คำถาม: ชาวบริติช หมายถึงชาวประเทศอะไร ?

text: ชาวบริติช เป็นชนชาติหรือคนพื้นเมืองของสหราชอาณาจักร ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร และคราวน์ดีเพนเดนซี ตลอดจนผู้สืบเชื้อสายจากชนชาตินี้ กฎหมายสัญชาติสหราชอาณาจักรสมัยใหม่ถือว่าหมายถึงผู้ถือความเป็นพลเมืองและสัญชาติสหราชอาณาจักร แต่ในบริบททางประวัติศาสตร์จะหมายถึงชาวบริตัน ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของเกาะบริเตนใหญ่
title: ชาวบริติช

text: เบอร์มิงแฮมเป็นเมืองที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์และวัฒนธรรม จากการสำรวจเมื่อ ค.ศ. 2001 ร้อยละ 70.4 ของประชากรเป็นคนขาว (รวมร้อยละ 3.2 ที่เป็นชาวไอริช), ร้อยละ 19.5 เป็นชาวเอเชียหรือเอเชียบริติช (ชาวเอเชียในความหมายของอังกฤษ คือ ชาวเอเชียใต้), ร้อยละ 6.1 เป็นคนดำหรือคนดำบริติช, ร้อยละ 0.5 เป็นชาวจีน และร้อยละ 3.5 เป็นเชื้อชาติผสมหรือเชื้อชาติอื่น
title: เบอร์มิงแฮม

text: จงเจียซิน เป็นนักแสดงและนักร้องชาวแคนาดา เกิดในเมเปิลริดจ์และเติบโตในแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา
หลังจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมจาก Vancouver's Templeton Secondary School เธอก็ศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่ มหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย เป็นเวลา2ปี
title: จง เจียซิน

text: หนึ่งในบุคคลของลำดับรายชื่อนี้ซึ่งเป็นที่ถกเถียงอย่างมากคือ อเลสเตอร์ โครว์ลีย์ นักรหัสยศาสตร์ ซึ่งผลงานของเขามีอิทธิพลโดยตรงต่อการเพิ่มขึ้นของลัทธินอกศาสนาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 และต่อเจราลด์ การ์ดเนอร์ ผู้ก่อตั้งลัทธิเวทมนตร์คาถาการ์ดเนอร์ (Gardnerian Wicca) นอกจากนี้ยังปรากฏบุคคลที่ไม่ใช่ชาวบริติชรวมอยู่ในรายชื่อด้วย ได้แก่ นักดนตรีชาวไอริช (ซึ่งในปัจจุบันไม่ได้รวมอยู่ในสหราชอาณาจักรและไม่ถือว่าเป็นชาวบริติชแล้ว) สองคน โบโน (สมาชิกวงยูทู) และบ็อบ เกล-ดอฟ อีกทั้งบุคคลที่ปรากฏในรายชื่ออีกหลายคนมาจากยุคที่ความเป็นบริติชยังไม่ได้ถือกำเนิดขึ้น โดยรายชื่อ 19 ลำดับแรกมีภูมิหลังมาจากอังกฤษ (แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว เซอร์เออร์เนส แช็กเคิลตัน และอาร์เธอร์ เวลสลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งเวลลิงตัน จะมีภูมิหลังมาจากครอบครัวชาวแองโกล-ไอริชด้วยกันทั้งคู่ ซึ่งในขณะนั้นไอร์แลนด์ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร) ส่วนบุคคลที่มีภูมิหลังจากสกอตแลนด์และมีอันดับสูงสุดในรายชื่อคือ อเล็กซานเดอร์ เฟลมมิง ในลำดับที่ 20 และจากเวลส์ได้แก่ โอไวน์ กลีนดูร์ ในลำดับที่ 23 
title: ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ

text: ในการลงเล่นระดับชาติแฮล ร็อบสัน-คานู เป็นชาวบริติช-ไนจีเรีย โดยมีบิดาเป็นชาวไนจีเรีย ส่วนบรรพบุรุษของมารดามาจากเวลส์ และตัวเขาเกิดที่เกรเทอร์ลอนดอน, อังกฤษ ร็อบสัน-คานูจึงสามารถเลือกเล่นให้กับทีมชาติได้ถึง 3 ประเทศ ทั้งทีมชาติไนจีเรีย, ทีมชาติอังกฤษ และทีมชาติเวลส์ 
title: แฮล ร็อบสัน-คานู

text: บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ตั้งอาณานิคมเคป ณ ปลายใต้สุดของทวีปแอฟริกาใน ค.ศ. 1652 เป็นสถานีทางผ่านสำหรับเรือดัตช์ในการเดินทางไปและกลับจากอาณานิคมในอินเดียตะวันออก บริเตนได้อาณานิคมดังกล่าวอย่างเป็นทางการรวมทั้งประชากรแอฟริกันเนอร์ (หรือชาวบัวร์) ขนาดใหญ่ใน ค.ศ. 1806 หลังจากยึดครองมาตั้งแต่ ค.ศ. 1795 เพื่อป้องกันมิให้อาณานิคมแห่งนี้ตกอยู่ในมือฝรั่งเศส หลังจากการบุกครองเนเธอร์แลนด์ของฝรั่งเศส การเข้าเมืองของชาวบริติชเริ่มเพิ่มขึ้นหลังจาก ค.ศ. 1820 และผลักดันชาวบัวร์นับพันซึ่งไม่พอใจกับการปกครองของอังกฤษขึ้นไปทางเหนือเพื่อก่อตั้งสาธารณรัฐอิสระปกครองตนเองในช่วงเกรตเทร็ก ปลายคริสต์ทศวรรษ 1830 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1840 ระหว่างนั้น วูเทรกเกอส์ปะทะกับชาวบริติชบ่อยครั้ง ซึ่งมีแรงจูงใจของตนเกี่ยวกับการขยายอาณานิคมในแอฟริกาใต้และต่อองค์กรการเมืองแอฟริกาหลายแห่ง รวมถึงชาติโซโทและซูลู สุดท้ายชาวโบร์สถาปนาสาธารณรัฐสองแห่งที่มีอายุยืนยาวกว่าแห่งอื่น ๆ ได้แก่ สาธารณรัฐแอฟริกาใต้หรือสาธารณรัฐทรานส์วัลล์ (ค.ศ. 1852–1877; 1881–1902) และเสรีรัฐออเรนจ์ (ค.ศ. 1854–1902) ใน ค.ศ. 1902 บริเตนยึดครองทั้งสองสาธารณรัฐ โดยบรรลุสนธิสัญญากับสองสาธารณรัฐบัวร์ให้หลังสงครามบัวร์ครั้งที่สอง (ค.ศ. 1899–1902)
title: จักรวรรดิบริติช

text: คำว่า "ภาษาอังกฤษแบบบริติช" นี้ ยังหมายรวมถึงภาษาถิ่นย่อยทั้งหมดของภาษาอังกฤษ ทั้งที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตนทั้งหมด (รวมสกอตแลนด์ ไอร์แลนด์ และเวลส์ด้วย) คำนี้มักจะนิยมใช้เป็นพิเศษในหมู่ชาวอเมริกัน (รวมทั้งนักภาษาศาสตร์และนักเขียนพจนานุกรม) ส่วนชาวอังกฤษนั้น ปกติแล้วจะใช้คำว่า "ภาษาอังกฤษมาตรฐาน" (Standard English) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ภาษาอังกฤษ" (English) เท่านั้น
title: ภาษาอังกฤษแบบบริติช

text: กาวินพูดว่า "การแสดงโชว์นั้นเราจะทำให้มันเรืองรอง เต็มไปด้วยสีสัน และเราจะไม่สนใจเรื่องราวเกี่ยวกับวัฒนธรรมเลย เพียงแค่อยากให้มีความสนุก" และเดฟวลินเสริมกาวินว่า "อยากให้รู้สึกเหมือนอยู่ในบอร์กเนอร์และโบโกตา" โดยเหล่าผู้สร้างนั้นมีความสุขตามใจที่จะเลือกการแสดงที่สามารถทำได้ โดยมีชาวบริติชเป็นผู้เสนอการจินตนาการนั้นๆ เดวิด อาร์โนลด์ก็กล่าวว่า "มันน่าจะเป็นสิ่งที่สวยงาม, วิเศษ, ขบขัน และตื่นเต้น และเราสามารถทำมันได้มากกว่า 15 ครั้งโดยไม่มีการแสดงไหนที่ซ้ำกันเลย ยังคงเป็นสิ่งที่ประหลาดใจสำหรับเพลงของชาวบริติช" เขาคิดว่ามันควรจะเป็นปาร์ตี้ที่ดีสุดและน่าจะเป็นการเฉลิมฉลองศิลปะของชาวบริติชไปในตัวด้วย เขายอมอุทิศตนเพื่อพิธีปิดนี้และให้ความสำคัญกับโชว์นี้มากกว่าใคร (ถึงกับต้องวางมือจากผลงานอื่น เช่น สกายฟอล) และยังพูดว่ามันเป็นสิ่งที่สนุกที่สุดที่เขาเคยทำมาในด้านดนตรี ส่วนในพิธีส่งต่อธงโอลิมปิกให้กับกรุงริโอเดจาเนโรนั้นได้มีจุดมุ่งหมายคือขยายความของ "การโอบหุ้มของความหลากหลายวัฒนธรรม" แดเนียล โธมัสได้กล่าวไว้ว่า "ริโอต้องการแสดงโชว์ที่ซับซ้อนของเหล่าวัฒนธรรมที่ถูกผสมเข้ากับวัฒนธรรมป๊อป"
title: พิธีปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

text: อย่างไรก็ตาม ลำดับต้นฉบับทั้งหนึ่งร้อยลำดับได้ถูกนำออกจากสารบบเว็บไซต์ของบีบีซีแล้ว เหลือเพียงแต่ลำดับหนึ่งร้อยลำดับที่เรียงตามตัวอักษร แต่แหล่งข้อมูลอื่นอีกหลายแห่ง ก็ยังคงเก็บรักษาข้อมูลของลำดับรายชื่อนี้เอาไว้
ทั้งนี้มีคำถามเกิดขึ้นว่ารายชื่อในลำดับที่ 96 หมายถึงริชาร์ด เบอร์ตัน ที่เป็นนักสำรวจหรือนักแสดงกันแน่ ซึ่งเอกสารเผยแพร่ของบีบีซีได้ชี้ชัดว่าชื่อดังกล่าวหมายถึงริชาร์ด เบอร์ตัน ที่เป็นนักแสดง
title: ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ

text: เชื่อกันว่า ศิลานี้เดิมตั้งแสดงไว้ที่วัดอียิปต์แห่งหนึ่งซึ่งน่าจะอยู่ใกล้เมืองเซอีส ต่อมาในราวต้นคริสตกาลหรือราวมัชฌิมยุค มีการย้ายศิลาไปที่อื่น และในที่สุดมีการใช้ศิลานี้เป็นวัสดุก่อสร้างปราการจูเลียนใกล้เมืองโรเซตตาที่ดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำไนล์ ครั้นปี 1799 ปิแยร์-ฟร็องซัว บูชาร์ (Pierre-François Bouchard) นายทหารชาวฝรั่งเศสในกองทัพของนโปเลียน พบศิลานี้เข้า นับเป็นจารึกสองภาษาจากสมัยอียิปต์โบราณจารึกแรกที่ค้นพบในสมัยปัจจุบัน จึงกระตุ้นความสนใจของสาธารณชนอย่างกว้างขวาง และก่อให้เกิดความพยายามถอดความหมายภาษาอียิปต์โบราณอันเป็นภาษาที่ไม่เคยได้รับการแปลความหมายมาก่อน ฉะนั้น นักวิชาการและพิพิธภัณฑ์ในยุโรปจึงเริ่มคัดลอกเนื้อความของศิลาออกเผยแพร่ ขณะนั้น กองทัพอังกฤษเอาชัยชนะเหนือกองทัพฝรั่งเศสในประเทศอียิปต์ได้ในปี 1801 ครั้นฝรั่งเศสยอมจำนนที่อะเล็กซานเดรียแล้ว อังกฤษจึงได้ศิลาไว้ในความครอบครอง และขนศิลาไปไว้ในกรุงลอนดอน แล้วจัดแสดงแก่สาธารณชน ณ พิพิธภัณฑ์บริติชตั้งแต่ปี 1802 เรื่อยมาจนปัจจุบัน ถือเป็นวัตถุที่มีผู้เข้าเยี่ยมชมบ่อยครั้งที่สุดในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้
title: ศิลาโรเซตตา

text: วันที่ 22 กรกฎาคม 1946 ออกันโจมตีสำนักงานใหญ่บริหารราชการแผ่นดินของบริเตนสำหรับปาเลสไตน์ ซึ่งตั้งอยู่ที่โรงแรมคิงดาวิดในเยรูซาเลม[77][78] มีผู้เสียชีวิตหลายสัญชาติรวม 91 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 46 คน[79] โรงแรมนั้นยังเป็นที่ตั้งของสำนักเลขาธิการรัฐบาลปาเลสไตน์และสำนักงานใหญ่ของกองทัพบริเตนในปาเลสไตน์และทรานส์เจอร์แดน ทีแรกการโจมตีนี้ได้รับความเห็นชอบจากฮาฆอนาห์ เข้าใจว่าเหตุนี้เป็นการตอบโต้ปฏิบัติการอะกาธา (การตีโฉบฉวยเป็นวงกว้างรวมทั้งต่อหน่วยงานยิว ซึ่งทางการบริติชเป็นผู้ลงมือ) และเป็นครั้งที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดต่อชาวบริติชระหว่างสมัยอาณัติ[79][80] ในปี 1947 รัฐบาลบริติชประกาศว่าจะถอนตัวออกจากปาเลสไตน์ โดยแถลงว่าไม่สามารถบรรลุวิธีระงับปัญหาที่ทั้งอาหรับและยิวยอมรับ
title: ประเทศอิสราเอล

text: เส้นดูรันด์ (, ) หมายถึง เขตแดนระหว่างประเทศระหว่างปากีสถานกับอัฟกานิสถาน ซึ่งแบ่งแยกเชื้อชาติพัชตุน (ชาวอัฟกานิสถาน) เส้นที่ทำเครื่องหมายอย่างเลวนี้ยาวประมาณ 2,640 กิโลเมตร เส้นดังกล่าวถูกจัดทำขึ้นหลังความตกลงเส้นดูรันด์ ค.ศ. 1893 ระหว่างผู้แทนอาณานิคมบริติชอินเดียและอาเมียร์แห่งอัฟกานิสถาน อับดุร์ เราะห์มาน ข่าน เพื่อกำหนดเขตอิทธิพลของแต่ละฝ่ายให้แน่นอน เส้นดูรันด์ตั้งตามชื่อเฮนรี มอร์ติเมอร์ ดูรันด์ รัฐมนตรีต่างประเทศบริติชอินเดียในเวลานั้น ความตกลงหน้าเดียวซึ่งประกอบด้วยเนื้อหาสั้น ๆ เจ็ดข้อ ลงนามโดย เอช. เอ็ม. ดูรันด์ และอับดุร์ เราะห์มาน ข่าน ตกลงว่าจะไม่แทรกแซงข้ามแนวเขตแดนระหว่างอัฟกานิสถานและดินแดนที่เป็นอาณานิคมบริติชอินเดียในเวลานั้น (ปัจจุบันคือ ปากีสถาน)
title: เส้นดูรันด์

text: ฮันเดรดเกรตเตสต์บริทันส์ หรือ ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ () คือรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2545 โดยบีบีซี ผลิตขึ้นจากการสำรวจความคิดเห็นทางโทรทัศน์ เพื่อตัดสินว่าใครคือชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ตามทัศนะของสาธารณชน รวมถึงรายการชุด "เกรตบริทันส์" หรือ "ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่" (Great Britons) ซึ่งเป็นรายการแยกย่อยที่นำเอาปัจเจกบุคคลในสิบอันดับแรก แล้วเปิดโอกาสให้ผู้ชมมีโอกาสได้ลงคะแนนเลือกในแต่ะละรายการ ทั้งนี้บทสรุปของรายการนำมาซึ่งการถกเถียง โดยในวันที่ออกอากาศ บุคคลในสิบลำดับแรกล้วนวายชนม์ไปแล้วทั้งสิ้น
title: ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ

text: ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ
title: ชาวบริติช

text: ในปีค.ศ. 1947 เมื่ออังกฤษได้แบ่งบริติชราชออกเป็นประเทศอินเดีย (ชาวฮินดู) และประเทศปากีสถาน (ชาวมุสลิม) ทั้งสองฝ่ายต่างอ้างสิทธิ์เหนือรัฐชัมมูและกัศมีร์ และบานปลายเป็นสงครามกัศมีร์ครั้งที่หนึ่ง โดยในปัจจุบันนี้ พื้นที่ 43% ของกัศมีร์อยู่ในปกครองของอินเดีย, 37% อยู่ในปกครองของปากีสถาน และราว 20% อยู่ในปกครองของจีน มีประชากรอาศัยอยู่ในกัศมีร์ทั้งสิ้นราว 13–14 ล้านคน ในจำนวนนี้ 70% อาศัยอยู่ในเขตของอินเดีย ประชากรส่วนใหญ่ในพื้นที่กัศมีร์นับถือศาสนาอิสลาม (83%) รองลงมาคือศาสนาฮินดู (14%) และศาสนาพุทธ (1%) ที่เหลือเป็นศาสนาอื่นๆ
title: กัศมีร์

text: หลังการยึดครองฝรั่งเศสของเยอรมนีใน ค.ศ. 1940 บริเตนและจักรวรรดิยืนต่อกรเยอรมนีเพียงลำพัง จนสหภาพโซเวียตเข้าสู่สงครามใน ค.ศ. 1941 นายกรัฐมนตรีบริติช วินสตัน เชอร์ชิลล์ วิ่งเต้นประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ เพื่อขอความช่วยเหลือทางทหารจากสหรัฐอเมริกาได้สำเร็จ แต่โรสเวลต์ยังไม่พร้อมขอรัฐสภาให้ผูกมัดประเทศเข้าร่วมสงคราม ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1941 เชอร์ชิลล์และโรสเวลต์พบกันและลงนามกฎบัตรแอตแลนติก ซึ่งรวมถ้อยแถลงว่า ควรเคารพ "สิทธิเลือกระบอบการปกครองที่พวกตนอาศัยอยู่ของประชาชนทั้งปวง" การใช้คำนี้เคลือบคลุมว่าหมายถึงประเทศยุโรปที่ถูกเยอรมนีบุกครอง หรือผู้ที่ถูกชาติยุโรปตั้งนิคม และต่อมาชาวบริติช อเมริกันและขบวนการชาตินิยมตีความต่างกัน
title: จักรวรรดิบริติช

text: หลังญี่ปุ่นปราชัยในสงครามโลกครั้งที่สอง ขบวนการต่อต้านต่อต้านญี่ปุ่นในมาลายาหันความสนใจไปยังบริติชแทน ซึ่งกลับควบคุมอาณานิคมอย่างรวดเร็ว โดยให้มูลค่าเพราะเป็นแหล่งยางและดีบุก ข้อเท็จจริงที่ว่ากองโจรเป็นคอมมิวนิสต์ชาวมลายู-จีนเป็นหลักหมายความว่า ชาวมลายูมุสลิมส่วนใหญ่สนับสนุนความพยายามปราบปรามการก่อการกำเริบนี้ของอังกฤษ โดยความเข้าใจว่าเมื่อปราบปรามการก่อการกำเริบดังกล่าวแล้ว จะได้รับเอกราช ภาวะฉุกเฉินมาลายา ตามที่ถูกเรียก เริ่มใน ค.ศ. 1948 และกินเวลาถึง ค.ศ. 1960 แต่ใน ค.ศ. 1957 บริเตนรู้สึกมั่นใจพอให้เอกราชแก่สหพันธรัฐมาลายาในเครือจักรภพ ใน ค.ศ. 1963 สิบเอ็ดรัฐแห่งสหพันธรัฐร่วมกับสิงคโปร์ ซาราวะก์และบอร์เนียวเหนือ แต่ใน ค.ศ. 1965 สิงคโปร์ซึ่งประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีนถูกขับออกจากสหภาพหลังความตึงเครียดที่เกิดตามมาระหว่างประชากรชาวมลายูกับชาวจีน บรูไนซึ่งเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนตั้งแต่ ค.ศ. 1888 ปฏิเสธเข้าร่วมสหภาพ และธำรงสถานภาพของตนจนได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1984
title: จักรวรรดิบริติช

text: ใน ค.ศ 1850 จักรวรรดิบริติช มีอาณานิคมอยู่ทางใต้ของแอฟริกามีอาณาเขตติดต่อกับนิคมที่ดินต่างๆของชาวโบเออร์, อาณาจักรของชาวแอฟริกันต่างๆเช่น อาณาจักรซูลู, และเขตรัฐของชนเผ่าต่างๆ และมีปฏิสัมพันธ์กันและต่อมาด้วยนโยบายการขยายตัวและอาณานิคมเคปได้ก่อตัวขึ้นหลังจากสนธิสัญญา อังกฤษ-ดัตช์ แห่งปี ค.ศ 1814 ได้ยกให้ อาณานิคมดัตช์ของเคปทาวน์ให้กับบริติชและอาณาเขตของมันได้ขยายตัวอย่างมากมายในศตวรรษที่ 19 นาเทาร์ในทางตะวันออกใต้ได้ประกาศเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิบริติซในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ ·1843หลังจากรัฐบาลบริติชได้ยึดครองสาธารณะโบเออร์แห่งนาเทาร์นำมาซึ่งเป็นเรื่องสำคัญเมื่อบุตรทั้งสามคนและพี่ชายของหัวหน้าเผ่าซูลู ซิราโยได้จัดรวบรวมเข้าปล้นนาเทาร์และได้นำพาผู้หญิงสองคนซึงอยู่ภายใต้การอารักขาบริติช
title: สงครามอังกฤษ–ซูลู

text: ในพิธีเปิดและพิธีปิดของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ปรากฏการแสดงของชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด 2 คน ได้แก่ อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล และวินสตัน เชอร์ชิล ประกอบในพิธีด้วย สวมบทบาทโดยเซอร์เคนเนท แบรนา และทิโมธี สปอลล์ ตามลำดับ ซึ่งทั้งสองได้กล่าวบทพูดจากบทละครเรื่อง "พายุพิโรธ" ของวิลเลียม เชกสเปียร์ ไม่เพียงเท่านั้น เซอร์ทิม เบอร์เนิร์ส-ลี ซึ่งอยู่ในลำดับที่ 99 ของรายชื่อนี้ ยังได้ร่วมปรากฏตัวในพิธีเปิดอีกด้วย หากแต่ว่าในลำดับรายชื่อนี้กลับไม่ปรากฏชาวบริติชผิวสีอยู่เลย ทำให้มีทำการสำรวจความคิดเห็น "ชาวบริติชผิวสีผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ" แยกออกมาเป็นการเฉพาะในอีกสามเดือนต่อมา และพบว่านักกีฬากรีฑาเจ้าของ 2 เหรีญทองโอลิมปิกอย่าง เดลีย์ ทอมป์สัน ติดอยู่ในลำดับที่หนึ่งของรายชื่อดังกล่าว 
title: ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ

text: ในธงนี้ สีฟ้าหมายถึงทะเล ท้องฟ้า และชาวอิซซา (Issa) สีเขียวหมายถึงโลกและชาวอาฟาร์ (Afar) ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม สีขาวหมายถึงสันติภาพ ทั้งสามสีข้างต้นคือสีประจำขบวนการสันนิบาตประชาชนแอฟริกาเพื่อเอกราช ดาวสีแดงหมายถึงเอกภาพแห่งชาวโซมาลี ซึ่งอาศัยในดินแดนต่างๆ 5 แห่ง ได้แก่ บริติชโซมาลิแลนด์ (ต่อมาคือประเทศโซมาเลีย) อิตาเลียนโซมาลิแลนด์ (ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของโซมาเลีย) เฟรนซ์โซมาลิแลนด์ (ที่ตั้งของประเทศจิบูตีในปัจจุบัน) โอกาเดน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเอธิโอเปีย) และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเคนยา
title: ธงชาติจิบูตี

text: เขตแดนทางการเมืองที่บริเตนลากไม่สะท้อนชาติพันธุ์หรือศาสนาเดียวกันเสมอไป ส่งเสริมให้เกิดความขัดแย้งในพื้นที่อดีตอาณานิคมหลายแห่ง จักรวรรดิบริติชยังทำให้มีการย้ายถิ่นประชากรขนานใหญ่ หลายล้านคนออกจากหมู่เกาะบริเตน โดยประชากรผู้ตั้งถิ่นฐานของสหรัฐ แคนาดา ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ส่วนใหญ่มาจากบริเตนและไอร์แลนด์ ยังมีความตึงเครียดระหว่างประชากรผู้ตั้งถิ่นฐานผิวขาวของประเทศเหล่านี้กับชนกลุ่มน้อยพื้นเมือง และระหว่างชนกลุ่มน้อยผู้ตั้งถิ่นฐานผิวขาวและฝ่ายข้างมากพื้นเมืองในแอฟริกาใต้และซิมบับเว ผู้ตั้งถิ่นฐานในไอร์แลนด์จากบริเตนใหญ่ทิ้งร่องรอยในรูปชุมชนชาตินิยมและสหภาพนิยมที่แตกแยกในไอร์แลนด์เหนือ หลายล้านคนย้ายเข้าและออกจากอาณานิคมบริติช โดยมีชาวอินเดียจำนวนมากย้ายถิ่นไปส่วนอื่นของจักรวรรดิ เช่น มาเลเซียและฟิจิ และชาวจีนไปมาเลเซีย สิงคโปร์และแคริบเบียน ประชากรศาสตร์ของบริเตนเองก็เปลี่ยนหลังสงครามโลกครั้งที่สองเนื่องจากมีการเข้าเมืองบริเตนจากอดีตอาณานิคม
title: จักรวรรดิบริติช

text: ชาวชิลีเป็นคนพื้นเมืองและผู้เข้าเมืองประเทศชิลีระยะยาว ชาวชิลีส่วนใหญ่เป็นชาวสเปนและมีเชื้อสายอะเมอริเดียน (Amerindian) โดยมีบรรพบุรุษผู้เข้าเมืองยุโรปจำนวนน้อยทว่ามีความสำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 มีสหสัมพันธ์ชัดเจนระหว่างบรรพบุรุษหรือชาติพันธุ์ของชาวชิลีกับสถานการณ์ทางสังคมเศรษฐกิจ คือ มีภาวะต่อเนื่องชัดเจนระหว่างชนชั้นล่างในบรรพบุรุษอะเมอริเดียนและชนชั้นสูงและบรรพบุรุษชาวยุโรปส่วนใหญ่ แม้ผู้เข้าเมืองหลังชิลีได้เอกราชมีไม่เกิน 2% ของประชากร แต่ปัจจุบันมีชาวชิลีซึ่งมีบรรพบุรุษเยอรมัน บริติช ฝรั่งเศส โครเอเชีย อิตาลีหรือปาเลสไตน์หลายแสนคน
title: ชาวชิลี

text: ตามคำกล่าวของลิบานซึ่งเป็นผู้ออกแบบธงนั้น ได้ระบุว่าแบบธงนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะให้คล้ายกับธงขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งมีส่วนช่วยให้โซมาเลียได้รับเอกราชจากอิตาลี การพื้นสีฟ้าในธงจึงถือเป็นการให้เกียรติแก่องค์การสหประชาชาติด้วยเหตุข้างต้น ส่วนดาวห้าแฉกสีขาวนั้นหมายถึงชาวโซมาลีที่อาศัยในดินแดนต่างๆ 5 แห่ง ได้แก่ บริติชโซมาลิแลนด์ (พื้นที่ประเทศโซมาเลียปัจจุบัน) อิตาเลียนโซมาลิแลนด์ (ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของโซมาเลีย) เฟรนซ์โซมาลิแลนด์ (ที่ตั้งของประเทศจิบูตีในปัจจุบัน) โอกาเดน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเอธิโอเปีย) และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเคนยา
title: ธงชาติโซมาเลีย

text: ไนเยอร์เกิดในเฮาน์สโลว์ ลอนดอน ในครอบครัวชาวปัญจาบ และเติบโตในนิวเดลี ประเทศอินเดีย เขาเข้าเรียนโรงเรียนเซนต์โคลัมบาในกรุงนิวเดลี และเขาเล่นแบดมินตันให้ทีมกีฬาในโรงเรียนด้วย เขาต้องการให้เรียกเขาว่า "ชาวอินเดีย" มากกว่า ชาวอินเดียบริติช บิดามารดาของเขาอาศัยอยู่ในนิวเดลี
title: คุนาล ไนเยอร์

text: หลังเข้ามาปกครองเกาะลังกา ชาวอังกฤษพบว่าเกาะแห่งเหมาะสมต่อการปลูกต้นกาแฟ ต้นชา และต้นยางอย่างมาก กลางศตวรรษที่ 18 บริติชซีลอนก็กลายเป็นแหล่งผลิตชากาแฟที่สำคัญที่สุดของสหราชอาณาจักร สร้างรายได้แก่เกษตรกรท้องถิ่นเป็นอย่างดี การปลูกชากาแฟในบริติชซีลอนเฟื่องฟูมากจนอังกฤษต้องนำแรงงานชาวทมิฬจำนวนมากเข้ามาจากอินเดีย คิดเป็นสัดส่วนราวร้อยละ 10 ของประชากรในบริติชซีลอน อย่างไรก็ตาม แรงงานชาวทมิฬนี้มีสภาพการทำงานย่ำแย่ไม่ต่างจากทาส แตกต่างชาวสิงหลที่ได้รับการปฏิบัติเป็นอย่างดีจากอังกฤษ
title: บริติชซีลอน

text: ขณะเดียวกันการค้นคว้าทางด้านพันธุศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และโบราณคดีและนักเขียนสตีเฟน ออปเพนไฮเมอร์ก็เสนอว่าเคลต์เป็นชนเมดิเตอร์เรเนียนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานครั้งแรกทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศสในปลายยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายราว 11,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และตั้งแต่นั้นมาก็อาจจะรวมตัวกับชนกลุ่มบาสก์ดั้งเดิม และขยายตัวไปยังอิตาลี สเปน เกาะอังกฤษ และเยอรมนี ซึ่งตรงกับตำนานที่มาจากเคลต์ที่บันทึกในสมัยกลางของสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ที่กล่าวเป็นนัยยะถึงต้นตอว่ามาจากอานาโตเลีย และต่อมาไอบีเรียโดยทางอียิปต์ แต่ในหนังสือ "ที่มาของชนบริติช" (The Origins of the British) ฉบับปรับปรุง ค.ศ. 2007 ออปเพนไฮเมอร์กล่าวค้านทฤษฎีเดิมว่าทั้งชาวแองโกล-แซกซันและชาวเคลต์ไม่มีอิทธิพลต่อพันธุกรรมของผู้อยู่อาศัยในหมู่เกาะบริเตนเท่าใดนักและบรรพบุรุษของชนบริติชส่วนใหญ่สืบมาจากชนไอบีเรียของยุคหินเก่าที่ปัจจุบันคือชาวบาสก์
title: ชาวเคลต์

text: แกนของวัฒนธรรมอเมริกันก่อตั้งขึ้นโดยชาวอาณานิคมบริติชโปรเตสแตนต์ และเป็นรูปเป็นร่างจากกระบวนการการตั้งถิ่นฐานชายแดน โดยมีลักษณะชาติพันธุ์ที่ถูกแปลงผ่านลงไปที่ลูกหลาน และส่งต่อไปยังผู้เข้าเมืองผ่านทางการผสมกลมกลืน ชาวอเมริกันแต่เดิมมีคุณสมบัติจริยธรรมการทำงานที่เข้มแข็ง ความชอบแข่งขัน และปัจเจกนิยม[538] เช่นเดียวกับความเชื่อหนึ่งเดียวใน "หลักความเชื่อถือแบบอเมริกัน" ที่เน้นเสรีภาพ ความเสมอภาค ทรัพย์สินส่วนบุคคล ประชาธิปไตย นิติธรรม และความนิยมการปกครองที่จำกัด[539] ชาวอเมริกันมีใจกุศลอย่างมากตามมาตรฐานโลก ตามการศึกษาของบริติชในปี 2006 ชาวอเมริกันอุทิศ 1.67% ของ GDP ให้การกุศล มากกว่าประเทศอื่น ๆ มากกว่าบริติชที่อยู่อันดับสองที่ 0.73 % ถึงสองเท่า และประมาณสิบสองเท่าของฝรั่งเศสที่ 0.14%[540][541]
title: สหรัฐ

text: ชาวจีนในอินเดีย (Chinese in India) หรือชาวอินเดียเชื้อสายจีน เป็นกลุ่มชนที่สืบเชื้อสายมาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาตั้งหลักแหล่งในอินเดียเมื่อราว พ.ศ. 2313 ส่วนใหญ่เข้ามาที่กัลกัตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงในบริติชอินเดียในขณะนั้น การเดินทางของชาวจีนจะเข้ามากับเรือสินค้าจากจีน ชาวจีนเหล่านี้ บางส่วนเข้ามาทำงานในโรงงานน้ำตาล บางส่วนเข้าไปตั้งรกรากในย่านถนนโบว์บาร์ซาร์ ต่อมาในพุทธศตวรรษที่ 24 มีชาวจีนจากกวางตุ้ง ส่วนใหญ่เป็นช่างไม้อพยพเข้ามาอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วนใหญ่ทำงานเป็นช่างไม้ ช่างรองเท้า และเป็นคนงานในโรงงานฟอกหนัง ยิ่งเมื่อประเทศจีนประสบปัญหาความไม่สงบ ชาวจีนจึงอพยพเข้ามามากขึ้น ส่วนใหญ่จะแบ่งแยกอาชีพอย่างชัดเจน เช่นชาวฮกเกี้ยนทำธุรกิจฟอกหนัง ชาวกวางตุ้งเป็นช่างไม้ ชาวหูเป่ยเปิดร้านทันตกรรม ชาวเซี่ยงไฮ้เปิดร้านซักรีด และชาวจีนยังเปิดโรงฝิ่นอย่างถูกกฎหมายจนถึง พ.ศ. 2490
title: ชาวจีนในอินเดีย

text: มามโบ (Mambo ออกเสียงแบบอเมริกัน /ˈmɑmboʊ/ แบบบริติช /ˈmæmbəʊ/ ) เป็นชื่อจังหวะดนตรีและการเต้นรำของชาวคิวบา มีความหมายว่า "conversation with the gods" มาจากชื่อหมอผีลัทธิวูดูในเฮติ แถบตะวันตกของทวีปแอฟริกา ซึ่งย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบทะเลแคริบเบียนพร้อมกับการค้าทาสตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16
title: มามโบ

text: ในทางประวัติศาสตร์ พม่าตอนล่างหมายถึงดินแดนของพม่าที่ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิบริติชหลังจากสิ้นสุดสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่สอง ใน พ.ศ. 2395 ร่วมกับอาณาจักรยะไข่และดินแดนตะนาวศรีที่ถูกผนวกไปตั้งแต่ พ.ศ. 2369 หลังสนธิสัญญายันดาโบ ศูนย์กลางพม่าตอนล่างอยู่ที่ย่างกุ้ง ครอบคลุมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำอิรวดีตอนล่างรวมทั้งแปร ก่อนพุทธศตวรรษที่ 24 ดินแดนนี้มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวมอญและชาวกะเหรี่ยง เคยเป็นมั่นและศูนย์กลางทางประวัติศาตร์มอญ
title: พม่าตอนล่าง