คำถาม: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกโอแฮร์ สร้างเสร็จเมื่อไหร่?

text: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ () ตั้งอยู่ในพื้นที่ถมทะเล ชานเมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นท่าอากาศยานแห่งใหม่ที่ตั้งขึ้นมาแทนท่าอากาศยานนานาชาติชูบุ (Chubu International Airport) โดยสร้างขึ้นเพื่อรองรับงานเอ็กซ์โป 2005 ที่จังหวัดไอชิ เนื่องจากสภาพที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่อยู่กึ่งกลางประเทศญี่ปุ่น จึงสามารถเป็นศูนย์กลางการเดินทางทางอากาศของประเทศที่สำคัญ มีลักษณะพิเศษคือมีพื้นที่พาณิชยกรรมแยกอยู่บนชั้นหนึ่งของอาคารผู้โดยสาร เรียกว่า แอร์ซิตี (Aircity) ประกอบด้วยพื้นที่ขายของแบบตะวันตก แบบญี่ปุ่น และพื้นที่พักผ่อน เช่น โรงอาบน้ำแร่ ทำให้นอกจากเป็นท่าอากาศยานแล้ว ยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวของประชาชนในจังหวัดไอชิและพื้นที่ใกล้เคียง สามารถเดินทางระหว่างตัวเมืองนาโงยะได้รถไฟฟ้าความเร็วสูง ภายในเวลา 20 นาที
title: ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกโอแฮร์ (Chicago O'Hare International Airport) ตั้งอยู่ที่ ชิคาโก, รัฐอิลลินอยส์, สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองชิคาโกไปทางตัวะนตกเฉียงเหนือ 27 กิโลเมตร (17 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และเป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ บริหารงานโดยกรมขนส่งทางอากาศเมืองชิคาโก (City of Chicago Department of Aviation)
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: การก่อสร้างของสนามบินจะเริ่มต้นในปี 2015 ด้วยงบประมาณ 6,740,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ ระยะแรกมีกำหนดจะแล้วเสร็จในปี 2020 มีความจุผู้โดยสาร 25 ล้านต่อปีและ สินค้า 1.2 ล้านตันต่อปี และจะสร้างทางวิ่งทั้งหมด 2 ทางวิ่งเมื่อระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญแห่งใหม่นี้จะให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมด ในขณะที่ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตแห่งเดิมจะให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศทั้งหมด โดยแบ่งเป็นสามระยะย่อยตามดังนี้
title: ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ

text: ท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์ (; ), อยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ ไปทางตอนใต้ 35 กิโลเมตร เป็น 1 ใน 3 ท่าอากาศยานนานาชาติของ ประเทศพม่า สร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2542 อีกทั้งยังเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่และทันสมัยที่สุดในประเทศ มีทางวิ่ง (รันเวย์) ที่ยาวถึง 14,000 ฟุต หรือ 4,268 เมตร ซึ่งถือว่ามีความยาวที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบิน โกลเดนเมียนมาร์แอร์ไลน์
title: ท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์

text: ถึงแม้ว่าโอแฮร์จะเป็นท่าอากาศยานหลัก แต่ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานอันดับสอง อยู่ใกล้กับย่านเศรษฐกิจของชิคาโก (Chicago Loop) มากกว่า
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: รถไฟในเมืองชิคาโกมีการเชื่อมต่อเข้ากับท่าอากาศยานทั้งสองแห่ง โดยจากในเมืองชิคาโกสามารถเดินทางไปยังท่าอากศยานนานาชาติโอแฮร์ทางสายสีน้ำเงินโดยใช้เวลาประมาณ 40 นาที และจากเมืองชิคาโกไปท่าอากาศยานมิดเวย์ใช้สายสีส้มใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที นับจากเขตชิคาโกลูปเขตธุรกิจกลางเมืองชิคาโก
title: การขนส่งในชิคาโก

text: ส่วนทางอากาศยาน มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตันเซบู ตั้งอยู่ที่เมืองลาปูลาปู เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารหนาแน่นอันดับที่ 2 ของประเทศ (รองจากท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน) และเป็นเพียง 1 ใน 3 แห่งบนหมู่เกาะวิซายัส ที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (อีกสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติคาลีโบ และท่าอากาศยานนานาชาติอีโลอีโล) ท่าอากาศยานมักตันเซบูยังเป็นฐานการบินหลักของเซบูแปซิฟิกและฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ ที่มีจุดหมายปลายทางทั้งในและนอกประเทศ
title: เขตกิตนางคาบีซายาอัน

text: ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ได้รับการปรับปรุงและพัฒนาให้ดีขึ้นทุก ๆ ปี โดยอาคารผู้โดยสารหลังล่าสุด ก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2006 และการขยายทางวิ่ง ก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2008 อาคารที่ได้รับการปรับปรุง มีรูปแบบคล้ายกับท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1998
title: ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง

text: ในช่วงก่อนที่รันเวย์ที่สองของสนามบินนานาชาติโตเกียวแห่งใหม่จะสร้างเสร็จ หรือชื่อในปัจจุบันคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ สายการบินจากไต้หวันจะต้องบินไปลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (รู้จักกันในชื่อ "สนามบินฮะเนะดะ") เพื่อหลีกให้กับสายการบินจากสาธารณรัฐประชาชนจีนที่บินไปลงที่นะริตะ และเช่นเดียวกับสายการบินอื่น ๆ เจแปนแอร์ไลน์ก็ได้จัดตั้งสายการบินลูกชื่อ เจแปนเอเชียแอร์ไลน์ เพื่อบินในเส้นทางไต้หวันแทน
title: ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสาธารณรัฐจีน

text: จากการสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2548 จังหวัดโอซากะมีประชากร 8,817,166 คน เพิ่มขึ้นจากการสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2543 จำนวน 12,085 คน หรือร้อยละ 0.14จังหวัดโอซากะ มีการคมนาคมที่ทันสมัย มีท่าอากาศยานนานาชาติอยู่สองแห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ และ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ และยังมีรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งวิ่งผ่าน โดยจะจอดที่สถานีชินโอซากะ ไม่ไกลจากตัวเมือง ส่วนการคมนาคมทางเรือก็สะดวกสบาย สามารถโดยสารเรือไปได้ทั้งในและต่างประเทศสัญลักษณ์ของจังหวัดโอซากะ คือ sennari byōtan หรือ พันน้ำเต้า ซึ่งเคยเป็นตราของไดเมียวโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ผู้ปกครองผู้สร้างปราสาทโอซากะ
title: จังหวัดโอซากะ

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ (Chicago Midway International Airport) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า สนามบินมิดเวย์ ตั้งอยู่ที่ชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 13 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ และแอร์ทรานแอร์เวย์
title: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์

text: ภายหลังเหตุการณ์ปิดสนามบินสุวรรณภูมิและดอนเมือง รัฐบาลได้เห็นความจำเป็นในการเพิ่มศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารของสนามบินนานาชาติอู่ตะเภา–พัทยา ให้มากขึ้น จึงได้จัดสรรงบประมาณ เพื่อจัดสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ โดยใช้รูปแบบใกล้เคียงกับท่าอากาศยานพิษณุโลก เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่จะเดินทางไปยังจังหวัดนครนายก จังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดสระแก้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดระยอง จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด อาคารเหล่านี้จะเริ่มก่อสร้างปี พ.ศ. 2558 แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2563
title: ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา (ระยอง–พัทยา)

text: ประเทศมาเลเซีย กัวลาลัมเปอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ฐานการบินหลัก ปีนัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง ฐานการบินหลัก ยะโฮร์บาห์รู - ท่าอากาศยานนานาชาติเซนัยฐานการบินหลัก โกตากีนาบาลู - ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ฐานการบินหลัก อลอร์สตาร์ - ท่าอากาศยานอลอร์สตาร์ บินตูลู - ท่าอากาศยานบินตูลู โกตาบารู - ท่าอากาศยานสุลตานอิสมาอีล เปตรา กัวลาเตอเริงกานู - ท่าอากาศยานกัวลาเตอเริงกานู ลาบวน - ท่าอากาศยานลาบวน มีรี - ท่าอากาศยานมีรี กูชิง - ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ซันดากัน - ท่าอากาศยานซันดากัน ซิบู - ท่าอากาศยานซิบู ตาเวา - ท่าอากาศยานตาเวา เกาะลังกาวี - ท่าอากาศยานนานาชาติลังกาวี ประเทศไทย กรุงเทพมหานคร - ท่าอากาศยานดอนเมือง ภูเก็ต - ท่าอากาศยานภูเก็ต หาดใหญ่ - ท่าอากาศยานหาดใหญ่ กระบี่ - ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ เชียงใหม่ - ท่าอากาศยานเชียงใหม่ พัทยา - ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา อุดรธานี - ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี ประจวบคีรีขันธ์ - ท่าอากาศยานหัวหิน สาธารณรัฐอินโดนีเซีย บันดาอาเจะฮ์ - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่านอีสกันดาร์มูด้า เมดาน - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลานามู เปกันบารู - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่าน Syarif Qasim ปาดัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาดัง ปาเล็มบัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาเล็มบัง จาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา บันดุง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮุสเซอิน ซัสตราเนการ่า ยอกยาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติอดิสุจิบโต เซมารัง - ท่าอากาศยานนานาชาติ Achmad Yani สุราบายา - ท่าอากาศยานนานาชาติจวนดา บาหลี - ท่าอากาศยานนานาชาติงูระห์ไร เดนปาซาร์ ลอมบอก - ท่าอากาศยานนานาชาติลอมบอก บาลิก์ปาปัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบาลิก์ปาปัน มากัซซาร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติมากัซซาร์ อูจุง ปาดัง โซโล (สุราการ์ตา) - ท่าอากาศยานนานาชาติโซโล(Adisumarmo) สาธารณรัฐสิงคโปร์ สิงคโปร์ - ท่าอากาศยานสิงคโปร์ชางงี ประเทศบรูไน บันดาร์เซอรีเบอกาวัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศฟิลิปปินส์ กรุงมะนิลา - สนามบินนานาชาติคลาร์ค ประเทศพม่า ย่างกุ้ง - ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง ประเทศลาว เวียงจันทน์ - ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ฮานอย - ท่าอากาศยานนานาชาตินอยไบ โฮจิมินห์ซิตี - ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ้ต ประเทศกัมพูชา พนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติโปเชนตง เสียมราฐ - ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ สาธารณรัฐประชาชนจีน กวางโจว - ท่าอากาศยานนานาชาติกวางโจวไป๋หยุน กุ้ยหลิน - ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหลิน เซินเจิ้น - ท่าอากาศยานนานาชาติเซินเจินบาวอัน หนานหนิง - ท่าอากาศยานนานาชาติหนานหนิง คุนหมิง - ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า เขตบริหารพิเศษฮ่องกง ฮ่องกง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง เขตบริหารพิเศษมาเก๊า มาเก๊า - ท่าอากาศยานนานาชาติมาเก๊า สาธารณรัฐจีน ไทเป - ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน ประเทศอินเดีย โกลกาตา - ท่าอากาศยานนานาชาติเนตาจิสุภาสจันทรโภส เจนไน - ท่าอากาศยานนานาชาติเชนไน บังคาลอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติบังคาลอร์ โคชิ - ท่าอากาศยานนานาชาติโกชิ ติรุจิรัปปัลลิ - ท่าอากาศยานนานาชาติติรุจิรัปปัลลิ
title: แอร์เอเชีย

text: มหานครโตเกียวได้ตั้งกองทุนสำรองจำนวน 400 พันล้านเยน (มากกว่า 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายของการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งนี้ รัฐบาลญี่ปุ่นกำลังพิจารณาความจุของท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว และท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ เพื่อที่จะขยายให้รองรับการแข่งขันครั้งนี้ รวมถึงโครการสร้างรางรถไฟสายใหม่ ซึ่งมีการวางแผนที่จะเชื่อมโยงสนามบินทั้งสองจะสิ้นสุดที่สถานีรถไฟโตเกียว เพื่อลดระยะเวลาการเดินทางจากสถานีรถไฟโตเกียวไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวจาก 30 นาที เหลือ 18 นาที และจากสถานีรถไฟโตเกียวไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะจาก 55 นาที เหลือ 36 นาที โดยโครงการนี้ต้องใช้งบประมาณ 400 พันล้านเยน นอกจากภาครัฐแล้ว ภาคเอกชนยังสนับสนุนการลงทุนอีกด้วย แต่บริษัทรถไฟอีสต์ เจอาร์ ก็ยังมีการวางแผนเส้นทางรถไฟใหม่จากสถานีรถไฟทามาชิไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวด้วยเช่นกัน กองทุนนี้ยังมีการวางแผนที่จะเร่งโครงการทางพิเศษชุโตะ ทางพิเศษโตเกียวไงคัน ทางพิเศษเคนโอะ และปรับปรุงทางด่วนอื่นๆในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีแผนที่จะขยายระบบคมนาคมไร้คนขับ (สายยุริกะโมะเมะ) จากสถานีที่มีอยู่คือ สถานีโทะโยะซุ ไปยังอาคารใหม่ของสถานีคาจิโดกิ ซึ่งผ่านหมู่บ้านนักกีฬา แม้ว่ายุริกะโมะเมะยังไม่สามารถที่จะให้บริการ ซึ่งเพียงพอต่อการใช้บริการเป็นจำนวนมากในเขตโอะไดบะ ที่เป็นหนึ่งในพื้นที่บริการของยุริกะโมะเมะ
title: โอลิมปิกฤดูร้อน 2020

text: ออลนิปปอนแอร์เวย์ (All Nippon Airways) หรือ บริษัท เดินอากาศเซ็งนิปปง มหาชนจำกัด () หรือย่อว่า ANA เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และมีท่าอากาศยานหลักนานาชาติคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ และ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (โอซาก้าใต้) และมีท่าอากาศยานหลักภายในประเทศคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ ท่าอากาศยานชูบุเซ็นแทรร์ (นาโกย่า) และ ท่าอากาศยานชินชิโตเสะ (ซัปโปโร)
title: ออล นิปปอน แอร์เวย์

text: นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด ในเมืองร็อคฟอร์ด ที่มีความพยายามเสนอตัวเป็นทางเลือกเพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ ปัญหาที่สำคัญของท่าอากาศยานแห่งนี้ก็คือ การจราจรระหว่างท่าอากาศยานกับโอแฮร์กับตัวเมืองชิคาโก ที่ยังไม่พร้อมที่ระรองรับการขยายตัว แต่นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองร็อคฟอร์ด แลร์รี่ มอร์ริสซีย์ ก็ได้เร่งสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงระหว่างชิคาโก/ร็อคฟอร์ดและโอแฮร์ เพื่อสร้างโอกาสของท่าอากาศยานในอนาคต
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนรัลมิตเชลล์ ในมิลวอกี รัฐวิสคอนซิน เป็นท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งที่เสนอตัวเป็นทางเลือกของเมืองชิคาโก และเมืองทางตอนเหนือของอิลลินอยส์ และยังมีระบบรถไฟแอมแทร็ก เชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานมิตเชลล์และเมืองชิคาโกอยู่แล้ว
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ชิคาโก แอล สายสีส้ม เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าส่วนหนึ่งของชิคาโก แอล มหานครชิคาโก มีระยะทาง (เวลาในการเดิน 35 นาที) เส้นทางระดับดินและยกระดับ เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 63,037 คน
title: ชิคาโก แอล สายสีส้ม

text: บรันเดินบวร์คมีโรงเรียน 977 โรง (ไม่รวมสถาบันอุดมศึกษา) ในปีการศึกษา 2006/2007 มีนักเรียน 313,000 คน ครู 19,000 คนบรันเดินบวร์คใช้สนามบินสามแห่งร่วมกันกับเบอร์ลิน ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเทเกิล, ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ และท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์ โดยท่าอากาศยานเชอเนอเฟ็ลท์กำลังอยู่ในการก่อสร้างเพิ่มเติม เมื่อแล้วเสร็จจะกลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค โดยท่าอากาศยานเทเกิลและเท็มเพิลโฮฟจะปิดตัวลงหลังจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค
title: รัฐบรันเดินบวร์ค

text: ชิคาโกมีสนามบินขนาดใหญ่อยู่ 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และ ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ และท่าอากาศยานพาณิชย์ขนาดเล็กอีกหลายแห่งโดยรอบ อาทิ ท่าอากาศยานนานาชาติแกรี/ชิคาโก และ ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกร็อกฟอร์ด และลานเฮลิคอปเตอร์สาธารณะ ชิคาโกเวอร์ทีพอร์ต
title: การขนส่งในชิคาโก

text: ในปีพ.ศ. 2538 เมืองชิคาโก และเมืองแกรี่ ในรัฐอินดีแอนา ได้จับมือกันตั้งกรรมการบริหารท่าอากาศยานนานาชาติแกรี่/ชิคาโกขึ้นมาปรับปรุงท่าอากาศยานแห่งนี้ขึ้นมาเป็นท่าอากาศยานอันดับ 3 ที่รองรับเมืองชิคาโก แต่แผนปฏิบัตินี้มีขนาดเล็กกว่าข้อเสนอปรับปรุงท่าอากาศยานอับบราฮัม ลินคอล์น แต่แกรี่/ชิคาโกก็มีความพร้อมตรงที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าชิคาโกมิดเวย์ รวมทั้งมีทางวิ่งให้บริการที่ยาวกว่าทางวิ่งที่ยาวที่สุดของชิคาโกมิดเวย์ อย่างไรก็ตามรัฐบาลรัฐอิลลินอยส์ก็ไม่ได้เห็นพ้องกับเมืองชิคาโกเท่าใดนัก มีเพียงผู้ว่าการรัฐอินเดียนา มิตช์ แดเนียลส์ ที่ให้การสนับสนุนเงินทุนพัฒนาท่าอากาศยาน ซึ่งขณะนี้กำลังก่อสร้างขยายขนาดทางวิ่งอยู่ และองค์กรการบินสหรัฐอเมริกา (FAA) ก็เห็นชอบกับโครงการนี้ และเห็นความจำเป็นในการขยายขีดความสามารถทั้งของโอแฮร์ และแกรี่/ชิคาโก เพื่อรองรับเมืองชิคาโก
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี หรือ สนามบินอุดรธานี () ตั้งอยู่ในตัวเมืองของ ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ตัวสนามบินตั้งอยู่ในเขตทหารกองทัพอากาศ (กองบิน 23) ท่าอากาศยานอุดรธานีเป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม ท่าอากาศยานอุดรธานีได้รับการปรับปรุงและสร้างอาคารผู้โดยสารเพิ่มขึ้นอีกและเชื่อมต่อกับตัวอาคารเดิมโดยได้รับงบประมาณจากรัฐบาลในการปรับปรุง สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 ตัวจังหวัดอยู่ห่างจาก กรุงเทพมหานคร 564 กิโลเมตร 
title: ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี

text: เมืองชิคาโกได้อนุมัติวงเงินทุน 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของท่าอากาศยานอีกร้อยละ 60 และลดความล่าช้าลงประมาณร้อยละ 79[6] โดยแผนงานนี้ได้รับอนุมัติจากการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเกี่ยงข้องกับการขยายพื้นที่ของท่าอากาศยานและอาคารผู้โดยสาร โดยจะมีทางวิ่ง 4 เส้น ที่สร้างเพิ่ม และรื้อถอนออกไป 3 เส้น ซึ่งจะทำให้มีทางวิ่งขนานกันทั้งหมด 8 เส้น คล้ายกับกรณีของดัลลาส โดยจะทำให้โอแฮร์ขยายขีดความสามารถที่จำกัดเพื่อที่โอแฮร์จะไม่เพลี้ยงพล้ำให้กับท่าอากาศยานใดๆ ในกรณีของจำนวนผู้โดยสารในอนาคต แผนการปรับปรุงนี้ได้เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว หลังจากที่เกิดความล่าช้ามานาน และทางวิ่งใหม่เส้นแรกคาดว่าจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2551-2552 และจะขยายอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ส่วนอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะตั้งอยู่สุดทางฝั่งตะวันตกของพื้นที่ พร้อมกับทางเข้าออกใหม่ อย่าไรก็ตามจะต้องมีการเวนคืนที่ดินบางส่วน ประมาณ 2,800 ครัวเรือน โครงการนี้จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับการจราจรได้มากกว่า 3,800 เที่ยวบินต่อวัน เพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่ประมาณ 2,700 เที่ยวบินต่อวัน และจะทำให้ความสามารถในการรองรับจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน (จีนตัวเต็ม: 台灣桃園國際機場 หรือ 臺灣桃園國際機場, ไต้หวันพินอิน: Táiwan Táoyuán Gúojì Jicháng, พินอิน: Táiwān Táoyuán Gúojì Jīcháng) เดิมคือท่าอากาศยานนานาชาติเจียงไคเช็ก (จีนตัวเต็ม: 中正國際機場, ไต้หวันพินอิน: Jhongjhèng Gúojì Jicháng, พินอิน: Zhōngzhèng Gúojì Jīcháng) ตั้งอยู่ที่เมืองเถา-ยฺเหวียน ในเขตไต้หวัน ประเทศสาธารณรัฐจีน เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐจีน และเป็นท่าอากาศยานหลักของไชน่าแอร์ไลน์ และอีวีเอแอร์ โดยอาคาร 1 รองรับผู้โดยสารได้ 15ล้านคน อาคาร 2 รองรับผู้โดยสารได้ 17ล้านคน รวมกันได้ 32ล้านคนต่อปี
ปัจจุบันอาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานไต้หวันเถาหยวนรองรับรวมได้ 32 ล้านคน โดยในอนาคตจะ มีแผนจะสร้างอาคาร 4 เป็นแบบอาคารขนาดเล็กที่สามารถรองรับได้ 5ล้านคน ก่อนที่จะ มีการก่อสร้างอาคารผุ้โดยสารอาคาร 3 โดยสามารถรองรับเพิ่มเติมได้ อีก 8ล้านคน เมื่อโครงการเสร็จสิ้นจะสามารถรองรับได้มากถึง 45 ล้านคนในอนาคต และในปี พศ 2576(คศ 2042) จะสามารถพัฒนาได้มากถึง 86ล้านคนพร้อมกับการสร้างรันเวย์ที่ 3
title: ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน

text: ภายในโตเกียวมีท่าอากาศยานนานาชาติฮาเนดะ (โตเกียว) ซึ่งให้บริการเที่ยวบินในประเทศเป็นส่วนใหญ่และเป็นสนามบินที่มีจำนวนผู้ใช้บริการมากที่สุดในเอเชีย[30] ท่าอากาศยานนานาชาติหลักคือท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะซึ่งอยู่ในจังหวัดชิบะ เกาะต่าง ๆ ในหมู่เกาะอิซุก็มีสนามบินของตนเอง เช่น ท่าอากาศยานฮาจิโจจิมะ ท่าอากาศยานมิยาเกจิมะ ท่าอากาศยานโอชิมะ และมีเที่ยวบินมายังสนามบินฮาเนดะ แต่หมู่เกาะโองาซาวาระยังไม่มีสนามบิน เพราะมีข้อโต้แย้งว่าไม่ควรสร้างสนามบินเพราะจะเป็นภัยคุกคามต่อธรรมชาติของเกาะ[31]
title: โตเกียว

text: สัญญาของบริษัทดักลาส แอร์คราฟต์ สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2488 และแม้ว่าตามแผนการจะสร้างที่ผลิตเครื่องบินพาณิชย์ แต่บริษัทก็เลือกที่ผลิตจากทางภาคตะวันตกมากกว่า และถึงแม้บริษัทดักลาสจะออกจากพื้นที่ไป แต่ชื่อของท่าอากาศยานยังคงใช้ท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส และในปีพ.ศ. 2488 นั้นเอง เมืองชิคาโกได้เข้ามาใช้พื้นที่แห่งนี้สำหรับรองรับความต้องการการบินในอนาคต และถึงแม้ว่ารหัสสนามบิน IATA จะยังคงใช้ ORD ที่มีที่มาจากชื่อเดิม แต่ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานใหม่ในปีพ.ศ. 2492 ตามชื่อของ เอ็ดเวิร์ด บุตช์ โอแฮร์ (Edward "Butch" O'Hare) นักบินเครื่องบินรบในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ผู้ซึ่งได้รับเหรียญกล้าหาญ Medal of Honor
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี (, , "Mezhdunarodnyy Aeroport Almaty") เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของคาซัคสถาน ห่างจากกรุงอัลมาตีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ท่าอากาศยานนานาชาติมีการขนส่งผู้โดยสารถึงร้อยละ 68 ในคาซัคสถาน ในปี 2012 ท่าอากาศยานนานาชาติได้รองรับผู้โดยสารเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 4,003,004 คน
title: ท่าอากาศยานนานาชาติอัลมาตี

text: จนกระทั่งช่วงต้นทศวรรษ 1950 (พ.ศ. 2493) ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยายหลักของชิคาโกมาตั้งแต่พ.ศ. 2474 นั้นคับแคบและหนาแน่น แม้ว่าจะได้มีการขยายแล้วก็ตาม และยังไม่สามารถรองรับเครื่องบินเจ็ตรุ่นใหม่ได้ เมืองชิคาโกและการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกา (FAA) หันมาพัฒนาโอแฮร์ให้เป็นท่าอากาศยานหลักของชิคาโกแทน เที่ยวบินพาณาชย์เที่ยวแรกเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2498 หลังจากนั้นได้สร้างอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขึ้นในปีพ.ศ. 2501 แต่เที่ยวภายภายในประเทศเส้นทางหลักยังคงใช้ที่มิดเวย์จนกระทั่งการขยายของโอแอร์แล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2505 การย้ายที่บินภายในประเทศจากมิดเวย์มายังโอแฮร์ ทำให้โอแฮร์กลายเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก รองรับผู้โดยสาร 10 ล้านคนต่อปี และในระยะเวลาเพียง 2 ปี จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปีพ.ศ. 2540 จำนวนผู้โดยสารถึงระดับ 70 ล้านคน และขณะนี้เพิ่มเป็น 80 ล้านคนต่อปี
title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์รองรับผู้โดยสาร 18,868,388 คน ในปีพ.ศ. 2549 ทำให้เป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นเป็นอันดับ 2 ของชิคาโก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และอยู่เหนือกว่าท่าอากาศยานนานาชาติแกรี/ชิคาโก และท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด
title: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์

text: ท่าอากาศนานาชาติฮาหมัด ออกแบบเพื่อรองรับการขยายตัวของปริมาณการจราจรทางอากาศในอนาคต ในชั้นแรกสามารถรองรับผู้โดยสารเริ่มต้นที่ 29 ล้านคนต่อปี เมื่อการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์รองรับปริมาณผู้โดยสารเป็น 50 ล้านคนต่อปี แม้จะมีบางคำแนะนำให้ให้สร้างสนามบินที่รองรับปริมาณคนถึง 93 ล้านคนต่อปีก็ตาม ทำให้ที่นี่กลายเป็นท่าอากาศยานขนาดใหญ่อันดับสองของภูมิภาคตะวันออกกลางรองจาก ดูไบ นอกจากนี้มีการคาดการณ์ว่าท่าอากาศยานแห่งนี้จะรองรับเที่ยวบินได้ 320,000 เที่ยว และสินค้า 2 ล้านตันต่อปี มีพื้นที่ตรวจบัตรโดยสารและจำหน่ายสินค้ามาเป็นอันดับที่ 12 ของสนามบินในปัจจุบัน ท่าอากาศยานมีขนาดเป็น 2 ใน 3 ของกรุงโดฮา 
title: ท่าอากาศยานนานาชาติฮาหมัด