คำถาม: ไต้หวันมีภาษาเป็นของตัวเองหรือไม่ ?

text: Template:CJKV ไถวาน; ภาษาไต้หวัน: Tâi-oân) เป็นเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกใกล้จีนแผ่นดินใหญ่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันปกครองโดยสาธารณรัฐจีน แยกเป็นเอกเทศจากสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่ในทางการเมืองระหว่างประเทศ ถือว่าสาธารณรัฐจีนบนเกาะไต้หวันไม่ได้มีสถานะเป็นประเทศเอกราช แม้เรามักจะเรียกกันติดปากว่าประเทศไต้หวันก็ตาม
title: ภูมิศาสตร์ไต้หวัน

text: โดยทั่วไปประชาชนจะใช้ภาษาจีนกลางในสถานะที่เป็นทางการ และใช้ภาษาไต้หวันในสถานะที่ไม่เป็นทางการ ภาษาไต้หวันจะใช้มากในเขตชนบท และใช้ภาษาจีนกลางมากในเขตเมือง คนอายุมากมีแนวโน้มใช้ภาษาไต้หวัน ในขณะที่วัยรุ่นมีแนวโน้มใช้ภาษาจีนกลาง สื่อต่าง ๆ เช่น วิทยุ ละครใช้ภาษาไต้หวัน ส่วนงานที่เป็นเอกสารใช้ภาษาจีนกลาง การสื่อสารทางการเมืองใช้ภาษาไต้หวันและภาษาจีนกลาง
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ผู้พูดภาษาไต้หวันทั้งหมดเกือบจะถือว่าเป็นผู้พูดภาษาอมอยด้วย ความผันแปรทางด้านพื้นที่ภายในภาษาไต้หวัน อาจจะติดตามย้อนกลับไปสู่ความแตกต่างของภาษาอมอยในมณฑลฝูเจี้ยนตอนใต้ ภาษาไต้หวันมีคำยืมจากภาษาญี่ปุ่นและกลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซา ในปัจจุบันได้มีการทำงานวิจัยเกี่ยวกับความเกี่ยวข้องของคำศัพท์พื้นฐานในภาษาไต้หวันกับตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนและตระกูลภาษาไท-กะได
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ภาษาที่ใช้เป็นภาษาราชการคือ ภาษาจีนกลาง (Mandarin Chinese) ภาษาจีนฮกเกี้ยนแบบไต้หวัน (Minnanese or Taiwanese) ส่วนภาษาที่ใช้ในธุรกิจคือ ภาษาจีนกลาง ภาษาจีนไต้หวัน และ ภาษาอังกฤษ
title: ภูมิศาสตร์ไต้หวัน

text: ภาษาไต้หวันเป็นรูปแบบหนึ่งของภาษาอมอยที่เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาจีนฮกเกี้ยน และเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนหมิ่นและภาษาจีน การเป็นภาษาหรือสำเนียงของภาษาไต้หวันขึ้นกับมุมมองทางการเมือง ภาษาจีนหมิ่นเป็นภาษาเดียวของภาษาจีนที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนยุคกลางโดยตรง บางครั้งจึงยากที่จะหาอักษรจีนที่เหมาะสมสำหรับคำศัพท์ในภาษาจีนฮกเกี้ยน และเป็นเหตุผลหนึ่งทำให้ผู้พูดภาษานี้เข้าใจกับผู้พูดภาษาจีนกลางหรือผู้พูดภาษาจีนสำเนียงอื่นๆได้ยาก
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: งานศึกษาทางด้านภาษาศาสตร์สมัยใหม่ประมาณว่าคำศัพท์ 75 – 90% ของคำศัพท์ในภาษาไต้หวันมีความคล้ายคลึงกับภาษาจีนอื่นๆ ตัวอย่างเช่น cháu หมายถึงวิ่ง ในภาษาไต้หวัน ส่วนในภาษาจีนกลาง zou หมายถึงเดิน นอกจากนั้น phin หมายถึงจมูก (ภาษาจีนกลาง bi) แต่หมายถึงได้กลิ่นได้ด้วย แต่ก็มีบางคำที่มีความหมายแตกต่างไปจากภาษาจีนอื่นๆทั้งหมด
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวันใช้ตัวอักษรจีนเต็มซึ่งตรงข้ามกับภาษาจีนมาตรฐานที่ใช้ตัวย่อ อักษรเบรลล์ของภาษาจีนสำเนียงนี้ก็มีความแตกต่างจากภาษาจีนมาตรฐานมาก โดยเฉพาะการเขียนตัวอักษรละตินก็มีความแตกต่างอย่างมากโดยตัวอักษรละตินเป็นมาตรฐานสำหรับการเขียนพินอินของภาษาจีนมาตรฐานอยู่แล้ว ในขณะที่ตัวอักษรละตินในภาษาจีนสำเนียงนี้จะถูกเขียนตามเวด-ไจลส์
title: ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน

text: Template:CJKV; ไต้หวัน: Tâi-gí) เป็นภาษาจีนสำเนียงฮกเกี้ยนซึ่งใช้โดยราว ๆ ร้อยละเจ็ดสิบของประชากรในสาธารณรัฐจีน (ประเทศไต้หวัน) จัดเป็นสำเนียงย่อยของภาษาจีนฮกเกี้ยนที่เรียก ฮกโล (Hoklo) และเป็นภาษาประจำชาติไต้หวัน อย่างไรก็ดี ภาษาราชการของสาธารณรัฐจีน คือ ภาษาจีนสำเนียงกลางซึ่งใช้รูปแบบการเขียนแตกต่างจากสำเนียงกลางของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) เพราะชาวไต้หวันยังใช้ตัวอักษรจีนดั้งเดิมซึ่งเรียก อักษรจีนตัวเต็ม (Traditional Chinese) ส่วนจีนแผ่นดินใหญ่ปรับปรุงระบบตัวอักษรให้เขียนง่ายขึ้นเรียก อักษรจีนตัวย่อ (Simplified Chinese)
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: เช่นเดียวกับภาษาอื่น ๆ การแปลไบเบิลเป็นภาษาไต้หวันมีลำดับขั้นของการจัดมาตรฐานภาษาและการออกเสียง การแปลไบเบิลเป็นภาษาอมอยหรือภาษาไต้หวันด้วยการออกเสียงแบบ pe̍h-ōe-jī โดยมิชชันนารีที่เข้ามาอยู่ในไต้หวัน James Laidlaw Maxwell ส่วนที่เป็นพันธสัญญาใหม่เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2416 ส่วนพันธสัญญาเก่าเผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2427
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ประชาชนส่วนใหญ่ในไต้หวันพูดทั้งภาษาจีนกลางและภาษาไต้หวันทำให้มีอิทธิพลระหว่างกัน มีประชากรในไต้หวันประมาณ 20 - 30% ไม่สามารถพูดภาษาไต้หวันได้เลย ในขณะเดียวกันมีชาวไต้หวันประมาณ 10 - 20% ส่วนใหญ่เกิดก่อน พ.ศ. 2493 ไม่สามารถพูดภาษาจีนกลางได้เลย ชาวฮากกาในไต้หวันประมาณ 1/2 หนึ่งพูดภาษาไต้หวันได้ มีหลายครอบคัวที่เป็นเลือดผสมระหว่างฮากกา ฮกโล และชาวพื้นเมือง มีชาวไต้หวันจำนวนมากที่สามารถเข้าใจภาษาไต้หวันได้ดีกว่าการพูดภาษาไต้หวัน
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ภาษาไต้หวันไม่มีการเขียนเป็นของตนเองก่อนพุทธศตวรรษที่ 14 ผู้พูดภาษาไต้หวันใช้อักษรจีน ระบบการเขียนที่ใช้อักษรละตินที่เรียกเป๊ะห์โอยจี (POJ) ได้พัฒนาขึ้นขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 24 ปัจจุบันนี้ ผู้พูดภาษาไต้หวันนิยมเขียนด้วยอักษรจีน โดยใช้คำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาจีนกลาง
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ปัจจุบัน กระแสความนิยมภาษาจีนในระดับหนึ่ง เนื่องจากเป็นภาษาที่สำคัญในการติดต่อธุรกิจระหว่างไทย-จีน และสำหรับลูกหลานจีนที่เป็นวัยรุ่นก็ได้รับสื่อต่างๆ จากไต้หวัน มาก ทั้งละคร และเพลง ทำให้ในปัจจุบันมีโรงเรียนสอนภาษาจีนเปิดสอนอยู่มากขึ้นตามเพื่อสนองความต้องการ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นภาษาจีนแบบไต้หวันหรือกว๋อยวี่ (國語) ก็ยังเป็นวงแคบ เพราะภาษาจีนถิ่นนี้ใช้ระบบจู้อินแทนพินอินและใช้อักษรตัวเต็ม ดังนั้นการเรียนภาษาจีนกลางหรือผู่ทงฮว่า (普通话) จึงเป็นที่นิยมกว่า ปัจจุบันประชากรชาวไทยประมาณร้อยละสองรู้ภาษาจีนในระดับกลาง
title: ไทยเชื้อสายจีน

text: ความใกล้ชิดกับภาษาญี่ปุ่นทำให้มีคำยืมจากภาษาญี่ปุ่น แม้ว่าจะมีจำนวนน้อย แต่ใช้บ่อยเพราะเป็นศัพท์ในสังคมสมัยใหม่เช่นคำว่า oo-to-bái มาจากภาษาญี่ปุ่น ootobai ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษอีกต่อหนึ่ง และ pháng มาจากภาษาญี่ปุ่น pan (ขนมปัง) ที่มาจากภาษาโปรตุเกสอีกต่อหนึ่ง มีการยืมหน่วยทางไวยากรณ์จากภาษาญี่ปุ่นเช่น te_k (จาก teki) และ ka ซึ่งพบในภาษาไต้หวันที่พูดโดยผู้สูงอายุ ภาษาไต้หวันไม่มีรูปพหูพจน์ที่แท้จริง เช่นเดียวกับภาษาจีนอื่นๆ
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ภาษาจีนกลาง เป็นคำที่คนไทยใช้เรียกภาษาหลักของจีน ในประเทศไต้หวันกับสิงคโปร์เรียกภาษานี้ว่า ฮวา-ยวี่ (อักษรจีน: 華語) แปลว่าภาษาฮวา ซึ่งคำว่า ฮวา หรือ ฮวาเยริน (อักษรจีน: 華人) เป็นคำที่ชาวจีนใช้เรียกตัวเองในปัจจุบัน สำหรับประเทศจีนจะเรียกภาษานี้ว่า ฮั่นยวี่ (อักษรจีน: 漢語) แปลว่า ภาษาฮั่น อันป็นภาษาของชาวฮั่น
title: ภาษาจีนกลาง

text: การแปลไบเบิลรุ่นต่อมาดำเนินการโดย Thomas Barclay ทั้งในมณฑลฝูเจี้ยนและไต้หวัน[1][2] ภาคพันธสัญญาใหม่แปลเป็นภาษาไต้หวันโดยสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2459 การแปลทั้งสองภาคเป็นภาษาไต้หวันโดยใช้การออกเสียงแบบ pe̍h-ōe-jī สำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473 และตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2476 และได้ปริวรรตเป็นรูปที่ใช้อักษรจีนใน พ.ศ. 2539 [3]
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ตั้งแต่ พ.ศ. 2523 การใช้ภาษาไต้หวันร่วมกับสำเนียงอื่น ๆ ของภาษาจีนที่ไม่ใช่ภาษาจีนกลางถูกควบคุมโดยรัฐบาลก๊กมินตั๋งทั้งการใช้ในโรงเรียนและสื่อออกอากาศ การจำกัดถูกยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2533 เนื่องมีกระแสการสร้างความสำคัญของท้องถิ่น ภาษาจีนกลางยังคงเป็นภาษาสำคัญในโรงเรียน แต่ภาษาไต้หวันจะถูกสอนในโรงเรียนในฐานะภาษาแม่ ซึ่งเลือกได้ระหว่างภาษาไต้หวัน ภาษาฮากกา และภาษาของชาวพื้นเมือง การรณรงค์ให้ใช้ภาษาไต้หวันมากกว่าภาษาจีนกลางเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการไต้หวันเอกราชในอดีต แต่ความเชื่อมโยงระหว่างการเมืองกับภาษาในปัจจุบันลดน้อยลง ผลทางการเมืองของการใช้ภาษาไต้หวันมีทั้งเพื่อการเรียกร้องเอกราช และความเป็นหนึ่งเดียวกันของไต้หวัน การใช้ภาษาไต้หวันเพื่อการเรียกร้องเอกราชได้ลดลงเพราะต้องการควมร่วมมือจากชาวจีนแผ่นดินใหญ่และชาวฮากกา
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ในการเขียนแบบเป๊ะห์โอยจีมีตัวอักษร 24 ตัวรวมทั้ง ts ซึ่งใช้แสดงเสียง /ch/ มีเครื่องหมายแสดงเสียงนาสิกและวรรณยุกต์ ใน พ.ศ. 2549 คณะกรรมการภาษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการของสาธารณรัฐจีนได้เสนอการเขียนแบบการออกเสียงแบบโรมันสำหรับภาษาไต้หวัน โดยรวมแบบเป๊ะห์โอยจีกับ TLPA การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือเปลี่ยนจาก ts เป็น ch และ tsh เป็น chh
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน หรือ ภาษาจีนไถวาน เป็นภาษาจีนที่กลายร่างมาจากภาษาจีนมาตรฐานแต่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเป็นภาษาทางการในเกาะไต้หวัน ภาษานี้เป็นที่รู้จักในคนท้องถิ่นว่า 國語 (กว๋อ-ยฺหวี่) ซึ่งภาษาจีนมาตรฐานก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาจากภาษาจีนกลางสำเนียงปักกิ่งอีกที
title: ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน

text: จู้อิน หรือ จู้อินฝูเฮ่า (; แปลว่า "เครื่องหมายกำกับเสียง") เป็นระบบสัทอักษรสำหรับการถอดเสียงในภาษาจีน โดยเฉพาะภาษาจีนกลาง เป็นระบบกึ่งพยางค์ที่มีใช้อย่างกว้างขวางในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ประกอบด้วยอักษร 37 ตัวและวรรณยุกต์ 4 ตัว ซึ่งเพียงพอที่จะใช้ถอดเสียงที่เป็นไปได้ในภาษาจีนกลาง
title: จู้อิน

text: หลังจากที่หลิน จื้ออิ่งกลับจากการถูกเรียกไปฝึกทหารของไต้หวัน เมื่อวันที่ 15 พ.ย. พ.ศ. 2539 ก็เริ่มกลับมาทำงานเพลงอย่างเต็มตัวอีกครั้ง นอกจากนั้นยังสร้างร้านเวิร์กช็อบของตัวเองชื่อ Jimmy Creative และสตูวิดีโอถ่ายรูปในไทเป ไต้หวัน ชื่อ Always ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับหนังที่หลิน จื้ออิ่ง ชื่นชอบ ไม่เพียงเท่านี้ หลิน จื้ออิ่งยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับชีวิตของเขาช่วงเป็นทหารเกณฑ์ด้วย ชื่อภาษาจีนว่า “ต้าปิงยื้อจี้” แปลเป็นไทยว่า บันทึกทหาร เป็นงานเขียนเล่มแรกในชีวิตของดาราหนุ่มที่เขียนเล่าจากประสบการณ์ตอนเป็น ทหารเกณฑ์ในช่วงปี 2537-2539 ออกวางแผงในปี 2540 ที่ไต้หวันบ้านเกิด
title: หลิน จื้ออิ่ง

text: ไต้หวันเขียว เป็นบทกวีที่ถูกเขียนโดยศิษยภิบาลและกวีชาวไต้หวันจากชื่อบทกวี บทกวีนี้เขียนเป็นภาษาไต้หวันและถูกร่างในช่วงต้นปี1992และเสร็จเมื่อตุลาคม1993 ในปีเดียวกันซึ่งพำนักอยู่ที่แอลเอได้ประพันธ์เพลงโดยนำบทกวีนี้มาใส่ไว้ในบทเพลงชื่อ ภายหลังได้มีการแปลบทกวีนี้เป็นภาษาจีน ภาษาแคะ และภาษาญี่ปุ่น。
title: ไต้หวันเขียว

text: กว๋อยวี่ แทบจะมีระบบการพูดและการเขียนเหมือนกับภาษาจีนมาตรฐานแทบทั้งสิ้น ซึ่งภาษาจีนมาตรฐานเรียกว่า 普通话 (ผู่ทงฮว่า) แต่อย่างไรก็ตามภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวันก็ได้รับคำศัพท์ ไวยากรณ์ และการออกเสียง ที่ผิดเพี้ยนไปจากภาษาจีนมาตรฐานเล็กน้อย ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากภาษาไต้หวัน (臺灣閩南語) และภาษาฮักกา (客家話) ซึ่งเป็นภาษาแม่ของพลเมืองเกาะนี้จำนวน 70% และ 14% ตามลำดับ
title: ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน

text: วิธีการออกเสียงภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวันหลักๆได้รับอิทธิพลมาจากภาษาจีนมาตรฐานและภาษาไต้หวัน โดยวรรณยุกต์ทั้งสี่มีการใช้แทบจะเหมือนจากภาษาจีนมาตรฐานส่วนคำศัพท์หลายๆคำนำมาจากภาษาไต้หวันแต่รักษาวรรณยุกต์ทั้งสี่ตามภาษาจีนมาตรฐานเอาใว้
title: ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน

text: ในบางครั้งภาษาไต้หวันเขียนด้วยอักษรละติน ตามการออกเสียงเรียกอักษรเป๊ะห์โอยจี พัฒนาขึ้นครั้งแรกโดยมิชชันนารีนิกายเพรสไบทีเรียนและปรับปรุงโดยมิชชันนารีนิกายนี้ที่เป็นชาวไต้หวัน ระบบอื่นๆที่ใช้ภาษาละตินได้แก่ อักษรสัทศาสตร์ภาษาไต้หวัน (TLPA) ภาษาไต้หวันสมัยใหม่ (MTL) และโฟซิสไดบูอัน (PSDB)
title: ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน

text: ประชากรส่วนมากที่อาศัยอยู่ดั้งเดิมบนเกาะจินเหมินเป็นชาวฮกเกี้ยน และใช้ภาษาหมิ่นหนาน (ฮกเกี้ยน) แต่เนื่องจากการแยกตัวออกมาจากการปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) พวกเขาจึงเรียกภาษาของพวกเขาว่า ภาษาจินเหมิน เพื่อให้เกิดความแตกต่างกับภาษาไต้หวันซึ่งใช้บนเกาะไต้หวัน ทั้งนี้ทั้งสองภาษาทั้งจินเหมินและไต้หวัน ก็สามารถใช้สื่อสารด้วยกันเข้าใจกันได้อย่างดี แต่ด้วยลักษณะภูมิประเทศของจินเหมินที่ห่างจากจีนแผ่นดินใหญ่ไม่มากนัก ทำให้มีผู้คนในเมืองอูชิวใช้ภาษาปู้เซียน ซึ่งมีความแตกต่างกับภาษาหมิ่นหนาน ที่ใช้กันโดยทั่วของประชากรในแถบหมู่เกาะจินเหมิน
title: หมู่เกาะจินเหมิน

text: ชาวฮกโล่ นอกจากจะเป็นคำเรียกของชนเผ่าจีนฮกเกี้ยนที่อพยพมาจากตอนใต้ของมณฑลฮกเกี้ยนแล้ว ยังเป็นคำเรียกชาวไต้หวันด้วย ชาวไต้หวันส่วนใหญ่เรียกแทนตัวเองว่า ฮกโล่ หรือถ้าตรงกับภาษาอังกฤษ คือ Taiwanese
title: ชาวฮกเกี้ยน

text: ภาษาพื้นเมืองของไต้หวันมีความสำคัญมากในทางภาษาศาสตร์ เพราะไต้หวันคล้ายจะเป็นจุดกำเนิดของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนทั้งหมด จากการจัดของ Blust 1999 กลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซามี 9 สาขาจากทั้งหมด 10 สาขาของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน โดยอีกสาขาหนึ่งคือกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย ราว 1,200 ภาษา ที่พบนอกเกาะไต้หวัน แม้ว่านักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ไม่ได้ยอมรับรายละเอียดของ Blust ทั้งหมด แต่ก็ยอมรับร่วมกันว่าตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนมีจุดกำเนิดในไต้หวัน . และมีการศึกษาทางด้านพันธุศาสตร์มนุษย์เพิ่มเติมเกี่ยวกับสมมติฐานนี้ 
title: กลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซา

text: เมื่อประเทศไทยถูกดึงเข้าสู่สงครามมหาเอเชียบูรพา วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 กองทัพญี่ปุ่นบุกเข้ามายังประเทศไทย และขณะเดียวกันนั้นก็ได้แจ้งแก่รัฐบาลไทยว่า ภาษาไทยนี้ยากมาก ทั้งการอ่าน เขียน พูด จึงขอให้เปิดโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่น และบังคับให้คนไทยเรียนภาษาญี่ปุ่น เหมือนคนจีนในเกาะไต้หวัน ทั้งๆที่ภาษาญี่ปุ่นมีความยุ่งยากทั้งในส่วนไวยกรณ์ การเขียน (มีตัวอักษรถึงสามประเภท) และการออกเสียง (ซึ่งตัวจีนตัวหนึ่งออกเสียงได้หลายแบบ) มากกว่าภาษาไทยหลายเท่า
title: ภาษาไทยสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม

text: หยางจี้หยวนเกิดที่ มหานครไทเป มณฑลไต้หวัน เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 พ่อของเขาเป็นคนจีนอพยพมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ ส่วนแม่เป็นคนไต้หวัน เขาเป็นลูกชายคนโตในบรรดาลูกชาย 2 คนของพ่อกับแม่ น้องชายของเขามีอายุห่างจากเขาเพียงปีเดียว หลังจากนั้นเมื่อเขาอายุได้เพียง 2 ปี พ่อก็เสียชีวิตลง แม่ต้องรับบทหนักเลี้ยงดูลูกทั้ง 2 คน ตามลำพัง ปี ค.ศ. 1978 แม่ของเขาพาลูกชายทั้ง 2 คน อพยพไปอยู่ที่ สหรัฐอเมริกา เพื่ออนาคตที่ดีกว่าของเธอและลูกๆ หยางจี้หยวนมีอายุได้เพียง 10 ปี แม่พาเขาและน้องไปตั้งรกรากใหม่อยู่ที่เมืองแซนโฮเซ เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ใน แคลิฟอร์เนีย แม้ว่าแม่ของเจอร์รี หยาง จะมีอาชีพเป็นครูสอน ภาษาอังกฤษ ตั้งแต่อยู่ที่ ไต้หวัน แต่เมื่อเจอร์รี หยาง ย้ายมาอยู่ใน สหรัฐอเมริกา ใหม่ๆ นั้น เขาพูดภาษาอังกฤษได้เพียงคำเดียวคือคำว่า "Shoe" ที่แปลว่ารองเท้า เขาต้องปรับตัวเรื่องภาษาอย่างหนัก เป็ยนสิ่งที่ยากลำบากสำหรับคนที่ต้องไปอยู่ในถิ่นฐานใหม่และไม่รู้ภาษาของที่นั่นเลย เจอร์รี และเคน หยาง ต้องเข้าชั้นเรียนเพื่อเรียนภาษาอังกฤษอย่างเข้มช้นอยู่นานถึง 3 ปี กว่าจะใช้ภาษาอังกฤษได้เหมือนเจ้าของภาษา เจอร์รี หยาง เริ่มเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่ โรงเรียนเซียร์รามอนต์ (Sierramont Middle School) เป็นเวลา 3 ปี วิชาที่เขาสามารถทำคะแนนได้ดี คือ คณิตศาสตร์ หลังจากนั้นจึงเรียนมัธยมศึกษาปลายที่ โรงเรียนพีตมอนด์ ฮิลส์ (Piedmont Hills High School)
เจอร์รี หยาง ทำกิจกรรมหลายอย่าง และได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์อำลาในวันที่จบการศึกษาของโรงเรียน ต่อมาเข้าศึกษาต่อคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และเรียนจบ
วิทยาศาสตรบัณฑิต กับ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขา วิศวกรรมไฟฟ้า โดยใช้เวลาเรียนเพียง 4 ปีเท่านั้น
title: เจอร์รี หยาง (วิสาหกร)

text: เป็นเรื่องราวของสองพนักงานรักษาความปลอดภัย ซึ่งได้แก่ เจ ผู้เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ไทเป ซึ่งรู้สึกเบื่อหน่ายกับนักท่องเที่ยวจากปักกิ่ง กับ โอเชี่ยน ผู้เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยจากประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งได้รับรางวัลแรฟเฟิล และได้เดินทางมาที่ไต้หวัน ซึ่งเขาเป็นพยานเพียงคนเดียวที่พบเห็นการโจรกรรมภาพวาด เจได้บังคับให้โอเชี่ยนร่วมมือกับเขาเพื่อชิงภาพวาดกลับคืนมา ที่ซึ่งทั้งคู่เกิดความขัดแย้งกัน แต่แล้วในที่สุดทั้งสองก็ยอมรับในความต่าง และได้ร่วมมือกันในเวลาต่อมาเดวิด จาง ซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชุดนี้ เคยรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้กำกับที่ไต้หวันเป็นระยะเวลา 7 ปี ได้ทำการนำเสนอเรื่องราวโดยอาศัยความตลกที่เกิดจากความแตกต่างทางวัฒนธรรมจีนและไต้หวัน ที่แม้จะใช้ภาษาจีนกลางเหมือนกัน หากแต่ได้แยกห่างกันมานับสิบปี ภาษาที่ใช้จึงต่างกันไป และโดยแท้จริงแล้ว ทางผู้กำกับต้องการเน้นถึงมิตรภาพที่สามารถเกิดขึ้นได้แม้จะมีความต่างกัน ซึ่งภาพยนตร์ชุดนี้ ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ "คู่ใหญ่ฟัดเต็มสปีด" ที่ได้นำเสนอเรื่องราวของสองตัวละครที่มีความแตกต่างกัน
title: พ่อสั่งมาฟัด

text: เริ่น เสียนฉี (หรือที่นิยมเรียกว่า เยิ่น เสียนฉี) (อักษรจีนตัวเต็ม: 任賢齊, อักษรจีนตัวย่อ: 任贤齐, พินอิน: rèn xián qí) นักร้องและนักแสดงชาวไต้หวัน เกิดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1966 ที่จางฮั่ว ประเทศไต้หวัน มีชื่อภาษาอังกฤษว่า ริชชี เริ่น (Richie Ren) หรือ ริชชี่ เจิ่น (Richie Jen) มีชื่อเล่นที่เพื่อน ๆ นิยมเรียกว่า เสี่ยวฉี
title: เริ่น เสียนฉี