AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
Якым (Яша) Баков

Якым (Яша) Баков (*9. децембер 1906, Дюрдьов, Войводина - †21. октобер 1974, Новый Сад, Войводина) - педагог, шпортовець, тренер, поет, публициста, културный активиста войводянскых Русинох. == Педагог и шпортовець == Родив ся 9. децембра 1906. року в Дюрдьовѣ в селянской фамилии, як единець. Основну школу закончив в родном селѣ, до гимназии зачав ходити в Зренянину (тогды Велькый Бечкерек), а продовжив в Новом Садѣ. Записав ся на Филозофску факулту в Београдѣ, фах югославянска литература, сербскохорватскый и французскый язык. Дипломовав в року 1934 и того року зачав педагогичну роботу яко суплент в Славонской Пожезѣ, в Копривници, а од осени 1936 - яко професор на Реалной гимназии в Зомборѣ. Од штудентскых рокох выступовав з призерскыма резултатами в легкоатлетичных запасах. По закончѣню школского року 1942/43 быв мобилизованый до робочых баталионох, «мункашох», але яко фахман перемѣщеный до Нового Саду на пост професора Сербской гимназии. Во фебруару 1945 посланый до Руского Керестура за професора новооснованой гимназии зоз русинскым выуковым языком. Ту быв и воспитатель и активиста во шпортѣ. Бакововы шпортовы амбиции переростли за розмѣры Керестура, та он року 1949 вернув ся до Нового Саду, де зачав робити як атлетичный тренер. Одты перешов до Сараева, Панчева, а пак до Београду. Свою тренерску карьеру закончив в Новом Садѣ и року 1971 одышов до пензии. Под час тренерской роботы властным накладом выдав 20 книжок шпортовой тематикы. == Публициста и културный активиста == Быв членом редакчной колегии новинок Руске слово од их зачатку, а тыж 1945 року быв закладаючым членом Руской маткы в Руском Керестурѣ и ей подсекретарьом. Одтогды ся активно ангажовав в културном животѣ. Инициовав реформу правопису литературного языка, котра мала за цѣль перейти од украинской правописной традиции ку сербской, але реформа не была прията. Литературны творы Якима (Яши) Бакова опубликованы книжков посмертно. Писав переважно поезию и есеи на темы русинского живота. В Народном календарю были появлены даскельо его вершы, перекладав и з русского языка, а тыж писав и прозу. == Честь памяти == Якым (Яша) Баков умер в Новом Садѣ 21. октобра 1974. Погребеный на Новом теметовѣ. Яко памятка на его роботу в керестурской гимназии, де выховав цѣлу плеяду скакачи з тычов, з котрых поедны стали ся и державныма рекордерами, уже вецей рокы ся по русинскых валалох держать Шпортовы бависка «Яша Баков». == Жерела и одказы == Магочій П.Р., Поп І. (уклад.) Енциклопедія історії та культури карпатських русинів. Вид-во В.Падяка. Ужгород, 2010. - 856 c.+ХХХІІ с. ISBN 978-966-387-044-1 Сс. 35-36. Яша Баков. Вибрани твори; "Руске слово“, Нови Сад, 1983. Атлетска леґенда Яша Баков (1906-2006), 100 роки од народзеня, зборнїк роботох з науково-фахового сходу, видавателє: Орґанизацийни одбор и НВУ "Руске слово“, Нови Сад. Дюра Варга. Яша Баков - найвекши руски спортист у Югославиї. //Нова думка, XVI (58), Вуковар, 1987, сс. 22-23. Яким Яша Баков. //Новинарска Асоциация Руснацох.

Source: original
Зборна Чехії по хокейови

Зборна Чехії по хокейови заступає Чехію на межнародных турнірах по хокейови, на чемпіонатови світа, олімпійськых іграх и кубкови Світа. Нив управляє Чеська федерація хокея. Появила ся вна в 1993. годї, пусля розпада Чехословакії, коли й розпала ся зборна Чехословакії (они были дустали 6 титулу чемпіона світа). Чехія была выбрана директором IIHF як наслїдник Чехословацької зборної, и были включені до елітної ґрупы чемпіону світа. == Ґалерея майок зборної == Майка из левом на грудях хосновала ся в 2018-2023. годах. Йся майка была показана хокейнов асоціаційов для избераня гонорару, айбо ї вид многым не полюбив ся. == Удкликованя == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Česká hokejová reprezentace на чеській Вікіпедії.

Source: original
Малое Тячово

Малое Тячово, Teceu Mic рум., Kistécső мад. - село в жупѣ Марамуреш в Румынии включене до комуны Реметы. == Полога == Лежить на лѣвом березѣ Тисы, о 28 км пониже Сигета. На правом березѣ лежить Тячово. == История == Первый раз упомянуте в року 1389 яко Kis-Techu. До Трианона было частьов Тячова, в чехословацкой добѣ лѣвобережны осады Тячова оддали Румынии. В роках 1939-1944 Тячово мало назад свои дотрианонскы части. В року 1944 одходячы Нѣмцѣ розметали мост через Тису и так стоить доднесь. Одтогды Малое Тячово тай иншы лѣвобережны осады дефинитивно належать Румынии. == См. тыж == Тячово == Жерела и одказы == Наталія Маджара (2018-10-09). Малий Тячів - втрачений другий берег (по украинскы) (ФОТО). Tyachiv.com.ua. [перевірено 2019-06-21]. == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладах статей Teceu Mic, Maramureș на румуньскій Вікіпедії a Kistécső (Románia) на мадярьскій Вікіпедії.

Source: original
1918

1918 рік подля ґреґоріаньского календаря - непереступный рік, котрый ся зачінав у віторок. То є 1918 рік нашого лїточіслїня, 918 рік 2. тысячроча, 18 рік XX. стороча, 8 рік 2-го десятьроча XX. стороча, 9 рік 1910-х років. == Подѣи == 8. януар - Вудро Вилсон выступив перед Конгресом зоз програмов повоенного упорядкованя, познаванов яко Штырнадцять пункты. 24. януар - декретом Совнаркома Россия перешла на григорианскый календарь. 25. марец - выголошеня независлости Білоруськой людовой републікы. 23. юл - в Гомстеду, Пенсилвания, США основана Америцка народна рада Угро-Русинох. 21. октобер - представителе америцкых Русинох подали Президенту США Вилсону проект рѣшѣня русинского вопроса в Европѣ. 26. октобер - Русины через представителя Америцкой народной рады Угро-Русинох Григория Жатковича припоили ся ку Централноевропской Унии. 28. октобер - в Празѣ выголошена независима Чехословацка република. 29. октобер - створеный Российскый Комунистичный Союз Молодежи (РКСМ), обычайно познатый як комсомол, бойова резерва партии. 8. новембер - створена Ясѣнска народна рада, котра выголосила одокремлѣня од Мадярщины. 16. новембер - Мадярска Народна рада и влада проголосили Мадярску Людову Републику. 10. децембер - у Залі Пештянського жупаната ся зышло 500 русиньскых депутатів и прияли меморандум о русиньскім автономнім краї. 22. децембер - до Ясѣня приведеный баталион мадярского войска и обновлена мадярска влада, члены Народной обороны и Ясѣнской народной рады скрыли ся в горах. == Уродили ся == 27. януар - Антонин Мркос, чешскый астроном. 10. юл - Джеймс Олдридж, англо-австралийскый писатель и новинарь. 14. юл - Інґмар Берґман - шведьскый філмовый і театровый режісер, писатель і драматік. 13. август - Фредерик Сенгер, британскый биохемик, двоитый Нобелов лавреат з хемии. 8. септембер - Дерек Бартон, британскый хемик, Нобелов лавреат з хемии (1969) 27. септембер - Мартин Райл, британскый астроном, Нобелов лавреат з физикы (1974) 8. октобер - Йенс Кристиан Скоу, данскый дохтор и биохемик, лавреат Нобеловой награды з хемии (1997) 27. новембер - Борис Патон совѣтскый и украинскый ученый в области металургии и технологии металох, доктор техничных наук, професор. 11 децембер - Александр Солженицын, русскый писатель, драматик, публициста, поет, сполоченскый дѣятель, дисидент, лавреат Нобеловой награды (1970) == Умерли == 13. фебруар - Калман Демко - педаґоґ, историк, редактор русинской новинкы Недѣля, посланець угорского парламента. 25. марец - Клод Дебюссі - французькый композитор, музикалный крітік. 17. юл - в Єкатерінбурґу росстрїляный бывшый імператор всеросійскый Николай II., ёго жена, їх пятеро дїтей, а также лейб-медик, повар, камердинер и горнична. 9. новембер - Гийом Аполлинер. французскый авантгардный поет, писатель, умѣлецкый критик.

Source: original
Белґія

Белґія (Belgique, België, Belgien, офіціално Белґіцьке кралёвство, Koninkrijk België, Royaume de Belgique, Königreich Belgien) - федератівна конштітучна монархія лежача в западній Европі. Белґія гранічіть з Франціёв (620 км) на югу, з Луксембурьском (148 км) і Нїмецьком (167 км) на выходї і з Голандіёв (450 км) на севері. Зо северозападу обмывать Белґію Северне море (66 км). В початку рока 2019 штат має 11 413 203 обывателїв. Белґія є членом Европской унії од року 1957. В Белґії є офіціална мена Евро. Густота залюднїня - 372/км². Головне місто є Брусел, а тыж не офіціално головне місто Европской унії.

Source: original
Сарацины

Сараци́ны (лат. Saraceni, ст.-ґр. Σαρακηνοί - «восточны люде») - народ, споминаный давноримскым историком IV. вѣка Аммианом Марцеллином и грецкым ученым I-II. вв. Птоломеем. Кочове племя розбойникох, бедуинох, живше вздовж границь Сирии. == Етимология == Подля дакотрых ученых назва веде ся од топонима Вади ас-Сирхан и означать "вовкы Арабии". == Историчны значѣня термина == Первый раз тот термин стрѣчать ся в І. вѣку до Р.Х. Од добы крестовых походох европскы авторы зачали называти сарацинами всѣх Могамеданох, часто яко синоним, хоснуючи термин «Мавры». В наш час историкы хоснують тот термин односно жительох Арабского халифата в период од VII. по XIII. вѣкы (до завойованя халифата Аббасидов Хулагу в резултатѣ близковосточного похода Монголох). Сарацином в середовіку называли тыж и тренажер про рыцарѣ. Было то деревяне торзо чоловѣка (сарацина), в едной руцѣ держачого невелькый щит, а в другой ланц або мотуз зоз тяжилом (напримѣр, мѣх з пѣском) на концю. Торзо становило ся так, обы ся вольно обертало на стовпѣ. Рыцарь мав на повном скаку поразити копиов щит сарацина и шиковно при том выгнути ся од удара мѣхом. Сарацины-тренажеры часто зарядили на рыцарскых турнирах як окремый вид соперництва. == Жерела и одказы == Révai nagy lexikona. 1-21. köt. Révai Testvérek Irodalmi Intézet Részvénytársaság, Budapest. 1911-1935. XVII. kötet. Сарацин - статья в енциклопедии «Кругосвет» (русс.) M. Д. Бухарин. Происхождение этнонима Σαρακηνοί (русс.) == Референции == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Сарацины на російскій Вікіпедії.

Source: original
Гайворон

Гайворон, тыж грач (лат. Corvus frugilegus) - великый вороновый птах. == Опис == Великый дас ги ворона, росте до 45-47 цм, важыть 200-625 ґ і роспятя крыл мірять 81 - 94 цм. Тїло мать зароснуте тмавым пірём, яке мать в яснім сонячнім світлї характерістічный металовый надых, выразно суть на ёго тїлї тырчачі пірка на ногах і міцный, сивобурый дзыбак, котрого корїнь мають дорослы екземплары світлый і неопіреный, з чім го годен добрї одлишыти од далшых середоевропскых вороновых співаків. Молоды птахы але мають згруба аж до шестого місяця корїнь дзёбака опіреный. == Росшырїня і чісленость == Гайворон мать дуже россяглый ареал росшырїня і належыть к найросшыренїшым і найчіселнїшым европскым вороновым птахам (лем европска популація рахує дас 20-35 000 000 екземпларів). Практічно ся находить в цїлій Европі з вынятком северной части Шкандінавії і Ісланду і в шырокім пасї од западной Азії аж по выходне прибережа Японії. В роках 1862-1874 быв інтродукованый тыж на Новый Зеланд, де ся але в сучасности находить уж лем рїдко. Переважно є переселивый, в зимі звычайно міґрує лем на куртшы оддалености. == Еколоґія == Належыть міджі силно сполоченьскы птахы. В мімогнїзднїм часї ся находить в чісленых ґрупах, на сполочныйх становищах ся многораз згромаждюють і десять тісячі птахів. Є тіпічный вчыткопожераючій, выглядавать переважно глисты, хробакы і ларвы, одпадкы, в меншій мірї жере і овоцины і пташачі яйця, годен уловити і меншых ссавцїв. Многораз быв уж збаченый коло морьского прибережа, де їмать переважно водяны хробакы і слимакы. Через зиму любить навщівляти складкы одкаду і центры міст. Гайворон є релатівно голосный вид. Часто ся озывать глубокым "крааа-крааа“, "кро“ або куртым "ґаґ“. Гнїздить в колоніях. Величезне, неуправене гнїздо з конарїв будує справила на верьхах стромів і бігом апріля до нёго кладе 3-5 світло бурых, 39,1 × 27,9 мм великых яєць з тмавыма фляками. На їх інкубації, яка тырвать дас 16-18 днїв, ся дїлять лем саміцї; самцї на яйцях не сидять, але по цїлый час зганяють про саміцї їджіня. Молодята суть опірены по 32-33 днях і поглавно доростатють уж коло 1. рока жывота. Середня довжка жывота гайворона у вольній природї є веце як 15 років, затля найстарпый вольно жыючій екземплар ся дожыв цїлых 22 років. == Гайворон і чоловік == Тыж як кавка або ворона мать ай гайворон вызначне заступлїня в народнім фолклорї. уж од давных часїв выступує в добовій літературї і малярьстві і в давнинї быв обще браный як сімбол смолы, зказы, напастї, приходячой зимы і біды. == Підвиы == Гайворон ся находить цїлково в двох підвидах: C. f. frugilegus - Европа і западна Азія. C. f. pastinator - решта Азії. == Жрідла і референції == Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Havran polní на чеській Вікіпедії. ARKive

Source: original
1902

1902 рік подля ґреґоріаньского календаря - непереступный рік, котрый ся зачінав у середу. То є 1902 рік нашого лїточіслїня, 902 рік 2. тысячроча, 2 рік XX. стороча, 2 рік 1-го десятьроча XX. стороча, 3 рік 1900-х років. == Подѣи == 30. юн - в Унгварѣ створене акцийне дружство Уніо, котре выдавало русинскы книгы и периодикы. == Уродили ся == 24. януар - Федор Лабош, економ, історік, дїятель серед Русинів у Войводинї. 26. септембер - Йолана Мондичова, Русинка, перва професионална скулпторка в Чехословацкой Републицѣ.

Source: original
Коцур

Коцур, серб. Куцура, Kucura, мад. Kucora, нѣм. Kutzura - переважно русинске село в Сербии. == Полога == Коцур административно належить общинѣ Вербас Южнобачского округа и лежить о 8 км на югозапад од Вербаса. == История == Закладательом села быв Петро Киш, котрый 17. мая 1763 достав патенш од австрийской влады, якым ся му давало повѣрѣня переселити 150 русинскых родин на пусты землѣ будучого села Коцур. Еще того рока приселила ся 41 родина. В року 1910 село мало 4 129 обывательох русинской, нѣмецкой и мадярской народности, поштовый и телеграфный уряд. == Обывательство == В року 2002 в селѣ были 4 663 жителѣ. Народностне зложѣня (2002 p.): == Жерела и одказы == Révai nagy lexikona. 1-21. köt. Révai Testvérek Irodalmi Intézet Részvénytársaság, Budapest. 1911-1935. Попис становништва, домаћинстава и станова у 2002. СТАНОВНИШТВО. НАЦИОНАЛНА ИЛИ ЕТНИЧКА ПРИПАДНОСТ. Подаци по насељима. 1. Републички завод за статистику. Београд, фебруар 2003. ISBN 86-84433-00-9. M. Фейса. Слово з нагоди 250-рочнїци приселєня Руснацох до Коцура и 100-рочнїци першей театралней представи на руским язику. //Русин, 2013, No3 (33), сс. 84- 93.

Source: original
Европа

Европа є теріторія брана будь як єден зо семох контінентів в їх традічных понятях, або як западну часть Евразії. Зо северу єй огранічує Северный ледовый океан, зо западу Атлантічный океан, з югу Середоземне море і Чорне море вєдно з водныма дорогами, котры їх споюють і з выходу Азія (о точній граніцї не є консенс). == Список країн Европы == Австрія Азербайджан * Албаньско Андора Белґія Білорусь Боснія і Герцеґовина Булгарія Ватікан Велика Брітанія Голандія Ґреція Ґрузія * Даньско Ґібралтар • Естонія Ірьско Ісланд Іспанія Італія Казахстан Косово Латвія Літва Ліхтенштайньско Луксембурьско Мадярьско Македонія Малта Молдова Монако Нїмецько Норьско Остров Мен Польско Портуґалія Росія Румуньско Сан Маріно Сербія Словенія Словеньско Турція Україна Фаєрьскы островы Фіньско Франція Хорватія Ціпрус Чесько Чорна Гора Швайцарія Швеція штаты зос * подля дакотрых крітерії належать до Азії зос •неє самостатний штат, лем теріторіум

Source: original
Восстаня Маджі-Маджі

Восстаня́ Ма́джі-Ма́джі (нім. Maji-Maji-Aufstand) - восстаня 1905-1907-ых рокӯв народӯв Танзанії против Німицькой колоніалной адміністрації. == Історія == Причинов восстаня послужили усилювущі ся репресивны міры и ужесточавущі ся законы колоніалных управ, котрі наращовали робліня бавовны у южных реґіонах колонії. Вшытко исе проходило у убыль интересам містного африканьского и індійського обывательства и невеликого султаната, екзіствовашого у реґіонови. Репресивны законы, такі, ге налог на смітя ци заказованя на охоту, усилили недовольство людий, и у кӯнцю того улилося у вооруженож восстаня. Восстаня зачали 20 юла 1905 року три чоловіка: двоє чоловікӯв из племен мвурі и опунда, и жона из племени опунда. Они зничтожили плантації хлопчатника близ сел Кіпатуму и Надетте на території племени матумбі у континенталнӯм секторі портового вароша Кілва. Немного позже к начавшемуся восстанию присоединились другие различные племена и народности. Важную роль в истории мятежа сыграл мужчина по имени Кинджикитиле Нгвале родом из района племени матумби, который с момента происшествия в июне-июле 1904 года быв признан местными жителями пророком. Он основал секту маджи-маджи («маджи» на суахили означает «вода»). Туземноє население верило, что оно сможет защититься с помощью магии маджи-маджи, которая превратит оружие немецких колонизаторов в воду. И так векшына жертв восстаня умерло не уд німицького оружия, а уд голода, бо німицькі колоніалні вӯйська у 1907 році ужгли вшыткі села, поля и хащу. Ид кӯнцю метежа практицькы всё містноє обывательство было истреблено. Дакотрі вӯйська метежникӯв продовжали партизаньску во̄йну до тых пӯр, докӯть у юлови 1908 рока не были захвачены и казнены. == Значіня == У Танзанії восстаня Маджі-Маджі рахує ся дуже важным дійством у націоналнӯв історії. Джуліус Ньерере - первый президент зъединеной Танзанії - назвав повстанцю̄в піонерами кываня за націоналноє зъединеня державы, котроє у 1964 році ознаменовало ся сотворінём єдиного независного штата.

Source: original
Парохия

Парохия, або фарность, фара, од гр. παροικία (παρά «близь» + οἶκος «дом») - в Православной и Грекокатолицкой Церкви основна церковно-административна единиця, самосправна комунита або церковный округ, котрый мать властный храм з его вѣрниками и духовныма особами. Парохия мать статус правной особы. Часто при парохии фунгуе недѣльна школа або школа катехизации. Вопросы газдовства и доброчинности в парохии належать ку компетенции старосты, котрого мать выбрати громада и благословити епископ. Администратором парохии е парох (фарарь), вѣрникы парохии суть парохиане (фарници). Даколько парохий суть злучены до едного благочиния (деканата), котре ся справуе благочинным (деканом), котрому суть парохы административно подряджены. == Жерела и одказы == Давыдов И. П.: Благочиние. Благочинный. // Энциклопедия религий / Под ред. А.П. Забияко, А.Н. Красникова, Е.С. Элбакян. - М.: Академический Проект, Гаудеамус, 2008. - 1520 с. (ISBN 978-5-8291-1084-0 Академический Проект) (ISBN 978-5-98426-067-1 Гаудеамус) С. 172. Несмиянова О. В., Семанов А. М.: Приход. // Энциклопедия религий / Под ред. А.П. Забияко, А.Н. Красникова, Е.С. Элбакян. - М.: Академический Проект, Гаудеамус, 2008. - 1520 с. (ISBN 978-5-8291-1084-0 Академический Проект) (ISBN 978-5-98426-067-1 Гаудеамус) С. 1011. Покровский Д. Л.. Приход //Краткий словарь православных терминов (по русскы). Азбука православия. [перевірено 2019-07-18].

Source: original
Русь

Русь - назва первого векшого штату восточных славянох, котрый ся створив в IX ст. Его называли Давноруськый штат, земля Русох (Русь), старославяньскый язык: Рѹ́сьскаѧ землѧ, середновѣкый грецкый язык: дгр. Ῥῶς; Арабскый язык: الروس al-Rūs, новый грецкый язык грец. Ῥωσία, старый французскый: Russie, Rossie, латинскый лат. Russia, а од XII. стороча тыж Ruthenia. Од XIX. стороча в российской историографии, жебы указовати на тогдышный главный город, зачали хосновати назву Киевская Русь. Походжѣня термина «Русь» родило вельо спорох. Едны историкы поважують, же он походить от притока Днѣпра - рѣкы Рось. Другы твердять, же Русьска земля - тото Середне Поднѣпровье. При тому указують, же аналогично называли ай иншы територии - Дунайска Русь, Тмутороканска Русь итд., што говорить о росширѣню того термина од Балтика до Чорного моря. Третѣ твердять, же термин походить од рѣчищ (русло), четверты - од зафарблѣня волося (русые), пяты - от найменованя народох: «россоманы», «роксоланы» - так Готы называли люди, котры жили меджи Днѣстром и Днѣпром. Шесты приходять з гипотезов, же Варягы носили назву «русь» и были славянами, што пришли с южного берега Балтицкого моря (остров Рюген), абож из района рѣкы Нѣман. Седмы поважують, же термин «Русь» - шкандинавского походжѣня: подля них, сосѣдны зо славянами финно-угры, называли шкандинавох-викингох из сѣвера Швеции, якы ся селили в городах на пути «из варяг в грекы». Их число не было велике, и тоты Викингове (ruotsy - весларе) асимиловали ся меджи восточных славян, взявшых собѣ тоту назву. Так ци иншак, термин «Русь» означав до монголской инвазии вшитку цѣлов восточнославянского обывательства, котре было в давньорусьскых княжествах и землях. По монголской инвазии (1237-1241) термин «Русь» (великоросы) ся утвердив про обывательство сѣверо-выхода и сѣверо-запада бывшой Киевской державы (Владимиро-Суздальска Русь, Новгородска земля и прилеглы ку ним територии). На землях, што ся достали под владу Польщи и Великого княжества Литовского, а пак Польско-литовского штату, утвердили ся Украинцѣ и Бѣлорусы, (котрых Поляци тыж называли «русь»). == Жерела и одказы == Magocsi, Paul R. (2010): A History of Ukraine: The Land and Its Peoples. Toronto: University of Toronto Press. ISBN 978-1442610217, p. 73. [1] Георгиева Н. Г., Георгиев В. А., Орлов А. С.. Исторический словарь (2е изд. - 592 с. ed.). Москва: Проспект, 2015. С. 452. ISBN 978-5-392-18086-8. Назаренко А. В.: Древняя Русь на международных путях: Междисциплинарные очерки культурных, торговых, политических связей IX-XII вв. - М.: Языки русской культуры, 2001. - 784 с. - ISBN 5-7859-0085-8. Сc. 40, 42-45, 49-50. [2][3] Толочко А. П.: Химера Киевской Руси. //Родина, 1999, вып. 8, сс. 29-33.[4]

Source: original
Серхіо Бускетс

Серхіо Бускетс (шпа. Sergio Busquets) - є шпанєльскы професіоналный фотбаліста, оборонець, грач ФК Барцелона, де играе под числом 5. == Майстровство світу:2010 == Одказы == Сторона ФК Барцелона на www.fifa.com

Source: original
Антоній Годинка

Антон Годинка (Antal Hodinka) (псевд. Сокырницькый Сирохман, Сокырницькый Сиротюк, Тоний Романув) (12. януар 1864 Ладомирів - 15. юл 1946 Будапешт) - історік, етноґраф, педаґоґ, ученый русиньского напряму. == Жывотопис == Своє дїтинство прожыв у селі Сокырниця на Марамороші. Учів ся в ґімназіях Марамарош-Сіґета і Ужгорода (1871-1882), в Ужгородьскім духовнім семінарї, в 1882-1886 - в Будапештьскій Централній Теолоґічній Академії. Од 1888 робив як научный сполупрацёвник Мадярского Народного музея в Будапештї. В 1889 штудовав у Віднї в Австрійскім Історічнім Інштітуті. Штудовав діпломацію, палеоґрафію, славяньску філолоґію під веджінём знамого славісту В. Ягича. Написав дізертацію о історії Сербії (PhDr. 1891). Од 1892 до 1906 робив бібліётекаря і архівісту Імператорско-кралёвской фидеокомісіонной бібліотекы у Вені. В 1895-1896 быв штипендантом Мадярской АН в Рімі. В 1905 за роботу «История венґерско-славянских контактов до 1526 ґ. » дістав названя пріват-доцента філозофічной факулты Будапештьской універзіты. Од 1906 быв професором Пожонской Братіславськой універзіты. Од 1923 до 1935 быв ведучім катедры всеобщой історії Пейчськой універзіты. В 1918-1919, 1926-1927 декан філозофічной факулты, в 1932 быв ректор той універзіты. В 1941-1943 председа «Подкарпатского Общества Наук». Быв знамый як історіёґроф духовной історії, автор многых історічных, церьковно-духовных, публистічных робот із Історії Венґрії, Підкарпатьской Руси: «История Мукачевской ґреко-католической епархии», 1909; зборник документів із історії епархії (527 документів, 1458-1715); зборник документів із історії Ужгородськой домінії і міста, (1917); «Утцюзнина, ґаздувство, и прошлость южнокарпатськых русинув» (1923). Годинка передемонстрував богатьство русиньского народного языка, можность поужываня ёго як інштрумента научного выскуму. О културї русинів написав по мадярьскы діло «Die österreichisch-ungarische Monarchie im Wort und Bild», (1900), де написав голову «Die Ruthenen / A Ruthének». Позберав много матеріалів о Русинах із світьскых і церьковных архівів. В 1995 быв публиковный ёго зборник «Пісні нашых предків». В 1922 завершыв зоставлїня русиньско-мадярьского словаря (7500 слов , 1991). Годинка ся тримав поглядів о етнічній самостатности русинів і приналежности їх ку централному европскому културному ареалу. == Жрідла == Антон Годинка, дослідник джерел, Інститут Церковного Права україньскый

Source: original