AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
Іяфам

Іяфам (іўр.: יוֹתָם «Бог - дасканалы», грэч. Ιωαθαμ; лац.: Joatham) - адзінаццаты цар Іўдзейскага царства, сын Озіі (Азарыі). Заняў пасаду ва ўзросце 25 гадоў і кіраваў краінай 16 год. Гадамі яго валадарства разам з гадамі, калі ён валадарыў са сваім бацькам Озіяй, лічацца 759-732 гг. да н.э. Яго імя таксама згадваецца ў генеалогіі Ісуса ў Евангеллі паводле Мацвея. Фармальна заняў пасаду цара, калі яго бацька Озія захварэў на праказу, пасяліўся асобна і не мог выконваць царскія паўнамоцтвы. У Бібліі сказана, што ў гэты час Іяфам быў кіраўніком палаца, а таксама валадарыў над зямлёй. Іяфам лічыцца шануючым Бога царом. Пры ім была пабудавана ўнутраная брама Іерусалімскага Храма, пашыраны сцены вакол Афеля (прадмесця Іерусаліма), а таксама пабудавана мноства маленькіх фартоў, вежаў і фартыфікацый. На яго гады валадарства прыпадае дзейнасць прарокаў Ісайі, Осіі, Амаса, Міхея, да галасоў якіх ён прыслухоўваўся. Іяфам ваяваў з Рэцынам, царом Сірыі, і Факеем, царом Ізраіля. Іяфам атрымаў перамогу над Аманіцянамі, ад якіх атрымаў у кантрыбуцыю 100 талантаў серабра, а таксама 10 000 кораў пшаніцы і аўса. У Пісанні так сказана пра яго перамогу над Аманіцянамі: «Такі моцны быў Іяфам таму, што клаў шляхі свае перад абліччам Госпада Бога свайго». Тым не менш, за 16 год свайго валадарства Іяфам не здолеў аказаць станоўчы духоўны ўплыў на жыццё народа.

Source: original
Касьцяніцы

Касьцяніцы, Касьцянка, Касьцяніцы камяністыя (Rúbus saxátilis) - шматгадовая расьліна-меданос; від роду Маліна сямейства Ружавыя. == Іншыя назвы == Касьцяніцы камяністыя, касьцяніцы, коцезельле, касьцянка, касьцяніка. == Батанічнае апісаньне == Касьцяніцы - невялікая шматгадовая травяністая расьліна вышынёю 15-30 см з прастастойнымі кветаноснымі бадылямі, укрытымі шыпамі і валаскамі. Ад карэнішча адыходзяць аднагадовыя неквітучыя паўзучыя парасткі (вусы) даўжынёй да 1,5 м, якія сьцелюцца і ўкараняюцца да восені. Лісьце чаргаванае, доўгачаранковае, трайчастае, двойчынадрэзанае, шурпатае, з жорсткімі валасінкамі. Прылісткі свабодныя, яйкападобна-ланцэтныя. Кветкі белыя з 5 вузкімі пялёсткамі, невялікія, абодваполыя, сабраныя на верхавіне бадыля па 3-10 у шчыткападобныя або парасонападобныя суквецці. Цьвіце ў траўні - чэрвені. Плод - параўнальна буйная шматкасьцянка ярка-чырвонага або памяранцава-чырвонага колеру, складаецца звычайна з чатырох плодзікаў, унутры кожнага маецца буйная костка. Звычайна на кустоўі пладоў не многа. Ягады сакаўныя, кісьлявыя, нагадваюць па смаку гранат. Плады сьпеюць у ліпені - жніўні. == Хімічны склад == У пладах касьцяніц утрымліваюцца вугляводы, арганічныя кіслоты, пэкцінавыя і дубільныя рэчывы, да 44 мг% вітаміна C, больш за 1000 мг% фляванойдаў, такафэроль, фітанцыды. У надземнай часткі - алькалёіды, фляваноіды, дубільныя рэчывы, рутын, аскарбінавая кісьля. == Пашырэньне і экалёгія == Пашыраны ва ўмеркаванай зоне Эўразіі. Шырока распаўсюджаны па ўсёй Эўропе і Азіі ад Ісьляндыі і Гішпаніі на ўсход да Кітая. Акрамя таго, былі знойдзены ў Грэнляндыі. У Літве (Беларусі) трапляюцца ў лясох, зарасьніках хмызьняку, на лугавых схілах. У Расеі сустракаюцца ў многіх раёнах эўрапэйскай часткі (акрамя крайняга поўдня), у Сібіры і на Далёкім Усходзе. У Сярэдняй Расеі вядомая ва ўсіх абласьцях, прымеркаваная да вільготных лясоў, пераважна хваёвых. Ва Ўкраіне распаўсюджана звычайна ва ўсіх лясных, радзей лесастэпавых раёнах, у стэпавых раёнах - толькі па далінах буйных рэк. Расьце ў іглічных, зьмешаных, радзей лісьцяных вільготных лясох, можа сустракацца на высечках і просеках. Ценетрывалая расьліна. Цьвіце ў маі, плады сьпеюць у ліпені. Касьцяніцы могуць утвараць шчыльныя зарасьнікі, распаўсюджваючыся пры дапамозе сваіх парасткаў. Яны таксама могуць распаўсюджвацца насеньнем, так як іх плады зьядаюцца птушкамі, якія пераносяць насеньне ў іншыя месцы са сваім памётам.

Source: original
Людміла Калінчык

Людмі́ла Гео́ргіеўна Калі́нчык (нарадзілася 23 ліпеня 1982, Барысаў, БССР) - беларуская біятляністка, двухразовая прызэрка Чэмпіянатаў сьвету па біятлёне. Удзельніца Алімпійскіх гульняў, прызэрка этапаў Кубка сьвету па біятлёне. == Агульны залік Кубка сьвету == сэзон 2006-2007, 76 месца сэзон 2007-2008, 62 месца сэзон 2008-2009, 72 месца сэзон 2009-2010, 27 месца сэзон 2010-2011, 38 месца сэзон 2011-2012, 42 месца сэзон 2012-2013, 53 месца сэзон 2013-2014, 41 месца == Вонкавыя спасылкі == Профіль на сайце Беларускай фэдэрацыі біятлёну (рас.) Профіль на сайце Міжнароднага зьвязу біятляністаў (анг.)

Source: original
Гендэрныя дасьледаваньні

Гéндэрныя дасьлéдаваньні, гéндэрныя штудыі, гендэралёгія (англ. Gender studies) - комплекс міждысцыплінарных дасьледаваньняў (сацыялёгія, псыхалёгія, эканоміка, паліталёгія, пэдагогіка і іншыя навукі), прысьвечаных гендэрнаму фэномэну ў ягоных сацыяльных вымярэньнях. Цэнтральнымі катэгорыямі зьяўляюцца гендэр і апазіцыя маскуліннасьці і фэміннасьці, праз прызму якіх дасьледуюцца розныя аспэкты сацыяльных адносінаў - клясавыя, расавыя, нацыянальныя, палітычныя, ролевыя і інш. == Гісторыя == Гендэрныя дасьледаваньні зарадзіліся ў галіне жаночых дасьледаваньняў, якія займаліся тэмай жанчынаў, фэмінізму, гендэру і палітыкі. Цяпер гэтая сфэра перасякаецца з квір-дасьледаванньямі і мужчынскімі дасьледаваньнямі. Такія пісьменьніцы і мысьляркі, як Вірджынія Ўулф і Сымона дэ Бавуар, лічацца папярэдніцамі гендэрных дасьледаваньняў. == Акадэмічная дысцыпліна == Унівэрсытэцкія ступені ў галіне гендэрных дасьледаваньняў былі ўпершыню ўведзеныя ў ЗША ў 1970-х гадах. Першыя дасьледаваньні ў Эўропе былі адкрытыя ў Нямеччыне ва ўнівэрсытэце Ольдэнбургу і Ўнівэрсытэце імя Гумбальта ў Бэрліне ў 1985 г. (гэта былі міждысцыплінарныя дасьледаваньні). У выніку Балёнскага працэсу і ўніфікацыі галінай навучаньня ў Эўрапейскім Зьвязе гендэрныя дасьледаваньні былі створаныя ў іншых унівэрсытэтах Эўропы. У 1997 годзе ў Менску быў створаны першы ў Беларусі і адзін зь першых у рэгіёне Цэнтар гендэрных дасьледаваньняў пры Эўрапейскім гуманітарным унівэрсытэце. Заснавальніца - Алена Гапава пры падтрымцы Фонду Джона Д. і Кэтрын Т. МакАртураў.

Source: original
Людвіг Фларыянавіч Адамовіч

Людвіг Фларыянавіч Адамовіч (руск.: Людвиг Флорианович Адамович; 27 красавіка (9 мая) 1823, Ігуменскі павет, Мінская губерня - 23 мая (4 чэрвеня) 1887) - вучоны-медык. == Біяграфія == Нарадзіўся ў шляхецкай сям’і Ігуменскага павета. Пасля заканчэння ў 1849 годзе Санкт-Пецярбургскай медыка-хірургічнай акадэміі служыў да 1861 года ў Севастопальскім ваенным шпіталі, потым у Мінгрэльскім егерскім палку і розных ваенных шпіталях. У 1863 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны за дысертацыю «Пра слупняк, асабліва траўматычны». == Літаратура == Адамовіч Людвіг Фларыянавіч // Мысліцелі і асветнікі Беларусі: Энцыкл. даведнік / Беларус. Энцыкл.; Гал. рэд. «Беларус. Энцыкл.»: Б. І. Сачанка (гал. рэд) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. - Мн.: БелЭн, 1995.

Source: original
Табунскі раён

Табунскі раён (руск.: Табу́нский райо́н) - адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр - сяло Табуны, размешчанае за 370 км ад Барнаула. == Геаграфія == Раён размешчаны на захадзе края. Мяжуе з Благавешчанскім, Кулундзінскім і Слаўгарадскім раёнамі Алтайскага края, а таксама з Казахстанам. Плошча - 1960 км². Рэльеф раўнінны. Здабываюцца пясок, гліна. Клімат рэзка кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18,5 °С, ліпеня +20,5 °С, колькасць атмасферных ападкаў - 230-250 мм. Глебы каштанавыя.

Source: original
Чэмпіянат свету па спартыўным арыентаванні

Чэмпіянат свету па спартыўным арыентаванні (англ.: World Orienteering Championships) - штогадовыя спаборніцтвы, арганізаваныя Міжнароднай федэрацыяй спартыўнага арыентавання (ІОФ) для выяўлення наймацнейшых спартсменаў-арыенціроўшчыкаў. == Фармат == Першапачаткова чэмпіянаты свету праводзіліся адзін раз кожныя два гады. З 2003 года яны праводзяцца штогод. Праграма чэмпіянатаў свету змянялася на працягу сваёй гісторыі. Так у 1966 годзе яна складалася толькі з індывідуальнай гонкі і эстафеты, і ўвесь чэмпіянат свету ўкладваўся ў два дні - з 1 па 2 кастрычніка 1966 года. Пачынаючы з чэмпіянату свету 1991 года ў Чэхаславакіі, праграма пашырылася і ўключала ў сябе кароткую дыстанцыю (час пераможцы 25 хвілін), класічную дыстанцыю і эстафету. У 2001 годзе ў праграму чэмпіянатаў свету былі ўведзены спаборніцтвы на спрынтарскай дыстанцыі. Апошняя рэарганізацыя праграмы чэмпіянатаў свету была праведзена ў 2014 годзе, калі з'явілася змяшаная эстафета. І ў цяперашні час чэмпіянаты свету праводзяцца па наступнай праграме: спрынт сярэдняя дыстанцыя доўгая дыстанцыя эстафета змяшаная эстафета == Медальны залік == Пераможцамі чэмпіянатаў свету па спартыўным арыентаванні ў бегавых дысцыплінах станавіліся спартсмены Нарвегіі, Швецыі, Фінляндыі, Венгрыі, Швейцарыі, Чэхіі, Расіі, Украіны, Даніі, Францыі, Аўстрыі, Вялікабрытаніі і Аўстраліі. Аднак па агульнай колькасці заваяваных медалёў дамінаванне «вялікай чацвёркі» - Швецыі, Нарвегіі, Фінляндыі і Швейцарыі - бясспрэчна. Самай тытулаванай спартсменкай на дадзены момант з'яўляецца швейцарка Сімона Ніглі. Яна з'яўляецца дваццаціразовай чэмпіёнкай свету. Прычым, два разы ў 2003 і ў 2005 гадах яна выйграла ўсе чатыры дыстанцыі чэмпіянатаў свету. У 2016 годзе першы медаль у скарбонку зборнай Беларусі прынесла спартсменка Анастасія Дзянісава. == Спасылкі == Статыстыка ўдзелу Беларусі ў чэмпіянатах свету па спартыўным арыентаванні (англ.)

Source: original
Станіслаў (неадназначнасьць)

Станіслаў - мужчынскае імя. === Беларусь === Станіслаў - пасёлак у Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласьці === Польшча === Станіслаў-Горны - вёска ў Вадавіцкім павеце Малапольскага ваяводзтва Станіслаў-Дольны - вёска ў Вадавіцкім павеце Малапольскага ваяводзтва === Украіна === Станіслаў - сяло ў Белазэрскім раёне Хэрсонскай вобласьці Станіслаў - рака ва Ўкраінскіх Карпатах, прыток Чорнай Цісы Станіслаў - батанічны заказьнік у Закарпацкай вобласьці Станіслаў - назва гораду Івана-Франкоўску з 1662 па 1920 і з 1939 да 1962 году

Source: original
Прапіленгліколь

Прапіленгліколь - бясколерная вязкая вадкасць, практычна без паху, са слабым саладкаватым смакам, валодае гіграскапічнымі ўласцівасцямі. Прапіленгліколь па сваіх фізічных уласцівасцях нагадвае этыленгліколь. Аднак, у адрозненне ад этыленгліколю, прапіленгліколь не таксічны і шырока выкарыстоўваецца ў прадуктах харчавання, касметыцы і гігіенічных сродках для поласці рота ў якасці растваральніка, кансерванту і вільгацеўтрымальнага агенту. Прапіленгліколь вырабляецца ў вялікіх колькасцях з прапіленаксіду.

Source: original
Біскупы Пінскай дыяцэзіі

Спіс біскупаў Пінскай дыяцэзіі. == Біскупы і апостальскія адміністратары == 1925-1932 - Зігмунд Лазінскі 1932-1946 - Казімір Букраба. У 1939 годзе з-за вайны знаходзіцца па-за межамі дыяцэзіі. Падчас яго адсутнасці з 1939 года па 1941 год дыяцэзіяй кіраваў дапаможны біскуп Кароль Неміра. З 1941 года да смерці ў 1943 годзе генеральным вікарыем быў кс. Вітальд Івіцкі. Пасля яго генеральным вікарыем быў прызначаны кс. Генрых Хумніцкі. 1946-1950 - Генрых Хумніцкі 1950-1967 - Міхал Кшывіцкі (апостальскі адміністратар) 1967-1991 - Уладзіслаў Яндрушук (апостальскі адміністратар) 1991-2011 - Казімір Свёнтак (апостальскі адміністратар) 2011-2012 - Тадэвуш Кандрусевіч (апостальскі адміністратар) з 2011 - Антоній Дзям’янка == Дапаможныя біскупы == 1933-1946 - Караль Няміра 1962-1967 - Уладзіслаў Яндрушук з 1999 - Казімір Велікаселец === Генеральныя вікарыі === 1941-1943 - Вітальд Івіцкі 1943-1946 - Генрых Хумніцкі == Спасылкі == Diocese of Pinsk (en) Гамілія Мітрапаліта Кандрусевіча падчас св. Імшы ўрачыстага распачацця служэння Апостальскім Адміністратарам ad nutum Sanctae Sedis у пінскай катэдры Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі

Source: original
Вядомыя асобы Івацэвічаў

Вядомыя ўраджэнцы Івацэвічаў: == Б == Зоф'я Білінская (нар. 1942) - скульптар, мастак-графік. == В == Аляксей Аляксандравіч Вакуліч (нар. 1998) - беларускі футбаліст, абаронца. Ілья Сяргеевіч Васілевіч (нар. 2000) - беларускі футбаліст, нападнік. == Д == Аляксандр Аляксандравіч Джэжора (нар. 1956) - беларусі спецыяліст у галіне прыбораў і метадаў кантролю прыроднага асяроддзя, рэчываў, матэрыялаў і вырабаў. == К == Андрэй Аляксандравіч Крэнь (нар. 2003) - беларускі футбаліст, паўабаронца. == V == Vinsent (нар. 1988) - беларускі музыкант і акцёр.

Source: original
Вера Кляйнміхель

Ве́ра Ўладзі́мераўна Кляйнмі́хель (па-расейску: Вера Владимировна Клейнмихель; 12 жніўня [ст. ст. 31 ліпеня] 1877, Санкт-Пецярбург, Расейская імпэрыя - 3 сьнежня 1948, Парыж, Францыя), у першым шлюбе Джамбакурыян-Арбэліяні(ka), у другім шлюбе Шабека - фрэйліна імпэратарскага двара, графіня, княгіня. Памешчыца Гарадзенскай і Курскай губэрняў. == Жыцьцяпіс == Унучка міністра шляхоў зносінаў Расейскае імпэрыі П. А. Кляйнміхеля, дачка генэрал-маёра Ўладзімера Кляйнміхеля(ru). У 1895 року на сваё 18-годзьдзе атрымала ў падарунак ад бацькі маёнтак у Пружане Гарадзенскай губэрні. Новая гаспадыня ў сядзібе не пражывала, перадаўшы кіраваньне ёй аканому і наведваючыся час ад часу (у прыватнасьці, мешкала тут улетку 1904-1907 рокаў). Валодала таксама фальваркам Шыдлоўшчына непадалёк ад Пружаны. У 1900 року выйшла замуж за князя Дзьмітрыя Іванавіча Джамбакурыяна-Арбэліяні, палкоўніка Кавалергардзкага палку імпэратаркі Марыі Фёдараўны. У 1909 року ў яе гонар названы гатунак ружаў «Princesse Vera Orbelioni», выведзены францускім сэлэкцыянэрам Жазэфам Шварцам. Пасьля кастрычніцкага перавароту эмігравала ў Францыю, пружанскі маёнтак здала ў арэнду павятоваму староству. Зь Дзьмітрыем Джамбакурыянам-Арбэліяні Вера Кляйнміхель мела дачку Галіну (нарадзілася 5 траўня 1922), якую нарадзіла неўзабаве па сьмерці мужа. Другім разам выйшла замуж за апошняга гарадзенскага губэрнатара В. М. Шабеку (1864-1943), свайго траюроднага брата. Зь ім мелі дачку Марыю. Абставіны свайго дарэвалюцыйнага жыцьця і эміграцыі занатоўвала ў мэмуарах, выдадзеных у 2009 року разам з успамінамі ейнае маці Кацярыны (у дзявоцтве Мяшчэрскай) кнігай «У ценю царскай кароны». Памерла ў Парыжы 3 сьнежня 1948. Пахаваная на могілках Сэн-Жэнэўеў-дэ-Буа(fr). == Літаратура == Клейнмихель В., Клейнмихель Е. В тени царской короны. - Симферополь: Бизнес-Информ, 2009. - 344 с. - (Воспоминания о Крыме). - 2000 ас. - ISBN 978-966-648-195-8 Российское зарубежье во Франции. 1919-2000 : биогр. словарь : в 3 т. / под. общ. ред. Л. Мнухина, М. Авриль, В. Лосской. - Москва: Наука : Дом-музей Марины Цветаевой, 2008-2010. - Т. 1. - 796 с. - 1000 ас. == Вонкавыя спасылкі == Біяграфічны слоўнік «Расейскае замежжа ў Францыі»(недаступная спасылка) (рас.) Кляйнміхель(недаступная спасылка) // Пружанскі палацык

Source: original
Юрген Граф

Юрген Граф (ням.: Jürgen Graf; 15 жніўня 1951(1951-08-15), Базель - 14 студзеня 2025(2025-01-14), Базель) - швейцарскі філолаг, гісторык і публіцыст, аўтар шэрагу твораў, у якіх адмаўляе афіцыйную канцэпцыю халакоста. Атрымаў філалагічную адукацыю. Працаваў выкладчыкам у Швейцарыі і за мяжой. У пачатку 1990-х гадоў выдаў тры кнігі па пытанню адмаўлення галакоста. За адмаўленне галакоста ў 1993 звольнены з працы, у 1998 асуджаны на 15 месяцаў турмы. Пасля гэтага эміграваў у Беларусь, праз некаторы час пераехаў у Расію. Жанаты з беларускай. == Спасылкі == Інтэрв’ю з Юргенам Графам (рус.) Архівавана 30 снежня 2006. С любой ложью нужно бороться. Интервью с одним из ведущих ревизионистов Юргеном Графом Архівавана 23 сакавіка 2013. Юрген Граф. Міф аб галакосце (рус.) Архівавана 17 лютага 2007. Юрген Граф. Трэблінка: крытычны аналіз афіцыйнай версіі (рус.) Архівавана 11 сакавіка 2007. Аўтабіяграфія (англ.) Архівавана 11 сакавіка 2007. Відэаканферэнцыя (італ.)

Source: original
Астрафізіка

Астрафізіка (ад грэч. αστρον - «свяціла» і φύσις - «прырода») - раздзел астраноміі, які вывучае фізічны стан і працэсы, якія адбываюцца на паверхні і ў нетрах нябесных цел, іх хімічны састаў, якасці асяроддзя між нябеснымі целамі і пад. Дзеліцца на практычную астрафізіку, якая распрацоўвае спосабы астрафізічных назіранняў і іх апрацоўкі, займаецца тэорыяй і практычным выкарыстаннем астрафізічных інструментаў, і тэарэтычную астрафізіку, якая займаецца тлумачэннем на падставе тэарэтычнай фізікі фізічных працэсаў, якія адбываюцца на нябесных целах, і назіраных з’яў. Асноўныя раздзелы астрафізікі: Радыёастраномія Інфрачырвоная астраномія Рэнтгенаўская астраномія Гама-астраномія Нейтрынная астраномія == Гл. таксама == Арыстарх Апалонавіч Белапольскі Мацвей Мацвееевіч Гусеў

Source: original
Братаўка палявая

Братаўка палявая (Melampyrum arvense) - двухгадовая кветкавая травяністая расліна роду братаўка (Melampyrum). == Батанічнае апісанне == Сцёблы вышынёй 15-50 см. Суквецце цыліндрычнае, доўгае. Вяночак пурпурны. Прыкветкі плоскія, даўгавата-яйкападобныя, глыбока надрэзаныя на шылападобныя зубцы. Плод - каробачка даўжынёй 1 см, прамая, з прамым носікам. Цвіце ў маі-верасні. == Распаўсюджанне == Від распаўсюджаны ў Еўразіі. Ва Украіне часцей сустракаецца на Правабярэжжы, радзей на Левабярэжжы і ў Крыме, расце на лясных палянах, ускрайку лесу, лугах. Пустазелле. == Літаратура == Определитель высших растений Украины / Акад. наук Украинской ССР; Ин-т ботаники им. Н. Г. Холодного; Редкол.: Ю. Н. Прокудин, Д. Н. Доброчаева, Б. В. Заверуха, В. И. Чопик; Авт.: М. И. Котов, Ю. Н. Прокудин, А. И. Барбарич и др.. - 2-е изд., стереот., с незначительными доп. и исправлениями. - К.: Фитосоциоцентр, 1999. - 548 с. - ISBN 966-7459-18-7. == Спасылкі == Марьянник полевой: інфармацыя пра таксон у праекце «Плантариум» (вызначальнік раслін і ілюстраваны атлас відаў). (руск.) Field Cow-wheat (Melampyrum arvense) (англ.) Братаўка палявая на сайце Флора Украіны

Source: original
Табарскі Беатус

Табарскі Беатус альбо Беатус з Табары - ілюмінаваны рукапіс X стагоддзя, які змяшчае Каментарый на Апакаліпсіс Беата Ліебанскага, напісаны каля тысячнага года. Створаны ў Манастыры Святога Сальвадора Табарскага і цяпер знаходзіцца ў Нацыянальным гістарычным архіве Іспаніі ў Мадрыдзе пад каталожным нумарам L.1097B. Уцалелі толькі восем арыгінальных мініяцюр. == Гісторыя == Калафон на фоліа 167 рукапіса сцвярджае, што ён быў завершаны пісцом Эметэрыем 29 ліпеня 970 года ў скрыпторыі манастыра Святога Сальвадора у Табары. Яго перапісчыкам быў манах па мянушцы Моніус, і яго ілюмінацыя была зроблена Магіусам, які мог бы быць тым жа чалавекам, што ілюмінаваў Беатус Моргана, але памёр на паўдарозе, працуючы над Табарскім Беатусам. Гэты манускрыпт быў скапіяваны з невядомага рукапісу X стагоддзя з правінцыі Леон . Калі рукапіс быў рэстаўраваны, паўстала гіпотэза, што сучасны манускрыпт з’яўляецца вынікам звязвання адной працы з двух фоліа з двума фоліа іншага рукапісу Беатуса, і гэты іншы рукапіс фарміруе фоліа 167 і 168 працы ў яе цяперашнім стане, якія былі выразаны, магчыма, каб больш шырокія фоліа ўпісаліся ў новы кодэкс. Гэтая гіпотэза не з’яўляецца агульнапрызнанай, і Джон Уільямс сцвярджае, што ўсе фоліа твору належаць да аднаго рукапісу . Адным з пазнейшых уладальнікаў рукапісу быў Рамон Альварэс дэ ла Бранья, бібліятэкар у Леоне, ад якога ён патрапіў у калекцыю Школы дыпламатыі ў Мадрыдзе, а потым і Нацыянальны архіў. == Апісанне == Тэкст напісаны ў двух слупках вестгоцкім мінускулам. Глосы на арабскай мове, напісаныя на палях, паказваючы, што у манастыры, дзе стварылі Беатус, жылі масарабскія манахі. Ён таксама змяшчае вялікія дэкаратыўныя загалоўныя літары. Беатус з Табары належыць да той жа групы рукапісаў, што і Жыронскі Беатус і Беатус Моргана, і створаны ў тым жа скрыпторыі. == Літаратура == John W. Williams, «The illustrated Beatus. A corpus of the illustrations of the commentary on the Apocalypse», volume II, The 9th and 10th centuries, Harvey Miller Publisher, 1994, 319 pages, p. 43-49 (фр.) John Williams, Manuscrits espagnols du Haut Moyen Âge, Chêne, 1977, 119 p. ISBN 2851081470 == Спасылкі == encyclopedie-universelle.com (фр.)

Source: original
Бітва за Рамадзі (2006)

Бітва за Рамадзі - штурм іракскага горада Рамадзі іракскімі паўстанцамі. Напад баевікоў на горад стаў магчымы дзякуючы дэстабілізацыі абстаноўкі ў гэтай частцы краіны. Яшчэ ў канцы лістапада 2005 года сітуацыя ў правінцыі Анбар канчаткова выйшла з-пад кантролю амерыканцаў. Малалікія паліцэйскія сілы губернатара не змаглі супрацьстаяць паўстанцам. Штурм горада паўстанцамі сур’ёзна падарваў пазіцыі ЗША, бо Рамадзі з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам правінцыі. Аднак пасля некалькіх месяцаў разлютаваных баёў, амерыканскія сілы пры падтрымцы новай іракскай арміі змаглі супыніць наступленне праціўніка. Страты ЗША склалі 94 чалавек забітымі і каля 200 параненымі, іракскай арміі - 30 забітымі, баевікоў - ад 750 да 1100 забітымі. == Спасылкі == Cordon and Search Operations in Ramadi - Defense Visual Information Distribution Service Oct 25 2006 Ramadi: ‘Heart of an Insurgent Hotbed’ - Veterans of Foreign Wars

Source: original
Медыцынская сястра

Медыцынская сястра (медсястра, даўней міласэрная сястра; м.р. медыцынскі брат, медбрат) - памочніца ўрача або фельчара, спецыяліст з сярэдняй медыцынскай адукацыяй. Прафесія прадугледжвае наяўнасць ведаў: як аказваць першую медыка-санітарную дапамогу ў паліклініцы, амбулаторыі ці на даму, выконваць лячэбна-дыягнастычныя працэдуры і ажыццяўляць індывідуальны догляд, праводзіць рэабілітацыйныя і адаптацыйныя мерапрыемствы хранічным хворым, састарэлым і інвалідам, абследаваць пацыентаў падчас агульнай дыспансерызацыі. Медсёстры і фельчары могуць таксама ажыццяўляць самастойны прыём пацыентаў у паліклініках, афтальмалагічных, эндакрыналагічных і оталарынгалагічных кабінетах, праводзіць прафілактычны прыём дзяцей ранняга ўзросту, выконваць візіты на дом, аказваць даўрачэбную дапамогу пры неадкладных станах, ажыццяўляць навучанне ў школах бранхіяльнай астмы, цукровага дыябету і артэрыяльнай гіпертэнзіі. У 1860 годзе ў Лондане (Англія) Флорэнс Найцінгейл заснавала першую сястрынскую школу. Яна перавярнула погляды грамадства на ролю медсястры ў сістэме аховы здароўя, неяк сказала: «Медсястра - гэта ногі хворага, вочы аслеплага, апора дзіцяці і старому, крыніца ведаў і ўпэўненасці для маладой маці, вусны тых, хто надта слабы або паглыблены ў сябе, каб размаўляць». У 1997 годзе ў Беларусі пачало работу грамадскае аб’яднанне «Асацыяцыя медыцынскіх сясцёр», якое на 2012 год налічвала амаль 4 тысячы спецыялістаў з сярэдняй медыцынскай адукацыяй. == Спасылкі == Нона ЗАГАРОДНАЯ: «Неўзабаве будзе прэстыжна гаварыць аб тым, што ты - фельчарка або акушэрка» - гутарыла Святлана Барысенка, «Звязда», 12.5.2012

Source: original
Цэнтральная Амерыка

Цэнтральная Амерыка (ісп.: América Central ці Centroamérica), рэгіён на поўдні Паўночнай Амерыкі, перашыек паміж ёй і Паўднёвай Амерыкай. == Краіны == У палітычным плане падзяляецца на сем дзяржаў: Беліз Гандурас Гватэмала Коста-Рыка Нікарагуа Панама Сальвадор == Насельніцтва == Пануючая ў рэгіёне мова - іспанская (за выключэннем англамоўнага Беліза). Насельніцтва паходзіць ад карэннага індзейскага насельніцтва, еўрапейцаў і афрыканцаў. == Прырода == Багатая прырода: 7 % сусветнай біялагічнай разнастайнасці. == Гл. таксама == Горад Бастэр

Source: original