คำถาม: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล มีผู้เสียชีวิตกี่คน ?

text: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล (English: Chicago Tylenol mass murders) เป็นเหตุการณ์สังหารคนหมู่ซึ่งเกิดขึ้น ณ เขตมหานครชิคาโก (Chicago metropolitan area) รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ในฤดูใบไม้ร่วงของ พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เมื่อมีผู้เจือสารพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์ (potassium cyanide)[1] ลงในยาแคปซูลแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อดัง "ไทลินอล" ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตไล่เลี่ยกันจำนวนเจ็ดรายหลังจากรับประทานยาไทลินอลดังกล่าวเข้าไปแล้ว
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: (, "คิริโนะชิโนะบิงะตะนะ นะนะนินชู") คือนักดาบนินจาที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านคิริงาคุเระ โดยทุกคนล้วนคือโจนิน กลุ่มจะส่งต่อดาบของตนให้ผู้สืบทอด หรือถ้าเจ้าของดาบถูกฆ่า หรือมอบให้ใคร ถ้าคนฆ่าหรือใครเก็บได้คือ เจ้าของคนใหม่ ทั้งกลุ่มมีสมาชิก 7 คน คนหนึ่งใช้ดาบ 1 ชนิด โดยดาบทั้ง 7 มีความสามารถที่แตกต่างกันไป โดยหัวหน้ากลุ่มเท่านั้นที่ใช้ดาบทั้ง 7 ชนิด ได้อย่างชำนาญ โดยดาบทั้ง 7 มีดังนี้
นินจาถอนตัวของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา อสูรกายที่ซ่อนอยู่ในหมอก ซึ่งขึ้นชื่อในความเก่ง ร้ายกาจ และดุร้าย ตายเพราะบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับฮาตาเกะ คาคาชิและพวกของกาโต้ ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4
ผู้ใช้ดาบหนังฉลามที่ได้รับสืบทอดจากการฆ่าฟูกูคิ ชูอิคาชัน เป็นนินจาถอนตัวของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา สัตว์ประหลาดที่ซ่อนอยู่ในหมอก หนึ่งในสมาชิกแสงอุษา ฆ่าตัวตายเพื่อที่จะปกป้องความลับของแสงอุสาเอาไว้
ผู้ใช้ดาบสายฟ้าคมเขี้ยวที่ได้รับสืบทอดจากริงโกะ อาเมะยูริ เป็นอดีตนินจาล่าสังหารของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา ฟ้าร้องที่ซ่อนอยู่ในหมอก ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและรอดมาได้ ต่อมาได้ต่อสู้กับพวกนารูโตะจนแพ้ กับฆ่าตัวตาย
ผู้ใช้ดาบปลากระเบนที่ได้รับสืบทอดจากโฮซึกิ มันเงสึ เผู้ติดตามของมิซึคาเงะรุ่นที่ 4 เป็นนักดาบคนเดียวที่เหลือยู่ในกลุ่ม ต่อมาได้เป็นมิซึคาเงะ รุ่น 6
ผู้ใช้ดาบได้ทั้ง 7 เล่ม ที่ได้รับสืบทอดจากคนไร้ชื่อที่ถูกไมโตะ ไดฆ่า มีฉายา อสูรกายกลับชาติมาเกิดตัวที่ 2 กับเป็นพี่ชายของโฮซึกิ ซุยเงสึ
ผู้ใช้ดาบหนังฉลาม ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นคนสั่งการคิซาเมะ แต่ถูกคิซาเมะฆ่าตาย
ผู้ใช้ดาบเข็มร้อยด้าย เป็นนินจาล่าสังหาร ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะกับถูกฆ่าโดยไมโตะ ได
ผู้ใช้ดาบที่ไร้ความคม ฉายา ค้อนเหล็กแห่งคิริงาคุเงะ ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและถูกไมโตะ ไดฆ่า
ผู้ใช้ดาบแห่งการระเบิด กับเสียชีวิต
ผู้ใช้ดาบสายฟ้าคมเขี้ยว เป็นนินจาของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย จนเสียชีวิต
ผู้ใช้ดาบสะบั่นหัว ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 หลังจากที่กลุ่มถูกไดฆ่าไปกว่าครึ่ง ตนจึงเป็นนินจาถอนตัว เข้าร่วมกับกลุ่มแสงอุษาจับคู่กับอิทาจิ สู้แพ้พวกมิซึคาเงะ รุ่น 4 จนเสียชีวิต
เป็นผู้ใช้ดาบแห่งการระเบิดที่ได้รับสืบทอดจากมุนาชิ จินปาจิ ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและถูกฆ่าโดยไมโตะ ได
เป็นผู้ใช้ดาบปลากระเบน เป็นนินจาของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดดาบนินจาที่เข้าปะทะกับทีมโคโนฮะและถูกฆ่าโดยไมโตะ ได
title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: อย่างไรก็ดี สถานีโทรทัศน์ช่องดับเบิลยูซีวีบีไฟฟ์ (WCVB 5) ของนครบอสตัน รายงานเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) ว่า สำนักงานฯ ได้ปล่อยตัวเจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส ไปแล้วเนื่องจากไม่อาจหาหลักฐานเพียงพอจะสนับสนุนข้อกล่าวหาเขาได้ และขณะนี้เจมส์ก็กลับไปพำนักอยู่ยังบ้านที่เมืองเคมบริดจ์ดังเดิม[9]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: เหตุตู-154 ของกองทัพอากาศโปแลนด์ตก พ.ศ. 2553 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2553 เมื่ออากาศยานตูโปเลฟ ตู-154เอ็มของกองทัพอากาศโปแลนด์ตกใกล้กับนครสโมเลนสค์ ประเทศรัสเซีย ทำให้ทั้ง 96 คนบนเครื่องเสียชีวิต ผู้เสียชีวิต ประกอบด้วย เลกซ์ คัชชินสกี ประธานาธิบดี กับมาเรีย ภริยา, ริสซาร์ด คัชซอโรว์สกี อดีตประธานาธิบดี, เสนาธิการโปแลนด์กับนายทหารอาวุโสของโปแลนด์คนอื่น ๆ, ประธานธนาคารแห่งชาติโปแลนด์, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศโปแลนด์, ข้าราชการโปแลนด์ สมาชิกรัฐสภาโปแลนด์ 15 คน นักบวชอาวุโส อากาศยานดังกล่าวอยู่ในเส้นทางจากกรุงวอร์ซอไปเข้าร่วมเหตุการณ์ครบรอบ 70 ปีการสังหารหมู่คาทิน ซึ่งอยู่ห่างจากสโมเลนสค์ไปทางตะวันตกประมาณ 19 กิโลเมตร
title: เหตุตู-154 ของกองทัพอากาศโปแลนด์ตก พ.ศ. 2553

text: ด้วยการปฏิบัติหน้าที่อย่างรวดเร็ว พนักงานสืบสวนพบว่าการตายทั้งหมดในนครชิคาโกล้วนเชื่อมโยงกันโดยมียาแก้ปวด "ไทลินอล" เป็นศูนย์กลาง รัฐบาลท้องถิ่นออกประกาศเตือนทางวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์กระจายภาพ และเจ้าหน้าที่ตำรวจขับรถตระเวนไปตามบ้านเรือนทุกหลังคาเรือนเพื่อแจ้งเตือนอย่างถึงที่ด้วยโทรโข่ง
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันตั้งรางวัลนำจับผู้ก่อการสังหารหมู่ด้วยยาไทลินอลดังกล่าวเป็นเงินสูงถึงหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐ แต่ก็ยังไม่อาจหาตัวผู้กระทำผิดได้สักทีจนบัดนี้
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: อนึ่ง เหตุการณ์ยาไทลินอลนี้มีการนำไปจัดสร้างและดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และวรรณกรรมหลายเรื่อง โดยมีการนำไปเป็นพื้นฐานเรื่องราวเกี่ยวกับการวางยาพิษในลูกกวาดสำหรับแจกเด็กในวันฮาโลวีน ตลอดจนในอาหารและเครื่องดื่มสำหรับวางขายเป็นต้นด้วย
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: ซึนาเดะเป็นนินจาที่แข็งแกร่งมากในด้านพลัง มีจักระมหาศาล พลังช้างสารของซึนาเดะสามารถ ทำลายกำแพงหรือทำให้พื้นดินแตกเป็นหลุมระเบิดด้วยการอัด ชก หรือฟาดเท้าเพียงครั้งเดียว และเป็นนินจาแพทย์ที่ไม่มีวันตาย เธอสามารถชุบชีวิตตัวเองกี่ครั้งก็ได้ในการต่อสู้ และยังมีผนึกอักขระที่สามารถเปลียนมาเป็นการฟึ้นฟูสภาพ ตัวเองได้ด้วย แต่การชุบชีวิตและฟื้นฟูตนเองนั้น จะมีผลข้างเคียง ทำให้อายุสั้นลงเรื่อยๆ 
ภายหลังจากโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียชีวิต จิไรยะและนารูโตะ ได้ออกตามหาตัวซึนาเดะ เพื่อให้กลับมาเป็นโฮคาเงะของหมู่บ้านโคโนฮะและรักษานินจาที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับหมู่บ้านซึนะกับโอโตะ ในขณะเดียวกันโอโรจิมารุ ผู้สังหารโฮคาเงะรุ่นที่ 3 มีบาดแผลที่มือไม่สามารถใช้วิชานินจาได้ และต้องการให้นินจาแพทย์ที่เก่งที่สุดก็คือซึนาเดะรักษาให้เพราะไม่มีใครจะรักษาได้นอกจากเธอ โดยโอโรจิมารุให้ข้อเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนกับการรักษา โดยใช้คาถาต้องห้ามที่คิดขึ้นมาช่วยรักษาน้องชายและชายผู้เป็นที่รัก แต่ซึนาเดะตัดสินใจไม่ได้โอโรจิมารุให้เวลา 1 อาทิตย์ในการตัดสินใจ หลังจากที่ปฏิเสธซึนาเดะ จึงทำให้เกิดการต่อสู้กัน ซึนาเดะได้ต่อสู้กับโอโรจิมารุและคาบูโตะ แต่เนื่องจากซึนาเดะในตอนนั้นร้างมือจากการต่อสู้มานับสิบปี พร้อมด้วยในขณะนั้นเป็นโรคกลัวเลือดจึงทำให้เกือบพ่ายแพ้ต่อคาบูโตะ แต่จีไรยะ นารุโตะ และชิซึเนะ มาช่วยไว้ทัน ทำให้เกิดศึกสองด้าน คือ นารูโตะกับชิซึเนะร่วมกันต่อสู้กับคาบูโตะ และจิไรยะต่อสู้กับโอโรจิมารุ จากเหตุการณ์นี้เองทำให้ซึนาเดะหายจากโรคกลัวเลือดเพราะเดิมพันชีวิตด้วยการปกป้องนารูโตะจากโอโรจิมารุ และได้มอบสร้อยคอของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ให้แก่นารูโตะ ในท้ายที่สุดซึนาเดะเป็นคนปิดฉากการต่อสู้ด้วยการชกโอโจิมารุจนหมดสภาพในหมัดเดียว ภายหลังซึนาเดะได้กลับมาหมู่บ้านรับตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ 5 และได้กลับมารักษา ลี คาคาชิ และซาซึเกะที่บาดเจ็บจากการต่อสู้หลังจากที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียชีวิต 
title: ซึนาเดะ

text: การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ เกิดขึ้นระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง เริ่มตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 และลากยาวไปสองหรือสามวัน เมื่อส่วนหน้าของกองพลที่หนึ่งแห่งกองทัพญี่ปุ่นที่สอง ภายใต้บังคับบัญชาของพลเอกตาเดียว ยามาจิ โมโตฮารุ (ค.ศ. 1841-1897) สังหารทหารช่างและพลเรือนชาวจีนไประหว่าง 1,000 ถึง 20,000 คน เหลือผู้รอดชีวิตไว้เพียง 36 คนเพื่อฝังศพ[1] ในนครชายฝั่งพอร์ตอาร์เทอร์ของจีน (ปัจจุบันคือ ลวีชุนโกว) อย่างไรก็ดี มีการสงสัยตัวเลขประเมินผู้เสียชีวิตที่สูง เพราะบันทึกร่วมสมัยของสงครามประเมินตัวเลขประชากรทั้งหมดของพอร์ตอาร์เทอร์ไว้ที่ 6,000 คน (หรือ 13,000 คน หากรวมทหารประจำนคร) [2] รายงานภายหลังประเมินว่า 18,000 คนจากทั้งสองฝ่ายเข้าต่อสู้กัน โดยชาวจีนเสียชีวิต 1,500 คน[3]
title: การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ (จีน)

text: ถัดมาไม่นาน แอดัม เจเนิส (Adam Janus) แห่งหมู่บ้านอาร์ลิงทันไฮส์ (Arlington Heights) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน ไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลท้องถิ่น และหลังจากนั้นไม่นานอีก สแตนลีย์ เจเนิส (Stanley Janus) แห่งหมู่บ้านไลล์ ดูปาชเคาน์ตี (Lisle Village, DuPage County) นครชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ ผู้เป็นน้องชายของแอดัม เจเนิส พร้อมด้วยเธเรซา เจเนิส (Theresa Janus) ภรรยาของสแตนลีย์ ก็เสียชีวิตตามไปด้วยในวันเดียวกันขณะกำลังร่วมพิธีศพของแอดัม เจเนิส ผลการสืบสวนพบว่าทั้งหมดตายเพราะรับประทานยาแก้ปวดกระปุกเดียวกัน[2]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: การต่อต้านรัฐบาลอย่างแข็งขันเริ่มขึ้นในเบงกาซีเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ หลังจากการประท้วงนานสามวัน กำลังความมั่นคงสังหารผู้ประท้วงไปสิบสี่คนวันก่อนหน้า และมีการจัดขบวนแห่ศพของหนึ่งในผู้เสียชีวิตผ่านบริเวณคาทิบา (Katiba) และเกิดเหตุปะทะกันขึ้น กลุ่มผู้ประท้วงขว้างปาก้อนหินใส่กำลังความมั่นคง ซึ่งใช้กระสุนจริง และสังหารผู้ประท้วงไปยี่สิบสี่คน ตำรวจสองคนที่มีส่วนในการปะทะถูกผู้กระท้วงจับและแขวนคอ[97] ผู้ประท้วงรอบนครและในเมืองอัลเบย์ดา (Al Bayda) และดาร์นาห์ (Darnah) ที่อยู่ใกล้เคียง โจมตีและเอาชนะกำลังฝ่ายรัฐบาลที่มีน้อยกว่า มีหน่วยตำรวจและทหารจำนวนหนึ่งแปรพักตร์และเข้ากับผู้ประท้วง กำลังความมั่นคงพ่ายแพ้และถูกบีบให้ถอยทัพ เมื่อสิ้นสุดวัน เบงกาซีเกือบอยู่ในมือของฝ่ายต่อต้านทั้งหมดแล้ว โดยสถานที่แห่งเดียวที่ยังเป็นที่พำนักของฝ่ายภักดีต่อกัดดาฟีจำนวนมากพอสมควร คือ อาคารคาติบา ในเบงกาซี วันที่ 19 กุมภาพันธ์ มีขบวนแห่ศพเคลื่อนผ่านอาคารอีกครั้ง และถูกยิงใส่เช่นเดิม จนถึงขณะนี้ รัฐบาลลิเบียขนทหารรับจ้างแอฟริกา 325 คนไปยังเบงกาซีและหัวเมืองตะวันออกอื่น ๆ แต่เผชิญกับการโจมตีตอบโต้ของกำลังฝ่ายต่อต้าน ทหารรับจ้างห้าสิบคนถูกผู้ประท้วงสังหารในอัล เบย์ดา บางส่วนถูกขังไว้ในสถานีตำรวจที่ถูกเผาต่อมา และอีกสิบห้าคนถูกแขวนคอหน้าอาคารศาลอัลเบย์ดา[98] ทหารรับจ้างอย่างน้อย 236 คนถูกจับขณะยังมีชีวิตอยู่ ทหารรับจ้างคนหนึ่งว่า มีผู้ประท้วงถูกฆ่าไปด้วยมากกว่าหนึ่งร้อยคน[99]
title: สงครามกลางเมืองลิเบีย

text: ถัดจากนั้นอีกไม่นานในวันเดียวกัน แมรี แมกฟาร์แลนด์ (Mary McFarland) แห่งเมืองเอล์มเฮิสต์ (Elmhurst) นครชิคาโก ดูปาชเคาน์ตี รัฐอิลลินอยส์, พอลา พรินส์ (Paula Prince) แห่งนครชิคาโก และแมรี เรเนอร์ (Mary Reiner) แห่งหมู่บ้านวินฟีลด์ (Winfield) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน พร้อมใจกันจบชีวิตลงหลังจากรับประทานยาแก้ปวด "ไทลินอล"[2]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: โฆษกสำนักงานสืบสวนกลางฯ แถลงในนครชิคาโก โดยปฏิเสธที่จะแสดงความคิดเห็นในเรื่องข้างต้น แต่กล่าวว่าจะมีอะไรให้ได้เห็นกันอย่างแน่นอนในเร็ววันนี้[7] ทั้งนี้ เนื่องจากมีผู้ส่งความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์แก่รูปคดีไปยังสำนักงานฯ อย่างมากมาย และในแถลงการณ์ของสำนักงานฯ ก็ระบุว่าจะมีการพิจารณารื้อฟื้นคดีสังหารหมู่ในนครชิคาโกขึ้น ความตอนหนึ่งว่า "การทบทวนครั้งนี้เป็นผลส่วนหนึ่งมาจากการที่อาชญากรรมนี้ครบรอบ 25 ปีเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เรื่องราวในคดีกลายเป็นที่สนใจของสาธารณชน นอกจากนี้แล้วจากการที่เทคโนโลยีทางนิติวิทยาศาสตร์มีความก้าวหน้ามากขึ้น ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีการฟื้นคดีและค้นหาพยานหลักฐานกันอีกครา"[8]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: คดีสังหารหมู่ดังกล่าวแม้เวลาล่วงเลยมานาน แต่ก็ยังมิได้รับการคลี่คลายจวบจนบัดนี้ กระนั้น ในช่วงเกิดเหตุ มีชายนายหนึ่งนาม เจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส เขียนจดหมายไปถึงบริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน รีดไถเงินหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ มิฉะนั้น เขาจะไม่หยุดการสังหารหมู่โดยใช้สารพิษไซยาไนด์เช่นนี้อีก อย่างไรก็ดี เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวเขาไปสอบสวน กลับพบว่าจดหมายเขาเป็นแค่คำลวง เนื่องจากในเวลาเกิดเหตุนั้นเขาพำนักอยู่ที่นครนิวยอร์กกับภรรยา เจมส์จึงถูกพิพากษาลงโทษฐานกรรโชกทรัพย์ ให้ถูกจำคุกสิบสามปี จากอัตราโทษสูงสุดจำคุกยี่สิบปี เขารับโทษระยะหนึ่งแล้วก็ได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระโดยมีทัณฑ์บนใน พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995)
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: ยาแก้ปวดที่เป็นปัญหานั้นส่งมาจากโรงงานที่แตกต่างกัน แต่ด้วยความที่เหตุการณ์ตายไล่เลี่ยกันนี้เกิดขึ้นในท้องที่เดียวกัน เจ้าหน้าที่จึงจับจุดได้ว่าน่าจะเกิดความผิดปรกติในระหว่างกระบวนการผลิตยา กระนั้น ก็ยังไม่ละข้อสันนิษฐานว่าผู้ไม่ประสงค์ดีอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์เข้าไปยังห้างร้านต่าง ๆ และสับเปลี่ยนกระปุกยาไทลินอลจากหิ้งด้วยกระปุกยาไทลินอลที่มีไซยาไนด์ (cyanide) ปลอมปนอยู่แทน อนึ่ง นอกเหนือไปจากยาห้ากระปุกที่นำพาความตายไปสู่ผู้เคราะห์ร้ายเจ็ดรายข้างต้นแล้ว เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบยาอีกสามกระปุกที่มีสารพิษปลอมปนก่อนจะถูกเปิดอีกด้วย
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: เมื่อซาบุสะ ได้รับการว่าจ้างให้มาสังหาร นักสร้างสะพาน ดาซึนะ ในการโจมตีครั้งแรกนั้นซาบุสะล้มเหลว และเสียทีให้กับ ฮาตาเกะ คาคาชิ ก่อนที่คาคาชิจะจัดการเผด็จศึก ซาบุสะ ถูกเข็มซัดเข้าที่ลำคอ โดยนินจาล่าสังหาร ซึ่งแท้จริงคือฮาคุ คาคาชิเข้ามาตรวจชีพจรของซาบุสะ และลงความเห็นว่า ซาบุสะเสียชีวิต นินจาล่าสังหารจึงขอนำศพกลับไปทำลาย ภายหลัง คาคาชิรู้สึกติดใจสงสัยการกระทำของนินจาล่าสังหารคนนั้น ที่ไม่ทำลายศพทันทีในที่สังหาร กลับแบกศพที่หนัก และใหญ่กว่าตนเองไปทำลายในที่ลับตา จึงเป็นไปได้ว่า จะเป็นลูกน้องของซาบุสะมาช่วยโดยการทำให้ซาบุสะมีสภาพเหมือนตาย ฮาคุมีความรู้ด้านสรีระ และจุดชีพจรต่างๆในร่างกายมนุษยเป็นอย่างดี การใช้เข็มซัดเข้าที่คอของซาบุสะทำให้ชีพจรหยุดเต้น ไม่หายใจ และมีสภาพเหมือนตาย ฮาคุสามารถทำได้ดีไม่มีที่ติด เพราะหากพลาดในจุดอันตรายเช่นนั้น ซาบุสะอาจถึงตายได้ หลังจากฟื้นจากสภาพตายชั่วคราว ซาบุสะจะยังเคลื่อนไหวไม่ได้ระยะหนึ่ง ระหว่างนี้ฮาคุได้มีปากเสียงกับ กาโต้ ผู้ว่าจ้าง กับพวกซามูไรรับจ้าง ทั้งยังหักแขนของกาโต้ทำให้กาโต้แค้นฮาคุเป็นการส่วนตัว 
title: ฮาคุ

text: สำนักงานสืบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกา หรือเอฟบีไอ ขนานนามคดีนี้ว่า "การวางยาไทลินอล" (Tylenol poisonings) มีรหัสคดีว่า "TYMURS" ทั้งนี้ แม้เวลาจะล่วงเลยมานานพอสมควร และคดีนี้ก็ยังมิได้ข้อสรุปจวบจนบัดนี้ แต่ก็เป็นแรงผลักดันหนึ่งให้เกิดการปฏิรูปขนานใหญ่ซึ่งการบรรจุเภสัชภัณฑ์และกฎหมายป้องกันการยืมมือฆ่าคน
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: เป็นบทเปิดตัวของเรื่องทั้งในอนิเมะและมังงะ ตัวเอกของบทนี้คือเคอิจิ ที่ได้รับข่าวไม่น่าไว้วางใจตั้งแต่ย้ายเข้ามายังหมู่บ้าน เขาได้พบเบาะแสมากมายจากที่ต่างๆในหมู่บ้าน แต่เพื่อนทุกคนกลับบอกว่าไม่เคยมีเหตุฆาตกรรมแบบนั้นในหมู่บ้านเพราะไม่อยากให้เขาต้องคิดมาก แต่เคอิจิกลับคิดว่าเพื่อนๆของพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีจนพลั้งมือฆ่ามิองและเรนะตายในที่สุด
เป็นบทที่เพิ่มตัวละครสำคัญมาอีก 1 คือ ชิอง น้องสาวของมิองที่บังเอิญไปเจอกับเคอิจิที่ร้านแองเจิลมอธ และในวันเทศกาลลอยนุ่นชิองและเคอิจิได้ทำผิดกฎของหมู่บ้านด้วยความไม่รู้และเชื่อคำเชิญของทาคาโนะและโทมิทาเกะที่ให้เปิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์พิธีของหมู่บ้าน ทำให้พวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคำสาปแห่งฮินามิซาวะเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว ในไม่ช้า เคอิจิได้รับข่าวจากตำรวจโออิชิว่าทาคาโนะและโทมิทาเกะได้เสียชีวิตแล้ว ไม่นานนักชิองก็หายตัวไป เขาจึงคิดว่าสักวันเขาอาจจะต้องหายไปด้วยเช่นกัน แถมมิองเองก็เริ่มมีท่าทีแปลกๆเป็นคนละคนจนยากที่จะเมินเฉย อีกทั้งริกะและซาโตโกะก็หายตัวไป เหลือเพียงเขาและเรนะ พวกเขาจึงยื่นคำขอถึงตำรวจในกรณีผู้ต้องสงสัยของคดีและไปที่บ้านของมิอง จนต้องพบกับเรื่องราวน่าตกตะลึงว่าคดีทั้งหมดเป็นฝีมือของมิอง โดยมิองก็อ้างว่าเป็นเพราะปีศาจในตัวทำให้ฆ่าคนไปมากมายและขอสารภาพบาปทั้งหมดของตนกับเคอิจิเป็นการส่วนตัว แต่มิองกลับพาเคอิจิไปยังห้องใต้ดินที่มิองใช้ลงมือฆ่าทุกคน!!!
และที่นั่นเองเขาก็ได้พบตัวชิองที่หายสาปสูญไปได้พบ แต่พลาดท่า ทำให้เขาโดนมิองพาตัวไปเพื่อจัดการปิดปากซะ และในขณะที่กำลังจะถูกมิองฆ่าตาย เขาก็ได้ร้องขอกับมิองสองอย่างกับมิอง ได้แก่ 1 "ถ้าฆ่าฉันจนพอใจแล้วก็จงยกโทษให้ชิองซะ" 2"ขอให้ปีศาจในตัวมิองหายไปด้วย" แต่มิองบอกว่าทำไม่ได้ทั้งสองข้อ เคอิจิจึงกล่าวเชิงหยอกล้อว่า "งั้นข้อที่สาม...อย่าฆ่าฉัน" ซึ่งมิองก็รับปาก ทำให้เขารอดตายมาได้ จากนั้นก็มีข่าวตามมาว่ามิองกำลังหลบหนีไปยังทางลับของห้องใต้ดิน แต่พลาด เดินตกลงไปยังบ่อน้ำตาย
เป็นบทที่กล่าวถึงซาโตโกะที่ถูกเทปเปทารุนอย่างหนักจนเกิดอาการทางประสาทอย่างรุนแรง
เป็นบทที่กล่าวถึงริกะ ในช่วงหนึ่งที่เธอเองได้พบกับอาคาซากะ ตำรวจหนุ่มจากเมืองกรุงต้องมาทำงานบางอย่าง เธอได้เตือนอาคาซากะไว้ว่าให้กลับไปไม่อย่างนั้นจะไม่ทันการ แต่ในขณะนั้นอาคาซากะยังไม่เข้าใจความหมายของมัน เมื่อมั่นใจแล้วว่าอาคาซากะไม่กลับแล้ว เธอจึงร้องขอว่าจงช่วยเธอซะ เพรราะในวันที่ xxx เธอจะถูกฆ่าตาย แต่เธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่า แต่อาคาซากะไม่เชื่อ เขาอยู่ในโรงพยาบาลและรอจนกระทั่งเขาได้เวลากลับไปยังบ้านของเขา เขาก็ทราบว่าภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ของเขาเสียชีวิตเสียแล้ว และในวันที่ xxx ริกะก้ได้เสียชีวิตไปตามที่เธอเคยกล่าวเอาไว้แล้วเช่นกัน เมื่อนั้นเขาถึงตระหนักว่าที่ริกะเตือนเขาไว้ หมายถึงอย่างนี้นี่เอง...
เป็นอีกมุมหนึ่งของบทเทศกาลมรณะ คือเป็นมุมมองของแฝดมิองและชิอง และความจริงที่ชวนให้ติดตามมากขึ้น
คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นโดยที่เคอิจิไปพบโดยบังเอิญนั้น แท้จริงแล้วเป็นฝีมือของเรนะ และเพื่อนๆที่พากันปิดบังเอาไว้และพยายามจะให้ลืมมันไป เนื่องจากเรนะเกิดอาการคุ้มคลั่งจากเรื่องเล่าหลอกเด็กของพยาบาลมิโยะจนฆ่าคนเป็นจำนวนมาก
เป็นบทเบื้องหลังของทุกบท โดยมีริกะเป็นตัวเอกที่แท้จริงได้ทำการเฉลยทุกสิ่งทุกอย่างและพยายามจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม เพื่อให้พวกตนได้พ้นจากเรื่องร้ายๆทั้งหลาย แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ แต่เธอได้สิ่งที่วิเศษที่สุดมา นั่นคือการได้รุ้คนร้ายที่แท้จริงที่ฆ่าเธอในวันที่ xxx นั่นคือทาคาโนะ แต่เธอก็ยังไม่รู้เหตุผลที่ทาคาโนะทำแบบนั้น สุดท้ายแล้วเธอและเพื่อนที่พยายามมาต้องถูกสังหารหมู่อย่างน่าเศร้า แต่เธอก็พยายามไม่ให้ลืมเรื่องของทาคาโนะ จึงได้ร้องขอก่อนตายว่า หากจะฆ่าก็จงอย่าทำให้หลับ จงกรีดลึกร่างของตนให้ฝังลึกในวิญญาณ เมื่อยามใดที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง จะได้รู้ว่าเจ้าคือศัตรูที่แท้จริง!!!
เป็นบทต่อจากบทสังหารหมู่ โดยแสดงเรื่องราวในอดีตของทาคาโนะ และเหตุผลที่เธอทำการวิจัยโรคกลุ่มอาการฮินามิซาวะ และเหตุจูงใจให้เธอคอยตามฆ่าริกะทุกชาติภพ และในท้ายที่สุด พวกริกะก็ได้สร้างปาฏิหาริย์ได้สำเร็จ พวกเธอสามารถเอาชนะการตามล่าของทาคาโนะและทาคาโนะเองก็ได้ถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย เมื่อริกะได้มีชีวิตที่ยาวนานตามอุดมคติของเธแล้ว เธอได้ย้อนอดีตกลับมายังยุคที่ทาคาโนะเป็นเด็กและทิ้งท้ายประโยคอันเป็นปริศนาว่า "เธออยากอยู่หรือตาย?" เมื่อทาคาโนะตอบแบบไร้เดียงสาแล้ว เธอก็ได้แนะนำประโยคปริศนาของเธออีกครั้ง และให้ทาคาโนะกลับบ้านไป เพื่อให้ทาคาโนะใช้ชีวิตให้ดีที่สุดกับพ่อแม่ของเธอ จนกว่าจะไม่มีโอกาสอีก...
title: ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง

text: หมวดหมู่:ฆาตกรต่อเนื่อง หมวดหมู่:การสังหารหมู่ หมวดหมู่:ภัยพิบัติทางการแพทย์ หมวดหมู่:คดีที่ยังมิได้รับการคลี่คลาย หมวดหมู่:อาชญากรรมในสหรัฐอเมริกา หมวดหมู่:อาชญากรที่ยังลอยนวล หมวดหมู่:การเรียกสินค้าคืน
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: ยังมีชายอีกคนซึ่งต้องสงสัยในคดีสังหารหมู่ นามว่า รอเชอร์ อาร์โนลด์ (Roger Arnold) เขาถูกนำตัวไปสอบสวนแต่พบว่าไม่ได้กระทำผิด กระนั้น การตกเป็นเป้าความสนใจของสื่อมวลชน ทำให้รอเชอร์เกิดอาการเจ็บป่วยทางอารมณ์และจิตใจ (nervous breakdown) อย่างรุนแรง และโทษชายเจ้าของร้านอาหารนาม มาร์ที ซินแคลร์ (Marty Sinclair) ว่าเป็นคนชักนำเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจับตัวเขา ท่ามกลางฤดูร้อนของ พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) หรือปีถัดมาจากปีเกิดเหตุสังหารหมู่ รอเชอร์ตัดสินใจจะใช้ปืนสังหารมาร์ทีเสียเป็นการแก้แค้น แต่เขายิงผิดตัว เพราะกลับเป็นชายที่ไร้มลทินคนหนึ่งนาม จอห์น สแตนิเชอ (John Stanisha ) ที่ถูกยิงแทน[4] ใน พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ศาลจึงพิพากษาให้รอเชอร์ถูกจำคุกสิบห้าปี จากอัตราโทษสูงสุดจำคุกสามสิบปี เขาจบชีวิตขณะรับโทษในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2008)
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: ต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) เจ้าหน้าที่ตำรวจสำนักงานสืบสวนกลาง หรือเอฟบีไอ กรมยุติธรรม นำกำลังเข้าจับกุมเจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส อดีตผู้ต้องสงสัยรายหนึ่งในคดีสังหารหมู่นี้ ไปกักตัวไว้ชั่วคราวรอการสอบสวน และตรวจค้นบ้านพักของเขาซึ่งอยู่ ณ เมืองเคมบริดจ์ มิดเดิลเซ็กซ์เคาน์ตี (Middlesex County) รัฐแมสซาชูเซ็ตส์[6]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: เช้าตรู่ของวันพุธที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เด็กหญิงวัยสิบสองปีนาม แมรี เคลเลอร์แมน (Mary Kellerman) แห่งหมู่บ้านเอลก์โกรฟ นครชิคาโก คุกเคาน์ตี (Elk Grove Village, Cook County) รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา เสียชีวิตอย่างกะทันหันหลังจากรับประทานยาแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อ "ไทลินอล" เมื่อเช้าวันนั้น[2] [3]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: และยังมีผู้ต้องสงสัยอีกรายเป็นหญิงชาวนครชิคาโกนาม ลอรี แดน (Laurie Dann) นางมีประวัติว่าป่วยทางจิตมานานแสนนาน กับทั้งยังเคยพยายามลอบวางพิษอย่างลับ ก่อคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญในโรงเรียนมัธยมของท้องถิ่น และกระทำอัตวินิบาตกรรมอีกหลายครั้ง แต่ยังไม่มีข้อสรุปสำหรับผู้ต้องสงสัยรายนี้[5]
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: AP. (1984, 15 January). Tylenol Figure Is Convicted. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Boston Channel. (2009, 13 February). Feds Convinced Lewis Was Tylenol Killer. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). CNN News. (2009, 4 February). Law enforcement to review Tylenol murders. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). John Douglas. (1999). The Anatomy of Motive. Scribner. ISBN 0-684-84598-9. Jonathan Saltzman. (2009, 5 February). "Fatal tampering case is renewed". Boston Globe. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Joy Bergmann. (2000, 3 November). The Tylenol Killings: A Bitter Pill. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Joyce Egginton. (1991). Day of Fury: The Story of the Tragic Shootings That Forever Changed the Village of Winnetka. William Morrow & Co. ISBN 978-0688090852. Rachael Bell. (n.d.). "The Tylenol Terrorist". Crime Library. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). The Associated Press. (2009, 4 February). FBI searches home of man linked to Tylenol deaths. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Wolnik KA, Fricke FL, Bonnin E, Gaston CM & Satzger RD. (1984, March). "The Tylenol tampering incident - tracing the source". Analytical chemistry, (56, 3). 466A–470A & 474A.
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: หมวดหมู่:นักกีตาร์ หมวดหมู่:นักร้องอังกฤษ หมวดหมู่:ชาวสหราชอาณาจักรที่ถูกลอบสังหาร หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดพาร์โลโฟน หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอีเอ็มไอ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเกฟเฟนเรเคิดส์ หมวดหมู่:บุคคลจากลิเวอร์พูล หมวดหมู่:บุคคลจากนครนิวยอร์ก หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอาวุธปืน หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เอ็มบีอี‎
title: จอห์น เลนนอน

text: การประเมินยอดผู้เสียชีวิตในการสังหารหมู่อย่างแม่นยำนั้นทำไม่ได้ เพราะบันทึกทหารญี่ปุ่นเกี่ยวกับการสังหารจำนวนมากถูกทำลายหรือเก็บไว้เป็นความลับโดยเจตนาไม่นานหลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นในปี 1945 ศาลทหารพิเศษระหว่างประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์กว่า 200,000 คน[12] ทางการจีนประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตราว 300,000 โดยอิงการประเมินของศาลชำนัญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง การประเมินจากนักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมีหลากหลายตั้งแต่ 40,000 ถึง 200,000 คน นักลัทธิแก้ประวัติศาสตร์บางคนปฏิเสธว่าไม่มีการสังหารหมู่เป็นระบบกว้างขวางเกิดขึ้นเลย โดยอ้างว่าการเสียชีวิตทั้งหมดมีคำธิบายทางทหาร เป็นอุบัติเหตุ หรือเป็นเหตุการณ์ความทารุณที่ไม่ได้รับอนุญาตที่ไม่เกี่ยวข้องกัน[13][14]
title: การสังหารหมู่นานกิง

text: หลังเหตุการณ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้สั่งปิดประตูทางเข้าออกทั้งหมด และยกเลิกการเรียนการสอนทั้งหมด ส่วนตัวมือปืนนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่า อยู่ในกลุ่มผู้เสียชีวิตด้วย แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่า ฆ่าตัวตายหรือถูกผู้อื่นฆ่าตาย รวมทั้งสาเหตุที่ก่อเหตุสะเทือนขวัญขึ้นมา นับเป็นเหตุการณ์สังหารหมู่ในสถานศึกษาครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนที่จะถึงวันครบรอบเหตุการณ์สังหารหมู่ที่เมืองโคลัมไบน์ รัฐโคโลราโด เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2542 มีผู้เสียชีวิต 15 คน
title: การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค

text: บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน (Johnson & Johnson) ต้นสังกัดผู้ผลิตยาไทลินอล มีประกาศเตือนไปยังโรงพยาบาลสถานอนามัยต่าง ๆ และผู้จัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ของตน กับทั้งในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ยังได้เรียกเก็บผลิตภัณฑ์ไทลินอลทั้งหมดทั่วประเทศกลับคืนสู่บริษัท และสั่งพักโฆษณายาไทลินอลชั่วคราว ในการนี้ ประมาณว่ายาที่ถูกเรียกคืนมีจำนวนกว่าสามสิบเอ็ดล้านกระปุก คิดเป็นมูลค่ากว่าหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันยังแถลงทางสื่อมวลชนเตือนประชาชนทั้งหลายให้หยุดบริโภคผลิตภัณฑ์บรรดามีที่มีส่วนผสมของไทลินอลชั่วคราว อนึ่ง เมื่อแน่ชัดว่ามีแต่ยาประเภทแคปซูลที่ถูกใส่สารพิษปนเปื้อน บริษัทยังได้ปฏิรูปการบรรจุเภสัชภัณฑ์ไทลินอลโดยเปลี่ยนจากแบบแคปซูลไปเป็นแบบเม็ดแข็งทั้งหมด และยังรับแลกแบบแคปซูลที่มีการซื้อไปแล้วเป็นแบบเม็ดแข็งให้ด้วย
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: โศกนาฏกรรมในนครชิคาโกที่คร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปเจ็ดราย ยังให้มีเหตุการณ์เลียนผุดตามขึ้นมาอีกเป็นจำนวนหนึ่งใน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) ปีถัดมา บรรดาผู้ประกอบการเครื่องบริโภคต่าง ๆ ต้องพากับขบคิดหาหนทางปฏิรูประบบและวิธีการบรรจุภัณฑ์เพื่อป้องกันการลักลอบเจือปนสิ่งไม่พึงประสงค์ลงในสินค้า และอุตสาหกรรมทางเภสัชภัณฑ์หลีกเลี่ยงไม่ผลิตสินค้าในรูปแคปซูล เพราะการเปิดหลอดแคปซูลออกแล้วเจือสิ่งแปลกปลอมลงไปในนั้นสามารถกระทำได้โดยง่าย และโดยไม่ทิ้งร่องรอยพิรุธไว้อีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีการปรับปรุงกฎหมายให้ถือว่า คดีเกี่ยวกับการเจือปนสารพิษในเครื่องอุปโภคบริโภคเป็นอาชญากรรมระดับชาติ และองค์การอาหารและยาแห่งสหรัฐอเมริกาก็ตราระเบียบใหม่เพื่อป้องกันการกระทำผิดในรูปแบบนี้ ซึ่งระเบียบดังกล่าวส่งผลให้ "แคปเลต" (caplet) หรือยาเม็ดแข็งที่ทำเป็นรูปแคปซูล เข้ามาแทนที่แคปซูลซึ่งเป็นปลอกพลาสติกบรรจุแป้งยาภายใน
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

text: บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันได้รับการยกย่องจากสื่อมวลชนในขณะนั้นว่าจัดการกับสถานการณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และช่วงนั้น หุ้นของผลิตภัณฑ์ยาไทลินอลในตลาดหลักทรัพย์ก็ร่วงลงจากร้อยละสามสิบห้าเป็นร้อยละแปด แต่ก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมภายในเวลาไม่ถึงปีโดยเป็นผลมาจากการได้รับยกย่องของบริษัทฯ นั่นเอง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) บริษัทฯ ได้ผลิตยาแคปซูลขึ้นมาอีก แต่บรรจุไว้ในบรรจุภัณฑ์ปิดผนึกถึงสามชั้น และโป๊ะทับอีกสองชั้นด้วยป้ายแสดงรายละเอียดเกี่ยวกับราคาสินค้า เหตุการณ์สังหารหมู่ครั้งนี้ยังส่งผลให้ยาไทลินอลเป็นยาแก้ปวดที่ได้รับความนิยมสูงสุดในสหรัฐอเมริกาด้วย
title: การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525