Bebadan utawa uga bisa diarani organisasi (Yunani: ὄργανον, organon-piranti) yaiku kelompok wong-wong ing siji wadhah kanggo nuju siji tujuan bebarengan.

Ing ngèlmu-ngèlmu sosial, organisasi disinau dhèning periset saka akèh babagan ngèlmu, kang utama yaiku sosiologi, ékonomi, ngèlmu pulitik, psikologi, lan  manajemen. Kajian organisasi asring karan studi organisasi (organizational studies), perilaku organisasi (organizational behaviour), utawa analisis organisasi (organization analysis).

Dèfinisi 

Ana akèh téyori lan pèrspèktif kang ngomongaké organisasi, ana kang cocog siji lan liyané, lan uga ana kang  béda-béda. Organisasi minangka papan utawa wadhah wong-wong supaya bisa kumpul, kerja bareng kanthi rasional lan sistematis, kanthi rencana kang mateng, lan ana pemimpin kang ngendaliaké, nalika manfaataké sumber daya (dhuwit, material, mesin, métodhe, lingkungan), sarana-parasarana, data, lan liya-liyané kang digunakaké kanthi èfisièen lan èfèktif kanggo nggayuh tujuan organisasi.

Para njabaraké organisasi ana ing pirang-pirang arti, kaya ta:
 Stoner ngandaaké manawa organisasi yaiku pola gayutan-gayutan kang kanthi cara kepiye wong-wong ing ngisor penawasan bisa nggayuh tujuané bebarengan . 
 James D. Mooney ngendaaké manawa organisasi yaiku wujud saka perserikatan manungsa kanggo nggayuh tujuan bebarengan . 
 Chester I. Bernard ngandaaké manawa organisasi yaiku sistem aktivitas kerja bareng  kang dilakuaké dhèning wong loro utawa luwih. 
 Stephen P. Robbins ngandaaké manawa organisasi yaiku kesatuan (entity) sosial kang dikoordinasiaké kanthi sadar, kanthi batesan-batesan kang rélatif bisa diidentifikasiaké, kang kerja kanthi dhasar kang rélatif terus-terusan kanggo nggayuh siji tujuan bareng utawa sekelompok tujuan.

Sawijining organisasi bisa dumadi amaraga kadayan dhèning aspèk-aspèk kaya ta: penyatuan visi lan misi sarta tujuan kang padha  karo perwujudan èksistènsi sekelompok wong mau marang masarakat. Organisasi kang dianggep apik yaiku  organisasi kang diakoni kaananané dhèning masarakat ing sekitaré, amarga mènèhi kontribusi kaya ta: njupuk sumber daya manungsa ing masarakat kanggo dadi anggotané saingga bisa ngurangi angka pengangguran 

Wong-wong kang ana ing jero siji organisasi duwé siji keterkaitan kang terus-terusan. Rasa keterkaitan iki, ora berarti keanggotaan seumur urip. Nanging organisasi ngadhepi owah-owahan kang konstan ing keanggotaané.

Partisipasi 

Ing organisasi tiap individu bisa interaksi karo kabèhing struktur kang terkait karo  organisasi kang dipilih. Supaya bisa interaksi kanthi èfèktif ing organisasi kang kesangkut. Kanthi partisipasi iku individu bisa luwih ngerti hal-hal apa baé kang kudu dilakuakè.

Partisipasi didefinisiaké keterlibatan méntal utawa pikiran lan émosi utawa perasaan siji wong ong situasi kelompok kang ndorong kanggo mènèhi sumbangan marang kelompok kanthi usaha nggayuh tujuan.

Unsur-unsur 

Miturut Keith Davis adaana 3 unsur wigati ing partisipasi:
 Unsur no 1, yaiku partisipasi utawa  keikutsertaan sakbeneré yaiku keterlibatan méntal lan perasaan, punjul namung keterlibatan kanthi jasmaniah.
 Unsur no 2 yaiku keikhlasan mènèhi sumbangan marang usaha kanggo nggayuh tujuan kelompok. Berarti, manawa ana rasa seneng, ksukarela kanggo mbantu kelompok.
 Unsur no 3 yaiku unsur tanggung jawab. Unsur mau awujud segi kang nonjol saka rasa dadi anggota. iki diakoni dadi anggota artiné ana rasa “sense of belongingness”.

Jinis-jinis 
Keith Davis uga ngandaaké jinis-jinis partisipasi, yaiku:
 Pikiran (psychological participation)
 Tenaga (physical partisipation)
 Pikiran lan tenaga 
 Keahlian 
 Barang 
 Duit

Syarat-syarat 
Supaya siji partisipasi ing organisasi bisa lumaku kanthi èfektif, dibutuhaké persyaratan kang mutlak, yaiku:
 Wektu. Supaya bisa partisipasi diperluaké wektu. Wektu kang dimaksud yaiku bisa ngertèni pesan kang diaturaké dhéning pemimpin.
dana perangsang, diperluaké ing siji partisipasi, nanging kudi dibatesi saperluné supaya ora nyiptaaké kesan négatif .
 Subyek partisipasi kudu rélevan utawa ana kaitané karo organisasi.
 Partisipasi kudu duwè kemampuan kanggo partisipasi, yaiku duwé lingkup pamikir kang amba dal pengalaman uga komunikasi kang lancar.
 Partisipasi kudu bisa  komunikasi timbal balik, tuladhané nggunakaké basa kang padha kang dipahami, saingga bisa kacipta tukaran pikiran kang èfètif
 Pihak kesangkut bébas nalika nglakoaké peran sarta sesuai karo persyaratan kang wus ditentuaké.
 Nalika partisipasi nemtokaké siji kagiyatan kudu didasarké kebebasan ing kelompok, artiné ora maksa lan ota nimbulaké kategangan utawa gangguan ing pikiran jiwa pihak-pihak anggota. Hal iki didasaraké prinsip yaiku partisipasi duwé sipat persuatif.

Partisipasi ing organisasi nekanaé ing pembagian wewenang utawa tugas-tugas ing  nglaksanaaké kagiyatan kanthi maksud ngundhakaké èfèktif tugas kang diwènèhaké kanthi struktur kang luwih jelas.

Bentuk-bentuk organisasi 
 Organisasi pulitik
 Organisasi sosial
 Organisasi mahasiswa
 Organisasi ulah raga
 Organisasi sekolah
 Organisasi nagara

Rujukan