AlmaznayaGroza/cyrillic-language-classification huggingface dataset:
Synthetic_ru_9

Петропа́вловка - деревня в Смоленской области России, в Глинковском районе. Население - 284 жителя (2007 год) . Расположена в центральной части области к юго-западу от села Глинка, в 11 км севернее автодорогиР96 Новоалександровский(А101)- Спас-Деменск - Ельня - Починок. От этого и произошло название залива. В ноябре 1620 года у бухты мыса Кейп-Код (там, где сейчас находится Провинстаун) провели пять недель отцы-пилигримы, приплывшие из Англии на корабле «Мэйфлауэр». В день прибытия на Кейп-Код они приняли «Мэйфлауэрское соглашение» (англ. Mayflower Compact), ставшее одним из первых символов независимого уклада жизни колонистов. Залив Кейп-Код (англ. Cape Cod Bay) - крупный, хорошо защищённый залив на северо-восточном побережье США, омывающий побережье штата Массачусетс. Залив Кейп-Код является самой южной частью залива Мэн, соединяющегося с Атлантическим океаном. Площадь поверхности - 1564 км², наибольшая глубина - 63 м. == География == Залив Кейп-Код ограничен с востока и юга изогнутым контуром мыса Кейп-Код (округ Барнстабл, Массачусетс), у самой северной точки которого со стороны залива находится город Провинстаун и одноимённая бухта. С западной стороны находится берег округа Плимут, включая сам город Плимут. С севера находится залив Массачусетс, который выходит в открытый океан. Оба залива (и Кейп-Код, и Массачусетс) составляют в здании, ранее использовавшемся для музея Георгия Димитрова. Здание музея было полностью отремонтировано в 2012 году, на что было затрачено 640,000 лев (326,000 евро). Национальный Политехнический музей регулярно принимает участие в акции ночь в музее. Одним из основных направлений деятельности Национального Политехнического музея и его филиалов являются образовательные программы в левов (для групп более 10 человек). == Филиалы == Национальный Политехнический музей имеет три филиала за пределами Софии. Одним филиалом является ГЭС в городе Панчарево. Это первая электростанция, производящая электричество в Юго-Восточной Европе. Она начала функционировать 1 ноября 1900 года для нужд трамвайной системы Софии, уличного освещения и других отраслей. чем 22 000 предметов, но только около 1000 из них находятся в его постоянной экспозиции. Коллекции включают библиотеку с более чем 12000 книг и журналов и архив, насчитывающий около 2000 документов. Постоянные коллекции включат в себя разделы: приборы для измерения времени, транспорт, техника фотографий и кино, оптика, аудиотехника, техника радио Входит в состав Глинковского сельского поселения. == История == В годы Великой Отечественной войны деревня была оккупирована гитлеровскими войсками в июле 1941 года, освобождена в ходе Ельнинско-Дорогобужской операции в 1943 году. == Экономика == Сельхозпредприятия, библиотека, дом культуры

Source: data_augmentation
Perturbed_Музей науки

Музей науки - музей, посвящённый демонстрации научных открытий достижений, экспериментов и популяризации науки. Традиционные музеи науки ориентированы на статичное экспонирование предметов, связанные с естественной историе, палеонтологией, геологией, промышленностью и т. д. Современным трендом являетс увеличение разнообразия выбора тем, в том числе включение экспонатов, представляющихзанимателные научные явления и интерактивного компонента. Многие современные музеи науки включают демонстрацю технически достижений, и, таким образом, являются также научно-техническими музеями. == Литература == Chisholm H. Museums of Sience // The Encyclopaedia Britannica. - 11th ed. - Cambridge University Press, 1910. - P. 64-69. == Ссылки == Mapping the World’s Science Museums (англ.). Nature Publishing Group (21 февраля 2011). Дата обращения: 21 октября 2014.

Source: data_perturbation
Азярына

Азярына, або затон - месца на рацэ ці вадаёме, у якім ловяць рыбу нератам, або іншымі рыбалоўнымі снасьцямі. == Апісаньне ловаў нератам == Нерат закідваюць у ваду, працягваюць вядомую прастору і затым выцягваюць на бераг. Месца, дзе нерат выбіраюць з вады, называецца прытонкам. Памеры азярыны бываюць вельмі розныя, часам да 2 км. Так як цяга нерата звычайна з года ў год адбываецца на адным і тым жа месцы, то яно амаль заўсёды тарнуецца асаблівым чынам: выбіраюцца камяні, карчы, выраўноўваецца, дзе можна, дно; асабліва клапоцяцца аб выбары месца са спадзістым пясчаным берагам і паступова якая памяншаецца да берага глыбінёй.

Source: original
Майкл Бейджэнт

Майкл Бейджэнт (англ.: Michael Baigent; нар. 27 лютага 1948, Крайстчэрч, Новая Зеландыя - 17 чэрвеня 2013) - пісьменнік. Аўтар колькіх кніг у жанры альтэрнатыўнай гісторыі. Скончыў Універсітэт Кентэрберы па спецыяльнасці «псіхалогія». У юнацтве цікавіўся ўсходнімі рэлігіямі, шмат падарожнічаў па Азіі. У 1976 годзе пераехаў у Вялікабрытанію і застаўся жыць там. У Вялікабрытаніі пазнаёміўся з Рычардам Лі і Генры Лінкальнам. У сааўтарстве з імі напісаў бестселер «Святая кроў і святы Граль» (Holy Blood and Holy Grail), апублікаваны ў 1982 годзе. Кніга выдавалася за навуковае даследаванне, у ёй сцвярджалася, што дынастыя франкскіх каралёў Меравінгаў паходзіла ад нашчадка Хрыста, а гэтую таямніцу быццам захоўвала арганізацыя Прыярат Сіёна, пра існаванне якой стала вядома ў 1950-х гадах. На праўдзе сюжэт быў поўнай містыфікацыяй. Бейджэнт, Лі і Лінкальн паўтарылі гэты прыём з кнігай «Месіянская спадчына» (The Messianic Legacy, 1987). У 1989 годзе Бейджэнт і Лі пачалі працаваць удваіх, яны апублікавалі кнігі «Храм і ложы» (The Temple and the Lodge, 1989), «Скруткі Мёртвага мора» (The Dead Sea Scrolls Deception, 1991), «Тайная Германія: Клаўс фон Штауфенберг і містычны крыжовы паход супраць Гітлера» (Secret Germany: Claus Von Stauffenberg and the Mystical Crusade Against Hitler, 1994), «Інквізіцыя» (The Inquisition, 2000) і «Эліксір і камень: Традыцыі магіі і алхіміі» (The Elixir and the Stone: The Tradition of Magic and Alchemy, 2003). Без сааўтараў у тыя ж гады Бейджэнт напісаў «Прадвесці Вавілона: Астралогія і магія старажытнай Месапатаміі» (From the Omens of Babylon: Astrology and Ancient Mesopotamia, 1994), «Старажытныя сляды: Таямніцы старажытнай і ранняй гісторыі» (Ancient Traces: Mysteries in Ancient and Early History, 1998) і «Дакументы Ісуса: выкрыццё найвялікшай містыфікацыі ў гісторыі» (The Jesus Papers: Exposing the Greatest Cover-Up in History, 2006). Але самай паспяховай кнігай Майкла Бейджэнта засталася «Святая кроў і святы Граль». Пра «Святую кроў і святы Граль» зноў загаварылі праз 23 гады па публікацыі, пасля іску Бейджэнта і Лі супраць аўтара «Кода ды Вінчы» Дэна Браўна, які абвінавачваўся імі ў плагіяце. Цікавасць публікі да справы супраць Браўна была настолькі вялікай, што выдавецтва Random House перавыдала «Святую кроў». == Літаратура == Бейджент, Майкл // Лентапедыя [Электронны рэсурс] = Лентапедия : база даведачна-біяграфічных тэкстаў / Пад рэд. Д. Іванова - Электронныя дадзеныя - М.: ТАА «Лента.ру» (lenta.ru), 2012. - Рэжым доступу: свабодны. - Загаловак з экрана - Мова руск. == Спасылкі == Архіўная копія афіцыйнага сайта Майкл Бейджэнт на сайце «Internet Movie Database» (англ.)

Source: original
Радзіслаў Уладзіміравіч Арлоўскі

Радзіслаў Уладзіміравіч Арлоўскі (нар. 9 сакавіка 1970, Краснадар, СССР) - савецкі і беларускі футбаліст, трэнер. == Клубная кар’ера == Пачынаў кар’еру ў чаркескім «Нарце». Сезон 1989 правёў у старадарожскім «Будаўніку», а ў 1990 годзе перайшоў у мінскае «Дынама». За гады ў складзе бела-блакітных адгуляў 73 матчы, у якіх забіў 17 галоў. У перыяд 1995-1996 гадоў выступаў за «Дынама-93». У 1997 годзе перайшоў у маскоўскае «Тарпеда». Сезон 2001 правёў у варонежскім «Факел», пасля далучыўся да ліепайскага «Металурга». У 2002 годзе вярнуўся ў Беларусь, папоўніўшы склад «Зоркі-ВА-БДУ». У 2003-2004 гадах гуляў у Другой лізе за мінскую «Змену», пасля чаго завяршыў кар’еру. == Трэнерская кар’ера == У 2010-2011 гадах быў памочнікам галоўнага трэнера мінскага «Дынама». З 2015 года працаваў з юнацкімі камандамі клуба. У пачатку 2019 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Рамана Піліпчука ў галоўнай камандзе, а пасля яго адстаўкі ў канцы мая стаў выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера на матч з «Віцебскам». Пазней стаў памочнікам Арцёма Чалядзінскага ў дублі «Дынама». З чэрвеня 2021 года, калі Чалядзінскі быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера асноўнай каманды, стаў яму дапамагаць і ў асноўнай камандзе. Са снежня 2021 года, калі Чалядзінскі быў зацверджаны ў якасці галоўнага трэнера, сканцэнтраваўся на працы ў асноўнай камандзе. Пасля прызначэння ў канцы 2022 года новым галоўным трэнерам дынамаўцаў Вадзіма Скрыпчанкі не трапіў у яго штаб. У жніўні 2023 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі PRO. == Дасягненні == 01 Чэмпіён Беларусі (4): 1992, 1992/93, 1993/94, 1994/95 03 Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 1995 Уладальнік Кубка Беларусі (2): 1992 1994 Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2004 03 Бронзавы прызёр чэмпіянату Расіі: 2000

Source: original
Станулі

Станулі́ (трансліт.: Stanuli, руск.: Станули) - вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярэцкага сельсавета. Вёска знаходзіцца каля паўднёва-заходняга берага Станулеўскага возера. == Гісторыя == У 1921-1945 гадах вёска ў складзе гміны Глыбокае Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. == Насельніцтва == 1921 год - 254 жыхары, 44 двары. 1931 год - 302 жыхары, 48 двароў. == Літаратура == Республика Беларусь. Витебская область. Глубокский район: карта. - Мн.: Белкартография, 2012. - 3 000 экз. (руск.) Staniule, wieś prywatna, powiat dzisieński, gmina Głębokie // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom XI: Sochaczew - Szlubowska Wola (польск.). - Warszawa, 1890. - S. 209. == Спасылкі == На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Станулі

Source: original
Фэмінізм

Фэмінізм (лац. femina - жанчына) - жаночы грамадзкі рух за ўраўнаваньне ў правах з мужчынамі, заснаваны ў 2-й палове XIX ст. у Францыі. У больш шырокім сэнсе - асобная філязофская канцэпцыя сацыяльна-культурнага разьвіцьця. Больш як паўвека да зьяўленьня фэмінізму, у верасьні 1791 г. у Парыжы француская пісьменьніца Алімпія дэ Гуж[прыбраць шаблён] (сапр. Марыя Гуз; 1748-1793) выдала брашуру «Правы жанчыны. Да каралевы» на 24 старонкі, дзе на 6-11 старонках зьмясьціла «Дэклярацыю правоў жанчыны і грамадзянкі» зь 17 артыкулаў, што паўтаралі такія самыя 17 артыкулаў 1-й францускай «Дэклярацыі правоў чалавека і грамадзяніна» ад 27 жніўня 1789 г. з даданьнем згадак пра жанчынаў. 1-ы артыкул «Дэклярацыі» дэ Гуж пачынаўся сказам: «Жанчына нараджаецца свабоднай і застаецца роўнай з мужчынам у правах». У 1792 г. у Лёндане ангельская пісьменьніца Марыя Ўулстэнкрафт(en) (1759-1797) выдала кнігу «Апраўданьне правоў жанчыны» з 13 разьдзелаў (274 старонкі), перад якой у 1790 г. выдала памфлет «Апраўданьне правоў людзей(en) у лісьце да высокашаноўнага Эдмунда Бэрка» на 159 старонках. 20 ліпеня 1848 г. у Сэнэка Фолз(en) (акруга Сэнэка(en), штат Нью-Ёрк, ЗША) сход 68 жанчынаў і 32 мужчынаў ухваліў «Дэклярацыю пачуцьцяў»(en) са сьцьвярджэньнем: «Мы лічым відавочнымі ісьцінамі, што ўсе мужчыны і жанчыны створаныя роўнымі і надзеленыя іх Творцам пэўнымі неад'емнымі правамі, сярод якіх жыцьцё, свабода і імкненьне да шчасьця». 6 лістапада 1867 г. у Ангельшчыне заснавалі Нацыянальнае таварыства за жаночае права голасу(en). У 1871 г. зьявілася Дацкае жаночае таварыства(da). 29 сакавіка 1894 г. утварылі Саюз нямецкіх жаночых аб'яднаньняў(de). Галоўнымі патрабаваньнямі руху былі правы на валоданьне маёмасьцю, навучаньне па-за домам і ўдзелу ў выбарах. У 1920-х гг. у большасьці краінаў Амэрыкі і Эўропы жанчыны атрымалі выбарчае права. 14 сьнежня 1991 г. заснавалі Беларускі саюз жанчынаў. == Гісторыя == У гісторыі фэмінізму вылучаюць тры «хвалі фэмінізму». «Першая хваля» адносіцца галоўным чынам да суфражысцкага руху XIX-га і пачатку XX-га стагодзьдзяў, у якім ключавым пытаньнем было права голасу для жанчынаў. Пад «другой хваляй» разумеюць ідэі і дзеяньні, зьвязаныя з жаночым вызваленчым рухам, якое пачало разьвівацца з 1960-х гадоў і выступала за юрыдычную і сацыяльную роўнасьць жанчынаў і мужчынаў. «Трэцяя хваля» зьяўляецца працягам «другой хвалі» і рэакцыяй на ейную няўдачу. Зьяўленьне «трэцяй хвалі» адносяць да 1990-х гадоў. Характэрнымі рысамі фэмінізму трэцяй хвалі зьяўляецца ўключэньне кампанэнтаў квір-тэорыі, антырасізму і інтэрнацыяналізму і дэстыгматызацыя жаночай сэксуальнасьці. У прыватнасьці, стаўленьне да парнаграфіі, як да аднаго з спосабаў эксплюатацыі жанчынаў, характэрнае для другой хвалі, у трэцяй зьмяняецца на больш неўтральнае. Найбольш бачнымі прадстаўніцамі руху на сёньняшні дзень лічацца Рэбэка Ўокэр, Лілі Тэйлар, Наомі Вульф і іншыя. == Вонкавыя спасылкі == Фэмінізм - сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

Source: original
Краіна Мора

Краіна Мора, або Прымор'е (URU. KUki) - даслоўны пераклад акадскай назвы багністай вобласці, якая прылягала да верхняй часткі Персідскага заліва і рэк, што ўпадаюць у яго. Царскія спісы згадваюць дзесяць ці адзінаццаць цароў дынастыі Краіны Мора, якія носяць або акадскія, або вельмі штучныя шумерскія імёны, і называюць сябе ў нешматлікіх надпісах «царамі Прыморскай краіны»; відаць, яны былі сучаснікамі ранніх касіцкіх кіраўнікоў на поўначы. Хоць мы нічога не ведаем пра працягласць існавання гэтага палітычнай утварэння, аднак маецца дастаткова вавілонскіх крыніц канца II і першай паловы I тысячагоддзя да н.э., каб сцвярджаць, што у той час Прымор'ем называлі паўднёвую правінцыю Вавілонскага царства і яна працягвала існаваць, актыўна ўдзельнічаючы ў барацьбе супраць асірыйскага панавання. Заваявана Вавілонам. == Цары Краіны Мора == Ілімалу каля 1722 да н.э. Ітыілі каля 1700 да н.э. Даміік-ілішу - Ішкібаль да каля 1650 да н.э. Шуішы - Гулькішар каля 1594 да н.э. Пешгальдарамаш да каля 1550 да н.э. Адаракалама - Экурдуана каля 1500 да н.э. Маламкуркура - Эягаміль да каля 1450 да н.э. == Літаратура == J.A. Brinkman: Meerland In: Dietz-Otto Edzard: Reallexikon der Assyriologie und vorderasiatischen Archäologie, Bd. 8. de Gruyter, Berlin 1999, ISBN 3-1101-4809-9, S. 6-10. == Гл. таксама == Спіс цароў Шумера Вавілонскія цары

Source: original
Асвета

Асве́та - распаўсюджванне ведаў, адукацыя; сістэма адукацыйна-выхаваўчых і культурна-асветных мерапрыемстваў і спецыяльных устаноў краіны. Мэты, задачы і структура асветы маюць канкрэтна-гістарычны характар і залежаць ад узроўню эканамічнага, палітычнага і культурнага развіцця грамадства. == Літаратура == Асвета // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца - Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. - Мн. : БелЭн, 1996. - Т. 2. - 480 с. - 10 000 экз. - ISBN 985-11-0035-8. - ISBN 985-11-0061-7 (т. 2).

Source: original
3-я армія (Нямецкая імпэрыя)

3-я а́рмія (па-нямецку: 3. Armee / Armeeoberkommando 3 / A.O.K. 3) - вайсковае аб’яднаньне армейскага узроўню Імпэрскай Нямецкай Арміі падчас Першай сусьветнай вайны. == Гісторыя баявых дзеяньняў == Была сфармавана падчас мабілізацыі ў жніўні 1914 году на базе IІ Армейскай Інспэкцыі. У склад уваходзілі часткі, ў асноўным скамплектаваныя з саксонцаў. Удзельнічала ў баявых дзеяньнях у складзе Заходняга фронту. 3-я армія ад пачатку Першай сусьветнай вайны ўдзельнічала ў Прыгранічнай бітве. Асабліва вызначылася ў баях пры Дзінане і Шарлеруа. Таксама аддзелы 3-й арміі ўдзельнічалі ў баях за Рэймс, падчас якіх горад быў моцна зьнішчаны. Армія ўдзельнічала ў бітва на Марне і на Эне. Аддзелы 3-й арміі пасьпяхова адбівалі ўсе атакі войскаў Антанты ў 1915 годзе. Таксама армія прымала ўдзел ў Бітве Нівэля. 3-я армія ўдзельнічала ў вясновым наступе і панесла цяжкія страты напрыканцы 1918 году ў баях з амэрыканскай арміяй. == Баявы склад на 1914 год == XI Корпус (Генэрал ад інфантэрыі Ота фон Плюскаў) XII (1-ы Каралеўскі Саксонскі) Корпус (Генэрал ад інфантэрыі Карл д'Эльса) XIX (2-гі Каралеўскі Саксонскі) Корпус (Генэрал ад кавалерыі Максыміліян фон Лафэрт) XII (Каралеўскі Саксонскі) Рэзэрвовы корпус (Генэрал ад артылерыі Ханс фон Кірхбах) == Камандуючыя == Генэрал-палкоўнік Макс фон Хаўзэн (2.8.1914 - 12.9.1914) Генэрал ад кавалерыі Карл фон Эйнэм (12.9.1914 - 18.1.1919) == Глядзіце таксама == Баявы расклад Германскай імпэрскай арміі ў 1914 годзе == Вонкавыя спасылкі == Die höchsten Kommandostellen des Heeres. auf www.deutsche-kriegsgeschichte.de (Stand: 16. April 2010) Armee-Zeitung der 2. Armee. LLB Detmold == Літаратура == Hermann Cron: Geschichte des Deutschen Heeres im Weltkriege 1914-1918. Siegismund, Berlin 1937 (Geschichte der Königlich Preußischen Armee und des Deutschen Reichsheeres 5).

Source: original
Чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы ў памяшканні 2015

33-і чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы ў памяшканні праходзіў з 5 па 8 сакавіка 2015 года на «O2 Арэне» ў Празе, сталіцы Чэхіі. У барацьбе за права прыняць турнір у фінальным галасаванні на савеце Еўрапейскай лёгкаатлетычнай асацыяцыі ў Сафіі 5 мая 2012 года Прага абыйшла турэцкі Стамбул. Талісманам чэмпіянату быў абраны Крот (чэш. Krtek), персанаж аднайменнага мультфільма, папулярнага ў Чэхіі і краінах былога СССР. Турнір быў паказаны 28 еўрапейскімі тэлекампаніямі. Агульны аб'ём трансляцый склаў сумарна 283 гадзіны. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 643 лёгкаатлеты (363 мужчыны і 280 жанчын) з 49 краін Еўропы. З усіх 50 нацыянальных федэрацый на турнір не накіраваў сваіх удзельнікаў толькі Ліхтэнштэйн. У мужчынскай эстафеце 4×400 метраў адбылася рэдкая падзея - у складзе зборнай Бельгіі чэмпіёнамі сталі адразу тры родныя браты Барле. == Прызёры == Скарачэнні: WR - сусветны рэкорд | ER - рэкорд Еўропы | NR - нацыянальны рэкорд | CR - рэкорд чэмпіянату == Медальны залік == Медалі ў 26 дысцыплінах лёгкай атлетыкі заваявалі прадстаўнікі 24 краін-удзельніц. Краіна-гаспадыня == Спасылкі == Афіцыйны сайт чэмпіянату Старонка спаборніцтваў на сайце Еўрапейскай лёгкаатлетычнай асацыяцыі

Source: original
Адыябена

Адыябена (грэч. Ἀδιαβηνή, Адыябенэ, сір. ܚܕܝܐܒ, Ḥaḏy’aḇ, старажытнаперсідская: Надшыракан. армянская Նոր Շիրական /Нор Шыракан) - антычная дзяржава, са сталіцай у Арбіле (сучасны Эрбіль, Ірак). Яе кіраўнікі да I стагоддзя н.э. вызнавалі іўдаізм і ашурызм. Дзяржава ў розныя гады ўваходзіла ў склад Парфіі, Рымскай імперыі і Вялікай Арменіі. Цяпер тэрыторыя гістарычнай Адыябены знаходзіцца на тэрыторыі Ірака. У першыя стагоддзі нашай эры Адыябенай кіравалі цары з мясцовых дынастый, залежныя ад парфян. Пры гэтым яны неаднаразова залучаліся ў спрэчкі, звязаныя з пераходам у спадчыну прастола ў Парфіі і шэраг рымска-парфянскіх канфліктаў. Асабліва падчас кіравання цара Ізата II (каля 36-59/60) быў значны ўплыў парфянскай дзяржавы. Гэта быў той самы Ізат, які разам са сваёй маці Аленай па палітычных прычынах перайшоў у іўдаізм. Царская сям'я падтрымлівалі палесцінскіх яўрэяў у фінансавым плане і пасылалі падчас рымскай вайны нават войскі. Манабаз і Алена таксама часта згадваюцца ў Мішне, дзе іх хваляць за набожнасць. Калі рымляне заваявалі Месапатамію пры Траяне ў 116 годзе, Адыябена стала рымскай правінцыяй пад назвай Асірыя. Тым не менш, пераемнік Траяна Адрыян пакінуў месапатамскія правінцыі. Толькі Септымій Север паўторна захапіў у 195 годзе Адыябену, але на кароткі тэрмін і прыняў пераможны тытул «Адыябенскі». У часы кіравання Каракалы рымляне ў 216 годзе паўторна ўрываліся ў Адыябену. Пазней, саюзныя ўладары Адыябены і Кіркука паводле Хронікі Арбіла аб'ядналіся з сасанідскім царом Ардашырам I супраць парфянскага кіраўніка Артабана IV. Падчас панавання Сасанідаў у Адыябене было шмат нестарыянскіх хрысціянскіх грамад. == Гл. таксама == Асраена Асірыя (рымская правінцыя) Арменіякан == Спасылкі == На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх Праваслаўная энцыклапедыя. Адыябена

Source: original
Чэрнева (Маладзечанскі раён)

Чэ́рнева (трансліт.: Černieva, руск.: Чернево) - вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадоцкага сельсавета. == Гісторыя == У 1921-1945 гадах маёнтак у складзе гміны Гарадок Вілейскага павета, пазней у складзе (1927) Маладзечанскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. Да 9 жніўня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Гарадоцкага сельсавета, да 28 мая 2013 года - у склад Хоўхлаўскага сельсавета. == Насельніцтва == 1921 год - 20 жыхароў, 2 двары. 1931 год - 45 жыхароў, 5 двароў. == Вядомыя асобы == Антоні Язвінскі (1789-1852) - польскі філосаф, паліглот, піянер мнематэхнікі. == Літаратура == Czerniewo, powiat wilejski, gmina Hermaniszki // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom I: Aa - Dereneczna (польск.). - Warszawa, 1880. - S. 371. == Спасылкі == На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх

Source: original
Касмалогія

Касмалогія - раздзел астраноміі, які вывучае Сусвет як адзінае цэлае, выяўляе геаметрычную структуру Сусвету, яе эвалюцыі і паходжання ўсіх аб'ектаў, якія яе запаўняюць. Назіральныя асновы касмалогіі абапіраюцца на даныя астрафізікі і зорнай астраноміі, а тэарэтычныя - на найбольш агульныя законы фізікі: агульную тэорыю адноснасці, фізіку элементарных часціц і электрадынаміку. == Літаратура == P. Barker, Copernicus, the orbs, and the equant, Pierre Duhem : historian and philosopher of science I, Synthese 83 (2) (1990), 317-323. 01A40. C. Bonneau, S. Brunier. Une sonde defie l'espace et le temps. Science&Vie, No 1072, Janvier 2007, p. 43 David J. Furley, The Greek Theory of the Infinite Universe, Journal of the History of Ideas, Vol. 42, No. 4 (Oct. - Dec., 1981), pp. 571-585. == Спасылкі == Сайт пра сучасную касмалогію (нявызн.). Ned Wright's Cosmology Tutorial (нявызн.).

Source: original
Клевяшчына

Клевяшчы́на (Cnidium) - род кветкавых расліна сямейства Парасонавыя (Umbelliferae). Распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі. == Батанічнае апісанне == Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Лісце чаргаванае. Суквецце - парасон. Плод - віслаплоднік. == Віды == Род налічвае каля 20 відаў (10 відаў). Cnidium bhutanicum M.F.Watson Cnidium cnidiifolium (Turcz.) Schischk. Cnidium dauricum (Jacq.) Fisch. & C.A.Mey. Cnidium divaricatum (Jacq.) Ledeb. Cnidium dubium Thell. - Клевяшчына няпэўная, ці Клевяшчыца Cnidium japonicum Miq. Cnidium monnieri (L.) Cusson Cnidium salinum Turcz. Cnidium silaifolium (Jacq.) Simonk. Cnidium sinchianum K.T.Fu == Літаратура == Клевяшчына // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 3. Катэнарыя - Недайка / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. - Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1984. - С. 30. - 588 с., іл. - 10 000 экз. == Спасылкі == Жгун-корень - род Cnidium: інфармацыя пра таксон у праекце «Плантариум» (вызначальнік раслін і ілюстраваны атлас відаў). (руск.) Cnidium (англ.) // The Plant List Genus: Cnidium Cusson // Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy) (англ.) Жгун-корень // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). - СПб., 1890-1907.

Source: original
50 Cent

Кёрціс Джэймс Джэксан III (англ.: Curtis James Jackson III; нар. 6 ліпеня 1975(1975-07-06)[...], South Jamaica[d], Куінс), больш вядомы пад сваім сцэнічным псеўданімам 50 Cent (бел.: фіфці сэнт) - амерыканскі рэпер. Вядомасць прыйшла да яго з выпускам альбомаў Get Rich or Die Tryin '(бел.: Зрабiся багатым або памры спрабуючы) і The Massacre (бел.: Разня). 50 Cent дамогся поспеху з абодвума альбомамі, прадаўшы больш за 36 мільёнаў копій па ўсім свеце. Народжаны ў раёне Паўднёвая Ямайка, Куінс, Нью-Ёрк, Кёрціс Джэксан ў маладосці пачаў гандляваць какаінам. Пасля таго, як ён кідае гандаль наркотыкамі, каб прысвяціць сябе музычнай кар’еры, у яго страляюць 9 разоў у 2000 годзе. Пасля выхаду яго мікстэйпа Guess Who’s Back?, 50 Cent’а заўважае Эмінем і падпісвае з ім кантракт у Interscope Records. З дапамогай Эмінема і Dr. Dre, якія прадзюсавалі яго, да яго прыходзіць першы галоўны камерцыйны поспех, ён становіцца адным з самых прадаваных выканаўцаў ва ўсім свеце. У 2003 годзе ён засноўвае лэйбл G-Unit Records, які падпісваў кантракты з такімі артыстамі, як Young Buck, Лойд Бэнкс і Tony Yayo. 50 Cent меў шмат сутычак з іншымі рэперам, уключаючы Ja Rule, Game і Fat Joe. == Спасылкі == 50cent.com (англ.) - афіцыйны сайт 50 Cent (англ.) на сайце Myspace Канал 50 Cent на YouTube 50 Cent ў сацыяльнай сетцы X 50 Cent - Тэксты Песень

Source: original