AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
Вульховцѣ (Тячовскый район)

Вульхо́вцѣ, укр. Вільхівці - село в Тячовском районѣ Закарпатской области Украины. Административный центер Вульховецкой териториалной громады. == Полога == Село лежить в горской долинѣ, на правом березѣ Тересвы, за 20 км од районного центру и за 15 км од желѣзничной штации Тересва. == Териториална громада == Село было центром сельской рады, до котрой административно припадали села Вульховцѣ, Вульховцѣ-Лазы, Вульховчик, Добрянске, Ракове, Сасово. Од року 2015 тоты села входять до териториалной громады. Вільховецька громадаукр. 90542, Закарпатська обл., Тячівський р-н, с. Вільхівці, вул. Центральна, буд. 118 == История == Перва исторична споминка датована роком 1389 под назвов Ilhoba. Далшы: 1404: Ilhoch; 1406: Ilholcz; 1448: Ilholtz; 1725: Irholcz; 1808: Irholcz, Irhowec, Walchowec, Jalková; 1828: Irholcz, Wulychuwci, Jalowa. Мадярска доба В року 1910 село мало 3150 обывателѣ, з котрых были 2490 Русины, 548 Нѣмцѣ, 110 Мадяре. Найвекшы конфесийны громады: 2538 - грекокатолици, 591 - израелиты. До Трианона належало Тересвянскому округу Мараморошской жупы. В роках 1908-1912 из села до США, Франции и Белгии емигровали понад 50 особ. Чехословацка доба В року 1930 обывательство села числом 4085 особ складовали 3269 Русины, 774 Евреи, 20 Чехы и Словаци, 8 Мадяре, иншы -1, чужоземцѣ - 13; конфесийны громады: 2659 - православны, 598 - грекокатолици. Державны уряды: нотарскый, поштовый, жандарскый; школы: русинска (6 клас), чешска (2 класы). Церкви: грекокатолицка мурована Успѣня Пр. Богородицѣ, 1889; православна деревяна св. Тройцѣ, 1928 (згорѣла в 1962); православна деревяна Вознесѣня, 1923 (розобрана в 1950-х); православна деревяна св. Юрия, 1937 (перебудована на муровану в 1982). Доба УССР ся зачала 21. октобра 1944 выслободжѣньом од фашистичной окупации. В селѣ было створене земледѣлске дружство «Зоря комунизму», котрому припав готарь величинов 67 км2, 1300 голов маргы и 2400 овець. В селѣ быв соковый цех, середня школа, културный дом, библиотека, кино, фечарско-акушерскый пункт, породниця, купель, 10 продавалнѣ, дѣтска захоронка, поштовый уряд. == Вызнамны родаци == Александер Хира (1897-1983), Епископ Мукачовскый, Папскый прелат. ректор Ужгородской духовной семинарии. == Жерела и одказы == A történelmi Magyarország atlasza és adattára 1914. ISBN 963 85683 3 X. мад. Sebestyén Zsolt. //Máramaros megye helységneveinek etimológiai szótára. Nyíregyháza: Bessenyei könyvkiadó, 2012. Old. 61-62. ISBN 978-615-5097-53-9. мад. Достал, Ярослав. Vulchovce (Irhóc). //Підкарпатська Русь (Закарпаття періоду Чехословацької республіки: 1919-1938). Ужгород: Карпати, 2014. С. 240. ISBN 978-966-671-374-5. укр. Тронько П.Т. и др., ред.. Вільхівці. //Історія міст і сіл України. Закарпатська область. Київ, 1969. С. 644. укр.

Source: original
Трискунчік

Трискунчік (Acrocephalus schoenobaenus) є середнї великый вид співака з родины Sylviidae. == Опис == Росте до довжкы 11,5-13 цм, роспятя крыл мірять 17-21 цм а важыть 10-15 ґ. Мать бурый, тмаво флякастый хырбет і крыла, чорно калене тимя, світлый спід тїла а білаву надочну смужку. Ногы суть сивы. Обі поглавя суть такых самых фарб, молоды птахы мають тмавы флякы на груди. Самцї співають з вшелиякых вывысшеных місць або при лїтаню у вышцї дас 2-5 м, одкы помалы з розтягнутыма крылами ховзаво падають назад долов. Спів є голосный, переважно флавтовый, із шкрипавыма і пискавыма тонами і тіпічмым трилком "воід-воід“. Може тыж обсяговати імітації голосів другых видів птахів. == Росшырїня == Гнїздить у векшынї Европы а в западній а середнїй Азії выходно по западну Сібірь. Є то перелїтный вид із зимовищами в субсагарьскій Африцї, в меджах од Сенеґалу на западї по Етіопію на выходї а выход Капска в Югоафрицькій републіцї а северній Намібії. Европска популація є одшацовована на 4,4-7,4 міліонів парів. Чіслено жыє головно в Росії (1,3-2,5 міліонів парів), Румунії (0,85-1,1 міліонів парів) а Булгарії (0,6-0,8 міліонів парів). На теріторії середнёй Европы гнїздить коло 315-593 тісяч парів. == Біотоп == Про гнїздїня преферує підмокнуты, густо зароснуты становища, головно краї вод і бажины з поростами тростинкы. == Страва == Страву глядать в низкій густій веґетації. Переважно жере хробакы; жере тыж павукы, слимакы а на осїнь і бобулї. == Гнїздїня == Поглавно дозрївать в другім роцї. Гнїздить 1x аж 2x за рік од мая до авґуста. Пары суть векшынов моноґамны, самцї але можуть быти біґамны або проміскуітны. Теріторії обсаджують такой на навернутю із зимовищ. Міскове гнїздо з листя і быля трав, котре внутрі стеле різныма мягкыма матеріалами, враховано квітя тростинкы або хлупів, будує сама саміця добрї скрыте низко в густій веґетації, звычайно до вышкы 50 цм над землёв. В єдній зношцї бывать (3-)4-6 бурых, густо дріно флякастых яєць з розмірами 18,0 x 13,5 мм. Час інкубації тырвать 13-15 днїв, на яйцях сидить лем саміця. Самець ся запоює аж до кормлїня молодять, котры опущають гнїздо по 10-12 днях. Далшы 1-2 тыжднї суть пак іщі докормованы мімо нёго. Трискунчік ся у вольній природї дожывать коло 2 років, затля найвысше зазначеный вік быв в Фіньску а было то 10 років і єден місяць. == Референції == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Rákosník velký на чеській Вікіпедії.

Source: original
Колядкы

Колядкы - ріствяны співы, котры ся співають на русиньскы мелодії. Суть росшырены тыж міджі іншыма славяньскыма і неславяньскыма народами. Їх тексты прославляють народжіня Ісуса. Подля традіції колядкы співали в русиньскых селах як неодємну часть каждорічного ціклу ріствяных обрядїв віфлеємцї (яслічкарї), котры были облечены так, жебы корешпондовали з ріствянима повіданями, ходили з хыжы до хыжы і грали віфлеємскы гры споєны з народжінём Божого сына. Першы друкованы тексты русиньскых колядок объявили ся в зборниках русиньскых реліґїйных і духовных співів, котры зачали выходити на кінци 19. ст. Міджі першы зборникы присвячены шпеціално тому жанру і надрукованы про потребы Мукачевской ґрекокатолицькой єпархії, належали "Коляды, або пісні на рождество Христове“ (1936, передрук 1997); першу книгу русиньскых колядок із текстами і музиков зоставив Філарет Колесса (1938). В часі комуністічной влады (1945 - 1989) верейна презентація колядок на землях, де жыли Русины, была векшинов заказана, хоць ґрекокатолицькому священикови Чеськословеньска - Штефанови Папови ся подарило выдати зборник реліґійных співів ("Grekokatolicki duchovňi pisňi“, 1969), в котрім было і пару колядок. В посткомуністічнім періодї співаня колядок зась было можне, зачали ся і выдавать зборникы і музичны записы колядок. == Поужыта література == Філарет Колесса, "Старинні мелодії українських обрядових пісень (весільних і колядок) на Закарпатті“, "Науковий зборник Товариства "Просвћта“, - Ужгород 1934, - с. 121-152, Петръ Линтуръ, Угро-русскія коляды - Ужгород 1942, Юрій Туряниця, "Новорічно-різдвяні обряди і пісні Закарпаття“, "Колядки Закарпаття“ - Ужгород 1993, - с. 5-23.

Source: original
Венецка република

Пресвѣтла република Венецка, ит. Serenissima Repubblica di Venezia - од рока 697 по 1797 република в Европѣ зоз главным городом Венеция. Република з выбераным пановником, котрый ся называв дожа, екзистовала тысяч и сто рокы и была вызнамным економичным и торговым центром Середоморя. == История == Город Венецию основали в року 421, по падѣ Римской империи племена Венетох, котры жили на островах и занимали ся рыболовом и добываньом соли. Спочатку была частьов Остготского кральовства, а од року 555 - Византии. Од конця VII. стороча - република, на челѣ котрой стояв дожа, выбераный мѣстныма панами и схвальованый екзархом Равенны. Од року 840 подля догоды меджи Византиев и Франками Венецка република достала самостойность и поступно стала ся великым пунктом транзитной торговли меджи Выходом и Западом, зачала бити властны стрѣберны дукаты. Од XI. стороча зачала росширяти свои територии. В XI. - XII. сторочах стала ся силнов морсков державов, влада дожы была ограничена Радов мудрых, котру выберали патриции. Од року 1310 зачали выберати екзекучный орган (суд) - Раду десятьох. Република ся перетворила на олигархичну, де влада была в руках 200-300 родин. Найвекшой проспериты досягла в XIV. - XV. сторочах. По заятю Турками Константинополя (1453) и великих географичных объявлѣнях утратила вызнам про меджинародну торговлю и зачала упадати. В року 1797 завойована Наполеоном и перестала екзистовати як самостойный штат, а стала ся частьов Австрии. == Иредентизм == Од року 2010 ся указуе рух в италиянском регионѣ Венето, котрый голосить за свою цѣль зысканя независимости бывшых територий Венецкой републикы путьом демократичных выберанок. Але тот рух посямѣст маргиналный и не мать шансы на успѣх. == Жерела и одказы == ВЕНЕЦИЯ. ЭНЦИКЛОПЕДИЯ Всемирная история. [перевірено 2020-12-16]. русс. == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Млетачка република на сербскій Вікіпедії.

Source: original
Сотериология

Сотериология, од грец. σωτηρία спасѣня + λόγος учѣня - теологичне учѣня о спасѣню чоловѣка и свѣта, ествуюче во вельох религиях. В христианствѣ - якнайважнѣйша часть догматичного богословия, тѣсно звязана з христологиев и учѣньом о благодати. == Концепции == В основѣ сотериологии лежить теологична интерпретация проблем грѣха, одкуплѣня, благодати, одкровѣня. Сотериологичны концепции розличных религий мож задѣлити до двох груп: едны выходят з того, же чоловѣк годен сам дойти ку спасѣню вдякы статочному животу, другы - же ку спасѣню потребне Боже благоволѣня. Первый вариант характерный про будгизм, другый - про католицизм и розличны пруды протестантства. При том в католицизме и православии спасѣня ся представлять можным лем через помочь Церкви. В протестантствѣ посередницка роль Церкви ся одмѣтуе, спасены будуть тоты, што вѣрують (теза «оправданя вѣров»); в радикалном калвинском вариантѣ спасены быдуть лем выбраны, а всякы добры дѣла чоловѣка и сама його вѣра суть даром Духа святого. В исламѣ спасѣня ся доставать твердым держаньом могамеданскых предписох, включно паломництва ку святым мѣстам. == Интересны факты == Ортодоксална христианска сотериология припущала можность спасѣня лем про вѣрникох свойой конфесии, а днесь ряд представительох модерной католицкой думкы трактуе сотериологию овельо ширше: спасѣня можне не лем про христиан хотьякой конфессии, но и для невѣруючых (А. де Любак), ба аж и атеистох (К. Ранер), кедь ведуть нравный способ живота. == Жерела и одказы == Овсиенко Ф. Г.: Сотериология //Энциклопедия религий / Под ред. А.П. Забияко, А.Н. Красникова, Е.С. Элбакян. - М.: Академический Проект, Гаудеамус, 2008. - 1520 с. (ISBN 978-5-8291-1084-0 Академический Проект) (ISBN 978-5-98426-067-1 Гаудеамус) русс. С. 1193. СОТЕРИОЛОГИЯ // Большая российская энциклопедия. Том 30. Москва, 2015, стр. 728 Редакция: 2017. Одчитане: 09.07.2020

Source: original
Конолфинген

Конолфинген, нѣм. Konolfingen - комунита з обывательством над 5 тыс. особ (2018) в Швайцу, в округу Bern-Mittelland кантона Берн. == История == Комунита Конолфинген взникла в року 1933 злучѣньом комуниты Гизенштайн и комуниты Шталден в Емменталу. Але еще скорше, в року 1864 на желѣзничной линии Берн-Лангнау была отворена штация Конолфинген-Шталден, што дало зачаток економичному розвою. == Вызнамны родаци == Фридрих Дюрренматт (1921-1990), нѣмецкоязычный драматик и прозаик. == Жерела и одказы == Официална веб-сторонанѣм. Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie Geschlecht und Gemeinde; Provisorische Jahresergebnisse; 2018. Federal Statistical Office. 9 April 2019. [перевірено 2021-01-04]. нѣм. Willi Blaser (18.02.2014). "150 Jahre Eisenbahn Konolfingen" Teil 1: Gustav von May lockte Bahn und BAMG. Bern-Ost. [перевірено 2021-01-04]. нѣм.

Source: original
Аперітіф

А́перітіфы (фр. apéritif, ['apeʁitif] высловность) сут алкоголні напої, котрі ся подавут перед їдіньом, обы стимуловати апетит. Обычно аперітіф сухый, а не солодкый. Часто ги аперітіф хоснувут вермуты, шампанськоє вино, пастіс, джін, узо, фіно, амонтіядо авадь иншакі варіанты сухого шері. Аперітіф ся годен подавати из малов закусков, котра ся їст перед основным їдіньом - ордывром (фр. hors d'oeuvre ци анґл. appetiser) авадь ищи меншов його верзійов - амуз-бушом (фр. amuse-bouche). Прикладами такого сут крекеры, сыр, паштет, кіш авадь оливкы. == Етимолоґія == Термін а́перітіф має французькоє походжіня; фр. apéritif, (МФА: ['apeʁitif]) походит уд лат. aperitīvus "удкрытя“ уд лат. aperīre "удкрывати“. У французькому языкови є ай колоквіална куртанка apéro (МФА: [a.pe.ʁo]). == Історія == Аперітіфы екзистувут маймало уд пятого стороча нашої еры, як указує фраґмент из "Філокалії“: "Людьом, котрі хотят дисципліновати полові орґаны, варта не пити тоты штучні суміші, котрі ся кличут ,аперітіфы‘ - так ся тримле, ож они удкрывавут путь у жолудок про послідувучоє їдіня.“ У 1796. рокови турінськый винороб Антоніо Карпано унайшов сучасный вермут. Аперітіфы дустали шыроку популарность у 19. сторочу в Італії, де їх подавали у мовдных кафе у Туріні, Римі, Ґенові, Флоренції, Мілані тай Венеції. Аперітіф "Дубонне“ (фр. Dubonnet) быв унайденый у 1846. році у Франції хеміком Жозефом Дубонне про полегшеня приятя хініна против маларії. Лікарство было поквасным, зато ун розробив формулу из трав и спецій, котра бы пригасила острый смак хініна - у резултаті тото быв натулко читавый успіх, ож удтовды формулу файно сокотят. Катуны Французького чужоземного леґіона хосновали "Дубонне“, обы ужыти у Сівернуй Африці, де бушовали маларійні комарі. Аперітіфы стали дуже популарні у Европі тай из часом перейшли Атлантичный океан - до 1900. року они стали частым явліньом ай у США. === Франція === У Франції выбор аперітіфув залежит на реґіон: на юзі крайины популарный пастіс, у Нормандії "Калвадос“, на востоці "Кремант д’Алзас“. Кромі того ся подавут як аперітіфы вина тай конякы. Коктейл кір, знамый ай як "Блан-кассі“ тото пошыреный аперітіф, чиненый из крема де кассі (лікыра из чорної смородины) тай білого вина ги бурґонь аліґот. Є щи варіація сього коктейла з назвов "кір роял“, у котруй білоє вино замінено на шампанськоє. Просто погар черленого вина ги "Божоле нуво“ тоже годно быти аперітіфом, уєдно наприклад из амуз-бушом. === Італія === У Італії роль аперітіфа (іт. aperitivo) часто сповнявут вино вадь вермут. Кромі того сут популарні мартіні, апероль шпріц и кампарі з солодков водов. === Восточноє Середземноморя === У восточному Середземноморьови, на Балканах як аперітіфы хоснувут місні алкоголні напої, наприклад арак, узо, ракію, котрі ся подавут из морепродуктами ци мезе. === Британія тай Ірландія === У Великуй Британії й Ірландії традиційныма аперітіфами сут шері тай сухоє вино Мадейра. == Читайте ай == Діжестіф

Source: original
Світова орґанізація охороны здоровя

Світова орґанізація охороны здоровя (СООЗ) (анґл. World Health Organization (WHO)) - є аґентура Орґанізація споєных націй, актівна як коордіначна авторіта в міджінароднім здравю - централа Женева, Швайцарія. WHO была основана Споєныма націями 7. апріля 1948. Тот день ся на цїлім світї святить як Світовый день здравя. Сучаснов діректорков є Др. Марґарет Чен. WHO здїдила много мандатів і жрідел по своїм попередникові, Здравотній орґанізації (Health Organisation - HO), котра была аґентуров орґанізації Сполоченства націй. Перебрала повнїня повинностей і задач Міджінародного уряду публічного здравотництва (OIHP) з резіденціов в Паріжі, так як были становлены в міджінароднім договорї підписанім в Римі 9. децембра 1907.

Source: original
Земплинска ширява

Земплинска ширява, слов. Zemplínska šírava - преграда, рекреачна и хранена область в Михаловецком окресѣ в Кошицком краю и часточно в Собранецком окресѣ в Земплинѣ, друга найвекша водна плоха на Словаках по Оравской преградѣ. Окрем рекреации служить на заводньованя земледѣлскых готарьох и на регулацию Лаборця в припадѣ грозячой повѣни. На берегах Земплинской ширявы розмѣщены сѣм рекреачных зон. == Полога == Земплинска ширява зачинать ся о 3 км на сѣверовосток од Михаловець, одкаль дорога ІІ. класы ч. 582 веде через рекреачны зоны и села Бѣла гора, Винне, Калужа, Клокочов, Кусин, Йовса. == История == Земплинска ширява была выставлена в роках 1961-1965, тогдышне главне назначѣня было земледѣлске и протиповѣньове. Але по первой сезонѣ указав ся великый интерес о рекреацию. В року 1968 Земплинску ширяву навщивили 1/2 млн людей, а в другой половцѣ 1970-х - над 1 млн особ рочно. Од другой половкы 1980-х розвой хемкомбината Хемко Стражске, котрый выпущав одпады до Лаборця поклав зачаток упадку рекреачной популарности Земплинской ширявы. Далшый упадок настав по падѣ комунистичного режиму в року 1898. В зачатку 21. ст. рочна навщивность была лем 200 тыс. особ. В сучасности ся ситуация зачала поступно вылѣпшовати. == Жерела и одказы == Хранена область Zemplínska šírava слов. Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Zemplínska šírava на словеньскій Вікіпедії.

Source: original
Володимир Бѣланин

Володимир Бѣланин, укр. Володимир Біланін, (*9. апрѣля 1935, Нова Бовтрадь, Береговскый округ, Подкарпатска Русь, Чехословакия - †11. юна 2024, Ужгород, Закарпатска область, Украина) - быв организатор промыслу, русинскый активиста, меценаш русинской културы. == Походжѣня == Быв сыном Федора Бѣланина, незаможного обывателя высокогорского села Синевирска Поляна, Воловского округа Подкарпатской Руси в Чехословакии, котрый, жебы заробив на прожитя родины, через довгы 12 рокы робив в Чикагу, США. Як ся вернув, уже мав за што купити телек в новоствореной в року 1927 русинской колонии Нова Бовтрадь на землях вычищеных од лѣса, перед тым належного мадярскым землепанам. Ту, на новы газдовства, селили ся люде з Волового, Свалявы, але ай тячовскы и и березнянскы. Чехы поклали в селѣ народну школу з квартельом про учителя. Школа была зроблена добротно, так же файно служить доднесь, было ай фотбалове поле и силна дружина. В року 1939 вернули ся Мадяре, але у народной школѣ и надале дѣти ся учили в народном карпаторуском языку. == Штудии == По народной школѣ в Бовтради по традиции дале ишли ся учити векшинов до русской гимназии в Мукачовѣ, а многы при Чехах выштудовали Карлову универзиту, а при Мадярах - Будапештску. У Володимира Бѣланина склало ся иншак. На тот час Подкарпатска Русь перешла под совѣтску административу, а отець му при колективизации зрек ся властного газдовства и пошов робити на фабрику до Берегова. Жили пребѣдно. Сѣмрочну школу Володимир закончив у Батьовѣ, а до школы му давали здому на тыждень два литры молока и пять мелайных богачи. Дале до середньой школы ходив до Берегова. В тых мадярскых осадах видѣв, як арештовують и одсылають до лагрох мѣстне обывательство и зачав о том говорити, за што трафив под дозор беспекы. Наивно утѣк од того до Ужгороду, але там го до школы не взяли. Закончив середню школу в Довгому, де достав бываня и кост задармо в интернатѣ. Дале во Львовѣ Лѣсотехничный инштитут, Политехнику (машинарска факулта), и як молодый фахман быв загнаный на роботу до Кемерова. == УЕЗНО и русинска култура == По року удало ся му достати дозвол и вернути ся до родного краю, де на зачатку працовав в Межгорскому лѣспромгоспѣ, а пак му довѣрили створѣня Ужгородского експерименталного завода нестандартного обладунку, директором котрого быв 50 рокы за рядом и тримав ся у когортѣ найлѣпшых ведучых города и области. Як было звыком в той добѣ, быв при заводѣ и аматерскый фолклорный колектив, котрый хранив и представляв русинску културу. По року 1989, коли ся обродив русинскый дух, активно помагав выдавати русинскы книгы и новинкы, розвивати русинску телевизию. == Жерела и одказы == Михайло Папіш (12.06.2024). Смерть великого закарпатського патріота.. Фенікс-слово. [перевірено 24.06.2024]. Павло Чучка (2005). Прізвища закарпатських українців. Історико-етимологічний словник. Львів: Видавництво «Світ». pp. 65. ISBN 966-603-279-1. Юрій Шипович (2024). Главноє про мене, обы русин знав, што ун русин, и гордив ся сим. Часопис «Отцюзнина». 2024/1. pp. 19-20.

Source: original
Америчане

Америчане, америцкый народ, обывателѣ США, потомкы розличных, переважно европскых, популаций. В формованю америцкого народа брали участь представителе негроидной и америцкой расы. == Етнична история == Характерным про етничну историю Америчанох была расова и етнична многотварность. Зачаточно переважали тоты, што походили з Англии и ей заморскых територий. Тото установило ведучу роль англицкого языка и културы в америцкых колониях, а пак в США. Англицкы традиции достали в Америцѣ самобытне розвитя и подлягли культурному вплыву привандровалцьох од иншых народох Европы, а тыж Индианох и Афричанох, ку чему приспѣвали и мѣшаны манжелства. == Имиграция и сполоченство днесь == В згодѣ зоз теперѣшныма имиграчныма законами и потребами научно-техничного прогреса предностне право на приход до США, окрем сородникох америцкых горожанох, достали учены, шпециалисты и подобны квалификованы имигранты. Прудко выростла имиграция з Азии. Многы имигранты захранили двоиту етничну свѣдомость. Найменше асимилованы Мексичане. Про них е характерна многодѣтна родина, иншак про Америчанох - 1-2-дѣтна. Легализованы суть еднополы манжелства. Мексичанох в сучасности е 31,8 милиона (лем легалных). == Националны свята и шпорты == Главны свята суть День независимости - 4. юл День подякованя - послѣдный четверь новембра День матери - друга недѣля мая Главны шпорты суть бейсбал баскетбал бокс рагби гокей == Жерела и одказы == Народы и религии мира: Энциклопедия / Гл. ред. В. А. Тишков, Редкол.: О. Ю. Артемова, С. А. Арутюнов, А. Н. Кожановский и др. - М.: Большая Российская энциклопедия, 1999. - 928 с: ил. ISBN 5-85270-155-6 U.S. Census Bureau Announces 2010 Census Population Counts Доступно онлайн == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Americans на анґліцькій Вікіпедії.

Source: original
Александр Лукашенко

Александр Григорович Лукашенко, бѣл. Алякса́ндр Рыго́равіч Лукашэ́нка, (*30. август 1954, Копысь, БССР, СССР) - дѣючый президент Бѣлоруси, главный велитель Збройных сил Бѣлоруси, рядитель Рады Безпекы, Предсѣдник Найвысшой Рады Союза России и Бѣлоруси (1997). Президент Олимпийского комитета Бѣлоруси (1997). == Молоды рокы == Александер выростав без отця, мати му была доичка на фармѣ. В школѣ быв тяжкый ученик, а мала го в евиденции милиция. Року 1975 абсолвовав Могильовскый пединштитут, фах история и сполоченскы наукы. Року 1977 оженив ся з Галинов Жавнярович, з котров ся спознав в старшых класах школы. Року 1985 абсолвовав Бѣлорусску земледѣлску академию, фах економия и организация земледѣлской выробы. В роках 1975-1977 и 1980-1982 служив во войску. Од року 1979 став ся членом комунистичной партии и служив на партийных и ведучых постах во войску, ставебництвѣ и земледѣлствѣ. == Политична карьера == Року 1990 быв выбраный за посланця Найвысшой Рады Бѣлоруси. В року 1991 поставив ся против политикы Горбачова и против роспаду СССР. Од року 1994 - Президент Бѣлоруси. Зыскав собѣ воличох обѣцяньом покласти конець злодѣйской приватизации, економичным аферам, и утримовати политичну и економичну кооперацию з Россиев. Одтогды быв выбераный на тот пост еще четыри раз (2001, 2006, 2010, 2015), понеже року 2004 одбыв ся референдум, котрым была з Конштитуции одстранена клаузула о найвецей двох президентскых каденциях. Законность того референдума не вызнали США и Европска Уния. На послѣдных вольбах достав 83,4% голосох воличох, што стало ся найлѣпшым резултатом за вшыткы пять волебных кампаний. == Критика Лукашенка == Политика Лукашенка была остро критикована на Западѣ за то, же не слѣдуе западным штандартам в организации економикы и додержаню сполоченскых и приватных слобод. Од року 2006 Запад даколько разы увальовав на Бѣлорусию и персонално Лукашенка санкции. Але року 2016 санкции были з части зрушены.

Source: original