คำถาม: ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็พบว่าเมื่อใดที่ตนตัดปล้องไผ่ ก็จะพบก้อนทองก้อนเล็ก ๆ อยู่ภายในปล้องไผ่ที่ตัดช่หรือไม่?

text: ตั้งแต่นั้นมาทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็พบว่าเมื่อใดที่ตนตัดปล้องไผ่ ก็จะพบก้อนทองก้อนเล็ก ๆ อยู่ภายในปล้องไผ่ที่ตัด ไม่นานนักทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็มีฐานะร่ำรวยขึ้นมา คะงุยะฮิเมะเองก็เติบโตขึ้นมาเป็นสตรีที่มีขนาดปกติและมีความสวยงามเป็นอันมาก ในระยะแรกทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็พยายามกันไม่ให้ลูกสาวได้พบกับคนแปลกหน้า แต่ไม่นานนักความสวยงามของคะงุยะก็เป็นที่เลื่องลือจนเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไป จนกระทั่งมีเจ้าชายห้าพระองค์เสด็จมาขอตัวคะงุยะฮิเมะต่อทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะ และทรงพยายามหว่านล้อมให้ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะไปบอกให้คะงุยะฮิเมะเลือกเจ้าชายองค์ใดองค์หนึ่งจนกระทั่งสำเร็จ เมื่อทราบว่ามีผู้มาหมายปองคะงุยะฮิเมะจึงวางแผนกันตนเอง โดยตั้งข้อทดสอบต่าง ๆ ที่ยากเกินกว่าที่จะทำให้สำเร็จได้ให้เจ้าชายแต่ละองค์ไปทำ คะงุยะฮิเมะประกาศว่าจะยอมแต่งงานกับเจ้าชายองค์ใดที่สามารถนำสิ่งที่ตนขอมากลับมาได้
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: ไม้เท้าตีสุนัข หรือ ไม้ตีสุนัข (; ) ปรากฏในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก เป็นไม้ไผ่สีเขียวหยก เป็นไม้ประจำตัวประมุข เห็นไม้เหมือนเห็นประมุข จึงเป็นตัวแทนของประมุขพรรคยาจก ไม้ตีสุนัขทำจากไม้ไผ่เก้าปล้องสีเขียวที่หายาก มีลักษณะพิเศษ คือ แข็งเหมือนหยก แต่แกร่งดั่งเหล็กกล้า ผู้ได้รับตำแหน่งประมุขทุกรุ่นจะได้รับมอบไม้ตีสุนัข และเคล็ดวิชาเพลงไม้ตีสุนัข (แบ่งออกเป็นเพลงท่า 36 ท่า เคล็ดลับ 12 เคล็ดลับ) ซึ่งจะถ่ายทอดให้กับประมุขเพียงคนเดียวเท่านั้น
title: ไม้เท้าตีสุนัข

text: ความหมายในพจนานุกรมคือ บ้อง น. เครื่องสำหรับสูบกัญชาหรืออื่น ๆ ทำด้วยปล้องไม้ไผ่ชนิดขังข้อ
title: บ้อง

text: ในการผ่าตัดครั้งที่สอง ทีมดราก้อนต้องทำการผ่าตัดเด็กหญิงวัย 16 ปี และสามารถทำสำเร็จอีกครั้ง ซึ่งเป็นการผ่าตัดบาทิสต้าครั้งที่2ของทีมดราก้อนในขณะเดียวกันโนงุจิ ศาสตราจารย์ของเมย์ชินเกรงกลัวว่าทีมดราก้อนจะมาแย่งตำแหน่งตนไปจึงพยายามไม่ให้การผ่าตัดครั้งต่อไปสำเร็จ ในการผ่าตัดบาทิสต้าครั้งที่3 ทีมดราก้อนต้องรับงานหินคือการผ่าตัดเด็กทารกวัย9เดือนที่มีหัวใจและอวัยวะภายในกลับด้านและมีความผิดปกติที่หัวใจ ทีมดราก้อนตัดสินใจผ่าตัดโดยให้ทีมทำการผ่าตัดที่กลับด้านเพราะจะทำให้ง่ายต่อการผ่าตัด แต่ในระหว่างการผ่าตัดมีผู้ป่วยฉุกเฉินเข้ามานั่นคือคิตะมูระที่มีอาการหัวใจฉีกขาด อาซาดะจึงเข้าช่วยและทำให้ผ่าตัดสำเร็จ แต่ในการผ่าบาทิสต้าครั้งที่3 อาซาดะไม่สามารถหาส่วนผิดปกติของหัวใจได้จึงใช้มีดกลีดพนังหัวใจและนำมาทบกันจึงทำให้หัวใจเล็กลงและทำให้การผ่าบาทิสต้าครั้งที่3สำเร็จ โนมุจิถูกย้ายโรงพยาบาลและคาโต้หมอของทีมดราก้อนขึ้นเป็นศาสตราจารย์แทน อาซาดะวางแผนไว้ว่าจะไปช่วยรักษาผู้ป่วยที่บาดเจ็บจากสงครามอีกครั้งและออกเดินทางจากเมย์ชินเพื่อหาประสบการณ์ใหม่
title: ทีมดราก้อน คุณหมอหัวใจแกร่ง

text: เรื่องดำเนินไปโดยมีศูนย์กลางคือเด็กหญิงที่ไม่ทราบที่มา ชื่อ คะงุยะฮิมะ (Kaguya-hime) ที่คนตัดไผ่ไปพบเมื่อยังเป็นทารกภายในปล้องไผ่ที่เรืองแสง กล่าวกันว่าคะงุยะมาจากจันทรประเทศ (月の都) และมีผมที่ “เงาวาวเหมือนทอง”
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: การเตรียมทำบุญข้าวหลามจะเริ่มขึ้นในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 3 ก่อนวันพระหนึ่งวันหรือเรียกกันว่าวันโกน ฝ่ายชายจะไปตัดไม้ไผ่อ่อนเป็นท่อน ๆ ตามขนาดของปล้องโดยให้ด้านหนึ่งติดปล้องไว้เพื่อป้องกันไม่ให้รั่ว ฝ่ายหญิงเตรียมแช่ข้าวเหนียว ขูดมะพร้าว ปรุงข้าวหลามให้ได้สามรส คือ หวาน มัน เค็ม สำหรับกรอกใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วนำไปเผาไฟ เช้าวันรุ่งขึ้นชาวบ้านจะนำข้าวหลามพร้อมกับอาหารคาวหวานไปทำบุญร่วมกันที่วัด
title: บุญข้าวหลาม

text: ในหนังสือ “Mikrokosmos” โดย อะซึกะ ฟูจิโมริ เจ้าหญิงคะงุยะเป็นลูกสาวของเจ้าชายโชโตะกุ ที่เป็นผู้มีความโหดร้ายและตามใจตนเอง ครั้งหนึ่งคะงุยะเห็นแก่ความสนุกก็เอาก้อนทองชิ้นเล็กจากท้องพระคลังไปซ่อนไว้ในปล้องไผ่เพื่อให้คนตัดไผ่มาพบ คนตัดไผ่ก็โดนกล่าวหาว่าขโมยสมบัติของท้องพระคลังและถูกลงโทษโดยการประหารชีวิต ซึ่งเค้าเรื่องตรงกับเมื่อตะเกะโตริ โนะ โอะกินะไปพบทารกคะงุยะ-ฮิเมะในปล้องไผ่
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: หญ้าปล้องข้าวนก (ภาษาอังกฤษ: Finger grass, Tropical crabgrass) เป็นพืชวงศ์หญ้าและเป็นพืชฤดูเดียว อยู่เป็นกลุ่มก้อน แตกกิ่งตามข้อสูง 30-50 ซม. ใบยาว มีขนที่ปลอกหุ้มใบและส่วนโคนใบ มี ligule เป็นเยื่อบางๆ ดอกเป็นดอกช่อแบบ spike ประกอบด้วยช่อดอกย่อย 5-8 ช่อ ยาว 10 ซม. ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ชอบขึ้นในช่อดอกย่อยบริเวณสูง พบในพื้นที่รกร้างและพื้นที่เกษตรกรรม พบได้ทั่วประเทศไทย
title: หญ้าปล้องข้าวนก

text: มีลำตัวโดยรวมค่อนข้างแบน มีหนวดแบบหักเหมือนข้อศอก โดยมีปล้องแรกยาวและปล้องต่อ ๆ ไปเป็นปล้องสั้น ๆ เรียงตัวกันในทิศทางเดียวกันแต่เป็นคนละทิศกับหนวดปล้องแรก ปล้องใกล้ส่วนปลายมีหลายปล้องที่ขยายใหญ่ขึ้นเป็นปมอาจจะประกอบไปด้วยปล้องเล็ก ๆ 3-4 ปล้อง หรือ 5-6 ปล้อง ซึ่งจำนวนปล้องที่ปลายหนวดนี้มีส่วนสำคัญในการอนุกรมวิธานด้วย
title: แมงคีม

text: คืนนั้นทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็ทูลเจ้าชายแต่ละพระองค์ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่คะงุยะฮิเมะขอให้แต่ละองค์ต้องทรงนำกลับมา เจ้าชายองค์แรกต้องไปทรงนำบาตรหินของพระโคตมพุทธเจ้ามาจากอินเดียกลับมาให้ องค์ที่สองต้องทรงนำกิ่งไม้ประดับอัญมณีจากเกาะเกาะโฮไรในประเทศจีน[4] องค์ที่สามต้องทรงไปนำเสื้อคลุมของหนูไฟจากเมืองจีนกลับมาให้ องค์ที่สี่ต้องทรงไปถอดอัญมณีจากคอมังกรมาให้ และองค์ที่ห้าต้องทรงไปหาหอยมีค่าของนกนกนางแอ่นกลับมา
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: เมื่อผสมพันธุ์ ตัวผู้จะกอดรัดตัวเมียในตำแหน่งหน้าอก แต่ชีววิทยาการสืบพันธุ์แตกต่างหากหลายกันมาก บางชนิดวางไข่ในน้ำ และลูกอ๊อดอาศัยอยู่ในน้ำ แต่ในบางสกุลสร้างก้อนฟองขึ้นมาซึ่งอาจติดอยู่กับน้ำหรือติดไว้กับกิ่งไม้เหนือแหล่งน้ำแล้ววางไข่ไว้ในก้อนฟอง บางสกุลมีการรวมตัวกันหลายตัวแล้วสร้างก้อนฟองขึ้นมาเพียงก้อนเดียว แล้ววางไข่รวมกัน พื้นผิวของก้อนฟองด้านนอกเมื่อถูกอากาศจะแห้งและแข็ง ซึ่งช่วยป้องกันการระเหยของน้ำออกจากภายใน ไข่ที่อยู่ด้านในจะได้รับความชุ่มชื้นตลอดเวลา ลูกอ๊อดที่อยู่ใต้ก้อนฟองจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างตามกาลเวลา หรือทิ้งตัวลงสู่แหล่งน้ำและอาศัยอยู่ในน้ำ ในขณะที่บางชนิดวางไข่ในโพรงของไม้ไผ่และลูกอ๊อดที่อยู่ในนั้นกินไข่ที่ตัวเมียไม่ได้ปฏิสนธิปล่อยมาให้ หลายชนิดวางไข่บนต้นไม้ เอมบริโอเจริญเติบโตและลูกอ๊อดเปลี่ยนรูปร่างเป็นของตัวเต็มวัยภายในไข่
title: วงศ์ปาดโลกเก่า

text: เนื้อหาของตำนานมาจากเรื่องราวที่เล่าขานกันมาก่อนหน้าที่จะเขียนเป็นเรื่องราวขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ชื่อตัวเอกของเรื่อง--ตะเกะโตริ โนะ โอะกินะ--ปรากฏในกวีนิพนธ์ชุด () ที่รวบรวมขึ้นราว ค.ศ. 759 (โคลง # 3791) ในสมัยนาระ ในโคลงนี้ตะเกะโตริ โนะ โอะกินะพบกลุ่มสตรีที่ขับกลอนให้ฟัง ซึ่งทำให้สันนิษฐานได้ว่าเรื่องราวเกี่ยวกับคนตัดไผ่และสตรีลึกลับเป็นเรื่องราวที่เล่าขานกันมาก่อนหน้านั้น[5][6]
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้าปกคลุมด้วยพื้นที่ป่า 5 ชนิด ประกอบด้วย
มีสัตว์ป่าเข้าไปใช้ประโยชน์บางฤดู เช่น เลียงผา หมูป่า ลิงกัง ชะมดแผงหางปล้อง เม่นเล็กหางพวง หนูฟานเหลือง เป็นต้น บริเวณแหล่งน้ำและลำคลองต่างๆ ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของ นกเงือกกรามช้าง นกหัวขวานเขียวป่าไผ่ นกกะเต็นหัวดำ นกเป็ดผีเล็ก เขียดว้าก กบหนอง กบห้วยขาปุ่ม อึ่งกรายห้วยเล็ก กบทูด อึ่งขาคำ จงโคร่ง อึ่งน้ำเต้า อึ่งอ่างก้นขีด คางคกแคระ เขียดจะนา ปลาจาด ปลาซิวควายแถบดำ ปลาตะเพียนน้ำตก ปลาพลวงหิน ปลาแขยงหิน ปลาช่อน ปลาสลาด ปลากด เป็นต้น
title: อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า

text: ยี่โถปีนัง เป็นกล้วยไม้ดินมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Arundina graminifolia" (D. Don) Hochr. มีลักษณะลำต้นเป็นข้อเป็นปล้องคล้ายพืชตระกูลหญ้าหรือไผ่ ใบเรียวแหลม จะออกดอกระหว่างเดือนกันยายน - พฤศจิกายน ดอกออกเป็นช่อๆที่ปลายยอดช่อละ ๑ - ๒ ดอก กลีบดอกมีสีขาวปนม่วงอ่อน ปลายดอกมีรูปกรวยโคนเล็กปากดอกบานออก มีสีชมพูอ่อนอมม่วง ลึกเข้าไปในกรวยมีสีเหลืองแซมขาว
title: ยี่โถปีนัง

text: ดินสอพองในปล้องไม้ (Tabasheer (ภาษาฮินดูสตานี: तबाशीर หรือ طباشیر) หรือ "Banslochan" (बंसलोचन, بنسلوچن)) บางครั้งสะกดเป็น Tabachir หรือTabashir) เป็นตัวยาที่ใช้ในยาแผนโบราณ ลักษณะเป็นแผ่นหรือผงสีขาว องค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นซิลิกอนออกไซด์ พบในปล้องไม้ไผ่ เช่น ไผ่ป่า ("Bambusa arundinacea") ภาษาจีนเรียกเทียนจุ๊หวาง ใช้เป็นยาแก้ชักในเด็ก
title: ดินสอพองในปล้องไม้

text: ไผ่ตงมีชื่อสามัญว่า Rough Giant Bamboo เป็นไผ่ประเภทเหง้ามีกอขนาดใหญ่ สูง 20–30 เมตร ลำตรงอัดกันเป็นกอค่อนข้างแน่น ปลายลำโค้งถึงห้อยลง เส้นผ่านศูนย์กลางลำ 10–20 เซนติเมตร ปล้องยาว 20–50 เซนติเมตร เนื้อลำหนา 1–3.5 เซนติเมตร ลำอ่อนปล้องล่างมีขนสีน้ำตาลปกคลุมหนาแน่น ปล้องบนมีขนสีขาวหรือสีเทาปกคลุม ลำแก่สีเขียวเข้มหรือสีเขียวอมเทา ปล้องล่างยังมีขนปกคลุมหนาแน่นและมักมีรากอากาศจำนวนมากออกตามข้อ แตกกิ่งต่ำหรือตั้งแต่กลางลำต้นขึ้นไป มีข้อลำ 3–5 กิ่ง กิ่งเด่นหนึ่งกิ่งอยู่ตรงกลาง กิ่งที่เหลือขนาดไล่เลี่ยกันมักมีรากอากาศที่กิ่ง 
ใบเป็นรูปแถบแกมรูปใบหอกมีขนาด กว้าง 1.5–4.5 เซนติเมตร ยาว 15–30 เซนติเมตร กาบหุ้มลำมีสีน้ำตาลอมม่วงหรือสีน้ำตาลจนถึงสีเขียวอ่อน กาบของหน่ออ่อนหรือกาบล่างๆของลำปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลเข้ม ส่วนกาบของหน่อบินหรือปล้องบน ๆ ของลำมักมีขนสีน้ำตาลอ่อนจนถึงสีเทา ใบยอดกาบรูปใบหอก สีน้ำตาลอมม่วงจนถึงสีเขียวอมม่วง กางออกถึงพับลง หูกาบเป็นพูเด่น ขอบและด้านในมีขนแข็งและยาวปกคลุม ลิ้นกาบเป็นแถบสูงประมาณ 1 เซนติเมตร ขอบจักไม่สม่ำเสมอและมีขน
title: ไผ่ตง

text: ฟลูต (English: Flute) เป็นเครื่องดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งที่มีพัฒนาการมาจากมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ที่คิดใช้กระดูกสัตว์หรือเขาของสัตว์ที่เป็นท่อกลวงหรือไม่ก็ใช้ปล้องไม้ไผ่มาเจาะรูแล้วเป่า ให้เกิดเสียงต่าง ๆ วัตถุนั้นจึงเป็นต้นกำเนิดของเครื่องดนตรีประเภทขลุ่ย ฟลูตเป็นขลุ่ยเป่าด้านข้าง ปัจจุบันเครื่องคนตรีในตระกูลคอนเสิร์ตฟลุต (Western concert flute) มีหลายประเภท ได้แก่
title: เครื่องเป่าลมไม้

text: เมื่อตอนพากันหนีออกมาจากกรุงนั้น ก็เก็บเข้าของใส่กระบุงตะกร้าหาบคอนมาด้วย มีไม้ไผ่คานอันหนึ่งเป็นไม้ทะลวงปล้อง ได้เอาดาบของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ ปู่ของเจ้าจอมมารดาพุ่มสอดซ่อนเอาไว้ ขณะที่พม่าจับได้นั้น คุณพุ่มก็ร้องเพลงกล่อมน้องบอกคนไทยที่โดนจับมัดรวมๆ กันไว้นั้น ว่ามีดาบซ่อนอยู่ในไม้คาน ถ้ามีโอกาสเมื่อใดท่านจะเอาดาบตัดเชือกให้ ขอให้ช่วยกันฆ่าฟันพม่า แล้วพากันหนีไป ครั้นได้โอกาสเย็นวันหนึ่งพม่าพากันขึ้นบกหมด เหลือเฝ้าเรือเฝ้าเชลยอยู่เพียง 2 คน เจ้าจอมมารดาพุ่มจึงแอบเอาดาบในไม้คานออกมาตัดเชือก คนไทยทั้งหมดก็ช่วยกันกลุ้มรุมฆ่าพม่าตาย แล้วพากันหนี พบพวกพม่าลาดตระเวนเป็นหมู่สองสามคนก็ช่วยกันสู้ ว่ากันว่าตระกูลของเจ้าจอมมารดาพุ่มมีไม้กระบองอันหนึ่งเก็บเป็นมรดกตกทอดกันต่อๆ มา ที่เก็บไว้เป็นอนุสรณ์เพราะเป็นไม้กระบองที่เคยใช้ต่อสู้กับพม่าในครั้งนั้น
title: เจ้าจอมมารดาพุ่ม ในรัชกาลที่ 1

text: หุ่นกระบอกไทย ที่ใช้แสดงกันในปัจจุบัน สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นโดยอาศัยกรรมลิขิตการสร้างหุ่นกระบอกตามแบบหุ่น ซึ่ง หม่อมราชวงศ์เถาะได้คิดประดิษฐ์ดัดแปลงขึ้น กล่าวคือ ตัวหุ่นกระบอกประกอบขึ้นด้วยส่วนสำคัญ 4 ส่วน ได้แก่ ศีรษะหุ่น ลำตัว มือ เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับ หุ่นกระบอก ส่วนที่เลียนแบบอวัยวะของคนจริงๆ คือศีรษะและมือทั้ง 2 ข้าง เท่านั้น ส่วนลำตัวหุ่น เป็นกระบอกไม้ไผ่ทั้งปล้องสอดเข้าไปตรงลำคอ ศีรษะและลำตัวถอดออกจากกันได้ เมื่อไม่ใช้แสดงแล้วก็จะถอดออกและเก็บไว้แยกกัน โดยถอดส่วนศีรษะเก็บตั้งไว้บนฐานที่ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อตั้งศีรษะหุ่นกระบอก ลำตัวที่เป็นกระบอกไม่ไผ่เมื่อถอดออกแล้วจะนำแยกเก็บต่างหากจากตัวเสื้อที่มีลักษณะคล้ายถุงตัวเสื้อซึ่งมีมือติดอยู่ทั้ง 2 ข้าง พับเก็บใส่หีบ ศีรษะของหุ่นกระบอกส่วนมากจะทำด้วยไม้เนื้อเบาทั้งแท่ง เช่น ไม้ทองหลาง ไม้โมก ไม้สักทอง ไม้ที่นำมาใช้ควรเป็นไม้เนื้อดีไม่มีตรา แท่งไม้ควรมีขนาดกว้างประมาณ 12 เซนติเมตร และความยาวประมาณ 20 เซนติเมตร เมื่อได้ไม้แล้วช่างก็จะนำมาแกะให้เป็นรูปศีรษะ รูปหน้า และ ลำคอ ส่วนของรูปหน้าและศีรษะยาวประมาณ 10 - 12 เซนติเมตร ส่วนของลำคอยาวประมาณ 8 เซนติเมตร คว้านให้เป็นรูปกว้างพอที่กระบอกไม้ไผ่รวกจะสอดเข้าไปได้โดยสะดวก เหตุที่ต้องทำลำคอใหญ่ยาว เพราะจะใช้เป็นส่วนต่อกับกระบอกไม้ไผ่ที่เป็นส่วนลำตัวหุ่น เมื่อสวมเสื้อคลุมทับอีกชั้นหนุ่งก็จะได้รูปลำคอพอดี ขั้นต่อไป คือ ปั้นแต่งด้วยรักสมุกหรือดินให้เป็นจมูก ปาก คิ้ว หู ประเพณีนิยมเกี่ยวกับความเชื่อในการประดิษฐ์ศีรษะหุ่นกระบอกอย่างหนึ่ง คือ ต้องมีพิธีไหว้ครู พีธีเบิกเนตรหุ่น คล้ายกับการประดิษฐ์หัวโขนถือกันว่าเป็นสิ่งต้องกระทำ ฉะนั้น การเขียนดวงตาของหุ่นกระบอกจึงจะทำเป็นขั้นตอนสุดท้าย และต้องทำในพิธีด้วยลำตัวของหุ่นกระบอก ซึ่งก็คือ กระบอกไม้ไผ่รวก ยาวประมาณ 30 - 40 เซนติเมตร กระบอกไม้ไผ่ที่จะทำเป็นลำตัวหรือแกนให้คนเชิดจับถือ ควรมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3 - 4 เซนติเมตร อวัยวะส่วนที่เป็นมือ มักแกะด้วยไม้ มีขนาดประมาณ 4 - 5 เซติเมตร ให้พอดีกับขนาดของตัวหุ่นหรือทำด้วยหนังตัดเป็นรูปมือมีนิ้ว และดัดให้อ่อนอย่างมือละคร โดยมือขวาของหุ่นตัวพระจะกำอาวุธไว้เสมอ จึงเจาะรูตรงกลางไว้สำหรับเสียบอาวุธซึ่งจะเปลี่ยนไปได้ตามเนื้อเรื่อง ถ้าในบทไม่กำหนดให้ถืออะไรก็ปล่อยไว้ให้กำมือเฉยๆเช่นนั้น มือซ้ายเป็นรูปมือแบตั้งวงรำ ถ้าเป็นมือตัวนางโดยมากจะตั้งวงรำทั้ง 2 ข้าง มือทั้ง 2 ข้าง จะตอกติดกับเรียวไม้ไผ่เล็กๆ 2 อัน ขนาดความยาวของเรียวไม้ไผ่เท่ากับปล้องไม้ไผ่ที่ทำเป็นลำตัวสำหรับจับเชิด ชาวหุ่นกระบอกเรียกเรียวไม้ไผ่ทั้ง 2 ข้าง ของหุ่นกระบอกคู่นี้ว่า ตะเกียบ
title: หุ่นกระบอกไทย

text: ชาวทิเบตเองที่เกิดในทิเบตก็เขียนว่าไม่ทราบว่าเรื่องราวของคนตัดไผ่[12] นักค้นคว้าผู้เดินทางไปเสฉวนพบว่านอกไปจากผู้ที่อ่าน “Jinyu Fenghuang” แล้ว นักค้นคว้าท้องถิ่นในเฉิงตูก็ไม่มีผู้ใดทราบเรื่องคนตัดไผ่[13] และชาวทิเบตในเขตปกครองตนเองทิเบตและเชียง งาวา ก็ไม่มีผู้ใดทราบเรื่องเช่นกัน[13]
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: วิทยาเซลล์เป็นเครื่องมือสำคัญที่สามารถช่วยให้สัตวแพทย์แยกเนื้องอกจากรอยโรค เทคนิคการตัดเนื้อออกตรวจที่นำมาใช้ส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับขนาดของเนื้องอกและตำแหน่ง โดยก้อนขนาดเล็กมักได้รับการตัดออกอย่างสมบูรณ์ และส่งต่อไปยังแผนกพยาธิวิทยาเพื่อยืนยันสุขภาพเนื้อเยื่อโดยรอบว่าเนื้องอกที่ตัดออกมาไม่ได้มีเซลล์มะเร็งใด ๆ แต่ถ้าเนื้องอกมีขนาดใหญ่กว่า จะมีการนำกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็กออกมาสำหรับการวิเคราะห์ และการรักษาที่เหมาะสมจะขึ้นอยู่กับผลลัพธ์ที่ตรวจพบ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับชนิดของเนื้องอกและระดับของความรุนแรง การตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติมจะรวมถึงการตรวจเลือดเพื่อประเมินสุขภาพโดยรวมของสัตว์เลี้ยง, เอ็กซ์เรย์หน้าอกเพื่อตรวจสอบการแพร่กระจายในช่องปอด และการตรวจอัลตราซาวนด์ช่องท้องสำหรับการตรวจสอบการแพร่กระจายไปยังอวัยวะภายในอื่น ๆ
title: มะเร็งผิวหนังในสุนัขและแมว

text: บริเวณหนองไผ่ในสมัยก่อนเรียกว่า "โคกหมาหิว" หรือ "ทุ่งหมาหิว" อยู่ในเขตตำบลกองทูล อำเภอวิเชียรบุรี มีลักษณะเป็นเนินหรือโคกเป็นป่าดงดิบ มีป่าไม้อุดมสมบูรณ์ เป็นป่าหนาทึบมาก มีป่าเต็ง ป่ารัง ป่าเพ็ก ป่าไผ่ และพันธุ์ไม้นานาชนิดมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เป็นแหล่งล่าสัตว์และหาสัตว์ป่า ไม่มีบ้านผู้คนอาศัยอยู่ คำว่า "บ้านหนองไผ่" มีที่มาจากภายในบริเวณหมู่บ้านมีหนองน้ำเดิมเป็นหนองช้างนอนในสมัยโบราณจึงเกิดเป็นแอ่งน้ำหรือหนองน้ำเล็ก ๆ มีต้นไผ่ขึ้นล้อมรอบ ต่อมามีการขุดขยายให้ใหญ่และกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อใช้อุปโภคและบริโภคชาวบ้านมักเรียกว่า สระกลาง โดยบริเวณที่เป็นหนองน้ำนั้นเดิมเป็นที่ของตาทอง สีทาสังข์ ซึ่งปัจจุบันเทศบาลตำบลหนองไผ่ได้ปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะ มีชื่อว่า สระหลวง
title: เทศบาลตำบลหนองไผ่ (จังหวัดเพชรบูรณ์)

text: สะเต๊ะ ( , ) เป็นอาหารอย่างหนึ่งซึ่งทำจากเนื้อที่หั่นบางๆ หรือหั่นเป็นก้อน อาจจะเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อแพะ เนื้อปลา ฯลฯ เสียบด้วยไม้เสียบที่ทำจากไม้ไผ่ แล้วนำไปย่างบนเตาฟืนหรือเตาถ่าน เสิร์ฟพร้อมเครื่องปรุงรส ที่มีรสจัด (ซึ่งแตกต่างกันออกไปในแต่ละตำรับ) สะเต๊ะมีจุดกำเนิดมาจากเกาะชวาหรือเกาะสุมาตราในประเทศอินโดนีเซีย แต่ก็ยังได้รับความนิยมในประเทศอื่นๆ ด้วย เช่น มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ รวมทั้งประเทศไทย หรือแม้แต่เนเธอร์แลนด์ซึ่งรับเอาวัฒนธรรมไปกับอาณานิคมของตน
title: สะเต๊ะ

text: เมื่อวันที่จะต้องกลับใกล้เข้ามา จักรพรรดิมิกะโดะก็ทรงส่งทหารมาล้อมบ้านเพื่อป้องกันไม่ให้ชาวจันทรประเทศมาเอาตัวคะงุยะฮิเมะไปได้ แต่เมื่อทูตจาก “สรวงสวรรค์” มาถึงประตูบ้านของทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะ ทหารที่มารักษายามต่างก็ตาบอดกันไปตาม ๆ กันเพราะความแรงของแสงที่เรืองออกมา คะงุยะฮิเมะประกาศว่าแม้ว่าตนเองจะมีความรักเพื่อนหลายคนบนมนุษยโลกแต่ก็จำต้องเดินทางกลับไปยังจันทรประเทศซึ่งเป็นบ้านเมืองที่แท้จริงของตนเอง จากนั้นคะงุยะฮิเมะก็เขียนจดหมายร่ำลาขออภัยต่อทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะและภรรยา และ ต่อจักรพรรดิมิกะโดะ และมอบเสื้อคลุมให้บิดามารดาเลี้ยงไว้เป็นที่ระลึก จากนั้นก็เอาผอบยาอายุวัฒนะ (elixir of life) แนบไปกับจดหมายให้แก่ทหารยามไปถวายพระจักรพรรดิ เมื่อยื่นจดหมายให้แล้วและเอาเสื้อคลุมขนนกพาดไหล่เสร็จคะงุยะฮิเมะก็ลืมความคิดถึงและทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับมนุษยโลกจนหมดสิ้น ขบวนชาวทูตสวรรค์ก็นำคะงุยะฮิเมะกลับไปยังจันทรประเทศ ทิ้งทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะและภรรยาไว้กับความโศรกเศร้าจนในที่สุดก็ล้มเจ็บ
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: ระหว่างฤดูร้อนปีนั้น เมื่อใดเห็นพระจันทร์เต็มดวงตาของคะงุยะฮิเมะก็จะคลอไปด้วยน้ำตา ทั้งทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะและภรรยาก็พยายามถามถึงสาเหตุแต่คะงุยะฮิเมะก็ไม่สามารถจะบอกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ พฤติกรรมของคะงุยะฮิเมะยิ่งแปลกขึ้นจนกระทั่งจนในที่สุดก็ยอมเปิดเผยว่านางนั้นมิได้มาจากโลกนี้ และถึงเวลาแล้วจะต้องเดินทางกลับไปยังบ้านเมืองที่อยู่บนจันทรประเทศ บางตำนานก็กล่าวว่าคะงุยะฮิเมะถูกส่งมายังมนุษยโลกชั่วคราวเพื่อเป็นการลงโทษเพราะไปทำความผิดเข้า แต่บางตำนานก็ว่าถูกส่งตัวมาซ่อนไว้ในโลกเพื่อความปลอดภัยระหว่างสงครามที่เกิดขึ้นบนสรวงสวรรค์
title: ตำนานคนตัดไผ่

text: ในภาคสองหลังจากที่อาซาดะเดินทางเพื่อหาประสบการณ์ วันเวลาก็ผ่านมาแล้ว 1 ปี เขาได้ฝึกงานกับโรงพยาบาลที่ประเทศสหรัฐอเมริกาแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่มีศูนย์ปลูกถ่ายหัวใจที่ดีที่สุดในโลก ในขณะเดียวกันมี่โรงพยาบาลเมย์ชิน อิชูอิน โนโบรุ หนึ่งในทีมดราก้อนก็สามารถแสดงฝีมือการผ่าตัดได้อย่างดีเยี่ยมจนถึงขณะชนะศาสตราจารย์ได้เลยทีเดียว แต่สิ่งเลวร้ายกำลังมาเยือนเมย์ชินนั่นคือ โนมุจิที่กลับมาจากไทยได้ขึ้นครองเมย์ชินและเตรียมการให้เมย์ชินเป็นศูนย์ปลูกถ่ายหัวใจแห่งประเทศญี่ปุ่น ภายหลังอาซาดะกลับมาและทำงานเป็นศัลยแพทย์หัวใจที่เมย์ชินดังเดิม แต่ภายหลังจากที่ทีมดราก้อนรวมทีมกันอีกครั้งโดยปราศจากหมอคาโต้ที่ไปเป็นศาสตราจารย์ที่ต่างประเทศและได้ผ่าตัดผู้หญิงเป็นมะเร็งและท้องในเวลาเดียวกันได้สำเร็จ โนมุจิเล็งเห็นว่าพวกทีมดราก้อนเป็นทีมอันตรายต่อการทำธุรกิจของตนเองจึงมีคำสั่งย้าย หมออาซาดะ อิชูอิน และหมอเคนสุเกะส่วนหนึ่งของทีมดราก้อนให้ย้ายไปอยู่โรงพยาบาลโฮคุโย แต่พวกอาซาดะได้ช่วยเหลือรักษาผู้ป่วยที่ส่วนมากถูกเมย์ชินโยนมาเนื่องจากรักษาไม่ได้ได้สำเร็จ ทำให้โรงพยาบาลโฮคุโยเริ่มขึ้นมาเป็นโรงพยาบาลที่ดีแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น
title: ทีมดราก้อน คุณหมอหัวใจแกร่ง

text: ฝ่ายพม่าเดินทัพจากไชยาไปเมืองนครศรีธรรมราชถึงแม่น้ำหลวงที่ท่าข้าม มองข้ามแม่น้ำมาเห็นกองทหารไทยตั้งอยู่ เรือแพจะข้ามฝากก็ไม่มี จึงตั้งค่ายรอทัพและให้ทหารตัดไม้ทำแพ และวางแผนยกพลข้ามไปโดยไม่ต้องใช้กำลังสู้รบให้บาดเจ็บล้มตาย โดยออกอุบายให้ล่ามรักไชยร้องบอกหลอกกองทัพไทยว่า เมืองหลวงได้เสียให้แก่พม่าแล้ว ทหารกรุงยังสู้พม่าไม่ได้ทหารหัวเมืองจะสู้ได้หรือ ให้ไปบอกนายให้ยอมแพ้เสีย ถ้าขัดขืนจะฆ่าให้หมดสิ้น รักไชยคอยหาโอกาสปลีกตัวออกจากกองทัพพม่า จึงยอมรับปากและบอกให้หาไม้ไผ่ยาว 2 ศอกทะลวงปล้องให้ทะลุ จะได้ใช้เป็นกระบอกเสียงเพราะแม่น้ำกว้างไกลไม่ได้ยิน พม่าเห็นด้วยจึงจัดหาเรือลำเล็กพารักไชยไปโดยมีทหารที่ฟังภาษาไทยรู้เรื่องนั่งคุมอยู่กลางลำ พลทหารนายท้ายนำเรือออกไปกลางแม่น้ำรักไชยแกว่งกระบอกให้เรือเดินหน้าไปเรื่อย ทหารพม่าสั่งหยุดแต่รักไชยขัดขืน ทหารพม่าคว้าอาวุธที่แอบซ่อนมาจะทำร้าย รักไชยระวังตัวอยู่แล้วจึงฝาดด้วยกระบอกไม้ไผ่ล้มนอนพาดแคมเรือ รักไชยจึงเหยียบแคมเรือให้เรือคว่ำ เสียงปืนฝ่ายพม่ายิงมาแต่รักไชยดำน้ำหนีขึ้นฝั่งไทย ฝ่ายนครฯและจ่ายวดเห็นเหตุการณ์ตลอดจึงยืนรับที่ฝั่งแล้วพาไปพบหัวหน้า รักไชยจึงเล่าว่าทหารพม่ามีมากและกำลังรอกองทัพที่จะตามสมสมทบอีก ฝ่ายนครฯ และจ่ายวดจึงถอนตัวกลับ พระท่าทองทราบคำตามที่จ่ายวดบอก ก็คิดว่าพม่าส่วนใหญ่คงยกไปเมืองนครฯ มาเมืองท่าทองคงไม่มากจึงเตรียมการพอจะต่อสู้ไหว
title: ท่าทอง

text: ไผ่ เป็นไม้พุ่มหลายชนิดและหลายสกุลใน วงศ์หญ้า (วงศ์ Poaceae; เดิมคือวงศ์ Gramineae) วงศ์ย่อย "Bambusoideae" เป็นไม้ไม่ผลัดใบใน ขึ้นเป็นกอ ลำต้นเป็นปล้องๆ เช่น ไผ่จีน ("Arundinaria suberecta" Munro) ไผ่ป่า ("Bambusa arundinacea" Willd.) ไผ่สีสุก ("B. flexuosa" Munro และ "B. blumeana" Schult.) ไผ่ไร่ ("Gigantochloa albociliata" Munro) ไผ่ดำ ("Phyllostachys nigra" Munro)
title: ไผ่

text: นิรันดร์ ธรรมปรีชา เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2501 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย หนึ่งในผู้กำกับภาพยนตร์ กลุ่มคนไท มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ "ไผ่ปล้องเดียว" ในปี พ.ศ. 2529 จากนั้นสร้างชื่อเสียงกับภาพยนตร์เรื่อง "กะเหรี่ยงตกดอย" (2530) และ "ผลุบโผล่" (2532) ที่สร้างรายได้ดีในสมัยนั้น จากนั้นเขากำกับในภาพยนตร์แนวชีวิตเรื่อง "ก้อนหินในดินทราย" (2533) และต่อมากำกับในภาพยนตร์ตลกที่เขาถนัดเรื่อง "3กบาล" (2533) และในปี 2552 ร่วมกับกับภาพยนตร์เรื่อง "โยมผีพ่อ" กับติ๊ก กลิ่นสี
title: นิรันดร์ ธรรมปรีชา

text: วันหนึ่งขณะที่เดินอยู่กลางป่า ชายแก่ผู้มีอาชีพตัดไผ่ชื่อทะเกะโตริ โนะ โอะกินะ ( "ชายแก่ผู้ตัดไผ่ขาย") มองเห็นปล้องไผ่ที่ส่องแสงเรืองรองเข้า ด้วยความสงสัยก็ไปตัดปล้องไผ่ดู ก็พบว่าภายในมีเด็กทารกผู้หญิงขนาดเท่าหัวแม่มือนอนอยู่ ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะผู้มีความดีใจที่ได้พบเด็กน้อยน่ารักก็นำทารกกลับไปบ้านไปให้ภรรยาเลี้ยงอย่างลูก และตั้งชื่อให้ว่าคะงุยะฮิเมะ ( "เจ้าหญิงแห่งราตรีอันเรืองรอง")
title: ตำนานคนตัดไผ่