1975 թւականին, իր կնոչ հետ, Վէրա, կը ձգէ Չեխոսլովաքիան Ֆրանսա հաստատուելու համար: Նախ կ'ապրի 30-րդ հարկին հորիզոններու աշտարակին Րէն գաղաքին մէջ որ շատ տքեղ կը համարէ: Կը դասաւանդէ իբր հիւր ուսուցիչ բախտատուած գրականութեան ճիւղին մէջ Րէն 2 համալսարանին մէջ մինչեւ 1979 ուր կը միյանայ ընկերագիտական բարձր ուսումի դպրոցը Փարիզի մէջ: Նոյն տարին Չեխոսլովակ գախագացիութիւնը կը վերցուի իրմէ: 2 տարի ետք, Ֆրանսուայ Միդէրան իրեն կ'ու տայ ֆրանսական քաղաքացիութիւնը: Յարակարծական ձեւով, հրատարակելու արգիլութիւնը իր երկրին մէջ իրեն ազատութեան զքացում կը ներշնչէ: Առաջին անգամ ըլլալով կրնայ ազատօրէն գրել: Քիտնալով որ միյայն դարքմանիչներու համար կը գրէ, իր լեզուն կը պարզանայ: Երբ Ֆրանսերէնը տիրապետէ, Գունտերան կսկսի սրբագրել իր գիրքերուն դարքմանութիւնները: Իր առաջին տարիներուն ընթացքին, Գունտերան կը հայտարարէ որ արդէն ըսած եր ինչ որ ուներ ըսելիք եւ որ այլեւս վէպ պիտի չի գրեր: Խնդուկի եւ Մորացումի Գիրգը, գրուած 1978 թւականին, կը հրատարակուի 1979 թւականին: Այս գիրգը կը տարբերի մոյսներէն իր տեսակետով: Այս գիրքին մէջ, Գունտերան կը քննէ իր քոմունիստական անցեալը եւ անոր կը մատնանշէ տարբեր նոյթերու միչոցաւ ինչպէս մորցումը կամ գոմունիստական ընկերութիւն մը ստեղծելու իտեալը բայց այս անքամ արտաքին արեւմտեան տեսակէտով: 1978ին կը հաստատուի Փարիզ: Կը լմնայ Էութեան Անտանելի Դեդէւութիւնը 1982ին, իր ամենայ հայտնի վէպը: Անոր շարժանկարը բեմադրած են Ֆիլիբ Գոֆման եւ Ժան Քլոտ Գարիէրը 1988 թւականին: Կեցութեան Անտանելի Թեթէւութեան մէջ, գրողը կ'ուսումնասիրէ Նիչական (Nietzsche) հաւերժ վերադարձին արասբէլը: Մարդը միյայն մեկ անգամ կ'ապրի, իր կեանգը չի կրկնուիր, հետեւաբար, ան չի կրնար իր սխալները սրբագրել: Եւ գանի որ կեանքը մեկ է, մարդը կը նախնտրէ դեդէւութեան մէջ ապրիլ, պատասխանատւութիւններէ հերու: Կը նախաբանէ գիչ (kitsch) ի սահմանումը, այսինք այն ինչ որ կը ժխտէ կեանքին տգեղութիւնները եւ մահը չընդունիր: 1981 թւականին կը գրէ Ժաք եւ իր տերը Անմահութիւնը հրատարակուած է 1990 թւականին: Այս վէպը կ'ուսումնասիրէ քրութեան պաշտօնը արդիական աշխարհին մէջ ուր որ նկարները կը տիրապէտեն: Կը մատնանշէ ժամանակակից ձկտումը ամէն բան մակերեսային դարցնելու: Այս կեցուածքին դէմ Գունտերան իր պատմութիւնները կը գրէ մասնավոր ձեւով մը որպէսզի դիւրութեամբ չի կրնան համարոտուիլ: 1993 թւականին, Միլան Գունտերան կը լմնցնէ իր առաջին ֆրանսերէն գրուած գիրքը՝ Դանդաղութիւնը (հրատարակուած 1995 թւականին): Կը շարունակէ այն ինչ որ սկսած եր Անմահութեան հետ, կը քնադատէ եւրոպայի արեւմտեան քաղաքակրթութիւնը: Կը բախտատէ դանդաղութեան գաղաբարը, զգայասիրութեան գաղաբարին հետ, եւ արդիական աշխարհի արաքութեան հալածանքը: Ինքնութիւնը (1995 թւականին գրուած եւ 1998 թւականին հրատարակուած) 2րդ վէպը նէ որ Գունտերան կը գրէ ուղղակի ֆրանսերէնով: Դանդարութեան պէս, Ինքնութիւնէն հասունութիւն կը փխի: Սիրո վէպ մեն, ան կ'արժեւորէ ճիշմարիտ սէրը, իր արժէքը աշխարին արդիական արջեւ: Միակ բանը որ կրնայ մեզ պաշտպանել թշնամական աշխարհէն: Անտեղյակությունին մէջ (հրատարակուած նախ Էսբաներէնով 2000 թւականին, ապա ֆրանսերէն 2003) շարունակութիւն մը կը քտնէնք արաչուայ նոյթերուն հետ: Գրողը կ'ուսումնասիրէ մարդկային բորցարութիւնը եւ իր հակասականութիւնները: Աննշանելիութեան տօնը (հրատարակուած նախ իտալերէն 2013ին, ապա ֆրանսերէն 2014ին), 4րդ վէպը կ'ըլլայ որ Գունտերան ուղղակի ֆրանսերէնով կը գրէ: Ատելֆի հրատարակիչը կը համարէ որ վէպը "համարոտ մըն է ամէն իր գործին [...] ներշնչուած մեր ժամանակաշրչանեն որ խնթալիք է գանի որ երգիծանքը կորսնցուցած է ": Միլան Գունտերան նաեւ գրեց պարբերաթերթի մը մէջ՝ Վէպի Արհեստանոցը, որուն տնորէնը Լագիս Բրոկիտիսն է: 1985 դուականեն ի վեր, Գունտերան այլեւս պահում չի ընդունիր բայց գրաւոր ձեւով կը պատասխանէ: Ոեւէ տուեալ իր անձնական կեանքին մասին խիստ ձեւու կը հակակշրէ: Իր պաշտոնական կենսագրութիւնը ֆրանսական հրատարակութիւններուն մէջ 2 նախադասութիւնով կը համարոտուի.՝ "Միլան Գունտերա, Չեխոսլովաքիա ծնած: 1975 թւականին Ֆրանսա կը հաստատուի"