Болно

па наваму. Население од болнско потекло има во Ресен и многу други македонски градови, европски и прекуокеански земји. Дека во Болно имало активен живот во долг историски период, зборуваат, повеќето црковни градби: главната селска црква "Св. Атанасиј“ била обновена 1846 година, малата црква "Св. Никола“ 1826 година но се претпоставува дека е стара и над 400 години. Црквата "Св. Наум“ изградена во месноста Макла во знак на почит кон големиот просветител Наум кој на овие простори обавувал просветна дејност уште пред 1100 година (X век). Според преданија исто така во оклолината на село Болно постоела црквата "Св. Петка“, имало црква "Св. Варвара“ во месноста Ливачка Шума и постоењето на манастир во горниот тек на реката Манастирка по што и реката веројатно го добила името. Во XIX век, Болно било наполно македонско село во нахијата Горна Преспа во Битолската каза на Отоманското Царство. Селото Болно има дадено значен придонес во илинденскиот период и НОБ. Во времето на Илинденското востание од 1903 година село Болно било реонско средиште и од тука бил организиоран напад од повеќе селски чети, на чело со војводата Славејко Арсов на градот Ресен. Во НОБ во 1941 година, жители на селото Болно се вклучиле во Народноослободитлната борба, како најголем јунак од овој временски период се истакнал Мите Богоевски кој дал голем придонес за ослободувањето на селото па и цела Преспа, загинувајќи на 12 септември 1942 во местото викано Болнска Корија, во придружба со својот соборец Стив Наумов. Други жители на Болно кои загинале во НОВ се: Илија Богоевски, Христо Герасоски, Борис Источки, Пере Источки, Христо Србиновски и Панде Црноевски. == Стопанство == Атарот се протега на планината Галичица, па затоа зафаќа голем простор од 30 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.245,1 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 435,4 ха, а на пасиштата 114,3 ха. Селото има полјоделско-шумарска функција. == Население == Според статистиката на Васил К’нчов ("Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Болно живееле 500 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, ("La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Болно имало 640 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија. На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Болно се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 117 куќи. Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 600 Македонци. Болно е средно по големина село, но со променување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 600 жители, додека во 1994 година живееле 289 жители, македонско население. Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 103 домаќинства и 237 жители, од кои 234 Македонци, 1 Србин и 2 останати. Според последниот попис од 2021 година, во селото Болно живееле 195 жители, од кои 191 Македонец и 4 лица без податоци. Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години: Извор за 1900 г.: Македонија. Етнографија и статистика.; за 1905 г.: La Macédoine et sa Population Chrétienne.; за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.; за 2021 г.: Државен завод за статистика на РМ. === Родови === Болно е македонско село. Родови во Болно се: Боглевци, Буљаковци, Боримечковци, Герасовци, Истожани (доселени од некогашното село Исток), Јаневци, Маџаровци, Манчевци, Милевци, Наумовци, Нечовци, Поповци, Савевци, Старковци, Србиновци, Суклевци, Толевци, Трајановци (Павлевци) и Шамбаровци. Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се: Староседелци: Старковци (8 к.), Булаковци (4 к.), Шамбаровци со Ристевци, Наумовци и Ѓоршевци (23 к.), Нечовци (7 к.), Савевци (1 к.), Маџаровци со Веловци (5 к.), Манчевци (8 к.), Србиновци (5 к.), Богојовци (12 к.) и Милевци (5 к.) Доселеници: Трајановци со Павлевци и Боримечковци (12 к.) доселени се одамна од селото Плаќе кај Охрид; Поповци (13 к.) доселени се одамна од селото Гопеш кај Битола; Суклевци (8 к.) доселени се одамна од селото Златари; Толевци (5 к.) доселени се од селото Свиништа кај Охрид; Истожани (6 к.) доселени се од селото Исток; Дамулевци или Цветковци (1 к.) доселени се од селото Лева Река. == Општествени установи == ПОУ "Мите Богоевски“ - основно училиште кое е огранок на ОУ "Мите Богоевски“ од Ресен. === Избирачко место === Во селото постои избирачкото место бр. 1624 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Петрино. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 204 гласачи. == Културни и природни знаменитости == Цркви Црква "Св. Атанасиј“ - главната селска црква, целосно реновирана во 2008 година Црква "Св. Наум Охридски“ - манастирска црква, реновирана 2000 - 2003 година Црква "Св. Никола“ - најнова црква, обновена во 2008 година Музеи и други спомен обележја Спомен куќа на Мите Богоевски - родната куќа на Мите Богоевски која се наоѓа во северниот дел на селото Спомен плоча на загинатите борци од Болно - поставена во 1951 година на куќата на Мите Богоевски Спомен плоча на првоборецот Христо Герасовски - Бучко Паркови Парк и детско игралиште - место за разонода кое се наоѓа во средиштето на селото Археолошки наоѓалишта Селиште - населба и топилница од среден век Глабок Дол - осамен наод од доцноантичко време Катуниште - населба од римско време == Редовни настани == По повод загинувањето на Мите Богоевски и во негова чест, секоја година во селото на 12 септември е одржувана културно уметничка програма. == Личности == Митруш Нанчев Герасовски - македонски револуционер од ВМОРО. Петре Апостоловски - македонски револуционер од ВМОРО. Коста Ристов Боримечковски - македонски револуционер од ВМОРО. Никола Митров Манчевски - македонски револуционер од ВМОРО. Ефтим Трајчев Поповски - македонски револуционер од ВМОРО. Мите Богоевски (31 октомври 1918 - 12 септември 1942) - партизан, револуционер, народен херој на Македонија, поет. Илија Богоевски - партизан Христо Герасоски - партизан Борис Источки - партизан Пере Источки - партизан Христо Србиновски - партизан Панде Црноевски - партизан == Култура и спорт == ФК Илинден, а теренот на кој играл клубот се вика Грбавица, е изграден 1983/4 година. Фудбалот во

Source: original