст Антон Копинець... Про всесвітньо відомого силача український письменник Василь Басараб написав роман «Ломикамінь», намагався відтворити його славне життя і Василь Гаджега, і Андрій Савко, і Олександр Гаврош."

Source: original
Михаил Михалина

Михаил Михалина (*15. марец 1924, Порошково, Подкарпатска Русь, Чехословакия- †30. август 1998, Ужгород, Украина) - вызнамный шпортовець Подкарпатской Руси, Мадярщины и Украины, заслуженый майстер шпорта СССР. Фотбалову карьеру зачав во клубѣ ШК Русь (1937), успѣшно выступав за тот клуб в майстровствѣ Мадярщины (1943-1944), по войнѣ бавяч, а неодовго капитан дружины Динамо (Киев) (1949-1955), од року 1955 тренер дружин Спартак (Ужгород), Спартак (Ивано-Франковск), Буковина (Чорновцѣ), предсѣдник федерации фотбала Закарпатской области. == Хронология фотбаловой карьеры == Михаил (Михайлович) Михалина зачав фотбалову карьеру яко 13-рочный юниор в ужгородском клубѣ ШК Русь, понад 15 рокы бавив в командах высшой лигы, а в другой половцѣ живота занимав ся тренерсков роботов и быв организатором шпорта: 1938-1940 в резервѣ ШК Русь; 1941-1944 в основной дружинѣ ШК Русь; 1945 Динамо (Ужгород); 1945 шампион Украины в 1. повоенной Спартакиадѣ в репрезентации Закарпатя; 1945-1948 Спартак (Ужгород); 1949-1956 Динамо (Киев), в роках 1952-1934 капитан дружины, заграв 108 мечи, в року 1954 держатель погара СССР; 1954 в репрезентации СССР выступовав в Норвегии, Мадярщинѣ. == Тренерска и организаторска робота == 1956-1990 на тренерской роботѣ; 1977-1983, 1991-1995 предсѣдник федерации фотбала Закарпатской области. == Честь памяти == Як честь памяти вызнамного шпортовця, в Ужгородѣ каждорочно одбывать ся юниорскый фотбаловый турнир. == Жерела и одказы == Гаджега В. М.: Михалина Михайло Михайлович. //Енциклопедія Закарпаття. Визначні особи ХХ століття. Закарпатський осередок НТШ. Під наук. ред. Довганича О.Д. «Гражда». Ужгород, 2007, сс. 217-218. ISBN 978-966-8924-33-0 Поп, И. Энциклопедия Подкарпатской Руси. Ужгород: Изд-во В.Падяка, 2001. 431 с. ISBN 966-7838-23-4

Source: original