คำถาม: การสังหารหมู่ในนครชิคาโก มีผู้เสียชีวิตกี่คน?

text: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล (English: Chicago Tylenol mass murders) เป็นเหตุการณ์สังหารคนหมู่ซึ่งเกิดขึ้น ณ เขตมหานครชิคาโก (Chicago metropolitan area) รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ในฤดูใบไม้ร่วงของ พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เมื่อมีผู้เจือสารพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์ (potassium cyanide)[1] ลงในยาแคปซูลแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อดัง "ไทลินอล" ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตไล่เลี่ยกันจำนวนเจ็ดรายหลังจากรับประทานยาไทลินอลดังกล่าวเข้าไปแล้ว
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: (, "คิริโนะชิโนะบิงะตะนะ นะนะนินชู") คือนักดาบนินจาที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านคิริงาคุเระ โดยทุกคนล้วนคือโจนิน กลุ่มจะส่งต่อดาบของตนให้ผู้สืบทอด หรือถ้าเจ้าของดาบถูกฆ่า หรือมอบให้ใคร ถ้าคนฆ่าหรือใครเก็บได้คือ เจ้าของคนใหม่ ทั้งกลุ่มมีสมาชิก 7 คน คนหนึ่งใช้ดาบ 1 ชนิด โดยดาบทั้ง 7 มีความสามารถที่แตกต่างกันไป โดยหัวหน้ากลุ่มเท่านั้นที่ใช้ดาบทั้ง 7 ชนิด ได้อย่างชำนาญ โดยดาบทั้ง 7 มีดังนี้
นินจาถอนตัวของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา อสูรกายที่ซ่อนอยู่ในหมอก ซึ่งขึ้นชื่อในความเก่ง ร้ายกาจ และดุร้าย ตายเพราะบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับฮาตาเกะ คาคาชิและพวกของกาโต้ ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4
ผู้ใช้ดาบหนังฉลามที่ได้รับสืบทอดจากการฆ่าฟูกูคิ ชูอิคาชัน เป็นนินจาถอนตัวของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา สัตว์ประหลาดที่ซ่อนอยู่ในหมอก หนึ่งในสมาชิกแสงอุษา ฆ่าตัวตายเพื่อที่จะปกป้องความลับของแสงอุสาเอาไว้
ผู้ใช้ดาบสายฟ้าคมเขี้ยวที่ได้รับสืบทอดจากริงโกะ อาเมะยูริ เป็นอดีตนินจาล่าสังหารของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา ฟ้าร้องที่ซ่อนอยู่ในหมอก ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและรอดมาได้ ต่อมาได้ต่อสู้กับพวกนารูโตะจนแพ้ กับฆ่าตัวตาย
ผู้ใช้ดาบปลากระเบนที่ได้รับสืบทอดจากโฮซึกิ มันเงสึ เผู้ติดตามของมิซึคาเงะรุ่นที่ 4 เป็นนักดาบคนเดียวที่เหลือยู่ในกลุ่ม ต่อมาได้เป็นมิซึคาเงะ รุ่น 6
ผู้ใช้ดาบได้ทั้ง 7 เล่ม ที่ได้รับสืบทอดจากคนไร้ชื่อที่ถูกไมโตะ ไดฆ่า มีฉายา อสูรกายกลับชาติมาเกิดตัวที่ 2 กับเป็นพี่ชายของโฮซึกิ ซุยเงสึ
ผู้ใช้ดาบหนังฉลาม ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นคนสั่งการคิซาเมะ แต่ถูกคิซาเมะฆ่าตาย
ผู้ใช้ดาบเข็มร้อยด้าย เป็นนินจาล่าสังหาร ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะกับถูกฆ่าโดยไมโตะ ได
ผู้ใช้ดาบที่ไร้ความคม ฉายา ค้อนเหล็กแห่งคิริงาคุเงะ ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและถูกไมโตะ ไดฆ่า
ผู้ใช้ดาบแห่งการระเบิด กับเสียชีวิต
ผู้ใช้ดาบสายฟ้าคมเขี้ยว เป็นนินจาของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย จนเสียชีวิต
ผู้ใช้ดาบสะบั่นหัว ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 หลังจากที่กลุ่มถูกไดฆ่าไปกว่าครึ่ง ตนจึงเป็นนินจาถอนตัว เข้าร่วมกับกลุ่มแสงอุษาจับคู่กับอิทาจิ สู้แพ้พวกมิซึคาเงะ รุ่น 4 จนเสียชีวิต
เป็นผู้ใช้ดาบแห่งการระเบิดที่ได้รับสืบทอดจากมุนาชิ จินปาจิ ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและถูกฆ่าโดยไมโตะ ได
เป็นผู้ใช้ดาบปลากระเบน เป็นนินจาของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและถูกฆ่าโดยไมโตะ ได
title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: เหตุตู-154 ของกองทัพอากาศโปแลนด์ตก พ.ศ. 2553 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2553 เมื่ออากาศยานตูโปเลฟ ตู-154เอ็มของกองทัพอากาศโปแลนด์ตกใกล้กับนครสโมเลนสค์ ประเทศรัสเซีย ทำให้ทั้ง 96 คนบนเครื่องเสียชีวิต ผู้เสียชีวิต ประกอบด้วย เลกซ์ คัชชินสกี ประธานาธิบดี กับมาเรีย ภริยา, ริสซาร์ด คัชซอโรว์สกี อดีตประธานาธิบดี, เสนาธิการโปแลนด์กับนายทหารอาวุโสของโปแลนด์คนอื่น ๆ, ประธานธนาคารแห่งชาติโปแลนด์, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศโปแลนด์, ข้าราชการโปแลนด์ สมาชิกรัฐสภาโปแลนด์ 15 คน นักบวชอาวุโส อากาศยานดังกล่าวอยู่ในเส้นทางจากกรุงวอร์ซอไปเข้าร่วมเหตุการณ์ครบรอบ 70 ปีการสังหารหมู่คาทิน ซึ่งอยู่ห่างจากสโมเลนสค์ไปทางตะวันตกประมาณ 19 กิโลเมตร
title: เหตุตู-154 ของกองทัพอากาศโปแลนด์ตก พ.ศ. 2553

text: ในปี พ.ศ. 2414 (ค.ศ. 1871) เมืองชิคาโกถูกไฟไหม้ครั้งใหญ่ในเหตุการณ์เกรตชิคาโกไฟร์ (Great Chicago Fire) โดยตึก มากกว่า 18,000 หลังเสียหาย ผู้เสียชีวิตกว่า 300 คน และประชากรมากกว่า 100,000 คน ไม่มีที่อยู่ เนื่องจากเมืองอยู่ติดกับทะเลสาบมิชิแกน ทำให้ลมโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงทำให้ไฟไหม้ลุกลามได้เร็วภายในเพียงคืนเดียว และไหม้ติดต่อกันไม่หยุดหนึ่งวัน ภายหลังจากความเสียหายในชิคาโก สถาปนิกและวิศวกรจากทั่วสหรัฐอเมริกาได้ระดมมาอยู่รวมกันที่เมืองชิคาโก ช่วยกันสร้างและออกแบบอาคารใหม่ ด้วยเนื่องในโอกาสนี้ ชิคาโกจึงได้วางผังเมืองใหม่รวมถึง ได้นำเทคโนโลยีการสร้างตึกแบบใหม่มารวมกันที่ชิคาโก ตึกระฟ้าได้มีการสร้างมากมายภายในตัวเมือง รวมถึงศูนย์กลางการเดินทางและสื่อสารในชิคาโก
title: ชิคาโก

text: การสังหารหมู่ที่หมีลาย () เป็นการสังหารหมู่พลเรือนไม่มีอาวุธในสงครามเวียดนาม เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2511 มีผู้เสียชีวิตระหว่าง 347 ถึง 504 ศพ ในประเทศเวียดนามใต้ โดยทหารอเมริกันสังกัดกองร้อย "ชาร์ลี" แห่งกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 20 กองพลน้อยที่ 11 แห่งกองพลทหารราบที่ 26 ผู้ถูกสังหารส่วนใหญ่เป็นหญิง เด็ก (รวมทั้งทารก) และคนชรา ภายหลังพบว่าบางศพถูกตัดแขนขาออก ทหารสหรัฐ 26 นายถูกกล่าวหาว่ามีความผิดอาญาสำหรับพฤติการณ์ที่หมีลาย ทว่ามีเพียงร้อยตรีวิลเลียม แคลลีย์ (William Calley) ผู้นำหมวดในกองร้อยชาร์ลี เท่านั้นที่ถูกตัดสินว่าผิดจริงในการสังหารชาวบ้าน 22 คน เดิมเขาต้องคำพิพากษาจากศาลทหารให้จำคุกและใช้แรงงานหนักตลอดชีวิต แต่กลับรับโทษกักขังในบ้านเพียงสามปีครึ่ง
title: การสังหารหมู่ที่หมีลาย

text: ซึนาเดะเป็นนินจาที่แข็งแกร่งมากในด้านพลัง มีจักระมหาศาล พลังช้างสารของซึนาเดะสามารถ ทำลายกำแพงหรือทำให้พื้นดินแตกเป็นหลุมระเบิดด้วยการอัด ชก หรือฟาดเท้าเพียงครั้งเดียว และเป็นนินจาแพทย์ที่ไม่มีวันตาย เธอสามารถชุบชีวิตตัวเองกี่ครั้งก็ได้ในการต่อสู้ และยังมีผนึกอักขระที่สามารถเปลียนมาเป็นการฟึ้นฟูสภาพ ตัวเองได้ด้วย แต่การชุบชีวิตและฟื้นฟูตนเองนั้น จะมีผลข้างเคียง ทำให้อายุสั้นลงเรื่อยๆ 
ภายหลังจากโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียชีวิต จิไรยะและนารูโตะ ได้ออกตามหาตัวซึนาเดะ เพื่อให้กลับมาเป็นโฮคาเงะของหมู่บ้านโคโนฮะและรักษานินจาที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับหมู่บ้านซึนะกับโอโตะ ในขณะเดียวกันโอโรจิมารุ ผู้สังหารโฮคาเงะรุ่นที่ 3 มีบาดแผลที่มือไม่สามารถใช้วิชานินจาได้ และต้องการให้นินจาแพทย์ที่เก่งที่สุดก็คือซึนาเดะรักษาให้เพราะไม่มีใครจะรักษาได้นอกจากเธอ โดยโอโรจิมารุให้ข้อเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนกับการรักษา โดยใช้คาถาต้องห้ามที่คิดขึ้นมาช่วยรักษาน้องชายและชายผู้เป็นที่รัก แต่ซึนาเดะตัดสินใจไม่ได้โอโรจิมารุให้เวลา 1 อาทิตย์ในการตัดสินใจ หลังจากที่ปฏิเสธซึนาเดะ จึงทำให้เกิดการต่อสู้กัน ซึนาเดะได้ต่อสู้กับโอโรจิมารุและคาบูโตะ แต่เนื่องจากซึนาเดะในตอนนั้นร้างมือจากการต่อสู้มานับสิบปี พร้อมด้วยในขณะนั้นเป็นโรคกลัวเลือดจึงทำให้เกือบพ่ายแพ้ต่อคาบูโตะ แต่จีไรยะ นารุโตะ และชิซึเนะ มาช่วยไว้ทัน ทำให้เกิดศึกสองด้าน คือ นารูโตะกับชิซึเนะร่วมกันต่อสู้กับคาบูโตะ และจิไรยะต่อสู้กับโอโรจิมารุ จากเหตุการณ์นี้เองทำให้ซึนาเดะหายจากโรคกลัวเลือดเพราะเดิมพันชีวิตด้วยการปกป้องนารูโตะจากโอโรจิมารุ และได้มอบสร้อยคอของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ให้แก่นารูโตะ ในท้ายที่สุดซึนาเดะเป็นคนปิดฉากการต่อสู้ด้วยการชกโอโจิมารุจนหมดสภาพในหมัดเดียว ภายหลังซึนาเดะได้กลับมาหมู่บ้านรับตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ 5 และได้กลับมารักษา ลี คาคาชิ และซาซึเกะที่บาดเจ็บจากการต่อสู้หลังจากที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียชีวิต 
title: ซึนาเดะ

text: ใน พ.ศ. 2510 เขาเข้าทำงานกับบริษัท ซี.เอฟ. เมอร์ฟีแอสโซซิเอตส์ ในชิคาโก และใน พ.ศ. 2516 ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานบริหาร และผู้อำนวยการการวางแผนและออกแบบ ใน พ.ศ. 2524 บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เมอร์ฟี/ยาห์น" ถึงแม้ว่า ชาลส์ เมอร์ฟี จะเสียชีวิตไม่กี่ปีหลังจากนั้น ใน พ.ศ. 2528 เหลือเพียงยาห์นเป็นผู้ดูแล
title: เฮลมุต ยาห์น

text: การสังหารหมู่ที่บอสตัน หรือที่ชาวอังกฤษเรียกว่า อุบัติการณ์ที่ถนนคิง เป็นอุบัติการณ์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม 1770 ซึ่งทหารแห่งกองทัพอังกฤษสังหารพลเรือนห้าคน และทำให้อีกหกคนได้รับบาดเจ็บ ขณะนั้นทหารอังกฤษประจำอยู่ในบอสตัน เมืองหลวงของจังหวัดอ่าวแมสซาชูเซตส์ ตั้งแต่ปี 1768 เพื่อคุ้มครองและสนับสนุนข้าราชการอาณานิคมที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ที่มีหน้าที่บังคับใช้กฎหมายของรัฐสภาที่ไม่ได้รับความนิยม ท่ามกลางความสัมพันธ์อันตึงเครียดที่ดำเนินมาระหว่างประชาชนกับทหาร เกิดฝูงชนวุ่นวายรอบตัวทหารยามอังกฤษนายหนึ่ง ผู้ถูกละเมิดและก่อกวนด้วยวาจา ต่อมา มีทหารอีกแปดนายมาร่วมด้วย ซึ่งถูกข่มขู่ด้วยวาจาและขว้างปาวัตถุใส่ พวกเขายิงปืนเข้าไปในฝูงชน โดยไม่ได้รับคำสั่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิตทันทีสามคน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกจำนวนหนึ่ง จากนั้นมีผู้เสียชีวิตจากบาดแผลอีกสองคน
title: การสังหารหมู่ที่บอสตัน

text: การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ เกิดขึ้นระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง เริ่มตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 และลากยาวไปสองหรือสามวัน เมื่อส่วนหน้าของกองพลที่หนึ่งแห่งกองทัพญี่ปุ่นที่สอง ภายใต้บังคับบัญชาของพลเอกตาเดียว ยามาจิ โมโตฮารุ (ค.ศ. 1841-1897) สังหารทหารช่างและพลเรือนชาวจีนไประหว่าง 1,000 ถึง 20,000 คน เหลือผู้รอดชีวิตไว้เพียง 36 คนเพื่อฝังศพ[1] ในนครชายฝั่งพอร์ตอาร์เทอร์ของจีน (ปัจจุบันคือ ลวีชุนโกว) อย่างไรก็ดี มีการสงสัยตัวเลขประเมินผู้เสียชีวิตที่สูง เพราะบันทึกร่วมสมัยของสงครามประเมินตัวเลขประชากรทั้งหมดของพอร์ตอาร์เทอร์ไว้ที่ 6,000 คน (หรือ 13,000 คน หากรวมทหารประจำนคร) [2] รายงานภายหลังประเมินว่า 18,000 คนจากทั้งสองฝ่ายเข้าต่อสู้กัน โดยชาวจีนเสียชีวิต 1,500 คน[3]
title: การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ (จีน)

text: เป็นเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตจากเหตุกราดยิงในมหาวิทยาลัยและโรงเรียนเป็นอันดับที่สามนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2383 รองจาก การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค ซึ่งมีผู้เสียชีวิต 33 ราย เหตุยิงกันในโรงเรียนประถมแซนดีฮุก ในเมืองนิวทาวน์ ซึ่งเกิดในปี พ.ศ. 2555 มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น 28 ราย 
title: การสังหารหมู่ที่โรงเรียนมาร์จอรี

text: หมวดหมู่:บุคคลจากนครนิวยอร์ก หมวดหมู่:สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกา หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมิชิแกน หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐแคลิฟอร์เนีย หมวดหมู่:บุคคลจากชิคาโก หมวดหมู่:ผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านม
title: เบ็ตตี ฟอร์ด

text: ถัดมาไม่นาน แอดัม เจเนิส (Adam Janus) แห่งหมู่บ้านอาร์ลิงทันไฮส์ (Arlington Heights) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน ไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลท้องถิ่น และหลังจากนั้นไม่นานอีก สแตนลีย์ เจเนิส (Stanley Janus) แห่งหมู่บ้านไลล์ ดูปาชเคาน์ตี (Lisle Village, DuPage County) นครชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ ผู้เป็นน้องชายของแอดัม เจเนิส พร้อมด้วยเธเรซา เจเนิส (Theresa Janus) ภรรยาของสแตนลีย์ ก็เสียชีวิตตามไปด้วยในวันเดียวกันขณะกำลังร่วมพิธีศพของแอดัม เจเนิส ผลการสืบสวนพบว่าทั้งหมดตายเพราะรับประทานยาแก้ปวดกระปุกเดียวกัน[2]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: ถัดจากนั้นอีกไม่นานในวันเดียวกัน แมรี แมกฟาร์แลนด์ (Mary McFarland) แห่งเมืองเอล์มเฮิสต์ (Elmhurst) นครชิคาโก ดูปาชเคาน์ตี รัฐอิลลินอยส์, พอลา พรินส์ (Paula Prince) แห่งนครชิคาโก และแมรี เรเนอร์ (Mary Reiner) แห่งหมู่บ้านวินฟีลด์ (Winfield) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน พร้อมใจกันจบชีวิตลงหลังจากรับประทานยาแก้ปวด "ไทลินอล"[2]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: พวกเขาได้จับตัวผู้นำชาวโชลูลาสองคน และสั่งให้มีการเผาเมืองนี้ทิ้งเสีย ในจดหมายที่กอร์เตสส่งไปถึงกษัตริย์แห่งสเปน กล่าวอ้างว่าในเวลาเพียงสามชั่วโมง กองกำลังของเขาได้สังหารพลเมืองไปถึง 3,000 คน และเผาเมืองนี้ พยานอีกคนชื่อว่า วาสเกซ เด ตาเปีย (Vázquez de Tapia) ได้กล่าวอ้างว่ามีผู้เสียชีวิตถึง 30,000 คนเลยทีเดียว ซึ่งก็แน่นอนว่ารายงานของชาวสเปนมักจะกล่าวอ้างเกินจริง เนื่องจากการที่มีผู้หญิง เด็ก และผู้ชายจำนวนมากได้หนีออกไปจากเมืองนี้ก่อนหน้านี้แล้ว ยอดผู้เสียชีวิตไม่น่าจะมากมายขนาดนั้น อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์สังหารหมู่ในโชลูลาครั้งนี้ก็เป็นเหตุการณ์อันฉาวโฉ่ในการพิชิตเม็กซิโกของสเปนเลยทีเดียว
title: การพิชิตจักรวรรดิแอซเท็กของสเปน

text: โฆษกสำนักงานสืบสวนกลางฯ แถลงในนครชิคาโก โดยปฏิเสธที่จะแสดงความคิดเห็นในเรื่องข้างต้น แต่กล่าวว่าจะมีอะไรให้ได้เห็นกันอย่างแน่นอนในเร็ววันนี้[7] ทั้งนี้ เนื่องจากมีผู้ส่งความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์แก่รูปคดีไปยังสำนักงานฯ อย่างมากมาย และในแถลงการณ์ของสำนักงานฯ ก็ระบุว่าจะมีการพิจารณารื้อฟื้นคดีสังหารหมู่ในนครชิคาโกขึ้น ความตอนหนึ่งว่า "การทบทวนครั้งนี้เป็นผลส่วนหนึ่งมาจากการที่อาชญากรรมนี้ครบรอบ 25 ปีเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เรื่องราวในคดีกลายเป็นที่สนใจของสาธารณชน นอกจากนี้แล้วจากการที่เทคโนโลยีทางนิติวิทยาศาสตร์มีความก้าวหน้ามากขึ้น ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีการฟื้นคดีและค้นหาพยานหลักฐานกันอีกครา"[8]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: ในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 สองวันหลังจากวันลอบสังหาร เขาจึงถูกส่งตัวจากสถานีตำรวจดัลลัสไปยังเรือนจำของรัฐเทกซัส โดยมีกำลังตำรวจหลายสิบนายคุ้มกันอย่างแน่นหนา ซึ่งในขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังพาออสวอลด์ไปขึ้นรถ ก็มีชายชื่อว่า แจ็ค รูบี้ เดินตรงไปยังออสวอลด์ และใช้อาวุธปืนสังหารออสวอลด์ บนทางเดินไปยังที่จอดรถสถานีตำรวจดัลลัสนั่นเองต่อหน้านักข่าวที่อยู่บริเวณนั้นเป็นจำนวนมาก ตัวออสวอลด์นั้นบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในเวลาต่อมา รูบี้ อ้างว่าเขาโกรธแค้นออสวอลด์เป็นอย่างมากที่บังอาจมาสังหารประธานาธิบดีเคนเนดี้อันเป็นที่รักของเขา ทำให้เขาระงับความโกรธแค้นไม่อยู่และต้องฆ่าให้ตาย ตัวแจ็ค รูบี้ นั้น เป็นเจ้าของผับเล็ก ๆ ในเทกซัส แต่มีสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับองค์การมาเฟียใหญ่ในรัฐชิคาโก อัล คาโปน (Al Capone) ซึ่งตัวรูบี้นั้นป่วยเป็นโรคระยะสุดท้าย และได้ฆ่าตัวตายระหว่างถูกคุมขัง ทำให้ไม่ถูกนำตัวไปขึ้นศาล
title: การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดี

text: นี่เป็นเหตุการณ์ยิงกันในสถานศึกษาที่ร้ายแรงที่สุดในสหรัฐอเมริกา มากกว่ากรณีโรงเรียนมัธยมโคลัมไบน์ที่มีผู้เสียชีวิต 15 ศพ ในปีพ.ศ. 2542 และการสังหารหมู่ที่ มหาวิทยาลัยเทกซัส ออสติน ที่มีผู้เสียชีวิต 16 คน(รวมผู้ก่อเหตุ) ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2509 และเป็น เหตุการณ์ยิงประชาชนพลเรือนที่ร้ายแรง เป็นอันดับที่สอง ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา รองจาก เหตุยิงกันที่ลาสเวกัสสตริป พ.ศ. 2560
title: การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค

text: ในสหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมน ผู้ซึ่งจัดงานวันเกิดครบรอบ 61 ปีของเขาเอง ได้อุทิศชัยชนะเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีคนก่อนหน้าแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ เพราะว่าเขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ยุติสงคราม โรสเวลต์ถึงแก่อสัญกรรมไม่กี่เดือนก่อนหน้าการยอมจำนนจะกิดขึ้น ในวันที่ 12 เมษายน ฝูงชนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ชิคาโก ลอสแองเจิลลิส ไมอามี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไทมส์สแควร์ ในนครนิวยอร์ก
title: วันชัยในทวีปยุโรป

text: นอกจากนี้ ผู้เล่นมังคละคนสุดท้าย คือปู่กี่ มีชำนะ เสียชีวิตไปเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2540 (เสียชีวิตขณะอายุประมาณ 80 ปี) โดยปู่กี่มีเครื่องมังคละคือกลองยืน สำหรับเล่นเข้าวงเล็ก ๆ ศัพท์ภาษาปากเรียกว่า "วงปี่พาทย์ฆ้องกลอง" หรือ "อังคละ", "มังคละ" ประกอบด้วย กลองยืน 1 ใบ ฆ้อง 1 ลูก, ฉาบยืน 1, ฉาบหลอน 1, ฉิ่ง 1 และซอ สำหรับสีเพื่อเดินเพลงแทนปี่ ที่หาผู้เป่าในชุมชนไม่ได้ในช่วงหลัง (เดิมบ้านคุ้งตะเภามีหมอปี่หลายคน แต่ปัจจุบันเสียชีวิตหมดแล้ว) วงมังคละนี้ ใช้สำหรับแห่ในงานบุญต่าง ๆ และเล่นกันข้ามวันข้ามคืน ซึ่งกลองยืนนี้ ลูกหลานของท่านได้ถวายไว้เพื่อเก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา สันนิษฐานว่า ปู่กี่ คือคนสุดท้ายที่สืบทอดการละเล่นมังคละของบ้านคุ้งตะเภา และในช่วงหลัง ปู่กี่หาผู้เข้าประสมวงตามนวภัณฑ์ไม่ได้ (เนื่องจากการเข้ามาแทนที่ความนิยมของกลองยาว) จึงกลายมาเป็นวงปี่กลองที่ใช้กลองเพียงลูกเดียว และใช้ซอสีแทนปี่ ซึ่งหาผู้เป่ายากในช่วงสุดท้าย 
title: หมู่บ้านคุ้งตะเภา

text: เหตุยิงกันในโรงเรียนประถมแซนดีฮุก เป็นเหตุยิงกันในโรงเรียนที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ที่โรงเรียนประถมแซนดีฮุกในหมู่บ้านแซนดีฮุก เมืองนิวทาวน์ รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา มีผู้เสียชีวิตรวม 27 คน (เป็นเด็ก 20 คน) โดยอีก 1 คนเป็นมารดาผู้ยิงเสียชีวิตในเหตุต่อเนื่องกัน เด็กสามคนที่ถูกยิงได้ถูกนำส่งโรงพยาบาลด้วยอาการสาหัส ต่อมาเด็กสองในสามคนนั้นเองเสียชีวิต ผู้ก่อการครั้งนี้คืออดัม แลนซา อายุ 20 ปี ซึ่งฆ่าตัวตายหลังเกิดเหตุดังกล่าว เหตุนี้เป็นเหตุการณ์ยิงกันในโรงเรียนที่ร้ายแรงอันดับสองในประวัติศาสตร์สหรัฐหลังจากเกิดเหตุการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค และเป็นเหตุการณ์สังหารพลเรือนร้ายแรงเป็นอันดับที่สี่ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา รองจาก เหตุยิงกันที่ลาสเวกัสสตริป พ.ศ. 2560 การสังหารหมู่ที่ พัลส์ ไนต์คลับ เมืองออร์แลนโด พ.ศ. 2559 และ การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค
title: เหตุยิงกันในโรงเรียนประถมแซนดีฮุก

text: วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 โกะโซะ โอะกะโมะโตะ, สึโยะชิ โอะกุไดระและยะสึยุกิ ยะสึดะ สมาชิกกองทัพแดงญี่ปุ่นที่ได้รับการฝึกจากกลุ่ม PFLP-EO เดินทางมาที่ท่าอากาศยานด้วยเที่ยวบินจากกรุงโรม กลุ่ม PFLP-EO เลือกพวกเขาแทนชาวปาเลสไตน์เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจจับจากฝ่ายอิสราเอล ทั้งสามคนแต่งกายทั่วไปและถือกล่องไวโอลิน เมื่อมาถึงพื้นที่พักคอย พวกเขาหยิบปืนเล็กยาวจู่โจม vz. 58 ที่ถอดพันท้ายออกจากกล่องไวโอลินแล้วกราดยิงไปที่ผู้คน ก่อนจะโยนระเบิดมือ ต่อมายะสึดะถูกผู้ก่อเหตุด้วยกันยิงเสียชีวิต ด้านโอะกุไดระย้ายไปยิงผู้โดยสารขาเข้าก่อนจะถูกระเบิดตัวเองเสียชีวิต ส่วนโอะกะโมะโตะถูกยิงก่อนถูกจับกุม เหตุการณ์นี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 26 คน เป็นชาวปวยร์โตรีโก 17 คน ชาวอิสราเอล 8 คนและชาวแคนาดา 1 คนและมีผู้บาดเจ็บ 80 คน
title: การสังหารหมู่ที่ท่าอากาศยานลอด

text: ยังมีชายอีกคนซึ่งต้องสงสัยในคดีสังหารหมู่ นามว่า รอเชอร์ อาร์โนลด์ (Roger Arnold) เขาถูกนำตัวไปสอบสวนแต่พบว่าไม่ได้กระทำผิด กระนั้น การตกเป็นเป้าความสนใจของสื่อมวลชน ทำให้รอเชอร์เกิดอาการเจ็บป่วยทางอารมณ์และจิตใจ (nervous breakdown) อย่างรุนแรง และโทษชายเจ้าของร้านอาหารนาม มาร์ที ซินแคลร์ (Marty Sinclair) ว่าเป็นคนชักนำเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจับตัวเขา ท่ามกลางฤดูร้อนของ พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) หรือปีถัดมาจากปีเกิดเหตุสังหารหมู่ รอเชอร์ตัดสินใจจะใช้ปืนสังหารมาร์ทีเสียเป็นการแก้แค้น แต่เขายิงผิดตัว เพราะกลับเป็นชายที่ไร้มลทินคนหนึ่งนาม จอห์น สแตนิเชอ (John Stanisha ) ที่ถูกยิงแทน[4] ใน พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ศาลจึงพิพากษาให้รอเชอร์ถูกจำคุกสิบห้าปี จากอัตราโทษสูงสุดจำคุกสามสิบปี เขาจบชีวิตขณะรับโทษในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2008)
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: เช้าตรู่ของวันพุธที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เด็กหญิงวัยสิบสองปีนาม แมรี เคลเลอร์แมน (Mary Kellerman) แห่งหมู่บ้านเอลก์โกรฟ นครชิคาโก คุกเคาน์ตี (Elk Grove Village, Cook County) รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา เสียชีวิตอย่างกะทันหันหลังจากรับประทานยาแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อ "ไทลินอล" เมื่อเช้าวันนั้น[2] [3]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: หมวดหมู่:นักกีตาร์ หมวดหมู่:นักร้องอังกฤษ หมวดหมู่:ชาวสหราชอาณาจักรที่ถูกลอบสังหาร หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดพาร์โลโฟน หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอีเอ็มไอ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเกฟเฟนเรเคิดส์ หมวดหมู่:บุคคลจากลิเวอร์พูล หมวดหมู่:บุคคลจากนครนิวยอร์ก หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอาวุธปืน หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เอ็มบีอี‎
title: จอห์น เลนนอน

text: มีผู้ถูกยิงทั้งหมด 70 คน เสียชีวิต 12 คน และได้รับบาดเจ็บ 58 คน ซึ่งยอดนี้ถือเป็นยอดผู้บาดเจ็บในเหตุการณ์สังหารหมู่ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา[1] และยังเป็นเหตุยิงกันที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดตั้งแต่การสังหารหมู่ที่โรงเรียนโคลัมไบน์ไฮสคูลใน ค.ศ. 1999 มีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ 10 คน และอีก 2 คนเสียชีวิตระหว่างการรักษาที่โรงพยาบาล รายนามผู้เสียชีวิตมีดังต่อไปนี้
title: เหตุยิงกันในออโรรา ค.ศ. 2012

text: ผู้ใช้ "เคียวโซ่" จนเป็นที่ล่ำลือกันในหมู่ผู้ฝึกวิชา หรือพยายามจะสร้างชื่อในวงการซามูไร แต่เดิมเป็นเพียงอันธพาลและโจรกระจอกที่คอยลักขโมย ปล้น ฆ่า และ รีดไถ ภายหลังถูก "ซึจิคาเสะ โคเฮ" สังหารพร้อมกับลูกน้อง แล้วใช้ชื่อของ "ชิชิโดะ ไบเค็ง" นับแต่นั้นมา มีเพียงชาวบ้านในพื้นที่ไม่กี่คนที่รู้ว่า"ไบเค็ง"(ตัวจริง)ตายไปแล้ว ซึ่งก็สังเกตเห็นว่านับตั้งแต่ที่"ชิชิโดะ ไบเค็ง"(ตัวจริง)ตายไป กลับมีบรรดาผู้มีฝีมือเดินทางมาเพื่อประลองหรือขอดูวิชา "เคียวโซ่" กันเป็นจำนวนมาก ผิดกับตอนที่"ชิชิโดะ ไบเค็ง"(ตัวจริง)ยังมีชีวิตอยู่ ที่มีแต่พวกซามูไรร่อนเร่ หรืออันธพาลทั่วไปเดินทางมาหา จึงคิดว่านักดาบมีฝีมือเหล่านี้(ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือมุซาชิด้วย)คงจะเดินทางมาต่อสู้กับ "วิญญาณของ"ชิชิโดะ ไบเค็ง"" เป็นแน่ 
title: วากาบอนด์

text: หลังเหตุการณ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้สั่งปิดประตูทางเข้าออกทั้งหมด และยกเลิกการเรียนการสอนทั้งหมด ส่วนตัวมือปืนนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่า อยู่ในกลุ่มผู้เสียชีวิตด้วย แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่า ฆ่าตัวตายหรือถูกผู้อื่นฆ่าตาย รวมทั้งสาเหตุที่ก่อเหตุสะเทือนขวัญขึ้นมา นับเป็นเหตุการณ์สังหารหมู่ในสถานศึกษาครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนที่จะถึงวันครบรอบเหตุการณ์สังหารหมู่ที่เมืองโคลัมไบน์ รัฐโคโลราโด เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2542 มีผู้เสียชีวิต 15 คน
title: การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค

text: จาคอบ ลีออน รูเบนสไตน์ (25 เมษายน ค.ศ. 1911 - 3 มกราคม ค.ศ. 1967) เปลี่ยนชื่อตามกฎหมายเป็น แจ็ก ลีออน รูบี ใน ค.ศ. 1947 เป็นผู้ต้องโทษฆาตกรรมลี ฮาร์วีย์ ออสวอลด์ ผู้ที่มักเชื่อกันว่าเป็นมือลอบสังหารประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 รูบี ซึ่งเกิดที่ชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ เป็นผู้บริหารไนท์คลับแห่งหนึ่งในดัลลาส รัฐเทกซัส ในเวลานั้น หลังถูกพิพากษาว่ามีความผิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1964 รูบีอุทธรณ์คำตัดสินและโทษประหารชีวิต ก่อนจะมีกำหนดไต่สวนคดีครั้งใหม่ เขาป่วยลงและเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1967
title: แจ็ก รูบี

text: การประเมินยอดผู้เสียชีวิตในการสังหารหมู่อย่างแม่นยำนั้นทำไม่ได้ เพราะบันทึกทหารญี่ปุ่นเกี่ยวกับการสังหารจำนวนมากถูกทำลายหรือเก็บไว้เป็นความลับโดยเจตนาไม่นานหลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นในปี 1945 ศาลทหารพิเศษระหว่างประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์กว่า 200,000 คน[12] ทางการจีนประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตราว 300,000 โดยอิงการประเมินของศาลชำนัญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง การประเมินจากนักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมีหลากหลายตั้งแต่ 40,000 ถึง 200,000 คน นักลัทธิแก้ประวัติศาสตร์บางคนปฏิเสธว่าไม่มีการสังหารหมู่เป็นระบบกว้างขวางเกิดขึ้นเลย โดยอ้างว่าการเสียชีวิตทั้งหมดมีคำธิบายทางทหาร เป็นอุบัติเหตุ หรือเป็นเหตุการณ์ความทารุณที่ไม่ได้รับอนุญาตที่ไม่เกี่ยวข้องกัน[13][14]
title: การสังหารหมู่นานกิง

text: เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ที่โรงเรียนมัธยมมาร์จอรี สโตนแมน ดักลาส โรงเรียนในเมืองพาร์คแลนด์ รัฐฟลอริดา ได้เกิดเหตุสังหารหมู่ โดยมีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 17 ราย นักเรียนเสียชีวิต 14 ราย บุคลากรเสียชีวิต 3 ราย ได้แก่ครูสอนภูมิศาสตร์ ผู้ช่วยโค้ชทีมฟุตบอล และ ผู้อำนวยการด้านการกีฬา 
title: การสังหารหมู่ที่โรงเรียนมาร์จอรี