AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
Кракожыя

Крако́жыя - выдуманая краіна, створаная для фільму «Тэрмінал» Стывена Сьпілбэрга з Томам Гэнксам і Кэтрын Зэтай-Джонс у галоўных ролях. == Зьвесткі == У фільме Кракожыя - маленькая ўсходнеэўрапейская і, верагодна, былая савецкая рэспубліка. Насельніцтва размаўляе на кракоскай мове. З 16 студзеня да лістападу 2004 году ў краіне ішла грамадзянская вайна. На пачатку вайны прэзыдэнт краіны быў узяты ў закладнікі. Такім чынам быў усталяваны новы рэжым, не прызнаны Злучанымі Штатамі. Гэта стварыла пэўныя праблемы кракосцу Віктару Наворскаму, які ў гэты час быў на шляху ў Нью-Ёрк. Прызямліўшыся ў міжнародным аэрапорце імя Джона Ф. Кэнэдзі, Віктар усьвядоміў, што ягоныя пашпарт і віза сталі абсалютна непажытачнымі, і ён ня можа ні ўехаць у ЗША, ні вярнуцца ў Кракожыю, таму што тая закрыла свае межы. У выніку Наворскі быў вымушаны застацца ў тэрмінале аэрапорта цягам дзевяці месяцаў, пакуль у Кракожыі ня быў абвешчаны мір, і ён атрымаў магчымасьць адправіцца дамоў. Агулам пра Кракожыю мала вядома. Акрамя зьвестак пра несупынныя баі, зь міжнародных навін можна пачуць пра «паўночныя тэрыторыі», занятыя паўстанцамі. Дзяржаўны гімн Кракожыі гучыць гэтаксама як альбанскі, толькі тэкст - чыстыя шулды-булды. «Вадзіцельскае пасьведчаньне» Віктара Наворскага - беларускае, выдадзенае ў горадзе Гомелі. == Глядзіце таксама == Гэруды == Вонкавыя спасылкі == В последнем фильме Спилберга Том Хэнкс стал белорусом (рас.)

Source: original
Шнуркі

Шнуркі (ад ням. Schnur) - адрэзкі вяроўкі пэўнай даўжыні, якія прасоўваюць праз спэцыяльныя адтуліны ў абутку і, якія служаць для ўтрыманьня яго на ступні. У разьвязаным стане шнуркі дазваляюць свабодна вымаць нагу з абутку. Пасьля зацягваньня і завязваньня фіксуюць абутак на ступні чалавека. Шнуркі набылі папулярнасць толькі ў XX стагодзьдзі. Да гэтага ў ходзе быў абутак без шнуркоў альбо з рознымі спражкамі або гузікамі ў якасьці фіксуючых элемэнтаў. Сучаснай папулярнай альтэрнатывай шнуркам зьяўляецца зашпілька-ліштва. == Вонкавыя спасылкі == Шнуркі - сховішча мультымэдыйных матэрыялаў Віды шнуровок абутку

Source: original
Засуха 2100-х гадоў да н.э.

Засуха 4200 гадоў таму (2100-я гг. да н. э.) - адна з найбольш цяжкіх, па выкліканых ёю сацыяльных узрушэннях, кліматычных падзей галацэну. Засуха доўжылася на працягу ўсяго XXII стагоддзя да н.э. і, імаверна, спрыяла падзенню Старога царства ў Егіпце і Акадскай імперыі ў Месапатаміі. Засуха магла таксама прывесці да перасялення на паўднёвы ўсход носьбітаў Харапскай цывілізацыі. Крыніца арыдызацыі ў Месапатаміі каля 2100 года да н.э. супадае з астуджэннем клімату ў Паўночнай Атлантыцы (адзін з цыклаў Бонда). Фаза інтэнсіўнай арыдызацыі каля 2200 года да н.э. мае свае маркеры ў Паўночнай Афрыцы, на Блізкім Усходзе, Чырвоным моры, Аравійскім паўвостраве, Персідскім заліве, Індыйскім субкантыненце і цэнтральнай частцы Паўночнай Амерыкі, а таксама ледавіковых адкладах горнай часткі заходняй Канады. Мяжа стэпаў і лесастэпаў на Сярэднярускім узвышшы 4000 гадоў таму знаходзілася на паўночны захад ад сучаснай на 140-200 км. У стэпавай зоне Прычарнамор'я і Прыазоўя першая палова суббарэалу характарызавацца арыдызацыяй клімату. Найбольшая арыдызацыя адзначана 4200-3700 гадоў таму. Паводле даных археолагаў, на тэрыторыі прычерноморскіх стэпаў і на Паўночным Каўказе няма ніводнага пахавання з датыроўкай паміж 4100 і 3900 гадоў таму. Даныя краніялогіі сведчаць аб рэзкай змене насельніцтва ў паўднёварускіх стэпах: катакомбная культура практычна знікае, змяніўшыся прышлым насельніцтвам цэнтральнаеўрапейскага і каўказскага паходжання (бабінская і лолінская культуры). Каля 2150 года да н. з прычыны нізкага разліву Ніла спыніла сваё існаванне Старое царства у Егіпце. Голад, грамадскія беспарадкі і раздробленасць працягваліся прыблізна 40 гадоў, пакуль Егіпет не быў паэтапна аб’яднаны ў Сярэдняе царства. У сярэдзіне таго ж стагоддзя горцы-гутыі спусціліся з хрыбтоў Загрос і разбурылі Акад. Мусоны перасталі дасягаць гарадоў Індскай цывілізацыі, што прывяло да перасыхання Гхагар і звязаных з ім ірыгацыйных каналаў, за якім рушыў услед адток насельніцтва з Пяцірэчча на ўсход. У кітайскай пісьмовай традыцыі з гэтым часам звязана барацьба Юя Вялікага з катастрафічнымі разлівамі Хуанхэ. Археолагі фіксуюць у XXII стагоддзі да н. э. канчатковы заняпад неалітычных культур Кітая. Як мяркуецца, з драматычнай мнагастагоддзевай засухай, якая адбылася на вялікім Блізкім Усходзе, звязаны масавы прыток генаў ад зебу (Bos taurus indicus) да блізкаўсходніх прыручаных свойскіх быкоў (Bos taurus taurus), які адбыўся каля 4 тысяч гадоў таму. == Спасылкі == The Egyptian Old Kingdom, Sumer and Akkad The End of the Old Kingdom

Source: original
Андатра

Андатра (Ondatra zibethicus) - від рукакрылых сысуноў сямейства хамяковых (Cricetidae). == Вонкавы выгляд == Даўжыня цела 20-36 см, даўжыня хваста 18-28 см, вага 0.6-2 кг. Яны пакрытыя кароткай густой поўсьцю ад сярэдняга да цёмна-карычневага колеру. Іх доўгія хвасты, пакрытыя луской; хвост важны для стабільнасьці кірунку. Іх галава вельмі вялікая, а вушы пад поўсьцю амаль не бачныя. Вусы сярэдняга памеру. Андатры маюць кароткія ногі і вялікія ступні; заднія ступні зьлёгку перапончатыя для плаваньня. == Распаўсюджваньне == Сустракаецца ў Паўночнай Амэрыкі (Канада і ЗША). У пачатку 20-га стагоддзя андатры былі завезены ў паўночную Эўразію. == Лад жыцьця == Андатра сустракаецца ў саланаватых і прэснаводных азёрах, сажалках, ручаях, рэках і на балотах. Большую частку часу андатры праводзяць у вадзе і могуць плаваць пад вадой ад 12 да 17 хвілін. Яны жывуць сем'ямі, якія складаюцца з пары самца і саміцы і іх дзіцянятаў. У залежнасьці ад месца, яны будуць альбо капаць норы на берагах, альбо будаваць дамы з расьліннасьці. Дамы пабудаваны так, што галоўныя камеры ёсць над узроўнем вады, але трапіць у іх можна толькі праз падводныя тунэлі. Андатры пераважна траваедныя, сілкуюцца воднай расьліннасьцю. У пэрыяды дэфіцыту ежы яны таксама будуць спажываць жывёлы, такія як мідыі, чарапахі, мышы, птушкі, жабы і рыба. == Вонкавыя спасылкі == Cassola, F. 2016. Ondatra zibethicus. The IUCN (анг.) Newell, T. 2000. Ondatra zibethicus. Animal Diversity Web (анг.)

Source: original
Новае Пакаленне

«Новае Пакаленне» (НП) - моладзевая кааліцыя, заснаваная 5 снежня 2009 года дзевяццю дэмакратычнымі моладзевымі арганізацыямі Беларусі. == Гісторыя == Моладзевая кааліцыя "Новае Пакаленне" была ўтвораная 5 снежня 2009 года па ініцыятыве Маладога Фронту. У кааліцыю ўвайшло дзевяць моладзевых арганізацый рознай ідэалагічнай арыентаванасці."Новае Пакаленне" з'яўляецца адной з чатырох палітычных кааліцыяў і адзінай кааліцыяй моладзевых дэмакратычных аб'яднанняў Беларусі. == Праграма == Праграма кааліцыі "Новае Пакаленне" заснавана на хрысціянскіх і нацыянальных каштоўнасцях, прынцыпах сацыяльнай справядліваьці ды ідэалах свабоды. Праграмнымі накірункамі дзейнасці кааліцыя "Новае Пакаленне" вызначыла адстойванне незалежнасці Беларусі; абарона і развіццё беларускае культуры; вызваленне палітвязняў і спыненне палітычных рэпрэсіяў; асуджэнне злачыннай ідэалогіі камунізму і палітыкі савецкага этнацыду Беларусі; спрыяння Еўраінтэграцыі Беларусі; змены аўтарытарнага рэжыму і ўсталяванне ў Беларусі дэмакратычнага ладу кіравання. == Дзейнасць == Адной з галоўных задачаў сваёй дзейнасці кааліцыя "Новае Пакаленне" вызначае супольны ўдзел у агітацыйнай і мабілізацыйнай кампаніях, накіраваных на адстойванне грамадзянамі Беларусі свайго голасу падчас мясцовых, парламенцкіх і прэзідэнцкіх "выбараў". 7 студзеня 2010 года кааліцыя "Новае Пакаленне" стварыла перадвыбарчы штаб для ўдзелу ў мясцовых выбарах 2010 году. Кіраўніком перадвыбарчага штабу быў прызначаны дэпутат мясцовых Саветаў, сябра Сойму Маладога Фронту Зміцер Кухлей. 1 сакавіка 20010 года да спісу кандыдатаў "Новага Пакалення" на мясцовыя выбары далучыліся кандыдаты Прадпрымальніцкага блоку. Як заявілі лідары "Новага Пакалення", гэта было здзейснена дзеля таго, каб "супольна весці барацьбу за нацыянальныя каштоўнасці, дэмакратыю і таксама адстойваць інтарэсы прадпрымальніцкага руху". Па выніках рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты кааліцыя "Новае Пакаленне" абвясціла, што з 53 прэтэндэнтаў у кандыдаты, якія падалі ў выбарчыя камісіі подпісы і іншыя дакументы для рэгістрацыі, 22 прадстаўніка кааліцыі былі зарэгістраваныя ў якасці кандыдатаў у дэпутаты. Сябрамі ініцыятыўных групаў прэтэндэнтаў у кандыдаты было сабрана больш 10 000 подпісаў у сваю падтрымку. Падчас рэгістрацыі кандыдатаў ад кааліцыі было адмоўлена ў рэгістрацыі пераважна лідарам, якія праводзілі моцныя кампаніі на сваіх акругах. Так, не прайшлі сіта рэгістрацыі старшыня "Правага Альянсу" Юрась Карэтнікаў, лідар "Вольнай моладзі" Мікіта Красноў, намесніца старшыні "Маладога Фронту" Наста Палажанка. == Удзельнікі == Малады Фронт Правы Альянс Моладзь БНФ Ініцыятыва МХСЗ «Маладыя Дэмакраты» Маладыя хрысціянскія дэмакраты Вольная Моладзь Моладзь руху «Разам» Моладзь Народнай Грамады

Source: original
Суперкубак Беларусі па валейболе 2024

Суперкубак Беларусі па валейболе 2024 года прайшоў 20 верасня 2024 года ў горадзе Гомель, на пляцоўцы «Лакаматыў». У матчы сустрэліся чэмпіён 2023/2024 клуб «Шахцёр Салігорс» і фіналістам кубка 2023 года клуб «Энергія Гомель». == Справаздача аб матчы == Энергія Гомель 3:0 (25:19, 25:23, 25:19) Шахцёр Салігорс == Склад каманды Шахцёра == 1. Кірыл Кранін (1998) 5. Мікіта Савасцьянаў (1996) 7. Станіслаў Кулагін (2003) 5. Іван Казіцын (1987) 21. Данііл Сарокін (2004) 25. Мікіта Канавалаў (2002) 22. Станіслаў Забароўскі (1988) 4. Сулейман Тальбі (2004) 10. Пётр Мінянкоў (1999) 11. Віктар Абухоўскі (1999) 12. Даніэль Вяль (2006) 16. Віталь Альшэўскі (2005) 17. Міхаіл Юроўскі (2007) 20. Пётр Лазука (1997) Віктар Бекша (галоўны трэнер) == Склад каманды Энергіі == 4. Дзяніс Іваніцкі (1997) 5. Уладзіслаў Трышын (2002) 7. Павел Ахамінаў (1997) 14. Аляксей Плужнікаў (1991) 17. Уладзімір Галота (2001) 19. Павел Галота (2002) 18. Раман Аплевіч (1986) 9. Вячаслаў Чараповіч (1992) 11. Максім Аўсейкаў (2005) 1. Ягор Амельяновіч (1998) 10. Даніл Максюшын (2001) 13. Дзмітрый Маёранка (2000) 21. Станіслаў Пагоцкі (2003) Раман Аплевіч (галоўны трэнер) == Гл. таксама == Суперкубак Беларусі па валейболе 2023 Суперкубак Беларусі па валейболе 2025

Source: original
Пернікавы домік

Пе́рнікавы до́мік - калядны торт зь пернікавага цеста і айсінгу. У якасьці аздабленьня дадаюць такія прысмакі, як: гарэхі і зэфір, мармэляд і печыва, цукаты і шакаляд, а таксама цукеркі манпасье і ў выглядзе марскіх каменьчыкаў. == Складнікі == Для папярэдняга прыгатаваньня пернікавага цеста выкарыстоўваюць: 800 грамаў мукі і 280 грамаў цукровай пудры, 120 грамаў мяккага маргарыну і 5 сталовых лыжак топленага мёду, па 2 яйкі і жаўткі, па 2 чайныя лыжкі соды і прыправы для пернікаў. Такая прыправа ўлучае молатыя гвазьдзік, імбір, кардамон і мускатны гарэх. У прыгатаваньні айсінгу патрэбныя яйка, 150 грамаў цукровай пудры і дробка лімоннай кісьлі. У якасьці ўпрыгожваньня выкарыстоўваюць дробныя рознакаляровыя цукеркі. == Прыгатаваньне == Падрыхтоўку пернікавага цеста пачынаюць з замесу мукі, цукровай пудры і заправы для пернікаў. У атрыманай сумесі робяць ямку, куды дадаюць маргарын, яйкі і мёд. Іх вымешваюць да атрыманьня мяккага гладкага цеста. Гатовае цеста загортваюць у харчовую плёнку і пакідаюць на 2 гадзіны ў лядоўні. Затым на кардоне або паперы накрэсьліваюць 4 сьцяны і 2 дэталі даху, а таксама вокны, дзьверы і ніз пернікавага доміка. Накрэсьленыя шаблёны выразаюць. Цеста раскачваюць плястом 5 мілімэтраў і прыкладаюць да яго шаблёны. Нажом зь цеста выразаюць дэталі доміка, якія пераносяць на бляху. Іх запякаюць у духоўцы пры тэмпэратуры 160-180 °C да румянай скарынкі. Пасьля дэталі доміка пакідаюць падсыхаць. Тым часам, пачынаюць гатаваць айсінг, дзеля чаго бялок аддзяляюць ад жаўтка. Бялок узьбіваюць у пену. Цукровую пудру прасяваюць і дадаюць да бялка паступова з пастаянным памешваньнем. Затым дадаюць лімонную кісьлю і ўсё вымешваюць да атрыманьня пругкай сумесі. Пернікавы домік зьбіраюць на выпечаным зь пернікавага цеста каржы, плоскай талерцы або шчыльным кардоне. Блюда вышароўваюць айсінгам і выкладаюць на яго аснову доміка. З дапамогай айсінгу прымацоўваюць сьцены і злучаюць іх міжсобку. Дах дадаткова замацоўваюць зубачысткамі. Усе стыкі дэталяў доміка вышароўваюць айсінгам. Затым пернікавы домік пакідаюць на ноч у сухім памяшканьні. На наступны дзень айсінгам малююць вокны і ледзяшы на даху, а таксама прымацоўваюць дзьверы. На даху з дапамогай кандытарскага мяшка робяць айсінгам чарапічны ўзор і прымацоўваюць дробныя рознакаляровыя цукеркі.

Source: original
Сосьніца

Сосьніца (па-ўкраінску: Сосниця) - мястэчка ў Чарнігаўскай вобласьці Ўкраіны, на рацэ Убідзі (прытока Дзясны). Адміністрацыйны цэнтар Сасьніцкага раёну. Насельніцтва на 2018 год - 6983 чал. === Колькасьць === XIX стагодзьдзе: 1897 год - 7087 чал. XX стагодзьдзе: 1959 год - 4245 чал.; 1970 год - 7164 чал.; 1979 год - 7876 чал.; 1989 год - 8429 чал. XXI стагодзьдзе: 2001 год - 8127 чал.; 2018 год - 6983 чал. == Вонкавыя спасылкі == Cities & towns of Ukraine (анг.) Статистичний збірник «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2015 року», - Київ, Державна служба статистики України, 2015 zip (укр.) Сайт про Сосницю

Source: original
Альбрэхт Брандэнбургскі

Альбрэхт II, маркграф Брандэнбургскі (ням.: Albrecht von Brandenburg; 28 чэрвеня 1490, Кёльн - 24 верасня 1545, замак Марцінсбург, каля Майнца) - архібіскуп магдэбургскі і майнцкі, курфюрст і эрцканцлер Свяшчэннай Рымскай імперыі, адміністратар хальберштацкага архібіскупства і да прызначэння кардыналам маркграф Брандэнбургскай маркі разам са сваім старэйшым братам Іаахімам. Шматгранная і неадназначная асоба, сучаснік Лютэра, заступнік Дзюрэра, Кранаха, Груневальда, Бальдунга, Альбрэхт Брандэнбургскі пакінуў вялікі след у гісторыі і мастацтве Германіі. == Партрэты Альбрэхта Брадэнбургскага == Дзякуючы сваёй мецэнацкай дзейнасці Альбрэхт Брадэнбургскі пакінуў вялікі след у нямецкім мастацтве і першым чынам у жывапісе. Да нашага часу захавалася вялікая колькасць яго партрэтаў. == Літаратура == Der Kardinal: Albrecht von Brandenburg, Renaissancefürst und Mäzen. - 2 Bände / Hrsg. von Th. Schauerte, A. Tacke, K. Schneider. - Stuttgart: Schnell & Steiner, 2006. - ISBN 978-3795419097. Erzbischof Albrecht von Brandenburg 1490-1545. Ein Kirchen- und Reichsfürst der Frühen Neuzeit / Hrsg. von F. Jürgensmeier. - Frankfurt/M.: Knecht, 1991. - ISBN 3-7820-0638-0.

Source: original
Прыроднае раянаваньне

Прыро́днае раянава́ньне - сыстэма тэрытарыяльнага падзелу, заснаваная на выяўленьні прыродных рэгіёнаў, якія валодаюць унутраным адзінствам і своеасаблівымі індывідуальнымі рысамі прыроды. Дае прыродазнаўча-навуковую аснову для плянаваньня шматлікіх галінаў дзейнасьці чалавека, у тым ліку ў сфэры народнай гаспадаркі, культуры, аховы здароўя. Вылучаюць прыродныя раёны па асобных прыкметах (клімат, рэльеф, глебы і іншае) або па іх комплексу (ляндшафтнае, фізыка-геаграфічнае). Дэталёвасьць раянаваньня залежыць ад вывучанасьці адпаведнай тэрыторыі альбо таго ці іншага яе элемэнту. Розная трактоўка адных і тых жа даных або іх недастатковасьць прыводзіць часам да суіснаваньня некалькіх несупадаючых схемаў прыроднага раянаваньня адной і той жа тэрыторыі. Для тэрыторыі Беларусі распрацаваныя: агракліматычнае, геамарфалягічнае, геахімічнае, гідрагеалягічнае, гідралягічнае, глебава-геаграфічнае, зоагеаграфічнае, ляндшафтнае, фізіка-геаграфічнае раянаваньні. == Літаратура == Энцыклапедыя прыроды Беларусі: у 5 т. Т. 4: Недалька - Стаўраліт / Рэдкал.: І. П. Шамякін (галоўны рэдактар) і інш. - Мн.: БелСЭ, 1985. - 598 с., С. 285 Прыроднае раянаванне // БЭ. - Мн.: 2001 Т. 13. - С. 81

Source: original
Трыятлён

Трыятлён - адна з адменаў спартовага мнагабор’я, якая складаецца з трох дысцыплінаў. Найбольш распаўсюджаныя віды спорту, якія ўключае трыятлён - плаваньне, роварны спорт і бег. Назва паходзіць ад грэцкага τρεις (тры) і αθλος (спаборніцтва). Дыстанцыі ў трыятлёне таксама могуць вар’явацца. Паводле Міжнароднага трыятлённага зьвязу, міжнародная спрынтэрская дыстанцыя складаецца з воднага адрэзку даўжынёй 750 м, раварысцкага 20 км і бегу на 5 км; сярэдняя (або стандартная) дыстанцыя адпаведна 1,5 км, 40 км і 10 км; доўгая дыстанцыя - 1,9 км/90 км/21,1 км; ультрадоўгая - 3,9 км/180 км/ і маратонская дыстанцыя (42,2 км). Паміж першай і другой, а таксама другой і трэцяй часткамі дыстанцыі ствараюцца пераходныя зоны, дзе разьмяшчаюцца равары, спартовая форма і іншае абсталяваньне, неабходнае для працягу спаборніцтва. Час, праведзены ў пераходных зонах, таксама ўключаецца ў агульны час дыстанцыі. == Глядзіце таксама == Біятлён Тэтратлён Пэнтатлён Гептатлён Октатлён Дэкатлён == Вонкавыя спасылкі == Міжнародны трыятлённы зьвяз (ITU) Сайт аматараў трыятлёну ў Беларусі

Source: original
Асьвета на Палесьсі

Украінскае таварыства «Асьвета» на Палесьсі (1923 - 1939, па-ўкраінску: Українське товариство «Просвіта» на Поліссі) - украінская культурна-асьветная арганізацыя Палескага ваяводзтва. Вярхоўны орган - Агульныя сходы арганізацыі. Зарэгістравана высновай Палескага ваяводзкага кіраваньня No 161. Мела шчыльныя сувязі з львоўскай «Асьветай» і таварыствам «Родная школа». Прычынай стварэньня асобнай асьветніцкай арганізацыі былі перашкоды ў распаўсюдзе ўкраінскіх арганізацыяў ад Галічыне на Валынь і Палесьсе. == Арганізацыйная структура == Узьнікла на базе берасьцейскай і кобрынскай гарадскіх Асьветаў. У пэрыяд найбольшага росквіту мела 127 чытальняў і 1754 члены ў Берасьцейскім, Кобрынскім, Пружанскім, Драгічынскім, Пінскім і Столінскім паветах Палескага ваяводзтва. Найбольш шматлікай была Берасьцейская чытальня. == Асветніцкая дзейнасьць == Удзельнічала ў школьных плебісцытных акцыях. Арганізавала адукацыйныя курсы. Уладальнік «Украінскай прыватнай 7-класнай пачатковай школы імя Аляксея Старажэнка ў Брэсце». Спрыяла папулярызацыі нацыянальнага тэатра і росту сеціва ўкраінскіх бібліятэкаў. 13 студзеня 1924 г., на Стары Новы год, у рэзідэнцыі Берасцейскай “Асветы” адбывалася ёлка для дзяцей. Ялінка была добра арганізавана дзякуючы намаганьням жаночай сэкцыі. Удзельнічалі 50 украінскіх дзяцей, 20 з якіх чыталі вершы, сьпявалі калядкі і песьні, танцавалі. Рада таварыства паклапацілася пра падарункі, і кожнае дзіця атрымала пакецік з цукеркамі і кнігі, якія асабіста ўручыў пасол на Сойм Васіль Дзмітрюк. 19 студзеня 1924 г. на Вадохрышча ў гарадскім тэатры намаганнямі «Асветы» быў наладжаны вечар, на якім ішла п'еса «На Каляды» і ўкраінскія песні і танцы. 20 студзеня 1924 года ў памяшканьні Берасьцейскай Асьветы было прадстаўлена маладым супрацоўнікам культурна-адукацыйнай сэкцыі А. Крыжанівскім рэфэрат на тэму: Гетман Багдан Хмяльніцкі, які ўсебакова ахарактарызаваў эпоху Хмельнеччыны (па-ўкраінску: Гетьман Богдан Хмельницький, який всебічно охарактеризував добу Хмельниччини). == Ліквідацыя == Прычынай узмацненьня рэпрэсіяў супраць «Асьветы» на Палесьсі стала забойства міністра ўнутраных справаў Браніслава Перацкага. У 1934 годзе кіраўніка арганізацыі Паўла Арцемюка адправілі ў лагер у Бярозе. У 1934 г. ліквідавана школа ім. Аляксея Старажэнка. Рашэннем польскага ваяводы Костэк-Бернацкага знята з рэгістрацыі. Фармальна арганізацыя праіснавала да поўнай ліквідацыі ў лютым 1939 года. == Кіраўнікі == Васіль Дзмітрыюк Уладзімір Крыніцкі Паўло Арцемюк == Наступствы == Памяць пра дзейнасьць “Асветы на Палесьсі” паспрыяла адраджэньню асьветніцкага руху на Кобрыньшчыне і Маларыце ў 90-я гады ХХ стагодзьдзя. Спадчыньнікам лічыла сябе таварыства «Асьвета Берасьцейшчыны». == Крыніцы == Леонюк В., Словник Берестейщини. - Львів: Афіша, 1996 - с.57-59. Брест. Энциклопедический справочник - Мн.: Белорусская энциклопедия им. П. Бровки, 1987. - с.312-313. З діяльності Берестейської Просвіти. Тижневик "Наше Життя". Холм, 3 лютого 1924 року.

Source: original
Тэўдавальд

Тэўдавальд, Тэадэбальд (лац. Theudoaldus, Theoduualdus, Theudoualdus, Theodoualdus, Theoualdus, Theodobaldus, Theodoboldus, Theobaldus; каля 537 - 555) - кароль франкаў з дынастыі Мэравінгаў. == Біяграфія == Сын Тэадэбэрта I і Дэатэрыі. Стаў каралём у веку 13 гадоў праз заўчасную сьмерць бацькі. Сьпярша знаходзіўся пад наглядам свайго настаўніка. Остготы, якія ў той час вялі ў Італіі жорсткае змаганьне зь Бізантыйскай імпэрыяй, разьлічвалі на зьвяз з Тэўдавальдам. Яны адправілі пасольства да валадара франкаў з просьбай пра дапамогу. Остготы падкрэсьлівалі, што Бізантыя па заваяваньні Апэнінаў можа пачаць вайну супраць франкаў, каб адваяваць былыя землі Рымскай імпэрыі. Аднак неваяўнічы Тэўдавальд не пагадзіўся на аднаўленьне франконска-остгоцкага зьвязу, які фактычна існаваў за Тэадэбэртам I. Разам з тым, ён не перашкаджаў дапамозе остготам з боку водцаў алеманаў Леўтарыса і Бутылена, якія пайшлі з войскам у Італію. Ажаніўся з Вальдрадай, дачкай лянгабардзкага караля Вахона і сястра мачахі Тэўдавальда Вісігарды. Не пакінуў нашчадкаў. == Глядзіце таксама == Тэўдавальд (імя)

Source: original
Прысяжная цнатлівіца

Прысяжная цнатлівіца (па-альбанску: virgjineshtëvirgjineshtë) - жанчына, якая добраахвотна прысягнула ў бясшлюбнасьці (поўнай адмовы ад шлюбу і сэксуальнага жыцьця) і пераймае мужчынскую ролю ў сям’і. Пасьля прынясеньня клятвы перад старэйшынамі вёскі з «прысяжнай цнатлівіцай» абыходзяцца як з мужчынам. Яна носіць мужчынскую вопратку, вядзе мужчынскі лад жыцьця і мае права голасу ў кіраваньні абшчынай нароўні з мужчынамі. Дадзены фэномэн мае месца ў Альбаніі. Упершыню пра існаваньне «прысяжных дзеў» заходнеэўрапейскім дасьледчыкам і падарожнікам стала вядома на мяжы XIX-XX стагодзьдзяў. Зьява да гэтага часу сустракаецца ў кансэрватыўных паўночных правінцыйных рэгіёнах Альбаніі, хоць і паступова зьнікае. Адной з прычын, якая прымушае дзяўчыну прымаць клятву бясшлюбнасьці, зьяўляецца нежаданьне ўступаць у навязаны ёй абшчынай шлюб. Іншым найважнейшым матывам можа быць адсутнасьць мужчын на чале сям’і. Пры такім становішчы жанчыны ў сям’і аказваюцца неабароненымі і ня маюць прадстаўніка ў радзе абшчыны. І толькі ў выпадку, калі адна з жанчын пераймае ролю мужчыны, сям’я мае абаронцу сваіх інтарэсаў у радзе. Такая сытуацыя можа паўстаць, напрыклад, пасьля сьмерці бацькі - галавы сям’і, калі там адсутнічаюць іншыя паўнагадовыя мужчыны. У гэтым выпадку «мужчынам» становіцца адна зь незамужніх жанчын, прыняўшы клятву цноты. == Глядзіце таксама == Трынге Смайлі == Літаратура == René Grémaux: Woman Becomes Man in the Balkans. In: Third Sex Third Gender: Beyond Sexual Dimorphism in Culture and History Gilbert Herdt (Editor), 1996 г., ISBN 0-942-29982-5 Antonia Young: Women Who Become Men: Albanian Sworn Virgins. 2000, ISBN 1-859-73335-2 Susan E. Pritchett Post: The Myth of the Burrnesh, paper, 1999, London: Center for South East European Studies Robert Elsie: Sworn Virgin. In: Historical dictionary of Albania (= European historical dictionaries 42) Lanham 2004. ISBN 0-8108-4872-4 S. 405-406. Alice Munro: The Albanian Virgin. In: Open Secrets 1994, ISBN 0-679-43575-1 == Вонкавыя спасылкі == Joshua Zumbrun. The of Sacrifices Albania's Sworn Virgins // The Washington Post, 11.08.2007 (англ.) Dan Bilefsky. Albanian Custom Fades: Woman as Family Man // New York Times, 25.06.2008 (англ.) Dan Bilefsky. Sworn to virginity and living as men in Albania // New York Times, 23.06.2008 (англ.) Das Leben hat sie zu Männern gemacht // Stern, 03.04.2009 (ням.) Відэа: «Sworn Virgins» // National Geographic (4 мін.)

Source: original
Веласіпедны спорт

Веласіпе́дны спорт, скарочана веласпо́рт - гэта спаборніцтвы ў фізічнай актыўнасці з выкарыстаннем веласіпедаў. Ёсць многа відаў веласіпедных спаборніцтваў, у іх ліку: шасэйны веласіпедны спорт, велакрос, гонкі на горных веласіпедах, веласіпедныя гонкі на трэку, BMX і веласіпедны спідвэй. Негоначныя веласіпедныя віды спорту ўключаюць артыстычны веласіпедны спорт, веласіпеднае пола, фрыстайл BMX, веласіпедны трыял, велабол. Веласіпедныя заезды на доўгую дыстанцыю з вызначаным для праходжання трасы часам завуцца рандонерынг. Галоўныя кіруючым органам веласіпеднага спорту ёсць Міжнародны саюз веласіпедыстаў (UCI). Многія віды веласіпедных спаборніцтваў адносяцца да ліку алімпійскіх відаў спорту.

Source: original