คำถาม: สงครามร้อยปี เพื่อแย่งการควบคุมราชอาณาจักรอะไร?

text: สงครามร้อยปี (English: Hundred Years' War) เป็นชุดความขัดแย้งระหว่าง ค.ศ. 1337 ถึง 1453 ระหว่างราชวงศ์แพลนแทเจเนต ผู้ปกครองราชอาณาจักรอังกฤษ กับราชวงศ์วาลัว เพื่อแย่งการควบคุมราชอาณาจักรฝรั่งเศส ต่างฝ่ายดึงพันธมิตรมากมายเข้าสู่สงคราม
title: สงครามร้อยปี

text: ยุทธการเครซี () เป็นยุทธการในสงครามร้อยปีที่เป็นสงครามระหว่างราชอาณาจักรอังกฤษฝ่ายหนึ่ง และราชอาณาจักรฝรั่งเศสอีกฝ่ายหนึ่ง ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1346 ใกล้ Crécy-en-Ponthieu ทางเหนือของประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน ผลของสงครามราชอาณาจักรอังกฤษเป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะ
title: ยุทธการที่เครซี

text: โรมาเนียตัดสินใจเข้าร่วมอย่างล่าช้าในการเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ประกาศสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจกลางในปี ค.ศ. 1916 การรบในโรมาเนีย โรมาเนียถูกรุกกรานโดยกองทัพจากฝ่ายมหาอำนาจกลางถึง 3 ประเทศได้แก่ จักรวรรดิเยอรมัน, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และ ราชอาณาจักรบัลแกเรียทางตอนใต้ สิ้นสุดลงเมื่อเมื่อฝ่ายอำนาจกลางได้ชัยชนะอย่างรวดเร็วใน การรุกสู่ทรานซิลเวเนียและยึดครอง วัลลาเชียและโดรบรูจา รวมถึงบูคาเรสต์และแหล่งน้ำมันที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ในตอนท้ายของปี ค.ศ. 1916 ในปี ค.ศ. 1917 แม้จะมีความต้านทานรุนแรงของโรมาเนียโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมอเรอเชสต์ เนื่องมาจากการถอนตัวของจักรวรรดิรัสเซียจากสงครามเนื่องจากติดปัญหาการเมืองภายในประเทศตามมาด้วย การปฏิวัติเดือนตุลาคม ประเทศโรมาเนียซึ่งได้ถูกล้อมรอบเกือบทั้งหมดโดย ฝ่ายมหาอำนาจกลาง ได้ถูกกดดันให้ยอมจำนนเพื่อยุติสงคราม มีการเซ็นสัญญาการสงบศึกฟอกชานี และในปีต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1918 ตามมาด้วยสนธิสัญญาบูคาเรสต์ แต่หลังจากประสบความสำเร็จในการรุกรานแนวรบเทซซาโรกินีที่ซึ่งดึงเอาราชอาณาจักรบัลแกเรียออกจากสงคราม รัฐบาลของโรมาเนียรีบยืนยันการควบคุมและทำให้กองทัพกลับเข้ามาในสนามรบในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 หนึ่งวันก่อนสงครามจะสิ้นสุดในแนวรบตะวันตก ตามมาด้วยการประกาศ การรวมทรานซิลเวเนียเข้ากับราชอาณาจักรโรมาเนีย ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918, โดยจากผู้แทนของรัฐทรานซิลเวเนีย
title: ราชอาณาจักรโรมาเนีย

text: นักประวัติศาสตร์เคลลี เดวรีส์ (Kelly DeVries) บรรยายช่วงเวลาก่อนหน้าการปรากฏตัวของฌานว่า “ถ้าจะมีสิ่งใดที่จะยับยั้งฌานสิ่งนั้นก็เห็นจะเป็นสถานะการณ์อันเลวร้ายของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1429” สงครามร้อยปีเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1337 เมื่อฝ่ายอังกฤษอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส (prétentions anglaises au trône français) โดยมีช่วงที่มีความสันติเป็นระยะๆ การต่อสู้ส่วนใหญ่ของสงครามครั้งนี้เกิดขึ้นในฝรั่งเศส ฝ่ายอังกฤษใช้กลวิธี "Chevauchée" (ที่คล้ายคลึงกับ "Scorched earth") เพื่อเป็นการบ่อนทำลายเศรษฐกิจของฝรั่งเศส ซึ่งขณะนั้นประชากรของฝรั่งเศสก็ยังไม่ฟื้นตัวจากกาฬโรคที่ระบาดในยุโรปของคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านั้น และพ่อค้าก็ถูกตัดโอกาสจากการค้าขายกับตลาดต่างประเทศ เมื่อฌานเริ่มเข้ามามีบทบาทอังกฤษก็เกือบจะมีความสำเร็จในการปกครองสองอาณาจักรร่วมกันภายใต้การปกครองของอังกฤษ และทางฝ่ายฝรั่งเศสเองก็ไม่ได้รับชัยชนะที่เป็นจริงเป็นจังมาหลายชั่วคนแล้ว ดังเช่นที่เดวรีส์กล่าวว่า “ราชอาณาจักรฝรั่งเศสไม่มีอะไรหลงเหลือเป็นร่องรอยให้เห็นถึงความรุ่งเรืองที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13”
title: ฌาน ดาร์ก

text: เมื่อโคลวิสสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 511 ราชอาณาจักรถูกแบ่งให้กับพระโอรสทั้งสี่ของพระองค์ รูปแบบดังกล่าวนี้จะเกิดขึ้นซ้ำในช่วงศตวรรษต่อมาและทำให้ราชอาณาจักรแฟรงก์เป็นหนึ่งเดียวกันเพียงช่วงสั้นๆ ทว่ากษัตริย์เมรอวินเจียนชอบการรบราฆ่าฟันและหลายคนสิ้นพระชนม์ก่อนที่จะมีพระโอรสจึงทำให้ราชอาณาจักรไม่แตกออกจากกันอย่างถาวร แต่ผลที่ตามมาหลังการแบ่งคือกษัตริย์เมรอวินเจียนเริ่มต่อสู้กันเองมากกว่าจะต่อสู้กับศัตรูภายนอก ยกเว้นช่วงปี ค.ศ. 531 – 537 ที่ราชอาณาจักรแฟรงก์พิชิตอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลได้อีกครั้ง ราชอาณาจักรของชาวธูรินเจียนถูกทำลายและส่วนหนึ่งถูกพิชิตในปี ค.ศ. 531 ราชอาณาจักรของชาวเบอร์กันเดียนถูกพิชิตในปี ค.ศ. 532 – 534 และผลของการทำสงครามกับชาวออสโทรกอธของจักรพรรดิโรมันตะวันออกทำให้ชาวออสโทรกอธถูกบีบให้ยกส่วนที่เหลืออยู่ของอาเลมันนิกับโพรวองซ์ให้ราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ในปี ค.ศ. 536 – 537 แลกกับการเป็นกลางของชาวแฟรงก์ ในเวลาเดียวกันบาวาเรียถูกบีบให้ยอมรับอำนาจที่เหนือกว่าของชาวแฟรงก์และราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์สร้างความแข็งแกร่งในการควบคุมอากีแตนได้มากขึ้น
title: ราชอาณาจักรแฟรงก์

text: หลังจากที่พวกสุเมเรียนเสื่อมอำนาจลงเพราะการทำสงครามกับชนเผ่าอื่นๆที่เข้ามารุกรานและแย่งชิงความเป็นใหญ่ในระหว่างพวกสุเมเรียนด้วยกันเอง ต่อมาพวกอามอไรต์ (Amorite) ได้ตั้งอาณาจักรบาบิโลเนีย (Babylonia Kingdoms) ขึ้นมา มีเมืองหลวงที่เมืองบาบิโลน ริมฝั่งแม่น้ำยูเฟรทีส อาณาจักรบาบิโลเนียเป็นอาณาจักรที่เข้มแข็ง มีการปกครองแบบรวมศูนย์ (Centralization) มีการเก็บภาษีอากรและการเกณฑ์ทหาร รัฐควบคุมการค้าต่างๆ อย่างใกล้ชิด ผลงานที่สำคัญของอาณาจักรบาบิโลเนีย ได้แก่ การประมวลกฎหมายเป็นลายลักษณ์อักษร ในสมัยพระเจ้าฮัมมูราบี (Hammurabi, 1792-1745 ปี ก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งมีชื่อเรียกว่าประมวลกฎหมายของพระเจ้าฮัมมูราบี (The Code of Hammurabi) จารึกอยู่บนแผ่นศิลา หลักการของกฎหมายมีรากฐานมาจากกฎหมายของพวกสุเมเรียน แต่ได้จัดให้เป็นระบบ และให้อำนาจหน้าที่ในการลงโทษผู้กระทำผิดแก่ชนชั้นปกครองยิ่งขึ้น ประมวลกฎหมายของฮัมมูราบี ยึดถือหลัก ตาต่อตา ฟันต่อฟัน (an eye for eye, atooth for a tooth) ในการลงโทษ กล่าวคือ ให้ใช้การทดแทนความผิดด้วยการกระทำอย่างเดียวกัน
title: บาบิโลเนีย

text: ราชอาณาจักรเยรูซาเลม หรือ ราชอาณาจักรละตินแห่งเยรูซาเลม[1] (English: Kingdom of Jerusalem หรือ Latin Kingdom of Jerusalem) เป็นอาณาจักรคริสเตียนที่ก่อตั้งในบริเวณลว้าน (Levant) ในปี ค.ศ. 1099 หลังสงครามครูเสดครั้งที่ 1 และยืนยงต่อมาร่วมสองร้อยปีจนถึงปี ค.ศ. 1291 เมื่อเอเคอร์ดินแดนสุดท้ายที่เป็นของอาณาจักรถูกทำลายโดยมามลุค (Mamluk)
title: ราชอาณาจักรเยรูซาเลม

text: ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (English: House of Lancaster) เป็นสาขาหนึ่งของราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทของอังกฤษ ราชวงศ์แลงคัสเตอร์เป็นฝ่ายหนึ่งในสงครามดอกกุหลาบ ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองในการแย่งราชบัลลังก์อังกฤษ และมีผลกระทบกระเทือนต่อราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรเวลส์ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชื่อของราชวงศ์ตั้งตามชื่อจอห์นแห่งกอนท์ พระราชโอรสของ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ผู้มีตำแหน่งเป็นดยุคแห่งแลงคัสเตอร์ สัญลักษณ์ของราชวงศ์แลงคัสเตอร์คือ ดอกกุหลาบแดงแห่งแลงคัสเตอร์
title: ราชวงศ์แลงคัสเตอร์

text: ราชอาณาจักรฝรั่งเศส () คือประเทศฝรั่งเศสในสมัยกลางและต้นสมัยใหม่ ก่อนที่จะเปลี่ยนการปกครองมาเป็นแบบสาธารณรัฐดังปัจจุบัน ถือเป็นรัฐที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดรัฐหนึ่งในยุโรป เป็นประเทศมหาอำนาจตั้งแต่ปลายสมัยกลางและสงครามร้อยปี และกลายเป็นจักรวรรดิที่แผ่ขยายอาณานิคมไปทั่วโลกแม้แต่ในทวีปอเมริกาเหนือ
title: ราชอาณาจักรฝรั่งเศส

text: ทางฝ่ายอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกก็เผชิญกับปัญหาเดียวกัน และเกือบต้องแตกออกเป็นดินแดนเล็กน้อย แต่ยุติวิกฤติลงได้เมื่อเหล่าผู้ปกครองดัชชีแว่นแคว้นทั้ง 5 ของอาณาจักร ได้แก่ อาลีแมนเนีย บาวาเรีย ฟรานเซีย และแซกซอนี ได้เลือก คอนราด ดยุกแห่งฟรังโกเนีย ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกในปี ค.ศ. 911 โดยเป็นกษัตริย์พระองค์แรกที่ไม่ได้ทรงมีเชื้อสายกษัตริย์แฟรงก์ แต่รัชสมัยของพระองค์ก็เต็มไปด้วยการรบพุ่งเพื่อแย่งชิงอำนาจภายใน พระเจ้าคอนราดเองต้องสิ้นพระชนม์เพราะได้รับบาดเจ็บในสงครามปราบพวกดยุกแว่นแคว้น ก่อนสิ้นใจพระองค์มอบราชบัลลังก์ให้แก่ ดยุกแห่งแซกซอนี ผู้กลายมาเป็น พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 แห่งเยอรมนี (ครองราชย์ ค.ศ. 919 - 936)
title: จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

text: เมื่อถึงรัชสมัยพระเจ้าฟ้างุ้ม ได้ทรงรวบรวมเมืองต่าง ๆ ของลาวเข้ามาเป็นอาณาจักรเดียวกันชื่อว่าอาณาจักรล้านช้าง มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง แต่เมื่อพระเจ้าฟ้างุ้มสิ้นพระชนม์ อาณาจักรล้านช้างเริ่มตกต่ำลงเพราะสงครามแย่งชิงอำนาจและการก่อกบฏต่าง ๆ นานนับร้อยปี จนถึง พ.ศ. 2063 พระเจ้าโพธิสารราชขึ้นครองราชย์และได้รวบรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง ต่อมาพระโอรสคือพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชได้ย้ายเมืองหลวงของอาณาจักรล้านช้างมาอยู่ที่กรุงศรีสัตนาคนหุต (เวียงจันทน์) เพื่อหลีกเลี่ยงอิทธิพลของอาณาจักรตองอู อาณาจักรล้านช้างมีความเจริญมา 200 ปีเศษก็เริ่มอ่อนแอลง หัวเมืองต่างๆ แตกออกเป็น 3 ฝ่าย คือ อาณาจักรหลวงพระบาง อาณาจักรเวียงจันทน์ และอาณาจักรจำปาศักดิ์ ตรงกับสมัยกรุงธนบุรีของสยาม ขณะนั้น สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชระแวงว่าลาวจะร่วมมือกับพม่ายกทัพมาตี จึงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (รัชกาลที่ 1) ยกทัพไปตีลาวทั้ง 3 อาณาจักรตกเป็นเมืองขึ้นของสยามนานถึง 114 ปี จนถึงปี พ.ศ. 2436 ในสมัยรัชกาลที่ 5 ภายหลังวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ดินแดนลาวฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขงรวมทั้งแขวงจำปาศักดิ์บางส่วนตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส ขณะที่ดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขงบริเวณเมืองจำปาศักดิ์ ซึ่งเดิมขึ้นอยู่กับมณฑลอุบลตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสในเวลาต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2447
title: แขวงจำปาศักดิ์

text: สงครามชเลสวิจครั้งที่หนึ่ง () หรือสงครามสามปี () เป็นสงครามแรกของกองทัพทางภาคใต้ และภาคเหนือของเยอรมนี เป็นการประกาศการควบคุมดัชชนีของรัฐชเลสวิจ-ฮ็อลชไตน์ สงครามซึ่งกินเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2391 ถึง พ.ศ. 2394 ยังเกี่ยวข้องกับกองกำลังจากราชอาณาจักรปรัสเซีย และสวีเดน 
title: สงครามชเลสวิจครั้งที่หนึ่ง

text: สงครามโกนบอง–หงสาวดี (; ) เป็นสงครามที่สู้กันระหว่างราชอาณาจักรโกนบองและราชอาณาจักรหงสาวดีใหม่ในพม่าตั้งแต่ ค.ศ. 1752 ถึง 1757 เป็นสงครามชุดสุดท้ายในระหว่างโกนบองอันเป็นกลุ่มผู้ใช้ภาษาพม่าซึ่งอยู่ทางเหนือกับหงสาวดีอันเป็นกลุ่มผู้ใช้ภาษามอญซึ่งอยู่ทางใต้ จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของมอญซึ่งเคยครองภาคใต้มาหลายร้อยปี
title: สงครามโกนบอง–หงสาวดี

text: ญี่ปุ่น: 生と死をつかさどる紋章, อังกฤษ: Rune of Life and Death) หรือ โซลอีตเตอร์ (ญี่ปุ่น: ソウルイーター, อังกฤษ: Soul Eater Rune) มีพลังในการให้และพรากชีวิต โดยปกติรูนนี้จะถูกเก็บซ่อนไว้ที่หมู่บ้านของรูนที่สาบสูญ (village of the Hidden Rune) จนกระทั่งในปีโซลิดที่ 150 วินดี้ ยูเบอร์ และเนลอร์ด ได้เข้ามาทำลายหมู่บ้านเพื่อค้นหารูนแท้ทั้ง 27 แต่กลับไม่พบอะไรเนื่องจากรูนโซลอีตเตอร์ได้ถูกถือครองโดยปู่ของเท็ด และสืบทอดต่อมายังเท็ดอีกทีหนึ่ง เท็ดจึงได้ออกเดินทางจากหมู่บ้านไปยังที่ต่างๆ พร้อมด้วยคำสาปจากรูนโซลอีตเตอร์ เท็ดได้รับข้อเสนอของเรือหมอกในการถอดรูนออกเพื่อหนีจากชีวิตที่ไม่แก่ไม่ตาย รูนนี้จึงตกไปอยู่กับเรือหมอกในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่ในที่สุดเท็ดก็ตัดสินใจออกจากเรือหมอกและกลับมาสู่โลกเดิม ทำให้รูนตกมาอยู่กับเท็ดอีกครั้งหนึ่ง (เนื้อเรื่องซุยโคเด็นภาค IV) หลังจากผ่านไปเป็นระยะเวลายาวนาน เท็ดได้กลายเป็นเพื่อนสนิทกับ เทอร์ แม็คโดห์ล ในขณะที่ถูกวินดี้ตามล่าอีกครั้งหนึ่ง เขามอบรูนนี้ให้กับเทอร์ แม็คโดห์ล นอกจากนี้รูนโซลอีตเตอร์นี้ยังเป็นชนวนของสงครามรูนแห่งประตู (Gate Rune War) ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญของเนื้อเรื่องของเกมเก็นโซซุยโคเด็นภาคหนึ่ง
รูนแห่งดินที่แท้จริง (ญี่ปุ่น:真なる土の紋章, อังกฤษ:True Earth Rune) ถูกถือครองโดย ซาซาไร สังฆราชแห่งราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย มีพลังในการป้องกันมากกว่าการโจมตี ครั้งหนึ่งเคยถูกขโมยโดยลุค เพื่อเป็นหนึ่งในส่วนประกอบที่จำเป็นสำหรับทำลายรูนแห่งลมที่แท้จริงแต่ไม่สำเร็จ ภายหลังก็กลับมาอยู่กับซาซาไรตามเดิม
รูนแห่งไฟที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる火の紋章, อังกฤษ: True Fire Rune) ถูกถือครองโดยผู้กล้าของกลาสแลนด์ จ้าวแห่งเพลิง แต่เดิมรูนนี้เป็นของราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย ถูกซ่อนอยู่ภายในวิหารแห่งหนึ่งแต่รูนนี้กลับถูกขโมยออกมาโดยไฟบริงเกอร์ (Fire Bringer) หลังจากนั้นจ้าวแห่งเพลิงก็ได้เข้าต่อสู้กับราชอาณาจักรฮาร์โมเนียที่เข้ามารุกรานกลาสแลนด์ ภายหลังจ้าวแห่งเพลิงกลับยอมปลดปล่อยรูนแห่งไปที่แท้จริงนี้เพื่อที่จะอยู่กับคนที่ตัวเองรักและแก่ตายไปพร้อมๆ กัน รูนนี้จึงได้เข้าไปสถิตย์อยู่ในโบราณสถานแห่งซินดาร์ โดยการอ้างอิงตามนิยายฮิวโกจะเป็นผู้ถือครองรูนแห่งไฟที่แท้จริงนี้ต่อจากจ้าวแห่งเพลิง และเข้าต่อสู้กับลุค จนสามารถเอาชนะลุคได้ในที่สุด
รูนแห่งน้ำที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる水の紋章, อังกฤษ: True Water Rune) ถูกถือครองโดย ไวแอทท์ ไลท์เฟลโลว์ เพื่อนำมาใช้ต่อสู้กับราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย เป็นกำลังหนุนให้กับกองทัพไฟบริงเกอร์ (Fire Bringer) หลังสิ้นสุดสงครามไวแอทท์ได้เดินทางไปยังหลายๆ ที่เพื่อทำการปิดผนึกรูนน้ำที่แท้จริง เป็นการป้องกันไม่ให้ถูกค้นพบหรือถูกใช้โดยราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย ภายหลังจากนั้นรูนน้ำที่แท้จริงได้ตกไปอยู่กับลูกสาวของเขา คริส ไลท์เฟลโลว์ และได้กลายเป็นผู้ช่วยเหลือจ้าวแห่งเพลิงคนใหม่
รูนแห่งลมที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる風の紋章, อังกฤษ: True Wind Rune) ถูกถือครองโดยลุค ในสมัยสงครามรวบรวมแผ่นดินดูนันลุคเคยใช้รูนแห่งลมที่แท้จริงนี้ในการเรียกอสูรโกเล็มเข้าต่อสู้กับราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย และยังคงใช้รูนนี้ในการต่อสู้ในสงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง แต่กลับพ่ายแพ้ต่อจ้าวแห่งเพลิงคนใหม่
รูนแห่งสายฟ้าที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる雷の紋章, อังกฤษ: True Lightning Rune) ถูกถือครองโดยเกดโด แต่เดิมรูนนี้เป็นสมบัติของราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย และสาเหตุที่เกดโดได้ถือครองรูนนี้ก็ยังไม่ปรากฏ แต่คาดว่าเกดโดอาจจะเคยเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มที่เข้าขโมยรูนจากราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย และทำการถือครองรูนนี้เอาไว้เองเพื่อที่จะช่วยจ้าวแห่งเพลิง (Flame Champion) ในการปกป้องกลาสแลนด์ หลังสิ้นสุดสงครามเกดโดได้ปิดผนึกรูนนี้เอาไว้ในร่างกายของเขาเองเป็นเวลายาวนานกว่า 50 ปี รูนนี้เคยถูกขโมยโดยลุคเพื่อนำทำลายแต่ไม่สำเร็จ ภายหลังถูกค้นพบในโบราณสถานแห่งซินดาร์
รูนแห่งการลงทัณฑ์ (ญี่ปุ่น: 罰の紋章, อังกฤษ: Rune of Punishment) ในอดีตมีผู้ถือครองหลายคน และทุกคนต่างถูกรูนแห่งการลงทัณฑ์กลืนกินชีวิตจนตายไปในที่สุด รูนนี้ให้พลังในการปกป้องผู้อื่นกับผู้ถือครอง แต่กัดกินชีวิตของผู้ที่ใช้พลังของมันเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ผู้ถือครองรูนในปัจจุบันคือลาซโลซึ่งได้รับช่วงต่อมาจาก เกรน คอต ซึ่งเป็นหัวหน้ากองทัพของลาซโล การแย่งชิงรูนแห่งการลงทัณฑ์เป็นสาเหตุของสงครามการขยายพรมแดนทางใต้ของคูลุก (Kooluk Southern Expansion) ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในเกมเก็นโซซุยโคเด็น IV
รูนแห่งตะวัน (ญี่ปุ่น: 太陽の紋章, อังกฤษ: Sun Rune) รูนแห่งตะวันเป็นสมบัติที่สืบทอดต่อกันมาภายในราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรฟาเลนา (Queendom of Falena) มีพลังในการสร้างคลื่นความร้อน แสง และชีวิต การใช้รูนนี้ทำให้ผู้ถือครองไม่สามารถควบคุมตนเองได้ในบางครั้ง จึงจำเป็นต้องมีผู้ถือครองรูนรุ่งอรุณและรูนสนธยา เพื่อเป็นการป้องกันอำนาจอันแข็งแกร่งของรูนแห่งตะวัน เมื่อเกิดเหตุการณ์สงครามกลางเมืองในฟาเลนา ราชินีอาสแตสได้ถูกสังหาร รูนแห่งตะวันจึงเข้าสถิตย์อยู่ภายในรูปปั้น และไม่มีใครสามารถถือครองได้ (กล่าวกันว่าคนที่สามารถถือครองรูนแห่งตะวันได้ต้องเป็นคนภายในราชวงศ์ฟาเลนาเท่านั้น) โดยมีสถานที่เก็บรักษารูนรุ่งอรุณและรูนสนธยาอยู่ใกล้เคียงกับราชอาณาจักรฟาเลนาเรียกว่าวิหารทิศตะวันออก (East Palace) และวิหารทิศตะวันตก (West Palace) ครั้งหนึ่งรูนรุ่งอรุณ เคยถูกขโมยและหายสาบสูญไป (ทราบภายหลังว่าตระกูลบาโรว์เป็นผู้ขโมยไป) โดยเจ้าชายแห่งฟาเลนาได้ถือครองรูนนี้เพื่อเข้าป้องกันอำนาจของรูนแห่งตะวัน ภายหลังสิ้นสุดสงครามรูนทั้ง 3 ได้กลับมาอยู่ภายในราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรฟาเลนาอีกครั้งโดยสถิตย์อยู่ภายในรูปปั้นและไม่มีผู้ถือครอง การแย่งชิงรูนแห่งตะวันเป็นสาเหตุของสงครามกลางเมืองในฟาเลนาซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในเกมเก็นโซซุยโคเด็น V 
รูนแห่งจันทรา (ญี่ปุ่น: 月の紋章, อังกฤษ: Blue Moon Rune) มีฤทธิ์ทำให้ผู้ถือครองกลายเป็นผีดูดเลือดซึ่งจะต้องดื่มเลือดเพื่อดำรงชีวิตไปจนกระทั่งสามารถควบคุมรูนแห่งจันทราได้ ตั้งแต่รูนนี้ปรากฏขึ้นมายังไม่มีบันทึกว่ามีผู้อื่นที่สามารถถือครองจนกระทั่งสามารถควบคุมรูนได้นอกจากเซียร์ราเพียงคนเดียว ในอดีตเซียร์ร่าได้ตั้งหมู่บ้านบลูมูนขึ้นมา (Blue Moon Village) และได้นำรูนแห่งจันทรานี้ไปตั้งไว้ที่ศาลกลางหมู่บ้าน แต่เนคลอร์ดได้ขโมยรูนนี้ออกจากหมู่บ้านไปเพื่อเพิ่มอำนาจให้ตนเอง แต่ภายหลังรูนนี้ก็ได้กลับมาอยู่กับเซียร์ราอีกครั้งหนึ่ง การตามล่าเนคลอร์ด​ เป็นโครงเรื่องย่อยหนึ่งของเกมเก็นโซซุยโคเด็น, เก็นโซซุยโคเด็น II และเก็นโซซุยโคไกเด็นฉบับที่ 1 
รูนแห่งรัตติกาล (ญี่ปุ่น: 夜の紋章, อังกฤษ: Night Rune) มีร่างเป็นดาบพูดได้ชื่อ ดาบมังกรดารา (ญี่ปุ่น: 星辰剣, อังกฤษ: Star Dragon Sword) ซึ่งเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถฆ่าผีดูดเลือดได้ รูนแห่งรัตติกาลปรากฏตัวในภาคที่ I, II และ III ของเกมเก็นโซซุยโคเด็น​
title: รูนแท้ทั้ง 27

text: สนธิสัญญาปารีส () คือสนธิสัญญาระหว่างพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งราชอาณาจักรอังกฤษ และ พระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศส ระหว่างสงครามร้อยปี ที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1303
title: สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1303)

text: ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 และ 16 ราชอาณาจักรของคนไทย (ได้แก่ อาณาจักรสุโขทัย และต่อมาคือ อาณาจักรอยุธยา) สามารถควบคุมแนวชายฝั่งส่วนใหญ่ได้จนถึงตอนใต้ของเมาะลำเลิงในปัจจุบัน ราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 พม่าภายใต้พระมหากษัตริย์ราชวงศ์ตองอู พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้และพระเจ้าบุเรงนองทรงพยายามที่จะแผ่อำนาจเข้าควบคุมชายฝั่งอีกครั้ง ครั้งแรกล้มเหลวในปี พ.ศ. 2091 ก่อนที่จะประสบความสำเร็จในปี พ.ศ. 2107 เมื่อเสียกรุงครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2127 อยุธยาประกาศแยกตัวเป็นเอกราชในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และอยุธยาแผ่อำนาจกลับเข้าควบคุมชายฝั่งตอนล่างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2136 และสามารถยึดแนวชายฝั่งทั้งหมดได้ในปี พ.ศ. 2142 พม่าสามารถยึดชายฝั่งตอนเหนือลงไปจนถึงทวายได้ในปี พ.ศ. 2158 แต่ส่วนที่เหลือยังคงเป็นของอยุธยาอยู่[1]
title: สงครามพระเจ้าอลองพญา

text: ในกาลต่อมา ครั้นเกิดการรุกรานยุโรปครั้งใหญ่ของกลุ่มชาวฮันในช่วงปี ค.ศ. 441 เทารุนุมและซินกิดุนุมต่างก็ถูกทำลายเสียหายจนสิ้นสภาพเมืองปราการที่เจริญใหญ่โตของโรมัน ขณะที่ช่วงปี ค.ศ. 500 กว่าๆเป็นต้นไป ทางซินกิดุนุมจะถูกทางโรมันเอากลับคืนไปแล้วเริ่มก่อสร้างเพื่อฟื้นสภาพเมือง เทารุนุมที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำซาวานั้นต้องผจญกับการต่อสู้แย่งชิงดินแดนของชนกลุ่มต่างๆ ทั้ง ชาวแฟรงก์ ออสโตรกอท ลอมบาร์ด อาวาร์ เป็นเวลานับหลายร้อยปี ก่อนที่จะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการีเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่กระนั้นภูมิภาคนี้ก็ยังเป็นสมรภูมิสามฝ่ายระหว่างราชอาณาจักรฮังการี อาณาจักรบัลกาเรีย และ อาณาจักรไบแซนไทน์ ที่ช่วงชิงการมีอิทธิพลในทั้งเซมลิน(; )(ชื่อในเวลานั้นของเซมุน) และเบลกราด(ชื่อภาษาสลาฟอันเป็นที่มาของชื่อเบลเกรด)
title: เซมุน

text: วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1806 ดุ๊กฟรีดริชที่ 2 ที่ขณะที่ครองราชสมบัติเทียบเทียมกับพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 ทรงเพิกถอนรัฐธรรมนูญที่ผูกราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์คเก่าและใหม่เข้าไว้ด้วยกัน และภายหลังได้ทรงบริหารทรัพย์สมบัติของโบสถ์ภายใต้การควบคุมของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1806 ทรงได้นำราชอาณาจักรเข้าร่วมกับสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ และทรงได้รับอาณาเขตรวมถึงได้รับประชากรเพิ่มเติมอีก 160,000 คนภายหลังจากเข้าร่วมสหพันธ์ได้ไม่นานจากอาณาเขตและประชากรส่วนหนึ่งของเวียนนาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1809 จากเดิมที่มีประชากรภายใต้การปกครองของพระองค์ 110,000 คน ต่อมาพระองค์ได้ทรงให้ความช่วยเหลือแก่ นโปเลียน โบนาปาร์ต ทำสงครามกับราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิออสเตรีย และจักรวรรดิรัสเซีย โดยการส่งพลทหารของพระองค์เข้าร่วมทัพกับนโปเลียน 16,000 คน แต่มีเพียงแค่ไม่กี่ร้อยคนที่สามารถเดินทัพกลับมาจากการไปร่วมรบที่มอสโก ต่อมาที่สมรภูมิแห่งไลพ์ซิก (Battle of Leipzig) (ตุลาคม ค.ศ. 1813) พระเจ้าฟรีดริชทรงได้ทำลายความฝันอันซีดเผือกของจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส นโปเลียน โบนาปาร์ต ลง จากการทำสนธิสัญญากับเมทเทอร์นิช ที่ฟัลดา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1813 พระองค์ทรงปกป้องสิทธิอันชอบธรรมในการขึ้นครองราชสมบัติและการครอบครองอาณาเขตที่พระองค์พึ่งทรงยึดมาได้เมื่อไม่นานมานี้ ในขณะที่กองทัพและพันธมิตรของพระองค์เดินทัพไปยังฝรั่งเศส ต่อมาในปีค.ศ. 1815 ก็ทรงได้เข้าร่วมกับสหพันธรัฐเยอรมันแต่รัฐสภาแห่งเวียนนาได้ทำให้การเข้าร่วมสหพันธรัฐในครั้งนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในการถือครองอาณาเขตเพิ่มเติม ในปีเดียวกันพระองค์ทรงปล่อยวางการเมืองของอาณาจักร ก่อนที่สภาผู้แทนราษฎรจะร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกไป ท่ามกลางความตื่นตกใจ พระเจ้าฟรีดริชก็สวรรคตในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816
title: ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค

text: ก่อนหน้าสมัยราชอาณาจักร ประเทศอียิปต์ได้ถูกยึดครองและควบคุมโดยสหราชอาณาจักรนับตั้งแต่ ค.ศ. 1882 เมื่อมหาอำนาจยุโรปได้ส่งกองทัพเข้ามาสนับสนุนการปกครองระบอบเคดีฟเพื่อต่อต้านการลุกฮือของขบวนการชาตินิยม เหตุการณ์ดังกล่าวได้เป็นจุดเริ่มต้นให้สหราชอาณาจักรเข้าควบคุมอียิปต์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมันแต่เพียงในนาม ในปี ค.ศ. 1914 ผลจากการประกาศสงครามต่อจักรวรรดิออตโตมันได้ทำให้สหราชอาณาจักรต้องประกาศให้อียิปต์เป็นรัฐในอารักขาและถอดถอนเคดีฟออกจากตำแหน่ง พร้อมทั้งแต่งตั้งฮุสเซน กามิล พระญาติของเคดีฟ ขึ้นเป็นสุลต่านแห่งอียิปต์แทน
title: ราชอาณาจักรอียิปต์

text: ในปี ค.ศ. 1065 พระเจ้าเฟร์นันโดทำการสู้รบทางทหารครั้งสุดท้าย ทรงบุกไตฟาบาเลนเซียและปราบอะมีรอับดุลมะลิก อัลมุซ็อฟฟัรได้ในปลายฤดูใบไม้ร่วง พ่อตาของอะมีรอัลมะอ์มูนแห่งโตเลโด แย่งชิงอำนาจควบคุมบาเลนเซียไปและข่มขู่อะมีรแห่งซาราโกซาให้กลับมาจ่ายบรรณาการให้เลออนอีกครั้ง พระเจ้าเฟร์นันโดล้มป่วยในเดือนพฤศจิกายนและเดินทางกลับราชอาณาจักรของตน
title: พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งกัสติยา

text: สงครามร้อยปีหยุดยาวเพราะฝรั่งเศสตกอยู่ในสงครามกลางเมืองระหว่างตระกูลอาร์มันญัค (Armagnac) และดยุคแห่งเบอร์กันดี เพราะพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 มีพระสติไม่สมประกอบ ทำให้แย่งอำนาจกันปกครองบ้านเมือง และขอให้อังกฤษช่วย แต่อังกฤษเองก็กำลังมีสงครามกลางเมือง และเวลส์และไอร์แลนด์ก่อกบฏ สกอตแลนด์บุก
title: สงครามร้อยปี

text: อาณาจักรล้านนาเริ่มเสื่อมลงในปลายรัชสมัยของ พระเมืองแก้ว เมื่อกองทัพเชียงใหม่ได้พ่ายแพ้แก่ทัพเชียงตุงในการทำสงครามขยายอาณาจักร ไพร่พลในกำลังล้มตายลงเป็นจำนวนมาก ประกอบกับปีนั้นเกิดอุทกภัยใหญ่หลวงขึ้นในเมืองเชียงใหม่ ทำให้บ้านเรือนราษฎรเสียหายและผู้คนเสียชีวิตลงเป็นจำนวนมาก สภาพบ้านเมืองเริ่มอ่อนแอเกิดความไม่มั่นคง หลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์ก็เกิดการจลาจลแย่งชิงราชสมบัติ ระหว่างขุนนางมีอำนาจมากขึ้น ถึงกับแต่งตั้งหรือถอดถอนเจ้าได้ เมื่อนครเชียงใหม่ศูนย์กลางอำนาจเกิดสั่นคลอน เมืองขึ้นต่าง ๆ ที่อยู่ในการปกครองของเชียงใหม่จึงแยกตัวเป็นอิสระ และไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการอีกต่อไป
title: แคว้นล้านนา

text: เนื้อหาในเกมเป็นประวัติศาสตร์ที่ถูกคิดขึ้นมาที่อยู่ในเหตุการณ์สำคัญในโลกจริงและเดินตามการต่อสู้นับร้อยปีระหว่าง เหล่าอัซแซสซินส์, กลุ่มคนที่ต่อสู้เพื่อความสงบสุขด้วยความสมัครใจ, และเหล่าเทมพลาร์,กลุ่มคนที่ปรารถนาความสงบสุขผ่านการควบคุม เกมมีเนื้อหาส่วนใหญ่อยู่ในช่วงสงครามครูเสด ครั้งที่ 3 ในแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ ใน ค.ศ.1191, โดยที่โครงเรื่องจะอยู่ในขอบเขตของ แผนการลึกลับของเหล่าอัสแซสซินส์ ตามนิกายฮาชชาชิน ผู้เล่นในความเป็นจริงเล่นเป็นชายสมัยใหม่ ชื่อ เดสมันด์ ไมลส์ ผ่านการใช้อุปกรณ์ชื่อว่า แอนิมัส โดยที่เครื่องนี้สามารถแสดงและควบคุมความทรงจำในพันธุกรรมของตัวเอกที่เป็นบรรพบุรุษของเขา ในเหตุการณ์นั้น เป็น อัลแตเอีย อิบบึน ลาอาฮัด, สมาชิกของอัสแซสซินส์ ผ่านโครงเรื่องของอุปกรณ์ ได้แสดงรายละเอียดของการต่อสู้ระหว่างสองฝ่าย : เหล่าอัศวินเทมพลาร์ และ เหล่าอัซแซสซินส์ เพื่อแย่งชิงวัตถุชิ้นหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ แอปเปิ้ลแห่งอีเด็น, เป็นวัตถุโบราณที่ใช้ควบคุมจิตใจ
title: อัสแซสซินส์ครีด (วิดีโอเกม)

text: อาณาจักรล้านนาเริ่มเสื่อมลงในปลายรัชสมัย "พญาแก้ว" เมื่อกองทัพเชียงใหม่ได้พ่ายแพ้แก่ทัพเชียงตุงในการทำสงครามขยายอาณาจักร ไพร่พลในกำลังล้มตายลงเป็นจำนวนมาก ประกอบกับปีนั้นเกิดอุทกภัยใหญ่หลวงขึ้นในเมืองเชียงใหม่ ทำให้บ้านเรือนราษฎรเสียหายและผู้คนเสียชีวิตลงเป็นจำนวนมาก สภาพบ้านเมืองเริ่มอ่อนแอเกิดความไม่มั่นคง หลังจาก "พญาแก้ว" สิ้นพระชนม์ก็เกิดการจลาจลแย่งชิงราชสมบัติ ระหว่างขุนนางมีอำนาจมากขึ้น ถึงกับแต่งตั้งหรือถอดถอนเจ้าได้ เมื่อนครเชียงใหม่ศูนย์กลางอำนาจเกิดสั่นคลอน เมืองขึ้นต่าง ๆ ที่อยู่ในการปกครองของเชียงใหม่จึงแยกตัวเป็นอิสระ และไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการอีกต่อไป
title: อาณาจักรล้านนา

text: พระเจ้าหลุยส์ทรงพระราชวิตกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในซีเรียเมื่อสุลต่านมามลุคไบบาร์เข้าโจมตีอาณาจักรครูเสดที่ยังเหลืออยู่ ไบบาร์ฉวยโอกาสหลังจากที่สาธารณรัฐเวนิส และ สาธารณรัฐเจนัวต่อสู้กันในสงครามระหว่างปี ค.ศ. 1256 ถึงปี ค.ศ. 1260 ในการโจมตีเมืองท่าในซีเรียที่ทั้งสองสาธารณรัฐควบคุม เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1265 ไบบาร์ก็ยึดนาซาเร็ธ, ไฮฟา, โตรอน และ อาร์ซุฟ ได้ พระเจ้าฮิวจ์ที่ 3 แห่งไซปรัสพระมหากษัตริย์ในนามแห่งราชอาณาจักรเยรูซาเลมขึ้นฝั่งที่อัคโคเพื่อรักษาเมืองขณะที่ไบเบอร์เดินทัพขึ้นไปทางเหนือถึงอาร์มีเนียซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของมองโกล
title: สงครามครูเสดครั้งที่ 8

text: เดิมทียิบรอลตาร์เคยเป็นดินแดนหนึ่งของราชอาณาจักรสเปน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1704 ขณะกำลังเกิดสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน ราชอาณาจักรอังกฤษ และสาธารณรัฐดัตช์ ได้ยึดครองดินแดนยิบรอลตาร์มาจากสเปน โดยได้ใช้เป็นชัยภูมิสำคัญในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ต่อมาภายหลังจากการทำสนธิสัญญายูเทรกต์เพื่อยุติสงคราม ทำให้ยิบรอลตาร์ มีสถานะเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1713 เป็นต้นมา โดยในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ยิบรอลตาร์เป็นฐานที่ตั้งสำคัญของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร ในการควบคุมการผ่านเข้า-ออกในเขตทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
title: ยิบรอลตาร์

text: หลังจากช่วงความวุ่นวายของการแย่งชิงอำนาจ แอนติโกนัสที่ 2 โกนาทัส บุตรของดีมีเทรียส สามารถเข้าควบคุมราชอาณาจักรมาเโดเนียได้ พร้อม ๆ กับนครรัฐกรีกอื่น ๆ ในปีที่ 276 ก่อนค.ศ. กษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์แอนติโกนีด คือ เพอร์ซิอัสแห่งมาเกโดเนีย (212-166 ก่อน ค.ศ.) ผู้ถูกกองทัพของสาธารณรัฐโรมันโค่นล้มในปีที่ 168 ก่อนค.ศ. ในยุทธการที่พิดนา (Battle of Pydna)
title: ราชวงศ์แอนติโกนีด

text: พญาแสนเมืองมา () กษัตริย์ของราชวงศ์มังราย แห่งอาณาจักรล้านนา ครองราชย์ในปี พ.ศ. 1928 จนถึง 1944 รวมการครองสิริราชสมบัติได้ 16 ปี ในสมัยรัชกาลของพระองค์นี้ได้เกิดสงครามแย่งชิงราชสมบัติอยู่บ่อยครั้งอีกครั้ง โดยเจ้าท้าวมหาพรหม ซึ่งเป็นพระเจ้าอาของพระองค์ ซึ่งครองอยู่ที่เมืองเชียงราย พยายามแย่งครองราชบัลลังก์ แต่เจ้าแสนเมืองมาก็สามารถปกป้องราชบัลลังก์ได้สำเร็จ
title: พญาแสนเมืองมา

text: ยูดาห์ถูกสันนิษฐานว่าน่าจะพัฒนากลายมาเป็นรัฐในช่วงหลังศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดที่สามารถยืนยันข้อสันนิษฐานนี้ได้ ในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล เยรูซาเลมซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมีประชากรเพิ่มมากขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งมากกว่าประชากรของรัฐข้างเคียงมาก ต่อมาพวกอัสซีเรียเข้ารุกรานและควบคุมยูดาห์เนื่องจากต้องการทรัพยากรน้ำมันมะกอกอันล้ำค่าของยูดาห์ ยูดาห์จึงตกเป็นรัฐบริวารของอัสซีเรีย ราชอาณาจักรยูดาห์สงบสุขและรุ่งเรืองระหว่างที่อยู่ใต้อาณัตของอัสซีเรีย (ขณะที่มีการก่อกบฏรุนแรงในรัชสมัยของกษัตริย์เซนนาเชริบแห่งอัสซีเรีย) แต่ครึ่งหลังของศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล อัสซีเรียก็ล่มสลายลงอย่างกะทันหัน ส่งผลให้เกิดสงครามแย่งชิงดินแดนแถบนี้ระหว่างอียิปต์โบราณกับจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ตามมานับครั้งไม่ถ้วน จนในที่สุดนำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรยูดาห์ในช่วง 597 - 582 ปีก่อนคริสตกาล รวมไปถึงการเนรเทศขับไล่ชนชั้นปกครองออกจากดินแดนดังกล่าว
title: อาณาจักรยูดาห์

text: เนื่องจากตำแหน่งกษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรนั้นส่วนใหญ่มาจากการคัดเลือกจากชนชั้นสูงไม่ใช่การสืบราชสันตติวงศ์ ปัญหาการแย่งชิงราชบัลลังก์จึงเกิดขึ้นบ่อยครั้งและเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่ความอ่อนแอของราชอาณาจักร หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าวิตตีซาในปี ค.ศ. 709 ชนชั้นสูงได้เลือกโรเดอริก ดุ๊กแห่งไบตีกาขึ้นเป็นกษัตริย์ โรเดอริกมีชัยชนะในการทำสงครามกับโอรสของพระเจ้าวิตตีซา (ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นใคร แต่สันนิษฐานว่าคืออากีลา) ซึ่งอ้างสิทธิ์ในการปกครองอาณาจักรเช่นกัน โอรสของพระเจ้าวิตตีซาพร้อมพรรคพวกจึงหนีไปที่เมืองเซวตา ริมชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของแอฟริกา และได้รวมกลุ่มกับชาวยิวและชาวคริสต์นิกายแอเรียน (ซึ่งอพยพมาหลังจากถูกบังคับให้เปลี่ยนศาสนา) ไปขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรของชาวมุสลิมซึ่งมีศูนย์อำนาจอยู่ที่ตะวันออกกลางเพื่อต่อต้านกำลังของพระเจ้าโรเดอริก ด้วยเหตุนี้ฮิสปาเนียจึงต้องเผชิญกับการรุกรานระลอกใหม่อีกครั้ง
title: ประวัติศาสตร์สเปน