Антонио Канова

позиција која порано ја извршувал Рафаел. Една од неговите активности во оваа функција било да биде пионер во обновувањето на Вија Апија со обновување на гробот на Сервилиус Квартус. Во 1808 година Канова станал придружен член на Кралскиот институт на Холандија. Во 1814 година, тој ги започнал своите Три благодати. Во 1815 година, тој бил именуван за "Ополномоштен министер на папата“ и имал задача да врати различни уметнички дела кои Наполеон ги однел во Париз. Делата на Фидија се навистина како со месо и крв, како самата прекрасна природа -Антонио Канова Исто така во 1815 година, тој го посетил Лондон и се сретнал со Бенџамин Хејдон. По совет на Канова, Елгинови мермери биле набавени од Британскиот музеј, со гипсени копии испратени во Фиренца, според барањето на Канова. === Враќање во Италија === Во 1816 година, Канова се вратил во Рим со дел од уметноста што ја презел Наполеон. Тој бил награден со неколку знаци на разлика: тој бил назначен за претседател на Академија во Сан Лука, впишан во "Златната книга на римските благородници“ од сопствените раце на Папата, и му била дадена титулата Маркиз од Искја, заедно со годишна пензија од 3.000 круни. Во 1819 година, тој го започнал и го завршил своето нарачано дело Венера Италија како замена за Венера де Медичи. Откако неговиот предлог од 1814 година да се изгради персонифицирана статуа на религијата за базиликата Свети Петар бил одбиен, Канова се обидел да изгради свој храм за да го смести. Овој проект станал Кановскиот храм. Канова сам ја дизајнирал, финансирал и делумно ја изградил структурата. Структурата требало да биде доказ за побожноста на Канова. Дизајнот на зградата е инспириран од комбинирањето на Партенон и Пантеон заедно. На 11 јули 1819 година, Канова го поставил камен-темелникот облечен во црвена папска униформа и украсен со сите негови медали. Прво била отворена во 1830 година, а конечно била завршена во 1836 година. Откако бил поставен камен-темелникот на оваа градба, Канова се вратил во Рим; но секоја наредна есен тој продолжувал да го посетува Посањо за да ги насочи работниците и да ги охрабри со награди. Во периодот што интервенирал помеѓу почетокот на операциите во Посањо и неговата смрт, тој извршил или завршил некои од неговите највпечатливи дела. Меѓу нив е групата Марс и Венера, колосалната фигура на Пиј VI, Пиета, Свети Јован и колосалната биста на неговиот пријател, грофот Чикоњара. Во 1820 година, тој направил статуа на Џорџ Вашингтон за државата Северна Каролина. Како што препорачал Томас Џеферсон, скулпторот ја користел мермерната биста на Вашингтон од Џузепе Кераки како модел. Доставено е на 24 декември 1821 година. Статуата и Државната куќа на Северна Каролина каде што била изложена подоцна биле уништени од пожар во 1831 година. Гипсната реплика била испратена од кралот на Италија во 1910 година, која сега е изложена во Историскиот музеј во Северна Каролина. Мермерна копија била извајана од Романо Вио во 1970 година, која сега се гледа во ротондата на зградата на главниот град. Во 1822 година, тој отпатувал за Неапол, за да ја надгледува изградбата на восочни калапи за коњичка статуа на Фердинанд VII. Авантурата била погубна за неговото здравје, но набрзо доволно оздравел за да се врати во Рим. Оттаму, тој отпатувал за Венеција; сепак, на 13 октомври 1822 година, тој починал таму на 64-годишна возраст. Бидејќи никогаш не се оженил, името изумрело, освен преку лозата на неговите очувчиња Сатори-Цанова. На 12 октомври 1822 година, Канова му наложил на својот брат да го искористи целиот имот за да го заврши Храмот во Посањо. На 25 октомври 1822 година, неговото тело било ставено воКановскиот храм. Неговото срце било погребано во базиликата Санта Марија Глориоза деи Фрари во Венеција, а десната рака зачувана во вазна во Академијата ди Бел Арти ди Венеција. Неговата комеморација била толку голема што се спротивставила на церемонијата што градот Фиренца ја одржал за Микеланџело во 1564 година. Во 1826 година, Џовани Батиста Сартори го продал римското студио на Канова и ги однел сите гипсени модели и скулптури во Посањо, каде што биле инсталирани во Кановскиот храм. == Негови дела == Меѓу најзначајните дела на Канова се: === Психа оживеана од бакнежот на Амор (1787) === Психата оживеана од бакнежот на Амор била нарачана во 1787 година од страна на полковникот Џон Кембел. Се смета за ремек-дело на неокласичната скулптура, но ги прикажува митолошките вљубеници во момент на голема емоција, карактеристичен за новото движење на романтизмот. Го претставува богот Амор во висина на љубовта и нежноста, веднаш откако со бакнеж ја разбудил безживотната Психа. === Наполеон како Марс Mиротворец (1802-1806) === Наполеон како Марс Миротворецот го имал своето основање откако Канова бил ангажиран да направи биста на Наполеон во 1802 година. Статуата била започната во 1802 година, при што Наполеон побарал да биде прикажан во униформа на француски генерал, Канова го одбил тоа, инсистирајќи на алузија на Марс, римскиот бог на војната. Завршена е во 1806 година Во 1811 година, статуата пристигнала во Париз, но не е поставена; ниту неговата бронзена копија во Форо Наполеонико во Милано. Во 1815 година, оригиналот му припаднал на војводата од Велингтон, по неговата победа во Ватерло против Наполеон. === Персеј триумфален (1804-1806) === Персеј триумфален, понекогаш наречен Персеј со главата на Медуза, е статуа нарачана од трибината Онорато Дувејриез. Го прикажува грчкиот херој Персеј по неговата победа над Горгон Медуза. Статуата се базира слободно на Аполо Белведере и Медуза Ронданини. Наполеон, по неговата италијанска кампања од 1796 година, го однел Аполо Белведере во Париз. Во отсуство на статуата, папата Пиј VII ја добил Кановата Персеј триумфален и го поставил делото на пиедесталот на Аполо. Статуата била толку успешна што кога бил вратен Аполон, Персеј останал како придружно парче. Една реплика на статуата била нарачана од Канова од полската грофица Валерија Тарновска; сега е изложена во Метрополитен музејот на уметност во Њујорк. Карл Лудвиг Ферноу за статуата рекол дека "секое око мора да почива со задоволство на прекрасната површина, дури и кога умот ќе ги најде разочарани своите надежи за високо и чисто уживање“. === Венера Виктрикс (1805-1808) === Венера Виктрикс е рангирана меѓу најпознатите дела на

Source: original