คำถาม: หอยโข่ง เป็นสัตว์หรือไม่ ?

text: หอยเชอรี่ หรือ หอยโข่งอเมริกาใต้ หรือ หอยเป๋าฮื้อน้ำจืด (อังกฤษ: Golden applesnail, Channeled applesnail; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pomacea canaliculata) เป็นหอยน้ำจืดจำพวกหอยฝาเดียว มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้
title: หอยเชอรี่

text: คำว่า คอเคลีย มาจากคำภาษาละตินที่แปลว่า "หอยโข่ง/หอยทาก, เปลือก, หรือเกลียว" ซึ่งก็มาจากคำกรีก คือ kohlias
ส่วนคำปัจจุบันที่หมายถึง หูชั้นในรูปหอยโข่ง พึ่งเริ่มใช้ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17
คอเคลียของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะมีอวัยวะของคอร์ติ ซึ่งมีเซลล์ขนที่แปลแรงสั่นที่วิ่งไปในน้ำที่ล้อมรอบ ให้เป็นกระแสไฟฟ้าที่ส่งไปยังสมองเพื่อประมวลเสียง
ส่วนอวัยวะที่มีรูปเป็นหอยโข่งประมาณว่าเกิดในต้นยุคครีเทเชียสราว ๆ 120 ล้านปีก่อน
นอกจากนั้นแล้ว เส้นประสาทที่วิ่งไปยังคอเคลียก็เกิดในยุคครีเทเชียสเหมือนกัน
วิวัฒนาการของคอเคลียในมนุษย์เป็นเรื่องสำคัญทางวิทยาศาสตร์เพราะว่าดำรงเป็นหลักฐานได้ดีในซากดึกดำบรรพ์
ในศตวรรษที่ผ่านมา ทั้งนักวิทยาศาสตร์ นักชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการ และนักบรรพชีวินวิทยา ได้พยายามพัฒนาเทคนิคใหม่ ๆ เพื่อข้ามอุปสรรคในการทำงานกับวัตถุโบราณที่บอบบาง
ในอดีต นักวิทยาศาสตร์จำกัดมากในการตรวจดูตัวอย่างโดยไม่ทำให้เสียหาย
แต่ในปัจจุบัน เทคโนโลยีต่าง ๆ เช่น การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์ระดับไมโคร (micro-CT scanning)
ช่วยให้สามารถแยกแยะซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์จากซากตกตะกอนอื่น ๆ
และเทคโนโลยีรังสีเอกซ์ ก็ช่วยให้ตรวจสมรรถภาพการได้ยินของสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วได้ และช่วยสร้างความรู้ใหม่ ๆ เกี่ยวกับทั้งบรรพบุรุษมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ ที่อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน
title: วิวัฒนาการของคอเคลีย

text: ปลาและสัตว์น้ำอื่นๆ ไม่น้อยกว่า 45 ชนิด ได้แก่ ปลาช่อน ปลาดุกด้าน ปลานิล ปลาซิว ปลาตะเพียนขาว ปลาไหล ปลาทู ปลาลัง ปลากระบอก ปลากระเบน ปลาตีน กุ้งแชบ๊วย หมึกกล้วย ปูแป้น ปูม้า หอยโข่ง หอยขม หอยแมลงภู่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีสัตว์ประเภทอื่นๆ อีกมากมาย เช่น ผีเสื้อหางติ่งธรรมดา ผีเสื้อเณรจิ๋ว แมลงปอ ยุงน้ำจืด ตั๊กแตนหนวดสั้น จิ้งหรีด มวนแดง และแมลงดา เป็นต้น
title: อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด

text: การขยายเสียงของคอเคลีย
เป็นกลไกป้อนกลับเชิงบวกในหูชั้นในรูปหอยโข่ง (คอเคลีย) ที่ทำให้ระบบการได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมไวเสียงมาก
กลไกหลักก็คือ เซลล์ขนด้านนอก (OHC) ซึ่งช่วยเพิ่มทั้งแอมพลิจูด (ความดัง) และความไวความถี่เสียง ผ่านกระบวนการป้อนกลับโดยไฟฟ้าและแรงกล (electromechanical feedback)
title: การขยายเสียงของคอเคลีย

text: โคกคูนตระกูลไข่ เป็นละครโทรทัศน์ประเภทซิตคอม ผลิตโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) โดยออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทุกวันเสาร์ 14.00 - 15.00 น. ออกอากาศตอนแรกตั้งแต่วันเสาร์ที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ถึง วันเสาร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ก่อนที่จะย้ายไปออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ทุกวันเสาร์เหมือนเดิม แต่เปลี่ยนเวลาเป็น 22.00 - 23.00 น. ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2549 ถึง วันเสาร์ที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2549 และตั้งแต่วันเสาร์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2549 ได้ย้ายไปออกอากาศเวลา 14.00 - 15.00 น. เหมือนตอนที่ยังออกอากาศทางช่อง 3 และออกอากาศมาจนถึงตอนสุดท้ายในวันเสาร์ที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยซิตคอมที่ออกอากาศต่อจากเรื่องนี้คือ รักต้องซ่อม
และในช่วงปี พ.ศ. 2554 - พ.ศ. 2557 ทางเวิร์คพอยท์ทีวี ได้นำซิตคอมเรื่องนี้มาออกอากาศอีกครั้ง ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 9.00 - 10.00 น. ต่อมาในช่วงปี 2557 ได้ย้ายเวลาไปเป็น 14.00 - 15.00 น. และรีรันทุกวันศุกร์ เวลา 5.00 - 6.00 น.ภรรยาของประธานคำดี โคกคูน เจ้าของบริษัทโคกคูน ใจดี สุขุม รอบคอบ แต่ตระหนี่เป็นบางครั้ง เนื่องจาก ประธานคำดี สามี ได้หายไปเลยจึงต้องเป็นประธานบริษัท เพื่อรอให้สามีกลับมา บัวศรีจึงต้องดูแลกิจการบริษัทโคกคูน และประคับประคองทั้งครอบครัว
คำดี โคกคูน ฉลาด รอบคอบ รักครอบครัว เป็นผู้ก่อตั้งบริษัทโคกคูนที่ชีวิตพลิกผันจากที่เป็นชาวอีสานที่หาบไข่ปิ้งขายข้างถนน ฝ่าฟันอุปสรรคจนกลายเป็นบริษัทขายไข่ปิ้งใหญ่โตมีแฟรนไชส์หลายร้อยสาขา ทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ วันหนึ่งขับเครื่องบินส่วนตัวไปเที่ยว แล้วหายสาบสูญไร้ร่องรอย วิลเลี่ยม น้องชายต่างมารดาต้องการจะเข้าควบคุมบริษัทจึงจ้าง จ่อย ชาวอีสานที่หน้าเหมือนคำดีมาสวมรอยเป็นคำดี แต่สุดท้ายถูกบัวศรีตลบหลังด้วยการเป็นผู้ว่าจ้างจ่อยเอง
อดีตทหารที่ชอบโอ่อวดและให้คนอื่นเรียกตนว่า เสธ. ชาคริต โง่ ชอบประดิษฐ์สิ่งประดิษฐ์แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง ชอบก่อปัญหา ชอบลักเล็กขโมยน้อย เป็นเจ้าของบริษัท รปภ. ที่บริษัทโคกคูนจ้างมา มีบริษัทและบ้านอยู่ใต้รางรถไฟ นอกจากนี้ยังรับจ้างทั่วไป เพื่อหาเงินประทังชีวิต เนื่องจากมักก่อปัญหาจึงถูกบัวศรีหักเงินเดือนเป็นประจำและหมดเงินไปกับสิ่งประดิษฐ์ต่างๆ ในทีแรกวิลเลี่ยมเป็นผู้ว่าจ้างชาคริตเพื่อมาจัดการบริษัทโคกคูน แต่เนื่องจากชาคริตแอบหลงรักบัวศรี เนื่องจากบัวศรีเคยช่วยเหลือตนไว้ แต่หลงคิดว่าบัวศรีเองก็มีใจ จึงมาอยู่ฝ่ายบัวศรีแทน แต่ในบางครั้งก็ร่วมมือกับวิลเลี่ยมเพื่อเอาผลประโยชน์ของบริษัทเข้าตน เป็นคนที่สามารถเข้านอกออกในทั้งที่บริษัทและที่บ้านโคกคูนทั้งเพื่อตามตื้อบัวศรีและขอข้าวกิน เป็นเพื่อนเล่นหอยโข่งและฝืนทำดีกับหอยโข่งเพื่อเอาใจบัวศรี
ลูกชายคนโตของคำดีและบัวศรี ชื่อจริงๆ ชื่อคำโขง มาจากแม่น้ำโขง แต่ใครๆ ชอบเรียกว่าโข่ง จึงกลายเป็น หอยโข่ง เป็นโรคปัญญาอ่อนมีสมองอายุประมาณเด็ก 7 ขวบ แต่ก็มีความสามารถในการชิมเป็นเลิศ ทุกเมนูของโคกคูน หอยโข่งต้องชิมก่อน ถ้าเปรียบหอยโข่งเป็นเด็ก หอยโข่งเป็นเด็กที่ดีแต่มีหลายครั้งที่ดื้อ
หัวหน้าเลขาประจำบริษัท และเลขาส่วนตัวของบัวศรี เรียกตัวเองว่า โสภิตภิตา ตลอด มีความมั่นใจสูง สวย เซ็กซี่ แต่งตัวจัด เปลี่ยนแฟนบ่อย รูปร่างสูงใหญ่จึงมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นกระเทย ชื่อเดิมชื่อแจ่มจันทร์ เป็นชาวสุโขทัย ที่มักปิดบังพื้นเพของตน มักจะนั่งอยู่เคาเตอร์โอเปอเรเตอร์เพื่อจับกลุ่มนินทา ชอบทำอาชีพเสริมในเวลางานเช่น เอาของมาขาย ปล่อยเงินกู้ ตั้งแชร์ ขายสินค้าเงินผ่อน กดขี่เอาเปรียบคนอื่นอยู่เป็นประจำ และไม่ยำเกรงเจ้านายอย่างบัวศรี มักถูกบัวศรีหักเงินเดือนเพราะทำผิดกฎบริษัท เป็นคู่กัดของวิลเลี่ยม ครั้งหนึ่งเคยเป็นแฟนกับวิลเลี่ยมถึงขั้นเกือบจะแต่งงานกัน
วิลเลี่ยมเป็นน้องชายต่างมารดาของคำดี หนึ่งในผู้บริหารบริษัทโคกคูน เป็นผู้จัดการฝ่ายต่างประเทศ ไม่ชอบให้ใครว่าตนเป็นคนอีสาน 
ไม่พูดอีสาน (แต่เวลาโกรธก็หลุดบ้าง) วิลเลี่ยมอยากเข้าบริหารบริษัทและโกงบริษัททุกวิถีทาง ทั้งขโมยสูตรไข่ปิ้งไปขาย การโกงจากการขายของในบริษัท แอบไปเปิดบริษัทใหม่มาแข่ง เป็นต้น และทุกครั้งก็ล้มเหลว ในท้ายที่สุดบัวศรีจึงปรับวิลเลี่ยมให้เป็นคนส่งเอกสาร
เผด็จเป็นเจ้าของร้านขายเบเกอรี่ในตึกโคกคูน ที่ไม่ค่อยถูกทั้งชาคริต โสภิตภิตา และวิลเลี่ยมมาหลอกกินฟรี เผด็จเป็นคนขยันและใจดี แอบชอบบัวศรีแต่ไม่เปิดเผย มีเพียงชาคริตที่สังเกตได้ ชาคริตจึงเขม่นเผด็จอยู่ตลอด เผด็จเอ็นดูหอยโข่งมาก อีกทั้งหอยโข่งเองก็ชอบน้ำหวานลูกสาวของเผด็จ
ลูกชายคนเล็กของคำดีและบัวศรี หน้าตาดี เข้ามาช่วยบัวศรีบริหารบริษัทแต่มีปัญหาที่คำแท้ยังอ่อนประสบการณ์ เรื่องความรักเป็นคนไม่มีความมั่นใจในตัวเอง และไม่มีโชคด้านความรัก
เป็นพ่อบ้านประจำบ้านโคกคูน เป็นที่ปรึกษาในฐานะผู้ผ่านน้ำร้อนมาก่อน ชอบพูดสำนวนสุภาษิตในสถานการณ์ต่างๆและมักจะไม่เข้ากับสถานการณ์
title: โคกคูนตระกูลไข่

text: หมวดหมู่:วงศ์หอยโข่ง หมวดหมู่:ชนิดพันธุ์ต่างถิ่นหมวดหมู่:ศัตรูพืช หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในทวีปอเมริกาใต้
title: หอยเชอรี่

text: โรคพยาธิหอยโข่ง () เป็นโรคติดเชื้อพยาธิหอยโข่ง ("Angiostrongylus cantonensis") จากการทานหอยทาก ทากหรือมอลลัสกาที่ดิบหรือปรุงไม่สุก รวมถึงทานผักและผลไม้หรือดื่มน้ำที่ไม่สะอาด การติดเชื้อพยาธิหอยโข่งในมนุษย์ก่อให้เกิดโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบหรือเยื่อหุ้มสมองกับสมองอักเสบ แต่ผู้ป่วยส่วนใหญ่สามารถหายได้เองโดยไม่ต้องรับการรักษา อย่างไรก็ตาม ในรายที่มีอาการร้ายแรง อาจมีอาการผิดปกติทางระบบประสาทส่วนกลางจนถึงขั้นเสียชีวิต
title: โรคพยาธิหอยโข่ง

text: อำเภอคลองหอยโข่งมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
title: อำเภอคลองหอยโข่ง

text: กระดูกเหล่านี้ทำงานเหมือนคานงัดและลูกสูบ ที่แปลงแรงสั่นของแก้วหูที่มีความดันต่ำ ให้เป็นแรงสั่นมีความดันสูงเมื่อไปถึงช่องหูชั้นในรูปหอยโข่ง/คอเคลีย (cochlea) ที่เล็กกว่าซึ่งเรียกว่าช่องรูปไข่ (oval window) หรือ vestibular window
จุดงัดเริ่มต้นคือกระดูกค้อนซึ่งเชื่อมกับแก้วหู เป็นตัวงัดกระดูกทั่ง ซึ่งจะงัดกับกระดูกโกลน ที่ทำหน้าที่คล้ายกับลูกสูบ โดยปลายจะปิดเชื่อมกับช่องรูปไข่ของคอเคลีย
ความดันเสียง (แรงสั่น) ที่สูงกว่าที่ช่องรูปไข่ เป็นเรื่องจำเป็นเพราะว่า หูชั้นในเลยช่องรูปไข่เข้าไปเป็นน้ำ ไม่ใช่อากาศเหมือนหูชั้นกลางและหูชั้นนอก
กระดูกค้อนและกระดูกทั่งเป็นส่วนเหลือค้างจากกระบวนการวิวัฒนาการ โดยเป็นส่วนของกระดูกขากรรไกรของสัตว์เลื้อยคลานที่เป็นบรรพบุรุษ
title: ระบบการได้ยิน

text: ถ้าคลี่อวัยวะรูปหอยโข่งออก
ก็จะพบส่วนต่าง ๆ ที่ตอบสนองต่อความถี่เสียงโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นปกติของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดและสัตว์มีกระดูกสันหลังโดยมาก
โดยส่วนที่ตอบสนองต่อความถี่สูงสุดจะอยู่ใกล้ช่องรูปไข่ (oval window) มากที่สุด ที่ตอบสนองต่อความถี่ต่ำสุดจะอยู่ไกลสุด และความถี่ที่ตอบสนองจะอยู่ในรูปฟังก์ชันยกกำลัง
ในสัตว์บางสปีชีส์ เช่น ค้างคาวและโลมา จะมีบางความถี่ที่ตอบสนองเป็นพิเศษเพื่อสนับสนุนการใช้โซนาร์
title: ระบบการได้ยิน

text: อำเภอคลองหอยโข่งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอคลองหอยโข่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
title: อำเภอคลองหอยโข่ง

text: สปีชีส์นกโดยมากไม่ได้ยินเสียงสูงกว่า 4-5kHz โดยนกแสกได้ยินเสียงสูงสุดอยู่ที่ ~11kHz แต่มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมน้ำบางชนิดที่ได้ยินเสียงสูงถึง 200kHz การมีช่องที่ขดเป็นก้นหอย แทนที่จะเป็นช่องตรง ๆ สั้น ๆ ทำให้มีเนื้อที่สำหรับได้ยินเสียงในพิสัยความถี่ที่กว้างกว่า ทำให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถมีพฤติกรรมบางอย่างโดยเฉพาะเกี่ยวกับการได้ยินเสียง[15]
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: ความแตกต่างเช่นนี้ดูเหมือนจะวิวัฒนาการไปพร้อม ๆ กับความแตกต่างในการได้ยินพิสัยความถี่เสียงในระหว่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีพิสัยความถี่เสียงที่กว้างกว่า โดยส่วนหนึ่งก็เพราะกลไกโดยเฉพาะในการขยายเสียง (pre-amplification) ที่ใช้การสั่นตัวของเซลล์ขนด้านนอก (OHC) แต่ความละเอียดของการได้ยินความถี่เสียงไม่ได้ดีกว่าในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเทียบกับสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ปีกโดยมาก เพียงแต่ว่า ความถี่เสียงสูงสุดที่ได้ยินมักจะสูงกว่า และบางครั้งจะสูงกว่ามาก
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: ความเปลี่ยนแปลงของความดันเกิดจากเสียงที่มาถึงหู ทำให้เกิดความสั่นสะเทือนที่แก้วหู ซึ่งเชื่อมต่อกับกระดูกขยายเสียง คือกระดูกในหูส่วนกลาง กระดูกเล็ก ๆ เหล่านี้ขยายคลื่นความดันแล้วส่งต่อไปยังหูชั้นในรูปหอยโข่ง ซึ่งเป็นกระดูกเวียนเหมือนก้นหอยในหูส่วนใน เซลล์ขนในท่อของหูชั้นในรูปหอยโข่ง ก็จะขยับโยกไปตามคลื่นของน้ำที่อยู่ในท่อ และตามคลื่นการเคลื่อนไหวของเนื้อเยื่อที่เดินทางผ่านส่วนต่าง ๆ ของหูชั้นในรูปหอยโข่งไป เซลล์ประสาทแบบสองขั้ว (Bipolar neuron) ที่อยู่ตรงกลางหูชั้นในรูปหอยโข่ง สอดส่องรับข้อมูลจากเซลล์ขนซึ่งเป็นเซลล์รับความรู้สึกเหล่านั้น และส่งข้อมูลนั้นต่อไปยังก้านสมองผ่านเส้นประสาท Vestibulocochlear ข้อมูลเสียงนั้นก็จะได้รับการประมวลผลในสมองกลีบขมับของระบบประสาทกลาง คือในคอร์เทกซ์การได้ยินปฐมภูมิ
title: ตัวกระตุ้น

text: พยาธิหอยโข่งเป็นนีมาโทดาที่อาศัยอยู่ในหลอดเลือดแดงในปอดของหนู จึงมีอีกชื่อคือพยาธิปอดหนู (rat lungworm) ตัวเต็มวัยมีลักษณะเรียว ยาวประมาณ 2-3 เซนติเมตร ไข่พยาธิจะอาศัยอยู่ในมูลของหนู ซึ่งเป็นอาหารของทากหรือมอลลัสกา เมื่อมนุษย์ได้รับเชื้อเข้าไปจะมีระยะฟักตัวประมาณ 1 สัปดาห์ถึง 1 เดือน อาการแรกเริ่มได้แก่ปวดท้อง คลื่นไส้ อาเจียนและอ่อนแรง ก่อนจะมีไข้ ปวดคอและศีรษะ รวมถึงมีอาการผิดปกติทางระบบประสาทและดวงตา
title: โรคพยาธิหอยโข่ง

text: หูชั้นในรูปหอยโข่ง[1] หรือ อวัยวะรูปหอยโข่ง[1] หรือ คอเคลีย (English: cochlea, /ˈkɒk.liə/, จาก Ancient Greek: κοχλίας , kōhlias, แปลว่า หมุนเป็นวงก้นหอย หรือเปลือกหอยทาก) เป็นอวัยวะรับเสียงในหูชั้นใน เป็นช่องกลวงมีรูปร่างเป็นก้นหอยโข่งอยู่ในกระดูกห้องหูชั้นใน (bony labyrinth) โดยในมนุษย์จะหมุน 2.5 ครั้งรอบ ๆ แกนที่เรียกว่า modiolus[2][3] และมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 9 มม.[4] โครงสร้างหลักของคอเคลียก็คืออวัยวะของคอร์ติ ซึ่งเป็นอวัยวะรับประสาทสัมผัสคือการได้ยินเสียง และอยู่กระจายไปตามผนังที่กั้นโพรงสองโพรงที่เต็มไปด้วยน้ำ ซึ่งวิ่งไปตามก้นหอยที่ค่อย ๆ แคบลง ส่วนคำว่าคอเคลียมาจากคำในภาษาละตินซึ่งแปลได้ว่า "เปลือกหอยทาก" และก็มาจากคำภาษากรีกว่า κοχλίας, kokhlias ซึ่งแปลว่า หอยทาก หรือเกลียว ซึ่งมาจากคำว่า κόχλος, kokhlos ซึ่งแปลว่า เปลือกวนเป็นก้นหอย[5] คอเคลียในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดยกเว้นของโมโนทรีมมีรูปร่างเช่นนี้
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: หู หูชั้นใน วิวัฒนาการของหูชั้นในรูปหอยโข่ง ผลของเสียงต่อสุขภาพ
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: กล้วย คลองหอยโข่ง หรือ ฐิภารินทร์ ยอดธนาสวัสดิ์ มีชื่อและนามสกุลเดิมว่า อังคณา แซ่หลี เกิดที่อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา ปัจจุบันจบการศึกษาจาก คณะ มนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เข้าสู่วงการบันเทิงโดยเข้าประกวดเวที ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ซึ่งได้ คัดเลือกเป็นตัวแทนของภาคใต้ 
title: ฐิภารินทร์ ยอดธนาสวัสดิ์

text: เซลล์ขน () เป็นเซลล์รับความรู้สึก (sensory receptor) ของทั้งระบบการได้ยินและระบบการทรงตัว (vestibular system) ในหูชั้นในของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
โดยตรวจจับการเคลื่อนไหวของน้ำในระบบผ่านกระบวนการถ่ายโอนแรงกล (mechanotransduction)
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เซลล์ขนรับเสียงอยู่ในอวัยวะของคอร์ติ ซึ่งอยู่บนเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane) ในอวัยวะรูปหอยโข่ง (คอเคลีย) 
ชื่อของเซลล์มาจากมัดขนที่เรียกว่า stereocilia ที่ยื่นออกมาจากเยื่อหุ้มเซลล์ด้านบน (apical) เข้าไปในน้ำของท่อคอเคลีย (cochlear duct)
เซลล์ขนในคอเคลียของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถแบ่งโดยกายวิภาคและหน้าที่เป็นสองอย่าง คือ เซลล์ขนด้านนอก (outer hair cell, OHC) และเซลล์ขนด้านใน (inner hair cell, IHC)
ความเสียหายต่อเซลล์ขนทำให้ได้ยินน้อยลง และเพราะว่า เซลล์ขนไม่สามารถเกิดใหม่ ดังนั้น ความเสียหายก็จะคงยืน
แต่ว่า ก็ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เช่น ปลาม้าลายและสัตว์ปีกที่เซลล์ขนสามารถเกิดใหม่ได้
คอเคลียของมนุษย์มี IHC ประมาณ 3,500 ตัว และ OHC 12,000 ตัว
OHC มีหน้าที่ขยายเสียงเบา ๆ ที่เข้ามาในคอเคลีย (แต่ไม่ขยายเสียงที่ดังถึงระดับหนึ่งแล้ว)
ซึ่งอาจเกิดจากการเคลื่อนไหวของมัดขน หรือว่า จากการเคลื่อนไหวของตัวเซลล์เองที่ได้พลังงานจากไฟฟ้า 
ส่วน IHC จะเปลี่ยนแรงสั่นของเสียงในน้ำไปเป็นสัญญาณไฟฟ้าที่ส่งผ่านโสตประสาท (auditory nerve) ไปยังก้านสมอง และต่อไปยังคอร์เทกซ์การได้ยิน (auditory cortex) เพื่อแปลและประมวลผลต่อ ๆ ไป
title: เซลล์ขน

text: หอยเป๋าฮื้อ หรือหอยโข่งทะเล สามารถรับประทานได้มีตั้งแต่ขนาดเล็ก จนถึง ขนาดใหญ่ เป็นสัตว์ในวงศ์ Haliotidae มีฝาเดียว
title: หอยเป๋าฮื้อ

text: เพราะว่าการศึกษาคอเคลียควรจะเล็งที่ระดับเซลล์ขน การรู้ความแตกต่างทางกายวิภาคและสรีรภาพของเซลล์ขนในสปีชีส์ต่าง ๆ จึงสำคัญ ตัวอย่างเช่น สัตว์ปีก แทนที่จะมีเซลล์ขนด้านนอกและเซลล์ขนด้านใน ก็มีเซลล์ขนยาว (tall hair cell) และเซลล์ขนสั้น (short hair cell) และก็มีอะไรอย่างอื่น ๆ ที่ดูจะเหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น เซลล์ขนยาวมีหน้าที่คล้ายกับเซลล์ขนด้านใน และเซลล์ขนสั้น เพราะไม่มีใยประสาทที่ส่งไปยังระบบประสาทกลาง ก็จึงเหมือนกับเซลล์ขนด้านนอก และตัวอย่างความแตกต่างก็คือ เซลล์ขนทั้งหมดจะอยู่ติดกับ tectorial membrane ในสัตว์ปีก เทียบกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่เซลล์ขนด้านนอกเท่านั้นที่อยู่ติดกับ tectorial membrane
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: การเคลื่อนไหวของแก้วหูทำให้กระดูกหูชั้นกลาง (กระดูกหู) สั่นสะเทือน ซึ่งเดินทางต่อไปยังหูชั้นในรูปหอยโข่ง (cochlear) อันเป็นอวัยวะแห่งการได้ยิน ภายในอวัยวะรูปหอยโข่ง เซลล์ขนบนเนื้อเยื่อบุผิวของ organ of Corti ก็จะงอทำให้เกิดการเคลื่อนไหวในเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane) ซึ่งเคลื่อนโดยเป็นคลื่นมีขนาดต่างๆ ตามความถี่ของเสียง จากนั้น เซลล์ขนจึงสามารถเปลี่ยนการเคลื่อนไหวซึ่งเป็นพลังงานเชิงกลให้เป็นพลังงานไฟฟ้า (คือศักยะงาน) ที่เดินทางตามเส้นประสาทการได้ยิน ไปยังศูนย์การได้ยินในสมอง
title: การถ่ายโอนความรู้สึก

text: อวัยวะของคอร์ติ () เป็นอวัยวะรับรู้เสียงที่อยู่ในหูชั้นในรูปหอยโข่ง (หรือคอเคลีย) ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
มีแถบเซลล์เยื่อบุผิวที่ไม่เหมือนกันตลอดแถบ ทำให้สามารถถ่ายโอนเสียงต่าง ๆ ให้เป็นสัญญาณประสาทต่าง ๆ
โดยเกิดผ่านแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้น้ำในคอเคลียและเซลล์ขนในอวัยวะของคอร์ติไหว
นักกายวิภาคชาวอิตาลี นพ. แอลฟอนโซ คอร์ติ (พศ. 2365-2419) เป็นผู้ค้นพบอวัยวะของคอร์ติในปี 2394
โครงสร้างมีวิวัฒนาการมาจาก basilar papilla และขาดไม่ได้เพื่อแปลแรงกลให้เป็นสัญญาณประสาทในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
อวัยวะของคอร์ติอยู่ในคอเคลียภายในหูชั้นในระหว่างท่อ vestibular duct กับ tympanic duct และประกอบด้วยเซลล์รับแรงกลที่รู้จักกันว่า เซลล์ขน
ซึ่งตั้งขึ้นอย่างเหมาะสมที่เยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane) ของอวัยวะ โดยมีเซลล์ขนด้านนอก (outer hair cell, OHC) 3 แถว กับเซลล์ขนด้านใน (inner hair cell, IHC) อีกหนึ่งแถว
และมีเซลล์ที่เป็นตัวแยกและค้ำจุนเซลล์ขนเหล่านี้ คือ Deiters cell (phalangeal cell) และ pillar cell
เซลล์ขนมีส่วนยื่นออกด้านบนคล้าย ๆ กับนิ้วที่เรียกว่า stereocilia ซึ่งเรียงตามลำดับความสูงโดยมีเส้นที่สั้นที่สุดอยู่ด้านนอกและยาวที่สุดตรงกลาง
เชื่อว่า การเรียงลำดับเช่นนี้สำคัญมากเพราะว่าช่วยให้เซลล์ให้ปรับรับเสียงได้ดี (superior tuning)
title: อวัยวะของคอร์ติ

text: ยาบางอย่างอาจจะใช้สำหรับปัญหาสุขภาพอย่างอื่น แต่ว่า สามารถมีผลข้างเคียงที่ไม่มุ่งหวังในระบบรับความรู้สึก ยามีพิษต่อหู (ototoxic) เป็นยาที่มีผลต่อหูชั้นในรูปหอยโข่ง (cochlear) เช่นยาปฏิชีวนะประเภท aminoglycoside ซึ่งเป็นพิษต่อเซลล์ขน ด้วยการใช้ยาเป็นพิษเหล่านี้ เซลล์ขนซึ่งเป็นตัวปั๊มแคตไอออน K+ ก็จะหยุดทำงาน ดังนั้น พลังงานที่สร้างขึ้นโดย endocochlear potential (ศักย์ภายในหูชั้นในรูปหอยโข่ง) ซึ่งเป็นตัวขับเคลื่อนกระบวนการถ่ายโอนเสียงก็จะระงับไป ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียการได้ยิน
title: เซลล์ประสาทรับความรู้สึก

text: หูชั้นกลาง (, ) คือหูส่วนที่อยู่หลังแก้วหู แต่ก่อนช่องรูปไข่ (oval window) ของหูชั้นใน
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม หูชั้นกลางจะมีกระดูกหู (ossicles) เล็ก ๆ 3 ท่อน ซึ่งถ่ายโอนแรงสั่นที่แก้วหูไปเป็นคลื่นภายในหูชั้นใน
ช่องในหูชั้นกลางเรียกว่า โพรงหูส่วนกลาง (tympanic cavity)
โดยมีท่อยูสเตเชียน เชื่อมกับคอหอยส่วนจมูก (nasopharynx) ท่อยูสเตเชียนจะช่วยรักษาดุลความดันระหว่างหูชั้นกลางและคอ
หน้าที่หลักของหูชั้นกลางก็คือถ่ายโอนพลังงานเสียงจากคลื่นในอากาศไปเป็นคลื่นในน้ำและในเยื่อของหูชั้นในรูปหอยโข่ง (Cochlea) 
title: หูชั้นกลาง

text: นิวรอนกับเซลล์เกลียที่เป็นตัวสนับสนุนโดยโครงสร้างและเมแทบอลิซึม รวมกันเป็นระบบประสาท ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง นิวรอนส่วนมากจะอยู่ในระบบประสาทกลาง (CNS) แต่ก็มีบางส่วนอยู่ที่ปมประสาท (ganglia) ในระบบประสาทนอกส่วนกลาง (PNS) และมีเซลล์ประสาทรับความรู้สึกจำนวนมากในอวัยวะรับความรู้สึกเช่นจอตาและหูชั้นในรูปหอยโข่ง (cochlea)
title: เซลล์ประสาท

text: ความอ่อนแข็งจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างรวมทั้งความหนาและความกว้างของเยื่อ[7] ซึ่งแข็งสุดตรงจุดใกล้กับช่องรูปไข่ที่สุด ที่กระดูกโกลนส่งความสั่นสะเทือนต่อมาจากแก้วหู เนื่องจากแข็งที่สุดตรงนี้ จึงจะขยับเหตุความสั่นความถี่สูงเท่านั้น โดยเซลล์ขนจะขยับไปพร้อม ๆ กัน คลื่นยิ่งเดินเข้าไปทางยอดของคอเคลียคือจุด helicotrema เท่าไร เยื่อฐานก็จะแข็งน้อยลงเท่านั้น ดังนั้น คลื่นความถี่ต่ำจะดำเนินยาวไปในท่อ ไปสู่จุดที่เยื่อแข็งน้อยกว่าและขยับได้ง่ายกว่า คือ เมื่อคลื่นดำเนินไปสู่ที่อ่อนกว่า คลื่นจะวิ่งช้าลงโดยตัวเยื่อจะตอบสนองต่อคลื่นได้ดีกว่า นอกจากนั้นแล้ว ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม คอเคลียจะม้วนเป็นก้นหอย ซึ่งมีหลักฐานว่าช่วยเพิ่มแรงสั่นสะเทือนความถี่ต่ำเมื่อคลื่นวิ่งไปตามก้นหอยที่เต็มไปด้วยน้ำ[8]
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: การตรวจหาพยาธิหอยโข่งเป็นไปได้ยาก แพทย์จึงใช้วิธีการตรวจอีโอซิโนฟิลในน้ำหล่อสมองไขสันหลังเพื่อวินิจฉัยโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ รวมถึงการสแกนสมองและตรวจสารน้ำในร่างกาย การรักษานิยมใช้ยาฆ่าพยาธิ เช่น อัลเบนดาโซล (albendazole), มีเบนดาโซล (mebendazole) หรือไอเวอร์เมกติน (ivermectin) ร่วมกับยาแก้อักเสบ วิธีป้องกันมักมีการแนะนำให้หลีกเลี่ยงการทานทากหรือมอลลัสกาดิบและการดื่มน้ำที่ปนเปื้อน
title: โรคพยาธิหอยโข่ง

text: คอเคลียในรูปแบบก้นหอยพบแต่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเท่านั้น ส่วนในสัตว์ปีกและสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่นที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ช่องที่มีเซลล์รับเสียงบ่อยครั้งก็เรียกว่า คอเคลีย เหมือนกัน แม้ว่าจะไม่เป็นรูปหอยโข่ง แต่จะเป็นท่อตันที่เรียกว่า cochlear duct
title: หูชั้นในรูปหอยโข่ง

text: มีลักษณะทั่วไป คือ มีจะงอยปากหนาและแหลมตรง เมื่อจะงอยปากสบกัน ส่วนกลางของปากบนและปากล่างแยกห่างจากกัน เห็นได้ชัดเจน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ทั้งนี้เพื่อความสะดวกในการคาบเหยื่อ เนื่องจากเป็นนกที่กินสัตว์น้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหอยเปลือกเดี่ยวหรือหอยโข่งเป็นอาหารหลัก
title: นกกระสาปากห่าง

text: คลองหอยโข่ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา
title: อำเภอคลองหอยโข่ง