Alegzandra/wili-2018-roplus huggingface dataset:
१९४२ तमे वर्षे महात्मना ‘भारत छोडो’-आन्दोलनस्य उद्घोषणा कृता आसीत् । तेन 'करेंगे या मरेंगे' वाक्यम् अपि प्रदत्तमासीत् । तस्य अनुकरणं कुर्वन्तः आभारतस्य क्रान्तिकारिणः 'भारत छोडो'-आन्दोलने भागम् अवहन् । तामलुक-उपमण्डलस्य क्रान्तिकारिभिः स्थानीय-आरक्षकालयस्योपरि आधिपत्यं स्थापयितुं निर्णयः कृतः । योजनानुसारं सर्वे क्रान्तिकारिणः आरक्षकालयं परितः सज्जाः अभवन् । परन्तु क्रान्तिकारिणां योजनाविषये आरक्षकाणां ज्ञाने सति ते क्रान्तिकारिणः दण्डयितुं सज्जाः अभवन् । अहिंसकानां क्रान्तिकारिणां सम्मुखं सशस्त्राः आरक्षकाः आसन् । अतः युवानः निश्चयम् अकुर्वन् यत्, “महिलाः, वृद्धाः, बालकाश्च पृष्ठभागे भवन्तु” इति । परन्तु अग्रे स्थिता मातङ्गिनी पृष्ठभागं गन्तुं निराकरोत् । सर्वेषाम् आग्रहेण सा पृष्ठभागम् अगच्छत् । सा अवदत्, “राष्ट्रध्वजः यदि अपमानास्पदस्थित्यां भविष्यति, तर्हि अहम् अग्रे आगत्य मम दायित्वं स्वीकरिष्ये” इति । तस्याः कथनं सर्वैः अङ्गीकृतम् ।

परिचारिकायाः निवेदनं श्रुत्वा सम्राट् प्रत्युदतरत्, "तस्याः मृगनयन्याः मनोरथः पूर्णः अभवत् इत्येव जानातु । तां कथय अहं शीघ्रं हि तां रक्षितुं कान्यकुब्जं सम्प्राप्स्यामि" इति । ततः परिचारिकायाः योग्यम् आतिथ्यं कृत्वा तां प्रैषयत् सम्राट् । ततः सः स्वयम् अपि स्वसामन्तैः सह कान्यकुब्जस्य यात्राम् आरभत ।

कविः महाभारतात् कथां स्वीकृत्य काव्यमिदम् रचयति । स्यमन्तकमणिप्रसङ्गे श्रीकृष्णः पाताललोकं गत्वा कथङ्कारम् जाम्बुवतीम् अलभत? इत्येव कथावस्तु । मे.बर्नल् महाशयः वदति यत्- कृष्णराजनामा कश्चन कविः ’जाम्बुवतीकल्याणम्’ इति नाटकम् व्यधात् , तत्रापि एषैव कथा प्रयुक्तेति । अपि च कंसवधः बलिबन्धः एते द्वे नाटके पाणिनिना विरचिते अभवताम्, इति पातालविजयनाटके प्रोक्तम्, तथा च पतञ्जलेः काले द्वेऽपि नाटके सौभिकैः रङ्गे प्रयुज्येते स्म" इति महाभाष्यात् अवगम्यत इति टि.एस्.नारायणशास्त्रिमहोदयः उक्तवन्तः इति ’कविचरित’ नाम्नि कन्नडभाषायाः पुस्तके मया पठितम् । पाणिनीयाः इति नामोल्लेखनेन सह दृश्यमानानि कानिचित् पद्यानि सदुक्तिकर्णामृते, वल्लभदेवस्य सुभाषितावलौ क्वचित् अन्यान्यग्रन्थेषु च द्रष्टुं लभ्यन्ते । तथापि अष्टाध्यायीमतिरिच्य पाणिनिना अन्योऽपि ग्रन्थः रचित इति तत्र तत्र प्राप्तैः कैश्चित् श्लोकैरेव निर्णेतुं न शक्यते । तथापि अमरकोशटीकाकृता मुकुटेन स्वग्रन्थे जाम्बुवतीविजयकाव्यस्य पद्यैकदेशा उदाहृताः, यथा- पयःपृषन्तिभिः स्पृष्टा वान्ति वाताः शनैः शनैः: स पार्षदैरम्बरमापुपूरे; इति जाम्बुवत्यां पाणिनिः इति ।

महाकविः बाणभट्टः गद्यकाव्यजगतः चक्रवर्ती । पद्यं वद्यं गद्यं हृद्यम् इति उक्तिः बाणस्य गद्यप्रबन्धारचनादनन्तरमेव लोकोक्तितामशिश्रियत् इति भाति । कविराजः इति नामा गद्यकविरेकः वदति यत्-सुबन्धुर्बाणभट्टश्चकविराज इति त्रयः इति श्लेषार्थचमत्कारे वयं त्रय एव गद्यकवयः इति साधयति । बाणभट्टस्य कवितासामर्थ्यविचारे गोवर्धनाचार्यस्य प्रशंसावचनम् एवमस्ति
यथा कश्चित् श्रद्धावान् शिष्यः भक्तिभावेन गुरूपदेशं शृणोति तथैव एकाग्रचित्तेन एषः प्रतिशब्दमपि शृण्वन् आसीत् । श्रुण्वतः तस्य नेत्रे अश्रूणि प्रवहन्ति । गद्गदकण्ठेन, कष्टेन सः उक्तवान्" देवि भवती एव मम गुरुः । निश्चयेन अहं भवत्याः आज्ञापालनं करोमि । इत्युक्त्वा तस्यै साष्टाङ्गप्रणामं कृत्वा, ततः प्रस्थितवान् । ततः सः साक्षात् श्रीकृष्णस्य लीलाभूमिं व्रजदेशं गतवान् । तत्र स्वस्य कृते किञ्चित् विश्रामधाम निर्मितवान् । स्वरचितस्य श्रीकृष्णकर्णामृतम् इति काव्यस्य मङ्गलचरणस्य आरम्भे सः गुरुरूपेण चिन्तामणीं स्मृतवान् अस्ति । पूर्णरात्रौ चिन्तामणी रुदन्ती, बिल्वमङ्गलस्य शुभं भवतु इति परमात्मानः प्रार्थनां कुर्वती आसीत् । प्रातःकाले सा स्वस्य सर्वसम्पदः दानं कृत्वा, काञ्चित् सामान्यां शाटिकां ध्रुत्वा, स्वस्य विशालभवनं त्यक्त्वा, अरण्यं प्रविष्टवती । तत्र कञ्चित् कुटीरं निर्मीय, अरण्यस्य कन्दमूलफलानि खादन्ती, भगवतः स्मरणे जीवनं यापितवती । एवम् एषा अवशिष्टं जीवनं काचित् साध्वी, तपस्विनी इव यापयित्वा अन्येभ्यः स्त्रीभ्यः आदर्शप्राया जाता ।

यतः इन्द्रियाणां प्रवृत्तौ दोषः सिद्धः अस्ति, अतः हे महाबाहो ! यस्य साधकस्य इन्द्रियाणि विषयेभ्यः सर्वथा अर्थात् मानसिकादिभेदेभ्यः निगृहीतानि सन्ति, तस्य बुद्धिः प्रतिष्ठिता अस्ति ।

‘न तत्र रथा न रथायोगा न पन्थानो भवन्त्त्यथ रथान् रथयोगान् पथः सृजत्’ इत्यत्र स्वप्नसृष्टिः प्रतीयते । इयं स्वाप्नसृष्टिः जीवकर्तृका वा परमात्मकर्तृका वा इति संशये ‘स्वप्नं पश्यतीति’ प्रकृतो जीवः स्रष्टा इत्युच्यते । ननु स्वप्नस्रष्टुः सत्यकामत्वसत्यसङ्कल्पादि श्रूयते । तत्कथं जीवकर्तृकेऽयं सृष्टिरिति चेत् न, जीवस्य सत्यसङ्कल्पत्वां प्रजापतिवाक्येऽभिहितम् । प्रतिबन्धकसत्वादिदानीं तिरोहितमिति । तस्मात् जीव एव स्वाप्नार्थस्रष्टा । सन्ध्ये = स्वप्ने श्रूयमाणा सृष्टिः जीवकृता आह हि ‘स हि सर्वस्य कर्ता’ इति परामर्शात् इति सूत्रार्थः ।

पराशरमुनिः स्वस्य शिष्यं मैत्रेयम् उद्दिश्य इदं पुराणम् उक्तवान् इति प्रतीतिः । अस्मिन् पुराणे षट् अंशाः सन्ति । एकैकस्मिन् अंशे बहवः अध्यायाः सन्ति । अस्मिन् प्रायः २३,००० श्लोकाः विद्यन्ते ।

मन्ये अस्मादेव कारणात् अस्माकं पूर्वजाः समाजस्य सांस्कृतिकीम् अभिरुचिं परिचाययन्तः सकलस्य मानववर्गस्य मनोरञ्जनसाधनं साधयन्तः पारिवारिकं जीवनं जीवयितुं शिक्षयन्तः शारीरकं मानसिकं बौद्धिकं सामाजिकं विकासं च बोधयन्तः क्रीडाविनोदप्रवृत्तिपरम्परां प्रावाहयन् ।

अस्मिन् जगतः उत्पत्तिः, प्रजापतयः, देवताः, पितृगणाः इत्यादीनां विवरणं वर्तते । ध्रुवचरित्रं, प्रह्लादचरित्रं, मरुद्गणानाम् उत्पत्तिः, विष्णोः महिमा च विवृता अस्ति ।

मधुमेहरोगेण पीडिताः प्रतिदिनं प्रातः सायं च अस्याः अमृतलतायाः काण्डस्य चर्वणं कृत्वा रसं गिलेयुः। ये चर्वणं कर्तुम् अशक्ताः ते ३ चमसमितं रसं पिबेयुः। अनेन शर्कारांशः महता प्रमाणेन न्यूनः भवति। श्रान्तता, हस्तपादादीनां ज्वलनं चापि न्यूनं भवति।
प्रसिद्धाः अष्टलक्ष्म्यः सन्ति । ताः धनलक्ष्मीः, धान्यलक्ष्मीः, सन्तानलक्ष्मीः, विद्यालक्ष्मीः, शौर्यलक्ष्मीः, कीर्तिलक्ष्मीः, सौम्यलक्ष्मीः, विजयलक्ष्मीः च । वेदमन्त्रेषु सिद्धलक्ष्मीः, मोक्षलक्ष्मीः इत्यपि उल्लेखः दृश्यते । श्रुति-स्मृति-पुराण-इतिहास-आगमादीनाम् उक्त्यनुसारं ब्रह्मादिदेवताः सर्वपुरुषार्थसाधकाः सिद्धाः च महालक्ष्मीम् अपूजयन् । शङ्कर-रामानुज-आनन्दतीर्थादयः आचार्यवर्याः अपि तस्याः स्तोत्राणि अगायन् । “लक्षयति सर्वं सदा इति लक्ष्मीः” “भगवतः लक्ष्मं धृतवती इति लक्ष्मीः” इति व्याख्यानम् अपि श्रूयते ल्क्ष्म्याः विषये । परादेवता, परमपुरुषस्य श्रीमन्नारायणस्य पत्नी, अखिलजगन्माता, अनादिसिद्धा, आनन्दमयी, अनन्तकल्याणगुणपरिपूर्णा, सर्वशक्तिस्वरूपिणी, सर्वेश्वरी, सर्वकारणीभूता महालक्ष्मीः अमृतप्राप्यर्थं देवासुरैः क्षीरसागरमथनं यदा कृतं तदा आविर्भूता नारायणस्य वक्षस्तले वासम् अकरोत् इति पुराणानि वदन्ति । कुत्रचित् सा चन्द्रस्य अनुजा इति उल्लेखः अस्ति । कुत्रचित् सा यज्ञकुण्डे जन्म प्राप्नोत् इत्यपि श्रूयते । सा एव गायत्री, सावित्री, सरस्वती, दुर्गा वा । सा एव श्र्द्धा, मेधा, यशः, प्रज्ञा, कीर्तिः वा । सर्वयन्त्रमन्त्रतन्त्रादिकमपि सा एव ।

एते वस्तुतः पर्षियामूलीयाः । भारतस्य उपरि गुप्तसाम्राज्यस्य काले आक्रमणम् अकुर्वन् । अनन्तरम् अत्रैव शासनम् अकुर्वन् । एते पञ्जाबप्रान्तस्य पश्चिमदिशि अवसन् । भारतीयसंस्कृत्याः पर्षियन्-संस्कृत्याः च मेलनेन इण्डो-सस्सानियसंस्कृतेः जन्म अभवत् ।

उत्तराखण्डराज्ये किञ्चनमण्डलम् अस्ति हरिद्वारमण्डलम् । अस्य मण्डलस्य केन्द्रम् अस्ति हरिद्वारनगरम् । हरिद्वारम् भारतदेशे विद्यमानं किञ्चित् सुप्रसिद्धं तीर्थस्थलम् अस्ति । एतस्य प्राचीनं नाम माया इत्यपि आसीत् । इदं नगरम् उत्तराञ्चलराज्ये गङ्गातीरे वर्तते ।

इदं पुनर्नवसस्यं भारते वर्धमानः कश्चन सस्यविशेषः । इदं प्रायः सर्वेषु अपि प्रदेशेषु वर्धते । अस्मिन् ०.०१ % यावत् सल्फेट् (पुनर्विन्), ६.४८ % यावत् पोटाषियं नैट्रेट् च भवतः । अस्य भस्मनि सल्फेट्, क्लोरैड्, नैट्रेट्, क्लोरेट् इत्यादयः अंशाः भवन्ति । पुनर्नवा सामान्यतः अकृषिभूमौ, शाद्वने, कृषिभूमौ च कुतृणमिव वर्धते । इयं भूमौ प्रसरन्ती वर्धते षागोलकाण्डा एषा अल्पशक्ता न भवति । अण्डाकारस्य पर्णानि पर्वणि अभिमुखं युक्तानि भवन्ति । पर्णस्य उर्ध्वभागस्य वर्णः अल्परक्तः, अधोभागस्य वर्णः धम्रः च भवति । पाडलवर्णस्य पुष्पाणि गुच्छरुपेण् पर्णस्य कक्षे विद्यमाने पुष्पमञ्चर्यां भवन्ति । केसरः पुष्पदलस्य नाले गुप्तं भवति ।

पुरीस्थाः देवालयाः अतिप्रसिद्धाः। तत्रापि द्वादशे शतके निर्मितं जगन्नथमन्दिरस्य गोपुरं नितरां चित्ताकर्षकम्। नीलाचलनामकस्य पर्वतस्य उपरि स्थितस्य एतस्य मन्दिरस्य आराध्यदेवः भगवान् विष्णुः। अष्टमीटरात्मकः सूर्यस्तम्भः पूर्वं कदाचित् आसीत् कोणार्कसूर्यदेवालयस्य पुरतः। जगन्नाथपुर्याः वैशिष्ट्यद्वयम्। प्रथमा तु प्रसिद्धा वार्षिकी रथयात्रा। अपरा आनन्दविपणिः या च जगति एव अद्वितीयत्वेन ख्याता अस्ति।
बेङ्गळूरुनगरस्य हृदयभागे स्थितं ‘रक्तोद्यानं’ लालबाग् क्रिस्ताब्दे १७६० तमे वर्षे निर्मितम् अभवत् । एतत् नगरस्य किरीटमिव अस्ति । अत्यन्तं सुन्दरं विहारस्थानम् इति इदानीमपि प्रसिद्धम् अस्ति । १६ हेक्टर् विस्तीर्णे प्रदेशे अस्ति । मैसूरु हुलि(मैसूरु व्याघ्रः) इति ख्यातः प्रशासकः टिप्पु सुल्तान् अपि देशविदेशेषु विशिष्टान् वृक्षान् सस्यानि च आदाय फलपुष्पसस्यानि संवर्धितवान् । टिप्पुसुल्तानस्य मरणानन्तरं लालबाग् उद्यानवनम् आङ्गलानाम् अधीनम् अभवत् । आदौ मैसूरुराजवंशीयानां मनोरञ्जनस्थानम् एतत् इदानीं सर्वजनानाम् उद्यानवनमिति ख्यातमस्ति । आङ्गलाधिकारिषु विशिष्य जान् क्यामरान्, गुस्टाफ् क्रुम्बिगल् इत्येतौ विशिष्टसेवां अभिवृद्धिं च कृतवन्तौ । एच्.जवरायः डा एच्.मरिगौडर इत्यादयः अधिकारिणः लालबाग् वाटिकायाः सम्यगभिवृद्धिं कृतवन्तः । एतेषां प्रयत्नेन इदानीं लालबाग् ९६ हेक्टरप्रदेशे व्याप्तम् अस्ति।

सङ्घस्य स्थापना १९२५तमे वर्षे नागपुरे डॉ.केशव बलिराम हेडगेवारद्वारा जाता । डॉ.केशव बलिराम हेडगेवारजी बाल्यकालात् एव राष्ट्रभक्तः आसीत् । तदानीङ्काले भारतं पराधिनम् आसीत् , भारतीयाः सङ्घटिताः न आसन् । तदानीङ्काले भारते स्वतन्त्रतार्थं रीतिद्वयम् आसीत् - १) काङ्ग्रेसदलः२)क्रान्तिकारिणां दलः , इत्युक्ते हिंसकदलः - अहिंसकदलः । डॉ.हेडगेवारजी उभयत्र कार्यम् अकरोत् ।

हे अर्जुन ! अहं करोमीति कर्तृत्वाभिनिवेशं विना, फलापेक्षां च विना मया इदम् अवश्यं कर्तव्यम् इति बुद्ध्या यः कर्म करोति तत्र यः कर्तृत्वाभिनिवेशस्य तथा फलस्य त्यागः सः सात्त्विकः त्यागः इत्युच्यते ।

मुरारेरेकमेव नाटकं यत् कथया भवभूतेर्महावीरचरितमनुकरोति । यदि भवभूतेः कविता सरला मनोहरा च कथ्यते तदाऽस्य कविता प्रौढा साऽलङ्कारा झ्ङ्कारशालिनी च कथ्यताम् । मुरारेः कवितायाः कठिनता तद्रसानुभवपरिपन्थिनीति सत्यं भवितुमर्हति, परन्तु तस्या श्रूयमाणायां सत्यामेव कोऽपि हर्षमिश्रोऽवधानसम्मुखीभावः प्रादुर्भवति । दृश्यताम् –

एतेषां लयनानां वैशिष्ट्यं यत् एतानि अखण्डशिलासु निर्मितानि सन्ति । पुरातनकाले साधनानां न्यूनता तु आसीदेव तथापि पाषाणशिल्पिभि: महता कौशलेन कृतानि लयनानि सन्ति । अत: बहव: पर्यटका: आकर्षिता: भवन्ति ।

गौरव डोक्टरेट् २०१३ तमे वर्शे- मौलाना आजाद् राश्ट्रिय उर्दु विश्वविध्यालयः क्शेत्रे- तत्र हिन्दि चित्रस्य अतुल्य योगदान् तथा मनोरन्जनः उध्यमः क्रुतः ।

अयस्काले जनाः अयोपकरणानि उपायुज्यन्ते स्म। अयस्कालः क्रि पू पञ्चमे शतके आरभत। लोहः समानधातुः अस्ति। लोहभाण्डानि घनानि भवन्ति। अस्मिन् काले कृषकाः लोहहलानि उपायुज्यन्ते स्म। तैः अधिकानि शुभतराणि धान्यानि संवर्धितानि। जनाः सुवर्णनाणकैः धान्यं वा पशून् वा क्रीणन्ति स्म। अयस्काराः युद्धकारणात् लोहकवचानि शस्त्राणि च निर्मितवन्तः। अस्मिन् काले अनेकानि साम्राज्याणि स्थापितानि। अस्मिन् काले अनेकानि मन्दिराणि निर्मितानि। जनाः अनेकानि यज्ञानि अकुर्वन्।
विजयपुरम् इति ख्याते हम्पीप्रदेशे तुङ्गभद्रानदीतीरे एतदस्ति । तुङ्गभद्रा पूर्वाभिमुखी सदा जलयुक्ता अस्ति । स्वल्पदूरे उत्तराभिमुखी भविष्यति । अत्र चक्रमिव जलं वृत्ताकारेण प्रवहति । अस्य तीर्थस्थानस्य ‘चक्रतीर्थमिति नाम । वामपार्श्वे गुहान्तर्गतं प्राणदेवमन्दिरम् अस्ति । अस्य यन्त्रोध्दारकप्राणदेवः इति नाम । प्राणदेवः पद्मासने उपविष्टः ध्यानमग्नः इवास्ति । परितः पद्मदलानि चित्रितानि सन्ति । श्रीव्यासरायः अत्रैव सिध्यर्थं त्रिकोटिजपानि समर्पितवान् । अतः अत्र आगमनेन दर्शनेन च भूतपिशाचबाधानिवारणं भवति इति श्री विजयदासः।विजयदासस्य वचनमस्ति । श्रीकृष्णदेवरायः कुहुरोगपरिहारानन्तरम् अत्र चक्रतीर्थस्य पुरतः मण्डपं निर्मितवान् । एष एव पुरन्दरमण्डपः इति ख्यातः अस्ति । चक्रतीर्थस्य समीपे नरहरितीर्थः।नरहरितीर्थस्य बृन्दावनम् (१३३३) अस्ति ।

कविकुलकमलदिवाकरमहाकविमाघस्य पितुः नाम दत्तकः आसीत्। पितामहस्य नाम सुप्रभदेवः तथा च अयं राज्ञः श्रीवर्मलस्य धर्मसचिवः आसीत् । महाकविमाघस्य जन्म गुजरातप्रदेशस्य ‘श्रीमाल’ इति नगरे अभवत्। महाकविमाघस्य स्वचरितकविवंशवर्णनात् एतत् हि ज्ञायते । अनेन कविना प्रणीतं शिशुपालवधं नाम महाकाव्यं महाभारतस्य सभापर्वताधारेण अस्ति। इदं विंशस्सर्गयुक्तं महाकाव्यम् । युधिष्ठिरेण कृते राजसूययज्ञे कस्य प्रथमपूजा कर्तव्या इति चर्चायां, सहदेवेन भगवतः श्रीकृष्णस्यैव प्रथमपूजा इति उच्यते । एतत् तु सर्वैः सभाङ्गनैः अङ्गीक्रियते। परन्तु तत्रत्यः शिशुपालः एतन्नाङ्गीकरोत्। सः शिशुपालः भगवन्तं श्रीकृष्णं निन्दितवान् । सभायामुपस्थिताः सर्वे ताः निन्दाः असहमानाः स्वीयान् अस्त्रान् स्वीकुर्वन्। एतान् सर्वान् दृष्ट्वा अन्ते भगवान् श्रीकृष्णः स्वयं शिशुपालं हन्ति। भासः

अयं राबर्ट् ब्रौन् (Robert Brown) कोशकेन्द्रस्य (न्यूक्लियस्) संशोधकः । सः १७७३ तमे वर्षे डिसेम्बर्-मासस्य २१ तमे दिनाङ्के जन्म प्राप्नोत् । एषः स्काट्लेण्ड्-देशे आङ्ग्लिकन् धर्मगुरुः (पाद्री) आसीत् । सः राबर्ट् ब्रौन् वृत्त्या सैन्ये वैद्याधिकारी आसीत्, प्रवृत्त्य विज्ञानी आसीत् । यदा सैन्ये विरामः प्राप्यते स्म तदा सर्वदा सः सस्यानि सङ्गृह्य अभ्यासम्, अध्ययनं करोति स्म । यदा सः राबर्ट् ब्रौन् ऐर्लेण्ड्-देशे आसीत् तदा तेन प्रख्यातस्य आङ्ग्लीयस्य सस्यविज्ञानिनः सर् जोसेप् ब्याङ्कस्य सख्यं प्राप्तम् । तस्य जोसेफ् ब्याङ्कस्य साहाय्येन आस्ट्रेलियादेशे "प्रकृतितज्ञ”स्य उद्योगं प्राप्नोत् । ततः प्रत्यागमनावसरे बहुविधानि सस्यानि सङ्गृह्य आनीतवान् । तानि सर्वाणि अपि सस्यानि जेस्यु तथा क्यांडोलस्य प्राकृतिकेन क्रमेण एव वर्गीकृतवान् अयं राबर्ट् ब्रौन् । तस्य कार्यस्य फलरूपेण अयं राबर्ट् ब्रौन् "लिनेयन् सौसैटि" इत्यत्र ग्रन्थपालकत्वेन नियुक्तः अभवत् ।

तदनन्तरं सः "रंग् दे बसन्ति" इति देश भक्ति चलन्चित्रम् क्रुतवान् । तथापि बहु उत्तेजिताम् अभवत् । इदम् चित्रः २००६ तमे वर्शे आगतः । इत्यसय निर्देशकः राकेश् ओम् प्रकाश् मेहरा अस्ति । एतद् चित्रं अनेकाः पुरसकाराः जितः । अमिर् खानः "फ़िलम् फ़ेर्" क्रिटिक्स् अवार्ड अपि बेस्ट् कलाकारः अपि अलभत् । एतत् चलनचित्रं बाफ़्टा पदवि मिलितम् अभवत् । इदं चित्रम् बहु अभिख्यानः भवति तथा "ओस्कर्" पुरस्कारे प्रविश्यन्ति । अग्रे २००६ तमे वर्शे "फ़ना" इति चलनचित्रे अभिदर्शयन्ति । द्वौ चित्रौ तत्रे वर्शे बहु चरितार्थ अभवत् । फ़ना इति चित्रस्य निर्देशकः कुणाल् कोहलि अस्ति/भवति ।
सचिन् रमेश् तेण्डुल्कर् एप्रिल्मासस्य २४ तमे दिने १९७३ तमे वर्षे जातः। अयं भारतीयक्रिकेट्-क्रीडालुः विश्वस्य क्रिकेट्-इतिहासे अतिश्रेष्ठक्रिकेट्-ब्याट्स्मन् वर्तते । सः क्रिकेट्-इतिहासे एव अत्यधिकशतकानि अपि साधितवानस्ति, पञ्चदिवसीय क्रिकेट् क्रीडास्पर्धायां (टेस्ट् इति कथ्यते) एकदिवसीयायाम् अन्ताराष्ट्रिय-क्रिकेट्-क्रीडायां च । एकदिवसीयक्रीडायां द्विशतकं धावनाङ्कान् साधितवत्सु क्रीडालुषु एषः प्रथमः अस्ति । २००२ तमे वर्षे यदैषः १२ वर्षाणिमात्रं क्रीडितवानासीत् तदा एव क्रिकेट्-क्रीडासम्बद्धा विस्डेन्नामिका पत्रिका उदघोषयत् यत् 'एषः विश्वस्य अतिश्रेष्ठेषु दाण्डिकक्रीडालुषु सार्वकालिकद्वितीयायां श्रेण्यां तिष्ठति, टेस्ट्-क्रिकेट्-क्रीडायां प्रसिद्धस्य क्रीडालोः डोनाल्ड् ब्राड्मन्स्य समनन्तरमिति, एकदिवसीय-क्रिकेट्-स्पर्धायामपि क्रीडालोः विवियन् रिचर्ड्स्स्य समनन्तरम् एषः एव तिष्ठति इति । २००७ तमे वर्षे सेप्टम्बर्मासे आस्ट्रेलियादेशस्य ख्यातः कन्दुकक्षेपकः(bowler) शेन् वार्न् अवदत् यत् 'तेण्डुल्करः स्वेन साकं क्रीडितवत्सु अतिश्रेष्ठः क्रीडालुः' इति । २०११ तमे वर्षे भारतीयक्रिकेट्-गणेन विश्वप्रशस्तिस्पर्धायां यः विक्रमः प्राप्तः तस्य प्राप्तौ तेण्डुल्करस्य पात्रं मुख्यम् आसीत् । सचिनः विश्वप्रशस्ति-क्रिकेट्-स्पर्धायां षड्वारं भागम् ऊढवान् अस्ति ।

तस्याः विरहः चरमसीमाम् उदलङ्घयत् । कृशकटियुक्तायाः संयोगितायाः स्तनयोः मध्ये सख्यः यत् कमलपत्रं स्थापयन्ति, तत् विरहतापेन तत्कालमेव ग्लायते । संयोगितायाः ऊष्मोच्छ्वासेन दग्धस्य तस्य कमलपत्रस्य सहसा खण्डानि अपि भवन्ति । हे राजन् ! अद्य विधाता अपि तस्यै कष्टं यच्छति । संयोगितायाः पिता तस्याः शत्रुः भूत्वा संयोगितायाः विवाहम् अन्यराज्ञा सह कारयितुम् उद्युक्तः अस्ति । पितुः इच्छां श्रुत्वा दुःखावेगेन रुदन्ती राजकुमारी संयोगिता स्वसखायम् अवदत्, "अहो ! पृथिव्यां स्थितं चन्द्रमसं प्राप्तुम् ईप्सा मूर्खता एवास्ति । यं पुरुषम् अहं न जानामि, तस्य पुरुषस्य कृते प्रणयः एव हास्यास्पदः अस्ति । विशेषेण सः पुरुषः महान् सम्राट् अस्ति । कन्यायाः विवाहप्रस्तावः अपि विडम्बनां जनयति । अतः हे सख्यः ! मम दुष्प्राप्ये मनोरथे आशायाः अङ्कुरस्य कल्पना अपि नास्ति" इत्युक्त्वा संयोगिता मूर्छिता अभवत् । ततः मे प्रयत्नैः जागरिता संयोगिता अवदत्, "त्वं शाकम्भरीं गच्छ । मम हृदयस्थितिं सम्राजः सम्मुखम् उपस्थापय । यदि सः मे उद्धाराय नागमिष्यति, तर्हि अहं गङ्गायां सञ्चरिष्यामि (गङ्गा में डूब जाऊँगी)" इति ।

मारिटेनिया ( الجمهورية الإسلامية الموريتانية, Al-Jumhuriyah al-Islamiyah al-Muritaniyah, République Islamique de Mauritanie) अफ्रीका-महाद्वीपे उत्तरपश्‍चिमे देश: अस्‍ति।

अस्मिन् सप्तम-अष्टम-नवम-प्रपाठकाः मिलित्वा ‘तैत्तिरीयोपनिषद्' इति कथ्यते । दशमप्रपाठकोऽपि महानारायणीयोपनिषदिति कथ्यते । प्रपाठकोऽयम् अस्यारण्यकस्य परिशिष्टं मन्यते । प्रपाठकानां विभाजनमनुवाकेष्वस्ति । नवमप्रपाठकपर्यन्तानुवाकसंख्या १०७ अस्ति । तैत्तिरीयब्राह्मणमिवात्रापि प्रत्येकस्मिन्ननुवाके दशवाक्यानामेकाङ्को भवति । प्रत्येकं दशकस्य अन्तिमं पदम् अनुवाकस्य अन्तिमे परिगणितम् अस्ति । अस्मिन् अारण्यके ऋग्वेदस्य ऋचामुद्धरणं सर्वत्र प्राप्यते।
वैदिकी जीवनपद्धतिः धर्मार्थकाममोक्षरुपिणि पुरुषार्थचतुष्टये आश्रिता वर्तते । अन्तिमः पुरुषार्थः एव जीवनस्य अन्तिमम् उद्देश्यम् अस्ति । तदर्थमेव दर्शनशास्त्राणां प्रवृत्तिजार्यते यद्यपि सर्वाणि दर्शनानि स्व-स्वसिद्धान्तानुसारं मोक्षस्य निरुपणमकुर्वन् तथापि योगदर्शनं मोक्षस्य कृते साक्षात्कृतयत्नो विधीयते । मोक्षस्य निरूपणमकुर्वन् तथापि योगदर्शनं मोक्षस्य कृते साक्षात्कृतयत्नो विधीयते । मोक्षस्य कृते एव योगस्य उदयः सञ्जातः । इदं तात्पर्यं ‘योग’ पदस्य व्युत्पत्त्याऽपि स्पष्टमस्ति । “युज् समाधौ” धातोः योगशब्दस्य निष्पत्तिः संजाता । आत्मनः परमात्मनि विलय एव योग उच्यते । यदा त्रिविधदुःखानाम् एकान्तिकी आत्यन्तिकी च निवृत्तिर्भवति, तदा आत्मा स्वरुपे विलीनो भवति । तत्पश्चात् जननमरणादयः पुनर्न जायन्ते ।

गुल्बर्गामण्डलं बेङ्गळूरुतः ६१३कि.मी.दूरे अस्ति । बिजापुर-हैदराबाद्-बीदर्- प्रदेशेभ्यः मार्गसम्पर्कः अस्ति । दक्षिणभारतात् उत्तरदिशि सञ्चरन्ति रैल् यानानि गुल्बर्गाद्वारा एव गच्छन्ति । वर्षे ७५ से.मी. वर्षा पतति । समुद्रतटात् २००मी. औन्नत्ये स्थितम् एतन्मण्डलम् ।

लेखनाथ पौड्यालः नेपालीभाषायाः प्रसिद्धः कविः । अस्य जन्म विक्रमसंवत्सरे काष्ठमण्डपनगरे अभवत् । अनेन बहूनि पुस्तकानि लिखितानि । अनेन तरुणतपसीनामकं (नवीनकाव्यम्), ॠतुवर्णनं च रचितम् ।

ईश्वरः क्लेशकर्मविपाकसंस्कारैः रहितः । मुक्तपुरुषैर्भिन्नः । देशकालातीतः । सर्वज्ञः, सर्वशक्तः,सर्वव्यापी,परिपूर्णः,ज्ञानस्वरूपी,गुरुः,वेदानामुपदेशकश्च । “औम्” इतीदं तस्य सङ्केतः । ईश्वरः जगतः सृष्टिस्थितिलयानां न हेतुः । सः विशेषपुरुषः । आत्मानि न शिक्षति । सः मुक्तिं न प्रयच्छति । क्लेशान् अपनुद्य गुरुरिव मार्गं दर्शयेत् । मोक्षस्तु पुरुषेण स्वप्रयत्नेन साध्यः । देवः तत्साधने केवलं सहकरोति ।

गृहस्थाश्रमात् पूर्वम् विद्याभूषणः सुब्रह्मण्यमठस्य मठाधिपतिः भूत्वा सेवां कुर्वन् आसीत् । कारणान्तरेण सः सन्यासाश्रमं परित्यज्य गृहस्थाश्रमं प्रविष्ठवान् । पूर्वारभ्य कर्नाटकशास्त्रीयसङ्गीतक्षेत्रे एतस्य रुचिः, परिश्रमः, सिद्धिश्च आसीत् । कन्नडभाषायाः हरिदाससाहित्यसम्बद्धकृतिभ्यः रागं संयुज्य गीतवानपि । अधुना दाससाहित्यस्य, माध्वसाहित्यस्य प्रचारः एव स्वस्य जीवनस्य प्रमुखं कार्यमस्ति । एतावता शताधिकाः ध्वनिमुद्रिकाः एतेन लोकर्पिताः। न केवलं भारते, अन्येषु देशेषु अपि एतस्य गायनस्य प्रसिद्धिः वर्तते । दासरपदगळु’ (पुरन्दरदासस्य गीतानि) इति। सामान्यतः दशक द्वयेभ्यः ’शास्त्रीय गायने’ सः स्वस्य जीवनं अर्पितवान् अस्ति। शतमं तनु निन्नदु जीवननिन्नदु (शरीरः भवतः, मनः भवतः) १९९९ तमे वषेर्, अमेरिक संयुक्त संस्थानस्य कोणे गत्वा स्वस्य अमोघ गायनेन तत्रत्य कन्नडिगानां प्रीतीं प्राप्तवानस्ति। भक्ति भारती प्रतिष्ठानस्य मूल स्थापकेषु एषः एकः। एतद् प्रतिष्ठानं पुरन्दरदासस्य आराधना समये, दासानां पुण्यदिनसमये भक्ति सङ्गीतस्य कार्यक्रमान् आयोजयित्वा सुप्रसिद्ध कलाकारैः प्रस्तुतं कुर्वन्ति। विद्याभूषणः इदानीम् बेङ्गळूरुनगरे स्वस्य पत्नी तथा द्वौ पुत्राभिः सह वसति। केण्डसम्पिगे पत्रिकायां ’नेनपे सङ्गीत’ (स्मरणमेव सङ्गीतं) इति नाम्ना अङ्कणे विद्याभूषणः स्वस्य ’स्मरणस्य चक्रकः’अस्मिन् विषये पठिताभिः सहः संभाषयन् भवति।

राघवचरित्रे २५ सर्गाः सन्ति । अत्र दशरथवृत्तवर्णनादारभ्य सीतापरित्यागपर्यन्ता रामकथा वर्णिता । अत्र रघुवंशमहाकाव्यस्य प्रभावः संलक्ष्यते । रामस्यात्र परम्परानुसारेण धीरोदात्तनायकत्वेन चित्रणं जातम् । वीररसस्य अङ्गित्वेन शृङ्गारकरुणशान्तादीनाम् अन्येषां रसानाञ्च अङ्गत्वेन आभिव्यक्तिर्जाता ।
गर्भगृहे शक्तिस्वरूपिणी लिङ्गाकारेण अस्ति । ततः शङ्खचक्रधारिणी चतुर्भुजा वरदाभयमुद्रायुक्ता देवी लोहबिम्बरूपेण विराजते । मूर्तिः लिङ्गस्य अपेक्षया प्राचीना न । वैष्णवाः एव अत्र अर्चकाः शाक्ततन्त्रमार्गानुसारं पूजयन्ति । अत्र विशेषदिनानि नाम मेषसंक्रमणस्य अनन्तरम् अष्टादिनानि । तथैव सिंहशुक्रवारस्य पवित्रदिनम् । जागृतशक्तिस्थलमेतत् । देवालयस्य स्तम्भेषु सुन्दरशिल्पानि प्रसिद्धः शिल्पी रञ्जाळ गोपालशेणै उत्कीर्णवान् अस्ति ।

(३) एशियाई खेल -भारतीय क्रीडाया इतिहासे १९५१ ई० वर्षस्य ४ मार्च-दिनमतीव महत्त्वपूर्णमासीद्, यदा ‘नेशनल्-स्टेडियम्’ नवदेहल्यामिद मायोज्यत । ऐशियाद्वीपवर्तिषु देशेषु मित्रता-सद्भाव -शान्तीनां स्थापनायेयं प्रति चतुर्वर्षारान्तरमायोज्यते ।

वास्को ड गामा (पोर्चुगल्भाषया - ˈvaʃku ðɐ ˈɣɐmɐ) (१४६०-१४६९(?)- २३ डिसेम्बर् १५२४) पोर्चुगीस्देशीयः क्श्चन आविष्कर्ता । आधुनिके काले युरोप्देशतः भारतं प्रति समुद्रमार्गं यशस्वितया अन्विष्टवान् प्रथमः पुरुषः अयम् ।

कोल्हापुरमण्डलस्य विस्तारः ब्रह्मपुरी इत्यस्मात् मूलग्रामात् अभवत् । कोल्हापुरमण्डले आन्ध्रभृत्य-कदम्ब-चालुक्य-राष्ट्रकूट-शिलाहार-देवगिरियादव-बहामनी-वंशीयराजानाम् आधिपत्यमासीत् । १६७५ तमे वर्षे कोल्हापुरपरिसरः शिवाजीमहाराजेन मराठीसाम्राज्ये आनीतः । ततः कोल्हापुरसंस्थानस्य आधिपत्यस्य इतिहासः प्रारभ्यते । शिवाजीमहाराज्ञः पुत्रेण सम्भाजीराज्ञा कोल्हापुरमण्डलस्थात् पन्हाळा-दुर्गात् राज्यव्यवस्थापनं कृतम् । क्रमशः शिवाजीमहाराजस्य द्वितीयपुत्रः राजारामः, तस्य पत्नी ताराबाई, सम्भाजीराज्ञः पुत्रः राजर्षि-शाहू इत्येषाम् अत्र आधिपत्यमासीत् । राजर्षि-शाहू ‘कोल्हापुरसंस्थानस्य कर्ता’ इति सुप्रसिद्धः । १८१८ पर्यन्तं महाराष्ट्रे आङ्ग्लाधिपत्यमासीत् परं कोल्हापुरसंस्थानं तु स्वतन्त्रम् आसीत् । १९४७ तमे वर्षे कोल्हापुरसंस्थानं स्वतन्त्रभारते विलीनं जातम् ।

रा.स्व सङ्घस्य प्रमुखः कार्यक्रमः शाखा । रा.स्व.सं तावत् शाखाद्वारा चलति । शाखा प्रतिदिनं घण्टां यावत् सार्वजनिकेषु स्थानेषु चलति । प्रायः राष्ट्रे अधुना ६०,००० शाखाः सन्ति । रा.स्व.सङ्घस्य शाखासु स्वयं सेवकानां व्यक्तित्वनिर्माणस्य विकसनस्य दृष्ट्या बहूनि कार्याणि आयोज्यन्ते । देहस्य दृढतासम्पादनाय योगः तथा व्यायामः अपि भवति । प्रतिदिनं क्रीडा अपि भवति । नागरिकज्ञानं, समाजसेवा, समुदायजीवनं, देशभक्तिः इत्यादयः गुणाः अत्र कार्यक्षेत्रे योजिताः सन्ति । स्वयं सेवकानां प्रथमचिकित्साविषये आपत्काले जनानां रक्षणं, पुनर्वसतिः इत्यादीनां कार्याणां विषये प्रशिक्षणं दीयते अत्र । शाखाः यत्र चलन्ति ताद्शग्रामेषु अथवा प्रदेशेषु स्वच्छताकार्येषु अभिवृद्धिकार्येषु प्रवृत्ताः भवितुं सङ्घः स्वयंसेवकान् प्रेरयति ।

१७६७ तमं वर्षं ग्रेगोरी-कालगणनायाम् एकं साधारणवर्षम् आसीत् । अस्मिन् वर्षे लजारे स्पलं जानि इत्याख्यः "जीविनां स्वयं सृष्टिः" इत्यस्य वादस्य अन्त्यम् अकरोत् ।

खैरामण्डलस्य क्षीरोत्पादकसंस्थाद्वारा स्थलीयेभ्यः क्रीतं क्षीरं संस्करणं कृत्वा मुम्बईनगरे विक्रयणं कृतम् । एषा संस्था एव 'अमुल्' इति प्रसिद्धा जाता । एषः कूटः १९४७तमे वर्षे वल्लभभायिपटेलस्य मोरार्जीदेसायिवर्यस्य मार्गदर्शने संस्थापितः । त्रिभुवनदासवर्यः एतस्य कूटस्य प्रथमाध्यक्षः आसीत् ।
'न च सन्न्यासनादेव सिद्धिं समधिगच्छति' – एतस्य श्लोकस्य पूर्वार्धे भगवान् कर्मयोगस्य दृष्ट्या अवदत् यद्, कर्मणः आरम्भम् अकृत्वा कर्मयोगी निष्कामतां प्राप्तुं न प्रभवति । अत्र उत्तरार्धे साङ्ख्ययोगस्य दृष्ट्या वदति यद्, केवलं कर्मणां स्वरूपाद् त्यागे कृते सति साङ्ख्ययोगस्य सिद्धिः न भवति अर्थाद् निष्कामतायाः प्राप्तिः न भवति इति । सिद्धप्राप्तै साधकेन अहन्तायाः अर्थाद् कर्तृभावस्य त्यागः अत्यावश्यकः । अतः साङ्ख्ययोगिभ्यः कर्मणां स्वरूपाद् त्यागः न प्रमुखः, अपि तु अहन्तायाः त्यागः प्रमुखः । साङ्ख्ययोगे कर्माचरणे न दोषः कुत्रचिद् कर्मत्यागः अपि योग्यः । परन्तु कर्मयोगे तु सिद्धप्राप्त्यै कर्म अनिवार्यमेव ।

रामकृष्णमठस्य पदाधिकारिणां चयनं विश्वस्तमण्डल्या क्रियते । मण्डल्या विद्यमानैः विश्वस्तैः एव अध्यक्षः, उपाध्यक्षः, कार्यदर्शी, उपकार्यदर्शिनः, कोशाध्यक्षः च चीयन्ते । एतन्निमित्तं आ विंशतिभ्यः वर्षेभ्यः विद्यमानानां संन्यासिनाम् अभिप्रायः स्वीक्रियते । रामकृष्ण मिशन् संस्थायाः निर्वहणगणे रामकृष्णमठस्य विश्वस्ताः भवन्ति । रामकृष्णमठस्य मुख्यकार्यालयः बेलूरुमठः एव रामकृष्ण मिशन् संस्थायाः अपि मुख्यकार्यालयः विद्यते । रामकृष्णमठस्य शाखा संन्यासिगणेन निरूह्यते ये च विश्वस्तैः प्रेष्यन्ते । विश्वस्तानां प्रमुखः भवति ज्येष्ठः संन्यासी यः अध्यक्षः इति निर्दिश्यते । रामकृष्ण मिशन् संस्थायाः शाखाकेन्द्रं निर्वहणगणेन निरूह्यते । तस्मिन् गणे संन्यासिनः अन्ये च भवन्ति । अन्ये सदस्याः रामकृष्ण मिशन् संस्थायाः निर्वहणगणेन क्रियते यस्य कार्यदर्शी निर्वहणाधिकारिरूपेण कार्यं करोति । संस्थानिर्वहणस्य आधारभूताः भवन्ति सर्वे संन्यासिनः । सर्वेषां संन्यासिनां मेलनं वर्षत्रये एकवारं भवति यत्र विश्वस्तैः स्वीकृतानां नियमानाम् अङ्गीकारः कार्याणां मार्गदर्शनञ्च भवति । रामकृष्ण मिशन् संस्थायाः कार्यनिर्वहणस्य नीतिनियमाः स्वामिना विवेकानन्देन एव आरचिताः सन्ति । १८९८-९९ तमयोः वर्षयोः स्वामी विवेकानन्दः स्वामिनं शुद्धानन्दम् उद्दिश्य एतान् नियमान् अवदत् । ततः ते नियमाः श्रीरामकृष्णस्य सर्वैः शिष्यैः प्रशिष्यैः च सर्वानुमतेन अङ्गीकृताः । अग्रे १८९९-१९०१ तमयोः वर्षयोः तेषां नियमानां पञ्जीकृतविश्वस्तपत्रं सज्जीकृतम् स्वामिना विवेकानन्देन, अन्यैः रामकृष्णभक्तैश्च ।

(२) डूरैण्ड -स्पर्धा -पादकन्दुकस्यातिप्राचीनाया अस्याः प्रति योगिताया आरम्भः १८८८ ई० वर्षेऽभवत् । सर मारटिमेर डूरैण्ड-महोदय इमामारभत । वैजयन्तीमपि ससमार्पिपत् ।

स्वरुपभेदमादाय पद्यं गद्यं उभयमिति काव्यं त्रिविधम् । केवलपद्यमयानि काव्यानि पद्यकाव्यानि, केवल गद्यमयानि काव्यानि गद्यकाव्यानि, गद्य पद्योभयमयानि च काव्यानि –उभयकाव्यानि । एषामेव चम्पूकाव्यानीत्यपि व्यवहारः । संस्कृतरुपकाणि गद्यपद्योभयमयानि दृश्यन्ते । अधुना सर्वासु भाषासु रुपकाणि गद्यपद्य-उभयात्मकतया लक्ष्यन्ते ।
संयोगितायाः जन्म कन्नौज-आख्ये प्रदेशे अभवत् । तस्याः पितुः नाम जयचन्दः आसीत् । पृथ्वीराजरासोकाव्यस्य संयोगितास्वयंवरनामके विभागे उल्लिखितं यत्, संयोगिता पूर्वजन्मनि रम्भा-आख्या अप्सराः आसीत् । कस्यचित् ऋषेः शापत्वात् सा संयोगितात्वेन पृथिव्याम् अवातरत् इति । संयोगितायाः उल्लेखः विवेधेषु काव्येषु भिन्नरूपेण प्राप्यते । यथा पृथ्वीराजरासोकाव्ये संयोगिता, पृथ्वीराजविजयमहाकाव्ये तिलोत्तमा, सुरजनचरितमहाकाव्ये कान्तिमती च । पृथ्वीराजरासोकाव्ये, सुरजनचरितमहाकाव्ये च स्पष्टोल्लेखः अस्ति यत्, संयोगिता जयचन्दस्य पुत्री आसीत् । पृथ्वीराजविजयमहाकाव्यस्य महान् भागः क्षतियुक्तः वर्तते । परन्तु तत्रापि गङ्गानद्याः तटे विकसिते कस्मिँश्चित् ग्रामे संयोगितायाः जन्म अभवत् इति उल्लेखः प्राप्यते । इतिहासविदां मतम् अस्ति यत्, तत् नगरं निश्चयेन कन्नौजनगरम् आसीत् इति ।

कुलशेखरवर्मणा विरचितं नाटकम् अस्ति सुभद्राधनञ्जयम् । अस्मिन् पञ्च अङ्काः सन्ति । महाभारतस्य आदिपर्वणः स्वीकृतम् अस्ति अस्य इतिवृत्तम् । सुभद्रायाः गुणगानश्रवणेन आकृष्टः अर्जुनः संन्यासवेषं धृत्वा द्वारकायां वसति । उचिते सन्दर्भे प्राप्ते ताम् अपहरति च । एतदेव अस्य इतिवृत्तम्। ऐद्म्प्राथम्येन अस्य सम्पादनं टि. गणपतिशास्त्रिमहोदयेन १९१२ तमे संवत्सरे शिवरामकृतया विचारतिलकव्याख्यया सह कृतम् । अस्य आङ्गलेयविवर्तनम् अधुनापि उपलभ्यते । केरलस्य पारम्पर्यनाटकरङ्गे अस्य अतीवप्राधान्यमस्ति । धनञ्जयध्वनिः अथवा व्यङ्ग्यव्याख्या इति अज्ञातकर्तृकव्याख्यानान्तरम् एतत् अस्तित्वे आगतम् ।

यदा भगवतः जन्म अभवत्, तदा चतुःषष्टिः इन्द्राः तत्र उपस्थिताः आसन् । राज्ञा जन्मोत्सवः आचरितः । तस्मिन् प्रसङ्गे कारागारात् सर्वेभ्यः बन्दीभ्यः मुक्तिः प्रदत्ता । प्रतिगृहम् आनन्दस्य वातावरणम् आसीत् । एकादश दिनानि यावत् उत्सवः आचरितः आसीत् ।

एतस्मिन् दशपरिच्छेदाः अथवा प्रपाठकाः सन्ति । प्रपाठकोऽयं सामान्यतः ‘अरण' इति पदेन ज्ञायते । अस्य नामकरणम् अप्याद्यपदानुसारेण एव भवति । यथा प्रथमस्य नाम अस्ति — ‘भद्रः', द्वितीयस्य-‘सहर्वं', तृतीयस्य - ‘चितिः', चतुर्थस्य—‘युञ्जते', पञ्चमस्य—‘देव वै', षष्ठस्य-‘परे', सप्तमस्य- ‘शिक्षा', अष्टमस्य-‘ब्रह्मविद्या', नवमस्य-‘भृगुः', दशमस्य-‘नारायणीयः' इति ।

कर्णाटकस्य अष्टाविंशतिलोकसभाक्षेत्रेषु अन्यतमम् अस्ति मध्यबेङ्गळूरुलोकसभाक्षेत्रम्। अत्र अष्टविधानसभाक्षेत्राणि अन्तर्भवन्ति । तेषु अन्यतमम् अस्ति राजाजीनगरविधानसभाक्षेत्रम्। कर्णाटके विधानसभाक्षेत्रेषु अस्य सङ्ख्या १६५। राजाजीनगरविधानसभाक्षेत्रं मण्डलदृष्ट्या बेङ्गळूरुनगरमण्डले अन्तर्भवति । निर्वाचनक्षेत्रदृष्ट्या मध्यबेङ्गळूरुलोकसभाक्षेत्रे अन्तर्भवति ।

जबलपुरमण्डलस्य विस्तारः ५,२११ चतुरस्रकिलोमीटर्मितः अस्ति । मध्यप्रदेशराज्यस्य मध्यभागे इदं मण्डलम् अस्ति । अस्य मण्डलस्य पूर्वे डिण्डोरीमण्डलं, पश्चिमे नरसिंहपुरमण्डलम्, उत्तरे कटनीमण्डलं, दक्षिणे मण्डलामण्डलम् अस्ति । अस्मिन् मण्डले नर्मदानदी प्रवहति ।
Nūsādplīkšni ceļās, izalikalejūt klastiskajom nūsādom, organiskajai lītnai voi kimiskajom nūsādom (evaporitim). Piec izalikaliešonys dalenis sapluokšt i cemeņtejās — ituo procesa sauc par diagenezi. Nūsādplīkšni pasataisa iz Zemis viersa ci tyvai da jam.

Jam bīzapīnu, dalīk ūlys i ryuguļa, kurymā jau īlyktys mīlis (voi puse čaja lizeiceinis sodys). Dalīk čipierksneiti suoļa i cukra. Vysu brangai samaisa, i dabuotajai masai dalīk myltu. Meikli izmeicej i izviļoj iz goldskaleiša, sagrīž rombenim i līk captu iz sausys, korstys peteļnis. Apcap zeļteitai bryunys.

Pretivējīs Latgolys rusifikacejis i polonizacejis centīnīm, par kū arī ītics konfliktā ar cīši puolskuos katuoleibys vadeibu, 1926 godā piec papeiža Pija IX bullis atstateits nu katuoļu bazneicys. Mierst Reigā tai pošā godā ar sirdstrīku piec tam, kod tūp prodzeits nu Leldīnu dīvakolpuošonys Reigys Jākoba bazneicā.

Leluokajā daļā O. Rupaiņa dorbu ir viesturiska tematika. Drukys aizlīguma laiks Latgolā attāluots juo lugā par Pīteri Miglinīku „Kod pyrmī gaili dzīdōja” (1946). Vāluok itys materials izmontuots viesturiskuo romana trilogejā „Māra mostas” („Poļu dumpis”, 1951, „Gaiļi pusnaktī”, 1952, „Pēteris Miglenieks”, 1956) i gruomotā „Pīters Miglinīks” (Minhenē 1953, Latvejā 2000). Par Latgolys atmūdys darbinīkim Pīterburgā 20. gs. suokumā viestej romans „Tauta grib dzeivōt” (1963, Latvejā 1991). Napabeigts palyka viesturiskais romans par Latgolu 14. gs. – „Rēzeknes rekviēms”.

Kryšanu pogosts irā Bolvu nūvoda teritoriskais padalīņs Latgolā. Pogostā dora Bieržu vydsškolys Kryšanu filials, feļčeru punkts, tautys noms i biblioteka.

Iudiņture (baļtīšu: ūdenskrātuve; anglīšu: reservoir; krīvu: водохранилище) — muoksleiga iudiņtvere, sataiseita, kab pīlaseitu iudiņa, jū laiceitu i piečuok izlītuotu ekonomiskim snāgim.

Caracal caracal (Schreber, 1776, anglīšu: caracal, krīvu: каракал, latvīšu: karakals) — ira naleļs kaču saimis (Felidae) plieseigais zviers. Caracal caracal dzeivoj Afrikā i dīnavydvokoru Azejā.

Rogoukys pamatškola — pamatleidzīņa vuiceibys īstots Nautrānu pogosta Rogoukā XIX i XX gs. Piec puorsaukta par Nautrānu pamatškolu i daškierta Nautrānu vydsškolai.

Suomu-ugru volūduos švedu i Švedejis pasauka izacēluse nu švedu volūdys vuorda roþs - iertīs. Itū pasauku lītuoja i skaņdinavu varjagim, kuri īstateja Novgoroda mīstu. Kod varjagus slavi asimilēja, Suomu-ugru pasauka izaglobuoja (Rus - anglīšu Russia).

Daugpiļs nūvods irā Latvejis administrativai teritoriskais padalīņs Latgolys dīnavydūs i Sielejis reitūs, kas sasadora nu 19 pogostim. Nūvoda administrativais centrys irā Daugpiļs, kas kai republikys mīsts navā īkļauts nūvoda sadorā. Leluokuo apdzeivuotuo vīta — Vacstropi.

Malmuna — upeite Modyunis, Varakļuonu i Viļānu nūvodūs, tak škārs Varakļuonu, Dekšuoru i Borkovys pogostu, ītak Lubuonā, garums 25 km, upis baseina pluots 205,6 kv. km.

Instituta absolviešonys godā (1931) literarajā žurnalā „Zīdūns” (Nr.6) pasaruoda juos pyrmais dzejūļs „Caur osoram...” i skice „Orōjdāls”. 1933.godā ir izdūts juos pyrmais i Latvejā vīneigais publicātais dzejis kruojums „Reits”.
Piec Romys imperejis krisšonys itei kaita beja aizmiersta i atdzyma viņ Vydslaikūs ar pasauku ([Test-Praņcīšu volūda|praņciskai]] bouleurs. Jei tyka taida populara, ka XIV godusymtā beja nūlīgta, kab pavaļdini aizajimtu ar nūdareiguokom sporta atmejom - fehtuošonu voi lūksaušonu.

Ribiniškūs, leluokojā nūvoda solā, dzeivoj 938 cylvāku. Vysuvaira nūvoda dzeivuotuoji dora zemsaimesteibu. Taipoš nūvodam irā īdeveiga transporta infrastruktura - dīnavydūs irā Daugpiļs - Rēznis (Varšovys - Pīterpiļs) dzeļžaceļš i škārsvaļsteigais lelceļš E262 (Latvejā A13), taipoš vaļsteibys zeimeibys celi P58 i P62.

Taids kods (izškireibā nu 2-literu koda, kurūs teik na vysom volūdom), ISO/DIS 639/3 kodu irā gona: teoretiski varams sataseit 17576 kodus - t.i. byus gona vysom pasauļa volūdom). Ar ISO standartizej i viesturiskys volūdys, pīvadumam, vandaļu volūdu. Ap ISO/DIS 639/3 standartu vēļ raksteits ite: [1]. Taidi kodi jau daškierti 7600 volūdu vysā pasaulī. Tān latgaļu koda tī vēļ navā (apsaver [2]). Nu Latvejis volūdu tī irā latvīšu (Latvian, ISO 639-3 kods "LAV"; i ISO 639-1 kods "LV"), latvīšu žestu volūda (Latvian sign language, ISO kods "LSL") i līvu volūda (Liv, ISO kods ari "LIV"). Tys kods latgalim varātu byut, pīvadumam, ltg, a varbyut i cyts, kurū standartizacejis specialisti pasūla. Pa munam, latgaļu volūdai lobuok byut ar kaidu naviņ vydtautyskū kodu, nakai bez koda. Cikom oficiala koda latgali vēļ natur, varim lītuot kodu lv-ltg. Koč tys i zeimoj, ka iz latgaļu volūdys veramēs kai iz latvīšu dialekta: ite piec minusa zeimis roksta dialekta tipu, a lv ir latvīšu volūdys ISO 639-1 kods. When there was discution about code of samogitian we decided to use Baltic language + samogitian = bat-smg. So, may be it has look like bat-ltg.

Jiems daļeibu 1917 goda lopu m. 9 i 10 d. Latgolys kongresa organiziešonā, kur sakstiejs dasaškieršonu cytim Latvejis kulturviesturiskim nūvodim, ībolsuots nu kongresa Latgolys Tamlaiceiguo Zemis Padūmē. Vīnulaik dorbuojīs Nacionaluos Tamlaiceiguos Padūmis komitetā, kas sastota Satversmis projektu.

Oficialai monarhs tur piļdeituojvaļdi, tok īdzeivynojūt parlamentariskū vaļdeibys sistemu, monarha daguojumi myuslaikūs irā cīši reprezentativi I ceremonali. Norvegejis kieneņš irā pošaugstais militarū spāku komaņders, augstuokuo bazneicys instituceja I kolpoj kai uorzemu diplomatiskū saitu vadeituojs, taipoš irā vaļsteibys vīnumeibys simbols. Praktiskai Ministru Prezidents irā tys, kurs īdzeivynoj piļdeituojvaļdi dzeivē. Tīsu sistema irā napavaļdeiga nu piļdeituojvaļdis I nu lykumlaideibys vaļdis.
Baļtīšu volūdā primarajā parādavuošonā ignorej atškireibys eisū i gorū patskaņu vydā (pīmāram, "Aa" i "Āā", "Ee" i "Ēē", ..., "Uu" i "Ūū"). Par tū, pīmāram, vuordi "Abava", "ābele", "ābelē", "aka", "akā" byus taidā kuorteibā, kai tī ite raksteiti ("ābele" īt pyrms "akys", ka "ā" i "a" pyrmiejuo kuortūšonā sakreit, a "b" pyrmiejuo kuorteibā ira pirms "k". Leidzskani (pīmāram, "Cc" i "Čč" voi "Ll" i "Ļļ") ir atškirami pyrmiejā kuortūšonā. Sekundarajā parādavuošonā īvāroj atškireibys eisū i gorū patskaņu vydā, bet ignorej atškireibys storp lelajim i mozajim burtim. Par tū "ābele" īt pirms "ābelē", ka primarajā parādavuošonā tī vuordi naatsaškir. Terciaruo parādavuošona atškir lelūs nu mozajim burtim - ābele kai sygys lītvuords atsaškir nu pavuordes vai nūsaukuma "Ābele" (vuordi ar lelajim burtim ir līkami prīškā).

Tys irā stiprys bet smuidrys dzeivnīks ar garom kuojom i relativi eisu asti. Golva jam maza pret augumu, i garuos, apalejous ausis irā cīši kūpā. Kažūka musturs ir maineigs. Parosti servals irā ar spilgtim malnim plankumim, ar 2 voi 4 streipem nu golvys da kokla, a tuoļuok streipys puorīt plankumūs. Servalim ir vysu garuokuos kuojis nu vysim kaču saimis dzeivnīkim, proporcionali pret auguma garumu. Leluokuo dale nu ituo garuma nūtikusi pasateicūt pasagarinuojušim (metatarsalim) kaulim juo pāduos. Ari kuoju pirksti irā pagarinuoti i naparasti kusteigi, paleidzūt jam nūgiut pa dalei nūsaglobuojušu medijumu. Cita servala eipateiba irā - lelys ausis i dzirdes dūbumi čerepa škeletā, kas ļaun eistyn lobi dzierdēt.

J. Eļksnis irā Latgolys kulturys centra volda pirminīks, Latgolys tiemiešonys instituta volda bīdrys, Latgalīšu ortografejis komisejis bīdrys i Rēznis augstškolys Humanitaruo fakuļteta lektors.

Pyrmais festivaļa sariedīņs nūtyka 2002 godā, kura iniciators beja ailinīks Ontons Slyšāns. Jis izguoduoja, ka rudiņa mienesī vysapleik nūteik aiļu dīnys, a nikur eisti jaunīši naapmeklej. Tod vīns pajiemīņs kai daviļkt jaunīšus klauseitīs aiļu, byutu vīnā sariedīnī jaunīšim pošu aktualuo laikā dalykt nazcik lītu - vysaižu stiļu muzyku, ailis i latgaļu volūdu. I vēļ sariedīnim kai dastateigs nūsacejums byutu, ka vysuvaira ailem i muzykai vajag byut latgaliskai.

Atašinis pogostā dzeivoj 735 ļauds, nu jū 86% latvīšu, 11% krīvu i 3% cytu tauteibu ļauds. Atašinis pogostā irā pošu mozuo cylvāku bīzeiba Krystapiļs nūvodā, partū ka vaira kai 70% pogosta zemu aizjam meži i pūri.

Oskars Kalējs (1902 — 1993) — latvīšu tapātuojs, dzims i darejs Latgolā, tepiejs Latgolys zemisvierīņus. Daugpiļs nūvodtēmis i muokslys muzeja īstateituojs.

Viesturiskai Kumbuļa pogosta teritoreja bejuse Daugpiļs apleiciņa Kruoslovys pogostā. 1945 godā Kruoslovys pogostā īstateja Kumbuļa solys padūmi. 1959 godā Kruoslovys rajona Kumbuļu solai daškiera likvidātū Ludzeišu solu.. 1990 godā solu reorganizej kai pogostu. 2009 godā kai administrativu teritoreju pogostu daškir Kruoslovys nūvodam..
Mikeļs Bukšs (pseud. Lobuords; 1912 — 1977) — latgaļu ļaudyskais dareituojs, literaturviesturnīks, viesteitivu redaktors, volūdzininīks. Dzims Škylbānu pogosta Plešovys solā, nu 1944 dzeivuojs Švedejā. Bejs žurnala Dzeive golvonais redaktors i vīns nu rakstīņu lasejuma Acta Latgalica redaktoru (1965-1977).

Škūrsteitivs (ci Puorstaipteikla škūrsteitivs ci puorsavieriejs) irā softa aplikaceja kab ruodeitu, navigētu i maklātu informaceju Puorstaipteiklā. Sevkuru informacejis gabaleņu (resursu) identificej URL adress - tei var byut teikla lopa, obrazeņš, video ci kaids cits turīņs. Nūruodis (hipersaitys) resursūs ļaun lītuotuojim vīgli puorīt škūrsteitivā nu vīna resursa da cyta.

Meži sadz apmāram trešu daļu Latgolys teritorejis. Pūstumlatgolā stīpās egļu skuti, a car Daugovu – prīžu syli. Dīnavydlatgolys leluos dalis zemisvierīņam soveigys bārzu bierzs.

Pūstinis pogosts irā Kruoslovys nūvoda teritoriskais padalīņs Latgolā. Pogostā dora tautys noms, biblioteka i feļčeru punkts Pūstinis solā, klubs, feļčeru punkts, pansionats i dīnys centrys Skuku solā i biblioteka Joninu solā. 1999 godā Pūstinis poamatškolai daškiera Skuku suokuškolu, partū tān pogostā tik vīns vuiceibu īstots.

Baļtejis vaļsteibuos pats augstais irā Pizys speidyns aba Meikultūrņs (līvu Pizā bōik, latvīšu Miķeļtornis) Latvejā, Līvu jiurmalē, Ventspiļs nūvodā (augstums - 62 m).

Vasalus rudzu gryudus sadīdzej, izkaļtej i rupai samaļ. Piečuok itūs myltus vard iudinī, cikom izīt pabīzs vyrums, leidzeigs keiseļam voi marmeladam. Jam labi vīņ soldona garža. Ād vīnu pošu voi kūpā ar rupu maizi. Var ēst ar pīnu.

Lynx pardinus (anglīšu: Iberian lynx; krīvu: испанская рысь; latvīšu: Ibērijas lūsis) — irā naleļs kaču saimis (Felidae) plieseigais zviers. Lynx pardinus dzeivoj Pereneja pussolā.

Strāpposts dūd vareibu sinhronizēt e-posta skaiteišonu i raksteišonu, kaleņdera i adresinis lītuošonu i datorā, i pruotinīkā. Pīvadumam, puorskaitūt strāpposta viestuli pruotinīkā i piec tuo verūtīs e-posta datorā, tei viestule automatiskai byus atzeimuota kai puorskaiteita. Cyts pīvadums - ar pruotinīku sovā kaleņderī īrokstūt jaunu sasatikšonu, piečuok jei redzēsīs kai īraksteita kaleņderī i datorā (itei sinhronizaceja nūteik serverī).

Leiksnys bazneica irā zeimeigs historizma laika Latgolys bazneicu arhitekturys pīminieklis i vīns nu izcyluokajim neogotikys pīminieklim Latvejā.

Akmiņs atsaguļs iudinī, Plysūna azara dīnavydu azarmalē, iz Istrys i Škaunys pogostu rūbeža, kauprainē. Da akmiņa var daīt tik sausā laikā, kam apleicīne puorguojuse peisā. Guodojams, ka akmini atness laduojs. Nu 1977 gods apsorgojams kai geologiskais i geomorfologiskais dobys pīminieklis.
Pyrmuo publikaceja – Rēznis rajona laikrokstā Darba Karogs 1989 g. Dzeivuli publicāti laikagruomotā Tāvu zemes kalendars, laikrokstā Mōras Zeme, žurnalā Jaunuo Dzeive, almanahā Luna, latgalīšu jaunūs literatu kūplasīnī Pagrauda (1999) i ct. Caur sovu pyrmū gruomotu Seppuku iz saulis vādara (1995, kūpā ar Oskaru Seikstu) devs kvalitativai jaunu pagrīzīni latgalīšu poezejā – i tematikys, i muokslyskuos izsaceibys, i auteņtiskuos volūdys vierteibu lītuojuma zinē. Pīrakstejs pyrmū postmodernizma romanu latgalīšu literaturā Valerjana dzeive i redzīni (1996, kūpā ar Oskaru Seikstu)

Zimbabve (anglīšu volūda: Zimbabwe) - vaļsteiba Afrikā. Golvysmīsts — Harare. Zimbabvis 390 757 km² pluotā dzeivoj vaira kai 12 milijoni dzeivuotuoju, i ite 60-tuo pa lelumam vaļsteiba pasaulī.

Augstuokuos nu diveju viersyuņu vyscaureigais augstums – 211 m augšuok jiuru leidzīņa, samiereigais augstums (augšuok apleicīnis) – 60 m. Nu Saulis kolnu viersyuņu var īsavērt vaira kai 20 apleicejūs azaru (Dreidzs, Jūdazars, Guļbeits, Aulejis azars, Gauslis, Plauds, Zosna, Sivers, Kaušs, Pūrs, Dybyns, Lejs, Cārmyns, Iļzeits, Zyrga azars, Uordavs i ct.).

Agenturys poša augstuo sprīdiejinstituceja ir Bīdrusaīsme. Jei kas 4 godi ībolsoj Padūmi, kura dora laikavydūs nu vīnys Bīdrusaīsmis da cytys i dasaver LRRA direktora i vysys agenturys dorba.

Doktoranturys studentim vuiceibu volūdu nūstota pa tam, kaidu studentu lelums irā grupā. Leluo daļa doktoranturys kursu skaitomi anglīšu volūdā.

Konsepsjons (spanīšu: Concepción, IPA: [kon.θepˈθjon] voi [kon.sepˈsjon]) — mīsts i komuna Čilē, Konsepsjona proviņcejis i Biobio apgabaļa golvysmīsts.

Latgalīšu volūdā navarim bez dūmuošonys puorjemt tuos sekundaruos atškireibys, kas pastuov, pīmāram, latvīšu voi vuocīšu volūdā - par tū, ka patskanu mejis latgaļu volūdā ir sovpateigys. Latgalīšu volūdys datorizaceja vēļ nav daguojuse da tam, kab byutu datoru bibliotekys ar standarta kolacejis algoritmim, kai tys ir latvīšu, krīvu i vuocīšu volūdom. Vēļ nav zynoms, voi latgaļu volūdā vajadzeigys sekundaruos atšķireibys starp eisajim i garajim burtim. Pīmāram, voi "a" i "ā" atsaškir primari voi sekundari. Pīmāram, voi vuorda "gods" formys goda i godā byutu juoroksta sūplok, a godadīna piec jū obadvieju. Voi ābļavuot(ēvelēt) ir alfabetiskai pyrms vuorda acteņa? Voi burti "i" i "y" atsaškir primari voi sekundari? Vysi tī vaicuojumi gaida sova atsacejuma. Varim vīn minēt, ka tuos metatonejis, kur "y" bīži puorīt iz "i", pīmāram, cylps - ciļpeņš, styprs - stiprinīks, varātu byut vīns nu īmeslim, deļ kuo latgaļu volūdā burti "i" i "y" ir atrūnami alfabetā sūplok, bet cytuos volūduos (anglīšu, franču, vuocīšu) "y" ir pošuos alfabeta beiguos pyrms "z".

Kas gods labeibys mieneša 15 dīnā Aglyunā nūteik Vysusvātuokuos Jaunovys Marejis dabasūs uzjimšonys svātki, kas irā vysys Latvejis katuoļu svātceļnīku golasnāgs.

Reitulatvejis zamaine (latvīšu: Austrumlatvijas zemiene) — reļjefa īleikums, apjamūšs Latgolys vokoru daļu i Sieleju, īīt Krystapiļs, Leivuona, Preiļu, Varakļuonu, Modyunis, Rēznis, Ruguoju, Bolvu i Olyuksnys nūvodu teritorejuos.
puordrūsynuot optimalu statiniskū (nacionalais-regionalais leidzīņs) i guliniskū (nacionalais leidzīņs i regionalais leidzīņs) integraceju iz vyds vysu regionalajā politikā, planaveibā i raisteibā pīsadolūšūs partneru;

Meilys aiļu i dzīšmu festivaļs "Upeitis Uobeļduorzs" irā pošu vacais regularais latgaļu kulturys festivaļs. Tys nūteik kas gods rudiņa mieneša trešajuo sastdinē Upeitys Tautys nomā, Vileks nūvoda Škilbanu pogostā.

Rudzu maizi sagrīž kimūsa leluma gabalenim, dalīk smolkai sakopuotu cybuli, damat suoļa, puorlej ar vyrtu atsaldātu iudini i dalej lynsāklu oleja. Ka gryb skorbonuokys garžys, var dalikt uobeļa gabaleņus.

20. gs. 30. godu Latgolys ļauds, jūs dzeive i problemys tāluotys garajā stuostā „Jaunō skūlōtōja” (1951, Latvejā 1991) i romanā „Zemes sōļs” (1953), kas ir ironisks dorbs par Ulmaņlaika Latvejis īkšpolitikys vaicuojumim, rakstnīka personeibys veiduošanūs, muokslinīku tragiskumu i tragikomiku sabīdreibā. Lelu īviereibu zynuotnīku vydā izraiseja O. Rupaiņa pietejums par volūdu atteisteibu „Arheolingvistika” (1967). Vairuoki O. Rupaiņa dzejūli izmontuoti dzīšmu tekstim: „Skaista sirds”, „Myusu ciļts” (E. Melngailis), „Bukmuiža” (I. Reinholde), „Dzīsme Latgolai” (V. Ozoliņš).

Jūrdžs beja muzikāls. Jis ir bejs dzīduotuojs, jam beja lobs bolss — tenors, partū jis vysur tika aicynuots i cīneits. 1910. godā Andryvs ar dzīduošonu pīsadaliejs pyrmajā školuotūs latgaļu reikuotajā teatra izruodē sovā dzymtajā pogostā. Andryvs Jūrdžs prata spielēt ari kūkles. Jūrdžs leidz pošam vacumam beja bazneicys dzīduotuojs.

Ar ordini apduovanej Lītovys ļauds voi uorzemis pilīšus, kuri tur peļnejumus Lītovys lobam i davuši lelu īlicīni vaļstiskajā voi ļaudyskajā darbeibā.

Borkovys ūzuluojs (latv. vol. Barkavas ozolu audze) — dobys nūlīgtiņs Latgolys vokorūs, Modyunis nūvoda Borkovys pogosta i Varakļuonu nūvoda Mūrmastinis pogostu teritorejā, Lisinis upmoluos. Pluots 62 ha. Īstateišonys gods – 1957. Nūlīgtiņs sataiseits, kab apsorguotu Europā reši sateikamu augtovu (biotopu) – maiseiti ūzulu, gūbu i ūšu meži senejuos upmalis pļovuos.

Kaunotys pogosts ir Rēznis nūvoda teritoriāluo vīņeiba tuo dīnvidaustrumūs, Rāznys azara austrumu krostā. Pogosta kūpejo plateiba - 16994,3 ha. Īdzeivuotoju skaits iz 2011. godu – 1327. 2002.godā Kaunatys cīms sviņā 100 godu jubiļeju, bet piļskolni, vālo dzelzs laikmeta uzkolnu kopulaiku ļīcinoj, ka jau sanūs laikūs Kaunota beja nūvoda centrs. Rūbežojas zīmeļūs ar Stoļerovys pogostu, austrumūs ar Ludzys nūvoda Pildys i Rundēnu pogostim, dīnvidūs ar Dagdys nūvoda Azarnīkim i Andzeļu pogostim, rītumūs ar Muokūņkolna i Čornajis pogostim. Pogosta centrs atsarūn Kaunotā.

Svahili volūda (Kiswahili) irā leluokuo bantu volūda i vīna nu zeimeiguokom volūdom Afrikys koņtinentā. Svahili volūdā runoj vairuok kai 50 milijonu cylvāku, bet dzymtuo jei irā tik 5—10 milijonim runuotuoju. Svahili irā Kenejis, Tanzanejis i Ugandys oficialuo volūda, kai ari Afrikys Savīneibys dorba volūda. Austrumafrikā svahili cieški kolpoj kai lingua franca.

Šuplinska, I. Personvārda funkcionalitāte jaunākajā latviešu dzejā. Via Latgalica: humanitāro zinātņu žurnāls. Rēzekne: Rēzeknes Augstskola, 2008, 130.–144. lpp.
Kūkles (latvīšu: kokles) aba kūkle (kokle) irā vacs latvīšu steigu mūzikys instruments ar radneigim instrumentim Baļtejis jiuras dīnavydaustrumu apleicīnē — lītaunīku kankliem (kanklės), igauņu kanneli (kannel), lībīšu kāndlu, sūmu kanteli (kantel) i krīvu gusļim (гу́сли). Kūklem irā diveji veidi — Latgolys aba „lelās” kūkles ar 7—11 steiguom (vysbīžuok 9) i „spuornu” — kūklys korpusa pagarinūjomu piec tapeņu linejis — i Kūrzemys aba „mozās” kūkles ar 5—7 steiguom.

Dzims Varakļuonu pog. Kokaru solā. Nu 1944 g. dzeivuojs ASV. Rakstineicys Marejis Andžānis lauluotiņs. Zeimeiguokī dorbi latgaliskai - poezejis lasejumi Sevī (1931) i Sirds (1934), eisprozys lasejums Atmūda (1943).

Studiņam vysuluobuokī mozī somi, kurī sver ni vaira kai 1 kg. Somu sagrīž gobolim, pamat ar vysu uodu i mugorkauli, nu golvys izgrīž viņ žaunys. Vysu līk vardpūdeņā mozā iudinī, damat suoļa, pypyru, garžu. Kod zivs meiksta, salīk mozūs trauceņūs, puorlej ar puorkuostu buļjonu. Kod buļjons sasteiviejs, studiņs gotovs.

Konstaņtinovys pogosts irā Dagdys nūvoda teritoriskais padalīņs Latgolā. Pogostā dora tautys noms, biblioteka, feļčeru punkts. Konstaņtinovā dora pamatškola, a Aleksandrovā specialuo internatškola.

Izlaids religiska tecīņa latgaļu gazetu Sākla (1906). Puorvierss latgaliskai tautā nūmīļuotu gruomotu Genovefa (1907). Pīrakstejs prozys lasejumu Ceļuojums pa Latgolu (1924), kurs pīzineigai viertejams latgaļu literaturā, adaptiejumu “Kungs Tvardovskys” (1929), vuiceibu gruomotu Latvejis viesture (1921), latgaļu lementari (Lementars deļ mozim bārnim, 1923).

Svareņu pogosts irā Dagdys nūvoda teritoriskais padalīņs Latgolā. Pogostā dora tautys noms i biblioteka, feļčeru punkts. Pogosta vīneiguo škola Labīšu pamatškola aizdareita.

sagatavej pīzynumus ap nacionaluo leidzīņa raisteibys planaveibys dokumentu atsatikšonu planaveibys regiona raisteibys programai i teritorejis planavīņam;

Pogosta teritoreju škārsoj vaļsteibys zeimebys autoceli Vileks-Kuorsova (P45) i Dubļova-Cierpīne (P46), taipoš nazcik vītejuos zeimeibys celi. Dzeļžaceļa linejis pogosta teritoreju naškārsoj.

Eura aizvoduota kai atsaskaitīņu leidzieklis 1999 godā, atmejūt ekeju (ECU, European Currency Unit) pa kursam 1:1. Kai fiziska nauda eurys apgrūzā palaistys 2002 godā. 2006 gods beiguos apgrūzā beja jau 610 milijardi euru, i juos beja vīneiguo valuta vaira kai 317 milijonim europīšu.

Malnuo žugure (latiņu: Ciconia nigra; anglīšu: Black Stork; latvīšu: Melnais stārķis; lītaunīku: Juodasis gandras) — žuguriņu (Ciconiidae) ailis putnys, vīglai apmonoms pa malnajom spolvom. Augumā drupeit mozuoka kai Boltuo žugure. Augums 52-58 ceņtimetru augsts, svors vydyskai 3 kilogrami. Golva, koklys, pakakle, auguma viersejuo puse malna ar pazali sorkonu metalisku myrgumu. Kryuteža, spolvys, zamaste i spuornu zamoška bolta. Gnēze, kuojis i ocu gradzyni sorkoni. Maneigs i izsardzeigs putyns, izasorgoj nu cylvāku. Auguma sadors i izavedīņs leidzeigs Boltajai žugurei.