คำถาม: มีการถ่ายภาพแอมัลเธียได้ใน พ.ศ.อะไร?

text: มีการถ่ายภาพแอมัลเธียได้ใน พ.ศ. 2522 และ พ.ศ. 2523 โดยยานอวกาศวอยเอจเจอร์ 1 และ 2 และต่อมาในช่วงทศวรรษ 1990 โดยยานอวกาศกาลิเลโอ[3]
title: แอมัลเธีย (ดาวบริวาร)

text: มิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำโดยแอนดริว แมกนอตัน ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศด้านการอำนวยการสร้าง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 สถานที่ถ่ายทำคือท่าอากาศยานนานาชาติโทรอนโตเพียร์สัน และแพร่ภาพหลังจากนั้น 2 เดือน โดยมิวสิกวิดีโอเพลงนี้บรรจุในดีวีดี "อัลทิเมตบ็อก"
title: ยูแอนด์ไอ

text: เพชรพระอุมาได้นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ระบบ 35 มม. ซีเนมาสโคป สร้างโดย วิทยาภาพยนตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2514 หลังซื้อลิขสิทธิ์จากพนมเทียน วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2513 ถ่ายทำเกือบตลอดทั้งเรื่องภายในประเทศไทยและแอฟริกา [34] กำกับโดย ส. อาสนจินดา บทภาพยนตร์โดย ประสิทธิ์ ศิริบันเทิง ถ่ายภาพโดย พูนสวัสดิ์ ธีมากร เพลงประกอบโดย สุรพล โทณะวณิก ฉายที่โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมไทยรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2514
title: เพชรพระอุมา

text: ในห้องตัดสิน กรรมการประทับใจกับภาพถ่ายของ เจีย, บินต้า, ไคล์, คอร์ทนีย์, มาริสซ่า, ทาช และทาเทียน่า โดยเฉพาะ โคดี้ ถ่ายภาพออกมาดูเหมือนสุดยอดนางแบบ ทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรก ในขณะที่ เพจ และ อินเดีย ได้รับคำวิจารณ์ที่แตกต่างกันออกไป เชริช ถูกวิจารณ์ว่า โครงหน้าที่ถ่ายออกมาไม่ใช่มุมที่ดีของเธอ คริสเลี่ยน ถูกตำหนิว่าถ่ายภาพออกมาดูไม่โดดเด่น และมีข้อแก้ตัวกับคณะกรรมการ จัสตินและโครี่แอน ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจาก ภาพของจัสติน กรรมการคิดว่าใบหน้าเธอดูสวยเป็นอย่างมาก แต่การโพสท่าดูเป็นพื้นฐานเกินไป และโครี่แอน ถ่ายภาพออกมาไม่แสดงถึงตัวตน และไม่ขายชุดที่ใส่ สุดท้ายแล้ว โครี่แอน ได้ไปต่อในการแข่งขัน ทำให้ จัสติน ต้องถูกส่งกลับบ้านเป็นคนแรก 
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 23

text: การถ่ายภาพในครั้งนี้สาวๆจะได้เป็นแวมไพร์สาว โดยจะต้อง โพสท์ท่าในอ่างที่เต็มไปด้วยเลือด กับแวมไพร์หนุ่มโดยการในการถ่ายภาพครั้งนี้ อเลเชีย, เรน่า และ ทาเทียน่าทำออกมาได้ดี แต่ ซีโมน, แอนสลีย์ และคริสต้ากลับมีปัญหา ในห้องตัดสินกรรมการรักภาพของอเลเชียที่สุด และตัดสินใจให้เธอถูกเรียกชื่อคนแรกเป็นครั้งที่สองติดต่อกัน ส่วนภาพของ แอนสลีย์ และ ซีโมนออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทั้งสองคนจึงต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย แอนสลีย์ ถ่ายภาพออกมาแย่ และมีข้อแก้ตัวตลอดเวลา ส่วนซีโมน ถ่ายภาพออกมา ดูเป็นการประดิษฐ์ท่า มากเกินไป และขาดแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพ สุดท้ายเธอจึงต้องเป็นผู้ที่ถูกส่งกลับบ้าน
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 14

text: ในห้องตัดสิน ไทร่า ได้บอกว่า เป็นหนึ่งในการตัดสินที่ยาวนานที่สุด เท่าทื่เคยมีมา ลิซ่าและแองเจลี ทำการแสดงออกมาได้แข็งแกร่ง พวกเธอจึงได้ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย ในทางกลับกัน แอลลิสันและลอร่า ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย โดย ลอร่ามีบุคลิกที่ดูสดใส และน่ารัก แต่เธอจะกลับทำได้ไม่ดี ในการถ่ายภาพแฟชั่นชั้นสูง และแอลลิสัน ที่มีบุคลิกเงียบๆ แต่ดูมีเอกลักษณ์ในภาพถ่าย ในท้ายที่สุด แอลลิสัน ได้ถูกเลือกให้เข้าสู่การแข่งขันในรอบสุดท้าย และ ลอร่า ต้องถูกส่งกลับบ้านในสัปดาห์สุดท้าย สาวๆที่เหลือสามคนสุดท้าย จะได้ถ่ายภาพและโฆษณาให้กับ คัฟเวอร์เกิร์ล อินเทนส์ ชาโดว์ แบลส แองเจลี ทำออกมาได้ดีทั้งสองอย่าง ในขณะที่ ลิซ่า ต้องพยายามอย่างหนักในการพูดคำว่า "โอ้ ใช่!" และอีกครั้ง ที่ตาของ แอลลิสัน ไม่สามารถสู้แสงแรงๆได้ แต่พวกเธอทั้งสองคน ก็พยายาม ทำออกมาได้ดีที่สุด ในขณะที่ แองเจลี ทำออกมาได้ดี ทั้งการถ่ายภาพ และการถ่ายโฆษณา
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 17

text: วิลสัน อัลวิน "สโนว์เฟลก" เบนต์ลีย์ (; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1865 – 23 ธันวาคม ค.ศ. 1931) เป็นช่างภาพชาวอเมริกัน เป็นหนึ่งในช่างภาพคนแรก ๆ ที่ถ่ายภาพเกล็ดหิมะ เบนต์ลีย์เกิดที่เมืองเจอริโค รัฐเวอร์มอนต์ เขาสนใจผลึกน้ำแข็งมาตั้งแต่สมัยเป็นวัยรุ่นและทดลองติดกล้องเข้ากับกล้องจุลทรรศน์ วิธีนี้ทำให้เบนต์ลีย์สามารถถ่ายภาพเกล็ดหิมะภาพแรกได้ในปี ค.ศ. 1885 ตลอดชีวิต เบนต์ลีย์ถ่ายภาพเกล็ดหิมะมากกว่า 5,000 ภาพ งานของเขาได้รับความสนใจในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 หลังตีพิมพ์ในนิตยสารของเฮนรี คร็อกเกอร์และได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารที่มีชื่อหลายฉบับ เช่น "เนชันแนล จีโอกราฟิก", "เนเจอร์", "ปอปูลาร์ไซแอนส์" และ "ไซแอนทิฟิกอเมริกัน" และสถานศึกษาหลายแห่งขอภาพของเขาไปศึกษา
title: วิลสัน เบนต์ลีย์

text: โดยปกติแล้วในหลายๆ ฤดูกาลจะแข่งขันกัน 12 สัปดาห์แต่ฤดูกาลนี้ในสัปดาห์ที่ 2 มีการแข่งขัน 2 ครั้งจึงทำให้จำนวนสัปดาห์ในการแข่งขันทั้งหมดลดลงมาเหลือ 11 สัปดาห์ สัปดาห์ที่ 1 : ถ่ายภาพเลียนแบบบุคลิกนางแบบที่มีชื่อเสียง (รอบคัดเลือก) สัปดาห์ที่ 2 : ครั้งที่ 1: ถ่ายภาพนู้ด เพื่อโฆษณาให้กับเครื่องประดับของ คัสโต บาร์เซโลน่า ครั้งที่ 2: ถ่ายภาพโคลสอัพบิวตี้ ช็อท เพื่อโฆษณาให้กับน้ำหอม บลู เพอร์ฟูม สัปดาห์ที่ 3 : ถ่ายภาพการเต้นรำในรูปแบบต่างๆ สัปดาห์ที่ 4 : ถ่ายภาพเป็นแวมไพร์สาว ในอ่างที่เต็มไปด้วยเลือด สัปดาห์ที่ 5 : ถ่ายภาพแฟชั่นเกินๆ ด้วยเสื้อผ้าที่เป็นของปลอม สัปดาห์ที่ 6 : ถ่ายภาพเป็นสาวในอาชีพต่างๆที่ใช้ผลิตภัณฑ์ คัฟเวอร์เกิร์ล สโมคกี้ ชาโดว์ แบลส ในรถไฟใต้ดิน สัปดาห์ที่ 7 : ถ่ายภาพในชุดที่ทำมาจากวิกผมปลอมขนาดใหญ่ สัปดาห์ที่ 8 : ถ่ายภาพกับแกะในทุ่งหญ้าของนิวซีแลนด์ โดยสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกัน สัปดาห์ที่ 9 : ถ่ายภาพโคลสอัพบิวตี้ ช็อท เล่นฉากแสงและเงา สัปดาห์ที่ 10 : ถ่ายภาพให้มีความอัปลักษณ์กับความงามภายในภาพเดียวกัน ในสไตล์ วิกตอเรียน เออร่า สัปดาห์ที่ 11 : ถ่ายภาพและโฆษณา ให้กับ คัฟเวอร์เกิร์ล แบลส คอลเลคชั่น, ถ่ายภาพขึ้นปก นิตยสารเซเว่นทีน, ถ่ายภาพร่วมกับสมาชิกภายในครอบครัว, เดินแบบในระดับมืออาชีพ ในธีมละครสัตว์ ร็อคแอนด์โรลของ แอนนา สวีท
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 14

text: ในปี พ.ศ. 2449 เปอร์ซิวัล โลเวลล์ เศรษฐีนครบอสตัน ผู้ซึ่งก่อตั้งหอดูดาวโลเวลล์ ในแฟลกสแตฟฟ์ รัฐแอริโซนา ในปี พ.ศ. 2437 ได้เริ่มภารกิจการค้นหาดาวเคราะห์ดวงที่เก้า เขาได้ให้ชื่อไว้ว่า "ดาวเคราะห์ X"[16] ในปี พ.ศ. 2452 โลเวลล์และวิลเลียม เอช. พิกเกอร์ริง ได้เสนอพิกัดดาราศาสตร์ที่เป็นไปได้ของดาวเคราะห์นี้[17] โลเวลล์และทางหอดูดาวของเขายังคงดำเนินการค้นหาต่อไป จนกระทั่งโลเวลล์เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2459 แต่ก็ไม่ได้ทำให้การค้นหาหยุดชะงักลง ก่อนการเสียชีวิตของโลเวลล์ คณะสำรวจของเขาก็ได้ถ่ายภาพเบลอของดาวพลูโตสองภาพ ภาพแรกถ่ายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม และอีกภาพถ่ายเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2458 แต่พวกเขาก็ไม่ได้ยอมรับในสิ่งที่พวกเขาพบ[17][18] นอกจากนั้นยังมีการสำรวจ 14 ครั้งก่อนการค้นพบ โดยครั้งเก่าแก่ที่สุดมีขึ้นที่หอดูดาวเยอร์เกส เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2452[19]
title: ดาวพลูโต

text: กำหนดการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อเรื่องนี้มีการประกาศขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อพฤษภาคม พ.ศ. 2555 หลังจากภาพยนตร์"ดิ อเวนเจอร์ส"ออกฉายและประสบความสำเร็จ โดยวีดอนผู้ซึ่งกำกับภาพยนตร์ภาคแรกได้รับเชิญกลับมากำกับภาคต่อนี้อีกครั้งซึ่งเป็นข่าวประกาศเมื่อสิงหาคมปีเดียวกัน ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 วีดอนได้เขียนบทฉบับร่างเสร็จสมบูรณ์ และได้ดำเนินการคัดเลือกนักแสดงในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน โดยมีดาวนีย์กลับมาทำสัญญารับบทเดิมอีกครั้ง กองถ่ายรองได้เริ่มการถ่ายทำล่วงหน้าไปก่อนตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ในประเทศแอฟริกาใต้ ส่วนกองถ่ายหลักได้เริ่มการถ่ายทำอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงสิงหาคมปีเดียวกัน โดยส่วนใหญ่ถ่ายทำที่สตูดิโอเชพเพอร์ตันในเซอร์รีย์ ประเทศอังกฤษ และฉากเสริมอีกบางฉากถ่ายทำที่อิตาลี เกาหลีใต้ บังคลาเทศ นครนิวยอร์ก และอีกหลายสถานที่ในประเทศอังกฤษ หลังจากนั้นในช่วงโพสท์โปรดักชันยังได้รับการทำให้กลายเป็นภาพยนตร์สามมิติ และมีฉากที่เป็นเทคนิกภาพพิเศษกว่า 3,000 ฉาก
title: อเวนเจอร์ส: มหาศึกอัลตรอนถล่มโลก

text: นอกจากนี้ ร.ต.อ.สุรัตน์ ยังเป็นนักถ่ายภาพชั้นแนวหน้าของประเทศไทย เป็นผู้สะสมกล้องถ่ายภาพ และอุปกรณ์การถ่ายภาพ ไว้กว่า 3,000 ชิ้น จนได้รับรางวัลศิลปินนักถ่ายภาพไทย จากสมาพันธ์การถ่ายภาพไทย เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2545, รางวัลผลงานภาพถ่าย เดอะอีเลฟเว่นไตรอังแนล (The XI Triennale) จัดโดย สถาบันลาลิทฆาลา (Lalit Kala Akademi) กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 และรางวัลโฟโต้ซิตี้ซากามิฮาร่า สาขาเอเชีย จากงานเทศกาลภาพถ่ายแห่งเมืองซากามิฮาร่า ครั้งที่ 6 ที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549
title: สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์

text: อาจารย์ วรนันทน์ ชัชวาลทิพากร ปัจจุบันอายุ 64 ปี เกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พุทธศักราช 2497 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนวัดราชสิงขร ในราวปี พ.ศ. 2523 เห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งว่ามีการอบรมการถ่ายภาพของวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพฯ จึงเข้ามาสมัครเรียน ได้เรียนกับ อ.พูน เกษจำรัส (ศิลปินแห่งชาติด้านภาพถ่ายท่านแรก ปี พ.ศ. 2531) รวมถึง อ.สุมิตรา อ.อาภรณ์ และ อ.สุรพงษ์ เรียนถึง 4 คอร์ส จากนั้นจึงสมัครเข้าเป็นสมาชิกสมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูประถัมภ์ ในปี พ.ศ. 2525และเข้าอบรมการถ่ายภาพทั้งในและต่างประเทศ พร้อมทั้งฝึกฝนการถ่ายภาพอย่างสม่ำเสมอมากว่า 40 ปี"เมื่อตอนเด็กๆ เริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 15 ปี เป็นพนักงานขายเสื้อผ้าวิ่งตามต่างจังหวัด เดินทางทั่วประเทศโดยในช่วงระหว่างที่เดินทางไปแต่ละจังหวัดของประเทศไทย ได้เห็นทั้งภูมิทัศน์ บรรยากาศต่างๆ ในระหว่างที่เราไป มันสวยงาม เลยคิดว่า อยากจะฝึกถ่ายภาพและเก็บรูปต่างๆมาเป็นเจ้าของ ก็เลยเริ่มฝึกถ่ายภาพมาตั้งแต่เด็ก" คือคำบอกเล่าจุดเริ่มต้นของการทำงานเมื่อจบการศึกษาโดย อาจารย์ วรนันทน์ เริ่มทำงานเป็นพนักงานขายส่งสินค้า และปัจจุบันเป็นผู้จัดการบริษัท โฟโต้ฮอบบี้ จำกัด อาจารย์ วรนันทน์ ชัชวาลทิพากร เป็นศิลปินที่สร้างสรรค์ภาพถ่ายได้โดดเด่น และมีเอกลักษณ์เฉพาะตน เน้นการถ่ายภาพที่ให้แสงธรรมชาติตามที่พบ และสามารถนำเสนอด้วยศิลปะการถ่ายภาพในแง่มุมต่าง ๆ ที่มีความงดงาม ขณะเดียวกันก็จะทำคำอธิบายรายละเอียดการถ่ายภาพและสถานที่ เพื่อเป็นแนวทางแก่ผู้ที่สนใจและต้องการเรียนรู้วิธีการถ่ายภาพ ที่สำคัญภาพถ่ายเหล่านี้ยังได้ถ่ายทอดความงดงามของสถานที่จนทำให้ผู้พบเห็นอยากไปเยือน จึงถือได้ว่ามีส่วนช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวอีกทางหนึ่ง
title: วรนันทน์ ชัชวาลทิพากร

text: ต่อมาคือการถ่ายภาพที่ครั้งนี้มีช่างภาพเป็นนางแบบชื่อดังอย่าง ไทร่า แบงค์ ที่มาถ่ายภาพให้สาวๆด้วยตนเอง หัวข้อของการถ่ายแบบคือ การถ่ายบิวตี้ ช็อท กับ ผ้าทอ โดยรวมแล้วการถ่ายภาพครั้งนี้ บริททานี่ และ เอริน เป็นที่น่าพอใจ ส่วน บีอังก้า, แอชลีย์ และ ซันเด ออกมาไม่น่าพอใจเท่าไหร่ หลังจากการถ่ายภาพเสร็จสิ้นลงไทร่าได้ออกมาประกาศว่า บริททานี่ เป็นคนที่มีประสิทธิภาพในการถ่ายภาพครั้งนี้มากที่สุด และ เธอสมควรที่จะได้สิทธิ์คุ้มกันการถูกคัดออกไป มาถึงห้องตัดสิน แอชลีย์ และ ลอร่า ถูกติเรื่องการแต่งกาย รวมไปถึงภาพที่ออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่อย่าง แอชลีย์, บีอังก้า และคาร่า การเรียกชื่อเริ่มต้นขึ้นจนกระทั่งเหลือเพียง 2 คนสุดท้ายนั้นคือ บีอังก้า และ แอชลีย์ ผลที่ออกมาคือ บีอังก้าต้องเป็นคนที่ถูกส่งกลับบ้าน เนื่องจากการสื่อที่ออกมาทางหน้าตา ยังไม่หนักแน่นเพียงพอ 
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 13

text: โดยกล้องหลักมีความละเอียด 8 ล้านพิกเซล โดยมีรูรับแสง f/2 ,ออโตโฟกัส และ แอลอีดีแฟลช ที่มีชื่อว่า เอชทีซี สมาร์ตแฟลชพร้อมกับการปรับแสงสว่าง 5 ระดับ และมีเอชทีซี อิมเมจ ชิพ มาด้วย โดยการถ่ายภาพสามารถถ่ายได้ใน 0.7 วินาที และ 0.2 วินาที ต่อภาพ โดยสามารถถ่ายได้เร็วกว่า ซัมซุง กาแลคซีเน็กซัส ส่วนกล้องวิดีโอ สามารถบันทึกภาพในความละเอียด เอชดี 1080p ที่ 30 ภาพต่อวินาที และ 10 เมกาบิตต่อวินาทีโดยวิดีโอแบบสโลว์โมชัน จะบันทึกได้ในความละเอียด 432p (768 x 432 พิกเซล) รวมถึงการถ่ายแบบ เอชดีอาร์ (High Dynamic Range) และ พาโนรามา ซึ่งวันเอ็กซ์จะไม่มีปุ่มสำหรับถ่ายภาพโดยเฉพาะ
title: เอชทีซี วันเอ็กซ์

text: ก่อนเหตุการณ์ที่แอนดีถูกยิง ชาร์ลส์พ่อของเขาได้สืบหาหลักฐานจนพบว่าแอนดีมีส่วนในการปล้นครั้งนั้นด้วย เมื่อแอนดีถูกส่งไปโรงพยาบาลเพื่อรักษาบาดแผลจากการถูกยิง ชาร์ลส์ได้เข้าไปเยี่ยมเขา แอนดีที่กำลังอ่อนแรงอยู่บนเตียงคนไข้ได้ขอโทษต่อชาร์ลส์ในทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้ต้องบาดหมางกันและกล่าวว่า การตายของนาเนตต์เป็นอุบัติเหตุ เมื่อได้ยินดังนั้น ชาร์ลส์ก็ให้อภัยเขาแต่ทว่าเขาก็ตัดสินใจฆ่าแอนดีโดยใช้หมอนมาปิดหน้าของแอนดีจนหายใจไม่ออกและเสียชีวิตในที่สุดภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้การถ่ายทำด้วยวิดีโอความละเอียดสูงที่ลูเมต ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ เคยทดลองใช้มาแล้วกับภาพยนตร์ชุดเรื่อง "100 Centre Street" ที่ตัวเขาเองเป็นผู้กำกับและฉายทางโทรทัศน์ในสหรัฐอเมริกาไปเมื่อปี พ.ศ. 2544-2545 ส่วนสถานที่ถ่ายทำในฉากหลัก ๆ นั้นอยู่ภายในรัฐนิวยอร์กทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นฉากร้านเครื่องประดับของชาร์ลส์และนาเนตต์ที่ถ่ายทำที่ศูนย์การค้าเบย์เทอร์เรซในเบย์ไซด์ เขตควีนส์ หรือฉากห้องทำงานของแอนดีที่ถ่ายทำกันในอาคารทรัมป์เวิลด์ทาวเวอร์ปีกตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งสามารถสันนิษฐานได้จากภาพของอาคารไครส์เลอร์และอาคารเอมไพร์สเตทที่ปรากฏผ่านหน้าต่างของห้องในฉากนี้
title: ก่อนปีศาจปิดบาปบัญชี

text: การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ พวกเธอจะต้องถ่ายภาพแบบบิวตี้ช็อต เน้นเฉพาะใบหน้า เพื่อโชว์พลังและความร้อนแรงในดวงตา โดยพวกเธอจะต้องถ่ายเป็นกลุ่มสามคน นอนทับซ้อนกันเป็นชั้น เหมือนกับ แซนด์วิช ซึ่งซานดร้า ที่เป็นผู้ชนะการแข่งขันในครั้งก่อน จะได้สิทธิพิเศษ โดยได้ แอชลีย์ มาร่วมถ่ายภาพกับกลุ่มของเธอ รวมถึง จะได้รับคำแนะนำพิเศษเพิ่มเติมจาก แอชลีย์ อีกด้วย ซึ่งสาวๆได้จับกลุ่มกันดังนี้
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 24

text: เสาแห่งการก่อกำเนิด () เป็นภาพที่ถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลของเสาอันเกิดจากแก๊สและฝุ่นระหว่างดวงดาวในเนบิวลาอินทรีซึ่งก่อขึ้นเป็นรูปเสา ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 และขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสิบภาพที่ได้รับความนิยมสูงสุดจากล้องฮับเบิลโดยสเปซ.คอม นักดาราศาสตร์ที่รับผิดชอบการถ่ายภาพดังกล่าวคือ เจฟ เฮสเตอร์ และ พอล สโกเวน จากมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต เสาที่สูงที่สุด (เสาซ้ายสุดในภาพ) มีความสูงประมาณ 4 ปีแสง ดาวฤกษ์ในส่วนนี้ของเนบิวลาอินทรีก่อตัวขึ้นจากดาวฤกษ์ดวงอื่นที่กำลังกัดกร่อนที่ส่วนที่แก๊สยื่นออกมา ซึ่งทำให้ก่อตัวเป็นรูป"ไข่" หรือ"เม็ดก๊าซกลมทีกำลังระเหย" () ออกจากส่วนที่ยื่นออกมานี้ "ไข่" แต่ละฟองมีขนาดราวกับระบบสุริยะและเป็นที่พักของดาวฤกษ์เกิดใหม่ ดาวที่เห็นบริเวณกลางภาพค่อนข้างไปทางซ้ายเป็นดาวมวลมากที่เกิดใหม่ ซึ่งจะใช้ชีวิตไปอีกไม่กี่ล้านปีก่อนที่จะระเบิดเป็นซุเปอร์โนวาส่งธาตุที่ผลิตขึ้นใหม่ไปทั่งบริเวณ อาจเป็นสาเหตุให้โครงสร้างเสาได้ถูกทำลายลงด้วยซุเปอร์โนวาแห่งหนึ่ง
title: เสาแห่งการก่อกำเนิด

text: ไดแอน อาร์บัส (; 14 มีนาคม พ.ศ. 2466 – 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2514) เป็นช่างภาพหญิงชาวอเมริกัน เจ้าของวลีที่ว่า “การถ่ายภาพเป็นความลับของความลับ ยิ่งมันบอกคุณมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งรู้น้อยลงเท่านั้น” (A photograph is a secret about a secret. The more it tells you the less you know) ซึ่งเป็นที่รู้จักจากผลงานภาพถ่ายที่มักจะถ่ายทอดเรื่องราวของเหล่ามนุษย์ประหลาด เช่น คนแคระ, มนุษย์ร่างยักษ์, คนที่แปลงเพศ, ชีเปลือย และ นักแสดงละครสัตว์ รวมถึงการถ่ายภาพของคนปกติที่มีหน้าตาที่ผิดแปลกไปจากธรรมดา ไดแอนเชื่อว่า “กล้องถ่ายภาพจะเป็นวัตถุที่เย็นชาและหยาบกระด้างในบางครั้ง” แต่ความละเอียดถี่ถ้วนของมันจะช่วยเผยความจริงให้ปรากฏ  ความแตกต่างระหว่างสิ่งที่คนเราอยากจะให้คนอื่นเห็นกับสิ่งที่คนอื่นมองเห็นจริง ๆ  นั่นคือ ‘จุดบกพร่อง’ เธอเคยพูดว่ากลัวที่จะถูกคนอื่น ๆ มองว่าเป็นเพียงแค่ "ช่างถ่ายรูปของคนบ้า" อย่างไรก็ดี วลีนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อธิบายตัวตนของ ไดแอน อาร์บัส อยู่หลายต่อหลายครั้ง
title: ไดแอน อาร์บัส

text: การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ พวกเธอได้เดินทางมาพบกับ แดเนียล บอย อดีตผู้กำกับการถ่ายภาพในฤดูกาลที่ 1 รวมถึง นาตาลี จากฤดูกาลที่ 2 และโมนิก้า จากฤดูกาลที่ 3 และ เกล็น ตัน ผู้บริหารของ รถยนต์ ซูบารุ โดยเขาได้อธิบายถึงการถ่ายภาพในครั้งนี้ว่า พวกเธอจะได้ใส่ชุดราตรียาวนั่งรถยนต์ ซูบารุ ที่ขับมาด้วยความเร็วสูง และหมุนตัวอย่างแรง ก่อนที่จะลงมาโพสท่าเพื่อแสดงถึงความสมดุลของร่างกาย และความพริ้วไหวของชุด ในการถ่ายภาพนั้น แองจี้, แพทริเซีย, ตะวัน, จูเลียน, เมย์ และตูติ ทำออกมาได้ดี และน่าประทับใจ แต่ อไลซา, เกว็น, อาดิลลา และเจสสิก้า กลับต้องพยายามกันอย่างหนัก ในขณะที่ ซางอิน ถูกตำหนิในเรื่องทัศนคติระหว่างการถ่ายภาพ
title: เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 4

text: ในปี ค.ศ.1956 ไดแอนได้เลิกทำธรุกิจการถ่ายภาพเพื่อการพาณิชย์ ถึงแม้ว่าในช่วงแรก ๆ เธอจะเคยศึกษาการถ่ายภาพกับ  Berenice Abbott แต่ต่อมาไดแอนก็ได้ไปศึกษากับ Lisette Model แทน การเริ่มต้นเรียนรู้การถ่ายภาพในปี ค.ศ.1956 เป็นจุดเริ่มต้นของเอกลักษณ์และวิธีการถ่ายภาพในรูปแบบเฉพาะของไดแอน งานชิ้นแรกๆ ของเธอ คือ การถ่ายภาพให้กับนิตยสาร Esquire, Harper's Bazaar, และ The Sunday Times Magazine ในปี ค.ศ.1959 และช่วงราว ๆ ปี ค.ศ.1962 ไดแอนได้เปลี่ยนจากการใช้กล้อง 35 มม. กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวของ Nikon ที่จะให้ภาพเป็นจุด ๆ เล็ก ๆ ในกรอบทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก ไดแอนได้เปลี่ยนมาใช้กล้องสะท้อนภาพเลนส์คู่อย่าง Twin-lens reflex ของ Rolleiflex  twin-lens reflex Rolleiflex ซึ่งจะให้ภาพที่แสดงรายละเอียดได้ดีกว่ามาก
title: ไดแอน อาร์บัส

text: ต่อมา สาวๆได้นั่งเรือยอร์ชมาที่ นองซา พอยท์ มารีน่า แอนด์ รีสอร์ท ที่บาตัม ประเทศอินโดนีเซีย เพื่อถ่ายภาพประจำสัปดาห์ โดยจะต้องสวมบทบาทเป็น สาวชายฝั่งรีเวียร่าฝรั่งเศส และยังต้องถ่ายร่วมกับนายแบบชายอีกด้วย เคท ทำออกมาได้อย่างน่าประทับใจระหว่างการถ่ายภาพ สเตฟานี่ ต้องต่อสู้กับแสงแดด ที่เข้าตาเธออย่างรุนแรง เจสสิก้า มีแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพ ซึ่งทำให้เธอถ่ายภาพออกมาได้อย่างสวยงาม ในขณะที่ ทรัง ประสบปัญหาอีกครั้ง ในการสื่อสารกับช่างภาพให้เกิดความเข้าใจที่ตรงกัน ซึ่งนั่นทำให้ แดเนียล ถึงกับระเบิดอารมณ์ใส่เธออย่างรุนแรง
title: เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 1

text: การถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2558 โดยยกทีมงานไปถ่ายทำกว่า 30 ชีวิต และเก็บภาพอยู่นานเดือนกว่า ๆ ก่อนจะกลับมาเปิดตัวอย่างเป็นทางการภายในงานเปิดตัวแอปพลิเคชันไลน์ทีวีที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
title: STAY ซากะ..ฉันจะคิดถึงเธอ

text: ในปี ค.ศ.1970 จอห์นได้ว่าจ้างไดแอนเพื่อทำการศึกษาวิเคราะห์นิทรรศการเกี่ยวกับการถ่ายภาพเพื่อการถ่ายทอดข้อเท็จจริง "From the Picture Press" ซึ่งได้รวมถึงภาพถ่ายหลาย ๆ ภาพของช่างภาพอย่างวีกี้ Weegee ที่ไดแอนชื่นชอบไว้ด้วย
title: ไดแอน อาร์บัส

text: ในห้องตัดสิน พิม ได้รับคำชมว่า มีพัฒนาการที่ดี แต่ถูกตำหนิว่าภาพของเธอนั้น อ้าปากเยอะเกินไป เดนา ได้รับคำชมในภาพถ่ายที่ดูโดดเด่น และดูไม่ขายของมากจนเกินไป มีอา ได้รับการตอบรับที่ดี แต่ถูกตำหนิว่าถ่ายภาพออกมามีมิติเดียว และโพสท่าเยอะเกินไป อเดลา ได้รับคำชมในการแสดงอารมณ์ทางสีหน้า และขายชุดที่เธอใส่ ภาพของบิวติ ออกมาโดดเด่น และเป็นแฟชั่นชั้นสูงมาก เธอจึงได้รับคะแนนสูงที่สุดในสัปดาห์นี้ วี ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย จากภาพที่ออกมาดูแก่กว่าความเป็นจริง และกรรมการไม่ชอบการแสดงออกทางสีหน้าของเธอในภาพ ร่วมกับ จากิน ที่การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้เธอดูขาดความมั่นใจ และแววตาในภาพนั้นดูว่างเปล่า รวมถึงกรรมการรู้สึกเธอมีข้อแก้ตัวที่ทำออกมาได้ไม่ดี เมื่อรวมคะแนนออกมาแล้ว ปรากฏว่า วี ได้ไปต่อในการแข่งขัน และจากิน ต้องถูกส่งกลับบ้าน ท่ามกลางความตกกตะลึงของสาวๆที่เหลืออยู่ เมื่อกลับถึงบ้านพัก บิวติ รู้สึกดีใจที่เธอเป็นคนแรก ที่สามารถถ่ายภาพได้ดีที่สุดถึงสองครั้งแล้ว ในขณะที่ วี ยังคงรู้สึกเศร้าใจ เนื่องจากเธอคิดว่า จากิน เหมาะสมที่จะได้อยู่ในการแข่งขันต่อมากกว่าตัวเธอ วันต่อมา เมนเทอร์ของพวกเธอ ได้เข้ามาพบกับพวกเธอเพื่อพูดคุย และแจ้งให้ทราบว่า นับจากตอนนี้ไป เมนเทอร์จะไม่สามารถเข้ามาช่วยเหลือพวกเธอในการแข่งขันได้อีกต่อไปแล้ว ต่อมา ยู ไซ ได้เข้ามาพบกับพวกเธอที่บ้านพัก พร้อมพา พริสซิลล่า ไอแอนสัน แฟชันสไตลิสต์ของรายการมาด้วย เนื่องจากการแข่งขันในสัปดาห์นี้ พวกเธอจะต้องถ่ายภาพเพื่อบอกเล่าเรื่องราว ผ่านสไตล์การแต่งตัวทั้งสามแบบ โดยใช้กล้องจากโทรศัพท์มือถือ หัวเหว่ย พี 20 โปร ซึ่งพวกเธอจะได้จับกลุ่มกันสามคนเพื่อถ่ายภาพกันในแต่ละแนว ซึ่งในการแข่งขันนั้น สาวๆต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จนทำกันออกมาได้เป็นอย่างดี และกลุ่มของ บิวติ เดนา และอเดลา ทำออกมาได้ถูกใจ พริสซิลล่า มากที่สุด พวกเธอจึงเป็นทีมที่ชนะ และได้รับเวลาห้านาทีพิเศษเพิ่มในการถ่ายภาพประจำสัปดาห์
title: เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 6

text: ปัจจุบัน ธีรเดชได้สมรสกับ บุษกร พรวรรณะศิริเวช โดยได้เข้ารับพระราชทานน้ำสังข์จาก สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 พร้อมทั้งจดทะเบียนสมรสธีรเดชมีงานอดิเรก ถ่ายภาพนิ่งและภาพยนตร์ ชอบเดินทาง ชอบสะสมของเก่าอย่างนาฬิกาหรือเฟอร์นิเจอร์เก่า ชอบกีฬาบาสเกตบอล และมีบุคคลชื่นชอบคือ Ernst Haas แอนส์ ฮาส ช่างภาพชาวเยอรมันซึ่งล่วงลับไปแล้ว บันทึกภาพไว้โดนใจยิ่ง ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่นชม หว่อง กา ไว หนังเรื่องโปรด Chungking Express หนังสือเล่มโปรด Cinematography Screencraft รวมผลงานของผู้กำกับภาพชื่อดังหลายคน ให้แนวคิด แรงบันดาลใจ และแนวทางในการถ่ายภาพแบบในหนังสือ
title: ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์

text: ในช่วงต้นยุค 1940 พ่อของไดแอนได้ว่าจ้างให้เพื่อนช่างภาพของไดแอนมาถ่ายภาพเพื่อทำการโฆษณาห้างสรรพสินค้า และอลันเองก็ได้ไปเป็นช่างถ่าพให้กับกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ค.ศ. 1946 หลังจากสงครามยุติลง ตระกูลอาร์บัสได้เริ่มต้นธุรกิจการถ่ายภาพเพื่อการพาณิชย์ โดยใช้ชื่อบริษัทว่า ‘Diane & Allan Arbus’ ซึ่งไดแอนได้ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ และอลันมีหน้าที่ในฐานะตากล้อง พวกเขาถ่ายภาพให้กับนิตยสารแกลมเมอร์ (Glamour), เซเว่นทีน (Seventeen), โวก (Vogue), ฮาร์เปอร์ บาร์ซาร์ (Harper's Bazaar) รวมถึงนิตยสารเล่มอื่น ๆ ด้วย ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองโดยเฉพาะตัวไดแอนเองจะไม่ชอบการทำงานในวงการแฟชั่นเอาเสียเลย อย่างไรก็ตาม ผลงานการถ่ายภาพกว่า 200 ภาพ ที่พวกเขาถ่ายให้กับนิตยสาร Glamour และมากกว่า 80 ภาพที่ถ่ายให้กับนิตยสาร Vouge ภาพถ่ายแฟชั่นของไดแอนและอลันถูกกล่าวถึงว่าเป็นผลงานที่มีคุณภาพอยู่ในระดับกลาง ๆ ในบันทึกของ Edward Steichen ที่เขียนในปี ค.ศ.1955 เกี่ยวกับนิทรรศการภาพถ่าย The Family of Man ซึ่งได้รวมเอาภาพที่ถ่ายโดยตระกูลอาร์บัส ซึ่งเป็นภาพของพ่อและลูกชายกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ภาพนั้นก็ถูกวิจารณ์ว่าเป็นผลงานภาพถ่ายที่ไม่ได้มีคุณภาพอะไรมากนัก
title: ไดแอน อาร์บัส

text: ในช่วง พ.ศ. 2522 – 2523 ยานอวกาศวอยเอจเจอร์ 1 และ 2 ได้ถ่ายภาพแรกของแอมัลเธียซึ่งแสดงให้เห็นถึงพื้นผิวของแอมัลเธีย[3] แอมัลเธียยังได้รับการตรวจวัดแสงทั้งในย่านความถี่ที่มองเห็นได้และย่านอินฟราเรดและตรวจวัดอุณหภูมิของพื้นผิว[10] ต่อมายานกาลิเลโอได้ถ่ายภาพพื้นผิวของแอมัลเธียโดยสมบูรณ์ ในวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ยานกาลิเลโอได้เข้าใกล้แอมัลเธียที่ความสูงประมาณ 160-170 กม. ยานได้ตรวจวัดมวลของแอมัลเธียอย่างแม่นยำและยานกาลิเลโอได้อาศัยแรงดึงดูดของแอมัลเธียในการเปลี่ยนวงโคจรเพื่อพุ่งเข้าไปยังดาวพฤหัสบดีในเดือนกันยายน พ.ศ. 2546 อันเป็นการสิ้นสุดภารกิจของยานกาลิเลโอ[14] ใน พ.ศ. 2549 วงโคจรของแอมัลเธียได้รับการตรวจสอบโดยละเอียดอีกครั้งโดยยานนิวฮอไรซันส์
title: แอมัลเธีย (ดาวบริวาร)

text: การถ่ายภาพแบบแอลบูเมน () ได้รับการเผยแพร่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1847 โดย Louis Désiré Blanquart-Evrard และเป็นวิธีถ่ายภาพทางการค้าครั้งแรก ที่ตีพิมพ์ลงในกระดาษ ในลักษณะเนกาทีฟ โดยใช้แอลบูเมนที่พบได้ในไข่ขาวผสมเข้ากับสารเคมีบนกระดาษ จนภาพจัดเจนขึ้นเป็นภาพโพซิทีฟ วิธีนี้ใช้กันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1855 จนถึงเปลี่ยนศตวรรษที่ 20 โดยมีจุดสูงสุดระหว่างปี ค.ศ. 1860-90 จนช่วงกลางศตวรรษที่ 19 วิธีถ่ายภาพแบบการ์ตเดอวีซิตได้รับความนิยมกว่าวิธีแบบแอลบูเมน
title: การถ่ายภาพแบบแอลบูเมน

text: ความใจเย็นและมีสติของแอลลิสันในการถ่ายภาพสร้างความประทับใจเป็นอย่างมาก ซีเลียก็ได้รับคำชมเชยเช่นเดียวกัน จากความสดใส อ่อนเยาว์ และยังมีความคิดสร้างสรรค์ในการโพสท์ท่าถ่ายภาพอีกด้วย ในขณะเดียวกันนั้น อมแนทก็ไมสามารถที่จะใช้ใบหน้าของตนเอง สร้างจุดเด่นในภาพถ่ายได้ นอกจากนั้น ทีโยน่ายังพบอุปสรรคมากมายขณะถ่ายถาพ จากสภาวะแวดล้อมต่างๆ ที่อยู่รอบตัว
title: อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 12

text: จากรูปร่างที่ไร้รูปทรงและขนาดที่ใหญ่ของแอมัลเธียทำให้ในอดีตได้มีการสรุปว่าแอมัลเธียมีส่วนประกอบหลักเป็นของแข็งและคงตัว[2] ซึ่งเป็นคำอธิบายว่าถ้าหากว่าส่วนประกอบหลักของดวงจันทร์เป็นน้ำแข็งหรือสสารอ่อนอื่น ๆ ส่วนประกอบเหล่านี้ควรจะถูกแรงดึงดูดของดวงจันทร์เองดึงออกจนกลายเป็นรูปทรงกลมมากกว่ารูปร่างดังเช่นปัจจุบัน อย่างไรก็ตามในวันที่ 5 เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ยานอวกาศกาลิเลโอได้บินผ่านในระยะห่างต่ำกว่า 160 กิโลเมตรจากแอมัลเธีย และระยะทางที่เบี่ยงเบนของวงโคจรของแอมัลเธียจะใช้ในการคำนวณหามวลของดวงจันทร์ (ปริมาตรของดวงจันทร์ได้คำนวณไว้ก่อนหน้านี้จากการวิเคราะห์ภาพถ่ายที่มีทั้งหมด คาดว่าจะมีความผิดพลาดไม่เกิน 10%) [3] ในที่สุดเราก็สามารถหาความหนาแน่นของแอมัลเธียได้ 0.86 กรัม ต่อ ลูกบาศก์เซนติเมตร[14][15] ดังนั้นส่วนประกอบหลักของแอมัลเธียจะต้องเป็นน้ำแข็งหรือโครงสร้างของดวงจันทร์ต้องเป็นโพรงหรือรูพรุน หรือโครงสร้างหรือส่วนประกอบอื่น ๆ ที่ผสมผสานกัน ในการวัดเมื่อเร็ว ๆ นี้ โดยกล้องโทรทรรศน์ซูบารุได้ชี้ว่าดวงจันทร์ประกอบด้วยน้ำแข็งเป็นส่วนประกอบหลัก[16] ซึ่งดวงจันทร์ไม่สามารถก่อตัวขึ้นได้ที่ตำแหน่งปัจจุบัน เนื่องจากดาวพฤหัสบดีในยุคก่อกำเนิดจะมีความร้อนสูงมาก ซึ่งจะละลายดวงจันทร์ก่อนที่ดวงจันทร์จะก่อตัวขึ้นมาได้ ดังนั้น จึงเป็นไปได้สูงที่ดวงจันทร์จะก่อตัวในวงโคจรที่ห่างไกลจากดาวพฤหัสบดี หรืออาจจะเป็นวัตถุที่พลัดหลงเข้ามาในระบบสุริยะและถูกดาวพฤหัสบดีจับยึดไว้[14] เป็นที่น่าเสียดายว่าไม่มีภาพถ่ายจากยานในขณะที่บินผ่านเนื่องจากเกิดความเสียหายของกล้องถ่ายภาพของยานกาลิเลโอจากการแผ่รังสี ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2545 และภาพถ่ายอื่น ๆ ที่ได้มีความละเอียดต่ำ
title: แอมัลเธีย (ดาวบริวาร)