คำถาม: มองโกเลีย มีเมืองหลวงชื่ออะไร ?

text: มองโกเลียมีประชากรเพียง 3 ล้านกว่าคน แต่มีพื้นที่ใหญ่กว่าประเทศไทยถึงกว่า 3 เท่า ซึ่งทำให้ประเทศมองโกเลียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุดในโลก ประชากรส่วนมากนับถือศาสนาพุทธนิกายวัชรยานแบบทิเบต และประชากรร้อยละ 38 อาศัยอยู่ในเมืองหลวงอูลานบาตอร์
title: ประเทศมองโกเลีย

text: มีบันทึกของพยานในเหตุการณ์ ว่า ""...พระองค์ไม่ได้เป็นหุ่นเชิดของเหล่าลามะ แต่ในทางกลับกัน เหล่าลามะต่างหากที่อยู่ในกำมือของพระองค์ ในช่วงวัยเยาว์ทรงมีพระประสงค์ที่จะฟื้นฟูอาณาจักรชาวมองโกเลียอันยิ่งใหญ่ของเจงกิสข่าน หรืออย่างน้อย คือการปลดปล่อยมองโกเลียออกจากการยึดครองของชาวจีน และสร้างให้มองโกเลียพึ่งพาตนเองได้ เหล่าเจ้าขุนมูลนายในท้องถิ่นหวาดกลัวพระองค์ยิ่งนัก แต่ประชาชนชื่นชอบพระองค์... ทรงเป็นผู้ปกครององค์แรกที่เฉลียวฉลาดและเป็นอิสระ พระองค์ไม่ยอมรับอำนาจใดๆให้มามีเหนือมองโกเลีย ทั้งจากทิเบตและจีน""
เพียงเวลาห้าปีหลังจากบอจด์ กาเกนเสด็จจากทิเบตมาถึงอูการ์ (อูลานบาตาร์) ตอนนั้นมีพระชนมายุเพียง 10 ชันษา บอดจ์ กาเกนได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับการปกครองเมืองหลวงที่นำโดยกลุ่มพ่อค้าชาวจีน ที่พยายามทำให้ประชาชนเกิดความห่างเหินต่อศาสนาและห่างเหินจากสังคมโลก กลุ่มพ่อค้าชาวจีนได้ยึดครองพระอารามตามศาสนาพุทธเป็นร้านค้าจำหน่ายสินค้า ในปีค.ศ. 1882 พระองค์ได้มีสาส์นถวายรายงานต่อจักรพรรดิกวังซฺวี่แห่งราชวงศ์ชิง โดยทรงชี้แจงว่า ถ้ากลุ่มพ่อค้าชาวจีนไม่ย้ายออกไปจากอูการ์ พระองค์เองจะย้ายเมืองหลวงจากอูการ์ไปประทับที่อารามเออเดอนีซูแทน เจ้าหน้าที่จากรัฐบาลชิงยินยอมตามข้อเรียกร้องและมีคำสั่งให้พวกพ่อค้าออกไปจากพระอาราม (พ่อค้าชาวรัสเซียยังคงได้รับอนุญาตให้ค้าขายในอาคารเดิมได้)
title: บอจด์ ข่าน

text: อูลานบาตาร์ (, ) เป็นเมืองหลวงของมองโกเลีย ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 มีการประมาณจำนวนประชากรไว้ที่ 961,900 คน
title: อูลานบาตาร์

text: ดาร์คาน (; ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศมองโกเลีย เมืองหลวงของจังหวัดดาร์ฮาน-อูล มีประชากร 74,300 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ห่างจากกรุงอูลานบาตอร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 188 กม.
title: ดาร์คาน

text: ที่ผ่านมา มีความร่วมมือกันไม่มากนักแต่ได้เริ่มขยายตัวเพิ่มขึ้น เมื่อมองโกเลียได้เข้าร่วมสังเกตการณ์ในการฝึกคอบร้าโกลด์ เมื่อปี 2545 นอกจากนี้ สภาความมั่นคงแห่งชาติมองโกเลีย ได้เสนอให้มีความร่วมมือกับสภาความมั่นคงแห่งชาติของไทย เพื่อความร่วมมือด้านการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร และปรึกษาหารือในประเด็นที่อยู่ในความสนใจร่วมกัน โดยได้ส่งร่างบันทึกความเข้าใจ ว่าด้วยความร่วมมือระหว่างหน่วยงานทั้งสองให้ฝ่ายไทยพิจารณา เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2555 ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาไทยกับมองโกเลียมีการแลกเปลี่ยนการเยือน และการพบหารือระดับสูงเพิ่มมากขึ้นและนายกรัฐมนตรี ได้พบหารือกับประธานาธิบดีมองโกเลียในช่วงการประชุมเอเชียยุโรป (ASEM) ครั้งที่ 9 เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2555 และนายกรัฐมนตรีเยือนมองโกเลียอย่างเป็นทางการ และเข้าร่วมประชุมระดับรัฐมนตรีของประชาคมประชาธิปไตย (Community of Democracies) ครั้งที่ 7 ระหว่างวันที่ 27-29 เมษายน 2556 สภาความมั่นคงแห่งชาติมองโกเลีย ได้เสนอให้มีความร่วมมือกับสำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติของไทย เพื่อความร่วมมือในด้านการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร และปรึกษาหารือในประเด็นที่มีความสนใจร่วมกัน โดยทั้งสองฝ่ายเห็นชอบในร่างความร่วมมือดังกล่าวแล้ว และอยู่ในขั้นตอนการพิจารณาการลงนาม เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2555 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ได้หารือทวิภาคีกับ นายลูฟซันวันดันโบล์ด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและการค้ามองโกเลีย ระหว่างการประชุมสุดยอดผู้นำกลุ่มประเทศไม่ฝักฝ่ายใด (NAM) ครั้งที่ 16 ที่กรุงเตหะราน ไทยกับมองโกเลีย ยังมีความร่วมมือมากขึ้นในกรอบรัฐสภา ผ่านกลุ่มมิตรภาพรัฐสภาไทย-มองโกเลีย โดยล่าสุด เมื่อวันที่ 26-30 ตุลาคม 2556 รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 1 (นายเจริญ จรรย์โกมล) และคณะได้เดินทางเยือนมองโกเลีย
title: ประเทศมองโกเลีย

text: แบบสีมาตรฐานของธงชาติมองโกเลียประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อ กรกฎาคม [[พ.ศ. 2554].[[หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศมองโกเลีย]]
[[หมวดหมู่:ธงชาติประเทศในทวีปเอเชีย|มองโกเลีย]]
title: ธงชาติมองโกเลีย

text: อัสตานาเป็นเมืองหลวงที่หนาวที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย
title: อัสตานา

text: กลุ่มชนกลุ่มแรกที่รู้จักกันในชื่อชาวคีร์กิซได้มีการกล่าวถึงในยุคกลางตอนต้นของเอกสารจีนในฐานะเพื่อนบ้านทางเหนือ และบางครั้งเป็นกลุ่มจักรวรรดิเติร์กในทุ่งหญ้าสเตปที่อยู่ในมองโกเลีย ชาวคีร์กิซเกี่ยวข้องกับเส้นทางการค้านานาชาติในชื่อเส้นทางสายไหม ในยุคจักรวรรดิ์อุยกูร์เมื่อราว 297 ปีก่อนพุทธศักราช ชนกลุ่มนี้พูดภาษากลุ่มเตอร์กิกที่แตกต่างจากภาษาเตอร์กิกโบราณไปเล็กน้อย และเขียนด้วยอักษรรูนแบบเดียวกัน หลังจากมีชัยชนะเหนืออุยกูร์ ชาวคีร์กีซไม่ได้ครอบครองทุ่งหญ้าสเตปในมองโกเลีย และประวัติศาสตร์ของพวกเขาในช่วงนี้เป็นที่รู้จักน้อยมาก แต่เชื่อว่าพวกเขาคงอาศัยในบริเวณไม่ไกลจากบริเวณที่อยู่ในปัจจุบันนี้ 
title: ภาษาคีร์กีซ

text: งานไม้ที่ทาด้วยน้ำมันขัดเงาสมัยราชวงศ์ฮั่นถูกผลิตจากภาคเอกชนเช่นเดียวกับที่ผลิตในโรงงานของรัฐบาล แรงงานจำนวนหลายร้อยคนสามารถถูกว่าจ้างให้ทำงานเกี่ยวกับสินค้าฟุ่มเฟือยชิ้นเดียว เช่น แก้วหรือผนังที่ทาด้วยน้ำมันขัดเงา งานไม้ที่ทาด้วยน้ำมันขัดเงาบางชิ้นถูกเขียนสลักอย่างง่ายกับชื่อตระกูลของครอบครัวผู้ซึ่งเป็นเจ้าของ สินค้าชนิดอื่นถูกเขียนสลักกับชื่อของผู้ที่เป็นเจ้าของ ประเภทเฉพาะของเรือ ความจุของสินค้า วัน เดือน ปีที่แม่นยำของการผลิต (ตามบันทึกศักราชของจีนและปฏิทินจีน) ชื่อของหัวหน้าชั้นผู้ซึ่งมีหน้าที่ควบคุมการผลิตสินค้าและชื่อของคนงานผู้ที่ผลิตสินค้า ยิ่งกว่านั้นอุปกรณ์ทำจากเหล็กบางชิ้นที่ทำขึ้นในช่วงของการผูกขาดก็ได้ประทับวันที่ที่พวกเขาผลิตและชื่อของโรงงาน คาลิเปอร์สำริดจากราชวงศ์ซินใช้หน่วยวัดเป็นนาที มีคำจารึกกล่าวว่ามันถูก “ทำขึ้นเมื่อวันกุ๋ย โหย่ว เมื่อจันทร์ดับของเดือนแรกของปีแรกของระยะเวลาสือ เจียน กั้ว” คาลิเปอร์ระบุเวลาว่าผลิตเมื่อปี ค.ศ. 9 งานไม้ที่ทาด้วยน้ำมันขัดเงาสมัยราชวงศ์ฮั่นแสดงเครื่องหมายตราพระราชลัญจกรของจักรพรรดิถูกค้นพบในพื้นที่ห่างไกลจากภูมิภาคเมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นโดยนักโบราณคดีสมัยใหม่ ในสถานที่ เช่น เทศมณฑลชิงเจิ้น (ในมณฑลกุ้ยโจว) กรุงเปียงยาง (ในประเทศเกาหลีเหนือ) และนอยอุลา (ในประเทศมองโกเลีย)
title: เศรษฐกิจจีนยุคราชวงศ์ฮั่น

text: สุสานแห่งชาติอัลตัน-โอจี (; ) ตั้งอยู่ที่อูลานบาตอร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย
title: สุสานแห่งชาติอัลตัน-โอจี

text: ชื่อแม่น้ำตูเมนมาจากคำในภาษามองโกเลีย "tümen" (แปลว่า หนึ่งหมื่น) ชื่อภาษารัสเซียคือ "Tumannaya" (แปลว่า หมอก) ปัจจุบันแม่น้ำสายนี้ได้รับมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรมของเกาหลีเหนือและจีน แต่ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง เมืองสำคัญริมแม่น้ำได้แก่ ฮเวรย็อง (Hoeryong), อนซ็อง (Onsong) ของเกาหลีเหนือ และหนานผิง (Nanping) ของจีน ในปี ค.ศ. 1938 ญี่ปุ่นได้สร้างสะพานข้ามแม่น้ำตูเมนตรงจุดที่แม่น้ำฉวน (Quan River) มารวมกับแม่น้ำตูเมน ต่อมาในปี ค.ศ. 1995 จีน มองโกเลีย รัสเซีย เกาหลีใต้ได้ลงนามในความร่วมมือพื้นที่พัฒนาเศรษฐกิจแม่น้ำตูเมน
title: แม่น้ำตูเมน

text: เมื่อนีสเล็ล คูเรกลายเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลียเมื่อพ.ศ. 2467 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Ulaanbaatar ("วีรบุรุษแดง") เป็นเกียรติแก่วีรบุรุษของมองโกเลีย แดมดิน ชุคบาตาร์ (Damdin Sühbaatar) ที่ได้ปลดปล่อยมองโกเลียจากกองทัพของอุงแกร์น ฟอน สแตร์นแบร์ก จากการยึดครองของจีน และได้เรียกกองทัพโซเวียตเข้ามา รูปปั้นของเขายังคงตั้งอยู่ที่จตุรัสกลางของอูลานบาตาร์ ในภาษาอังกฤษ มักเรียกอูลานบาตาร์ว่า Urga (และบางครั้ง Kuren) ก่อน พ.ศ. 2467 และ Ulan Bator หลังจากนั้น
title: อูลานบาตาร์

text: อุฟส์ (; ) เป็นหนึ่งใน 21 จังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ จังหวัดห่างจากเมืองหลวงอูลานบาตอร์ 1,336 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 69,585.39 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 75,737 คน
title: จังหวัดอุฟส์

text: อักษรมองโกเลีย () เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษามองโกเลีย
title: อักษรมองโกเลีย

text: ประเทศมองโกเลียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 12 แห่ง
title: รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศมองโกเลีย

text: ภาษามองโกเลีย เป็นภาษาทางการของประเทศมองโกเลีย และเป็นภาษาหลักของชาวมองโกเลียส่วนใหญ่ ซึ่งคนพูดส่วนใหญ่จะพูดแบบคอลคา (Khalkha) นอกจากนี้ ภาษามองโกเลียก็พูดในพื้นที่รอบนอกในบางมณฑลของสาธารณรัฐประชาชนจีนและสหพันธรัฐรัสเซีย ภาษามองโกเลีย เป็นภาษารูปคำติดต่อคล้ายภาษาตุรกีหรือภาษาฟินน์ มีการเติมปัจจัยที่รากศัพท์ ภาษามองโกเลียมีเพียงสรรพนามบุรุษที่หนึ่งและสอง แต่ไม่มีบุรุษที่สาม แต่ใช้สรรพนามชี้เฉพาะ เช่น นี่ (en) นั่น (ter) นี่ทั้งหลาย (ed nar) และนั่นทั้งหลาย (ted nar) แทน
title: ภาษามองโกเลีย

text: และเป็นภาพยนตร์สำหรับฉายทางโทรทัศน์ ในปี ค.ศ. 2010 ในชื่อ "Mongolian Death Worm" ด้วย
title: หนอนมรณะมองโกเลีย

text: หนอนมรณะมองโกเลีย เป็นที่รู้จักครั้งแรกของชาวตะวันตก เมื่อปี ค.ศ. 1926 เมื่อนักสำรวจชาวอเมริกันชื่อ รอย แชพแมน แอนดรูว์ เขียนไว้ในหนังสือของเขาที่ชื่อ "On the Trail of Ancient Man" บอกถึงหนอนมรณะมองโกเลียนี้ตามที่เขาได้ยินมาจากชนพื้นเมือง
ลักษณะของหนอนมรณะโกเลีย กล่าวคือ มีความยาวประมาณ 2-5 ฟุต หรือยาวและใหญ่ได้มากกว่านั้น มีลำตัวสีแดงคล้ายเลือด เป็นสัตว์ดุร้ายกินสัตว์อื่นด้วยการโจมตีเป็นอาหาร โดยการพ่นกรดกำมะถันสีเหลืองใส่เหยื่อ รวมถึงมนุษย์ได้ อีกทั้งยังมีความเชื่ออีกว่า พวกมันสามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าเพื่อสังหารเหยื่อคล้ายปลาไหลไฟฟ้าที่พบในลุ่มแม่น้ำอเมซอนในอเมริกาใต้ได้อีกด้วย
title: หนอนมรณะมองโกเลีย

text: ในปีค.ศ. 1902 ดองด็อกดูลามได้เสกสมรสกับบอจด์ กาเกน, จอว์ซาน ดัมบา คูทักต์ องค์ที่ 8 ทั้งสองได้รับเลี้ยงโอรสบุญธรรม 1 พระองค์ ที่มีการระบุชื่อว่า คูบิลกัน ยัลกูซาน-ฮูทักต์ (ไม่ปรากฎชะตากรรมของโอรสคนนี้หลังการปฏิวัติมองโกเลีย) ทั้งสองพระองค์บูชาเทพฑากิณีและพระโพธิสัตว์ตารา () ในปี ค.ศ. 1903 ได้มีการจัดสรรระบบ อัยมัก (Aimag) ซึ่งเป็นระบบจังหวัดของมองโกเลีย ได้มีการสร้างวัดเออรค์-ฑากินิน-อายกิม-คูรัล ขึ้นที่ศูนย์กลางของเมืองหลวง หลังจากมีการประกาศเอกราชมองโกเลียในปี ค.ศ. 1911 ดองด็อกดูลามได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศขึ้นเป็น "อูล์ซิน เออร์ ฑากิณ" แปลว่า "พระมารดาแห่งฑากิณีรัฐ" ซึ่งก็คือ ตำแหน่งสมเด็จพระราชินี ตามพระสวามีที่ครองราชย์เป็นบอดจ์ ข่านแห่งมองโกเลีย
title: สมเด็จพระราชินีทเซนดิน ดองด็อกดูลาม

text: เมืองอูลานบาตาร์มีชื่อเรียกต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ระหว่าง พ.ศ. 2182–พ.ศ. 2249 มีชื่อว่า อูร์กา "Urga" (ซึ่งเป็นรูปภาษารัสเซียของคำภาษามองโกเลียว่า: Өргөө ["Örgöö"] = “กระโจมราชวัง”) และระหว่าง พ.ศ. 2249–พ.ศ. 2454 มีชื่อว่า คูเร "Khuree" (ภาษามองโกเลีย: Хүрээ ["Hüree"] = “ค่าย”) และภายหลังเรียกว่า อิค คูเร "Ikh Khuree" (ภาษามองโกเลีย: Их Хүрээ ["Ih Hüree"] = “ค่ายใหญ่”) และมีชื่อจีนว่า K'ulun เมื่อได้รับเอกราชพ.ศ. 2454 มีทั้งรัฐบาลและราชวังของบอกด์ ข่าน ชื่อเมืองเปลี่ยนแปลงอีกครั้งเป็น นีสเล็ล คูเร "Niislel Khuree" (Mongolian: Нийслэл Хүрээ ["Niislel Hüree"] = “เมืองหลวง”). 
title: อูลานบาตาร์

text: ชื่อชุดประจำชาติมองโกเฃีย
title: ประเทศมองโกเลีย

text: จุดมองโกเลีย () เป็นปานแต่กำเนิดแบนไม่ร้าย มีขอบเป็นคลื่นและรูปทรงไม่แน่นอน เออร์วิน เบลซ์ (Erwin Bälz) เป็นผู้ค้นพบและตั้งชื่อตามชาวมองโกเลีย จุดดังกล่าวยังชุกอย่างยิ่งในชาวเอเชียเหนือ เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อื่น ชาวเกาะกลุ่มเกาะมลายู ชนพื้นเมืองโอเชียเนีย (ชาวไมโครนีเซียและพอลินีเซียเป็นหลัก) ชาวอเมริกันอินเดียน ชาวแอฟริกาตะวันออก ชาวละตินอเมริกาและแคริบเบียนซึ่งมีการสืบเชื้อสายเชื้อชาติผสม และชาวตุรกี ปกติหายไปสามถึงห้าปีหลังเกิด และแทบไม่เหลือถึงวัยเริ่มเจริญพันธุ์ สีน้ำเงินพบมากที่สุด แต่อาจเป็นสีน้ำเงินเทา น้ำเงินดำหรือน้ำตาลเข้มก็ได้
title: จุดมองโกเลีย

text: ไทยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับมองโกเลีย เมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2517 โดยกำหนดให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงปักกิ่ง มีเขตอาณาครอบคลุมมองโกเลีย และแต่งตั้งให้เอกอัครราชทูต ณ กรุงปักกิ่ง ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูต ณ กรุงอูลันบาตอร์อีกตำแหน่งหนึ่ง สำหรับฝ่ายมองโกเลียในช่วงแรกได้แต่งตั้งให้เอกอัครราชทูตมองโกเลีย ณ เวียงจันทน์ ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตมองโกเลียประจำประเทศไทยอีกตำแหน่งหนึ่ง ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2543 มองโกเลียได้เปิดสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศไทยขึ้น มีนาย Luvsandorj Bayart เป็นเอกอัครราชทูตมองโกเลียคนแรก ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับมองโกเลียโดยทั่วไปดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้มองโกเลียไม่ใช่ประเทศสำคัญในเชิงยุทธศาสตร์ของไทย และสองฝ่ายยังไม่มีความร่วมมือที่เข้มข้นระหว่างกัน แต่ไทยและมองโกเลียพยายามรักษาการปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันเพื่อเป็นช่องทางการหารือและแลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นอย่างต่อเนื่อง โดยไทยให้ความสำคัญในการให้ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาแก่มองโกเลีย โดยคำนึงว่ามองโกเลียเป็นประเทศด้อยพัฒนาที่ไม่มีทางออกทะเล และนักลงทุนไทยเริ่มรุกเข้าไปลงทุนที่มองโกเลีย โดยเฉพาะในสาขาเหมืองแร่ในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา มองโกเลีย สนับสนุนไทยด้วยดีในเวทีระหว่างประเทศ และให้ความสำคัญต่อประเทศไทย ในฐานะที่เป็นประเทศที่ประสบความสำเร็จด้านการพัฒนาทางเศรษฐกิจ และมีบทบาทโดดเด่นในเวทีระหว่างประเทศ จึงประสงค์จะแลกเปลี่ยนประสบการณ์เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาประเทศ รวมทั้งต้องการให้ไทยเป็นพันธมิตรกับมองโกเลียในกรอบความร่วมมือต่าง ๆ
title: ประเทศมองโกเลีย

text: ประเทศมองโกเลีย เริ่มในปี พ.ศ. 2551 ล่าสุด จัดเมื่อปี พ.ศ. 2556 ณ สนามกีฬาแห่งชาติ เมืองหลวงอูลานบาตอร์ มีการนั่งสมาธิ จุดโคมประทีป และลอยโคมประทีป ถวายเป็นพุทธบูชา โดยได้รับความร่วมมือจากท่านลามะมุงจากัล แห่งองค์กรใจเปี่ยมสุข (Peaceful Mind Foundation), อาสาสมัครชาวมองโกเลียหลายร้อยคน และสมาชิกจากชมรมพุทธแห่งมองโกเลีย (IBS of Mongolia) จาก 30 มหาวิทยาลัย จำนวน 1,200 กว่าคน และสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ NTV - ถ่ายทอดสดตลอดพิธี มีผู้ร่วมงานก่า 10,000 คน[24]
title: พระไชยบูลย์ ธมฺมชโย

text: เหมิ่งเจียง () เป็นเขตปกครองตนเองในมองโกเลีย เป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น ประกอบด้วยจังหวัดของชาร์ฮาร์และสุย-ยฺเหวี่ยน ซึ่งอยู่ในภูมิภาคของ​​มองโกเลียใน ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจีน รัฐแห่งนี้เรียกแบบไม่เป็นทางการว่า เหมิงกู่กั๋ว (蒙古国) มีสถานะรัฐคล้ายคลึงกับแมนจูกัว รัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในแมนจูเรีย สำหรับเหมิ่งเจียง แล้ว เมืองหลวงอยู่ที่จางเจียโข่ว โดยญี่ปุ่นได้ส่งเจ้าชายมองโกลนามว่าเดมชูงดองรอปซ์ ไปปกครองเหมิ่งเจียง
title: เหมิ่งเจียง

text: ภาษามองโกเลียโบราณเป็นชื่อที่ใช้เรียกภาษาที่เป็นบรรพบุรุษของภาษามองโกเลีย เอกสารภาษามองโกเลียพบครั้งแรกในจารึกยิซุงเก ซึ่งเขียนด้วยอักษรมองโกเลีย อายุราว พ.ศ. 1767 – 1768 ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18 – 20 ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษร 4 ชนิดคือ อักษรมองโกเลียที่พัฒนามาจากอักษรอุยกูร์ อักษรพักส์-ปา อักษรจีนและอักษรอาหรับ นักวิชาการบางคนเรียกภาษามองโกเลียที่เขียนด้วยอักษรสามชนิดหลังว่าภาษามองโกเลียยุคกลาง ภาษามองโกเลียคลาสสิกเกิดขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12 – 24 ซึ่งเป็นภาษาเขียนที่มีมาตรฐานในการสะกดคำและการเรียงประโยค และมีความแตกต่างจากภาษามองโกเลียสมัยใหม่ ใน พ.ศ. 2229 อักษรโซยอมโบซึ่งใช้สำหรับเอกสารทางพุทธศาสนาได้ถูกประดิษฐ์ขึ้น
title: ภาษามองโกเลีย

text: หนอนมรณะมองโกเลีย () คือ สัตว์ประหลาดที่เชื่อว่ารูปร่างคล้ายหนอนหรือไส้เดือนขนาดใหญ่ อาศัยในทะเลทรายโกบี ในมองโกเลีย
title: หนอนมรณะมองโกเลีย

text: การที่นู่เอ๋อร์ฮาชื่อได้ย้ายเมืองหลวงจากเจี้ยนโจวมาที่เหลียวตงทำให้แมนจูได้ครอบครองแหล่งทรัพยากรเพิ่มมากขึ้น ทั้งยังทำให้เขาได้ติดต่อกับเผ่ามองโกล ที่มีอาณาจักรคอร์ชินตั้งอยู่บนที่ราบของมองโกเลีย ได้สะดวกขึ้น ซึ่งราชสำนักหมิงมองชาวมองโกลเป็นภัยต่อจักรวรรดิพอๆกับพวกแมนจู นู่เอ๋อร์ฮาชื่อได้ทำการผูกมิตรและทำสัญญาพันธมิตรกับคอร์ชินแห่งมองโกลร่วมกับต่อต้านราชวงศ์หมิง นอกจากนี้พวกมองโกลคอร์ชินยังเป็นพันธมิตรที่ดีของแมนจูในการรบ ทำให้ชาวหนี่เจินได้เรียนรู้ทักษะความชำนาญในการยิงธนูขี่ม้า เพื่อเป็นการเสริมสร้างความสัมพันธ์กับมองโกล นู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ได้ริเริ่มนโยบายการแต่งงานดองญาติระหว่างเผ่าแมนจูกับเผ่ามองโกล ทำให้ความสัมพันธ์กับมองโกลแนบแน่นขึ้นไปอีก เป็นเหตุให้ชาวมองโกลได้ร่วมรบและช่วยเหลือชาวแมนจูตลอดสมัยของราชวงศ์ชิง[6]
title: ราชวงศ์ชิง

text: บอจด์ กาเกน องค์ที่ 8 ประสูติในปีค.ศ. 1869 ที่่ จังหวัดหลี่ถาง ภูมิภาคคาม ในครอบครัวข้าราชการชาวทิเบต ในปีหลังจากบอจด์ กาเกนที่ 7 หรือ จอว์ซาน ดัมบา คูทักต์ องค์ที่ 7 สวรรคต ทำให้ทรงถูกเลือกขึ้นเป็นผู็สืบทอดตำแหน่งองค์ต่อไป พระบิดาของเด็กหนุ่มคือ กอนชิกทเซเรน เป็นสมุหบัญชีในราชสำนักของทะไลลามะที่ 12 ช่วงปีแรกๆของพระชนม์ชีพ พระองค์ประทับร่วมกับพระมารดาที่ลาซาในพระราชวังโปตาลาของทะไลลามะ เด็กชายได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในฐานะบอจด์ กาเกนองค์ใหม่ ที่พระราชวังโปตาลา โดยทะไลลามะที่ 13 และปันเชนลามะ ในปีค.ศ. 1873-1874 มีการจัดขบวนขนาดใหญ่รวมถึงเหล่าลามะ ออกจากกรุงลาซา เพื่อติดตามรับใช้องค์ตูลกู (หมายถึงเด็กชายที่ได้รับยศตำแหน่งทางศาสนา) ไปยังมองโกเลีย ในปีค.ศ. 1875 บอดจ์ กาเกนที่ 8 มาถึงอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของมองโกเลียส่วนนอกอย่างปลอดภัย
title: บอจด์ ข่าน

text: ด้านล่างนี้เป็นรายชื่อปีในประเทศมองโกเลีย
title: รายชื่อปีในประเทศมองโกเลีย