AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
27. апріль

27. апріль - 117. день рока (118. в переступнім роцї) в ґреґоріаньскім календарю. До кінце рока оставать 248 днїв. == Подѣи == 1849 - Александер Духновіч быв арештованый і ескортованый до Кошыць. Причінов было выданя пару книг на русиньскім языку. 1936 - Министерство школства Чехословацкой републикы в Празѣ схвалило проект заложѣня гимназии про Русинох в Пряшовѣ. 1964 - Гелена Вондрачкова выграла конкурз Глядаме новы таланты зоз спѣванками, з чим зачала ся ей карьера спѣвачкы. 1992 - заникла Социалистична Федеративна Република Югославия. 1992 - Сербия и Чорногория створили новый штат под назвов Союзна Република Югославия (СРЮ). == Умерли == 1521 - Фернан Магеллан, мореплавець в испанскых службах

Source: original
Азтецка империя

Азтецка империя - могутна троита уния, створена азтецкыма городами-державами Теночтитлан, Тешкоко и Тлакопан, нанутившыма свое панованя сосѣдным племенам на територии днешного Середного и Южного Мексика в роках 1428 - 1521. == География == Азтекскы городы-державы были положены в плодной долинѣ зоз плохов 6500 км2 на широкой горской высочинѣ, де теперь лежить главный город Мексика. Долина надморской вышкы 2300 м и е зо всѣх бокох обступлена горами вулканичной природы, сягаючыма до вышкы 5000 м. В добѣ азтецкой империи в серединѣ долины была група звязаных озер з найвекшым з них озером Тешкоко. == Державне зряджѣня == Азтеци были бойовый и смѣлый народ и свою владу росширили на сосѣдны племена од Атлантичного до Тихого океана. Держава представляла собов конфедерацию. По смерти або онеспособлѣню императора, нового выберала старшинска рада з четырьох особ высокого рода змеджи его кровных сородникох. Императору належали законотворны функции, а на помочь му была тайна державна рада. Припадну самоволю и тиранство императора стримовав найвысшый суд, котрый быв цѣлком независимый. Окремы суды были про споры малженскы, войсковы и рабовластництва. Збераня даней на потребы императора и державы было функциев войска. == Култура и вѣрованя == Азтеци вѣровали в едного бога сотворителя свѣта (Таотл), 13 главных и 200 меншых богох, котры суть ему на помочи. Оборонцьом народа быв страшный бог войны Уицилопочтли, котрому приносили людскы жертвы. Писмо Азтекох было гиероглифичне, мали школы, де ся учили будучы попы главны предметы: математику, астрономию, историю и богословие. Календарь Азтекох мав 18 мѣсяци по 20 днѣ и 5 переступных днѣ. Мали розвите земледѣлство, банництво, выробу судин з глины и дерева. Доднесь захранили ся остатки их скулптур и ритуалных будов. == Жерела и одказы == Révai nagy lexikona. 1-21. köt. Révai Testvérek Irodalmi Intézet Részvénytársaság, Budapest. 1911-1935. Ацтеки. //Энциклопедия «Кругосвет»

Source: original
Шерпове

Шерпове, самоназвов шарxомбо - народ в Непалу (100 000 особ) тай Индии (15 000 особ). Подля списованя 2011 в Непалу число Шерпох было 112 946 особ. == Ареал == Жиють на границѣ зоз Тибетом во высокогорю компактныма групами: в долинах Ликху-Кхола, Кхимти-Кхола до верхного току рѣкы Сун-Коси, в долинѣ Инукху-Кхола и на сѣверовосток от долины Катманду, даколько окремых сел лежить по рѣцѣ Арун, колония екзистуе в Дарджилингу (Индия). == Етногенеза и етноним == Поважуе ся, же мигровали зоз Тибета в XVI. сторочу. Етноним Шерпа, або Шарва, што ближе ку высловности, означать “восточны люде” в языку Тибетян, так и самоназва, до котрой входить зложка шар, што в языку Тибетян означать“восток”. == Занятя == Традичны занятя - земледѣлство и горске скотарство. Културы: пшениця, ярець, кромплѣ, татарка. Файты быдла: овцѣ, якы, дзо (мѣшанка яка и быка). Торгують зоз быдлом, вовнов, маслом, твердым сыром. Ремесла: ткацтво, лозоплетѣня, древорѣзба. Од XX. стороча велика часть добрѣ зароблять як носичѣ и проводырѣ, в алпинистичных експедициях, а тыж як властникы новых, по европскы зарядженых готелох про туристы и алпинисты. Хоть Шерпы генетично адаптованы про высокогорскы выправы, до того часу они не лѣзали на околичны верхы, поважуючи их за бывалище Богох. Теперь, коли алпинистика стала ся их средством заробку, они и дале мають глубокый решпект ку горам и усилують ся удержати чужинцьох од знечестованя и засмѣчованя гор, од забиваня звѣрины и спальованя смѣтя, што по их представам може накликати гнѣв Богох. == Жерела и одказы == Бобылёва О. Н.: Шерпа //Народы и религии мира: Энциклопедия / Гл. ред. В. А. Тишков, Редкол.: О. Ю. Артемова, С. А. Арутюнов, А. Н. Кожановский и др. - М.: Большая Российская энциклопедия, 1999. - 928 с: ил. ISBN 5-85270-155-6 С. 642. National Population and Housing Census 2011 (PDF, page 144). [перевірено 2019-07-24]. Sherpa people. Encyclopaedia Britannica. [перевірено 2019-07-25].

Source: original
Богаревиця

Богаре́виця (мад. Falucska) (укр. Богаревиця) (чис. Bogarevice, Bogarovice) (рум. Boharevîțea) - село у Берегӯвськӯм районови (бывшый Иршавскый район), Закарпатьской области, Украйины. == Історія == На выход уд Богаревици, у 1,5 кілометрох уд нёго, на невысокому горбови - пӯзднёпалеотичні стоянкы. Село первый раз ся споминать у 1412 році. == Реліґія == Храм Рождества Прст. Богородици. У 1840-1915 роках село Богаревиця, у реліґіозному планови было філіёв Камяньского. За 30 рокӯв (1879-1900. рокы) вірникӯв села Богаревиця и Камяньскоє духовно шорив греко-католицькый священик Емерік Дудиньскый, а из 1900-1910 ёго сын Иван Дудиньскый Два дзвоны для церкви улив Ф. Еґрі у 1921 тай 1924 роках (послідньый подарили Андрій Русин тай ёго жона Марія Плега). Маймалый дзвӯн зробили на пряшӯвськӯв ливарни у 1808 році. Товды же записали леґенду за стародавньый дзвӯн, што го подарила кийӯвська княгыня Настя и якый хранив ся у деривлянӯв церкви. Пуд час татарьскых набігӯв ёго закопали у землю. Кӯнь пастуха случайно заціпив ся за дзвӯн, и так го найшли. Люди принесли тот дзвӯн у село. Вӯн быв из стрібра и мав двоякый окрас. Коли було сонячно, дзвін виглядав жовтим, а у хмарну погоду - синьым. У Перву світову во̄йну дзвӯі знищили. Ися леґенда лягла у основу поемы Василя Пачовського «Сріберный дзвӯн», удкӯть происходить поетична назва Пудкарпатя - Срібна Земля. "Настин дзвӯн" Леґенд за силу церковного дзвона на Пудкарпатю, собственно, ге и по цілых Карпатох є много. Миже инным, другу назву Пудкарпатя - «Сріберна Земля» - приписувуть иппен ид леґенді за церковный дзвӯн. Дзвӯн тот за леґендов не простый, а «стріберный», удлитый у Киёвови у 1034 році и подареный дочков Ярослава Мудрого, Анастасіёв, жонов мадярьского краля Андраша І, Богаревицькӯв церкви, што на Иршавщині. Вӯн захищав село и цілый окрес уд всякых бід и нещасть. Кой напала монґоло-татарьска орда на наш край, сиріберный дзвӯн закопали у полёви, обы уберегти уд захватчикӯв. Но даже пуд зимлёв вӯн не знав покою и свойым гудіням попереджав за опасность, што надвигала ся. Потӯм пак го укопали и, ге свідітелствує історія, «Настин дзвӯн» за вікы служив народови и парадив церковну вышку у селі Богаревици. Но у 1917 році реквізоіали дзвӯн, увезли до Пожони, розбили и переплавили. == Обывательство == У селі на 2001 рӯк живе 512 людий, из них подля языка: == Туристичны міста == • на невысокому горбови - пӯзднёпалеолітичні стоянкы. - «Настин дзвӯн». У 1917 році реквізовали дзвӯн, увезли до Пожони тай розбили и переплавили. Ися леґенда лягла у основу поемы Василя Пачовського «Сріберный дзвӯв», удкӯть происходить поетична назва Пудкарпатя - Срібна Земля. • Храм Рождества прст. Богородици. == Удкликованя == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Богаревиця на Украйиньскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене). Погода в селі Архівовано 6 листопада 2016.

Source: original
1996

1996 рік подля ґреґоріаньского календаря - переступный рік, котрый ся зачінав у понедїлёк. То є 1996 рік нашого лїточіслїня, 996 рік 2. тысячроча, 96 рік XX. стороча, 6 рік 10-го десятьроча XX. стороча, 7 рік 1990-х років. == Уродили ся == 18. марец - Одисеас Елитис, грецкый поет, Нобелов лавреат. == Умерли == 15. януар - Анна Галгашова, людова писателька, фолклористка 3. апрѣль - Йосиф Архий, педагог, подкарпатскый поет. 29. май - Антонин Мркос, чешскый астроном. 23. децембер - Иван Парканий, русинскый патриот, министер ЧСР и губернатор Подкарпатской Руси. 30. децембер - Володимир Гошовскый, подкарпатскый музикант, фолклориста.

Source: original
Рафтинг

Рафтинг - шпорт, котрый ся складать зоз перемагань дружин на професионалных заводовых човнах. Кажда дружина мать од 4 до 6 члены, а суперить ся во трьох дисциплинах: слалому, англ. Slalom, спринту, англ. Sprint, и спущаню, англ. Downriver. Практикуе ся на рѣках 3. класы (подля меджинародной класификации). В октобру 2019 Меджинародна федерация рафтингу достала статус обсерватора в Свѣтовой Асоциации Меджинародных Шпортовых Федераций. == Жерела и одказы == Joseph Willis Jones. GAISF Council grants the IRF Observer Status (по англицкы). INTERNATIONAL RAFTING FEDERATION. [перевірено 2020-01-12]. == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Рафтинг на сербскій Вікіпедії.

Source: original
Микола Овчаров

Микола Михайлович Овчаров (*9. юла 1988, Одеса) - україньскый оратор, філмовый режісер і сценаріста. Прославив ся передовшыткым як закладатель Инштитута риторики імені Джона Кеннеді. == Жывотопис == Народив ся в м. Одесі. Учився в Київскій державній академії водного транспорту, Київскім народнім універзітеті културы. Робив з передныма державныма і громадскыма орґанізаціями. Автор книжкы «Майстер публичных выступлений» (2017, 2023) і выдань з етікы публичных выступлений. == Теорія арґументації == Микола Овчаров выділив основны три формы арґументації в сучасній риториці. Теоретична - научны факты, даны досліджінь, статістіка, аналітіка. Практична - практичный приклад зо свого або чуджого досвіду. Візуална - доказованя з хоснованьом знамых образів або подій. До каждого арґументу є три вымогы: авторітетность, унікалность, посиліня тезы другым арґументом. == Книги == 2017 - Майстер публичных выступлений. 2023 - Майстер публичных выступлений. Монохромне выданя. 2023 - Майстер публичных выступлений. Колорове выданя. 2024 - Мала етіка. 2024 - Доказова арґументация. == Філмы == 2019 - Чорна дїра == Жерела и одказы == Офіційна страниця у Facebook Канал на YouTube Микола Овчаров на сайті IMDb

Source: original
Футуризм

Футуризм, од лат. futurum будучность - авантгардны пруды в европском умѣню 10.-20. рокох XX. стороча, котры усиловали ся створити «умѣня будучности», выголошовали одмѣтаня традичной културы, ей моралных и артистичных цѣнностей, култивовали урбанизм, естетику великого города, машинной индустрии. Найповнѣйше ся реализовав в поезии и вытварном умѣню в Италии и России (1909-1921), хоть были адепты того руху аж и за границями Европы - в США, Японии, Аргентинѣ, Чиле. Вызнаный закладатель футуризму Филиппо Томмазо Маринетти быв автором термина и выступив з бомбастичным и агресивным манифестом футуризма в парижской Le Figaro 20. фебруара 1909. В литературѣ, усилуючи ся зробити язык интенсивнѣйшым, спущали ся до вулгарной лексикы, творили новы слова, обрубовали традичны, любили хосновати звуконаподобнѣня (в зберцѣ военной поезии Маринетти Zang tumb tumb имитуе звукы канонады), одыйти од нудной горизонталной типографикы. Маринетти остро критиковав сполоченство за «музейну» културу, главныма цѣнностями выголосив «енергию», «скорость», «силу», оспѣвовав агресию, национализм и войну. В року 1918 створив политичу партию футуристох, а в року 1919 прихылив ся ку фашистичному руху Бенито Муссолини. По установлѣню фашистичного режима футуризм став ся официалным напрямом умѣня, схваленым владов. Футуризм закончив свое ествованя по смерти Маринетти в 1944. Через его споѣня з фашизмом по Другой свѣтовой войнѣ футуризм не находив новых прихылникох. В СССР футуризм служив идеям Октобровой револуции, але з часом комунистичный режим став ся все веце нетерпимым ку тому, што поважовав за авантгардный формализм. == Жерела и одказы == Вяземцева А. Г.: Футуризм // Большая российская энциклопедия. Том 33. Москва, 2017, стр. 678-679. Верзия: 2018. Одчитане: 01.09.2020[1]русс. Прохоров А. М. (гл. ред.): Большой энциклопедический словарь - Москва: Советская энциклопедия, 1993. - 1630 с. ISBN 5-85270-015-0 русс. Сс. 1441-1442. Ревякина А. А.: Футуризм //Николюкин А. Н. (ред.): Литературная энциклопедия терминов и понятий - Институт научной информации по общественным наукам - Москва: НПК «Интелвак», 2001 ISBN 5-93264-026-X русс. Сс. 1157-1160. Futurism. Encyclopædia Britannica. December 05, 2019. [перевірено 2020-09-01]. англ.

Source: original
Традіції

Традіції (латиньскы traditio < tradere передавати) значіть передаваня, найчастїше міджіґенерачне передаваня познаня, способностей, обычаїв ці етікы в рамках културы або ґрупы. Слово ся не хоснує лем в єдиным значіню. Розуміть ся під ним: тото, што ся передавать (traditum); процес передаваня (tradendum); звыклости, конвенції, обычаї. == Понятя == Понятя традіція походить з латиньского понятя traditio, котрый выник споїнём trans (через) і dare (давати). Тому понятю одповідать ґрецьке слово παράδοσις (парадосіс).

Source: original
Копач

Копа́ч - обычно довгый, прямый кусок дерева, май часто без рӯсок и без листя. Иппен копачом мож раховати довгый прямый предмет из любого матеріала, валовшного сохраняти форму. Позад доступности є єдным из май древньых предметӯв быта чоловіка и приматӯв. Хосновали ся ге орудия труда, так и оружиє, и иппен при многых играх, у котрых исполнять функції шпортивного инвентаря авадь самі бавкы (у 2008 році копач быв включеный у число експонатӯв Націоналного зала славы бавок у ЗША). У усовершенствованому виді многі предметы дойшли и до нашых дню̄в. === Быт === Палочкы для іды Посох Рычаг Бота Частокол палиця ковбасы Селфі-тычка === Оружиє === Бо (посох) Булава Біґарь Піка Дубина Кӯл Фалака === Шпорт === Біта Кий Клюшка Лыжні палиці Турник === Култура === Чарӯвна паличка Копач исполнять у дикых народӯв ту роль у обрядах, яку у народӯв културных игрть жезл и во многых припадках є прототипом посліднёго. Уполномочение посрідством передачи копача (авадь жезла) стрічаеть ся у многых народӯв. У старинных німицькых законах и юридическых обычаях копач мав дакӯлько символическых значень, май часто усёго служила признаком власти и уполномочіня. == Иппен позерайте == Палочка-выручалочка Біґарь Паличка == Удкликованя == Grimm. Dentsche Rechtsaltet. - 1828 г., C. 133-137; Zeitschrift für Ethnologie, 1882-1884.

Source: original
Лондонска конференция (1945)

Лондонска конференция (1945) - закрыта встрѣча официалных представительох четырьох держав-побѣдниць в Другой свѣтовой войнѣ, котра ся одбывала од 26. юна по 8. августа 1945 и мала за цѣль приготовлѣня Нюрнбергского процеса против главных военных злочинцьох Нацистичной Германии. На той конференции оправнены представителѣ Великой Британии, СССР, США, Франции створили Меджинародный военный трибунал, и догварили ся о далшом поступованю, порядку организации, юрисдикции, принципах роботы трибунала, процесуалных гарантиях про обвиненых, што вшитко было выкладено в статутѣ трибунала. Лондонску догоду подписали Виллиам Аллен Джоуитт (лорд-канцеларь Великой британии), Иона Тимофеевич Никитченко (подпредсѣдатель Найвысшого суда СССР), Роберт Х. Джексон (член Найвысшого суда США), Робер Фалко (член Высшого касачного суда Франции) и другы участникы. == Литература == Нюрнбергский процесс. Сборник материалов в 8 томах. М: «Юридическая литература», 1987. Том 1. с. 75 Н. С. Лебедева. Подготовка Нюрнбергского процесса. М.: «Наука», 1975 == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Londoner Konferenz (Sommer 1945) на нїмецькій Вікіпедії.

Source: original
Звізда

Звізда є козмічный обєкт такой вагы, же в нїм загорїла термонуклеарна реакція. Звізды мають майже кулёвову форму, в котрій ся утримує ротація. == Звізда в міфолоґії == Появлїня мореплавства та рільництва запрічінило збожнёваня звізд. Уже в сиву давнину люди зєдинили ґрупы звізд в созвіздя тай дали їм назвы людей, быдел, рослин і річей. Немало назв созвіздей тай звізд повязано з давноґрецьков міфолоґіов. Александрійськы вчены в 3 ст. до н. е. привели в певну сістему уявлїня антічности о созвіздях, дали їм назвы, котры ся сокотили до нашого часу. Велика Медведіця повязана з міфом о Каллістови; Візничий - кучер Еномая Міртіл. Созвіздя Дївы повязане з міфом про нещастя дївкы Ікарія або з міфом про Астрею, што охабила землю. Созвіздя Геркулеса, Гіад, Делфіна ся односять до міфа о Аріонови або Діоніса й тірреньскых розбійників, відомы созвіздя Дракона - до Ладона, якых стеріг сад Гесперид, Змієносця - до Асклепія. Кассіопея, Цефей, Персей, Андромеда - ґрупа созвіздь, повязаных з міфом про Персея та Андромеды, Корабель Арго - з міфом про арґонавтів.

Source: original
Жерард Піке

Жерард Піке (кат. Gerard Piqué Bernabéu) - є шпанєльскый професіоналный фотбаліста, оборонець, грач ФК Барцелона, де играе под числом 3. == Ла Ліґа: 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2012-13, 2014-15, 2015-16 Шпанєльскы погар: 2008-09, 2011-12, 2014-15, 2015-16, 2016-17 Шпанєльскы суперпогар: 2009, 2010, 2011, 2013, 2016 Майстровска Ліґа УЕФЗ: 2008-09, 2010-11, 2014-15 Суперпогар УЕФЗ: 2009, 2015 === Шпанєлско === Майстровство світу: 2010 == Одказы == Сторона ФК Барцелона на int.soccerway.com

Source: original
Чечня

Чечня́ (Чече́ньска републі́ка; рос. Чечня, Чеченская Республика, чечен. Нохчийчоь, Нохчийн Республика) - є автономна републіка, часть Росії. На северовыходї сусїдить з Даґестаном, на югу з Ґрузіёв. Популація - 1 533 209 жытелїв, густота залюднїня - 94,81/км². == Історія == В року 1991 путьом военного переворота владу взяв Джохар Дудаєв, была выголошена република з официалнов назвов Чеченьска Република Ичкерѣя. В дорозѣ 21. апріля 1996 быв забитый. Року 1998 во внуторной политицѣ были пороблены значны перемѣны во створѣню «исламского штату». == Одказы == Строна

Source: original
Василь Габда

Василь Габда, * 11. юл 1925, Ужгород, Чехословакия - †22. август 2003, Ужгород Украина - малярь, театралный декоратор и педагог, представитель Подкарпатской школы малярства. == Биография == Учив ся в Ужгородской гимназии в (1935-1943), де перву науку малярства достав од Й Бокшая. Штудовав архитектуру в Будапештѣ (1944-1945), выштудовав Ужгородске умѣлецко-промыслове училище (1946), де його учителями были Й. Бокшай, А. Ерделий, Ф. Манайло. Працовав преподавательом училища (1947-1948) и декоратором музично-драматичного театра в Ужгородѣ. Габда - еден з основных представительох Подкарпатской школы малярства, майстер постимпресионистичного карпатского пейзажа. Його облюбены темы: лиричны крайовиды, рафиноване малярство тишины. Палета фарб спокойна, тепла и ясна, здержана переважно в синьо-зеленых ай лиловых тонах. Векшы персоналны выставкы: Ужгород (1985); в Словакии: Кошице (1985), Требишов (1995), Комарно (1999). Образы Габды суть представлены в галереях Украины, России, Побалтя, Мадярщины, Германии, Японии, Канады, США, Венезуелы. == Творба == Умѣлецкы титулы 1958 - член Сполку малярьох Украины 1980 - Заслуженый малярь Украины 1995 - лавреат областной награды Бокшая и Ерделия 2000 - Народный малярь Украины Выбране з образох серия «Минувшина Закарпаття» (1980); «На Гуцульщині» (1953), «Рання весна» (1968), «Волівеччина», «Ужгородський замок» (обадва - 1970), «Синя річка» (1972), «Осінні квіти» (1974), «Польові квіти», триптих «Пори року» (вшиткы - 1975), «Річка Уж» (1978), «Стара Верховина» (1979), «Старе дерево», «Осінь у Карпатах», «Казковий мотив» (вшиткы - 1981), «Тала вода» (1991), «Село Княгиня» (1993), «Осінні дерева» (1995), «27 лютого» (1996), «Соняшники» (1997), «Сині Карпати» (1998), «Ліс», «Село Кострино» (обидва - 2001). == Жерела и одказы == Михайло Капраль: Габда Василь //Енциклопедія історії та культури карпатських русинів. Укладачі Маґочій П. Р., Поп І. - Ужгород: Вид-во В. Падяка, 2010. - 856 c.+ХХХІІ с. ISBN 978-966-387-044-1 укр. С. 105. Юрченко-Микита О. В. (2006). Габда Василь Георгійович. //Енциклопедія Сучасної України. [перевірено 2020-07-19]. укр.

Source: original
Шимбарк (варминско-мазурскый)

Шимбарк, пол. Szymbark, нѣм. Schönberg - осада в Польщи, на Вармии-Мазурах, в повѣтѣ и гминѣ Илава. == Полога == Лежить в оддалѣню около 8 км на сѣверозапад од Илавы и 69 км на запад од воеводского центра Олштин, на сѣверном березѣ Шимбаркского озера. == История == Шимбарк спомянутый первый раз под роком 1378 як осада подзамкова. Замок XIV. стороча поставив католицкый чин Тевтонох яко резиденцию епископох. В далшых сторочах властникы замка ся мѣняли, найдовше то были роды фон Поленц и Финк фон Финкенштайн. В перипетиях Другой свѣтовой войны замок быв зруинованый. Днесь часточно рештаврованому замку заховали ся муры и 10 турнѣ (котрых было зачаточно 12). Подля старшого административного устрою Польщи, в роках 1975-1998 осада належала ку воеводству олштинскому. == Памятникы истории и природы == Готичный замок XIV. стороча Млин и деревяна хыжа XIX. стороча 210-рочный ясень и 200-рочны сосны == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Szymbark (województwo warmińsko-mazurskie) на польскій Вікіпедії.

Source: original
Графомания

Графома́ния, од грец. γράφω писати, зображовати + грец. μανία страсть, пасия, шал - надмѣрне усилованя ку многописательству, продукции литературы, ашпируючой на публикацию в литературных выданях, псевдонаучных елаборатох и тому подобного. Графоман годен продуковати «научны роботы» в областях, до которых ся не розумѣе, писати белетрию при повной абсенции всякых творчых здалостей и вызнаня од читателей. Написане графоманами звекша баналне, аж и збавлене смысла и негораздне обсягом. == Психологичны патологии == Графомания годна взникнути про розличны причины, еднов из найчастых звыкла быти, ачей, гиперкомпензация комплекса меншевартости, а порѣдко- перечутя надцѣнной аж маниакалной идеи стотожньованя себе с великым писательом. Даколи ся трафляють пациенты зоз синдромом Кандинского-Клерамбо, котры мусять, як они самы кажуть, вельо писати под вплывом якойсь то вонкашной силы. == Интересны факты == Геббелс, гирешный министер пропаганды третього райха в часѣ Другой свѣтовой войны написав на машинцѣ 15000 сторон доста тенденчных текстох, втайнѣ ся надѣючи, видав, на роль главного историографа той войны. Не мог ся застановити в своем писаню аж до конця колективного самогубства, доконченого въедно з женов и шѣстьма дѣтми. Нѣмецкый поет Фридрих Рюккерт под вплывом стреса од смерти своих дѣти в року 1834 написав цикл зоз 428 поезий, што было, очевидно, автотерапевтичным процесом. == Жерела и одказы == Жмуров В. А.: Графомания //Большая энциклопедия по психиатрии, 2-е изд. (online) Махов А. Е.: Графомания // Литературная энциклопедия терминов и понятий / Под ред. А. Н. Николюкина. - Институт научной информации по общественным наукам РАН: Интелвак, 2001. - Стб. 187 - 1596 с. - ISBN 5-93264-026-X.

Source: original
Ґвінея

Ґвіне́я (фр. Guinée), офіціално Република Ґвіне́я (фр. République de Guinée) - держава в Западнуй Африці на березі Атлантічного океану. Має границі из Ґвінейов Біссау, Сенеґалом, Малі, Кот-д’Івуаром, Ліберійов и Сієрров Леоне. Столиця Ґвінеї є Конакрі. Жителі сут збулша мусулмане (дас 85% населеня). Ґвінея має булше як 20 містных етнічных ґруп. Офіціалным языком є французькый. Економіка країны зависит майбулш уд земледілства и добываня мінералув. Ґвінея є другый у світі выробник боксіта, ид тому має богаті запасы діамантув и золота.

Source: original