คำถาม: ผู้แต่งเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์ คือใคร?

text: ซิตี้ฮันเตอร์ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องและภาพโดย ซึกาสะ โฮโจ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ รวม 35 เล่ม ส่วนเล่มที่ถูกตีพิมพ์อีกครั้งในรูปแบบเวอร์ชันฉบับสมบูรณ์ (Complete Edition) มี 32 เล่มกับเล่มพิเศษ illustration อีก 3 เล่มก็คือ illustration X, illustration Y และ illustration Z รวมทั้งหมด 35 เล่มของเวอร์ชันฉบับสมบูรณ์ ต่อมาถูกนำมาทำเป็นแอนิเมชันซีรีส์ โดยซันไรส์ ในปีพ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2531 จำนวน 51 ตอน, ในปี พ.ศ. 2531 - พ.ศ. 2532 จำนวน 63 ตอน, ในปี พ.ศ. 2532 - พ.ศ. 2533 จำนวน 13 ตอน และในปี พ.ศ. 2534 จำนวน 13 ตอน ทำเป็นอะนิเมะฟิล์มและตอนพิเศษจำนวน 4 ตอนก็คือ City Hunter .357 Magnum ในปีพ.ศ. 2532"อะนิเมะฟิล์ม", City Hunter The Secret Service ในปีพ.ศ. 2539"ตอนพิเศษ", City Hunter The Motion Picture ในปีพ.ศ. 2540"ตอนพิเศษ" และ City Hunter Death of the Vicious Criminal Ryo Saeba (Death of Evil Ryo Saeba) ในปี พ.ศ. 2542 "ตอนพิเศษ" และทำเป็นโอวีเอจำนวน 2 ตอนในปีพ.ศ. 2533 ก็คือ City Hunter Bay City Wars และ City Hunter Million Dollar Conspiracy
title: ซิตี้ฮันเตอร์

text: ซิตีฮันเตอร์ (; ) เป็นละครโทรทัศน์แนวแอ็คชันตลกจากเกาหลีใต้ นำแสดงโดย อี มิน-โฮ, พัก มิน-ย็อง, อี จุน-ฮย็อก และอี กวาง-ซู โดนจัดฉายรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 ที่เอสบีเอส และสิ้นสุดการออกอากาศ ณ วันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 การจัดฉายได้รับการตอบรับเป็นอันดับหนึ่งในการจัดฉายที่เกาหลี กับการให้คะแนน 19.9% ตลอดจนได้รับความนิยมไปทั่วทั้งเอเชีย และมีฉากการถ่ายทำในประเทศไทยโดยเนื้อหาอ้างถึงสามเหลี่ยมทองคำ ละครเรื่องนี้อิงมาจากมังงะญี่ปุ่น "ซิตี้ฮันเตอร์" ที่เขียนและแต่งโดย ซึกาสะ โฮโจ
title: ซิตีฮันเตอร์ (ละครโทรทัศน์)

text: อี จุน-ฮย็อก (; ; 13 มีนาคม 2527 — ) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักกันดีในบทบาท "อัยการคิม" ในละครเกาหลีเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์ และละครเรื่อง Man From the Equator
title: อี จุน-ฮย็อก

text: บทเพลงสี่ฤดูได้แต่งขึ้นเพื่อประกอบโคลงสี่บท ไม่เป็นที่ปรากฏว่าใครเป็นผู้แต่งโคลงเหล่านี้ แต่คาดว่าวิวาลดีอาจจะเป็นผู้แต่งขึ้นเอง โดยเนื้อโคลงมีดังนี้
title: บทเพลงสี่ฤดู

text: เรื่องสั้นเรื่องอื่นก็พูดถึงแรงขับทางเพศเช่นกัน เช่น เรื่อง”ละครจริงในห้องขาวดำ” พฤติกรรมของตัวละครที่ผ่านกันมาโลดแล่นอยู่ในห้องขาวดำนี้ เราสามารถพบได้ทั่วไปตามท้องถนน อาจเป็นคนแปลกหน้าที่เราไม่รู้จัก หรืออาจเป็นคนสนิทใกล้ชิดกับเราก็เป็นได้ 
พฤติกรรมของคนย่อมมีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง ภายนอกของคนอาจฉาบไว้ด้วยความสุภาพเรียบร้อย การแต่งกายที่ดูดี แต่ใครจะรู้ว่ายามคนซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเห็นเขาอาจทำในสิ่งที่เราคาดไม่ถึง โดยเฉพาะเรื่องเพศเนื่องจากเป็นเรื่องที่ถูกกฎเกณฑ์มากมายคอยกำกับควบคุมไว้ สิ่งที่ต้องปิดบังซ่อนเร้นไว้มากเท่าไหร่ก็ย่อมแสวงหาทางปลดปล่อยที่รุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งในสังคมที่ไม่เปิดกว้างยอมรับความแตกต่างทางเพศที่นอกเหนือจากชายจริง หญิงแท้ด้วยแล้ว พวกที่มีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไปจากที่สังคมกำหนดไว้ เช่น โฮโมเซ็กชวล ไบโอเซ็กชวล เลสเบี้ยน ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีปมด้อยไม่เหมือนคนทั่วไปในสังคม เมื่อกลัวสังคมและคนรอบข้างจะรับไม่ได้ก็ต้องเก็บงำความรู้สึกที่แท้จริงไว้ กลายเป็นคนเก็บกดต้องคอยใส่หน้ากากรับบทบาทเป็นเพศที่ใจไม่ต้องการเป็น คนเหล่านี้หลายคนพบว่าเป็นผู้ที่มีอารมณ์รุนแรง ทั้งนี้เพราะเขาไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ความจริงแล้วพวกเขาไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเลย ไม่ต้องโทษการเลี้ยงดูให้เสียเวลา เพราะมีนักวิทยาศาสตร์หลายคนยืนยันว่าพฤติกรรมเหล่านี้มาจากยีนที่กำหนดมาตั้งแต่แรกเกิด ดังนั้นการมีกฎเกณฑ์ทางเพศที่ซับซ้อนขึ้นกลับทำให้คนมีอิสรภาพน้อยลง แล้วความจริงคนควรมีเสรีภาพมากน้อยแค่ไหน เสรีภาพที่แท้มีหรือไม่ ฌอง ปอล ซาตร์ส นักปรัชญาชาวฝรั่งเศสเสนอปรัชญาเอ็กซิสเต็นเชียลิสม์ซึ่งเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีอิสระอย่างเต็มที่ แต่มนุษย์ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองด้วย ตามแนวคิดนี้คนไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ใดๆของสังคม ถ้าเชื่อตามความคิดนี้คนก็อาจมีเซ็กซ์ได้โดยเสรีไม่ต้องกังวลว่าจะเป็นลูก เมียของใคร หากทำแล้วตัวมั่นใจว่าสามารถยอมรับผลที่จะตามมาได้ เช่น อาจถูกสามีเขาเอาปืนมาไล่ยิง แต่ในความเป็นจริงจะมีใครสักกี่คนรับผิดชอบหากมันต้องแลกด้วยชีวิตของคนเรา 
title: สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน

text: หลี หมิง เข้าวงการบันเทิงด้วยการประกวดร้องเพลง และได้เป็นนักแสดงของค่ายสถานีโทรทัศน์ TVB มีผลงานละครซีรีส์โด่งดังหลายเรื่อง ผลงานภาพยนตร์ ที่คนไทยรู้จักเป็นอย่างดี คือ เรื่อง เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว นอกจากนี้ หลีหมิง ยังแสดงหนังกับ เฉินหลง ในเรื่อง "ซิตี้ฮันเตอร์" ร่วมแสดงกับ ทาเคชิ คาเนชิโร่ ในเรื่อง "นักฆ่าตาชั้นเดียว" ร่วมแสดงกับ ซูฉี ในเรื่อง "คนบินตอร์ปิโด" ร่วมแสดงกับ เจิ้ง อี้เจี้ยน ในเรื่อง "อึดคู่อันตราย" ร่วมแสดงกับ หลิวเต๋อหัว ,เหลียงเฉาเหว่ย ในเรื่อง "2 คน 2 คม ภาค 3" "(ปิดตำนานสองคนสองคม)" 
title: หลี หมิง

text: เพลง "เลิฟสตอรี" เกิดขึ้นช่วงท้ายการผลิตอัลบั้ม"เฟียร์เลส" สวิฟต์แต่งเพลง "เลิฟสตอรี" เล่าเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายคนหนึ่ง เธอไม่เคยคบหาเขาจริงจัง เธอแนะนำเขาให้ครอบครัวและเพื่อน ๆ รู้จัก แต่ครอบครัวและเพื่อน ๆ ต่างไม่ปลื้มชายคนนี้ "สถานการณ์กับเขานั้นค่อนข้างซับซ้อน แต่ฉันไม่สนใจ" สวิฟต์กล่าว สวิฟต์ยังรู้สึกว่าเป็นครั้งแรกที่เธอเชื่อมโยงเนื้อเพลงเข้ากับบทละคร"โรเมโอและจูเลียต" ของวิลเลียม เชกสเปียร์ ซึ่งเป็นบทละครที่เธอโปรดปราน เธออธิบายว่า "คนที่อยากให้พวกเขาอยู่ด้วยกันก็คือพวกเขาเอง" เธอได้แนวคิดเกี่ยวกับเพลงนี้เมื่อเธอไตร่ตรองถึงสถานการณ์ดังกล่าวว่า "ฉันคิดว่า มันยาก แต่มันเป็นเรื่องจริง มันสำคัญ มันไม่ง่ายแต่มันเป็นเรื่องจริง" จากนั้นเธอแต่งเพลงให้ใจความเกี่ยวข้องกับความคิดดังกล่าว จนในที่สุดได้วางอยู่ในเนื้อเพลง "เลิฟสตอรี" ท่อนรีเฟรนท่อนที่สอง ทุกเหตุการณ์ในเพลง ยกเว้นตอนจบ บรรยายตามเรื่องจริงของสวิฟต์ ตอนท้ายเพลงแตกต่างจากตอนจบของละคร"โรเมโอและจูเลียต" "ฉันรู้สึกว่าพวกเขามีคำมั่นสัญญาต่อกัน และสำหรับพวกเขาแล้วมันต่างก็ดูบ้า และถ้าเนื้อเรื่องดำเนินแตกต่างออกไปบ้าง มันอาจจะเป็นเรื่องเล่าที่ดีที่สุด และเป็นเรื่องราวความรักที่ดีที่สุดเท่าที่มี แต่มันเป็นโศกนาฏกรรม" แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอเลือกแต่งให้จบแบบมีความสุข (happy ending) เนื้อเพลงทั้งเพลง ยกเว้นท่อนจบ บรรยายจากเหตุการณ์จริงของสวิฟต์ บทสรุปของเพลงแตกต่างจากละคร"โรเมโอและจูเลียต" "ฉันรู้สึกว่าพวกเขามีคำสัญญาต่อกันและหลงใหลซึ่งกันและกันมาก และถ้าเรื่องราวแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย ก็คงจะเป็นเรื่องราวความรักที่ดีที่สุดเท่าที่จะมีใครเล่าได้ และมันก็เป็นหนึ่งในเรื่องราวความรักหลาย ๆ เรื่องที่ถูกเล่ามา แต่กลับเป็นโศกนาฏกรรม" แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอเลือกที่จะแต่งให้จบอย่างมีความสุข เธอใช้ตัวละครที่เธอโปรดปราน และออกแบบแนวคิดในตอนจบใหม่ที่เธอเชื่อว่าเหมาะสมกับพวกเขา เธอเชื่อว่ามันจะเป็นฉากจบในอุดมคติที่ผู้หญิงหลาย ๆ คนหวังให้เป็น รวมถึงเธอด้วย "คุณต้องการผู้ชายสักคนที่ไม่ได้สนใจว่าใครจะคิดอะไร ใครจะพูดอะไร" แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล่า สวิฟต์กล่าวว่ามันเป็นประสบการณ์ที่สนุกดีที่ได้แต่งเพลงออกมาเกี่ยวกับสิ่งนี้ สวิฟต์แต่งเพลงนี้บนพื้นห้องนอน ใช้เวลาประมาณ 12 นาที มีความรู้สึกได้แรงบันดาลใจจนนำมาใส่ในเพลงได้ไม่สิ้นสุด
title: เลิฟสตอรี (เพลงเทย์เลอร์ สวิฟต์)

text: มิคาปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ว่าเขาจงใจใช้คำหยาบทางเพศในเพลง Billy Brown เพื่อดึงดูดกลุ่มผู้ซื้อในอเมริกา ซึ่งเพลงนี้มีเนื้อหาที่พูดถึงชายที่แต่งงานแล้วและไปมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้ชายด้วยกัน โดยเขาอ้างว่า แต่งเพลงนี้ขึ้นเพื่อสื่อถึงความนับถือในตัวเองเท่านั้นและไม่ได้กังวลถึงคำหยาบสักเท่าไรนัก และให้สัมภาษณ์กับนิตยสารเกย์ในอเมริกา Out ว่า เขามีวิธีพูดถึงเรื่องเพศโดยปราศจากข้อบังคับใด [41] [42] กันยายน 2009 ระหว่างการให้สัมภาษณ์ที่รายการ Gay & Night มิคาให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องเพศของเขาว่า "ผมไม่เคยให้ตั้งกฎเกณฑ์ให้กับตัวเอง พูดง่ายๆ ว่า ไม่เคยตั้งขีดจำกัดในชีวิตของผม ไม่จำกัดว่าจะต้องหลับนอนกับใคร จะเรียกผมว่าอะไรก็ได้ ผมเรียกตัวเองว่า ไบเซ็กซวล"[43] ต่อมาเขายืนยันผ่านรายการ This is London ว่า "ไม่ได้กำหนดตัวเอง เพราะสามารถมีความรักกับใครก็ได้ จริงๆ นะ ไม่ว่ากับคนแบบไหน หรือว่ารูปร่างยังไง และไม่เคยเรื่องมากกับเรื่องพวกนี้เลย"[44]
title: มิคา

text: หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง‎ หมวดหมู่:ซิตี้ฮันเตอร์
title: ซิตี้ฮันเตอร์

text: จากผลสำรวจใน ค.ศ. 2005 ที่จัดขึ้นโดยทีวี อาซาฮี คอร์เปอร์เรชั่น ซิตี้ฮันเตอร์ได้รับการโหวตอยู่ในลำดับที่ 66 จากอนิเมททีวีซีรีส์ 100 เรื่องที่ได้รับความนิยมมากที่สุดจากโหวตโดยผู้ชมโทรทัศน์ ส่วนทีวี อาซาฮี เว็บ-โพล ได้จัดให้อยู่ในอันดับที่ 65 [1][2]
title: ซิตี้ฮันเตอร์

text: ซิ ยิ่นกุ้ย (, อังกฤษ: Xue Rengui) เป็นบุคคลที่ตัวตนจริง ๆ ในพงศาวดารของจีน เป็นเรื่องราวของแม่ทัพที่มีพละกำลังมาก และไม่เคยแพ้ใคร และเป็นแม่ทัพที่งัก ฮุย วีรบุรุษอีกคนในวัฒนธรรมจีนรุ่นต่อมานับถืออีกด้วย แต่เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยมักถูกเล่าจนเป็นตำนานจนคล้ายเป็นเรื่องแต่งมากกว่าเรื่องจริง เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยไม่ทราบว่าใครเป็นผู้แต่ง แต่ได้มีการแต่งเนื้อเรื่องต่อมาในรุ่นลูกและรุ่นหลาน คือ ซิ ติงซาน (薛丁山, Xue Dingshan) และซิ กัง (薛剛, Xue Gang)
title: ซิ ยิ่นกุ้ย

text: ที่ญี่ปุ่น เรียวทำธุรกิจรับจ้างนอกกฎหมายคือเป็นมือปืน บอร์ดี้การ์ด โดยเขามีความเชื่อว่าเรื่องบางเรื่องก็ต้องใช้ด้านมืดเข้าจัดการจึงจะเหมาะสม ที่ญี่ปุ่น เรียวได้คู่หูใหม่ซึ่งอดีตเคยเป็นตำรวจฝีมือดีชื่อว่า มากิมูระ แต่ไม่นานมากิมูระก็ถูกกลุ่มค้ายาเสพติดระดับโลกฆ่าตาย เรียวจึงมาจับคู่กับ คาโอริซึ่งเป็นน้องสาว(บุญธรรม) ของมากิมูระแทน โดยใช้ชื่อว่า ซิตี้ฮันเตอร์ และมีรหัสลับในการเรียกหาคือ XYZ
title: ซาเอบะ เรียว

text: ดอน โจวันนีเป็นอุปรากรที่แต่งจากตำนานของ ดอน ฆวน หนุ่มนักรักชาวสเปน อุปรากรเรื่องนี้กล่าวถึงจุดจบอันน่าสะพรึงกลัวของดอน ฆวน หรือ ดอน โจวันนี ในภาษาอิตาลี ผู้ที่ทำทุกอย่างเพื่อจะได้หญิงสาวที่หมายปองมาเชยชมแม้จะต้องสังหารใครก็ตามที่ขวางทาง
title: ดอน โจวันนี

text: อุ้ยเสี่ยวป้อ () เริ่มนำลงในหนังสือพิมพ์หมิงเป้า เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ.1969 จวบกระทั่ง วันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1972 ค่อยนำลงจบเรื่อง ใช้เวลานำลงสองปีกับอีกสิบเอ็ดเดือน เป็นนิยายเรื่องสุดท้ายของ กิมย้ง ซึ่ง เหง่ยคัง ถือว่าเรื่องนี้เป็นสุดยอดพัฒนาการทางการประพันธ์ของกิมย้ง และเป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงฝีมือกิมย้งว่า " ไม่มีใครเป็นคู่แข่งได้ " ความเป็นยอดของเรื่องนี้อยู่ที่เป็นนิยายกำลังภายในที่ไม่ใช่นิยายกำลังภายใน นิยายกำลังภายในโดยทั่วไปมีขนบในการแต่งที่เห็นได้ง่ายอยู่สองประการคือ ตัวเอกต้องเป็นจอมยุทธหรืออย่างน้อยต้องมีวิทยายุทธ และตัวเอกต้องเป็นคนดีในแง่ของคุณธรรม แต่อุ้ยเสี่ยวป้อในเรื่องนี้มีลักษณะตรงข้ามกับขนบดังกล่าวทุกประการ ลักษณะดังกล่าวไม่เคยปรากฏในนิยายกำลังภายในเรื่องใดมาก่อน และเหง่ยคังว่าไม่มีเรื่องอื่นอีกต่อไป เรื่องนี้กิมย้งหันกลับไปใช้ประวัติศาสตร์จีนสมัยจักรพรรดิคังซี แห่ง ราชวงศ์ชิง มีส่วนสะท้อนการเมืองในจีนแผ่นดินใหญ่หลังปฏิวัติวัฒนธรรมอยู่ไม่น้อย แต่ความเด่นอยู่ที่สะท้อนธรรมชาติวิสัยมนุษย์ในสังคมปัจจุบันที่ต้องลดมาตรฐานศีลธรรมลงเพื่อความอยู่รอด เป็นนิยายที่มุ่งสะท้อนความจริงมากกว่าจะชี้นำผู้อ่านอย่างที่กิมย้งเคยสอดแทรกไว้ในแทบทุกเรื่อง นับเป็นการแหวกวงล้อมครั้งยิ่งใหญ่ของนักประพันธ์เอกผู้นี้ 
title: อุ้ยเสี่ยวป้อ

text: เฉินหลง เคยรับบทเป็น อี. ฮอนดะ ในภาพยนตร์ฮ่องกงเรื่อง"ซิตี้ฮันเตอร์" (CITY HUNTER) ส่วนการเขียนลวดลายบนใบหน้า อี. ฮอนดะ เป็นแบบเดียวกับที่ใช้สำหรับนักแสดงละครคาบูกิ โดยเรียกการเขียนลวดลายแบบนี้ว่า "คุมาโดริ" (kumadori)
title: อี. ฮอนดะ

text: นอกจากนี้ เฉินหลง ยังเคยรับบทเป็น ซาเอบะ เรียว ในภาพยนตร์เรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์(CITY HUNTER) มาแล้วด้วยเช่นกัน
title: ซิตี้ฮันเตอร์

text: พระมะเหลเถไถ เป็นกลอนบทละครที่ประพันธ์โดยคุณสุวรรณ ที่ประพันธ์ขึ้นตามจินตนาการและแต่งขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 มีความแปลกที่แต่งขึ้นเป็นภาษาบ้าง ไม่เป็นภาษาบ้างปะปนกันไปแต่ต้นจนปลาย แต่ใครอ่านก็เข้าใจความได้ตลอดเรื่อง ถูกกล่าวหาในสมัยนั้นว่าแต่งเมื่อ “เสียจริต” หรือ “มีสติฟุ้งซ่านผิดปกติ” เป็นเรื่องแปลกในวงการกวียุคนั้น
title: พระมะเหลเถไถ

text: ราฟาเอล มนิชอฟสกี้ซึ่งเป็นผู้บอกมาร์ซีว่าหนังสือเล่มนี้แต่งโดยเบคอนนั้น เป็นนักรหัสวิทยาและยังเคยอ้างว่าได้สร้างรหัสซึ่งไม่มีใครสามารถถอดความได้ในปี พ.ศ. 2161 จึงเป็นไปได้ว่ามนิชอฟสกี้อาจเขียนข้อเขียนวอยนิชและทดลองโดยหลอกให้บาเรสช์พยายามถอดรหัส เมื่อคิรเชอร์ได้เผยแพร่พจนานุกรมคอปติค มนิชอฟสกี้อาจจะคิดว่าการหลอกคิรเชอร์ได้นั้นน่าจะเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าและแนะนำให้บาเรสช์ขอความช่วยเหลือจากคิรเชอร์ เรื่องที่เบคอนเป็นผู้ประพันธ์ก็อาจเป็นมนิชอฟสกี้กุขึ้นและมาร์ซีเองก็สงสัยเรื่องนี้ แต่ในปัจจุบันก็ยังไม่มีหลักฐานใด ๆ สนับสนุนทฤษฎีนี้
title: ข้อเขียนวอยนิช

text: 1. เนื้อเรื่อง เนื้อเรื่องที่นำมาเป็นบทขับร้อง เป็นเรื่องที่มาจากตำนาน เทพนิยายโบราณ และวรรณกรรมต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียงมาทำเป็นบทร้อง และที่แต่งขึ้นใหม่โดยเฉพาะ โดยมีคีตกวีเป็นผู้แต่งทำนอง คีตกวีบางคนก็มีความสามารถแต่งเนื้อเรื่องหรือบทละคร และดนตรีประกอบด้วย 2. ดนตรี ดนตรีในอุปรากรเป็นสิ่งที่ทำให้อุปรากรมีชีวิตจิตใจ มักเริ่มด้วยบทโหมโรง (Overture) และดนตรีประกอบบทขับร้อง ทั้งดำเนินเรื่องและเจรจากันตลอดทั้งเรื่อง ดนตรีเป็นองค์ประกอบสำคัญ จนอุปรากรได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานของคีตกวี (Composer) มากกว่าที่จะคิดถึงผู้ประพันธ์เนื้อเรื่อง เช่น เรื่อง Madame Butterfly ของ Giacomo Puccini (1878-1924) ปุชชีนี เป็นคีตกวีที่แต่งดนตรีประกอบ ผู้แต่งละครมาดามบัตเตอร์ฟลาย คือ David Belasco (ได้โครงเรื่องมาจากเรื่องสั้นของ John Luther Long) ผู้แต่งเนื้อเรื่องให้เป็นบทขับร้อง คือ Luigi lllica และ Giuseppe Giacosa ซึ่งเมื่อพูดถึงเรื่องมาดามบัตเตอร์ฟลายแล้ว ก็จะยกย่องให้เป็นงานของปุชชินี มักไม่มีใครนึกถึงนักประพันธ์บทขับร้อง หรืออุปรากรเรื่อง คาร์เมน (Carmen) ของ บิเซต์ (Georges Bizet) ที่มี Prosper Merimee เป็นผู้ประพันธ์เรื่อง และมี Henri Meilhac และ Ludovic Halevy เป็นผู้ร้อยกรองบทขับร้อง แต่คนก็จะพูดกันถึงแต่เพียงว่า อุปรากรเรื่องคาร์เมนของบิเซต์ ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบเป็นวงออร์เคสตรา 3. ผู้แสดง ผู้แสดงอุปรากรนอกจากจะต้องเป็นนักร้องที่มีเสียงไพเราะ มีพลังเสียงดี แข็งแรง ฝึกฝนเป็นนักร้องอุปรากรโดยเฉพาะแล้ว ยังเป็นนักแสดงผู้มีบทบาทยอดเยี่ยมด้วย เน้นในเรื่องน้ำเสียง ความสามารถในการขับร้องและบทบาทมากกว่าความสวยงามและรูปร่างของผู้แสดง มักให้นักร้องเสียงสูงทั้งหญิงและชายแสดงเป็นตัวเอกของเรื่อง โดยทั่วไป น้ำเสียงที่ใช้ในการขับร้องแบ่งเป็น 6 ระดับเสียง คือ เป็นน้ำเสียงนักร้องชาย 3 ระดับ และน้ำเสียงนักร้องหญิง 3 ระดับ ดังนี้
title: อุปรากร

text: ที่มาของเพลงนี้ มาจากช่วงที่อะตอมทำงานหนัก กลับไปเจอที่บ้านน้อยและตรงกับช่วงเบญจเพส เวลากลับบ้านแม่ชอบเตือนว่า “ช่วงนี้ระวังหน่อย” บวกกับเคยประสบอุบัติเหตุบนถนนระหว่างขับรถ เลยนึกถึงเรื่องที่แม่เคยเตือนว่าช่วงนี้ให้ระวัง จึงหยิบเอาเรื่องนี้มาเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนเพลงที่พูด ถึงเรื่องความเชื่อ กฎแห่งกรรม คนในสังคมมีเยอะที่ทำตัวไม่ดีแล้วยังไม่ได้รับผล อะตอมตั้งใจแต่งรวมๆ ให้กับการใช้ชีวิต บางคนเดินหน้าเห็นแต่ความสำเร็จของตัวเองโดยไม่หันมามองข้างหลังว่าทำร้ายใครไว้บ้าง ทำใครเจ็บไปเท่าไหร่ อยากกระตุ้นให้คนหันกลับมามองเรื่องเวรกรรม โดยเล่นกับความเชื่อของคนไทยที่สัมผัสง่าย พบเห็นทั่วไป เรื่องเวรกรรมอาจจะโยงกับเรื่องความรักได้ แต่ความรักมันละเอียดอ่อนเกินกว่าจะบอกว่าใครถูกผิด จะบอกว่าเป็นเวรกรรมก็ได้ไม่เต็มปากเต็มคำ
title: ช่วงนี้

text: ซาเอบะ เรียวที่ปรากฏตัวอยู่ในเรื่อง Angel Heart นั้น เป็นซาเอบะ เรียวที่อยู่ในโลกขนานของ ซาเอบะ เรียวในเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์ แต่มีพื้นฐานนิสัยและความสามารถที่ใกล้เคียงกัน
title: ซาเอบะ เรียว

text: เป็นภาคที่คุรุมาดะไม่ได้เป็นผู้แต่งเรื่องโดยตรง เพียงแต่ให้สิทธิ์ในการเขียนและเป็นที่ปรึกษาในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น นอกจากนั้นเป็นการนำเค้าโครงเรื่องเดิมมาตีความและแต่งเติมโดย ชิโอริ เทชิโรงิ ที่เป็นผู้วาดภาพล้วนๆ โดยกล่าวถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งก่อน และตัวเอกคือ เพกาซัส เท็มมะ เช่นเดียวกับภาค Next Dimension แต่มีการดำเนินเรื่องแตกต่างกัน เหตุเกิดในทวีปยุโรป ช่วงศตวรรษที่ 18 ไลบร้า โดโก สืบสาวร่องรอยของฮาเดส จนมาถึงเมืองหนึ่ง ณ ที่นั้น เท็มมะ เด็กหนุ่มเชื้อสายญี่ปุ่น ผู้มีฝีมือด้านต่อยตี กับ อาโรน เด็กหนุ่มจิตใจดี ที่รักและเล่าเรียนการวาดภาพ อาศัยอยู่ร่วมกับเด็กๆ ในย่านคนยากไร้ โดโกเห็นแววในตัวเท็มมะ จึงชักชวนไปรับการฝึกฝนเพื่อเป็นเซนต์ที่แซงค์ทัวรี่ ขณะอยู่ที่นั่น เท็มมะพบว่า เทพีอาธีน่าที่เหล่าเซนต์ปฏิญาณจะภักดีด้วยนั้น หาใช่ใครอื่น แต่เป็น ซาชา น้องสาวของอาโรน ที่เคยเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพร้อมกับพวกเขานั่นเอง ขณะเดียวกัน อาโรน ซึ่งกำลังรอคอยการกลับมาของเพื่อนอยู่ที่บ้านเกิด กลับค่อยๆ ถูกแพนโดร่าชักนำให้โอบรับความมืด ในฐานะร่างทรงของฮาเดส สงครามศักดิ์สิทธิ์จึงได้เปิดม่านขึ้น พร้อมกับความสัมพันธ์ที่ถูกชะตากรรมเล่นตลกของทั้งสาม
title: เซนต์เซย์ย่า

text: "ลักษณะการแปลหนังสือจีนเป็นภาษาไทยแต่โบราณ (หรือแม้จนชั้นหลังมา) อยู่ข้างลำบาก ด้วยผู้รู้หนังสือจีนไม่มีใครชำนาญภาษาไทย ผู้ชำนาญภาษาไทยก็ไม่มีใครรู้หนังสือจีน การแปลจึงต้องมีพนักงานเป็นสองฝ่ายช่วยกันทำ ฝ่ายผู้ชำนาญหนังสือจีนแปลความออกให้เสมียนจดลง แล้วผู้ชำนาญภาษาไทยเอาความนั้นเรียบเรียงแต่งเป็นภาษาไทยให้ถ้อยคำแลสำนวนความเรียบร้อยอีกชั้นหนึ่ง [...] แต่สำนวนแปลคงจะไม่สู้ตรงกับสำนวนที่แต่งไว้ในภาษาจีนแต่เดิม เพราะผู้แปลมิได้รู้สันทัดทั้งภาษาจีนแลภาษาไทยรวมอยู่ในคนเดียวเหมือนเช่นแปลหนังสือฝรั่งกันทุกวันนี้"
title: เลียดก๊ก

text: จากนั้นสงครามแห่งอุปรากรครั้งยิ่งใหญ่ก็ประทุขึ้น โดยได้จัดให้มีการแข่งขั้นแต่งเพลงประกอบอุปรากรในเรื่องเดียวกัน คือ Iphigenie en Tauride เพื่อพิสูจน์ว่าใครเขียนแน่กว่าใคร กลุ๊คแต่งเพลงประกอบอุปรากรเรื่องนี้จบใน 1 ปี (ค.ศ. 1777) และอีก 2 ปีต่อมา พิชชินนีจึงแต่งเสร็จ (ค.ศ. 1779)
title: คริสท็อฟ วิลลีบัลท์ กลุค

text: ซาเอบะ เรียว มีคู่หู ชื่อ มากิมูระ ซึ่งต่อมาเสียชีวิตเพราะแองเจิลดัสต์ (เป็นขององค์กรยู​เนี่ยนเทโอปา​ซึ่ง​เป็น​องค์การค้ายา​เสพติดอันดับ​ 1 ​ของโลก) และเหมือนโชคชะตาพาไปเมื่อเขาต้องมาจับคู่เป็นคู่หูใหม่กับ คาโอริ น้องสาว (บุญธรรม) ของคู่หูที่ตายไป ความสัมพันธ์ระหว่าง เรียว และคาโอริ ค่อยๆพัฒนาไปพร้อมกับงานสารพัดรูปแบบ ศัตรูเก่าของเรียวในสมัยก่อนอย่างอุมิโบซึก็ตามมา และกลับกลายเป็นสหาย มีสาวๆมากมายที่เข้ามาว่าจ้างให้เรียวดูแลความปลอดภัย และเรียวก็มีงานอดิเรกในการย่องหาสาวๆในยามกลางคืน และในทุกเวลาที่มีโอกาส เพื่อทดลองแอ้มให้ได้สักครั้งหนึ่ง แต่จนแล้วจนรอด เรียวก็ไม่เคยได้แอ้มใครจริงๆเลยสักที เพราะต้องผจญกับค้อน 100 ตันพิฆาตคู่มือคาโอริที่ใช้ป้องกันสาวๆอยู่เสมอๆ
title: ซิตี้ฮันเตอร์

text: "ใครสักคน" เป็นซิงเกิลของฟิล์ม บงกช เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง "พราว" ทางช่อง 7 ประพันธ์เนื้อร้องโดย ฟองเบียร์ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย ธีระปริญญ์ รัตนบุตร ออกจำหน่ายในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2557 
title: ใครสักคน

text: เรียวใน Angel Heart ยังคงมีความสามารถไม่ต่างจากเรียวในภาค ซิตี้ฮันเตอร์ ความแม่นยำในการยิงปืนที่แม้ว่าจะยิงในระยะไกล ระบบประสาทสัมผัสของรังสีฆาตกรรมยังคงเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ แต่จุดที่ด้อยลงไปจากเรียวในภาค ซิตี้ฮันเตอร์ นั้นก็คือเรื่องของความเร็วที่ลดลงเนื่องจากเรียวคนนี้มีอายุมากกว่าเรียวในซิตี้ฮันเตอร์หลายปี บางครั้งเส้นยึดเอาดื้อๆก็มี
title: ซาเอบะ เรียว

text: แม้เพลงยาวฉบับนี้จะเป็นบัตรสนเท่ห์ ซึ่งไม่ระบุชื่อผู้แต่ง แต่ผู้คนในเวลานั้นย่อมรู้ดีว่าเป็นฝีปาก หรือสำนวนของใคร ด้วยในสมัยนั้น การพิมพ์ยังไม่แพร่หลาย ผู้คนมีจำนวนไม่มาก พอจะรู้และคุ้นสำนวนกันอยู่ ว่ากลอนของใคร อีกอย่างหนึ่ง พระมหามนตรีก็เป็นกวีที่มีชื่อเสียงอยู่ในเวลานั้น (ท่านยังมีชื่อเสียงจากบทละครล้อเลียนเรื่อง ระเด่นลันได ด้วย) จึงโจษจันกันว่าผู้แต่งคือพระมหามนตรีนั่นเอง ทว่ามิได้มีการแจ้งความฟ้องร้องแต่อย่างใด
title: เพลงยาวบัตรสนเท่ห์

text: ในปัจจุบันยังไม่สามารถสรุปได้ว่าใครเป็นผู้แต่งหนังสือชุดนี้ แต่มีหลายบุคคลเชื่อว่าแต่งโดยมินาโมโตะ โนะ ทาคาคุนิ (Minamoto no Takakuni) หรืออาจจะเป็นนักบวชพุทธที่ชื่อว่า โทะบะเนะ โซโจ (Tobane Sōjō) ที่อาศัยระหว่างเมืองเกียวโตและเมืองนาราในช่วงปลายยุคเฮอัน อะคุตากาวา ริวโนะสุเกะ นักเขียนในยุคปัจจุบันได้ดัดแปลงเนื้อเรื่องจากหนังสือมา แต่งเรื่องราโชมอน ในปี พ.ศ. 2458 (ค.ศ. 1915)
title: คนจะกุโมะโนะงะตะริชู

text: บทกวีในยุคเฮลเลนิสติกและยุคโรมันโบราณล้วนมีต้นกำเนิดในฐานะวรรณกรรมมากกว่าที่จะเป็นพิธีกรรมทางศาสนา ถึงกระนั้นมันก็ยังบรรจุรายละเอียดสำคัญมากมาย ซึ่งอาจจะสูญหายไปหมดแล้ว บทกวีจำพวกนี้รวมถึงงานต่างๆ ต่อไปนี้คืออาจเป็นเพราะชาวกรีกโบราณพยายามหาคำตอบให้กับตัวเองว่าทำไมฟ้าร้อง ฟ้าผ่า หรือเหตุใดจึงมีเสียงสะท้อนจากถ้ำเมื่อเราส่งเสียง หรือ ฯลฯ นั่นเพราะความกลัวปรากฏการณ์ธรรมชาติจึงพยายามหาเหตุผลและชาวกรีกชอบฟังนิทานเรื่องเล่าปรัมปรา, ชอบแต่งโคลงกลอน จึงรักการขับลำนำและดีดพิณคลอไปด้วยจึงทำให้การขับลำนำเป็นที่นิยม เล่ากันว่าโฮเมอร์ (Homer) ก็เป็นนักขับลำนำชั้นยอดคนหนึ่งของกรีก ใคร ๆ ก็รักน้ำเสียงการเล่านิทานของเขา แรกเริ่มเทวตำนานเป็นบทกลอนที่ท่องจำกันมาเป็นรุ่น ๆ ต่อมามีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร เราจึงไม่ทราบแน่ชัดว่าใครเป็นผู้แต่งเทพปกรณัม บ้างก็ว่า โฮเมอร์ เป็นผู้แต่ง อีเลียด (Iliad) บ้างก็ว่าแค่รวบรวม บ้างก็ว่ากวีกรีกนาม เฮซิโอด (Hesiod) เป็นผู้แต่ง ส่วนโอวิด (Ovid) กวีชาวโรมันก็เล่าถึงเทวตำนานแต่ใช้ชื่อตัวละครต่างกัน เล่มของโอวิดจะเล่าได้พิสดารกว่าของนักเขียนคนอื่น
title: เทพปกรณัมกรีก