Зенон Елејски

години“, Зенон "скоро 40“, а Сократ е "многу млад човек“. Претпоставката дека Сократ тогаш имал околу 20 години и ако се земе дека годината на раѓање на Сократ била 469 п.н.е., како приближна година на раѓање на Зенон се добива 490 п.н.е. Платон вели дека Зенон бил "висок и убав за гледање“ и дека "во деновите на неговата младост... се зборувало дека бил сакан од Парменид“. Други можеби помалку веродостојни детали за животот на Зенон се дадени од Диоген Лаертиј во неговите Животи и мислења на еминентни филозофи, каде што е објавено дека тој бил син на Телеутагора, но посвоениот син на Парменид бил "вешт во аргументирањето на двете страни на секоја дискусија, универзален критичар“, и дека бил уапсен и можеби убиен од рацете на тиранинот од Елеа. Според Диоген Лаертиј, Зенон ковал завера да го собори тиранинот Неарх. На крајот, Зенон бил уапсен и мачен. Според Валериј Максимус, кога бил измачуван за да го открие името на неговите соработници во заверата, Зенон одбил да ги открие нивните имиња, иако рекол дека има тајна која би била поволна за ушите на Неарх. Кога Неарх се наведнал да ја слушне тајната, Зенон го гризнал за увото. Тој "не го пушти сè додека не го загуби животот и тиранинот не го загуби тој дел од телото“. Во "Мажи со исто име “, Деметриус рекол дека, не увото, туку носот му бил одгризан на тиранот. Според "Суда“ од X век, додека "Зено бил испрашуван од него, тој си го зел јазикот меѓу забите, го изгризал и го плукнал врз тиранинот“, а "потоа бил фрлен во толчник и бил смачкан и здробен до каша“. Зенон можеби имал поврзаност со други тирани. Според Лаертиј, Хераклид Лембус, во неговиот Сатир, овие настани се случиле против Диомедон, а не против Неарх. Валериј Максим раскажува за заговор против тиранинот Фаларис, но тоа би било невозможно бидејќи Фаларис умрел уште пред да се роди Зенон. Според Плутарх, Зенон се обидел да го убие тиранинот Демил. Откако не успеал, "со сопствените заби си го одгриза јазикот, му го плукна в лице на тиранинот“. == Дела == Иако многу антички писатели се повикуваат на списите на Зенон, ниту едно од неговите дела не преживеало недопрено. Главните извори за природата на аргументите на Зенон за движењето, всушност, потекнуваат од делата на Аристотел и Симплициј од Киликија. Платон вели дека записите на Зенон биле "првпат донесени во Атина по повод“ посетата на Зенон и Парменид. Исто така, на Платон Зенон му кажува дека ова дело "со намена да ги заштити аргументите на Парменид“, било напишано во младоста на Зенон, украдено и објавено без негова согласност. Според Платон Сократ ја парафразирал "првата теза на првиот аргумент“ на делото на Зенон на следниов начин: "Ако битието е многу, тоа мора да биде и слично и различно, а тоа е невозможно, бидејќи ниту сличното не може да биде различно, ниту различното слично. Според Проклус во неговиот Коментар на Платоновиот Парменид, Зенон издал "не помалку од четириесет аргументи кои откриваат противречности“, но сега се познати само девет. Аргументите на Зенон се можеби првите примери на методот на докажување наречен reductio ad absurdum, што буквално значи сведување на апсурд. Се вели дека Парменид бил првиот поединец кој го применил овој стил на аргументирање. Овој облик на расудување набрзо станала позната како епихеирема. Во Книгата VII од неговите "Теми“, Аристотел вели дека епихеиремата е "дијалектички силогизам “. Тоа е поврзан дел од расудувањето кое противникот го изнел како вистинито. Оној што спори со него има цел да го разбие дијалектичкиот силогизам. Овој деструктивен метод на аргументирање тој го одржувал до тој степен што неколку века подоцна Сенека Помладиот прокоментирал: "Ако го прифатам Парменид, не останува ништо друго освен Едното; ако го прифатам Зенон, не останува ниту Едното. " Зенон се смета и за првиот филозоф кој се занимавал со најраните посведочени тези за математичката бесконечност. Според Сер Вилијам Смит, во Речникот на грчката и римската биографија и митологија (1870) Евзебиј, цитирајќи го Аристокле од Месен, вели дека Зенон бил дел од линијата на филозофи која кулминирала со пиронизмот. == Парадокси на Зенон == Парадоксите на Зенон повеќе од два милениума ги збунувале, предизвикувале, влијаеле, инспирирале, разгневувале и ги забавувале филозофите, математичарите и физичарите. Најпознати се аргументите против движењето опишани од Аристотел во неговата Физика, Книга VI. == Поврзано == Несомерливи големини Список на говорници во дијалозите на Платон == Наводи == Plato; Fowler, Harold North (1925) [1914]. Plato in twelve volumes. 8, The Statesman.(Philebus).(Ion). Loeb Classical Library. trans. W. R. M. Lamb. Cambridge, Massachusetts: Harvard U.P. ISBN 978-0-434-99164-8. OCLC 222336129. Proclus; Morrow, Glenn R.; Dillon, John M. (1992) [1987]. Proclus' Commentary on Plato's Parmenides. Princeton, N.J.: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-02089-1. OCLC 27251522. Russell, Bertrand (1996) [1903]. The Principles of Mathematics. New York, NY: Norton. ISBN 978-0-393-31404-5. OCLC 247299160. Hornschemeier, Paul (2007). The Three Paradoxes. Seattle, WA: Fantagraphics Books. == Литература == Барнс, Џонатан. 1982 година. Пресократските филозофи. второ издание. Лондон: Роутлеџ и Кеган Пол. Луис, Ерик. 1999 година. "Догмите на неделивоста: за потеклото на античкиот атомизам. Во Зборник на трудови од колоквиумот на Бостонската област во античка филозофија. Vol. 14. Изменето од Џон Ј. Клири и Гери М. Гуртлер, СЈ, 1-21. Лајден, Холандија: Брил. Меккирахан, Ричард. 2001 година. "Зеноновата дихотомија во Аристотел“. Филозофско истражување 23.1-2: 1-24. Навија, Луис. Е. 1993 година. Пресократските филозофи: означена библиографија. Њујорк и Лондон: Гарланд. Овен, ГЕЛ 1958 г. "Зенон и математичарите“. Зборник на трудови на Аристотелското друштво 58:199-222. Папа-Грималди, Алба. 1996 година. "Зошто математичките решенија на парадоксите на Зенон ја пропуштаат поентата: Зеноновата една и многу врска и забраната на Парменид“. Преглед на метафизиката 50.2: 299-314. Сенсбери, Марк. 1988 година. Парадокси. Кембриџ: Cambridge University Press. Салмон, Весли Ц., ед. 1970 година. Парадокси на Зенон. Индијанаполис, ИН и Њујорк: Бобс-Мерил. Властос, Григориј. 1967 година. "Зено од Елеја“. Во Енциклопедија на филозофијата. Vol. 8. Изменето од Пол Едвардс, 369-379. Њујорк и Лондон: Мекмилан. Вајт, Мајкл Ј. 1992 година. Континуираното и дискретното: Антички физички теории од современа перспектива. Оксфорд: Кларендон. == Надворешни врски == Зенон Елејски на Ризницата ? Дела поврзани со Zeno

Source: original