Злосторство

важност на една норма зависи од тоа дали нејзината содржина е во согласност со моралот. Така, според Остин, моралниот код може објективно да утврди што треба луѓето да прават, законот може да претстави кои норми законодавството смета дека се потребни за да се постигне општествена корист, но на секој поединец му се дава слобода да избере што тој ќе направи. Слично, Харт (1961) увидел дека правото како еден аспект на суверенитетот, со законодавците способни да донесат каков било закон, е начин да се стигне до морален крај. Така, условите неопходни и доволни за еден предлог - закон да биде вистинит биле едноставни, тргнувајќи од тоа дека самото право е логично и постојано, и државните службеници ја применуваат државната моќ со одговорност. Дворкин (2005) ја отфрла Хартовата теорија и тврди дека фундаментално меѓу политичките права е правото на секој поединец да биде подеднакво почитуван и згрижен од оние кои го водат. Тој нуди теорија на согласување неодминувајќи ја теоријата на учитво почитување (должност на граѓанинот е да го почитува правото) и теорија на спроведување, којашто ги определува законодавните цели на спроведувањето правда и казна. Законодавството мора да се согласува со теоријата за легитимитет, која што ги опишува околностите под кои одредено лице или група се овластени да создаваат право, и со теоријата за законската правда, којашто го опишува правото за кое се овластени или обврзани да го создаваат. Навистина, и покрај сè, најголемиот дел природно-правни теоретичари ја прифатиле идејата за спроведување на доминантниот морал како примарна функција на правото. Овој став не го заобиколува проблемот којшто го прави невозможен кој било морална критика на правото така што, ако согласувањето со природното право претставува неопходен услов за правна законодавност, целото важечко право мора, по дефиниција, да е морално правно. Така, во контекст на овој начин на размислување, правната законодавност на нормата неопходно ја вклучува и моралната правда. Некој може да го реши овој проблем признавајќи одреден степен на [морален релативизам|url= (види Роналд Дворкин) и прифаќајќи дека нормите може со тек на времето да се развијат и, тогаш, некој може да го критикува постојаното спроведување стари закони, земајќи ги предвид тековните норми. Правото може да биде прифатливо но примената на државната моќ да ги присилува граѓаните да делуваат во согласност со него не е морално оправдано. Во повеќето модерни концепии за теоријата, злоделата се одликуваат како кршење поединечни права. Бидејќи општеството смета дека многу права се природни (оттука терминот "право“) отколку направени од човекот, она што едно дело го прави злосторство е исто така природно, споредено со законите (кои се направени од човекот). Адам Смит го опишува овој став, велејќи дека еден шверцер би бил одличен граѓанин, "...ако законите на неговата земја не го претвориле во злодело она за коешто природата немала таква цел.“ Следствено на тоа, природно-правната теорија разликува "злосторништво“ (којшто произлегува од човековата природа) и "незаконски дела“ (кои произлегуваат од интересите на оние кои се на власт). Адвокатите понекогаш ги изразуваат овие два концепта со malum in se и malum prohibitum. Едно дело се смета за malum in se затоа што тоа дело само по себе, по својата природа претставува злодело; додека едно дело се смата за malum prohibitum (фразата оди вака) само затоа што правото го прогласило тоа дело за такво. Овој став води до очигледен парадокс]: едно дело може да биде незаконско и да не е злосторство, додека едно зелодело може да биде совршено законско. Многу мислители од периодот на Просветителството, како Адам Смит и татковците-основачи на американскиот устав до одредена мера го прифатија овој став, кој продолжи да привлекува внимание кај т.н. [класични либерали|url= и либертаријанци (приврзаници на политичка филозофија којашто предлага само минимална интервенција на државата во животот на граѓаните). === Обележја === Владите го сметаат за незаконско противопштественото однесување - и го вбројуваат во систем на престапи против општеството - со цел да го оправдаат спроведувањето казна. Властите прават низа обележја врз основа на пасивниот субјект на кривичното дело (жртвата), или повредениот интерес, и разликуваат кривични дела против: Државата Правата и слободите на човекот и граѓанинот Јавната администрација Правосудството Религиозното убедување и вера Јавниот ред Јавните финансии, индустријата и трговијата Јавниот морал Животот и телото и честа и угледот Татковината Или кривичните дела може да се категоризираат зависно од соодветната казна пропишана во согласност со тоа колку сериозно е сфатен престапот, и тоа со парични казни и казни кои не вклучуваат притворање за полесни прекршоци, и (во некои земји) смртна казна за најтешките престапи. === Типови == Во САД од 1930 година па наваму, Федералното биро за истрага (FBI-Federal Bureau of Investigation) на годишно ниво ги подредува Постојаните извештаи за злодела од податоците за кривични дела доставени од службите за спроведување правда низ САД[11]. Службениците ги собираат овие податоци на градско, општинско, и државно ниво во Постојаните извештаи за кривични дела. Тие го класифицираат кршењата на законот кои произлегуваат од обичајното право како злодела кои влегуваат во Дел I (индекс) од извештите, понатаму класифицирани во кривични дела на насилство и кривични дела против имотот. Кривичните дела на насилство од Дел I вклучуваат убиство без умисла, убиство со умисла, силување, тежок физички напад, и грабеж; додека кривичните дела против имотот од Дел I вклучуваат провала, подметнување пожар, кражба, кражба на моторно возило. Сите други дела се вбројуваат во злодела од Дел II. Аналитичарите може да ги групираат злоделата и според строгоста, па некои категории термини вклучуваат: Престап (САД и претходно Велика Британија) Тешки кривични дела (Велика Британија) Прекршоци (САД и претходно Велика Британија) Полесни кривични дела (Велика Британија) Ваквите списоци вообичаено вклучуваат и деликти, иако во САД тие може да не се вбројат во областа на кривичното право, туку во граѓанското. === Злоделата во меѓународното право === Кривичните дела утврдени со договор како кривични дела против меѓународното право вклучуваат: кривични дела против мирот водење војна или агресија кривични дела на апартхејдот пиратерија геноцид воени злосторства трговија со робови Од гледна точка на правото во чиј центар се

Source: original