Ikebana (Jepang: 生け花 atawa いけ ば な, hartina kembang hirup) nyaéta seni nataan kembang Jepang, atawa kado (华 道) jalan kembang.

Sajarah

Ikebana mimitina dijieun di kuil-kuil Buddha di Jepang dina abad ka-6. Ikebana ditataan di mana kembang jeung cabang ngagambarkeun indikasi tina iman. Gaya Ikebana anu pangalusna nyaéta rikka (kembang nagtung), mecenghul dina abad ka-15, gaya ieu ngagambarkeun kaéndahan alam .  Contona, cabang-cabang pinus ngalambangkeun batu, krisan bodas ngalambangkaeun walungan.  Gaya rikka jadi populér dina abad ka-17, dipaké minangka téknik dekoratif pikeun acara-acara sérémonial.

Parobahan ikebana lumangsung dina abad ka-15, nalika shogun Ashikaga Yoshimasa Muromachi (1436-1490) maréntah di Jepang.  Manéhna salila maréntah ngalaurkeun aturan yén ikebana bisa dijieun ku saha waé, pan saméméhna mah ikebana ngan bisa dijieun ku jalma boga waé.

Dina ahir abad ka-16, hiji gaya anu leuwih basajan ti nataan kembang disebut nageire hartina miceun atawa ngalungkeun.  Gaya ieu mah henteu paduli naon bahan anu dipakéna, gaya ieu disebut ogé cha-bana (茶花, hartina kembang téh).

Taun 1890 an, teu lila sanggeus Restorasi Meiji (période modérnisasi jeung westernisasi di Jepang), aya gaya anyar anu disebut ikebana moribana, atawa tumpukan kembang. Gaya ieu mecenghul disababkeun ku wanohna kembang kulon jeung westernisasi anu hirup di Jepang. Gaya moribana, anu nyiptakeun kabébasan anyar dina nataan kembang dipaké pikeun hiasan. Gaya ieu bisa disaluyukeun jeung kaayaan formal atawa informal.

Ikebana modérn lahir dina taun 1930 kalayan transliterasi zen'ei ikebana atawa zen'eibana. Wangun ikebana leuwih ekspresif batan gaya klasik. Ayeuna, seni nataan kembang dipihormat minangka salah sahiji seni tradisional di Jepang.

Sakola
Aya loba sakola, anu pangpopulérna nyaéta Ikenobo, Sogetsu jeung Ohara. Ikenobo mangrupa sakola ikebana pangkolotna, diadegkeun ku imam Buddha Ikenobo Senkei dina abad ka-15. Manéhna kira-kira geus nyiptakeun rikka (gaya kembang nangtung). Gaya ieu dimekarkeun minangka ekspresi Buddhis ti kaéndahan alam, jeung tujuh cabang séjénna ngagambarkeun taneuh, cai, jeung sajabana anu diatur dina cara anu formal. Sakola ieu tempatna di kuil Rokkakudo di Kyoto, dimimitian ku Pangeran Shotoku. Di antara para imam jeung bangsawan, gaya ieu téh leuwih formal nepi ka dina ahir abad ka-17 kelas padagang tutuwuhan ngamekarkeun gaya basajan anu disebut Seika atawa shoka.< Shoka ngan maké tilu cabang utama, nyaéta ten (surga), chi (bumi) jeung jin (manusa) sarta dirarancang pikeun némbongkeun kaéndahan pepelakan éta sorangan. Wangun séjén ikebana tradisional nyaéta nageire, dipaké dina upacara inum téh.

Sakola modérn kabentuk di ahir abad ka-19. Sakola Ohara umumna maké moribana (kembang nu dijieun bertingkat) anu dina hiji wadah. Sakola ieu diadegkeun nalika budaya deungeun geus mangaruhan di Jepang sarta gaya moribana dipaké pikeun nataan pepelakan daérah deungeun. Pangaruh ti gerakan seni mimiti abad ka-20 ngabalukarkeun mekarna jiyuka (gaya bébas). Sanajan geus ngalaman parobahan, ikebana ngan masih dipaké ku jalma beunghar wungkul. Taun 1930 an, dina période sageus perang, minat ikebana jadi laér leuwih lega. Sakola Ikebana dibuka pikeun sakabéh kelas sosial. Dipingpin ku Teshigahara Sofu, taun 1927 ti sakola Sogetsu, zen-eibana atawa avant-garde, ikebana ngawanohkeun kabéh jenis material anyar, saperti palastik, plester jeung waja.

Rujukan

Kesenian Jepang
Ikebana