คำถาม: รัฐปาเลสไตน์ มีเมืองหลวงชื่อว่าอะไร?

text: รัฐปาเลสไตน์ (Arabic: دولة فلسطين‎ Dawlat Filasṭin‎) เป็นรัฐที่ประกาศเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 1988 โดยสภาแห่งชาติขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่พลัดถิ่นในกรุงแอลเจียร์ ซึ่งเห็นชอบคำประกาศอิสรภาพปาเลสไตน์ฝ่ายเดียว รัฐปาเลสไตน์อ้างสิทธิ์เหนือดินแดนปาเลสไตน์ ซึ่งนิยามตามพรมแดนเมื่อปี 1967[9] และกำหนดเยรูซาเล็มเป็นเมืองหลวง พื้นที่ที่พรรณนาว่าจะประกอบเป็นรัฐปาเลสไตน์นั้นถูกอิสรเอลยึดครองตั้งแต่ปี 1967
title: รัฐปาเลสไตน์

text: แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ประกาศจุดยืนของตนในการสร้างรัฐประชาธิปไตยประชาชนปาเลสไตน์ที่ชาวอาหรับและชาวยิวอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ไม่มีการแบ่งแยกชนชั้น แต่ละกลุ่มต่างพัฒนาวัฒนธรรมของตนเอง แนวร่วมประชาชนปาเลสไตน์เพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ ถูกโจมตีอย่างหนักในเดือนกันยายน พ.ศ. 2513 ในจอร์แดน ที่มั่นในกรุงอัมมานถูกถล่มด้วยรถถังของจอร์แดน ในช่วง พ.ศ. 2518 กลุ่มนี้ตำหนิการโจมตีนอกประเทศอิสราเอล และให้ความสำคัญกับการสร้างรัฐสองเชื้อชาติโดยต้องการความร่วมมือระหว่างอาหรับกับยิว
title: แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์

text: ปัจจุบันทั่วโลกมีรัฐเอกราชซึ่งเป็นที่ยอมรับจากนานาชาติส่วนใหญ่ 196 รัฐ (ทั้งหมดเป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติ ยกเว้นนครรัฐวาติกัน ปาเลสไตน์ และคอซอวอ) และมีรัฐอีก 8 แห่งที่ยังไม่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติส่วนใหญ่
title: รายชื่อประเทศ ดินแดน และเมืองหลวง

text: ในวันที่ 23 กันยายน 2011 ประธานาธิบดีมาห์มูด อับบาส แห่งปาเลสไตน์ ได้ยื่นสมัครเข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติ ซึ่งเสมือนเป็นการรับรองรัฐปาเลสไตน์ โดยยูเนสโกเป็นองค์การชำนาญพิเศษของยูเอ็นแห่งแรกที่ปาเลสไตน์ได้เป็นสมาชิกเต็ม
title: รัฐปาเลสไตน์

text: มีรัฐบาลฟะตะห์ที่นานาประเทศรับรองในเวสต์แบงก์ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อตนเองเป็นรัฐปาเลสไตน์ ส่วนรัฐบาลฮะมาสก็ได้รับเลือกเป็นรัฐบาลในฉนวนกาซาในปี 2006 ซึ่งรัฐบาลฟะตะห์เน้นสันติ แต่รัฐบาลฮะมาสเน้นใช้ความรุนแรง แต่ต่อมาในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2014 ฟะตะห์จับมือฮะมาสเป็นพันธมิตรตั้งรบ.ผสมปาเลสไตน์ ซึ่งสำนักข่าวต่างประเทศรายงานาว่ากลุ่มฟะตะห์ซึ่งเป็นกลุ่มรัฐบาลปาเลสไตน์ได้บรรลุข้อตกลงยุติความขัดแย้งและเป็นพันธมิตรกับกลุ่มฮะมาส ซึ่งถือเป็นการบรรลุครั้งใหญ่ของอดีตกลุ่มก่อการร้ายสองฝ่ายของปาเลสไตน์โดยทั้งสองฝ่ายประกาศว่า ข้อตกลงนี้ถือเป็นข่าวดีสำหรับชาวปาเลสไตน์ ที่จะสามารถยุติยุคแห่งความขัดแย้งและความแตกแยกของปาเลสไตน์ และกลุ่มคาดหวังว่า การบรรลุข้อตกลงนี้ จะนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลผสมเอกภาพภายใน 5 สัปดาห์ข้างหน้า ผ่านการลงมติไว้วางใจจากรัฐสภาปาเลสไตน์ และการเลือกตั้งครั้งใหม่ที่คาดว่าจะมีขึ้นในอีก 5 เดือนข้างหน้า โดยปัจจุบัน กลุ่มฟะตะห์มีประธานาธิบดีมาห์ มุด อับบาส เป็นผู้นำ และกลุ่มฮะมาส มีนายอิสเมล์ ฮานิยาห์ เป็นผู้นำ อย่างไรก็ตาม ด้านสหรัฐแสดงความวิตกต่อการเป็นพันธมิตรของสองกลุ่มการเมืองปาเลสไตน์ ซึ่งเคยเป็นกลุ่มก่อการร้ายว่าอาจขัดขวางต่อความพยายามที่ปาเลสไตน์จะบรรลุข้อตกลงสันติภาพกับอิสราเอล โดยย้ำว่า ทั้งสองกลุ่มจะต้องยึดต่อหลักการไม่ใช้ความรุนแรงและยอมรับการมีอยู่ของอิสราเอล ไม่เช่นนั้นการบรรลุสันติภาพของปาเลสไตน์และอิสราเอลจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้
title: รัฐปาเลสไตน์

text: ภายใต้นายกรัฐมนตรีเบนจามิน เนทันยาฮูเมื่อปลายคริสต์ทศวรรรษ 1990 อิสราเอลถอนกำลังออกจากฮีบรอน[169] และลงนามบันทึกแม่น้ำวาย ซึ่งให้การควบคุมมากขึ้นแก่องค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์[170] เอฮุด บารัค ซึ่งได้รับเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีในปี 1999 ถอนกำลังออกจากภาคใต้ของเลบานอนและเจรจากับประธานองค์การฯ ปาเลสไตน์ ยัสเซอร์ อาราฟัต และประธานาธิบดีสหรัฐ บิล คลินตัน ในการประชุมสุดยอดค่ายเดวิดปี 2000 ระหว่างการประชุม บารัคเสนอแผนตั้งรัฐปาเลสไตน์ รัฐที่เสนอมีฉนวนกาซาทั้งหมดและกว่าร้อยละ 90 ของเวสต์แบงก์โดยมีกรุงเยรูซาเลมเป็นเมืองหลวงร่วมกัน[171] ต่างฝ่ายต่างโทษอีกฝ่ายหนึ่งว่าเป็นสาเหตุทำให้การเจรจาล่ม หลังหัวหน้าพรรคลิคุด อาเรียล ชารอนเยือนเนินพระวิหารอันเป็นที่โต้เถียง เกิดอินติฟาดาครั้งที่สอง นักวิจารณ์บางคนสรุปว่าอาราฟัตเตรียมการก่อการกำเริบดังกล่าวล่วงหน้าเนื่องจากการเจรจาสันติภาพล้มเหลว[172][173][174][175] ชารอนเป็นนายกรัฐมนตรีในการเลือกตั้งพิเศษปี 2001 ระหว่างการดำรงตำแหน่ง ชารอนดำเนินแผนถอนกำลังจากฉนวนกาซาฝ่ายเดียวและยังเป็นหัวหอกการก่อสร้างแนวกั้นเวสต์แบงก์ของอิสราเอล[176] ยุติอินติฟาดา[177][178] ในสมัยของเขา มีชาวอิสราเอลถูกฆ่า 1,100 คน ส่วนใหญ่ในเหตุระเบิดฆ่าตัวตาย[179] ส่วนปาเลสไตน์ตั้งแต่ปี 2000 ถึง 2,008 มี 4,791 คนถูกกำลังความมั่นคงของอิสราเอลฆ่า 44 คนถูกพลเรือนอิสราเอลฆ่า และ 609 คนถูกปาเลสไตน์ด้วยกันฆ่า[180]
title: ประเทศอิสราเอล

text: หน่วยความมั่นคงปาเลสไตน์ (PSS) () เป็นกำลังทหาร และ หน่วยข่าวกรองของรัฐปาเลสไตน์. ในฐานะกองกำลังรักษความปลอดภัย และ ตำรวจ. ขึ้นตรงการบังคับบัญชาโดย ประธานาธิบดี ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังปาเลสไตน์.
title: หน่วยความมั่นคงปาเลสไตน์

text: ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลไตน์ หมายถึง การก่อเหตุรุนแรงหรือการก่อการร้ายซึ่งมีลัทธิชาตินิยมปาเลสไตน์เป็นเหตุจูงใจ วัตถุประสงค์ทางการเมืองได้แก่การกำหนดการปกครองด้วยตนเองและเอกราชเหนือปาเลสไตน์ "การปลดปล่อยปาเลสไตน์" และการสถาปนารัฐปาเลสไตน์ ไม่ว่าทั้งในประเทศอิสราเอลและดินแดนปาเลสไตน์ หรือเฉพาะในดินแดนปาเลสไตน์ บางครั้งความรุนแรงดังกล่าวมุ่งเป้าหมายจำกัดกว่า เช่น การปลดปล่อยนักโทษชาวปาเลสไตน์ในประเทศอิสราเอล อีกเป้าหมายสำคัญหนึ่งคือการเรียกร้องสิทธิกลับมาตุภูมิของชาวปาเลสไตน์
title: ความรุนแรงทางการเมืองของปาเลสไตน์

text: ดินแดนปาเลสไตน์ที่ชาวยิวและชาวอาหรับอาศัยอยู่ปนเปกันนี้ในสมัยก่อนเป็นดินแดนภายใต้อาณัติของอังกฤษ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2491 อังกฤษประกาศจะถอนอาณัติออกจากดินแดนปาเลสไตน์ สหประชาชาติจึงจัดการจะแบ่งปาเลสไตน์ ออกเป็น 2 ประเทศ คือให้ครึ่งหนึ่งตั้งเป็นรัฐปาเลสไตน์ อีกครึ่งหนึ่งตั้งเป็นรัฐอิสราเอลชาวอาหรับส่วนใหญ่ได้ทราบข้อมูลล่วงหน้าจึงไม่พอใจและเตรียมทำสงครามกับชาวยิว
title: โมเช ดายัน

text: ในปี 2523 อิสราเอลผนวกเยรูซาเลมตะวันออกอย่างเป็นทางการ การผนวกดังกล่าวถูกนานาชาติประณามและคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติประกาศให้ "ไม่มีผลและเป็นโมฆะ" ขณะที่ชาติอิสราเอลมองว่า เยรูซาเลมทั้งหมดเป็นเมืองหลวงของประเทศ ในปี 2531 ด้วยองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์มีเจตนาประกาศรัฐปาเลสไตน์ จอร์แดนจึงยอมสละการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนเวสต์แบงก์ รวมเยรูซาเลมตะวันออก ตั้งแต่คำประกาศอิสรภาพปาเลสไตน์ในปี 2531 มีชาติสมาชิกสหประชาชาติประมาณ 130 ชาติรับรองรัฐปาเลสไตน์ อันประกอบด้วยดินแดนปาเลสไตน์ แต่อิสราเอลและชาติตะวันตกบางชาติ รวมทั้งสหรัฐอเมริกา ยังไม่รับรอง ทว่า ไม่นาน องค์การบริหารปาเลสไตน์ถูกตั้งขึ้นตามผลของข้อตกลงออสโล ปี 2536 โดยควบคุมเหนือบางส่วนของเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาอย่างจำกัด
title: ดินแดนปาเลสไตน์

text: h ในปี 1980, อิสราเอลได้ประกาศให้กรุงเยรูซาเล็มเป็นเมืองหลวงของประเทศ ทำให้ปาเลสไตน์นั้นต้องแยกดินแดนออกมาโดยใช้เมืองหลวงคือเยรูซาเล็มตะวันออกที่สามารถยึดคือมาจากอิสราเอลได้ในสงครามหกวันในปี 1967 แต่สหประชาชาติและหลายประเทศยังไม่ยอมรับการอ้างสิทธิ์ของปาเลสไตน์
title: ภูมิศาสตร์เอเชีย

text: คำขวัญของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์คือ “อิสรภาพ เอกราช การกลับคืน ประชาธิปไตยและสังคมนิยม” กลุ่มนี้สนับสนุนการแก้ปัญหาแบบสองรัฐโดยยึดถือตามแนวชายแดนที่กำหนดเมื่อ พ.ศ. 2510 และเยรูซาเล็มตะวันออกเป็นเมืองหลวงของปาเลสไตน์ ผู้นำของกลุ่ม มัมดุห์ โนฟัล ลงนามสนับสนุนเพื่อยุติการใช้ระเบิดพลีชีพ พรรคเคยจัดการประชุมระดับชาติ 2 ครั้ง ครั้งแรกในเจริโคเมื่อ พ.ศ. 2538 และครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2543 
title: สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์

text: นับแต่ปี 2549 ฝ่ายปาเลสไตน์แตกแยกด้วยความขัดแย้งระหว่างสองกลุ่มแยกหลัก คือ ฟาตาห์ พรรคเด่นเดิม และผู้ท้าชิงเลือกตั้งในภายหลัง ฮามาส หลังฮามาสชนะการเลือกตั้งในปี 2549 สหรัฐ สหภาพยุโรป และอิสราเอลปฏิเสธการรับรองรัฐบาลฮามาสและเงินทุนให้องค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ส่วนมากถูกระงับ หนึ่งปีให้หลัง หลังการยึดอำนาจในฉนวนกาซาของฮามาสในเดือนมิถุนายน 2550 ดินแดนซึ่งรับรองอย่างเป็นทางการเป็นรัฐปาเลสไตน์ (อดีตองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ องค์การปกครองชั่วคราวของปาเลสไตน์) ถูกแบ่งระหว่างฟาตาห์ในเวสต์แบงก์และฮามาสในฉนวนกาซา การแบ่งการปกครองระหว่างภาคีนี้ส่งผลให้การปกครองสองพรรคขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง การเจรจาสันติภาพรอบล่าสุดเริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม 2556 และกำลังดำเนินอยู่ในปัจจุบัน ในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ.2560 ภายหลังประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์ รับรอง กรุงเยรูซาเล็ม ให้เป็นเมืองหลวงของประเทศอิสราเอล การเจรจาสันติภาพก็มีแนวโน้มว่าจะจบลง สงครามรอบใหม่เริ่มขึ้นภายหลังการประกาศรับรองดังกล่าว ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2560 มีผู้เสียชีวิต 2 รายบาดเจ็บกว่า 270 คน
title: ความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์

text: รอมัลลอฮ์ () เป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของประเทศปาเลสไตน์ มีประชากรราว 301,296 คน มีพื้นที่ 16.3 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเลม ไปทางเหนือ 10 กิโลเมตร เมืองนี้เป็นที่ตั้งของที่ทำการรัฐบาลรัฐปาเลสไตน์
title: รอมัลลอฮ์

text: ปี ค.ศ. 1948 มีการจัดตั้งรัฐยิวขึ้นอย่างเป็นทางการบนแผ่นดินปาเลสไตน์โดยมี เดวิด เบนกูเรียน (David Bengurion) เป็นผู้นำคนแรก โดยตั้งชื่อว่า รัฐอิสราเอล นับแต่นั้นมา อิสราเอลก็เริ่มปรากฏในแผนที่โลกในฐานะประเทศ ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่มีแผ่นดินครอบครองเลย 
title: ดินแดนปาเลสไตน์

text: ฟุตบอลทีมชาติปาเลสไตน์ เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากรัฐปาเลสไตน์ สำหรับการแข่งขันในระดับชาติ อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลปาเลสไตน์ (PFA) โดยเป็นชาติสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย (AFC)
title: ฟุตบอลทีมชาติปาเลสไตน์

text: แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Popular Front for the Liberation of Palestine; ภาษาอาหรับ الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين, al-Jabhah al-Sha`biyyah li-Tahrīr Filastīn) เป็นกลุ่มติดอาวุธและพรรคการเมืองนิยมลัทธิมากซ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2510 โดยจอร์จ ฮาบาส เป็นกลุ่มที่ใหญ่เป็นอันดับสองที่เข้าร่วมก่อตั้งองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ เป็นกลุ่มที่นิยมความรุนแรง ตรงกันข้ามกับทางสายกลางของกลุ่มฟาตะห์ ต่อต้านข้อตกลงออสโลและแนวคิดในการจัดตั้งรัฐ 2 รัฐเพื่อยุติความขัดแย้ง เคยได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต กลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์ไม่ได้รับการสนับสนุนจากชาวปาเลสไตน์มากนัก โดยกลุมที่นิยมอิสลามเข้ามามีบทบาทแทน
title: แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์

text: องค์การบริหารปาเลสไตน์ ( As-Sulṭah Al-Waṭaniyyah Al-Filasṭīniyyah) เป็นองค์การปกครองที่ตั้งขึ้นเพื่อปกครองเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา เป็นผลของข้อตกลงกรุงออสโลปี 2537 นับแต่สถาปนา ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น องค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ และในปี 2556 รัฐบาลฟาตาห์ที่นานาประเทศรับรองในเวสต์แบงก์เปลี่ยนชื่อตนเองเป็นรัฐปาเลสไตน์ หลังการเลือกตั้งในปี 2549 และความขัดแย้งที่เกิดขึ้นตามมาระหว่างพรรคฟาตาห์และฮามาส อำนาจขององค์การฯ จึงขยายไปถึงเพียงเวสต์แบงก์
title: องค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์

text: จนถึงเดือนพฤศจิกายน 2012 มีรัฐสมาชิกสหประชาชาติ 131 รัฐ จาก 193 รัฐ (67.9%) ให้การรับรองรัฐปาเลสไตน์ กระนั้นหลายประเทศที่มิได้รับรองรัฐปาเลสไตน์ก็รับรององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็น "ผู้แทนของชาวปาเลสไตน์" ยิ่งไปกว่านั้น คณะกรรมการบริหารขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้รับอำนาจจากสภาแห่งชาติปาเลสไตน์ให้ดำเนินหน้าที่รัฐบาลในรัฐปาเลสไตน์
title: ดินแดนปาเลสไตน์

text: รัฐปาเลสไตน์มีกำลังทหารที่เรียกว่ากำลังความมั่นคงแห่งชาติ (Palestinian National Security Forces) และยังมีกองกำลังย่อยอยู่อีก เช่น ฟอร์ซ 14 (กองทัพอากาศ), ตำรวจพลเรือนปาเลสไตน์ นอกจากนี้ยังมีกองกำลังชาวปาเลสไตน์อื่นๆอีก เช่น กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ เป็นต้น
title: รัฐปาเลสไตน์

text: ธงชาติรัฐปาเลสไตน์ () มีที่มาจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ และ ใช้แทนประชาชนชาวปาเลสไตน์ในทาง ("พฤตินัย") ตั้งแต่ พ.ศ. 2507
title: ธงชาติปาเลสไตน์

text: องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (, ย่อ: PLO; ) เป็นองค์การซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2507 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างรัฐปาเลสไตน์เอกราช กว่า 100 รัฐรับรององค์การฯ เป็น "ผู้แทนโดยชอบแต่ผู้เดียวของชาวปาเลสไตน์" ซึ่งองค์การฯ มีความสัมพันธ์ทางทูตด้วย และได้รับสถานภาพผู้สังเกตการณ์ที่สหประชาชาติตั้งแต่ปี 2517 สหประชาชาติและอิสราเอลมองว่าองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นองค์การก่อการร้ายกระทั่งการประชุมมาดริดในปี 2534 ในปี 2536 องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์รับรองสิทธิดำรงอยู่อย่างสันติ (right to exist in peace) ของอิสราเอล ยอมรับข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 และ338 และปฏิเสธ "ความรุนแรงและการก่อการร้าย" อิสราเอลสนองโดยรับรองอย่างเป็นทางการว่าองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นผู้แทนชาวปาเลสไตน์
title: องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์

text: เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ธงขบวนการปฏิวัติอาหรับได้ประกาศใช้เป็นธงของรัฐปาเลสไตน์ ภายใต้การรับรองของสันนิบาติอาหรับ โดยธงชาติที่ใช้อยู่ในขณะนี้ดัดแปลงจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับเพียงเล็กน้อย ต่อมาองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) ได้ประกาศใช้ธงนี้เป็นธงของรัฐปาเลสไตน์ และ ผู้สนับรัฐปาเลสไตน์ เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
title: ธงชาติปาเลสไตน์

text: กำลังความมั่นคงแห่งชาติปาเลสไตน์ (NSF) () เป็นกำลังกึ่งทหารของรัฐปาเลสไตน์. ในส่วนของหน่วยรักษาความปลอดภัยประธานาธิบดี เป็นกองกำลังผสม ไม่ได้ขึ้นตรงต่อกำลังความมั่นคงแห่งชาติ.
title: กำลังความมั่นคงแห่งชาติปาเลสไตน์

text: พ.ศ. 2517 แนวร่วมประชาชนปาเลสไตน์เพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์เปลี่ยนชื่อเป็นแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ และเป็นผู้สนับสนุนการสร้างรัฐสองเชื้อชาติขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ ทำให้มีการแยกตัวออกของแนวร่วมที่ปฏิเสธความคิดนี้ เช่น แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์-คำสั่งทั่วไป แนวร่วมปลดปล่อยปาเลสไตน์ กลุ่มเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากซีเรีย ลิเบีย และอิรักเพื่อต่อต้านยัสเซอร์ อาราฟัต ต่อมาใน พ.ศ. 2521 แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์เข้าร่วมกับแนวร่วมที่ปฏิเสธอาราฟัต เมื่อทางกลุ่มเกิดความขัดแย้งกับอาราฟัต และนำไปสู่กบฏฟาตะห์ใน พ.ศ. 2526 ระหว่างสงครามพลเรือนในเลบานอน แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ต่อต้านฟาตะห์ที่มีผู้นำซีเรียหนุนหลัง ความพยายามนี้ล้มเหลวและองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์เริ่มเข้ามาพัวพันกับสงครามพลเรือนปาเลสไตน์
ในช่วงดังกล่าว แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นสมาชิกขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่มีแนวคิดแบบโซเวียตและจีน ความล้มเหลวของโซเวียตและการเติบโตของแนวคิดอิสลามในสังคมปาเลสไตน์ในช่วง พ.ศ. 2533 รวมทั้งการลดความช่วยเหลือของจีน ทำให้กลุ่มนี้มีขนาดเล็กลง แต่ยังสนับสนุนอาราฟัตในการเจรจากับอิสราเอล ผลของการเจรจาในช่วง พ.ศ. 2530 – 2536 ทำให้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองปาเลสไตน์ การเติบโตของกลุ่มที่นิยมศาสนาเช่นกลุ่มฮามาสทำให้ แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ค่อยๆจางหายไปจากความสนใจของเยาวชนและนานาชาติ
ใน พ.ศ. 2534 กลุ่มของยัสเซอร์ อับด์ รอบโบ ที่มีความใกล้ชิดกับอาราฟัตแยกตัวออกจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ โดยมีความเห็นพ้องกับการเจรจามาดริดที่ให้จัดตั้งเขตปกครองตนเองปาเลสไตน์ในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา การเกิดเครือรัฐเอกราชและการทำลายกำแพงเบอร์ลินมีผลต่อแนวคิดของกลุ่มให้เน้นที่ความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น โดยเปลี่ยนรูปไปเป็นสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ และร็อบโบเป็นที่ปรึกษาของอาราฟัต แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ภายใต้การนำของฮาวัตเมห์มีกองบัญชาการอยู่ในซีเรีย ยังควบคุมสาขาอื่นๆภายนอกประเทศ ส่วนในปาเลสไตน์อยู่ภายใต้การควบคุมของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ภายใต้การนำของฮาวัตเมห์เข้าร่วมกับกลุ่มที่ปฏิเสธแผนการของอาราฟัตเพื่อจัดตั้งกองทัพพันธมิตรปาเลสไตน์เพื่อต่อต้านแถลงการณ์ของหลักการออสโลที่ลงนามเมื่อ พ.ศ. 2536 โดยโต้แย้งว่าการเจรจาที่ออสโลไม่เป็นประชาธิปไตย และไม่ยอมรับการแก้ปัญหาโดยการจัดตั้งรัฐสองเชื้อชาติ ใน พ.ศ. 2542 หลังการประชุมที่ไคโร แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์และแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ตกลงที่จะร่วมมือกับผู้นำองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ในการเจรจากับอิสราเอล
บทบาทของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ในปาเลสไตน์ลดลง โดยมาอยู่ภายใต้การนำของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ที่แยกตัวออกไป กองทหารของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์โจมตีหน่วยทางทหารของอิสราเอลอย่างต่อเนื่อง เช่น 25 สิงหาคม พ.ศ. 2544 โจมตีกองทหารอิสราเอลในฉนวนกาซา แต่ปฏิบัติการทางทหารเหล่านี้ยังทำได้จำกัด แนวคิดในการต่อสู้ของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์คือต่อต้านการยึดครองของอิสราเอลแต่ไม่ต่อต้านเชื้อชาติอิสราเอล
title: แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์

text: นักเคลื่อนไหวทางการเมืองบางคนได้วิ่งเต้นให้มีการตั้งรัฐใหม่ขึ้นโดยแบ่งรัฐปาราที่มีพื้นที่กว้างขวางออกเป็นภาคตะวันตกและภาคตะวันออก รัฐใหม่ที่จะจัดตั้งขึ้นทางภาคตะวันตกจะใช้ชื่อว่ารัฐตาปาฌอส โดยมีซังตาเรย์เป็นเมืองหลวง
title: ซังตาเรย์

text: การประชุดสุดยอดสันนิบาตอาหรับปี 1974 กำหนดให้องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็น "ผู้แทนชาวปาเลสไตน์โดยชอบด้วยกฎหมายแต่ผู้เดียว" และยืนยันอีกครั้งถึง "สิทธิของพวกเขาในการสถาปนารัฐที่มีเอกราชอย่างเร่งด่วน" องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์ในสหประชาชาติเป็น "องค์การมิใช่รัฐ" (non-state entity) ตั้งแต่วันที่ 22 พฤศจิกายน 1974 ซึ่งให้สิทธิพูดในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ แต่ไม่มีสิทธิออกเสียง หลังคำประกาศอิสรภาพ สมัชชาใหญ่สหประชาชาติ "รับรอง" คำประกาศดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และออกเสียงให้ใช้ชื่อ "ปาเลสไตน์" แทน "องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์" เมื่อเอ่ยถึงผู้สังเกตการณ์ถาวรปาเลสไตน์ แม้จะมีคำวินิจฉัยนี้ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ก็มิได้เข้าร่วมสหประชาชาติในขีดความสามารถที่เป็นรัฐบาลของรัฐปาเลสไตน์ วันที่ 29 พฤศจิกายน 2012 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติผ่านข้อมติที่ 67/19 ยกระดับปาเลสไตน์จาก "องค์การผู้สังเกตการณ์" (observer entity) เป็น "รัฐผู้สังเกตการณ์ที่มิใช่สมาชิก" ในระบบสหประชาชาติ ซึ่งถือเป็นการรับรองอธิปไตยขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์โดยปริยาย
title: ดินแดนปาเลสไตน์

text: การประชุดสุดยอดสันนิบาตอาหรับปี 1974 กำหนดให้องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็น "ผู้แทนชาวปาเลสไตน์โดยชอบด้วยกฎหมายแต่ผู้เดียว" และยืนยันอีกครั้งถึง "สิทธิของพวกเขาในการสถาปนารัฐที่มีเอกราชอย่างเร่งด่วน"[10] องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์ในสหประชาชาติเป็น "องค์การมิใช่รัฐ" (non-state entity) ตั้งแต่วันที่ 22 พฤศจิกายน 1974[11][12] ซึ่งให้สิทธิพูดในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ แต่ไม่มีสิทธิออกเสียง หลังคำประกาศอิสรภาพ สมัชชาใหญ่สหประชาชาติ "รับรอง" คำประกาศดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และออกเสียงให้ใช้ชื่อ "ปาเลสไตน์" แทน "องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์" เมื่อเอ่ยถึงผู้สังเกตการณ์ถาวรปาเลสไตน์[13][14] แม้จะมีคำวินิจฉัยนี้ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ก็มิได้เข้าร่วมสหประชาชาติในขีดความสามารถที่เป็นรัฐบาลของรัฐปาเลสไตน์[15] วันที่ 29 พฤศจิกายน 2012 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติผ่านข้อมติที่ 67/19 ยกระดับปาเลสไตน์จาก "องค์การผู้สังเกตการณ์" (observer entity) เป็น "รัฐผู้สังเกตการณ์ที่มิใช่สมาชิก" ในระบบสหประชาชาติ ซึ่งถือเป็นการรับรองอธิปไตยขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์โดยปริยาย[16][17][18]
title: รัฐปาเลสไตน์

text: ตราแผ่นดินของปาเลสไตน์ ใช้โดยรัฐปาเลสไตน์ และ องค์การบริหารปาเลสไตน์ (PNA) หรือ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO).
title: ตราแผ่นดินของปาเลสไตน์

text: จนถึงเดือนกันยายน 2015 มีรัฐสมาชิกสหประชาชาติ 136 รัฐ จาก 193 รัฐ (70.5%) ให้การรับรองรัฐปาเลสไตน์[23][24] กระนั้นหลายประเทศที่มิได้รับรองรัฐปาเลสไตน์ก็รับรององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็น "ผู้แทนของชาวปาเลสไตน์" ยิ่งไปกว่านั้น คณะกรรมการบริหารขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้รับอำนาจจากสภาแห่งชาติปาเลสไตน์ให้ดำเนินหน้าที่รัฐบาลในรัฐปาเลสไตน์[25]
title: รัฐปาเลสไตน์