คำถาม: มณฑลเจียงซู มีเมืองหลวงชื่อว่าอะไร?

text: มณฑลเจียงซู (จีนตัวย่อ: 江苏省 จีนตัวเต็ม: 江蘇省 เจียงซูเฉิ่ง) ชื่อย่อ ‘ซู’ (苏) ตั้งอยู่ตอนกลางของดินแดนชายฝั่งทะเลตะวันออกของประเทศจีน มีเมืองหลวงชื่อว่าหนานจิง มีเนื้อที่ 102,600 ก.ม.มีประชากร ปี 2004 74,330,000 คน จีดีพี 1.54 ล้านล้านเหรินหมินปี้ต่อประชากร 20,700 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น แม่น้ำแยงซีเกียงไหลผ่านส่วนต่าง ๆ ทางใต้ของมณฑล
title: มณฑลเจียงซู

text: จาง เฉิน เกิดในเมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู เขาเกิดในครอบครัวนักกีฬาพ่อของเขา จาง โหย่วเชิง เป็นอดีตผู้ฝึกสอนสโมสรวอลเลย์บอลเจียงซู และน้องสาวของเขา จาง ฉางหนิง เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติจีน
title: จาง เฉิน (นักวอลเลย์บอล)

text: ทางหลวงเอเชียสาย 34 (AH34) เป็นถนนในแนวตะวันออก–ตะวันตกในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย มีระยะทาง 1,033 กิโลเมตร (6,450 ไมล์) จากเมืองเหลียนหยุนก่าง ประเทศจีน ผ่าน 4 มณฑล ได้แก่ มณฑลเจียงซู มณฑลอานฮุย มณฑลเหอหนาน มณฑลส่านซี และสิ้นสุดที่ทางหลวงเอเชียสาย 5 ในเมืองซีอาน มณฑลส่านซี
title: ทางหลวงเอเชียสาย 34

text: มณฑลเจียงซูมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
title: มณฑลเจียงซู

text: มณฑลเฮย์หลงเจียง (จีนตัวย่อ: 黑龙江省; จีนตัวเต็ม: 黑龍江省)ชื่อย่อ เฮย （黑）ชื่อ เฮยหลงเจียง มาจากชื่อแม่น้ำสายที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล มีเมืองหลวงชื่อว่า ฮาร์บิน ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศแมนจูกัว อดีตที่ประเทศถูกญี่ปุ่นเข้ายึดในปี พ.ศ. 2474 มณฑลเฮย์หลงเจียง มีประชากรประมาณ 39 ล้านคน มีเนื้อที่ 454,000 ตาราง ก.ม.
มณฑลเฮย์หลงเจียงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้ 
title: มณฑลเฮย์หลงเจียง

text: หนานจิง เป็นเมืองหลวงเก่าลำดับที่ 5 ของจีน (นครหลวงของ จีนในประวัติศาสตร์ตามลำดับได้แก่ กรุงอันหยาง ซีอาน ลั่วหยาง ไคฟง หนานจิง หางโจวและ ปักกิ่ง) นครหนานจิงมีชื่อ ปรากฏในพงศาวดารมาเกือบ 2,000 ปี และเคยถูกสถาปนา เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรจีนหลายสมัยคือ
title: มณฑลเจียงซู

text: แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 เมือง ได้แก่ หนานจิง ซูโจว อู๋ซี ฉางโจว หนานทง หยางโจว เจิ้นเจียง เหลียนหวีนกั่ง ฉูโจว หยางเฉิง และ หวยอิน โดยมีนครหนานจิงเป็นเมืองหลวงของมณฑล
title: มณฑลเจียงซู

text: ปัจจุบันมณฑลเจียงซูมีท่าอากาศยานทั้งสิ้น 8 แห่ง เส้นทางบิน 39 สาย ติดต่อกับเมืองสำคัญ ๆ ในทวีปยุโรปและแอฟริกา มีเที่ยวบินประมาณ 250 เที่ยวต่อสัปดาห์
title: มณฑลเจียงซู

text: กำฮูหยินเป็นชาวเมืองไพก๊ก (沛 "เพ่ย์" ปัจจุบันอยู่ในอำเภอเพ่ย์ ในมณฑลเจียงซู) เมื่อเล่าปี่มาที่มณฑลอิจิ๋ว และพำนักที่เมืองเสียวพ่าย (小沛 "เสี่ยวเพ่ย์" ปัจจุบันอยู่ในอำเภอเพ่ย์ ในมณฑลเจียงซู) เล่าปี่ได้พบกับกำฮูหยินแล้วได้รับนางเป็นภรรยา กำฮูหยินได้ติดตามเล่าปี่ไปที่มณฑลเกงจิ๋ว ที่ซึ่งนางได้ให้กำเนิดเล่าเสี้ยน ในระหว่างศึกสะพานเตียงปันเกี้ยว เล่าปี่ได้หนีกองทัพโจโฉโดยทิ้งกำฮูหยินและเล่าเสี้ยนไว้ท่ามกลางความโกลาหล แต่ทั้งสองก็ได้จูล่งช่วยเหลือให้รอดชีวิตมาได้ ภายหลังกำฮูหยินถึงแก่กรรม ศพของนางได้ถูกฝังไว้ที่เมืองลำกุ๋น (南郡 "หนานจวิ้น" ปัจจุบันอยู่ในเมืองจิงโจว มณฑลหูเป่ย์)
title: กำฮูหยิน

text: เป็นชาวเมืองกองเหล็ง (กฺวั่งหลิง) มณฑลเจียงซู มีชื่อรองว่า จื่อกาง เป็นคนดี มีความรู้ความสามารถมาก ไม่เห็นแก่ลาภยศ ประพันธ์บทกวี่ไว้สิบกว่าบท เขียนอรรถาธิบายคัมภีร์อี้จิง คำประพันธ์ยุคฮั่น หลี่จี้ จ่อซื้อ ชุนซิว มีชื่อเสียงโด่งดังจิวยี่เป็นผู้แนะนำซุนเซ็กให้เชิญเตียวเหียนกับเตียวเจียวมาเป็นที่ปรึกษา ตอนแรกซุนเซ็กส่งของกำนัลและจดหมายไปเชิญ บุคคลทั้งสองไม่ยอมมา ซุนเซ็กต้องไปเชิญเองจึงยอมรับ เตียวเหียนได้รับแต่งตั้งให้เป็นชันเหมาเจิ้งหยี่ (เสนาธิการทหาร) ถ้าเตียวเหียนออกศึก เตียวเจียวจะควบคุมการบริหารอยู่ในเมือง ถ้าเตียวเจียวออกศึก เตียวเหียนก็จะอยู่ในเมือง เป็นเช่นนี้ตลอดเวลา เมื่อซุนเซ็กเป็นใหญ่ขึ้นในกังตั๋ง ได้ให้เตียวเหียน ไปทูลพระเจ้าเหี้ยนเต้ที่ราชธานีฮูโต๋ โจโฉเห็นเตียวเหียนเป็นหัวแรงสำคัญของซุนเซ็ก ก็กักตัวไว้ ไม่ยอมให้กลับ พอซุนเซ็กตายแล้ว โจโฉยอมให้เตียวเหียนกลับมาช่วยซุนกวน โดยเชื่อว่าจะภักดีต่อโจโฉ เตียวเหียนรับราชการอยู่กับซุนกวน จนกระทั้งป่วยมาก จนต้องกลับไปรักษาตัวที่บ้าน ก่อนจะตายได้มีหนังสือแนะนำให้ซุนกวนย้ายเมืองหลวงของกังตั๋งจากลำซี มาตั้งที่เบาะเหลง (นานกิง) ซึ่งซุนกวนก็ได้ปฏิบัติตาม
title: เตียวเหียน

text: สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง หมายถึงสุสานจักรพรรดิจีนหลายแห่งที่ได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในหลายมณฑลของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งได้แก่ มณฑลหูเป่ย์ กรุงปักกิ่ง นครหนานจิงในมณฑลเจียงซู และมณฑลเหลียวหนิงและเป็นที่ฝั่งพระศพจักรพรรดิ จักรพรรดินี พระพันปีหลวง และเชื้อพระวงศ์
title: สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง

text: แผ่นดินไหวที่มณฑลส่านซี พ.ศ. 2099 หรือ แผ่นดินไหวหัวเซี่ยน () หรือ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เจี่ยจิ้ง () เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2099 (ค.ศ. 1556) เป็นปีที่ 35 ในรัชสมัยจักรพรรดิเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่หุบเขาแม่น้ำเว่ย ใกล้กับเมืองหัวเซี่ยนในมณฑลส่านซี และสร้างความเสียหายให้กับมากกว่า 97 เมืองโดยรอบในเขตมณฑลส่านซี มณฑลซานซี มณฑลเหอหนาน มณฑลกานซู มณฑลเหอเป่ย์ มณฑลซานตง มณฑลหูเป่ย์ มณฑลหูหนาน มณฑลเจียงซู และมณฑลอานฮุย พื้นที่ในระยะ 840 กิโลเมตร (520 ไมล์) โดยรอบถูกทำลาย และมีผู้เสียชีวิตประมาณ 830,000 คน นับได้ว่าเป็นเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่สร้างความสูญเสียมากที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ 
title: แผ่นดินไหวในมณฑลส่านซี พ.ศ. 2099

text: ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึงเกือบ 2 เมตร อาศัยอยู่เฉพาะลำธารน้ำที่มีคุณภาพน้ำในเกณฑ์ดี สภาพน้ำไหลแรง มีอุณหภูมิต่ำในป่าดิบทางตอนกลางและตอนใต้ของจีนเท่านั้น เช่น มณฑลส่านซี, มณฑลชิงไห่, มณฑลเสฉวน, มณฑลกวางตุ้ง, มณฑลเจียงซู และมณฑลกวางสี เป็นต้น หากินในเวลากลางคืน กินอาหารจำพวก ปลาและสัตว์มีกระดองชนิดต่าง ๆ โดยปกติแล้วเป็นสัตว์ที่อยู่อย่างสงบ แต่สามารถจะฉกกัดได้อย่างรุนแรงและดุร้ายเมื่อถูกรบกวน 
title: ซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน

text: หนานจิง หรือรู้จักกันอีกชื่อว่า นานกิง () เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงซู สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยหนานจิงเป็นหนึ่งในเมืองหลวงเก่าของจีน ปัจจุบันหนานจิงเป็นเมืองใหญ่อันดับสองในภาคตะวันออกของจีน รองจากช่างไห่ และหนานจิงเป็นเมืองหลวงของจีนคณะชาติสมัยปฏิวัติล้มล้างจักรพรรดิจีน ราชวงศ์ชิงหรือแมนจู หนานจิง ที่แปลว่านครหลวงใต้ เคยเป็นเมืองหลวงของหลายราชวงศ์ จนได้รับสมญานามว่า เมืองหลวงสิบแผ่นดิน และยังเป็น 1 ใน 6 นครโบราณ อันได้แก่ ปักกิ่ง หนานจิง ซีอาน ลั่วหยาง หางโจว และ ไคเฟิง เป็นเมืองหลวงครั้งสุดท้ายระหว่างปี พ.ศ. 2470 ถึง พ.ศ. 2492 โดยรัฐบาลสาธารณรัฐจีน ซึ่งมีผู้นำขณะนั้น คือ นายพลเจียงไคเช็ค หลังสถาปนาเป็นสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี พ.ศ. 2492 รัฐบาลใหม่จึงได้ย้ายเมืองหลวงกลับมายังปักกิ่งดังเดิม
title: หนานจิง

text: กองกำลังของฟาง ล่า ยึดจังหวัดหาง (杭州) ได้ ก่อนจะยึดภาคส่วนอื่น ๆ ซึ่งปัจจุบัน คือ มณฑลเจียงซี (江西省), มณฑลเจียงซู (江苏省), มณฑลเจ้อเจียง, และมณฑลอานฮุย ประกอบด้วยเทศมณฑล 52 แห่ง และจังหวัด 6 แห่ง
title: ฟาง ล่า

text: มณฑลเจียงซูมีถนนรวม 27,000 ตร.กม. เชื่อมโยงเมืองต่าง ๆ 200 แห่งทั่วมณฑลเจียงซู และติดต่อกับมณฑลข้างเคียงอีก 7 มณฑล
title: มณฑลเจียงซู

text: ทิศเหนือ ติดต่อกับ มณฑลเจียงซู ประเทศจีน ทิศใต้ ติดต่อกับ มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ทะเลจีนตะวันออก ทิศตะวันตก ติดต่อกับ มณฑลเจียงซู และมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน
title: เซี่ยงไฮ้

text: 2. หลังยุค 3 ก๊กประมาณ 900 ปี กรุงกังตั๋ง ได้ถูกสถาปนาเป็น เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งใต้เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ประมาณ 8-9 ปี ต่อมาช่วงปี 1368 ขณะที่จีนตกอยู่ในสภาพแตกเป็นก๊กมากมาย มหาบุรุษชื่อ "จูหยวนจาง" มีชัยชนะเหนือก๊ก ทั้งหมดจึงได้ สถาปนาราชวงศ์หมิงขึ้น และตั้งนครหลวงขึ้นที่เมืองกังตั๋งโดยให้ ชื่อว่า "กรุงกิมเล้ง" หรือมังกรทอง ต่อมากองทัพราชวงศ์หมิงได้ บุกขึ้นยึดกรุงปักกิ่งและขับไล่พวกมองโกลออกจากดินแดนจีน โดย จูหยวนจาง ทรงมอบให้องค์ชายสี่ปกครองปักกิ่ง ส่วนพระองค์ยังคงปกครองกรุงกิมเล้ง ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็น"หนานจิง" โดยองค์ชายสี่หรือจักรพรรดิ์หย่งเลอภายหลังโค่นอำนาจรัชกาล ที่ 2 ของราชวงศ์หมิงลงประมาณปีค.ศ. 1404 "นครหนานจิง" มีความหมายว่านครทางใต้ คู่ไปกับ "นครปักกิ่ง" ซึ่งหมายความ ว่า นครทางเหนือ จากนั้นจักรพรรดิ์หย่งเลอก็เสด็จไปประทับ ที่กรุงปักกิ่ง ซึ่งทรงสถาปนาเป็นนครหลวงอาณาจักรจีนแทนกรุงหนานจิง
title: มณฑลเจียงซู

text: มณฑลเจียงซูมีความสัมพันธ์แบบบ้านพี่เมืองน้องกับ 13 เมืองคือ
title: มณฑลเจียงซู

text: เป็ดปักกิ่ง มีที่มาจากเมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู โดยถือกำเนิดขึ้นในครัวหลวงของที่นั่น ก่อนที่จะถูกถ่ายทอดมายังปักกิ่ง อันเป็นเมืองหลวงของประเทศในยุคราชวงศ์หมิง ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15
title: เป็ดปักกิ่ง

text: พวงร้อย () เป็นกุหลาบชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในภาคกลางและภาคตะวันตกของสาธารณรัฐประชาชนจีน ในมณฑลกานซู, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลเหอหนาน, มณฑลหูเป่ย์, มณฑลเจียงซู, มณฑลเสฉวน, และมณฑลยูนนาน พบบนภูเขาที่ความสูง 500–2,200 เมตร 
title: พวงร้อย

text: ฉบับซึ่งเป็นที่รู้จักกันมากที่สุด มีสองฉบับ คือ ฉบับของมณฑลเจ้อเจียง กับฉบับของมณฑลเจียงซู ซึ่งมีเนื้อร้องและทำนองต่างกัน ฉบับหนึ่งพรรณนาถึงธรรมเนียมการมอบดอกมะลิ ซึ่งปฏิบัติกันในภูมิภาคแยงซีของประเทศจีน อีกฉบับซึ่งมีความยาวยิ่งกว่าพรรณนาถึงความปรารถนาที่จะเด็ดดอกมะลิมาเชยชม
title: โม่ลี่ฮัว

text: โดยในสมัยราชวงศ์หมิง เจียงหนานซึ่งเป็นมณฑลที่มีอาณาเขตครอบคลุมมณฑลเจียงซู (Jiangsu province, 江苏省) และมณฑลอานฮุยหรืออันฮุย (Anhui province, 安徽) ในปัจจุบัน
title: เจียงหนาน

text: มณฑลเจียงซู เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจีน ในปี 2539 มีนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนกว่า 820,000 คน เดินทางมา ท่องเที่ยวในมณฑลดังกล่าว ในปี 2540 รายได้จากการท่องเที่ยวมี มูลค่า 40 พันล้านหยวน
title: มณฑลเจียงซู

text: หมวดหมู่:มณฑลเจียงซู จ
title: มณฑลเจียงซู

text: มณฑลเจียงซูมีเนื้อที่ 102,600 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 1.06% ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของ ประเทศจีนติดกับนครเซี่ยงไฮ้ มีแม่น้ำแยงซีไหลผ่าน ประชากรมี 71.10 ล้านคน (สถิติปี 2539) ความหนาแน่น 689 คน/ ตร.กม.
title: มณฑลเจียงซู

text: ในปี ค.ศ. 1927 เทศมณฑลอู๋ซีได้เข้าไปอยู่ใต้การปกครองของมณฑลเจียงซู[8]
title: อู๋ซี

text: 3. ปี ค.ศ. 1853 ในสมัยราชวงศ์ชิง นครหนานจิงถูกสถาปนาเป็นเมืองหลวงอีกครั้ง ในสมัยที่ชาวฮั่นลุกฮือขึ้นต่อต้านอำนาจรัฐบาลราชวงศ์ชิง โดย "หงซีกวาน" หัวหน้ากลุ่มปฏิวัติ ตั้งเมืองหลวงอยู่ที่กรุงหนานจิงเป็นเวลา 11 ปีก่อนที่จะถูกปราบโดย กองทัพแมนจู ในที่สุด
title: มณฑลเจียงซู

text: ทิศเหนือ ติดต่อกับ มณฑลชานตง ประเทศจีน ทิศใต้ ติดต่อกับ มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ทะเลจีนตะวันออก ทิศตะวันตก ติดต่อกับ มณฑลอานฮุย ประเทศจีน
title: มณฑลเจียงซู

text: 4. ในปี ค.ศ. 1909 ดร. ซุน ยัด เซน ได้ปฏิวัติโค่นราชวงศ์ชิงของชาวแมนจูลง และจัดตั้งรัฐบาลประชาธิปไตยขึ้นที่กรุงหนานจิง ซึ่งกลับกลายมาเป็นเมืองหลวงของประเทศจีนอีกครั้งหนึ่งจนถึงปี ค.ศ. 1949 เมื่อรัฐบาลจอมพลเจียงไคเช็คพ่ายแพ้หลบหนีพรรคคอมมิวนิสต์จีนไปอยู่ไต้หวัน
title: มณฑลเจียงซู